19 сакавік 2018, 14:48\nПраваабарончая арганізацыя Index on Censorship падрыхтавала «Карту свабоды масмэдыя», у якой зафіксаваныя пагрозы для свабоды прэсы ў розных краінах сьвету, у тым ліку ў Беларусі.\nПаводле справаздачы арганізацыі, у Беларусі на працягу 2017 году былі зарэгістраваныя агулам 92 парушэньні, у тым ліку затрыманы 101 журналіст. У цэлым 30 журналістаў атрымалі абвінавачваньні.\nНайбольшая хваля затрыманьняў прыпала на Дзень Волі 25 сакавіка 2017 году, калі 36 журналістаў былі зьмешчаныя пад варту, сярод іх — Філіп Уорвік, Андрэй Дубінін, Валер Шчукін, Кацярына Бахвалава. Таксама журналісты заяўлялі, што яны былі зьбітыя міліцыяй падчас арышту.\nЖурналіст Філіп Уорвік зь Вялікай Брытаніі сказаў, што ён быў пазбаўлены права зьвязацца са сваёй амбасадай. У кватэры журналісткі Марыны Кастылянчанкі, якая працуе з арганізацыямі па правах чалавека, быў праведзены ператрус. Пазьней яе пасадзілі ў турму на 15 сутак за непадпарадкаваньне міліцыі і ўдзел у несанкцыянаваных масавых акцыях.\nУ Беларусі найбольш штрафавалі журналістаў\nНа працягу году журналісты атрымалі 69 штрафаў за парушэньне артыкулу 22.9 Кодэксу Беларусі аб адміністрацыйных правапарушэньнях па незаконную вытворчасьць і / або распаўсюд мэдыя-кантэнту.\nУ канцы справаздачы адзначаецца, што «ўсе прыведзеныя лічбы — гэта толькі правераныя арганізацыяй выпадкі парушэньняў. Напрыклад, хоць Беларусь мае меншую колькасьць паведамленьняў пра парушэньні, чым Францыя і Італія за справаздачны пэрыяд, гэтая краіна зьяўляецца адным з самых зарэгуляваных асяродзьдзяў для СМІ ў Эўропе і мае даволі нізкі „Індэкс свабоды прэсы“ ў справаздачы у „Рэпартэраў бязь межаў“ — 156 з 180».\nПраект Index on Censorship назірае за мэдыясфэрай у 42 эўрапейскіх і суседніх краінах: гэта ўсе краіны – сябры Эўразьвязу, плюс Альбанія, Босьнія і Герцагавіна, Ісьляндыя, Косава, Македонія, Чарнагорыя, Нарвэгія, Сэрбія, Турэччына, а таксама Расея, Украіна, Азэрбайджан і Беларусь.\nУ 2017 годзе было апрацавана і праверана 1 089 паведамленьняў пра абмежаваньні свабоды прэсы. Большасьць пагрозаў і парушэньняў свабоды СМІ былі зьвязаныя з афіцыйнымі або ўрадавымі органамі.\nУ краінах, за сытуацыяй у якіх вядзецца маніторынг, у 2017 годзе:\n6 журналістаў былі забітыя;\nзафіксавана 178 паведамленьняў пра напады ці траўмаваньне журналістаў;\n220 работнікаў СМІ былі затрыманыя ці арыштаваныя;\n193 паведамленьні сьведчылі пра крымінальныя абвінавачваньні і судовыя працэсы;\nпаступіла 367 паведамленьняў пра запалохваньне, у тым ліку псыхалягічны гвалт, сэксуальныя дамаганьні, тролінг / кібэрпагрозы;\nу 113 выпадках супрацоўнікі мэдыя сутыкнуліся з пашкоджаньнем маёмасьці або яе канфіскацыяй;\nбыло зафіксавана 178 выпадкаў блякаваньня журналістаў або мэдыякрыніц;\nматэрыялы журналістаў былі зьмененыя або зазналі цэнзуру 68 разоў.\nГанна Махлін, кіраўнік праекту «Карта свабоды масмэдыя» адзначае, што хоць колькасьць інцыдэнтаў, зарэгістраваных у «Карце свабоды масмэдыя», скарацілася ў пэрыяд з 2016 па 2017 год, гэта ня варта ўспрымаць як сьведчаньне таго, што працоўнае асяродзьдзе для журналістаў палепшылася ў краінах, у якіх вядзе маніторынг праект.\n«Супрацоўнікі сродкаў масавай інфармацыі ўсё яшчэ працуюць пад пагрозай сьмерці, нападу, турмы і перасьледу, у той час як законам злоўжываюць як сродкам, з дапамогай якога можна прымусіць замаўчаць тых, хто імкнецца гаварыць праўду», — сказала Махлін.


Вiражы лёсу Наталлi Асiпук – Малорита. Малоритский район. Голас часу. Районная газета.\nВiражы лёсу Наталлi Асiпук\n01.05.2022 85 Голас Часу 0 Comment\nУ пачатку красавіка на ўшанаваннi пераможцаў штогадовага абласнога спаборнiцтва за дасягненне высокiх паказчыкаў у вытворчасцi прадукцыi жывёлагадоўлi ў 2021 годзе гэтая сцiплая i працавiтая жанчына з ААТ «Макраны» за шматгадовую плённую i добрасумленную працу ў сiстэме АПК i дасягненне высокiх паказчыкаў у галiне жывёлагадоўлi была адзначана Падзякай Мiнiстэрства сельскай гаспадаркi i харчавання Рэспублiкi Беларусь.\nА паказчыкаў аператар машыннага даення кароў з фермы Ляхаўцы-2 ААТ «Макраны» Наталля Асiпук i сапраўды дасягнула важкiх. Валавая вытворчасць малака па яе групе (абслугоўвае жанчына 46 кароў) склала 265,4 тоны малака, што на 5,2 працэнта больш, чым у 2020 годзе. На 287 кiлаграмаў вырасла i прадуктыўнасць кароў. У 2021 годзе руплiвая даярка надаiла ад кожнай рагулi па 5770 кiлаграмаў малака. За гэта, а таксама за працавiтасць i вялiкую адказнасць за выконваемую работу i атрымала высокую ўзнагароду, якую ўручыў Мiнiстр сельскай гаспадаркi i харчавання Рэспублiкi Беларусь Iгар Брыло.\nЯна вельмi хвалявалася, калi разам з прадстаўнiкамi iншых сельгаспрадпрыемстваў вобласці падымалася на сцэну Кобрынскага Дома культуры, дзе праходзiла ўшанаванне лепшых з лепшых жывёлаводаў, спецыялiстаў галiны, кiраўнiкоў гаспадарак. Сцiплая ад прыроды, невысокая і худзенькая, яна куды лепш адчувае сябе на ферме, у звыклай працоўнай абстаноўцы. А тут такая ўвага! Столькі цёплых і прыемных слоў і ў яе адрас таксама. Цi думала яна калi пра такiя ўвагу i пашану? Няхай i не кожны дзень, а толькi аднойчы.\nВядома ж, не. Як i даяркай не збiралася быць. Пра гэта яе прасiла яшчэ ў дзяцiнстве мацi, якая сама ўсё жыццё адпрацавала на ферме i не па чутках ведала, якая гэта цяжкая работа.Таму i не жадала сваёй малодшанькай, якую часта брала з сабой, такой нялёгкай долi. Гэта зараз працаваць на ферме стала значна лягчэй, а ў той час жанчынам i кармы каровам раздаваць даводзiлася ўручную, i цяжкiя бiдоны з малаком насіць.\nДзяўчына з вёскi Шылiн Бярозаўскага раёна паслухала мацi. I пасля заканчэння дзесяцiгодкi паехала ў Баранавiчы вучыцца на кандытара. Пасля атрымання дыплома, была накiравана на работу ў Маларыту. Працаваць у кандытарскім цэху ў белым халаце, дзе заўсёды стаяў такi апетытны водар выпякаемых булачак, кексаў,тартоў, Наталлi вельмi падабалася. Тым больш, што прадукцыя мясцовых кандытараў раскуплялася на «ўра». Толькi на СПТВ-11, успамiнае Наталля Iванаўна, выпякалi 1000 булачак. Але ад лёсу, як гавораць, не ўцячэш.\nПадчас работы ў кандытарскiм цэху дзяўчына пазнаёмiлася з Валерыем Асiпуком, якi працаваў вадзiцелем у райспажыўтаварыстве. Менавiта гэты хлопец з вёскі Ляхаўцы і стаў яе другой палавiнкай і спадарожнiкам на ўсё жыццё. А яшчэ – кардынальна змянiў, калi можна так сказаць, жыццё жанчыны. Пасля вяселля Наталля пераехала жыць да бацькоў мужа ў Ляхаўцы. Пэўны час маладая жанчына яшчэ працавала ў кандытарскiм цэху. Хоць і няпроста было штодзённа дабірацца ў Маларыту, асаблiва калi ў маладой сям’і нарадзiлiся дзецi. Добра, што на першым часе выхоўваць iх дапамагалi бацькi мужа, за што Наталля iм i сёння ўдзячна. Аднак доўга жыць i працаваць у такiм напружаным рытме было цяжка, таму яна вырашыла ўладкавацца на работу ў мясцовы калгас.Некаторы час працавала на зернескладзе. А пасля – згадзілася пайсцi на ферму.\nЧаму? Як успамiнае сёння той час жанчына, кiраўнiцтва гаспадаркi паставiла яе перад выбарам: калi хочаш атрымаць калгасны дом (а яна з мужам і дзецьмi на той час больш за дзесяць гадоў жыла са свёкрам и свекрывёй), iдзi працаваць даяркай. Яна згадзiлася i стала гаспадыняй у доме, якi ёй выдзелiла сельгаспрадпрыемства.\nЗ той пары мiнула ўжо 13 гадоў. Многае змянiлася за гэты час у жыццi наогул i ў яе асабiстым таксама. Дзецi выраслi. Сын Вадзiм жыве і працуе ў Макранах, дачка Вольга – амаль па суседству – у Ляхаўцах. Наталля Iванаўна мае чатырох унучак. І пашаны дабілася сваёй працавiтасцю. Гэта – набыткi. Сярод страт – смерць мужа, якога не стала не так даўно. А гэта значыць, што на яе кволыя плечы акрамя работы на ферме і стварэння ўтульнасцi ў доме, якi даўно патрабуе капiтальнага рамонту, цяпер легла i ўся мужчынская работа. Дзецi, вядома ж, дапамогуць. Але ж у кожнага з iх свае сем’i i хатняя гаспадарка. А зараз i бульбу насенную перабiраць трэба, і садзiць яе. Раней гэтым больш муж займаўся, яна ж толькi дапамагала. Але жанчына не апускае рукi. «Усё зробiцца», – гаворыць яна. I я з ёй згодна. Праца не толькi дапамагае перанесцi жыццёвыя нягоды, але i робiць чалавека прыгажэйшым. Такiм, як Наталля Асiпук, якая і ў святы, і ў будні рупіцца на ферме. А ў выхадныя – на прысядзібнай гаспадарцы: каб у двары было чыста, а вакол дома з ранняй вясны да позняй восені цвілі кветкі. Упэўнена, што і Дзень працы яна адзначыць, як сапраўдная працаўніца.\n← Повышение БПМ, пенсий и детских пособий. Что еще изменится в мае?\nБелорусская армия по поручению Президента продолжает усиливать охрану Государственной границы (видео) →\n22.12.2018 Голас Часу 0\nВыставку о геноциде белорусского народа Малоритчане могут увидеть в Брестской крепости


Праваслаўная Царква і Беларуская мова - Нядзеля 37-я пасля Пяцiдзесятнiцы. Чын прабачэння.\nНядзеля 37-я пасля Пяцiдзесятнiцы. Чын прабачэння.\nПаслухаем сумленне – там, глыбока-глыбока ў нашай душы, дзе ціхі, але такі цвёрды, такі бязлітасны голас гаворыць: вінаваты. У чым гэтая віна? Не, не ў адных крыўдах і сварках, сапраўды, часам, непазбежных. Не ў павярхоўных спрэчках, не ў дробязных раздражненнях. Віна ў самым маім жыцці, якое наскрозь прасякнута эгаізмам – гэта значыць, засяроджаным на мне самім: аддаленым ад "іншага", ад "іншых", што ператварыліся толькі ў сродак.\nДараваць іншаму, атрымаць ад яго прабачэнне! Гэта і ёсць зварот ад падзелу да адзінства, ад варожасці да любові, ад адасобленасці да адзінства. Бо прабачыць чалавека і дараваць яму – гэта не проста. Як мы часта гаворым – "перестаць звяртаць увагу" на недахопы іншых, або, яшчэ горш, – "махнуць рукой" на іншых. Ці гэта не абыякавасць, не пагарда, не цынізм. Дараваць “іншаму” і атрымаць ад яго прабачэнне можа толькі той, хто раптам з усёй сілай усвядоміў увесь жах адсутнасці ў свеце любові, увесь бяздонны смутак той адзіноты, на якую ў сваім самасцвярджэнні і эгаізме асудзіў сябе чалавек. Усё гэта выказваецца, усё гэта гучыць у той малітве, з якой звяртаецца Царква ў Даравальную нядзелю: "Не ўхілі аблічча Твайго ад отрака твайго, бо смуткую...". У сіле сумлення, у празе прабачэння і ў звароце душы да Бога –пачатак нашага духоўнага адраджэння.\nАле мы ж павінны любіць адзін аднога таму, што гэта любоў, па словах Хрыста, – адметная прыкмета сапраўдных хрысціян: "Па тым пазнаюць усе, што вы Мае вучні, калі любоў будзеце мець паміж сабою" (Ін.13:35).\nПадышлі адзін да аднаго, вымавілі: "Прабач мяне!" і нават з усмешкай пацалаваліся – а ў сэрцы пры гэтым нічога не змянілася. Затоеная крыўда, нядобразычлівасць так і засталіся. Не гэтага чакае ад нас Гасподзь. Ён чакае, што ў гэты святы вечар адкрыюцца нашы сэрцы для шчырай узаемнай любові. Чакае, што, перамогшы з дапамогай Божай у сабе гонар, мы знойдзем у сабе сілу і з чыстым сэрцам і адкрытай душой падыдзем да пакрыўджанага намі і скажам яму: "Прабач мяне!" Чакае, што мы вырвем са сваіх сэрцаў і ўзаемную варожасць, і ўзаемнае ганьбаванне, і ўсё тое, што апаганьвае нас і аддаляе нас ад Бога.\nМногія з нас гавораць: "Я усіх прабачыў!", “Я усім дарую!” але вельмі мала людзей, якія сапраўды ўмеюць прабачаць і дараваць крыўды.\nКалі з такім настроем мы сёння прыйшлі сюды, тады мы можам далучыць свае галасы да гукаў царкоўнага хору і ўсёй сілай сваіх духоўных магчымасцяў маліцца да Бога: "Не ўхілі аблічча Твайго ад отрака Твайго... Я Твой, Госпадзі! І прашу Цябе: хутка пачуй мя!"\nСёння мы павінны не толькі папрасіць прабачэння ў Бога, але і "прабачыць Бога" за ўсё тое, што, па нашых людскіх мерках, здаецца нам несправядлівасцю. Няўжо не бывае з намі, што ў момент нейкай катастрофы, нейкага крушэння, у момент, калі адбываецца нешта такое, з чым мы не можам змірыцца, мы пытаем у Бога: "Дзе ж Ты? Як Ты дазваляеш гэта?" Напрыклад, калі блізкі, бясконца дарагі нам чалавек сыходзіць з гэтага жыцця у росквіце гадоў, раптам, нібы Бог "выкрадае" яго ў нас без папярэджання. Перажыўшы такое здарэнне, чалавек можа "замкнуцца" ў дачыненні да Бога, затаіўшы на Яго крыўду, страціўшы да Яго давер. Тады человек пачынае ўспрымаць Бога не як міласцівага і любячага Айца, а як жорсткага і непрадказальнага ў сваіх дзеяннях Уладара. На месца любові тады прыходзіць страх. Бывае, што рана з гадамі загоіцца, а цень недаверу чалавека да Бога застаецца.\nПадумаем пра тое, што наше жыццё ў зямной, людской перспектыве – зусім не тое, што ў перспектыве Божай: мы бачым сваё жыццё не так, як бачыць яго Бог. Часта Гасподзь чакае ад нас значна большага, чым мы чакаем ад сябе саміх. Менавіта таму Ён часам пасылае нам выпрабаванні, якія здаюцца нам жорсткімі і несправядлівымі, але на самой справе з'яўляюцца дабратворнымі і збавіцельнымі. Усе беды нашыя, усе непаразумення, праблемы і спакусы не маюць прычын у знешнім асяроддзі: яны ў нас саміх.\nА зараз, як і адбывалася сотні і сотні гадоў у нашай Царкве, пачынаючы пост, я ад імя ўсіх святароў нашай епархіі і, вядома ж, ад сябе, грэшнага, асабіста прашу ва ўсіх прабачэння, калі саграшыў справай, словам, думкаю, калі пакрыўдзіў каго-небудзь. Прабачце нас!


Эх, і нарабілі ж яны адкрыццяў! | Глуск | Глусский район | Погода в Глуске | Новости Глуска | Новости Глусского района | Родина | Радзiма | Газета Глуска\nЭх, і нарабілі ж яны адкрыццяў!\nВторник, 28.05.2019 09:00. Category: Общество\nАддзел па адукацыі, спорце і турызме ўжо ў шосты раз праводзіць сярод дашкольнікаў і малодшых школьнікаў раённы фестываль даследчых работ “Мае першыя адкрыцці”. У гэтым годзе ў фестывалі ўдзельнічалі 18 работ, якія выканалі 9 выхаванцаў садкоў і 13 навучэнцаў пачатковых класаў школ раёна.\nЮныя даследчыкі разам са сваімі выхавацелькамі, настаўніцамі правялі вялікую (нават па мерках больш старэйшых дзяцей), амаль навуковую працу. Яны рабілі эксперыменты, даследавалі гісторыю родных мясцін і мясцовых традыцый, запісвалі ўсё гэта не толькі на паперу, а яшчэ і здымалі відэаматэрыял і здымаліся ў ім самі ў якасці, вядома ж, галоўных герояў. Дарэчы, 10 відэаролікаў кожны ахвотны можа паглядзець на YouTube-канале аддзела па адукацыі Глуска. Але завочная відэапрэзентацыя — гэта быў першы этап фестывалю. Далей — сваю працу юным даследчыкам патрэбна было яшчэ абараніць: выступіць перад вялікай аўдыторыяй: журы і сваімі “канкурэнтамі”. У якасці журы выступалі супрацоўнікі аддзела па адукацыі, спорце і турызме: Юлія Фралова, Алена Ахрэмчык, Таццяна Грыгор’ева, Кацярына Давыдоўская і Наталля Някрасава.\nЯ ўпершыню прысутнічала на такім мерапрыемстве і, трэба сказаць, ішла на яго з доляй скептыцызму. Ну што, мне думалася, такія маленькія дзеткі (некаторыя яшчэ і літар не ведаюць) могуць даследаваць? Але ж дзеткі здзівілі не толькі мяне, а і журы.\nЯк і на дарослых фестывалях, патрэбна было вызначыць паслядоўнасць выступлення канкурсантаў: удзельнікі цягнулі паперкі з нумарамі. У якасці стымула арганізатары да паперак прымацавалі падарункі-шакаладкі. Дарэчы, некаторыя юныя даследчыкі адразу і падмацаваліся імі (вядома ж, шакалад узнімае настрой і вельмі карысны для мыслення).\nІ вось нарэшце ў зал да гледачоў і журы выйшаў першы юны даследчык — вучань першага класа Завалочыцкай школы Андрэй Хлістуноў. Яго праца называлася “Меры даўжыні: старажытныя і сучасныя”. Хлопчык расказаў, што яму вельмі падабаецца матэматыка. Ён ужо ўмее складваць вялікія лічбы, амаль да тысяч, і нават перамнажаць і дзяліць простыя лічбы. А яшчэ Андрэй ведае ўсё пра старажытныя меры даўжыні. З настаўніцай Таццянай Казакевіч хлопчык правёў эксперымент і высветліў, што старажытная вярста, пядзя, вяршок ды іншыя не вельмі дакладныя, у адрозненне ад сучасных мер. А нашы продкі столькі стагоддзяў карысталіся імі, не ведаючы таго…\nТэму старажытнасці працягнула наступная ўдзельніца фестывалю. Маленькі гісторык-краязнаўца з дзіцячага садка № 4 Глуска Валерыя Зязюлькіна зацікавілася гісторыяй узнікнення назвы нашага мястэчка. Зацікавілася не толькі сама, а і заахвоціла на пошукі інфармацыі ўсю сваю сям’ю і выхавацельку Жанну Галамаку. У выніку ўсе разам яны знайшлі нават дзве легенды пра ўзнікненне назвы Глуск.\nЗ даследаваннем родных мясцін звязаў сваю працу “Глуск, Луначарскага — галоўны наш адрас” і вучань 3-га класа глускай сярэдняй школы № 2 Аляксей Коршыкаў (настаўніца Наталля Яроцкас). Юны даследчык, як сапраўдны рэпарцёр, правёў для прысутных відэаэкскурсію па адной з цэнтральных вуліц нашага гарпасёлка: пагутарыў пра мінулае з глускімі старажыламі, паказаў і расказаў пра значныя пабудовы, у тым ліку і пра сваю школу, адрас якой — вуліца Луначарскага.\nТаксама з краязнаўствам звязана і работа другакласніцы Заеліцкай школы Дзіяны Прылуцкай “Таямніцы сімвалаў глускіх ручнікоў” (настаўніца Галіна Цагельнік). Аднойчы ўбачыўшы на прабабуліных ручніках вытканыя ды вышываныя ўзоры, дзяўчынка захацела дазнацца: для чаго яны і што азначаюць? На дапамогу малой даследчыцы прыйшлі жыхарка вёскі Слаўкавічы і супрацоўніца Заеліцкага Дома рамёстваў. Дзіяна высветліла, што на глускіх ручніках былі і свае асаблівыя, мясцовыя сімвалы агню, кахання ды іншыя.\nА вось другакласніцы з сярэдняй школы № 1 у сваіх даследаваннях пайшлі далёка за межы нашага мястэчка. Ганна Красільнікава і Нона Ясючэня (настаўніца Алена Вароніна) даследавалі бліны народаў свету, каб высветліць, якія самыя смачныя. Знайшлі рэцэпты ў інтэрнэце, спяклі разам з мамамі грэчаскія, французскія, нарвежскія ды беларускія бліны. Далі пакаштаваць аднакласнікам, настаўнікам. І што вы думаеце? Канешне ж, смачней за нашы, родненькія, беларускія бліны (прынамсі, для нас: каштавалі ж беларусы) няма ніякіх іншых. Каб і кожны з членаў журы паспрабаваў спячы бліны розных народаў, дзяўчынкі раздалі ім буклеты з рэцэптамі.\nНапэўна, на другім месцы пасля ласункаў у дзіцячым рэйтынгу стаяць мульцікі ды казкі. Хто б мог падумаць, але менавіта іх выбралі для даследавання вучаніцы 4-га класа гімназіі Маргарыта Сікорская і Яна Бараноўская (настаўніца Таццяна Івашкевіч). Дарослы чалавек скажа: “Што там даследаваць?”. Але дзеці зусім па-іншаму глядзяць на свет, і даследаванне дзяўчынак “Такая розная Маша” гэтаму доказ. Не памылюся, калі скажу, што сучасны мульцік пра Машу і Мядзведзя падабаецца не толькі дзецям, а і дарослым. Але гэтая гераіня зусім не падобная на сваю казачную цёзку. Дзяўчынкі прыйшлі да высновы, што сучасная Маша — па ўсіх паказчыках адмоўны герой. (Цікава, ці задумваўся пра гэта хоць адзін дарослы, падсаджваючы сваю малечу паглядзець цікавы мультфільм?). Але ўсё ж у выніку юныя даследчыцы рэабілітавалі любімую гераіню цяперашніх дзяцей і адзначылі, што яна хоць і шкодніца, але добрая дзяўчынка.\nАляксандр Казачок і Анастасія Радзько\nКанешне ж, яшчэ адной забаўкай у дзяцей ва ўсе часы былі лялькі. Чацвёртакласнікі Аляксандр Казачок і Анастасія Радзько (настаўніца Іна Кураленка) прадэманстравалі на мерапрыемстве зусім іншых, не звычных для нас, лялек. Прысутныя ўбачылі, якія лялькі нашы продкі дарылі адзін другому на Каляды, Раство, Вялікдзень ды іншыя святы. Праца юных даследчыкаў так і называлася “Круглы год — народных лялек карагод”.\nДаследчыкі з 3-га класа гімназіі Глуска\nА што адказваюць большасць дзяцей, калі ім прапануюць выпіць кубачак малака? “Не хачу”, “Не люблю”… Даследчыца з гімназіі, вучаніца 3-га класа Вераніка Барадзіна, пад кіраўніцтвам настаўніцы Раісы Корбут высветліла і расказала ўсім, што малако вельмі карысны прадукт, які можна не толькі проста выпіць. З яго можна зрабіць кефір, вяршкі, ёгурт. Дарэчы, апошні малочны прадукт Вераніка зрабіла сама, прынесла на фестываль і дала пакаштаваць журы ды прысутным у зале.\nВыявіўся на фестывалі і будучы хімік, а можа геолаг — вучаніца 4-га класа гімназіі Ксенія Сяленчык. Дзяўчынка пад кіраўніцтвам настаўніцы Ірыны Тарашчук выгадавала з солі крышталі. Эксперымент у рамках даследчай працы “Вырошчванне крышталяў у хатніх умовах” доўжыўся амаль месяц. За гэты час эксперыментам зацікавіліся сябры Ксеніі і таксама да яго далучыліся. Члены журы заўважылі (пажартавалі, зразумела), што напэўна ў наступны раз даследчыца выгадуе нешта, што любяць і малыя дзяўчынкі, і вялікія, напрыклад, алмазы.\nА вось адна з самых маленькіх даследчыц Аляксандра Бабіч разам з выхавацелькай Ларысай Радзвіновіч даследавалі гісторыю кніг ад гліняных таблічак да друкаваных старонак. І хоць сама дзяўчынка яшчэ чытае толькі самыя простыя словы, але добра ведае, што ў кнігах захавана ўся мудрасць чалавецтва, усе яго веды. І каб дазнацца хаця б маленькую частку гэтых таямніц, юная даследчыца параіла ўсім як мага болей чытаць.\nДзве гадзіны і нават болей, што доўжылася мерапрыемства, праляцелі, як некалькі хвілін — даследчыкі сваімі займальнымі, пазнавальнымі работамі так захапілі аўдыторыю, што адчуванне часу страцілася. Члены журы нават не змаглі вызначыцца, хто ж быў лепшы на сяголетнім фестывалі. Таму Дыпломамі і падарункамі былі ўзнагароджаны абсалютна ўсе яго ўдзельнікі. А яшчэ кожны з членаў журы адзначыў тых юных даследчыкаў, чые работы яму спадабаліся крышачку больш за іншыя. Не засталася без увагі і праца выхавацеляў ды настаўнікаў. Менавіта яны зрабілі галоўнае — зацікавілі сваіх выхаванцаў і вучняў. Ад журы яны атрымалі цёплыя словы, а ад аддзела па адукацыі, спорце і турызме Глускага райвыканкама — Падзякі.\n« “Глуская Зара”: ад сяўбы да корманарыхтоўкі\nАлександрия соберет друзей 6—7 июля »


Галоўная ➠ Сценкі і перагародкі ➠ Як дакладна абраць абіуны клей\nУ выніку даводзіцца ўсю працу па абклейванні сценак рабіць спачатку. Гэта прыводзіць не толькі толькі да часовых выдатках, так і грашовым, таму што набытыя шпалеры могуць быць даволі дарагімі. Цяпер шматлікія вытворцы шпалер выпускаюць сваю лінейку шпалерных клеяў, якія падыходзяць канкрэтна да іх прадукцыі.\nЛепш браць адмысловы клей, пазбягаючы яго універсальныя варыянты. У выпадку, калі такой паслугі вытворца шпалер не аказаў, то пры выбары клею трэба ўлічыць ўласцівасці шпалер. Для гэтага варта ведаць, з якога матэрыялу яны выраблены, удзельная вага, таксама тып паверхні, на якую шпалеры трэба прыляпіць. Не варта забываць пра вільготнасці памяшканні і тэмпературы ў ім. Ведаючы ўсе гэта, абраць падыходны абіўны клей не складзе велізарнай працы. У пакаванні з клеем звычайна прыкладзеная анатацыя па яго эксплуатацыі, дзе паказаны выдатак матэрыялу і метад яго ўкаранення. Рыхтаваць клей да працы і выкарыстоўваць яго трэба па анатацыі.\nПры абклейванні сцен шпалерамі трэба умерана наносіць клей пластом, таўшчыня якога пазначана ў анатацыі. Гэта дазволіць пазбегнуць ўзнікнення непатрэбных заган ўжо пасля высыхання клею. Не лічачы таго, выбіраючы клей, памятаеце, што для светлых шпалер робіцца адмысловы клей, які не пакіне на сценках жаўцізну і брыдкія разводы. Але нават адмысловы клей да працы трэба пратэставаць: маленькай кавалак шпалер наляпіце на за раней прыгатаваную да поклейка паверхню. Калі пасля высыхання ніякіх бачных заган на шпалерах не з'явілася, смела пачынайце обклейку сценак.\nУ крамах акрамя сухі клеевой кансістэнцыі, якая патрабуе развядзення вадой, прадаецца клей, паражніной гатовы да выкарыстання. Пры эксплуатацыі такога клею трэба выконваць пералічаныя вышэй правілы. Трэба таксама ўлічыць наступныя характарыстыкі: здольнасць клею склейваць паверхні, колер, бяспеку і таксічнасць, марозаўстойлівасць. Кошт абранага прадукту знаходзіцца ў залежнасці ад чорт клею: больш станоўчых уласцівасцяў, тым даражэй ен будзе каштаваць. Пры гэтым самы бяспечны - гэта абіўны клей, зроблены на базе палімераў. Ен не нанясе шкоды ні вашаму здароўю, ні навакольнага асяроддзі, а шпалеры будуць трымацца на сценцы доўга і моцна.


Як запісаць арэхі макадаміі | l-groop.com\nЯк запісаць арэхі макадаміі\nМядовыя смажаныя арэхі макадаміі вельмі смачныя і простыя ў прыгатаванні. Іх можна абсмажыць пры дапамозе духоўкі або з патэльні на пліце. Які б метад вы ні выкарыстоўвалі, вам спатрэбіцца сметанковае масла, мёд і соль, каб пакрыць арэхі і надаць ім смачны смажаны мядовы водар. Пасля таго, як вы скончыце, пераканайцеся, што вы правільна захоўваеце рэшткі, каб вы маглі атрымліваць асалоду ад мядовымі смажанымі арэхамі на працягу наступных тыдняў.\nАбсмажванне ў печы\nРазагрэйце духоўку да 149 ° C. Перад тым, як ён разагрэецца, пераканайцеся, што адна з стэлажоў размяшчаецца ў сярэдзіне духоўкі. Вось дзе арэхі пойдуць смажыць.\nДадайце ў рондаль ½ шклянкі (118 мл) мёду і 2 ст.л. (30 мл) сметанковага масла. Усталюйце рондаль на пліту і ўключыце фаерку на слабы агонь. Пераканайцеся, што гарэлка аслаблена, і алей можа згарэць. \nНаліце ў рондаль 3 шклянкі (709,8 мл) вычышчаных арэхаў макадаміі. Размяшайце арэхі лыжкай, склаўшы мёд і сметанковае масла над арэхамі, каб яны былі цалкам пакрытыя. Працягвайце памешваць пяць хвілін, альбо пакуль сметанковае масла і мёд не спалучаюцца і арэхі стануць духмянымі. \nПеракладзеце пакрытыя арэхі на высціланую бляху. Выкарыстоўвайце пергаментную паперу, каб высцілаць бляху, каб арэхі не прыліпалі. Выкладваем арэхі макадаміі, выкарыстоўваючы шпатель для выпякання, каб яны былі ў адзін пласт. Астатнія мёд і сметанковае масла сумесь пакідаюць на арэхі. \nЗапячыце арэхі макадаміі ў духоўцы на працягу 25 хвілін. На паўдарогі праз 25 хвілін выцягніце бляху з духоўкі з дапамогай рукавіцы ў духоўцы. Пры дапамозе шпателя перавярніце арэхі. Пастаўце бляху назад у духоўку і дайце арэхам працягваць смажыцца на працягу ўсяго часу выпякання. \nДастаньце арэхі з духоўкі і дайце ім астыць пры пакаёвай тэмпературы. Пасля таго, як арэхі цалкам астынуць, рукамі разбіце ліст арэхаў на малюсенькія гронкі. \nПасыпце ½ чайнай лыжкі (2,5 мл) буйной солі арэхамі і падайце да стала. Захоўвайце пакінутыя арэхі ў пластыкавай ёмістасці ў прахалодным і сухім месцы. Абсмаленыя ў мёдзе арэхі макадаміі павінны быць добрымі да трох тыдняў. \nСмажанне над плітой\nДадайце ў чайнік 2 чайныя лыжкі (9,9 мл) сметанковага масла і ½ шклянкі (118 мл) мёду. Нагрэйце сметанковае масла і мёд на пліце на сярэднім высокім агні дзве хвіліны. Старанна размяшайце сумесь. Праз дзве хвіліны вы павінны ўбачыць алей і мёд, якія пачынаюць бурбалкі па баках патэльні. \nНаліце 1 ½ шклянкі (354,9 мл) вычышчаных арэхаў макадаміі ў патэльню. Усыпце арэхі ў мёд і алей, каб яны цалкам пакрыліся сумессю. \nВы таксама можаце дадаць 1 чайную лыжку (4,9 мл) карыцы, калі вы абсмажваеце арэхі, каб даць ім дадатковы водар . Крыніца даследаванняў\nПасыпце ½ чайнай лыжкі (2,5 мл) солі на арэхі ў патэльні. Змяшайце арэхі, каб усе яны пакрыліся крыху солі. Для дасягнення найлепшых вынікаў выкарыстоўвайце грубую соль, як марская соль. \nАбсмажце арэхі на сярэднім агні на працягу васьмі хвілін. Часта змешваем арэхі. Праз восем хвілін арэхі павінны стаць духмянымі і залаціста-карычневымі. Выключыце пліту. \nВыкладваем смажаныя арэхі на засланы бляху. Выкарыстоўвайце пергаментную паперу, каб высцілаць бляху. Пераканайцеся, што арэхі раскладзены роўным пластом. Дайце арэхам цалкам астыць перад падачай на стол. \nЗахоўвайце арэхі макадаміі ў герметычнай ёмістасці. Пастаўце ёмістасць у сухое і прахалоднае месца, каб павялічыць тэрмін захоўвання арэхаў. Арэхі павінны быць карыснымі да трох тыдняў. \nЯк выбраць лёгкія закускі для дзяцейЯк даць дзецям здаровую закускуЯк зрабіць бананавыя ўкусыЯк зрабіць прадукты харчавання / закускі натхнёныя "вельмі галодным вусень"Як зрабіць фруктовыя асобыЯк зрабіць шары ГрэмаЯк зрабіць здаровыя закускіЯк зрабіць здаровыя закускі для дзяцейЯк зрабіць клубнічныя матылькіЯк захоўваць рысавыя храбусткія пачастункі


Няма дазатараў, масак, пальчатак. Як у гродзенскіх установах змагаюцца з каронавірусам\nУ грамадскім харчаванні і гандлі часта не выкарыстоўваюць маскі, не праводзяць уборкі з дэзінфекцыяй і няма дазатараў з антысептыкамі для наведвальнікаў. Найбольш частыя парушэнні ў прафілактыцы COVID-19 назвала санітарна-эпідэміялагічная служба Гродзенскай вобласці, паведамляе sb.by.\nНа 31 аб’екце работнікі не выкарыстоўваюць маскі, хоць кантактуюць з наведвальнікамі, на 12 аб’ектах — персанал імі проста не забяспечаны. У 14 месцах няма ў доступе дазатараў з антысептыкамі. У 13 месцах не праводзяць вільготную ўборку памяшканняў з ужываннем мыйных сродкаў і сродкаў дэзінфекцыі. На 13 аб’ектах — брудныя памяшканні, абсталяванне, пакупніцкія кошыкі і каляскі.\nУ 34% прафілактыка не выконваецца\nВынікі нагляду за аб’ектамі гандлю і грамадскага харчавання падвялі ў апошні тыдзень красавіка. За перыяд з 24 па 30 красавіка ахапілі 327 аб’ектаў нагляду, з іх 228 аб’ектаў гандлю, 41 аб’ект грамадскага харчавання, 13 рынкаў, 18 АЗС, 13 пунктаў харчавання, 14 пунктаў гандлю, размешчаных на АЗС.\nНа 112 (34,3%) гандлёвых аб’ектах прафілактыка па COVID-19 не выконвалася, распавяла Марыя Руфкіна, загадчыца аддзялення гігіены харчавання Гродзенскага абласнога цэнтра гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя.\n«Персанал наогул не выкарыстоўвае маскі»\n— У многіх гандлёвых аб’ектах, у тым ліку на рынках, прадаўцы працуюць у фартухах, безрукаўках або ў санітарнай альбо форменнай вопратцы, якая не цалкам закрывае асабістую, мыццё якой ажыццяўляецца нецэнтралізавана, у хатніх умовах, — адзначыла Руфкіна. — У большасці аб’ектаў гандлю і рынках персанал наогул не выкарыстоўвае ці не мяняе кожныя дзве-тры гадзіны маскі.\nУ гандлёвых аб’ектах часам выкарыстоўваюцца дэзінфікуючыя сродкі для апрацоўкі рук, якія не валодаюць віруліцыдным дзеяннем. Сустракаліся факты рэалізацыі неўпакаванай харчовай прадукцыі- сухафруктаў і кандытарскіх вырабаў.\nШто рабіць, калі я бачу парушэнні?\nКалі вы выявілі на аб’ектах гандлю і грамадскага харчавання парушэнні, звяртайцеся на «гарачую лінію» санэпідслужбы (71 95 02).\nПамятаеце, што асноўныя меры прафілактыкі каранавіруснай інфекцыі - гэта захаванне правілаў асабістай гігіены, «рэспіраторнага этыкету» і сацыяльнага дыстанцыявання.\nНа «Гродна Азот» 19 (+7) заражаных каранавірусам і 29 чалавек кантактаў першага ўзроўню\nПравяраем: ці ёсць каранавірус на «Гродзенскім мясакамбінаце»\n« «Хадзіў, кашляў». Аднавяскоўцы гвалтоўна выклікалі хуткую суседу


Па слядах аднаго звароту | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Па слядах аднаго звароту\nНа электронную пошту рэдакцыі прыйшоў ліст ад жыхара вёскі Дзявяткі Кобрынскага раёна Аляксандра Краўчука. Заяўнік піша, што ён інвалід другой групы, без нагі, а дарогі да яго дома няма. Даехаць, асабліва вясной і восенню, цяжка. Шматлікія звароты ў розныя інстанцыі нічога не далі.\nСітуацыю праясніў старшыня Залескага сельскага Савета Валерый ІВАНЮК. Кіраўнік сельвыканкама расказаў наступнае:\n— Грамадзянін Краўчук мае дом у вёсцы Быстрыца. У названым населеным пункце ёсць і дарога, і ўсе неабходныя камунікацыі. Аляксандр Андрэевіч таксама скарыстаў сваё права спадчынніка і аднавіў дом на хутары вёскі Дзявяткі, узвёў там лазню, выкарыстоўвае дом як аграсядзібу, прымае гасцей. Да будынка вядзе палявая дарога, якую ніхто ніколі не планаваў рабіць гравійнай. А грамадзянін Краўчук піша ў розныя інстанцыі, і гэта яго права. Вось толькі на гэтым тыдні ў сельскі Савет зноў паступілі запыты па трох яго лістах, — падсумаваў старшыня сельвыканкама.\nМожна зразумець жаданне аўтара допісу. Кожнаму хацелася б, каб да дома, нават калі ён у самай аддаленай вёсачцы альбо на хутары, была пракладзена дарога, лепш, вядома, асфальтаваная. Але на гэта трэба аграмадныя сродкі, якія бюджэт пакуль не ў стане выдаткаваць. Не так даўно мы пісалі пра тры кіламетры дарогі, якія чакаюць 200 жыхароў вёскі Гарадзечна Пружанскага раёна, дзе ёсць ферма, дзіцячы садок, царква, іншыя грамадскія аб'екты. Але і на гэты год, і на наступны кавалак дарогі ім не абяцаюць. Што ўжо казаць пра дарогу, якую чакае адзін чалавек.\nЗагаловак у газеце: Дарагія зараз дарогі


Янчурэвіч ініцыюе вынас ліцейкі МТЗ за межы Мінска. Што адкажа Мінгарсавет\n16.05.2019 13:00 3171 прагляд Мінск\nУ Партызанскім раёне Мінска з ініцыятывы намесніка старшыні Руху «За Свабоду» Віктара Янчурэвіча ідзе збор подпісаў за вынас ліцейных цэхаў Мінскага трактарнага заводу за межы горада. Зварот будзе накіраваны ў Мінгарсавет і Урад.\n«Ліцейная вытворчасць МТЗ з’яўляецца асноўным стацыянарным забруджвальнікам паветра ў Партызанскім раёне. І гэта адчувае кожны жыхар раёна. Якасць паветра адбіваецца на стане здароўя, якасці навакольнага асяроддзя і жыцця. Я прапаную звярнуцца ў Мінгарсавет з ініцыятывай аб вынасе вынесці ліцейных цэхаў МТЗ за межы горада і ва Урад аб выдзяленні фінансавання пад рэалізацыю гэтага рашэння», — распавёў Віктар Янчурэвіч.\nПа ягоных словах, шкодная вытворчасць буйнога дзяржаўнага прадпрыемства ў цэнтры сталіцы Беларусі — гэта праблема нацыянальнага маштабу, таму яе вырашэнне павінна адбывацца на высокім узроўні.\n«Агулам за вынас ліцейкі ўжо падпісалася больш за 700 чалавек. Але на гэтым этапе мы збіраем подпісы менавіта пад зваротам да гарадскіх дэпутатаў і да Ураду», — патлумачыў палітык.\nГэта частка перадвыбарчай кампаніі Віктара Янчурэвіча, які будзе вылучацца ў дэпутаты на парламенцкіх выбарах увосень.\n«Пасля мінулага звароту ўлады прызналі праблему і кажуць пра намеры праводзіць мадэрнізацыю вытворчасці да 2030 года. Але я ўпэўнены, што гэта трэба зрабіць значна хутчэй — за бліжэйшыя пяць год — і гэта будзе адна з ключавых тэмаў, над якой я буду працаваць, калі буду абраны дэпутатам», — заключыў намеснік старшыні Руху «За Свабоду».\nТэгі: збор подпісаў 110 выбары 944 выбары парламенцкія 229 гарадскія праблемы 43


Геолагі знайшлі закамянеласці магчымага продка сучасных жывёл і чалавека - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 29 сакавiка 2020, Нядзеля, 11:49\nГеолагі знайшлі закамянеласці магчымага продка сучасных жывёл і чалавека\nГэта першы білатэральны арганізм на нашай планеце.\nГеолагі з Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Рыверсайд знайшлі на поўдні Аўстраліі закамянеласць, магчыма, самага ранняга продка жывёл, які жыў прыкладна 555 мільёнаў гадоў таму. Як паведамляе Science Daily, яго аднеслі да віду Ikaria wariootia, што перакладаецца як «месца сустрэчы», піша часопіс «Нож».\nВыяўленая істота падобная да чалавека і іншых сучасных жывёл будовай: гэта першы білатэральны арганізм, гэта значыць мае двухбаковую сіметрыю, пры якой ягонае цела можна падзяліць на левую і правую паловы, якія люстрана паўтараюць адна адну. Да гэтай групы адносіцца амаль 99% апісаных відаў жывёл.\nПраўда, вонкавае падабенства з чалавекам мінімальна: Ikaria wariootia можна параўнаць хутчэй з чарвяком. Як вызначылі навукоўцы, істота існавала ў акіяне ў пласце пяску і рыла норкі ў пошуках арганічных адкладаў. Дзякуючы такому тунэлю навукоўцам і атрымалася высачыць яе.\nЯк паказала 3D-апрацоўка адбіткаў, даўжыня Ikaria wariootia складала ад 1,9 да 6,7 міліметраў, а шырыня - ад 1,1 да 2,4 міліметраў (як зерне рысу). Аналіз таксама паказаў, што ў гэтага арганізма было цыліндрычнае цела, галава і рот, кішэчнік, а таксама задні праход.\n27.03 «Паміраюць нават моцныя, як быкі, мужчыны з моцным імунітэтам» 108,152\n24.03 Жыхарка Менску з сімптомамі каранавіруса не здолела дамагчыся шпіталізацыі 93,632\n24.03 «Хлусня пра каранавірус прыняла татальныя маштабы» 87,650\n22.03 «Ніякіх аналізаў на каранавірус не бярэцца, усім ставіцца дыягназ пнеўманія» 85,702\n26.03 Беларускія лекары пра каранавірус: Усе далёка не так маляўніча, як паведамляюць народу 75,558\n24.03 Лукашэнка псіхічна хворы і чыніць злачынства 67,600\n22.03 Беларускія лекары з Еўропы і ЗША звярнуліся да ўладаў 60,700


Валерый Карбалевіч: Магчымы рэальны сілавы канфлікт на беларуска-літоўскай мяжы. Гэта | Новы Час\n— Калі на сцяне вісіць стрэльба, то рана ці позна яна мусіць стрэліць. Мігранцкі крызіс на мяжы Беларусі з Літвою, справакаваны афіцыйным Мінскам, з самага пачатку нёс у сабе патэнцыял паўнавартаснага канфлікту. Цяпер падзеі развіваюцца шляхам абвастрэння. Прычым крокі ў гэтым кірунку робяць абодва бакі.\nДнямі літоўскія ўлады прынялі рашэнне вяртаць нелегальных мігрантаў у Беларусь. Мінск робіць крок у адказ.\n5 жніўня Лукашэнка падчас нарады з кіраўнікамі сілавых структур заявіў: «З сённяшняга дня ніводная нага на тэрыторыю Беларусі з сумежнага боку — ці то з поўдня, ці з захаду — ступіць не павінна... Не дай божа, яны пачнуць рэалізоўваць тактыку выдварэння людзей, якіх яны туды паклікалі, праз афіцыйныя прапускныя пункты. Гэта ўжо... Вы ведаеце наступствы, яны — таксама. Таму хай думаюць. Мы іх папярэдзілі». І назваў літоўскае кіраўніцтва «мярзотнікамі» і «нацыстамі».\nАдказ у стылі Лукашэнкі. Ён баіцца падацца слабым, саступіць і падчас канфлікту заўсёды ідзе на абвастрэнне.\nАле тут ёсць і рацыянальны разлік. Ужо з леташняга верасня Лукашэнка паўтараў, што заходнія суседзі хочуць вайны, рыхтуюцца да вайны. Слова «вайна» трывала ўвайшло ў лексікон беларускага афіцыёзу. Але ўсё ж яно больш ужывалася з прыметнікам «гібрыдная», «інфармацыйная» і інш.\nА зараз сітуацыя можа прывесці да рэальнага сілавога канфлікту на беларуска-літоўскай мяжы.\nТакое развіццё падзей выгаднае Лукашэнку. Яму цяпер няма чаго губляць. Бо ўжо ўсё згублена. Сілавы канфлікт, паводле ягонай логікі, напужае Захад, там убачаць, што маюць справу з чалавекам без тармазоў, які загнаны ў кут і можа пайсці на любыя дзеянні. І, такім чынам, пад пагрозаю лакальнай вайны ЕС і ЗША будуць вымушаны ўступіць ў гандаль, у перамовы дзеля разрадкі напружання. То бок шантажом, штучным мігранцкім крызісам прымусіць Захад саступіць. Бо там жа ўсе палітыкі «бяз яйцаў». Лукашэнка ідзе ва-банк, падвышае стаўкі.\nЗ іншага боку, мадэль «крэпасці ў аблозе» — ідэальны механізм утрыманьня ўлады. І маленькая вайна толькі мацуе гэты вобраз, стварае магчымасць дадатковай мабілізацыі дзяржаўнага апарату, узмацнення рэпрэсій супраць «пятай калоны» ў тыле.\nДарэчы, адсюль і малазразумелы «наезд» на Украіну без заўважных падстаў. Відаць, калі ствараць вобраз «крэпасці ў аблозе», то ворагі павінны быць з усіх бакоў, ці хоць бы з трох.\nТо бок з гледзішча ўтрымання ўлады сілавы канфлікт Лукашэку выгадны. Але вайна дакладна не выгадная беларускаму народу. Так што ў плане мабілізацыі грамадзкай падтрымкі тут ён не пажне лаўраў.


★Анюша★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Анюша. Значэнне імя Анюша. Анюша значэнне імя. Паходжанне імя Анюша. Таямніца імя Анюша. Тлумачэнне імя Анюша. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Анюша\nАнюша - у рускай мове, жаночае кароткае імя.\nАнюша, у рускай мове, жаночае кароткае імя.\nКраткое значение имени Анюша.\nЗначэння жаночага імя Анюша пакуль няма.\nПолные формы имени Анюша:\nИнтерпретация значения букв имени Анюша.\nЛітара А ў імя Анюша: сімвал пачатку, жаданне пачынаць і ажыццяўляць, імкненне да фізічнага і духоўнага камфорту.\nЛітара Н ў імя Анюша: знак пратэсту, унутраная сіла не прымаць усе запар, без разбору, востры крытычны розум, цікавасць да здароўя. Руплівы працаўнік, але не пераносіць "мартышчынай працы".\nЛітара Ю ў імя Анюша: імкненне да ісціны, ідэалы ўсеагульнага роўнасці і братэрства, здольнасць да самаахвяравання і адначасова да жорсткіх учынкаў, нібыта дыктуе вышэйшымі меркаваннямі.\nЛітара Ш ў імя Анюша: ўважлівасць да жыцця, здольнасць па нават малога намёку, шэпту, шоргату ацэньваць сітуацыю. Сціпласць і ўменне ладзіць свае справы па-ціхаму. Развітая пачуццё гумару.


Животноводы Миорского района подвели итоги 2020 года » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nЖывёлаводы Міёрскага раёна падвялі вынікі 2020 года\nЭканоміка і права / Сельская гаспадарка\nДля жывёлаводаў раёна 2020-ы быў няпростым, неадназначным, аднак у цэлым паказчыкі вытворчасці павялічаны.\nУ мясной галіне адбылося пераразмеркаванне статка. У СУП «Цітова» ліквідавалі свінагадоўчы комплекс, дзе да гэтага ўтрымлівалася 2 139 жывёл. На фермах гаспадарак на 390 галоў стала менш буйной рагатай жывёлы, на 1 студзеня сёлета яе налічваецца 31 812. Значнае зніжэнне дапусцілі «Мікалаёўскі» (-381), «Дрыгучы» (-228), «Язна» (-162) і «Туркова» (-148), павялічылі – «Цітова» (+244) і «Чэрасы» (+241). Пры гэтым дойны гурт вырас да 11 065 кароў ці на 1 %. Дойнае пагалоўе паменшылася толькі ў «Мікалаёўскім» на 3 %, астатнія гаспадаркі як мінімум захавалі яго, «Чэрасы» нават павялічылі на 11 %.\nВалавы надой малака за 2020-ы вырас на 3,1 %. Найбольш значна нарасцілі яго «Павяцце» (+14,7 %), «Пад’ельцы» (+14,1 %), «Узмёнскі край» (+12,4 %), «Папшулі» (+10,9 %). Збавілі тэмпы зноў жа «Мікалаёўскі», «Дрыгучы» і «Язна».\nНадой на карову ў сярэднім па раёне за 2020 год склаў 3 054 кілаграмы з прыбаўкай у 68 кг да паказчыка папярэдняга года. Сапраўдным маяком у малочнай галіне з’яўляецца «Цітова», дзе ад кожнай каровы атрымана па 6 887 кг малака, плюс 206 да ўзроўню папярэдняга года.\nРэалізацыю малака раён павялічыў на 4 %, падрасла і таварнасць з 85,9 да 86,9 %. Паменшылі продаж толькі «Мікалаёўскі» і «Дрыгучы».\nВытворчасць буйной рагатай жывёлы сельгаспрадпрыемствы раёна за год нарасцілі на 2,1 %. Добра былі арганізаваны справы ў мясной галіне ў «Язне» (вырошчванне і адкорм прыплюсавалі на 29,3 %), «Любінове» (+16,3 %), «Цітове» (+12,9 %) і шэрагу іншых гаспадарак. Збавілі тэмпы толькі «Мікалаёўскі» (адставанне на 16,4 %), «Дрыгучы» (-13,4 %) і «Узмёнскі край» (-1,6 %).\nВалавая прывага статка па раёне склала 102 %. Сярэднясутачная павялічылася на 22 грамы і вырасла да 511 г. Па гаспадарках яна вагаецца ад 327 грамаў у «Мікалаёўскім» да 646 г у «Чэрасах». Рэалізацыя буйной рагатай жывёлы за 2020-ы склала толькі 82,2 % аб’ёмаў папярэдняга года.\n» Откуда течет молочная река Миорщины


Стадыён "Салют" (Долгопрудный) - новы фізкультурна-аздараўленчы комплекс\nЯкі знаходзіцца ў зручным месцы, на скрыжаванні вуліц Дирижабельной і летнія, стадыён «Салют» (Долгопрудный) за сваю немалую гісторыю неаднаразова падвяргаўся рэканструкцыям, а аднойчы нават пераносу. Спартыўны будынак было пабудавана і адкрыта яшчэ ў 30-х гадах мінулага стагоддзя. У той час людзі актыўна займаліся фізкультурай, а ў краіне расла папулярнасць футбола. Мясцовыя ўлады вырашылі перанесці стадыён, палічыўшы, што ён з'яўляецца перашкодай плённага функцыянавання адкрытай летняй пляцоўкі.\nАгульны ўлюбёнец мясцовых жыхароў\nЦэлых 10 гадоў жыхары горада ўгаворвалі ўлады перанесці стадыён «Салют» (Долгопрудный) на сваё законнае гістарычнае месца. Пры пераносе стадыёна вяліся маштабныя будаўнічыя работы. Можна лічыць іх першай рэканструкцыяй аб'екта. Гараджане прымалі актыўны ўдзел і прапаноўвалі сябе ў якасці памочнікаў у аднаўленні спартыўнай і адміністрацыйнай частак стадыёна, а таксама яе функцыянальных зон.\nСамая апошняя рэканструкцыя, якую перанёс стадыён «Салют» (Долгопрудный), завяршылася ўжо ў бягучым тысячагоддзі. Мясцовыя жыхары атрымалі магчымасць хадзіць на стадыён восенню 2008 года. Апошняе адкрыццё рэканструяванага аб'екта адбылося на цырымоніі дня горада і выклікала захопленую рэакцыю прысутных. Неўзабаве здадзены аб'ект стаў хатняй арэнай мясцовых футбалістаў, чыя каманда носіць гордае імя «Доўгія Пруды».\nБудаўніцтва фізкультурна-аздараўленчага комплексу на базе стадыёна\nНеўзабаве ўладамі горада было вырашана паднесці жыхарам Долгопрудный падарунак у выглядзе цэлага фізкультурна-аздараўленчага комплексу. Новы комплекс па задумцы арганізатараў праекта павінен быў размясціцца на галоўнай спартыўнай базе г. Долгопрудный (стадыён «Салют»).\nВодгукі з нецярпеннем чакалі адкрыцця аматараў фізкультуры толькі станоўчыя. Яны меркавалі наяўнасць сучаснай інфраструктуры ўнутры аб'екта і не засталіся расчараваныя. Заўзятары да таго часу ўжо атрымлівалі асалоду ад павышаным камфортам на трыбунах, якія змяшчаюць 6 000 чалавек, а гульцы атрымалі магчымасць трэніравацца ў добрых умовах. Усе былі задаволеныя, але не адным толькі футболам жыве горад.\nРазвіццё зімовых відаў спорту і папулярызацыя плавання\nЗіма ў Расіі традыцыйна доўгая, папулярнасць хакея залімітавая. Ні адзін які паважае сябе населены пункт не можа абысціся без добрай сучаснай лядовай арэны, басейна, баскетбольных і валейбольных пляцовак, сучасных трэнажорных залаў. Усе гэтыя аб'екты было вырашана зліць разам у рамках аднаго праекта для зручнасці жыхароў і размясціць пад скляпеннямі горада Долгопрудный стадыён «Салют». Басейн павінен быў пераўзысці ўсе самыя смелыя чаканні і прагнозы. Плавальны комплекс па задумцы праекціроўшчыкаў сумешчаны з лядовай пляцоўкай і прымушае наведвальнікаў, як па чараўніцтве, пераходзіць з райскіх субтропікаў ў ледзяную феерыю.\nЛепшы стадыён Падмаскоўя\nПадчас будаўніцтва комплекс наведвалі шматлікія экспертныя камісіі, якія па вартасці ацанілі інфраструктуру фізкультурна-аздараўленчага комплексу і прызналі аб'ект лепшым ва ўсім Падмаскоўным рэгіёне. Стадыён «Салют» (Долгопрудный), які выклікае прыхільнасць ўмовамі еўрапейскага ўзроўню, заслужыў права стаць трэніровачнай пляцоўкай для адной з каманд гасцей мае быць у 2018 годзе чэмпіянату свету па футболе. Гэта вялікі гонар для ўсяго горада і найлепшая ацэнка якасці стадыёна. Улады не маюць намеру спыняцца на пабудове аднаго спартыўнага комплексу, і ў хуткім часе плануюць запускаць праект яшчэ аднаго сучаснага спартыўнага аб'екта. Жыхары горада цёпла вітаюць рашэнне адміністрацыі.\nАкадэмія Канаплёва (Тальяці) - самы сучасны футбольны цэнтр Паволжа\nМарыё Манджукіч - біяграфія і кар'ера вядомага харвацкага нападніка\nДзяніс Баярынцаў: спартыўныя дасягненні і біяграфія\nМілан Барош - зорка чэшскай атакі\nЖыццё і футбольная кар'ера Стыпе Плетикоса\nФутбаліст Ахмед Муса: кар'ера,\nСакрэт ідэальнай фігуры Сіндзі Кроўфард даступны ўсім!\nЯк выбраць падарунак на гадавіну вяселля\nСухі кашаль без тэмпературы: лячэнне\nКардыёстымулятар сэрца: кошт аперацыі, водгукі\nХлеб: віды хлеба, склад, карысныя ўласцівасці\nЛепшыя кнігі А. С. Пушкіна\nЯк зарабіць у "СТіМ", або Усё пра даступных спосабах заробку\nПравілы рэгуліроўшчыка: ПДР\nЛепшая праграма для стварэння мінусоўкі (на рускай мове)\nГоворушка: грыб цікавы, але малавядомы. Стравы з говорушек\nКалмыцкая антылопа: фота і апісанне. Антылопа сайгак: дзе жыве і чым харчуецца\nЯк страціла колер валасы над губой: бясшкодныя спосабы пазбаўлення ад цёмных валасінак


23.02.2020 / 01:12\nШчымлівы эпізод з жыцця беларусаў замежжа расказаў доктар гістарычных навук Мікалай Нікалаеў.\n«20 лютага ў Пецярбургу хавалі Бажэну, — напісаў ён у сябе ў фэйсбуку. — Пайшла ў нябыт мілая жанчына, з якой быў знаёмы вельмі мала — прыходзіла на некаторыя беларускія сустрэчы ў народным касцюме, любіла і ўмела спяваць народныя песні. Ні прозвішча, ні імя па бацьку не ведаў.\nУ сярэдзіне дня пазваніла Марыся, расказвае, як прайшло адпяванне, на якім упершыню пабачылі дарослага сына Бажэны.\n— Ведаеш, ён цэлую ноч каля маці. Цэлую ноч чытаў пры труне кнігу — паэму «Новая зямля».\nНябожчыкам не трэба зайздросціць. Я праз слёзы радуюся за Бажэну», — піша Мікалай Нікалаеў.\nЖыве Беларусь? Нават за Яе межамі!!! Хай жыве!\nВечная памяць помным ...


Стравы ў гаршчочках. Зручна, экалагічна і бяспечна | greenbelarus.info\n02.04.2020 Грамадства Аўтар: Надзея Анісовіч\nЗялёны партал прапаноўвае інфармацыйную падтрымку тым зялёным бізнэсам, якія сёння апынуліся ў няпростай сітуацыі. Калі ваш бізнэс – менавіта такі, калі ласка, пішыце, мы з задавальненнем распавядзем пра вас нашым чытачам.\nСёння ж Зялёны партал паразмаўляў з заснавальнікам слоўфуд-дастаўкі і кафэ “Шпаркія вілкі” Аляксандрам Журкевічам. Фішка гэтай дастаўкі – прывозіць ежу кліентам ў сапраўдных керамічных гаршчочках. Такая ідэя прыйшла Аляксандру яшчэ ў 2015 годзе.\n“Тады вельмі моцна мусіравалася ў СМІ пытанне нацыянальнай ежы, папулярызацыі беларускай кухні. Я доўга думаў, што з гэтым зрабіць, – кажа заснавальнік, – і ўзгадаў пра такое выдатнае блюда, як беларуская бабка ў гаршчочку. Вырашыў яго зрабіць крыху лепш. На вёсцы бывала, што бабка вельмі смачна атрымлівалася, бывала – ня дужа. Хацелася знайсці стабільна смачны рэцэпт. Так і нарадзіліся “Шпаркія вілкі”.\nЗ часам меню пашырылася: “Шпаркія вілкі” гатуюць розныя бабкі, нават салодкую стварылі, ёсць варыянты і для вегетарыянцаў. Амаль усе прадукты мясцовыя, набываюць іх у фермераў.\nАляксандр цэлы год выдаткаваў на тое, каб знайсці ідэальны сорт бульбы, бо ад яе вельмі моцна залежыць смак блюда. А знайшоў літаральна пад носам: у суседа-фермера. Ужо чатыры гады набывае толькі ў яго.\nМногія пытаюць, што сярод усёй гэтай “беларускасці” робіць бабка з ласосем? А адказ ёсць: “Я ездзіў у валанцёрскую вандроўку на ахову ласося. У нас у Беларусі ён нерастуе з боку Вільні. Раней яго было больш, рыбу бочкамі салілі, ласось нават да Мінску даплываў. Зараз рэкі абмялелі, і на іх паставілі зашмат дамбаў. Рыба ня можа свабодна падымацца ўверх па цячэнню. У Літве ўсё зроблена для таго, каб былі прахадныя шляхі. У нас іх няма, таму засталося літаральна пару рэк, дзе гэта рыба нерастуе. Але тым не менш яна ўсё яшчэ дагэтуль ёсць”.\nАле самае цікавае ў “Шпаркіх вілках” – гэта дастаўка ў гаршчочках. Іх набывалі ва ўкраінскіх пастаўшчыкоў.\nСпрабавалі працаваць і з беларускімі вытворцамі: гаршчочкі “Белмастацкерамікі” ўвогуле больш за ўсё падабаліся Аляксандру, бо выглядаюць нібы сапраўдыя з вёскі, але ж цана была вышэйшая за ўкраінскую. Дарэчы, посуд застаецца ў кліентаў.\n“Мы ў любым выпадку маем на ўвазе, што гаршчок для нас – посуд аднаразовы. Па сутнасці гэта гліна: яе з зямлі дасталі – і туды ж вярнулі. Гэта не пластыкавы пакет, які будзе ляжаць стагоддзямі, а карысная структура, – кажа дырэктар. – Але ж у тых, хто хоча гаршчочкі вярнуць, мы іх прымаем. За кожныя сем – у падарунак даем любую бабку на выбар”.\nЦягам апошніх двух тыдняў многія беларусы сталі працаваць з хаты. Хоць афіцыйна каранціну няма, але ж людзей у кафэ відавочна стала менш.\nАляксандр кажа, што на яго бізнесе гэта пакуль моцна не адлюстравалася. У другой палове 2019-га дастаўка сыходзіла ў адпачынак і паўгады не працавала. І вось толькі ў лютым пачала зноў прымаць заказы.\n“Калі занава адкрыліся, усе нашы пастаянныя кліенты, за гэта ім асобны дзякуй, падтрымалі нас. Кажуць, што чакалі. Перапынак у працы нам дазволіў скараціць да мінімуму наш штат, нашы выдаткі. Усё абдумаць. Са скарачэннем штату прыйшлося самому прымаць і прывозіць заказы. Але пры гэтым бізнэс стаў больш рэнтабельным”.\nЗараз людзі сталі больш заказваць ежу на дом, і гэта паўплывала на размеркаванне заказаў па часе. Бо раней у абедзенны перапынак шмат заказаў дастаўлялі на офісы.\n“Паколькі цяпер многія выдалена працуюць у кватэрах, яны самі размяркоўваюць час, калі рабіць перапынак на абед, таму заказы неяк расцягнуліся па другой палове дня”.\nШто датычыцца кафэ, яно таксама працуе. Знаходзіцца яно ў будынку з моладзевым бізнес-інкубатарам, і стартаперы пакуль не даюць яму пуставаць.\nКалі вам таксама, як і нам, захацелася замовіць бабку ў гаршчочках ці цэлы комплекс, то зрабіць гэта можна па гэтай спасылцы.\nзялёны бізнэс бізнэс на каранціне сацыяльная адказнасць ежа\n20.03.2018 Сацыяльная рэсайклінг-майстэрня "ТАК". Гэта не гісторыя пра няшчасных геніяў, гэта пра людзей, якія хочуць працаваць\n08.09.2017 Этычны бізнэс: як спалучаюцца ў Беларусі клопат пра экалогію і фінансавая паспяховасць.


120 гадоў таму ў Мінску нарадзіўся Максім Багдановіч (1891-1917). За кароткае жыццё паэт нямала павандраваў, паўсюды пакідаючы сапраўдныя гронкі сваіх цудоўных вершаў\nСпампаваць 490 b.\nПамер 490 b.\n120 гадоў таму ў Мінску нарадзіўся Максім Багдановіч (1891-1917). За кароткае жыццё паэт нямала павандраваў, паўсюды пакідаючы сапраўдныя гронкі сваіх цудоўных вершаў. У іх-трапяткія радкі пра лірычнае каханне, уласныя пакуты, любоў да роднай краіны.\nЯго маленства прайшло ў Гародні. З дзяцінства памятаў Максімка бацькавыя словы: “Вось, дзеткі, зірніце, паслухайце толькі, як звонка цвірчыць пад нагамі крынічка з жывой серабрыстай вадой!” Быў хлопчык маленькім, усяго трох гадоў ад роду. Але раптам высокім стаў! Бо ўзняў Адам Ягоравіч яго на плечы. Разам яны на прагулцы ў зялёным полі, лесе, на беразе Нёмана, што паяском уецца між пагоркамі. Паўсюль родны край-налепшы ў свеце. Тут нарадзіўся паэтаў звонкі дар.\nУ хатняй бібліятэцы было шмат кніг. Максім ведаў, слухаў, як чытаюць бацька, маці, а потым і сам пасябраваў з кніжкамі. У іх адкрываў свет, вучыўся паэтычнаму майстэрству. А родную мову ўпершыню пачуў ад бабулі Разаліі. Слухаў, як зачараваны, яе казкі, песні, народныя паданні, вучыўся старадаўнім абрадам і звычаям. Матуля Максіма Марыя Апанасаўна была рухавая, радасная – быццам самое жыццё. Творчы чалавек, яна шмат чытала. Гэта любоў да літаратуры перадавалася і сыну. Разам з ёй летам гасцяваў Максімка ў вёсцы Вяззе пад Асіповічамі. Там з любасцю слухаў мову свайго народа. У сям’і былі лад і шчасце. Ды раптам прыйшла бяда. Мама зусім маладой пайшла пад крыж – памерла ад сухотаў. Смерць яе глыбокім болем узрушыла маленькае сэрца хлопчыка, пасяліла ў ім невылечную тугу.\nБацька з сынамамі пераехаў ў Расію. Максім вучыўся ў Ніжнім Ноўгарадзе і Яраслаўлі. Там пачаў складаць вершы, апавяданні. Беларускую мову вучыў па слоўніках і старых кнігах. Хоць меў слабае здароўе, быў надзвычай працавітым. У 1911 годзе Максім прыехаў нарэшце ў Беларусь. Жыў у Ракуцёўшчыне, родным Мінску і не спыняў творчасці, якая ішла з глыбіняў думак, насуперак болям, што мучылі цела. Хутка новая бяда: на родны край абрынулася вайна. Першая сусветная. Быццам нажом Беларусь распалавінілі чужынскія войскі. Паэт, як мог, дапамагаў землякам. Найбольш шкадаваў дзяцей, што цярпелі пакуты. Хоць сам даўно хварэў на сухоты, свой цукар часцей аддаваў малым. Пісаў для іх буквар, каб ведалі літары, словы – сапраўдны хлеб для дзіцячай душы.\nМара кожнага, хто піша, - пабачыць свае вершы пад вокладкай кніжкі. Сабраныя яны, як кветкі, у “Вянок”. Так называецца адзіны прыжыццёвы зборнік Багдановіча, выдадзены ў Вільні. Усё лепшае, што душа наспявала, стала лірычнымі непаўторнымі радочкамі, і вось пакладзены яны на кніжныя старонкі. Ён быў тады шчаслівым, калі трымаў кнігу, што толькі-толькі выйшла з-пад друкарскага станка. Ды мінулі ўжо тры гады… Стаяў прыгожы майскі дзень 1917 года, калі паміраў у Ялце паэт. Яркія сонечныя промні лашчылі паўднёвую зямлю, напоўненую квеценню. А Максім нетаропка правіў новыя вершы, глядзеў з замілаваннем на свой “Вянок”, пра які напісаў: Ў краіне светлай, дзе я ўміраю, Ў белым доме ля сіняй бухты, Я не самотны, я кнігу маю З друкарні пана Марціна Кухты. Голас паэта, трапяткі і прыгожы, быў пачуты на Радзіме. Ягоныя вершы станавіліся песнямі. А кветка васілёк з лёгкай рукі выдатнага лірыка ператварылася ў сімвал Беларусі.\nDswMedia -> Этнаграфічны музей


Іх жаданне – быць здаровымі | Ивацевичи и Ивацевичский район ● Івацэвічы і Івацэвіцкі раён\nІх жаданне – быць здаровымі\nКаля трыццаці дзяцей з інваліднасцю прынялі ўдзел у навагоднім прадстаўленні «Навагодняя казка аб куфары шчасця» ў ДУДАДЗіМ «Цэнтр дзіцячай творчасці г. Івацэвічы».\nНапярэдадні святаў у цэнтры прайшоў шэраг навагодніх прадстаўленняў, адно з іх – для асаблівых дзетак. На лёс такіх юных і прыгожых гасцей свята выпала выпрабаванне. Спраўляцца з хваробай ім прасцей, калі ёсць настрой, калі побач рука і ўсмешка дарослага.\n27 снежня сюды былі запрошаны ўсе дзеці з інваліднасцю з раёна, для іх былі падрыхтаваны салодкія падарункі ад аддзела па адукацыі Івацэвіцкага райвыканкама.\nВерыць у цуд і загадаць самае запаветнае каля святочнай ёлкі дзецям пажадала галоўны спецыяліст аддзела па адукацыі райвыканкама Вольга Бялевіч. Яна ж уручыла дыпломы юным пераможцам творчага конкурсу «Сябруюць дзеці на планеце». А пасля ў зале «пасялілася» казка…\nЗлюкі і Ведзьма амаль сарвалі нам усім свята, выкраўшы куфар шчасця. Чараўніца разам з Сёстрамі-Агеньчыкамі пачалі ратаваць куфар. Дапамаглі Кот Леапольд, які ўварваўся ў залу на самакаце, а яшчэ Карлсан і Папялушка. І толь-\nкі калі ўсё неабходнае для шчасця – дабрыня, сяброўства, смех і вяселле, працавітасць і надзея – напоўнілі куфар, то свята адбылося і заззяла навагодняя ёлка. Дзед Мароз са Снягуркай запрасілі ўсіх-усіх у вялікі карагод.\nЦікавы сюжэт, яскравыя касцюмы, любімыя героі і дабрыня ў пераможцах – такім убачылі свята дзеткі. Маё ж вока «зачапілася» за адносіны дарослых да такога асаблівага ранішніка. Як ветліва сустракалі гасцей у фае цэнтра героі-Ёлачкі, яны ж дапамагалі зарыентавацца дзеткам у калідорах будынка. З якім разуменнем усіх асаблівасцей было арганізавана свята. Музыка не надта гучная, каб не спужаць, большасць гульняў прайшла на месцы, а танцы і карагод дапамагалі арганізаваць героі. Яны падказвалі дзецям, бралі над імі шэфства. Ці не гэта галоўнае? Падарыць кожнаму свята з улікам яго пажаданняў і магчымасцей.\nПра гэта гаварыла і Алена Часовіч, якая выхоўвае сына з інваліднасцю:\n– У сына лёгкая ступень аўтызму, пачатковую школу мы закончылі ў звычайным класе. Зараз ужо другі год сын вучыцца дома, і ў гэтай чвэрці ён выдатнік! Для мяне гэта вялікая радасць, спадзяюся, што ён атрымае прафесію і будзе самастойным па жыцці наколькі гэта магчыма. Настаўнікі ў нас неверагодныя, дзякую педагогам ДУА «СШ №1 г. Івацэвічы», аднак на надомным навучанні ўсё ж ёсць дэфіцыт сяброў. Сын прыйшоў на свята, хоць ён не любіць гучнай музыкі, але вось танчыць каля ёлкі і радуецца. Дзякую арганізатарам за магчымасць «выйти в свет» і за асаблівы настрой!\nДзетвара доўга разглядала салодкія падарункі і фатаграфавалася з героямі. Адно іх адрознівае ад звычайных дзяцей: сярод іх пажаданняў на Новы год пункт быць здаровым – першы ў чарзе.\nПадрыхтавала Наталля ГЕРБЕДЗЬ


Bielarus.net › Беларуская Салідарнасьць » Алесь Чахольскі: Расейскай акупацыі – не!\n«Мы ўсіх запрашаем гэтак жа, як і на Асамблею патрыятычных сілаў Беларусі, літаральна ўсіх. Усім дадзім слова — усім патрыятычным сілам, лідэрам. Ёсьць у нас такая магчымасьць сьвяточна адзначыць Дзень беларускай вайсковай славы 8 верасьня ў Кіеўскім сквэры ля кінатэатру «Кіеў». Хацелася, каб шмат такіх акцый па ўсёй Беларусі ў гэты дзень прайшло.\nНа гэтым мерапрыемстве будзе заяўлена аб абароне Беларусі ад расейскай акупацыі. Мы будзем змагацца, калі расейскія войскі застануцца ў Беларусі пасьля вучэньняў. Пра гэта будзе сказана.\nЗапрашаем усіх людзей, каму неабыякавы лёс Беларусі, прыняць удзел і сьвяточна адзначыць гэты дзень і цьвёрда сказаць «Расейскай акупацыі — не!», — паведаміў Алесь Чахольскі.\nСьвята Дзень беларускай вайсковай славы прымеркаванае да гістарычнай даты — перамогі войскаў Вялікага княства Літоўскага над войскам Маскоўскага княства ў бітве 8 верасьня 1514 года пад Воршай.


Главная/Экономика/Агропром/ШЛЯХАМ ШТУЧНАГА АСЕМЯНЕННЯ\nПяць год таму на жывёлагадоўчай ферме №1, што размешчана ў вёсцы Сінкевічы, першымі на Лунінеччыне пачалі займацца вырошчваннем маладняку буйной рагатай жывёлы мяснога накірунку абердзін-ангускай пароды.\n– Наша гаспадарка, – гаворыць галоўны заатэхнік СП “Аграграніт” Васіль Вароніч, – мяса-малочнага накірунку. Летась у сярэднім на карову надаілі больш як па 4 тысячы кілаграмаў малака. Важкі ўклад у агульную справу ўнеслі лепшыя аператары машыннага даення Лідзія Кнырэвіч, Аліна Шкут, Зоя Цітовіч. Перавыкананы план продажу ялавічыны дзяржаве. Сёлета мяркуем не толькі замацаваць дасягнутае, але і выйсці на больш высокія рубяжы.\nНа Сінкевіцкай ферме, калектыў якой узначальвае Валянціна Катовіч, скрупулёзна займаюцца не толькі адкормам бычкоў высокапрадукцыйнай пароды, але і вырошчваннем цялушак для ўзнаўлення малочнага статку. Жывёлін даглядаюць Галіна Рудзько, Святлана Кляўцэвіч, Алена Калыхан, Святлана Фурсевіч і Лідзія Буневіч. У мінулым годзе з фермы адпраўлена на мясакамбінат 220 бычкоў вышэйшай укормленасцю і больш як па 400 кілаграмаў вагою кожны. За студзень і люты рэалізавана 49 тон мяса. А ў цэлым за год плануем выйсці на паказчык 250 тон ялавічыны.


Урачыстае адкрыццё конкурсу "Еўрабачанне" прайшло ў Лісабоне\n00:55 17 лютага 2019\n09:57 07.05.2018 (абноўлена 09:58 07.05.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nТрадыцыйная чырвоная дарожка конкурсу, па якой прайшлі 43 удзельніка, была замененая на сінюю.\nМІНСК, 7 мая — Sputnik. Урачысты старт міжнароднаму песеннаму конкурсу "Еўрабачанне", які праводзіцца ўжо ў 63-ы раз, быў дадзены ў нядзелю ў партугальскай сталіцы, паведамляецца на сайце конкурсу.\nAlekseev расказаў пра свой настрой перад стартам "Еўрабачання"\nУдзельнікі конкурсу прайшлі па блакітнай дывановай дарожцы на ўзбярэжжы ракі Тэжу каля Музея мастацтва, архітэктуры і тэхналогіі. Раней паведамлялася, што тэма "Еўрабачання" ў 2018 годзе прысвечана акіяну, таму арганізатары вырашылі замяніць традыцыйную чырвоную дарожку на блакітную.\nВа ўрачыстай цырымоніі адкрыцця прынялі ўдзел прэзідэнт Партугаліі Марселу Ребел ды Соза і міністр культуры Луіс Фэліпэ Кастра Мендэс.\nСёння ў Алціс-Арэне, дзе праходзіць конкурс, пройдуць дзве рэпетыцыі выканаўцаў. Першы паўфінал адбудзецца 8 мая, другі — 10 мая, а пераможца стане вядомы 12 мая.\nПартугалія прымае "Еўрабачанне" ўпершыню. Права на правядзенне конкурсу яна атрымала пасля перамогі прадстаўніка гэтай краіны Сальвадора Сабрала на конкурсе ў 2017-ім годзе.\nНагадаем, што Беларусь у гэтым годзе прадставіць украінец Alekseev, ён выступіць 8 мая пад нумарам 8 з песняй на англійскай мове Forever. Прадстаўніца Расіі Юлія Самойлава з песняй I Will not break праспявае ў другім паўфінале пад шостым нумарам.\nФаварытамі "Еўрабачання 2018" букмекеры называюць прадстаўнікоў Ізраіля, Нарвегіі і Эстоніі. Выканаўцу з Беларусі адводзяць 20-е месца ў агульным рэйтынгу.\nЕўрабачанне, Лісабон, Партугалія


«Чалавек трапіў у турму — трэба за яго змагацца!» — экс-палітвязень Аляксей Караткоў\nhttps://spring96.org/be/news/107567 2022 2022-04-29T13:07:51+0300 2022-04-29T13:07:51+0300 2022-04-29T13:55:13+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/korotkov_alex.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nІЧУ на Акрэсціна — СІЗА-1 — СТ-8 Жодзіна — СІЗА-1 — СІЗА-6 Баранавічы — калонія «Воўчыя норы» — гэта маршрут палітзняволенага CEO-распрацоўшчыка стартапа MakeML Аляксея Караткова за амаль паўтара года. Яго затрымалі ў канцы жніўня 2020-га каля Чырвонага касцёла і арыштавалі на восем сутак. За гэты час у ягоным тэлефоне знайшлі фота і відэа з пратэстаў, за якія яму і выставілі абвінавачванне паводле двух «пратэсных» артыкулаў Крымінальнага кодэкса. Пасля гучнага суда Аляксея асудзілі да двух гадоў калоніі. Праграміст выйшаў на волю, цалкам адбыўшы ўвесь свой тэрмін, сёлета 10 сакавіка. Ён адразу пакінуў Беларусь і цяпер знаходзіцца ў бяспецы. Як прайшлі ягоныя паўтара года ў зняволенні, як ён даведаўся пра вайну і як яе ўспрынялі зняволеныя, ці варта маўчаць пра рэпрэсіі супраць блізкіх, што пісаць і чаго пазбягаць у лістах палітвязням — Аляксей распавёў «Вясне».\nАляксей Караткоў пасля вызвалення\n«У мяне была магчымасць пачысціць тэлефон, але мне стала шкада відэа»\nПадчас пратэстаў у 2020 годзе Аляксея затрымлівалі ў адміністрацыйным парадку двойчы. Першы раз гэта адбылося 28 ліпеня каля будынка КДБ, калі там утварылася чарга з ахвотнікаў падаць хадайніцтва за змену меры стрымання Віктару Бабарыку. Тады Караткова адпусцілі без складання пратаколу. Другі раз яго затрымалі 27 жніўня на плошчы Незалежнасці, побач з Чырвоным касцёлам. Тады Аляксея арыштавалі на восем сутак, але на волю ён так і не выйшаў — яму выставілі абвінавачванне паводле арт. 293 Крымінальнага кодэкса (масавыя беспарадкі). Аляксей распавёў, як яго затрымлівалі і як ён зрабіўся фігурантам крымінальнай справы:\n«Затрымлівалі вельмі мякка. Плошчу з усіх бакоў перакрылі. Людзей было няшмат. Таму мы самі прайшлі ў аўтазакі. У мяне нават была магчымасць пачысціць тэлефон, але мне стала шкада відэа, таму што я не паспеў іх перакінуць. Я падумаў, што нічога страшнага, пасяджу «суткі», затое відэа захаваюцца. Але выйшла інакш. У РУУС пасля агляду тэлефона яго адклалі ў бок. Усіх сукамернікаў на ЦІП Акрэсціна выклікалі на прафгутаркі, а мяне — не. Тады ўпершыню я пачаў разумець, што будзе штосьці сур'ёзнае.\nНасамрэч, Акрэсціна я больш за ўсё запомніў з усіх месцаў знаходжання. Там самы моцны смурод. У турме лягчэй сядзець, чым на «сутках». Умовы лягчэйшыя, ты сам прыстасоўваешся, абжываешся. Цяпер дык наогул на Акрэсціна камеры перагружаюць, не даюць матрацы. Калі я там быў у канцы жніўня 2020-га, такога не было. Мы, калі чыталі гэтыя навіны [пра ўтрыманне ў ЦІП і ІЧУ Акрэсціна], то жахаліся.\nУ дзень вызвалення пасля адміністрацыйнага арышту мяне вывезлі за браму на міліцэйскай газэлі. Дзверы адчыніліся — а там мяне чакалі супрацоўнікі ГУБАЗіКа. Мы паехалі на ператрус у маю кватэру і ў машыну».\n«На «пакаяльным» відэа ў мяне атрымалася сказаць так, што мяне не паказалі»\nПасля ператрусу Аляксея павезлі ў ГУБАЗіК. Там з ім запісалі традыцыйнае «пакаяльнае» відэа, аднак на праўладных каналах яно так і не з'явілася:\n«Яны мне напісалі спіс тэм, пра якія я павінен сказаць. Але я разумеў, што трэба казаць, каб у іх не было жадання паказваць мяне. У мяне атрымалася сказаць так, што мяне не паказалі [у тэлеграм-канале і на ТБ]. Я казаў штосьці кшталту, што было парушэнне маіх правоў, правоў іншых грамадзян і было б няправільна, калі б я не хадзіў. Ніякіх шкадаванняў я не выказваў. Не ва ўсіх людзей, вядома, была потым такая магчымасць…».\n«На «Валадарцы» было лягчэй за ўсё сядзець»\nНа момант затрымання Аляксея ў Беларусі налічвалася толькі 49 палітвязняў (цяпер гэтая лічба вырасла амаль у 24 разы), таму ў СІЗА іх намагаліся ўтрымліваць у розных камерах, каб «палітычныя» не перасякаліся. Каля пяці месяцаў Аляксей утрымліваўся ў СІЗА-1, пяць месяцаў — у Жодзіне, тры месяцы — у СІЗА Баранавічаў. Адразу праграміст знаходзіўся на «Валадарцы» з людзьмі, якія былі затрыманыя паводле цяжкіх артыкулаў Крымінальнага кодэкса: за забойства, наркотыкі. Аляксей там стаў сведкам суіцыду сукамерніка:\n«Да нас падсялілі ўзбека, які выкінуў маленькую дачку з акна. Ён ні з кім амаль не размаўляў. Праз некалькі дзён ён уначы абрэзаў провад на кіпяцільніку, паклаў правады на язык і ўключыў яго ў разетку. Мы, калі знайшлі яго каля 4-й раніцы, пачалі грукаць у дзверы і клікаць медыкаў, але 40 хвілін мы не маглі дачакацца, каб нам дзверы адчынілі. Калі прыйшлі, то ў яго ўжо не было пульсу. Напэўна, ён памёр».\nДругі раз Аляксей знаходзіўся ў камеры, дзе ўтрымліваюцца асуджаныя зняволеныя з захворваннямі з усёй Беларусі, напрыклад, з анкалогіяй, ці каму патрэбная аперацыя. Такіх камер у СІЗА-1 пяць, у іх знаходзіцца каля 45 чалавек\n«Гэтыя камеры называюцца «рэспубліканскай бальнічкай» — амаль як хоспіс. Туды вязуць зняволеных, якія адбываюць пакаранне, калі ў іх сур'ёзныя хваробы. Раз-два на тыдзень там хтосьці паміраў.\nУ «рэспубліканскай бальнічцы» ўмовы ўтрымання, канечне, былі лепшыя за мае: я мог ляжаць цэлы дзень, у нас былі ложкі накшталт «пярыны», харчаванне лепшае, хворым давалі малако, і яны мяне часта частавалі.\nНа «Валадарцы», напэўна, было лягчэй за ўсё сядзець. Я намагаўся чымсьці сябе заняць: кніжкі чытаў, ангельскую вучыў, на лісты адказваў».\nТурма ў Жодзіне Аляксею запомнілася толькі тым, што там затрымлівалі лісты:\n«Затрымлівалі на месяц на атрыманне і на паўмесяца на адпраўку. Пакуль твой адказ на ліст дойдзе — ужо ўсё 10 разоў памяняцца паспее».\n«Думаў, што мне дадуць пяць гадоў — у Мінску ўсім як пад капірку давалі па пяць гадоў»\nКрымінальную справу супраць Аляксея Караткова паводле ч. 2 арт. 293 КК (удзел у масавых беспарадках) і ч. 1 арт. 342 КК (удзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадзянскі парадак) разглядаў сумна вядомы суддзя Першамайскага раёна Максім Трусевіч. Суд доўжыўся амаль паўтара месяца. За гэты час прызначылі дадатковую экспертызу, дэпутатка Бундэстага Германіі накіравала зварот суддзю, а той у адказ ініцыяваў праверку з нагоды ўмяшання ў судовую дзейнасць, Аляксей адмовіўся даваць паказанні і выступіў з моцнай прамовай, а пракурорка адмовілася ад абвінавачвання паводле ч. 2 арт. 293 КК. Але пры гэтым Аляксей кажа, што тады нават не спадзяваўся на тое, што яго могуць выпусціць на волю ў выніку судовага разгляду:\n«Наогул я думаў, што мне дадуць пяць гадоў. У мяне ж была ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса, а па ёй у Мінску ўсім давалі, як пад капірку, па пяць гадоў».\nАляксей расказаў, чаму ён вырашыў адмовіцца даваць паказанні, і адзначае, што гэта было правільнае рашэнне:\n«Я з пачатку следства трохі даў паказанняў, таму што адвакат сказаў. Ён да мяне прыйшоў і кажа: «Трэба ў кожным разе штосьці казаць. Ты ж разумееш, што сябры і сям'я нанялі мяне, і лепш даць сведчанні». Але лепей сапраўды не было. Заўсёды лепш маўчаць, а яны хай даказваюць і прызначаюць экспертызы. Лепей ад таго, што ты штосьці скажаш, не будзе».\n«Аператыўны работнік выкурвае тры цыгарэты і не разумее, што рабіць»\nУ сувязі з пачаткам судовага працэсу над палітвязнем Аляксеем Каратковым дэпутатка Бундэстага Германіі Табеа Рэснер звярнулася да суддзі Максіма Трусевіча. Яна заклікала яго правесці справядлівы судовы працэс з выкананнем законнасці. У адказ на гэта суддзя адправіў ейны зварот у міліцыю, расцаніўшы гэта як «умяшанне ў працу суда». Была распачатая праверка:\n«Гэта было забаўна, што Трусевіч праверку прызначыў. Да мяне на «Валадарку» прыйшоў аператыўны работнік. Ён чытае нейкую паперку, выкурвае тры цыгарэты і не разумее, што рабіць. Пытаецца, ці ведаю я гэтую грамадзянку [Табеа Рэснер]. Яны там распачалі праверку, але незразумела якую і незразумела пра што. Гэты опер проста не разумеў, што яму трэба рабіць. Я тады таксама адмовіўся ад дачы паказанняў.\nЯ ўспрыняў гэты зварот як падтрымку».\nАляксей — пра сваю прамову ў судзе: «Напісаў за паўгадзіны пасля адбою ў турме»»\nНа судзе Аляксей не прызнаў віну і адмовіўся даваць паказанні. Замест гэтага ён выступіў з моцнай прамовай, у якой узгадаў свайго прадзеда Лук'яна. У гады Другой сусветнай вайны таму прапанавалі супрацоўнічаць з фашыстамі, але Лук'ян зламаў стрэльбу і ўцёк да партызанаў. А потым з Чырвонай арміяй дайшоў да Берліна.\n«Як дзед Лук'ян дачакаўся перамогі над фашызмам, гэтак і я дачакаюся перамогі над беззаконнем і несправядлівасцю», — скончыў тады свой выступ на судзе палітвязень.\nВыступ ў судзе Аляксея Караткова цалкам\nАляксей распавёў, як рыхтаваў прамову і чаму яму важна было выступіць з ёй:\n«Я думаў шмат, але напісаў прамову за паўгадзіны пасля адбою ў турме Жодзіна за два тыдні да суда. Памятаю, я вельмі баяўся, што ў мяне забяруць яе. А вывучыць на памяць чамусьці не выходзіла. Я перапісаў прамову на некалькі аркушаў. Адну копію я хацеў перадаць адвакату на выпадак таго, калі перад судом у мяне яе забяруць. Я перажываў, што мне не дадуць яе сказаць у судзе, таму я намагаўся яе выбудаваць так, каб у ёй гучалі словы, «прымальныя суду», амаль да апошняга моманту.\nМне не хацелася даваць паказанні ў судзе і адказваць на пытанні пракурора. Таксама мне хацелася перадаць настрой, што турма — гэта наогул не самае страшнае. Столькі людзей баяцца турмы, і праз гэта ў нас такая страшная сітуацыя ў краіне. Я імкнуўся і ў лістах даносіць гэтыя настроі. Так, там не самыя прыемныя рэчы адбываюцца, але не ўсё так крытычна».\n«Не будзе чалавеку, які трапіў у турму, яшчэ горш»\nУ сувязі з гэтымі падзеямі суд над Аляксеем прайшоў досыць гучна. Яго асудзілі да двух гадоў калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму. Хлопец упэўнены, што калі чалавек трапіў у турму, то за яго трэба змагацца. Паводле Аляксея, усе дзеянні на волі ўздзейнічаюць на лёс зняволенага:\n«Уплывае, напэўна, усё, але як — пытанне. У мяне ўплывала тое, што шмат людзей да мяне на суд прыходзіла, што пра мой суд пісалі розныя СМІ.\nАле, калі казаць, як правільна, то гэта, вядома, правільна. Чалавек трапіў у турму — трэба за яго змагацца! Але нават сям'я кажа, што «нічога не рабіце, яму горш толькі будзе». Не! Гэта, па сутнасці, перамовы з тэрарыстамі. Не будзе чалавеку, які трапіў у турму, яшчэ горш. Трэба паказваць, што яго не кінулі.\nЯ памятаю на адным з маршаў у жніўні 2020 года, калі мы ішлі з Плошчы Незалежнасці на Акрэсціна, то сустрэлі Макса Каржа на матацыкле. І ён кажа, што не трэба правакаваць і злаваць іх [супрацоўнікаў ЦІП і ІЧУ]. Як такое наогул можна казаць? Для мяне гэта незразумела. Цяпер мы бачым, да чаго прывяла пазіцыя "лепш не злаваць"».\n«Вы мне кайданкі самі зашпілілі — як я вазьму адразу чатыры сумкі?»\nЗа год і сем месяцаў Аляксей перажыў пяць этапаў у ізалятары, турму, калонію. Былы палітвязень расказаў, як на практыцы выглядалі ягоныя пераезды:\n«Калі мяне везлі з «Валадаркі» ў Баранавічы, у мяне былі чатыры вялікія сумкі (каля 50 кілаграм). Я папрасіў начальніка канвою, каб ён дазволіў іншым зэкам дапамагчы мне паднесці сумкі, але ён сказаў: «Не, мала таго, што сам усё панясеш, дык яшчэ і ў кайданках». Проста самае цікавае, што ў кайданках я не мог узяць больш за дзве сумкі. Памятаю, пад'ехалі да цягніка — наш прычапны вагон да пасажырскага цягніка. І ім трэба ўсё хутчэй зрабіць, а я хаджу і па адной сумцы нашу. Яны штосьці крычаць, сабакі брэшуць, а я кажу: «Дык а што я магу зрабіць? Вы мне кайданкі самі зашпілілі — як я вазьму адразу чатыры сумкі?» Я разумею, што яны мне нічога не зробяць. Гэта мае асабістыя рэчы, чаму я павінен іх пакідаць? Кайданкі больш дыскамфорту прынеслі канваірам. Я стаміўся, вядома, але нічога страшнага».\nУжо ў СІЗА Баранавічаў Аляксей аддаў бацькам каля 15 кілаграм лістоў і зімовыя рэчы, таму этап у калонію быў лягчэйшы.\nУ калоніі за ўвесь час Аляксей зарабіў толькі восем рублёў\nУ папраўчай калоніі №22 Аляксей займаўся тым, што разбіраў медныя правады:\n«Прывозілі медныя кабелі дыяметрам пяць сантыметраў, а мы іх разбіралі на складальныя часткі».\nЗа пяць месяцаў Аляксей змог зарабіць у калоніі каля васьмі рублёў. Для параўнання: да зняволення ён мог зарабляць да трох тысяч долараў на месяц.\n«Каб хтосьці пашкадаваў праз тое, што сеў у турму, — я не сустракаў такога»\nЦяпер у ПК №22 знаходзяцца 39 палітвязняў. Але, паводле Аляксея, у «Воўчых норах» адбываюць тэрміны паводле палітычных прысудаў больш зняволеных. Забаронаў на зносіны паміж сабой палітвязні не маюць. Аляксей адзначае, што яны імкнуцца не падаць духам: «Кагосьці больш ахутвае маркота, кагосьці менш»:\n«Але каб хтосьці пашкадаваў праз тое, што ён сеў у турму, — я не сустракаў такога ні ў каго. Ні разу я не чуў: «Дарма я гэта зрабіў». Некаторыя больш перажываюць праз сям'ю ці іншыя акалічнасці. Калі цяпер некаторыя кажуць, што трэба аказваць матэрыяльную дапамогу Украіне, то я ўзгадваю палітвязняў, 90% сем'яў якіх не атрымліваюць аніякай матэрыяльнай дапамогі. 70-80% не атрымлівалі і раней такой дапамогі. Гэта адбываецца і праз тое, што сем'і баяцца расказаць, атрымаць дапамогу, ці праз тое, што пра кагосьці забыліся напісаць. Як тут дапаможаш, калі сем'і баяцца? Думаю, ва Украіне з гуманітарнай дапамогай будзе такая самая сітуацыя».\nУ «Воўчых норах» утрымоўваецца палітзняволены жыхар «Плошчы Перамен» Сцяпан Латыпаў. Паводле Аляксея, ён «трымаецца малайчынам». Караткоў быў у адной секцыі з палітвязнем Дзмітрыем Дубковым:\n«Мы збіраліся і чыталі лісты людзей, якія пісалі, як ім файна адпачываецца. І смяяліся з гэтага».\n«Нармальна не можаш пачытаць кнігу ці напісаць ліст»\nЯк заўважае Аляксей, стаўленне да «палітычных» і «звычайных» зняволеных адрозніваецца, пачынаючы з таго, што ўсіх палітвязняў ставяць на прафілактычныя ўлікі:\n«Гэта значыць, што на працягу дня будуць дадатковыя праверкі. Кантралёры прыходзяць нават на прамзону і адзначаюць, ці на месцы «прафулік». Памятаю, былі выхадныя, калі правяралі сем разоў за дзень. Ты нармальна не можаш пачытаць кнігу ці напісаць ліст. У гэтым нічога страшнага няма, але гэта непрыемна і злуе. Акрамя гэтага, у «палітычных» часцей ладзяць ператрусы».\nАдмысловага стаўлення «звычайных» зняволеных да палітвязняў Аляксей не заўважыў.\n«Лісты ў турме — ледзь не адзінае, што давала добрую эмоцыю»\nАляксей распавядае, што за паўтара года яму прыйшло каля паўтары тысячы лістоў і каля 350 паштовак. Ён раіць, што лепш пісаць у лістах і чаго лепш унікаць:\n«Першы год (з верасня 2020 па верасень 2021 года) з лістамі і падтрымкай усё было нармальна. Потым было такое, што сябры і знаёмыя пачалі пісаць, як яны файна дзесьці адпачылі — і ўсё. Не, каб якіх-небудзь тэхналагічных навін напісаць, фактаў якіх-небудзь цікавых. Я разумею, што звычайных навін скінуць не атрымаецца, але іншае штосьці можна.\nПраз год у мяне склалася ўражанне, што ў людзей знікла разуменне, куды яны пішуць лісты. Я, вядома, быў рады за сяброў, калі яны добра бавяць час і адпачываюць. Але, калі яны больш ні пра што не пішуць, то гэта пачынала злаваць. Напрыклад, прыйшло пяць лістоў і ў кожным мне пішуць, якое цёплае лета і якая цёплая вадзічка. Ты думаеш: «Так, няблага, хлопцы».\nНаогул лісты ў турме — ледзь не адзінае, што давала добрую эмоцыю. Мне, канечне, цяпер цяжка прыгадаць свае пачуцці, якія былі год назад. Але гэта было радасна штораз».\nАляксей раіць пісаць у лістах пабольш навін (у залежнасці ад інтарэсаў зняволенага), рэбусы, шарады:\n«Вось гэта цяпер было б супер!»\n«У першы дзень вайны мне было страшна»\nПра поўнамаштабнае ўварванне расійскіх войскаў ва Украіну Аляксей дазнаўся раніцай 24 лютага:\n«У першы дзень вайны мне было страшна. Потым я супакоіўся: я глядзеў навіны і аналізаваў. У рускіх навінах адразу распавядалі, як яны ўзялі нейкае ўкраінскае сяло, і ты разумееш, што ніякіх сур'ёзных гарадоў яны ўзяць не могуць. Я разумеў, што ў кожным разе ўкраінцы не пакорацца. Праз дзён восем яны ўжо перасталі паказваць нават «узятыя сёлы». Нібыта тры гадзіны навіны ідуць, але навінаў у іх няма. Нават стала нецікава глядзець іх, таму што ў іх не было ніякай інфармацыі.\nУ рускія навіны часам устаўляюць вытрымкі з сюжэтаў BBC, дзе захоўваўся арыгінальны «бягучы радок». З гэтага можна было атрымаць трошкі навінаў».\n«У першы дзень вайны зэкі казалі: "Путин красавчик"»\n«У калоніі я пабачыў дзеянне прапаганды на практыцы. Там зусім няма альтэрнатыўнай крыніцы інфармацыі ў зняволеных. Зразумела, што стаўленне да ўлады напружанае ў іх, але ў першы дзень вайны, калі ў тэлевізары былі толькі рускія навіны, то зэкі казалі: «Путин красавчик». Мяне гэта так шакавала. Былі хлопцы, з якімі мы шмат у чым сыходзіліся ў меркаванні — а потым яны такое выдаюць...\nУ першыя дні вайны я не мог нават з імі паспрачацца з гэтай нагоды. Калі яны збіраліся па 3-5 чалавек, то настолькі былі захоплены і ўзбуджаны абмеркаваннем, што было складана ўставіць туды свае «пяць капеек». Трохі часу мінула і яны пачалі астываць. Я ім паказваў неадпаведнасці ў навінах, а яны спрачаліся: «Не мог жа Пуцін так памыліцца». Праходзіць час — людзі цверазеюць».\n«Апошнія тыдні мне не верылася, што я хутка вызвалюся»»\n10 сакавіка Аляксей выйшаў на волю з папраўчай калоніі №22. Ён адбыў цалкам свой тэрмін::\n«Вызваленне, канечне, выглядае не як у фільмах: няма такога, што дзверы адчыніліся і ты пайшоў на волю. Мяне вызвалілі, але потым мне яшчэ трэба было ісці на склад па рэчы. А потым яшчэ трэба было даведку забраць пра вызваленне. Нібыта ты ўжо вольны, але не зусім яшчэ.\nАпошнія тыдні мне не верылася, што я хутка вызвалюся. Проста не верылася. Я разумеў, але ўсвядоміць гэтага не мог».\nАляксей расказвае, што ў яго быў спіс справаў, пра якія ён марыў за кратамі:\n«Мне вельмі хацелася прыняць ванну, але атрымалася гэта толькі на дзясяты дзень на волі. Але гэта аказалася не так прышпільна, як меркавалася».\n«Перамога дакладна ў нас будзе»\nАляксей цяпер не шкадуе, што яму выпала прайсці ўвесь гэты шлях. Ён упэўнены, што гэта яшчэ не канец, але цяпер былы палітвязень трошкі разгублены. На пачатку гутаркі Аляксей сказаў, што ён адчувае, што «страціў не толькі дом, але і ідэнтычнасць»:\n«Я гэта [удзел у акцыях пратэсту] рабіў не дзеля кагосьці, а рабіў дзеля сябе. Як я сябе буду адчуваць, калі бачу, што няправільнае, а я ніяк не перашкоджу гэтаму? Зразумела, што мне будзе дрэнна і некамфортна. Мне прыходзіла шмат лістоў з апісаннем таго, як людзі адпачываюць за мяжой і як ім цудоўна. А мне было больш камфортна ў турме, я пачуваўся там спакайней, чым цяпер у бяспецы і на волі.\nПерамога дакладна ў нас будзе. Цяпер трэба рабіць усё, каб дапамагаць Украіне. Пасля вайны ў Расіі сапраўды зменіцца ўлада. І толькі пасля гэтага змяніцца сітуацыя ў Беларусі. Свабода Беларусі залежыць ад свабоды Расіі».\n29.04.2022 Тэгі: палітвязьні, умовы ўтрыманьня, гісторыі вязняў


Добавлено: 12 Jan 2018, Fri, 21:29 Заголовок сообщения: Беларуская Вільня\nДарогі, вечныя дарогі!\nЯк след захованай трывогі,\nТо поўны чараў спадзявання,\nТо страхаў цёмнага знікання,\nКалі душа свой лёс прачуе\nІ ноч нябыту зацянюе...\nДарогі, цёмныя дарогі!\nДобавлено: 12 Jan 2018, Fri, 22:11 Заголовок сообщения:\nСваю вандроўку мы пачалі не з месцаў звязаных з дзейнасцю беларусаў ці на карысць Беларусі, але ўсё ж такі з месцам, дзе 27 гадоў назад леглі першыя 14 ахвяр, што адкрылі акрываўлены шлях і да нашай Незалежнасці.\nПоследний раз редактировалось: Валацуга (12 Jan 2018, Fri, 22:25), всего редактировалось 2 раз(а)\nДобавлено: 12 Jan 2018, Fri, 22:20 Заголовок сообщения:\nДарэчы, мінчукі, у раёне Лаздзінай хрушчоўкі ды хвоі дадуць вам 100-адсоткавае адчуванне, што вы нікуды не з'язджалі з Ангарскай.\nА скульптурную кампазіцыю "Раніца" у вільнюскім тумане вельмі лёгка пераблытаць з "бабай на карове" на Партызанскім праспекце...\nДобавлено: 12 Jan 2018, Fri, 23:00 Заголовок сообщения:\nШпіталь "Мішмерас Хойлем" па вуліцы Kauno, 7.\nУ 1914 годзе тут працавала Цётка і загойваў раны Максім Гарэцкі, які ўспамінаў:\nЗагадчык "Мішмерас Хойлема" доктар Ром быў блізкі друг Івана Луцкевіча. Тут жа працавала міласэрнаю сястрою і клала пад падушкі "Нашу Ніву" нябожчыца Цётка, наша незабытная пяснярка і рэвалюцыянерка Алёізія Пашкевічанка. Гэны гошпіталь быў наогул самы лепшы з усіх, якія відзіў я за час вайны; после-ж таго, як мяне даведаўся Іван Луцкевіч, я ляжаў там як у сваёй хаце пад апекай маткі і добра лепшаў.\nУ гэтым жа шпіталі працаваў і доктар Айбаліт.\nДобавлено: 12 Jan 2018, Fri, 23:26 Заголовок сообщения:\nЦарква святых Канстанціна і Міхала (Jono Basanavi?iaus g. 27), збудаваная ў 1913 годзе па праекце Уладзіміра Адамовіча, якую часта называюць храмам-помнікам літоўскаму князю Канстанціну Астрожскаму. Праўда, не Канстанціну Іванавічу, а яго малодшаму сыну - Канстанціну Канстанцінавічу.\nДобавлено: 12 Jan 2018, Fri, 23:51 Заголовок сообщения:\nДом з балванамі (атлантамі) (Pylimo, 26/Traku, 1)\nБылы палац Тышкевічаў, франтон якога да гэтага часу ўпрыгожвае іх радавы герб. Тут Яўстах захоўваў некаторые свае знакамітыя археалагічныя здабыткі.\nЗ траўня 1907 тут месцілася рэдакцыя "Нашай нівы". Быў і акруговы суд, у якім працаваў адвакат беларускага народу Францішак Багушэвіч. Кажуць, што ў гэтым будынку збіраліся паўстанцы Каліноўскага. А не так даўно кампанію Янісу Райнісу склаў і наш Якуб Колас, які жыў і працаваў у памяшканні рэдакцыі.\nДобавлено: 13 Jan 2018, Sat, 0:08 Заголовок сообщения:\nА гэты будынак у аварыйным стане, што на рагу вуліц Pylimo, 51 і Sodu, не што іншае, як рэдакцыя "Нашай нівы" на пачатку 1907 - да таго часу, пакуль яна не пераехала ў палац Тышкевічаў.\nДобавлено: 15 Jan 2018, Mon, 21:38 Заголовок сообщения:\nУ старой Вільні вельмі лёгка заблудзіцца, але гэта цяжка заўважыць, бо вулачкі горада самі будуць выводзіць вас да тых ці іншых адметных месцаў і вы забудзіцеся на тое, куды вы на самрэч кіраваліся. Тык і мы самі выйшлі на Дамініканскую вуліцу.\nУ мурах дамініканскага кляштара касцёла святога Духа лічыў свае апошнія гадзіны перад смяротным пакараннем Кастусь Каліноўскі разам са сваімі паплечнікамі. Сумна вядомым гэты кляштар стаў і для філарэтаў з філаматамі.\nДобавлено: 15 Jan 2018, Mon, 23:43 Заголовок сообщения:\nДамініканская вуліцы прыхавала яшчэ пару-тройку цікавых будыначкаў.\nТак у доме 11 месцілася кнігарня Марыі Пясяцкайце-Шляпялене,дзе можна было падпісацца на беларускія кнігі і перыядычныя выданні\nПобач з былой кнігарняй сучасны пяцізоркавы гатэль - былы палац Завішаў.\nАдразу за ім - палац Гарэцкіх. Што за яны - не ведаю, але, мабыць не тыя, з каго пачалася наша вандроўка\nА праз дарогу, на рагу з Універсітэцкай, палац Бжастоўскіх\nКажуць, што ў 1802 годзе гэтым домам валодаў Міхал Клеафас Агінскі.\nДобавлено: 16 Jan 2018, Tue, 1:00 Заголовок сообщения:\nДобавлено: 16 Jan 2018, Tue, 19:03 Заголовок сообщения:\nАд сюль Якуб Колас і паехаў у вёску Сані (Талачынскі раён) працаваць настаўнікам ў першай на Беларусі прыватнай беларускай школе. А запрасілі яго з Вільні Гардзялкоўскія (вёска Забайкал), якія за прыватныя грошы і арганізавалі гэтую школу у 1908 г.\nДобавлено: 16 Jan 2018, Tue, 22:05 Заголовок сообщения:\nВандравалі мы як раз у дзень народзінаў Адама Міцкевіча і было цяжка абмінуць месцы звязаныя з жыццём і творчасцю паэта. Здаецца, што брук старой Вільні і да гэтага часу памятае яго крокі...\nПачаць лепш з Pilies, 13, дзе жыў паэт, калі прыехаў да Вільні на вучобу ва Універсітэце ў 1815 годзе\nДа месца вучобы тут рукой падаць, а то і меней - зусім побач. Залішне казаць, што ён стаўся найбольш знакамітым выпускніком гэтай навучальнай установы. Сярод колькіх дзясяткаў мемарыяльных шыльдаў у гонар выпускнікоў у Галерэі старажытнай ВНУ - адна ў гонар Адомаса Міцкевічуса\nКалі вы ўжо патрапілі на універсітэцкія панадворкі, то, канешне, зойдзеце і ў касцёл святых Янаў.\nА калі вы зайшлі толькі да пана Адама і не жадаеце марнаваць час, то вам варта заплюшчыць вочы і накіравацца да паўднёвага нефа храма.\nНа тым месцы, дзе любіў стаяць паэт, сёння стаіць яго бюст.\nА калі раптам вы зусім не спяшаецеся, што ў Вільні толькі вітаецца, то пасядзіце на лавачцы ва універсітэцкім дворыку імя Міцкевіча, ды перагартайце старонкі твораў знакамітага ліцвіна.\nДарэчы, ён і вядзе да Pilies, 13. Добра, калі вы спынілі свой выбар на першым зборніку Міцкевіча "Балады і рамансы". Ён якраз быў надрукаваны ў быдынку непадалёк універсітэту - у друкарні Завадскага па ?v. Jono, 4.\nПасля можна ўжо пакрочыць на супрацьлеглы бок Pilies да дома з адмысловым адрасам - завулак Literatu, 5. Тут, у бацькоў свайго сябра Казімежа Пясецкага спыняўся Адам, калі ехаў з Коўна, дзе адразу пасля ўніверсітэту адпрацаваў чатыры гады настаўнікам (мабыць, вучыўся на бюджыце і не пазбег размеркавання). Тут ён пісаў "Гражыну", "Дзядоў" ды запрашаў на філіжаначку кавы сваіх сяброў філаматаў. На арцы дома ўсталяваны ажно тры шыльды - на трох мовах. Як вы ўжо здагадаліся - беларускай шыльды мы не знайшлі.\nЗусім непадалёк адсюль будынак з адрасам - Bernardinu, 11. Па чутках, тут да стагоддзя Міцкевіча ў 1898 годзе быў адчынены музей. А сам Міцкевіч тут скончыў сваю "Гражыну".\nЗайдзіце ў дворык музея, прысядзце, прыслухайцеся і, я ў гэтым упэўнены, вы абавязкова пачуеце шэпт хваляў возера Літоўка...\nКалі літоўскія хвалі вас не прыспалі, то можна рухацца далей. Прайдзіцесь пешкам па Pilies ажно да Вострай брамы і не забудзьцеся на радкі з паэмы "Дзяды", бо ідзём мы на сустрэчу з самім Конрадам.\nБазыльянскія муры - адно ці не з самых беларускіх месцаў Вільні... У гэтых мурах паўгады свайго жыцця пад арыштам правёў Адам Міцкевіч. Дзіўныя рэчы... Спачатку келлю Конрада прыпісвалі да будынка, дзе сёння месціцца мемарыяльная шыльда, але дзякуючы "апошнім даследванням" яе прыбралі з будынку гатэля і перанеслі ў асобнае памяшканне за яго межамі. Хаця, дзе праўда - хто яго ведае?..\nКалі вы не стаміліся, то вярніцеся па сваім маршруце крышку назад. Яно таго неабходнае, калі вы ўжо крочыце па Вільні з панам Адамам. Прыпыніцеся насупраць будынка па адрасе - Didzioji, 22. Менавіта з яго Міцкевіч\nз'ехаў у сваю ссылку, каб болей ніколі не вярнуцца на сваю Радзіму, у сваю Літву...\nНе цэнім, маючы, а страцім залатое -\nДобавлено: 16 Jan 2018, Tue, 22:44 Заголовок сообщения:\nДобавлено: 19 Jan 2018, Fri, 0:01 Заголовок сообщения:\nПамятная шыльда бібліятэкі\nШыльда Станіславу Юндзілу\nТэадор Нарбут, Ігнат Дамейка\nНаявялікшы арган Літвы, што быў прывезены з Полацка і бюст Манюшкі, што працаваў тут арганістам\nПерадаў гэтую сядзібу пад навуковую базу Віленскага Універсітэта\nСябра Міцевіча - паэт з Ашмяншчыны - Антоні Адынец\nШыльда з абарваным краем - Тадэвушу Касцюшку\nБюст Адама Міцкевіча ў паўднёвым нефе\nПомнік Людвіку Кандратовічу\nДобавлено: 19 Jan 2018, Fri, 0:20 Заголовок сообщения:\nЧарговае аднаўленне палацу Пацаў (Радзівілаў, Сапегаў) (?v. Jono, 3)


Зьмiцер Бартосiк. ШКЛЯНКА ГАРБАТЫ\nНя здолеўшы вытрымаць свой моўны пост месячнай даўнiны, бо знаходзiўся тады сярод сваiх лiтоўскiх сяброў, я наважыўся адкласьцi яго да вяртаньня дадому.\nI сваё ўзыходжаньне на борт вагона Беларускай Чыгункi, як на родны бераг, я вырашыў адзначыць ветлiвым замаўленьнем шклянкi гарбаты. Мяне ня столькi зьбянтэжыла тое, што маладая праваднiца мяне не зразумела, колькi яе рэакцыя на саму наяўнасьць беларускiх гукаў у роце маладога пана ў капелюшы. Парушыўшы пост, я паўтарыў сваю замову па-ангельску, але гэта яшчэ больш раззадорыла дзяўчыну. Нахабна i з усьмешкаю гледзячы ў мае вочы, яна пераможна сказала фразу, што пасьпела ўжо мне парадкам надакучыць за тыя гады, што я пражыў у сувэрэннай Беларусi. «Говорите нормально». Колькi разоў мне прыходзiлася «заговаривать нормально», я ня памятаю. Пра ўсё, што зьвязана з уласным прынiжэньнем, стараесься хутчэй забыцца. «Ты еще транспорант разверни». Гэтым яна мяне завяла. Гарбаты ды яшчэ з цукрам захацелася мацней. Варыянтаў было няшмат. Альбо наладзiць экскурс у багацьцi роднае мовы, альбо знайсьцi перакладчыка. Я выбраў другое. Накiраваўшыся да начальнiка цягнiка.\nЯ знайшоў яго праз тры вагоны. Сярод эСВэшных выгодаў вальяжна аблёгся малады клясычны жыд. Масыўны, чарнавокi кабальера з бакенбардамi.\n— Дзень добры, я журналiст зь Лiтвы, вельмi люблю вашую краiну, — пачаў я, падключыўшы «нярускi» акцэнт ды выняўшы сваю акрэдытацыйную картку. Пульхная, лянiвая рука запрапанавала прысесьцi. «Вось, паспрачаўся зь сябрамi на энную суму, што ў вашай краiне буду размаўляць толькi па-беларуску i абыйдуся без праблем. Ды не пасьпеў сесьцi ў цягнiк, як пачалiся праблемы». Густое брыво начальнiка цягнiка зацiкаўлена прыўзьнялося. Пасьля майго кароткага аповеду ён асабiста захацеў выступiць у ролi перакладчыка i ўзьняўся з канапы. Iдучы праз тры вагоны, ён, вiдаць, яшчэ больш прасякнуўся маёй моўнай праблематыкай.\nДалей я толькi стаяў i насалоджваўся якасьцю перакладу, якi гэты жыдоўскi чалавек наладзiў, як высьветлiлася, для тыповай расейкi. I з экскурсам у закон аб мовах, i з камэнтарамi пра гонар Беларускай чыгункi, ды iншымi «вачыма зарубежных гасьцей». Паабяцаўшы ёй працягнуць урок пасля рэйсу, начальнiк выпалiў вядомую кiношную фразу: «Гарбаты гэтаму чалавеку. Я сказаў, гарбаты». Цiкава, што гэтая гарбата была адзiнаю, хто прадстаўляў у канфлiкце ўласна беларускi этнiчны бок.\nБыў не другi дзень месяца. Але патрапiўшы ў чалавечы вiр менскага вакзалу, я слыхам абсалютна мiжволi ўлаўлiваў фразы, на якiя хацелася абарочвацца. «Мiхась, пачакай», — некаму крыкнуў хлопец з гiтараю. «Цi няма «Беларускай делавой?» —запытаўся ў кiяскёркi прэзэнтабэльны чалавек у залатых акулярах. «Чуеш, я ўжо на вакзале!» — крычыць некаму дзяўчына ў тэлефонную слухаўку. Адно шкада, што ня мне.\nМожа, сапраўды, ня я адзiн адкрыў сакрэт, што нiякi гэта ня Дзень мовы, а дзень барацьбы з хамствам. Наколькi нечаканы паводле сцэнара, настолькi ж вясёлы паводле вынiкаў. З хамствам, зь якiм, як i з курэньнем, змагацца раз на месяц бескарысна. А самае галоўнае, не цiкава.


Будзьма беларусамі! » Уладальнік Symbal.by дамовіўся з МНС і спадзяецца, што крама адновіць працу\nУладальнік крамы нацыянальнай сымболікі Symbal.by Павал Белавус дамовіўся з Савецкім раённым аддзелам надзвычайных сытуацый Менску ліквідаваць выяўленыя парушэньні — піша Свабода.\nПавал Белавус наведаў райаддзел, які 29 чэрвеня падаў у Эканамічны суд Менску заяву аб прыпыненьні дзейнасьці крамы.\n«Падчас размовы з намесьнікам начальніка аддзелу МНС удалося дамовіцца, што выяўленыя ў нас парушэньні мы ў найбліжэйшы час выправім. Узамен ў судзе, які адбудзецца 16 ліпеня, яны пацьвердзяць, што прэтэнзій да нас няма. Спадзяёмся, на гэтым уся гісторыя скончыцца», — паведаміў БелаПАН уладальнік крамы.\nПаводле яго, выяўленыя 23 чэрвеня інспэктарам МНС парушэньні ў працы крамы нязначныя. Таксама яму далі раздрукоўку ананімнай скаргі, аўтар якой наракаў на староньнія пахі ў краме.\n«Аб паходжаньні гэтага ліста мне не паведамілі, але адзначылі, што абавязаны на такія заявы рэагаваць. Інспэктар прыйшоў у сувязі з гэтым, а паралельна знайшоў іншыя парушэньні. Але ніякіх пахаў у памяшканьні крамы не было», — сказаў дырэктар Symbal.by.\nБелавус таксама адзначыў, што электразабесьпячэньне адноўлена і цяпер трэба актам праверкі пацьвердзіць працаздольнасьць пажарнай сыстэмы.\n«У адзін дзень зьнікла электрычнасьць. Электрык сказаў, што ў электрашчытавой адсутнічае дэталь, якая замыкае сетку да нашага памяшканьня. Куды падзеўся гэты элемэнт, невядома. Адмаўляўся прыходзіць электрык ЖЭУ-2 Савецкага раёну, кажучы, што ў нас няма дамовы на абслугоўваньне юрыдычнага памяшканьня. Некалькі тыдняў мы патрацілі на тое, каб заключыць дадатковыя дамовы, і толькі пасьля гэтага праблему ліквідавалі. І якраз у момант адсутнасьці электрычнасьці прыйшла праверка з МНС», — сказаў Белавус.\nЦіск на Symbal.by пачаўся 12 чэрвеня пасьля канфіскацыі ў кур’ера 419 маек з надпісам «ПСІХО3%».\n15 чэрвеня супрацоўнікі аддзелу ў барацьбе з эканамічнымі злачынствамі Савецкага РУУС Менска правялі агляд крамы Symbal.by. Былі складзеныя пратаколы, канфіскавалі частку бухгальтарскіх дакумэнтаў.\n23 чэрвеня Symbal.by абвясьціў аб спыненьні працы з 29 чэрвеня. У той жа вечар людзі сталі ў чаргу, каб купіць прадукцыю з сымболікай. Да крамы пад’ехаў аўтазак зь сілавікамі, пачаліся затрыманьні. У дачыненьні да некаторых склалі пратаколы паводле артыкулаў Кодэксу аб адміністрацыйных правапарушэньнях: 23.4 (непадпарадкаваньне законнаму распараджэньню службовай асобы) і 23.34 (парушэньне парадку арганізацыі або правядзеньня масавых мерапрыемстваў).


Catholic.by - Апостальская Сталіца занепакоена ініцыятывай Дональда Трампа пабудаваць сцяну на мяжы з Мексікай\nСтаршыня новай ватыканскай Дыкастэрыі па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека, кардынал Пітэр Тарксан выказаў спадзяванне, што іншыя краіны, у тым ліку і еўрапейскія, не пойдуць за гэтым прыкладам. Іерарха цытуе інфармацыйнае агенцтва італьянскага епіскапата SIR.\n«Мы спадзяёмся, што сцяна не будзе пабудавана, але, ведаючы Трампа, верагодна, гэта будзе зроблена, — сказаў ватыканскі іерарх. — Апостальская Сталіца занепакоена, паколькі гэта ўплывае не толькі на сітуацыю з Мексікай, але з’яўляецца сігналам, які пасылаецца свету.\nНе толькі ў ЗША ёсць тыя, хто хоча будаваць сцены супраць мігрантаў, гэта існуе таксама і ў Еўропе. Я спадзяюся, што гэты прыклад не будзе наследавацца. Адзін прэзідэнт можа пабудаваць сцяну, але прыйдзе іншы, які яе разбурыць».\nІ мексіканскі каталіцкі епіскапат, і камісія па міграцыі епіскапату Злучаных Штатаў асудзілі будаўніцтва сцяны на амерыканска-мексіканскай мяжы.


Педагогі і курсанты - удзельнікі міжнародных канферэнцый - AMIA.by\nПедагогі і курсанты - удзельнікі міжнародных канферэнцый\nМіжнародная канферэнцыя «XIX Спірыдонаўскія чытання»\nКурс павышэння кваліфікацыі пад эгідай УВКБ ААН\nПрадстаўнікі розных кафедраў Акадэміі МУС прынялі ўдзел у шэрагу міжнародных навуковых онлайн-канферэнцыях.\nТак, прафесарска-выкладчыцкі склад кафедры крымінальнага працэсу выступіў з дакладамі на міжнароднай навукова-практычнай онлайн-канферэнцыі «Асаблівасці правядзення папярэдняга расследавання на сучасным этапе развіцця крымінальнага працэсу Расеі», арганізаванай Уфімскі юрыдычным інстытутам МУС Расіі.\nУдзельнікі форуму абмеркавалі шэраг актуальных пытанняў тэорыі і практыкі вядзення па крымінальных справах. Навуковая дыскусія засяродзілася на праблемах атрымання ў крымінальным працэсе звестак, якія складаюць ахоўную законам таямніцу, пытаннях кампенсацыі шкоды, нанесенай злачынствам, формах узаемадзеяння органаў папярэдняга следства і органаў дазнання.\nНе застаюцца ў баку ад абмеркавання актуальных пытанняў і курсанты, якія робяць свае першыя крокі ў навуцы. У цяперашняй канферэнцыі прыняў удзел прадстаўнік навуковай супольнасці «Аператыўнік» - трэцякурснік факультэта міліцыі радавы міліцыі Уладзімір Каралёк. Ён прадставіў працу, падрыхтаваную пад кіраўніцтвам педагогаў кафедры крымінальнага працэсу. Даследаванне прысвечана асаблівасцям ўдзелу абаронцы ў крымінальным працэсе. Як адзначыла кіраўнік навуковага гуртка кафедры - дацэнт кафедры кандыдат юрыдычных навук падпалкоўнік міліцыі Марыя Якубель, падобныя мерапрыемствы з'яўляюцца стымулам для навучаюцца працягваць навукова-даследчую дзейнасць, якая садзейнічае іх прафесійнаму станаўленню.\nУ онлайн-рэжыме таксама прайшла сустрэча навукоўцаў Беларусі і краін блізкага замежжа, прысвечаная тэме «Вобраз сучаснага паліцэйскага». Арганізатарам навукова-тэарэтычнай канферэнцыі выступіў Растоўскі юрыдычны інстытут МУС Расіі.\nНачальнік кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права нашай ВНУ кандыдат юрыдычных навук, дацэнт палкоўнік міліцыі Вадзім Паўлаў прадставіў даклад «Праваахоўныя органы ў сучасным свеце: да пытання аб фарміраванні карпаратыўнага стылю». Тэму працягнулі прафесар кафедры кандыдат філасофскіх навук, дацэнт Аляксандр Козел і дацэнт кафедры кандыдат юрыдычных навук падпалкоўнік міліцыі Аляксандр Грыгор'еў. Актуальныя пытанні таксама разгледзелі супрацоўнікі кафедраў псіхалогіі і педагогікі, філасофіі і ідэалагічнай працы. Навуковыя працы ўдзельнікаў форуму ўвайшлі ў запланаваны да выдання зборнік канферэнцыі.\nпа матэрыялах Аляксея Сяргейчыка, кафедра крымінальнага працэсу,\nСяргея Лапановіча, кафедра тэорыі і гісторыі дзяржавы і права\nнавукова-даследчая дзейнасць міжнароднае супрацоўніцтва кафедры акадэмii