2017 Сентябрь 12 | Газета "Працоўная слава"\nАрхiў для верасня 12, 2017\n12 верасня 2017 года, 11:17\nСтаршыня раённай структуры Антаніна Уладзіміраўна Трацэўская разам з валанцёрамі – маладымі спецыялістамі ЦТДіМ Паўлам Аляксандравічам Ляшчынскім і Іванам Генадзьевічам Міхеткіным – наведалі сацыяльны прытулак. Сярод хлопчыкаў і дзяўчынак, што часова выхоўваюцца тут, сямёра школьнікаў. Чытаць далей »\n12 верасня 2017 года, 11:00\nУ дабрачыннай акцыі «Прафсаюзы – дзецям» паўдзельнічалі амаль усе пярвічныя прафсаюзныя арганізацыі прадпрыемстваў і працоўных калектываў раёна. Згодна з калектыўнымі дагаворамі і Палажэннем, былі прыняты рашэнні аб аказанні матэрыльнай дапамогі бацькам школьнікаў і дзецям са шматдзетных, прыёмных і няпоўных сямей. Чытаць далей »\nСмак, фантазія, якасць\nЛепшых павароў, кандытараў і афіцыянтаў Міншчыны выбіралі на мінулым тыдні. Месцам правядзення 31-га абласнога конкурсу на гэты раз стаў наш райцэнтр.\nСёння спажывецкая кааперацыя, нягледзячы на жорсткую канкурэнцыю на рынку грамадскага харчавання, жыве і развіваецца. Прафесіяналы старанна ўдасканальваюць сваё майстэрства, таму іх паслугі карыстаюцца попытам. З кожным годам спаборніцтва між работнікамі ўстаноў арганізацыі абагачаецца новымі традыцыямі, узрастае ўзровень патрабаванняў да майстэрства. Чытаць далей »\n12 верасня 2017 года, 11:42\nРУП “Валожынскі жылкамунгас” належыць 37 кацельняў. За міжсезонны перыяд ва ўсіх праведзены іспыты і прафілактычны рамонт абсталявання. Кацельня “Брылькі” стала першай кацельняй у раёне, пераведзенай на аўтаматычнае газавае абсталяванне. Раней яна працавала на мясцовых відах паліва і яе абслугоўвалі 4 машыністы. Цяпер жа кіраванне кацельняй і ўся інфармацыя будзе падавацца праз мабільную сувязь. Чытаць далей »\n12 верасня 2017 года, 11:05\nШтогод супрацоўнікі раённага аддзялення і абласнога ўпраўлення Дэпартамента аховы прыязджаюць у Чэхаўшчынскую дапаможную школу-інтэрнат на свята першага званка. Чытаць далей »\n12 верасня 2017 года, 11:15\nУрачыстае мерапрыемства, прымеркаванае да галоўнага свята ў працоўным календары хлебаробаў, прайшло ў цэнтральнай сядзібе СГУ «Бабровічы» УП «Мінскаблгаз» – гаспадарцы, дзе дасягнуты ўнушальны паказчык па валавым зборы зерня ў 5745 тон. Як адзначыў, выступаючы з вітальным словам, старшыня раённага выканаўчага камітэта Мікалай Анатольевіч Астрэйка, ганарыцца сёння сапраўды ёсць чым. Валожынскія рупліўцы, нягледзячы на выпрабаванні прыроды, сабралі каля 70 тысяч тон хлеба – на 9 тысяч тон больш, чым летась. Удвая больш у параўнанні з мінулым годам атрымалі і рапсу – 6354 тоны. Чытаць далей »


Галоўная » Навіны беларускага замежжа » Вячка Целеш: «На мяне працаваў увесь Савецкі Саюз»\nЯк у яго апынулася асадка Караткевіча, а таксама чаму Барадулін папрасіў за падарунак 15 капеек, распавёў «Звяздзе» рыжскі мастак з трывалымі беларускімі каранямі\n— З Караткевічам мяне пазнаёміў мой сябра Сяргей Панізнік. У той дзень Уладзімір Сямёнавіч падпісаў мне сваю кнігу. Я ж набраўся смеласці і прапанаваў яму памяняцца асадкамі. Пісьменнік з задавальненнем згадзіўся. Доўгі час я беражліва захоўваў тую асадку як памятку аб першай сустрэчы. Чатыры ж гады таму перадаў яе ў дар музею Караткевіча.\n— Я паказаў Караткевічу тыя, што з выявамі яго роднай Оршы. Уладзімір Сямёнавіч быў у вялікім захапленні. Сказаў: «Мой сябар Адам Мальдзіс таксама збірае паштоўкі. Прыедзеш у Мінск, я цябе з ім пазнаёмлю». І стрымаў сваё слова… У даследчыка сапраўды была досыць багатая калекцыя паштовак з відамі Мінска, некаторыя з іх я нават атрымаў у падарунак. Менавіта Адам Мальдзіс, як ён сам кажа, сасватаў мяне з выдавецтвам «Беларусь». Завёў мяне туды, я паказаў паштоўкі, і яны згадзіліся іх надрукаваць. Спачатку выйшаў альбом «Мінск на старых паштоўках». Праз 14 гадоў, якраз на маё 60-годдзе, выдалі кнігу «Гарады Беларусі на старых паштоўках». Яна ўжо вытрымала ажно тры перавыданні. Цяпер рыхтуецца чацвёртае, дапоўненае. У ім будзе ўжо не 600 старых паштовак, а звыш 800.\nПадчас працы над гэтай кнігай Вячка Целеш аб’ехаў амаль усю Беларусь. Спыняўся ў гатэлях і шукаў мясціны, адлюстраваныя на старых выявах, параўноўваў з рэчаіснасцю, даследаваў гісторыю кожнага будынка, вуліцы…\n— На мяне працаваў увесь Савецкі Саюз, — усміхаецца калекцыянер. — Меў карэспандэнтаў у Харкаве, Уладзівастоку, Таліне, Маскве, Ленінградзе… Яны калекцыянавалі паштоўкі з гарадамі Расіі, Украіны, а ў Латвіі ў тыя гады старых паштовак з відамі гэтых рэспублік было шмат. Узамен мне дасылалі Рыгу і Беларусь.\nЗлева — Алег ЛОЙКА, яго жонка Лілія, Уладзімір КАРАТКЕВІЧ, Вячка ЦЕЛЕШ і Мірдза АБАЛА ў Латвійскім этнаграфічным музеі ў ліпені 1981 года.\n«Новы год з дзядзькам Рыгорам сустракалі сем’ямі»\n«Хоць я жыву ў Латвіі больш як 50 гадоў, гэта ўжо другая радзіма, але ўсё ж мае карані, мая любоў — на беларускай зямлі», — кажа спадар Вячка. І гэта, паверце, не пустыя словы. Справы, якія на карысць Беларусі зрабіў апантаны і неабыякавы зямляк, можна пералічваць бясконца. Менавіта дзякуючы яму ў Рызе 20 гадоў таму з’явілася дзяржаўная беларуская школа, аб’яднанне мастакоў-беларусаў Балтыі «Маю гонар», латвійскае таварыства беларускай культуры «Світанак»…\nВельмі шчаслівы, што выдаў летась у Мінску кнігу пра свой радавод «Адсюль наш род — тут мой прычал». Пад адным «дахам» (вокладкай) аб’яднаў паўтысячы Целешаў з розных мясцін свету, што паходзяць з яго радзімы — сучаснага пасёлка Краснасельскі, што на Ваўкавышчыне.\n— Мяне заўсёды цікавіла гісторыя, але ж па адукацыі я мастак. Таму, вядома, хацелася б паспець яшчэ напісаць кнігу «Мой шлях у мастацтва». Распавесці пра тых людзей, без якіх я б быў не я. Адзін з іх — Уладзімір Караткевіч.\nКалі Уладзімір Сямёнавіч быў у мяне дома, я яму падараваў сваю карціну. На ёй восеньскае дрэва. Неўзабаве атрымаў ад яго ліст: «Вячка, твая купіна, як сонца гляне ў мой пакой, проста палае». Караткевіча я не паспеў намаляваць. Збіраўся ўсё… Калі ён у Дубултах адпачываў, у пакойчыку з балконам і з відам на мора, я нават паспеў зрабіць накіды лямпы, стала… Думаў намаляваць яго на фоне мора. Але так і не паспеў нічога зрабіць. Адзінае, што я яму экслібрыс прысвяціў на 50-годдзе. Надрукаваў недзе 100 ці 200 экзэмпляраў. І даслаў яму па пошце. У адказ атрымаў: «Вячка, я б наклеіў на ўсе кніжкі, але ж не хапае. Ці можаш яшчэ надрукаваць?» Яму розныя мастакі прысвячалі экслібрысы, але казаў, што мой найбольш спадабаўся.\nПамятаю, як ён прыехаў з жонкай Валянцінай у Рыгу. Папрасіў мяне, каб я звазіў іх у музей пад адкрытым небам. Разам з намі тады былі таксама Алег Лойка з жонкай, Сяргей Панізнік ды Мірдза Абала. Гарачыня стаяла несусветная. Калі праходзілі ля возера, Караткевіч звярнуўся да мяне: «Вячка, пайшлі пакупаемся, а то горача». Такі худы быў. Яму было крыху больш за 50 гадоў, а выглядаў на ўсе 70. Ён ужо тады моцна хварэў. Па дарозе на вакзал запрасіў іх у «Беларускую хатку», у мяне раней была майстэрня ў самым цэнтры Рыгі. «Вячка, куды там, горача», — адмахнуўся ад прапановы Караткевіч. Я ж не адступаў: «Зойдзем, паглядзіце хоць…». Я ўзяў бутэлечку лікёру, зрабіў кавы. Уладзімір Сямёнавіч ужо ні грама не браў.\n— Намаляваў, як я вылажу з краснасельскай крэмнездабыўнай шахты з фарбамі ў руках, а таксама сябе і сваю жонку «ледзь не на карачках».\nУ Доме літаратара была вечарына, мы з Сяргеем Панізнікам прыйшлі туды. Там сустрэлі Караткевіча. «О, Вячка, сябра!». І абдымае. Які я сябар? Для мяне Уладзімір Сямёнавіч — велічыня. Тым больш старэйшы за мяне на 8 гадоў. Ён быў не зорны. Свае кніжкі мне дарыў з надпісамі. Шмат не пісаў. Напрыклад, «Князю Вячку, каб стаяў на рубяжы».\nШто цікава, з ім мяне пазнаёміў таксама Сяргей Панізнік. У той час я быў у яго дома, ва Уруччы. Тады туды ненадоўга завітаў Рыгор Барадулін. Падарыў мне складны ножык. Пытаецца: «15 капеек ёсць? Купі. Бо дарыць нож сябрам нельга — сімвал варожасці». Потым падарыў мне яшчэ гальштук — вязаны, з арнаментам. Гэта быў вельмі шчыры чалавек і геніяльны паэт. Каб так пісаць вершы экспромтам…\nСпадар Вячка, аказваецца, калекцыянаваў не толькі паштоўкі, але і аўтографы на паштоўках. Прызнаўся, што пра гэта сваё захапленне журналістам ніколі яшчэ не распавядаў. Мне ж паказаў нават альбом, дзе аўтографы Шолахава, Барыса Палявога, Гурчанкі, Ноны Мардзюковай, Ралана Быкава… Сярод славутасцяў, што прыемна, нямала з беларускімі каранямі: Церашкова, Шастаковіч, Зоська Верас, Пімен Панчанка, Сяргей Пяюн… «Дарэчы, паглядзіце: Пятрусь Броўка, у адрозненне ад Максіма Танка, падпісаў картачку на рускай мове», — звяртае ўвагу спадар Вячка.\n— Я адкрыта гавару: раней не цярпеў беларускую мову. Хоць маці з бацькам па-беларуску ў хаце размаўлялі, але ж вучыўся я ў рускай школе. Настаўнік беларускай мовы сваім выкладаннем, на жаль, не прывіў любоў да мовы, наадварот, адбіў усялякае жаданне гаварыць па-беларуску. Слухаць яго было нецікава. Ён гэта бачыў, таму час ад часу падымаў то аднаго, то другога: «Устань, пра што я толькі што казаў? Ну дык аб чым ты думаеш? Аб салодкіх крэндзелях ці аб нябесных фіялках?» Пасля гэтых слоў увесь клас смяяўся, бо голас у яго быў працяжны, непрыгожы, нейкі пісклявы. Мова асацыявалася ў мяне з ім, таму і размаўляў па-руску. Больш за тое, у той час распаўсюджвалі меркаванне, што руская мова перспектыўная. А з беларускай цяжка ўладкавацца на працу, цяжка пазнаёміцца з дзяўчынай…\nУжо калі вучыўся ў Латвійскай акадэміі мастацтваў, пазнаёміўся з беларускай інтэлігенцыяй — Аляксеем Марачкіным, Яўгенам Куліком і Міхасём Чарняўскім. Яны ўсе гаварылі па-беларуску, таму я сярод іх быў белай варонай. Тады і задумаўся: хто я? Дарэчы, менавіта ад латышоў навучыўся размаўляць па-беларуску, цаніць сваю мову, сваю гісторыю, культуру, бо яны — ці гэта педагог, ці студэнт, ці просты рабочы (да паступлення ў Акадэмію я ж працаваў на Рыжскім цэментным заводзе слесарам) — ніколі паміж сабой на іншай мове не размаўляюць. Толькі па-латышску. На мяне ж нават цяпер, калі прыязджаю ў Беларусь, многія глядзяць, як на дзівака, калі гавару па-беларуску…\nМінск — Юрмала — Рыга — Мінск.


БХД падала скаргу ў Вярхоўны суд з нагоды трэцяй нерэгістрацыі » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Навіны » БХД падала скаргу ў Вярхоўны суд з нагоды трэцяй нерэгістрацыі\n23.11.2010, 22:31 | Навіны, БХД\nБеларуская Хрысціянская Дэмакратыя патрабуе прызнаць незаконнай адмову Мінюста зарэгістраваць Партыю БХД.\nПаводле БХД, Міністэрствам юстыцыі парушаны прадугледжаны законам тэрмін разгляду заявы аб рэгістрацыі палітычнай партыі.\nНагадаем, 12 верасня 2010 г. у Мінску адбыўся Устаноўчы З’езд па стварэнні Партыі Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя (Партыя БХД). 17 і 19 верасня ў Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь былі пададзены неабходныя дакуманты.\n30 кастрычніка 2010 г. БХД атрымала ліст Мінюста ад 29 кастрычніка, у якім паведамляецца, што пастановай Міністэрства юстыцыі № 81 ад 25 кастрычніка 2010 г. прынята рашэнне аб адмове ў дзяржаўнай рэгістрацыі Партыі БХД.\nАдначасова, заяўляе ў сваёй скарге кіраўніцтва БХД, рашэнне аб адмове ў дзяржаўнай рэгістрацыі Партыі БХД прынята Міністэрствам юстыцыі беспадстаўна, з’яўляецца неабгрунтаваным і незаконным.\nТак, у якасці падставаў для адмовы ў дзяржаўнай рэгістрацыі Міністэрствам юстыцыі Партыі БХД пазначаны:\n1) парушэнне парадку стварэння Партыі, якое “носіць неадхільны характар”;\n2) прадстаўленне дакументаў і звестак, якія не адпавядаюць патрабаванням заканадаўства, у тым ліку падробленых і несапраўдных дакументаў;\n3) тое, што “умовы членства Партыі не адпавядаюць устаноўчым дакументам Партыі і заканадаўству”.\nРазам з тым, у згаданым лісце Міністэрства юстыцыі пералічаны толькі абставіны, якія, паводле Міністэрства, з’яўляюцца парушэннямі парадку стварэння палітычнай партыі (аб іх наяўнасці і характары – ніжэй). У паведамленні не прыводзіцца ніякіх абставінаў (і тым больш – доказаў) прадстаўлення падробленых альбо несапраўдных дакументаў. Гэта дазваляе лічыць спасылку на гэтую падставу адмовы ў рэгістрацыі альбо памылковай, альбо галаслоўнай, і, адпаведна, неабгрунтаванай.\nАсобна БХД звяртае ўвагу Вярхоўнага суду на тое, у якім кантэксце Міністэрства юстыцыі згадвае такую ўмову сяброўства ў Партыі БХД, як падзел маральна-этычных ідэалаў хрысціянства. Гэты кантэкст не проста не мае дачынення да Закону, але з’яўляецца абуральным і выходзіць далека за межы кампетэнцыі Міністэрства юстыцыі і яго асобных прадстаўнікоў.\nСправа ў тым, што Міністэрства юстыцыі палічыла, што здольнае вырашаць за канкрэтных грамадзянаў Рэспублікі Беларусь, падзяляюць тыя маральна-этычныя ідэалы хрысціянства ці не. Больш за тое, Міністэрства юстыцыі ажыццявіла “праверку” асобаў заснавальнікаў Партыі БХД паводле згаданай суб’ектыўнай прыкметы.\nТаксама Міністэрства юстыцыі беспадстаўна сцвярджае, што некаторыя асобы са Спісу заснавальнікаў Партыі БХД не прымалі ўдзел у сходах альбо не ставілі свае подпісы ў Спісе заснавальнікаў. Доказаў такіх фактаў Міністэрства не прыводзіць, грунтуючыся на ўласнай трактоўцы дадзеных апытанняў заснавальнікаў Партыі БХД, што праводзіліся паводле працэдуры, не прадугледжанай Законам.


Святлана Хлебус, галоўны ўрач установы аховы здароўя “Лунінецкая ЦРБ”: “ПРАФЕСІЯ МЕДРАБОТНІКА НЕ ПАВІННА ВЕДАЦЬ ВЫПАДКОВЫХ ЛЮДЗЕЙ…”\nГлавная/Социум/Здоровье/Святлана Хлебус, галоўны ўрач установы аховы здароўя “Лунінецкая ЦРБ”: “ПРАФЕСІЯ МЕДРАБОТНІКА НЕ ПАВІННА ВЕДАЦЬ ВЫПАДКОВЫХ ЛЮДЗЕЙ…”\nСвятлана ХЛЕБУС на пасадзе галоўнага ўрача сустракае прафесійнае свята першы год, хаця на ніве медыцыны Лунінеччыны – амаль 20. Гэтая акалічнасць дае права мець свой погляд на праблемы аховы здароўя, вылучаючы сярод іх найбольш вострыя.\n– Сёння асабліва турбуе дэмаграфічная сітуацыя. Яна застаеццанестабільнай. Калі летась удалося дасянуць станоўчага балансу, то сёлета па выніках пяці месяцаў узровень агульнай нараджальнасці знізіўся, а смяротнасці – павялічыўся. Трывожыць кадравая праблема. Прычым адчувальная яна не толькі на Лунінеччыне, але і ў іншых рэгіёнах вобласці. Стараемся вырашаць яе кардынальна. Агітаваць выпускнікоў шкл паступаць у медыцынскія ВНУ неабходнасці няма. Штогод штурмуюць гэтыя альма-матэр мноства выхадцаў з нашага раёна. Вось толькі замацавацца на радзіме пасля атрымання дыплома імкнуцца далёка не ўсе: адпрацуюць належныя два гады – і да пабачэння.\n– Як думаеце, у чым справа?\n– Розныя могуць быць прычыны. Нехта стварае сям’ю і выязджае на новае месца жыхарства, хто-ніхто вяртаецца на сваю малую радзіму. Нярэдка выхадцаў з малых гарадоў вабяць буйныя мегаполісы, дзе сёння медработніку працаўладкавацца праблемы не складае. Вось толькі перавагі жыцця там сумніўныя. Асабіста я ніколькі не шкадую, што ў свой час, нарадзіўшыся ў невялікай вёсцы Манасеева, пасля школы вырашыла паступаць у Гродзенскі тады яшчэ медінстытут, скончыла яго і вярнулася на радзіму, дзе адбылася ў прафесіі і знайшла сямейнае шчасце. Разумею, што сённяшняй моладзі трэба ўсё і адразу, але так не бывае. Варта набрацца цярпення, настойлівасці – тады ўсё атрымаецца. Заўсёды на гэта нацэльваю маладых спецыялістаў, якія прыязджаюць у раён. Сёлета іх будзе 15. Вядома ж, пасля адпрацоўкі застануцца на Лунінеччыне далёка не ўсе. Але тыя, хто вырашыць прысвяціць сваё жыццё нашаму прыгожаму краю, упэўнена, не пашкадуюць.\n– Што яшчэ хвалюе кіраўніка медыцынскага ведамства?\n– Вядома ж, якасць медыцынскага абслугоўвання і яго даступнасць. З уводам у строй новай раённай бальніцы медыцынскае абслугоўванне насельніцтва ўзнята на новы ўзровень, але час не стаіць на месцы. Таму мы пастаянна клапоцімся пра ўмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы. Так, летась новага абсталявання закуплена на амаль 95 тысяч рублёў. У арсенале медыкаў паявіўся вельмі патрэбны апарат для холтэраўскага манітарыравання электракардыяграмы і артэрыяльнага ціску, за што вялікі дзякуй генеральнаму дырэктару РУВП “Граніт” Эдуарду Генадзьевічу Гаўрылковічу. У ліку пастаянных спонсараў – ААТ “Спецжалезабетон” на чале з Васілём Паўлавічам Басевічам. Многае купляем за ўласныя сродкі. Вось і сёлета з пачатку года ад пазабюджэтнай дзейнасці маем больш як 430 тысяч рублёў. Не так даўно здолелі набыць двуххвалевую лазерную хірургічную сістэму, якая дазволіць укараняць так званую “хірургію аданаго дня”, калі пасля надзвычай ашчаднага аператыўнага ўмяшальніцтва ўжо на наступны дзень пацыент можа адпраўляцца дадому. Гэта асабліва важна пры правядзенні маніпуляцый па выдаленню павялічаных вен. Істотна абнавілі начынне нашых лабараторый, што дазваляе на больш высокім узроўні дыягнаставаць самыя розныя захворванні. Таму і надалей будзем імкнуцца развіваць укараненне платных паслуг, а разам – павялічваць даходы і магчымасці рабіць медыцынскае абслугоўванне больш сучасным.\n– Цікава, а што сярод медпаслуг найбольш прыбытковае?\n– Вядома ж, стаматалогія. Яна дае прыкладна трэць ад усіх пазабюджэтных даходаў. Каля 15 працэнтаў прыбытку прыносяць усе віды медаглядаў. Практыкуем таксама рэалізацыю лякарственных сродкаў па заказах пацыентаў, аказваем платную медыка-сацыяльную дапамогу, праводзім платную дыягностыку… І ўсё ж, нягледзячы ні на што, не забываем пра тое, што медыцына павінна быць даступнай для простага чалавека. Нарматыў бюджэтнага фінансавання на аднаго чалавека складае 254 рубля. Між тым, і гэта таксама трэба ведаць, кошт аднаго дня ў аддзяленні анестэзіялогіі і рэанімацыі – 388 рублёў, у кругласутачным стацыянары – 47 рублёў. Гэтыя выдаткі таксама кладуцца на бюджэт.\n– Набліжаецца прафесійнае свята. Чым адметнае яно сёлета?\n– Па выніках мінулага года мы пацвердзілі статус лідараў, заняўшы па ўсіх паказчыках другое месца ў рэспубліцы. Віншуючы калег з Днём медыцынскага работніка, хачу падзякаваць ім за працу і адданасць прафесіі, якая не павінна ведаць выпадковых людзей. А разам – пажадаць здароўя, дабрабыту і ладу ў сем’ях.\nАх, які хуткаплынны час! Здаецца, толькі ўчора маладзенькай, нясмелай дзяўчынай пасля заканчэння Пінскага медвучылішча пераступіла парог вясковага фельчарска-акушэрскага пункта, а як адно імгненне праляцелі амаль 40 год! Цяпер у Ракітна яе ніхто не кліча Сонечкай, а толькі паважліва – Соф’яй Леанідаўнай. Ды і яна памятае не адно пакаленне сяльчан, якім цярпліва і настойліва, у любое надвор’е спяшалася на дапамогу.\nЧамусьці з вялікага мноства самых складаных медыцынскіх выпадкаў найбольш памятаюцца роды, якія па прычыне бездарожжа, калі да парадзіх не магла “прабіцца” машына “хуткай дапамогі”, не-не ды і даводзілася прымаць на даму. Ні з чым непараўнальная адказнасць за жыцці мамы і малыша прывучылі ў самыя складаныя хвіліны быць сабранай і па-мудраму рызыкоўнай. На шчасце, усё заканчвалася добра, і С.Л. Валько працягвала самааддана несці няпростую ношу вясковага фельчара.\nСёння сама даецца дзіву, як паспявала адначасова назіраць да двух дзясяткаў цяжарных жанчын, патраніраваць па 35 дзетак ва ўзросце да года ды яшчэ не адмаўляць у выкліках на дом да хворых вяскоўцаў. Заўсёды выручаў надзейны сябра веласіпед. Ён і цяпер самотна прытуліўся ў калідоры ФАПа, цярпліва чакаючы, калі ўладна возьмуць яго цёплыя рукі гаспадыні.\n– Усё, адпрацавала, – усміхаецца Соф’я Леанідаўна, прыбіраючы з ілба непаслухмяную пасмачку валасоў. – Пайду ўнукаў гадаваць, хопіць, што ўласныя дзеці раслі без нагляду. Ды і бацькам, што жывуць на Піншчыне, клопат патрэбен. Асабліва надакучваць яны не хочуць, але мне усё часцей хочацца дзяліць з імі турботы старасці і сустракацца не толькі ў святы.\nЯна мужна шукае апраўданне выпакутаванаму рашэнню развітацца з любімай работай, хоць і ў думках, і на словах не саромеецца сумна спытаць: як буду без іх – вяскоўцаў, што за доўгі час работы сталі блізкімі, бы родныя людзі? І не знаходзіць адказу…\nЗразумела, з часам усё ўсталюецца. Свядомасць як належнае прыме новы жыццёвы паварот, не такімі трывожна-балючымі акажуцца ўспаміны. Хіба толькі след, пакінуты вясковым фельчарам у лёсах жыхароў Ракітна, застанецца нязменна яркім і па-добраму светлым, быццам цёплы сонечны прамень, што здолеў прабіцца праз сцюжу жыццёвых нягод.\nКАЛІ НЕ ПАМЫЛЯЕЦЦА СЭРЦА\nГалоўнай медыцынскай сястры УАЗ “Лунінецкая ЦРБ” Святлане ГАРАГЛЯД несумненна пашанцавала ў жыцці. На яе прафесійнае сталенне прыпалі самыя знакавыя падзеі ў развіцці лунінецкай медыцыны. І галоўная з іх – увод у строй новай раённай бальніцы.\nЗрэшты (і ў гэта цяжка паверыць, бо Святлана Антонаўна – маладая і вельмі прывабная жанчына), праектаваліся карпусы якраз тады, калі яна пасля заканчэння тагачаснага Гродзенскага медыцынскага інстытута вярнулася на радзіму дыпламаваным спецыялістам.\nПраз нейкі час новабудоўлю “замарозілі”, і гэта быў, бадай, самы сумны перыяд за ўвесь час работы на ніве медыцыны. І не толькі для Святланы Гарагляд. З дакорам глядзелі на свет пустымі аканіцамі закінутыя гмахі, быццам нема дакаралі за чалавечую безгаспадарчасць. Затое калі будоўля “ажыла”, радасці медыкаў не было мяжы.\nА для галоўнай медыцынскай сястры гэты час стаў сапраўдным выпрабаваннем. Неаднойчы даводзілася ўдзельнічаць ў сумесных з будаўнікамі рабочых планёрках, звяртаць увагу на шматлікія дробязі, якія іншы раз выпадалі з поля зроку рабочых, але ад якіх залежалі зручнасць і камфорт пацыентаў.\nСвятлана Антонаўна і сёння не пазбавілася гаспадарскай рысы ў падыходзе да справы: звяртае ўвагу не толькі на якасць работы сярэдняга і малодшага медыцынскага персаналу (а іх у падпарадкаванні амаль 800 чалавек), але і на парадак у бальнічных памяшканнях і на падведамаснай тэрыторыі. Дарэчы, кветнікі, якімі здзіўляе сёння ўсіх бальнічны двор, у немалой ступені заслуга галоўнай медсястры.\nА яшчэ Святлана Гарагляд імкнецца ісці ў нагу з часам, бо, як кажа сама, стаяць на месцы не дазваляе характар. Гэта яна некалі пераканала кіраўніцтва бальніцы ў неабходнасці адкрыць на базе медустановы абсалютна новае аддзяленне – касметалагічнае. Сёння, каб тарпіць на прыём да спецыялістаў (а сярод іх і сама Святлана Антонаўна) запіс на тыдні наперад. Сучаснае абсталяванне і найноўшыя прэпараты, а таксама прымальны кошт робяць запатрабаванымі абсалютна ўсе касметалагічныя працэдуры.\nА яшчэ Святлана Антонаўна цудоўная мама дачушкі і сына. Адказваючы на пытанне, як у сям’і ўдаецца сумяшчаць неспакойную работу жонкі-медыка і не менш клапатлівую і рызыкоўную – мужа-праваахоўніка, заўважыла: “Проста, трэба вельмі любіць тое, чым займаешся”. Яно і так: розум засцеражэ ад таго, што рабіць няварта, і толькі сэрца падкажа, якой справе прысвяціць жыццё. Сэрца Святланы Гарагляд не памылілася.


Андрэй Дзьмітрыеў: «Нас цікавіць барацьба за лідэрства ў галовах людзей» — Гавары Праўду\nЦі трэба беларускай апазыцыі ўжо цяпер пачынаць перадвыбарчую прэзыдэнцкую кампанію? Што лепш — змагацца за адзінага кандыдата ці ісьці асобнымі калёнамі? Ці здолее хоць нейкая апазыцыйная сіла асобна сабраць сто тысяч подпісаў? На гэтыя ды іншыя тэмы дыскутуюць кіраўнік руху «За свабоду» Юрась Губарэвіч, лідэр «Гавары праўду» Андрэй Дзьмітрыеў і намесьнік старшыні Партыі БНФ Аляксей Янукевіч. Вядзе дэбаты Віталь Цыганкоў.\nВыказванньні Андрэя Дзьмітрыева:\nВыбарчая кампанія ўжо пачалася. «Гавары праўду» вырашыла ўвесьці новы стандарт у палітыцы — пачынаць выбарчую кампанію не за 6 месяцаў, не за тры месяцы, а за паўтара-два гады да выбараў. Бо Лукашэнка гэтую кампанію ўжо пачаў — справа дактароў, справа прафсаюзаў, справа БелТА.\nМы гатовыя да таго, што мы не ідзем супраць іншых кандыдатаў. Кожны працуе са сваёй часткай грамадзтва, але мы ня ставім вылучэньне свайго кандыдата ў залежнасьць ад дзеяньняў іншых.\nКалі іншыя партыі хочуць аб’ядноўвацца — калі ласка. Мы, «Гавары праўду», шмат працуем у рэгіёнах, мы бачым, чаго хочуць людзі, бачым адказнасьць, каб іх інтарэсы былі прадстаўленыя. Я ня згодны, што «адзіны» будзе прадстаўляць шырокую грамадзкасьць. «Адзіны» будзе прадстаўляць апазыцыйную грамадзкасьць. І важна, каб ён быў. Але нашы выбарнікі — гэта іншыя людзі, важна, каб у іх быў кандыдат.\nЯ не разумею, чаму НАТО — гэта прынцыповая каштоўнасьць, а нармальная пэнсійная сыстэма ці рэформа аховы здароўя — не прынцыповая. Мы за маральную палітыку, а не за тое, каб рабіць рэформы за кошт людзей. Мы хочам уцягваць у палітыку звычайнага чалавека.\n«Гавары праўду» прынцыпова адмовілася ад барацьбы за лідэрства ўнутры апазыцыі. А «адзіны» — менавіта пра гэта. А нас гэта не цікавіць. Нас цікавіць барацьба за лідэрства ў галовах людзей.\nТеги: Андрей Дмитриев, власть и общество, единство оппозиции, Единый кандидат, имидж оппозиции, перспектива, планы на будущее, Президентские выборы


Навагоднія цуды – дзецям – NG-PRESS.BY\n14.12.2020 14.12.2020 - МАГІЛЁЎШЧЫНА, Рэгiёны\nНавагодняя дабрачынная акцыя “Нашы дзеці” стартавала ў Магілёўскай вобласці.\nТрадыцыйна ў рамках акцыі ва ўсіх раёнах вобласці адбудуцца дабрачынныя навагоднія святы. Будуць арганізаваны таксама калядны кадэцкі баль і абласны навагодні баль для вучнёўскай і студэнцкай моладзі. Усе мерапрыемствы пройдуць з улікам выканання неабходных санітарна-эпідэміялагічных патрабаванняў, удзел у іх прымуць прадстаўнікі мясцовай выканаўчай улады.\nАрганізацыі і прадпрыемствы вобласці ў перыяд калядных і навагодніх святаў наведаюць 52 дзіцячыя дамы сямейнага тыпу, 23 цэнтры карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі, 6 дзіцячых сацыяльных прытулкаў, 10 інтэрнатных устаноў абласнога падпарадкавання, Вясноўскі дом-інтэрнат для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця, Магілёўскі спецыялізаваны дом дзіцяці.\nАсаблівасцю правядзення акцыі “Нашы дзеці” на Магілёўшчыне ўжо дзявяты год з’яўляецца дабрачынны марафон “Сагрэем дзіцячыя сэрцы”, арганізаваны рэгіянальным аддзяленнем РГА “Беларускі дзіцячы фонд” пры падтрымцы аблвыканкама. Марафон прыцягвае ўвагу жыхароў вобласці і спрыяе аказанню матэрыяльнай дапамогі дзецям з малазабяспечаных і шматдзетных сем’яў, дзецям-сіротам, дзецям-інвалідам і дзецям, якія апынуліся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі.\nАдметна, што дэлегацыі навучэнцаў Магілёўскай вобласці таксама прымуць удзел у навагодніх дабрачынных святах у сталіцы, у тым ліку і ў свяце ў Палацы Рэспублікі з удзелам Прэзідэнта.\nДабрачынная акцыя “Нашы дзеці” працягнецца ў рэгіёне да 10 студзеня 2021 года. За гэты час навагоднія цуды будуць падораны сотням магілёўскіх хлопчыкаў і дзяўчынак.