Главная » Случчина » Топонимия » Улицы Слуцка или слуцкие годонимы » Па старых адрасах (Газета «Слуцкі край», 12.11.2009)\nУ Стары горад Слуцка з усходняга боку можна было трапіць толькі праз каменныя, у два ярусы, вароты. Паколькі дарога да іх вяла з боку прадмесця (спачатку – невялікага паселішча) Востраў, то і называліся яны Востраўскія. Частка дарогі ад варот да замка з часам аформілася ў вуліцу з такой жа назвай – Востраўская (цяпер – завулак «Крестьянский»).\nЗ левага боку ў самым пачатку вуліцы ў 1419 годзе пабудаваны парафіяльны рымска-каталіцкі касцёл – фара. Быў ён адным са старэйшых, у перыяд рэлігійнай барацьбы і распраў з пратэстантамі была складзена песня з такімі словамі:\nСтарша Слуцка фара,\nЧем нямецка фара…\nФара выходзіла на гандлёвую плошчу горада. Калі адбудоўвалі горад пасля нападу крымскіх татар, плошчу перанеслі на процілеглы бок замка. У 1666 годзе па жаданню губернатара Слуцкага княства Казіміра Клакоцкага пры фарным касцёле заснаваны шпіталь, які знаходзіўся пад патранажам брацтва Святой Ганны. Касцёл дзейнічаў да 1852 года, пасля яго разбурэння на гэтым месцы ўзведзена капліца.\nСправа ў пачатку Востраўскай знаходзілася царква Уваскрэсення Хрыстова, яе называлі Васкрасенскай. Прымыкала да яе тэрыторыя яшчэ адной царквы – Святой Велікамучаніцы Варвары – Варварынская. Абедзве яны былі драўляныя, пацярпелі ад пажараў. Васкрасенская была адноўлена, а Варварынская ў канцы ХVIII стагоддзя пабудавана ў іншым месцы – на могілках. На Востраўскай знаходзілася яшчэ адна царква – Ражджаства Хрыстова, якая праіснавала да пачатку ХІХ стагоддзя.\nВуліца Востраўская была вузенькай, тратуар ішоў толькі з аднаго боку, а дзве падводы разміналіся з цяжкасцю. У 1831 годзе пасля завяршэння будаўніцтва ўчастка Маскоўска-Варшаўскай шашы сфарміравалася вуліца Шасейная. Дарога ад прадмесця стала выводзіць прама да яе. Так пераўтваралася Востраўская, крыху змяніўшы свой напрамак. Ранейшую вуліцу перайменавалі ў Васкрасенскі завулак.\nПаслярэвалюцыйныя 1920-я гады ўнеслі змены ў звыклае размеранае жыццё жыхароў завулка. Царкву закрылі, знялі купал, а прамавугольны высокі будынак прыстасавалі пад інтэрнат для рабочых. Завулак атрымаў новую назву – Сялянскі.\nУ 1930-я гады ў інтэрнаце ўзнік пажар, будынак згарэў поўнасцю. І яшчэ адна непрыемная падзея адбылася ў завулку Сялянскім. Тут жыў свяшчэннік Мікалай Іванавіч Шамяціла, які пасля заканчэння Маскоўскай духоўнай акадэміі быў епіскапам у Слуцку. У 1926 годзе яго арыштавалі за «хранение и распространение стихотворения Сергея Есенина «Послание евангелисту Демьяну», але хутка справа была спынена. Аднак у 1929 годзе рэпрэсіравалі яго сына Барыса, а ў 1933 годзе арыштавалі і М.І. Шамяцілу, прыгаварылі да васьмі гадоў пазбаўлення волі. Справа, па якой яго асудзілі, была гучнай – па ёй праходзілі 48 чалавек, у тым ліку магілёўскі і віцебскі епіскапы. У 1933 годзе ў Мінску ў турме Шамяціла памёр.\nПасля Вялікай Айчыннай вайны завулак Сялянскі называюць Крестьянским.\nЗа тэрыторыяй Раждзественскай царквы ад Востраўскай направа ішла невялікая вуліца Езуіцкая. Назву сваю яна атрымала ад пабудаваных тут у ХVII–XVIII стагоддзях касцёла і манастыра езуітаў (каталіцкі манаскі ордэн). Пры іх была школа, тэрыторыю ўпрыгожваў сад.\nУ 1840 годзе манастыр і касцёл закрылі, а драўляныя будынкі разабралі. Пасля гэтага вуліцу называюць Казначэйскай. Чаму? Да таго часу яна ўжо сфарміравалася і выходзіла да двухпавярховага будынка на Шасейнай – банка-казначэйства. Як успамінала случчанка Л.І. Гурская, кандыдат медыцынскіх навук, у свой час вядомы на Случчыне тэрапеўт, казначэйства тут размяшчалася да 1920 года. Пазней, калі будынка не стала, вуліцу перайменавалі ў Зімнюю.\nЗа фарным касцёлам пачыналася вуліца Фарская, цяперашняя Рэвалюцыйная. За фарай з правага боку на вуліцу выходзілі гандлёвыя лаўкі, а насупраць злева быў паштовы дом. На Фарскай у ХІХ – пачатку ХХ стагоддзя знаходзіліся дзве навучальныя ўстановы: музычная школа і жаночая гімназія. У 1912 годзе ў гімназіі займаліся 370 дзяўчынак.\nВядома, што ў Слуцку вучылі музыкантаў з ХVІІІ стагоддзя, калі быў адкрыты тэатр. Слуцкая капэла музыкантаў выступала з 1746 года. Музычныя традыцыі развіваліся і захоўваліся, нягледзячы на тое, што тэатр перавялі ў Нясвіж. У сярэдзіне ХІХ стагоддзя пра музычнае жыццё Слуцка неаднаразова пісалі ў губернскай прэсе, адзначаліся лепшыя музыканты: Пётр Карафа-Корбут, які іграў на ўсіх музычных інструментах і напісаў шмат музычных твораў; Караль Стрэлка – незвычайна здольны гітарыст; настаўнікі ігры на скрыпцы і фартэпіяна Антон Лінкевіч і Францішак Лапата і іншыя.\nУ 1919 годзе вуліца Фарская перайменавана ў вуліцу імя Луначарскага (1875–1933 гады) – у гонар першага народнага камісара краіны Саветаў, пісьменніка, крытыка, мастацтвазнаўца. Аднак гэта назва праіснавала крыху больш за два дзесяцігоддзі, а потым яна стала называцца Рэвалюцыйнай.\nУ ХVII стагоддзі на беразе ракі цераз плошчу насупраць Востраўскай манахі-бернардзінцы заснавалі манастыр, да якога прымыкаў касцёл. Спачатку яны былі драўляныя, а ў ХVІІІ стагоддзі ўзведзены каменныя пабудовы. У 1820 годзе да манастыра прыбудаваны касцёл. Вуліца, на якой яны знаходзіліся, называлася Усцінаўская (цяперашняя Чырвонаармейская). Невялікі яе адрэзак (цераз мост) выходзіў у Новы горад перпендыкулярна Сенатарскай.\nЗа тэрыторыяй манастыра ў 1759 годзе пабудаваны тэатр «Комедигауз». Адзначу, што ў сярэдзіне ХVIII стагоддзя ў Слуцку пры двары князя Іераніма Фларыяна Радзівіла адкрыты прафесійны тэатр. Для выступленняў у яго запрашалі драматычных акцёраў, камедыянтаў. У тэатры выступалі спевакі, танцоўшчыкі, прыдворная капэла музыкантаў, ставіўся балет, працаваў тэатр марыянетак і ценяў. Для тэатральных прадстаўленняў выкарыстоўваліся розныя памяшканні – манеж, зброевыя палаты і іншыя. Таму і вырашылі пабудаваць тэатр. У новым будынку тэатральная зала была ўпрыгожана люстэркамі, сцены – размаляваныя, віселі люстры. Перад сцэнай знаходзілася спецыяльнае месца для аркестра. Гледачы – князь і яго сям"я, прыдворныя, госці. Побач з тэатрам пабудавалі флігелі – у іх жылі музыканты і спевакі, знаходзілася балетная школа. Вучылі пры тэатры і музыкантаў — вучнямі былі адораныя дзеці слуцкіх мяшчан, а ў балетную школу прывезлі нават трох негрыцянят. Пасля смерці князя Іераніма ў 1760 годзе тэатр перавялі ў Нясвіж.\nУ першай палове ХІХ стагоддзя ў Нясвіж накіравалі і манахаў, а манастыр закрылі. У ім размясцілі казармы.\nУ 1860-х гадах у Беларусі, у тым ліку і ў Слуцку, актывізаваўся рэвалюцыйна-дэмакратычны рух, праходзілі тайныя сходы, мітынгі, збор зброі для паўстанняў і так далей. Віленскі генерал-губернатар распараджэннем ад 22 лютага 1863 года аб"явіў Слуцк на ваенным становішчы. Уся паўната ўлады перададзена ваеннаму начальніку, камандзіру 33-га Данскога казацкага палка палкоўніку Астахаву. У казармах на Усцінаўскай размясціліся казакі, вуліцу перайменавалі ў Казацкую. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў будынку былога манастыра размясціўся павятовы ваенкамат. У 1919 годзе рашэннем павятовага выканкама вуліца Казацкая перайменавана ў Чырвонаармейскую. Пасля 1925 года ваенкамат размясціўся ў іншым будынку, а яго месца заняў ваенны шпіталь.\nУ гады Вялікай Айчыннай вайны, зразумела, вуліца не магла захаваць сваю назву: фашысцкія акупанты перайменавалі яе ў Глухую. Гэта назва праіснавала да 1950 года – у студзені рашэннем гарадскога выканаўчага камітэта і Савета дэпутатаў вуліцы вернута назва Чырвонаармейская. Адпаведна перайменаваны і завулкі. У памяшканні былога манастыра размясцілася маслабаза.\nУ ХVIII стагоддзі з"явілася назва вуліцы Замкавая. Гэта быў участак, які злучаў вуліцы Усцінаўскую і Востраўскую. Але з часам змянілася планіроўка гэтага раёна горада, у ХХ стагоддзі замест Замкавай з"яўляецца вуліца Піянерская, якая перасякае галоўную вуліцу, ідзе ўздоўж Бычка, перасякае раку і цягнецца ў бок урочышча Пупарава. Пачатак Піянерскай у другой палове ХХ стагоддзя забудоўваецца пяціпавярховымі дамамі, на ёй з"яўляецца будынак дзіцячага сада…\nПосещений: 1453. Последнее 2020-09-20 17:32:00


Catholic.by - Біскуп Буткевіч узяў удзел ў працы пленарнага пасяджэння Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы\nБіскуп Буткевіч узяў удзел ў працы пленарнага пасяджэння Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы\n27.09.2021 11:10 Тэкст: кс. Раман Суша / Фота: кс. Раман Суша, Antonella De Gregorio / Catholic.by\nЗ 23 па 26 верасня ў Рыме праходзіла чарговае пленарнае пасяджэнне Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы (РКБЕ), прысвечанае 50-годдздю існавання гэтай касцёльнай структуры. У пасяджэнні узяў удзел Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі біскуп Віцебскі Алег Буткевіч.\nРада Канферэнцый Біскупаў Еўропы — гэта структура, створаная падчас пантыфікату Папы Паўла VI для падтрымання сувязі і ўзаемадзеяння паміж епіскапатамі Еўропы. Яе мэта — спрыяць памнажэнню дабра Касцёла і абараняць яго.\nТэма сёлетняга пленарнага пасяджэння Рады — «РКБЕ: 50 гадоў на службе ў Еўропе. Памяць і перспектывы ў кантэксце энцыклікі Fratelli tutti».\nУ дакладах працоўных дзён асамблеі іерахі звярнулі асаблівую ўвагу на братэрстве і еднасці, падкрэслівалі важнасць мужнасці ў евангелізацыі і пошуку спосабаў перадачы веры новаму пакаленню.\nПасяджэнне распачалося святою Імшою ў ватыканскай базіліцы Святога Пятра, цэлебрацыю якой узначаліў Папа Францішак.\nПасяджэнне наведаў Дзяржаўны сакратар Яго Святасці Папы Францішка кардынал П’етро Паралін. Найбліжэйшы супрацоўнік Святога Айца вызначыў дзесяць кірункаў, у якіх еўрапейскія Касцёлы пакліканы дзейнічаць разам: фармацыя, братэрская дабрачыннасць, падтрымка сем’яў, абарона чалавечага жыцця, маладое пакаленне, увага да слабых і бедных, мігранты, адзінства хрысціянаў, клопат пра навакольнае асяроддзе і абарона міру.\nНа пасяджэнні новым старшынёй РКБЕ быў абраны Гінтарас Грушас, арцыбіскуп Віленскі. Яго намеснікамі сталі кардынал Жан-Клод Ольрыш, арцыбіскуп Люксембуржскі, і біскуп Ласло Нэмет, ардынарый дыяцэзіі Зрэняніна (Сербія).\nІсці разам з Божым народам заклікаў пастыраў новаабраны Старшыня РКБЕ ў нядзельнай гаміліі. Пры гэтым ён нагадаў словы Папы Францішка.\n«Мы, пастыры, ідзем з людзьмі: часам спераду, часам усярэдзіне, часам ззаду.\nДобры пастыр павінен рухацца так: наперадзе кіраваць, усярэдзіне заахвочваць і не забывацца пах статку, ззаду — таму што ў людзей таксама ёсць „нюх“. У іх ёсць нюх для пошуку новых дарог або для адшукання згубленай дарогі», — сказаў іерарх.\n«Вернемся сёння ў нашыя краіны і нашыя дыяцэзіі, каб з новымі сіламі ісці разам гэтым шляхам да будучыні, кіруючыся Духам Божым і слухаючы Бога, які гаворыць праз Яго святы народ», — заключыў арцыбіскуп Грушас.\nАбноўлена 27.09.2021 17:53\n#Рада Канферэнцый Біскупаў Еўропы (68)\n#Біскуп Алег Буткевіч (197)\nУ Мёрах ушанавалі памяць шматгадовага пробашча парафіі Уладаса Пятрайціса ў дзясятую гадавіну смерці


Міністр па ўнутраных рынках, інфарматызацыі, інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогіях ЕЭК Гегам Варданян адзначыў, што краіны Саюза і Камісія прарабілі вялікую працу па стварэнні і развіцці сістэмы. Аднак у апошнія гады назіраецца запаволенне тэмпаў развіцця праекта. Прымаючы пад увагу жыццёвы цыкл прамысловых ІТ-рашэнняў (у сярэднім пяць гадоў), для фарміравання новых падыходаў развіцця і мадэрнізацыі ІІС неабходна правядзенне комплекснай экспертызы бягучага стану сістэмы.\n«У рамках комплекснай тэхнічнай экспертызы павінен быць праведзены шэраг мерапрыемстваў – гэта экспертыза тэхнічнага забеспячэння, аналіз прававых актаў, выпрацоўка новых падыходаў праектнага кіравання для такога складанага, маштабнага, міждзяржаўнага праекта, а таксама разгляд стратэгічных напрамкаў Саюза, якія вызначаюць развіццё ІІС», – адзначыў Гегам Варданян.\nУ рамках прынятага рашэння ЕЭК арганізуе конкурс па вызначэнні выканаўцы работ для правядзення комплекснай тэхнічнай экспертызы ІІС. Прыняць удзел змогуць арганізацыі з усіх краін-удзельніц Саюза.\nЗгодна з распараджэннем, да канца I квартала 2021 года плануецца прадставіць у Калегію Камісіі інфармацыю аб выніках комплекснай тэхнічнай экспертызы ІІС, уключаючы рэкамендацыі па яе развіцці і мадэрнізацыі, а затым далажыць Савету ЕЭК аб выніках рэалізацыі работ.\nІнтэграваная інфармацыйная сістэма (ІІС) – гэта геаразмеркаваная інфармацыйная сістэма, якая забяспечвае інфармацыйнае ўзаемадзеянне для рэалізацыі агульных працэсаў, міждзяржаўны абмен дадзенымі і электроннымі дакументамі, а таксама дзейнасць органаў Саюза. Ідэя праекта была прапанавана яшчэ ў 2009 годзе. У адпаведным Рашэнні Камісіі Мытнага саюза ад 21 кастрычніка 2009 года сістэма называлася «Інтэграваная інфармацыйная сістэма знешняга і ўзаемнага гандлю Мытнага саюза (ІІСЗУГ)». У 2014 годзе ў Дагаворы аб Саюзе было ўстаноўлена, што на аснове пашырэння функцыянальных магчымасцяў ІІСЗУГ праводзяцца работы па стварэнні, забеспячэнні функцыянавання і развіцця інтэграванай інфармацыйнай сістэмы Саюза і павінны быць аўтаматызаваны больш за 80 агульных працэсаў паміж упаўнаважанымі органамі дзяржаў Саюза. За шэсць гадоў аўтаматызавана толькі 19 агульных працэсаў.


Трагічны лёс "узвышаўцаў" | Arche.by\nТрагічны лёс «узвышаўцаў»\nПаглядзіце на гэты вядомы здымак. Ён зроблены быў у Менску ў 1929 годзе. Якія прыгожыя, маладыя і таленавітыя беларускія хлопцы на ім сфатаграфаваны!\nГэта яны стварылі ў 1926 годзе беларускае літаратурна-мастацкае згуртаванне «Узвышша» – аб’яднанне беларускіх пісьменнікаў, якое праіснавала да снежня 1931 года. Аб’яднанне выдавала літаратурны часопіс «Узвышша» (1927–1930), зборнікі творчасці сваіх сяброў.\nНа здымку (злева направа сядзяць): Язэп Пушча, Адам Бабарэка, Уладзімір Дубоўка, Кузьма Чорны, Кандрат Крапіва. Стаяць (злева направа) Максім Лужанін, Сяргей Дарожны, Антон Адамовіч, Тодар Кляшторны, Змітрок Бябуля (сядзіць), Уладзімір Жылка, Васіль Шашалевіч і Пятро Глебка. Старшынёй „Узвышша” быў Кузьма Чорны, намеснікам – Кандрат Крапіва, сакратаром – Адам Бабарэка.\nСамы старэйшы сярод гэтых хлопцаў – Змітрок Бядуля, яму тады споўнілася 36 гадоў, а самымі маладымі былі Сяргей Дарожны, Максім Лужанін і Антон Адамовіч – яны мелі толькі па 20 гадоў.\nДа 1929 года гэтыя хлопцы ўжо павыдавалі свае цудоўныя і арыгінальныя кнігі, якія да сённяшніх дзён застаюцца ўзорам сапраўднай беларускай літаратуры. Хороша і таленавіта ішоў у літаратуру Язэп Пушча. У 1925 годзе ён выдае першы зборнік паэзіі пад выдатным загалоўкам „Раніца рыкае”, потым выходзяць кнігі вершаў „Vita” (1926), „Дні вясны” (1927), „Песні на руінах „ (1929). Даўно я не чытаў радкоў падобных да гэтых Язэпа Пушчы:\nРаніцу шчэбет пільнуе\nУ лісці жоўта-зялёным.\nТуліцца жнівень пад пуняй\nЗ ношкай аўсянай саломы…\nБыла падрыхтаваная да выдання кніга «Мой маніфест» (схаваная ў вуллі, а затым, пасля арышту брата, спаленая сястрой Лёдзяй). Быў падрыхтаваны да друку, але таксама не выйшаў і зборнік лірыкі «Грэшная кніга». Але ў канцы 1920-х ўскладніліся пошукі паэта, у некаторых яго творах прагучалі песімістычныя ноты.\nЛетам 1930 года Язэп Пушча быў арыштаваны ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі» і асуджаны пазасудовым органам НКУС 10 красавіка 1931 года, як «член контррэвалюцыйнай арганізацыі» і за «антысавецкую агітацыю» да 5 гадоў пазбаўлення волі. Тэрмін адбываў у Чэбаксарах, Шадрынску. Летам 1935 года яго вызвалілі. У 1937–1941 гадах жыў у Мурамскім раёне Уладзімірскай вобласці (Расія), настаўнічаў. У гады Другой сусветнай вайны змагаўся на фронце. Пасля зноў жыў у Мурамскім раёне. Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 30 студзеня 1956 года. Вярнуўся з сям’ёй у Беларусь у 1958 годзе. Да апошніх дзён жыў у Мінску. Памёр у 1964 годзе.\nАдам Бабарэка пісаў вершы, апавяданні, распрацоўваў пытанні літаратуразнаўства і эстэтыкі, даследаваў літаратурны працэс. У 1925 годзе ён выдаў зборнік „Апавяданні”, рыхтаваў новыя кнігі. Але 25 ліпеня 1930 года яго арыштоўваюць у Мінску па справе «Саюза вызвалення Беларусі» і асуджваюць да 5 гадоў ссылкі. Год прабыў у мінскай турме, а потым ссылку Адам Бабарэка адбываў у г. п. Слабадское Кіраўскай вобласці, з канца 1934 г. у Кіраве (Вятка), працаваў бухгалтарам. Тэрмін ссылкі быў падоўжаны на 2 гады ў адміністрацыйным парадку. Паўторна арыштаваны 24 ліпеня 1937 у рамках сфабрыкаванай маштабнай акцыі па рэпрэсаванні беларусаў, сасланых АДПУ у пачатку 1930-х гадоў. Паводле пастановы «тройкі» па Кіраўскай вобласці ад 15 лютага 1938 атрымаў 10 гадоў зняволення ў лагерах. Пакаранне адбываў у пасёлку Княж-Пагост Комі АССР у Паўночным чыгуначным лагеры НКУС, дзе памёр у лагернай бальніцы…\nУладзімір Дубоўка – адзін з таленавітых „узвышаўцаў”. Да 1929 года з друку выйшлі ягоныя зборнікі вершаў «Строма» (1923), «Трысцё» (1925), «Сгеdо» (1926), «Наля» (Масква, 1927). Паэта арыштавалі летам 1930 года ў Крамлі па справе «Саюза вызвалення Беларусі» і асудзілі на 5 гадоў высылкі ў Яранск. У ліпені 1935 года тэрмін высылкі быў падоўжаны на 2 гады. У лістападзе 1937 года Уладзіміра Дубоўку асудзілі на 10 гадоў пазбаўлення волі. Пакаранне адбываў у Кіраўскай вобласці, Чувашыі, на Далёкім Усходзе. У зняволенні літаратурнай працай не займаўся. У 1949 годзе яго зноў арыштоўваюць у Грузіі. Асобай нарадай МДБ СССР у красавіку 1949 года асуджваюць на 25 гадоў зняволення. Канчаткова быў рэабілітаваны 15 лістапада 1957 года. Пасля рэабілітацыі жыў у Маскве.\nУладзімір Дубоўка яшчэ ў 1925 годзе напісаў класічны верш „О Беларусь, мая шыпшына”. Гэты верш сёння ведае кожны свядомы беларус. Ён пачынаецца так:\nЧарнобылем не зарасцеш…\nКажуць, што Уладзімір Дубоўка, калі жыў у Маскве, трымаў на балконе чамаданчык са сталярскім рыштункам, які дапамагаў паэту зарабляць на кавалак хлеба на Далёкім Усходзе і ў Краснаярскім краі. Не выкідваў і не забываў – думаў, што яшчэ спатрэбіцца…\nКузьма Чорны пражыў 44 гады. У 1920-х гадах ён выдаў кнігі апавяданняў «Апавяданні» (1925), «Срэбра жыцця» (1925), «Па дарозе» (1926), «Пачуцці» (1926), «Хвоі гавораць» (1926), «Вераснёвыя ночы» (1929). Яго арыштавалі 14 кастрычніка 1938 года. Прасядзеў у Мінскай турме 8 месяцаў, з іх 6 – у камеры-адзіночцы. Быў катаваны. Вызвалены летам 1939 года. Тры новыя раманы, аб’ёмнае літаратуразнаўчае даследаванне паэмы Я.Коласа «Новая зямля» згарэлі ў першыя дні вайны. У адным з лістоў да аўтара гэтага матэрыялу Сяргей Панізьнік напісаў: «Вунь нядаўна прачытаў: прыводзяць словы Кузьмы Чонага з допытаў, як ён на Купалу, Коласа бурчэў… Пасядзеў бы такі “даследчык” голай задніцай на ножцы стула… Не магу спраўдзіць словы падглядчыка выпадковага, быццам бачыў пакінуты Максімам Лужанінам на машынцы тэкст чарговага даносу сакратара на свайго падапечнага… Тэксты прызнанняў з інквізітарскіх камер – чорная энцыклапедыя, дзе тэксты прымушаныя можна прабачыць. А вось дабраахвотна-паслужныя даносы прачытаць бы. Чэшскія будзіцелі выхоўвалі анямечаны народ шпількамі пад рабро: „Народ мой! Я цябе люблю, таму маю права цябе ненавідзець”. Вычытаў, што на душу насельніцтва Беларусь займае першае месца па рэпрэсаваных”.\nНайлепшы лёс з усіх „узвышаўцаў” „выпаў” на долю Кандрата Крапівы. Да 1929 года ён трымаў у руках свае кнігі сатыры і гумару «Асцё» (1925), «Крапіва» (1925), «Біблія» (1926), «Байкі» (1927). Кандрат Крапіва пражыў 95 гадоў, двойчы атрымліваў Сталінскую прэмію, Дзяржаўную прэмію СССР, стаў Народным пісьменнікам Беларусі, акадэмікам. Уважліва паглядзіце на гэты фотаздымак. Кандрат Крапіва сядзіць неяк убаку ад усіх сваіх сяброў, здаецца, што ён неяк ад іх аддаляецца, сароміцца. Гляджу на здымак і прыгадваецца верш Кандрата Крапівы, напісаны ў 1925 годзе. Ён называецца „Язычок”. Ці не пра сябе самога і свой язык паэт напісаў:\nВось дык ладзіць!\nВось дык гладзіць!\nВось дык ліжа!\nВось тут лізні\nРазоў ля ста,\nВось так! Вось так!\nШто ні скажа –\nМаслам маж а\nЗ плеч да лытак.\nВось дык крытык!\nВось бы гэты язычок\nЎ прыбіральню на цвічок!\nКандрат Крапіва выступаў супраць рэабілітацыі многіх беларускіх паэтаў, у тым ліку і „узвышаўцаў” – былых яго сяброў. Калі пасля 30-гадоў ростані Уладзімір Дубоўка прыехаў у Мінск і зайшоў у Саюз пісьменнікаў, дзе старшынёй быў Пятрусь Броўка, які патэлефанаваў Крапіве, што вярнуўся Дубоўка, Крапіва сказаў: „О, прыехаў… Ты ведаеш аніяк не магу з ім спаткацца цяпер. Нарада ў Акадэміі. Разумеш… Ды і юбілейныя клопаты даймаюць…”. Тады Пятрусь Броўка патэлефанаваў Максіму Лужаніну. Але той толькі сказаў: „Калі ласка, перадай маё вітанне. А пра сустрэчу… Папрасі на іншы раз. Цяпер аніяк не выпадае…”. Пра гэта „спатканне” добра сказаў Алесь Пашкевіч у сваёй кнізе „Круг” (Мінск, 2006)…\nМаксіма Лужаніна НКВД толькі трохі напалохаў. Ён быў арыштаваны ДПУ БССР 15 сакавіка 1933 года ў Мінску па справе «Беларускай народнай грамады» і, як «член контррэвалюцыйнай нацдэмаўскай арганізацыі», высланы да 2 гадоў ссылкі. Адпраўлены ў ссылку ў Марыінск Кемераўскай вобласць, але праз некалькі месяцаў быў вызвалены і вярнуўся дадому. Паўстае пытанне: чаму яго так хутка вызвалілі? Міхась Скобла ў сваёй кнізе „Краса і сіла” згадвае, што „некаторыя даследчыкі, спасылаючыся на архіўныя дакументы, сцвярджалі, што М.Лужанін у тыя гады ў адносінах да сваіх калег-пісьменнікаў паводзіў сябе не лепшым чынам. Але зусім бязгрэшных тады было вельмі мала…”.\nПобач з Максімам Лужаніным стаіць мой зямляк са Слоніма паэт Сяргей Дарожны. Аднойчы ён прачытае свае паэтычныя радкі Кузьму Чорнаму. А пасля слоў: Беларусь больш не стане крыжам пры дарозе з Хрыстом распятым, Кузьма Чорны расчуліўся. Сяргей Дарожны быў арыштаваны ДПУ БССР 29 жніўня 1936 года і асуджаны на 8 гадоў пазбаўлення волі. Яго абвінавачвалі ў падрыхтоўцы замаху на першага сакратара ЦК КП(б)Б М. Гікалу, пра якога паэт збіраў матэрыялы для кнігі. Рэчыўным доказам нават быў кухонны нож, які чакісты пабачылі на яго кухонным стале. Юнака адправілі на будаўніцтва Камсамольска-на-Амуры, дзе ён і загінуў у канцлагеры Ніжне-Амурскі ў 1943 годзе…\nКалі б Антон Адамовіч пасля Другой сусветнай вайны не з’ехаў на Захад, праз пэўны час ён таксама апынуўся б у сталінскіх лагерах. Хаця іх зведаў яшчэ да вайны. 25 ліпеня 1930 года быў арыштаваны па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Пастановай Калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1931 года яго выслалі ў Глазаў, у 1934 годзе перавялі ў Вятку (Кіраў), дзе юнак працаваў у навучальных установах. Вызвалілі толькі праз сем гадоў. У 1938 годзе Антон Адамовіч вярнуўся ў Мінск.\nУ канцы 1943 года ён пераехаў у Германію. Працаваў у газеце «Раніца» (Берлін). У лагеры для перамешчаных асоб выдаваў газету «Ведамкі», «Бацькаўшчына», часопісы «Конадні» і «Сакавік”. З 1960 года Антон Адамовіч жыў у ЗША, дзе і памёр ва ўзросце 89 гадоў…\nПаводле ўспамінаў Паўла Пруднікава, Тодара Кляшторнага называлі ў свой час «беларускім Ясеніным» праз падабенства стылю і настрою вершаў, хоць у той жа час у творчасці гэтых двух паэтаў мелася і нямала адрозненняў. Тодара Кляшторнага закатавалі ў мінскай турме НКВД, калі яму было толькі 34 гады. Беларускі эмігрант з Аўстраліі Сымон Шаўцоў згадваў, што Тодар Кляшторны часта насіў з сабою ў клетцы канарэйку, якую вучыў размаўляць. Рабочыя-муляры ведалі, што ён – паэт. З рыштаванняў забачаць яго й гавораць: «Вунь, ідзе пралетарскі паэт!» Пыталіся: «Як спявае канарэйка?» «Не спявае, а плачыць у клетцы канарэйка», – адказваў Тодар. Гэта ён у адным з вершаў сказаў: „Ходзім мы пад месяцам высокім, а яшчэ пад ГПУ”…\nДа 1929 года ў Змітрака Бядулі выйшлі з друку кнігі паэзіі «Пад родным небам» (1922), «Буралом» (1925), «Паэмы» (1927), зборнікі апавяданняў «На зачарованых гонях» (1923), «Апавяданні» (1926), «Выбраныя апавяданні» (1926), «Танзілія» (1927), «Дэлегатка» (1928). Усе „узвышаўцы” вельмі любілі і паважалі Змітрака Бядулю – яўрэя па нацыянальнасці, але вялікага беларускага літаратара і сябра. Як згадвае Міхась Скобла, смерць у Змітрака Бядулі была трагічнай. У 1941 годзе эшалон з бежанцамі спыніўся на станцыі паблізу горада Уральска. Пісьменнік выбег па кіпень і не паспеў ускочыць на прыступку вагона адыходзячага цягніка. Кінуўся бегчы наўздагон і – не вытрымала сэрца, памёр проста на рэйках. Там яго ва Уральску і пахавалі. Родны брат Змітрака Бядулі Ізраіль Плаўнік разам з Сяргеем Дарожным у 1926 годзе выдаў кнігу вершаў „Звон вясны”. Пазней Ізраіля Плаўніка арыштуюць і будуць катаваць у турме ДПУ. Ад катаванняў ён звар’яцее і памрэ ў псіхіятрычнай бальніцы…\nЛетам 1930 года Уладзіміра Жылку арыштавала пад Мінскам ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Пры вобыску на кватэры ў яго забралі 27 кніг, шмат пісьмаў і рукапісаў. А пастановай калегіі АДПУ ў 1931 годзе ён быў асуджаны на 5 гадоў ссылкі, якую адбываў ва Уржуме Кіраўскай вобласці, дзе працаваў загадчыкам гаспадаркі і выкладчыкам літаратуры ў медыцынскім тэхнікуме. Памёр ад туберкулёзу лёгкіх.\nУладзімір Жылка пахаваны на мясцовых могілках Уржума. Ён вельмі хацеў быць пахаваным у Вільні, горадзе, які вельмі любіў:\nО, места, – ўсё цуд, хараство!\nУзнята рашуча брыво!..\nМесца пахавання Васіля Шашалевіча невядомае. Ён двойчы быў арыштаваны сталінскімі халуямі і знішчаны далёка ад Беларусі. Паэт Сяргей Грахоўскі прыгадваў: «З Васілём Шашалевічам часта апыналіся за адным сталом, разам выходзілі, гаварылі, непрыкметна спускаліся па Камсамольскай вуліцы на Нямігу і даходзілі аж да яго дома на вуліцы Вызваленьня ў Мінску. Гэтыя праходкі для мяне былі найлепшаю школаю: Васіль Антонавіч мне расказваў пра Шэкспіра і Ібсэна, Астроўскага, Сухава-Кабыліна, натхнёна чытаў вершы Генрыха Гейне і Баратынскага…”. Васіль Шашалевіч напісаў п’есы «Апраметная» (другая назва «Зруйнаваная цемра», 1925), «Змрок» (1927), «Трэцяя сіла» (1926–1928, не захавалася), «Воўчыя ночы» (1927–1929) і шмат іншых.\nПятру Глебку пашанцавала ў жыцці амаль так як і Кандрату Крапіве. Ён таксама не быў рэпрэсаваны. Як член дэлегацыі Беларускай ССР Пятро Глебка неаднаразова ўдзельнічаў у рабоце сесій Генеральнай Асамблеі ААН у Нью-Йорку, дзе некалі нават сустрэўся з Антонам Адамовічам, што нават не ведаў нават НКУС. Пра што яны размаўлялі, сёння проста можна здагадвацца. Паэт у свой час узначальваў Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору (ІМЭФ) АН БССР (1957–1969), а затым усё аддзяленне грамадскіх навук. Ён заўсёды клапаціўся аб развіцці роднай мовы…\nВось такі няпросты і трагічны лёс былых „узвышаўцаў”. Многія з іх пражылі ўсяго 30-40 гадоў. Лёс іх раскінуў па былой вялікай савецкай краіне і многіх не вярнуў на Бацькаўшчыну. Яны шмат маглі зрабіць для Беларусі, для роднай літаратуры, культуры, але не змаглі. Толькі гэты стары здымак нам сёння нагадвае той час, калі беларускія хлопцы-літаратары былі разам і былі шчаслівымі.


UROTRIN купіць парашок ад 44Руб. у Беларусі\nПарашок Urotrin для аднаўлення патэнцыі купіць у Беларусі\nДля атрымання Urotrin у Беларусі, трэба:\nАкцыя! Купіце Urotrin па 50% зніжцы.\nUrotrin для аднаўлення мужчынскага здароўя\nUrotrin – сучасны прэпарат новага пакалення, накіраваны на рашэнне многіх праблем, звязаных з палавымі і мачы-вывадны органамі. Гэта унікальны актыўны біягенных комплекс. У яго складзе ўтрымліваюцца выключна прыродныя кампаненты, што робіць яго абсалютна бяспечным для чалавечага арганізма, аказвае дзеянне на ліквідацыі існуючых праблем са здароўем.\nБольш падрабязную інфармацыю аб прэпараце Urotrin\nУмацаванню мужчынскага здароўя спрыяюць правільнае харчаванне, лёгкія фізічныя нагрузкі і здаровы лад жыцця. Ужыванне харчовых дабавак натуральнага паходжання дазваляе пазбавіцца ад захворванняў мочапалавой сістэмы і можа прымяняцца ў якасці прафілактыкі. Прэпарат натуральнага паходжання Urotrin - з'яўляецца сучасным рашэннем такіх праблем, як хваравітыя адчуванні і дыскамфорт пры мачавыпусканні, заўчасная эякуляцыя, слабая патэнцыя і многіх іншых.\nВынік прыкметны ўжо пасля першых прыемаў сродкі. Яно валодае ярка выяўленым эфектам. Выдатна засвойваецца ў арганізме чалавека любога ўзросту. Не дае пабочных рэакцый.\nАсноўным перавагай прэпарата з'яўляецца яго натуральны склад, які не нясе негатыўнага ўздзеяння на здароўе. Шматлікія водгукі мужчын, якія здолелі пазбавіцца ад сваіх праблем з дапамогай прэпарата, толькі пацвярджаюць яго эфектыўнасць. Сродак не толькі дапамагае пазбавіцца ад вышэйпералічаных праблем, але і з'яўляецца выдатнай прафілактыкай іх узнікнення. І гэта даказана на падставе праведзеных даследаванняў у навуковых лабараторыях.\nВыкарыстанне прэпарата Urotrin дазваляе адчуць палегку ўжо пасля першых употреблений. З'яўляецца доўгачаканае палягчэнне, знікаюць боль, дыскамфорт і іншыя праявы запалення. Самаадчуванне паляпшаецца, мужчына пачынае жыць новай, нармальнай жыццём. Наяўнасць у складзе натуральных кампанентаў з'яўляецца гарантам адсутнасці пабочных з'яў і негатыўных рэакцый арганізма.\nАдметнай асаблівасцю прэпарата з'яўляецца яго нізкі кошт, пры ўмове высокай эфектыўнасці. У прэпарата Urotrin няма аналагаў, паколькі яго натуральны склад і эфектыўнасць здольныя вырашыць праблемы з мужчынскім здароўем у кароткія тэрміны. Менавіта таму яго смела можна назваць унікальным сродкам у барацьбе з такімі непрыемнымі, але частымі праблемамі, якія ўзнікаюць у арганізме сучасных мужчын.\nАсноўнае дзеянне дабаўкі заключаецца ў уздзеянні на мочеполовую сістэму мужчыны. Яна можа прымяняцца ў якасці прафілактыкі ўзнікнення праблем пры наяўнасці запалення або парушэннях працы прадсталёвай залозы. Прэпарат валодае хуткім дзеяннем, вырашае комплекс праблем, сярод якіх можна адзначыць наступныя:\nУмацоўвае нервовую сістэму і павышае здольнасць арганізма пераносіць стрэс. У выніку мужчына адчувае сябе моцным і адпачылым.\nСтабілізуе стан гарманальнага фону.\nЎздзеянне прэпарата пазбаўляе ад заўчаснай эякуляцыі. Актыўныя кампаненты дабаўкі запавольваюць працэс семявывяржэння.\nПамяншаецца колькасць маларухомых палавых клетак, што павялічвае шанцы на хуткае зачацце.\nЛіквідуе эректільной дысфункцыю, якая часта назіраецца ў мужчын сярэдняга і пажылога ўзросту.\nАднаўляе парушаны абмен рэчываў і спрыяе збавенню ад атлусцення.\nІ гэта далёка не ўсе перавагі дадзенага сродкі.\nПрымяненне дабаўкі Urotrin актуальна не толькі пры наяўнасці праблем са здароўем. Валодаючы комплексным уздзеяннем, яна можа прымяняцца ў якасці дабаўкі. Сродак ўжываецца для прафілактыкі наступных захворванняў:\nМалая актыўнасць народкаў і бясплоддзе.\nІмпатэнцыя і прастатыт.\nПарушэнне гарманальнага фону.\nФімоз і Ўрэтрыт.\nРэгулярнае ўжыванне дабаўкі не прынясе негатыўнага ўздзеяння. А эфект можна будзе ўбачыць у кароткія тэрміны.\nАдметнай асаблівасцю дабаўкі з'яўляецца яе натуральны склад. Унікальнасць прэпарата заключаецца ў адсутнасці хімічных дабавак, гармонаў і іншых шкоднасных рэчываў, якія выклікаюць прывыканне і іншыя негатыўныя рэакцыі. А бо гэтыя медыцынскія элементы асабліва небяспечныя для чалавечага арганізма. Дадзенае сродак ліквідуе ўсе рызыкі, якія адносяцца да здароўя мужчын, бо яно абсалютна «чыстае» і не мае ў сваім складзе падобных рэчываў. Але з чаго яно складаецца?\nУ склад дабаўкі ўваходзяць наступныя кампаненты:\nІмбірны корань - дорыць арганізму тонус і спрыяе збавенню ад таксінаў, шкодных рэчываў і іншых негатыўных злучэнняў. Яшчэ ў старажытныя часы дадзены кампанент лічыўся прыродным афрадызіякам і выкарыстоўвалі для падтрымання мужчынскай сілы. Спрыяе ўмацаванню імунітэту, дорыць бадзёрасць і падаўжае палавы акт.\nДубовая кара - аказвае ўздзеянне на якасць спермы, падвышаючы шанцы мужчыны на хуткае зачацце. Пазбаўляе ад інфекцыйнага працэсу, пры яго наяўнасці.\nВітамін Д - яго недахоп можа прывесці да сур'ёзных праблем з гарманальным фонам, атлусцення і іншым негатыўным наступствам. Ужыванне дабаўкі папаўняе прыродны запас вітаміна, павышае мышачную сілу і умацоўвае імунітэт мужчыны.\nЯдловец - з'яўляецца прыродным антыбіётыкам, якія аказваюць станоўчае ўздзеянне на арганізм. Ліквідуе запалення, бактэрыі і аднаўляе эректільной функцыю.\nЯкорцы якія сцелюцца - кампанент вядомы здольнасцю вылечваць ад імпатэнцыі. Праблема можа быць не толькі фізічнага, але і псіхалагічнага характару. Ужыванне дабаўкі дазваляе наладзіць эректільной функцыю.\nНатуральны склад сродкі становіцца асновай эфектыўнага ўздзеяння на мужчынскі арганізм, без рызыкі пабочных з'яў.\nПрэпарат закліканы змагацца з узроставымі зменамі ў мужчынскім арганізме, а яшчэ з наступствамі стрэсавых перажыванняў і іншых узрушэнняў, якія здольныя адбіцца на патэнцыі ў негатыўным ключы. Urotrin можа дапамагчы мужчынам старэйшыя за 50 гадоў або тым, хто знаходзіцца ў пастаянным напружанні і адчувае сур'ёзныя праблемы са здароўем. Дабаўка з'яўляецца найвышэйшай прафілактыкай, здольнай прадухіліць праблему.\nУ аснове біягенных комплексу толькі натуральныя кампаненты. Urotrin не з'яўляецца лекавым прэпаратам, прадстаўляючы сабой эфектыўны БАД. Ён з'яўляецца аптымальным рашэннем праблем, звязаных з мужчынскім здароўем, пазбаўляе ад стрэсу, лішняга вагі і аднаўляе гарманальны фон.\nНе магу перадаць словамі свой захапленне! Прымаю прэпарат ўсяго тыдзень, а ўжо прыкметныя першыя паляпшэння. Закажу яшчэ некалькі пачкаў, каб прапіць паўнавартасны курс.\nЗаказваў ў інтэрнэт і да апошняга думаў, што гэта fake. Атрымаў пакуначкі з urotrin і быў упэўнены, што яны мне не дапамогуць. Вырашыў паспрабаваць, начытаўшыся хвалебных водгукаў у інтэрнэце. Але хто зараз верыць водгуках? Праблемы ў мяне былі ўжо доўгі час. Urotrin быў апошняй спробай, перад паходам да лекара. І якога было маё здзіўленне, калі я стаў заўважаць першыя паляпшэння. Зараз працягваю піць парашок, але ўжо для прафілактыкі.\nПішу ад імя мужа, паколькі яго далучыць да такіх справах няпроста. Калі пачаліся першыя праблемы, наша жыццё ператварылася ў пекла. Да лекара ён ісці не хацеў, стаў злым і раздражняльным. Ды яшчэ і ў сексе былі адны няўдачы. Шпацыруючы па прасторах інтэрнэту, я адымала пра urotrin. Муж не паверыў, але я нават слухаць яго не стала. Проста замовіла прэпарат. Атрымалі мы яго дзе-то праз 2 тыдні. Увесь гэты час муж сцвярджаў, што гэта пустая трата грошай. Я ўжо і сама пачала верыць, што яму нічога не дапаможа. Але Urotrin сапраўды працуе! Муж п'е яго ўсяго 3 тыдні, а вынік на твар!\nНа сённяшні дзень у Беларусі, прадстаўлена мноства прэпаратаў, якія аказваюць ўздзеянне на эректільной функцыю і патэнцыю. Большасць з іх мае гарманальную асноўную, аказваюць толькі часовае ўздзеянне і маюць ўласцівасць выклікаць прывыканне. Такім чынам, эфект ад прэпаратаў аказваецца кароткачасовы, а сам медыкамент не ўздзейнічае на крыніцу праблемы, толькі пагаршаючы яго. Сучаснае пакаленне прэпаратаў, да якіх ставіцца Urotrin, створаны на натуральнай аснове і не проста ліквідуюць праблему, але і лечаць яе. Прымаючы прэпарат у якасці прафілактыкі або для лячэння захворванняў мочапалавой сістэмы, можна ўбачыць станоўчую дынаміку вельмі хутка.


«Аформіў дакументы — спі, працуй спакойна». Рэйд па рынку ў Ждановічах | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » «Аформіў дакументы — спі, працуй спакойна». Рэйд па рынку ў Ждановічах\nУ снежні падраздзяленні па грамадзянстве і міграцыі органаў унутраных спраў адзначылі сваё 99-годдзе. Карэспандэнты «Звязды» разам з міліцыянерамі выправіліся ў рэйд па рынку «Ждановічы» для выяўлення нелегальных мігрантаў.\nНа службу заступаем у пятніцу а 14-й гадзіне. На рынку не вельмі ажыўлена, і прадаўцоў больш, чым пакупнікоў.\nПадыходзім да гандлёвага пункта з хуткай ежай. Жанчына за прылаўкам неславянскай знешнасці з усмешкай працягвае пашпарт: «У мяне ўсё у парадку».\nВідаць, дасведчаная. Дарэчы, прадстаўнікоў аддзела па грамадзянстве і міграцыі (АГіМ) на рынку ў твар ведаюць многія. Планавыя рэйды і раптоўныя праверкі тут праводзяцца рэгулярна. Часам дапамагаюць супрацоўнікі АМАП, участковыя інспектары.\nУ Тхі Фыёнг — рэгістрацыя часовага пражывання ў Ленінскім раёне сталіцы. Ёсць і спецыяльны дазвол на права ажыццяўлення працоўнай дзейнасці. Грамадзянка В'етнама — кухарка. У Беларусі яна з 2013 года.\n— А я вось там стаю, праз два шэрагі, — далучаецца да размовы жанчына гадоў 45 і запрашае падысці: — Усе неабходныя «паперы» ёсць. Падыходзьце. 30 гадоў жыву ў Беларусі, яшчэ студэнткай сюды трапіла. Раней рускую мову для в'етнамцаў выкладала. Цяпер ужо бабуля, унук ёсць. Вось на пенсіі сюды і прыйшла. Дома сядзець не магу — сумна.\nТакая прапанова і адкрытасць не здзіўляюць нашых калег. У апошнія гады колькасць парушэнняў сярод працоўных мігрантаў у Мінску відавочна знізілася. Сярэдні ўзрост тых, хто ўсё ж такі пераступае закон, — 20—30 гадоў. Часцей за ўсё пападаюцца мужчыны.\n— На тэрыторыі Цэнтральнага раёна Мінска на ўліку стаіць 6050 замежных грамадзян. За 11 месяцаў 2019 года па месцы знаходжання зарэгістравана 3868 чалавек, — расказвае начальнік аддзела па грамадзянстве і міграцыі Цэнтральнага РУУС Мінска падпалкоўнік міліцыі Руслан Івашка (на фота). — За парушэнне правілаў знаходжання ў Беларусі прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці 453 замежнікі. 26 «гасцей» дэпартавалі, 17 — выслалі.\nНевялічкую кавярню на ўскраіне рынку абслугоўваюць в'етнамцы. Бік Лоан — 48 гадоў, яе пляменніку Мінь Хоангу — 31. У сваякоў — від на жыхарства. Такім грамадзянам дадзена права працаваць нароўні з беларусамі, без спецыяльных дазволаў.\n— Муж прыехаў сюды даўно, пры Савецкім Саюзе. Вучыўся ў Беларусі, — расказвае жанчына. — А потым я да яго перабралася. Сям'я павінна жыць разам.\nНа пытанне, як ідзе бізнес, Бік Лоан разводзіць рукамі: «У пачатку нулявых кліентаў было мора! Цяпер людзі больш любяць у рэстаранах ды вялікіх гандлёвых цэнтрах перакусваць».\nАле, нягледзячы на сціплыя продажы, на радзіму в'етнамцы вяртацца не збіраюцца.\n— У вас спакойна і мірна. Гэта галоўнае, — адзначае Мінь Хоангу. — І работу, калі захацець, знайсці можна. А яшчэ я ажаніцца хачу. Нявесту сярод беларусак шукаю.\nМіліцыянеры кажуць, што нярэдка замежнікі заключаюць шлюб з мясцовымі дзеля легалізацыі ў краіне. Праз нейкі час сям'я распадаецца. Таму такіх былых мужа і жонку таксама правяраюць. Пры наяўнасці доказаў суд прызнае саюз несапраўдным, і дазвол на пражыванне ў Беларусі анулюецца.\nПа словах супрацоўнікаў АГіМ, правапарушэнні ў асноўным выяўляюць на аптовым плодаагароднінным рынку. Прыезджыя часта працуюць без неабходных дакументаў. Зімой тут цішэй, але праверыць усё роўна трэба.\n— У мяне дом у Пухавіцкім раёне, — дзеліцца 50-гадовы азербайджанец. — Я вырошчваю бульбу, моркву, цыбулю. Свой ураджай і прадаю. У Беларусі пяць гадоў. Краіна падабаецца: чыста, людзі ветлівыя.\nНа думку мужчыны, гандляры сталі больш дысцыплінаваныя: — Каму патрэбныя праблемы? Аформіў усе дакументы — спі, працуй спакойна. А калі што незразумела — у пэўных службах дакладна ўсё растлумачаць. Я сам колькі разоў навічкоў да іх накіроўваў.\nНа плодаагароднінным рынку часцей за ўсё з замежных гандляроў можна сустрэць узбекаў, азербайджанцаў, кыргызстанцаў, грузінаў.\nІдзём далей. Старанна ўглядаемся ў твары прадаўцоў і іх дзеянні. Цікава, што праваахоўнікі перад праверкай дакументаў заўсёды фіксуюць на відэа, як меркаваны парушальнік працуе. Дзякуючы гэтым запісам удаецца даказаць неправамернасць яго дзеянняў.\n— Часта людзі адмаўляюць сваю віну. Напрыклад, кажуць, што проста ішлі міма і спыніліся каля гандлёвага пункта павітаць знаёмага або завязаць шнуркі. Іншыя сцвярджаюць, што заблукалі і пыталіся, як знайсці выхад, — тлумачыць старшы інспектар АГіМ маёр міліцыі Аляксей Шабан.\n— Вашы дакументы, калі ласка, — пытаюцца ў хлопца гадоў 28 супрацоўнікі АГіМ.\n— Пашпарт у дзядзькі, а ён да тэлефона не падыходзіць. Мабыць, заняты. Давайце крыху пачакаем, — апраўдваецца гандляр навагоднімі ўпрыгажэннямі. — Свята хутка, навошта настрой адзін аднаму псаваць.\n— Ён добры хлопец, гаварлівы, — нягучна кажа сусед па рабочым месцы. — Але больш нічога не ведаю. Я сам сёння першы дзень тут, дагэтуль наёмны рабочы стаяў.\nСвята святам, але закон адзіны для ўсіх. Гандляра даставілі ў аддзел па грамадзянстве і міграцыі для высвятлення асобы і ўсіх абставін. Па дарозе грамадзянін Узбекістана расказаў, што прыехаў у Беларусь два месяцы таму да дзядзькі. Перад Новым годам вырашыў крыху падзарабіць і падмяніў прадаўца, які сышоў у адпачынак.\nУ хлопца не аказалася ні рэгістрацыі (якая павінна была быць зробленая ў 5-дзённы тэрмін пасля прыезду), ні дазволу на права ажыццяўлення працоўнай дзейнасці.\nЗамежніка прыцягнуць да адміністрацыйнай адказнасці ў адпаведнасці з артыкулам 23.55 часткі 6 КаАП. Аказваецца, ён ужо трапляў у поле зроку міліцыянераў на працягу года. З ім была праведзеная прафілактычная работа. Відаць, урок «госць» не засвоіў. Гэтым разам яго чакае штраф у памеры ад дзесяці да ста базавых велічынь і, хутчэй за ўсё, дэпартацыя.\nСваяка, які прытуліў госця, таксама пакараюць за даванне памяшкання для пражывання замежнаму грамадзяніну, які знаходзіцца ў Беларусі з парушэннем правілаў знаходжання. Часткай 4 артыкула 23.55 КаАП за гэта прадугледжана папярэджанне або накладанне штрафу ў памеры да дваццаці базавых велічынь.\nДнямі Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў змяненні ў Закон «Аб прававым становішчы замежных грамадзян і асоб без грамадзянства ў Рэспубліцы Беларусь».\nЗакон прадугледжвае павелічэнне з 5 да 10 сутак тэрміну, на працягу якога госці Беларусі абавязаны зарэгістравацца па месцы фактычнага часовага знаходжання. Карэкціруюцца падставы адмовы замежным грамадзянам у выдачы візы. Дакументам вызначаецца механізм атрымання імі інфармацыі аб уключэнні ў спіс асоб, уезд якіх у краіну забаронены або непажаданы.\nПа словах першага намесніка начальніка Дэпартамента па грамадзянстве і міграцыі МУС Віталя Навумчыка, асноўная частка палажэння ўвойдзе ў сілу 1 ліпеня 2020 года.\n11:37 Творчы вечар, прысвечаны юбілею Уладзіміра Мішчанчука, пройдзе ў тэатры-студыі кінаакцёра\n11:23 Ратавальнікі дэблакавалі вадзіцеля ў Барысаўскім раёне\n4462 Месяц актыўных продажаў і ... танных кватэр ужо няма. У сталіцы ў жніўні амаль цалкам «вымылі» ўсё бюджэтнае жыллё\n4427 Аляксандр Корбут: Найбольш вядомыя заказнікі і нацыянальныя паркі адчуваюць павышаную нагрузку\n4185 Як на захадзе краіны ацэньваюць і з чым атаясамліваюць дзень 17 верасня. Круглы стол\n4054 Максім Танк — шлях да першых зборнікаў. «Пралом», «Краты», «На этапах»\n3701 Мінск сустракае дзяцей з Данецкай вобласці\n3664 «Ніякія межы больш не падзеляць нашу родную зямельку — Беларусь»\n3157 Адрасы адзінства: Як адзначылі свята ў розных кутках краіны\n3041 Аляксандр Лукашэнка: У нас адна дзяржава, адзін закон і агульная гістарычная памяць на ўсіх\n3000 Як маладая старшыня агракамбіната «Зара» развівае знакамітую гаспадарку\n2702 На кручку рэформаў. Чаму Украіну не бяруць у ЕС і НАТА?


Catholic.by - У Віцебскай дыяцэзіі — два новыя святары. Біскуп Буткевіч удзяліў у Глыбокім прэзбітэрскае пасвячэнне\n25.05.2020 12:05 Тэкст і фота: Марына Сінкевіч / Catholicnews.by\nЯк зазначае партал Catholicnews.by, для Глыбокага гэта была асаблівая радасць. Дыякан Ілля нарадзіўся і вырас у тутэйшай парафіі, а дыякан Яўген праходзіў тут практыку, падчас якой у яго склалася моцная духоўная сувязь з глыбоцкімі вернікамі.\nВа ўрачыстасці ўзялі ўдзел Апостальскі візітатар для беларускіх грэка-католікаў архімандрыт Сяргей Гаек, марыянін, яго сабраты па кангрэгацыі, якія нясуць служэнне ў Беларусі, святары з Віцебскай дыяцэзіі, вернікі з Глыбокага і госці з іншых парафій.\nНа пачатку ўрачыстасці біскуп Алег заклікаў прысутных да супольнай малітвы, каб разам прасіць дар Духа Святога і ласку сакрамэнту пасвячэння для Іллі і Яўгена.\nКандыдатаў да святарства прадставіў біскупу пробашч Глыбоцкай парафіі ксёндз Мікалай Ціхановіч, які звярнуўся да іерарха з просьбай аб пасвячэнні новых прэзбітэраў.\nУ прамоўленым Божым слове біскуп Алег Буткевіч засяродзіўся на Божым плане, які рэалізуецца ў жыцці абраннікаў да святарскага служэння.\n«Бог, перш, чым даў жыццё, ужо ведаў, кім яны будуць. Сёння гэты план Ён рэалізуе. Часта кажуць, што ў жыцці чалавека адбываецца падзея, якая дзеліць жыццё на дзве паловы: „да і пасля“. Сёння для дыяканаў акурат такі дзень. Вялікая і немагчымая для чалавека місія для выканання.\nШто трэба для таго, каб гэтую місію выканаць? Апостал Павел сёння падказвае — паступаць згодна з пакліканнем», — сцвердзіў іерарх.\nПастыр Віцебскай дыяцэзіі звярнуў увагу на важныя рэчы ў служэнні святара: слабасць і пакору.\n«У слабасці ўдасканальваецца моц чалавека. Заданне чалавека — дазволіць Богу дзейнічаць праз сябе. Гэта прыгожа гучыць, але нялёгка здзейсніць. Чаму? Бо ёсць у чалавека наступства першароднага граху — пыха.\nАле Езус нам дае прыклад: Бог, які прыйшоў у гэты свет, стаўся падобным да нас ва ўсім, абмежаваў сваю Боскасць. Ён прыйшоў не для таго, каб Яму служылі, але каб служыць. Сам Езус паказвае прыклад пакоры. Бог дзейнічае праз пакору.\nТакі парадокс: людская слабасць і абмежаванні вельмі моцна выхоўваюць у пакоры.\nБог будзе пра гэта клапаціцца і будзе вучыць пакоры. Праз біскупа і настаяцеляў будзе „ламаць“ часам вашыя планы і патрабаваць паслухмянасці. Гэта не будзе проста, а часам будзе балюча, але гэта адзіная дарога, каб Божая моц і ласка дзейнічала праз вас», — сцвердзіў іерарх.\nБіскуп нагадаў словы апостала Паўла, які кажа, што пайсці за Богам — гэта ў пэўным сэнсе шаленства.\n«Сёння мы маем двух „шалёных“ людзей, якія адважыліся пайсці гэтай дарогай. Але гэта Божае „шаленства“, якога патрабуе свет», — сказаў на заканчэнне гаміліі іерарх і пажадаў дыяканам служыць у пакоры, з радасцю і па-Божаму.\nАбноўлена 25.05.2020 12:24


ААН прызнае, што ў Беларусі – сямёра палітвязняў\nСпецдакладчык ААН па сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі Міклаш Харашці ізноў заклікаў афіцыйны Менск неадкладна вызваліць палітвязняў.\nГэта адна з рэкамендацый справаздачы спецдакладчыка, якую агучаць на 69-й сесіі Генеральнай асамблеі ААН у Нью-Ёрку.\nУ дакладзе адзначаецца, што па стане на ліпень 2014 года ў турмах знаходзяцца сем палітвязняў: Мікалай Статкевіч,Эдуард Лобаў, Мікалай Дзядок,Ігар Аліневіч, Яўген Васьковіч, Арцём Пракапенка і Васіль Парфянкоў.\nСпіс палітвязняў паводле ААН аналагічны спісу беларускіх праваабаронцаў з цэнтру «Вясна». Тым часам у кастрычніку быў вынесены яшчэ адзін палітычны вырак. Актывіста з Гомлю Юрыя Рубцова прызналі вінаватым паводле артыкулу «Абраза суддзі». Прысуд выносіла суддзя Цэнтральнага раёну Наталля Вайцехоўская. Да выраку прымянілі амністыю, такім чынам рэальны тэрмін скараціўся да 1,5 гадоў.


04 люты 2020, 19:20\nПол Ўілан, Масква, 24 кастрычніка 2019\nУ канцы студзеня ў СІЗА «Лефортава» амэрыканца наведаў амбасадар ЗША ў Расеі Джон Саліван, які назваў абыходжаньне з арыштаваным «ганебным». Ён заявіў, што здароўе Ўілана пагаршаецца, а расейскія ўлады не аказваюць яму неабходнай мэдычнай дапамогі.\nПол Ўілан быў затрыманы 28 сьнежня 2018 году. Празь некалькі дзён яму выставілі абвінавачаньне ў шпіянажы супраць Расеі ў інтарэсах амэрыканскіх спэцслужбаў. Сам Ўілан віну не прызнае. Яму пагражае да 20 гадоў пазбаўленьня волі.\n49-гадовы Ўілан мае грамадзянства ЗША, Канады, Ірляндыі і Вялікабрытаніі. Паводле афіцыйных зьвестак, ён кіраваў службай бясьпекі ў буйной амэрыканскай кампаніі BorgWarner, якая вырабляе запчасткі для аўтамабіляў. Двойчы ўдзельнічаў у ваеннай кампаніі ў Іраку, у 2004 і 2006 гадах. У студзені 2008 году быў асуджаны вайсковым трыбуналам за дачыненьне да крадзяжоў, а затым звольнены з узброеных сілаў.


Ад СССР нам засталася спадчына, альбо Чаму непрэстыжна быць педагогам-арганізатарам? | Брестский Курьер\nАд СССР нам засталася спадчына, альбо Чаму непрэстыжна быць педагогам-арганізатарам?\nХто ён – педагог-арганізатар?\nКалісьці так было і са мной. Дыплом – да нашага ўсеагульнага выдатніцкага здзіўлення не чырвоны зусім, а сіні з залацістымі літарамі – не азначаў аўтаматычнага размеркавання па спецыяльнасці. Да вялікай радасці, у выніку месца зайшлося ў Ленінскім раёне Брэста. Аднак два месяцы настройвання сябе на выкладанне дзекання, цекання ды асіміляцый змяніліся горкай праўдай жыцця: “Тое месца занята. Трэба было адразу пасля атрымання дыплома прыходзіць. Зараз можам прапанаваць толькі месца выхавацеля ў дзіцячым садку”.\nТады я зразумела, як гэта, калі аднімае мову. Калі прыгавор здаецца занадта жорсткім, каб быць праўдай, таму ты проста чакаеш новага. Новы, аднак, не нашмат лепшы – педагог-арганізатар на паўстаўкі. Ужо весялей, але адчуванне, што жыццё скончылася ў 22 гады, не праходзіць. А тут дырэктар, твой патэнцыйны бос, дабівае: “Праца педагога-арганізатара вельмі адказная, разумееце? Гэта і мерапрыемствы, і БРСМ, і макулатура, і шмат чаго іншага. Вы справіцеся?” Пару секунд думаю і на поўным сур’ёзе адмоўна хістаю галавой – не, я, лаўрэат стыпендыі Спецыяльнага фонда Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, не спраўлюся. І не хачу спраўляцца.\nУ рэшце рэшт у мяне з’явіўся новы выбар, і педагогам-арганізатарам я так і не стала. Але ў многіх маіх калег такога выбару не аказалася. І яны пайшлі арганізоўваць школьныя лінейкі, паступова сціраючы з памяці спецыяльныя веды. Адным абяцалі месца прадметніка, “як толькі яно вызваліцца”, другім не казалі нават гэтага. А навошта? Педагог-арганізатар у школе – гэта абслуга, тым больш калі ён яшчэ і малады спецыяліст. І цырымоніцца з ім зусім не абавязкова. “Ты павінна быць заўсёды пад рукой,– кажа адна з выпускніц філфака, што нядаўна закончыла адпрацоўку ў якасці педагога-арганізатара.– Цябе могуць адправіць адвезці-прывезці паперкі, аплаціць асабістыя рахункі, схадзіць за гарэлкай, калготкамі ці пракладкамі для дырэктрысы. Два гады адпрацоўкі ўспамінаю, як кашмарны сон. Ніколі ў жыцці не вярнуся на гэтую працу”.\nГарэлка і пракладкі, канешне, не абавязковыя атрыбуты працы. Тут ужо як пашансуе з начальствам. Але пра інтэлігентнасць апошняга рэдка ўзгадваюць маладыя спецыялісты. У асноўным на першым месцы працы іх чакае культурны шок.\nДырэктар, які так і не стаў мне босам, памыляўся. Найперш у абавязках педагога-арганізатара зусім не правядзенне мерапрыемстваў. “Ва ўсіх паперках, што прысылаюць у школу, на першым месцы стаіць ідэалагічнае выхаванне,– кажа маладая настаўніца, што сумяшчае выкладчыцкую працу з арганізацыйнай.– Тобок як сябе паводзяць дзеці, калі грае гімн, як яны паважаюць таго, каго трэба паважаць, і гэтак далей”.\nЯ ведаю маю суразмоўніцу Кацярыну ўжо гадоў пяць. Таксама выпускніца філфака, выдатніца, імянная стыпендыятка. Хлебанула гора ў працоўным калектыве пасля размеркавання, пры гэтым умудрылася не страціць крэатыўнасці, працалюбства і любові да выхаванцаў. Праўда, сімпатыі да самой сучаснай школы яна ў сабе так і знайшла, таму старанна шукае новую працу. Дык вось, добра ведаючы грунтоўнасць Кацярыны, мне асабліва цікава гутарыць з ёю пра тое, чым ёй прыходзіцца займацца.\n– У БРСМ заганяеш школьнікаў?\n– Бог даў так, што не заганяла. Вучні 9 класа хацелі ўступіць, але паколькі да іх двойчы так і не даехалі прадстаўнікі раённай арганізацыі, то яны перадумалі. І да мяне не было ніякіх прэтэнзій.\n– І ў школе няма членаў БРСМ?\n– Ёсць, але тыя, што ўступілі раней. Я іх туды не прыводзіла, таму сумленне маё чыстае.\n– А што з малодшымі школьнікамі – іх таксама арганізоўваеш?\n– Канешне. Малодшых школьнікаў трэба арганізоўваць па старой савецкай схеме – гэта акцябраты (з 1 па 4 класы) і знакамітыя піянеры (5-8 класы). Гадуем змену для камсамола. Бо гэта толькі малодшае пакаленне гаворыць “БРСМ”, старэйшыя людзі кажуць наўпрост “камсамол”.\n– Паўсюль крычаць пра гэтую піянерыю, што трэба арганізоўваць, павялічваць паказчыкі… Скажу адно: для мяне гэта найбольшая траўма жыцця – арганізоўваць піянераў. Чаму? Таму што тыя маральныя ўстаноўкі, якія прапісаны ў статуце арганізацыі, так страшэнна састарэлі, што сучасным дзецям абсалютна незразумелыя. Яны нават над тым жа гальштукам смяюцца, не кажучы ўжо пра вынас сцяга на зборы дружыны і старыя песні, якія ўсё яшчэ пяюць, бо новых не напісалі. Прыходзіцца прыдумваць нейкія сучасныя формы збораў, каб хоць неяк зацікавіць дзяцей у тым піянерстве.\n– Пра Паўліка Марозава расказваеш ім?\n– І пра Паўліка Марозава, і пра Марата Казея, і пра Зіну Партнову. Для гэтага ёсць спецыяльны дзень – Дзень юнага героя-антыфашыста, які адзначаецца 8 лютага. Вось тады і распавядаю пра іх усіх.\n– Але піянерская арганізацыя і БРСМ не адзіныя грамадскія аб’днанні для дзяцей і моладзі. Ёсць іншыя. Ці ёсць шанец ім замацавацца ў школе?\n– Арганізацыі, якія не лічацца тымі, што падтрымліваюцца дзяржавай, не прыжываюцца ў школе. Большасць з іх нават на парог школьны не пусцяць. Мне самой больш імпануюць скауты, але нічога не паробіш.\nКацярына ніколькі не перабольшвае. Дастаткова зайсці на сайт БРПА, каб зразумець, якім анахранізмам з’яўляецца гэтая арганізацыя. Тая ж арганізацыйная структура, тыя ж тэрміны, тыя ж формы працы, што і за Саветамі. Гэта толькі дэкляруецца, што “адбылася адмова ад аўтарытарызму, сталі непрымальнымі нівеліроўка асобы, масавасць, абавязковасць удзелу дзяцей ва ўсіх мерапрыемствах”. А калі капнуць глыбей і пагартаць метадычныя рэкамендацыі для педагогаў-арганізатарў, то становіцца відавочна, што ніякай асобай там і не пахне. Як была стаднасць – прабачце, калектыўнасць – так яна і засталася.\nА тлумачэнне партыятызму ў адной з метадычак і зусім прымусіла ўсміхнуцца. Аказваецца, школа мусіць выхоўваць дзяцей “у непрымірымасці да ворагаў”. Напэўна, для таго, каб працягвала існаваць легенда пад назвай “Калі не Ён – то вайна”.\nСустракаюцца, канешне, зярняты здаровага сэнсу. Напрыклад, у выглядзе заўваг, што лінейкі і пабудовы атрадаў не заўсёды зараз актуальныя. Але ж і гэтыя прагрэсіўныя аўтары не прапануюць нічога прынцыпова новага на замену. Ды і што казаць – самімі назвамі і сімволікай БРПА і БРСМ паказваюць, што нічым яны ад савецкіх не адрозніваюцца.\nВось з-за гэтай ідэалагічнай працы, якую прыходзіцца выконваць, у асноўным, маладому пакаленню па загадах чыноўнікаў, што сумуюць па часах сваёй маладосці, і шкада педагогаў-арганізатараў. А цікавая ж магла б быць праца, каб не розныя дзяржзамовы.\nСледующая статья Даеш беларускае гета! Або хто як любіць родную мову\nПредыдущая статья Анатолий Бритун, писатель-таможенник: «Книга для меня – это святое…»\n05.07.2012 в 21:11 Ответить\nДзякуй, цікава і надзенна. Самае страшэннае — што малады спецыяліст амаль нічога не можа сказаць супраць і ен паміж волі займае месца ў структуры замбавання хлопчыкаў ды дзяўчат…\n06.07.2012 в 19:31 Ответить\nСпадарыня Іна, вітаю!\nАртыкул вельмі спадабаўся (дзякую за яго!), а вось слова «канешне», ужытае ў ім, — не. Рэч у тым, што гэта расеізм, які за савецкім часам (ці за імперскім?) трапіў у нашую цудоўную мову.\nУ беларускае мове ёсьць слова «канечне», але яно вызначае скончанасьць: канец, канчатак, скончаны, канчатковы. Адпаведнікамі яму з’яўляюцца расейскія «обязательно», «во что бы то ни стало».\nУ мове сп. Кацярыны й Вашым артыкуле слушна будзе ужыць адно з наступных словаў: вядома, зразумела, бясспрэчна.\nПосьпехаў Вам у працы й вялікі дзякуй за мову!\n09.07.2012 в 10:01 Ответить\nКакие ужасы и проблемы? Неужели в области не была вакансии по специальности. Я в семидесятые учительствовал в районной школе-лучшее время моей жизни. На что только не идут, чтобы в жарком пыльном Бресте в самой средней школе устроиться. Мой тогдашний коллега по распределению сейчас лучший словесник Бреста, пройдя школу отличных районных учителей.\n16.07.2012 в 13:57 Ответить\nМіхал, дзякую за каментар. Заўважыла, што большасць каментаў пад маімі артыкуламі лінгвістычнага характару. Гэта вельмі прыемна. Значыць, мова актыўна выкарыстоўваецца і людзям не ўсё адно, якія словы ў ёй ужываць. не кажу ўжо пра ўважлівасць чытання. Слова «канешне» настолькі плотна сядзіць у маім лексіконе, што я не хутка ад яго пазбаўлюся ) Аднак усё адно ўлічваю вашыя рэкамендацыі.


«Звязда» міні-ківі пасадзіла, а вы? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » «Звязда» міні-ківі пасадзіла, а вы?\n«Звязда» міні-ківі пасадзіла, а вы?\nКалі беларусы выязджаюць на адпачынак, звяртаюць увагу ў гіпермаркетах на ўпакоўкі з міні-ківі. Гэта актынідыя — культура, якая паспяхова пакарае еўрапейскія сады. Сёння яе можна вырошчваць і ў Беларусі як альтэрнатыву ківі, па смаку яны падобныя.\nДнямі ў садзе Інстытута пладаводства ў Самахвалавічах былі высаджаны новыя кусты актынідыі. У межах праграмы «Генафонд» яны былі прывезены з маскоўскага аддзялення Усерасійскага інстытута раслінаводства. Дарэчы, тутэйшыя калекцыі прызнаны набыткам Рэспублікі Беларусь і знаходзяцца пад аховай дзяржавы.\n«Звязда» адгукнулася на заманлівую прапанову вучоных паўдзельнічаць у пасадцы рэдкіх экзэмпляраў, якія далей будуць вывучацца і выкарыстоўвацца ў селекцыйнай рабоце. Хто ведае, можа, «нашчадкі» пасаджанай у юбілейным для газеты годзе расліны з цягам часу заквітнеюць у садах і нашых чытачоў.\n— У жніўні на ёй пачынаюць выспяваць доўгія плады з вялікай колькасцю вітаміну С, актынідам, які дапамагае вырашаць праблемы са страваваннем. Яны будуць карыснымі для ляжачых бальных, цяжарных жанчын. Ягады можна перацерці з цукрам, замарозіць, зрабіць фруктовы лёд, начынку для бліноў, пончыкаў. А яшчэ гэта культура дэкаратыўная. Яе можна садзіць уздоўж участка, на мяжы ў якасці жывой агароджы. Калі яна ў чэрвені пачынае квітнець, палова ліста становіцца бела-ружовай, гэта так прыгожа! — знаёміць з «беларускімі ківі» загадчык лабараторыі генетычных рэсурсаў ягадных культур Людміла Фралова.\nДарэчы, калі надумаеце пасяліць у сябе на ўчастку гэтую прыгажуню, а можа, і якія іншыя, пакуль рэдкія расліны, можаце смела звяртацца па кансультацыі да вучоных на сайт bеlsаd.bу альбо ў наш праект «Руплівым гаспадарам».\nЦі часта ў нашым рацыёне з'яўляюцца ягады? На жаль, не, хоць у Беларусі ёсць усе ўмовы для таго, каб запусціць «ягадны канвеер». Сёння ў садах можна атрымліваць прадукцыю не горшую, а самае галоўнае, таннейшую за заморскую садавіну.\n— Мы можам вырошчваць не толькі культуры ўмеранага пояса, а нават некаторыя трапічныя. Напрыклад, дзякуючы дастаткова прыдатным кліматычным умовам паспяхова ўваходзяць у вытворчасць кізіл, актынідыя, з'яўляюцца ў садах азіміна, унабі (ці кітайскі фінік), годжы і многія іншыя паўднёвыя рэчы, — заўважае Людміла Уладзіміраўна. — Сярод культур, якія варта ўводзіць у вытворчасць, — бружмель, ён дае ўраджай адным з першых — ужо ў пачатку чэрвеня (а ў паўднёвых зонах і ў канцы мая) можна збіраць смачныя ягады. Нават ажыны мала хто заводзіць. І гэта пры тым, што з'явіліся новыя сарты, безшыпныя, з буйнымі ягадамі — у некаторых яна дасягае 8 грамаў. І гэта не нейкі трук, фальсіфікацыя ці ўзмоцненая апрацоўка ўгнаеннямі, а вынік мэтанакіраванай шматгадовай селекцыі, дасягнуты і замацаваны на генетычным узроўні.\nЧасам, людзі спадзяюцца запасціся ягадамі ў лесе, многіх нават не спыняе, што не заўсёды там добрая экалагічная абстаноўка, ёсць зоны і з радыеактыўным забруджваннем. Акрамя таго, сучасныя культуры, выведзеныя селекцыянерамі, адрозніваюцца большай колькасцю біялагічна актыўных рэчываў, яны буйнейшыя, ураджайнейшыя, адаптаваны да новых прыродна-кліматычных умоў. Можа высветліцца, што вырошчваць ягады на сваім участку выгадней, чым штогод траціцца на бензін, каб выбрацца па лясныя дары.\nЗнаёмыя і не вельмі\nКалі мы выпраўляемся на кароткую экскурсію па ягадніках Інстытута, Людміла Уладзіміраўна знаёміць з калекцыямі розных раслін, плады якіх маглі б прыйсціся даспадобы нашым гаспадынькам:\n— Вы б бачылі, як прыгожа квітнеў кізіл! Толькі сышоў снег, а ён ужо пакрыўся жоўтай шапкай. Тут глогавы гай, плануем вывесці новы буйнаплодны сорт. Шаўкавіца наша любіць выспацца, часам адпачывае да канца мая, дае ў канцы жніўня выдатны ўраджай, плады багатыя на жалеза. У нас цікавая калекцыя шыпшыны: ёсць круглыя, выцягнутыя, з шыпамі і без. Прыгожа квітнеюць ірга і чаромха. У канцы жніўня прыязджайце да нас па ягады чаромхі, між іншым, на Урале іх нават у пірагі кладуць, сушаць і дадаюць у муку. Рабіна, ёсць павер'е, абараняе ад пажараў, даўней яе садзілі каля ўвахода ў дом, каб спыняць агонь. Ёсць дэкаратыўныя віды рабіны, напрыклад, «ніцай» формы, з пладамі розных колераў (напрыклад, пунсовага, чырвонага), буйнымі пладамі. Есць гранатавая — гібрыд паміж ароніяй і рабінай садовай. Яшчэ Мічурын займаўся скрыжаваннем і атрымаў такую форму, яна вельмі смачная, з яе цудоўнае варэнне. А яшчэ такія ягады чысцяць сасуды ад халестэрынавых бляшак.\n— Дзіўна, сёння людзі імкнуцца ўпрыгожыць свой участак, але мала хто для гэтага выкарыстоўвае ягаднікі...\n— Нават звычайныя культуры могуць быць дэкаратыўнымі. Напрыклад, ажыны. На некаторых сартах лісты становяцца барвянымі. Прыгожа квітнее хенамелес, спачатку ён уражвае чырвонымі як ліхтарыкі кветкамі, а пасля вырастаюць плады-яблычкі, іх перацерці з цукрам — смаката! Можна скрылікамі ў чай замест лімона класці, спалучаць з іншымі пладамі ў пюрэ ці варэнні. Ёсць ружакветныя сарты суніц, бузіна з залацістымі лістамі. Варты ўвагі бузіна чорная і чаромха. Аронія, дарэчы, культура, з якой наогул няма ніякіх турбот, у верасні становіцца барвянай, прыгожыя і чорныя ягадкі. Тут і дэкаратыўнасць, і карысць. Ягадныя культуры — гэта не толькі кусты, але і дрэвы (кізіл, глог, шаўкавіца), ліяны і травяністыя расліны, напрыклад суніцы.\n— Што трэба ўлічваць пры падборы культур?\n— Раю пры выбары культур абапірацца на рэестр. Часам людзі гэта ігнаруюць, кажуць: «Вы нам адсталыя сарты прапануеце, яны даўно вядомыя». Затое надзейныя, правераныя не адзін год, выпрабаваныя па ўсіх абласцях, а навінкі могуць даць 1-2 ураджаі і вымерзці.\n— Гэта вясна паўплывае на ўраджай...\n— Не такія вялікія маразы былі, мінус 5 для раслін не крытычна, але для фарміравання завязі гэта дрэнна. Тое, што рана зацвіло, пашкодзілася. Дзякуючы ранняй дружнай вясне шчодра квітнелі кізіл, чорныя парэчкі, агрэст, баюся, не збяром такога ўраджаю, як планавалі. Былі рэзкія скачкі тэмпературы, але дзякуючы ападкам расліны ўмацаваліся. Палівы садзейнічаюць аднаўленню пашкоджаных тканак за кошт таго, што вада мае цеплаправодную функцыю. Садаводы вясной часта выкарыстоўваюць супрацьзамаразкавыя палівы ў час цвіцення.\n— Ёсць нейкая ўніверсальная парада, што зрабіць, каб закласці сад з новых культур?\n— Ягадныя культуры — даўгавечныя, могуць на адным месцы расці 20—30 гадоў. Вы не атрымаеце ўраджаяў, калі проста пасадзіце расліну, дзе давядзецца, да закладкі саду трэба папрацаваць з зямлёй. Галоўнае, з чаго трэба пачынаць: падрыхтаваць глебу. Пазбавіцца ад пустазелля, шкоднікаў, хвароб. Калі на ўчастку былі нейкія праблемы, трэба некалькі гадоў з пасадкай ягадных культур пачакаць. Затое на тым месцы выдатна сябе могуць адчуваць тагетэсы, хрызантэмы, ачышчае глебу часнок, рапс, гарчыца. Апошнія трэба некалькі разоў за сезон сеяць і закопваць — гэта і зялёнае ўгнаенне, і барацьба з хваробамі ды шкоднікамі. Асабліва патрэбны сідэраты для бедных лёгкіх, пясчаных глеб. Сёння гной знайсці цяжка. Многія фермы падмываюць скот, і ён у вадкай форме. А ў садзе патрэбны цвёрды, перапрэлы. Таму, калі яго няма, дапамогуць сідэраты і розныя ўгнаенні, якіх зараз багата ў магазінах, аксідат торфу, гумінавыя дабаўкі, прэпараты на аснове мікраарганізмаў. Пакуль глеба будзе рыхтавацца, трэба прадумаць, што садзіць, вызначыцца з размяшчэннем радоў, раслін. Можна прыехаць да нас у госці. У межах Года навукі сёлета ладзіцца багата разнастайных праграм, гэта і семінары, і ягадныя фестывалі — можна прайсціся па садзе, паглядзець, як усё расце, прадэгуставаць. Калі ў нас набываюць пасадачны матэрыял, таксама даём багата парад, расказваем пра малавядомыя расліны людзям, рэкамендуем іх. Веру, што і кізіл, і актынідыя з цягам часу ўвойдуць у наша жыццё, бружмель зараз упэўнена крочыць па Польшчы. У нас фермеры яшчэ часам баяцца ім заняцца, бо пералік сродкаў абароны для ягадных культур вельмі абмежаваны. Вытворцы і пастаўшчыкі хіміі для ягад лічаць, што такі кірунак ім у Беларусі не выгадны, бо тут няма вялікіх насаджэнняў. Але ёсць альтэрнатыва: мульча замест гербіцыдаў, папярэдняя падрыхтоўка глебы і розныя сістэмы абрэзкі, фармоўкі — прафілактыка супраць хвароб. Трэба сказаць, што малараспаўсюджаныя ягадныя культуры практычна не пашкоджваюцца шкоднікамі і хваробамі. Напрыклад, на кізіле, шаўкавіцы, глогу няма шкоднікаў. Вось яны — культуры для арганічнага земляробства.\nЗагаловак у газеце: Вітамінны канвеер


Эфектыўнае амаладжэнне скуры асобы - Collamask\nАмаладжэнне скуры асобы: самыя эфектыўныя прадукты і маскі\nЭфектыўнае амаладжэнне скуры асобы\nЧас – рэсурс, які ніколі нельга вярнуць назад. Гэта галоўная прычына пагаршэння стану скуры. Нядзіўна, што многія жанчыны ўжо да 25 гадоў шукаюць спосабы падтрымліваць дерму малады, здаровай і прыгожай. Эфектыўныя спосабы амаладжэння скуры асобы не так відавочныя, як хацелася б. Каб знайсці варыянты, якія падыдуць менавіта вам, трэба выдаткаваць нямала часу і, магчыма, перакаштаваць дзясяткі малаэфектыўных метадаў.\nАле, пагадзіцеся, гэта той выпадак, дзе мэта цалкам апраўдвае сродкі. Як мінімум, таму што, знайшоўшы падыходны спосаб амаладжэння, вы практычна ў любым узросце можаце значна палепшыць знешні выгляд асобы. Аднавіць скуру да ідэальнага стану наўрад ці атрымаецца, але вось разгладзіць дробныя маршчыны і палепшыць эластычнасць цалкам магчыма.\nМногія жанчыны кідаюцца ў крайнасці, спрабуючы знайсці прыдатны спосаб амаладжэння. Яны спрабуюць літаральна ўсе варыянты. Але трэба ўлічваць, што, калі вы ўжываеце непадыходныя вам метады, ёсць вялікая верагоднасць, што эфект будзе зваротным. Стан скуры можа нават пагоршыцца. Магчыма з'яўленне вугроў або нават развіццё сур'ёзных паталогій. Будзьце акуратныя. Перш чым прымяніць абраны спосаб, абавязкова пракансультуйцеся з дэрматолага.\nЧаста здараецца, што ўжо ў 30 гадоў жаночая скура выглядае старой і жорсткай. Твар пакрываецца даволі глыбокімі маршчынамі і складкамі. У такім выпадку, нават калі вы знойдзеце максімальна эфектыўныя спосабы амаладжэння, яны асабліва не дапамогуць вам. Таму такога зыходу лепш не дапускаць. Каб пазбегнуць дачаснага старэння, трэба вывучыць магчымыя прычыны і пазбавіцца ад іх. Сярод самых распаўсюджаных варта вылучыць:\nШкодныя звычкі. Гэта выпадак, пры якім пазбегнуць паскоранага старэння скуры проста немагчыма. Дзындры і таксіны моцна засмечваюць арганізм, з прычыны чаго запавольваюцца працэсы. Клеткі эпідэрмісу абнаўляюцца значна даўжэй. Памятаеце, што кожная цыгарэта і глыток алкагольных напояў спрыяе пагаршэння вашага знешняга выгляду. Калі адразу гэта заўважыць немагчыма, то ўжо праз 5-10 гадоў змагацца з праблемай будзе вельмі складана.\nНяправільнае харчаванне. Страўнікава-кішачны тракт засмечваецца, калі вы часта ўжываеце ў ежу смажаныя, саленыя і вострыя прадукты. Зразумела, што і прысмакі да дабра не давядуць. Калі хочаце пазбегнуць праблем, цалкам адмоўцеся ад фаст-фуда, паўфабрыкатаў і газаваных напояў. Характэрна, што дзындры і таксіны таксама спрыяюць адукацыі вугроў і вугроў. Такім чынам, сілкуючыся правільна, вы пазбягаеце многіх праблем не толькі са знешнім выглядам, але і са здароўем, увогуле.\nЗасмучэнні нервовай сістэмы. Пастаянныя стрэсы і дэпрэсіі пагаршаюць эластычнасць скуры. У той жа час злоўжываць антыдэпрэсантамі і іншымі медыкаментамі таксама нельга. Старайцеся пазбягаць нервовых сітуацый і глядзіце на ўсё, што адбываецца з станоўчага боку. Гэта паўплывае не толькі на стан вашай скуры, але і на настрой. Пры неабходнасці рэгулярна карыстайцеся паслугамі прафесійных псіхолагаў.\nПарушаны рэжым дня. Недасыпанне – адна з галоўных прычын з'яўлення маршчын на твары. Прытрымвайцеся выразнага графіка. Старайцеся спаць, як мінімум, 7 гадзін у дзень. Нават калі вы адчуваеце сябе камфортна пасля 5 гадзін сну, гэта не значыць, што ваш арганізм функцыянуе правільна.\nЯк амаладзіць скуру асобы самастойна\nНатуральныя прадукты, якія дапамагаюць палепшыць стан покрыва:\nАгуркі. Вы часта бачыце па ТБ розныя вобразы пажылых жанчын, якія ходзяць па хаце з дзелькамі агуркоў на твары. Гэта, само сабой, стэрэатып, але практыка паказвае, што гэты гародніна сапраўды выдатна ўплывае на скуру. Сам агурочны сок сілкуе скуру і насычае яе вітамінамі. Вынік – эластычнасць прыкметна павышаецца. Варыянт добры тым, што ўжываць прадукт вельмі лёгка. Дастаткова нарэзаць агурок тонкімі дзелькамі і раўнамерна размясціць на твары. На працягу 20 хвілін сок ўбярэцца ў пары.\nБульба. Спосаб патрабуе трохі больш часу, але па эфектыўнасці нават перавышае папярэдні варыянт. Характэрна, што вялікую ролю тут адыгрывае лупіна гародніны, дзе сканцэнтравана вялікая колькасць вітамінаў. Такім чынам, вазьміце дзве бульбіны сярэдніх памераў і адварыце іх разам з лупінай. У гарачым стане размельчите гародніна да стану пюрэ, не чысцячы. Вырабіце бульбу на твар раўнамерна ў выглядзе маскі і пакіньце на 10-15 хвілін. Пасля гэтага проста змыйце цёплай вадой.\nМінеральная вада. Многія касметолагі сцвярджаюць, што мыццё мінеральнай вадой паляпшае эластычнасць скуры. Для гэтага выбірайце сапраўды якасную вадкасць, пажадана без газу. Не злоўжывайце метадам. Вялікая колькасць мінералаў таксама можа быць шкодным. Вазьміце за звычку мыцца такой вадой раз у суткі, напрыклад, раніцай ці перад сном.\nБялок курынага яйкі. Гэта часты кампанент многіх масак для асобы. Але калі ваша задача – эфектыўнае амаладжэнне, можна выкарыстоўваць бялок і ў чыстым выглядзе. Улічыце, што прадукт будзе адчувальна сцягваць дерму, таму вы, магчыма, паспрабуйце мінімальны дыскамфорт. Такім чынам, вазьміце адно курынае яйка і аддзеліце бялок ад жаўтка. У ляжачым становішчы вырабіце бялок на твар, пакіньце на 20 хвілін і змыйце цёплай вадой. Пасля поўнага выдалення рэчывы з скуры вырабіце на твар ўвільгатняе крэм.\nЭфірны алей. Не варта выкарыстоўваць занадта шмат алею для ліквідацыі маршчын. Калі ваша скура толькі пачала пакрывацца неглыбокімі складкамі, проста працірайце праблемныя месцы ватовым тампонам з кропляй эфірнага алею. Для гэтай мэты, да прыкладна, выдатна падыходзіць лавандавае. Праводзіце працэдуру не часцей, чым раз у дзень. Гэтага цалкам дастаткова, каб атрымаць вынік.\nТакія прадукты дапамагаюць амаладзіць скуру ў тым выпадку, калі вы толькі пачалі сутыкацца з пэўнымі праблемамі. Прымяненне адразу некалькіх спосабаў дапаможа пазбавіцца ад нязначных маршчын і падтрымліваць дерму ў добрым стане. Але калі ваша задача – аднавіць прыкметна старую скуру, лепш выкарыстоўвайце больш сур'ёзныя спосабы, апісаныя ніжэй.\nМаскі для амалоджвання\nМабыць, самым распаўсюджаным спосабам ліквідацыі любых праблем з скурным покрывам, з'яўляюцца разнастайныя маскі. З іх дапамогай можна ліквідаваць вугры, постакне і нават пазбавіцца ад вялікага шэрагу паталогій, сярод якіх, напрыклад, угревая сып. Лагічна, што палепшыць стан пастарэлай дермы з дапамогай масак таксама цалкам магчыма. Больш таго, рэцэпты, прапанаваныя ніжэй, працуюць куды больш эфектыўна адзіночных натуральных прадуктаў. Гэта ідэальны варыянт, улічваючы, што вам трэба амаладжэнне асобы ў хатніх умовах.\nАмаладжальнае маска са смятанай і яблыкамі\nДаволі нечаканае спалучэнне прадуктаў, якое, тым не менш, дае выдатны вынік. Характэрна, што асноватворным кампанентам тут з'яўляецца яблык. Смятана патрэбна для добрага ўвільгатнення і ўзмацнення ўздзеяння фрукта на скуру. Яблык амалоджвае дерму за кошт вялікай колькасці антыаксідантаў. Дарэчы, з дапамогай гэтай маскі вы таксама можаце пазбавіцца ад пігментных плям. Пасля яе прымянення скура становіцца значна свежае і мякчэй, набывае здаровы колер і прыемную тэкстуру.\nВазьміце яблык любога гатунку і разрэжце напалову. Вам спатрэбіцца толькі адна палова.\nНе чысцячы ад лупіны, натрыце гародніна на дробнай тарцы. Выкарыстоўвайце глыбокую посуд, каб сок таксама трапіў у склад маскі.\nДадайце ў атрыманую кашыцу адну чайную лыжку адносна вадкай смятаны.\nСтаранна змяшайце кампаненты.\nВырабіце маску на твар, пазбягаючы участкаў вакол вачэй.\nЗмыйце сумесь праз 20 хвілін. Гэтага часу цалкам дастаткова, каб пары ўвабралі усе карысныя рэчывы.\nАмаладжальнае маска на аснове дрожджаў і мёду\nДрожджы не толькі прадухіляюць заўчаснае старэнне, але і паляпшаюць структуру покрыва. Так, калі ў вас на твары былі якія-небудзь рубцы, шнары або постакне, ёсць вялікая верагоднасць, што рэгулярнае выкарыстанне такой маскі пазбавіць вас ад такіх праблем.\nДля падрыхтоўкі вам спатрэбяцца звычайныя пякарскі дрожджы ў выглядзе парашка. Будзьце лімітава ўважлівыя падчас пакупкі і сочыце за тэрмінам прыдатнасці. Для дасягнення лепшага эфекту вам патрэбен прадукт высокай якасці, як, у прынцыпе, і ва ўсіх іншых варыянтах.\nАдну сталовую лыжку дрожджаў высыпьте ў глыбокую посуд.\nПадпаліце мёд на паравой лазні. Каб было зручней выкарыстоўваць кампанент, можаце выбраць майскі мёд.\nДадайце чайную лыжку мёду ў дрожджы.\nСтаранна змяшайце інгрэдыенты лыжкай.\nВырабіце на скуру асобы. Пры неабходнасці можаце выкарыстоўваць маску на шыі і зоне дэкальтэ.\nЗмыйце сумесь цёплай вадой праз 30 хвілін.\nАмаладжальнае маска на аснове цытрусавых і мукі\nДля падрыхтоўкі спатрэбіцца любы фрукт. Самы распаўсюджаны варыянт – апельсін. Важна, каб перад выкарыстаннем скура была максімальна чыстай, таму можаце выкарыстоўваць падыходны выгляд пілінга.\nСталовую лыжку мукі развядзіце цёплай вадой.\nВідэльцам размельчите палову апельсіна ў глыбокай посудзе.\nЗмяшайце інгрэдыенты паміж сабой.\nРаспарьте твар, каб пашырыць пары.\nВырабіце маску на скуру.\nЗмыйце праз 15 хвілін цёплай вадой.\nЗавільгатнееце скуру крэмам або ласьёнам.


20 студзень 2014, 08:33\nСпэцназ украінскай міліцыі ў Кіеве выкарыстоўвае спэцсродкі — дубінкі, вадамёты, гарчычны газ, сьветлашумавыя гранаты, гумовыя і плястыкавыя кулі. Пратэстоўцы цягам ночы выкарыстоўвалі дручкі, камяні, кактэйль Молатава. Спалена 4 аўтобусы і 2 грузавікі спэцназу.\nНазіральнікі ў Кіеве зазначаюць, што міліцыя выкарыстоўвае вадамёты ў парушэньне міжнародных канвэнцый, якія забараняюць ужываньне гэтага спэцсродку ва ўмовах мінусавой тэмпэратуры, цяпер у Кіеве каля 10 градусаў марозу. МУС Украіны апраўдваецца, што не палівае людзей, а такім чынам тушыць падпаленыя машыны і аўтобусы.\nКаля сотні параненых з абодвух бакоў, міліцыя затрымала каля 10 пратэстоўцаў, адзін беркутавец трапіў у палон пратэстоўцаў, але яго адпусьцілі.\nПараненыя некалькі журналістаў, у тым ліку карэспандэнт Свабоды.\nСутыкненьні паміж прысутнымі і сілавікамі пачаліся каля 15:00 19 студзеня.\nУчора ў другой палове дня і цягам сёньняшняй раніцы ў цэнтры Кіева адбыліся сутыкненьні дэманстрантаў з міліцыяй. Пасьля заканчэньня восьмага па ліку «народнага веча», на якім лідэры апазыцыі абвясьцілі плян дзеяньняў у адказ на прыняты парлямэнтам 16 студзеня антыдэмакратычны пакет законаў, каля тысячы чалавек паспрабавалі прарвацца да Вярхоўнай Рады, каб пікетаваць яе з патрабаваньнем адмяніць рэпрэсіўныя законы. Дэманстрантам перагарадзілі дарогу кардоны спэцназа МУС, грузавікі і аўтобусы. Радыкальна настроеная моладзь закідвала міліцыянтаў камянямі, пэтардамі і бутэлькамі з «кактэйлем Молатава». У адказ міліцыя ўжывала сьлезацечны газ, сьвятлошумавыя гранаты, вадамёты.\nПа мэдыцынскую дапамогу зьвярнуліся каля 100 пацярпелых на Эўрапейскай плошчы — з закрытымі чэрапна-мазгавымі траўмамі, пераломамі, ударамі і атручваньнем газам. У выніку сутыкненьняў ад рук байцоў «Беркута » пацярпелі мінімум чацьвёра журналістаў, у тым ліку карэспандэнт Радыё Свабода.\nЗаведзеная крымінальная справа аб масавых беспарадках. У міліцыі паведамілі пра не менш за дзесяць затрыманых.\nПрэзыдэнт Украіны Віктар Януковіч заявіў пра гатоўнасьць пачаць перамовы з апазыцыянэрамі. Ён паабяцаў ужо ў панядзелак стварыць камісію з прадстаўнікоў уладаў і апазыцыі, якая зоймецца дазволам крызіснай сытуацыі ў краіне.


Шляхціча з-пад Клічава рэпрэсавалі за фота маці вакаліста «Aerosmith» | Новы Час\nЯкая сувязь між савецкімі рэпрэсіямі, вакалістам «Aerosmith» Стывенам Тайлерам і польскамоўным пісьменнікам Фларыянам Чарнышэвічам (1900–1964)? На першы погляд, ніякай. Аднак не ўсё так адназначна. Дзед спевака быў родным братам пісьменніка, эміграваў у ЗША з тэрыторыі цяперашняга Клічаўскага раёна і дасылаў сваякам лісты, якія і сталі нагодай для расстрэлу іх трэцяга брата\nСям’я Фелікса Бланча (Чарнышэвіча) у ЗША, 1930-я гады:\nНа здымку — сям’я Фелікса Бланча (Чарнышэвіча) у ЗША, 1930-я гады: сам Фелікс, яго жонка Бэсі, іх дзеці Сьюзан (маці Стывена Тайлера, справа), Соня і Эрвін. На фота няма яшчэ аднаго сына, Эдварда. Фелікс Чарнышэвіч з’ехаў у Амерыку на заробкі ў 1914 годзе і памяняў прозвішча на «Blancha» (у англійскім вымаўленні «Бланча»).\nМагчыма, змена прозвішча спатрэбілася дзеля лягчэйшага ўладкавання ў ЗША, вымавіць «Чарнышэвіч» англамоўнаму чалавеку было б складана. Амерыканская даследчыца Мэган Смаляняк (Megan Smolenyak) знайшла дакументы, згодна з якімі Фелікс Чарнышэвіч на параходзе ў ЗША назваў месцам свайго нараджэння Бабруйск, а нацыянальнасць — паляк.\nПольскі даследчык біяграфіі пісьменніка Фларыяна Чарнышэвіча Барташ Байкуў лічыць «польскасць» беларускай шляхты адсылкай да даўняй Рэчы Паспалітай, адгалоскам існавання супольнай дзяржавы Вялікага Княства Літоўскага і Польскай Кароны. У раманах Фларыяна Чарнышэвіча «Надбярэзінцы» і «Віцік Жывіца» гучыць слова «Беларусь», але сялян пісьменнік называе «рускімі», піша «апрануцца па-руску» (у сялянскі строй). «Рускі» выступае як сінонім «праваслаўнага». «Паляк» сустракаецца ў значэнні «католік», адначасова ўсё больш фігуруючы як этнонім і як пазнака шляхецтва. Пісьменнік узгадвае, напрыклад, «праваслаўных палякаў», калі піша пра шляхту, што адышла ад каталіцтва праз тое, што паблізу не было касцёла.\nКсёндз Анджэй з Бабруйска, што раз на два тыдні служыць імшу ў Клічаве, кажа, што каталіцтва і польскасць для яго прыхаджан непарыўна звязаныя. Нават калі гутараць пра яго наведванне Італіі, пытаюцца: «На якой мове вы там размаўлялі з католікамі? Па-польску?» Праўда, набажэнствы ў Клічаве наведваюць рэгулярна пераважна людзі, што ўжо ў савецкі час пераехалі з Заходняй і Цэнтральнай Беларусі, ці іх нашчадкі. З мясцовых католікаў засталося толькі дзве кабеты з вёскі Юзафін, астатнія ўжо на могілках.\nНа сайце geni.com унук Фелікса Чарнышэвіча Скот Бланча выставіў сертыфікат рэгістрацыі, згодна з якім яго дзед прыехаў у ЗША з Расіі (закрэслена пазней? і напісана «З Польшчы») як Felix C. Czarnyszewicz. Мэган Смаляняк піша, што такое прозвішча фігуруе і ў пасведчанні Фелікса аб шлюбе (ён ажаніўся ў 1925 годзе). Такім чынам, невядома дакладна, калі было змененае прозвішча.\nШлюбны здымак Бярнарда Чарнышэвіча і Ядвігі Сікорскай. За імі стаяць сястра Ядвігі Анця і брат Бярнарда Станіслаў. 1921 г.\nСямейны здымак Фелікс выслаў свайму брату Бярнарду Чарнышэвічу, які жыў у вёсцы Вялічкава (цяпер Бабруйскі раён). Паводле звестак унучкі Бярнарда Ірыны Рэва, яе дзед пераехаў у Вялічкава, калі ажаніўся ў 1921-м г. са шляхцянкай Ядвігай Сікорскай, якая была адтуль родам. Яго бацькі засталіся жыць у вёсцы Перасека Клічаўскага раёна, што, падобна, і стала правобразам Смалярні з «Надбярэзінцаў» Фларыяна Чарнышэвіча.\nФелікс і Бярнард даволі доўга ды інтэнсіўна ліставаліся. А ў СССР, як вядома, мець сваякоў за мяжой, ды яшчэ падтрымліваць з імі сувязь, было небяспечна для жыцця. Аднак Бярнарда гэта чамусьці не дужа хвалявала. Атрымаўшы фота, ён з гонарам паказаў яго ўсім аднавяскоўцам. Да таго ж, пераказваў лісты брата аб тым, як добра жывецца ў ЗША. Тады нехта папярэдзіў Бярнарда, што ўзялі шмат людзей у ваколіцах і, магчыма, рыхтуецца яго арышт.\nНагодай для рэпрэсій маглі стаць не толькі лісты з Амерыкі, а і шляхецкае паходжанне ды каталіцкае веравызнанне мужчыны. У 1937–1938 гг. па СССР пракаціліся "нацыянальныя аперацыі", у т. л. "справа палякаў".\nПобыт дробнай шляхты ў ваколіцах Бабруйска апісаў у аўтабіяграфічным рамане «Надбярэзінцы» брат Бярнарда Фларыян Чарнышэвіч. У кнізе, праўда, ідзе размова пра 1911–1920 гады. Там згадваецца і брат у Амерыцы, да якога мае намер ехаць галоўны герой, але яму замінае выбух Першай сусветнай вайны.\nДакументы з сямейнага архіву Ірыны Рэва. У дакументах прозвішча Бярнарда запісана як Чарнушэвіч. Верагодна, гэта памылковае прачытанне польскага Czarnyszewicz\nБярнард не стаў чакаць, пакуль па яго прыйдуць, і з’ехаў на Данбас працаваць у шахтах, пакінуўшы ў Вялічкаве сям’ю. Ён час ад часу прыязджаў на некалькі дзён, але не паказваўся на вуліцы. Яго жонка прасіла дзяцей нікому не распавядаць, што тата дома. Лісты ад брата з Амерыкі працягваў атрымліваць, але ўжо праз трэція, калі не дзясятыя, рукі. Пасля адной з паездак дамоў Бярнарда «ўзялі» на Данбасе. Гэта адбылося 21 лютага 1937 года.\nУнучка Бярнарда, Ірына Рэва, жыве ў горадзе Кіраўску Магілёўскай вобласці. Яна падзялілася з Клічаўскім краязнаўчым музеем фотаздымкамі ды гісторыямі з сямейнага архіву. Дзякуючы музею мы з Ірынай Сцяпанаўнай і пазнаёміліся. Паводле яе словаў, на пачатку 1990-х гадоў, калі яшчэ можна было трапіць у архівы КДБ, яна гартала справу дзеда. Са скандалам і крыкамі, але дакументы ёй далі. Супрацоўнікі крычалі, маўляў, чаго ездзіце то вы, то ваша маці. Леакадзія Бярнардаўна, дачка рэпрэсаванага, цікавілася лёсам бацькі і таксама наведвала архіў Упраўлення КДБ у Магілёве. Яна памерла ў лістападзе 2018 года, будучы пры памяці і паспеўшы шмат чаго распавесці дачцэ Ірыне.\nДакументы з сямейнага архіву Ірыны Рэва. У дакументах прозвішча Бярнарда запісана як Чарнушэвіч. Верагодна, гэта памылковае прачытанне польскага Czarnyszewicz\nПаводле словаў Ірыны Сцяпанаўны, у справе яе дзеда пазначана: той казаў на допытах, што не мае нічога супраць савецкай улады, але ў Амерыцы жыць лепш. Гэта адзіная яго віна. З Данбаса арыштаванага этапавалі ў Бабруйск. Ён сядзеў у Бабруйскай крэпасці, Леакадзія Бярнардаўна ўзгадвала, што дзяцей да яго пускалі, яна хадзіла, размаўляла з бацькам. Бярнарда расстралялі 17 верасня 1937 года ці то ў самім Бабруйску, ці то каля недалёкай вёскі Міхалёва.\nАле Ірына Рэва памятае з дзяцінства, нібыта прыходзіла папера аб тым, што Бярнард Францавіч памёр ад сухотаў у Ніжнім Тагіле. Адшукаць паперу ў сямейным архіве яна не змагла. Жанчына мяркуе, што ў дакументах магілёўскага КДБ маглі пазначыць, што ён расстраляны, а дэ-факта выслаць на работы. Гэта версія пацвярджаецца лістом Фларыяна Чарнышэвіча да польскай пісьменніцы Юзэфы Радзыміньскай. 20 траўня 1953 г., жывучы ў эміграцыі ў Аргентыне, ён піша, што апошні ліст з радзімы, ад сястры, атрымаў у 1946 г. праз ЗША (магчыма, яго пераслаў брат Фелікс). Жанчына паведамляла, што іх брат сасланы ў Сібір у 1937 г., і ў 1946-м ад яго ўсё яшчэ "ні слуху, ні духу".\nУ 1963 годзе Бярнард Францавіч Чарнышэвіч быў рэабілітаваны Вярхоўным судом БССР «за адсутнасцю склада злачынства», а яго дачка, Леакадзія Бярнардаўна Іваніцкая, прызнаная пацярпелай ад палітычных рэпрэсій.\nПраваслаўны святар зняў відэа пра Курапаты: «Нявывучаныя ўрокі гісторыі паўтараюцца»


Слонім зноў сабраў лёгкаатлетаў|Слоним | Слонимский вестник\nСлонім зноў сабраў лёгкаатлетаў\nУ Слоніме прайшло першынство вобласці па лёгкай атлетыцы. Спаборнічалі юнакі і дзяўчаты 1999 года нараджэння і маладзей. Падобныя абласныя старты лёгкаатлетаў часта праходзяць у Слоніме зімой, бо ў другіх раёнах проста няма такога цудоўнага лёгкаатлетычнага манежа.\nУ бегу на 60 метраў з вынікам 7,16 сек. перамог Ігар Зубко з Гродна. Яго зямлячка Кацярына Станкевіч першынствавала на гэтай жа дыстанцыі з вынікам 8,16 сек. Дыстанцыю ў 600 метраў хутчэй другіх прабег Дзяніс Жалнерчык з Воранава (1 мін. 42,2 сек.). Ён жа выйграў забег на 1000 м (3 мін. 05 сек.). Маргарыта Качанава з Гродна выйграла ў саперніц на гэтай жа дыстанцыі 600 м з вынікам 1 мін. 48,2 сек. Слонімец Аляксандр Казлоўскі выйграў забег на 2000 м (6 мін. 48,1 сек.). На мінуту больш затраціла на гэтую дыстанцыю пераможца сярод дзяўчат Надзея Гардзіеўская з Воранава. Наша зямлячка Таццяна Ленец уступіла лідару 15 секунд і была другой.\nУ спартыўнай хадзьбе на 2 км і 3 км перамог Артур Маркаран з Навагрудка. Яго зямлячка Дар’я Шапель была мацнейшай на трохкіламетровай дыстанцыі. Наталля Пархоменка з Іўя хутчэй за саперніц прайшла 2 км. У скачках у вышыню з аднолькавым вынікам 160 см перамаглі Максім Цыбульскі (Шчучын) і Анастасія Шэршань (Гродна). Забег бар’ерыстак на 60 м з вынікам 9,6 сек. выйграла Кацярына Станкевіч (Гродна), пераможца гладкага кароткага спрынту. Наталля Ашэка са Слоніма стала трэцяй, уступіўшы пераможцы больш за секунду. Бар’ерны бег 60 м у юнакоў выйграў Аляксей Рыманчук — 9,4 сек. (Гродна).\nУ бегу на 300 м перамагла Анастасія Шэршань з Гродна — 49,4 сек. І другі раз узнялася на вышэйшую прыступку п’едэстала, як, дарэчы, і яе зямляк Ігар Зубко. Яго вынік на дыстанцыі 300 м — 42,5 сек. Таксама двухразовай чэмпіёнкай стала Маргарыта Качанава з Гродна. На дыстанцыі 1000 м ёй таксама не было роўных (3 мін. 18 сек.). Слонімец Аляксандр Казлоўскі на дыстанцыі 1000 м фінішаваў другім (3 мін. 06 сек.).\nУ трайным скачку перамог слонімец Яўген Рабілка (12 м), ён жа быў другім у скачках у даўжыню, Вікторыя Янцэвіч са Смаргоні скокнула трайным на 10 м35 см і стала лепшай.\nУ сектары для штурхання ядра перамог слонімец Мікіта Палонскі (13 м06 см). Ён жа выйграў скачкі ў даўжыню (5 м58 см). Наш зямляк Сяргей Зайкоўскі стаў трэцім (11 м70 см). Анастасія Рыжко з Ваўкавыска выйграла турнір сярод дзяўчат (9 м70 см). Сярод 18 каманд каманда Слонімскага раёна заняла другое месца.


Праектаванне хаты з бруса, як яго ажыццявіць сваімі сіламі - Блог пра рамонт\nМногіх уладальнікаў участкаў хвалюе пытанне, як спраектаваць дом з бруса, каб не ўпусціць нічога. Калі плануецца ўзвядзенне вялікага будынка, то такую працу лепш за ўсё даверыць прафесіяналам. Калі неабходна пабудаваць невялікі загарадны дома або дачу, плошчай да 100 м ?, праект можна скласці і самастойна.\nШто прыняць да ўвагі перад праектаваннем\nСпачатку вызначыцеся, з якой разнавіднасці бруса вы будзеце будаваць дом.\nВажныя моманты планавання\nПры параўнальна невысокай цане, хаты з бруса досыць прыгожыя. Сучасныя разнавіднасці дадзенага піламатэрыялу - прафіляваны і клеены брус. Яны не дэфармуюцца пры моцных нагрузках. Будынка з іх будуюцца хутка, валодаюць экалагічнай чысцінёй, трываласцю, даўгавечнасцю і цеплынёй. Таму, аптымальнае рашэнне - абраць такі брус.\nДалей вызначыце размяшчэнне для дома. Ва ўсіх загарадных пасёлках, садовых і дачных таварыствах адводзяцца месцы для забудовы, званыя «чырвонай лініяй». Звычайна, яна праходзіць у 5 м ад пярэдняй межавай лініі ўчастка да фасадаў будынка і ў 3 м з бакавых частак вашай тэрыторыі да сцен пабудовы.\nЗвярніце ўвагу! Важна правільна размясціць акна будучай пабудовы. Большая іх частка не павінна быць накіравана на поўнач і паўночны захад. У адваротным выпадку, у вокны будуць дзьмуць халодныя ветру.\nПадумайце аб размяшчэнні пакояў. Памяшканні, прызначаныя для пажылых членаў сям'і лепш за ўсё змясціць на першым паверсе. Так ім прыйдзецца мінімальна карыстацца лесвіцай. Дзіцячыя пакоі трэба ўладкаваць побач з бацькоўскай спальняй.\nНамалюйце сваімі рукамі на плане такое размяшчэнне спальняў, гасцінай, кухні, ваннай і іншых памяшкання, каб вам і вашай сям'і было максімальна камфортна.\nДакладна пралічыце колькасць неабходных пакояў. Пажадана запланаваць на адзін пакой больш, каб у далейшым не адчуваўся дэфіцыт плошчы. Гарышча лепш зрабіць пабольш, так яго пры неабходнасці можна будзе пераабсталяваць у жылое памяшканне.\nФактары, непажаданыя пры планаванні дома\nРэкамендуецца, каб пункту плота вады і стаякі каналізацыі былі размешчаны ў адным месцы. Так цана мантажу і эксплуатацыі інжынерных камунікацый будзе значна зніжана. Доўгія каналізацыйныя трубаправоды хутка забруджваюцца. У працяглым гарачым вадаправодзе вада хутка астывае. Лепшы варыянт, калі награвальнік вады размешчаны побач з кухняй і санвузлом.\nНе варта набываць розныя па памерах вокны і размяшчаць іх з выхадам на праезную частку. Інакш у памяшканнях будзе шумна.\nНайбольш надзейнае ацяпленне - вадзянога тыпу. Дапоўніць яго можна печчу або камінам.\nПерад тым, як самому спраектаваць дом з бруса, трэба вырашыць ніжэй прапісаныя задачы.\nРаспланаваць першы і другі паверх (мансарду).\nПадумаць аб перасеку будынка: вышыні цокаля, вокнаў, столяў, гарышча і г.д.\nВызначыцца з канструкцыяй катэджа з бруса. Ён павінен быць трывалым, усе яго элементы павінны быць надзейна зафіксаваныя і звязаны адзін з адным.\nПрадумайце дызайн будынка. Ён павінен быць гарманічным і прыгожым.\nРазлічыце апорныя здольнасці падмурка, бэлек і сцен. Паклапаціцеся аб раўнамерным размеркаванні нагрузак.\nРаскрой бруса павінен быць эканамічным. Даўжыня сцен, як правіла, выдатная ад стандартнай даўжыні бэлек у 6/7 м. Падумайце аб тым, куды пойдуць іх абрэзкі. Напрыклад, іх можна прымяніць у перасекчы, між аконнымі праёмамі і да т.п.\nПралічыце ўздзеянне ўсаджвання сцен на дах, мацавання крокваў і г.д.\nСтадыі стварэння праекта\nСкладзіце спіс неабходных памяшканняў. Напрыклад, ён можа выглядаць так.\nбаязлівы або тамбур;\nхол або пярэдні пакой;\nДругі ці мансардны паверх брусового дома:\nРазмесціце пакоя ў будынку найлепшым чынам. Напрыклад, вокны кухні і гасцінай павінны выходзіць на поўдзень. Кацельню змесціце каля тамбура і ваннай. Санвузел лепш за ўсё размясціць побач са спальняй.\nАжыццявіце разлік лесвіцы і вызначыце, колькі для яе будзе трэба месцы.\nНакрэсліце або раздрукуйце чарцяжы першага паверха і мансарды.\nЗрабіце схемы размяшчэння бэлек для столяў будынкі і лаг для падлогі. Крок паміж восямі бэлек і лаг павінен складаць 85 см. Пры такіх прамежках столі будуць мець эстэтычны выгляд, а лагі - добрую апорную здольнасць. На такі каркас можна ўкладваць дошкі, якія валодаюць таўшчынёй 3.5 / 4.5 см, без боязі, што яны будуць прагінацца.\nВызначыце вышыню да потолочных бэлек. Аптымальны параметр, пры гэтым, роўны 2.7 / 2.8 м.\nЗатым, калі ажыццяўляецца праектаванне хат з бруса, робяцца чарцяжы разгортак сцен.\nДалей інструкцыя патрабуе разгледзець ўзнікаюць нагрузкі на зруб. Варта ўлічыць, што пры перагружанасці бэлек або сцен, яны могуць дэфармавацца.\nПры планаванні вышыні праёмаў дзвярэй і вокнаў, кроквенных канструкцый, памятаеце пра усаживании сцен. Яно, у залежнасці ад разнавіднасці бруса, можа складаць ад 1% да 5 ад першапачатковай вышыні зруба.\nЗатым праектуецца дах дома.\nУ апошнюю чаргу складаюцца чарцяжы і схемы інжынерных камунікацый будынка.\nПастаўцеся вельмі сур'ёзна да праекту і планіроўцы вашага брусового дома. Памылкі ў ім дапускаць нельга. У адваротным выпадку вы можаце выдаткаваць на дом значна больш грошай, чым планавалася. Горшым жа варыянтам будзе разбурэнне пабудовы. У прадстаўленым відэа ў гэтым артыкуле вы знойдзеце дадатковую інфармацыю па гэтай тэме.\nПредыдущаяЯк падключыць прахадной выключальнік\nСледующаяПраекты хат з прафіляванага бруса: карысная інфармацыя для


Жыхары Беларусі любяць мора ў Адэсе і ў цэлым пра Украіну гавораць з цяплынёй. Глядзіце на відэа, што ведаюць беларусы пра краіну-суседку. 04.02.2017, Sputnik Беларусь\nЖители Беларуси любят море в Одессе и в целом об Украине говорят с теплотой. Смотрите на видео, что знают белорусы о стране-соседке.\nапытанка, у беларусі, грамадства, беларусь, адэса, украіна, кіеў\n08:52 04.02.2017 (абноўлена: 11:20 06.02.2017)\nЖыхары Беларусі любяць мора ў Адэсе і ў цэлым пра Украіну гавораць з цяплынёй. Глядзіце на відэа, што ведаюць беларусы пра краіну-суседку.\nЯкія б ні былі палітычныя абставіны, беларусы любяць і ўкраінцаў, і Украіну і жадаюць ім, каб абстаноўка хутчэй наладзілася.\nКіеў называюць традыцыйна горадам гарадоў і нагадваюць слаўнае мінулае Кіеўскай Русі, якая там зарадзілася. Некаторыя апытаныя ўспомнілі ўкраінскія санаторыі, у якіх квітнела сапраўднае сяброўства самых розных народаў.\nАпытанне "што вы ведаеце пра Украіну" пераўтварылася фактычна ў апытанне "за што вы яе любіце".\nЗа што беларусы любяць Украіну, глядзіце ў апытанні Sputnik.


ПРАВІЛА І РЭГЛАМЕНТ УВОЗА ЗБРОІ -\nПРАВІЛА І РЭГЛАМЕНТ УВОЗА ЗБРОІ\nПаляўнічыя і аматары спартыўнай стральбы — частыя госці Рэспублікі Беларусь. І тыя, і іншыя павінны памятаць аб правілах ўвозу грамадзянскага і службовага зброі, яго асноўных частак і патронаў.\nЗброю і боепрыпасы ставяцца да тавараў, увоз якіх на тэрыторыю Мытнага саюза (а значыць, і Беларусі) ограничен.Документ, які рэгламентуе парадак іх перамяшчэння праз мытную мяжу, распаўсюджваецца на ўсіх, хто ўвозіць такія тавары ў некамерцыйных мэтах.\nЛІЦЭНЗАВАННЕ ЗБРОІ І БОЕПРЫПАСАЎ\nЗавезці ў Беларусь зброю і боепрыпасы можна, атрымаўшы ліцэнзію. Выдачай такіх дакументаў займаецца Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь. Акрамя таго, для ўвозу зброі неабходны дазвол МУС і галоўнага ўпраўлення ўнутраных спраў Мінскага гарвыканкама або абласных УУС. Тэрмін дзеяння дазволу — 6 месяцаў з дня выдачы дакумента.\nДля афармлення ліцэнзіі ў Міністэрства ўнутраных спраў неабходна падаць:\n♦ запоўненае і аформленае заяву аб выдачы ліцэнзіі;\n♦ электронную копію заявы ў фармаце, зацверджаным Камісіяй мытнага саюза. Пры гэтым копія павінна быць створана з дапамогай бясплатнага праграмнага забеспячэння, распрацаванага Камісіяй, альбо з дапамогай дакладнага яго аналага;\n♦ копію знешнегандлёвага дагавора, а ў выпадку яго адсутнасці — іншага дакумента, які пацвярджае намеры бакоў;\n♦ копію дакумента аб пастаноўцы на ўлік у падатковым органе;\n♦ копію ліцэнзіі на ажыццяўленне дзейнасці, звязанай са службовай і грамадзянскай зброяй і боепрыпасамі да яе, калекцыянаваннем і экспанаваннем зброі і боепрыпасаў;\n♦ іншыя дакументы, калі яны вызначаны рашэннем Камісіі.\nКалі заяву аб выдачы ліцэнзіі афармляецца на ўвоз некалькіх відаў, тыпаў і мадэляў зброі, да заявы афармляецца прыкладанне. Сама ліцэнзія выдаецца пасля прадастаўлення заяўнікам дакумента, які пацвярджае аплату дзяржпошліны.\nПасля ўвозу зброю неабходна сертыфікаваць, а таксама атрымаць у органах аховы здароўя дакумент аб дапушчальнасці ўздзеяння на арганізм чалавека дзівяць фактараў зброі.\nНа працягу 15 рабочых дзён з дня падачы дакументаў МУС альбо выдасць ліцэнзію, альбо адмовіць у выдачы. Падставай для адмовы можа стаць наяўнасць няпоўных або недакладных звестак у дакументах, невыкананне патрабаванняў, прадугледжаных Пагадненнем аб ліцэнзаванні, спыненне або прыпыненне дзеяння дакументаў, якія служаць падставай для выдачы ліцэнзіі, а таксама парушэнне міжнародных абавязацельстваў, якое можа наступiць у вынiку выканання дагавора.\nРашэнне аб адмове ў выдачы ліцэнзіі павінна быць матываваным і прадастаўляецца заяўніку ў пісьмовай форме. Адпаведна адсутнасць ліцэнзіі — гэта падстава для адмовы ў мытным афармленні зброі.\nВЫПАДКІ, КАЛІ ЛІЦЭНЗІЯ НЕ ПАТРАБУЕЦЦА\nЛіцэнзія патрабуецца не заўсёды. Так, пры ўмове дазволу на ўвоз зброю, набытая фізічнымі асобамі ў трэцяй краіне для асабістага карыстання, не ліцэнзуецца. Гэта ж тычыцца часовага ўвозу зброі фізічнымі асобамі або спартыўнымі арганізацыямі для ўдзелу ў спартыўных спаборніцтвах і паляванні.\nАкрамя таго, не патрабуецца ліцэнзія на ўвоз зброі фізічнымі асобамі, якія ўязджаюць на пастаяннае месца жыхарства ў Беларусь, а таксама на часовы ўвоз зброі для ўдзелу ў выставах. Нарэшце, не ліцэнзуюцца канструктыўна падобныя з зброяй вырабы і зброю, якое мае культурную каштоўнасць, але не аднесенае да антыкварных.


У БЕЛАРУСІ БУДУЦЬ ТРАНСЬЛЯВАЦЬ ФУТБОЛЬНЫЯ МАТЧЫ ЧЭМПІЯНАТУ СЬВЕТУ\nЯгор Рыбакоў не бярэ на сябе адказнасьці за тое, што сотні тысяч беларускіх заўзятараў апынуліся па-за футбольным сьвятам. Наадварот, кажа, што гатовы прыцягнуць да суду расейскія каналы, якія адмовіліся трансьляваць матчы на Беларусь.\n(Рыбакоў: ) "Я расцэньваю паводзіны расейскіх каналаў як скрайне недружалюбны крок адносна беларускіх гледачоў. Лічу, што гэта звычайныя маскоўскія штучкі, каб толькі зарабіць грошы. Так званыя мэтры маскоўскага тэлебачаньня абсалютна не клапоцяцца пра інтарэсы гледачоў у краінах СНД. Для іх галоўнае — прыбытак. Стала вядома, што сума паменшыцца, і яны вырашылі выкінуць зь сеткі вяшчаньня краіны СНД. Пляваць ім на меркаваньне тэлегледачоў. Таму ў нас нэгатыўная адзнака дзейнасьці расейскіх калегаў. Маглі б па-сяброўску Эрнст ці Дабрадзееў патэлефанаваць мне ці міністру інфармацыі, маўляў, уступайце ў перамовы".\nМіж іншым, у патэнцыйных тэлегледачоў іншае меркаваньне. У часе панядзелкавага стыхійнага мітынгу абсалютная бальшыня ўдзельнікаў абвінавачвала ў сытуацыі, што склалася, якраз кіраўніцтва БТ. Паводле меркаваньня падманутых аматараў футболу, у такой сытуацыі кіраўнік тэлебачаньня павінен сысьці з пасады. Нават калі трансьляцыі і пачнуцца 8 чэрвеня, па-за увагай аматараў застануцца 25 папярэдніх сустрэчаў чэмпіянату. Сам Рыбакоў сыходзіць не зьбіраецца.\n(Рыбакоў: ) "Тое, што спрабуюць "прышыць" палітыку — на здароўе. Калі мільёны заўзятараў не задаволеныя, вельмі зручна граць на палітыцы. Але ўсе дарослыя людзі і разумеюць, у чым прычына. Адставак ня будзе. Трэба яшчэ шмат чаго зрабіць".\nАдметна, што кампанія "Кірх-мэдыя", што валодае манапольнымі правамі на трансьляцыю матчаў па ўсім сьвеце, у якасьці галоўнай умовы трансьляцыі патрабуе, каб рэпартажы падаваліся на беларускай мове.\nУ штаце спартовай рэдакцыі БТ зараз толькі два камэнтатары, якія вольна валодаюць беларускай мовай — Уладзімер Навіцкі і Аляксандар Пуціла. Ці здолеюць яны ахапіць усе 40 матчаў — застаецца пытаньнем. Сам Ягор Рыбакоў не лічыў за патрэбнае адказваць па-беларуску, калі на сёньняшняй прэсавай канфэрэнцыі яго пра гэта прасілі.\n(Рыбакоў: ) "У нас дзьвюхмоўе, ці вы гэтага не прызнаеце? Але трансьляцыі павінны весьціся на беларускай мове. Гэта ўмова праваўладальніка. Для ўсіх нацыянальных кампаніяў правы прадаюцца на нацыянальнай мове. Для Туніса (ня ведаю, якая там мова) — на іхнай мове, для расейцаў — па-расейску, для ўкраінцаў — па-ўкраінску".\nПры канцы прэсавай канфэрэнцыі Ягор Рыбакоў пахваліўся, што ад сёньняшняга дня Рэспубліка Беларусь валодае поўным правам ня толькі на трансьляцыю, але і на ўвесь матэрыял. А гэта значыць, што можна яго прадаваць — праўда, у межах Беларусі. Пакуль у якасьці пакупніка фармальна фігуруе толькі Рыгор Кісель — кіраўнік 2-га каналу, адкрыцьцё якога павінна супасьці з паўфінальнымі гульнямі.