«Трэба зьмірыцца і перастаць плакаць». Галасы 20-га «Трыялёгу» ў Крынках пра зьмены ў Беларусі\n09 верасень 2019, 22:09\nСпэктакаль Hetamy ў рамках XX Трыялёгу ў Крынках\n6–7 верасьня ў Крынках на Беласточчыне прайшла сустрэча беларусаў Рэспублікі Беларусь, Падляшша і Заходняй Эўропы пад назвай «ХХ Трыялёг у Крынках. Сёньня Dzisiaj Today», паведамляе Gazeta Wyborcza.\nТакія сустрэчы праходзяць у Крынках, мястэчку на мяжы Падляшша зь Беларусьсю, штогод. Заснаваў гэты дыскусійны форум у 1999 годзе беларускі пісьменьнік Сакрат Яновіч, які ў Крынках нарадзіўся і пражыў у іх апошнія 20 гадоў свайго жыцьця.\nПасьля сьмерці Сакрата Яновіча ў 2013 годзе, ідэю Tрыялёгаў працягнуў блізкі сябар пісьменьніка і вядомы беларуска-польскі мастак Лявон Тарасэвіч, заснаваўшы зь некалькімі супрацоўнікамі адмысловы фонд Villa Sokrates і пашырыўшы раней пераважна літаратурныя сустрэчы на іншыя віды мастацтва: жывапіс, тэатар, музыку.\nПрапануем вам кароткую падборку цытатаў некаторых удзельнікаў сёлетняга Трыялёгу.\nВыстава Артура Клінава\nКастусь Бандарук, сьвятар, намесьнік старшыні фундацыі Villa Sokrates:\n«Істотныя зьмены ў Беларусі могуць не адбыцца яшчэ цягам доўгага часу. Калі нечага нельга зьмяніць, то трэба з гэтым зьмірыцца. Трэба прыняць саміх сябе такімі, якімі мы ёсьць, і перастаць плакаць і наракаць. Проста беларусы жывуць у рэаліях, у якіх пра ўсё вырашаюць бязь іх. Гэта датычыць як мовы, культуры і эканомікі, так і палітыкі.\nЁсьць у гэтым нават нешта аптымістычнае. Тая афіцыйная культура, на дзяржаўных датацыях, рэгуляваная, якую падкормліваюць грантамі на загад зьверху, раней ці пазьней зьнішчыць сама сябе і прайграе з саматужнай, жывой і адкрытай творчасьцю.\nДадам: няма сэнсу безупынна кідацца паміж Усходам і Захадам, бо ў сфэры культуры гэта якраз мітычная Сцыла і Харыбда. Трэба ведаць, што адбываецца ў сьвеце. Трэба канструктыўнае ўзаемадзеяньне зь іншымі культурамі і фільтраваньне замежных каштоўнасьцяў, а ня іх пасіўнае перайманьне і запазычваньне».\nМарыюш Машкевіч, дыплямат, была амбасадар Польшчы ў Беларусі (1998–2002):\n«Беларусь — вельмі цікавая і важная краіна. Думаючы пра Беларусь, мы карыстаемся схемамі, абапертымі на стэрэатыпах, што Беларусь зьяўляецца пэрыфэрыяй, якая нікога не цікавіць. Гэта выклікае маё непрыманьне. Беларусь знаходзіцца ў цэнтры Эўропы. Праблема толькі ў тым, як „прадаць“ тое, што ў ёй цікавага».\nРаман Чэпэ, палітык «Права і справядлівасьці»:\n«Я люблю [праваслаўную] Царкву. Католік ня можа не любіць Царквы. Я быў бы задаволены, калі б літургію ў ёй [у Польшчы] служылі па-беларуску, каб і ў гэткі спосаб бараніць беларускую ідэнтычнасьць. Вы, як праваслаўныя, павінны паўплываць на гэта».\nІгар Бабкоў, пісьменьнік зь Менску:\n«Беларуская літаратура — ня проста забаўка, яна ня служыць толькі таму, каб прыемна правесьці вольны час; яна адмаўляецца ад доўгай, так званай, традыцыі патрыятычнага абавязку. Беларуская літаратура — гэта зона свабоды. Гэта прытулак\nдля тых, чыю прагу свабоды не разумеюць».\n«Для сучаснай Беларусі са штучна вывучанай беларускай мовай Беласточчына падаецца ідыліяй. Мы сюды прыяжджаем і можам мець надзею, што наша беларускае мара становіцца рэальнасьцю. Гэта такі астравок беларускай нармальнасьці ў штучным, глябалізаваным сьвеце. Трэба ўпісваць беластоцкі міт у беларускую культуру».\nМіхал Андрасюк, пісьменьнік зь Беласточчыны:\n«Я бачу дзьве Беларусі: Рэспубліку Беларусь і літаратурную Рэспубліку Беларусь. Пачатак сучаснай дзяржаве Беларусь дала літаратура, а не палкаводцы ці палітыкі. Гэта літаратуры захавала беларускую ідэю».\nБеларусы разважалі ў сынагозе пра распад Расеі. 5 высноваў зь сёлетняга «Трыялёгу ў Крынках»\nАліна Ваўранюк, настаўніца зь Беластоку:\n«Беларускія настаўнікі не цікавяцца беларускай гісторыяй і культурай. Чаму няма іх на нашых беларускіх імпрэзах? У нас мноства інструктараў беларускіх калектываў, якія навучаліся ў Беларусі і потым прыкончылі нашу культуру. Калі ня будзе добрых настаўнікаў, г…о будзе».


Шлюбны Кантракт Як Спосаб Дамовіцца\nЯшчэ не так даўно такое паняцце як "шлюбны кантракт" асацыявалася з заходнім ладам жыцця. У нас жа не было прынята абмяркоўваць пытанні атрымання ў спадчыну матэрыяльных каштоўнасцяў пры уступленні ў сямейнае жыццё.\nАле апошнія дзесяцігоддзі, падобна, кардынальна памянялі стаўленне расейцаў да гэтага пытання. Сёння натарыусы адзначаюць: у Расіі рэзка вырасла колькасць шлюбных кантрактаў.\nМагчымасць заключыць шлюбны кантракт у нашых грамадзян з'явілася ў ў сакавіку 1996 года, пасля таго, як ўступіў у сілу Сямейны кодэкс Расеі. Вядома, шлюбны кантракт, яшчэ не стаў звычайнай з'явай у нашым жыцці. Многія, асабліва старэйшае пакаленне, да гэтага часу ставяцца да яго, як да чаму-то чужому, а часам лічаць, што шлюбны кантракт здольны і зусім забіць пачуцці маладых адзін да аднаго.\nАле практыка выкарыстання шлюбнага кантракту на Захадзе даўно даказала, што гэта не прыкмета недаверу людзей адзін да аднаго, а магчымасць загадзя дамовіцца аб урэгуляванні фінансавай-маёмасных адносін.\nСкладаючы шлюбны кантракт на пачатку сваёй шлюбнай жыцця, людзі выбіраюць момант, калі яны гатовыя пачуць адзін аднаго, калі яны адчуваюць давер да сваёй "другой палове". Зусім іншая карціна ўзнікае пры разводзе, калі взимные прэтэнзіі і крыўды займаюць месца здаровага сэнсу.\nЦікава, што і з пункту гледжання псіхолагаў, заключэнне шлюбнага кантракту - гэта рашэнне псіхалагічных спелых людзей, якія разумеюць, што як бы шчасліва не пачыналася сумеснае жыццё, у далейшым яна можа скласціся па-рознаму. Гэта рэальны погляд на рэчаіснасць. І ўменне дамовіцца ў гэты перыяд - гэта як раз праява даверу адзін да аднаго, уменне чуць партнёра і давяраць яму.\nШлюбны кантракт закранае пытанні маёмасці і матэрыяльных выгод. Але ў некаторых краінах шлюбны кантракт рэгулюе нават адказнасць за здраду. Магчыма, калі-небудзь і ў нас магчымасці шлюбнага кантракту будуць пашыраны.\nШлюбны кантракт трэба разглядаць як магчымасць дамовіцца адзін адным, праявіць павагу і клопат аб сваім партнёры, дэманструючы такім чынам сваю любоў. Пры такім падыходзе гэты дакумент не выкліча крыўды і не абразіць пачуццяў. Акрамя таго, шлюбны кантракт - гэта яшчэ і праява адказнасці перад будучымі дзецьмі. Бо колькі бывае трагическизх выпадкаў, калі дзеці пакутуюць пры разводзе бацькоў не толькі психиологически, але і матэрыяльна. Так што заключэнне шлюбнага кантракту можна расматривать як рашэнне двух дарослых і адказных людзей. І шлях шлюбы заключаюцца на нябёсах, маёмасныя пытанні ўсё ж лепш абмаўляць ў натарыуса!\nПары не жадаюць, каб іх за гэта асуджалі: 9 рэчаў\nКаларыйнасць. Свініна ў лідэрах\nПластыры для пахудання Slim patch: водгукі, характарыстыкі прадукту, спосаб прымянення і чаканыя вынікі\nПіца на кефіры ў духоўцы: рэцэпт прыгатавання\nПермскі дзяржаўны тэхнічны універсітэт: факультэты і філіялы\nАнгеліна: дні Ангела па царкоўным календары


Скейлер п'езаэлектрычны ультрагукавы | Глорыя\n(017) 322 38 46\nЦэны на паслугі\nСкейлер п’езаэлектрычны ультрагукавы\nГлавная / Абсталяванне /\nСкейлер уяўляе сабой шматфункцыянальную прыладу, у аснове якой ляжыць ультрагукавая тэхналогія і ўжываецца гэта прылада ў стаматалогіі.\nУ сучаснай стаматалогіі скейлеры заваёўваюць імклівую папулярнасць. Гэтая навінка ў стаматалагічнай галіне мае даволі шырокі спектр дзеяння: ад элементарнага арашэння ротавай паражніны да зняцця зубнога каменя, правядзення аперацый па зняцці каронак і шмат чаго іншага. Варта адзначыць, што ачышчэнне зубной эмалі з дапамогай скейлера адбываецца мякка і вельмі беражліва, паколькі пры працэдуры не выкарыстоўваюцца абразіўныя матэрыялы.\nСкейлеры выкарыстоўваюцца ў многіх галінах стаматалогіі, такіх як параданталогія, імпланталогія, эндадонталогія, тэрапеўтычная стаматалогія і многае іншае.\nПрынцып працы і асаблівасці скейлера:\nСкейлеры працуюць на аснове ўльтрагукавой тэхналогіі.\nМагчымасць інтэграции з іншым стаматалагічным абсталяваннем. Найноўшыя стаматалагічныя распрацоўкі дазволілі інтэграваць скейлеры з розным стаматалагічным абсталяваннем, акрамя таго, наканечнікі скейлераў маюць дынамаметрычныя ключы для ўстаноўкі і раздымы разнастайных тыпаў, што палягчае інтэграцыю.\nІснуе магчымасць працы без воднага рэжыму і з ім.\nНасадкі і наканечнікі. Скейлеры абсталёўваюцца наканечнікамі для ачышчэння паверхні ад зубнога налёту, для паліроўкі паверхні зубоў. Існуюць насадкі, якія прымяняюцца для ачышчэння каронак і мастоў-пратэзаў перад пратэзаваннем, а таксама апрацоўваюць тканіны для ўстаноўкі пломбаў або фасетак з керамікі. Існуюць насадкі незаменныя ў імпланталогіі для дбайнай ачысткі галоўкі, элементаў мацавання і шыйкі пратэза (прымяняецца спецыяльны парашок, які змешваецца з вадой пры выхадзе з наканечніка).\nСкейлеры ставяцца да таго тыпу абсталявання, якое называюць бяспечным. Сістэма скейлера цалкам аўтаматызаваная і імгненна рэагуе на непаладкі, кантралюе злучэнне насадак і шлангаў, напружанне ў сетцы і т. д.\nСкейлеры кампактныя і высокаэфектыўныя.\nНовыя сучасныя скейлеры лёгкія, паколькі выкананы з адмысловых сплаваў для выгоды працы, зручныя ў абслугоўванні, забяспечаны сістэмай самаачысткі, сістэмай сігналаў і т. д.\nСтаматалагічны скейлер абсталяваны спецыяльнай кругавой аптычнай сістэмай асвятлення працоўнай зоны.\nУльтрагукавыя скейлеры аснашчаны сістэмамі аўтаматычнай налады, якая сочыць за нагрузкай на механізм і падае для працы аптымальную магутнасць.\nСкейлер мае шлангі падвышанай зносаўстойлівасці, вялікі набор насадак і магчымасць выбару аптымальнай магутнасці працы.\nСтаматалагічны ультрагукавы скейлер мае выдатныя працоўныя характарыстыкі.\nСтаматалагічны скейлер здольны зніжаць стомленасць і напружанне рукі доктара, што асабліва значна падчас доўгай працы лекара-стаматолага.\nПрычыны папулярнасці скейлера:\nСкейлеры не патрабуюць шмат часу для прывыкання да працы, яны вельмі зручныя ў эксплуатацыі, акрамя таго, прылада мае аўтаматычную сістэму бяспекі, якая імгненна падае сігнал, абвяшчае аб непаладцы, пасля чаго сістэма блакуе працу апарата.\nАдной з прычын папулярнасці скейлераў у прафесіяналаў найвышэйшага ўзроўню, з’яўляецца магчымасць выканаць усе працэдуры лягчэй і хутчэй чым традыцыйнымі метадамі.\nАб стаматалагічнай лякарні «Глорыя»\nПаважаныя спадары, у нашай стаматалагічнай лякарні Вы маеце магчымасць набыць спадарожныя тавары для гігіены паражніны роту вядучых гандлёвых марак свету,\nТакіх як: Biorepair, Blanx, Bionsen, Prep, President, HairVital, Botanis, Global White, Family Fresh. Магчымы як наяўны, так і безнаяўны разлік.\nПа пытаннях набыцця стаматалагічных тавараў тэлефануйце па тэлефоне\nСтаматалагічная лякарня Глорыя. г.Мінск, вул. Ясеніна, 6 .


У цэнтры ўвагі: Маркетынг па электроннай пошце з Delivra | Martech Zone\nПятніца, Кастрычнік 28, 2011 Пятніца, Кастрычнік 28, 2011 Douglas Karr\nМы ганарымся тым, што ў нас ёсць Delivra электронны маркетынг спонсар Martech. У прасторы мноства пастаўшчыкоў маркетынгавых рассыланняў па электроннай пошце ... у той час як некаторыя з іх маюць складаныя інструменты, многія з іх проста спадзяюцца на агрэсіўную практыку продажаў і, як вар'яты, разлічваюцца па кліентах. Delivra існуе з часоў з'яўлення маркетынгу па электроннай пошце і стала развівацца, працуючы, каб дапамагчы сваім кліентам ... і вынікі паказваюць!\nDelivra - гэта Inc.com 5000 кампанія і з'яўляецца адным з лепшых месцаў для працы ў Індыяне! За апошнія 98 гады яны выраслі на 3% і з'яўляюцца дзіўнай камандай людзей, якія клапоцяцца пра поспех сваіх кліентаў. За дзесяцігоддзе, якое я пражыў у Індыянапалісе, пра кампанію і іх супрацоўнікаў я нічога не чуў, акрамя цудоўных рэчаў.\nЗ іх вэб-старонкі:\nDelivra - гэта бяздоўгавы прыватны бізнес, які знаходзіцца ў самым цэнтры Сярэдняга Захаду, - і гэтыя каштоўнасці сумленнасці, лаяльнасці і працавітасці пранікаюць у арганізацыю. Гэта азначае, што мы не прыглядаемся да аднаго кліента або пастаўшчыка: мы можам зрабіць усё, што лепш для нашых кліентаў і нашых супрацоўнікаў, без таго ж "ніжняга" ціску, які прысутнічае ў вялікай колькасці нашых канкурэнтаў.\nІншыя кампаніі кажуць пра абслугоўванне кліентаў - у Delivra мы выходзім за рамкі губных паслуг. Уся арганізацыя пабудавана з нуля з улікам кліента. Пасля таго, як вы зарэгіструецеся ў Delivra, вы пачынаеце адносіны з надзейным партнёрам, накіраваным на тое, каб добра выглядаць. Вы не будзеце тэлефанаваць у афшорны цэнтр выклікаў альбо вам давядзецца прабірацца праз дзясяткі падказак па тэлефоне, каб пагаварыць з кімсьці, хто вас не ведае: вы будзеце ведаць ІМЯ чалавека, якому вы збіраецеся патэлефанаваць, і гэты чалавек будзе ведаць ваша!\nДзякуй нашым сябрам у 12 Зоркі СМІ для чарговага дзіўнага відэа, якое падкрэслівае кампанію маркетынгавых тэхналогій. Калі вы хочаце, каб у вашай кампаніі прайшлі сумоўе ці вы хочаце прадаставіць уласнае відэа, звяжыцеся з намі!


«Бралі за рукі і выціскалі з плошчы». У Берасці не далі сабрацца праціўнікам заводу АКБ\nУ Берасці міліцыя не дала праціўнікам акумулятарнага заводу сабрацца на плошчы. Пра гэта belsat.eu паведаміў праваабаронца Раман Кісляк.\n12 ліпеня каля поўдня ў Берасці праціўнікі будаўніцтва заводу АКБ пачалі збірацца на плошчы на традыцыйную сустрэчу перад гарвыканкамам, якія праходзяць штонядзелю. Але, як і апошнія разы, міліцыянты сталі выцясняць людзей з плошчы.\n«Бралі за рукі і выціскалі з плошчы, мяне ў тым ліку. Я пытаюся, на якой падставе. – «Тут рыхтуецца несанкцыянаванае масавае мерапрыемства, і вы патэнцыйны ўдзельнік». Літаральна за рукі хапалі і так выціскалі», – распавёў Раман Кісляк.\nАгулам, паводле яго, людзей было не шмат – каля 50-і. Актывіста Уладзіміра Казлоўскага, які адмовіўся сысці з плошчы, затрымалі. Праз тры гадзіны яго вызвалілі, не складаўшы пакуль пратакол.\nУ Берасці – чарговае «кармленні галубоў». Людзей з плошчы выціскае АМАП\nЧастка людзей пайшла ў гарвыканкам, дзе праходзіла сустрэча з прадстаўнікамі ўладаў, у тым ліку начальнікам галоўнага ўпраўлення юстыцыі Берасцейскага аблвыканкаму і старшынёй Берасцейскага абласнога савету дэпутатаў.\nПраціўнікаў заводу АКБ цікавіла, як плануецца арганізаваць прапанаваны рэферэндум адносна працы прадпрыемства.\n«Відавочна, што да выбараў яго нават не будуць абвяшчаць. Калі рэферэндум будзе арганізаваны шляхам збору подпісаў грамадзянаў, то працэдура можа заняць да сямі месяцаў. Але калі арганізуе які-небудзь савет дэпутатаў, то час скарачаецца да трох месяцаў», – распавёў праваабаронца.\nЛукашэнка паабяцаў абвясціць рэферэндум наконт лёсу акумулятарнага заводу\nЧастка праціўнікаў таксама пайшла па вуліцах Пушкінскай і Савецкай да кінатэатру «Беларусь». А каля гарвыканкаму знялі ачапленне.\nТэгі: акумулятарны завод акцыі пратэсту Берасце завод АКБ затрыманні міліцыя Раман Кісляк рэферэндум


Што такое траншы? Умовы іх прадастаўлення\nТранш (tranche) у перакладзе з французскай мовы азначае частку або долю каштоўных папер, аблігацый, выпуск якіх адбываецца для паляпшэння кан'юнктуры рынку.\nШто такое траншы?\nЗ прычыны спецыфікі выкарыстання дадзенага фінансавага інструмента можна ўмоўна размежаваць сферу яго прымянення наступным чынам:\nІнвеставанне і рынак каштоўных папер.\nКрэдытаванне арганізацый у банках.\nПрадастаўленне дзяржавам траншаў МВФ.\nРазуменне слова "tranche" павінна зыходзіць з вышэйапісаных размежавання і спосабаў аказання фінансавай дапамогі. Што такое траншы ў інвеставанні? Гэта эмісія каштоўных папер (ЦБ) з аднолькавымі ўмовамі, незалежна ад таго, калі частка агульнага выпуску будзе выкарыстана. Гэта значыць прадастаўляецца частка ЦБ паступова, калі ўмовы здзелкі пазычальнікам былі выкананы ў частцы аплаты першага выпуску.\nШто такое траншы ў крэдытаванні? Банк устанаўлівае ліміт выдачы сродкаў для арганізацыі-пазычальніка (крэдытная лінія), і ў рамках дадзенага абмежавання выдае яму неабходныя сумы. Пры гэтым арганізацыя-пазычальнік мае права выкарыстання новай долі пазыкі па першым патрабаванні, калі ўсе абавязацельствы па аплаце доўгу былі выкананы пасля першага транширования.\nШто такое траншы Міжнароднага валютнага фонду (МВФ)? Яны супастаўныя з крэдытнай лініяй для арганізацый, за выключэннем умоў іх прадастаўлення. Як правіла, МВФ вылучае пэўныя патрабаванні, пры незахаванні якіх краіна можа застацца без фінансавання. Патрабаванні МВФ могуць насіць палітычны і эканамічны характар.\nКрэдытны транш і ўмовы яго прадастаўлення\nШто такое крэдытны транш, апісана вышэй. Часта сустракаецца паняцце "крэдытная лінія", якое ідэнтычна вышэйапісаным назве. У рамках дамовы паміж банкам і пазычальнікам абумоўлены ўсе ўмовы пагашэння і прадастаўлення крэдытнай лініі. Асноўная ўвага ў дадзеным дакуменце адведзена ліміце выдачы. Перавышэнне разліковага абмежаванні па дамове транширования немагчыма. Затое на нявыкарыстаны астатак часткі крэдытных сродкаў банк можа накладаць дадатковыя працэнты (парадку 0,5% у год у залежнасці ад шматлікіх фактараў). Тым самым банк стымулюе пазычальніка для таго, каб той цалкам скарыстаўся прадастаўленым крэдытам.\nЎмовы, на якіх выдаецца крэдытны транш, пералічаныя ніжэй.\nВяртанне сродкаў у адпаведнасці з графікам плацяжоў.\nНалічэнне працэнтаў за карыстанне крэдытнымі сродкамі.\nПлацежаздольнасць кампаніі або дадатковае забеспячэнне па крэдыце ў выглядзе ўласных рэнтабельных актываў пазычальніка.\nТраншы ў крэдытаванні\nШто такое прадастаўленне траншу ва ўмовах аднаго крэдытнага дагавора? Разабрацца ў такім пытанні даволі лёгка, калі не забываць сэнсу словы tranche. Нагадаем, з французскага яно перакладаецца як "частка". Адпаведна, прадастаўленне траншы - гэта выдача долі сродкаў у рамках устаноўленага ліміту для пазычальніка.\nКожны транш можа быць прадастаўлены як па патрабаванні пазычальніка ў перыяд дзеяння кантракту, так і ў выразна ўсталяваныя тэрміны. Усе нюансы здзелкі прапісаны ў крэдытным дагаворы. Пазычальнік абавязаны выконваць свае абавязацельствы ў тэрмін і ў поўным аб'ёме. А крэдытор, у сваю чаргу - прадастаўляць транш па патрабаванні арганізацыі-пазычальніка.\nПеравагі крэдытнай лініі\nУ адрозненне ад выдачы стандартнай пазыкі банкам, крэдытная лінія больш прывабная як для пазычальнікаў, так і для фінансавых арганізацый. Асноўныя перавагі транширования ў рамках крэдытнай лініі заключаюцца ў наступным.\nНеабмежаваная колькасць траншэй. Неаднаразовае выкарыстанне крэдытных сродкаў. Крэдытная лінія можа быць аднаўляльнай з вызначаным лімітам выдачы і ня аднаўляльнай. Пры другім варыянце пазыкі арганізацыя можа выкарыстоўваць некалькі траншаў, але іх агульная сума не можа перавышаць усталяванага абмежаванні. Калі крэдытная лінія возобновляема, то пры пагашэнні ўзятага траншу пазычальнік можа выкарыстоўваць яго зноў. Напрыклад, ліміт па крэдытнай аднаўляльнай лініі 1 000 000 даляраў. Пазычальнік запатрабавалі першы транш у 300 000 даляраў, выплаціў яго ў перыяд дзеяння кантракта (2 месяцы), значыць, максімальна ён зноў можа выкарыстоўваць 1 000 000 даляраў. А ў выпадку з неаднаўляльных крэдытнай лініяй наступная лімітавая частку пазыкі для яго складала б толькі 700 000 даляраў.\nПрацэнты за карыстанне траншам могуць налічвацца рознымі спосабамі - могуць быць стандартнымі, то ёсць фіксаванымі па-за залежнасці ад прадстаўленай частцы ліміту на ўвесь тэрмін дзеяння дагавора. Ці могуць мець спецыфічныя ўмовы налічэнняў. Банк можа прапанаваць пазычальніку розныя ўмовы налічэння працэнтаў для кожнага траншу. Працэнты ў любым выпадку налічваюць толькі на выдаткаваную суму (транш).\nСпісанне запазычанасці адбываецца аўтаматычна пры паступленні грашовых сродкаў на разліковы рахунак арганізацыі, што вельмі зручна, так як эканоміць час.\nУ якім банку самыя выгадныя крэдытныя карты?\nДзе ўзяць крэдыт без адмовы, без даведак і даручальнікаў\nЛізінг. Што гэта такое? розныя аспекты\nШто будзе, калі не плаціць крэдыт?\nУ якіх банках выгадна ўзяць крэдыт? Атрыманне крэдыту: умовы, дакументы\nДзе ўзяць грошы на халяву\nЯк паставіць карцінкі на працоўны стол? цікавыя ідэі\nКрабавы салата: склад і рэцэпт прыгатавання\nРамантыка старадаўняга горада - мост Пацалункаў ў Санкт-Пецярбургу\nАсноўныя віды вуснай прамовы (2 клас). Якія віды вуснай прамовы бываюць?\nВынікі аналізу на таксаплазмоз: расшыфроўка. Аналіз на таксаплазмоз як здаваць\nЯк выбраць пухавік з мехам чарнабуркі?\nДом Акцёра, Харкаў: тэатральны цэнтр вялікага горада\nЗакат Сонца і узыход Сонца. Працягласць светлавога дня.\nПрапаршчык - гэта хто?\nКізлярскія каньякі (Дагестан). Водгукі спажыўцоў аб Кізлярскага каньяк\nЛакавыя боты: з чым можна і з чым не варта насіць такую абутак?\n"Гарачы" кросовер Audi Q3. водгукі


30 ліпень 2020, 20:17 абноўлена 30 ліпень 2020, 22:57\nУвечары 30 ліпеня ў менскім парку Дружбы народаў прайшоў мітынг-канцэрт у падтрымку кандыдаткі ў прэзыдэнты Сьвятланы Ціханоўскай. На дазволенай перадвыбарчай акцыі, паводле падлікаў валянтэрскай службы «Вясна», з 17:30 да 20:30 пабывалі прынамсі 63 тысячы чалавек.\n4 У размове са Свабодай Сьвятлана Ціханоўская пракамэнтавала ранішнюю сустрэчу зь дзяржаўным сакратаром Рады бясьпекі Андрэем Раўковым, які паведаміў пра падвышаныя захады бясьпекі на выбарчых акцыях у сувязі з затрыманьнем меркаваных расейскіх баевікоў.\n6 Сьвятлана Ціханоўская на пытаньне Свабоды, ці верыць яна, што Лукашэнка пагодзіцца на ейнае запрашэньне правесьці зь ёй дэбаты, адказала «Гэта ж яго права вырашаць, пагаджацца ці не. Я запрасіла яго амаль што як на белы танец».\n8 Людзі стаялі таксама за агароджай, не праходзячы праз прапускныя пункты. З боку вуліцы Карастаянавай выстраіліся чэргі даўжынёй каля 100 мэтраў.\n9 Пляцоўка была агароджаная, міліцыя надглядала наведнікаў і прапускала праз мэталашукальнікі.\n14 Паэт Ян Грыб\n18 Марына Адамовіч\n22 Вераніка Цапкала, Сьвятлана Ціханоўская, Марыя Калесьнікава\n24 Сьвятлана Ціханоўская\n26 Вераніка Цапкала\n30 Марыя Калесьнікава


Партыя БНФ » Напярэдадні Дня Волі быў кінуты за краты Сяргей Стрыбульскі\nДададзена 01.04.2022 10:44:38 | 1,201 праглядаў\nУ Менску напярэдадні свята 25 сакавіка быў затрыманы сябра Партыі БНФ Сяргей Стрыбульскі, былы фігурант справы “Белага Легіёна” (“справы патрыётаў” 2017 года).\nПраваабаронцам вядома, што 23 сакавіка спадара Стрыбульскага затрымалі, пры гэтым сілавікі яго збілі. У яго адбыўся ператрус. На наступны дзень — 24 сакавіка — Сяргею прысудзілі 15 дзён адміністрацыйнага арышту. Па якім артыкуле — невядома. Цяпер яго трымаюць у ІЧУ на завулку Акрэсьціна. Пакуль дакладна невядома, у якім статусе знаходзіцца спадар Стрыбульскі і ў межах якой справы яго затрымалі.\nСяргея Стрыбульскага затрымлівалі летась увосень паводле абвінавачання ва ўдзеле ў пратэстах, тады ў яго забралі тэхніку і «пратэставую» сымболіку.\nРаней Сяргей Стрыбульскі быў затрыманы вясной 2017-га, калі адбылася “зачыстка” былых сябраў “Белага Легіёна”. Тады ён правёў за кратамі 99 дзён і быў вызвалены — справу закрылі праз адсутнасць складу злачынства. Спачатку затрыманых абвінавачвалі ў падрыхтоўцы да “масавых беспарадкаў”, пасля – у “стварэнні незаконнага ўзброенага фармавання”. У выніку крымінальную справу закрылі за адсутнасцю складу злачынства. Стрыбульскі сярод іншых фігурантаў справы спрабаваў атрымаць кампенсацыю маральнай шкоды, але суд Маскоўскага раёна Менска вясной 2018-га адмовіў. Пасля гэтага быў зварот у Камітэт правоў чалавека ААН.\nТая справа «Белага легіёну» разгарнулася пасьля таго, як 21 сакавіка 2017 году Аляксандр Лукашэнка заявіў, што ў Беларусі «затрымалі дзясяткі баевікоў», якія «трэнаваліся ў лягерах са зброяй». Цягам некалькіх дзён стала вядома пра 35 затрыманых.


Як гэта ці не, калі вы падарожнічаеце для бізнесу, вы павінны звярнуць увагу на культурныя адрозненні. Для мяне гэта адна з рэчаў, якая робіць міжнародны бізнэс так цікава. Кожная краіна можа быць вельмі розным у культурным, так што мне трэба быць на дыбачках, каб не рабіць якія-небудзь культурныя памылкі (як спрабуюць зрабіць поціск рукі або выхоўваюць няправільны прадмет), што можа паставіць пад пагрозу зыход маёй дзелавой сустрэчы або ўмешвацца ў бізнэс адносіны Я спрабую пабудаваць.\nНапрыклад, бізнэс-вандроўцы, якія ўзначальваюць ў Партугалію павінны ведаць, што партугальцы могуць быць абаронены і, як правіла, каб пазбегнуць канфрантацый і слоўную шчырасць. Замест гэтага бізнес-вандроўцы павінны быць цярплівымі і аналізаваць заявы для агульных намераў. Гэта, як правіла, лепш не абмяркоўваць палітыку альбо рэлігію, але дзелавыя вандроўцы павінны быць добра абмяркоўваць футбол, ежа, віно, або сям'і.\nДля дзелавых падарожнікаў пазбегнуць культурных праблем падчас падарожжа ў Партугалію, я знайшоў час для інтэрв'ю Гейл Коттон, аўтар кнігі Say Anything любому, дзе заўгодна: 5 ключоў да паспяховаму крос-культурнай камунікацыі. Г-жа Коттон (www.GayleCotton.com) з'яўляецца аўтарам бэстсэлера, Скажы што-небудзь каму-небудзь, у любым месцы: 5 ключоў да паспяховай міжкультурнай камунікацыі. Г-жа Бавоўна з'яўляецца выбітны прамоўца і прызнаны аўтарытэт у крос-культурнай камунікацыі. Яна прэзідэнт lalso гурткоў Перавага Inc., і быў паказаны на шматлікіх тэлевізійных праграм, у тым ліку: NBC News, BBC News, PBS, Good Morning America, PM Magazine, П.М. паўночнага захаду і Ціхага акіяна Даклад.\nЗначэнне Звяртаючы ўвагу на культурныя адрозненні\nЯ правёў шмат часу ў камандзіроўках у межах Злучаных Штатаў. Але калі я падарожнічаць на міжнародным узроўні для бізнесу, адна з рэчаў, якія я павінен быць упэўнены, каб зрабіць гэта, каб быць у курсе культурных нормаў, так што я не зрабіў ні адной памылкі ў дзелавых сустрэч або перамоў.\nДзелавыя вандроўцы, якія плануюць паездкі ў іншыя краіны павінны таксама ўлічваць розныя культурныя фактары, якімі яны могуць сутыкнуцца падчас падарожжа ў розныя краіны. Для поўнага агляду ўплыву культурных рызык для дзелавых паездак, лічыць чытанне маіх інтэрв'ю з г - жым бавоўнай на тым , як дзелавыя вандроўцы могуць зразумець культурныя адрозненні .\nМіжнародны бізнэс - турысты , якія накіроўваюцца ў іншыя краіны , чым Партугалія таксама павінна пракансультавацца любы з адпаведных About.com Бізнес падарожжа культурнага разрыву артыкулаў па канкрэтных краінам , якія яны могуць едуць у той ліку: Чылі , Ізраіль, Аўстралія , Грэцыя , Канада, Данія, Іарданія, Мексіка, Нарвегія, Фінляндыя, Аўстрыя і Егіпет.\nПартугалія афіцыйна вядомая ў Партугальскай Рэспубліцы, і ён знаходзіцца на Пірынейскім паўвостраве, крыху ніжэй Іспаніі. Краіна развітой эканомікай і высокім узроўнем жыцця. Краіна з'яўляецца членам Еўрапейскага Саюза. Лісабон з'яўляецца сталіцай.\nІ хоць я не быў у Партугаліі, гэта адзінае месца, я заўсёды хачу ісці, у першую чаргу з-за фільма Касабланка. У фільме Касабланка, з Хамфры Богарт і Інгрыд Бергман, уцекачы з Другой сусветнай вайны спрабуюць ўнесці свой шлях у Лісабон, Партугалія.\nАдтуль, уцекачы спадзяюцца зрабіць гэта ў Амерыку ці іншыя свабодныя краіны. У кліматычную фінальнай сцэне ў фільме, трукі Богарта Інгрыд Бергман у прыняцце самалёта ў Лісабон разам са сваім мужам, а не пра сябе. Замест гэтага Богарт засталося зноўку сваё жыццё з Луі, начальніка паліцыі, так як яны абезгалоўленае далучыцца да французскага Замежнага легіёну.\nУ той час як дзелавая паездка ў Партугалію не можа быць гэтак жа захапляльнай для сучасных дзелавых падарожнікаў, Лісабон і Партугалія яркіх напрамкі дзелавога турызму. Дзелавыя вандроўцы пашчасціць мець прыпынак у Партугаліі пэўна павінны заняць некалькі дадатковых дзён, каб падоўжыць сваю паездку і заняць некаторы час канікул, каб даследаваць. Я ўключыў некаторыя парады падарожжа ў ніжняй частцы гэтага артыкула.\nЯкія парады вы маеце для дзелавых падарожнікаў, якія накіроўваюцца ў Партугалію?\nУ партугальскай культуры, размова некалькі нефармальным, аднак яшчэ больш фармальна, чым у першым, калі сустрэча ЗША.\nЛепш за ўсё, каб пачаць больш фармальнымі, а затым адаптаваць да больш выпадковаму стылю па меры развіцця адносін.\nПры вядзенні бізнесу ў Партугаліі, то можна меркаваць, што большасць партугальскіх дзелавых кантактаў будуць размаўляць па-ангельску. Яны таксама, як правіла, разумеюць іспанскі, аднак іспанскі мова не абавязкова разумець партугальцаў, таму што вымаўленне асабліва цяжка.\nГэта тыповы паціснуць адзін аднаму рукі пры сустрэчы, і на першым нарадзе абмяняцца візітнымі карткамі.\nРазвіццё добрых асабістых адносін вельмі важна ў бізнэсе і часта будзе па меншай меры, значным фактарам, як прадукт ці паслугу, якую вы прапануеце.\nУвогуле, партугальцы расслабленыя пра этыкет і грамадскіх паводзін, аднак лічыцца няветлівым, каб расцягнуць на публіцы. Быць ветлівым і добра сябе тое, што сапраўды мае значэнне.\nНе запускаць прама ў бізнэс пад рукой. Пачакайце некаторы час невялікага размовы аб бізнэсе ў цэлым, пра футбол, пра надвор'е ці пра вашай асабістай жыцця і сям'і.\nКалі вы хочаце, каб даведацца дзелавых партнёраў лепш, запрасіць іх на кубак кавы, абед ці вячэру. Гэта павінна быць час, каб мець зносіны, так што не выхоўвае бізнес, калі яны не робяць першы.\nПартугальцы даволі стрыманыя і аддаюць перавагу пазбягаць канфрантацый або славеснай шчырасці. Вы можаце знайсці яго цяжка атрымаць пэўныя адказы на ўсе вашы пытанні. Паспрабуйце, каб атрымаць інфармацыю, аналізуючы заявы робяцца.\nСустрэчы, як правіла, працаваць доўга, і не абавязкова трымаць у парадку дня або графіка. Асцярожна засяродзіць абмеркаванне ці давесці яго да закрыцця, але дазваляюць досыць месцы для людзей, каб сказаць, што яны павінны сказаць.\nПартугальцы ёсць інстынкт дагаджаць, які таксама вырабляе тэндэнцыю казаць, што яны думаюць, што вы хочаце пачуць. Пераканайцеся, што вы атрымаеце спецыфіку і квантыфікацыі.\nУ цэлым, ёсць жаданне быць гнуткім і вучыцца. Існуе павагу і захапленне больш перадавых метадаў і эканомікі. Вы ўбачыце, што існуе значны творчы патэнцыял і прывад для вырашэння праблем і адаптацыі да абставін.\nПраца ў камандзе можа быць слабым, чым у некаторых культурах, таму што партугальцы не любяць кінуць выклік уладзе. Акрамя таго, яны, як правіла, першым аналізаваць іх асабістую зацікаўленасць у дзеянні або здзелкі, так разуменне «схаваныя парадку дня» з'яўляецца важным навыкам.\nНайбольш важным экалагічным фактарам з'яўляецца бюракратыя і слабая сістэма правасуддзя. Працоўнае заканадаўства вельмі жорстка, і ёсць культура ўдзелу дзяржавы ў бізнэсе і калектывісцкіх палітыцы.\nПартугальскія прадпрымальнікі эксперт па працы з апошняй хвілінай крызісам. Існуе заўсёды хтосьці вакол, хто будзе гэта выправіць або знайсці творчы шлях да канца. Часам рашэнне не можа быць цалкам адэкватным - але рашэнне будзе знойдзена.\nНеабходна, каб усе пагадненні і абавязацельствы ў пісьмовай форме, нават калі толькі пацвярджэнне па электроннай пошце.\n5 Асноўныя парады Гутарка\nФутбол з'яўляецца любімай тэмай большасці ўсіх партугальску\nПрадукты харчавання і віно, асабліва партугальскае віно, заўсёды добрая размова\nГэта выдатна, каб абмеркаваць вашыя сем'і, дамы і дзяцей\nВеданне партугальскай культуры, музыкі, літаратуры і цэніцца\nПартугальцы з энтузіязмам аб падарожжах, гісторыі і архітэктуры\n5 Асноўныя Табу дыялог\nПазбягайце абмеркавання рэлігіі\nГэта, як правіла, лепш не абмяркоўваць палітыку\nАсабістыя фінансы і зарплаты лічацца прыватнай інфармацыі\nПазбягайце празмерна бясплатны, або можна лічыць няшчырымі - асабліва ў пачатку адносін\nСпорт, акрамя футбола, не можа быць добра вядомы некаторымі партугальская\nШто важна ведаць аб прыняцці рашэнняў або перагаворным працэсе?\nДля перамоваў, ключ цярпення і жаданне навучаць сваіх дзелавых партнёраў пра свой шлях рабіць рэчы. «Морква» у цэлым з'яўляецца больш эфектыўным, чым «палка».\nСтатус важны партугальцам. Выкарыстанне навуковых званняў і адрозненняў вельмі распаўсюджана. Пасада і званне менш значныя, хоць гэта важна ведаць бізнес-іерархіі, і хто сапраўды робіць гэта рашэнне.\nПераканайцеся, што вы ўдакладніць канкрэтныя і рэалістычныя тэрміны і паказчыкі прадукцыйнасці. «Заўтра» і «на наступным тыдні» з'яўляюцца адноснымі на партугальскай мове. Вы павінны пацвердзіць, што тэрміны на верным шляху, перш чым вы выявіце, што яны прыходзяць і сыходзяць.\nКансенсус і бяспройгрышнае »стаўленне, як правіла, ляжыць у аснове філасофіі. Партугальцы нязручныя з відавочна канкурэнтнымі пазіцыямі.\nЛюбыя парады для жанчын?\nЖанчыны ж, як правіла, не маюць якіх-небудзь праблем вядзення бізнесу ў Партугаліі\nЛюбыя парады па жэстах?\nЛюдзі стаяць бліжэй у размове, чым у Паўночнай Амерыцы ці Паўночнай Еўропе, і падтрымліваць вельмі добры кантакт вачэй.\nТам можа быць больш кранальнымі рукамі ці рук падчас поціску рукі ўвядзення, чым у паўночнай Еўропе або ЗША культур.\nЧым заняцца пасля камандзіроўкі\nКалі »вы зрабілі гэта ў Партугалію для бізнесу, не самалёт неадкладна. Вазьміце ў дзень або два, і прыняць у некаторых з многіх турыстычных аб'ектаў краіны. Ёсць шмат варыянтаў для дзелавых падарожнікаў , якія хочуць пашырыць свой бізнес паездку і выпрабаваць некаторыя з вялікіх сайтаў і вопыту Партугаліі . Напрыклад, у той час як вы знаходзіцеся ў краіне, пераканайцеся, што паспрабаваць порт. Портвейн з'яўляецца адным з найбуйнейшых экспарту Партугаліі, і выдатны варыянт пасля абеду. Наведванне горада Порт, які славіцца сваім портвейном.\nДзелавыя вандроўцы могуць таксама хочуць, каб пераканацца, што яны наведваюць Лісабон, калі іх дзелавыя сустрэчы не прымаюць іх там. Для забавы, разгледзець пытанне аб прыняцці ў некаторай фада музыцы. Fado з'яўляецца партугальскай народнай музыкай, і можа быць аптымістычнымі або жаласнымі. І апошняе, але не менш, дзелавыя вандроўцы павінны разгледзець дзівячы паўднёвыя пляжы Партугаліі, у рэгіёне Алгарве.\nЛепшыя рэчы рабіць у Партугаліі\nКастрычніка надвор'е ў Партугаліі\nФос-COA | Кіраўніцтва па Наведванне археалагічнага парку ў Партугаліі\nChaves, Партугалія Падарожжы і турызм Інфармацыя\nФуншал: Мадэйра падарожжа\nМаскоўскі Зімовы фестываль Расіі\nКауаи G адпачынак Guide - Top 5 славутасцяў ў Кауаи\nАтрымаць Лепш Pics на ваш наступны адпачынак з гэтымі 5 Great Add-On Аб'ектывы\nТоп 7 Напоі Паспрабаваць ў Мексіцы\nШто рабіць у Akron У Сэрца Зімы\nКолькі дзяцей Ці ёсць Элвіс Прэслі?\nSerpost і перуанскі Паштовая служба\n5 Вялікіх Cannabis Масажы ў раёне Дэнвера\nRudesheim на рацэ Рэйн\nБясплатныя фільмы ў Рына / Тахо Плошча\nWal-Mart музей у арыгінальным краме Сэма Ўолтана\nДарога Trip ўніз ЗША Рут 90 у Тэхасе


Чаму ў Ружанах “шабля” стала “сабляю”? (фота) » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nпа-беларуску: Роднае Малако па-беларуску: аздабленне музея ў Браславе\nЧаму ў Ружанах “шабля” стала “сабляю”? (фота)\nТЭКСТ І ФОТА ДАСЛАЛА ЧЫТАЧКА ГАННА ЦУБЕР, студэнтка курсаў Мова Нанова\nГэтыя здымкі былі зроблены ўлетку 2013 года ў музеі “Ружанскі палацавы комплекс Сапегаў”. Здавалася б: палац, Сапегі… Гэта ж нашае, нацыянальнае, гісторыя, гонар, у рэшце рэшт! Дзе, як ня тут павінна ўжывацца родная мова? Але… Большасьць шыльдаў напісана па-расейску (выбачайце, на той момант я яшчэ не цікавілася моўным пытаннем, і не збірала такія “ляпы” мэтанакіравана, таму ў кадрах толькі некаторыя. …я і па-беларуску тады не размаўляла…).\nАбсурд пачаўся, калі мы пачалі разглядаць экспанаты. Зразумела, што надпісы павінны быць напісаны па-беларуску і па-расейску. Напрыклад, “Пудзіла дзіка – Чучело дикого кабана” (зараз ужо сумняваюся, ці правільна тут ужыта слова “пудзіла”). І тут нашая кампанія трапіла да стэнду са зброяй. На шыльдачцы чорным па беламу “Сабля – Сабля”. Ня веру, падыходжу да наступнай – “Сабля з ножнамі (пра похвы, мабыць, ня ведаюць) – Сабля с ножнамі”. Падыходжу да супрацоўніцы, пры гэтым пераходжу на беларускую мову: “Прабачце, а чаму ў Вас экспанаты з памылкамі падпісаны?” – “С какими такими памылЬками?” – “У Вас у беларускім варыянце напісана “Сабля”.” – “И что?” – “Гэта памылка”. – “Правда? (шчырае здзіўленне). А как правильно?” – “Шабля.” – “Как?” – “Шабля. Як у песні: “Шаблі літы, злотам біты, ў яшчар скуру апавіты…” Супрацоўніца не можа пераварыць інфармацыю, я бачу, што яна мяне нават не зусім разумее. Потым з напругай выціскае: “Ну… Я скажу там…”\nІзноў мы ў Ружаны не траплялі, і я ня ведаю, ці сказала гэтая супрацоўніца тое што трэба, таму каму трэба. Можа што і змянілася.\nВось такая музейная гісторыя.


Адвэнт, Пастэрка і Вігілія. Напярэдадні Свята Божага Нараджэння пагаварылі з ксяндзом-пробашчам касцёла Святога Міхаіла Арханёла | Адвэнт, Пастэрка і Вігілія. Напярэдадні Свята Божага Нараджэння пагаварылі з ксяндзом-пробашчам касцёла Святога Міхаіла Арханёла\nАдвэнт, Пастэрка і Вігілія. Напярэдадні Свята Божага Нараджэння пагаварылі з ксяндзом-пробашчам касцёла Святога Міхаіла Арханёла\n24.12.2019 3151 osh.by 0 Comment\nБожае Нараджэнне – шчырае сямейнае свята, час згадаць добрым словам родных і блізкіх. Традыцыйна ў дваццаць чацвёрты снежаньскі дзень у бацькоўскім доме за засланым белым абрусам сталом уся сям’я збіраецца на вігілійную вячэру, каб сустрэць Збаўцу, які, як і дзве тысячы гадоў таму, прыйдзе на зямлю і прынясе з сабой надзею тым, хто яе даўно страціў; падорыць веру там, дзе даўно пануе бязвер’е; нібы збожжа, пасее ў людскіх сэрцах любоў.\nЯк толькі на небе зазіхаціць першая зорка, уся сям’я збіраецца за сталом. Памаліўшыся, яны дзеляцца аплаткай і гавораць важныя пажаданні. Пасля гэтага пачынаецца вігілійная вячэра з дванаццаццю поснымі стравамі. На стале застанецца адно вольнае месца для нечаканага госця як успамін аб тым, каго няма побач. Пасля вячэры ўсе разам спяваюць калядныя песні і ідуць на святую імшу. Яна называецца Пастэрка (ад лацінскага слова pastor — ‘пастух’), бо першымі людзьмі, якім анёлы абвясцілі цудоўную навіну пра нараджэнне Хрыста, былі віфлеемскія пастушкі.\nСветламу Святу Божага Нараджэння папярэднічае Адвэнт, які яшчэ называюць часам радаснага чакання. Аб тым, як трэба перажываць гэты перыяд, якія традыцыі, звязаныя з Адвэнтам, існуюць у каталіцкім касцёле, і як адзначаюць Свята Божага Нараджэння святары, расказаў ксёндз-пробашч касцёла Святога Міхаіла Арханёла Ян Пузына.\n— Айцец Ян, раскажыце, як свята Божага Нараджэння адзначалася ў Вашай сям’і?\n— У нашай сям’і гэтага свята чакалі з нецярпеннем, асабліва мы з братам. Менавіта раніцай на Вігілію Божага Нараджэння дома заўсёды ставілі і разам упрыгожвалі елку, а маці рыхтавала посныя стравы на калядны стол… У гэты дзень тата часта да позняга вечара працаваў, мы чакалі яго і толькі тады сядалі за святочна ўпрыгожаны стол.\nУ тыя часы чамусьці не было імшы ўночы, таму мы ішлі ў касцёл на наступны дзень. А падлеткамі ўжо выбіраліся на Пастэрку.\n— Як сустракаюць урачыстасць Божага Нараджэння святары?\n— Так, як і звычайныя людзі. Гаспадыні рыхтуюць вігілійны стол. Мы разам са сваёй святарскай сям’ёй вячэраем, спяваем калядкі і ідзём на Пастэрку, якая адбываецца апоўначы.\nПадчас вялікага свята мае сэнс, каб людзі больш часу правялі са сваімі роднымі і блізкімі. Святары таксама стараюцца наведаць сваіх родных, падзяліцца аплаткай і раздзяліць з імі радасць свята.\n— Святу папярэднічае Адвэнт, як каталікі павінны паводзіць сябе на працягу гэтых тыдняў?\n— Адвэнт – для каталікоў час асаблівы. Гэта перыяд асабістых змаганняў, духоўнага ўдасканалення і змен у душы. На працягу чатырох тыдняў вернікі чакаюць нараджэння Пана Езуса, і гэта чаканне – радаснае, напоўненае дабрынёй і светлым прадчуваннем.\nНекаторыя лічаць, што абавязкова толькі выконваць пост, але гэта не зусім так. Некаторыя разумеюць пост, як дыету, і проста абмяжоўваюць сябе ў ежы, а павінна быць інакш – чалавеку неабходна змяняцца духоўна і адчуваць гэтыя змены.\nНеабходна заўважыць бліжняга і бескарысліва прыйсці да яго з дапамогай, як гэта рабіў Святы Мікалай. Праўда, мы часам, зрабіўшы нешта добрае, любім пахваліцца, але навошта!? Усё павінна ісці ад сэрца. Святы Мікалай, якога мы ўспамінаем падчас Адвэнту, з’яўляецца для нас прыкладам, як дапамагаць людзям, якія маюць у гэтым патрэбу і чакаюць падтрымкі – старэйшым, самотным, шматдзетным ці няпоўным сем’ям, хворым…\n— Кажуць, што рэкалекцыі — гэта найлепшы час для роздуму над жыццём, слухання і малітвы…\n— Рэкалекцыі – час не толькі слухання слова Божага, гэта важныя дні Адвэнту. Гэтыя дні неабходна прысвяціць Пану Богу, знайсці час і на асабістую малітву, і на святую імшу, і на споведзь, і на разважанне над словам Божым.\nУ парафію на тры дні запрашаецца святар з іншага касцёла, ён праводзіць святыя імшы, чытае пропаведзі, спавядае. Таму асабліва важна кожнаму верніку прыйсці ў касцёл і не адкладваць споведзь на апошнія дні перад святам. Канешне, цяжка ў кругазвароце дзён знайсці час, але мы і так заўсёды спяшаемся, скардзімся на тое, што нічога не паспяваем, таму Адвэнт – цудоўная магчымасць на некалькі дзён спыніцца, падумаць, убачыць, як мы жывём… Гэта цяжка, але магчыма.\nПадчас Адвэнту таксама адпраўляецца імша да Маці Божай – Рараты. Гэтыя набажэнствы любяць і дарослыя, і дзеці, якія з самай раніцы перад школай і працай спяшаюцца ў касцёл. Святар выходзіць у белым арнаце, запальваецца вялікая свечка — раратка, якая і сімвалізуе Марыю. Мы з Марыяй чакаем нараджэння Пана Езуса. У касцёлах зроблена такая лесвіца, па якой Пан Езус быццам спускаецца да яслей – з кожным днём бліжэй і бліжэй.\nПраз Адвэнт мы рыхтуемся да свята, але мы павінны пранесці чаканне праз сваё жыццё, а не забыцца аб гэтым, як выйдзем за дзверы касцёла. Адвэнт існуе для нас, а не для Пана Бога.\n— Зразумела, што ні адна традыцыя не мае сэнсу без духоўнай падрыхтоўкі. Раскажыце, якія традыцыі падтрымліваюцца ў касцёле?\n— У кожным касцёле знаходзіцца бэтлеемская стаянка (яслі), якая нагадвае нам абставіны нараджэння Пана Езуса. Падчас Адвэнту фігуркі Дзіцяці ў яслях няма – яе мы ўбачым толькі на ўрачыстасці Божага Нараджэння. Таксама там прысутнічаюць фігуры Марыі, Юзафа, Трох мудрацоў і пастухоў. Гэтая дэкарацыя расказвае пра падзеі, якія адбыліся ў Бэтлееме больш за дзве тысячы гадоў таму. Традыцыя гэта даўняя, яе распаўсюдзіў Святы Францішак, таму адразу такія яслі ставілі ў францішсканскіх касцёлах, а пасля і ў іншых па ўсім свеце.\n— Рэлігійныя традыцыі цесна пераплецены з народнымі. Тут варта ўспомніць калядаванне, варажбу, цяганне брамы. Як Вы да гэтага ставіцеся?\n— Божае нараджэнне павінна несці радасць і пазітыўныя эмоцыі, калі можна так сказаць. Калі нехта робіць дрэннае ў гэты час, хоць плот здымае – гэта нядобрыя ўчынкі. Памятаю, як з бацькамі выбіраліся з дому ў касцёл, тата сам здымаў браму, каб пасля яе доўга не шукаць.\nТрэба ўсё ж прыносіць сабе і людзям радасць, спакой і дабро. Я заклікаю не падтрымліваць дрэнныя ўчынкі і не называць іх традыцыямі ўвогуле. Дарэчы, можна знайсці шмат добрых звычаяў, звязаных са святам Божага Нараджэння. Канешне, можна стварыць групу і хадзіць калядаваць, але, паўтаруся, калі разам з калядоўшчыкамі вы будзеце несці толькі дабро і выдатны настрой.\n— Колькі доўжыцца актава Божага Нараджэння?\n— Божае Нараджэнне цягнецца восем дзён і заканчваецца ўключна Новым годам. Святкуючы актаву ўрачыстасці Божага Нараджэння, трэба памятаць, што яна адзначаецца як адзін святочны дзень. Гэта вялікая таямніца, якую мы павінны перажываць і адрасаваць свае пажаданні людзям не толькі 25 снежня, але і ў наступныя дні.\nУ гэты час важна не толькі раздзяліць свята з роднымі і блізкімі, але і наведаць людзей самотных і хворых, дапамагчы тым, хто гэтага патрабуе. Святочны час неабходна раздзяліць з суседам ці знаёмым, які застаўся адзін, запрасіць яго за вігілійны стол, падзяліцца аплаткай і перажыць разам радасць Божага Нараджэння. Дарэчы, мы заклікаем рабіць добрыя ўчынкі дзяцей і дарослых. У Адвэнт святары разам з дзецьмi наведваюць хворых у бальніцы.\nПамятаю, у дзяцінстве матуля заўсёды гаварыла, што гэтыя дні і вечары лічацца святымі, таму ў нашай сям’і стараліся перажываць гэтыя дні святочна, спявалі калядкі, не рабілі непатрэбнай працы. А я дзівіўся, як адзін святочны дзень цягнуўся восем дзён!\n— Дзякуй за шчырую размову! З надыходзячым святам!\n← Вместо старой больницы в Островце появилась современная межрайонная и межрегиональная клиника\nВ Ошмянском районе прошел областной семинар по наведению порядка на сельскохозяйственных объектах →


Зміцер Бандарэнка: Мы бачым пэўную гульню ўкраінскага боку | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНапярэдадні з візітам у Кіеве пабываў кіраўнік Беларусі Аляксандр Лукашэнка, а сёння ва Украіну выправіўся лідар Казахстана – Нурсултан Назарбаеў. Пры гэтым заўтра абодва сустрэнуцца ў Маскве з Уладзімірам Пуціным у час двух вялікіх самітаў.\nЯк адзначае кіраўнік грамадзянскай кампаніі “Еўрапейская Беларусь” Зміцер Бандарэнка, калі візіт Назарбаева планаваўся загадзя, то візіт Лукашэнкі – быў спантанным.\n– Безумоўна, тут мы бачым пэўную гульню ўкраінскага боку ў дачыненнях з Расеяй, гэта самае галоўнае. І Лукашэнка адначасова з Назарбаевым таксама спрабуюць выгандляваць для сябе найбольш спрыяльныя ўмовы, варункі дзейнасці ў Мытным саюзе ў Пуціна.\nРР: А ў чым палягае гэтая гульня ўкраінскага боку?\n– Ва Украіне пра гэта кажуць – пра тое, што трэба паспрабаваць пасварыць Пуціна з ягонымі хаўруснікамі. Гэта гучыць і ад журналістаў, і ў медыях, і ад аналітыкаў. І мы бачым гэта па практычных кроках. Украіне патрэбныя нейкія перамогі, хаця б лакальныя. І вось такая палітыка падаецца ўладам Украіны паспяховай, якая адпавядае той сітуацыі, якая склалася.\nРР: На сайце charter97.org з’явіўся ваш каментар, дзе вы адзначаеце, што галоўнымі тэмамі ў час візіту Лукашэнкі ў Кіеў, былі пытанні паставак беларускіх нафтапрадуктаў…\n– Так, я сваю версію агучыў, а потым мы фактычна атрымалі падцверджанне. Лукашэнка агаварыўся, што не толькі з гандлёвым абаротам гэта звязана, а потым наўпрост у прэс-рэлізе прэс-службы Пятра Парашэнкі было адзначана, што самае галоўнае, чаго тычылася абмеркаванне, гэта пытанні ў энергетычнай сферы. І проста вядома, што Ўкраіне патрэбныя беларускія нафтапрадукты, але кошты – завысокія. У дадатак мы назіраем падзенне коштаў нафты на сусветных рынках. Таму, безумоўна, гэта тэма – вядучая, таму што 75%, а можа нават і 80% беларускага экспарту ва Ўкраіну складаюць нафтапрадукты. Гэтыя пастаўкі маглі быць і павялічаная, але там узніклі праблемы з плацяжамі.\nРР: У той жа час Лукашэнка ўчора дамаўляўся ў Кіеве, заўтра будзе ў Маскве. Наколькі паспяховая такая палітыка?\n– Ён круціцца як ваўчок, каб знайсці грошы, таму што мара пра тое, што ён зможа зарабіць на кантрабандзе паміж Захадам і Ўсходам, паміж Украінай і Расеяй, яна прывяла да катастрофы. Не ўлічана было падзенне расейскага рубля, украінскай грыўны. Тавары былі закупленыя на захадзе ў вельмі вялікіх аб’ёмах, а мы ведаем, што пастаўкі сухога малака, мяса, садавіны і гародніны з Польшчы былі павялічаны ў разы. Вось гэтыя тавары былі закупленыя, а Расея паставіла мытны бар’ер, і як агучыў Мясніковіч, гандаль у лепшым выпадку ішоў у нуль, а па большасці пазіцый – у мінус. У дадатак валіцца фінансавая піраміда, якую Лукашэнка будаваў некалькі гадоў. З рэгіёнаў зыходзяць інвестары, банкі, сусветныя фірмы. Таму зараз Лукашэнка, я прагназую, яшчэ да Аліева паедзе. Сітуацыя знаёмая па 2009, 2011 гадах, але цяпер яна больш складаная.\nРР: Найбольш складаная для саміх беларусаў…\n– Тут беларусы плацяць за сваю робасць у вызначэнні геапалітычнага выбару. Калі беларусы не абазначылі свой геапалітычны выбар, не хацелі за яго змагацца, то цяпер трэба плаціць як дзяржаве, так і народу. Ёсць ланцужок: прычына – следства.


Кіраўніцтва па плацяжах - Chicuu\nКалі ласка, звярніцеся да гэтых розных спосабаў аплаты заказаў:\nЯндэкс (для Расіі)\n5QIWI (для Расіі)\nАплата з дапамогай PayPal\nУваход у Ваш рахунак або выкарыстоўваць крэдытныя карты Express.\nКалі ласка, увядзіце дадзеныя карты, заказ будзе адпраўлены на ваш адрас PayPal. Націсніце кнопку «Адправіць».\nВаш плацёж будзе апрацаваны і квітанцыя будзе адпраўлена на ваш электронны паштовую скрыню.\nАбярыце адрас дастаўкі або стварыць новы.\nКалі ласка, увядзіце дадзеныя карты і націсніце кнопку «Адправіць».\nАплата з дапамогай банкаўскага перакладу:\nДля заказаў больш чым на $ 500, калі ласка, звяжыцеся з намі і падайце наступную інфармацыю: нумар замовы, агульную суму аплаты, а таксама дакладную дату перадачы провада.\nЦі магу я арганізаваць дастаўка накладзеным плацяжом?\nЯк і ў большасці інтэрнэт-крам, мы не прапануем любую форму аплаты за дастаўку. Таму, калі ласка, плаціць за вашы заказы загадзя, выкарыстоўваючы нашы 5 розных спосабаў\nплацёж старонка .Пры выводзіць паведамленне пра памылку, што я павінен рабіць?\nКалі плацежная старонка адлюстроўваецца паведамленне пра памылку, калі ласка, калі ласка, паспрабуйце пераставіць. Аднак, калі ваш выпадак да гэтага часу не можа быць вырашана, то, калі ласка, звярніцеся ў службу тэхнічнай дапамогі праз Live Chat або па электроннай пошце service@chicuu.com.


8-га красавіка - акцыя «Духоўнага ўсынаўлення» - Часопіс «Ave Maria»\nЗвычайна духоўнае ўсынаўленне адбываецца ва Ўрачыстасць Звеставання Пана. Сёлета гэтае свята з 25 сакавіка перанесена на 8 красавіка. Заахвочваем усіх вернікаў далучыцца да гэтай высакароднай акцыі. Дарэчы, калі ў вас не атрымалася духоўна ўсынавіць дзіця ў гэты дзень, зрабіць гэта можна ў любы іншы час.\nДа нядаўняга часу статыстыка сведчыла аб тым, што з трох зачатых дзяцей у нашай краіне дваіх забіваюць праз аборт. Аднак, апошнім часам прадстаўнікі міністэрства аховы здароўя гавораць, што колькасць абортаў у нашай краіне паменшылася ў некалькі разоў. На пытанні журналістаў, дзякуючы чаму так адбываецца, часцей за ўсё гучыць адказ: “ Дзякуючы веруючым людзям”. І гэта праўда, бо малітва — гэта найважнейшая зброя са злом. У Каталіцкім Касцёле ёсць вельмі добрая традыцыя духоўнага ўсынаўлення ненароджаных дзяцей. У Беларусі яна пачалася ў сярэдзіне 1990-х гадоў.\nАтрымліваючы ў 1979 годзе Нобелеўскую прэмію міру, маці Тэрэза з Калькуты сказала: “Аборт з’яўляецца найвялікшай пагрозай для супакою на зямлі. Кожнае жыццё — гэта жыццё Бога ў нас. Ненароджанае дзіця ўключае ў сябе жыццё Бога. Мы не маем ніякага права знішчаць яго, якія б сродкі для гэтага не выкарыстоўваліся. Калі мы здольныя знішчыць жыццё, якое дае сам Пан Бог, калі маці здольная стаць забойцам сваіх дзяцей, ці ёсць сэнс гаварыць пра іншыя забойствы і войны ў свеце? Аборт — гэта пачатак зла на зямлі…Высокаразвітыя дзяржавы, якія дазваляюць аборт, у канчатковым выніку — бяднейшыя з бедных…”\nФОРМУЛА АБЯЦАННЯ ДУХОЎНАГА УСЫНАЎЛЕННЯ\n“Праслаўляю Цябе, Ойча, Пане неба і зямлі, што Ты схаваў гэтыя рэчы ад мудрых і разважлівых, а аб’явіў іх дзецям. Так, Ойча, бо такім было Тваё ўпадабанне”.\n“Найсвяцейшая Панна, Багародзіца Марыя, усе Анёлы і Святыя. Ідучы за жаданнем несці дапамогу ў абароне ненароджаных, я, .................................... моцна пастанаўляю і абяцаю, што з дня ............... у свята/ урачыстасць .............................. Духоўна ўсынаўляю адно дзіця, імя якога ведае адзін толькі Бог, каб на працягу дзевяці месяцаў кожны дзень маліцца аб уратаванні яго жыцця, а таксама аб справядлівым і добрым жыцці пасля нараджэння. Гэтымі малітвамі будуць:\n- адна таямніца ружанца\n- мае добрыя ўчынкі\n- малітва, якую прачытаю сёння першы раз”.\nДухоўнае ўсынаўленне – гэта ма¬літва ў інтэнцыі дзіцяці, якому пагражае смерць ва ўлонні маці. Малітва працягваецца дзевяць месяцаў і складаецца з чытання адной ружанцовай таямніцы – радаснай, балеснай ці хвалебнай (“Ойча наш” і 10 “Вітай, Марыя”), а таксама спецыяльнай малітвы ў інтэнцыі дзіцяці і яго бацькоў. Да малітваў можна далучыць індывідуальна выбраныя добрыя ўчынкі.\nДухоўнае ўсынаўленне лечыць глыбокія духоўныя раны, нанесеныя грахом аборту. Яно дазваляе ўсім маці аднавіць веру ў Божую Міласэрнасць і прыносіць спакой у іх сэрцы. Усынаўленне як вельмі канкрэтны, бескарысны і асабісты дар (малітвы, ахвяры і посту), дапамагае (асабліва маладым людзям) фарміраваць характар, змагацца з эгаізмам, знаходзіць радасць адказнага бацькоўства, даючы магчымасць бачыць любоў і сэкс вачыма Бога. Навучаючы сістэматычнай малітве, яно паглыбляе кантакт з Богам; дапамагае адкрываць глыбокі сэнс занядбаных аскетычных практыкаў; можа стаць тым элементам, які адродзіць супольную малітву і любоў у сем’ях. Трэба таксама памятаць у сваіх малітвах пра ўсыноўленых дзяцей на працягу ўсяго жыцця – яны сталіся нашымі дзецьмі.\nКожны. Свецкія, кансэкраваныя асобы, мужчыны, жанчыны, людзі любога ўзросту. Толькі дзеці распачынаюць Духоўнае ўсынаўленне пад апекай бацькоў\n- атрымаць згоду ксяндза пробашча на правядзенне абраду складання абяцанняў у касцёле (пажадана ў свята Найсвяцейшай Марыі Панны)\n- звязацца з цэнтрамі Духоўнага ўсынаўлення, дзе можна атрымаць матэрыялы, поўную інфармацыю, а таксама дапамогу для правядзення складання абяцанняў (220030 г.Мінск, пл.Свабоды, 9, тэл./факс 80172 26-74-49,альбо 80172 293-17-50 Каталіцкая місія Маці Божай Фацімскай Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі)


Т.Шаўчэнка. "Пажар у стэпе".\nНу і, канешне ж, цяга да рысавання. Невядома, адкуль з’явілася ў хлапчука гэтае дзіўнае памкненне да мастацтва: у продкаў нічога такога не назіралася. Спачатку Тарас вучыўся азам у нейкага прыходскага дзячка, потым у маляра з вёскі Стэблева Канеўскага павета, потым, як перакаці-поле, перабягаў яшчэ да кагосьці. І нарэшце 14-гадовы “абарваны шкаляр-бадзяга” трапіў у якасці прыгоннага ў дом памешчыка Паўла Энгельгарта ў вёсцы Вільшана, дзе прайшоў шлях ад кухціка і казачка да “пакаёвага жывапісца”.\nЯшчэ юнаком у 1829-м Шаўчэнка суправаджаў Энгельгарта ў Вільню, праязджаючы праз беларускія вёскі і гарады Лоеў, Рэчыцу, Жлобін, Бабруйск, Ігумен, Мінск, Радашковічы, Чырвонае, Маладзечна, Смаргонь. Гэта было яго першае знаёмства з жыццём беларусаў. Абставіны паездкі давалі магчымасць убачыць сялянскі побыт, паслухаць песні і беларускую мову, такую блізкую да ўкраінскай, што паўплывала пазней на яго эстэтычны густ ды прозу. І ў Вільні, і потым, у горадзе на Няве, ён з задавальненнем працягваў знаёмствы з беларусамі.\nЗ пачатку 1831-га Тарас Рыгоравіч — у Пецярбургу, дзе Энгельгарт аддаў яго на чатыры гады ў навучанне да майстра жывапісна-малярнай арцелі Васіля Шыраева з тайнай надзеяй потым мець пры сабе прыдворнага, так бы мовіць, хатняга жывапісца з адукацыяй. У складзе гэтай арцелі юны Шаўчэнка прымаў удзел у роспісе пецярбургскага Вялікага тэатра ды іншых інтэр’ераў у якасці вучня-рысавальшчыка. У 1838 годзе ўплывовыя заступнікі-апекуны Шаўчэнкі, сярод якіх — мастак Карл Брулоў, паэты Васіль Жукоўскі і Яўген Грабёнка, выкупілі яго з прыгонніцтва. Ну ды гэты эпізод знаёмы ўсім яшчэ са школьнай праграмы. Атрымаўшы свабоду, Шаўчэнка быў прыняты ў пецярбургскую Акадэмію мастацтваў. Хутка ён стаў адным з любімых вучняў Карла Паўлавіча Брулова.\nУ 1840-м быў надрукаваны першы ўкраінскі зборнік вершаў Шаўчэнкі — “Кабзар”. І першыя ў свеце ілюстрацыі да яго зрабілі нашы землякі Міхаіл Башылаў, родам з-пад Жлобіна Магілёўскай губерні, ды яго стрыечны брат, штабс-капітан і таленавіты мастак граф Якаў дэ Бальмен. Кожны з іх стварыў да “Кабзара” па 39 ілюстрацый — заставак, буквіц, канцовак. Башылаў жа зрабіў і партрэт аўтара да гэтага выдання. Важна, што малюнкі аздабляліся лацінкай да рукапіснага тэксту. Як пісаў вядомы ўкраінскі літаратуразнаўца Яўген Кірылюк у сваёй манаграфіі “Тарас Шаўчэнка”, “...малюнкі Якава дэ Бальмена і Міхаіла Башылава — высокамастацкія і выкананы з глыбокім разуменнем шаўчэнкаўскай творчасці”. Зразумела, абодва мастакі сябравалі з паэтам. А пасля гібелі Дэ Бальмена ў баі з горцамі Шаўчэнка 18 лістапада 1845 года прысвяціў яму маленькую паэму “Каўказ”...\nРаннія творы Шаўчэнкі напісаны ў жанры балады, паэмы, “думкі”, сярод якіх найбольш выдатныя — “Кацярына”, “Гайдамакі” і, на рускай мове, паэмы “Слепая”, “Бесталанный”, драма “Назар Стадоля”. У 1843-м паэт вярнуўся на Украіну праз Беларусь: праехаў Віцебск, Оршу, Шклоў, Магілёў, Прапойск, Чачэрск, Гомель. Падарожжа па Беларусі не прайшло для паэта дарма. Яно дапоўніла ўражанні ад нашай шматпакутнай зямлі, дзе яго ўразіў вобраз “убогага краю”, яго страшэнная беднасць і хранічны голад. У аповесці “Музыкант” тагачасная Беларусь апісваецца як “краіна скаргі і плачу”.\nУ Кіеве цягам амаль года Шаўчэнка займаўся жывапісам, ствараў альбом афортаў “Живописная Украина”, пісаў цыкл паэзіі (паэмы “Сон” і “Каўказ”, пасланне “І мёртвым, і жывым…”, вершы). У 1844-м вярнуўся ў Пецярбург, дзе скончыў Акадэмію мастацтваў са званнем “някласны (свабодны) мастак”. Потым ізноў з’ехаў на радзіму. Ізноў — праз Беларусь.\nПрацаваў наш герой у Кіеўскай часовай камісіі па пытаннях разгледжання старых актаў. Потым хацеў стаць выкладчыкам малявання ў Кіеўскім універсітэце, але не паспеў. У сакавіку 1847-га быў арыштаваны, пасля чаго апынуўся ў ссылцы на цэлых дзесяць гадоў… Нягледзячы на строгую забарону “пісаць і рысаваць”, Шаўчэнка ўхітраўся рабіць і тое, і другое (аж да таго, што хаваў самаробныя кніжачкі за халявы ботаў). Стварыў паэмы “Варнак”, “Сотнік”, “Пятрусь”, “Марына”, цыклы “У каземаце” і “Цары”, аповесці “Княгіня”, “Музыкант”, “Няшчасны”, “Капітанша”, “Блізняты”, шмат пейзажаў, партрэтаў, жанравых кампазіцый, сярод якіх асаблівае месца займае цудоўная серыя сепій “Прытча пра блуднага сына”. А пасля амністыі, па дарозе з ссылкі, у Ніжнім Ноўгарадзе, паспеў напісаць паэму “Неафіты” і трыпціх “Доля”, “Муза”, “Слава”. А калі нарэшце атрымаў дазвол вярнуцца ў Пецярбург, пасябраваў з супрацоўнікамі часопіса “Современник” М.Чарнышэўскім і М.Някрасавым. У апошнія гады жыцця працаваў над аповесцю “Прагулка з задавальненнем і не без маралі” ды “Букваром паўднёварускім” для пачатковых школ, які быў выдадзены тыражом 10 тысяч экзэмпляраў за кошт аўтара.\nСорак сёмыя народзіны Шаўчэнка сустрэў у сваёй акадэмічнай кватэры цяжка хворым (расстройства пячонкі, сэрца, вадзянка). Яго наведалі блізкія сябры, прачыталі тэлеграмы, атрыманыя з Украіны. Пад раніцу Кабзар, калі спускаўся з другога паверха ўніз, раптам памёр. Тысячы людзей, збольшага студэнцкая моладзь і літаратары, прыйшлі на яго пахаванне. Спачатку паэта пахавалі на Смаленскіх могілках, а праз два месяцы труну перавезлі на Украіну, дзе, на беразе Дняпра, пад Каневам, ён і знайшоў сваё месца вечнага спачыну. А ў ягоным пакоі-майстэрні ў пецярбургскай Акадэміі мастацтваў быў арганізаваны музей яго імя.\nКанешне, Шаўчэнка ўвайшоў у дэмакратычную літаратуру перш за ўсё як народны паэт моцнай рэвалюцыйнай лірыкі, у якой, акрамя таго, смела, экспрэсіўна і эмацыйна выяўлены мары пра светлую будучыню ўкраінскага народа. А пачатак яго балады “Причинна” — “Реве та стогне Дніпр широкий”, вершы “Думи моі, думы моі”, “Заповіт”, “Думка” (“Тече вода…”), “Минають дні, минають ночі…”, “Утоптала стежечку через яр…”, некаторыя ўрыўкі з балад і паэм сталі ўлюбёнымі для многіх пакаленняў песнямі.\nА зараз я хачу, абапіраючыся на факты, выказаць некаторыя свае асабістыя думкі наконт такой неардынарнай з’явы, як “Шаўчэнка”, бо гэтае імя і сёння застаецца адным з самых шанаваных ды папулярных у славянскім свеце, у тым ліку ў Беларусі. І тут без складанай ды супярэчлівай “псіхалогіі” яго чалавечага характару не абысціся.\nНа маю думку, Тарас Рыгоравіч 8 ліпеня 1844-га ўсё ж моцна “перабраў” у паэме “Сон”, дзе можна знайсці сапраўдную абразу хворай імператрыцы Аляксандры Фёдараўны. А праз шаснаццаць гадоў, так бы мовіць, наўздагон, на наступны дзень пасля смерці імператрыцы (19 кастрычніка 1860 г.), паэт напісаў наступныя радкі, пра якія адзін з літаратурных крытыкаў заўважыў: “...Чаму яна лютая, чаму яе дзеці — шчанюкі, чаму яе, “суку”, праклянуць, незразумела”. Мне як даследчыку таксама гэта незразумела. У тым, што паэт у той жа паэме “Сон” “прайшоўся” па самім імператары Мікалаі I, якога ён лічыў першым ворагам Украіны, няма нічога дзіўнага. А вось што да яго жонкі…\nСправа ў тым, што гэтая жанчына адыграла ў вызваленні паэта з прыгоннай залежнасці не апошнюю ролю. Менавіта яна, Аляксандра Фёдараўна, даведалася ад Васіля Жукоўскага пра таленавітага хлопца, які знаходзіўся ў якасці нявольніка ў памешчыка, штабс-ротмістра Паўла Энгельгарта, і прыняла актыўны ўдзел у яго лёсе, падтрымаўшы ідэю латарэі, прыдуманую Бруловым ды Жукоўскім у мэтах выкупу Шаўчэнкі з прыгоннай залежнасці. Грашовы ўзнос яе і ейных дзяцей Марыі і Аляксандра (будучага цара Аляксандра II) склаў амаль палову неабходнай для выкупу сумы за натурны партрэт Жукоўскага, намаляваны Бруловым. Сама ж яна часта хварэла на сухоты і няўрозы, была фізічна слабой з-за дзевяці цяжарнасцей, дзве з якіх скончыліся трагічна. Ды і шмат было выпадкаў, калі яна імкнулася заступіцца за арыштаваных дзекабрыстаў.\nДык вось, Тарас Рыгоравіч чамусьці ніколі не забываў “дабро”, праяўленае ў адносінах да яго імператрыцай, і двойчы згадаў яе “незлим тихим словом” у сваіх вершах, у якіх ён проста-такі зняважыў хворую жанчыну, што, натуральна, выклікала моцны гнеў яе мужа, імператара Мікалая I. Паэму “Сон” ён чытаў у арыгінале ў ходзе следства па справе Кірыла-Мяфодзіеўскага братэрства. Тады ж у паперах Шаўчэнкі былі знойдзены і злыя карыкатуры на цара ды яго жонку.\nПрывяду малавядомы факт наконт гэтых падзей. Вось што 10 снежня 1847 года пісаў рускі рэвалюцыйны дэмакрат і літаратурны крытык Вісарыён Бялінскі ў лісце да свайго калегі і сябра Паўла Аненкава: “Наводзіў я даведкі пра Шаўчэнку, і ўпэўніўся канчаткова, што па-за рэлігіяй вера ёсць нічога не вартая рэч. Вы памятаеце, веруючы сябра мой (Міхаіл Бакунін. — Б.К.) казаў мне, што ён верыць, што Шаўчэнка — чалавек дастойны і цудоўны. Вера творыць цуды: робіць людзей з аслоў і дубін, значыць, яна можа і з Шаўчэнкі зрабіць, бадай, пакутніка свабоды. [...] (Ён) напісаў два пасквілі: адзін — на гасудара імператара, другі — на гасударыню імператрыцу. Чытаючы пасквіль на сябе, гасудар рагатаў, і, напэўна, справа тым бы і скончылася [...]. Але калі гасудар прачытаў пасквіль на імператрыцу, то прыйшоў у вялікі гнеў, і вось яго ўласныя словы: “Дапусцім, ён меў прычыны быць мной незадаволеным і ненавідзець мяне, але яе за што?”. Я не чытаў гэтых пасквіляў, але ўпэўнены, што пасквіль на імператрыцу павінен быць абуральна брыдкі з той нагоды, пра якую я ўжо казаў. Шаўчэнку паслалі салдатам на Каўказ (памылка: на самой справе — у Арэнбургскі асобны корпус. — Б.К.). Мне не шкада яго, калі быў бы я яго суддзёй, я зрабіў бы не менш [...]”.\nПачатак у № 14.


Алесь Перагудаў: Вернем Гародні яе старажытную выяву - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nМалады гарадзенскі гісторык Алесь Перагудаў разам з камандай праекта imago.by – Старадаўнія карты і гравюры прапануе ўсім жыхарам Беларусі далучыцца да стварэння якаснай копіі надзвычай рэдкай гравюры – медзярыта з панарамай Гародні, надрукаванага ў Нюрнбергу ў 1568 годзе.\nГрошы на гэты праект збіраюцца праз пляцоўку Ulej.by: https://ulej.by/project?id=698848.\nПа словах Алеся Перагудава, гэта гравюра мусіць быць цікавая ўсім беларусам:\n– Праект “Анёлы над горадам” прысвечаны аднаўленню гарадзенскай гравюры, якой сёлета спаўняецца 450 год. Гэта вялікі юбілей не толькі для гравюры, але і для горада. Яна мае вялікую гістарычную каштоўнасць. Гэты медзярыт з’яўляецца першай сапраўднай выявай беларускага горада, якая зроблена на падставе рэальных замалёвак. Адлюстроўвае рэчаіснасць па стане на сярэдзіну 16-га стагоддзя.\nГэтай гравюры няма ў Беларусі, аднак яе асобнікі ёсць ў краінах-суседках, – кажа Алесь Перагудаў:\n– Захавалася зусім няшмат асобнікаў гэтай гравюры, да 10-ці экзэмпляраў. Яны захоўваюцца ў Польшчы, у Нацыянальнай бібліятэцы ў каралеўскім замку ў Варшаве, у музеі Чартарыйскіх у Кракаве. Яна захоўваецца ў палацы вялікіх князёў літоўскіх у Вільні, таксама ў Львове, у шэрагу прыватных калекцый Заходняй Еўропы, аднак у межах Беларусі яе няма.\nПраект таксама падтрымала гарадзенская “Цудоўня”, дзе людзі, што ўклалі грошы ў праект, змогуць атрымаць свае падарункі.


Кім робяць беларускія музыкі. Чорны доктар / Інтэрв'ю / BelMetal.org\nАпублікавана 16 сьнежня 2015, 11:51 у Інтэрв'ю\nДаўно мы не пісалі пра тое, чым зарабляюць на жыцьцё беларускія музыкі. Аднак сумленьне і дэкрэт аб дармаедстве прымусілі нас схамянуцца і хуценька выпраўляць становішча. Нашым суразмоўцам стала вельмі эфектная асоба, доктар у чорным, які робіць black metal, грае на дудзе, дапамагае людзям і перад віном з трапнай назвай аддае перавагу каньяку «тры зорачкі».\nІмя: Вячаслаў Зіма\nГурты: Vapor Hiemis, Interior Wrath\nПасада: урач-тэрапеўт 2-й кваліфікацыйнай катэгорыі, урач-дзяжурант прыёмнага пакою хірургічнай бальніцы\nПрафесія ўрача – гэта здейсьненая мара дзяцінства альбо вынік абставінаў?\nДоўгая гісторыя. У школе я закахаўся ў дачку хіміцы і, каб падабрацца да яе, вырашыў хадзіць на факультатыў па хіміі. Кожную суботу хадзіў нібыта да хіміцы, а насамрэч да яе дачкі. А потым пайшло-паехала.\nПрафесія тэрапеўта настолькі шырокая, што ён павінен ведаць усе свае накірункі: эндакрыналогію, кардыялогію, гастраэнтэралогію, пульманалогію… Калі да мяне прыходзіць чалавек са скаргамі, я павінен яму дапамагчы незалежна, з хваробай якога тэрапеўтычнага накірунку ён да мяне прыйшоў. Сюды ўваходзіць і дыягностыка, і лячэньне, і рэабілітацыя, і прафілактыка, а потым ужо можна перанакіраваць да больш вузкіх спецыялістаў, калі ёсьць нюансы альбо патрэба ў гэтым перанакіраваньні.\nНа іншых спецыяльнасьцях вельмі вузкі шлях. Ёсць распаўсюджанае меркаваньне, што тэрапеўт лечыць “насмарк і тэмпературу”. Але гэта далёка не так. Калі тэрапеўт ня ведае, як весьці, напрыклад, інфаркт ці рэўматоідны артрыт, бранхіяльную астму ці цукровы дыябет, гепатыт ці ныркавую недахопнасць, то я скажу, што гэта доктар па “насмарку і тэмпературы”. На жаль, у нашых дзяржаўных медыцынскіх установах гэта даволі распаўсюджана, асабліва сярод урачоў-пенсіянераў. Канешне, я не пра ўсіх кажу.\nЯкія цікавыя выпадкі адбываліся на працы?\nГады тры таму была ў мяне такая пацыентка Яна, студэнтка. Хварэла бранхітам, доўга-доўга да мяне хадзіла, лячылася. І толькі я ёй закрыў бальнічны, як на наступны дзень вызывае мяне да сябе дамоў. Заходжу я да яе, пытаюся:\n— Кашляю я…\n— Давай будзем слухаць.\nА яна стаяла ў халаце і раптам раскрывае яго, а пад ім – нічога. Я фанендаскопам паслухаў, кажу: “Усё, Яна, ідзі ў школу, не дуры галаву”.\nБыла яшчэ адна пацыентка. Вызывае на дом, скардзіцца: “Доктар, у мяне лімфавузел запаліўся, пахвінны”. Лажыцца, здымае майнткі (хаця навошта, невядома). Я пачынаю з усяе моцы шукаць, дзе там якое запаленьне. Мацаю, мацаю і разумею, што няма ніякага лімфавузла. Гляджу ёй у вочы – задаволеная, усьмешка расплываецца. Дарэчы, празь некаторы час пасьля гэтага яна выйшла замуж і зацяжарыла.\nАльбо такая гісторыя. Прыходзіць да мяне на прыём жанчына. Я ёй нешта распавядаю, распавядаю, а яна дастае з торбы ікону і заяўляе: “Доктар, я зразумела, да каго вы падобны”. Увогуле, калі пачаў працаваць пасьля ўніверу, думаў, што будуць праблемы з маёй зьнешнасьцю – доўгія валасы, барада. Нічога падобнага, ніякіх праблем.\nАпрача такіх вясёлых гісторый часта, напэўна, прыходзіцца сутыкацца зь негатывам. Як атрымліваецца абстрагавацца?\nСутыкацца зь негатывам прыходзіцца кожны дзень. Выядаюць мозг тыя, хто гіперкрытычна ставіцца да свайго становішча. У асноўным гэта жанчыны пасьля 50, якім здаецца, што ў іх баліць усё. Можна проста даць заспакаяльнага, дазволіць чалавеку выгаварыцца. Трэба разумець, калі чалавек сварыцца, то ён у гэтым не павінен, гэта альбо хвароба яго давяла, альбо нашая сістэма аховы здароўя, якая таксама пакідае жадаць лепшага. У выніку ўвесь адмоўны выплеск эмоцый на мяне. Але навошта мне несьці гэта дадому? На мяне, дарэчы, за чатыры гады не было ніводнай скаргі, толькі падзякі. Канешне, часта хвалюешся за сваіх пацыентаў, ад гэтага нікуды ня дзенешся. Многія маладыя ўрачы гэтых перажываньняў і стрэсаў ня могуць вытрымаць і празь некалькі гадоў працы назаўжды кідаюць медыцыну. Такі тэрмін, як “прафесійнае выгараньне асобы” для ўрачоў вельмі распаўсюджаны, як і нарастаючы з гадамі цынізм. Але гэта пакуль што не пра мяне.\nЦі перасякаецца праца з музычнай дзейнасьцю?\nНеяк у 2013 годзе падыходзіць да мяне наш прафсаюзны лідар ды кажа: “Доктар, я ведаю, вы на дудзе граеце. У нас тут конкурс самадзейнасьці сярод медпрацаўнікоў. Раённы вы ўжо выйгралі, паедзеце на абласны”. Ну, добра. Як звычайна адбываюцца такія мерапрыемствы? Сукенку надзела, нешта напела, бубнам пагрымела. І тут выходжу на сцэну я, у скураных портках, кальчузе даўжэзнай, з дудой. Кажу: “Мне, калі ласка, ніжнюю сярэдзіну, манітор больш”. Гукач зусім губляецца. Мінусок накідаў, нешта найграў, у выніку аднагалосна вырашылі, што паеду я на рэспубліканскі конкурс… Дарэчы, пасьля гэтага конкурсу да мяне прыйшла ідэя песьні “Празь сем агнёў”.\nТаксама часам трапляюцца пацыенты, якія пазнаюць. Надоечы прыйшла да мяне дзяўчынка, пытаецца: “Вячаслаў Сяргеевіч, Вы, часам, не Зіма?”\nПаколькі хутка пачнуцца розныя зімовыя сьвяты, дай, калі ласка, некалькі прафесійных парадаў нашым чытачам, як добра правесьці сьвяты і пасьля гэтак жа добра адчуваць сябе.\nПа-першае, калі людзі п’юць на Новы год, трэба закусваць, каб не было інтаксікацыі. Але з закускай звычайна няма праблем. Па-другое, раніцай трэба пачысьціць арганізм – банальна схадзіць у прыбіральню. Каб пачала працаваць галава, трэба зьесьці каля 4 гр пірацэтаму, які паляпшае крывезабесьпячэньне мозгу. Для папраўкі электралітнага балансу трэба зьесьці некалькі таблетак панангіну ці аспаркаму. Выпіць кавы з цукрам – гэта глюкоза, ужыць тры ці дзьве вітамінкі, узбагачаныя С і А, што ўзмацняе сасудзістую сьценку. І напасьледак, урсакапс: урсадэзаксіхоліевая кіслата ахоўвае печань. Ну а яшчэ, напэўна, трэба зьесьці некалькі таблетак панзінорму ці панкрэатыну, каб ферменты падстраўнікавай лепш працавалі.\nСапраўдны Новы год пачынаецца з надыходам зімы. Калі няма сьнегу, ільду, маразоў – гэта ня Новы год. Таму застаемся чакаць сьнег.\nІмя пацыенткі зьменена.\nФота: BelMetal, уласныя архівы героя\nкім робяць беларускія музыкі\n16 сьнежня 2015, 18:31\nИнтересное (и даже весьма познавательное в конце) интервью :)\n17 сьнежня 2015, 18:12\nАдзіны з лепшых матэрыялаў.\n23 сьнежня 2015, 08:30\nНе однократно замечала, что среди врачей большое количество талантливых разносторонних личностей. А в аптеке придётся разориться)))))


Янка Лучина - Янка Лучына - сайт белорусского писателя - Об авторе - Пра Янку Лучыну пры нагодзе аднаго здымка\nГлавная Биография Фотографии Об авторе\nПра Янку Лучыну пры нагодзе аднаго здымка\nЗ нагоды чарговых круглых угодкаў успаміналася пра польска-беларускага паэта Янку Лучыну, у сапраўднасці Івана Неслухоўскага. Чарговыя сесіі, семінары, кнігі, помнікі. Можа нешта новае пра паэта...\nЯнка Лучына нарадзіўся ў Мінску 6 ліпеня 1851 г. Памёр у Мінску 27 ліпеня 1897 г. Гэтыя крайнія даты вызначаюць жыццё паэта — польскага Яна Неслухоўскага і беларускага Янкі Лучыны. Што ў жыцці творцы самае важнае? Час і месца нараджэння, яго асяроддзе, навука і першы жыццёвы прафесійны вопыт. Час выпаў на пачаткі фармавання сучаснай беларускай нацыі, якога пачынальнікамі была шляхта, пражываючая на землях былога Вялікага княства Літоўскага, якая бачыла патрэбу ў паднясенні беларускай мовы да роўнай сярод роўных: Аляксандр Ельскі, Францішак Багушэвіч... Пражывалі яны ў Расійскай імперыі, пісалі па-польску і пачыналі пісаць па-беларуску. Беларуская мова былa мовай сялян. Трэба было паэтычнага майстэрства, каб загучала яна нароўні з рускай ці польскай, каб натхняла новых творцаў да выяўлення ў ёй сваіх думак і пачуццяў.\n150 гадоў ад нараджэння Янкі Лучыны спадарыня Марыя Нэканда-Трэпка з Белай-Падляшскай прыслала вельмі цікавы здымак, які папоўніў збор маіх матэрыялаў пра выдатнага беларускага дзеяча Антона Нэканду-Трэпку. Здымак цікавы перш за ўсё тым, што на ім побач з іншымі асобамі, у цэнтры, знаходзіцца Янка Лучына. Не ведаю, ці гэты здымак вядомы знаўцам жыцця і творчасці гэтага польска-беларускага паэта. Я прынамсі не сустрэла такога ў вядомых мне выданнях пра Янку Лучыну. На ім паэт сядзіць на ганку ў акружэнні сям’і. Першы справа сядзіць Антон Нэканда-Трэпка, сын роднай сястры Янкі Лучыны — Антаніны. Тады гімназіст. Здымак праўдападобна зроблены быў каля 1895 года. Месца вельмі цікавае. Гэта паслярадзівілаўскі маёнтак Зацярэва (Зацежэв) над ракой Зацяранкай. Знаходзіўся ён у парафіі Свержань Мінскага павета, у адлегласці 12 вёрст ад станцый Стоўбцы і Гарадзея, 85 вёрст ад Мінска. Бываў у маёнтку Уладыслаў Сыракомля. Напісаў там нават верш „Przeszlosc” у 1851 г., у год нараджэння Янкі Лучыны.\nПаводле ўспамінаў Людвікі Дзяржынскай (1908 г. нараджэння), якая жыве ў Варшаве, маёнтак Зацярэва арандавалі Неслухоўскія. Летам з’язджаліся туды з Мінска, дзе таксама мелі свой дом пры Юр’еўскай 23. Бабуля спадарыні Людвікі, Антаніна, была роднай сястрой Янкі Лучыны. На жаль, памерла яна вельмі молада пры народзінах сына Антона Люцыяна. Асіраціла таксама двухгадовую дачушку Ванду. Аўдавелы 33-гадовы інжынер Станіслаў Францішак Нэканда-Трэпка ажаніўся хутка з маладой 18-гадовай Стэфаніяй Азямблоўскай, але не парываў кантактаў з сям’ёй першай жонкі — Неслухоўскімі. Таму і дзеці яго праводзілі лета ў Зацярэве, куды таксама любіў прыязджаць Янка Лучына.\nПамяць пра Янку Лучыну ў сям’і асталася, асабліва ў кантэксце яго ўплыву на сфармаванне беларускай нацыянальнай свядомасці Антона Нэканды-Трэпкі. Янка Лучына перадаў пляменніку, сыну сястры, замілаванне да беларускага народу ў такой ступені, што той актыўна ўключыўся ў беларускі рух. Янкі Лучыны ўжо не было ў жывых, калі выйшла друкам кніжачка яго беларускіх вершаў „Вязанка” (Пецярбург 1903). Калі ўявіць, што Антон Нэканда-Трэпка быў тады ў Піцеры (канчаў Тэхналагічны інстытут) і дзейнічаў у выдавецкай суполцы „Загляне сонца і ў наша аконца”, то зусім рэальнай становіцца думка, што ўдзячны дзядзьку Антон дапамог яму — хаця пасля смерці — выдаць кніжачку беларускіх вершаў. Антон Нэканда-Трэпка, які вырас пад уплывам свайго дзядзькі Янкі Лучыны, не здрадзіў Беларусі ніколі, а за працу на яе карысць прыйшлося яму адпакутаваць у ссылцы і памерці ў Казахстане. Але гэта ўжо іншая гісторыя...\nСпадарыня Людвіка Дзяржынская расказала таксама пра сям’ю Неслухоўскіх. Хаця ані бабулі яе не было ў жывых, ані Янкі Лучыны, калі яна нарадзілася, з сям’ёй Неслухоўскіх сувязі падтрымоўваліся. Яе маці Ванда выйшла замуж за суддзю Адама Дзяржынскага і жылі яны ў мястэчку Тукум каля Рыгі. Прыязджалі пару разоў у Мінск, калі Людвіцы было 4 і 7 гадоў. Запамятала брата Янкі Лучыны, Генрыка Неслухоўскага, адваката, які вельмі любіў жанчын і ажаніўся з медсястрой. Памёр у Вільні. Другі брат Янкі Лучыны, Юльян, які быў інжынерам лесніком, жыў у Курску. Да яго падалася Людвіка з маці ў час першай сусветнай вайны. Тады Юльян меў жонку Ванду і двух сыноў. На Каляды 1917 г. у хату прыбегла служанка Юльяна з крыкам: „Забілі нашага пана!” А быў гэта час рэвалюцыі. З сям’і Неслухоўскіх выводзіўся таксама віленскі ваявода Уладыслаў Рачкевіч.\nВзято с http://niva.iig.pl/issue/2001/50/art_01.htm


Страціў зрок, але не годнасць. Як у Віцебску невідушчы хлопец жыве актыўным жыццём і дапамагае дзецям з асаблівасцямі — Газета «Вместе!»\nАнтон Шмялёў – лабарант кафедры медыцынскай рэабілітацыі і фізічнай культуры ў Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. Ён дапамагае будучым дактарам засвоіць метады сацыяльнай рэабілітацыі людзей з інваліднасцю. Антон як ніхто іншы ведае вартасць не толькі медыцынскай, але і сацыяльнай рэабілітацыі, бо менавіта яна падарыла яму другі шанец на паўнавартаснае жыццё пасля таго, як хлопец страціў зрок.\nЗараз Антону 34 гады. Зрок хлопец пачаў страчваць, калі яму было 23 гады. Антон тады працаваў на прадпрыемстве «Кераміка», быў мужам і бацькам… Дактары не маглі зразумець, у чым прычына: паказчыкі былі добрыя, толькі зрок несупынна пагаршаўся і ў аналізах быў павышаны паказчык хуткасці асядання эрытрацытаў.\nАказалася, што Антон хварэў на хваробу Бехцерава – сістэмнае хранічнае захворванне пазваночніка, якое характарызуецца запаленнем міжпазваночных суставаў. Толькі спіна ў яго забалела ўжо пасля, калі зрок ужо нельга было ўратаваць. Калі дыягнаставалі хваробу, спачатку Антону далі 3-ю групу інваліднасці, пасля – 2-ю, а ў 2016 годзе далі 1-ю групу, калі Антон ўжо не бачыў анічога.\n– Добра, што ў мяне зрок знікаў паступова, – дзеліцца Антон. – Я быў гатовы да поўнай яго страты, таму пакрысе адаптаваўся.\nАнтон звольніўся з працы адразу, як яму далі групу. Пасля ён доўгі час не працаваў, бо з групай інваліднасці ўладкавацца на працу было цяжка. З жонкай ён развёўся, кажа, што да гэтага ўсё і ішло. Пераехаў да мамы – і аказаўся зусім бездапаможны.\n– Калі я канчаткова страціў зрок, адразу ўзнікла пытанне мабільнасці, бо заўжды вёў актыўны лад жыцця, – распавядае Антон. – Я не ведаў тады, што можна карыстацца кіем, спецыяльнымі дадаткамі на тэлефоне і камп’ютары, каб чытаць кнігі. Я ведаў, што ёсць аддзяленне рэабілітацыі для інвалідаў па зроку ў Віцебску, але далёка не адразу яго знайшоў: чамусьці ніхто мне не мог падказаць, дзе яно знаходзіцца.\nЖыццё змяніла рэабілітацыя\nПра перыяд, калі Антон застаўся адзін, ён кажа так: «У гэты перыяд я стаў бліжэй да Бога. Я агучыў Яму тры сваіх пажаданні: мець магчымасць чытаць Бібілію, стаць самастойным і знайсці жонку».\nХутка ён знайшоў Біблію ў аўдыёфармаце, стаў вывучаць. Пасля знаёмыя падказалі маці Антона, што існуе такая арганізацыя, як БелТІЗ. Там яму і падказалі пра аддзяленне сацыяльнай рэабілітацыі інвалідаў па зроку пры Віцебскім доме-інтэрнаце для састарэлых і інвалідаў. На рэабілітацыі ён пазнаёміўся з будучай жонкай, бо яна працавала там сацыяльным работнікам. Так, Бог нібыта даў усё тое, што Антон прасіў і што было для яго неабходна.\n– Што вам дала сацыяльная рэабілітацыя?\n– Найперш я змог самастойна хадзіць. Я засвоіў кій! Я лічу, што ўсе невідушчыя павінны ўмець хадзіць з кіем. Засвоіў і шрыфт Брайля, але я ім не карыстаюся, бо карыстаюся дадаткамі на тэлефон і камп’ютар.\n– Ці не засмучала вас, што ваша будучая жонка бачыць, а вы – не?\n– Не. Усе нашы праблемы ў нас у галаве. Калі ты сам у сябе не верыш, то хто ў цябе паверыць? У мяне не было праблем у кантактаванні з супрацьлеглым полам ні да страты зроку, ні пасля.\nПадчас праходжання рэабілітацыі Антона паклікалі гуляць у футбол: «Я ведаў, што такое футбол. Але як гэта – гуляць у яго невідушчым? Але паспрабаваў, уцягнуўся. З таго часу гульня ў футбол для невідушчых стала маім хобі». Антон разам з віцебскай футбольнай камандай часта ездзіць на спаборніцтвы па Беларусі і на кубкі Еўропы за мяжу. У мінулым годзе Антону далі майстра спорту па футболе.\nАнтона ў хуткім часе сталі прыцягваць да валанцёрскай групы ад медыцынскага ўніверсітэта: «Мы працавалі са студэнтамі з 6 курса, выпускнікамі ўніверсітэта. Распавядалі пра кантактаванне з людзьмі з асаблівасцямі, размаўлялі пра моманты сацыяльнай рэабілітацыі».\nУ хуткім часе Антону прапанавалі не проста валанцёрства, а працу на кафедры. Хлопец не задумваючыся пагадзіўся: з таго моманту, як ён атрымаў групу інваліднасці, афіцыйную працу ён сабе так і не знайшоў. Спачатку ён уладкаваўся на 0,25 стаўкі, а пасля – на стаўку. Зараз ён працуе лабарантам кафедры медыцынскай рэабілітацыі і фізічнай культуры ў Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце.\nЯк лабарант Антон працуе з дакументамі ў Word. Са студэнтамі 6 курса Антон праводзіць заняткі па рэабілітацыі: «На гэтых занятках, канечне, пануе больш асветніцкая скіраванасць, бо і ў дактароў таксама ёсць такі стэрэатып, што інвалід мусіць сядзець дома. А падыход патрэбны да кожнага, патрэбна, каб была фізічная рэабілітацыя, не абавязкова футбол, як у мяне, можна, напрыклад, плаванне. Я распавядаю пра рэабілітацыю і пра сродкі рэабілітацыі шмат: пра кій, Брайль, побытавыя рэчы і абслугоўванне сябе».\nКажу, што адзінае, з чым не пасябраваў, – дык гэта з духоўкай, але толькі таму, што не засвоіў яе раней. Асабістым прыкладам я паказваю, што і без зроку можна жыць шчаслівым жыццём.\nУ мінулым годзе Антон паступіў у Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Машэрава на факультэт сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі. Зараз хлопец рыхтуецца да сваіх першых іспытаў.\nНа сваёй працы Антон сябе знаходзіць і рэалізоўвае поўнасцю таму, што яшчэ супрацоўнікі там займаюцца актыўнай валанцёрскай дзейнасцю, трансфармуючы свае веды ў дапамогу віцебскім сем’ям, дзе ёсць дзеці з інваліднасцю. Адзін з такіх праектаў – рэабілітацыйна-спартыўная група «Разам», якая спрыяе адаптацыі дзяцей і дарослых з рознымі псіхафізічнымі асаблівасцямі ў паўсядзённым жыцці. Для дасягнення гэтай мэты выкарыстоўваюцца розныя спартыўныя рухомыя і інтэлектуальныя гульні. Заняткі прахо-\nдзяць на базе малой спартыўнай залы кафедры медыцынскай рэабілітацыі і фізічнай культуры ВДМУ. Спачатку заняткі планаваліся для невідушчых дзяцей і дарослых. Але пасля на іх сталі прыходзіць і дзеці з ДЦП, і з сіндромам Даўна, і з аўтызмам.\n– Чаму гэтыя заняткі патрэбныя? – разважае Антон. – Таму што не паўсюль нават платна дзеці з асаблівасцямі могуць проста пакідаць мяч. А ў нас гэта можна зрабіць бескаштоўна. Праўда, праз пандэмію заняткі пакуль не праходзяць.\nСупрацоўнікі і валанцёры кафедры рэалізоўваюць яшчэ адзін праект: на базе аднаго гарадскога сямейна-забяўляльнага комплексу «Z-park» кожную суботу яны дзве гадзіны бескаштоўна займаюцца з сем’ямі, якія выхоўваюць дзяцей з асаблівасцямі развіцця. Антон распавядае яшчэ і пра творчую рэабілітацыю: ён адказны за арганізацыю канцэртаў пры ВДМУ, дзе нумары рыхтуюць дзеці і дарослыя з рознымі формамі інваліднасці.\nБезбар’ернае асяроддзе ў Віцебску\nКалі Антон стаў працаваць, то яму прыйшлося навучыцца быць самастойным: засвоіць тры маршруты ад пад’езду дома да працы, пры тым што працуе ён у розных карпусах універсітэта.\n– Калі прыходжу на прыпынак, пытаю ў людзей пра нумары аўтобусаў. Калі на прыпынку нікога няма, то адной нагой заходжу ў транспарт і пытаю там людзей. Калі транспарт не мой, тады выходжу. Няма калі расслабляцца.\nАнтон прызнаецца, што безбар’ернага асяродку для невідушчых у Віцебску амаль няма: ёсць асобныя часткі горада, дзе пакладзена тактыльная тратуарная плітка. У сваю чаргу пытаю ў Антона, якое меркаванне ён мае пра галасавы маршрут, які не так даўно зрабілі ў Віцебску з дапамогай гукавой навігацыйнай сістэмы «Крокі на гукі» каля прадпрыемства «Элект» БелТІЗ.\n– Я правяраў яго, але не назваць яго галасавым маршрутам, – дзеліцца Антон. – Так, гукавая сістэма ўсталявана на канкрэтных аб’ектах, каб невідушчы змог знайсці ўваход у гэтыя будынкі. Дык а як яму дайсці да самога гэтага маршрута? Я не магу назваць гэта галасавым маршрутам. Хутчэй, гэта прылада, якая дапамагае мне знайсці ўваход у банк, аптэку, тэрытарыяльны цэнтр, напрыклад. На мой погляд, каб невідушчы мог хадзіць сам, трэба выкласці тактыльнай пліткай горад. Тады спатрэбіцца толькі ўзяць кій – і можна крочыць.\nНапрыканцы размовы пытаю ў Антона, ці зразумеў ён у выніку, для чаго яму была дадзена слепата.\n– Канечне, зразумеў! – аптымістычна адказвае Антон. – Калі б не слепата, я б ніколі не прыйшоў да Бога.\nФота з асабістага архіва Антона Шмялёва


Халва Блізкаўсходні Дэсерт Рэцэпт\nБлізкаўсходнія Дэсерты Цукеркі\nХалва, верагодна, квінтэсенцыя любімых цукерак дэсерт на Блізкім Усходзе. Але фактычны рэцэпт можа моцна адрознівацца ў залежнасці ад рэгіёну да рэгіёну і краіне ў краіну. Па большай частцы, гэта шчыльны, салодкі кандытарскі і два найбольш распаўсюджаная варыяцыя мука на аснове халва і арэхі і насенне на аснове халва. Мука на аснове халва часта больш желеобразная у той час як арэх і насенне алею халва мае тэндэнцыю быць больш сухімі і мае больш друзлае адчуванне ва рот.\nНайбольш тыповы арэх і насенне база кунжутное семені пасты або тахини, які ў спалучэнні з цукрам або мёдам і густымі сліўкамі. Затым ён можа быць альбо з водарам ванілі або з бітамі шакаладу закручаных па ўсім, каб стварыць мармуровы эфект. Ён таксама часта ўключае ў сябе біты фісташак. У Злучаных Штатах часта прадаюцца пафасаваным ў спецыялізаваных крамах ці ў Свежэпрыготаўленный блоках для гурманаў і этнічных харчовых магазінаў. На Блізкім Усходзе, аднак, цукеркі, хутчэй за ўсё, будзе самаробнымі.\nРэцэпт мукі на аснове, часта сустракаецца ў Іране, Грэцыі, Турцыі, Індыі, Афганістане і Пакістане, выкарыстоўвае манное, алей і цукар і можа быць запраўлена спецыямі, як шафран, а таксама араматычнымі вуглевадародамі, такіх як ружовая вада. Кукурузны часам выкарыстоўваецца ў грэцкай версіі.\nГайка на аснове халва распаўсюджана ў такіх краінах, як Кіпр, Егіпет, Ізраіль, Ірак, Ліван і Сірыя, але яны амаль заўсёды з насеннем кунжуту. насенне сланечніка версія, аднак, карыстаецца папулярнасцю ў краінах Усходняй Еўропы. на аснове Tahini халва з'яўляецца адным з найбольш часта прадаюцца ў Злучаных Штатах.\nУ дадатку да таго, смачныя кандытарскія самому па сабе, то халва цукерка робіць смачную аснову для выпечкі шакаладнага печыва, інгрэдыент у шакаладным печыва або як заправа ў хатнім марозіве.\nРэцэпт ніжэй для версіі мукі на аснове. Гэта багаты і салодкі і вельмі духмяныя з даданнем ружовай вады і шафран. Халва з'яўляецца вялікім па сабе, але яшчэ лепш, калі карыстаюцца з кубкам кавы ці гарбаты пасля ежы.\n1/2 кубкі вады\n1/4 кубкі саладжавасць\n4-6 Saffron ніткі або 1/2 чайнай лыжкі молатага шафрана\n2 палачкі (16) сталовыя лыжкі сметанковага масла\nУ маленькай рондалі, давесці цукар і ваду да кіпення. Пасля таго, як цукар растворыцца, дадайце шафран і ружовую ваду. Вы будзеце мець сіроп, як тэкстуры. Зняць з агню.\nУ сярэдняй рондалі падпаліць алей на сярэднім агні. Дадайце муку павольна і змяшайце з алеем, каб зрабіць пасту. Павольна дадаць цукровы сіроп і змяшаць разам. Зніміце з агню.\nАдразу ж выліць сумесь на асобныя формачкі або на страву.\nДайце астыць і альбо выдаліць халву з формачкі або нарэзаць на дробныя кавалачкі, якія абслугоўваюць.\nПадаваць з кавай або гарбатай.\nнатрый 180 мг\nПольская Селядзец у алеі (Перастаць прытрымлівацца ж Oleju) Рэцэпт\nХерб Масла для стейка\nЗялёны часнык Пестаў


Галоўная ➠ Будаўніцтва ➠ Симпролит\nАпублікавана 03.08.2017 20:17\nКожны з нас хоча мець дом, які не мае патрэбу ў вялікіх выдатках. Патрабаванні да падвышанай цеплавой абароны будынкаў спрыялі ўвядзенню ў будаўнічую практыку розных сістэм ўцяплення і вытворчасці розных тыпаў цеплаізаляцыйных матэрыялаў, сярод якіх вядучае месца займае симпролит.\nСимпролит – гэта звышлегкі полистиролбетон, які вырабляюць з вспененных полистирольных шарыкаў, змацаваных цэментам з пэўнымі прысадкамі.\nГэтая тэхналогія дае магчымасць вырабляць вырабы ў выглядзе: пліт для ўцяплення фасадаў; знешніх сцянных блокаў; ўнутраных блокавых перагародак; панэляў перагародак панэляў; гукаізаляцыйных панэляў; пліт для ўцяплення падлогі і даху; супрацьпажарных рассяканне і да таго падобнае. Акрамя названых вырабаў, з симпролиту на спецыяльны заказ вырабляюць і іншыя фасадныя элементы: карнізы, аркі і разнастайныя дэкаратыўныя фасадныя дэталі. Симпролит мае такія характарыстыкі: невялікая шчыльнасць; нізкі каэфіцыент цеплаправоднасці; папара пранікненне; высокая марозаўстойлівасць; высокая гукаізаляцыя; негорючесть; біялагічная ўстойлівасць; экалагічнасць; даўгавечнасць. Вырабы з симпролита лёгка апрацоўваць: іх рэжуць звычайнай ручной пілачкі для дрэва, якое дае магчымасць прымяняць іх у многіх канструктыўных рашэннях.\nПліты, як правіла, ужываюць для ўцяплення ўжо збудаваных збудаванняў: цокальнага паверха, выступаў фасада, аконных адхонаў і дзвярных праёмаў. Пліты таксама ўжываюць і ў апалубцы як цеплаахова бетонных бэлек і калон, якія потым можна адразу тынкаваць без дапаможных арматурных сетак.\nУ залежнасці ад кліматычных умоў блокі з симпролита для збудаванні сцен вырабляюць двух відаў: для знешніх сцен і для сцянных перагародак. Пры гэтым асноўны склад сумесі – композиту – заўсёды аднолькавы, толькі розныя памеры блокаў. У працэсе будаўніцтва блокі з симпролита заключаюць адзін на аднаго без клею ці іншага раствора ў гарызантальных і вертыкальных швах.\nНаяўнасць паражнін і асобна праектаванага канала ў корпусе блока дае магчымасць мантаваць у іх арматуру, якую пры будаўніцтве сцены абавязкова заліваюць маналітным бетонам. Сцены з симпролита не маюць патрэбу ў тоўстым пласце тынкоўкі, якую можна шпаклевать будаўнічым клеем на цэментавай аснове з дробным пяском або будаўнічым клеем для пліткі або проста грунтаваць і фарбаваць.


07:31 16 кастрычніка 2019\n© Photo: Гомельская епархия\n12:52 05.08.2019 (абноўлена 13:06 05.08.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nАсабліва шанаваны абраз пранеслі па вуліцах Гомеля падчас Хрэснага ходу, у якім прынялі ўдзел духавенства і вернікі.\nМІНСК, 5 жні - Sputnik. Рэдкі Цудатворны абраз Югской Божай Маці даставілі з Пскова ў Гомель для пакланення, паведамілі Sputnik у панядзелак у Гомельскай епархіі.\nГэты абраз Божай Маці з'явіўся цудоўным чынам на пачатку ХVII стагоддзя старцу схіманаху Пячэрскага манастыра Дарафею. Падчас нашэсця шведаў Нябесная Царыца загадала яму пакінуць яе вобраз у паказаным месцы і там заснаваць манастыр. Да гэтага часу захаваліся сведчанні пра шматлікія цудоўныя аздараўленні, якія атрымлівалі на працягу некалькіх стагоддзяў вернікі дзякуючы малітвам перад гэтым цудатворным абразом.\n"Цудатворны Югскі абраз даставілі ў гомельскі храм вялікапакутніка Георгія Перамаганосца, тут ён будзе знаходзіцца да 27 кастрычніка 2019 года", - распавялі ў епархіі.\nСвятары распавялі, што сустрэць праваслаўную святыню ў храм прыйшлі сотні вернікаў. "Многія дарослыя прывялі ў храм дзетак, каб тыя маглі прыкласціся да святыні, і папрасіць Нябесную заступніцу аб дараванні дабрабыту", - сказалі святары.\nЦырымонія сустрэчы цудатворнага абраза ў храме пры шматлікім збегу вернікаў узначаліў архіепіскап Гомельскі і Жлобінскі Стэфан. Ён адслужыў літургію, па вуліцах Гомеля духавенства і вернікі прайшлі з Хрэсным ходам.\nАбраз Божай Маці "Югская" напісаны ў стылі Адзігітрыі, Богадзіця спачывае на яе левай руцэ. Як правіла, Богадзіця на гэтым абразе правай рукой дабраслаўляе, а левай трымае скрутак.\nНазву Югскі абраз атрымаў ад ракі Юг, каля якой быў знойдзены на пачатку ХVII стагоддзя. Святары адзначаюць, што ад абраза па гэты дзень адбываецца мноства цудоўных вылячэнняў.


Ільля Чарапко-Самахвалаў: «Хацеў бы навучыцца мове» » Музыкальное сообщество Беларуси\nМузыкальные новости / Ільля Чарапко-Самахвалаў: «Хацеў бы навучыцца мове» (30 декабря 2011)\nВакаліст гурта «Петля пристрастия» прызнаўся пасьля свайго сольнага канцэрту ў інтэрвію «Тузіну Гітоў»: «Я бы хацеў навучыцца карыстацца мовай. У сваім жыцьці сустракаў вельмі малую колькасьць людзей, якія размаўляюць па-беларуску і гэта не выклікае дыскамфорту. Большасьць людзей выкарыстоўвае хрыстаматыйную лексыку, яны не карыстаюцца сапраўднаю штодзённая мовай, адразу відаць, што ім бракуе ведаў. Любая мова можа быць мацернай, сьвяточнай, памінальнай, якой заўгодна…»\nВялікі сольны канцэрт гурта «Петля пристрастия» адбыўся ў сталічным клюбе Re:Public 22 сьнежня. Гэта першае выступленьне музыкаў пасьля «Року па вакацыях», на якім зь лідэрам гурта здарылася непрыемная гісторыя. Ільля Чарапко тады няўдала ўпаў ды атрымаў траўму.\nПачатак быў досыць лёгкі і разагравальны, хлопцы выканалі сваю, абавязковую для кожнага саліднага гурта баляду. У іх яна завецца «Ножи» і яе вакаліст лічыць самай прыгожай у рэпэртуары гурта. У перапынках Ільля распавядаў цікавыя факты пра свае песьні, вось, напрыклад, ідэя «Карамаджонга» прыйшла да яго калі ён паліў, схаваўшыся ў прыбіральні адной зь менскіх траўматалогіяў і раптам згадаў тэлеперадачу пра мужныя плямёны. Так і нарадзіўся гэты «гимн свободному охотнику».\nНедзе на сярэдзіне канцэрту музыкі вырашылі адпачыць і пакінулі на сцэне Ільлю аднаго. Той скарыстаўся магчымасьцю і выканаў песьню «Царапина», заявіўшы: «Усе думалі, што я — Ян Кёртыс, а я — Высоцкі». На канцэрце «Петля пристрастия» паказала і зусім новыя творы «Я и алкоголь», «Элегантный народ» і «Клетка».\nПасьля канцэрту Ільля прызнаўся «Тузіну Гітоў», што гурт ужо практычна назьбіраў матэрыялу на новы альбом. Той час, які музыкант правёў фактычна па-за музыкай ён ня лічыць страчаным. «Я наогул магу назваць гэты год вельмі насычаным і жывым для сябе, асабліва апошнія чатыры месяцы», — кажа Ільля і прызнаецца, што хоць песьні ў яго зьяўляюцца на ўзроўні падсьвядомасьці, падзеі, якія здараюцца наўкол безумоўна ўплываюць на яго творчасьць: «Я ж ня сьлепа-глуха-нямой, хоць недалёкі ад гэтага стану».\nПачуўшы беларускую мову, Ільля кажа: «Я бы хацеў навучыцца карыстацца мовай. У сваім жыцьці сустракаў вельмі малую колькасьць людзей, якія размаўляюць па-беларуску і гэта не выклікае дыскамфорту. Большасьць людзей выкарыстоўвае хрыстаматыйную лексыку, яны не карыстаюцца сапраўднаю штодзённая мовай, адразу відаць, што ім бракуе ведаў. Любая мова можа быць мацернай, сьвяточнай, памінальнай, якой заўгодна, але я асабіста ведаю двух людзей, якія размаўляюць па-беларуску і мне вельмі прыемна ад іх гэтую мову чуць». Пры канцы выканаўца паабяцаў, што неўзабаве яго іншы гурт «Кассиопея» засьпявае па-беларуску. «Гэта будзе сюрпрыз, кавэр адной песьні, дзе мы аб’ядналі беларускую музыку і беларускія танцы».\nИсточник - http://tuzin.fm/article/2897/\nІльля Чарапко-Самахвалаў: «Хацеў бы навучыцца мове»


Глыбокае ў трэндзе. Цікавы факт | Весткі.info\nГэта і нарабіўшая шуму кампанія DeepMind (Глыбокі розум), чые алгарытмы перамаглі чэмпіёна ў Go, найскладанейшай гульні прыдуманай чалавецтвам, а таксама іншыя прыклады, некаторыя з іх прыведзены на ілюстрацыі да гэтага артыкула.\nВось так дзякуючы новым тэхналогіям слова "глыбокае" стала трэндам. На Захадзе яно аніяк не асацыюецца з правінцыяй, а з інтэлектам і навукай. Можа варта і нашым прадпрымальнікам не сароміцца ўжываць гэтае слова ў сваіх брэндах?\nДаслана endrus, 07.05.17\nрознае, Глыбокае, замежжа


«Кірыла і Мятод былі настаўнікамі дыялогу паміж Усходам і Захадам. Прыклад гэтых сьвятых дапаможа і хрысьціянам Беларусі адкрыць неабходнасьць супрацоўніцтва ў духу братэрства», — адзначыў у размове з карэспандэнтам Catholiс.by Апостальскі Візітатар для грэка-католікаў Беларусі Архімандрыт Сяргей (Гаек).\nАрхімандрыт Сяргей (Гаек).\nНа думку Архімандрыта Сяргея «адзінства хрысьціянаў патрэбна ў абвяшчэньні Евангельля», а «для гэтага патрэбна сумеснае сьведчаньне любові, што немагчыма бяз духу братэрства».\n«Шлях да поўнай еднасьці хрысьціянаў яшчэ ня блізкі, але на гэтым шляху мы ўсе павінны адкрываць сапраўднае братэрства, што мае карані ў сакраманце хросту», — сказаў Апостальскі Візітатар БГКЦ.\nПрадстаўнікі Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы штогод прымаюць удзел у Тыдні малітваў за еднасьць хрысьціянаў, які праходзіць ва ўсім сьвеце.\nАпостальскі Візітатар беларускіх грэка-католікаў лічыць, што сёлета для Цэркваў у славянскіх краінах ад Чэхіі і Славакіі, Балгарыі, Македоніі, Харватыі да Ўкраіны, Беларусі і Расеі вельмі добрая нагода зьвярнуць асаблівую ўвагу на постаці апосталаў славянаў сьвятых Кірылы і Мятода. Бо 1200 гадоў таму, у 815 годзе, у Салуні (Салоніках, Грэцыя) нарадзіўся будучы апостал славянаў сьв. Мятод (сьвецкае імя яго — Міхаіл). Разам з сваім братам – манахам Кірылам яны прынесьлі славянам Евангельле Ісуса Хрыста ў зразумелай мове. Архімандрыт Сяргей падкрэсьліў, што адбылося гэта яшчэ ў той час, калі Цэрква была адзіная і хрысьціяне на Ўсходзе і Захадзе жылі ў еднасьці. Сваю асьветніцкую місію Салунскія браты ажыцьцяўлялі, будучы ў еднасьці і з Канстанцінопалем, і з Рымам. Як лічыць а. Сяргей Гаек, сёньня мы можам сьцьвярджаць, што яны былі сапраўды «настаўнікамі дыялогу паміж Усходам і Захадам, сьведкамі пашаны для кожнага народу».\n«Постаці сьвятых Кірылы і Мятода — апосталаў славянаў — ушаноўваюцца рыма-католікамі, грэка-католікамі і праваслаўнымі. З пашанай да іх місіі ставяцца і хрысьціяне евангельскіх канфесіяў. Спадзяюся, што прыклад гэтых сьвятых дапаможа і хрысьціянам Беларусі адкрываць неабходнасьць супрацоўнічаць у духу братэрства», — сказаў Апостальскі Візітатар для грэка-католікаў Беларусі.\nПаводле словаў Архімандрыта Сяргея (Гаека) для грэка-католікаў Беларусі 2015 год — юбілейны год сьв. Мятода — будзе годам ажыўленьня братэрскіх кантактаў з Цэрквамі ў Чэхіі, Славакіі, Балгарыі, Македоніі.


Bit By Bit - Назіраючы паводзіны - 2.3.1.3 Нереактивный\nВымярэнне значна менш шанцаў змяніць паводзіны ў вялікіх крыніцах дадзеных.\nАдна з задач сацыяльнага даследавання з'яўляецца тое, што людзі могуць змяніць свае паводзіны, калі яны ведаюць, што за імі назіраюць даследнікамі. Сацыёлагі звычайна называем гэта змяненне паводзін у адказ на вымярэння даследчыка рэактыўнасці (Webb et al. 1966) і (Webb et al. 1966) , (Webb et al. 1966) . Адным з аспектаў вялікіх аб'ёмаў дадзеных, што многія даследчык знайсці перспектыўных з'яўляецца тое, што ўдзельнікі, як правіла, не ведаюць, што іх дадзеныя Перахапляюцца або яны настолькі прывыклі да гэтага зборы дадзеных, што яна больш не мяняе свае паводзіны. Так як яны не рэагуюць, таму шматлікія крыніцы вялікіх аб'ёмаў дадзеных можа быць выкарыстана для вывучэння паводзінаў, якая не была папраўная для дакладнага вымярэння раней. Напрыклад, Stephens-Davidowitz (2014) выкарыстоўвалі распаўсюджанасць расісцкіх тэрмінаў у запытах ў пошукавых сістэмах для вымярэння расавай анимус ў розных рэгіёнах Злучаных Штатаў. Неактыўнага і вялікі (гл папярэдні раздзел) характар дадзеных пошуку дазволіла вынікі вымярэнняў, якія было б цяжка з дапамогай іншых метадаў, такіх як апытанні.\nNon-рэакцыйная здольнасць, аднак, не гарантуе, што гэтыя дадзеныя нейкім прамым адлюстроўваюць паводзіны або стаўленне людзей. Напрыклад, у якасці аднаго з рэспандэнтаў сказаў Newman et al. (2011) і Newman et al. (2011) , "Гэта не тое, што ў мяне няма праблем, я проста не прыкладваючы іх на Facebook." Іншымі словамі, нават калі некаторыя вялікія крыніцы дадзеных не з'яўляюцца рэактыўнымі, яны не заўсёды вольныя ад прадузятасці сацыяльнай пажаданасці , тэндэнцыя людзей хочуць прадставіць сябе ў лепшым выглядзе. Акрамя таго, як я апішу больш ніжэй, гэтыя крыніцы дадзеных часам ўплыў мэтаў уладальнікаў платформы, праблема называецца алгарытмічнай ўмешваецца (больш падрабязна апісана ніжэй).\nХоць не-рэактыўнасць з'яўляецца пераважнай для даследавання, адсочвання паводзін людзей без іх згоды і разумення выклікае этычныя праблемы абмяркоўваюцца ніжэй і падрабязна апісаны ў чале 6. Публічная люфта супраць павелічэння лічбавага назірання можа прывесці вялікія сістэмы дадзеных, каб стаць больш рэактыўным з цягам часу, і моцны неспакой па нагоды лічбавага назірання можа нават прывесці некаторых людзей , каб паспрабаваць адмовіцца ад вялікіх сістэм дадзеных цалкам, павялічваючы занепакоенасць па нагоды адсутнасці рэпрэзентатыўнасці (апісана больш ніжэй).\nГэтыя тры добрыя ўласцівасці вялікіх аб'ёмаў дадзеных для сацыяльных даследаванняў, вялікі, заўсёды на, і ня рэактыўна-ўзнікаюць, як правіла, таму што гэтыя крыніцы дадзеных не былі створаны даследнікамі для даследавання. Зараз, я ператвару да сямі уласцівасцяў вялікіх крыніц дадзеных, якія дрэнна для даследаванняў. Гэтыя функцыі таксама, як правіла, узнікаюць з-за гэтых дадзеных не была створана даследчыкамі для даследавання.