выпрабаваць стратэгію аўтаматызацыі для гнуткіх праектаў\nГалоўная Аўтаматызацыя Стратэгія аўтаматызацыі выпрабаванняў для гнуткіх праектаў\nСтратэгія аўтаматызацыі выпрабаванняў для гнуткіх праектаў\nГэты прыклад стратэгіі аўтаматызацыі выпрабаванняў мяркуе мадэль бесперапыннай дастаўкі з некалькімі спрытнымі камандамі.\nУ папярэдніх артыкулах усёабдымнае Стратэгія тэставання Agile дакумент, а таксама як наладзіць функцыю кантролю якасці з нуля для гнуткага праекта і наколькі аўтаматызаванае тэсціраванне з'яўляецца адным з ключавых элементаў пачатковай налады.\nУ гэтым прыкладзе Стратэгіі аўтаматызацыі выпрабаванняў я пералічваю асноўныя моманты, якія трэба разгледзець, каб атрымаць максімальную карысць ад спроб аўтаматызацыі тэстаў.\nАўтаматызаванае тэсціраванне - асноўная дзейнасць любой спрытнай метадалогіі распрацоўкі. Калі мы рухаемся да бесперапыннага разгортвання, аўтаматызацыя тэстаў становіцца ўсё больш важнай дзякуючы хуткай рэакцыі зваротнай сувязі, якую яна дае камандзе распрацоўшчыкаў пра стан працы прыкладання.\nДля таго, каб атрымаць хуткую зваротную сувязь, аўтаматызаваныя тэсты павінны выконвацца пастаянна, яны павінны быць хуткімі, а вынікі тэстаў павінны быць узгодненымі і надзейнымі.\nДля іх дасягнення большасць праверак павінна праводзіцца ў рамках распрацоўкі новых функцый. Іншымі словамі, распрацоўка і тэсціраванне павінны быць паслядоўнай дзейнасцю, а якасць павінна быць 'запечатана' з самага пачатку, гарантуючы, што тое, што распрацоўваецца, працуе і не парушае існуючую функцыянальнасць.\nДля гэтага патрабуецца «перавярнуць піраміду аўтаматызацыі тэстаў», націснуўшы на тэсты графічнага інтэрфейсу, для выканання якіх патрабуецца шмат часу, каб знізіць узровень, напрыклад Пласт API, які можа працаваць адразу пасля модульных тэстаў у рамках зборкі, каб забяспечыць пачатковы ўзровень даверу.\nЯк выбраць, якія тэсты аўтаматызаваць?\nЗ чаго пачаць аўтаматызацыю тэстаў для існуючага сайта?\nЦі павінна аўтаматызацыя тэстаў ажыццяўляцца асобнай спецыялізаванай групай?\nАгляд стратэгіі аўтаматызацыі выпрабаванняў\nПрафілактыка, а не выяўленне - у той час як трэба прыкласці ўсе намаганні для прадухілення ўнясення дэфектаў у заяўку, метады і метады для гэтага выходзяць за рамкі гэтага паста. Тут вызначаны метадалогіі, якія дазваляюць хутка выяўляць памылкі пры іх увядзенні ў сістэму і атрымліваць зваротную сувязь з распрацоўкай.\nЯкасць павінна аддаваць перавагу колькасці. У большасці выпадкаў лепш выпускаць з адной цвёрдай скарой, а не з некалькімі прыкметамі, якія лушчацца. У якасці крытэрыя мінімальнага вызвалення любая нядаўна распрацаваная функцыя не павінна мець дэфектаў рэгрэсіі.\nЯк ужо было сказана, хуткая зваротная сувязь аб стане працы прыкладання мае велізарнае значэнне для падтрымкі пастаяннай дастаўкі, таму фармулюецца працэс і механізм, дзякуючы якім мы можам атрымаць водгук хутка.\nАдзін са спосабаў атрымаць хуткую зваротную сувязь - павелічэнне колькасці модульных тэстаў, інтэграцыйных тэстаў і тэстаў API. Гэтыя тэсты нізкага ўзроўню забяспечаць сетку бяспекі, каб гарантаваць, што код працуе належным чынам, і дапаможа прадухіліць дэфекты, якія ўзнікаюць у іншых пластах тэставання.\nАдзінкавыя тэсты ствараюць асновы для аўтаматызацыі выпрабаванняў на больш высокіх узроўнях.\nДругі элемент паляпшэння - часцей праводзіць рэгрэсійныя тэсты і ўзгадняцца з працэсам бесперапыннай інтэграцыі, гл. Далей. Тэставанне аўтаматызацыі павінна разглядацца не як асобная задача, а як на ўзгодненую дзейнасць, убудаваную ў SDLC.\nВызначэнне пакетаў рэгрэсіі\nАўтаматызаваныя рэгрэсійныя тэсты з'яўляюцца асновай Стратэгіі аўтаматызацыі выпрабаванняў.\nДым Рэгрэсія Pack\nРэгрэсійныя пакеты служаць праверкай абгрунтаванасці таго, што прыкладанне можа быць загружана і даступна. Акрамя таго, трэба запусціць толькі некалькі ключавых сцэнарыяў, каб пераканацца, што прыкладанне ўсё яшчэ працуе.\nМэта пакета выпрабаванняў дыму - выявіць найбольш відавочныя праблемы, такія як не загрузка прыкладання, альбо агульны паток карыстальніка не можа быць выкананы; па гэтай прычыне выпрабаванні на дым павінны працягвацца не больш за 5 хвілін каб даць хуткую зваротную сувязь у выпадку, калі нешта галоўнае не працуе.\nПакет выпрабаванняў на дым працуе пры кожным разгортванні і можа быць сумессю тэстаў API і / або графічнага інтэрфейсу.\nФункцыянальныя пакеты рэгрэсіі , Які прызначаны для больш падрабязнай праверкі функцыянальнасці прыкладання, чым тэст на дым.\nДля розных мэт існуе некалькі рэгрэсійных пакетаў. Калі над рознымі раздзеламі прыкладання працуе некалькі каманд, у ідэале павінны быць розныя пакеты рэгрэсіі, якія могуць быць арыентаваны на вобласць, над якой працуе каманда.\nГэтыя пакеты павінны мець магчымасць працаваць у любым асяроддзі па меры неабходнасці, пры ўмове, што паводзіны функцый застаецца нязменным ва ўсіх асяроддзях. Яны выконваюцца некалькі разоў на дзень і павінны доўжыцца не больш за 15-30 хвілін.\nПаколькі гэтыя функцыянальныя тэсты больш падрабязныя, то для іх выканання спатрэбіцца больш часу, таму важна мець большасць функцыянальных тэстаў на ўзроўні API, дзе тэсты могуць выконвацца хутчэй, каб мы маглі знаходзіцца ў межах Ад 15 да 30 хвілін тэрмін.\nПакет рэгрэсіі ад канца да канца, які правярае ўвесь дадатак у цэлым. Мэта гэтых тэстаў - забяспечыць належную працу розных частак прыкладання, якія падключаюцца да розных баз дадзеных і старонніх прыкладанняў.\nСкразныя тэсты не прызначаны для праверкі ўсіх функцыянальных магчымасцей, паколькі яны ўжо правераны ў пакетах функцыянальнай рэгрэсіі, аднак гэтыя выпрабаванні з'яўляюцца 'лёгкімі', якія проста правяраюць пераходы з аднаго стану ў іншае і некалькі найбольш важных сцэнарыяў альбо падарожжаў карыстальнікаў.\nГэтыя тэсты ў асноўным выконваюцца праз графічны інтэрфейс, паколькі яны правяраюць, як карыстальнікі будуць выкарыстоўваць сістэму. Час, неабходны для іх выканання, можа вар'іравацца ў залежнасці ад прыкладання, але звычайна яны працуюць адзін раз у дзень ці ноч.\nТэставанне стратэгіі аўтаматызацыі для некалькіх гнуткіх каманд\nАўтаматызаваныя адзінкавыя выпрабаванні\nТэставая аўтаматызацыя пачынаецца на ўзроўні блока. Модульныя тэсты павінны быць напісаны распрацоўшчыкамі для любой новай функцыі, якая распрацавана. Гэтыя адзінкавыя выпрабаванні складаюць аснову больш шырокай практыкі аўтаматызацыі, якая ахоплівае аж да тэстаў сістэмнага графічнага інтэрфейсу.\nРаспрацоўшчыкі нясуць адказнасць за тое, каб для кожнай новай функцыі, якая распрацоўваецца, быў напісаны набор паслядоўных і цвёрдых адзінкавых тэстаў, якія даказваюць, што код працуе па прызначэнні і адпавядае патрабаванням.\nАдзінкавыя тэсты забяспечваюць найбольшую рэнтабельнасць інвестыцый для каманды, паколькі яны вельмі хутка працуюць, простыя ў абслугоўванні і мадыфікацыі (паколькі няма залежнасцей), і калі ў кодзе ёсць памылкі, ён хутка вяртаецца распрацоўшчыку.\nАдзінкавыя тэсты запускаюцца на машыне распрацоўшчыка, а таксама ў асяроддзі CI.\nАўтаматызаваная інтэграцыя / API або тэсты на абслугоўванне\nУ той час як адзінкавыя тэсты заснаваны на тэставанні функцый у класе, інтэграцыйныя тэсты складаюць наступны ўзровень, чым адзінкавыя тэсты, каб праверыць класы, якія ў сукупнасці складаюць кампанент, каб забяспечыць функцыянальнасць. Гэтыя тэсты выконваюцца толькі тады, калі адзінкавыя выпрабаванні запушчаны і прайшлі.\nТэсты абслугоўвання, натуральна, выконваюцца на ўзроўні API без умяшання вэб-інтэрфейсу графічнага інтэрфейсу; такім чынам, тэсты змогуць праверыць функцыянальнасць у чыстым выглядзе, і паколькі тэсты размаўляюць непасрэдна з кампанентамі, яны хутка выконваюцца і будуць часткай зборкі.\nТам, дзе гэта неабходна, здзекі, такія як драцяны макет будзе выкарыстоўвацца для разліку залежнасці іншых 3рдпартыйныя сістэмы і калі сістэмы ніжэйшага ўзроўню недаступныя для прадастаўлення дадзеных, неабходных для тэставання.\nІнтэграцыйныя тэсты і / або тэсты на абслугоўванне таксама можна запускаць на машыне распрацоўшчыка і быць часткай зборкі, але калі яны пачынаюць займаць шмат часу, то лепш за ўсё працаваць у асяроддзі CI.\nТакія інструменты, як SoapUI, можна выкарыстоўваць для тэстаў на абслугоўванне.\nТыповае прыкладанне для электроннай камерцыі можа быць падзелена на розныя прыкладання або 'дадаткі', якія прадастаўляюць розныя функцыянальныя магчымасці. Канцэпцыя 'Тэставанне прыкладанняў' заключаецца ў тым, што група тэстаў, якія правяраюць функцыянальнасць праграмы, арганізавана разам і працуе супраць патрэбнага прыкладання. Гэты пакет будзе карысны ў тых выпадках, калі каманда хоча выпусціць асобнае прыкладанне і хоча даведацца, ці правільна яно працуе.\nТэсты прыкладанняў звычайна патрабуюць інтэрфейсу для ўзаемадзеяння з рознымі кампанентамі, таму мяркуецца, што гэтыя тэсты запускаюцца праз браўзэр на графічным інтэрфейсе.\nМэта тэставання прыкладанняў - забяспечыць функцыянальныя правільнасці функцый прыкладання. Паколькі тэсты арганізаваны такім чынам, каб забяспечыць упэўненасць у стане працы пэўнага прыкладання, гэтыя тэсты звычайна называюць вертыкальнымі тэстамі, бо яны выконваюць пэўную праграму 'ўніз'. Тэсты вельмі дбайныя і ахоп вялікі.\nСелен WebDriver можа быць выкарыстаны для запуску гэтых аўтаматызаваных тэстаў супраць браўзэра. Гэты інструмент з'яўляецца самым папулярным для тэстаў аўтаматызацыі браўзэра і забяспечвае багаты API, які дазваляе ажыццяўляць складаныя праверкі.\nСцэнарныя сцэнарныя выпрабаванні\nАўтаматызаваныя тэсты графічнага інтэрфейсу, якія запускаюцца супраць сістэмы, служаць тыповымі патокамі карыстальнікаў, падарожжамі і скразнымі сцэнарыямі. З-за праблем з гэтым тыпам выпрабаванняў (разгледжаных ніжэй) іх будзе зведзена да мінімуму. Сцэнарыі да канца ўключаны ў начны пакет рэгрэсіі.\nІнвертаванне піраміды аўтаматызацыі выпрабаванняў\nУ рамках Стратэгіі аўтаматызацыі тэстаў нам неабходна забяспечыць мінімізацыю колькасці аўтаматызаваных тэстаў, якія запускаюцца на ўзроўні графічнага інтэрфейсу.\nХоць запуск аўтаматызаваных тэстаў праз графічны інтэрфейс забяспечвае добрыя і значныя тэсты з пункту гледжання мадэлявання ўзаемадзеяння карыстальніка з дадаткам, ён схільны шматлікім праблемам, пералічаным ніжэй:\nПаколькі тэсты абапіраюцца на лакатары HTML для ідэнтыфікацыі вэб-элементаў, з якімі можна ўзаемадзейнічаць, пры змене ідэнтыфікатара тэсты не атрымліваюцца, таму яны нясуць шмат выдаткаў на рамонт.\nГрафічны інтэрфейс можа абмежаваць магчымасць тэстара цалкам праверыць функцыю, паколькі графічны інтэрфейс можа не ўтрымліваць усе дэталі з вэб-адказу, каб дазволіць праверыць.\nПаколькі тэсты выконваюцца праз графічны інтэрфейс, час загрузкі старонкі можа значна павялічыць агульны час тэставання, і таму зваротная сувязь з распрацоўшчыкамі адносна павольная.\nЗ-за вышэйзгаданых праблем аўтаматызаваныя тэсты графічнага інтэрфейсу забяспечваюць найменшую рэнтабельнасць.\nТэсты аўтаматызацыі браўзэра будуць зведзены да мінімуму і будуць выкарыстоўвацца для мадэлявання паводзін карыстальніка, уключаючы агульныя карыстацкія патокі і скразныя сцэнары, калі сістэма ў цэлым ажыццяўляецца.\nбескаральны банкамат банка Амерыкі\nLG G Stylo тэлефонная арэна\nКошт і дата выпуску Google Nexus 6P у ЗША, Вялікабрытаніі і ЕС\nЯк наладзіць сямейны план Google Play Music\nШто такое Clubhouse і як атрымаць запрашэнне?\nAT&T дае карыстальнікам плана перадачы дадзеных Mobile Share Value прапанову, ад якой яны не могуць адмовіцца\niPhone 6s: як зрабіць уласныя шпалеры Live Photo з відэа ці анімацыі GIF\nВыкарыстанне DeX з Galaxy Note 9: як адрозніваюцца прадукцыйнасць і тэрмін службы батарэі?


Гісторыю 44-гадовага назіральніка ізалятара часовага ўтрымання апісала ў Facebook актывістка Ганна Шапуцька.\nДнямі мужчына прыехаў у Курапаты падтрымаць абаронцаў Курапатаў.\nГанна Шапуцька распавядае, што яго клічуць Міхаіл Грамыка і ён ведае Леаніда Кулакова, Змітра Дашкевіча, Паўла Севярынца. Грамыка працаваў на зменах у той час, калі там знаходзіліся затрыманыя актывісты, і нават дапамагаў з цыгарэтамі.\nПаводле жанчыны, «Севярынец і стаў той кропляй, якая не дала сумленню працаўніка Акрэсціна выконваць працу назіральніка».\n«Ён быў з намі. Дапамагаў супрацьстаяць правакатарам, стаў побач з намі ў абароне мемарыяла Курапаты ад вандалаў – рэстаратараў і Імперскай навалачы, якая ўчора лезла ў Курапаты пішчом».\nШапуцька прыгадала яшчэ адну жанчыну, 82-гадовую былую следчую, якая перадала ахвяраванні на затрыманых, і былога падпалкоўніка міліцыі. Мужчына нават вёў стрым з Курапатаў у сваім Facebook.\nТолькі цягам папярэдніх двух дзён затрымалі адразу пяцёх пікетоўцаў. Пікетаванне ля рэстарану працягваецца ўжо больш за месяц. Актывісты атрымалі дзясяткі адміністратыўных пратаколаў, іх саджаюць «на содні». На Леаніда Кулакова тыдзень таму наехала аўта наведнікаў.\nТэгі: абарона Курапатаў, абаронцы Курапатаў, затрыманні, Курапаты


15 жнівень 2018, 08:05\nАлесь Дзянісаў, вакаліст панк-рок гурту Dzieciuki.\nАлесь Дзянісаў — гарадзенскі музыка, вакаліст панк-рок гурта Dzieciuki, журналіст-фрылянсэр.\nСтандартна. Акрамя працы, стараюся, як мага часьцей, выяжджаць на прыроду. Пасьпеў зь сябрамі зьезьдзіць у васьмідзённы паход на роварах. Да Баранавіч даехалі цягніком, адтуль пайшлі на Несьвіж, Мір, Шчорсы, Любчу. Стараліся ехаць не па трасах, а па жвіровых, лясных дарогах. Нехта купаецца, нехта рыбачыць, глядзім славутасьці. Кожныя выходныя зь сябрамі стараемся выяжджаць на Нёман, на Юбілейнае возера, з начоўкай або без, вялікім кагалам — з жонкамі, дзеткамі, сабакамі.\nГэтым летам працягваецца запіс трэцяга альбому гурту Dzieciuki. Таму мала граем канцэртаў. За ўсё лета прынялі ўдзел толькі ў двух фэстывалях у Польшчы. У жніўні маемся паехаць на два фэсты ў Літве і Польшчы.\nГэтыя ўспаміны зьвязаныя зь вёскамі: Ржаўка Навасільскага раёну Арлоўскай вобласьці (адтуль паходзяць бацькі маёй маці, горад Навасіль раней уваходзіў у склад Вялікага Княства Літоўскага) і Чамярысы Брагінскага раёну Гомельскай вобласьці (адтуль паходзіць бацька). Там можна было хадзіць у лес у грыбы і ягады, катацца на ровары, лавіць рыбу, калоць дровы, пасьвіць кароваў, зьбіраць каларадзкіх жукоў. Адтуль я ўмею касіць траву нармальнай касой. Цяпер гэтых вёсак у маім жыцьці няма. У расейскай вёсцы нікога не засталося, а дом даўно прадалі. Вёска Чамярысы пасьля выбуху на Чарнобыльскай АЭС увайшла ў зону адсяленьня.\nПашпарт. Бяру складныя нож, лыжку, відэлец. Заўсёды з сабой лекі, бо я ў паходах мэдык. Бяру ліхтарык. Еду, прыкладам, у менскай маршрутцы, калі цёмна, а я начапіў на галаву ліхтарык і чытаю.\nРадавацца жыцьцю кожную сэкунду. Усе чакаюць лета, а яно вельмі хутка праходзіць. Трэба цаніць тое, што дае прырода, бо ў нас досыць дэпрэсіўнае надвор’е. Цягам года — сонейка няшмат. У нас людзі кажуць: «Такая сьпёка, усё дрэнна». А потым: «А дзе ж гэта лета? Можа, лепей пакупацца трэба было?». У нас людзі заўсёды ныюць. Прыйшло цяпло — ныюць, адышло — ныюць.\nЯкую музыку вы слухаеце, якія кнігі чытаеце?\nАпошняя кніга, якую прачытаў, — «Самурай» Алеся Кіркевіча. З апошняга слухаў новы альбом «ДДТ», пераслухаў апошні альбом Neuro Dubel пасьля таго, як памёр Саша Кулінковіч.\nАбавязкова, бо гэта зло, калі ты адпачываеш. Калі мы едзем на роварах, то ўключаем тэлефоны толькі ўвечары, каб адзваніцца маці, жонцы і сказаць, што з намі ўсё ў парадку. І адключаем. Ранкам таксама тэлефануем родным, што зьбіраемся, едзем туды і туды. Тэлефон агулам уключаны хвілін 15-20. Калі нехта пасьпеў патэлефанаваць у гэты час, то яму пашчасьціла, паразмаўляю яшчэ зь ім.\nКалі мы выбіраліся зь сям’ёй за мяжу (Украіна, Польшча, Славаччына), дазвалялі сабе хадзіць часта ў кавярні, траціць грошы.\nНе сядзіце ў хаце. Выяжджайце ў лес, на лецішча, калі няма магчымасьці паехаць кудысьці далей.\nЯкім бы быў ваш адпачынак, калі б вы маглі не абмяжоўваць сябе ні ў фінансах, ні ў часе?\nЯ б накіраваўся ў Ірляндыю зь сям’ёй, зь сябрамі. Было б ідэальна паглядзець усю краіну, патусавацца па маленькіх гарадах, пабываць на азёрах. І зусім не абавязкова ж цягнуць з сабой свае байдаркі ці ровары, бо можна ўзяць напракат.\nЯкім быў ваш самы запамінальны адпачынак?\nУсе былі клясныя. У Марыянскую ўпадзіну я не апускаўся, на Эвэрэст не падымаўся, на слане палову Індыі не праехаў. А астатнія адпачынкі былі бяз выбухоўкі ў галаве, але ўсе запамінальныя.\nРаскажыце самую рамантычную гісторыю, якая з вамі здаралася ў адпачынку?\nВасемнаццаць гадоў таму мы з маёй жонкай вырашылі, што будзем разам. Гэта здарылася падчас паходу з вучнямі на прыроду пад Горадню. Мы працавалі ў адной школе настаўнікамі гісторыі.


Лідарства — шлях да поспеху\n18.12.2018 11:32 Актуальна, Апошнія запісы\nГеаграфія беларускай міжнароднай дружбы і супрацоўніцтва пашыраецца. У суботу Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі і Саюз моладзі Узбекістана падпісалі мемарандум аб супрацоўніцтве. Гэта стала першым крокам да ўсталявання і развіцця ўзаемавыгадных кантактаў паміж моладдзю дзвюх краін.\nМемарандум прадугледжвае ўдзел прадстаўнікоў Беларусі і Узбекістана ў рабоце міжнародных канферэнцый, круглых сталоў, фестываляў, выстаў, арганізацыю візітаў маладзёжных дэлегацый у гарады Беларусі і Узбекістана, а таксама аказанне ўзаемнай падтрымкі ў правядзенні мерапрыемстваў у галіне навукі, адукацыі, прадпрымальніцтва, занятасці, турызму, інфармацыйных тэхналогій, культуры і спорту.\n— БРСМ і Саюз моладзі Узбекістана з 2018 года ўсталявалі партнёрскія адносіны, якія грунтуюцца на прынцыпах дружбы і ўзаемнай павагі. Менавіта такі прыклад падаюць маладзёжным арганізацыям кіраўнікі нашых дзяржаў, якія заклалі і ўмацоўваюць надзейны падмурак узаемаадносін Беларусі і Узбекістана. Нашы прадзеды разам ваявалі ў Вялікую Айчынную вайну, узбекскія сем’і прымалі дзяцей з усяго Савецкага Саюза. І сёння мы, моладзь — нашчадкі гэтых традыцый, працягваем за круглым сталом выпрацоўваць стратэгію супрацоўніцтва, абмяркоўваем пункты ўзаемадзеяння, — сказаў першы сакратар ЦК БРСМ Дзмітрый Варанюк.\nЁн адзначыў, што канкрэтныя праекты супрацоўніцтва маладзёжных арганізацый дзвюх краін будуць абмяркоўвацца ў тым ліку падчас Форуму рэгіёнаў Беларусі і Узбекістана, які пройдзе ў 2019 годзе. У прыватнасці, перамовы плануюць правесці маладзёжныя арганізацыі Мінскай і Андыжанскай абласцей.\nПа словах першага намесніка старшыні Цэнтральнага савета Саюза моладзі Узбекістана Алішэра Садулаева, падпісаны мемарандум дазволіць развіваць маладзёжны турызм, ажыццяўляць студэнцкія абмены, валанцёрскую дзейнасць.\n— Мы б хацелі павучыцца ў беларусаў развіваць IT-сферу, чалавечы капітал. Акрамя таго, нам неабходна развіваць і інфармацыйны складнік дзвюх краін, выбудаваць інфармацыйны мост паміж моладдзю Узбекістана і Беларусі. Вельмі важна ведаць, як твае аднагодкі ў іншай краіне робяць карысныя справы для краіны, сваёй сям’і, сябе асабіста, вырашаюць маладзёжныя праблемы. БРСМ — наш стратэгічны партнёр, і напрацаваны Саюзам моладзі вопыт у нас ва Узбекістане вельмі запатрабаваны. Мы ўжо абмеркавалі шэраг патэнцыяльных праектаў, якія маглі б быць карыснымі як беларускаму боку, так і нам. Але не трэба спрабаваць ахапіць адначасова ўсе магчымыя сферы супрацоўніцтва. Хай для пачатку будзе некалькі, але канкрэтных спраў. Напрыклад, з нашага боку мы гатовы падзяліцца напрацоўкамі па лідарскіх праграмах і кіраванні вялікімі маладзёжнымі калектывамі, — зазначыў Алішэр Садулаеў.\nАрганізацыі ўжо маюць вопыт удзелу ў сумесных праектах Маладзёжнага савета Шанхайскай арганізацыі супрацоўніцтва. Менавіта на пасяджэнні МС ШАС у Цындаа (КНР) летам гэтага года, дзякуючы ініцыятыве Дзмітрыя Варанюка, быў пакладзены пачатак міжнародным адносінам дзвюх краін у галіне маладзёжнага супрацоўніцтва.\nПраграмай гасцявання дэлегацыі Узбекістана было прадугледжана азнаямленне з гістарычнымі і культурнымі аб’ектамі краіны, у прыватнасці, госці наведалі музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны ў Мінску, Нацыянальны гісторыка-культурны музей-запаведнік у Нясвіжы, пазнаёміліся з дзейнасцю IT-кампаніі “Гейм-стрым” (Wargaming). Візіт дэлегацыі Саюза моладзі Узбекістана праходзіць у адпаведнасці з рэалізацыяй дарожнай карты развіцця супрацоўніцтва Беларусі і Узбекістана.\nФота прадастаўлена БРСМ.


Альгерд Бахарэвіч. Мае дзевяностыя. Школа. Частка 2 | journalby.com\n11 мая 2018 1474 Альгерд Бахарэвіч\nАльгерд Бахарэвіч перамагае школьнага фюрэра, стварае панк-гурт, удзельнічае ў першай вулічнай акцыі і заўзее за Камэрун.«Журнал» працягвае публікацыю новай аўтабіяграфічнай кнігі пра беларускія 1990-я.\nЯволь, майн фюрэр!\nВаенрук у нас быў настолькі тыповы, што ўжо ў гэтай тыповасьці мы бачылі нешта злавеснае. Кажуць, літаратура выдумляе і абагульняе, кажуць, яна працуе з тыпамі, а не з жывымі людзьмі, і так, як часам пішуць пісьменьнікі, не бывае… Бывае. Яшчэ як бывае. Такіх тыпусаў, як наш ваенрук, я буду сустракаць усё жыцьцё.\nПамятаю, як ён ставіў нас, прышчавых, няскладных, ашчэраных у ідыёцкіх усьмешках хлопцаў, у шэраг і, ходзячы сюды-туды перад гэтым “узводам”, бэсьціў за доўгія валасы, за неахайнасьць, за джынсы і швэдры, за брудны абутак. А мяне яшчэ і за бел-чырвона-белы значок, за беларускую мову, за тое, што не магу правільна адказваць на вайсковыя каманды. Мы, на ягоную думку, “залупаліся” – ён ажно пазелянеў ад шаленства, калі ці то я, ці то Слава неяк абвясьцілі яму, што школа – ня войска і што ён ня мае права так з намі абыходзіцца.\nЁн быў салдафон, савок і камуніст, расейскі шавініст і беларусафоб, цяпер сказалі б: ватнік. Ён адчуваў сябе “дедушкой” у межах нашай “вайсковай часьці” – і калі настаўнікі мякка прасілі яго быць трохі больш чалавечным хаця б зь ня самымі дурнымі вучнямі, ён шчыра не разумеў, чаго ад яго хочуць: усе аднолькавыя, усе мусяць быць стрыжаныя пад нуль і слухацца загадаў.\nМае значкі ён спрабаваў зрываць – але я майстраваў іх зноў і зноў, з каляровай паперы і клею, і ён урэшце кінуў дурное. Так што права хадзіць са значком я здабыў у баях… Як і права яго не насіць, калі ўсе навокал толькі гэта і робяць.\nАднойчы на нейкі вокрык ваенрука я ляніва і зьдзекліва адказаў: “Яволь, майн фюрэр!” – “Ты это… Не шути так!” – прашыпеў ён, падскочыўшы: было відаць, што фашыстам ён лічыў акурат мяне, бо гэта мае “сябры-спадары” спалілі Хатынь і павесілі ягоную сям’ю на бел-чырвона-белым сьцягу, танцуючы пад Лявона Вольскага і Сокалава-Воюша. Зрэшты, і яму не было чужое нішто чалавечае: неяк мы з Максам і Славам, прагульваючыся ўзімку каля школы, знайшлі яго, у дупель п’янага, у сьнезе каля агароджы і адвялі дахаты. Пасьля гэтага ён пачаў ставіцца да нас больш спакойна.\nНяўмольная гісторыя, заўжды схільная да тэатральных эфэктаў, адпомсьціла нашаму ваенруку самым раскошным чынам. Па-мойму, гэта адбылося 19 верасьня 1991 году: наш настаўнік пачатковай вайсковай падрыхтоўкі, як заўжды, разносіў нашу нягеглую вайсковую адзінку і чапляўся да валасоў, каўняроў, гальштукаў і майго значка. Здаецца, ён быў з пахмельля і яшчэ не ўключаў тэлевізар – пабачыўшы ненавісны значок на штрыфлі майго школьнага пінжачка, ён зноў завёў пра фашыстаў і пра разгул дэмакратыі, якой, як ён абяцаў, зусім хутка прыйдзе канец.\n“Ежовых рукавиц на вас нету! Ничего, скоро мы наведем порядок!” – абяцаў ён, нібы нешта ведаў. Ухапіўся за значок сваімі кароткімі жоўтымі пальцамі – і тут нехта ззаду спакойна, са сьмяшком прамовіў: “А этот флаг уже государственный, он на Доме правительства висит!” Ваенрук кінуўся ў настаўніцкую па газэту – і вярнуўся ў кабінэт, як пабіты сабака… Гэта было праўдай: сьцяжок на маім пінжаку і дзяржаўны сьцяг Рэспублікі Беларусь цяпер выглядалі аднолькава.\nСупраць камуністых, супраць маскалёў\nЗабаўна ўспамінаць: тады я ня ведаў ніякіх патрыятычных песьняў, апрача “мроеўскіх”, і ніякіх народных, апрача “Цячэ вада ў ярок”. А мой унутраны нацыяналіст патрабаваў нечага радыкальнага, палітычна-беларускага, і каб абавязкова антырасейскага. І я пачаў “у час вольны” складаць “песенькі антысавецкіх партызанаў” – абсалютна бяздарныя спробы выказаць сваю прагу нацыянальнага паўстаньня:\n“Адкапаў вінтоўку сёньня ў лесе я,\nТам яна ляжала семдзесят гадоў.\nВаяваць я буду, любая мая,\nСупраць камуністых, супраць маскалёў!”\nГырб і сын\nПозьнім, цёмным восеньскім вечарам 1991 году я, Макс і Слава блукалі вакол школы, нешта абмяркоўваючы: ці то вобраз Чычыкава, ці то нейкую крыўду Лаўрэнція (усе мы былі дужа крыўдлівыя і з абвостраным пачуцьцём уласнае годнасьці), ці то апошні гіт “Звуков Му”.\nВыступ гурта “Звуки Му”\nІ тут аднекуль з боку актавай залі пачуўся выразны гітарны запіл. Мы спыніліся і як заварожаныя пайшлі на гэты гаючы гук. Вакол школы гуртавалася нейкая шабаноўская гапата, таксама зацікаўленая незвычайным і ня ўхваленым ёй саўндам. Мы прайшлі міма соннага вартаўніка і падняліся туды, адкуль чуліся ўсё новыя і новыя рэзкія, хрыпатыя ноты. Да іх далучыўся басавы барабан, дзынькнула – на ўсю школу – талерка, забумкала басуха…\nУ нашай школе па вечарах пачала рэпэтаваць група аўтазаводзкіх панк-рокераў – каманда пад назваю “Гырб і сын”. Мы пасядзелі ў іх на рэпэтыцыі, раззнаёміліся, была тут і парачка нашых мясцовых мэталістаў, якія пагардліва ставіліся да панку – “вот дэз-мэтал, это да, музыка, а вы – клоўны…”\n“Гырб і сын” былі першай сапраўднай групай, якую я пабачыў жыўцом. Пасьля 1992-га я пра іх больш ніколі ня чуў. Але іхная прымітыўная, іранічная і грубая музыка так мяне ўразіла, што я вырашыў, што таксама хачу – і магу! – граць панк. Пра што я расказаў Максу і Славу адразу, як мы выйшлі са школы. Іх гэта ня надта каб задаволіла, яны любілі хард-рок, арт-рок і блюз, а Слава яшчэ і розны прагрэсіўны, інтэлектуальны мэтал, але да стварэньня ўласнай банды заставалася нядоўга.\nТы – гімнастка\nІ вось зімою, даведаўшыся, што мы нешта там граем на сваіх лесьвічных пляцоўках, нас заспрасілі выступіць у актавай залі на школьным сьвяце. Клясычная гісторыя… Арганізатары ня мелі ніякага ўяўленьня пра тое, што мы граем і якія ў нас музычныя здольнасьці. І сваю памылку яны зразумелі занадта позна.\nУ прызначаны час мы выйшлі на галоўную школьную сцэну. Апошні раз я выступаў тут у пятай клясе, у ролі месяца Апреля з казкі “Дванаццаць месяцаў”. І вось я зноў тут – гэтым разам як рок-зорка.\nСлава загрукаў у імправізаваныя барабаны – пазычаныя ў бацькоў тазы рознага памеру. Яму было добра. Яго ніхто ня бачыў.\nМакс пачаў гітарную партыю, якая складалася з набору гучных, рэзкіх і да немагчымасьці простых аднастайных рыфаў: ту-ду, туду-ту, туду, туду-ту… Ён быў цалкам заняты сваёй справай і, здавалася, не заўважаў, што адбываецца ў залі.\nА на мяне ўтаропілася ўся школа. Я выгнуўся, зрабіў жудасны твар, скурчыў пальцы ў эфэктнай сутарзе і зароў у мікрафон нядаўна прыдуманы тэкст, прысьвечаны невядома каму і чаму:\n“Чуеш, Мікола, белыя кветкі паўсюль!\nХцівыя сківіцы іх шыхтуюцца ў рад!\nАле гэта часова, гэта пакуль\nБелых кветак тут засталося няшмат!”\nЯкі Мікола? Якія, блін, кветкі? Пра што яны і навошта? Я зразумеў, што гэта правал. Уласная бяздарнасьць і нашая поўная бездапаможнасьць раптам выявіліся перада мной ва ўсёй сваёй жахлівай паўнаце і неаспрэчнасьці. Але адступаць было нельга. Макс перайшоў на іншы акорд, і я зароў яшчэ мацней, гледзячы на дырэктара:\n“Ты-ы-ы! Гімнастка-а-а! Ты-ы-ы! Гімнастка-а-а!”\nДырэктар пачырванеў і адвярнуўся. Нам далі дайграць да канца, але больш на сьвяты не запрашалі. Затое пасьля канцэрту да нас падышоў адзін з шабаноўскіх мэталістаў:\n“Уважаю! Хоть вы и панки, но реветь ты умеешь! Вам нужно дэз играть, пацаны!”\nАле нават гэта не ўратавала нас ад дэпрэсіі. І музыку мы ня кінулі – проста вырашылі, што трэба крыху падвучыцца граць. Грукат нябачных бубнаў гнаў нас наперад – да славы.\nНедзе ў тыя вясёлыя гады надышоў момант, калі трэба было вырашаць, ці ўступаць нам, бэйбусам, у камсамол. У піянэры нас прынялі ў разгар перабудовы, і ніхто тады не пытаўся, хочам мы далучыцца да Ўсесаюзнай ленінскай арганізацыі або не, дый мы, дзеці рабочых, не пратэставалі: взвились кострами? Значит, готов. Чырвоны гальштук насіўся як частка школьнай формы – мала хто задумваўся, што ён азначаў. Але на пачатку 90-х усе былі ўжо сьвядомыя і так проста прынцыпам здраджваць не зьбіраліся. Я, напрыклад, рашуча адмовіўся ад членства ў ВЛКСМ, абгрунтаваўшы гэта сваімі антыкамуністычнымі перакананьнямі.\nМяне спрабавалі ўгаварыць, але вяла, без імпэту, і хутка плюнулі: ня хочаш, як хочаш, табе ж горш будзе. Чаму горш? Ну, камсамол – гэта ж… Што значыць “гэта ж”, патлумачыць ніхто ня здолеў. У выніку з нашай клясы ў камсамол на ўсялякі выпадак уступіў толькі актыў: выдатніцы і выдатнікі, дый тое ня ўсе. Любому разумнаму чалавеку было ясна, што камсамолы і леніны – гэта сьмешны архаізм, усю гэтую чухню самі дарослыя выкінулі на звалку, і асаблівых дыскусій з гэтай нагоды сярод нас не было.\nЗатое ў 1991-м я ўступіў у партыю. Партыя звалася так: БНФ.\nАлежка ўступае ў партыю\nА гісторыя была такая. 20 жніўня я паехаў на 98-м на плошчу перад Домам ураду, каб далучыцца да першай у сваім жыцьці дэманстрацыі пратэсту. У Маскве быў путч, беларускія камунякі вырашылі яго падтрымаць – 19 жніўня парлямэнцкая апазыцыя БНФ абвясьціла путчыстаў па-за законам, заклікала дзяржаўных службоўцаў не выконваць іхныя загады, запатрабавала скліканьня пазачарговай сэсіі Вярхоўнага Савету і падрыхтавала законапраекты аб забароне КПСС, наданьні Дэклярацыі аб сувэрэнітэце канстытуцыйнай сілы і іншыя вельмі правільныя паперы. БНФ заклікаў людзей пратэставаць супраць хунты – і я адразу ж рвануў у цэнтар гораду.\nМінск, жнівень 1991 году\nУся плошча была запоўненая змрочнымі і незадаволенымі людзьмі – настроенымі дужа рашуча. Дух рэвалюцыі лунаў над Менскам. Я пастаяў у натоўпе, некалькі разоў крыкнуў “Жыве Беларусь!”, я быў поўны нянавісьці і пагарды да тых, хто спрабаваў спыніць гісторыю – час, у які я жыў, мне падабаўся, і будучыня таксама. Я ўжо звыкся з тым, што буду жыць у незалежнай і дэмакратычнай краіне, да гэтага ўсё і ішло, ад Савецкага Саюзу патыхала трупным смуродам – а тут нейкія пердуны, у якіх трэсьліся рукі, а вочы сьлязіліся ад жаху, сабраліся раптам забраць у нас свабоду. Вядома, я мусіў быць на Плошчы!\nПаўсюль нешта прадавалі і раздавалі: кніжачкі “Што трэба ведаць сапраўднаму беларусу”, гістарычныя брашуры, улёткі, паэзію, значкі, сьцяжкі, плякаты. За столікам сядзелі дзядзька зь цёткай і запісвалі ўсіх у БНФ. “А школьнікам можна?” – спытаў я. Яны паглядзелі на мяне зьнізу ўверх. “У такі вырашальны для радзімы момант, хлопча, ня проста можна, а трэба! Пашпарт ёсьць?” – “Не.” – “Ну нічога, запішам і так”. Увечары я расказаў пра сваю партыйнасьць бацькам. Мама пабялела, тата засьмяяўся.\nТак я зрабіўся сябрам Беларускага Народнага Фронту задоўга да ягонага расколу. Праўда, спадзяюся, зрабіўся не насамрэч. Бо ўжо даўно любая палітычная партыя, дый наогул аб’яднаньне людзей па нейкай прыкмеце выклікаюць у мяне шчырую агіду. Але галоўнае тое, што мы тады перамаглі – і хай я ня знаў анікога на плошчы (толькі здалёк бачыў і чуў Пазьняка і іншых лідэраў БНФ, твары якіх ведала ўся Беларусь), анікога з тысяч гэтых суворых людзей, усё роўна я адчуваў сваю прыналежнасьць да гісторыі, якую мы пісалі ў тыя дні, хто як мог. Хаця б і так, як я: прысутнасьцю, крыкам, недарэчным памкненьнем сказаць сваё “не” тупасьці і няволі, проста – унутранай нязгодай з усімі свалачамі і цемрашаламі, якія вырашылі скрасьці ў мяне будучыню. Употай, вядома, я спадзяваўся, што траплю ў тэлевізар – але дзе там, я нават ня памятаю, ці паказвалі па БТ нашу Плошчу…\nШто да тэлевізара, дык ён, вядома, займаў тады ладную частку жыцьця. Гэта цяпер я ўжо дваццаць гадоў жыву безь яго і дзіўлюся, як можна трымаць дома гэты кавалак гаўна – я бачу людзей, якія тупеюць выключна дзякуючы тэлевізару, і думаю, што гэтую прыладу, інструмэнт самых паскудных маніпуляцый чалавечай сьвядомасьцю, даўно варта забараніць.\nАле тады, натуральна, ад тэлевізара было не адарвацца: прыходзячы са школы, ты глядзеў новы выпуск мульцікаў пра мішак Гамі, “До 16 и старше” і ўрокі гішпанскай мовы, увечары – добрае старое савецкае або перабудовачнае кіно, перад сном – “Праграму А”, “Крок”, НТВ, “Взгляд” і кучу іншых перадач. І, вядома ж, футбол.\nПершым чэмпіянатам сьвету, які я паглядзеў, быў мундыяль 1986-га. Потым былі фантастычна яркі чэмпіянат Эўропы-88, Алімпіяда і Ўнівэрсіяда, а ўлетку 1990-га я ўжо тырчаў перад экранам як сапраўдны фанат.\nІталія, чэрвень, сьпёка, Лаўрэнцій, Лёха і я сядзім дома, глядзім усе гульні і пасьля гэтага бяжым гуляць самі – утрымацца немагчыма. Макс і Слава былі да футболу абыякавыя… Пазьней я і сам спрабаваў паставіцца да маёй адзінай любімай гульні звысака – маўляў, пралетарская забава, але прачытаўшы, што Набокаў любіў футбол і быў брамнікам, я плюнуў на ўсю арыстакратычнасьць: калі ўжо шляхетны сноб ВН гуляў і захапляўся, дык можна і мне, карона ня зваліцца…\nЛюбоў таго лета – камэрунцы! Я заўзеў толькі за іх – афрыканская каманда пад кіраўніцтвам савецкага трэнэра Няпомняшчага сэнсацыйна дайшла да чвэрцьфіналу. Усё было крута: і дзіўнае прозьвішча коўча, і стракатая, сонечная форма маіх улюбёнцаў у спалучэньні з бліскуча-чорнымі адчайнымі і вясёлымі тварамі, і прыгажосьць рухаў, і воля да перамогі, і танцы каля вуглавых сьцяжкоў!\nКамэрун – Аргентына – 1:0! (гол – Амам Біік)\nКамэрун – Румынія – 2:1! (галы – Ражэ Міла)\nКамэрун – СССР – 0:4… (стаміліся, дый Саветы былі ў той час моцныя)\nАле Камэрун праходзіць далей!\nКамэрун – Калюмбія – 2:1 у дадатковы час (у нашых зноў абодва разы адзначаецца Ражэ Міла!)\nЛідар зборнай Камэруну Ражэ Міла святкуе свой чарговы гол на чемпіянаце свету 1990 году\nІ чвэрцьфінал… Незабыўны, найдраматычнейшы, такі, што сэрца вырывалася з грудзей і ўсе Шабаны выбягалі на бальконы і лямантавалі: ну бля, ну даюць! Памятаю той матч. Плат выводзіць ангельцаў наперад, у другім тайме Кундэ з пэнальці зраўноўвае лік, праз пару хвілін забівае Экеке, і ўжо камэрунцы апынаюцца зусім блізка да перамогі. Але перад фінальным сьвістком Лінэкер са спрэчнага пэнальці вырывае нічыю. Дадатковы час – і зноў спрэчны пэнальці на карысьць ангельцаў, і зноў Лінэкер не прамахваецца… Ангельшчына ў паўфінале, Камэрун едзе дамоў, падарыўшы ўсяму сьвету такую радасьць, што і цяпер успамінаеш той турнір як нейкае вар’яцкае сьвята, у якім табе пашчасьціла ўзяць удзел.\nА выйгралі той чэмпіянат немцы. Што да зборнай СССР, якая таксама адчувалася намі сваёй (усё ж там гулялі і беларусы: Алейнікаў і Зыгмантовіч) – дык перамога над Камэрунам была яе адзіным трыюмфам, Саветы не далі рады выйсьці з групы.\nЗа камэрунцаў мне было прыемна яшчэ і таму, што я бачыў, як за іх перажываюць людзі навокал – а гэтых людзей я небеспадстаўна лічыў клінічнымі расістамі. Асабліва пасьля таго, як мы з бацькам неяк схадзілі на “Дынама”, на эўракубкавы матч: менскія заўзятары ўсяляк палівалі афрыканскага легіянэра супернікаў адборным расісцкім дзярмом.\nЁн, відаць, здагадваўся, што яны крычаць, гэты чарнаскуры хлопец, але быў звыклы і стараўся не зьвяртаць увагі. Я сядзеў, як на іголках, я быў на ягоным баку, мне хацелася крыкнуць яму на ягонай мове, што ён супэр, што ён герой, што ня ўсе ў гэтай краіне такія мудзілы. Мне хацелася, каб ён забіў нам – каб зрабіў хэт-трык, каб парваў сёньня нашую браму, адпомсьціўшы гэтым расістам і даказаўшы, што ён лепшы за ўвесь стадыён. Ня ведаю: у пэўны момант мне падалося, што ён адчуў маю маўклівую падтрымку, паміж намі ўсталявалася нейкая няўлоўная сувязь… Але потым яго замянілі і ён сышоў з поля, пахілы, кульгаючы, пад зларадны вой менскіх заўзятараў.\nУпершыню я чуў і бачыў, як людзі, сярод якіх я жыву, могуць так ненавідзець кагосьці выключна за колер скуры. Для мяне гэта быў шок – усе мае кнігі, усё савецкае інтэрнацыянальнае выхаваньне, маё пачуцьцё справядлівасьці і ўласнай годнасьці казалі мне, што такога ня можа быць. Человек добр, добр, добр – ненавідзець за колер скуры, мову, зьнешнасьць, імя, беднасьць ці багацьце забаронена, гэтак робяць адны пашлякі і ліхадзеі. Але гэтыя людзі, якія крычалі: “Умри, шоколадка”, “Обезьяна! На пальму!” – не, яны не былі ліхадзеямі. Яны былі нармальныя – і я ўпершыню зразумеў, наколькі паскудная, тупая і небясьпечная рэч: нармальнасьць.\nСтадыён “Дынама”, цырк, плошча Леніна, якая потым зрабілася Незалежнасьці, праспэкт ад плошчы Перамогі да Парку Чалюскінцаў, Опэрны тэатар – такі Менск мне быў тады ўжо знаёмы, але асноўнымі пунктамі на ягонай мапе былі ўсё ж іншыя, бліжэйшыя. Калі я выяжджаў з Шабаноў, дык мая дарога ляжала або да бабулі, туды, дзе цяпер станцыя мэтро “Аўтазаводзкая”, або да ДК МАЗу, або ў Дражню, дзе ў вялікім прыватным доме з садам жылі мае дзядзька і цётка, якія дужа мяне любілі. Або на Шарыкі: туды, дзе ўнівэрмаг “Беларусь”, кіно “Камсамолец”, парк імя 50-годзьдзя Кастрычніка і, далей, стадыён “Трактар” і чабурэчная паблізу – бабуля вадзіла мяне ў яе як на сьвята, і чабурэкі там і праўда былі што трэба, значна лепшыя за цяперашнія.\nАднойчы мы са Славам паехалі на шпацыр у раён Аўтазу – ёсьць там такі невялікі парк… Ідзем, гутарым, выходны дзень, сонца, міма праходзіць чалавек пяць мясцовых – адзін зь іх, параўняўшыся з намі, б’е мяне нагой у жывот, я падаю, хапаючы ротам паветра, астатнія абступаюць Славу… Мілы, родны Заводзкі раён. Я сэрцам табе прысягаю ў шчырай сыноўняй любві.\nПраўда, Дражня, у якую я хадзіў ад бабулінага дому пехатою, гэта ўжо з пэўнага часу раён Партызанскі… Але якая розьніца. Усё роўна: рабочыя, заводы, ПТВ, пралетарскі дух, зьмяшаны зь вечна сялянскім, вечна абшчынна-патрыярхальным… Усё роўна: штосэкундная пагроза. У тыя часы толькі адно месца на сьвеце было больш-менш бясьпечным: мой ложак у бацькоўскай кватэры. І ўсё ж я любіў выбірацца за межы Шабаноў – у вялікі і нязьведаны горад, які я яшчэ не адчуваў як родны і які заўжды абяцаў прыгоды і натхняў на авантуры.\nУсё магло здарыцца інакш. Маё жыцьцё магло б аказацца намертва прывязаным да Заводзкага раёну, як гэта здарылася з большасьцю маіх аднаклясьнікаў. І, відаць, гэта адна з маіх траўмаў: усё жыцьцё я бягу адтуль, імкнуся апынуцца чым далей, мару жыць то на чужыне, то на Асмалоўцы, я хачу заставацца ў цэнтры: гораду, жыцьця, культуры, свабоды, хачу выціснуць зь сябе той страх і тое жаданьне агрызацца, хачу забыць тыя Шабаны, Енісейскія, Ангарскія, Аўтазы, Чыжоўкі… Бягу – і не магу ўцячы.\nЯшчэ ў пачатку 80-х я заўважыў неяк, што блізкія людзі ставяцца да мяне зь дзіўным шкадаваньнем. Я доўга ня мог зразумець, у чым прычына. І толькі ў 1990-м, на ўроку беларускай літаратуры, мяне агаломшыла страшнае адкрыцьцё: я ж заікаюся і кепска вымаўляю гук “р”. Пра гэта са мной размаўлялі так рэдка, што я неяк і не пераймаўся… І часта забываў пра свой дэфэкт маўленьня.\nПамятаю той дзень. Мы праходзілі Кузьму Чорнага, мяне выклікалі чытаць уголас (сумнеўнае заданьне – чытаць уголас “Трэцяе пакаленьне”), я добрасумленна пачаў – і раптам за сьпінамі пачуўся зьдзеклівы сьмех. Настаўніца паспрабавала яго абарваць, але марна – хтосьці запярэчыў, што заіка мусіць ведаць, што ён заіка, і наогул я мучу ўсю клясу сваім заіканьнем і лепш бы я заткнуўся.\nЦяпер, пішучы ўсё гэта, я горды тым, што перамог асяродзьдзе: звычайна жыцьцё людзей з маімі асаблівасьцямі маўленьня ня надта шчасьлівае, што асабістае, што грамадзкае. Лічыцца, што ім ня варта лезьці ў публічныя сфэры і чакаць ад сябе нейкіх дасягненьняў, зьвязаных з мовай.\nЯ – жывое абвяржэньне гэтых страхаў. Я быў адвязным і эфэктным вакалістам рок-гурту, я выступаю са сцэны ў розных гарадах і краінах, раздаю інтэрвію, мадэрую сустрэчы, добра чытаю ўголас свае і чужыя тэксты, я навучыўся не заікацца тады, калі гэта трэба, і літаратура і музыка дапамаглі ў гэтым, яны сьцьвердзілі мяне, умацавалі і прагналі страх. Я ўжо даўно пачуваюся пераможцам, упэўненым у сабе чалавекам, я падабаюся жанчынам, у мяне чароўная жонка, разумная і прыгожая дачка, і наогул – у жыцьці мне шмат хто зайздросьціў і зайздросьціць, а значыць, я вырваўся з таго сумнага дня і з таго бясконцага ўроку белліту. Дня, калі хацелася плакаць ад невыноснай крыўды на сьвет, калі будучыня падавалася безнадзейна сапсаванай, калі я адчуваў віну за сваё маўленьне… Уроку, пасьля якога хацелася павесіцца ад ганьбы і роспачы. “Мяне ніхто не палюбіць, ніводная жанчына, у мяне ніколі ня будзе ні флірту, ні сэксу, ні дзяцей, ні славы, ні прызнаньня, я асуджаны да сьмерці хавацца ад людзей і маўчаць, бо так будзе лепш для ўсіх”, – так я тады думаў. Сьмешна, праўда?\nУ 2001-м я напішу апавяданьне “Талент заіканьня”, якое будзе перакладзенае на розныя мовы, выйдзе ў амэрыканскай анталёгіі “Best European Fiction“ і прынясе мне шмат славы. І ў ім я скажу, горда і з годнасьцю: літары вынайшаў заіка.\n“Корабль, летящий вдаль”\nМая кляса… Як і ва ўсіх клясах усіх школаў, у ёй вучыліся розныя людзі: свае нармальныя пацаны, шчырыя хлопцы, адмарозкі, пасрэднасьці, кар’ерысты, шэрыя мышкі, рана сасьпелыя прыгажуні, дубаломы, летуценьніцы і летуценьнікі. Дзяўчаты ў аднолькавых карычневых сукенках зь белымі карункамі, банты, касмэтыка – і мы, хлопцы, у сініх касьцюмах і гальштуках-селядцах. Дзіўна, што юначы школьны дрэс-код дазваляў больш за дзявочы: касьцюмы, прынамсі, можна было насіць рознага пакрою, розных фабрык, рознага адценьня сіняга або шэрага, а бедныя дзеўкі мусілі надзяваць аднатыповыя сукні. Больш за ўсё ў сваіх апранахах мы нагадвалі каманду афіцыянтаў, якая абслугоўвала чужое сьвята.\nПадручнікі і сшыткі ў той час было прынята насіць у “дыпляматах” з мэталічнымі бліскучымі зашчэпкамі – прэстыжная была рэч, а партфэлі мелі вучні найменш заможных бацькоў. Дзявочы сьвет у старэйшых клясах рашуча перайшоў на сумкі. А потым зьявіліся пакеты – з надпісамі на “інастраннам”, мода на іх была павальнай, пакет з лацінскімі літарамі зрабіўся сьцягам школьніцтва і студэнцтва, сымбалем новага чалавека – Кліента і Спажыўца.\nЖорсткасьць была ў школе законам. Я памятаю ўрокі, на якіх гулялі ў квача кавалкам акрываўленай ваты – выхапленай завадатаркамі клясы ў нейкай слабой ахвяры ў жаночым туалеце і кінутай на пацеху хлопцам, з гучным абвяшчэньнем імя: у яе месячныя, ах…уець!\nПамятаю, як моцныя даводзілі слабых, на кожным уроку, кожным перапынку, памятаю калектыўнае зьбіцьцё, байкоты, двубоі да крыві, абыякавасьць, цынізм і поўную адсутнасьць эмпатыі, выбітыя зубы, скрадзеныя рэчы, памятаю гнюснае жаданьне на кожным лапіку калідора і ў кожнай сытуацыі ўсталяваць цьвёрдую герархію, я памятаю пот і страх статку. І на ўсё гэта настаўнікі глядзелі скрозь пальцы, бо ўся сыстэма была пабудаваная на гэтым: страху, сіле, уладзе тупасьці і ўбоства, я памятаю альфа-самцоў і самак, і амэгаў, і калі ўсе на аднаго…\n“Школа як школа” – пацісьне плячыма практычна любы дарослы чалавек, які прайшоў празь пекла ўсеагульнай адукацыі. Не. Ніхто не прымусіць мяне лічыць такі расклад прымальным і неабходным (нібыта для загартоўкі характару). Пабудаванае на прыніжэньні і гвалце апрыёры ня можа быць правільным, ня можа мець права на існаваньне. І вось гэта для мяне сапраўды – закон.\nШкола прывучыла мяне ненавідзець калектывы і бегчы ад іх, а калі трэба – паўставаць супраць, быць аднаму супраць усіх – мой улюбёны стан. І пры гэтым я не магу сказаць, што належаў у клясе да пагарджаных ахвяраў – маё месца ў герархіі было недзе збоку, сярод фрыкаў, да якіх бессэнсоўна прымяняць “пацанскія” законы. Фрык існуе сам па сабе, зь ім можна гуляць у футбол, сьпісваць, абмеркаваць сёе-тое, зь яго можна і трэба ржаць і зьдзекавацца, але лепш за ўсё пакінуць яго ў ягоным уласным сьвеце, бо зачапіць яго па законах гэтага, рэальнага, цяжкавата. Сэнс і асалода тэрору ў рэакцыі на яго ахвяры – і правільнай рэакцыяй мусіць быць плач і просьба пра літасьць. А фрык на тое і фрык: хто яго ведае, што ў яго ў галаве – і дзе межы яго чульлівасьці…\nПасьля заканчэньня школы я ні разу не наведаў славутыя сустрэчы выпускнікоў. З тымі, з кім я сябраваў, сувязі захоўваліся вельмі доўга. А астатнія… Я проста ня ведаю, пра што мне зь імі размаўляць. Што нас яднае – акрамя карычневага будынку-сфінкса, акрамя дзесяці гадоў зьняволеньня ў адным, выпадковым і злучаным падлеткавым гвалтам і дзяржаўнай бюракратыяй труме карабля, “летящего вдаль”. Карабля зь нявольнікамі, якім сказалі, што яны ўсе мусяць ацалець, вырасьці і працаваць на гаспадара, бо ў гэтым і ёсьць сэнс жыцьця, бо так пабудаваны сьвет і так загадаў бог.\nУ 1991-м мне споўнілася шаснаццаць і я атрымаў пашпарт грамадзяніна СССР. Усьведамленьне таго, што цяпер я – адзін зь мільёнаў чалавекападобных чарвячкоў, цалкам аддадзеных пад уладу монстра пад назвай “дзяржава”, доўга напаўняла мяне трывогай. Дзяржава, якой бы яна ні была, гэта заўжды жудасьць і зло. “Убей в себе государство!” – як слушна сьпяваў Ягор Летаў. Я думаў пра незалежную Беларусь як пра ўратаваньне ад гэтага савецкага дзяржаўнага усёўладзьдзя, але разумеў: хутка школа скончыцца – і мне трэба будзе рабіцца дарослым. А дзяржава не даруе дарослым таго, што яна даравала мне ўсе гэтыя школьныя гады.\nЗ савецкім пашпартам я пражыў да пачатку новага тысячагодзьдзя. Трохі шкадую, што не атрымаў пашпарт з “Пагоняй” – не хацелася ў той час ісьці да бюракратаў, а неўзабаве стала ўжо позна, прыйшлі цёмныя часы – надоўга. У 2001-м я атрымаў пашпарт грамадзяніна лукашэнкаўскай Беларусі: на даляглядзе зьявіліся замежныя пэрспэктывы, і я здаўся, купіў у дзяржавы яе сінюю графаманскую кніжачку з амаль тым самым, знаёмым зь дзяцінства гербам.\nУлетку 1992-га мы сядзелі на школьным стадыёне і курылі – усёй нашай кумпаніяй. Гэта была першая цыгарэта ў маім жыцьці, і я мужна змагаўся з уласным арганізмам, які ўсяляк супраціўляўся, толькі б не прымаць у сябе атруту. Наперадзе быў выпускны, на якім я выпіў бутэльку віна і нават не захмялеў. Кажуць, так часта бывае першы раз. Макс зьбіраўся паступаць на філязофска-эканамічны факультэт БДУ, Слава – на архітэктуру, Лаўрэнцій – у пэдагагічны на гісторыка, Лёха – у наргас, я – на філфак пэду. Школа скончылася.\nНаступны раз я ўвайду ў маю яшчэ не зусім чужую, але ўжо апанаваную зусім іншымі пахамі і гукамі школу ў ліпені 1994-га – каб аддаць свой голас за Пазьняка на першых у незалежнай Беларусі прэзыдэнцкіх выбарах. І больш ужо ніколі сюды не вярнуся.


Ворнянские школьники стали выпускниками Республиканской школы актива юных лесоводов\nГлавная→Новости→Социальная политика→Ворнянские школьники стали выпускниками Республиканской школы актива юных лесоводов\nВорнянские школьники стали выпускниками Республиканской школы актива юных лесоводов\n17:00 / 17.04.2015\nШкольнае лясніцтва “Лесавічок”, якое дзейнічае на базе Варнянскага ясляў-сада-сярэдняй школы, добра вядома не толькі ў раёне, але і ў вобласці, і нават у рэспубліцы. Перамога ў абласным спаборніцтве на лепшае школьнае лясніцтва, якое праходзіла ў 2013 годзе ў Гродна, дала юным лесаводам цудоўную магчымасць палепшыць свае веды.\nВарнянскія школьнікі былі залічаны ў Рэспубліканскую школу актыву юных лесаводаў, якая працуе на базе Рэспубліканскага эколага-біялагічнага цэнтра. На працягу двух гадоў дзеці разам з кіраўніком Аленай Іванаўнай Юркойць распрацоўвалі праекты, ездзілі на зборы ў Мінск і самастойна штудзіравалі спецыяльныя падручнікі і прасторы ўсюдыіснага інтэрнэту.\nВарта адзначыць, што на дапамогу школьнікам заўсёды прыходзілі спецыялісты Астравецкага лясгаса і Варнянскага лясніцтва.\nЗ дапамогай старэйшых калег і свайго кіраўніка дзеці адкрылі для сябе чароўны свет лекавых раслін, асаблівасці лясных гадавальнікаў і збору насення, а таксама даведаліся, як абараніць лес ад шкоднікаў і хвароб.\nА напрыканцы сакавіка, пасля двухгадовай вучобы ў цэнтры, юных лесаводаў чакала абарона дыпломных работ. Выпускнікамі Рэспубліканскай школы актыву юных лесаводаў стала і варнянская “пяцёрка” школьнікаў: Вадарына Аўгуль, Анжаліка Масойць, Інэса Браніцкая, Вадзім Ількевіч і Рамуальд Сянюць годна абаранілі свае дыпломныя работы і атрымалі пасведчанні аб заканчэнні.\nВерыцца, што два гады вучобы ў Рэспубліканскай школе лесаводаў не прайшлі дарэмна: хтосьці з яе выпускнікоў абавязкова абярэ дарогу ў лясную гаспадарку.


Пакаянне | Пролайф Беларусь\nЛя царквы да мяне падышла жанчына і дрыжачымі рукамі працягнула некалькі спісаных лістоў. Жанчына была ўзрушана, яна пачала гаварыць, што гэта яе крык душы, што яна можа зачытаць радкі, калі не зразумела напісана, і не змагла – слёзы пацяклі з вачэй, а голас заняло…\n…Сёлета ў судзе скасавалі наш шлюб. Сямейнаму стажу 31 год. Восем хвілін – і мы сталі чужыя адзін аднаму. Так хутка, так раўнадушна, бы па канвееры. Але што абурацца на абыякавасць да твайго лёсу судовых работнікаў?.. Муж ужо больш за восем гадоў як пайшоў з дому свабодна зарабляць вялікія грошы і траціць іх па сваім разуменні. Дэвізам яго жыцця так і засталося: “Шчасце не ў грашах, а ў іх колькасці”. Калі ўдумацца, то сям’я наша пачала рушыцца значна раней, але мы былі маладыя, не хацелі ўглядвацца ў свае ўчынкі, хацелі жыццё ператварыць у бесклапотнае свята і дзеля гэтага надта стараліся вызваліць сябе ад лішніх клопатаў і праблем. Хацелася атрымліваць задавальненне, а лішнія нахлебнікі нам не былі патрэбныя. Гэта цяпер так жудасна гучыць, а тады так не ўсведамлялася. “Заляцела”, ну і што, пару гадзін – і ты зноў свабодная. Можна піва, цыгаркі, кіно, новыя сукенкі…\nТым больш, што муж заўсёды настойваў на аборце – адна дачка ёсць, хопіць. Да парога бальніцы пад’язджалі на асабістым Мерседэсе, потым прыязджалі на прыгожай “Вольва”, усё багацелі… Зрабіць аборт у той час было наогул справай звычайнай. Так рабілі амаль усе і ніхто з урачоў нікога з жанчын не ўпікаў. Там таксама быў канвеер. Гэта цяпер ахопліваюць дрыжыкі, што гэта быў канвеер з жанчын забойцаў-маці і саўдзельнікаў забойцаў-мужоў. У стэрыльных умовах адрывалі дзіцятку рукі, ножкі, раздраблялі галоўку… А я моўчкі сядзела ў калідоры, моўчкі чакала сваёй чаргі забіць маё жывое маленькае дзіця…\nНе памятаю, як мне дайшло, што так рабіць нельга, але ў чарговы раз, як зацяжарыла, сказала мужу, што рабіць аборт не буду. Ён быў са мною не згодзен. Я нервавалася ўсю цяжарнасць і ў выніку дзіцятка нарадзілася з парокам сэрца. Сынок памёр у год і дзевяць месяцаў. Няхрышчаным. Але ж гэта мы яго не хацелі!..\nЗноў цяжарнасць. Я рашуча выстаяла. Нарадзіла сына. Выгадавала, вывучыла на платным аддзяленні. Але працаваць ён не хоча і з вышэйшай адукацыяй. Не патрэбны яму мае парады, настаўленні. Не дапамагае ні ў чым, а дзень і ноч прападае ў камп’ютары. І мне трэба глядзець, як ён добраахвотна гіне ў гэтым электронным лагеры смерці, як безнадзейна чарсцвее яго душа, і адчуваць сябе бяссільнай процістаяць гэтай залежнасці.\nДачка старэйшая замужам. Дзякуй Богу, жывуць. Самі. Дапамогі маёй не хочуць. І парады прапускаюць міма вушэй. Унуку дзевяць месяцаў. Не хочуць і чуць, каб пахрысціць дзіця.\nГадоў дзесяць назад сталі чапляцца жаночыя хваробы. Стэрыльнасць не дапамагла. Мужу стала непатрэбная, як жанчына. І сёння хвароб цэлы “букет”.\nЦяпер я праклінаю той час з абортамі, задавальненнямі і грашамі. Сёння я не здзіўляюся тым пакутам, што на мяне абрушыліся. У мяне ёсць час аплакваць дзяцей, рваць на сабе валасы, але не шукаць віноўнікаў. Жыццё і час паказалі і напомнілі: жыць трэба бліжэй да храма, да дамашняй малітвы, а ад натоўпу – далей.\nУ нас ёсць храм Божы, я ад яго чэрпаю сілы і Бог дапамагае не здавацца. Мілыя маці, будзем разам маліць Бога паслаць нашым дзецям розум і цнатлівасць, наставіць іх на шлях выратавання, не здзяйсняць забойстваў праз аборты і іншыя цяжкія грахі. Аб гэтым мне сёння хочацца крычаць, бо за ўсе грахі трэба адказваць.\nМала раскайвання ў цяжкіх грахах, іх аплакваць і замальваць буду да апошняга дыхання.\nЗапісала Валянціна БОБРЫК


Валерый Кухарешин: фільмаграфія, біяграфія і фота\nУ юнацкія гады многія мараць стаць акцёрамі, аднак яны нават не ўяўляюць, наколькі складаная дадзеная сфера дзейнасці. Людзі аргументуюць сваё імкненне браць удзел у здымках кінематаграфічных твораў тым, што ў акцёраў высокія заработныя платы. Пры гэтым ніхто нават не задумваецца над тым, што заработныя платы акцёраў не так высокія ў параўнанні з тым, што ім даводзіцца рабіць і калі, бо часам здымкі пачынаюцца рана раніцай, а заканчваюцца ўвечары, прычым добра, калі таго ж дня, а не наступнага . Дарэчы, сёння мы абмяркуем аднаго выдатнага акцёра Расійскай Федэрацыі, які на працягу сваёй кар'еры ажыццявіў ужо неверагодная колькасць роляў у самых разнастайных творах кінематографа і працягвае рабіць гэта па сённяшні дзень.\nВалерый Кухарешин - вядомы ў Расіі не толькі акцёр дубляжу, але і проста акцёр. Кар'ера гэтага мужчыны ў кінематографе пачалася ў 1991 годзе, а на сённяшні дзень ён з'яўляецца Заслужаным артыстам Расіі, а таксама непаўторным акцёрам тэатра, кіно і дубляжу. У гэтым артыкуле мы падрабязна абмяркуем дадзенага мужчыну, даведаемся яго біяграфію, трохі пагаворым пра сям'ю, а таксама найпадрабязнай выявай закранем яго фільмаграфію. Вы ўжо здагадваецеся, што пачнем прама цяпер? Паехалі!\nНарадзіўся мужчына 7 снежня 1957 года ў горадзе Ленінградзе. У 1979 годзе пачатковец акцёр выпусціўся з Расійскага дзяржаўнага універсітэта сцэнічных мастацтваў, а ўжо ў наступным годзе стаў акцёрам моладзевага Тэатра на Фантанцы, размешчанага на сённяшні дзень у горадзе Санкт-Пецярбургу.\nСёння Валерый Кухарешин, фота якога вы можаце знайсці ў гэтым артыкуле, актыўна прымае ўдзел у здымках фільмаў і серыялаў, а таксама даволі-такі часта займаецца дубляжом папулярных замежных кінематаграфічных твораў. Акрамя таго, гэты мужчына ўяўляе сабой аднаго з самых запатрабаваных акцёраў у горадзе Санкт-Пецярбургу.\nТаксама варта адзначыць, што за сваю працяглую кар'еру ён агучыў вялізную колькасць зорак Галівуду, сярод якіх дакладна варта вылучыць Бруса Ўіліса, Джона Малкавіч, Коліна Фарэла і многіх іншых. Дарэчы, у рускамоўнай версіі тэлевізійнага серыяла «Доктар Хаўс», які ўпершыню на экранах з'явіўся 16 лістапада 2004 гады і на дадзены момант мае 8 сезонаў і 177 эпізодаў, які абмяркоўваецца сёння акцёр агучыў галоўнага героя.\nПершай і пакуль адзіны каханай гэтага акцёра стала Аляксандра Якаўлева, якая з'яўляецца актрысай тэатра і кіно, грамадска-палітычным дзеячам, чыгуначнікам і кінарэжысёрам. Іх шлюб падоўжыўся даволі-такі доўга, аднак праз некаторы час муж і жонка прынялі рашэнне расстацца.\nНельга не адзначыць, што ў іх ёсць сумесная дачка Лізавета, якая некаторы час таму была супрацоўніцай адміністрацыі Тэатра імя Маякоўскага. Акрамя таго, таксама яны маюць сына Кандрацьеў Якаўлева, які ўжо адслужыў у войску, быў супрацоўнікам аднаго сталічнага клуба, працаваў у агенцтве па нерухомасці, а пасля гэтага супрацоўнічаў з адным турыстычным часопісам, але так і не вызначыўся са сваёй прафесіяй.\nВалерый Кухарешин, біяграфія якога прадстаўлена ў гэтым артыкуле, падзяліў сваю кар'еру на два асноўных напрамкі: акцёрская дзейнасць і дубляж. Зараз мы больш дэталёва абмяркуем кінематаграфічныя творы, якія агучваў які абмяркоўваецца сёння акцёр. На дадзены момант такіх кінастужак усяго 227, але іх колькасць імкліва павялічваецца.\nТакім чынам, вось спіс некаторых твораў кінематографа, агучка якіх займаўся Валерый: «Незгаворлівы цмок», «Ослік», «Вялікі мышыны шпік», «Качыныя гісторыі», «Цуды на віражах», «Том і Джэры ў дзяцінстве», «Чорны Плашч »,« Споведзь невідзімкі »,« Целаахоўнік »,« Дзень сурка »,« Крымінальнае чытво »,« Разбуральнік »,« Франкенштэйн »,« Замак »,« Апалон 13 »,« Ціман і Пумба »,« Тупы і яшчэ тупей » , «Супермэн», «101 далмацін», «Брат», «Паветраная турма», «Геркулес», «Самалёт прэзідэнта», «Бэтмэн і Супермэн», «Людзі ў чорным», «Тытанік», «Адзін дома 3» , «Дзікунства», «Забойцы на замену», «мула», «Армагедон», «Мамчын сыночак», «Вораг дзяржавы», «Мой любімы марсіянін», «Усё аб Мікі Маўсе».\nАкрамя таго, таксама варта вылучыць кінастужкі «Вялікі тата», «Інспектар Гаджэт», «Двухсотгадовы чалавек», «Якая ўцякла нявеста», «Што хавае хлусня», «Сагнаць за 60 секунд», «Любімчык настаўнікаў», «Шосты элемент», «Жывёла», «Мышыны дом», «Вялікі груз», «Амелі», «Сакавіцкія каты», «Што магло быць горш?», «Эвалюцыя», «Бландынка ў законе», «забрала прывідамі», «Як стаць прынцэсай »,« Бандыты »,« Карпарацыя монстраў »,« У тыле ворага »,« Дрэнная кампанія »,« Астэрыкс і Обелікс: Місія Клеапатра »,« Чалавек-павук »,« Няправільная »,« Мільянер нехаця »,« Ст арт Літл 2 »,« Ашуканцы »,« Мядзведжы пацалунак »,« Цыпачка »,« Спадарыня пакаёўка »,« 101 далмацін 2: Прыгоды Патча ў Лондане »,« Маладыя »і іншыя.\nВалерый Кухарешин: фільмаграфія акцёра\nУ якасці акцёра гэты мужчына прыняў удзел у кінематаграфічных творах «Сёе-тое задарма», «Прызначаная ўзнагарода», «Асабістыя акалічнасці», «Краплёные», «Прыставы», «Дастаеўскі», «Людзі добрыя», «жніўня пасол», « Вербніца »,« Бураціна ».\nДарэчы, таксама нельга не вылучыць і кінастужкі «Белая ноч, пяшчотная ноч», «Пахавайце мяне за ліштвой», «Цені мінулага», «Ветка бэзу», «Лабірынты розуму», «Фаварыт», «Марскія д'яблы», «Чужы твар »,« Час кахаць »,« Бандыцкі Пецярбург »,« Бывай, Павел »,« Хачу ў турму »і многія іншыя.\nШто думаюць аматары кіно?\nВодгукі аб усіх фільмах з удзелам гэтага актора станоўчыя. Людзі задаволеныя цікавым сюжэтам і дынамічнасць развіцця падзей. Выбірайце любую кінастужку і глядзіце яе. Добрага настрою і выдатнага баўлення часу ў уласнага тэлевізара!\nЯўген Колесов: біяграфія, сям'я, бізнес і тэлевізійная кар'ера\nГэры Макінана: біяграфія і фота брытанскага хакера\nАкцёр Міхаіл Марозаў: біяграфія, асабістае жыццё. лепшыя фільмы\nПэгі Гуггенхайма: біяграфія, фота, дзейнасць\nТомаш Бердых - яркі прадстаўнік чэшскага тэніса\nФеафанава Ірына Вячаславаўна: біяграфія расійскай актрысы\nШто рабіць з грыбамі ліскамі? Нескладаныя рэцэпты прыгатавання\nДжынсы ірваныя не выходзяць з моды\nЧым адрозніваецца бездрожжевое пластовае цеста ад дражджавога пластовага тэсту?\nЗалатыя медалі Алімпіяды: усё пра вышэйшай узнагароды алімпійскага спорту\nКорань белай дуброўкі - эфектыўны сродак для лячэння мноства захворванняў\nКалі USB-прылада не апазнана\nВіды адпачынкаў згодна з працоўным заканадаўствам РФ


Ляхавічы: жылфонд задае тон — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nЛяхавічы: жылфонд задае тон\n14/08/2014 58 redakcyja 0 Comment\nТакі падарунак пакінулі ляхавіцкія каму-нальнікі пінчанам.\nАпошнім часам скарбонка ўзнагарод Ляхавіцкага камунгаса папаўняецца ўсё новымі заслужанымі ”трафеямі”. Перамагаць для мясцовых камунальнікаў становіцца не толькі справай гонару, але і добрай традыцыяй. І вось зноў прыемная навіна і яшчэ адно прызнанне паспяховай, зладжанай і выніковай работы кіраўніцтва і кожнага на сваім працоўным месцы: КУМВП ЖКГ “Ляхавіцкая ЖКГ” — пераможца рэспубліканскага агляду ўтрымання і тэхнічнага стану жыллёвага фонду за 2013 год. У мінулую пятніцу на калегіі Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі Ганаровая грамата з гэтай нагоды была ўручана дырэктару камунгаса Аляксандру Мядзвецкаму. Дарэчы, Аляксандр Яўгеньевіч і асабіста ўзнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства і рэспубліканскага камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў мясцовай прамысловасці і камунальна-бытавых прадпрыемстваў за актыўны ўдзел у згаданым рэспубліканскім аглядзе. Пры падвядзенні вынікаў конкурсу ўлічваліся разнастайныя параметры, у тым ліку, утрыманне і стан дваровых тэрыторый, жылых дамоў, пад’ездаў.\nУ гэты ж дзень брыгада ўчастка ”Азеляненне” ЖКГ у складзе Алены Макрэцкай, Аляксандра Капузы, Юліі Палажанковай, Таццяны Паўлавай прымала ўдзел у штогадовым абласным конкурсе прафесійнага майстэрства сярод работнікаў зялёнага будаўніцтва Брэстчыны. Традыцыйна такія спаборніцтвы па афармленні тэрыторый горада праводзяцца ў сталіцы абласных “Дажынак”. У мінулым годзе нашы Ляхавічы значна папрыгажэлі пасля фестывалю азеляняльнікаў. Сёлета эстафету пераняў Пінск, дзе і прайшоў конкурс пад назвай “Кветкі Палесся”.\nЛяхавічане падарылі пінчанам цудоўную кампазіцыю пад назвай “Клубнічны рай”. На яе афармленне пайшло каля 5 гадзін і больш за 600 саджанцаў бягоній. Кампазіцыя спадабалася не толькі гараджанам, якія спыняліся, каб палюбавацца ёю, але і журы конкурсу. У выніку ляхавіцкія азеляняльнікі вярталіся дамоў з дыпломамі “За прымяненне новых тэхналогій” (кветкі ў кампазіцыі паліваюцца кропельным шляхам праз спецыяльна ўстаноўлены кран) і “За арыгінальнасць выканання”.\nФота з архіва ЖКГ.\n← Галоўны «інструмент» — нераўнадушнасць. У Ляхавічах прайшла пашыраная канферэнцыя аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі\nУрок ваджэння ад жарабковіцкіх вадзіцеляў /фота/ →\n«Умные» услуги предлагает Ляховичский РУЭС


Святы Пасад рыхтуе дакументы аб гендэрнай ідэалогіі - Ватыканскае радыё\nСвяты Пасад рыхтуе дакументы аб гендэрнай ідэалогіі\nСвяты Пасад рыхтуе дакументы аб гендэрнай ідэалогіі - RV\nСвяты Пасад рыхтуе два дакументы на тэму гендэрнай ідэалогіі, паведаміў арцыбіскуп Анджэла Дзані, сакратар Кангрэгацыі Каталіцкай Адукацыі. Адзін з дакументаў выдасць узгаданая дыкастэрыя. Ён будзе апублікаваны не пазней, чым праз два месяцы ў форме ліста, адрасаванага усім епіскапатам. Кангрэгацыя не ўключыцца ў дыскусію з гендэрнай ідэалогіяй, але нагае асноўныя прынцыпы хрысціянскай адукацыі ў гэтай галіне.\nДакумент, які возьме пад увагу розныя антрапалагічныя аспекты гэтай ідэалогіі, рыхтуе іншая ватыканская дыкастэрыя – Кангрэгацыя Веравучэння.\nАрцыбіскуп Дзані нагадаў, што місіяй Касцёла з’яўляецца клопат пра ўсебаковае развіццё чалавека, у тым ліку пра яго сексуальнасць. Тэорыя гендэр выклікае апраўданыя асцярогі, таму што, як заўважыў папа Францішак, спрыяе пабудове “грамадства без полавых адрозненняў і баналізуе антрапалагічныя асновы сям’і”, у ёй “чалавечая ідэнтычнасць залежыць ад індывідуалістычнага выбару”.\nПантыфік неаднаразова выступаў з рэзкай крытыкай узгаданай ідэалогіі. Падчас прэс-канферэнцыі па выніках паездкі ў Азербайджан, Папа назваў яе праявай ідэалагічнай каланізацыі і вайной з сужэнствам.


5,5 см*13.8 см тату скарпіён стайлінгу аўтамабіляў налепкі матацыкл налепкі чорны/серабрысты с3-5245 купіць - Знешнія Аксэсуары > ElementyDepo.news\nХатняя старонка Знешнія Аксэсуары 5,5 см*13.8 см тату скарпіён стайлінгу аўтамабіляў налепкі матацыкл налепкі чорны/серабрысты С3-5245\n5,5 см*13.8 см тату скарпіён стайлінгу аўтамабіляў налепкі матацыкл налепкі чорны/серабрысты С3-5245\nТэгі: стайлінгу аўтамабіляў, Матацыкл налепкі, матацыкл налепкі, налепкі, танныя стайлінгу аўтамабіляў, Высокая якасць матацыкл налепкі, Кітай матацыкл налепкі, налепкі пастаўшчыкі.\nГэты прадукт складаецца з трох частак.Верхні пласт-гэта празрыстая плёнка пераклад, сярэдні пласт з'яўляецца асноўным органам, дно ніжняя плёнка.\nУставіць інструменты: анучай, скрабок або крэдытнай карты.\n1.Ці будзе аўтамабіль чыстым целам, і трымаць аўтамабіль цела сухім.\n2.Калі ласка, пераканайцеся, каб ўставіць становішча і павольна ўставіць, у той жа час, калі ласка, выкарыстоўвайце інструменты для налепкі выскрабанне кватэра, да фільма былі знесены.\n3.Затым устаўце пасля неаднаразовага выскрабанне і прэсаванне, а затым павольна адарваць празрыстую плёнку.\n4.Прэс слёзнай плёнкі пасля налепкі, пакуль кватэра,не дазваляйце налепкі і ў любога фізічнага падзелу або выступаў.\n5.У выпадку, калі ўмовы, вы можаце ўмераным награванні, каб пераканацца, што налепка можа быць лепш і больш трывала затрымаўся ў кузаў аўтамабіля.\nКалі ласка, не мыць машыну ў працягу 2-3 дзен, Дзякуй!\n1.Кітай Звычайнай Невялікі Пакет Плюс. Кітай Заказным Лістом Паветра.Дастаўка падчас курортнага сезону або на заказ можа быць даўжэй чым звычайнае час. Калі ласка, дадайце яшчэ 5-10 дзен, як затрымка.(Калі пакупніком замовы менш, чым $7. Мы пашлем Кітай звычайнай невялікі пакет плюс. Гэта не на любы іншы вэб-сайт можа запытаць інфармацыю аб адсочванні. Як правіла, можа дасягаць ад 20 да 60 дзен.) Пра нас, не саромейцеся звязацца з намі ў любы час перад і пасля вашай пакупкай; мы імкнемся да 100% задаволенасці кліентаў. Мы падтрымліваем нашу прыхільнасць з цудоўным сэрвісам, 100% поўнага вяртання грошай і гарантыя задаволенасці кліентаў. Заяўка З Даверам!\nПамер Ўпакоўкі : 25cm x 20cm x 1cm (9.84in x 7.87in x 0.39in)\nМадэль: Шаблон Жывёл\nНазва Мадэлі : С3-5245\nВышыня Вырабы: 13.8cm\nДыяметр Вырабы : 0cm\nФірменнае Найменне : YOJA\nРазмяшчэнне Стыкера : Задняе Шкло\nШырыня Вырабы: 5.5cm\nНалепкі: Стыкер Аўтамабіля\nKurchina63 – 2018-01-08:


Наколькі Беларусь незалежная ва ўнутранай палітыцы?\n19 жнівень 2016, 18:19\nАбмяркоўваюць Валер Карбалевіч, Уладзімер Глод, Ігар Ільяш.\nКарбалевіч: Роўна чвэрць стагодзьдзя таму 19 жніўня ў сталіцы СССР Маскве адбыўся путч ГКЧП. Путчысты хацелі спыніць разбурэньне камуністычнага рэжыму і савецкай імпэрыі, а выйшла наадварот. Крах мяцяжу надаў гэтаму працэсу максымальнае паскарэньне і незваротны характар. Ужо 25 жніўня Вярхоўны Савет БССР прыняў закон, які надаў Дэклярацыі аб сувэрэнітэце статус канстытуцыйнага закону. І гэтая дата можа лічыцца пунктам адліку беларускай незалежнасьці.\nСувэрэнітэт краіны — зьява складаная, шматмерная, адносная. У эпоху глябалізацыі поўнасьцю незалежнай ня можа быць ніводная краіна, нават самая вялікая. Тым больш гэта тычыцца невялікай краіны.\nПагаворым сёньня пра незалежнасьць Беларусі ва ўнутранай палітыцы. Усе былыя саюзныя рэспублікі СССР, якія сталі незалежнымі дзяржавамі, выйшлі з аднаго кораня, але потым пайшлі кожная сваім шляхам.\nКалі мы гаворым пра незалежнасьць Беларусі, то міжволі маецца на ўвазе, што краіна залежная ад Расеі. І гаворка ідзе пра ступень незалежнасьці ад былой мэтраполіі, ад імпэрскага цэнтру. Дык вось, я лічу, што якраз ва ўнутранай палітыцы Беларусь за гэтыя чвэрць стагодзьдзя была найбольш незалежная ад Расеі. У тым сэнсе, што Маскву найменш цікавіла, што там адбываецца ўнутры краіны, як там з дэмакратыяй, правамі чалавека.\nНайбольшае публічнае ўмяшаньне Расеі ва ўнутраныя справы Беларусі адбылося ў лістападзе 1996 году, калі краіна перажывала востры палітычны крызіс\nНайбольшае публічнае ўмяшаньне Расеі ва ўнутраныя справы Беларусі адбылося ў лістападзе 1996 году, калі краіна перажывала востры палітычны крызіс, Лукашэнка рабіў канстытуцыйны пераварот. У Менск тады прыехалі, каб прымірыць бакі канфлікту, прэм’ер-міністар РФ Чарнамырдзін, кіраўнік Савету Фэдэрацыі Строеў, старшыня Дзярждумы Селязьнёў.\nА потым Лукашэнка рабіў унутры краіны што хацеў, Маскву гэта ня вельмі цікавіла. Больш за тое, празь нейкі час Пуцін стаў рабіць захады па ўмацаваньні аўтарытарнага рэжыму, вельмі падобныя да тых, якія раней рабіў беларускі кіраўнік.\nІ наадварот, якраз Захад найбольш быў абураны ўнутрыпалітычнымі працэсамі ў Беларусі. І апошнія 20 гадоў ЭЗ і ЗША моцна ціснулі на афіцыйны Менск, рэзка крытыкавалі яго, уводзілі санкцыі менавіта з прычыны парушэньняў тут правоў чалавека.\nКалі вярнуцца да беларуска-расейскіх адносін у гэтай сфэры, то варта адзначыць, што Лукашэнка найбольш непакоіўся менавіта спробамі расейскага ўплыву на беларускую палітыку і жорстка гэта перапыняў. Можна ўзгадаць, як быў дэпартаваны зь Беларусі лідэр Саюзу правых сіл Барыс Нямцоў.\nІ тут варта адзначыць такі парадокс. Беларусь і Расея ўжо фактычна чвэрць стагодзьдзя, ад самага распаду СССР бясконца інтэгруюцца. Але ў Беларусі няма прарасейскіх партыяў, якія б выступалі за поўнае аб’яднаньне з РФ, няма прарасейскіх мэдыяў, аналітычных цэнтраў. Праэўрапейскія ёсьць, а прарасейскіх няма. Бо гэтую пляцоўку ўлады жорстка зачышчаюць, каб мець манаполію на сяброўства з Расеяй.\nПраўда, апошнія два гады, пасьля Крыму, прарасейскія арганізацыі ў Беларусі актывізаваліся. І ўплыў расейскіх мэдыяў моцны. Адказам беларускіх уладаў стала палітыка, якую ўжо назвалі «мяккай беларусізацыяй».\nГлод: Гісторыю гэтага пытаньня Валер Карбалевіч акрэсьліў дакладна. А калі зыходзіць менавіта зь сёньняшняга дня, то я хачу зьвярнуць увагу на перадвыбарчы выступ на тэлебачаньні кандыдата ў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў шостага скліканьня Валера Варанецкага. Цяпер ён працуе амбасадарам Беларусі ў Аўстрыі і адначасова прадстаўніком пры АБСЭ.\nЧаму я надаю такую ўвагу гэтай асобе? Амаль упэўнены: спадар Варанецкі ўзначаліць міжнародную камісію Палаты, а можа, нават і стане намесьнікам старшыні Палаты. Таму, мне падаецца, важна паглядзець — на што арыентуецца гэты чалавек. Я не сумняваюся, што ў яго ўжо была размова пра будучую працу зь міністрам замежных спраў Макеем, а можа, і з самім Лукашэнкам. Тым болей што спадар Варанецкі да пераходу ў МЗС пасьпеў папрацаваць у якасьці дарадцы па зьнешнепалітычных пытаньнях кіраўніка дзяржавы.\nПраз выступ спадара Варанецкага скразной тэмай праходзіла думка пра тое, што кожны беларус павінен ведаць сваю гісторыю. Ён казаў, што мы маем вялікую гісторыю, якую нам трэба добра ведаць, каб выразна разумець, хто мы і па якім шляху нам ісьці\nПраз выступ спадара Варанецкага скразной тэмай праходзіла думка пра тое, што кожны беларус павінен ведаць сваю гісторыю. Ён казаў, што мы маем вялікую гісторыю, якую нам трэба добра ведаць, каб выразна разумець, хто мы і па якім шляху нам ісьці. Гэта той падмурак, які аб’ядноўвае і кансалідуе наш народ. Ніхто не павінен сумнявацца ў нашай сіле, — казаў дыплямат. Ён нагадаў пра перамогі літвінскіх войскаў над мангола-татарамі на Сініх Водах, над швэдамі — пад Кірхгольмам, над тэўтонцамі — пад Грунвальдам...\nПаводле слоў Варанецкага, беларусам важна захаваць адзінства, а «моцная сям’я трымаецца не на дабрабыце, а на любові, узаемаразуменьні і адказнасьці перад родам».\nА вось пра так званую Саюзную дзяржаву, пра Эўразійскую эканамічную супольнасьць дыплямат прамаўчаў. Я думаю, прамаўчаў невыпадкова. Пасьля ўкраінскіх падзеяў акцэнты ў беларускай палітыцы зьмяняюцца. Можа, ня так хутка і ня так адкрыта, але гэты працэс ідзе. Ідзе таму, што Лукашэнка нутром адчувае: беларуская незалежнасьць і сувэрэнітэт краіны цяпер — тая апора, на якой ён можа трымаць сваю ўладу. Таму і дачыненьні з Расеяй цяпер не выносяцца на першы плян, а, як правільна адзначыў спадар Карбалевіч, у нас няма прарасейскіх партыяў, якія б выступалі за поўнае аб’яднаньне з Расеяй. Нават спроба былога дэпутата і заўзятага прыхільніка Лукашэнкі Сяргея Касьцяна вызначыцца на гэтым кірунку была спыненая.\nІ яшчэ адзін цікавы факт зь сёлетняй выбарчай кампаніі, які добра кладзецца ў кантэкст нашай тэмы. Старшыні Беларускай патрыятычнай партыі — Мікалай Улаховіч і Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасьці — Васіль Задняпрадны, якія балятуюцца па адной акрузе, пачалі высьвятляць паміж сабой адносіны. Падчас анлайну на сайце tut.by Мікалай Улаховіч сказаў пра свайго суперніка, што той ачольвае партыю «русского мира». Таму Ўлаховіч будзе супраць яе змагацца, бо ён патрыёт Беларусі, а не патрыёт славянізму або трыадзінства. Ніякая партыя «русского мира» тут не прыжывецца, могуць нават не разьлічваць.\nНа заўвагу пра партыю «русского мира» пакрыўдзіўся Васіль Задняпрадны. «Не чакаў ад Улаховіча такой гразі. Хай бы засяродзіўся на сваёй праграме, Бог яму судзьдзя», — напісаў Задняпрадны ў твітэры.\nАбодва палітыкі адхрышчваюцца ад «русского мира» і выступаюць за беларускі сувэрэнітэт. Невыпадкова!\nІльяш: Абмяркоўваючы гэтае пытаньне, мы адразу сутыкаемся з праблемай падыходаў. Мы павінны спачатку адказаць: а што ёсьць незалежнасьць? Гэта, відаць, магчымасьць паводзіць сябе адпаведна са сваімі інтарэсамі, патрэбамі і перакананьнямі.\nПрычым, улічваючы спэцыфіку беларускага палітычнага рэжыму, мы павінны ў такім выпадку гаварыць ня столькі пра незалежнасьць Беларусі як дзяржавы, колькі пра незалежнасьць Аляксандра Лукашэнкі як палітыка, безь якога ўжо 22 гады ніводнае значнае пытаньне ў краіне не вырашаецца.\nДык вось тады сфармулюем пытаньне так: ці паводзіць сябе Лукашэнка ва ўнутранай палітыцы адпаведна са сваімі інтарэсамі, патрэбамі і перакананьнямі? Мне здаецца, што абсалютна так. Аўтарытарны рэжым у Беларусі Лукашэнка выбудоўваў таму, што лічыць: менавіта так краінай і трэба кіраваць, і толькі ён здольны быць прэзыдэнтам. Кідаў сваіх апанэнтаў у турмы і брутальна разганяў мітынгі ён таксама толькі таму, што лічыць, што менавіта так — праз права ўлады на неабмежаваны гвалт — палітычная барацьба і вядзецца. Мяняў сьцяг і герб, уводзіў дзьве дзяржаўныя мовы — усё гэта рабілася таксама толькі таму, што адпавядала яго каштоўнасьцям глыбока савецкага чалавека.\nняўжо мы думаем, што насамрэч Лукашэнка хоча дэмакратыі, прававой дзяржавы, лібэральных рэформаў і бел-чырвона-белага сьцяга, а з прычыны пазыцыі Крамля вымушаны ламаць сябе праз калена і быць у вачах усяго сьвету дыктатарам?\nТо бок усё гэта проста адпавядае яго сьветапогляду, адпавядае яго ўяўленьням аб тым, што добра і што кепска, а не таму, як хоча Масква ці Брусэль. Можна шмат гаварыць пра залежнасьць беларускай дзяржавы ад Расеі (і ўсё гэта будзе небеспадстаўна), але будзем шчырымі: няўжо мы думаем, што насамрэч Лукашэнка хоча дэмакратыі, прававой дзяржавы, лібэральных рэформаў і бел-чырвона-белага сьцяга, а з прычыны пазыцыі Крамля вымушаны ламаць сябе праз калена і быць у вачах усяго сьвету дыктатарам? Іншая справа, што такі сьветапогляд Лукашэнкі не супярэчыць (і ніколі прынцыпова не супярэчыў) інтарэсам Масквы, таму і Масква ніколі не спрабавала сур’ёзна паўплываць на ўнутраную палітыку Лукашэнкі.


Культура - Як “Рух” рухацца дапамагае\nУ рамеснікаў Ганцавіччыны ў пашане слова “люблю”\n“К” пісала ўжо, што Ганцавіцкі Дом рамёстваў, нараджэнне якога датуецца 1997 годам, працуе ў новым, вельмі зграбным дамку. Раней памяшканне было, прама скажам, лядашчае. Але і музычная школа тут нейкім цудоўным чынам месцілася. Рэканструкцыю распачалі ў 2014-м. Няпростымі былі гэтыя гады. Аднак у 2017 адсвяткавалі рамеснікі ўлазіны. Пра рэвалюцыю ніхто не марыў, а вось эвалюцыя атрымалася, хоць і доўгачаканая, але выніковая. Раней і такі працэс удасканалення, як мне падаецца, —састарэлага ў сучаснае вельмі характэрны для культурнага аблічча раёна. Рушым наперад паступова, але ўпэўнена.\nУльяна Віннік і яе "ручніковы" букет.\nСлова “Люблю” тлумачыць на Беларусі многае, а мо нават і ўсё. Чаму атрымліваецца ў цябе так цудоўна? Ды таму што справу сваю люблю! А па якой прычыне ты, такі сучасны, з мінуўшчынай ніяк не развітаешся? Проста люблю Беларусь! Слова “люблю” і ў рамеснікаў Ганцавіччыны — самае хадавое. Да месца згадаць, што ў Люсіне кабеты носяць такія вытканыя ды вышытыя спадніцы, што месца іхняе ў музеі (спадніц, а не кабет), а пастухі гоняць статак пад такія галасістыя дудкі, а праз плячо ў іх такія берасцяныя торбы-корабы! Раз пару і наміткі бачыў у кабет… Спачатку здзіўляўся. А здзіўляцца, аказваецца, няма чаго. І спадніцы, і торбы з дудкамі — навюткія, толькі што зробленыя. Як тата з “мамой” вучылі. А вы кажаце…\nМожна лічыць, што ўсё пачалося з Мухі. Пазнаёміліся з ёй гадоў дзесяць таму. Жвавая, пастаянна на ровары, завадная, з аднаго абароту пускаецца ў танцы, не баіцца доўга глядзець у вочы, нібыта шукае там штосьці для сябе (і знаходзіць жа!). Адна з трох дачок Марыі Іванаўны называе маці “культурны рэкецір”. Мае рацыю. Марыя Муха, якая ў свой час кіравала РДР, не вылазіла калісьці з вёсак: збірала ручнікі, дыванкі, посцілкі, вучылася ў сталых кабет тэкстыльнаму рамесніцтву… Гэта для нас, сённяшніх, абрус з вязанай каймой — артэфакт, а для бабуль любая крамная рэч мае вялікі кошт, а тое, што ўласнымі рукамі зроблена можна безахвярна падараваць чалавеку, які даўніну любіць. Так што рэкет у дадзеным выпадку — высакародны. З калекцый Марыі Мухі, можна сказаць, і пачалася экспазіцыя Ганцавіцкага Дома рамёстваў.\nШто датычна Марыі Іванаўны, дадам толькі адно. Яна ў свой час скончыла Ленінградскі лесатэхнічны тэхнікум (вельмі лес любіць), але ўсё ж звязала лес з культурай. Дарэчы, я таксама скончыў тэхнікум з лесатэхнічным ухілам, але ў Гомелі, і таксама лес люблю. Але гэта да слова.\nНават заплечнік — нацыянальны\nПрацягваю гаворку пра галоўных дзейных асоб. Духоўная аснова РДР — народны клуб народнай творчасці “Багач”. У складзе яго — 25 рамеснікаў з раёна. Тры з іх народныя майстры Беларусі: Ніна Казак з Хатынікаў, ткачыха; Улляна Віннік з Борак, яна і ткачыха, і вышывальшчыца; ганцавіцкі ганчар Віталь Шпілевіч. Усе — у пашане. Ніна Казак, да прыкладу, — сёлета жанчына года. У чым асноўная фішка “Багача”? Ніхто не займаецца бісерам ці арыгамі з ікебанай. Аснова творчасці — толькі мясцовая традыцыя. Інакш палешукі не былі б палешукамі. (Я — таксама паляшук, але гэта таксама да слова.)\nГанцавіцкі ганчар Віталь Шпілевіч.\nА першым народным майстрам стала Феанія Крысюк з Гарэвічаў, спецыялістка па ткацтве і карунках. Феанія Еўстаф’еўна пайшла з жыцця, але работы яе па-ранейшаму вучаць любіць і Беларусь, і яе традыцыйнае мастацтва.\nУдзельнікі “Багача” натуральна кантактуюць з удзельнікамі гурткоў РДР (гэта 61 чалавек, 25 з іх — дарослыя). Вучаць гурткоўцаў 5,5 штатных майстроў Дома рамёстваў (справа ў тым, што тры майстры працуюць на палову стаўкі). А ў гуртках можна навучыцца ткацтву, традыцыйнаму роспісу па шкле і тканіне. Дзейнічаюць Батлейка і этнаграфічнае аматарскае аб’яднанне “Рух”. Пра “Рух” — гаворка асобная.\nТут варта зрабіць важны акцэнт. Арыгамі ў РДР не займаюцца, гэта так. Але паяднаць, наколькі гэта магчыма, мінулае з сучасным імкнуцца. Тут нават маладзёжныя заплечнікі робяць з выкарыстаннем дзедаўскіх рамесніцкіх тэхналогій. Але я пра гэта на прыкладзе Люсіна ўжо казаў.\nДнямі майстры РДР на раённым свяце фальклору ў Ляхавічах занялі першае месца. Але гэта справа, так бы мовіць, будзённая. Час наспеў пагаварыць пра адметныя творчыя праекты.\n820 рублёў — гэта нямала\nЦяпер Домам рамёстваў кіруе Ала Занька, не блытаць з Алай Занька, якая кіруе ўсімі раённымі метадыстамі (першая — Ала Васільеўна, другая — Ала Святаславаўна). Абедзве — шчырыя ды кантактныя, бо любяць.\nНародны клуб народнай творчасці “Багач”.\nАла Васільеўна хоча давесці, што выніковасць праекта па еднасці мінулага дня і сённяшняга іншым разам вельмі красамоўна пацвярджаецца рублём. І доказы яе — жалезныя: на апошнім “Славянскім базары…” ад рэалізацыі ручнікоў, дыванкоў ды заплечнікаў майстры атрымалі 820 рублёў. Спачатку ніхто нічога не збіраўся купляць, а як разгарнулі тавар у натуральную велічыню, пакупнікі адразу купюрамі зашамацелі. Прыгажосць каштуе дорага.\nДырэктар раённага Дома рамёстваў распавядае пра, бадай, самы галоўны доўгатэрміновы праект “З народнымі традыцыямі — у новы век”. Дарэчы, менавіта ён дазволіў удасканаліць анлайн-мерапрыемствы падчас пандэміі. Дык вось, апошнія акцыі праекта ўражваюць. Спачатку зладзілі дэфіле стылізаванага беларускага касцюма. Натуральна, мясцовага. Цяпер рыхтуюцца да дэфіле ў фармаце традыцыйнага абраду “Павіванне наміткі на галаву”. Тут не будзе стылізацый, адна толькі аўтэнтыка. Галоўныя ўдзельнікі мерапрыемства — сябры аб’яднання “Рух”…\nДзедаўскія гульні “Руху” пасярод старасвецкіх дубоў.\nЗабыўся сказаць на тое, што будынак РДР стаіць па суседстве з чародкай старасвецкіх дубоў. Што тут было раней, ніхто не памятае, але месца, падаецца, здавён вельмі нешараговае. Менавіта пад дубовымі шатамі, як паведамляе навуковы супрацоўнік установы Наталля Білімава (наш актыўны пазаштатны аўтар) і ладзяцца гульнявыя і не толькі акцыі “Руху”. Я сам бачыў, як дзеткі радуюцца ад гульняў сваіх бабуль, бо яны любяць. Язык не паварочваецца назваць гэтую любоў, даруй мне Бог, ідэалогіяй. Напэўна, дзе няма любові, там толькі ідэалогія і застаецца (даруй мне Бог яшчэ раз). Я ведаю, пра што кажу, бо бачыў вочы дзяўчыны, якая знайшла ў куфры вышыванку дзядулі і з гонарам яе носіць. У вачах тых столькі “вялікіх сонцаў і сэрц малых”, што гонарам напаўняешся.\nШто прыдумаюць у Ганцавіцкім РДР заўтра? Спадзяюся, што Наташа Білімава абавязкова нам пра гэта напіша.\nЗдымкі прадастаўлены Ганцавіцкім Домам рамёстваў


Беларуска-Польскія адносіны | Relacje polsko-białoruskie - Page 28 - SkyscraperCity\nБеларуска-Польскія адносіны | Relacje polsko-białoruskie\nApril 18th, 2012, 12:18 PM #541\nЛенино, Горецкий район, Могилевская область, Музей советско-польского боевого содружества:\nБольше фоток экс- и интерьеров музея тут: http://darriuss.livejournal.com/680746.html\nВ самом Ленино находится польское военное кладбище. Его фотки тут:\nApril 18th, 2012, 12:39 PM #542\nВельмі цікавае месца, нажаль я там не быў. Таксама нажаль рэдка бываюць там нашыя палітыкі, каб адзначаць гадавіну бітвы. Апошнім разам быў там прэм'ер-міністр Міллер, і у часе гэтай візыты быў скандал. З нім хацелі сустрэцца апазіцыянеры, а беларускія ахоўнікі іх не дапускалі. Польскі прэм'ер 'паглядзеў на ахоўнікаў за злосцю', выйшоў з будынку і ўсёж такі з німі сустрэўся. Гэта было недзе каля 2004; больш там хіба ніхто з важых прадстаўнікоў не ездзіў.\nApril 18th, 2012, 12:44 PM #543\nАле ж хтосьці там усё роўна бывае. Адразу пасля чарговай гадавіны (здымкі ад 15 кастрычніка), як бачна, вянкоў з польскімі стужкамі вельмі шмат.\nApril 18th, 2012, 01:05 PM #544\nApril 18th, 2012, 03:26 PM #545\n23 красавіка 2012 года (панядзелак) а гадз. 20:00, у клюбе Herba-Thea на вул. Пакорнай 2 у Варшаве адбудзецца канцэрт беларускага гурта РЭХА. Уваход бясплатна.\nApril 18th, 2012, 11:56 PM #546\nБеларуская Нацыянальная Памяць запрашае усіх, хто ўмее танцаваць, крыху ўмее танцаваць і зусім не ўмее танцаваць! 21 красавіка адбудзецца майстар-клас па беларускіх народных танцах: "Падыспан", "Лявоніха", "Кракавяк", "Матлёт", "Базар", "Людзьвінка", полька "Матылёк", "Каханачка", "Ойра".\nУслухайцеся ў гэтыя мілагучныя назвы і вашыя ногі самі пойдуць у скокі пад гукі дуды!\nСябры, запрашаем усіх на імпрэзу а 14 гадзіне, 21 красавіка!\nHerbaciarnia "Herba Thea" ul. Pokorna 2 lok. U12, Варшава\nLast edited by Tomasz M. Bladyniec; April 19th, 2012 at 12:02 PM.\nApril 19th, 2012, 10:17 AM #547\nВыстава прац польскіх мастакоў Беларусі\nAlena Vialichka 18.04.2012 16:40\n25 красавіка пройдзе аўкцыён працаў, сродкі зь якога будуць прызначаныя на сьвяткаваньне 20-годзьдзя Таварыства польскіх мастакоў Беларусі. Некалькі дзясяткаў працаў палякаў, якія жывуць у Беларусі, паказаныя на выставе ў Варшаве. 25 красавіка пройдзе аўкцыён гэтых працаў, сродкі зь якога будуць прызначаныя на сьвяткаваньне 20-годзьдзя Таварыства польскіх мастакоў Беларусі, якое пройдзе 19 траўня ў Горадні. На адчыненай учора выставе прадстаўленыя пераважна карціны, але ёсьць таксама прыклады скультуры. Усіх мастакоў акрамя любові да мастацтва аб’ядноўвае прыналежнасьць да польскай культуры.\nТаварыства польскіх мастакоў узьнікла ў 1992 годзе. Яго старшынём зьяўляецца мастак Станіслаў Кічка. Ён адзначае, што іх мэта - „разьвіцьцё польскіх традыцый, мовы й культуры, адраджэньне й разьвіцьцё ўсіх галін польскага й беларускага мастацтва як інтэгральнай часткі сусьветнай культуры”.\nLast edited by Tomasz M. Bladyniec; April 19th, 2012 at 10:33 AM.\nApril 20th, 2012, 11:25 AM #548\nLikes (Received): 18109\nВялікі канцэрт «Салідарныя з Беларуссю» 22 красавіка ў Варшаве\nВялікі канцэрт «Салідарныя з Беларуссю» адбудзецца ў Варшаве 22 красавіка а 19:00 на плошчы Дэфіляд, што ў самым сэрцы гораду, побач з Палацам культуры і навукі (каля станцыі метро «Centrum»). На сцэну выйдуць беларускія і польскія выканаўцы, а таксама палітыкі, якія падтрымалі акцыю. Канцэрт ладзіць ініцыятыва «Вольная Беларусь», ўлады Варшавы і газета «Stołeczna estrada». Акцыю інфармацыйна падтрымаў тэлеканал «Белсат».\nАрганізатары канцэрту заяўляюць: «Канцэрт «Салідарныя з Беларуссю» пакрыху становіцца варшаўскаю традыцыяй – ужо сёмы раз «Вольная Беларусь» арганізоўвае гэтую імпрэзу. Ад 2006 г. мы выказваем нязгоду з стаўленнем да дзеячаў апазіцыі, а таксама да людзей, якія бароняць сваю культуру і традыцыі. Асабліва ў святле апошніх падзеяў за ўсходняю мяжою – выгнанне амбасадараў краін Еўрапейскага Звязу і чарговыя смяротныя прысуды – мы хочам падтрымаць нашых суседзяў».\nНа сцэну «Салідарных» выйдуць вядомыя палітыкі, а цудоўнаю музыкаю пацешаць польскія і беларускія гурты. Сярод беларускіх выканаўцаў – Vinsent, «Recha» і Зміцер Вайцюшкевіч з «WZ-Orkiestra», а Польшчу прэзентуюць гурты «R.U.T.A.», а таксама «Vavamuffin», «Maleo Reggae Rockers» i «Habakuk».\n«Салідарныя з Беларуссю» – гэта серыя канцэртаў пад адкрытым небам ды іншых імпрэзаў, што адбываюцца паралельна з імі. Мэта – прамоцыя беларускай дэмакратычнай справы ў Польшчы і за яе межамі.\nАрганізатары падкрэсліваюць: «Ад першай акцыі ў 2006 г. сітуацыя за нашаю ўсходняю мяжою не змянілася, а ў некаторых аспектах нават пагоршылася. Сёлета ў сакавіку суд, які падпарадкаваны Лукашэнку, прысудзіў чарговым людзям стрэл у галаву. Усё больш апазіцыйных дзеячаў не могуць выехаць за мяжу. Крытыкаў «прэзідэнта» гадамі пераследуюць, пужаюць, выкідаюць з працы і навучальных установаў, у якасці пакарання скіроўваюць у войска, абвінавачваюць на абсурдных працэсах. Беларусь ізалюецца ад свету, дыялог з Еўропаю – чыстая фікцыя, а звычайны візіт у гэтую краіну патрабуе дарагой візы і асабістага запрашэння. Мы разам хочам сказаць Лукашэнку “Не” і паказаць, што мы салідарныя з Беларуссю».\nВаршаўскі канцэрт завершыць серыю музычных імпрэзаў, што адбыліся ў Гданьску, Шчэціне і Вроцлаве.\nСайт канцэрту «Салідарныя з Беларуссю».\nBiałoruś, Białoruś. Dlaczego nazywasz się Białoruś, jeśli nie masz w sobie bieli, jeśli bielą twoją są rude rżyska jesienne, jeśli bielą twoją są postawy szarego płótna wyłożone na słońcu, jeśli bielą twoją jest gorący pot umęczonych ludzi. Powinnaś się nazywać Dobraruś, powinnaś się nazywać Dobrą Ziemią Dobrych Ludzi.\nMozaikowy psychopata Ostatni list do Saszy Granica 1921-1939. Raków Ruska bania zwana sauną, czyli w oparach przemian.\nMoje białoruskie mistrzostwa.\nApril 23rd, 2012, 04:14 PM #549\nУ Варшаве вучыліся танцаваць па-беларуску\nУ польскай сталіцы прайшоў майстар-клас па беларускіх народных танцах.\nАўтар: Еўрарадыё 22.04.2012 19:52\nЗ Мінску на мерапрыемства спецыяльна прыехалі дудар Аляксей і трэнеры Зміцер і Юля. Яны не толькі паказалі як трэба танцаваць, але і распавялі аб традыцыях беларускіх скокаў.\nЮля: "Зараз вясновая пара, калі моладзь выходзіла з хатаў на двор. Дзяўчаты вадзілі вясновыя карагоды. Адпаведна хлопцы запрашалі дзяўчат. Дзяўчаты не адмаўлялі хлопцам. У народнай культуры дзяўчына павінна была згадзіцца".\nУсяго на мерапрыемства, арганізаванае "Беларускай Нацыянальнай Памяццю", сабралася каля 20 чалавек. Большасць з іх, як Ірына Губская, пасля не хавалі свайго захаплення.\nГубская: "Вельмі уражаная гэтай імпрэзай, танцамі. Мы навучыліся новым танцам. Хоць у Беларусі ў мяне ўжо быў досвед удзелу ў такіх мерапрыемствах. Але вельмі радая, што гэта нарэшце прыйшло да Варшавы. Маю надзею, што гэта будуць сталыя спатканні. А можа больш за тое — атрымаецца пашырыць гэты клуб і навучыцца танцам іншых народаў. Файна, што беларуская культура пашыраецца на іншыя краіны. Спадзяюся, што ў наступны раз будзе больш людзей і будзем таньчыць яшчэ больш".\nПа словах кіраўніка "Беларускай Нацыянальнай Памяці" Анатоля Міхнаўца, такая імпрэза ў Варшаве не апошняя. Наступнае падобнае мерапрыемства пройдзе ўжо ў траўні. Пры гэтым тэматыка такіх сустрэчаў будзе пашырацца.\nМіхнавец: "Гэта першае мерапрыемства, але будзе працяг. У сярэдзіне траўня плануюцца зноў беларускія танцы. Плануюцца таксама майстар-класы па беларускай традыцыйнай вопратцы, па беларускім гульням. На жаль моладзь амаль што нічога не ведае аб гэтых тэмах. А наша культура вельмі багатая".\nЗа тры гадзіны майстар-класу, яго ўдзельнікі змаглі вывучыць наступныя танцы: "Падыспан", "Лявоніха", "Кракавяк", "Матлёт", "Базар", "Людзвінка", полька "Матылёк", "Каханачка" і "Ойра". А таксама навучыцца гуляць у беларускія гульні "Цяцерка" і "Падушачка".\nApril 24th, 2012, 09:42 AM #550\nУчора быў на канцэрце беларускага гурта Рэха ў адной з варшаўскіх кавярні:\nBy bladyniec at 2012-04-23\nApril 25th, 2012, 12:27 PM #551\nАндрусь Танкіданг Вітаўся зь ім на шэсьці 25 сакавіка\nApril 25th, 2012, 04:31 PM #552\nВельмі кланы чувак Гэтым часам:\nСябры, сардэчна запрашаем на Св. Імшу па-беларуску, якая адбудзецца ў нядзелю 29.04.2012 y 14:30 у касцёле айцоў палатынаў на вул.Skaryszewska 12 (Kościół pod wezwaniem św. Wincentego Pallotiego). Пасля св. Імшы запрашаем на супольную гарбату. (Заахвочваем прынесці што-небудзь да гарбаты.)\nMay 2nd, 2012, 10:02 AM #553\nБеларуская служба Польскага радыё:\nСябры, прыходзьце на першы ў гісторыі канцэрт Паліны Рэспублікі ў Варшаве. Перад гэтай дзяўчынай вялікая музычная будучыня. Зрэшты, паслухайце самі. Імпрэза пачнецца ў пятніцу, 4 траўня, а 19.00 у клуба-кавярні Herba Thea (ul. Pokorna, 2, за міні-хмарачосам Intraco). Уваход вольны.\nАд сябе дадам, што Інтрако ніякі не МІНІ, а нармалёвы хмарачос!\nLast edited by Tomasz M. Bladyniec; May 2nd, 2012 at 10:09 AM.\nMay 2nd, 2012, 11:06 AM #554\nПаліна Рэспубліка выступіць у Варшаве\nПераможца фестывалю «Бардаўская восень 2011», спявачка Паліна Рэспубліка, рыхтуе першы сольны канцэрт у Варшаве. Выступ адбудзецца 4-га траўня ў варшаўскім клубе-кавярні «Herba Thea».\n22-га красавіка Паліна Рэспубліка ўжо наведала з гастрольным выступам Маскву, дзе акустычны выступ прайшоў у «China-Town-Cafe». У Варшаве спявачка выступіць упершыню. Імпрэза пройдзе цалкам у акустычным фармаце, дзе свае лепшыя песні Паліна Рэспубліка зайграе ў сольным выкананні. Канцэрт у польскай сталіцы планаваўся яшчэ напрыканцы сакавіка, але быў перанесены з-за невырашаных візавых пытанняў. Зараз ніякіх перашкодаў зайграць канцэрт у Варшаве няма, кажа Рэспубліка Паліна.\n- У Варшаву запрашалі яшчэ раней, але былі цяжкасці з візай. Зараз “шэнген“ стаіць ажно да сакавіка наступнага года, таму будзем ездзіць па Еўропе. Зараз стаіць пытанне візаў для музыкаў. Каб гэтае пытанне можна было вырашыць, то паехалі б з аркестрам. А так адна паеду.\nУваход на варшаўскі сольны канцэрт Рэспублікі Паліны будзе вольным для ўсіх жадаючых. Распачнецца імпрэза а 19-й гадзіне па варшаўскім часе ў клубе-кавярні «Herba Thea», што знаходзіцца па адрасе: вуліца Покорна 2.\nАляксей Красоўскі, Радыё Рацыя\nMay 2nd, 2012, 08:16 PM #555\nБел-чырвона-белы сцяг праплыў над Бугам\n“Беларуская Нацыянальная Памяць” правяла водную экспедыцыю па Беласточчыне. Маторная лодка пад бел-чырвона-белым сцягам прайшла некалькі дзесяткаў кіламетраў па рацэ Буг. Мэтай экспедыцыі была падрыхтоўка да ўсталявання памятнага крыжа ў гонар ваяроў Вялікага Княства Літоўскага. Памятны крыж паўстане на месцы бою аддзела Якуба Ясінскага з войскамі Суворава ў 1794 годзе.\nЯк адзначыў кіраўнік “Беларускай Нацыянальнай Памяці” Анатоль Міхнавец, беларуская Беласточчына мае багатую гісторыю і нажаль яна малавядомая.\nМіхнавец: “Мэтай БНП з’яўляецца даследаванне беларускай гісторыі, культуры і традыцыі. Веды даюць сілы і паказваюць шляхі. Нам ёсць чым ганарыцца і пра гэта кажа наша гісторыя, трэба толькі ёй цікавіцца”.\nАдзначым, што “Беларуская Нацыянальная Памяць” не першы раз спалучае гісторыю і спорт. На працягу апошніх пяці гадоў адбываліся лыжныя рэйды, роварныя прабегі і экспедыцыі на самаходах.\nMay 3rd, 2012, 06:00 PM #556\nФайна сьпявае, ніколі не чуў пра яе раней.\nMay 9th, 2012, 10:23 AM #557\nРоварны рэйд памяці генэрала Булак-Балаховіча\nБеларуская Нацыянальная Памяць ужо трэці год запар арганізуе роварны рэйд памяці, які пройдзе па варшаўскіх месцах, зьвязаных зь імем генэрала.\nПачнецца а 13 гадзіне 13 траўня ад помніка Дэ Голя, далей праз мост Панятоўскага на правы бераг Віслы - на вуліцу Парыскую 27, месца сьмерці Булак-Балаховіча. Далейшы шлях павядзе на вайсковыя могілкі на Павонзках, месца сымбалічнага пахаваньня генэрала.\nMay 19th, 2012, 11:52 AM #558\nДзёрзкі пэрформанс польскага мастака на цэнтральным праспэкце Менску\nПаўтары сотні чалавек у залатых касьцюмах прайшліся ўначы па праспэкце Незалежнасьці ў Менску, каб сустрэць узыход сонца. Дзіўны натоўп з усьмешкамі пад харавыя песьні N.R.M. весела прайшоў па пустых і чыстых вуліцах гораду. Так знакаміты польскі мастак Павел Альтхамер, які славіцца пэрформансамі ў розных краінах сьвету, зладзіў у Менску арт-акцыю «Прамень сонца».\nMay 19th, 2012, 12:14 PM #559\nВелапрабег памяці Булак-Балаховіча адбыўся ў Варшаве\nУдзельнікі акцыі з прымацаванымі да ровараў бел-чырвона-белымі сцягамі праехалі ад цэнтру Варшавы да вуліцы Парыскай, дзе 10 мая 1940 года загінуў Булак-Балаховіч. Мяркуецца, што забіты ён быў агентамі гестапа. На тым месцы знаходзіцца мемарыяльная шыльда ў гонар генерала, каля якой удзельнікі акцыі паставілі белыя і чырвоныя знічы.\nПотым праз увесь горад калона скіравалася на могілкі Павонзкі, дзе знаходзіцца сімвалічная магіла Булак-Балаховіча, бо ягонага цела так і не знайшлі. Каля яе ўдзельнікі акцыі таксама запалілі знічы і ўсклалі кветкі.\nІніцыятарам мерапрыемства выступіла "Беларуская Нацыянальная Памяць". Арганізацыя ўжо трэці год запар ладзіць роварны рэйд памяці па варшаўскіх месцах, звязаных з імем легендарнага палкаводца.\nНагадаем, што Булак-Балаховіч у Першую сусветную вайну камандаваў дыверсійным аддзелам царскага войска. Пасля служыў у Чырвонай Арміі, сышоў з яе і ваяваў супраць бальшавікоў у Эстоніі. Пазней перайшоў пад камандаванне Ураду БНР.\nУ лістападзе 1920 года Булак-Балаховіч абвясціў у Мазыры "незалежную беларускую дзяржаву", але неўзабаве яго армія была разбітая Чырвонай Арміяй і адышла ў Польшчу.\nНа апошнім здымку Я\nLast edited by Tomasz M. Bladyniec; May 23rd, 2012 at 08:32 PM.\nMay 19th, 2012, 12:35 PM #560\nРолік пра беларуску, якая жыве ў Варшаве.


Грэцыя Левандоўскі, 17; Сальпінгідыс, 51\nЧэхія Дзагоеў, 15, 79, Шырокаў, 24, Паўлючэнка, 82; Піларж, 52\nЧэхія Гекас, 53; Ірачэк, 3, Піларж, 6\nРасея Блашчыкоўскі, 57; Дзагоеў, 37\nПольшча Ірачэк, 72\nРасея Карагуніс, 45+2\nДанія Крон-Дэлі, 24\nПартугалія Гомэс, 72\nПартугалія Бэнтнэр, 41, 80; Пэпэ, 24, Паштыга, 36, Варэла, 87\nНямеччына ван Пэрсі, 73; Гомэс, 24, 38\nНідэрлянды Раналду, 28, 74; ван дэр Ваарт, 11\nНямеччына Крон-Дэлі, 24; Падольскі, 19, Бэндэр, 80\nІталія Фабрэгас, 64; Ды Натале, 61\nХарватыя Сэнт-Лэджэр, 19; Манджукіч, 3, 48, Елавіч, 43\nХарватыя Пірлё, 39; Манджукіч, 72\nІрляндыя Торэс, 4, 70, Сыльва, 49, Фабрэгас, 83\nГішпанія Навас, 88\nІрляндыя Касана, 43, Балятэльлі, 90\nАнгельшчына Насры, 39; Лескат, 30\nШвэцыя Шаўчэнка, 55, 62; Ібрагімавіч, 52\nФранцыя Мэнэз, 53, Кабай, 56\nАнгельшчына Джонсан, 49 (аўтагол), Мэльбэрг, 59; Кэрал, 23, Ўолкат, 64, Ўэлбэк, 78\nУкраіна Руні, 48\nФранцыя Ібрагімавіч, 54, Лярсан, 90+1\nПартугалія Раналду, 79\nГрэцыя Лям, 39, Хэдыра, 61, Клёзэ, 68, Ройс, 74; Самарас, 55, Сальпінгідыс, 89 (пэн.)\nФранцыя Алёнса, 10, 90+1 (пэн.)\nІталія Эзіль, 90+2 (пэн.); Балятэльлі, 20, 36\n1 ліпеня 2012 Кіеў\nІталія Сыльва, 14, Альба, 41, Торэс, 84, Мата, 88\nАпошняе рэдагаваньне ў 05:21 28 жніўня 2021


“Прашу не турбаваць тых, хто ня быў на Дні Волі!” | Гарадзенская вясна\n“Прашу не турбаваць тых, хто ня быў на Дні Волі!”\nCотыя ўгодкі абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі беларуская грамада адзначыла шматлікімі мерапрыемствамі па ўсім свеце. Натуральна, найбольшую увагу прыцягвалі акцыі, што адбываліся ў Беларусі. Як гэта праходзіла ў горадзе над Нёманам, наўздагон сваімі разважаннямі падзяліўся вядомы гарадзенскі мастак Алесь Сураў.\n“Адсвяткавалі мы дзень, калі была падпісана 3 Устаўная грамата 25 сакавіка 1918 года і абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка. Што мяне здзівіла і што мяне парадавала? Зразумела, сённяшнія улады традыцыйна не хацелі прызнаваць і мець нейкія адносіны да гэтага Свята. Яны баяліся шэсця і правядзенне яго забаранілі, але скрыгочучы зубамі, дазволілі канцэрты. Сам факт 100-годдзя БНР яны не змаглі праігнараваць і мяне парадавала, што нават чыноўніку стала зразумела значнасць гэтай падзеі. Яны цудоўна усведамляюць, калі б не было 25 сакавіка 1918 года, то не было б беларускага прэзідэнта, ні гэтай улады, ні самых гэтых чыноўнікаў. Было б усё значна прасцей – расейская перыферыя і расейскія чыноўнікі. Кім бы яны былі? У лепшым выпадку проста – “государевы люди”. А зараз яны беларускія дзяржаўнікі – сказаў мастак.\nАдзначаючы важнасць гэтай падзеі, Спадар Алесь падкрэсліў:\n“Гэты год павінен стаць годам усведамлення таго, што мы жывем у адной Беларусі і гэта не прыдуманае свята, як не прыдуманыя Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая. Мы нашчадкі таго, што адбывалася тут раней. Год стагоддзя БНР павінен быць адзначаны мемарыяльнымі знакамі, і каб гэтых знакаў было шмат. У Гародні, другой сталіцы БНР, абавязкова павінна паўстаць памятная шыльда, прысвечаная тым падзеям. Каб людзі пыталі – што гэта за шыльда, адкуль гэта усё ідзе.\nКаментуючы, як адсвяткавалі Дзень Волі ў Гародні, творца зазначыў: “Калі казаць пра сёлетняе 25 Сакавіка у Гародні, то узрадавала тое, што адсвяткавалі прыстойна, па-еўрапейску. Бачыў вельмі шмат знаёмых, з якімі ужо даўно не сустракаўся. Адначасова ведаю шмат людзей, якія хаваліся пад жончынымі спадніцамі, за печчу і лавамі. Такі, на жаль, характар ў многіх сённяшніх беларусаў. Мы, як зайчыкі, якіх па полі гоніць са стрэльбаю злы пан, альбо ягоныя сабакі ці расейскія ваякі. І гэтыя зайчыкі жывуць у душах нашых людзей. Мой асабісты адказ гэтым людзям, якія не прыйшлі на свята, хоць ведалі, што ўсё дазволена, такі, я нават у сваёй майстэрні павесіў запіску на дзверы: “Прашу не турбаваць тых, хто не быў на Дні Волі”. Хай мяне болей не турбуюць і надалей сядзяць пад лаўкамі. Час зрушыўся, час ідзе наперад і пад лаўкамі сядзець ужо смешна. Я запрашаю людзей правесці гэты год у адкрыцці новых выставаў, новых падзей і ўсё прысвячаць 100-годдзю БНР, бо гэта для нас найважнейшая дата, бо без БНР не было б ні БССР, ні Рэспублікі Беларусь”.\nА тая дыскусія, якая постфактум разгарнулася ў нашым грамадстве падзяліла яго на тых хто “за” і “супраць”. Галоўнае пытанне – “Ці правільна быў абраны фармат святочных мерапрыемстваў, чаму замест традыцыйнага шэсця стаўку зрабілі на святочны непалітызаваны мітынг-канцэрт? Можа давайце адзначаць 100 годзе БНР справай і далей – заўтра, паслязаўтра, а ў Гародні праз год зноў 100-годдзе БНР. Далучайцеся!\nПадрыхтаваў Эдвард Дмухоўскі