Ахмет Курбанняпесаў – туркменскі перакладчык Максіма Багдановіча | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Ахмет Курбанняпесаў – туркменскі перакладчык Максіма Багдановіча\nКласіка беларускай паэзіі Максіма БАГДАНОВІЧА, які пры жыцці выдаў адзін паэтычны зборнік — «Вянок», добра ведаюць у многіх краінах свету.\nВершы неўміручага Максіма перакладзены на многія мовы народаў свету. І апошнімі гадамі з’явіліся новыя публікацыі перакладаў славутага папярэдніка сучасных беларускіх паэтаў у розных краінах свету. Выйшла кніга М. Багдановіча ў Таджыкістане, яшчэ адзін зборнік — у Славакіі. А таксама — у Сербіі, дзе жыве і працуе сапраўдны паўнамоцны прадстаўнік беларускай літаратуры, добры сябар Беларусі Даяна Лазаравіч.\nІмёны перакладчыкаў часам губляюцца ў цянётах памяці, асабліва — у такія часіны, калі рушацца традыцыйныя літаратурныя сувязі. Хацелася б нагадаць яшчэ адно імя перакладчыка паэзіі Максіма Багдановіча: на туркменскую мову яго вершы пераўвасобіў Ахмет Курбанняпесаў. Ён плённа працаваў у туркменскай савецкай літаратуры ў 1960-1980-я гады. Адну з кніг А. Курбанняпесава для выдавецтва «Советский писатель» пераклаў на рускую мову Уладзімір Кастроў. Аўтарытэт гэтага паэта даволі высокі. І, відавочна, ужо тое, што ён узяўся за пераклад твораў свайго туркменскага паплечніка па мастацкай ніве, носіць шматзначны характар.\nМне давялося сустракацца з Ахметам Курбанняпесавым у рэдакцыі газеты «Эдэбіят ве сунгат» («Літаратура і мастацтва»), дзе ён тады працаваў. Ён цікавіўся беларускай літаратурай, распытваў у мяне пра беларускіх класікаў. І тое нямногае, што я тады мог распавесці, успрымаў вельмі ўважліва, штосьці імкнуўся ўдакладніць... Сімпатычны чалавек, вопытны літаратар, ён тады працаваў у кагорце такіх прафесіяналаў, як Тыркіш Джумагельдыеў, Яўшан Аннакурбанаў, Шадурды Чарыкуліеў, Какабай Курбанмурадаў, Агултэч Аразбердыева, Алаяр Чурыеў, Какалы Бердыеў, Газель Шакуліева... Дасведчаныя, настойлівыя, яркія творцы, яны складалі цікавую каманду рэдакцыі літаратурна-мастацкага штотыднёвіка. У «Эдэбіят ве сунгат» у тыя, 1980-я, гады былі надрукаваны творы беларускіх пісьменнікаў Пімена Панчанкі, Янкі Брыля, Івана Чыгрынава, Алеся Жука, з нарысамі ў газеце выступаў беларус Мікола Калінковіч. Мне ўдалося надрукаваць у «Эдэбіят ве сунгат» артыкулы, рэцэнзіі, нататкі, прысвечаныя творчасці Барыса Мікуліча, Аркадзя Марціновіча, Янкі Купалы, Петруся Броўкі...\nАхмет Курбанняпесаў пераклаў вершы Максіма Багдановіча для анталогіі беларускай дзіцячай літаратуры ў перакладзе на туркменскую мову — «Ачык асман», якая выйшла ў выдавецтве дзіцячай і вучэбнай, асветніцкай літаратуры «Ачык асман». Тут прыпамінаецца такая гісторыя... Багдановічам цікавіўся і народны паэт Туркменістана Керым Курбанняпесаў. Магчыма, якраз яму спярша і замаўляліся гэтыя пераклады. Але ў час, калі праца па падрыхтоўцы анталогіі пачыналася, у 1988 годзе Керым-ага пайшоў з жыцця. І, відавочна, выдавецтва «Магарыф» звярнулася да Ахмета Курбанняпесава... Так у кнізе «Ачык асман» («Яснае сонейка») з’явіліся творы беларускага класіка.\nСветлай памяці Ахмет Курбанняпесаў і зараз — у полі зроку туркменскіх чытачоў. Магчыма, яны згадваюць і яго перакладчыцкую працу. А мы будзем помніць, што менавіта гэты літаратар спрычыніўся да ўшанавання Максіма Багдановіча ў Каракумскім краі.\n«Апала зорка, і на міг здалося мне, што гэта ты...». Як беларускія пісьменнікі прызнаваліся ў каханні\nШто памятае горад на Волзе пра Максіма Багдановіча\n3123 Аляксандр Радзькоў: Аб людзях пісаць складана\n2295 Да плюс 32! З нядзелі да нас ідзе новая хваля спякоты\n2246 «Родны Мінск я пакінуў, нямецкай бамбёжкаю гнаны...»\n1884 «Я паміраю, але не здаюся!». Што вы ведаеце пра гісторыю Брэсцкай крэпасці? Тэст\n1842 Як палескі творца ажыўляе дрэва\n1782 У сезон адпачынкаў і канікул рызыка траўміравання грамядзян узрастае\n1755 У Беларусі стартаваў самазбор бружмелю\n1663 У сістэме адукацыі няма тупіковых траекторый для моладзі\n1591 У Тэатры юнага гледача адбылася прэм’ера спектакля «Альпы. Сорак першы»\n1532 Паміж двух агнёў. Чаму бацькам не варта высвятляць адносіны пры дзецях?


Сексуальныя дэвіяцыі — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Сексуальная дэвіяцыя)\nСексуальныя дэвіяцыі (фр.: deviation от лац.: deviare — збівацца з дарогі; сінонімы — парафіліі, парапатыі, парэрозіі, сексуальныя парэстэзіі, перверсітэты, разм. вычварэнствы) — розныя формы адхіленняў ад сексуальнай нормы, характэрнай для дадзеных культурна-гістарычных умоў.\nАсноўныя групы дэвіяцыі апісваюцца ў Міжнароднай класіфікацыі хвароб (МКХ-10) у групе дыягназаў F65 (Клас V — псіхічныя разлады і разлады паводзін, разлады асобы і паводзінаў у сталым узросце, разлады сексуальнай перавагі).\nДэвіяцыі варта адрозніваць ад сексуальнай арыентацыі. Згодна з заўвагай да класа F66 МКХ-10, сама па сабе сексуальная арыентацыя наогул не разглядаецца як разлад. Па асацыятыўных характарыстыках (распаўсюджанасць, IQ, нейраанатомія, працэнт ляўшуноў) дэвіяцыі істотна адрозніваюцца ад сексуальнай арыентацыі, але гэта заключэнне з’яўляецца даволі папярэднім.\n↑ PMID 22282324 (PubMed)\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Сексуальныя дэвіяцыі\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сексуальныя_дэвіяцыі&oldid=3263262"\nАпошнія змены 21 снежня 2018 а 22:02\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:02, 21 снежня 2018.


Мілінкевіч хоча прыцягнуць увагу Вялікай Брытаніі да Беларусі\n14 травень 2007, 05:40\nУладзімер Глод, Менск Сёньня пачынаецца візыт у Вялікую Брытанію былога кандыдата ў прэзыдэнты Беларусі, кіраўніка Палітычнай рады аб’яднаных дэмакратычных сілаў Аляксандра Мілінкевіча.\nПерад адлётам у Лёндан Аляксандар Мілінкевіч расказаў пра праграму свайго знаходжаньня ў Вялікай Брытаніі:\n“Гэта афіцыйнае запрашэньне наведаць Злучанае Каралеўства. Падчас візыту будзе сустрэча зь міністрам у справах Эўропы Джэфам Хунам, адбудуцца перамовы ў МЗС і парлямэнце. Таксама будуць сустрэчы ў Інстытуце славянскіх дасьледаваньняў, прэсавая канфэрэнцыя, выступ на ВВС. І яшчэ – сустрэча зь беларусамі Вялікай Брытаніі. Уся паездка зойме чатыры дні”.\nЗ той пары, як Аляксандар Мілінкевіч пачаў удзельнічаць у прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі, гэта ягоная першая паездка ў Лёндан. Адметнасьць гэтага візыту старшыня аб’яднаных дэмсілаў Беларусі бачыць у наступным:\n“Вялікая Брытанія заўсёды займала вельмі прынцыповую ды цьвёрдую пазыцыю адносна Беларусі. І я думаю, што пасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Францыі, і ўлічваючы такую ж пазыцыю Нямеччыны, гэта будзе і супольнай пазыцыяй Эўропы. Пазыцыя вядомая: Эўропа – адкрытая, але Беларусь мусіць рабіць крокі ў кірунку дэмакратыі.\nІ акрамя таго, я разьлічваю на пашырэньне супрацоўніцтва Вялікай Брытаніі з дэмакратычнымі сіламі Беларусі”.\nУ Францыі тыдзень таму абраны новы прэзыдэнт, вось-вось зьявіцца новы прэм’ер у Вялікай Брытаніі, параўнальна нядаўна прайшла зьмена канцлера ў Нямеччыне. Аляксандар Мілінкевіч асабіста знаёмы і з канцлеркай Ангелай Мэркель, і з прэзыдэнтам Нікаля Сарказі. З новым кіраўніком Францыі Мілінкевіч сустракаўся летась, у верасьні, калі Сарказі яшчэ ўзначальваў міністэрства ўнутраных справаў Францыі. Тады ў Марселі Нікаля Сарказі казаў пра тое, што на мапе Эўропы ёсьць такія краіны, як Беларусь, дзе няма свабоды ды дэмакратыі, дзе ўлада выкарыстоўвае рэпрэсіі супраць уласнага народу. Ён таксама казаў, што Эўропа мусіць зьмяніць сваё стаўленьне да Беларусі, што маральных жэстаў сёньня недастаткова, неабходна палітычная абарона дэмакратыі ў Беларусі. І дзеля гэтага патрэбна скарыстоўваць дыпляматычныя магчымасьці краінаў Эўразьвязу.\nПаводле Аляксандра Мілінкевіча, ён абавязкова нагадае гэтыя словы і сваім суразмоўцам у Лёндане. Гл. таксама\n Магчымы наступнік Тоні Блэра – “кулак, які моцна б’е”


Гандбольная бундэсьліга — Вікіпэдыя\n(Перанакіравана з «Чэмпіянат Нямеччыны па гандболе»)\nГандбо́льная бундэсьлі́га (па-нямецку: Handball-Bundesliga, HBL) — найвышэйшы нямецкі прафэсійны гандбольны дывізыён. З 2012 року галоўным спонсарам зьяўляецца Deutsche Kreditbank (DKB), таму поўная назва спаборніцтва гучыць як DKB Гандбольная бундэсьліга. Пераможца бундэсьлігі атрымоўвае тытул чэмпіёну Нямеччыны.\nПершы ў гісторыі неафіцыйны розыгрыш чэмпіёна Нямеччыны (ФРН) адбыўся ў сэзоне 1947—1948, афіцыйныя спаборніцтвы разыгрываюцца з сэзону 1949—1950. У НДР першы чэмпіянат прайшоў у 1949—1950 роках.\nБундэсьліга была створаная ў 1966 року і спачатку была падзеленая на паўночную і паўднёвую сэкцыі. З 1977 дзьве часткі былі аб’яднаныя ў адзіны дывізіён, у якім цяпер выступаюць 18 клюбаў. У 1981 была створаная 2-я бундэсьліга, а Рэгіянальная ліга такім чынам стала трэцім па зроўні дывізыёнам. 2-я бундэсьліга таксама сьпярша падзялялася на паўночную і паўднёвую сэкцыі (а ў першыя два гады пасьля аб’яднаньня Нямеччыны і на тры), і толькі ў сэзоне 2011—2012 усе каманды былі аб’яднаныя ў адну групу з 20 клюбаў.\nСэзон[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nСэзон складаецца з 34 тураў і гуляецца па кругавой сыстэме без плэй-офаў і фіналаў. Сэзон пачынаецца ў жніўні-верасьні і сканчаецца ў траўні.\nПершыя тры клюбы па выніках чэмпіянату ўдзельнічаюць у наступным сэзоне Лігі чэмпіёнаў, чацьверты клюб гуляе ў кваліфікацыйным раўндзе. У Кубку ЭГФ удзельнічае пяты клюб. Калі нямецкі клюб стаў пераможцам Лігі чэмпіёнаў, Кубку ЭГФ ці Кубку кубкаў, ён аўтаматычна трапляе ў наступны розыгрыш гэтага спаборніцтва, але на колькасьць удзельнікаў ад сваёй краіны гэта не ўплывае; такім чынам, колькасьць клюбаў ад Нямеччыны можа быць і большай.\nТры апошнія клюбы па выніках сэзону апускаюцца ў 2-ю бундэсьлігу, адкуль наўзамен прыходзяць 3 першыя клюбы.\nУдзельнікі сэзону 2013—2014.\nФрыш Аўф Гэпінгэн Гэпінгэн EWS Arena 4300\nФюксэ Бэрлін Бэрлін Max-Schmeling-Halle 8500\nМагдэбург Магдэбург Bördelandhalle 7782\nНэтэльштэт-Любэке Любэке Kreissporthalle Lübbecke 3300\nГамбург Гамбург O2 World Hamburg 13 000\nВэцляр Вэцляр RITTAL Arena 4412\nБалінген-Вайльштэтэн Балінген Sparkassen-Arena 2000\nРайн-Нэкар Лёвэн Мангайм SAP Arena 14 500\nФленсбург-Гандэвіт Фленсбург Campushalle 6300\nЛемга Лемга Lipperlandhalle 5000\nКіль Кіль Sparkassen-Arena 10 250\nГановэр-Бургдорф Гановэр AWD Hall 4200\nМэльзунген Мэльзунген Rothenbach-Halle 4300\nЭмсдэтэн Эмсдэтэн Small EWE Arena 2200\nГумэрсбах Гумэрсбах Eugen-Haas-Halle 2100\nАйзэнах Айзэнах Werner-Aßmann-Halle 3100\nМіндэн Міндэн Kreissporthalle 4059\nСьпіс пераможцаў чэмпіянатаў з 1948.\n1947-48 Бэрлінэр 92\n(афіцыйна не прызнаны DHB)\n1948-49 Мюльгайм Рур\n1949-50 Паліцай Гамбург\n1950-51 Паліцай Гамбург\n1951-52 Паліцай Гамбург\n1952-53 Паліцай Гамбург\n1953-54 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1954-55 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1955-56 Бэрлінэр 92\n1957-58 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1958-59 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1959-60 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1960-61 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1963-64 Бэрлінэр 92\n1964-65 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1969-70 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1970-71 Грун-Вайс Данкерсэн\n1971-72 Фрыш Аўф Гэпінгэн\n1976-77 Грун-Вайс Данкерсэн\n1985-86 ТУСЭМ Эсэн\n1986-87 ТУСЭМ Эсэн\n1988-89 ТУСЭМ Эсэн\nГандбольная бундэсьліга ў сэзоне 2017—2018\nФрыш Аўф Гэпінгэн\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Гандбольная_бундэсьліга&oldid=1796851»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 28 чэрвеня 2015 году ў 14:16.


Вірджыл Айвэн Грысам — Вікіпедыя\nВірджыл Айвэн Грысам (англ.: Virgil Ivan «Gus» Grissom; 3 красавіка 1926, Мітчэл, штат Індыяна — 27 студзеня 1967, Касмічны цэнтр Кенэдзі, штат Фларыда) — амерыканскі астранаўт. Грысам зрабіў другі амерыканскі субарбітальны касмічны палёт. Затым ён быў першым амерыканскім камандзірам двухмеснага карабля. Пры гэтым ён першым у свеце здзейсніў другі палёт у космас (калі лічыць яго першы, субарбітальны, палёт касмічным).\nафіцэр ваенна-паветраных сіл, касманаўт, лётчык-выпрабавальнік, інжынер-механік, flight instructor, касманаўт\n3 красавіка 1926(1926-04-03)[…]\nLawrence County[d], Індыяна, ЗША\n27 студзеня 1967(1967-01-27)[…] (40 гадоў)\nCape Canaveral[d], Brevard County[d], Фларыда, ЗША\nВірджыл Айвэн Грысам на Вікісховішчы\nБацькамі Грысама былі Дэніс і Сесіл Грысам. У Вірджыла было двое братоў: Норман і Лоўэл і сястра Уілма. Вірджыл быў самым старэйшым. Яго бацька працаваў на чыгунцы.\nЗ юных гадоў Вірджыл марыў стаць пілотам. У школе цікавіўся натуральнымі навукамі: матэматыкай і фізікай. Гуляў у баскетбол і гандбол.\nЯшчэ ў школе, у сваім родным горадзе Мітчэлы, Вірджыл пазнаёміўся з Бэці Мур, на якой ажаніўся 6 ліпеня 1945 года.\nУ 1944 годзе Грысам паступіў у лётную школу ВПС ЗША. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Грысам паступіў ва ўніверсітэт Перд’ю ў штаце Індыяна, у 1950 годзе атрымаў ступень бакалаўра.\nПасля заканчэння ўніверсітэта Грысам зноў паступіў у лётную школу. Пасля заканчэння лётнай школы ён быў накіраваны ў Паўднёвую Карэю. Падчас вайны ў Карэі Грысам лётаў на самалётах F-86 «Сейбр», за паўгода зрабіў каля ста баявых вылетаў.\nУ 1957 годзе Грысам скончыў школу лётчыкаў-выпрабавальнікаў на Ваенна-паветранай базе Эдвардс. Затым Грысам служыў лётчыкам-выпрабавальнікам на Ваенна-паветранай базе Райт-Патэрсан. Грысам адчуваў, у прыватнасці, самалёты F-104 «Старфайтэр».\n↑ 1,0 1,1 Gus Grissom // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 2,0 2,1 Gus Grissom // Find a Grave — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Virgil Ivan Grissom // Store norske leksikon — 1978. — ISSN 2464-1480\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Вірджыл_Айвэн_Грысам&oldid=3148191"\nАпошнія змены 19 мая 2018 а 20:00\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:00, 19 мая 2018.


Самая небяспечная змея - якая яна?\nСамая небяспечная змея і самая атрутная - не адно і тое ж. На самай справе, змея можа забіваць не толькі атрутай. Ёсць яшчэ і удавы. Яны таксама часам забіваюць людзей, асабліва грашаць гэтым пітоны. Праўда, усё даследчыкі змей сцвярджаюць, што і пітоны, і анаконды могуць нападаць на чалавека толькі ў парадку самаабароны або пераблытаўшы яго з жывёлай. Пры з'яўленні вялікай групы людзей анаконда заўсёды аддае перавагу схавацца ці жаласна шыпіць, робячы слабыя руху, якія імітуюць напад. Але не нападае ніколі! Праўда, гэта мала пра што гаворыць. Які сустрэў гэтую змяю ў джунглях адзін на адзін ужо нікому нічога не раскажа.\nПітон забівае людзей значна часцей, але таксама толькі ў выключных выпадках. Відавочна, вялікая частата нападаў пітонаў на чалавека звязана з распаўсюджанасцю гэтай змеі ў прыродзе. Сродкі масавай інфармацыі даносяць да нас сапраўды драматычныя выпадкі. Напрыклад, адзін амерыканскі студэнт, на якога напаў пітон, здолеў застацца ў жывых і нават забіў «агрэсара» нажом. А вось у Венесуэле перамога апынулася на баку рэптыліі: там пітон задушыў служэбніка заапарка.\nІ пітоны, і анаконды - змеі досыць буйныя, і заўважыць іх у трапічным лесе можна даволі лёгка. Улічваючы, што і самі яны аддаюць перавагу ў асноўным з чалавекам не звязвацца, асаблівай небяспекі для людзей рэптыліі не прадстаўляюць. Відавочна, што ўладальніка тытула «самая небяспечная змея» варта шукаць сярод атрутных рэптылій. Тут выбар больш чым вялікі.\nАгульнапрынятае меркаванне аб нематываваным нападзе атрутных змей на чалавека не адпавядае рэчаіснасці. Нават самая небяспечная змея з моцным ядам атакуе, толькі абараняючыся або «па непаразуменні». Другі выпадак - гэта калі чалавек з-за ахоўнай афарбоўкі не разглядзеў змяю сярод расліннасці і наступіў на яе.\nНа думку большасці даследчыкаў, адназначнага адказу на пытанне, якая ж самая небяспечная змея сярод атрутных рэптылій, не існуе. Вядома, можна вызначыць ступень таксічнасці яду (для гэтага распрацаваны спецыяльны тэст ЛД-50), але справа ў тым, што ўсе змеі пры ўкусе ўпырскваюць розны яго колькасць. Такім чынам, нават менш моцны таксін можа аказаць больш негатыўнае дзеянне, калі яго доза будзе дастаткова вялікі. Акрамя таго, змеі маюць розныя звычкі: адны пасля першага ўкусу пакідаюць ахвяру, даючы ёй шанец на выратаванне, іншыя кусаюць другасна (своеасаблівы «кантрольны укус»). І ў розны час года адна і тая ж змяя можа выпрацоўваць яд рознай ступені таксічнасці і вылучаць яго пры ўкусе ў розных колькасцях. Гэта значыць, нават у выпадку, калі на вас напала каралеўская кобра, шанец на выратаванне ёсць.\nПа сукупнасці розных характарыстык спецыялісты вылучаюць даволі невялікі круг змей, сустрэча з якімі вельмі небяспечная для чалавека. Гэта каралеўская кобра, арлекиновый асьпід, грымучая змяя, афрыканскі бумсланг, малайская крайт, тайпана (адна «порцыя» яду пры звычайных умовах забівае сто чалавек), тыгровая змея (да чатырохсот чалавек). Дзве апошнія змеі водзяцца ў пустынных мясцовасцях Аўстраліі.\nАсабняком ад сваіх сухапутных субратаў стаяць марскія змеі. Яны ў асноўным палююць на марскіх жа жывёл, якія менш успрымальныя да яду ў сілу асаблівасцяў метабалізму. Таму марскія змеі ў сярэднім значна атрутней сухапутных. Яны могуць ныраць на глыбіню да ста метраў і знаходзіцца пад вадой да пяці гадзін.\nЗмеі раней нярэдка станавіліся татэмнымі жывёламі. А сёння распаўсюджаная мода на нанясенне татуіровак з выявай змеі. Фота гэтых смяротных рэптылій ўпрыгожваюць і выставы фатографаў-анімалістаў, і застаўкі перадач пра жывёл. І сімвалізуюць яны сілу і бясстрашнасць.\nРазбуральнае землятрус у Каліфорніі - наступствы\nХто такі філантроп? Самыя выбітныя філантропы сучаснасці\nСпраўнае рулявое кіраванне заклад вашай бяспекі\nПансіянат "Крышталь" (Анапа): водгукі і фота


Раства-Багародзіцкая царква Глыбоцкае\nУ цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1881 г. з дрэва.\nПомнік архітэктуры з рысамі класіцыстычнага і рэтраспектыўна-рускага стыляў. Падоўжна-восевая крыжовая кампазіцыя сфарміравана прытворам са званіцай, бабінцам, малітоўнай залай з бакавымі прыдзеламі, прамавугольнай апсідай з бакавымі рызніцамі. Маляўнічы сілуэт храма ствараюць 2 вертыкальныя дамінанты — завершаныя сферычнымі гранёнымі купаламі 8-гранная званіца і светлавы барабан асноўнага кубападобнага аб'ёму. Гарызантальна ашаляваныя фасады дэкарыраваны прафіляванымі карнізамі і разнымі фрызамі, вуглавымі пілястрамі і ліштвамі з сандрыкамі прамавугольных аконных праёмаў.\nУ інтэр'еры пануе падкупальная прастора малітоўнай залы, у якую шырокімі прасветамі адкрываюцца бабінец, апсіда і бакавыя прыдзелы. Пірамідальнае скляпенне на ветразях распісана сюжэтнымі пано, выкананымі алейнымі фарбамі ў народным стылі. Абразы 19 ст. «Прарок Ілія» і «Маці Божая з дзіцем».\n247046 Гомельская вобласць, Гомельскі раён, в.Глыбоцкае


Кіраўнік ПАРЭ: наша задача - наводзіць масты\n17 студзень 2007, 20:54\nРадыё Свабода Напярэдадні свайго візыту ў Беларусь кіраўнік Парлямецкай асамблеі Рады Эўропы Рэнэ ван дэр Ліндэн адказаў на пытаньні Радыё Свабода. У прыватнасьці, ён адрэагаваў на папярэднюю ацэнку візыту, якую даў учора Аляксандр Мілінкевіч у інтэрвію Белапан.\nВан дэр Ліндэн: “Я абмяркоўваў умовы перад маім ад''ездам і той жа спадар Мілінкевіч раней казаў, што гэты візыт без сумневу важны. Я цытую яго. Я абмяркоўваў гэтае пытаньне з многімі людзьмі зь недзяржаўных арганізацыяў у Беларусі, прадстаўнікамі апазыцыі, сябрамі Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы , прадстаўнікамі Рады Эўропы і ўрэшце прыняў рашэньне ехаць, таму што Парлямэнцкая Асамблея здольная наводзіць масты, нават калі масты напачатку даволі малыя. Гэта наша роля. Гэты ж падыход я бачу ў Рады Эўропы.\nЗ гэтай прычыны я еду ў Беларусь і мая ўмова, больш ці менш выкананая, што я магу гаварыць з апазыцыяй афіцыйна. У маёй праграме таксама сустрэча з прадстаўнікамі грамадзянскай супольнасьці, недзяржаўных арганізацый, студэнтамі . І гэта залежыць толькі ад мяне, пра што і як я буду гаварыць. Я таксама сустрэнуся з жонкай аднаго са зьняволеных. Я буду сустракацца з кіраўніцтвам праваслаўнай і каталіцкай царквы.”


Універсітэт: Кадры БДУ для АІПІ: у трэндзе электронныя гуманітарыі | Лабараторыя распазнавання і сінтэзу маўлення\nХатняя › СМІ пра нас › Універсітэт: Кадры БДУ для АІПІ: у трэндзе электронныя гуманітарыі\nУніверсітэт: Кадры БДУ для АІПІ: у трэндзе электронныя гуманітарыі\nУ топе месцаў для размеркавання сярод выпускнікоў БДУ – Нацыянальная акадэмія навук Беларусі. Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН – адна з найлепшых устаноў для тых, хто абраў сваім лёсам навуку і хоча бачыць практычнае прымяненне ўласных распрацовак.\nЗагадчык лабараторыі распазнавання і сінтэза маўлення Юрась Гецэвіч (выпускнік ФПМІ БДУ 2007 г.)\nБеларуская мова – актуальна і запатрабавана\nЛабараторыя распазнавання і сінтэзу маўлення – адна з 21, адметная сваёй працай з рознымі мовамі. Яна займаецца аўтаматызацыяй бізнеспрацэсаў з выкарыстаннем штучнага інтэлекту і аўтаматызаванай апрацоўкай тэксту і маўлення. За амаль 60-гадовую гісторыю мае мноства ўласных распрацовак і міжнародных кантактаў. Сёння прыярытэтны кірунак працы – пашырэнне прысутнасці сістэм апрацовак беларускай мовы як у навуковай прасторы, так і для паўсядзённага ўжытку.\nНапрыклад, вядомая мабільная праграмма з аўдыягідам KrokApp дапамагае даведацца пра будынкі, вуліцы і культурныя аб’екты Беларусі. Сэрвіс Corpus.by змяшчае для тэсціравання розныя часткі сістэм распазнавання і сінтэзу маўлення, а таксама сістэм камунікацыі. Загадчык лабараторыі Юрась ГЕЦЭВІЧ (выпускнік ФПМІ БДУ 2007 г.) падкрэслівае:\n– Любы чалавек, выкарыстоўваючы сэрвісы для сваіх патрэб, можа даслаць нам заўвагі і пра пановы, і разам з намі зрабіць іх больш дасканалымі. Нашы кліенты – грамадзяне, навукоўцы, інжынеры і нават цэлыя кампаніі, якіх цікавяць разнастайныя задачы ў галіне апрацоўкі тэкставай ці гукавой інфармацыі. Таму зараз мы шмат з кім супрацоўнічаем. Напрыклад, наша сістэма сінтэзу маўлення зараз убудоўваецца ў інтэрнэтсайты, парталы – у тым ліку для таго, каб агучваць версіі тым, хто мае праблемы са зрокам. Так мы папулярызуем беларускую мову.\nРабіць тое, што важна зараз і што падабаецца\nПа словах Юрася Станіслававіча, у лабараторыі ад 10 да 20 праектаў у рознай фазе. Яны не проста займаюцца аўтсорсам, а бяруць складаныя задачы, звязаныя з мовай, культурай, гісторыяй. Часта ў іх можа не быць замоўцы, яны распрацоўваюцца таму, што задача новая, актуальная і падабаецца калектыву. Дарэчы, у штаце зараз працуе 15 спецыялістаў, 30 % з якіх – выпускнікі БДУ. Пытанне развіцця электронных рэсурсаў для беларускай мовы – задача № 1 для навуковага свету, і яе вырашаюць у лабараторыі.\n– Сумесна з Інстытутам мовазнаўства імя Якуба Коласа мы зрабілі «Арфаэпічны слоўнік беларускай мовы». Лінгвісты пераправерылі абноўленую версію сістэмы і выслалі заўвагі. У выніку мы дамагліся таго, што сістэма генерацыі фанетыкі пачатковых форм слоў беларускай мовы працуе правільна на 98 %, гэта высокі паказчык.\nСупрацоўніцтва з БДУ\nЛабараторыя плённа супрацоўнічае з факультэтам сацыякультурных камунікацый, філалагічным факультэтам і ФПМІ. З першым падпісана дамова аб стварэнні філіяла кафедры на базе лабараторыі.\n– Мы абменьваемся досведам, публікацыямі, вучэбнымі курсамі, – кажа Юрась Гецэвіч. – У нас ёсць агульныя студэнты і нават у пэўным сэнсе агульныя супрацоўнікі. Са студэнтамі з беларускай, рускай, славянскай, раманагерманскай філалогіі пішам курсавыя і дыпломныя, потым бяром на працу. На ФПМІ курс «Распазнаванне і сінтэз маўлення» праходзіць зусім паіншаму, чым для лінгвістаў. Праграмісты больш падкаваныя з тэхнічнага боку, яны звяртаюць увагу на некаторыя дэталі, якіх лінгвісты не заўважаюць, – асабліва гэта тычыцца пытанняў бяспекі працы сэрвісаў, парталаў. Дзякуючы ім, мы пастаянна паляпшаем платформу Corpus.by.\nЛабараторыя з’яўляецца лагічным працягам курсаў, якія мы чытаем на факультэтах. Напрыклад, «Аналіз і сінтэз маўлення», «Праблемы штучнага інтэлекту», «Камп’ютарныя тэхналогіі ў лінгвістыцы». Студэнты звычайна хочуць працягваць. Калі ім спадабаўся нейкі праект, мы запрашаем на практыку ці напісаць курсавыя і дыпломныя праекты. Мы заўсёды шукаем месцы на размеркаванне для перспектыўных людзей.\nА як жа навука?\nЛабараторыя зараз уваходзіць у міжнародную асацыяцыю NooJ, у міжнародны цэнтр ведаў CLARIN па апрацоўцы беларускіх тэкстаў і маўлення, еўрапейскую тэхнічную супольнасць Europeana.\nЗацікаўленыя маладыя навукоўцы распрацоўваюць у лабараторыі свае тэмы па дыпломных, магістарскіх, кандыдацкіх працах. Штатныя супрацоўнікі рыхтуюць публікацыі па спецыяльнай сістэме якая дазваляе атрымаць ад 10 да 30 артыкулаў у год.\n– Мы больш з IT, чым з гуманітарнага боку, таму дапускаецца, калі ў артыкуле некалькі суаўтараў. Складана, а часам нават немагчыма, каб адзін чалавек зрабіў усё. Напрыклад, мы распрацоўваем нейкі сэрвіс, далей пішам для яго «хэлп» – вельмі разгорнутую даведку, пра тое, як ён працуе, яго практычную каштоўнасць. Ён становіцца падмуркам для будучага навуковага артыкула. Стараемся знаёміць з усімі партнёрамі моладзь, яны набываюць аўтарытэт, удзельнічаюць у канферэнцыях. Кожны месяц лабараторыя збіраецца на навуковы семінар. Тут абмяркоўваюцца зробленыя праекты, планы на наступны месяц. Калектыў розны: тут ёсць кандыдаты тэхнічных, філалагічных і гістарычных навук, ёсць людзі без ступеняў і на перакрыжаванні навук.\nКалектыў маладых геніяў\nЛабараторыя – гэта найперш людзі, якія робяць свой унёсак у супольную працу. Іх вельмі скрупулёзная праца у выніку паказвае, якія алгарытмы можна сабраць у нейкі сэрвіс, каб потым даць яго ў карыстанне ўсім ахвочым.\nУ маладых ёсць выдатная магчымасць павучыцца ў легенды беларускай навукі і старэйшага супрацоўніка Барыса Лабанава. Уся каманда дружная, а загадчык лічыць, што працуе з геніямі.\nЛінгвіст як кава 3 у 1?\nСупрацоўнікі могуць змяняць профіль з праграмістаў у лінгвісты і наадварот. Па жаданні ім падбяруць новы праект. Можна перайсці і ў іншую лабараторыю АІПІ, тут іх каля 30, напрыклад, займацца біямедыцынскімі выявамі, картаграфіяй ці касмічнай тэматыкай.\n– Лінгвісты зараз вельмі запатрабаваныя, бо яны людзі з камунікацыйнай сферы. Часта ўзнікае задача: зрабіць мы можам што заўгодна, але для каго? На гэта адказваюць якраз яны, у лабараторыі нават ёсць спецыяльная методыка, як знаходзіць патэнцыйных партнёраў, кантакты. Праз удалыя перагаворы гуманітарыяў і тэхнічных спецыялістаў можна значна пашырыць бюджэт праекта ў замоўцы.\nНават слова «лінгвіст» зараз мяняецца на digital humanities, г. зн. «электронны гуманітарый». Ён не баіцца ўключыць дыктафон, падрэдагаваць свае файлы, зрабіць транскрыбацыю. Ён здольны перакласці тэкст ці нават напісаць прапанову праекта патэнцыйнаму замоўцу. Патрэба ў такіх спецыялістах ёсць заўсёды. А ад праекта залежыць аплата, тое, што зарабілі, і размяркоўваем паміж удзельнікамі.\nКаго чакае лабараторыя?\n– БДУ дае студэнтам добрыя веды, якія можна накіраваць, куды патрэбна. Мы не ставім планку па hard і soft skills, калі калектыў пагаджаецца, мы бяром чалавека на працу, а далей прапаноўваем кірункі для навучання і развіцця ў канкрэтных сферах і праектах, – адказвае Юрась Гецэвіч.\nМы за тое, каб камп’ютарная лінгвістыка ўваходзіла ў шматлікія сферы народнай гаспадаркі – у медыцыну, у юрыспрудэнцыю, у гісторыкакультурны дамен, у турызм і г. д. Таму спрыяем, каб да нас размяркоўваліся розныя спецыялісты: гісторыкі, прадстаўнікі social sciences, іншыя гуманітарыі – перакладчыкі, юрысты. Але, канешне, праграмістам і лінгвістам у нас дарога адкрытая. І заўсёды стараемся ствараць асяроддзі, дзе ёсць навукоўцы з розных сфер.\nНа Corpus.by ёсць 70 сэрвісаў, дзе можна праявіць сябе. Таксама там мы бясплатна выставілі курс, дзе кожны можа праверыць свае навыкі.\nВодгукі маладых спецыялістаў\nСяргей МАЕЎСКІ, малодшы навуковы супрацоўнік, выпускнік філалагічнага факультэта 2014 г.:\n– На трэцім курсе філфака я трапіў на камп’ютарны семінар Вольгі Елісеевай. На пятым курсе захапіўся праграмаваннем і вэб-дызайнам, першы сайт прысвяціў любімай дзяўчыне. У 2019 г. скончыў аспірантуру па спецыяльнасці «Прыкладная і матэматычная лінгвістыка» і праграму перападрыхтоўкі ў Інстытуце бізнесу БДУ па спецыяльнасці «Праграмнае забеспячэнне інфармацыйных сістэм». З Юрыем Гецэвічам пазнаёміўся ў час, калі ён выкладаў на філфаку. Шкадую, што не патрапіў у лабараторыю значна раней: вопыт удзелу праектах на цяперашні момант быў бы значным. Пасля працаўладкавання па размеркаванні я спачатку займаўся перакладамі і вычыткай беларускай версіі сайтаў медыцынскіх устаноў Беларусі, тэкставых матэрыялаў для аудыягідаў, карыстальніцкіх інструкцый для сэрвісаў праекта Corpus.by. Зараз у маёй кампетэнцыі значна больш задач, звязаных з праграмаваннем – напрыклад,\nз апрацоўкай тэкстаў на натуральнай мове з дапамогай Python.\nЛабараторыя распазнання і сінтэзу маўлення падкупляе сваёй атмасферай. Яна падыходзіць для маладых людзей, якія маюць у прыярэтэце не меркантыльныя амбіцыі, а найбольш аптымальнае рашэнне складаных задач. Пачуццё запатрабаванасці і плённасці працы, відавочнасць практычнага выкарыстання вынікаў вельмі грэюць душу, і я рады, што здабыў усё гэта тут. Калі цвёрда вырашу звязаць жыццё з навукай, то інстытут\nадкрые мноства перспектыў па ўкараненні распрацовак і атрыманні патэнтаў.\nЯўгенія ЗЯНОЎКА, малодшы навуковы супрацоўнік, выпускніца факультэта сацыякультурных камунікацый 2015 г.:\n– Скончыла ФСК па спецыяльнасці «сучасныя замежныя мовы: камп’ютарны лінгвіст, выкладчык дзвюх замежных моў (англійскай і іспанскай)». Затым уладкавалася ў лабараторыю распазнання і сінтэзу маўлення АІПІ НАН Беларусі і паступіла ў магістратуру філалагічнага факультэта БДУ па спецыяльнасці «прыкладная і матэматычная лінгвістыка». У 2019 г. скончыла аспірантуру Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры па спецыяльнасці «сучасная беларуская мова».\nЮрась Гецэвіч выкладаў нам прадмет «Камп’ютарныя тэхналогіі ў лінгвістыцы» і прапанаваў супрацоўніцтва. Цяпер сама выкладаю на факультэце сацыякультурных камунікацый БДУ па тым профілі.\nМяне прыцягвае малады і дружны калектыў, праца па спецыяльнасці. Мой асноўны інтарэс – распрацоўка фармальных правілаў і алгарытмаў рашэння дэлімітацыі сінтэзаванага маўлення. Таксама займаюся пошукам і распрацоўкай (падачай) новых праектаў, пішу артыкулы для ўдзелу ў розных канферэнцыях і навуковых часопісах, перакладаю публіцыстычныя артыкулы на англійскую і беларускую мовы. Праца ў лабараторыі лічыцца добрым досведам для развіцця прагматычных навыкаў у камп’ютарнай лінгвістыцы. Неўзабаве планую абараніць дысертацыю на тэму «Аптымізацыя лінгваакустычных рэсурсаў для сістэм сінтэзу беларускага маўлення».\nДля кожнага супрацоўніка падбіраюцца простыя задачы, якія паступова ўскладняюцца. Нават калі не засвоілі нейкія тэарэтычныя аспекты ва ўніверсітэце, у лабараторыі абавязкова навучаць усяму і дадуць паспрабаваць сябе ў розных напрамках.\nНадзея МАРХЕЛЬ, Сяргей МАЕЎСКІ


09:54 20 кастрычніка 2018\n09:23 03.01.2017 Атрымаць кароткую спасылку\nУ першы тыдзень новага году сіноптыкі абяцаюць зменлівае надвор'е: спачатку галалёдзіца, потым моцны вецер і снегапады, затым маразы.\nМІНСК 3 сту — Sputnik. Прыход маразоў чакаецца ў Беларусі на бягучым тыдні — да праваслаўнага свята Нараджэння Хрыстовага тэмпература паветра апусціцца ніжэй —10 °С, паведаміў Sputnik начальнік службы гідраметэаралагічных прагнозаў Рэспубліканскага цэнтра па гідраметэаралогіі, кантролі радыёактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Дзмітрый Рабаў.\n"У першы тыдзень 2017 года надвор'е будзе вельмі зменлівым: спачатку галалёдзіца, потым моцны вецер і снегапады, затым ўдараць маразы", — сказаў сіноптык.\nТак, у аўторак 3 студзеня на дарогах рэспублікі і ў Мінску чакаецца галалёдзіца, а тэмпература паветра складзе 0… —6 °С.\n"У сераду 4 студзеня праз Беларусь будзе перамяшчацца актыўны цыклон, які прынясе на большую частку тэрыторыі рэспублікі ўзмацненне ветру парывамі да 15-21 м/с, раніцай і днём моцны снег", — сказаў сіноптык.\nНа сераду спецыялісты Гідрамета абяцаюць днём каля 0 градусаў, да вечара — каля —2 °С.\n"Далей, да Каляд, рэзка пахаладае і ўдараць студзеньскія маразы", — сказаў Рабаў.\nПаводле інфармацыі Гідрамета ў чацвер днём тэмпература ўжо панізіцца да —10..12 °С.\nПрагноз надвор'я, Надвор'е, Рэспубліканскі цэнтр па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя, Дзмітрый Рабаў, Беларусь, Мінск


“Зялёныя” і камуністы могуць пайсці на выбары са сваімі кандыдатамі | Krynica.info\n“Зялёныя” і камуністы могуць пайсці на выбары са сваімі кандыдатамі\nЦэнтральны савет Беларускай партыі “Зялёныя” прыняў рашэнне падтрымаць на прэзідэнцкіх выбарах 2015 незалежнага кандыдата-самавылучэнца Юрыя Шульгана, якi сябе называе “тунеядзец у дэкрэце”.\nЁн ужо 15 гадоў нідзе афіцыйна не працуе. Прыняты нядаўна дэкрэт аб дармаедах стымуляваў яго як свядомага грамадзяніна да актыўных пошукаў у вобласці працоўнай дзейнасці, таму на выбары ён ідзе з мэтай працаўладкавацца на пасаду прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, паведамляе belgreens.org.\nУ штаб-кватэры БПЗ плануецца прэс-канферэнцыя Юрыя Шульгана.\nСяргей Калякін – лідар Беларускай партый левых «Справядлівы свет» – мяркуючы па ўсім, таксама стаў прэтэндэнтам на кандыдацкі статус.\nФармат удзелу партыі ў прэзідэнцкіх выбарах будзе абмяркоўвацца на чарговым справаздачна-выбарным з’ездзе «Справядлівага свету» 23-24 траўня ў Мінску, паведаміў БелаПАН намеснік старшыні партыі Валерый Ухналёў.\nПаводле яго словаў, 26 красавіка на пленуме Цэнтральнага камітэта партыі ЦК ужо прыняў рашэнне прапанаваць з’езду рашэнне аб тым, што партыя «Справядлівы свет» удзельнічае ў прэзідэнцкіх выбарах са сваім кандыдатам. Такім кандыдатам з’езду будзе прапанавана зацвердзіць старшыню партыі Сяргея Калякіна, паведаміў Ухналёў.\n27.04.2015 Грамадства| Тэгі: выбары прэзідэнта, партыі\nХілары Клінтан пазмагаецца за пасаду прэзідэнта ЗША\n«Народны рэферэндум» фармуе штаб для працы падчас двух выбарчых кампаній\nЯрмошына: самая верагодная дата выбараў прэзідэнта Беларусі – 15 лістапада


Ўпрыгажэнні блазнаў - выдатны выбар для тых людзей, якія павінны хаваць свае пачуцці за маскай. Яны могуць быць уразлівымі, але ніколі гэтага не праяўляюць. Іх пачуццё гумару і жартоўныя паводзіны - гэта своеасаблівыя даспехі, якія абараняюць іх ад жорсткага свету. Калі вы адчуваеце, што гэта пра вас, хай наш падвеска-блазан стане вашым абярэгам. Гэта толькі адна з многіх прычын, каб надзець наш кулон. Мы дамо вам яшчэ некалькі.\nПадвеска-клоўн з срэбнага срэбра\nКалье з срэбнай латуні і меднага блазна


Ідрыс Ургенішбаеў — Вікіпедыя\n7 кастрычніка 1912(1912-10-07)\nShalkar District[d], Акцюбінская вобласць, СССР\n6 кастрычніка 1943(1943-10-06) (30 гадоў)\nІдрыс Ургенішбаеў(1912—1943) — сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).\nІдрыс Ургенішбаеў нарадзіўся 7 кастрычніка 1912 года ў ауле Талды-Кум (цяпер — Шалкарскі раён Акцюбінскай вобласці Казахстана). Пасля заканчэння Акцюбінскага педвучылішча кіраваў працаваў дырэктарам школы на сваёй радзіме. У студзені 1942 года Ургенішбаеў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную армію.\nДа верасня 1943 года сяржант Ідрыс Ургенішбаеў камандаваў аддзяленнем кулямётнай роты 467-га стралковага палка 81-й стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У ноч з 30 верасня на 1 кастрычніка 1943 года аддзяленне Ургенішбаева пераправілася праз Дняпро у раёне вёскі Глушэц Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, адбіўшы 22 нямецкія контратакі. У тых баях Ургенішбаеў знішчыў больш за 90 салдат і афіцэраў праціўніка. 6 кастрычніка 1943 года ён загінуў у баі. Пахаваны ў вёсцы Дзяражычы Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.\nУказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «мужнасць і адвагу, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і пашырэнні плацдарма на правым беразе», сяржант Ідрыс Ургенішбаеў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі.\nУ гонар Ургенішбаева названы вуліца ў горадзе Чалкар і школа на радзіме.\n↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Ідрыс Ургенішбаеў на сайце «Героі краіны»\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Ідрыс_Ургенішбаеў&oldid=3954750"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 08:08, 31 кастрычніка 2021.


Видео 019 Крэўская унія :: альбом Гісторыя пад знакам Пагоні (Відэастаронкі зь гісторыі Беларусі), Документальное :: видео 114222\nВидео 019 Крэўская унія :: альбом Гісторыя пад знакам Пагоні (Відэастаронкі зь гісторыі Беларусі)\nПасля смерці у 1382 годзе караля польскага Людовіка I Анжуйскага, які не меў сыноў, польскія магнаты пасля двухгадовых спрэчак абвясцілі каралевай яго малодшую дачку Ядвігу. Ініцыятарамі шлюба Ядвігі з вялікім князем літоўскім Ягайлам былі магнаты Малапольшчы на чале са Спыткам з Мельштына. Ужо ў красавіку 1383 г. адбыліся першыя польска-літоўскія кантакты, пад час якіх магла абмяркоўвацца магчымасць шлюба Ягайлы з дачкой нябожчыка Людовіка І Анжуйскага — Марыяй альбо Ядвігай. Па версіі храніста Яна Длугаша, першымі з такой прапановай звярнуліся прадстаўнікі Літвы. Па версіі "Летапісца вялікіх князёў літоўскіх" — ініцыятыву праявіў польскі бок.\n18 студзеня 1385 г. у Кракаў прыбыла пасольства ВКЛ на чале са Скіргайлам Альгердавічам. Паводле "Кракаўскага календара" і Крэўскага акта ў яго склад уваходзілі князі Барыс, Альгімонт і віленскі стараста (намеснік) Гануль, па паходжанні рыжскі немец. Князь Барыс, пасля даследаванняў О. Галецкага, упэўнена атаясамліваецца з падольскім князем Барысам Карыятавічам. Альгімонт — гальшанскі князь, бацька Івана Альгімонтавіча. Паводле "Прускай хронікі" С. Грунаў, прысутнічаў таксама Вітаўт, якога каралева Ядвіга запыталася пра смерць яго бацькі Кейстута, але гэта даволі позняя крыніца. Скіргайла, прамову якога працытаваў Длугаш, прапанаваў польскаму боку тыя ж умовы, якія потым былі зафіксаваны Крэўскім актам. Аднак у пункце пра скарбы ішла гаворка пра тое, што скарбы будуць фізічна перавезеныя ў Польшчу, тады як у Крэўскім акце аб гэтым сказана больш асцярожна: "будуць абернены на патрэбы".\nУ жніўні 1385 г. у Крэва — радавы замак Ягайлы, прыбылі паслы Польшчы кракаўскі чашнік Улодка, завіхосцкі кашталян Мікалай, казімірскі дзяржаўца Крысцін і паслы Венгрыі чанадскі прэпазіт Стафан і патацкі кашталян Ладзіслаў, сын Какаса дэ Каза. 14 жніўня таго ж года было падпісана пагадненне з Польшчай, што вядома пад умоўнай назвай "Крэўская унія". Па форме дакумент прадстаўляе сабой пацверджанне абяцанняў, якія далі Барыс Карыятавіч і Гануль венгерскай каралеве Альжбеце ад імені вялікага князя літоўскага Ягайлы і яго паўнамоцнага пасла Скіргайлы.\nСсылки на видео "019 Крэўская унія" для размещения


Вынікі сельскагаспадарчага года: інтэрв'ю з першым намеснікам старшыні глыбоцкага райвыканкама, начальнікам райсельгасхарча І. І. Пачкоўскім - Веснік Глыбоччыны\nВынікі сельскагаспадарчага года: інтэрв’ю з першым намеснікам старшыні глыбоцкага райвыканкама, начальнікам райсельгасхарча І. І. Пачкоўскім\nАлесь ЖигуновАПК 412\n—Іосіф Іванавіч, 2017 сельскагаспадарчы выдаўся няпростым?\n—Я сказаў бы так: складаным. Вы ж самі памятаеце, якая была вясна. Пачалі работы зладжана, арганізавана, а потым свае карэктывы ўнесла надвор’е: гэта і дажджлівая трэцяя дэкада красавіка, і халады, якія стаялі да 10 мая, і замаразкі, асадкі ў выглядзе мокрага снегу. Тэмпы работ рэзка ўпалі. Халодным выдалася і лета. І атрымалася, што выспяванне ўраджаю ішло са спазненнем на 10-15 дзён, што не магло не адбіцца на тэрмінах правядзення работ і на ўраджайнасці. Пазней пачалі мы і ўборачныя работы – у першай дэкадзе жніўня. І ўсё ж насуперак капрызам надвор’я аграрыі раёна вытрымалі выпрабаванне на трываласць і сабралі 52 тысячы тон зерня — больш мінулагодняга паказчыка на 13,6 тысячы тон. Хачу адзначыць, што найбольшы валавы збор і ўраджайнасць зерня і алейнага насення рапсу атрыманы ў сельскагаспадарчых арганізацыях, якія ўвайшлі ў інтэграцыйную структуру, створаную на базе камбікормавага завода. На долю холдынгу прыходзіцца 71% валавой прадукцыі, 64% валавога збору зерня, 69% алейнага насення рапсу. Сёлетні год быў адметным менавіта тым, што актыўна пачала заяўляць пра сябе інтэграцыйная структура. У аб’яднанне паступіла 169 адзінак сучаснай высокапрадукцыйнай самаходнай і прычапной тэхнікі. У тым ліку імпартныя камбайны, трактары, кормаўборачныя комплексы, прычапныя агрэгаты. І гэта дазволіла нам рэзка павялічыць тэмпы палявых работ, атрымаць добрыя вынікі і закласці трывалую аснову пад ураджай 2018 года.\n—Па ўраджайнасці зерневых культур – 29,9 цэнтнера з гектара — раён у абласным рэйтынгу заняў высокае шостае месца. Мы паўтарылі вынік рэкорднага па намалоце 2012 года, калі раённы каравай заважыў аж 77 тысяч тон.\n—Ураджайнасць не нізкая, але мы разлічвалі на большую, цэнтнераў 5-6 забрала надвор’е. Але і пры такіх пагодных умовах у філіяле “Мнюта” на круг атрымана па 47 цэнтнераў зерня, і гаспадарка сярод сельскагаспадарчых арганізацый, якія ўваходзяць у інтэграцыйныя структуры Віцебскай вобласці, заняла трэцяе месца. Больш за 40 цэнтнераў з гектара сабралі ва ўнітарным прадпрыемстве “За Радзіму”. У гэтым годзе парадавала нас кукуруза, хоць уборка на апошняй сотні гектараў запомніцца нам надоўга. Ударылі дажджы, пасля якіх тэхніка на палі зайсці не змагла, і атрымлівалася, што адзін трактар браў на буксір другі, які вывозіў з палеткаў зялёную масу. Але і ў такой сітуацыі па ўраджайнасці зялёнай масы кукурузы раён ўвайшоў у вобласці ў першую тройку. У ААТ “Канстанцінаў Двор” два з паловай дзясяткі гектараў пакінулі на зерне і сабралі 146 тон зерня, якія на камбікормавым заводзе будуць выкарыстаны для нарыхтоўкі камбікармоў. І ўвогуле хачу сказаць, што расшырэнне плошчаў шматгадовых траў, павелічэнне ўдзельнай увагі канюшыны, стаўка на зернебабовыя культуры, тэхналагічнае вырошчванне кукурузы пацвердзілі правільнасць стратэгіі, выбранай райвыканкамам, асабіста старшынёй райвыканкама Алегам Віктаравічам Морхатам, райсельгасхарчам. На працягу года Алег Віктаравіч быў ініцыятарам усіх карысных пачынанняў, трымаў руку на пульсе ў самыя адказныя перыяды сельскагаспадарчага года. Ёсць вынікі, якімі мы можам ганарыцца.\n—Прадукцыя раслінаводства – аснова для развіцця галіны жывёлагадоўлі. Можна сказаць, што кармоў мы нарыхтавалі ў гэтым годзе ў дастатковай колькасці?\n—Можна сказаць. Калі раней у абласным рэйтынгу Глыбоцкі раён за кошт шчыльнасці жывёлы займаў па забеспячэнні кармоў 5-6 пазіцыі знізу, то ў гэтым годзе мы ўжо на 5-6 пазіцыі зверху. І ў нас няма гаспадаркі, дзе на ўмоўную галаву жывёлы нарыхтавана менш 18,7 цэнтнера кармавых адзінак. Я лічу, што гаспадаркі забяспечылі сябе травянымі кармамі. З мэтай паляпшэння якасці кармоў у раёне ў гэтым годзе пабудаваны новыя 22 траншэі, у якіх закладзена 10% кармоў ад агульнага аб’ёму. За студзень-верасень 2017 года па раёне атрымана 48,6 тысяч тон малака, што складае 100,3% к мінуламу году. Павялічылася якасць рэалізуемага малака: сортам “экстра” ў 2016 – 53,9%, у 2017 – 65,3%.\n—Што вы скажыце пра якасць нарыхтаваных кармоў.\n— Раслінаводства – цэх пад адкрытым небам. І давайце ўспомнім, у якіх умовах праходзіла корманарыхтоўка, у прыватнасці, закладка кукурузнага сіласу. Канечне, жывёле пра гэта не скажаш. Але ўлічваць гэта трэба. Акрамя ўмоў надвор’я, гэта яшчэ тэхнічная аснашчанасць “зялёнага жніва”. Калі прапісана на ўборку 10-12 дзён, то столькі і трэба, а не 20 дзён і больш. Познімся з тэрмінамі нарыхтоўкі і страчваем якасць кармоў.\n— Прадукцыя жывёлагадоўлі – асноўная крыніца паступлення грашовых сродкаў. Можна ўжо ў бліжэйшы час разлічваць на прыбаўку ў вытворчасці малака, вырошчванні мяса?\n— У гэтым плане ў раёне шмат чаго зроблена і робіцца. Але найперш хачу сказаць, што ў мінулым годзе мы атрымалі толькі 56% зерня да ўзроўню 2015 года, што адмоўна адбілася на забеспячэнні жывёлы канцэнтратамі, на фінансавым стане гаспадарак. Але з любой сітуацыі трэба знаходзіць выйсце. Па-першае, мы павялічылі пагалоўе жывёлы амаль на дзве тысячы галоў. А ў народзе так кажуць: “Ёсць на двары карова – ёсць жыццё”. Ёсць маладняк – таксама ёсць жыццё. На плюс, акрамя пагалоўя, якое павялічылі, павінна спрацаваць і тое, што праведзена вялікая работа па будаўніцтве і рэканструкцыі сянажных і сіласных траншэй, пабудавана прафілакторыяў для ўтрымання маладняку буйной рагатай жывёлы амаль на тысячу месцаў. І гэта ў бліжэйшай перспектыве павінна спрацаваць. Адзін з апошніх выязных семінараў па ініцыятыве Алега Віктаравіча Морхата быў прысвечаны рабоце ферм з даільнымі заламі. Менавіта даільныя залы павінны стаць флагманамі развіцця малочнай галіны. Не павінна так быць, калі на адной ферме дзённы надой складае 16 кілаграмаў малака, на другой — менш 7. Тэхналогія і яшчэ раз – тэхналогія – такое патрабаванне старшыні райвыканкама. І тут галоўнае слова павінны сказаць спецыялісты. Даб’ёмся гэтага – вынікі будуць.\n—Пра кадры мы пакуль не сказалі ні слова.\n—Хочацца сказаць кіраўнікам, спецыялістам, гараджанам, якія памаглі ўбраць лён з апошняй сотні гектараў, усім-усім, хто працаваў на ўраджай, вялікі “дзякуй” за шчырую працу. Калі паглядзець на рэйтынг сельскагаспадарчых арганізацый, то трэба зазначыць, што стабільна працуе філіял “Мнюта” (кіраўнік Яраслаў Іванавіч Сінкавец), унітарнае прадпрыемства “За Радзіму” (Тадэвуш Тадэвушавіч Зяновіч), філіял “Капыльшчына” (Антаніна Дзмітрыеўна Вазнякова). Словы падзякі выкажу і Уладзіміру Уладзіміравічу Бабічу, дырэктару ААТ “Чарневічы”: таварыства аддаленае, вялікае, у свой час увабрала ў сябе тры гаспадаркі, і зроблена там ужо шмат чаго добрага. І не толькі ім, але і ўсім кіраўнікам сельскагаспадарчых арганізацый як вопытным, так і тым, хто толькі нядаўна заступіў на гэтую адказную пасаду. У гэтым сельскагаспадарчым годзе ў “Азярцах”, “Прошкаве”, “Каралях”, “Канстанцінавым Двары”, “Стрынадках” памяняліся кіраўнікі. І я жадаю Сяргею Пятровічу Мушкату, Сяргею Мікалаевічу Захарэвічу, Анатолю Анатольевічу Пашкевічу, Аляксею Часлававічу Ермаковічу, Уладзіміру Антонавічу Мацкевічу вывесці свае калектывы на перадавыя пазіцыі. Карыстаючыся выпадкам, хачу павіншаваць усіх жыхароў раёна з наступаючым святам, пажадаць ім моцнага здароўя, добрага настрою, ладу, згоды, дабрабыту ў сем’ях і новых працоўных поспехаў.\nГЛЫБОЦКІ МКК: МАДЭРНІЗАЦЫЯ ВЫТВОРЧАСЦІ І ПЕРСПЕКТЫВЫ НА ЗНЕШНІМ РЫНКУ\nАПК Глыбоцкага района. Па кожнай пазіцыі дасягнуты прырост\n07.12.2020 Анатолий Зинкевич 174\n11.06.2019 Андрей Панкрат 588


Мінчук напіша заяву ў Следчы камітэт за прымушэнне дзяцей уступіць у БРСМ | Новы Час\nУ каментары belsat.eu мужчына пацвердзіў свой намер.\n«Мая дачка ў наступным годзе ідзе ў школу ў 5-ую гімназію Менску. Але як уявіў яе на месцы гэтых дзяцей – мяне затрэсла. Гэта ж як дзедаўшчына ў арміі. І дзеці ў той сітуацыі апынуліся сам-насам з гэтымі пагрозамі. Са мною ні хто не звязваўся. Стоадсоткава буду пісаць запыт у Следчы камітэт. Гэта мой абавязак як аднаго з бацькоў, гэта перайшло ўсе межы».\nЯшчэ адзін жыхар сталіцы Павел Буцько распавёў, як у БРСМ прымушалі ўступіць ягонага сына.\n«Сына яны яшчэ ў пачатковай школе спрабавалі загнаць у гэтую кабалу, мы з жонкай гэтага не далі зрабіць. Ды і цяпер ён ведае што гэта такое. Жонка ў мяне сама настаўнікам працуе старэйшых класаў, яна дзяцей таксама адгаворвае ад гэтага. Хоць ёй самой пагражалі, што яна не ўступае ў Белую Русь, але гэта справы прынцыпу, ёй залаты медаль не далі, калі яна школу скончыла за тое, што не чалец БРСМ».\nАўдыёзапіс, зроблены вучнямі мінскай гімназіі, трапіў у рэдакцыю «Свабоды». На запісу настаўніца прымушае ўступаць у БРСМ, бо «адміністрацыі школы патрэбная стоадсоткавая статыстыка, інакш можа быць адлічэнне з класу». Пры гэтым ніводны вучань уступіць у моладзевую арганізацыю не хацеў.\nУ сацыяльных сетках з’явілася інфармацыя, што запіс зроблены ў мінскай гімназіі № 31. Дырэктарка Алена Мазуркевіч не адказвае на тэлефанаванні. Цяпер у навучальных установах вакацыі.\nУ Мінстэрстве адукацыі заявілі, што не збіраюцца праводзіць якіх-небудь расследаванняў на гэты конт, а тым больш даваць каментары. Па меркаванні чыноўнікаў, змест роліка "выклікае шмат пытанняў. Пры гэтым не ясна ні паходжанне роліка, ні тое, ці мела такая сітуацыя месца ў рэчаіснасці, ці гэта чарговая фэйкавая пастаноўка".\nРазам з тым, у міністэрстве адзначаюць, што "недапушчальна прымусовае ўступленне ў члены БРСМ. Ніякіх разнарадак на гэты конт у школах няма і быць не можа. БРСМ - добраахвотнае грамадскае аб'яднанне".


Галоўная ➠ Лекар ➠ Клінічны аналіз крыві дапамагае ўдакладніць дыягназ\nПаталогія, якая ўзнікла ў чалавечым арганізме, не праходзіць бясследна для ўсіх яго сістэм, і ў першую чаргу змены будуць назірацца ў крыві. Таму для ўдакладнення характару захворвання лекары абавязкова прызначаюць клінічны аналіз крыві. Гэты досыць просты і распаўсюджаны метад лабараторнага даследавання таксама дазваляе назіраць за дынамікай захворвання і ацэньваць эфектыўнасць ужывальнага лячэння.\nПры аналізе крыві пэўнае значэнне мае колькасць і якасць ўсіх яе элементаў. Зніжэнне ці павышэнне колькасці эрытрацытаў негатыўным чынам адбіваецца на распаўсюдзе кіслароду па тканінах арганізма, з'яўляецца прыкметай анеміі і іншых небяспечных захворванняў. Тое ж тычыцца і ўзроўню гемаглабіну ў крыві. Гэта рэчыва адказна за ўтрыманне эрытрацытамі малекул кіслароду, таму яго дэфіцыт выклікае ў арганізме кіслароднае галаданне.\nАдсоткавыя суадносіны розных відаў лейкацытаў у аналізе крыві дазваляе меркаваць аб наяўнасці ў арганізме пацыента запаленчага працэсу, глістнай інвазіі, расстройстваў імуннай сістэмы. Якасць згусальнасці крыві ацэньваецца з дапамогай вызначэння колькасці трамбацытаў. Хуткасць ссядання эрытрацытаў таксама можа паказаць наяўнасць запалення ў арганізме, а таксама сведчыць аб іншых асаблівасцях крыві пацыента.\nКроў для аналізу неабходна здаваць раніцай, нашча, паколькі прыём ежы можа аказаць істотны ўплыў на якасць вывучаемай матэрыялу. Перад прызначэннем аналізу лекар павінен высветліць у пацыента, ці прымае ён якія-небудзь лекавыя прэпараты. Правядзенне лячэння любой паталогіі прыводзіць да змены вынікаў праведзенага клінічнага аналізу крыві.\nКаб вынік быў найбольш верагодным, аналіз павінен ажыццяўляцца толькі ў лабараторыі, дзе выкананы ўсе ўмовы для яго нармальнага правядзення.\nРазглажванне маршчын з дапамогай філлеров


Грамадзкі набытак (па-ангельску: Public Domain; таксама часам «грамадзкая ўласнасьць») — сукупнасьць творчых працаў, аўтарскія правы на якія скончыліся або ніколі не існавалі. Таксама «грамадзкім набыткам» часам называюць вынаходніцтвы, тэрмін патэнту на які выйшаў. Распаўсюджваць і выкарыстоўваць грамадзкі набытак могуць усе без вынятку.\nАсобная група твораў, створаных у Беларусі, таксама знаходзіцца ў грамадзкім набытку. Гэта афіцыйныя дакумэнты (законы, судовыя пастановы, іншыя тэксты заканадаўчага, адміністрацыйнага і судовага характару), а таксама іх афіцыйныя пераклады; дзяржаўныя сымбалі і знакі (сьцяг, герб, гім�


У якіх умовах сустрэлі гэтую нядзелю тыя людзі, каго арыштавалі на Дзень Волі?\n26 сакавік 2006, 13:12\nРадыё Свабода, Менск Наш карэспандэнт сустрэўся з абаронцай намётавага лягеру, якую днямі выпусьцілі з ізалятару на Акрэсьціна.\nДзясяткі чалавек былі затрыманыя ўчора ў Менску падчас адзначэньня Дня Волі. У якіх умовах давялося ім правесьці мінулую ноч?\nГэтую размову я запісаў зь дзяўчынай, якая ўжо выйшла зь ізалятару на Акрэсьціна. Яе затрымалі ў першыя дні абароны намётавага лягеру, калі ў ізалятары ўжо сядзела болей за 200 чалавек. Дзяўчыну зьмясьцілі ў новы корпус ізалятару, ў камэрах якога яшчэ не пасьціралася пабелка. Умовы там аказаліся больш камфортныя, чым ў старым корпусе: ёсьць двухпавярховыя ложкі, але таксама бяз спальных прыладаў. Галоўнае - прыбіральні ў камэрах новага корпусу хаця б агароджаныя, ва ўмывальніку ёсьць халодная і гарачая вада. Але што да ежы, то яна нічым не адрозьніваецца ад таго, чым кормяць ў старым корпусе. Мая суразмоўца назвала ежу “неядомай”.\n(Дзяўчына: ) “Сапраўды, як кажуць на БТ, нас кармілі катлетамі. Але, магчыма з-за таго, што там дрэнная вада, грэчневая ды іншыя кашы, якія яны там вараць, дрэннай якасьці. Пра катлеты я ўвогуле не кажу – усё мясное есьці там немагчыма. Харчаваньне двухразовае, на сьняданак даюць суп і ён больш-менш. Даюць гарбату, якую цяжка назваць гарбатай, і даюць шмат хлеба. Грам па 300 на чалавека кожны раз. Такім чынам, калі людзям не прынесьці перадачы, то схуднеюць там вельмі моцна”.\nПаводле маёй суразмоўцы, збольшага стаўленьне міліцыянтаў да вязьняў нармальнае. Дзяўчына распавядала, што з затрыманымі вельмі жорстка абыходзіліся спэцназаўцы, у аўтобусе хлопцаў зьбівалі, а вось міліцыянты ў ізалятары патрабавальныя, але карэктныя і зьнявагаў ня робяць. Спэцназаўцы ж адразалі валасы на галовах нават ў дзяўчат.\nЦі патрапяць затрыманыя 25 сакавіка ў ізалятар на Акрэсьціна? Мая суразмоўца не выключае, што калі ўчора было затрымана болей за 100 чалавек, то частка зь іх можа апынуцца ў Жодзінскім ізалятары. Туды, як вядома, ужо было зьмешчана ад 100 да 150 абаронцаў намётавага лягеру пасьля яго разгрому ў ноч на 24 сакавіка. Пра умовы ў Жодзінскім ізалятары вядома мала. Дзяжурны сказаў Радыё Свабода, што там “усё нармальна, няма чаго хвалявацца” і нават паведаміў, што ў іх трохразовае харчаваньне. Аднак мая суразмоўца ведала, што Жодзінская турма лічыцца самай жорсткай у Беларусі. Яна ня думае, што ў Жодзінскім ізалятары лепш, чым на Акрэсьціна. Я згадваю, што раней пра ізалятар ў Жодзіне мне распавядаў праваабаронца Валер Шчукін. Ён пагаджаўся, што бытавыя ўмовы і харчаваньне там ня самыя горшыя, але скардзіўся на абыходжаньне ахоўнікаў, вельмі жорсткае і часам зьняважлівае. Валер Шчукін тлумачыў гэта тым, што ў ізалятары працуюць тыя самыя вартаўнікі, якія ў іншыя дні дзяжураць у Жодзінскай турме, у тым ліку ў корпусе для пажыцьцёва зьняволеных. Гэтым ён тлумачыў іх надзвычай жорсткае абыходжаньне з затрыманымі.\nДзяжурны ізалятару сказаў, што перадачы можна будзе перадаваць ужо ў панядзелак пасьля сьняданку, калі затрыманых асудзяць і прывязуць з суду ў ізалятар.


Стрыт-арт супраць «агратрэшу». Куды дзелася мастацтва з гомельскіх вуліц • Горад • Флагшток\nРосквіт вулічнай культуры Гомеля адбыўся ў пачатку 2000-х гадоў разам з незлічонымі субкультурамі, сэйшнамі, кватэрнікамі і графіці-вандалізмам. Пасля першага ў сваім родзе міжнароднага фестывалю Meeting of Styles наступная спроба змяніць урбаністычны асяродак рукамі незалежных мастакоў здарылася тут амаль праз дзесяцігоддзе.\nУ 2013 годзе, дзякуючы праекту Signal (Мінск) парталу TUT.by і падтрымцы адміністрацыі Чыгуначнага раёна, паблізу прывакзальнай плошчы з'явіліся 8 арыгінальных артаў (вул. Прывакзальная, Веткаўская, Рагачоўская, Чырвонаармейская, Перамогі).\n«Лясны дзядуля» Яўгена Koveka на вул. Чырвонаармейскай, 3\nУ акцыі тады прынялі ўдзел мастакі з розных гарадоў Беларусі. Усё было ў рамках рэгламентаваных пляцовак, па узгадненню і без вандалізму. Вылучылася хіба што праца гамяльчанкі Ulysses Nevmer. Аголеныя грудзі гераіні яе сюжэту на белдутаўскім трансфарматары выклікалі вострае непрыняцце з боку ахоўніка, які учыніў напад на мастачку і адабраў лесвіцу. Пасля мясцовыя цікуны маралі замалявалі грудзі чырвонай фарбай. Але кампраміс усё ж удалося знайсці. Кампраміс — здаецца, ключавое слова ў эпосе новага фармату стрыт-арта.\nПраца Ulysses Nevmer (Гомель) ў рамках акцыі «Must Act — Must Art»\nАлег Ларычаў лідар пректа Signal:\n«Фестываль вулічнай культуры у 2003 годзе ў Гомелі — выдатны прыклад нізавой ініцыятывы. Той фестываль стаў прыкладам пашырэння зоны свабоды ў Беларусі і натхніў графіці-супольнасць ладзіць свае імпрэзы ў іншых гарадах. Пазнейшыя праекты з манументальнымі мастацкімі роспісамі для мяне асабіста не былі ніяк звязаныя з графіці-субкультурай пачатку 2000-х — я яе амаль не застаў. Але я ведаю мастакоў, хто выйшаў з графіці-асяродку і нават маляваў на тым праекце».\nМурал аршанскага мастака Hade, вул. Веткаўская 6. Адзін з кедаў мастак не паспеў дамаляваць — трэба было бегчы на цягнік\n«Цікава, што жыхары Гомельскіх вуліц, дзе знаходзіліся арты 2013 года, выказваюць агульнае адабрэнне ідэі роспісу сценаў, аднак маюць вялікія прэтэнзіі да якасці падачы ці сюжэтаў муралаў».\nПраца «Кеды» аўтарства Ўлада Хвастова і «Бязважкасць» Васіля Grino і Яўгена Kovekа па адрасе вул. Перамогі 21а зніклі адносна нядаўна пасля «рамонту»\nВыпадковы стрыт-арт побач\n«Акцыя «Must Act — Must Art» у Гомелі была спробай кампрамісу паміж прынцыпамі стрыт-арта і ўмовамі стварэння манументальных мастацкіх роспісаў у гарадскім асяроддзі. Калі графітчыкі і мастакі пачынаюць працаваць з вялікімі роспісамі ў публічнай гарадской прасторы — вядома, падыход мяняецца. Ты малюеш, вакол ходзяць людзі, ты камунікуеш з імі. Урэшце, ты досыць радыкальна ўрываешся ў архітэктурныя ансамблі. Хочаш ці не хочаш, але пэўная адказнасць з’яўляецца».\nПраект брэсцкага мастака Predok затынкавалі — застаўся толькі фрагмент на цокалі\nУ 2013 годзе ідэю падхапіла арганізацыя БРСМ з конкурсам «Нарисуй спортивный сюжет — выиграй горный велосипед!». У гонар чэмпіянату свету па хакею 12 мастакоў размалявалі пад пільным наглядам журы бетонную сцяну па адрасе вуліца 1-я Транзітная ў Навабеліцкім раёне.\nФрагмент конкурснай працы ў рамках акцыі БРСМ\nШто адбылося ў Гомелі са стрыт-артам і якія перспектывы для саміх мастакоў, распавёў Віктар — гомельскі мастак, удзельнік творчага аб’яднання covЁr design, ініцыятар і суаўтар пректа дзяўчынкі-ныральшчыцы:\nАдзін з аўтараў Дзмітрый Ніканораў\n«Мне падаецца, цяпер не так шмат магчымасцяў рабіць добры стрыт-арт. Быў нейкі час, калі гэта не спрабавалі занадта цэнзураваць, не ўмешваліся ў працу мастака. Зараз у Гомелі я бачу тры варыянты, куды рухацца стрыт-арту.\nПершае, узгодненая і зацверджаная «заказуха», як ля выканкаму, як арты пра партызан».\n«Другое, маляваць свае тэмы, дзесьці ў ціхіх зацішных месцах, далей ад гледача. Але зноў жа, гэты арт не зафарбуюць на другія суткі, калі толькі не будзе палітычных ці вострых тэмаў. Але тут таксама пытанне, тады ў чым сэнс стрыт-арта, калі ён не навідавоку. На месцах прасцей усё ў шэры закатаць для мясцовых адміністрацый, каб раптам дзе не засвяцілася. У такіх ўмовах добры складаны стрыт-арт сыдзе хутчэй у расклейванне налепак або стварэнне нейкіх мініяцюр. І распаўсюджваць яго магчыма толькі праз сацсеткі, так як жыццёвы цыкл у такога мастацтва невялікі. Наогул не варта выключаць, што стрыт-арт перавандруе ў лічбу. І ахоп артавага паста ў сацсетках будзе значна больш за лакальны.\nНу і трэцяе. Стрыт-арт перавандраваў у арт прасторы, кавярні, бары. Гэта менш небяспечна, чым маляваць на вуліцы. Публіка больш у тэме і больш лаяльная. Магчыма, у іншы час і пры іншых ўмовах, калі будзе больш месца творчасці і ініцыятыве, калі не будзе лішняга кантролю, а будзе зацікаўленасць у цікавых фестывалях і арт-прасторах, культура і творчасць вярнуцца на вуліцы наўзамен шэраму ўбогаму абязлічанаму "агротрэшу". Мне здаецца індывідуальна людзі да гэтага паспелі. Ёсць шмат таленавітых сучасных беларусаў. Але само грамадства і дзяржава застылі у постсаўку».


У «Галерэі мастацтва» з 20 мая пачынаецца выстаўка жывапісу Сямёна Дамарада «Па ціхай вадзе» - Календарь событий - Туризм и Отдых\n16.05.2014 - Календарь событий\nУ «Галерэі мастацтва» з 20 мая пачынаецца выстаўка жывапісу Сямёна Дамарада «Па ціхай вадзе»\nКожны мастак бачыць свет па-асабліваму, адсюль разнастайнасць стыляў і тэхнік, бо яны падкрэсліваюць уласны позірк аўтара на рэчаіснасць. Такім чынам, мы як быццам глядзім яго вачыма, разумеем яго, становімся бліжэй. Пейзаж – асноўны і любімы жанр, у якім працуе майстра Сямён Дамарад. Жывапіс творцы лірычны і тонкі, з ноткай светлага суму, колеры прыглушаныя, бліжэй да натуральных. Не аднойчы мастацтвазнаўцамі адзначалася, што працы мастака можна параўнаць з паэзіяй. І сапраўды, разглядаючы яго палотны, у думках узнікаюць строкі з некаторых вершаў, успамінамі вяртаешся ў родныя мястэчкі, дзе прайшло дзяцінства.\nМанументаліст па адукацыі, Сямён Дамарад аддае перавагу вялікім фарматам, а гэта, у сваю чаргу, яшчэ больш раскрывае ідэю твора. Адкідаючы ўсё лішняе, мастак засяроджвае ўвагу на канкрэтным моманце. Простыя на першы погляд краявіды вельмі эмацыянальна напоўнены, нясуць запал добрага настрою і энергетыкі, рамантычны спакой і летуценнасць. Палотны «Погляд у восень», «Хутар у леса», «Майскі дождж» з неабшарнымі прасторамі палёў і лугоў, чысцінёй блакітнага неба дазваляюць адчуць сапраўднае яднанне з прыродай.\nЧаста мастака прывабліваюць пераходныя станы прыроды: калі сыходзіць апошні снег і з’яўляецца першая зеляніна, калі вечарэе ці толькі ўзыходзіць раніцай сонейка. Вада, у залежнасці ад часу года, таксама бывае рознай. На палотнах Сямёна Дамарада яна ціхая, марудлівая, нібы жывая субстанцыя, да якой мастак адносіцца з вялікім піетэтам. Найпрыгажэйшыя месцы Беларусі сталі натхненнем для творцы: гэта і люстэрка ракі Віліі, у якое глядзіць неба, і цёплая бархатная паверхня Беразіны з стромкімі берагамі, і чароўнае, глыбокае возера Мястра, што на Мядзельшчыне.\nУрачыстае адкрыццё выстаўкі жывапісу «Па ціхай вадзе» Сямёна Дамарада – 20 мая 2014 года а 18.00 у «Галерэі Мастацтва» Страны:


Гісторыя бібліятэкі » Астравецкая дзіцячая бібліятэка\nАстравецкая дзіцячая бібліятэка па недакладных звестках была заснавана ў 1963 годзе. Размяшчалася ў пакойчыку незахаващшагася будынка на вул. Ленінскай. Але хутка пераехала ў будынак раённага Дома культуры, дзе знаходзілася да 1988 года. З таго часу дзіцячая бібліятэка мяняла чатыры месцы жыхарства, пакуль не пераехала ў апошні раз — у будынак былога раённага суда – на вул. Энгельса.\nАрганізатарам дзіцячай бібліятэкі, першым яе бібліятэкарам была Тумаш Вера Сцяпанаўна. У якасці яе загадччыцы і бібліятэкара адначасова яна прабыла да 1981 года.\nЗагадчыцамі ў розныя часы былі Пінчук Вольга Пятроўна і Мілешка Надзея Ўладзіміраўна. З 1991 года бібліятэкай загадвае Гірдзей Таццяна Іванаўна. На працягу існавання бібліятэкі тут працавалі ветэраны бібліятэчнай справы: Аляксеева Лідзія Васільеўна, Якавіцкая Ніна Сямёнаўна, Мілаш Тамара Віктараўна. Бібліятэкары актыўна супрацоўнічалі са школай, актыўна праводзілі масавыя мерапрыемствы і індывідуальную работу з чытачамі. Бібліятэка стала метадычным цэнтрам па абслугоўванні дзіцячага чытача ў раёне.\nНовы этап у дзейнасці бібліятэкі пачаўся з 1978 года, калі яна ўлілася ў склад раённай ЦБС – стала яе дзіцячым аддзелам. На 01.01. 1978 года кніжны фонд бібліятэкі складаў 18959 экз., абслугоўвалася чытачоў – 1815 чалавек.\nБібліятэка сёння – гэта 2 103 чытачы, якія наведваліся сюды 16 520 разы і якім выдадзена 38 537 дакументаў з фонду бібліятэкі. У штаце працуюць чатыры бібліятэкары.\nПрыярытэтнымі накірункамі работы бібліятэкі сёння з’яўляюцца: экалагічнае і эстэтычнае выхаванне, краязнаўчая работа. Бібліятэка цесна супрацоўнічае са школамі Астраўца, цэнтрам пазашкольнай работы, раённым Домам культуры.\nТрадыцыйна бібліятэка праводзіць праграму летняга чытання “Лета і кніга”, Тыдзень дзіцячай і юнацкай кнігі, Тыдзень экалогіі, Свята прысвячэння ў чытачы, Тыдзень беларускага пісьменства, тэатралізаваныя прадстаўленні, літаратурна-гульнёвыя праграмы, краязнаўчыя ўрокі, урокі дабрыні, здароўя і многае іншае.\nПры бібліятэцы з 1997 года працуе клуб эстэтычнага напрамку “Вясёлка” для падлеткаў.


Будзьма — Generation.by\nПублікацыі па цэтліку: Будзьма :\nНовы выпуск з серыі «Капітан Культура».\nкультура, малюнкі, Будзьма, Капітан Культура, Воля Кузьміч\nЛайфхак ад Капітана Культуры па выхаванні юных мастакоў.\nкультура, малюнкі, Будзьма, Воля Кузьміч, Капітан Культура\nКаханне ў новым коміксе пра Капітана Культуру\nНе ведаеце, як спадабацца дзяўчыне? Перадсвяточны рэцэпт ад Капітана Культуры.\n«Будзьма» адзначыць лепшы беларускамоўны альбом 2013\nПры канцы лютага ў межах шостых узнагарод Experty.by будзе абвешчаны лепшы беларускамоўны альбом 2013. Пераможца намінацыі атрымае рэкламна-інфармацыйную падтрымку свайго канцэрта ад грамадскай культурніцкай кампаніі "Будзьма беларусамі!".\nExperty.by, Будзьма, музыка\nКомікс пра тое, як культурна пасябраваць з нахабным суседам\nНовы майстар-клас ад Капітана Культуры: як культурна давесці суседу законы супольнага жыцця?\nКомікс пра тое, як культура дапамагае здароваму сну\nІнтэлектуальны рэцэпт для здаровага сну ад Капітана Культуры.\nКомікс пра тое, як культура дапамагае беларусу ў капанні бульбы\nНовы лайфхак ад Капітана Культуры. Гэтым разам — парады па культурным вядзенні гаспадаркі.\nКампанія «Будзьма беларусамі!» пачала публікацыю серыі коміксаў пра Капітана Культуру. Прыгоды культурнага супергероя ў карцінках малюе мастачка Воля Кузьміч.→…\nНовую музычную «перазагрузку» адзначылі пад dj-set Алега Скрыпкі\n15 сьнежня адбылася ўрачыстая прэзэнтацыя аўдыё-дыску «Будзьма! Тузін. Перазагрузка-2» з удзелам яго арганізатараў і Алега Скрыпкі. «Перазагрузка-2» — працяг пасьпяховага праекту, што быў прадстаўлены шырокай публіцы ў 2009 годзе. Спэцыяльным падарункам для гасьцей стала этна-дыскатэка з удзелам лідэра гурта «Воплі Відаплясава», які выступіў з адмысловым ды-джэйскім сэтам.\nмузыка, канцэрты, Алег Скрыпка, Будзьма, Тузін Гітоў\nIn 0.0766 seconds.


РАДА - Форум маладых вучоных у Стэнфардскім універсітэце (ЗША) - РАДА\nФорум маладых вучоных у Стэнфардскім універсітэце (ЗША)\nДа 13 лютага можна падаць заяўку на ўдзел у Форме маладых вучоных Стэнфардскага універсітэта (ЗША).\nФорум будзе праходзіць 8-10 чэрвеня 2017 г. у Стэнфардскім цэнтры па пытаннях дабрачыннасці і грамадзянскай супольнасці (Stanford Center on Philanthropy and Civil Society). Цэнтр штогадова збірае даследчыкаў і вучоных, якія маюць магчымасць прэзентаваць свае ідэі (новуковыя працы), абмеркаваць іх і правесці цікавыя дыскусіі.\nКожную працу будуць прадстаўляць 2 чалавекі: даследчык ці даследчыца, якія працуюць у гэтай галіне, і студэнт магістратуры, апірантуры або кандыдат навук, які таксама працуе над гэтай тэмай. Адна з мэтаў форму – фарміраванне інтэлектуальнай супольнасці, якая зможа існаваць і па-за яго межамі. Форум адкрыты для шырокага спектру тэм. Сярод іх, наступныя:\nпашырэнне глабальнага кіравання, а менавіта – транснацыянальныя арганізацыі і іх уплыў;\nуплыў сацыяльных рухаў і адвакацкіх аб’яднаннняў на палітычныя рэформы;\nузаемадачыненні паміж філантропіяй і дэмакратыяй;\nновыя арганізацыйныя формы: ад гібрыдаў да арганізацый, якія маюць форму так званых B-карпарацый (ад кааператываў да камерцыйных арганізацый, якія маюць сацыяльную місію), карпаратыўная сацыяльная адказнасць, уздзеянне інвестыцый;\nновыя падыходы да аналізу ролі сацыяльнага капіталу ў грамадстве;\nновыя мадэлі грамадскіх медый і інфармацыі: ад журналістыкі да энцыклапедый і навуковай прадукцыі.\nАрганізатары аплочваць транспартныя выдаткі ўдзельнікаў і забяспечваюць пражыванне\nАрганізатары вітаюць удзел студэнтаў і студэнтак магістратуры і аспірантуры, а таксама кандыдатаў навук, каторым цікавая сёлетняя тэма форуму. Вітаюцца заяўкі ад прадстаўнікоў розных дысцыплін і абласцей. Арганізацыйны камітэт форума прымае працы маладых навукоўцаў, якія даследавалі грамадзянскую супольнасць і філантропію, да 13 лютага 2017 г. Мова форума – ангельская.\nПа дадатковых пытаннях звяртайцеcя, калі ласка, на адрас электроннай пошты: woubzena@stanford.edu.\nБольш падрабязная інфармацыя даступная па гэтай спасылцы\nОбмен будет посвящен проблеме миграции и полноценного включения мигрантов в социум, являющейся одной из наиболее обсуждаемых на европейском континенте.\nДругі выпадак памілавання ў гісторыі незалежнай Беларусі\nМяркуем, гэта гістарычная падзея.\n18 / Jan.\nДзень абароны персанальных дадзеных – канферэнцыя ад Human Constanta\nДэдлайн да 23 студзеня


Як пачаць знаёмства з хлопцам - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯк пачаць знаёмства з хлопцам\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Як пачаць знаёмства з хлопцам\nСамы лёгкі спосаб - гэта знаёмства ў інтэрнэце. Калі вам спадабаўся малады чалавек, а падысці да яго з прапановай пазнаёміцца вы саромеецеся, то знайдзіце яго старонку ў сацыяльных сетках і, напрыклад, ацаніце яго фатаграфію або адпраўце яму віртуальны падарунак. Калі вы атрымаеце зваротны прэзент, вам дашлюць смайлік ці напішуць паведамленне, то папытаеце маладога чалавека дадаць вас у сябры, на што ён, хутчэй за ўсё, пагодзіцца. Зараз вам застаецца толькі стаць для яго настолькі цікавай суразмоўніцай, каб ён прапанаваў памяняць ваша віртуальныя зносіны на рэальнае. Дарэчы, вы можаце паспрабаваць справакаваць яго на гэты ўчынак - напішыце яму, што змянілі імідж і выглядаеце цяпер зусім не так, як на фота ў інтэрнэце. Не забудзьцеся адзначыць, што колькасць маладых людзей, якія робяць вам кампліменты, пасля вашага ператварэння рэзка павялічылася.\nКалі вы валодаеце адвагай і знаходлівасцю, то вам не складзе ніякай працы пазнаёміцца з маладым чалавекам асабіста. Толькі не выкарыстоўвайце стандартныя фразы і арыентуйцеся па сітуацыі. Так, калі вы едзеце разам з упадабаным вам маладым чалавекам у перапоўненым тралейбусе, і юнак знаходзіцца побач з вамі, то пажартаваў і скажыце, што ўжо даўно марыце купіць сабе тралейбус, каб пакатацца на ім у ганарлівай адзіноце. Мужчынам падабаюцца дзяўчыны з добра развітым пачуццём гумару, таму ён абавязкова падтрымае вашу рэпліку і, верагодна, ваш дыялог скончыцца тым, што вы ўжо праз некалькі хвілін абмяняў тэлефонамі.\nЛягчэй за ўсё пачаць знаёмства з прадстаўніком моцнага полу, калі вы абодва знаходзіцеся на вечарыне, у начным клубе або на дыскатэцы, дзе сама абстаноўка размяшчае да зносін. У гэтым выпадку можна нават не падбіраць патрэбных слоў - проста падыдзіце і запрасіце хлопца на танец. Падчас танца паспрабуйце знайсці цікавую для вас абодвух тэму для размовы, жартуеце і какетнічаць - так у вас з'явіцца рэальны шанец сысці з вечарынкі разам.\nПапярэдні Тэкст Дарослыя цацкі - фалаімітатары\nНаступная Артыкул Чым прыцягваюць нас прыгожыя асобы\nЕва Лангорыя без макіяжу\nЛьвоў музей зброі арсенал\nЗавала ў дзіцяці. Завала ў дзіцяці груднога ўзросту. Чым лячыць завала ў дзіцяці груднога ўзросту.\nІлюстрацыі да Перамогі\nБлузы з трыкатажу


Тры гады таму мінчук вырашыў паспрабаваць свае сілы ў прадпрымальніцтве. У сталіцы ён адкрыў цырульню і некалькі аб'ектаў, дзе прадаваліся прадукты і прадметы першай неабходнасці. Праз нейкі час зразумеў, што бізнэс не ідзе, паведамляе прэс-служба міліцыі.\nПрадпрымальнік памяняў месца рэгістрацыі адной фірмы на Асіповіцкі раён і адкрыў яшчэ дзве гандлёвыя кропкі. У выніку ўсю сваю камерцыйную дзейнасць мужчына засяродзіў менавіта на гэтых двух аб'ектах.\nЯк высветлілі супрацоўнікі АБЭЗ Асіповіцкай міліцыі, пад прыстойнай падставай ажыццяўлення камерцыйнай дзейнасці мужчына стварыў прадпрыемства, ад імя якіх заключыў каля 40 дагавораў з рознымі суб'ектамі гаспадарання. Па іх адгружаў прадукцыю рознага асартыменту, якую і рэалізоўваў праз свае фірмы. Аднак усю выручку бізнэсмэн забіраў сабе без якіх-небудзь уліковых дакументаў. Мужчына сам прыязджаў па грошы або работнікі ішлі на пошту і грашовым пераводам адпраўлялі патрэбную суму. Заробак прадаўцам выплачваўся - агаворвалася пэўная сума, якую кіраўнік дазваляў забіраць у кошт заробку.\nПасля свае фірмы бізнэсмэн давёў да банкруцтва: не ўкладваючы грошы ў развіццё, ён толькі толькі адбіраў сродкі. Асартымент збяднеў, абароты падалі, прадаўцы з часам звольніліся …\nТакім чынам бізнэсмэн завалодаў таварна-матэрыяльнымі каштоўнасцямі 14 суб'ектаў гаспадарання на 62 тысяч рублёў. У дачыненні да 32-гадовага мужчыны следчыя распачалі крымінальную справу па ч. 4 арт. 209 КК.\nПад Полацкам раскрылі таямнічае знікненне кароў 1\nЛукашэнка падчас перапісу насельніцтва назваў роднай мовай беларускую 23\nРумас прапануе будаваць хуткасную магістраль Масква — Мінск — Берлін 4


Быкаў Васіль, Ліквідацыя - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nРэдактар: Шапран Сяргей, падрыхтоўка тэксту, пасляслоўе, каментары\nПамеры: 368 с.:  с.: іл.\nCopyright © 2014 by Васіль Быкаў, Сяргей Шапран, Медыял\nУ гэтым выданні хрэстаматыйная аповесць Васіля Быкава ўпершыню друкуецца з узнаўленнем усіх купюр, без цэнзуры. Другая частка кнігі апавядае пра гісторыю стварэння, публікацыі і крытыкі аповесці; у “Каментарыях” разглядаюцца тэксталагічныя разыходжанні паміж рознымі публікацыямі твора. Дасьледчык творчасьці Васіля Быкава Сяргей Шапран узнаўляў скалечаныя савецкай цэнзурай творы паводле першапачатковага аўтарскага варыянту, які знайшоў у хатнім архіве малодшы сын народнага пісьменьніка Васіль. Купюры, зь якімі «Ліквідацыя» пад навязанай аўтару назвай «Сотнікаў» друкавалася з 1970 году, сустракаюцца амаль на кожнай старонцы. Сяргей Шапран знайшоў сотню выразаных цэнзарамі фрагмэнтаў аповесьці — ад асобных сказаў да цэлых старонак.


СТАРШЫНЁМ САЮЗУ БЕЛАРУСКІХ ПІСЬМЕНЬНІКАЎ АБРАНЫ ТРЫЦЦАЦІГАДОВЫ АЛЕСЬ ПАШКЕВІЧ\nУ бюлетэні галасаваньня былі ўключаныя дзьве кандыдатуры. Прыхільнікі ўлады (ці, як іх у кулюарах зьезду называлі, “кансэрватары”) вылучылі на пасаду старшыні Ўладзімера Ліпскага. Нацыянальна арыентаванае (ці дэмакратычнае) крыло высунула кандыдатуру трыццацігадовага Алеся Пашкевіча. Меркаваны кандыдат ад кансэрватараў Анатоль Бутэвіч самаадхіліў сваю кандыдатуру і патлумачыў нашаму радыё гэта так:\n(Бутэвіч: ) “У кожнага ёсьць свае матывы, і не пра ўсе можна казаць. Але ўсё роўна будучыня за маладымі. Інакш ні ў літаратуры, ні ў Саюзу ня будзе пэрспэктываў. Маладыя так ці інакш павінныя будуць кіраваць і ў Саюзе пісьменьнікаў, і наогул: за імі будучыня. Тыя, хто быў вылучаны сёньня — ня горшыя кандыдатуры. За маладосьцю — будучыня; літаратура ня з нас пачалася, намі працягваецца, але ня намі скончыцца.\nУ Ліпскага свой досьвед, да таго ж працаваў і ў Саюзе. І, на мой погляд, было б разумнае паяднаньне, калі б яны здолелі далей працаваць разам, прынамсі, гэта была б добрая школа для абодвух. Лёс Саюзу сапраўды складаны, цяпер патрэбнае паяднаньне і мудрасьці, і маладосьці, каб вывесьці сытуацыю з крызысу”.\nПакуль ішоў падлік галасоў, разгарэліся вострыя спрэчкі адносна рэзалюцыі зьезду, якая ўтрымлівала шэраг патрабаваньняў да ўлады: вярнуць пісьменьнікам Дом літаратара, захаваць у школах абавязковы іспыт па беларускай літаратуры, спыніць цэнзуру ў літаратурна-мастацкіх выданьнях. Сарваць прыняцьце рэзалюцыі спрабавалі пісьменьнік і адначасна памочнік Лукашэнкі Іван Карэнда, раманіст і заканадаўца Мікалай Чаргінец, але бальшынёй галасоў рэзалюцыя была ўхваленая. Гэтаксама бальшынёй галасоў абраны новы старшыня Алесь Пашкевіч.\n(Старшыня падліковай камісіі: ) “Усяго бралі ўдзел у выбарах 292 чалавекі. Галасы разьмеркаваліся сярод кандыдатаў наступным чынам: “за” Пашкевіча Алеся Аляксандравіча — 159, “супраць” — 118 (аплядысмэнты). “За” і “супраць” Ліпскага Ўладзімера, адпаведна, наадварот. Такім чынам, большасьцю галасоў старшынём Саюзу беларускіх пісьменьнікаў абраны Алесь Пашкевіч”.\nНовага старшыню віншуюць Янка Брыль, Генадзь Бураўкін, Васіль Зуёнак, Сяргей Законьнікаў, дзясяткі іншых творчых людзей. На некалькі хвілінаў Алесь Пашкевіч адрываецца на інтэрвію Радыё Свабода:\n(Пашкевіч: ) “Гэта была калектыўная перамога, бо перамагла большасьць. І я хацеў бы, каб праз чатыры гады я ўпэўнена сказаў, што перамагла мудрая большасьць. Што я са сваімі паплечнікамі нездарма выклікаў давер патрыярхаў і старэйшынаў СБП і праз чатыры гады шчыра і з гонарам глядзеў ім у вочы. І яшчэ каб глядзеў з упэўненасьцю ў вочы моладзі”.\nНа пытаньне, ці можа аднавіцца роля нацыянальнага пісьменьніка ў гэтым грамадзтве і ў гэтых умовах, новы старшыня Саюзу адказаў:\n(Пашкевіч: ) “Я імкнуўся запэўніць сяброў СБП, што моладзь ідзе, каб гэта зрабіць. Я гэта змагу сказаць праз год, праз два. Разьбіраць камяні патрэбна будзе не адзін тыдзень, не адзін месяц. Ня так гэта лёгка. Ілюзіі зь вераю трэба ўзважваць адказна, гледзячы і на папярэднікаў, і на мінулае, і гледзячы ў будучыню”.\nВынікі зьезду як перамогу дэмакратычных сілаў у Саюзе ацэньвае і былы старшыня Вольга Іпатава:\n(Карэспандэнт: ) “Ці задаволеныя Вы такім вынікам?”\n(Іпатава: ) “Вельмі задаволеная, натуральна! Алесь Пашкевіч — нашая кандыдатура; па сутнасьці, працяг нашай дэмакратычнай палітыкі, якую мы сёньня, нягледзячы на ўсе цяжкасьці, зноў прадэманстравалі”.\n(Карэспандэнт: ) “Але ці азначае гэта, што зноў магчымыя непаразуменьні з гэтак званым “кансэрватыўным крылом” Саюзу?”\n(Іпатава: ) “Думаю, што будуць непаразуменьні. Але паколькі мяне хоць і лічылі моцнай жанчынай, але на дапамогу прыходзілі не заўсёды (маўляў, Вольга і сама справіцца), то тут, улічваючы гэты досьвед, мы Алесю прыйдзем, я веру, на дапамогу і будзем рэальна дапамагаць”.\nЯк і на мінулым зьезьдзе Саюзу мастакоў, так і сёньня на пісьменьніцкім зьезьдзе, перамога дэмакратычнага крыла безумоўная. Так, лідэры той групоўкі, якая стаяла на канфармісцкім супрацоўніцтве зь цяперашнімі ўладамі (Мятліцкі, Пазьнякоў, Чаргінец, Шамякін) нават не прайшлі паводле вынікаў галасаваньня ў склад Рады Саюзу.\nАлесь Пашкевіч на зьезьдзе не абвяшчаў сваю праграму з прычыны занадта бурных дэбатаў, але, як ён сказаў у інтэрвію нашаму радыё, абвесьціць яе на наступным паседжаньні Рады.


Мастацтва - Ці патрэбен «Музей» музею?\nЦі патрэбен «Музей» музею?\nПраект Руслана Вашкевіча\nЭпізод І: Чырвоны верабей і лэдзі Смерць. Алей. 2011.\nУ творчым асяроддзі Мінска арт-праект Руслана Вашкевіча пад лаканічнай назвай «Музей», які працаваў у Нацыянальным мастацкім музеі ў рамках акцыі «Вераснёўская ноч у Мастацкім», атрымаў шырокі рэзананс.\nГэты творца не патрабуе асобнай прэзентацыі. Сталы майстар з ярка выяўленай пазіцыяй, вядомы не толькі ў краіне, але і за яе межамі, кожным новым праектам ён эпатуе і правакуе публіку. «Візітная картка» Вашкевіча — праца з традыцыйнай формай карціны «падрамнік-палатно-алей», якую ён напаўняе нетрадыцыйнымі ідэямі і зместам. Паводле мастацтвазнаўцы Ларысы Міхневіч, «прынцып яго творчасці шмат у чым вызначаецца словамі “мастацтва як стратэгія”: у практыцы Вашкевіча, які даследуе прыроду жывапіснасці, канфіскоўваць кампаненты твора з іх звычайнага кантэксту, дзелячы яго на часткі ці збіраючы яго па-новаму».\nКуратарам арт-праекта «Музей» стала філосаф Альміра Усманава. Тандэм яркіх асобаў, дзе загадзя няма вядзёных і вядучых, проста абавязаны быў стварыць яркі і ў добрым сэнсе слова амбіцыйны, якасны прадукт. Як ідэя, па-майстэрску ажыццёўленая мастаком і памножаная на пісьменную тэарэтычную аснову, выстава можа лічыцца надзвычай цікавай. Немалаважным з’яўляецца той факт, што арт-праект «Музей» увасобіўся ў рэальнай класічнай музейнай прасторы. Такім чынам, Нацыянальны мастацкі выступіў трэцім бокам, які сыграў важную ролю (нароўні з куратарам і мастаком) у справе яго рэалізацыі.\nКаб асэнсаваць значнасць падзеі, трэба звярнуцца да паняцця «музей» у кантэксце сучаснага мастацтва. У шырокай масавай свядомасці слова «музей» выклікае ўстойлівыя асацыяцыі, звязаныя з нечым пастаянным, трывалым. Чаму ж сёння так часта адбываюцца дыскусіі пра ролю музея і яго статус у культурным жыцці грамадства? Асноўны вектар палемікі звязаны са спробай зразумець месца музея ў новай сістэме каардынат. Прычым, каардынат рознага парадку: палітычных, звязаных з «адкрыццём» для музеяў шэрагу раней забароненых тэм; прававых, накіраваных на афармленне заканадаўчай базы, уключэнне ў сістэму міжнароднага музейнага права; культуралагічных (фармаванне самастойнай навукі, якая аналізуе гэтую ўстанову як феномен культуры). Складанасць і супярэчлівасць музея заключаецца і ў тым, што ён дзейнічае ў сучаснасці, але адначасова звернуты як у мінулае, так і ў будучыню. У мінулае — таму што захоўвае культурную спадчыну, у будучыню — паколькі вядзе каштоўнасны адбор і тым самым фарміруе культурнае асяроддзе для новых пакаленняў. Акрамя таго на сучасным этапе развіцця цывілізацыі, у век высокіх тэхналогій, інфармацыйнай актыўнасці з сегмента рынку культурна-забаўляльнай дзейнасці класічны музей рызыкуе ператварыцца ў «могілкі мастацтваў». Каб гэтага не адбылося, ён абавязаны «змагацца» за свайго наведвальніка і выкарыстоўваць новыя формы працы з гледачом. За апошняе дзесяцігоддзе Нацыянальным мастацкім быў распрацаваны і запушчаны цэлы шэраг арыгінальных педагагічных праграм, задачай якіх з’яўляецца не толькі культурна-адукацыйная праца з публікай, але і баўленне часу. Акрамя таго ладзяцца канцэрты класічнай музыкі, харавых спеваў, «Ноч музеяў», дзейнічае сайт.\nАле на сённяшні дзень неўзараным полем застаецца арганізацыя і правядзенне часовых выстаў, як з уласных фондаў, так і з іншых калекцый. Па сваёй сутнасці, па формаўтварэнні і спосабе экспанавання яны мала чым адрозніваюцца ад таго, што рабілася ў музеі два і больш дзесяцігоддзяў назад. Падобныя вернісажы носяць пераважна традыцыйны характар. Такое становішча рэчаў абумоўлена спецыфічнай прыродай установы.\nЯе асаблівасць вельмі дакладна вызначыў стваральнік навуковай школы педагогікі мастацкага музея Барыс Сталяроў: «Мастацкі музей як дадзенасць не арыентаваны ні на які ўзрост — ні на пенсіянера, ні на дзіця. Ён існуе ў дасканаласці сваіх рэчаў». Унікальнасць збору, у якім на любым этапе твор мастацтва пераважае над экспазіцыяй і выставай, з’яўляецца адной з істотных рыс музея. Таму такія праекты, як «Музей» Руслана Вашкевіча, сугучныя тэндэнцыям сучаснага актуальнага мастацтва, будуць успрымацца ў яго прасторы даволі супярэчліва. Менавіта для мастацкага музея характэрна неадназначнае стаўленне да смелых ідэй. Але паступова ў навуковай і нават грамадскай свядомасці замацоўваецца права музея на рэалізацыю такой функцыі музейнай экспазіцыі і выставы, як мадэляванне рэчаіснасці (якое можа быць вельмі адвольным — з дапамогай аднаго і таго ж матэрыялу магчыма акцэнтаванне значнага для экспазіцыянера аспекту гэтай рэчаіснасці).\nІншая справа, што ў рамках экспазіцыі ў музеі гэтае права ў рэальнасці аказваецца вельмі ўмоўным. Дыскусія пра межы выражэння аўтарскага «Я» мастака ў стварэнні вернісажаў можа насіць нават жорсткі характар. Каб дадзеныя развагі не сталіся галаслоўнымі, тут і далей мы будзем прыводзіць каментарыі, пакінутыя ў «Кнізе водгукаў» гледачамі, якія наведалі «Музей». «...Работы гэткага кшталту ў прынцыпе не павінны выстаўляцца ў падобных установах. Калі ўжо вы вырашылі пацягацца са старымі майстрамі, рабіце гэта годна...». «Непрыемна за НММ РБ, які аддае свае памяшканні для “такой” творчасці. Эксперыменты трэба праводзіць, напрыклад, у галерэі “Ў”. Крыўдна за старых майстроў». Ці іншы погляд: «Выстава глядзіцца на адным дыханні! Гэта выбух у сучасным мастацтве, гэта радасць, шчасце, гэта ўсе самыя сакавітыя эмоцыі і ўражанні!»\nУ сутыкненні процілеглых пазіцый выяўляецца сур’ёзная праблема, якая набывае асаблівую вастрыню менавіта ў адносінах да твора мастацтва. То-бок спроба ўключыць яго ў пэўнае асяроддзе не вядзе да супрацьстаяння, але імкненне стварыць такое асяроддзе вакол твора мастацтва часта выклікае складаныя рэакцыі, сумненні ў магчымасці прапанаваць нейкае «аўтарскае» рашэнне ўспрымання мастака і твора. З аднаго боку, мастацтвазнаўцы заклікаюць наведвальніка глядзець на сам твор, з іншага — экспазіцыянеры (таксама мастацтвазнаўцы, але якія ацэньваюць твор пад асаблівым «музейным» вуглом зроку) спрабуюць прапанаваць канцэпцыю ўспрымання мастака.\nМенавіта ў такой няпростай сітуацыі рэалізаваўся арт-праект «Музей» Руслана Вашкевіча.\nНягледзячы на назву і месца правядзення выставы, Вашкевіч наўмысна адасабляецца ад Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, мадэлюючы ў яго ўнутранай прасторы свой аўтаномны «музей». Адчужанасць некласічнага мастака ад класічнага збору цалкам натуральная і шмат у чым успрымаецца свядомай антытэзай. Да праекта Руслан рыхтаваўся доўга і сур’ёзна. Кожная серыя твораў у цэлым і кожны аб’ект паасобку — плён дасціпнага мыслення, жывога розуму і бліскучага гумару. Пра сутнасць праекта яго куратар Альміра Усманава піша наступнае: «“Музей” — гэта выстава-пра-зрок, і яе цэнтральная тэма — прыгоды погляду, які належыць не звычайнаму наведвальніку музея, а мастаку, які прафесійна ацэньвае створанае іншымі мастакамі ў іншыя часы, які спрабуе асэнсаваць эвалюцыю візуальнай выявы».\nАле можа, ён проста «паразітуе» на вялікіх, на геніях? — такія пытанні ўзнікалі ў некаторых наведвальнікаў «Музея»: «Руслан, мне здаецца, што ты парадзіруеш іншыя творы, як парадзіруюць артыстаў гумарысты; ты, вядома, дражніш публіку, але гэта далёка не новае мастацтва, а падобна на тых пасрэдных мастакоў, якія на аснове старых майстроў робяць свае заляпухі. Малайчына, так і трэба цвяліць гледача».\nПадобная рэакцыя аўдыторыі, якая не прывыкла бачыць гэткія адважныя стасункі з класікай у сценах «храма муз», была цалкам натуральнай і чаканай. Але давайце разгледзім «Музей» у кантэксце ўсёй творчасці Руслана Вашкевіча. Звернемся да меркавання куратара праекта: «Постмадэрнісцкі мастак прыняў як дадзенасць сітуацыю, у якой класічнае мастацтва даўно ўжо ператварылася ў “помнік”, у статычны аб’ект мастацкага апісання (якім займаецца вузкі круг прафесіяналаў) і захопленага (але сляпога) успрымання цікаўных дзяцей школьнага ўзросту і людзей з педагагічнымі схільнасцямі». «Не ведаю, — працягвае разважаць Альміра адносна ідэі “Музея”, — ці можна сёння вынайсці мастацтва наноў, але паспрабаваць, як гэта робіць Руслан Вашкевіч, хоць бы асвяжыць успрыманне яго класічных узораў, напэўна, варта». Далей куратар тлумачыць, што «Музей» — гэта «не адмаўленне каштоўнасцей, створаных папярэднікамі, і не барацьба з іх зданямі. Гэта, хутчэй, спроба актуалізаваць мастацкую творчасць, змяніць спосаб бачання, асучасніць яго і вярнуць з дапамогай новага мастацтва свежасць успрымання свету».\nСучасны мастак сапраўды аказваецца ў досыць складанай сітуацыі, калі праблематычна хоць чымсьці здзівіць гледача. Магчыма, правакацыя, эпатаж — гэта адзін са спосабаў збянтэжыць рэцыпіента і прымусіць яго ўключыцца ў аўтарскую прастору. Пры разглядзе пад такім вуглом самой ідэі стварэння «Музея» многае становіцца зразумелым. Руслан Вашкевіч сваім праектам робіць спробу вызваліць погляд ад шаблоннага разумення ўзораў класічнага мастацтва і «актуалізаваць мастацкую творчасць». Паводле сэнсавай напоўненасці творы ў дадзеным праекце былі розныя. Дзесьці Руслан проста бавіцца гульнёй слоў («Бярозка Гутуза» ці карціна «Ясенія Сяргееўна» з блока «Філіповіч і C°»), дзесьці ў аснову твора закладвае гістарычныя факты з біяграфіі мастакоў («Дзюрэр і Дэга»). Аднак пераважна аўтар сур’ёзна і ўдумліва працуе з зыходным творам («Супрэматычная гісторыя», «Эпізод I: Чырвоны верабей», «Гальбейну» і г.д.). Так ці інакш, але Вашкевічу ўдалося зачапіць каштоўную ўвагу гледачоў і актывізаваць іх погляд на класіку.\nУ «Музеі» Руслан звяртаецца ўжо не толькі да традыцыйнай формы жывапіснай карціны (найбольш зразумелай для шырокай аўдыторыі), але інтэнсіфікуе іншыя сферы чалавечага ўспрымання. У гэтым сэнсе ён вельмі пісьменна «націскае» на патрэбныя рэгістры. Мастак уводзіць гук, які не толькі ўзмацняе задуманы ім эфект у відэаінсталяцыі «Trophy wife», але і з’яўляецца практычна раўнапраўным аб’ектам усёй экспазіцыйнай прасторы, таксама ён ужывае прынцып раскадроўкі, характэрны для мастацтва кіно («Штудыі па Веласкесу», «Эпізод I: Чырвоны верабей»), стварае інсталяцыі («Сланечнікі», «Справа густу») і нават фільм, у якім сам іграе галоўную ролю. Усё гэта ў значнай ступені ўзбагачае ідэйны змест праекта. У «Музеі» Вашкевіча чаго толькі няма! Тут ёсць і свежаспілаваныя бярвёны, ад якіх яшчэ ідзе пах драўніны, і сапраўдная душавая кабінка. Але дзіўная справа, у гэтай штучна створанай прасторы ў наведвальнікаў узнікалі станоўчыя эмоцыі. Што ж прымушала людзей адчуць сябе тут цалкам камфортна? Магчыма тое, што — свядома ці на ўзроўні інтуіцыі — Руслан Вашкевіч здолеў улічыць практычна ўсе тыпы ўспрымання, уласцівыя чалавеку? Бо ёсць людзі, якім для паўнаты ўражання трэба памацаць рэч — для іх неабходны экспазіцыйныя вузлы, якія прадугледжваюць тактыльны кантакт (напрыклад, інсталяцыя «Сланечнікі» цалкам гэтаму спрыяла). Асобам з тонкім музычным слыхам трэба, каб экспанаты гучалі (відэаінсталяцыя «Trophy wife»). Для людзей з матэматычным складам розуму важныя ясныя і дакладныя фармулёўкі, схемы — у зале знаходзіўся экран, на якім увесь час паўставалі кадры відэаэкскурсіі, дзе мастак даступна і лаканічна тлумачыў сваю канцэпцыю.\nАдчуванне камфортнасці ўзнікала і ад таго, што Руслан Вашкевіч сам актыўна ўключыўся ў працу з публікай. Ён ці не кожны дзень прыходзіў у музей і з задавальненнем кантактаваў з наведвальнікамі. Шараговы глядач, які прывык да класічных варыянтаў вернісажаў, далёка не заўсёды мог з ходу прасякнуцца асноўнай ідэяй выставы: завітаўшы ў «храм муз», чалавек практычна адразу аказваўся ўцягнутым у яшчэ адно музейнае асяроддзе — створанае мастаком. Гэта было непазбежна, бо нават не заходзячы ў малую залу, дзе прэзентавалася асноўная частка «Музея», глядач рана ці позна сутыкаўся з творамі Руслана Вашкевіча («Штудыі па Веласкесу», «Партрэт Нацэўскага», «Выкраданне Еўропы», «Гальбейну» і «Дзяўчынка на шары наадварот»). Але нават экскурсія Руслана прыкметна адрознівалася ад традыцыйнай музейнай формы працы з наведвальнікамі: Вашкевіч даўно вызначыў для сябе пазіцыю ў адносінах да гледача. Па яго словах, ён, як мастак, не спрабуе вырашыць усе свае праблемы за кошт рэцыпіента — яго цікавіць дыялог з ім. Пачаўшы фразу, Руслан выбудоўвае пэўную самадастатковую сістэму, паказвае гледачу «прынцып працы механізма творчасці» і залучае яго ў гульню. «Напампоўваць чалавека нейкай інфармацыяй ці сваімі перажываннямі ўжо не цікава: свет стаў маленькім, час стаў хуткім, усе сталі разумнымі... Гэта вызваляе ад ілжывай адказнасці, у выніку выйграе свабодная творчасць. Не мая справа вучыць людзей — я сам больш вучуся. У такіх досведах мастак знаходзіць волю», — лічыць аўтар праекта.\nСтвараючы ўласны свет, правакуючы, руйнуючы стэрэатыпныя ўяўленні нашага гледача пра музей, Руслан у сваім «Музеі» пераступіў і цераз табу «рукамі не чапаць!». Гэта не азначае, што выстаўленыя ім аб’екты прызначаны для непасрэднага тактыльнага кантакту. Сам мастак паспеў гэта зрабіць да гледача. У кожным сваім аб’екце ён «памацаў» класікаў мастацтва, «перавярнуў» іх. Чаго вартая яго «Супрэматычная гісторыя», гэткі паварот супрэматызму ў бок вяртання да фотарэалізму. Ці відэаінсталяцыя «Trophy wife», у якой «Аголеную» Мадыльяні Руслан Вашкевіч прапануе гледачу сузіраць у нязвыклым вертыкальным фармаце, не кажучы ўжо пра тое, што ў чытанні сучаснага мастака яна набывае абсалютна новы змест і гучанне.\n«Музей» — прадукт свядомасці постмадэрнісцкага мастака. «Любая мастацкая плынь (якой бы радыкальнай яна ні здавалася сучаснікам) рана ці позна становіцца класікай, займае сваё месца ў мастацкім каноне», — адзначыла Альміра Усманава. Тут важная сама прырода таго, што адбылося. Сучаснае мастацтва, перанесенае Вашкевічам у музей, разбурыла стэрэатыпы, што ўстаяліся цягам дзесяцігоддзяў мінулага стагоддзя, і абвастрыла некаторыя пытанні. Гэты арт-праект можа стацца выдатнай нагодай для перагляду музеем абранай ім стратэгіі развіцця на бліжэйшыя гады. Адно тое, што яго кіраўніцтва пайшло на такі адважны эксперымент, кажа пра многае.\nІ калі Руслан Вашкевіч называе сваю выставу «інтэрвенцыяй», то мы б вызначылі яе як «ін’екцыю». Напэўна, толькі час пакажа, чым быў саюз Нацыянальнага мастацкага музея і аўтара гэтага шмат у чым эпатажнага праекта — выпадковай кропкай судакранання або «сутыкненнем», што здолела хоць крыху змяніць траекторыю, паводле якой музей развіваўся да 10 верасня 2011 года.