Ватыкан: дабрачынны матч Fratelli tutti завяршыўся нічыёй - Vatican News\nФота з матча Fratelli tutti (ANSA)\nВатыкан: дабрачынны матч Fratelli tutti завяршыўся нічыёй\nДабрачынны матч паміж Папскай камандай Fratelli tutti і прадстаўнікамі World Rom Organization, які прайшоў 21 лістапада 2021 г. на трэніровачнай базе клуба Lazio у Фармэла, недалёка ад Рыма, завяршыўся нічыёй.\nМатч стаў па-сапраўднаму таварыскім і адпавядаў закліку, які Святы Айцец скіраваў да футбалістаў, прымаючы іх на аўдыенцыі напярэдадні спартыўнай сустрэчы: “Не важна хто заб’е больш галоў, бо галоўным будзе гол, дзякуючы якому пераможа надзея”.\nПершы тайм для папскай каманды завяршыўся з разгромным лікам 6:1. Сітуацыя здавалася цалкам безнадзейнай, але пасля перапынку ватыканскія футбалісты змаглі вярнуцца ў гульню, у тым ліку дзякуючы паблажлівасці сваіх супернікаў. Канчатковы вынік сустрэчы – 7:7.\nПапу на матчы прадстаўлялі некаторыя швейцарскія гвардзейцы, ватыканскія жандары, святары з Рымскай курыі, супрацоўнікі структур Святога Пасаду, а таксама малады спартсмен з сіндромам Даўна і некалькі мігрантаў. Іх супернікамі была каманда цыганскай арганізацыі з Харватыі, якая праз спорт спрыяе ўключэнню прадстаўнікоў гэтай этнічнай меншасці ў жыццё грамадства.\nМатч судзіў футбаліст клуба Lazio i зборнай Італіі Чыра Імобіле. Ён адказна падышоў да выканання сваіх абавязкаў: прызначаў штрафныя ўдары, з дапамогай трансляцыі на смартфоне правяраў спрэчныя сітуацыі і нават паказаў дзе жоўтыя карткі – іх атрымалі трэнеры абедзьвюх каманд за неналежныя паводзіны ля бакавой лініі.\nПадчас футбольнага матча збіраліся ахвяраванні на дабрачынны праект Рымскай дыяцэзіі пад назвай Штуршок для інклюзіўнасці, накіраваны на інтэграцыю ў грамадства прадстаўнікоў цыганскай меншасці і іншых людзей, якія знаходзяцца ў сітуацыі нястачы. Ініцыятыва была рэалізаванага пад патранатам Папскай рады па культуры.\n22 лістапада 2021, 11:29


Славуты маэстра Пузыня | Новы Час\nУладзімір Пузыня ў “Беларускай хатцы”\nНарадзіўся маэстра ў вёсцы Суцін на Любаншчыне. Паходзіў са шляхецкага роду. Скончыў школу мастацтваў у Магілёве. У 1970-я гады стаў ствараць ды аднаўляць старажытныя інструменты. У 1980-я вучыў граць на іх маладых музыкаў, якія патраплялі ў створаную ім славутую «Беларускую хатку».\nЯ наведаў яго праз колькі дзён пасля апошняга дня народзінаў, каб зрабіць прынагодную перадачу для «Радыё Свабода». І… прыязджаў яшчэ разоў пяць, аж да таго, як ён паклаўся ў апошні раз у лечкамісію. Кансіліум пастанавіў, што ўжо нічога нельга зрабіць. Дагэтуль шкадую, што не паспеў перадаць яму ўцепленыя валёнкі — у нагах праз капіляры дрэнна праходзіла кроў.\nЯ ўпершыню ўбачыў яго ў чэрвені 1989 года ў Вільні на адкрыцці першага з’езду БНФ. Дэлегаты, што з’ехаліся з усіх куткоў, напружана перашэптваліся. Ва ўсіх было чаканне Вызвалення ды Адраджэння, надыходу Новага Часу — і летнім громам выбухнула велічэзная па памерах сурма Пузыні. Спачатку на віленскай вуліцы, потым у палацы і, урэшце, на сцэне.\nЯк узгадваў сам маэстра, людзі мо ўпершыню слухалі не бальшавіцкія трубы, а сапраўдны покліч продкаў. Прыціхлая зала ўзарвалася апладысментамі. Ці адчуваў ён тады гістарычнасць моманту? Сказаў толькі: «У самога ўнутры скакалі дрыжыкі. І — адчуваў сябе Беларусам».\n…Дзверы акуратнага, з кветнікамі паабапал, двухпавярховага катэджа ў вёсцы Ганалес, што амаль на беразе Мінскага мора, адчыніў сам дзядзька Валодзя. Зусім сівы, але з такой жа вясёлай хітрынкай у вачах. Пасля, у часе размоў, бачыў, як у іх бяздонні слізгала самота. Яшчэ і таму, канешне, што апошнія 6 гадоў здароўе не дазваляла выходзіць на сцэну. І ніводнага слова пра хваробы, пра болі, якія дапякалі.\nЗ парога засмяяўся — дайце веры, за ўсё жыццё толькі ты называў мяне «дзядзькам». Дарэчы, упершыню гэта адбылося яшчэ ў 1990-х гадах, калі пасля канцэртаў-сустрэчаў Данчыка, якія я вёў, стомленыя, сабраліся за чаркай разам з любімай абодвума акторкай Таццянай Мархель. І хутка разам зацягнулі «Сівага каня». Так пачаліся для мяне Пузыніны ўспаміны.\nПрызнаюся, бываў у яго не толькі дзеля прагі душы і раскошы зносінаў — хацелася бясконца слухаць яго ўспаміны з цікавейшага жыцця. З-за традыцыйнай нашай мітусні не надта адорвалі яго наведваннямі сябры ды аднадумцы. Да таго ж, ягоны любімы Алесік даўно змяніў беларускую дуду на кампутары ў Амерыцы. Таму адчуваў ён сябе часам адзінока. Добра, пад бокам заўжды была клапатлівая жонка Тамара.\nЗнайсці жытло Пузынькі, як называлі яго сябры, было не так проста. Узбярэжжа мора ў тых месцах спрэс забудоўваецца велізарнымі асабнякамі. І, як сказаў мне хлопец-праваднік, сотка ў самых прэстыжных месцах каштуе вялікіх грошай. Калі расказаў пра гэта дзядзьку Валодзю, той махнуў рукой — за доўгім рублём ніколі не гнаўся. Я ж ведаў, што ён дапамагаў усім.\nХай зараз, у гадавіну адыходу, тыя, хто заўсёды будуць яго горача любіць, разам са мной сплятуць яму Вянок Памяці. Дзядзька Валодзя гэтага годны. Балазе, многае з таго, што ён тады гаварыў, сказана, як сёння.\nКанцэртны плакат Уладзіміра Пузыні\nУладзімір Міхарскі, кіна-тэлерэжысёр, які ездзіў пару-тройку разоў да Уладзіміра Якаўлевіча разам са мной, узгадвае:\n— У пачатку 1970-х гадоў мінулага стагоддзя здымаў кіно «Звініце, цымбалы» — пра феномен мастацтва аркестра народных інструментаў пад кіраўніцтвам Жыновіча. Пузыні даручылі ролю Дудара, бо ўсе дудкі, духавыя былі зробленыя ім. Ён сілкаваў усіх уласнымі прыдумкамі — так упершыню ў гучанне аркестра арганічна ўплялася ліра. І ў яго быў абсалютны слых! Самога Жыновіча лавіў на пеўнях, калі той граў на цымбалах. Запісвалі ў філармоніі ўначы «Блакітны Дунай» Штраўса. Яго вострае вуха чула лажу, казалі, на адну трыццаць другую ноты. Перапісвалі па яго патрабаванні разы і разы. Кіно пасля купілі ў 11 краінах.\nПра свайго настаўніка гаворыць лідар гурту «Стары Ольса» Зміцер Сасноўскі:\n— Уладзімір Пузыня быў сімвалам, які звязваў аж тры пакаленні музыкаў — Цітовіча, Лычкоўскага, Жукоўскага. Гэта яны пачалі вырабляць, вяртаць з нябыту інструменты, якія патрапілі туды ў першай палове ХХ стагоддзя. У 1980–1990-х гадах спадар Уладзімір сам быў старэйшым жывым майстрам. Мы рэгулярна запрашалі яго на дударскія фэсты, канферэнцыі. Ён з’яднаў у сваёй творчасці і рамястве розныя часы і творцаў.\nМастак, музыка Тодар Кашкурэвіч кажа:\n— Уся дудовая плынь будзе назаўжды ўдзячная спадару Уладзіміру. Ён рабіў шэраг памылак у аднаўленні інструментаў. Але галоўнае — ён аднавіў беларускую душу. Для мяне адмысловы Пузынькін інструмент — чаротка. На першы погляд, проста саломінка, смецце. Але ён быў такі дыхтоўны, што зрабіў для яе футарал. У выніку — шэдэўр!\nЛідар гурту «Палац» Алег Хаменка прыгадвае:\n— Мы шчыра сябравалі з Уладзімірам Якаўлевічам з пачатку 1990-х гадоў. Дагэтуль граем на жалейцы і ліры, якія ён зрабіў для нас. Прычым, у розных па стылістыцы праграмах. І вельмі важна, што ён быў шчыры і апантаны чалавек і прафесіянал. Патрыёт Беларусі.\nІ зноў загучала над Плошчай сурма — трывожна, бунтоўна, зазыўна.\nПачуйце, пачуйце яго гэты кліч, збудзіцеся брацця і сёстры!»\nМіж іншым, дзякуючы Нілу Сымонавічу, які тады працаваў у камісіі па культуры і захоўванню гістарычнай спадчыны Вярхоўнага савета 12 склікання, споўнілася вялізная мара Пузыні — старажытная дуда загучала ў храме. У дзядзькі Валодзі заззялі вочы:\n— Яна загучала ў нашым аўтакефальным храме — мы грэка-каталікі. Ніл — мой хросны бацька, вылучыў мяне на заслужанага дзеяча мастацтваў Беларусі. Тады нас з Алесем запісалі для «Нядзельнай пропаведзі», і людзі беглі да прыймачоў слухаць боскае слова. Я і інструменты рабіў, каб яны маглі быць не сольнымі, а аркестравымі. Вось у сімфоніі, у оперы і загучалі — у «Дзікім паляванні караля Стаха» і «Князю Наваградскім». А як здарылася — сустрэў Солтана ў Саюзе кампазітараў, з папкай усё лётаў. І ён мне паказаў партытуру — як пачынаецца паляванне, павінны быць валторны. Я кажу — хай сурмы! Той прыйшоў да мяне ў майстэрню, і калі я сыграў, кажа: «Ты так нагадаў маю Радзімку!» І калі як гакнулі ў тэатры 6 сурмаў, усе спалохаліся — такі гром!\nПытаюся ў дзядзькі Валодзі, што найбольш значнае для яго ў кінематографе?\n— У «Людзях на балоце» ў нас з Алегам Янчанкам загучалі ўсе нацыянальныя інструменты, і нават дуда, над якой тады працаваў. Але меха скуранога не было — я прыстасаваў цэлафанавы. Дык калі я пачаў граць, палова кінастудыі прыбегла — яна даўно не гучала. Ва ўсіх тэатрах нашых граў на дудцы, жалейцы, ліры. Я вельмі шчаслівы, бо ўздым дуды — уздым свядомасці. І калі я прыходзіў у садкі ў 1990-я гады, мне казалі: «Дзядзька, дзень добры», а не «здравствуйте». Я ж зараз знаходжуся пад гнётам маскаля — не саромлюся! Яны вынішчаюць нашу мову, свядомасць, культуру! Зараз ва ўсім свеце не магу пачуць сваю родную мову — гэта жах, ганьба тым, хто намі кіруе. Нават у маскалёў мяне паважаюць больш, чым на маёй роднай Радзіме. Я працаваў на 23–24 з’ездах КПСС, дзе сустракаліся з Муслімам Магамаевым, Валодзькам Назаравым, з Надзькай Бабкінай — таксама для іх рабіў інструменты. Але ж зрабілі двухмоўе — як так можа быць?! Што, я павінен мяўкаць і гаўкаць адначасова?!\nУ Вільні. Злева направа — Уладзімір Пузыня, айцец Ян Матусевіч, Васіль Быкаў, сын Алесь\nНе абышлі ўвагай у часе размоў крыўду і боль, атрыманыя славутым майстрам ад улады. Пра гэта ён расказаў упершыню:\n— Я працаваў у «Беларускай хатцы», што існавала ў Інстытуце культуры 20 гадоў! Нават Ельцына Наіна была ў мяне, была жонка Мілошавіча. Тагачасны амерыканскі амбасадар Спекхард размаўляў са мной на беларускай мове. Для Наіны сыграў «Клён ты мой опавший», і яна заплакала, маўляў, любімая песня Барыса. Ну а потым не ўпісаўся ў паварот. Наважыўся прыехаць Лукашэнка, і мне сказалі, што з вамі сустрэнецца Рыгоравіч. Я адказаў, што ў мяне на яго алергія, я захварэю. Нехта тут жа данёс. Мяне адразу прымусілі звольніцца — скончыліся «мае ўніверсітэты». Я ж хацеў зрабіць беларускую школу майстроў…»\nУ госці да маэстра завітала і кінарэжысёр Ірына Волах. Яе першая праца была шчыльна звязаная з Пузынем:\n— Гэта быў 1992 год, калі яшчэ было Адраджэнне і беларускія тэмы былі запатрабаваныя. Уладзімір Якаўлевіч вельмі дапамог у першай працы па Баршчэўскаму і Галубку, якая называлася «Шукальнікі скарбаў». Сюжэт просты — аднавяскоўцы сядзелі ў карчме, і нехта сказаў, што французы, уцякаючы, бочку чырвонцаў закапалі. Яны паплёнталіся ў той лес, дзе напалохалі адзін аднаго да непрытомнасці, прыцягліся назад і памірыліся. І была асноўная лінія сляпога лірніка, які аб’ядноўваў усю грамаду. Гэта быў, безумоўна, Пузыня, які, урэшце, сыграў на ліры «Лявоніху», і ўсё завяршылася вялікімі танцамі. І аўтарская песня там была, якую выконваў на скрыпцы тады яшчэ хлопчык, яго сын Алесь. Пры канцы лірнік ідзе дамоў, а яго дом — дарога. А яшчэ пра бытавуху, што найбольш пячэ і губіць нас. Сказана ў 8 раніцы сабрацца на здымкі, дык хто так, хто сяк, а ён, нягледзячы, што было напярэдадні, як штык! І ён быў нашым стрыжнем і сцягам. І не гублялі з тых часоў адно аднаго…\nУладзімір Пузыня з кінарэжысёрскай Ірынай Волах\nКажу суразмоўніцы: мо нехта чытае нас і думае — ну прадудзеў жыццё. А што засталося? Ірына ўзрываецца:\n— Кожная мясцовасць гаворыць сваімі галасамі — гэта і ў мове адлюстроўваецца, і ў музыцы, і ў народных інструментах. І калі слухаць дуду ў «правільным» асяродку, краявідзе, увечары, як у Турава ў «Людзях на балоце», дзе ўсе эпізоды былі агучаны Пузыневай альтовай дудой, — як «загучалі» гэтыя балоты! Ёсць у Бібліі, што няма прарокаў у сваёй Айчыне. Але і Айчыны няма без прарокаў! І Пузыня — адзін з іх, і будуць да гэтай постаці вяртацца і вяртацца…\nПрашу пералічыць дзядзьку Валодзю, нештачка з таго, што аднавіў. Пералічвае:\n— Сурма, жалейка, ліра — з чарцяжамі, механікай, дасведчанымі практыкаваннямі, як трымаць інструмент. Маё ноў-хаў — хорум. Ён з’явіўся ў Радзівілаўскім «Летапісы» ХІІІ стагоддзя. Яго высушвалі з гарбуза — унізе ўдуваеш, там галасавік, бурдон і рагавень…\nДзядзька Валодзя ціхенька спявае мне пад ліру і найгрышы дуды:\n«Усе людзі, людзі просяць, кабы жыта ўсхадзіла.\nУсе людзі, людзі просяць, кабы гора не ўсхадзіла.\nУзыдзе, узыдзе маё жыта поўнымі каласочкамі,\nУзыдзе, узыдзе маё гора сінімі васілёчкамі…»\nА на што ўсё-ткі клікала дуда Пузыні? Ён задумваецца і раптам усміхаецца:\n— Барадулін пажартаваў: «Маэстра гоніць прэч нуду з зануды высекчы дуду — з былых цэкоўскіх дундукоў наробіць для чарцей смыкоў». Дуда пратэстуе супраць насілля. У «Інструментах жыцця», як я назваў сваю кнігу, напісаў: «Сурма, каб склікала на добрыя святы, а ў цяжкую гадзіну на абарону Радзімы. Ліра — каб не забывалі мову сваю, паданні, легенды. Жалейка — каб прасіла Бога на добрае здароўе ўсім людзям і жываціне. Дудка — каб весяліла і кранала душы людзей да любові і кахання. Скрыпка — каб не забывалі дар Божы. Дуда — каб не забывалі продкаў, каранёў сваіх…\nДагэтуль адчуваю за дзядзьку Валодзю боль і гонар. Боль — бо талент і майстэрства яго незаменныя. Гонар — за тое, што быў з ім апошнімі днямі побач. Вучыўся — пра гэта гаварылі ўсе — як трэба годна сыходзіць да Творцы. Як ён — да апошняй хвіліны апяваючы сваю Беларусь, аддаючы блізкім ды навакольным літаральна апошнюю кроплю любові ды крыві. Ён з тугой сказаў пры раставанні: «А ці прыме хто маю Дуду?» І, як заўжды, — «Жыве Беларусь».


Аблава ў Свабодным тэатры ў Менску - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 19 кастрычнiка 2019, Субота, 18:58\nАблава ў Свабодным тэатры ў Менску\nСупрацоўнікі міліцыі прыйшлі на спектакль «Родныя і блізкія».\n«Прыйшлі чацвёра міліцыянтаў - Цімур Кісель, Ігар Качук, Анатоль Казак і Зміцер Белы. Перапісалі пашпартныя дадзеныя і ўсіх выгналі на вуліцу. Яны спаслаліся на распараджэнне начальства і растлумачылі, што памяшканне нібыта не прызначана для правядзення спектакляў», - сказала Святлана Сугака.\n«Сёння Свабодны тэатр адкрыў тэатральны сезон спектаклем «Родныя і блізкія», але ўлады не могуць глядзець спакойна на існаванне незалежнага тэатра, таму вырашылі ў чарговы раз сапсаваць свята гледачам і акцёрам. Мяркую, наступная Шнобелеўская прэмія міру будзе ўручаная Аляксандру Лукашэнку за пераслед тэатра», - сказаў кіраўнік тэатра Мікалай Халезін у інтэрв'ю charter97.org.\n18:47 Лукашенко объяснил, зачем ему красавицы из службы протокола\n18:31 В Польше отмечают Национальный день памяти несломленных духовных лиц\n18:22 Леонид Судаленко: Действия «Радио Минск» незаконны\n18:20 Оксана Юшкевич: Теперь руководство «Радио Минск» стало играть в прятки\n18:07 Навукоўцы NASA паказалі «партал у іншае вымярэнне»\n18:01 БАТЭ згуляў унічыю з аўтсайдарам чэмпіянату Беларусі\n17:47 Брытанскі парламент прагаласаваў за новую адтэрміноўку Brexit\n17:31 Хто такі сэнатар Клішас, які прапанаваў беларусам «чэбурнэт»\n17:26 Украінская партыя «Самопомич» абрала новага лідара\n18.10 У Маскве паніка 38,524\n16.10 Как перепись населения Беларуси превратилась в допрос 36,329\n13.10 Як Лукашэнка трапіў у скандал на саміце СНД 33,804\n17.10 Дмитрий Полиенко на суде вскрыл себе вены 33,010\n16.10 Еще один «рекорд» правления Лукашенко 30,805\n14.10 NEXTA: ДАІ ўводзіць практыку «індульгенцыяў» 27,408\n16.10 Лукашенко получил ответку 26,430


Памёр гісторык Павал Лойка » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nПрацягні фразу — атрымай прыз! Раман Арлоў: “У нескладовае” будзе раўняцца на “Песняроў”!\nПаўлу Лойку было 52 гады. Гэта — адзін зь лепшых нашых гісторыкаў, які напісаў выдатны падручнік, браў удзел у напісаньні многіх іншых падручнікаў і дапаможнікаў. Такім спосабам хутка застануцца толькі трашчанкі і нашчадкі абэцадарскага…\nСпадар Павал выкладаў у мяне ў Ліцэі спецкурс па гісторыі, а ягоная жонка спадарыня Натальля — гісторыю Беларусі і сусьвету.\nШчыра смуткую, шакаваны гэтай весткай…\nOne Response to “Памёр гісторык Павал Лойка”\nКастрычнік 26th, 2010 at 09:54\nцудоуны быу чалавек. светлая памяць.


У некаторых рэгіёнах Украіны апазыцыя захапіла ўрадавыя будынкі\n24 студзень 2014, 02:31\nУ некалькіх абласных цэнтрах Украіны ў сераду штурмавалі будынкі органаў улады, адбыліся сутычкі з праваахоўнікамі.\nУ прыватнасьці, у Чаркасах дэманстранты захапілі ўвечары частку будынка, у якой працуюць абласная дзяржадміністрацыя і абласны савет. Тыя, хто нападаў, па паведамленьнях, разбуралі і выкідалі мэблю і абсталяваньне, апісвалі сьцены сваімі лёзунгамі. Пракурор вобласьці заклікаў не парушаць законаў. А па факце блякаваньня будынка і масавых закалотаў пракуратура горада Чаркасы распачала крымінальную справу.\nГэтак жа ў Цярнопалі мітынгоўцы ў сутыкненьнях зь міліцыяй захапілі агульны будынак абласной адміністрацыі і аблсавету. Тут актывісты заклікалі нічога не пашкодзіць. Мясцовы штаб нацыянальнага супраціву заявіў, што «кіраўніцтва бярэ на сябе».\nПракурор вобласьці заклікаў не парушаць законаў і назваў недапушчальнымі дзеяньні дэманстрантаў, а міліцыя распачала крымінальную справу па захопе дзяржаўных або грамадзкіх будынкаў або збудаваньняў, паведаміла агенцтва УНІАН.\nУ Роўна будынак абласной адміністрацыі таксама захапілі дэманстранты. Яны заявілі, што самі будуць адказваць за захаваньне будынка і маёмасьці, але ня маюць намер вызваляць памяшканьне.\nРаней сёння ў Львове мітынгоўцы захапілі памяшканьне абласной адміністраціі, які зьяўляюцца часткай будынка абласнога савету, і прымусілі старшыню адміністрацыі Алега Сала напісаць заяву аб адстаўцы, што ён адразу ж абверг.\nАблогу будынка абласной дзяржадміністрацыі ладзілі і ў Івана-Франкоўску, але там спробы людзей прайсьці ўнутар спынілі праваахоўнікі.


Выставачны праект «СТРЫТ-АРТ» - Календарь событий - Туризм и Отдых\nВыставачны праект «СТРЫТ-АРТ»\n18 лютага 2014 года а 17 гадзіне ў малой зале Музея сучаснага выяўленчага мастацтва (пр. Незалежнасці, 47) адбудзецца адкрыццё выставачнага праекта «СТРЫТ-АРТ» (Польшча).\nВыстаўка арганізавана пры падтрымцы Інстытута Польскага ў Мінску.\nЭкспазіцыя будзе складацца з фотафіксацый стрыт-арту, які існуе ў такіх геаграфічна аддаленых адзін ад аднаго культурных цэнтрах, як Варшава (Польшча) і Тбілісі (Грузія), паведамляе Галерэя сучаснага мастацтва «Ў».\n«Шаблон – гэта інтэгральная галіна стрыт-арту. Адносна лёгкі ў выкананні, ён можа быць формай мастацкага выказвання кожнага чалакека, які мае што сказаць. І гэта не мусіць быць нівеліроўка ці наватарская праўда. Гэта ўмоўны знак, запіс, які не мае аўтара.\nМы – Габрыэль Кайзэр і Віктар Кшыштапорскі – не з’яўляемся аўтарамі выстаўкі. Мы проста прэзентуем «знятыя»з муроў адбіткі шаблонаў. Мы аб’ядналіся на адлегласці і пачалі паляванне – Габрыэль у Варшаве, я ў Тбілісі. Мы хацелі паказаць, што шаблон на муры з’яўляецца творам абсалютна свабодным – без нацыянальнасці і межаў.\nАдлюстраваныя з дапамогай зрэпрадукаваных шаблонаў працы ў большасці маюць натуральны памер. У спалучэнні з фактурай сцен яны даюць паняцце пра арыгіналы. Яны з’яўляюцца нібы сувязным звяном - дадаткам да выдадзеных альбомаў і мноства фільмаў, даступных у інтэрнэце – насценным жывапісам невельмі вялікіх памераў.\nСціплае месца займаюць у іх таксама менш эфектныя шаблоны. Аднак іх усеагульнасць запэўнівае ім пачэснае месца ў гэтай форме свабоднай творчасці, умоўна званай СТРЫТ-АРТ».\nВыстаўка працягнецца па 7 сакавіка 2014 г.


Шэсць гадоў таму Дэйвід Кэмэран стаў наймаладзейшым прэмʼер-міністрам Вялікай Брытаніі. Ініцыятар гэтак званага «брэкзіту» – выхаду Лондану з Еўразвязу – цяпер намагаецца пераканаць грамадскую думку ў перавагах ЕЗ. Часу засталося менш за шэсць тыдняў. Як імаверны развод Лондану з Бруселем паўплывае на Еўропу і Вялікую Брытанію?\nДэйвід Кэмэран апынуўся не ў самай выгоднай сітуацыі – прэмʼер ініцыяваў рэферэндум пра выхад з Еўразвязу тры гады таму, а цяпер намагаецца адначасова пераканаць брытанцаў застацца ў абʼяднанай Еўропе і выгандляваць для Брытаніі асаблівыя прэферэнцыі. У лютым Лондан патрабаваў між іншага не выплочваць сацыяльнай дапамогі мігрантам цягам першых 4 гадоў перабывання ў Вялікай Брытаніі ды права блакаваць агульнаеўрапейскія законы нацыянальнымі парламентамі. Галоўныя гульцы ў еўрапейскай палітыцы адмовілі тады і не збіраюцца саступаць цяпер.\nПа-за межамі абʼяднанай Еўропы таксама не ў захапленні ад ідэі Кэмэрана трохгадовай даўніны. Прэмʼер-міністр Японіі на сустрэчы са сваім брытанскім калегам нагадаў, што японскія кампаніі ў краіне забяспечваюць амаль 150 тыс. працоўных месцаў. Калі ж Лондан выйдзе з Еўразвязу, перанесціся могуць і шмат якія замежныя прадпрыемствы.\nЯк падлічыў Банк Англіі, выхад з абʼяднанай Еўропы прывядзе да рэцэсіі нацыянальнае валюты, унутраны валавы прадукт мае абваліцца ад 3 % да нават 14 %. Падлічылі меркаваныя страты і ў мясцовым Міністэрстве фінансаў.\n«Нашым дзяржаўным фінансам будзе нанесены сурʼёзны ўдар – эканоміка стане агулам слабейшая, прыбыткі грамадзянаў зменшацца адпаведна. Прыватны сектар не выправіць сітуацыі, агулам мы ацэньваем страты бюджэту ў ваколіцах 36 млрд фунтаў», – адзначыў міністр фінансаў Вялікай Брытаніі Джордж Осбарн.\nУ сваю чаргу прыхільнікі выхаду з Еўразвязу мяркуюць, што Лондан усё адно страціць гэтыя грошы – праз дапамогу ўцекачам, сваю долю ў агульнаеўрапейскім бюджэце ды на дапамогу менш развітым краінам ЕЗ. Еўраскептыкі заяўляюць, што на гэтыя мэты Лондан выдае каля $ 0,5 млрд за тыдзень.\nДацэнт Універсітэту заходняга Лондану і кіраўнік Цэнтру Астрагорскага Яраслаў Крывой заўважыў, што выхад Вялікай Брытаніі з Еўразвязу падтрымлівае Расея, якая цяпер перабывае ў міжнароднай ізаляцыі. Для Беларусі ж горш, калі ў Еўразвязе шмат праблемаў, адзначыў адмысловец.\n«Калі зʼяўляюцца ці ўцекачы, ці праблемы з брытанскім выхадам з Еўразвязу, ці нейкія складанасці з Сірыяй, то значная частка ўвагі Еўразвязу перакіроўваецца менавіта на гэтыя пытанні, і ніхто ўжо не будзе думаць пра беларускія ці ўкраінскія праблемы, бо іншае будзе выходзіць на першы план. Таму з майго пункту гледжання, калі б Брытанія засталася ў Еўразвязе, які б працягваў існаваць у такім стане, як цяпер, ці павольна б рэфармаваўся, – гэта было б у інтарэсах Беларусі і наагул усіх еўрапейскіх краінаў», – заўважыў спадар Крывой.\nБольш – у поўным выданні праграмы «ПраСвет», якая выходзіць на «Белсаце» а 21:40 у пятніцы. Тэмы апошняга выдання: Навошта Лукашэнку Бердымухамедаў; порна і бунт: чаму Беларусі няма на фестывалі ў Канах, але беларусы там ёсць ды іншыя.\nТэгі: Беларусь-Еўразвяз, Вялікая Брытанія, Еўразвяз


Вясельныя прычоскі на доўгія валасы - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Вясельныя прычоскі на доўгія валасы\nесилля - гэта асаблівы момант у жыцці любой жанчыны. Адна з найважнейшых дэталяў ладу нявесты - яе прычоска. Як пісьменна падабраць прычоску на доўгія валасы для дня шлюбу?\nВясельныя прычоскі на доўгія валасы - гэта маса сапраўды раскошных вячэрніх варыянтаў кладак, сярод якіх кожная дзяўчына абавязкова абярэ вобраз сваёй мары. Аднак для таго, каб ўразіць свайго будучага мужа і гасцей, неабходна выконваць некаторыя правілы выбару прычоскі. Пагаворым пра іх падрабязней.\nУлічыце, што вясельная прычоска на доўгія валасы - важная частка ладу нявесты, і таму яна павінна быць бездакорнай з пункту гледжання выканання. Гэта абавязвае дзяўчыну вельмі ўважліва паставіцца да выбару майстра. Калі цырульнік будзе мець магчымасць пазнаёміцца з вамі загадзя, у яго складзецца ясная карціна вашага будучага ладу. Наведванне салона для «прымеркі» прычоскі да ўрачыстасці дазволіць загадзя скарэктаваць яе, калі гэта спатрэбіцца.\nРаспушчаныя валасы і прыгожая вясельная заключэння\nКалі вы можаце пахваліцца раскошнымі здаровымі валасамі, свабодныя пасмы, распушчаныя па спіне, падыдзе вам як нельга лепш. Нявеста з распушчанымі, доўгімі і бліскучымі валасамі будзе выглядаць вельмі далікатна, жаноцкі і міла.\nВыбіраючы такую вясельную кладку, варта прыняць да ўвагі надвор’е ў дзень вяселля. Часам прыродныя сюрпрызы цяжка прадказаць, але ўсё ж паспрабуйце гэта зрабіць. Вецер, дождж, снег або экстрэмальна спякотнае надвор’е - не лепшыя сябры аслабелых валасоў.\nЗ падабранымі валасамі\nНявеста з вясельнай прычоскай не толькі выдатна выглядае, але і камфортна сябе адчувае, бо валасы не перашкаджаюць дзяўчыне рухацца, а заключэння гарантавана пратрымаецца да канца вечара. Абавязкова звернеце ўвагу на некаторыя нюансы: густыя валасы лепш сабраць у высокую прычоску, каб не "ўцяжарыць" нявесту, і непаслухмяныя - замацаваць на цемянной зоне.\nВысокія вясельныя кладкі\nВысокая прычоска абавязкова надасць вашаму вонкавым выглядзе ўрачыстасці, а таксама падкрэсліць прыгажосць плячэй і шыі нявесты. Вясельная кладка часцей за ўсё сустракаецца ў варыяцыях «пад фату» і дапаўняецца стыльнымі вялікімі аксэсуарамі. Калі вы хочаце вылучыцца і праславіцца стыльнай нявестай, папытаеце свайго майстра заключыць вашым доўгія валасы ў форме ракавінак, вузлоў ці іншых дзіўных ўзораў.\nКасы на вяселлі\nПрычоскі з касой дапоўняць внедний выгляд нявіннай, вытанчанай юнай нявесты, а дзякуючы намаганням вашага стыліста і яго майстэрства ваш знешні выгляд будзе індывідуальны і ня паўторым. Вясельныя косы даюць неабмежаваны прастор фантазіі, бо яны могуць быць абсалютна рознымі: касы на галаве, вакол галавы ў грэцкім стылі, лёгкі рыбін хвост, французская каса і многія іншыя. Таксама такая заключэння дасць магчымасць пафантазіраваць адносна аксесуараў.\nДоўгія валасы і вэлюм\nАддаючы даніну традыцыям, большасць дзяўчат аддае перавагу падкрэсліваць сваю прыгажосць выдатнай вэлюмам. Доўгія валасы і вэлюм - выдатнае спалучэнне, якое дазволіць вам адчуць сябе выдатнай казачнай прынцэсай. Ёсць пэўныя правілы стварэння кладак пад фату.\nКалі ў вас доўгія валасы і невысокі рост, не варта выбіраць фату ў падлогу і заключаць валасам. Дамы з пышнымі формамі прайграюць, калі выберуць высокую заключэння і шматслаёвую вэлюм. Стылісты раяць нявестам выбіраць аднаслаёвую фату да локця, каб не адчуваць дыскамфорт.\nЦалкам магчыма, што вашыя ўяўленні аб ідэальнай вяселлі і казачным вобразе нявесты некалькі адрозніваюцца ад агульнапрынятымі поглядамі. Калі гэта так, вам вызначана варта падумаць над выбарам экстравагантных і смелых кладак. Савет абавязкова падбірайце сабе «правільны» ўбор. Спалучэнне выклікае макіяжу, «цяжкавата» асіметрычнай прычоскі і класічнага вясельнага сукенкі будзе выглядаць як мінімум недарэчна.\nАктуальным будзе, калі нявеста абярэ рэтра-стыль, бо такія прычоскі звычайна выглядаюць элегантна і вельмі эфектна! Не важна, што вы вылучыце - высокі начос на верхавіне, ракавінкі, бабетту або элегантныя хвалі - у любым выпадку вы будзеце выглядаць як сапраўдная галівудская зорка і будзеце адчуваць сябе таксама!\nАксэсуары для прычоскі\nКожная вясельная прычоска выглядае арыгінальна, калі да яе падабраныя адпаведныя ўпрыгажэнні. У дадзеным выпадку сапраўды велізарны выбар аксесуараў: жывыя і штучныя кветкі, ніткі жэмчугу, стужкі, вянкі, гламурныя шпількі і раскошныя дыядэмы.\nТак, выкарыстанне дыядэмы ў прычосцы дапаможа надаць вонкавым выглядзе пышнасць і раскоша, але не варта быць акуратнай і ня перагрузіць прычоску. Складаныя косы, высокі начос на патыліцы і мудрагелістыя заключэння ніяк не якія спалучаюцца з такім аксэсуарам, бо на дыядэмы робіцца галоўны акцэнт.\nФларыстыка - гэта новае слова ў вясельнай модзе. Цырульнікі выкарыстоўваюць для ўпрыгожвання жывыя кветкі на дроце, дэкараваныя стужкамі. Выкарыстанне кветак у ролі ўпрыгажэнні нададуць вобразу свежасці і лёгкасці, асабліва калі яны спалучаюцца з букетам.\nАле зусім неабавязкова выкарыстоўваць для ўпрыгожвання тыя аксэсуары, якія выкарыстоўваюць шмат нявесты.\nДля тэматычнай вяселля, напрыклад, для вяселля ў марскім стылі, абсалютна дарэчнымі аксэсуарамі для прычоскі стануць ракавінкі, блакітная стужка і марскія зоркі. Для рэтра-вяселля і тым больш для прычоскі ў стылі рэтра ідэальным упрыгожаннем стане лёгкая міні-вэлюм або капялюшык. Не бойцеся эксперыментаў, аднак праводзіце іх загадзя, а не раніцай у дзень вяселля, і тады ваша прычоска будзе выдатнай!\nБольш падрабязна пра выбары вясельнай прычоскі на доўгія валасы глядзіце ў відэа.\nВясельная прычоска на доўгія валасы Відэа.\nНаступная Артыкул Як хутка адпусьціў валасы, выкарыстоўваючы народныя рэцэпты\nЯк правільна пампаваць прэс з дапамогай мяча


Настасся Пракапенка заваявала бронзу на ЧС у Егіпце | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЛідар зборнай Беларусі Настасся Пракапенка заваявала бронзавы медаль на чэмпіянаце свету па сучасным пяцібор’і, які праходзіць у Каіры.\nСпартсменцы са Слуцка ўдаліся заключныя віды праграмы – верхавая язда і камбінаваны від (бег і стральба). Дзякуючы паспяховаму выступленню ў кросе і на агнявым рубяжы, дзе Настасся Пракапенка заняла першае месца, яна атрымала дастатковую колькасць балаў, каб узняцца на трэцюю прыступку п’едэстала гонару – 1281 ачко. Чэмпіёнкай свету стала Гульназ Губайдуліна з Расеі – 1292 балы. Сярэбраная ўзнагарода ў Сафіі Фолдашы з Венгрыі – 1285 балаў.\nДля Настассі Пракапенка гэта першы асабісты медаль на сусветных форумах. У бягучым сезоне яна таксама выступіла на дамашнім чэмпіянаце Еўропы, дзе заваявала золата.\nІншыя беларускія спартсменкі аказаліся за межамі дзясяткі мацнейшых. Таццяна Халдоба размясцілася на 20-м месцы падагульняючага пратакола (1219 балаў), Ірына Прасянцова завяршыла барацьбу на 28-м месцы (1166 балаў), Вольга Сілкіна – на 36-м (867 ачкоў).\nНа чэмпіянаце свету ў Каіры не змаглі пазмагацца за ўзнагароды беларусы Ілья Палазкоў і Кірыл Касьянік. Ілья Палазкоў меў лепшы рэзультат сярод удзельнікаў пасля кваліфікацыі, аднак у вырашальнай стадыі спаборніцтваў у верхавой яздзе коні, якія выпалі беларусам па жараб’ёўцы, адмовіліся пераадольваць перашкоды.\nЧэмпіянат свету па сучасным пяцібор’і завершыцца ў Каіры змешанай эстафетай. Зборную Беларусі прадставяць Ірына Прасянцова і Кірыл Касьянік, якія ў сакавіку бягучага года на другім этапе Кубка свету ў Егіпце заваявалі залатыя ўзнагароды.


Кропка ў гiсторыi с вадамерным калодзежам | «Берасцейская Вясна»\nАле ён, спаслаўшыся на спешку сышоў. Водаканал нашы званкі праігнараваў і вось нарэшце, сёння, праз 2 сутак, па заяве грамадзянина З. Бекалюка аналіз пробаў зрабіла лабараторыя водаканала на самым сучасным абсталяванні. Прыбор паказаў 11.92\nКаментуе Дзямʼян Лепясевіч:\nТакое значэнне рН паказвае, што тое, што мы 13. 06 вымяралі лакмусавай паперкай – пацвердзілася, і ў калодзежы назапасілася практычна жывая шчолач (значэння вышэй 14.0 не бывае ў прыродзе). Шчолачы там знаходзіцца каля 3-5 тон па нашых думках. Мы лічым, і мы ўпэўненыя, што шчолач у калодзежы з расходамера і двума засаўкамі назапасілася за час правядзення пусканаладачных работ з-за няшчыльнасці ў фланцавых злучэннях.\nТаксама такі паказчык сведчыць аб тым, што ў гаспадарча – збытавую каналізацыю доўгі час паступала шчолач, якая прасочвалася праз няшчыльнасці і назапашвалася ў дадзеным калодзежы. Гэта таксама сведчыць, што ні Мінпрыроды, ні водаканал ніякім чынам не кантралююць працу прадпрыемства.\nНамі неаднаразова былі зафіксаваныя ФАКТЫ залпавых скідаў у начны час. Дадзеныя факты з боку ўладаў на дадзены момант застаюцца без належнай увагі. Акрамя таго, учора была намі спыненая спроба перапампаваць змесціва дадзенага калодзежа ў ліўневую каналізацыю. Мы перадухілілі не толькі злачынства, але і траплянне гэтай шчолачы ў Мухавец – на пляжы гораду Брэста.\nПрацаўнiкi Жабiнкоўскага ПМК - 19 прыехалi каб перапампаваць ваду са шчолаччу з вадамернага калодзежу ў калодзеж лiўнёвы.\nПытанне: што акрамя шчолачы скідвала па начах дадзенае прадпрыемства ў гаспадарчую каналізацыю? Чаму ўлады дагэтуль не хочуць разабрацца, што зліваюць у ліўневую каналізацыю?


Метад гаморам. Рашэнне задач цэлалікавага праграмавання\nМаса задач эканамічнага характару, праблем планавання і нават рашэнне пытанняў з іншых сфер чалавечай жыццядзейнасці звязана з зменнымі, якія адносяцца да цэлых лікаў. У выніку іх аналізу і пошуку аптымальных спосабаў вырашэння з'явілася паняцце экстрэмальнай задачы. Яе асаблівасцямі з'яўляецца вышэйназваная асаблівасць прымаць цэлае значэння, а сама задача разглядаецца ў матэматыцы, як цэлалікавых праграмаванне.\nУ якасці асноўнага напрамкі выкарыстання задач з зменнымі, якія прымаюць цэлыя значэння, з'яўляецца аптымізацыя. А метад, які выкарыстоўвае цэлалікавых лінейнае праграмаванне, яшчэ называюць метадам адсячэння.\nМетад гаморам атрымаў сваю назву па імі матэматыка, першым распрацавалі ў 1957-1958 гадах алгарытм, да гэтага часу шырока выкарыстоўваецца для вырашэння цэлалікавых задач лінейнага праграмавання. Кананічная форма задачы цэлалікавага праграмавання дазваляе даступна і ў поўным аб'ёме раскрыць перавагі гэтага метаду.\nМетад гаморам дачыненні да лінейнага праграмаванні істотна ўскладняе задачу знаходжання аптымальных значэнняў. Бо цэлалікавых з'яўляецца асноўнай умовай, дадаткова да ўсіх параметрах задачы. Нярэдкія выпадкі, калі задача, маючы дапушчальныя (цэлалікавых) планы, пры наяўнасці ў мэтавай функцый абмежаванняў на дапушчальным мностве, у рашэнні не прыходзіць да дасягнення максімуму. Гэта адбываецца па прычыне адсутнасці менавіта цэлалікавых рашэнняў. Без гэтага ж умовы, як правіла, у выглядзе рашэння знаходзіцца прыдатны вектар.\nДля абгрунтавання лікавых алгарытмаў пры вырашэнні задач ўзнікае неабходнасць ажыццяўляць накладыванія розных дадатковых умоў.\nВыкарыстоўваючы метад гаморам, звычайна лічаць мноства планаў задачы абмежаваным так званым Мнагаграннікі рашэнняў. Зыходзячы з гэтага вынікае, што мноства ўсіх цэлалікавых планаў для пастаўленай задачы мае канчатковае значэнне.\nТаксама для гарантаванасці цэлалікавых функцыі мяркуюць, што каэфіцыенты значэнняў таксама з'яўляюцца цэлымі лікамі. Нягледзячы на строгасць такіх умоў, послабее іх атрымоўваецца на няшмат.\nМетад гаморам, па сутнасці, прадугледжвае пабудову абмежаванняў, якія адсякаюць рашэння, якія не з'яўляюцца нецелочисленными. Пры гэтым не адбываецца адсячэння ні аднаго рашэння цэлалікавага плана.\nАлгарытм рашэння задачы ўключае ў сябе знаходжанне падыходных варыянтаў сімплексным метадам, не прымаючы да ўвагі умоў цэлалікавых. Калі ва ўсіх кампанентах аптымальнага плана прысутнічаюць рашэнні, якія адносяцца да цэлых лікаў, то можна лічыць, што мэта цэлалікавага праграмавання дасягнутая. Магчыма, што выявіцца невырашальнасць задачы, так мы атрымліваем доказ таго, што задача цэлалікавага праграмавання не мае рашэння.\nМагчымы варыянт, калі ў кампанентах аптымальнага рашэння прысутнічаюць колькасці нецелых. У такім выпадку да ўсіх абмежаванням задачы дадаецца новае абмежаванне. Для новага абмежаванні характэрна наяўнасць шэрагу уласцівасцяў. Перш за ўсё, яно павінна быць лінейным, павінна адсякаць з знойдзенага аптымальнага мноства нецелочисленный план. Ні адно цэлалікавых рашэнне не павінна быць страчана, адцята.\nПры пабудове абмежаванні варта выбіраць кампаненту аптымальнага плана з найбольшай дробавай часткай. Менавіта гэта абмежаванне будзе дададзена да ўжо наяўнай сімплексным табліцы.\nЗнаходзім рашэнне атрыманай задачы, выкарыстоўваючы звычайныя сімплексным пераўтварэнні. Правяраем рашэнне задачы на наяўнасць цэлалікавага аптымальнага плана, калі ўмова выконваецца, то задача вырашана. Калі ізноў быў атрыманы вынік з наяўнасцю нецелочисленных рашэнняў, то ўводзім дадатковае абмежаванне, і паўтараем працэс вылічэнняў.\nАжыццявіўшы канчатковае лік ітэрацый, дамагаемся атрымання аптымальнага плана задачы, пастаўленай перад цэлалікавых праграмаваннем, альбо даказваем невырашальнасць задачы.\nШто такое "Рубі" (Ruby)? Мова праграмавання "Рубі"\nPHP construct: стварэнне асобнікаў класаў\nCSS Media Queries: пакрокавае апісанне, асаблівасці і водгукі\nТайтлов - гэта што?\nDelphi pos - радкі ў Паскалю\nНелінейнае праграмаванне - адна з складнікаў матэматычнага праграмавання\nСамыя добрыя баевікі ад 90-х да сучаснасці\nПрэпарат «Обзидан». Аналагі і паказанні да ўжывання\nАнанас: карысныя ўласцівасці!\nСхема малпачкі-амигуруми: апісанне, віды, інструкцыі\nЯк зрабіць генератар ў "Майнкрафт" і як яго выкарыстоўваць?\nГнойныя вылучэнні з вачэй дзяцей\nАцынкаваны рашэцісты насціл: разнавіднасці, сферы ўжывання, перавагі\nСродак "Одабан": водгукі лекараў і вынікі\nВыкрайка лялькі Таццяны Коннэ: майстар-клас\nПомнік Высоцкаму ў розных краінах\nАфобазол: склад для паляпшэння якасці жыцця


У Івана-Франкоўску дэпутаты скончылі працу 52 сесіі гарадскога савета\n24 лютага 2014 адбылося другое пленарнае пасяджэнне 52 сесіі Івана-Франкоўскага гарадскога савета Другое пленарнае пасяджэнне 52 сесіі Івана-Франкоўскага гарадскога савета апынулася досыць прадуктыўным. Дэпутаты гарадскога савета прынялі 24 рашэнні, у асноўным з блока зямельных пытанняў, клопАтан фізічных і юрыдычных асоб і пытаннях арэнды камунальнай маёмасці абшчыны горада. Сярод найбольш важкіх рашэнняў было прынята: - Аб зацвярджэнні Праграмы прыватызацыі камунальнай маёмасці тэрытарыяльнай абшчыны горада Івана-Франкоўска на 2015-2017 гады; - Аб перадачы маёмасці ў гаспадарчае вядзенне; - Аб прыпыненні камунальнай арганізацыі "Жысветлавых-эксплуатацыйная арганізацыя № 9 "; - Аб перадачы на ??баланс інвентара і абсталявання; - Аб правядзенні зямельных таргоў; - Аб прадастаўленні льгот па выплаце зямельнага падатку, і іншыя. Таксама дэпутаты гарадскога савета заслухалі справаздачу гарадскога галавы аб працы выканаўчага камітэта Івана-Франкоўскага гарадскога савета за 2014 год, і ўзялі яго да ведама. Пвя гэта паведамілі ў Івана-Франкоўскам гарадскім савеце


Выстава «Ішоў па горадзе майстар...» 2020-2021 - Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый\nВыстава «Ішоў па горадзе майстар...» 2020-2021\nГомельская архітэктура: стваральнікі, тэхналогіі, вобразы\nВыстава дзейнічае з 21.08.20 у філіяле Веткаўскага музея.\nВеткаўскі музей напрацягу доўгіх гадоў свайго існавання займаецца даследаваннем традыцыйнай прасторы, у тым ліку і прасторы архітэктуры. Ідэя ж дадзенай выставы нарадзілася пасля таго, як супрацоўнікам музея Андрэем Скіданам супольна з іншымі краязнаўцамі і гісторыкамі Гомельшчыны была праведзена грунтоўная праца ў архівах Масквы і Вільні. Вынік агульных намаганняў, сапраўды, аказаўся вельмі плённы: былі знойдзены ўнікальныя матэрыялы па гомельскай архітэктуры другой паловы XIX — пач. XX стст.\nНаша выстава — гэта не проста «пагулянка» па горадзе. У невялікай музейнай залі наведвальнік нечакана трапляе ў абдымкі старога Гомеля і перш за ўсё сустракаецца з архітэктурай народнай, якую стваралі ды ўпрыгожвалі безыменныя майстры ды арцелі. У звыклай для веткаўскага музея вобразна-сімвалічнай манеры паўстае горад, як мастацкі праект. Тут суіснуюць фрагменты архітэктурнай разьбы, стогадовыя драўляныя карункі і маляўнічыя шпалеры, якія адкрываюць нам прывабныя перспектывы гарадскіх відарысаў. І ў архітэктурных чарцяжах, і ў мадэлях, і ў экспазіцыйнай падачы супрацьстаяць розныя стылі. Тут, як крыгі, сутыкаюцца гістарычныя эпохі і ў выніку, іх змаганне адбіваецца на гарадскім абліччы. Дамы і людзі, якія іх насяляюць, якія іх узводзяць, якія імі любуюцца, сустракаюцца ў прасторы выставы на розных гістарычных палюнах. Архітэктар Шабунеўскі, падрадчык Шчакудоў, дзясяцкі Новікаў, мастак Бірштэйн, безыменныя столяры і муляры, няўрымслівыя студэнты факультэта Прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва БелДУТа, апантаныя даследчыкі і музейшчыкі, урэшце, вы — нашыя наведвальнікі. Усе, хто ідзе па горадзе гэтым разам, могуць сустрэцца…\n«В городе должны быть места не изменяемые временем» — давялося пачуць ад харошай гомельскай паэтэсы Бэлы Сасноўскай. Мы падзяляем гэта меркаванне. Таму жадаем, каб наш выставачны праект не абмяжоўваўся толькі сценамі музейнай прасторы.\nФотасправаздача з адкрыцця 21 жніўня 2020:\n< Выстава «Евангелле з драконамі» 2020-2021\nВыстава «Ручнік з купальскім дубам» 2020 >\nСтворана 20 Жнівень 2020


Сталічная траекторыя развіцця пачынаючых педагогаў\nПрацуюць для вучняў і ў іх інтарэсах\n10.06.2021 11:41 Суразмоўца\nДалейшае развіццё сферы адукацыі ў многім залежыць ад тых, хто сёння робіць першыя крокі ў выбранай прафесіі. Асабліва шмат маладых педагогаў, вядома ж, у сталіцы, дзе налічваецца 279 устаноў толькі агульнай сярэдняй адукацыі. Як жа зараз ладзіцца работа з навічкамі? Якія змены і поспехі назіраюцца? Аб гэтым расказала рэктар Мінскага гарадскога інстытута развіцця адукацыі, кандыдат педагагічных навук, дацэнт Таццяна Іванаўна МАРОЗ.\n— Таццяна Іванаўна, падзяліцеся каштоўным вопытам, як жа ў сталіцы пабудавана работа з маладымі спецыялістамі?\n— Для кожнага чалавека, які толькі пачынае прафесійную дзейнасць, вельмі важна знайсці свайго настаўніка — вопытнага спецыяліста, які мог бы падказаць, як выконваць тое ці іншае заданне, паступова раскрываючы сакрэты свайго майстэрства. У сталіцы камітэт па адукацыі Мінгарвыканкама сумесна з інстытутам ствараюць для гэтага ўсе неабходныя ўмовы.\nТак склалася, што ў Мінску, у адрозненне ад іншых рэгіёнаў нашай краіны, у канцы мінулага стагоддзя аптымізавалі гарадскі і раённыя метадычныя кабінеты, таму метадычную падтрымку педагогаў у перыяд паміж тэрмінамі павышэння кваліфікацыі (у тым ліку і маладых спецыялістаў, якія працуюць ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі) ажыццяўляе ўпраўленне каардынацыі метадычнай работы Мінскага гарадскога інстытута развіцця адукацыі. Дапамога маладым педагогам арганізавана на трох узроўнях: на ўзроўні ўстановы адукацыі, раёна і горада. Безумоўна, навічкі маюць патрэбу ў асаблівым суправаджэнні, дынамічным і якасным уключэнні ў прафесійную дзейнасць, таму работа ва ўстановах адукацыі горада вядзецца па некалькіх кірунках. Гэта і ўдасканальванне прафесійна значных якасцей, і фарміраванне індывідуальнага стылю ў педагагічнай дзейнасці, і развіццё педагагічнай творчасці. Акрамя таго, маладых спецыялістаў запрашаюць у школьныя метадычныя аб’яднанні, школы пачынаючага настаўніка.\nНа раённым узроўні створана каля 20 школ пачынаючага настаўніка, а ў Савецкім раёне сталіцы на працягу апошніх пяці гадоў паспяхова працуе яшчэ і клуб “Мы маладыя”. Варта адзначыць, што ва ўсіх раёнах горада ўжо склалася пэўная сістэма работы з пачынаючымі настаўнікамі, назапашаны станоўчы вопыт. Але гэтую сістэму неабходна было ўдасканаліць з улікам сучасных патрабаванняў і магчымасцей.\nНа гарадскім узроўні нефармальныя зносіны рэалізуюцца ў клубным аб’яднанні “Вялікі перапынак”, у якім дзейнічае студыя “Рост”. Акрамя гэтага, з маладымі настаўнікамі працуюць гарадскія школы пачынаючага настаўніка, дыферэнцыраваныя па вучэбных прадметах, а таксама наладжана цьютарскае суправаджэнне маладога педагога, які працуе другі год. У 2020/2021 навучальным годзе была арганізавана дзейнасць 18 такіх школ пачынаючага настаўніка, дыферэнцыраваных па вучэбных прадметах, і цьютарскае суправаджэнне па 11 вучэбных прадметах. Такая сістэма работы дазволіла забяспечыць як адзінства патрабаванняў да ўсіх педагогаў сталіцы, так і індывідуальную траекторыю развіцця кожнага.\n— З чаго пачыналася работа з маладымі настаўнікамі?\n— Перш чым пачаць работу з маладымі педагогамі, мы правялі дыягностыку і вызначылі, якія праблемы ўзнікаюць у практычнай дзейнасці маладых настаўнікаў, што іх хвалюе, адкуль з’яўляецца дыскамфорт, чаму знікае жаданне працаваць у школе. Такімі прычынамі могуць быць: супярэчнасці ў сістэме адукацыі (высокая сацыяльная значнасць педагагічнай прафесіі і ў той жа час недастатковы ўзровень прафесійнай матывацыі многіх абітурыентаў педагагічных ВНУ); псіхалагічная непадрыхтаванасць маладых педагогаў да работы з соцыумам; недастатковая падтрымка маладых спецыялістаў у перыяд іх прафесійнага станаўлення. Асэнсаваўшы канкрэтныя прычыны, мы змаглі вызначыць асноўную мэту ў рабоце з маладымі педагогамі праз арганізацыю метадычнай дапамогі для іх паспяховай адаптацыі да працы. Дарэчы, практыка паказвае: прывабнасць работы ў школе для моладзі звязана не толькі з памерам аплаты працы і забяспечанасцю жыллём. Вельмі важнымі фактарамі становяцца і прафесійнае прызнанне, і бесперапыннае развіццё.\nФормы работы з маладымі настаўнікамі на ўсіх узроўнях метадычнага суправаджэння самыя разнастайныя: калектыўныя (удзел у рабоце педагагічных саветаў і чытанняў, семінараў, канферэнцый і іншае); групавыя (удзел у рабоце метадычнага аб’яднання, школе маладога настаўніка, творчай групы і іншыя) і індывідуальныя (цьютарства, настаўніцтва, самаадукацыя, наведванне вучэбных заняткаў, кансультаванне і г.д.). Назапашванню вопыту спрыяюць і нефармальныя зносіны, клубны рух, конкурсы прафесійнага майстэрства.\n— Раскажыце, калі ласка, падрабязней, як арганізавана работа гарадскіх школ пачынаючага настаўніка.\n— Сёння як ніколі настаўнік павінен быць асобай, бо, як пісаў К.Д.Ушынскі, “толькі асоба можа выхоўваць асобу”. Сапраўдны настаўнік у першую чаргу заўсёды вучыцца сам. Вучыцца, працуючы над сабой, вучыцца, калі перадае свае веды іншым… Улічваючы той факт, што ў сталіцы больш за 80 педагогаў маюць кваліфікацыйную катэгорыю “настаўнік-метадыст”, было прынята рашэнне выкарыстоўваць іх патэнцыял у рабоце з маладымі спецыялістамі. І пачынаючы з 2015/2016 навучальнага года актуальнай і своечасовай стала арганізацыя дзейнасці гарадскіх школ пачынаючага настаўніка. Так, калі прасачыць, сёлета ў Мінску працуе 18 такіх школ, у 2016 годзе іх было ўсяго 9, у 2017 годзе — 12, у 2018 годзе — 14, а ў мінулым годзе — ужо 20. Штогод больш за 200 маладых педагогаў наведваюць гарадскія школы пачынаючага настаўніка, дыферэнцыраваныя па прадметах. На сённяшні дзень гэтая форма дапамагае хутчэй адаптавацца ў прафесіі настаўнікам беларускай і рускай моў, англійскай і нямецкай моў, матэматыкі, інфарматыкі, фізікі, хіміі, біялогіі, гісторыі, геаграфіі, працоўнага навучання, фізічнай культуры і кожнай паралелі пачатковых класаў.\nУ рамках работы школы адкрываюцца новыя прынцыповыя падыходы і тэндэнцыі ў вырашэнні важных пытанняў: чаму і як вучыць? А змест навучання разглядаецца як сродак развіцця асобы, а не самадастатковая мэта. Захоўваецца інтэграваны, варыятыўны падыход у рабоце з маладымі настаўнікамі, выкарыстоўваецца станоўчая стымуляцыя. Тэматыка пасяджэнняў школы пачынаючага настаўніка накіравана на аказанне дапамогі ў якаснай арганізацыі адукацыйнага працэсу, канструяванні сучаснага ўрока, вызначэнні аптымальных форм правядзення вучэбных заняткаў, а таксама дыферэнцыяцыі адукацыйнага працэсу, што дапамагае маладым спецыялістам пазбегнуць памылак, зняць трывожнасць, павысіць прафесійны ўзровень.\nУ свой час, падводзячы вынікі першага года работы з маладымі педагогамі, мы адразу ўбачылі, што поўнай гатоўнасці да работы ва ўстановах адукацыі ў іх яшчэ няма. У сувязі з гэтым для педагогаў, якія другі год працуюць ва ўстановах адукацыі, пачынаючы з 2017 года было арганізавана цьютарскае суправаджэнне. Быць цьютарамі адразу вызваліся зноў-такі нашы настаўнікі-метадысты. Пераемнасць у метадычным суправаджэнні настаўнікаў-метадыстаў дазваляе амаль усім маладым настаўнікам пасля другога года работы атрымаць другую кваліфікацыйную катэгорыю. Мэта работы настаўніка-метадыста ў якасці цьютара — гэта менавіта персанальнае суправаджэнне маладога настаўніка ў адукацыйнай прасторы для станаўлення ў яго ўстойлівых матываў рэалізацыі асобасных патрэб і інтарэсаў, самавызначэння, асэнсаваных і адказных адносін да выбранай прафесіі. Важна, што ідзе сумесная работа цьютара і маладога педагога, любыя заняткі ці пазакласнае мерапрыемства праектуюцца разам. Так, на сённяшні дзень працуе 11 цьютарскіх груп: па прадметах “Беларуская мова”, “Руская мова” (2 групы), “Матэматыка”, “Інфарматыка”, “Біялогія”, “Хімія”, “Гісторыя”, “Замежная мова (нямецкая)”, “Фізічная культура і здароўе”, а таксама для настаўнікаў пачатковых класаў. Штогод з цьютарамі займаецца каля 100 педагогаў.\nВынікам работы цьютараў і маладых настаўнікаў становіцца правядзенне адкрытых вучэбных заняткаў “Мае першыя педагагічныя знаходкі”, “Педагагічны дэбют”. Асаблівую цікавасць у моладзі выклікае правядзенне дуэтных вучэбных заняткаў, на якіх два педагогі (метадыст і малады настаўнік) аднаго вучэбнага прадмета дэманструюць эфектыўныя метадычныя прыёмы. Такім чынам, у выніку фарміруецца банк сцэнарных планаў вучэбных заняткаў, які затым размяшчаецца на сайце ўстановы адукацыі для шырокага выкарыстання ў практыцы.\n— А як вы ацэньваеце эфектыўнасць гэтай работы?\n— Сістэма бесперапыннага прафесійнага развіцця маладых спецыялістаў спрыяе дасягненню жаданага статусу і прызнанню ў калектыве, сярод вучняў і іх законных прадстаўнікоў, уплывае на прафесійную кар’еру. Зацікаўленасць у павышэнні ўласнага прафесійнага майстэрства, жаданне творча падысці да рэалізацыі сваіх магчымасцей дазволілі многім маладым педагогам на працягу пяці гадоў\n(з 2016 года) атрымаць ужо не толькі другую кваліфікацыйную катэгорыю, але і першую. Сярод такіх творчых, захопленых педагогікай людзей хочацца адзначыць настаўніцу пачатковых класаў гімназіі № 34 Мінска Алену Сяргееўну Шчабярака, настаўніка матэматыкі сярэдняй школы № 208 Мінска Юрыя Валер’евіча Шпака, настаўніцу гісторыі і грамадазнаўства сярэдняй школы № 124 Мінска Кацярыну Юр’еўну Жогаль, настаўніцу хіміі сярэдняй школы № 30 Мінска Маргарыту Уладзіміраўну Уласік, настаўніцу матэматыкі сярэдняй школы № 168 Мінска Алену Юр’еўну Насонаву, настаўніка матэматыкі сярэдняй школы № 42 Мінска Антона Васільевіча Рымдзёнка і іншых. Гэтыя педагогі паспяхова працягваюць працаваць ужо з першай кваліфікацыйнай катэгорыяй, карыстаюцца павагай калег і аўтарытэтам у вучняў. Напрыклад, малады матэматык сярэдняй школы № 223 Мінска Уладзіслаў Дзмітрыевіч Анісовіч быў удзельнікам гарадской школы настаўнікаў матэматыкі, падрыхтаваў каманду вучняў 11 “А” класа, якая заваявала дыплом І ступені ў рэспубліканскім адукацыйным марафоне “Ліга ведаў”.\nАктыўнасць маладых настаўнікаў адзначаецца і на міжнародным узроўні. Напрыклад, да анлайн-сустрэчы “ММЦ — #START маладых!” у рамках дзейнасці праектнай лабараторыі “Стартапы праектнага майстэрства”, якая ладзілася міжнародным метадычным цэнтрам “Акадэмія педагагічнага майстэрства: навыкі XXI стагоддзя” (Омск, Расія), з ахвотай далучыліся ўдзельнікі гарадской школы маладога настаўніка фізічнай культуры і здароўя Павел Андрэевіч Сіняўскі (сярэдняя школа № 182) і гарадской школы маладога настаўніка пачатковых класаў Аліна Андрэеўна Гайкова (сярэдняя школа № 223). Такіх прыкладаў можна прывесці шмат, бо ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі Мінска працуюць актыўныя, ініцыятыўныя, творчыя педагогі. Галоўны ж вынік адаптацыі да прафесіі заключаецца ва ўзроўні замацаванасці маладых спецыялістаў. Паказальна, што ў мінулым годзе ў сярэднім гэты паказчык склаў больш за 60%.\nМожна ўпэўнена сцвярджаць: метадычная падтрымка пачынаючых настаўнікаў у адаптацыйны да прафесіі перыяд у цэлым адлюстроўвае масіраваны зацікаўлены падыход на ўсіх узроўнях: на ўзроўні і ўстаноў адукацыі, і раённых упраўленняў па адукацыі, і гарадскім. З улікам таго, што рэалізацыя індывідуальнага адукацыйнага маршруту ў сістэме бесперапыннай прафесійнай адукацыі будуецца зыходзячы з адукацыйных запытаў і інтарэсаў пачынаючага настаўніка, наша сталічная трохузроўневая сістэма метадычнага суправаджэння цалкам адказвае на выклікі сучаснасці.\n— Напэўна, з часам з’яўляюцца новаўвядзенні.\n— Было прынята рашэнне аднесці да катэгорыі маладых яшчэ і пачынаючых намеснікаў дырэктараў па вучэбнай рабоце. Яны ўжо адбыліся як вопытныя настаўнікі-прадметнікі, аднак у кіраўніцкай дзейнасці робяць толькі першыя крокі. Мінскі гарадскі інстытут развіцця адукацыі з першага ж дня назначэння на пасаду арганізуе іх метадычнае суправаджэнне праз уключэнне ў дзейнасць школы пачынаючага намесніка дырэктара. Праграма пасяджэнняў школы разглядае найбольш актуальныя пытанні: нарматыўнае прававое рэгуляванне адукацыйнага працэсу, арганізацыю самакантролю, формы і тэхналогіі правядзення педагагічнага савета і іншыя. На працягу апошніх пяці гадоў такую метадычную падтрымку атрымалі больш за 150 пачынаючых намеснікаў дырэктара. Гэта дазволіла ім хутчэй адаптавацца, пазбегнуць пэўных памылак, атрымаць кансультацыі вопытных калег. У сваіх анкетах пачынаючыя намеснікі дырэктара па вучэбнай рабоце адзначаюць: заняткі эфектыўныя, практыка-арыентаваныя, выклікаюць цікавасць да актыўнай дзейнасці, дазваляюць больш упэўнена адчуваць сябе на сваім працоўным месцы. Неабходна разумець, што сістэмнасць і ўпарадкаванасць у арганізацыі кіраўніцкай дзейнасці дасягаецца наяўнасцю кваліфікацыі і вопыту кіраўніцтва. Намесніку дырэктара трэба быць лідарам сваёй каманды, умець уплываць на сваіх супрацоўнікаў, прафесійна ставіць перад імі задачы, эфектыўна вучыць, развіваць, ацэньваць і матываваць іх. Такім чынам, дзейнасць школы пачынаючага намесніка дырэктара стала завяршальным звяном цэласнай сістэмы метадычнай падтрымкі маладых, якую ажыццяўляе наш інстытут.\n— Што б вы параілі маладым педагогам, каб знайсці свой педагагічны стыль, сваё месца ў школе, адчуць любоў да прафесіі?\n— Хочацца пажадаць маладым педагогам не баяцца школы, быць упэўненнымі ў сабе і паслядоўнымі ў сваіх дзеяннях. Важна, каб яны разглядалі кожнага вучня як асобу, верылі ў іх дасягненні і здольнасці, бо ў кожным з нас ёсць свая іскра таленту. Ніколі нельга забываць: мы самі ствараем свой лёс, пішам сваю прафесійную біяграфію. Мінскі гарадскі інстытут развіцця адукацыі гатовы аказаць метадычную падтрымку кожнаму маладому педагогу. Нашы метадысты-прафесіяналы, выкладчыкі могуць і забяспечыць паспяховую адаптацыю пачынаючых настаўнікаў да прафесіі,і спрыяць развіццю асобы кожнага маладога спецыяліста на аснове дыягнастычнай інфармацыі аб дынаміцы росту яго прафесіяналізму, і дапамагчы спраектаваць сваю дзейнасць з апорай на дасягненні сучаснай навукі і перадавога педагагічнага вопыту, гарманічна ўвайсці ў адукацыйны працэс, спрыяць фарміраванню індывідуальнага стылю творчай дзейнасці, выклікаць і выхоўваць у маладых настаўнікаў патрэбу ў бесперапыннай самаадукацыі… Задач, безумоўна, многа. Але, як вядома, паспяхова шлях адолее толькі той, хто ўпарта і цярпліва ідзе па ім крок за крокам, паступова пераадольваючы цяжкасці, набываючы веды і жыццёвы вопыт.\nМінскі гарадскі інстытут развіцця адукацыіТаццяна Іванаўна МАРОЗ\nПа правілах Грамацея...\nПрастора творчасці і натхнення, новых ід...


Культура - Рыфмы для мультываркі\nДванаццаць (не фільм)\n— Больш няма ў каго спытаць, таму спытаю ў цябе. Растлумач мне дзікую папулярнасць першых альбомаў гурта “J:морс”. Няўжо дастаткова было несці розную абракадабру і мець прыкметны шнар на твары, каб “ветраныя” паненкі млелі ад тваёй музыкі? (Асабіста я, дзеля справядлівасці, у тэкстах апошніх рэлізаў гэтай каманды знаходжу значна больш выразнага сэнсу).\n— Ха-ха-ха! Вядома, шнару і абракадабры было недастаткова. Хаця, мне здаецца, што і гэта спрацавала: не ва ўсіх такая запамінальная знешнасць, як у лідара гурта Уладзіміра Пугача. Наогул, ён унікальны — я ў гэтым цалкам упэўнены. Ён змог прамаўляць на мове эмоцый і стаць голасам соцень тысяч людзей. Вершы і музыка Пугача — гэта вельмі тонкія рэчы, якія ты можаш не разумець праз свой натуральны прафесійны цынізм. Я — трохі меншы цынік. Апошнія кружэлкі гурта мне таксама, між іншым, падабаюцца мацней. Ды там і песень маіх больш... І, ведаеш, Пугач — чалавек, песні якога спяваюць мае дзеці. Для мяне гэта паказальны момант. “Морсы” граюць у нас у машыне, і мы падпяваем ім усім сямействам!\n— А як адбылося тваё знаёмства з гэтым калектывам?\n— Вова і другі стваральнік гурта Арцём Лядоўскі вучыліся на юрыдычным факультэце, я — у школе журналістыкі. Некаторыя заняткі ў нас праходзілі ў адных памяшканнях. Мне было цікава назіраць за гэтымі хлопцамі. І ў гурце, на той момант яшчэ студэнцкiм, адразу было відаць, у каго якая роля. Прытым, што яны абодва былі лідарамі. Потым яны з’ездзілі на нейкі студэнцка-юрыдычны чэмпіянат у ЗША, а мне прапанавалі зманціраваць ім фільм, што я і зрабіў. Гэта значыць, напісаў тэкст і з мантажорам склаў маленькае кіно. Так і пазнаёміліся. Аднойчы, даведаўшыся, што я займаюся музыкай, Валодзя і Арцём прапанавалі мне паслухаць іх песні. І неўзабаве распачалося маё супрацоўніцтва з імі, якое трывае і дасюль. Цяпер шмат кампазіцый знаходзяцца ў працы.\n— А ў багажы якіх яшчэ выканаўцаў ёсць кампазіцыі на твае вершы?\n— Больш за ўсё песень мы напісалі разам з Пятром Прывiным — гэта такі маскоўска-тэль-авіўскі кампазітар і спявак. Пачыналі са смешнай музыкі — без асаблівай стылістыкі, ну нешта накшталт лёгкага... Pink Floyd. Скончылі электрасвінгам. Нашы галоўныя хіты “Швэдар з аленямі” і “Плаўкі ціснуць” “вырвалі” мозг у мільёнаў слухачоў “Радыё Шансон” у Расiі. Я люблю наш з Пятром праект таму, што гэта такая сапраўдная, крышталёва шчырая поп-музыка. У нас ёсць песні пра прынцэсу Дыяну, космас, Амстэрдам і багемнае жыццё. Думаю, я першы паэт-песеннік у свеце, які напісаў песню, дзе ў тэксце згадваецца мультыварка.\nЁсць некалькі сумесна напісаных песень з аршанскiм гуртом “Пани Хида”. У праектах “Слухаць у слухаўках” і N.O.I.R. / STERN усе песні на мае вершы. А вось з Ромам Арловым з “У нескладовае” мы больш не працуем — нешта пайшло не так. Хаця праект гэты мне падабаецца дагэтуль.\n— Твой напарнік па праекце “Либерзон и Штерн” сёння грае ў рэспектабельным, хаця і вар’яцкім гурце “Кассиопея”. Ці падтрымліваеш з ім зносіны?\n— Будзеш смяяцца — некалькі тыдняў таму я напісаў для яго тэкст. Саша Ліберзон неяк сказаў, што “завіс” трэк, тэксту няма. Даслаў мне “дэмку”, я напісаў словы і адправіў. Але Саша ўжо да таго часу сам усё зрабіў. Вось, смяешся... Але я не моцна знерваваўся. Можа, Пеці Прывiну адпраўлю гэты тэкст.\n— А памятаеш самы першы табой напісаны верш? Я свой, складзены гадоў у 12, фрагментарна памятаю — жах нейкі, але бацькі слязу пусцілі, калі я ім яго прадэкламаваў.\n— І я памятаю! Здаецца, гэта было ў Даўгаўпілсе. Мы гулялі ў нейкі імправізаваны КВК, і я хутка напісаў вершык у стылі Пушкіна. У зале сабралася вельмі шмат людзей, і мне, інтраверту, было цяжка дэкламаваць пры такім збегу публікі. І мне тады было таксама 12!\nШто сніцца ў Рэхавоце\n— Якое яно — ізраільскае радыё?\n— Гэта вялікая свяшчэнная карова. Нават з улікам татальнага інтэрнэту і мабільнікаў у нас слухаюць эфір. У кожнага ёсць любімая станцыя. У мяне ўвесь час працуе радыё KAN 88 FM — гэта проста крута! Там вельмі тонкі змяшаны фармат: ізраільскі рэпертуар чаргуецца з міжнародным. Можна пачуць шмат цікавага, а галоўнае — гэта такое як бы “слоўнае” радыё. Там шмат словаў.\nРуская станцыя, на якой я працаваў, — “Першае радыё” — класічная FM-станцыя. Я там займаўся навінамі і рабіў некалькі спецыяльных праектаў. Мне наогул было ў Ізраілі прасцей укараняцца, чым шматлікім іншым прыбышам. Я прыехаў сюды пасля мiнскай FM-школы “Радыё Бі-Эй”. Усё мог, усё ўмеў...\nА наогул, радыё для мяне — гэта поўная містыка! Сядзіш адзін у студыі, а размаўляеш з мільёнамі! Нават вось цяпер я перыядычна трапляю ў эфір маскоўскага “Камерсант FM”. І ў мяне ёсць прапанова ад адной мiнскай станцыі зрабіць беларускамоўны праект.\n— А ізраільскае тэлебачанне як бы ты ахарактарызаваў?\n— Ізраільскае ТБ, як і радыё, таксама крутое! У мяне і ў планах “тэліка” не было, але я ўжо 12 гадоў працую на 9 канале. І гэта сапраўды нешта! Пастаянны адрэналін, навіны 24 гадзіны ў суткі. І проста цудоўныя людзі вакол. Камфортней з пункту гледжання працы мне было толькі ў Мінску на Першым музычным канале. Але і тут нерэальна крута.\n— Якім сваім тэлевізійным матэрыялам ганарышся больш за ўсё?\n— Мне ўсё падабаецца ў працэсе. Потым я разумею, што вось тут і тут можна было лепш, а гэтага не трэба было. Цяпер я заканчваю вельмі вялікі праект, які разам з калегамі рабіў амаль два гады: “Яўрэйская энцыклапедыя”. Гэтакі National Geographic. Мы знялі 52 серыі па запаведзях Торы, юдаізме і яўрэйскіх традыцыях. А чым я ганаруся... Успамінаю нейкія сюжэты, вядома.\n— Беларускія артысты да вас даязджаюць?\n— Даволі рэдка. З апошніх — гурт “Серебряная свадьба”, канцэрты якога прайшлі з аншлагамі. (Дарэчы, Света Бень — гэта другі любімы выканаўца маіх дзяцей: песню “У гаражы ў дзядзькі Віці” яны вывучылі на памяць). Рэпатрыянты, вядома, ведаюць “Ляписа Трубецкого” і з задавальненнем некалі хадзілі на выступы Паплаўскай і Ціхановіча. Неяк Эдуард Ханок прыязджаў. Але, думаю, “карэнныя” ізраільцяне амаль нічога не ведаюць пра Беларусь наогул. Можа, і чулі назву краіны, але дзе яна знаходзіцца, не ў курсе. І гэта вельмі крыўдна.\n— У пачатку 2000-х у музычнай культуры была цэлая мінская мафія — у добрым сэнсе слова. Яўген Калмыкоў — як прадзюсар, Анатоль Вечар — як кліпмэйкер, Віталь Чыжоў і Уладзімір Шаблінскі — як клубныя прамоўтары, той жа Віталь і ты — як стваральнікі Першага музычнага канала, Барыс Штэрн паасобку — як радыёвядучы і альтэрнатыўны музыкант...\n— Ну якая мафія? Проста, мы сябравалі — з кімсьці больш, з кімсьці менш, дапамагалі адзін аднаму — стараліся, як мінімум. Мафія — гэта ж такі грандыёзны механізм. А беларуская андэрграўндная культура 1990-х і нулявых — ніякі не механізм. Набор хаатычных рухаў. Але калі ты пытаешся пра нейкі агульны дух і агульную справу, то, пэўна, яны былі. Я, дарэчы, амаль з усімі з твайго спісу і дасюль маю зносіны. Так што мы да гэтага часу мафія!\n— Сумуеш па тых часах, калі вы кідалі каменьчыкі ў “застаялае балота” эстраднай музыкі?\n— Шчыра? Не. Не сумую. Праўда, вельмі іх люблю. Але пра каменьчыкі — гэта ты занадта гучна сказаў. З прычыны крызісу сярэдняга ўзросту і пераацэнкі каштоўнасцяў я часцяком думаю: а вось як яно было ў нас тады на самой справе? І зазвычай адказ такі: смешна. Часам з надрывам, але смешна і весела.\n— Мінск сніцца? І калі прыпрэ, усё кідаеш і зрываешся на радзіму?\n— Вядома, сніцца. Не часта, аднак сніцца! Любімы горад, як-ніяк. Інтэрнэт дапамагае ў зносінах, і гадзінку прагаварыць з Пугачам або Калмыковым цяпер не праблема. Або цэлы дзень перапісвацца з Памідоравым — Санечка мне чамусьці часцей за ўсіх сніцца. Але я не чалавек крайнасцяў, таму нікуды не зрываюся. Хаця, вядома, заўсёды гатовы прыехаць. Часам арганізоўваю сабе віртуальнае падарожжа: прыдумляю маршрут у галаве і пачынаю па ім перамяшчацца. Бывае вельмі пацешна. Потым прыязджаеш у Мінск — а тут усё інакш. Але настальгія — гэта рэальнасць для ўсіх, хто з’ехаў. Людзі так створаныя.\nФота Ігара ГАРЭЛІКА\nБарыс ШТЭРН, 47 гадоў. Нарадзіўся ў Мінску. Скончыў Мінскі політэхнічны тэхнікум (цяпер каледж). Працаваў радыёвядучым на “Радыё Бі-Эй”, узначальваў піяр-службу кампаніі “Бульба-рэкардз”, адзін са стваральнікаў Першага музычнага канала. Былы ўдзельнік ВІА D.P.S., The Laboratory, “Каратэ”, дуэта “Либерзон и Штерн”. З 2003 года жыве ў Ізраілі ў горадзе Рэхавот, працуе вядучым і рэдактарам праграм на 9 канале ізраільскага тэлебачання.


«Дзякуй казачнаму...» Стрым і фота з мітынгу супраць рэпрэсіяў у Маскве\n«Дзякуй казачнаму…» Стрым і фота з мітынгу супраць рэпрэсіяў у Маскве\nСегодня по крайней мере в 11 городах России проходят акции протеста "Общество требует справедливости" – против политических репрессий, фабрикации уголовных дел и за гуманизацию правоохранительной системы. "Белсат" ведёт прямой эфир из Москвы.\nOpublikowany przez «Белсат» по-русски Niedziela, 23 czerwca 2019\n«Белсат» зладзіў жывую трансляцыю з дазволенага ўладамі Масквы мітынгу «Мы патрабуем справядлівасці». Стрым правяла наша маскоўская карэспандэнтка Маша Макарава.\nАкцыя прайшла на праспекце Сахарава. Першапачаткова мітынг планаваўся ў знак салідарнасці з затрыманым журналістам Іванам Галуновым, якому паліцэйскія падкінулі наркотыкі. Пасля яго вызвалення акцэнт масавага мерапрыемства зрушыўся на салідарнасць з усімі несправядліва затрыманымі і асуджанымі.\nЗатрыманні на акцыі пратэсту ў Маскве. Фота: Маша Макарава, belsat.eu\n19:00 Нягледзячы на дазволены характар акцыі, пасля яе заканчэння пачаліся затрыманні. Так, на выхадзе з праспекта Сахарава затрымалі стваральніка «Манстрацыі» Арцёма Ласкутова. Як перадае Маша Макарава, людзей затрымліваюць проста па дарозе ад сцэны да метро. Пры затрыманні за імі ідзе супрацоўнік цэнтра «Э» з камерай, які раней не пускаў на мітынг пратэстоўцаў з плакатамі супраць будаўніцтва смеццевай звалкі ў Шыесе.\nOpublikowany przez Masha Makarova Niedziela, 23 czerwca 2019\n18:45 Мітынг скончыўся. Пратэстоўцы разыходзяцца пасля заканчэння акцыі. Паводле апошніх ацэнак, удзел у ёй прынялі каля 4500 чалавек.\nАкцыя пратэсту ў Маскве 23 чэрвеня. Маша Макарава, belsat.eu\n18:40 У Маскве акцыя праходзіць практычна без інцыдэнтаў. А вось у Санкт-Пецярбургу супрацоўнікі цэнтра па барацьбе з экстрэмізмам затрымалі лідэра руху «Вызвалім Пецярбург» Вадзіма Казака.\n18:25 Мітынгоўцы, якія прыйшлі ў абарону сясцёр Хачатуран, якіх абвінавачваюць у забойстве гвалтаваў іх бацькі, прыйшлі з плакатамі з патрабаваннем саджаць гвалтаўнікоў, а не ахвяр. Яны таксама выступаюць супраць дэкрыміналізацыі хатняга гвалту.\n«Мы – сёстры Хачатуран». У Берліне прайшоў мітынг ля амбасады Расеі\n18:15 На акцыю пратэсту прыйшлі і людзі з партрэтамі з затрыманымі ў Расеі ўкраінцамі, у тым ліку рэжысёра Алега Сянцова. Яны патрабуюць, у прыватнасці, абмены з Украінай па прынцыпе «усіх на ўсіх».\n18:10 Сярод удзельнікаў ёсць і тыя, хто быў затрыманы 12 чэрвеня на несанкцыянаванай акцыі салідарнасці з Іванам Галуновым.\n«У першы раз мы выйшлі [на акцыю пратэсту. – Заўвага. Belsat.eu] 12 чэрвеня. Мы прайшлі некалькі метраў, нас затрымалі. І зараз мы выйшлі ізноў», – кажуць удзельнікі мітынгу.\n17:40 Паводле ацэнкі назіральнікаў, на акцыі сабралася крыху больш за 1000 чалавек.\n«У нас тысячы людзей сядзяць, якія дзесьці нехта камусьці перайшоў дарогу», – кажа адзін з удзельнікаў акцыі.\n17:35 Са сцэны выстоўцы зачыталі імёны палітвязняў. Таксама выступілі рэдактар Івана Галунова, маці 18-гадовай фігурантка справы «Новага Велічы» Ганны Паўлікавай Юлія і іншыя.\n17:15 Як паведамляе Маша Макарава, удзельнікаў мітынгу значна менш, чым іх было на несанкцыянаваным маршы 12 чэрвеня, калі ўлады затрымалі прыкладна 500 чалавек з 1500 пратэстоўцаў.\n«Далоў уладу чэкістаў!» – скандуе група маладых людзей.\nСярод тых, хто сабраўся ёсць як актывісты палітычных і грамадскіх арганізацыяў, так і сваякі асуджаных, у тым ліку па антынаркатычнай артыкулах. Таксама ўдзельнікі акцыі выступаюць у падтрыманне затрыманых па справе «Новага велічы», сясцёр Хачатуран і іншых затрыманых.\n«Змяніць сітуацыю можа толькі вуліца», – заявіў паэт Леў Рубінштэйн, які таксама ўдзельнічае ў маршы.\nАкцыя пратэсту ў Маскве. Фота: Маша Макарава, belsat.eu\n«Грамадзянская супольнасць дамаглося вызвалення толькі аднаго невінаватага [Івана Галунова], у той час як тысячы актывістаў да гэтага часу знаходзяцца ў зняволенні па сфабрыкаваных справах. Праблема, з якой сутыкнуўся Іван Галуноў, мае сістэмны характар. Мы патрабуем спынення справаў у дачыненні «Новага Велічы», «Сеткі», Азата Міфтахава, Анастасіі Шаўчэнкі і іншых палітычных зняволеных», – нагадваюць арганізатары мітынгу.\nДарэчы, 23 чэрвеня мітынгі праходзяць не толькі ў Маскве. Падрабязнасці можна знайсці сайт golunov.life.\nТэгі: Іван Галуноў, Масква, мітынг, Мы патрабуем справядлівасці, пратэсты


Па дадзеных незалежнага рэйтынгу Міністэрства адукацыі РФ - Паўночна-Асяцінская Дзяржаўная Медыцынская акадэмія (СОГМА) - адно з лепшых адукацыйных устаноў, у якім хочуць вучыцца як расійскія абітурыенты, так і замежныя. ВНУ з багатай гісторыяй і вялікімі перспектывамі - менавіта так можна охарактирозовать гэтую акадэмію. Якія факультэты тут ёсць і як на іх паступіць, разгледзім у артыкуле.\nПаўночна-Асяцінская Дзяржаўная медыцынская акадэмія заснавана ў 1939 годзе для прафесійнай падрыхтоўкі ўрачоў і ў той час яна яшчэ была інстытутам. У 1942 годзе з-за ваенных дзеянняў была эвакуіравана ў Арменію (у Ерэван), але пасля завяршэння вайны была вернута ў Асецію. У 1975 годзе тады яшчэ медінстытут пераехаў у новы корпус. У 1981 годзе на базе інстытута адкрываецца ЦНИЛ (лабараторыя). У 1994 годзе інстытут прымае замежных грамадзян для атрымання вышэйшай медыцынскай адукацыі. У 1995 годзе інстытут пераназываюць і сёння ён вядомы як Паўночна-Асяцінская Дзяржаўная медыцынская акадэмія.\nСёння ў склад акадэміі ўваходзяць цэнтры:\nАкрамя вышэйзгаданых цэнтраў, таксама дзейнічаюць:\nСёння Паўночна-Асяцінская Дзяржаўная медыцынская акадэмія навучае студэнтаў не толькі з Асеціі і краін СНД, але і з усяго свету (Таджыкістан, Індыя, Сірыя, Палесціна, Егіпет). Яны не толькі праходзяць тэарэтыка-практычную падрыхтоўку, але і ўдзельнічаюць у алімпіядах як расійскага, так і сусветнага ўзроўню. Таму выпускнікі акадэміі запатрабаваныя не толькі ў Расіі, але і за мяжой.\nПаўночна-Асяцінская Дзяржаўная медыцынская акадэмія прапануе навучанне на 5 факультэтах:\nАкрамя названых факультэтаў дзейнічаюць завочныя сястрынскага адукацыі, дадатковага і паслявузаўскай адукацыі.\nДля паступлення абітурыенты здаюць біялогію, хімію і рускую мову.\nСпіс неабходных дакументаў і іншую патрэбную инфорацию можна атрымаць на афіцыйным сайце акадэміі ў раздзеле "Абітурыенту".\nАдрас, па якім размешчана акадэмія: г. Уладзікаўказ, вул. Пушкінская, 40.\nДаехаць да СОГМА можна на таксі і маршрутцы (№ 59,33). Маршруткі ад'язджаюць ад авіякас каля ж / д вакзалу. У Асеціі аэрапорт знаходзіцца ў горадзе Беслан і даехаць адтуль да Уладзікаўказа можна толькі на таксі. Калі загадзя абітурыент папярэдзіць пра свой прыезд, то ёсць магчымасць яго сустрэць.\nКалі абітурыент прыехаў днём у працоўныя гадзіны акадэміі, то ён павінен спачатку наведаць міжнародны аддзел, дзе адбываецца пастаноўка на ўлік у міграцыйнай службе, і аформіцца для гэтага ў прыёмнай камісіі. Пасля дадзеных працэдур яго размяшчаюць у інтэрнаце. Калі будучы студэнт прыехаў ноччу, то яго размяшчаюць у інтэрнаце, а вышэйпаказаныя працэдуры ён праходзіць на наступны дзень.\nЛепшыя універсітэты Нью-Ёрка\nДа пытання аб тым, што такое бакалаўрыят\nЯкая цудоўная прырода вясной\nЛячэнне эпілепсіі У Ізраілі\nПапулярная натуральная касметыка: водгукі пра маркі\nСэцэсія - гэта што? права сэцэсія\nМеліхава - сядзіба Чэхава. Музей Чэхава ў Меліхава\nБазальная тэмпература 37 і вышэй. Калі яна павінна быць такой?


Алкаголь у БНР: спірт, самагон і размовы пра палітыку | Новы Час\nТак сталася, што ў гісторыі БНР алкаголь найчасцей звязаны з драматычнымі эпізодамі, хоць найбольш вядомае дакументальнае сведчанне таго, як «залівалі» айцы рэспублікі, — гэта здымак са святкавання гадавіны 25 сакавіка ў Гродне ў 1919-м, падзеі пазітыўнай і мажорнай. На фота мы бачым стол, застаўлены бутэлькамі з цёмнага шкла, найхутчэй з віном...\nСпойванне эсэраў даўжынёй у два тыдні\nАлкаголь — гэта сродак не толькі камунікацыі, але яшчэ і палітычнай гульні. Захаваўся ліст Антона Луцкевіча да Зайца і Баркова ў Берлін ад 4 студзеня 1920 года. Там ён піша пра «авантуру» — спробу перавароту ва Урадзе БНР — і інструменты перавароту, сярод якіх, канечне ж, алкаголь:\n«...п. Крэчэўскі, на рукі каторага дадзены былі грошы для Рады, (...) часьць гэтых грошаў выдаў на свае асабістыя патрэбы і, прыехаўшы ў Менск, адмовіўся аддаваць грошы і атчот прэзыдыўму Рады. Адначасова началося беспрабуднае спаіваньне Крэчэўскім групы разных с.-р. (эсэраў), трываўшае два тыдні. У рэзультаце (...) была зроблена змова, каб скінуць цяперашні прэзідыўм Рады і Урад...»\n«Алкаголік, бандыт, але... добры афіцэр»\nКажучы пра алкаголь, немагчыма абмінуць і балахоўцаў. З аднаго боку, спайка «бацька-атаман — пагромы — самагон» надта падобная на прымітыўнае прапагандысцкае клішэ. Такое сабе «Вяселле ў Малінаўцы» з Папандопулам і папом, які падчас гулянкі прадае крыж за керанкі. З іншага боку, наіўна думаць, што стракатае фармаванне, якое гадамі займалася партызанскімі рэйдамі, трымалася ЗОЖу.\n«Паўлоўскі, камандзір кавалерыйскага палка, палкоўнік. Ротмістр старой расійскай службы. Са словаў генерала Балаховіча „найбольшы бандыт“ але добры афіцэр. Вельмі адважны, але заўседы рабуе і жаўнерам гэта дазваляе. Разам з аддзелам удзельнічаў у эксцэсах у Камені-Кашырскім. Як алкаголік часцей заўсе робіць гэта па п’яному»\n«Смірноўчын, палкоўнік. Ротмістр старой расійскай службы. На фронце нічым не кіраваў. Увесь час думаў адкуль узяць грошы. Алкаголік, як артылерыст — добры баявы афіцер. Усё гэта са словаў генерала Балаховіча. Я яго ў баі не бачыў, заўседы толькі чуў аб яго авантурах у п’яным стане.»\n«Цімчанка [Сірочанка Леон], ад’ютант Балаховіча, ротмістр. Алкаголік, амаль кожны дзень п’яны. Злачынстваў не з’дзяйсняў».\nЗ песні, як кажуць, слова не выкінеш. Пра псіхалагічную дапамогу вайскоўцам, якія гадамі не бачылі дома, адно кроў ды забітых таварышаў, яшчэ ніхто не думаў. Нашмат прасцейшым антыдэпрэсантам быў, відаць, самагон, якім «бацька» не саромеўся частаваць сваіх «сынкоў». Таксама было і ў іншых арміях, асабліва сярод хаосу Грамадзянскай вайны...\nКажучы пра алкаголь у войску, можна згадаць і яшчэ адзін эпізод. Партызаны атамана Чорта, якія дзейнічалі ў пачатку 1920-х супраць Польшчы і каардынаваліся Урадам БНР Ластоўскага, неяк разграмілі мястэчка Кляшчаны, абрабаваўшы там пошту і... краму. У краме знайшлося багата бутэлек з гарэлкай, якая была выпітая адносна недалёка, у лесе.\n«Для прыёму патрэбны спірт»\nЯк вядома, алкаголь, роўна як і сэкс, — гэта старадаўні інструмент працы спецслужбаў. Вядомая гісторыя Іосіфа і Станіславы Пушкіных, якія ў 1920-м працавалі ў Гродне на польскую дэфензіву ў беларускім асяродку. Бывалі ў «Беларускай хатцы» ў выходныя, слухалі, знаёміліся. Але гэтага мала, таму пачалі арганізоўваць «паці» для беларускіх дзеячаў на сваёй прыватнай кватэры... вядома, з алкаголем.\nУ хуткім часе Іосіф з’язджае ў Варшаву, каб перайсці на новы этап: адчыніць сваю кавярню і падпойваць цікавых суб’ектаў ужо там. Аднак кіраўніцтва ІІ аддзела патрабуе вярнуць Станіславу назад у Гродна, каб «дзякуючы яе асабістым адносінам тут на месцы і надалей магчыма было весці нагляд за канспіратыўным беларускім камітэтам».\nШто гэта за адносіны? Бачна з дакументаў: «Вечарам, каля сёмай, — піша агент L 2332 пра сустрэчы з Сяргеям Баранам, звязаным з Урадам БНР Ластоўскага, — ён быў у мяне. Я прапанавала яму выпіць. (...) Пасля нейкага часу прыйшоў Драздоўскі і мы адразу селі вячэраць. Пасля некалькіх шклянак гарэлкі я заўважыла, што яны ўжо трошку падпітыя і распачыла гаворку на палітычныя тэмы...»\nНу і гэта проста прыўкрасна, вытрымка з рапарту да пана паручніка: «...Заўтра ўвечары да мяне збіраліся зайсці Дубейкаўскі, Смоліч, Трэпка, Баранаў ды інш., — усяго дванаццаць беларусаў... Баранаў казаў, што гэта не простыя беларусы, а найлепшыя нацыянальныя дзеячы». І фінал: «Для прыёма патрыбны спірт...»\nЯк пісаў Чэстэртан, піць трэба ў выпадках, калі табе добра. Інакш, калі п’еш у дрэннай сітуацыі, будзе яшчэ горш... Дзеячы БНР, відаць, не заўсёды трымаліся гэтага правіла, таму іх лавілі, арыштоўвалі, выцягвалі інфармацыю. Гэта праўдзіва і вельмі па-чалавечы. Усе памыляюцца, усе — жывыя людзі. Былі б мёртвымі — не памыляліся б. Апошняе гучыць як тост, таму — «Будзьма!».


У чым розніца паміж прамысловым дызайнерам і інжынерам-механікам?\nПрамысловы дызайнер працуе над агульнай карцінай, эстэтыкай, формай і выявай вырабы, а таксама з пункту гледжання эрганомікі, калі гаворка ідзе пра карыстацкі інтэрфейс.\nІнжынеры-механікі працуюць над тым, каб выраб функцыянаваў і індывідуальна распрацоўваў дэталі, якія складаюць усё ў залежнасці ад вытворчых абмежаванняў і патрабаванняў прадукту.\nЛепшы спосаб зразумець розніцу ў працы - гэта распрацоўка аўтамабільнай прадукцыі.\nПершыя эскізы аўтамабіля, якія надаюць знешні выгляд знутры і звонку, створаны прамысловым дызайнерам з улікам мастацкіх характарыстык і вопыту аўтамабіля. Хоць ім усё роўна, ці ўдаецца выканаць іх дызайн, яны надаюць творчаму выразу пэўную форму вырабу.\nПасля таго, як праекты будуць завершаны прамысловым дызайнерам, яны накіроўваюцца інжынерам-механікам, якія потым пачынаюць праектаваць салон аўтамабіля - машыны, якія будуць укладзены ў корпус, і тэхналагічнасць самой ракавіны. Не ўсе канструкцыі могуць проста зрабіць. Часткі кузава павінны мець пэўную крывізну і форму, каб іх можна было вырабіць. Усе гэтыя меркаванні зроблены інжынерамі.\nКалі будуць выяўлены праблемы, якія могуць паўплываць на прадукцыйнасць, напрыклад Напрыклад, калі аэрадынаміка транспартнага сродку не адпавядае патрабаванням праекта для канкрэтнага каэфіцыента зносу, дызайнерскай камандзе можа спатрэбіцца аптымізаваць канструкцыю. Гэта заўсёды ітэратыўны працэс.\nСалон транспартных сродкаў таксама павінен быць выраблены з пластыка, мэтазгоднасць якога была праверана ў такіх працэсах, як ліццё, ліццё і г.д. Усю гэтую працу праводзяць інжынеры-механікі.\nПрамысловыя дызайнеры ствараюць і развіваюць канцэпцыю і вопыт аўтамабіля\nІнжынеры-механікі робяць яго жывой, функцыянуе машынай, якая доўжыцца доўга\nУ чым розніца паміж медыцынскім хадайніцтвам і правам на разгляд?У чым розніца паміж бетоннымі балонамі і кубікамі?Такім чынам, я атрымліваю ўрокі фартэпіяна, і мой настаўнік хоча, каб я замест клавіятуры атрымала фартэпіяна. Фартэпіяна значна вышэй за мой цэнавы дыяпазон. Дык што я раблю? І ў чым розніца паміж фартэпіяна і клавіятурай?У чым розніца паміж ЭКА і ВНУ? Якое лячэнне лепш і чаму?У чым розніца паміж пунктам і пунктам (матэматычна)?У чым розніца паміж абмежаваннем цэласнасці і эталоннай цэласнасцю? https://en.wikipedia.org/wiki/Referential_integrityУ чым розніца паміж Я і Я?


Аб гэтым патрэбна ведаць і помніць — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nАб гэтым патрэбна ведаць і помніць\n11.02.2021 11.03.2021 administrator79\nЧым далей ад нас май 1945 года, тым часцей узнікае пытанне аб пераможцах і ўдзельніках Вялікай Айчыннай вайны.\nПамяць даносіць да нас і першыя дні абарончых баёў Чырвонай Арміі на тэрыторыі нашай Беларусі, дзейнасць партызан і падпольшчыкаў у тыле ворага і радасныя часы вызвалення ад фашызму. 16 снежня 2020 года Генеральная асамблея ААН абмяркоўвала пытанні, звязаныя з падзеямі Другой Сусветнай вайны. Асаблівыя дыскусіі былі праведзены па пытанні гераізацыі фашысцкіх карнікаў, служб нацызма, пасобнікаў Вермаха часоў 1933 – 1945 гадоў. Супраць гераізацыі іх дзеянняў прагаласавала 130 краін, выключэнне склалі толькі дзве – ЗША і Украіна. У сувязі з гэтым цікавым і павучальным для нашчадкаў з’яўляецца вывучэнне дзейнасці нямецка-фашысцкіх захопнікаў і іх памочнікаў на тэрыторыі нашага раёна ў перыяд з 29 чэрвеня 1941 года па 9 ліпеня 1944 года.\nЯшчэ летам 1940 года ў Берліне для адраджэння Беларусі, беларускія нацыяналісты са згоды фашысцкага Трэцяга рэйха стварылі Беларускі камітэт самадапамогі. Выпускалі штотыднёвік “Раніца”. Але немцы адмовілі членам камітэта ў стварэнні беларускага ўраду і разагналі яго.\nПачатак устанаўлення фашысцкага рэжыму быў звязаны з ліквідацыяй на тэрыторыі раёна савецкіх, партыйных і камсамольскіх органаў. Наступным этапам з’яўлялася ліквідацыя насельніцтва яўрэйскай і цыганскай нацыянальнасцей. Упэўнены, што жыхарам раёна вядома палітыка германскага фашызма па правядзенні халакоста на Дзятлаўшчыне. Падчас нямецкай акупацыі тэрыторыя была падначалена Навагрудскаму гебіткамісарыяту. Былі абсталяваны і ўмацаваны нямецкія гарнізоны ў мястэчках Дзятлава, Наваельня, Казлоўшчына, у вёсцы Руда Яварская. У Дзятлаве, Дварцы, Казлоўшчыне былі створаны яўрэйскія гета, якія былі знішчаны да пачатку 1943 года.\nДля падтрымання “новага парадку” германскага фашызма былі створаны так называемыя памочнікі. Іх асноўная задача заключалася ў “ліквідацыі бальшавізма” і пераўтварэнне Беларусі ў прыдатак Германіі. У горадзе Гродна, у пачатку восені 1941 года, была створана Украінская Нацыянальная Арганізацыя (УНА), якую ўзначальваў былы бухгалтар Страхаў і прафесар Паўлоўскі. Асаблівай жорсткасцю адрозніваўся Аляксандраў — сын белагвардзейца, супрацоўнік гестапа, вядомы дэспат і палач насельніцтва горада Гродна. Галоўная задача – камплектаванне нацыянальна-ўкраінскіх баявых дружын па барацьбе з партызанамі, нясенне ахоўнай службы, удзел у франтавых аперацыях. Затым гэтыя дружыны былі пераўтвораны ў значную колькасць украінскіх паліцэйскіх батальёнаў-шуцтманшафтаў. У склад батальёнаў уключаліся ваеннаслужачыя рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі украінскай нацыянальнасці, якія знаходзіліся ў лагерах для ваеннапалонных. Многія з іх ішлі на службу ў паліцыю з мэтаю застацца жывымі. Дзейнасць іх была і на тэрыторыі Дзятлаўшчыны. Так, у вёсцы Руда Яварская актыўныя дзеянні супраць партызан і мясцовага насельніцтва праводзіў 115-ы батальён УНА. Патрэбна адзначыць, што з пачатку 1943 года партызаны правялі сярод\nсалдат паліцэйскіх батальёнаў работу па пераходзе іх на бок Савецкай улады. У выніку некаторыя ўдзельнікі УНА былі ўключаны ў склад Ленінскай партызанскай брыгады. Частка іх загінула ў барацьбе з фашыстамі. Так лейтэнант Міхаіл Рыгоравіч Кімсан, 1921 года нараджэння, уражэнец горада Кіева, камандзір узвода, у лютым 1943 года перайшоў на бок партызан. Камандаваў аддзяленнем партызанскага атрада “Ленінскі”, загінуў у кастрычніку гэтага ж года пры вяртанні з баявога задання.\nПа ініцыятыве германскага Вермахта цэнтрам канцэнтрацыі сіл барацьбы супраць беларускага супраціўлення стаў горад Навагрудак. Узначаліў іх оберштурм-фюрар Шмюкер. Было створана 70 камендатур, штурмавыя атрады, дапаможная паліцыя і Беларуская Ваенная Камісія. У пачатку лютага 1944 года ў Навагрудскім гебіткамісарыяце яны аб’ядноўвалі 16 тысяч паліцэйскіх. Перад імі стаяла задача: барацьба з партызанамі і ўмацаванне фашысцкага рэжыму.\nУ дадатак германскім уладам ствараюцца шматлікія грамадскія аб’яднанні. Сярод іх Беларускі грамадскі камітэт, Беларуская незалежная партыя. Іх дзейнасць кантралюецца і накіроўваецца з боку нямецкіх службаў СС і СД. Нядоўга праіснавала і такая арганізацыя як Беларуская народная самадапамога, якую ўзначальваў Павел Якуцэвіч. Для стрымлівання антыгерманскага падпольнага руху і партызанскай барацьбы мясцовыя ўлады паставілі задачу недапусціць прыток моладзі ў партызанскія атрады. З гэтай мэтай, за асабістым подпісам гаўляйтэра Вільгельма Кубэ, 22 чэрвеня 1943 года быў створаны Саюз беларускай моладзі. У знак прывітання гучала “Жыве Беларусь” і паўтараўся фашысцкі выкід правай рукі ўперад і ўверх. Гербам з’яўлялася “Пагоня”, друкаваны орган – газета “Змагар”. Адзін з цэнтраў быў у Альберціне каля горада Слоніма. Немцы рыхтавалі іх як дармовую рабочую сілу для Германіі, бо нямецкія рабочыя былі прызваны ў армію Рэйха. Цэнтрам кіраўніцтва грамадскіх прафашысцкіх аб’яднанняў была Цэнтральная Беларуская Рада, якую ўзначальваў Р. Астроўскі.\nСамай галоўнай сілай былі ўзброеныя нацыяналістычныя фарміраванні. Усе члены ахоўных і паліцэйскіх фарміраванняў прынялі прысягу на вернасць Гітлеру і Германіі. На тэрыторыі нашага раёна праведзены карныя аперацыі супраць мірнага насельніцтва: “Герман” (снежань 1942 г.), “Маланка” (лета 1943г.), арышт і знішчэнне камуністычнанага падполля ў Дзятлаве, халакост, знішчэнне цыганскай абшчыны, тры аблавы (1943 – май 1944 г.) па ліквідацыі партызанскіх атрадаў. Сярод гэтых фарміраванняў асаблівай жорсткасцю і актыўнасцю праявілі сябе паліцэйскія Рускай вызваленчай арміі, якой камандаваў былы генерал Чырвонай Арміі, здраднік Андрэй Уласаў. У пачатку 1944 года ўсё больш трывожнымі былі звесткі аб тым, што канцэнтрыруюцца войскі рускай вызваленчай арміі і паліцэйскіх часцей, якія былі ўкамплектаваныя ўкраінцамі і літоўцамі, у большасці былымі чырвонаармейцамі. Партызаны і падпольшчыкі праводзілі агітацыйную работу з мэтаю пераходу іх на бок партызан. Аб ходзе такіх перамоў з казацкай сотняй РВА, якая кватэравалася ў вёсцы Дварэц, яскрава сведчыць змест пісьма ад партызан: ” Камандзіру сотні! Таварышы! З нашага боку гэта\nўжо трэцяе пісьмо. Яшчэ раз кажам Вам, што сярод нас ужо многа вашых таварышаў з розных месц, блізкіх да Вас, яны цэлыя і непашкоджаныя, і сталі на правільны шлях, той шлях, які ўказаны нам нашымі бацькамі, дзядамі і прадзедамі”. 20 лютага 1944 года ў Дзятлаве на рыначнай плошчы немцы і паліцаі правялі сход грамадзян і паабяцалі ачысціць раён ад партызан і яўрэяў. З канца лютага 1944 года акупанты рыхтавалі новую аблаву на партызан, для чаго 24 лютага ў Наваельню прыбыў эшалон з немцамі. Па дадзеных разведкі партызан, батальён колькасцю каля 2500 чалавек, размясціўся ў вёсках Разважжа, Русакі, Гірычы, Юравічы, Вензавец, працягнулі тэлефонную лінію да вёскі Нямковічы. 28 лютага ў Дзятлава прыбыў полк рускай вызваленчай арміі, які стаў кватараваць у Дзятлаве, Засецці, Норцавічах, Гірычах, Яцвезі. На ўзбраенні ворага былі ротныя і батальённыя мінамёты, 10 гармат. На аддзяленне (10 чалавек) – адзін ручны кулямёт і адзін аўтамат, астатнія – вінтоўкі. Два ўзводы разведкі на конях былі ўзброены аўтаматамі.\nМногія жыхары Дзятлава і раёна ведаюць аб дзейнасці ронаўцаў. Гэта паліцэйскія, якія ўваходзілі ў склад Рускай вызваленчай народнай арміі, якімі камандаваў былы здраднік Чырвонай Арміі Браніслаў Камінскі. За свае крывавыя дзеянні супраць мясцовага насельніцтва і партызан ён даслужыўся ў арміі Вермахта да звання брыгадэнфюрара (генерал-маёра). Пад яго кіраўніцтвам Дзятлаўскі гарнізон быў адным з самых моцных. Існавала нямецкая камендатура, жандармерыя, паліцэйская ўправа, камера допытаў і катаванняў, турма на 300 чалавек зняволеных. У памесці Жыбартоўшчына ў пачатку 1944 года быў арганізаваны канцэнтрацыйны лагер для мясцовага насельніцтва. Планавалася з мая 1944 года пачаць у мястэчку Дзятлава (цяперашні раён вул.К.Цэткін і сярэдняй школы № 1) будаўніцтва “Воўчага логава”, такога як і на Украіне, для Гітлера. У Дзятлава заязджалі і іншыя фашысцкія пасобнікі-карнікі. Па данясенні № 09 ад 2 сакавіка 1944 года па штабу партызанскай брыгады імя К. Каліноўскага значылася, што “па дадзеных агентурнай разведкі ў Дзятлаўскім гарнізоне знаходзяцца генерал Траццякоў, палкоўнік Уласаў, падпалкоўнік Бялоў”. Для іх Камінскі арганізаваў выступленне футбольных каманд ронаўцаў на мясцовым стадыёне. На ўзбраенні ронаўцаў, якія падпарадкаваліся 216-й нямецкай пяхотнай дывізіі, была савецкая зброя. Сярод яе танкі КВ-1, Т-34, БТ-5, БТ-7, бронемашыны, аўтамабілі, матацыклы. Агульная колькасць паліцэйскіх па стану на 1 жніўня 1943 года складала да 12 тысяч чалавек.\nЗ горада Навагрудка на барацьбу з падполлем і партызанскімі атрадамі пастаянна накіроўваўся паліцэйскі батальён № 68 пад кіраўніцтвам здрадніка Барыса Рагулі, бо яго брат – Васіль Рагуля, служыў у Дзятлаве бургамістрам. Для правядзення баявых аперацый на дапамогу прыходзілі паліцэйскія спецпадраздзяленні “Ягдкаманда” (камандзір А. Д. Точс па нацыянальнасці латыш), спецатрад пад камандаваннем літоўца Ю. Гурневіча, спецгрупа Баранавіцкага СД “Лясныя бегуны”. У асноўным яны займаліся знішчэннем яўрэяў.\nУдзел у карных аперацыях на тэрыторыі раёна прынялі і войскі Данскіх казакоў пад камандаваннем атамана і генерала Сяргея (сапраўднае імя Ерафей) Паўлава. У Навагрудку размяшчалася брыгада казакоў у складзе трох палкоў. У вёсцы Заполле нашага раёна кватэравала кубанская сотня харунжага Ананька. 2-я кубанская сотня ў складзе 3-х афіцэраў і 135 казакоў размяшчалася ў вёсцы Зарой. 28 лютага 1944 года ў вёсцы Басіна размясцілася 6-я сотня 1-га Кубанскага палка. Яны выконвалі задачы па барацьбе з партызанамі і “праславіліся” нечалавечымі адносінамі да мясцовага насельніцтва. Атаман Паўлаў загінуў у час бою каля Навагрудка 17 чэрвеня 1944 года.\nНельга не ўспомніць і паліцэйскія батальёны польскіх нацыялістаў Арміі Краёвай пад камандаваннем У. Сікорскага. Яны хацелі адраджэння Польскай дзяржавы ў межах да верасня 1939 года. Пасля іх застаўся крывавы след па знішчэнні яўрэйскага насельніцтва і барацьба з савецкімі актывістамі ў складзе бандфарміраванняў пасля вайны да 1953 года. Да “вызваліцеляў” адносяцца і паліцэйскія Беларускай краявой абароны, якая дзейнічала ў Навагрудскім гебіткамісарыяце з лютага па ліпень 1944 года. Цяпер дасканала вядома і дзейнасць 20-і паліцэйскіх батальёнаў Беларускай самаабароны. Усе паліцэйскія насілі аднолькавую форму з нарукаўнымі павязкамі. Па першым загадзе сваіх нямецкіх гаспадароў яны ўдзельнічалі “у вызваленні Беларусі ад яўрэяў, цыган і Саветаў”.\nУ апошні год акупацыі, з лета 1943 года па ліпень 1944 года, у барацьбе з партызанамі, падпольшчыкамі актыўна праявілі сябе паліцэйскія батальёны іншых нацыянальнасцей. У знішчэнні яўрэскіх гета на тэрыторыі нашага раёна прынялі ўдзел паліцэйскія 3, 15, 255-га літоўскіх, 271-га латышскага батальёнаў, украінскія ахоўныя батальёны №№ 47, 61, 62 (былы № 115), 63, каўказскія №№ 70, 71, жандармскія ўзводы №№ 7, 12, 19. Дакладна вядома, што ў ліквідацыі яўрэйскіх гета ўдзельнічалі паліцэйскія эстонскага, літоўскага батальёнаў. У кнізе Аляксандра Татарэнкі “Недазволеная памяць” публікуюцца дадзеныя аб баявой аперацыі партызан атрада “Кастрычніцкі” Віктара Панчанкава супраць паліцэйскіх остмусульманскага батальёна каля Наваельні.\n1 красавіка 1945 года быў складзены акт Дзятлаўскай раённай камісіі па выніках нямецка-фашысцкай акупацыі на тэрыторыі раёна (кніга “Памяць. Дзятлаўскі раён”.С.234.). Жудасныя факты гавораць аб зверствах фашыстаў і іх пасобнікаў: загінула і знішчана 4716 чалавек, вывезена ў нямецкае рабства 1256 чалавек, расстраляна 3500 яўрэяў Дзятлаўскага гета, спалены 298 вязняў турмы ў сценах Курпешскага цагельнага завода… У Казлоўшчынскім раёне, які потым увайшоў у склад Дзятлаўскага раёна, расстраляна 1598 і вывезена ў рабства 930 чалавек. Спалены і расстраляны жыхары вёсак Гарадкі, Трахімавічы, Пушча Ліпічанская, Дубраўка, Дубароўшчына, Вялікая і Малая Воля. Увогуле за гады акупацыі на тэрыторыі раёна загінула больш за 12 тысяч чалавек мясцовага насельніцтва. Аб гэтым сведчаць памяць нашчадкаў і 96 помнікаў, абеліскаў, мемарыялаў у розных населеных пунктах раёна.\nГэта часцінка нашай гісторыі і пра яе патрэбна ведаць. Ведаць і помніць, каб такое не паўтаралася на нашай роднай зямлі.\nШчырае дзякуй вядучаму спецыялісту Дзятлаўскага раённага ваеннага камісарыята Валянціну Абухаву за супрацоўніцтва і прадастаўленне пэўных архіўных дакументаў для матэрыяла артыкула.


Вызваліцца ад ілюзіі любові. Па старонках № 9 нумара часопіса «Ave Maria» - Часопіс «Ave Maria»\nВызваліцца ад ілюзіі любові. Па старонках № 9 нумара часопіса «Ave Maria»\nШостая запаведзь Дэкалогу, якой прысвечаны вераснёўскі нумар часопіса «Ave Maria», ахоплівае настолькі шырокі спектр тэмаў, што няпроста разгледзець і абмеркаваць іх на старонках аднаго невялікага перыядычнага выдання. Усё ўскладняецца далікатнасцю самой тэматыкі, якая нават у касцёльным асяроддзі часам баналізуецца і абрастае міфамі.\nНярэдка мы чуем з амбонаў крытыку сексуальных паводзінаў сучаснай моладзі, але пры гэтым амаль ніколі не закранаецца корань праблемы — глыбокі і разгалінаваны, які нават пасля зразання самой «расліны» дае штораз новыя непажаданыя парасткі. Часам бывае так, што малады чалавек паспавядаўся з граху супраць шостай запаведзі, але нават сам не ўсведамляе, што ж яго зноў і зноў падштурхоўвае да яе парушэння, што незваротна трымае ў цуглях граху. Святло на гэтую праблему праліваюць два матэрыялы з новага нумара часопіса — публікацыя Ірыны Шмак «Ілюзія сям’і» і інтэрв’ю з ксяндзом экзарцыстам Пятром Глясам «Грахі супраць чыстасці — праблема дэманічная». У першым з іх аўтарка раскрывае псіхалагічныя прычыны, з-за якіх людзі згаджаюцца на сужыцельства і абараняюць сексуальную свабоду. І. Шмак пераканаўча паказвае, у чым тоіцца прывабнасць так званых «пробных» сужэнстваў і ў чым іх вялікая небяспека. Самае галоўнае — многія з гэтых праблемаў можна прадухіліць праз правільнае выхаванне, якое не дазволіць пасталеламу дзіцяці згадзіцца на ілюзію сям’і і паплысці па цячэнні некаторых згубных маральных тэндэнцый сучаснасці.\nУ другім матэрыяле вядзецца гутарка пра дэманічныя карані нячыстасці — як сярод свецкіх асобаў, так і сярод духавенства. Праз якія «шчылінкі» чалавек запускае д’ябла ў сваю душу? Як не ўпусціць гэты момант? Якія могуць быць наступствы і што з гэтым рабіць? Святар прыводзіць канкрэтныя жыццёвыя прыклады і дае чытачам каштоўныя практычныя парады.\nКрыху бяскрыўднага гумару ў гэтую сур’ёзную тэматыку дадала Арына Гаваркая сваім аповедам «Можа чаго й не дамыла…». Насамрэч жа гэта матэрыял пра тое, што пастыры вельмі сур’ёзна і канкрэтна павінны тлумачыць вернікам — і малым, і дарослым — сутнасць шостай запаведзі.\nЧытачоў таксама чакаюць шматлікія іншыя змястоўныя матэрыялы ў рубрыках «Святар адказвае на пытанне», «Старонка псіхолага», «Моладзевы квартал», «Школа малітвы».\nЦэтлікі: Молімся разам з «Ave Maria», Агляд пошты, Анонсы, Агляд прэсы