Беларускіх гультаёў дома не чакаюць\n30.05.2008 / 08:45\nБеларусы замежжа вернуцца на радзіму толькі за эканамічныя прэферэнцыі. Акрамя таго, паводле чыноўніка, будучы закон «Аб суайчыньніках» павінен быць напісаны такім чынам, каб у Беларусь не паехалі «прадстаўнікі крыміналу» і «гультаі».\nБеларусы замежжа вернуцца на радзіму толькі за эканамічныя прэферэнцыі. Пра гэта падчас прэс‑канфэрэнцыі 29 траўня ў Менску паведаміў намесьнік упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасьцяў Уладзімер Ламека. Паводле чыноўніка, у ходзе падрыхтоўкі праекту закону «Аб суайчыньніках» распрацоўшчыкі зьвярталіся да розных аб’яднаньняў беларусаў, што жывуць у замежжы. І высьветлілася, што большасьць зь іх гатовыя вярнуцца на радзіму толькі ў тым выпадку, калі атрымаюць ад дзяржавы розныя льготы эканамічнага і сацыяльнага характару.\n— Яны, на жаль, чакаюць толькі эканамічнай падтрымкі. Гэта ліквідацыя ці паслабленьне візавага рэжыму. Гэта жыльлёвыя льготы, квоты на працаўладкаваньне, квоты на адукацыю. Усё гэта зьвязана зь фінансавымі ўкладаньнямі, і трэба ўсё падлічыць, каб не падарваць нашу эканоміку, якую мы пакуль толькі разьвіваем, — сказаў Уладзімір Ламека.\nАкрамя таго, як падкрэсьліў намесьнік упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасьцяў, будучы закон павінен быць напісаны такім чынам, каб у Беларусь не паехалі «прадстаўнікі крыміналу» і «гультаі».\nЯе паведаміў Ламека, усяго зараз па‑за межамі нашай краіны пражывае каля 3,5 мільёнаў ураджэнцаў Беларусі розных нацыянальнасьцяў. І закон «Аб суайчыньніках» павінен быць скіраваны на ўсе гэтыя нацыянальнасьці, а ня толькі на карэнную беларускую нацыю.\nБольш за ўсё выхадцаў зь Беларусі пражывае ў ЗША і Канадзе — прыкладна 1 мільён. Каля 870 тысяч жывуць у Расеі, 300 — ва Ўкраіне і 170 — у Ізраілі.\nПлянуецца, што закон «Аб суайчыньніках» будзе ўнесены ў палату прадстаўнікоў у ліпені.\nПаводле: Кастусь Вансяцкі, Радыё Рацыя


naturaltech - GLOBElife ☎ - davines Шампуні для валасоў\nNATURALTECH - DAVINES - Шампуні для валасоў\nDAVINES - Шампуні для валасоў\nшампунь для адчувальнай скуры і ломкіх валасоў\nшампунь, распрацаваны спецыяльна для скуры і ломкіх валасоў. Phytoceutical ўтрымлівае кафеін, біялагічны злучэнне сфармуляваную выключна самога электрастанцыі з антыаксідант, супрацьзапаленчае, анты - радыкал, да гэтага часу выкарыстоўваецца толькі ў харчовай прамысловасці. У той жа пункту гледжання натуральнасці, былі ліквідаваны такія рэчывы, як SLES, SLS і парабенов.\nспосаб прымянення : далікатна масажаваць на вільготныя валасы, пакіньце на некалькі хвілін, затым змыйце. Пры неабходнасці паўторыце.


Кэры паедзе на Кубу гэтым летам\n02 ліпень 2015, 08:52\nДзяржсакратар ЗША прыме ўдзел у адкрыцьці амбасады ЗША ў Гаване.\nДзяржсакратар ЗША Джон Кэры, усьлед за прэзыдэнтам Абамам, выступіў з заявай з нагоды аднаўленьня дыпляматычных адносінаў паміж Злучанымі Штатамі і Кубай.\n«Пазьней, улетку, як абвясьціў прэзыдэнт, я паеду на Кубу, каб асабіста прыняць удзел у паўторным адкрыцьці амбасады Злучаных Штатаў у Гаване. Гэта стане працягам працы амбасады пасьля перапынку ў 54 гады. Гэта таксама будзе першы візыт Дзяржсакратара на Кубу з 1945 году. Паўторнае адкрыцьцё нашай амбасады, скажу я вам, — гэта важны крок па шляху поўнага аднаўленьня нармальных адносінаў паміж Злучанымі Штатамі і Кубай. Праз чвэрць стагодзьдзя пасьля заканчэньня „халоднай вайны“, гэта адлюстроўвае рэальнасьць зьмененых акалічнасьцяў і паслужыць рашэньню шэрагу практычных задач», — заявіў Кэры, які знаходзіцца ў Вене, дзе вядзе перамовы па іранскай ядзернай праграме.\nУ той жа час, дзяржсакратар падкрэсьліў, што ў Вашынгтона і Гаваны застануцца «рэзкія рознагалосьсі ў пытаньнях дэмакратыі, правоў чалавека і зьвязаных з гэтым тэмах, але мы таксама вызначылі сфэры супрацоўніцтва, якія ўключаюць ахову правапарадку, бясьпеку транспарту, рэагаваньне на надзвычайныя сытуацыі, абарону навакольнага асяродзьдзя, тэлекамунікацыі і міграцыю».\nПаводле Джона Кэры, гэтыя перамены сталі магчымымі таму, што прэзыдэнт Абама прыняў «асабістае, фундамэнтальнае рашэньне» зьмяніць палітыку, якая не працавала, прычым, не працавала «занадта доўга». Дзяржсакратар ЗША сказаў, што і кубінскі прэзыдэнт Рауль Кастра таксама зразумеў, што настаў час пераменаў.\n«У сёньняшнім сьвеце, зь яго канфліктамі, якія мы назіраем ... важна, каб людзі разумелі, што ўсё можа мяняцца, што кіраўніцтва можа быць эфэктыўным і прынесьці карысьць», — адзначыў Джон Кэры, якога цытуе «Голас Амэрыкі».\nКуба і ЗША абмяняюцца амбасадамі пасьля 20 ліпеня


26 лістапад 2019, 12:40\nДар'я Домрачава пасьля вяртаньня з Алімпійскіх гульняў у Паўднёвай Карэі\nАляксандар Лукашэнка расказаў, што алімпійская чэмпіёнка ў біятлёне Дар’я Домрачава «адпрошвалася ў яго», каб з мужам Уле-Эйнарам Б’ёрндаленам паехаць трэнаваць каманду Кітаю.\nТакое прызнаньне ён зрабіў падчас сустрэчы з чальцамі нацыянальнай зборнай у веславаньні на байдарках і каноэ.\n«Я кажу: не магу адмовіць, бо Сі Цзіньпін (генэральны сакратар ЦК кампартыі Кітаю. — РС) адмовіць мне потым у іншым. Яны паехалі, нічога страшнага. Калі будзе вынік, кітайцы надоўга запомняць, што беларусы дапамаглі», — цытуе Лукашэнку агенцтва БелТА.\nВяртаючыся пасьля гэтага да асноўнай тэмы, Аляксандар Лукашэнка назваў сучасны спорт «вайной бяз правілаў».\n«Той жа хакей, футбол (дзе нам хацелася б, каб былі вынікі, як у вас) — гэта сёньня не спаборніцтва, нават ня бітва. Гэта вайна. Бо спорт стаў палітыкай. Як толькі ўбачылі недзе, калі гэта не амэрыканец, можа быць, яшчэ не кітаец, дык пачынаюць прэсаваць», — лічыць ён.\nАкрамя таго, давёў Лукашэнка, спартоўцы павінны спаборнічаць перш за ўсё дзеля перамогі, а не дзеля грошай.\n«Як можна наагул спаборнічаць за грошы? Я не разумею. Спаборнічаць трэба за перамогу. А пасьля перамогі прыходзь і патрабуй, што ты лічыш патрэбным: і грошы, і кватэры, і зямельныя надзелы, і іншае. Калі няма выніку, што можна сказаць людзям?», — падсумаваў ён.\nТыдзень таму Аляксандар Лукашэнка, які больш за 20 гадоў таксама займае пасаду прэзыдэнта Нацыянальнага алімпійскага камітэту (намесьнікам у яго старэйшы сын Віктар), заклікаў спартоўцаў «ваяваць». Адначасова папярэдзіў, што знойдзе ўправу на тых, хто ня дасьць рады пастаўленай задачы.\n«Падумайце, перш чым ехаць на Алімпіяду ў Токіё галоўнымі трэнэрамі, дарадцамі, спэцыялістамі, ці варта гэта рабіць наагул, — заявіў Лукашэнка. — Бо калі турыстамі туды зьезьдзіце, лепш назад не вяртайцеся. Гэта я вам кажу як прэзыдэнт краіны, а не кіраўнік грамадзкай арганізацыі. Разумейце мяне як хочаце».\nГэтаксама Лукашэнка раскрытыкаваў спартоўцаў, якія замест таго, каб рабіць свой унёсак у разьвіцьцё беларускага спорту, толькі «ганьбяць краіну».\n«Калі чалавек выходзіць на высокі ўзровень, ён павінен неяк удзельнічаць у далейшым разьвіцьці спорту ў краіне, — адзначыў ён. — Такіх відаў дастаткова. Але футбалісты і хакеісты пакуль толькі грошы атрымліваюць, а краіну ганьбяць».


Падручнік для 2 класа ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі з беларускай мовай навучання У дзвюх частках Частка 2\nНа свеце шмат розных народаў. Гэта беларусы, рускія, украінцы, палякі, немцы, французы і іншыя. У кожнага народа свая мова. Мы — беларусы. Наша родная мова — беларуская. Болей »\nПадручнік для 2 класа ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі з беларускай мовай навучання У дзвюх частках Частка 1


Дастойная справа для дастойных людзей\n20.12.2020 11:45 "Настаўніцкай газеце" — 75\nРэктар Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка, доктар педагагічных навук, прафесар Аляксандр Іванавіч Жук — даўні чытач “Настаўніцкай газеты”, наш прыхільнік і крытык. З нагоды такога значнага юбілею сёння гутарым пра месца і ролю прафесійнага выдання ў айчыннай адукацыйнай прасторы.\n— 75 гадоў — гэта цэлае жыццё. У далёкіх ужо 1940-х для беларускіх настаўнікаў наша газета была важнай, часта нават адзінай крыніцай прафесійных ведаў. Мы былі разам на розных этапах станаўлення айчыннай сістэмы адукацыі. І сёння мы, як усе газетчыкі, спрабуем знайсці сваё месца ў лічбавым свеце, каб па-ранейшаму быць карыснымі і цікавымі для настаўнікаў. Аляксандр Іванавіч, якім, на ваш погляд, павінна быць сучаснае педагагічнае выданне?\n— Нягледзячы на новыя “лічбавыя” фарматы, на мой погляд, асноўныя базавыя функцыі сучаснага педагагічнага выдання павінны заставацца нязменнымі — гэта перш за ўсё інфармацыйная, асветніцкая і, нарэшце, камунікацыйная функцыі.\nІнфармацыйная функцыя — усебакова і аператыўна асвятляць усё новае і эфектыўнае, што з’яўляецца ў педагагічнай навуцы і адукацыйнай практыцы, праблемы і перспектывы развіцця адукацыі і педагогікі. Таму “Настаўніцкай газеце” трэба заставацца для педагогаў надзейнай крыніцай інфармацыі ў адукацыйнай сферы. Быць, я б сказаў, інфармацыйным фондам і навукова-метадычнай базай нацыянальнай сістэмы адукацыі. Своечасова і якасна інфармаваць педагогаў пра ўсё, што адбываецца ў адукацыі, аб перадавым вопыце, як айчынным, так і замежным, навінках, зменах у педагогіцы, вядомых людзях, цікавых падзеях. Даносіць актуальную інфармацыю шырокаму колу чытачоў зразумелай, даступнай мовай. Матэрыялы сучаснага педагагічнага выдання павінны адлюстроўваць рэаліі сучаснага адукацыйнага працэсу і адначасова быць прагнастычнымі, адказваць бягучым і перспектыўным патрэбам сучаснага грамадства.\nГаворачы пра асветніцкую функцыю, я маю на ўвазе перш за ўсё павышэнне прафесійнага ўзроўню педагогаў, пашырэнне іх кругагляду, развіццё прафесійных і асобасных кампетэнцый. У той жа час сучаснаму педагагічнаму выданню важна адказваць крытэрыям навуковай навізны і практычнай значнасці, утрымліваць дыскусійныя тэарэтычныя пазіцыі. Быць платформай для прэзентацыі вынікаў навуковых даследаванняў і інавацыйных адукацыйных практык, для знаёмства з вынікамі эксперыментальнай дзейнасці. Аказваць практычную дапамогу шырокаму колу педагогаў краіны, папаўняць іх творчы багаж. Прапагандаваць перадавыя метады навучання і выхавання, актыўна садзейнічаць развіццю педагагічнай навукі. Мэтанакіравана і паслядоўна дапамагаць выкладчыкам, кіраўнікам устаноў адукацыі ў павышэнні навукова-метадычнага ўзроўню, узбагачэнні перадавым вопытам.\nІ апошняе, але не менш важнае — камунікацыйная функцыя. Сучаснае педагагічнае выданне я бачу пляцоўкай для зносін прафесіяналаў. Сёння ў педагагічнай супольнасці павінны ажыццяўляцца самыя разнастайныя камунікатыўныя траекторыі: гэта і прафесійныя зносіны калег-педагогаў, і ўзаемадзеянне і ўзаемаўзбагачэнне прадстаўнікоў педагагічнай навукі і адукацыйнай практыкі, і суполкі па інтарэсах, і часовыя творчыя каманды і калектывы і інш. Усё гэта неабходна прафесійнай супольнасці педагогаў, асабліва ва ўмовах суцэльнай лічбавізацыі і анлайн-фармату СМІ. На старонках “Настаўніцкай газеты” педагогі могуць дзяліцца вопытам, расказваць пра сваіх вучняў і калег, закранаць самыя актуальныя праблемы школы, прафесійнага навучання, сям’і, грамадства.\n— Інтэрнэт бязмежны, вельмі шмат прафесійнай інфармацыі ёсць на расійскіх і іншых замежных сайтах. Але мы стараемся даць настаўнікам найперш свае, беларускія ўзоры прафесіяналізму — тое, што можна лёгка прымяніць у нашай айчыннай школе. Якія тэмы здаюцца вам асабліва важнымі, патрэбнымі настаўнікам, у тым ліку маладым спецыялістам?\n— Я ўжо згадваў прагнастычнасць як ключавую характарыстыку сучасных аналітычных матэрыялаў. На старонках прафесійных СМІ педагогам важна бачыць перспектыву развіцця сістэмы адукацыі. У сучаснай адукацыйнай парадыгме галоўнымі арыенцірамі выступаюць: вучэнне замест навучання, развіццё ў дзяцей здольнасцей самім набываць веды, творча іх перапрацоўваць, ствараць новае, укараняць яго ў практыку. І сучаснае педагагічнае выданне павінна пісаць пра гэта. Да перспектыў далейшага развіцця адукацыйнай сістэмы Беларусі ў кантэксце сусветных трэндаў неабходна аднесці і стварэнне сістэмы дыстанцыйнай адукацыі. Лічбавізацыя аб’ектыўна прывядзе да з’яўлення новых форм занятасці ў сферы адукацыі, да стварэння віртуальных педагагічных калектываў, распрацоўкі новай ідэалогіі і новых мадэлей, механізмаў, інструментаў кіравання, якія забяспечваюць узгодненую дзейнасць па дасягненні патрэбных адукацыйных вынікаў.\nНам усім неабходна працаваць на апярэджанне, разумець, што ў эпоху, калі галоўным рэсурсам цывілізацыйнага развіцця становіцца не прыроднае багацце, а чалавечы капітал, імкліва ўзрастае роля настаўніка. Настаўніка з актыўнай жыццёвай пазіцыяй, з глыбокай любоўю да дзяцей, сваёй прафесіі, радзімы. Настаўніка, які валодае шэрагам новых, запатрабаваных жыццём кампетэнцый, у ліку якіх — кампетэнцыі ў галіне IT-тэхналогій, інклюзіі, педагагічнай падтрымкі, кампетэнцыі, якія дазволяць праектаваць сваю жыццёвую і прафесійную траекторыю, развівацца і займацца самаадукацыяй на працягу ўсяго жыцця, знаходзіць аптымальныя рашэнні ў нестандартных прафесійных сітуацыях. Усе гэтыя новыя трэнды педагогікі і стратэгічныя арыенціры ляглі ў аснову распрацаванай нашым універсітэтам новай Канцэпцыі развіцця педагагічнай адукацыі ў Беларусі на 2021—2025 гады.\nІ мы, вядома, чакаем падтрымкі нашых вядучых прафесійных СМІ ў фарміраванні ў педагогаў цэлага шэрага запатрабаваных метакампетэнцый. А гэта:\nздольнасць забяспечыць выхаванне асобы з гуманістычным светапоглядам, крытычным, сацыяльна і экалагічна арыентаваным мысленнем, актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, нацыянальнай самасвядомасцю ва ўмовах адкрытага полікультурнага грамадства;\nгатоўнасць да духоўна-маральнага выхавання дзяцей, уменне арганізоўваць сацыяльна значныя ініцыятывы вучняў з апорай на лепшыя традыцыі калектыўнага выхавання, фарміраваць у школьнікаў устаноўку на здаровы лад жыцця, ажыццяўляць прафілактыку шкодных звычак, агрэсіі;\nвалоданне навыкамі работы ў лічбавым адукацыйным асяроддзі; здольнасць апярэджваць сацыяльную сітуацыю развіцця сучаснага дзіцяці;\nгатоўнасць да працы ва ўмовах рэалізацыі прынцыпу інклюзіі ў адзіным адукацыйным працэсе і інш.\n— У апошнія гады журналісты “Настаўніцкай газеты” вельмі шмат ездзяць па краіне. Мы ўжо пабывалі ў большасці раёнаў, сустрэліся з дзясяткамі калектываў і ўражаны тым, наколькі творча і самааддана працуюць нашы педагогі. Імкнёмся шырока адлюстроўваць іх дасягненні на старонках газеты, бо перакананы: пільны, дапытлівы чытач заўсёды вычапіць нейкую ідэю і на яе аснове створыць штосьці сваё. Такім чынам, газета як бы становіцца пасярэднікам паміж настаўнікамі-творцамі. Аляксандр Іванавіч, чым, на ваш погляд, можа быць карысны вопыт калег з іншых рэгіёнаў?\n— Так, Галіна, я абсалютна згодны з тым, што многія настаўнікі творча падыходзяць да вырашэння педагагічных задач, валодаюць сучаснымі адукацыйнымі тэхналогіямі, гатовы дзяліцца сваім вопытам і дасягненнямі. Безумоўна, вопыт калег заўсёды карысны, яго неабходна творча выкарыстоўваць у сваёй практыцы.\nЯкраз такі вопыт усіх рэгіёнаў краіны ў сферы педагагічнай адукацыі акумулюе створаны ў 2015 годзе на базе БДПУ вучэбна-навукова-інавацыйны кластар бесперапыннай педагагічнай адукацыі. Кластар дазволіў нам аб’яднаць патэнцыял усіх суб’ектаў, якія ўдзельнічаюць у падрыхтоўцы сучасных педагогаў. Гэта выдатны прыклад арганізацыі асяроддзя для абмену педагагічным вопытам, бо ён уключае школы, гімназіі, дзе адкрыты педагагічныя класы, педагагічныя каледжы, універсітэты, якія ажыццяўляюць падрыхтоўку па педагагічных спецыяльнасцях, інстытуты павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі педагогаў, інстытуты развіцця адукацыі ўсіх абласцей краіны, АПА, НІА, РІПА, 15 школ-лабараторый і інш. У рамках кластара адкрыта больш за 470 педагагічных класаў па ўсёй краіне, у якіх займаюцца звыш 4250 навучэнцаў. Мы пастаянна арганізуем сумесную работу педагогаў, якія дзеляцца сваім вопытам, бо кожны вопыт унікальны. Гэта настаўнікі-прадметнікі, школьныя псіхолагі, сацыяльныя педагогі, якія не проста любяць сваю прафесію, але і “папулярызуе” яе, фарміруюць пазітыўны імідж прафесіі педагога. Гэта настаўнікі, якія карыстаюцца аўтарытэтам у навучэнцаў і калег і імкнуцца да прафесійнага самаразвіцця. Таму, безумоўна, сёння вельмі важна даць педагогам магчымасць абменьвацца ідэямі, вопытам, педагагічным знаходкамі.\nЯшчэ адзін прыклад — дзейнасць асацыяцыі “Адукацыя для ўстойлівага развіцця”, якая забяспечвае міжрэгіянальнае супрацоўніцтва ў рамках партнёрскай сеткі школ. Педагагічнымі калектывамі гэтых устаноў назапашаны каштоўны вопыт рэалізацыі ідэй адукацыі для устойлівага развіцця, арганізацыі навуковых крам, падрыхтоўкі педагогаў як агентаў устойлівага развіцця ў розных кутках нашай краіны.\nДзякуючы ў тым ліку “Настаўніцкай газеце”, усё больш школ, педагагічных калектываў даведваюцца аб гэтай дзейнасці, далучаюцца да партнёрскай сеткі школ устойлівага развіцця, становяцца школамі-лабараторыямі, базамі педагагічных практык для нашых студэнтаў, удзельнічаюць у канферэнцыях, фэстах, форумах.\n— Наша прынцыповая пазіцыя — даваць слова чытачам, каб не толькі журналісты пісалі пра педагогаў, а на газетных старонках гучаў іх жывы голас. Так, не ўсе нашы аўтары валодаюць талентам красамоўства, многія пішуць сціпла, немудрагеліста. Але дзе яшчэ настаўнікі з далёкіх вёсак і гарадоў могуць паказаць свой вопыт, сваё адказнае стаўленне да працы, пахваліцца (чаму б не?) сваімі дасягненнямі? Якое іншае выданне, акрамя прафесійнага, знаходзіць месца для настаўніцкіх нататак? Мы ўпэўнены, што людзі, якія гадамі выпісваюць газету, маюць права быць не толькі чытачамі, але і аўтарамі. І мы любім усіх, хто нас чытае, а таксама нам піша. Аляксандр Іванавіч, якія матэрыялы за аўтарствам настаўнікаў здаюцца вам найбольш каштоўнымі? Пра што настаўнікі ўмеюць напісаць лепш і цікавей, чым журналісты?\n— Вы маеце рацыю, жывы вопыт педагагічнай дзейнасці заўсёды ўнікальны, каштоўны. Удалыя педагагічныя прыёмы, знаходкі, распрацоўкі настаўнікаў непаўторныя, і лепш за саміх педагогаў ніхто не ацэніць іх уклад у прафесію. Як галоўны рэдактар вядучага навукова-метадычнага часопіса ў адукацыйнай сферы “Адукацыя і выхаванне” я ведаю, колькі ў нас творчых, цікавых, таленавітых педагогаў, носьбітаў унікальнага педагагічнага вопыту і педагагічных кейсаў, гатовых дзяліцца сваім вопытам і ўдасканальваць яго. Менавіта яны штодня паглыбляюцца ў нечаканыя педагагічныя сітуацыі, штодня сустракаюцца з новымі прафесійнымі выклікамі. Такі жывы, актуальны педагагічны вопыт, практычна ў рэальным часе прадстаўлены на старонках прафесійнага выдання, з’яўляецца найкаштоўнейшым матэрыялам і для студэнтаў педагагічных спецыяльнасцей, і для выкладчыкаў педагогікі, псіхалогіі, методыкі, і для маладых педагогаў, і для вопытных метадыстаў, і для навукоўцаў, якія даследуюць праблемы сучаснай педагогікі і псіхалогіі. Мы, хто непасрэдна рыхтуе новыя педагагічныя кадры, асабліва зацікаўлены ў такіх матэрыялах. Яны незаменная крыніца псіхолага-педагагічных кейсаў для практыкаарыентаванага працэсу падрыхтоўкі педагогаў.\n— Сёння ў рэдакцыі “Настаўніцкай газеты” працуюць прынамсі 4 выпускнікі БДПУ імя Максіма Танка. Аляксандр Іванавіч, што б вы пажадалі настаўнікам-журналістам, якія на ўласным вопыце ведаюць, як гэта — стаяць ля дошкі, і ўсяму нашаму калектыву з нагоды юбілею?\n— Нашы намаганні — і ў БДПУ, і ў кластары — у апошнія гады звязаны найперш з павышэннем іміджу педагога. Я перакананы: усё, што мы робім, усё, пра што мы пішам на папяровых ці лічбавых старонках прафесійных СМІ, павінна ўздымаць прэстыж педагагічнай прафесіі ў грамадстве, прыводзіць пераканаўчыя прыклады і лепшыя ўзоры педагагічнай дзейнасці. Мы ў БДПУ гаворым аб прафесіі педагога як аб дастойнай справе для дастойных людзей.\nУсяму вашаму калектыву жадаю захаваць высокі прафесіяналізм і стабільнасць, гарманічна спалучаць традыцыі і інавацыі, шукаць новыя падыходы, формы і метады работы, каб адказваць сучасным запытам адукацыі. Для гэтага важна знаходзіцца ў бесперапынным пошуку новых ідэй і форм, адказна і самааддана служыць нашай агульнай справе — развіццю сістэмы адукацыі Беларусі.\nАд усёй душы жадаю цікавых таленавітых аўтараў, яркіх запамінальных артыкулаў, адданых сваёй прафесіі і зацікаўленых у развіцці чытачоў! І канечне, вялікіх тыражоў!\nФота прадастаўлена прэс-службай БДПУ.\nАляксандр Іванавіч ЖукБеларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма ТанкаНастаўніцкай газеце — 75рэктар БДУІР М.П. Батура


Удзельнікі сустрэчы з Наталляй Эйсмант: «Беларусь была, ёсць і будзе» — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nВажное Мы ГОВОРИМ Соцыум\n13.07.2020 13.07.2020 admin774Комментарии on Удзельнікі сустрэчы з Наталляй Эйсмант: «Беларусь была, ёсць і будзе»\nУражанні ўдзельнікаў пасля сустрэчы з прэс-сакратаром Прэзідэнта краіны\nВольга ХАЛЮТА, намеснік дырэктара па ідэалагічнай рабоце ААТ «Шашкі»:\n– Тэматыка гутаркі была рознабаковая, размова вялася і пра такі блізкі мне аграрны сектар. Палітыка нашай дзяржавы скіравана на далейшае развіццё аграпрамысловага комплексу і ўмацаванне эканамічнай сітуацыі. Нашаму таварыству ў гэтым плане аказваецца падтрымка, што дазваляе эфектыўней працаваць і вырабляць прадукцыю, умацоўваючы харчовую бяспеку краіны. Наша вёска стала аграгарадком, дзе для насельніцтва створаны ўсе ўмовы для пражывання. Нам неабходны стабільнасць і ўпэўненасць у заўтрашнім дні.\nРыгор Мамайка, старшыня раённай арганізацыі ГА «Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане»:\n– І я, і ўсе воіны-інтэрнацыяналісты раёна ўдзячныя Прэзідэнту за магчымасць працаваць без каранціну. Не па чутках ведаю, што такой жа думкі прытрымліваюцца і індывідуальныя прадпрымальнікі, і звычайныя людзі, якія прыходзяць на рынак. Ва ўмовах пандэміі асабіста я быў супраць парада, але, калі паглядзеў парад у Расіі, пераканаўся, што парад на 9 Мая ў Мінску быў патрэбны. Ён прадэманстраваў усяму свету, што Беларусь была, ёсць і будзе.\nСваім выхаванцам з клуба «Абаронца Айчыны» кажу: «Ганарыцеся роднай краінай». Я бываў у розных рэгіёнах Расіі, шмат чаго бачыў і разумею, што Беларусі таксама неабходны перамены, новыя павевы ў адукацыі, медыцыне і г. д.\nВольга АЗАНОВІЧ, галоўны бухгалтар райкама прафсаюза работнікаў АПК:\n– Наша сям’я жыве ў кватэры з усімі выгодамі. Ёсць уласная аўтамашына. Дзеці атрымліваюць у школе бясплатную адукацыю, займаюцца спортам у фізкультурна-аздараўленчым комплексе. Горад наш хоць і невялікі, але добраўпарадкаваны. З кожным годам прыгажэе і прырастае новымі дамамі, аздабляецца малымі архітэктурнымі формамі. Самае галоўнае – у нашай краіне мір і спакой. Мы – за лепшае будучае, за суверэнную і незалежную Беларусь. А таксама за дружбу і добрасуседскія адносіны з Расіяй.


Які лепшы спосаб растлумачыць розніцу паміж дэмакратыяй і рэспублікай? 2020\nЯкі лепшы спосаб растлумачыць розніцу паміж дэмакратыяй і рэспублікай?\nНа такія пытанні лепш адказаць з Вікіпедыі! Я зраблю толькі для вас:\nДэмакратыя (па-грэцку: δημοκρατία dēmokratía, літаральна «кіраванне народам») - гэта сістэма кіравання, у якой грамадзяне ажыццяўляюць уладу шляхам галасавання. Ва ўмовах непасрэднай дэмакратыі грамадзяне ў цэлым утвараюць кіруючы орган і галасуюць непасрэдна па кожнай тэме. У прадстаўнічай дэмакратыі грамадзяне абіраюць прадстаўнікоў з іх. Гэтыя прадстаўнікі збіраюцца, каб сфармаваць такі кіруючы орган, як заканадаўца.\nТэрмін паходзіць ад лацінскага перакладу грэчаскага слова politeia.\nРэспубліка (па-лацінску: res publica) - гэта форма кіраваньня, у якой краіна разглядаецца як «дзяржаўная справа», а не як прыватная справа альбо ўласнасьць кіраўнікоў. Першасныя пазіцыі ўлады ў рэспубліцы не ўспадкоўваюцца, а дасягаюцца за кошт дэмакратыі, алігархіі ці самадзяржаўя. Гэта форма кіравання, пры якой кіраўнік дзяржавы не з'яўляецца манархам.\n"Змешаны ўрад" у ЗША. Рэспубліка. Падобна да Рымскай рэспублікі ". Значыць, канстытуцыя і прававая дзяржава не могуць пераадолець рэферэндум.\nАбараняе інтарэсы меншасці. Прадстаўнік замест прамой дэмакратыі. Дэмакратыя - частка нашай рэспублікі. Дзяржаўныя і мясцовыя выбары. Дзяржаўныя ініцыятывы. Нацыянальны. Зусім інакш. Падзел паўнамоцтваў. 2 сенатары за штат і выбары, а не рэферэндум аб «прамой дэмакратыі». Не вітаецца з-за фракцыйных груп. Кароткатэрміновыя, а не доўгатэрміновыя перспектывы. За Білль аб правах нельга галасаваць. Але атрымала.\nАдсюль. Мэта складаецца ў захаванні нашай першапачатковай канстытуцыі. Няма конкурсу на папулярнасць\nЗмешаны ўрад - Вікіпедыя\nЛабараторыі дэмакратыі - Вікіпедыя\nНяхай гэта будзе проста: ёсць мільёны версій дэмакратыі. Вы не павінны іх класіфікаваць. Я схільны думаць пра моцную дэмакратыю як прамое галасаванне за законы, а пра слабую - як пра галасаванне людзей, якіх вы прадстаўляеце ў іншым галасаванні, дзе вы не маеце права галасаваць непасрэдна (рэспубліка).\nАдказ Тома Рыгора на пытанне: Якія адрозненні паміж дэмакратыяй і рэспублікай?\nДэмакратыя можа быць вымераная даверам і грамадскім адабрэннем урада.\n"... Калі вы можаце вымераць тое, пра што вы кажаце, і выказаць гэта лічбамі, вы нешта ведаеце пра гэта; Але калі вы не можаце яго вымераць, калі вы не можаце пералічыць яго лічбамі, вашы веды дрэнныя і нездавальняючыя. "Лорд Кельвін\nАдказ Годфры Робертса: Ці давяраюць людзі ў Кітаі адзін аднаму?\nУ дэмакратыі правы многіх перавышаюць правы нямногіх.\nУ рэспубліцы правы многіх не пераважаюць над правамі нямногіх.\nДэмакратыя; У мяне ёсць 100 гектараў ляснога масіву, які я хачу захаваць як паляўнічы ўчастак, пустыню толькі таму, што мне падабаюцца дрэвы ці адкрытыя прасторы. Большасць думае, што лепш выкарыстоўваць маю ўласнасць (парк, лес, ОСМД альбо што заўгодна). Яны бяруць у мяне сваю краіну з аплатай альбо без яе, і я нічога не магу зрабіць, каб спыніць гэта.\nРэспубліка; 100 сотак, столькі ж, я даю птушцы і яны могуць толькі плакаць.\nУ чым розніца паміж sjump і ljump ў мікракантролеры?У чым розніца паміж Adobe Animate CC і Animator Animator?У чым розніца паміж мадэлямі і алгарытмамі машыннага навучання і якія выпадкі выкарыстання для кожнай мадэлі?У чым розніца паміж страхавой кампаніяй і страхавой кампаніяй?У чым розніца паміж энкодером / дэкадэрам і мультыплексарам / дэмультыплексерам?У чым розніца паміж асновай для макіяжу, консилером і бронзатором?У чым розніца паміж вэб-каталогам і пошукавай сістэмай?


Понтапарэя роднасная — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Понтапарэя)\nРоднасная понтапарэя (Monoporeia affinis ці Pontoporeia affinis) — ледавікова-марскі рэлікт чацвярцічнага перыяду. Атрад бакаплавы (Amphipoda), сямейства хаўстарыды (Haustoriidae).\nВід: Понтапарэя роднасная\nMonoporeia affinis Lindstrom, 1855\n3 Месцы пражывання\nЦела даўжынёй 8-10 мм, складаецца з 18 сегментаў (4 галаўныя, 14 тулаўныя) і падзяляецца на 3 аддзелы: галаўны, грудны і брушны. Галава ўтворана злітымі разам сегментамі з першым грудным і мае ротавыя прыдаткі. На кожным грудным і брушным сегменце размешчаны па пары канечнасцей, якія служаць для ўтрымання корму, перамяшчэння па паверхні грунту і ў тоўшчы вады, а таксама для дыхання. На заднім краі апошняга брушнога сегмента знаходзіцца пласцінка — тэльсон. Глыбокая выемка на тэльсоне, якая раздзяляе яго на 2 лопасці з 1-3 шыпікамі на канцы — вызначальная прыкмета понтапарэі. На спінным баку ўсіх брушных сегментаў вельмі кароткія, тонкія валаскі.\nАзёры паўночнай часткі Еўропы, Паўночнай Амерыкі, Канады. Па тэрыторыі Беларусі праходзіць паўднёвая мяжа арэала віду. Понтапарэя знойдзена ў азёрах Браслаўскай групы (Паўднёвы Воласа, Снуды).\nГлыбокія алігатрофныя і мезатрофныя азёры з вялікай колькасцю кіслароду ў вадзе. Аддае перавагу глеістым і глеіста-пясчаным донным адкладам, размяшчаецца на глыбіні больш за 10 м пры нізкай тэмпературы.\nЖыве на дне вадаёмаў. Працягласць жыцця да 3 гадоў. Палаваспелая на 2-3 годзе. Размнажэнне прымеркавана да асенне-зімняга перыяду. Самкі выношваюць яйкі ў вывадковай сумцы на працягу 3,5 месяца да поўнага развіцця малявак. Сярэдняя пладавітасць 16 яек.\nЗанесена ў Чырвоныя кнігі Беларусі і Літвы.\nВід Понтапарэя роднасная у Сусветным рэестры марскіх відаў (World Register of Marine Species) (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Понтапарэя_роднасная&oldid=3510253"\nАпошнія змены 26 лістапада 2019 а 09:40


«Горжусь своей малой Родиной!» Воспоминаниями о деревни Старина делится Нина Вусько — Ушачи. Газета Патриот. Ушачский район\n18.02.2020 19.02.2020 patriot30Комментарии on «Горжусь своей малой Родиной!» Воспоминаниями о деревни Старина делится Нина Вусько\nЧым даўжэй жыву, тым часцей успамінаю мінулае. І ў Год малой радзімы захацелася прыгадаць пра сваю вёску Старына, каб не рвалася сувязь пакаленняў, каб нашчадкі ведалі сваіх продкаў. Іх жыццё – прыклад для нас усіх. Яны шмат працавалі, любілі сваю зямлю і радзіму, клапаціліся аб дзецях і ўнуках, заўсёды дапамагалі адзін аднаму і ніколі не скардзіліся на свой лёс. Я ганаруся як сваімі роднымі, так і ўсімі жыхарамі нашай вёскі.\nСтарына Вялікадолецкага сельсавета ў даваенны час была вельмі прыгожай, з доўгай брукаванай вуліцай на 130 сядзіб, якая пераходзіла ў дарогу і звязвала з аднаго боку Вялікія Дольцы, а з другога – Адворыцу. У цэнтры вёскі знаходзіліся маслазавод, яслі-сад, пачатковая школа – помню і першага свайго настаўніка Івана Рыгоравіча Барздзея. Недалёка ад гэтых аб’ектаў – пажарнае дэпо, каля яго ў пікера гуляла ўся старынская дзетвара. У кожнага быў кій, бляшанка з-пад кансерваў, якую ставілі на цагліну, чарцілі мяжу на пяску і білі… А які тады стаяў грук, крык, смех. У вайну ў гэтым памяшканні жыла мая дваюрадная цётка Наталля, маці будучай паэтэсы Еўдакіі Лось.\nЦэнтр праўлення калгаса “Згода” размяшчаўся ў доме Трафіма Тумашавіча Волаха, а ў другім канцы – гонар любой вёскі – стайня, дзе былі і простыя коні, і пародзістыя рысакі. Маці расказвала, што мой дзядуля Мікіта Кірпіч быў паштавіком і вазіў у Віцебскую губерню лісты на тройцы коней, запрэжаных у карэту. А якую гаспадарку вялі жыхары вёскі! Трымалі кароў, авечак, свіней, але заўсёды знаходзілі час сабрацца на святы, ігрышчы, якія адбываліся ў доме Сцяпана Дзмітрыевіча Волаха, а потым Емяльяна Хамічонка, дзе цяпер жыве Аляксандр Іванавіч Хадан, старэйшына вёскі, былы паштальён. Самай заядлай спявачкай і танцоркай у вёсцы была Кацярына Дзмітрыеўна Казлоўская.\nНельга забыць і цудоўны сад дзядзькі Рыгора, з рознымі сартамі яблынь, груш, сліў, зрэшты, яны раслі ў кожнага гаспадара. А ў канцы дзядзькавага агарода біла крынічка і цёк ручай, дзе не адно пакаленне мясцовых жанчын паласкалі бялізну. Уздоўж ручая рос ляшчыннік і старынская дзетвара выразала з яго свісткі.\nМае бацькі Ульяна Мікітаўна і Барыс Ільіч Хамічонкі нарадзілі дзевяць дзяцей, але дзве пары блізнят-дзяўчынак памерлі ад “чорнай чумы” – воспы. Бацька быў першым старшынёй Вялікадолецкай воласці і паралельна вёў некалькі ўрокаў у Вялікадолецкай школе. Маці – хатняя гаспадыня, якая шмат часу займалася ткацтвам. Станок змайстраваў бацька сам, ён быў умельцам на ўсе рукі, як і многія мае землякі, якія маглі зваліць валёнкі, пашыць кажух, адрамантаваць абутак. Апошняе рамяство асабліва спрытна атрымлівалася ў Данілы Маркавіча Хамічонка – ён мог залатаць любы чаравік, і часта задарма. Мой дзядзька Васіль Ігнатавіч Кірпіч умеў рабіць калёсы, брычкі, і да вайны з іншымі майстрамі нават прымаў удзел у будаванні дачы паэта Янкі Купалы ў Ляўках.\nА якімі мужнымі былі мае землякі. Вялікай павагай карыстаўся Кірыл Цярэнцьевіч Падворны, які прайшоў тры вайны, узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі і Айчыннай вайны. Сын дзядзькі Арцёма быў ваенным камісарам у Чырвонай арміі, загінуў у Расіі, а дзядзькі Івана Васіль – намеснікам камісара партызанскай брыгады імя М.Ф.Гастэлы. Сваім дзедам, Макарам Сяргеевічам Гунько, які быў смелым партызанскім разведчыкам і геройскі загінуў, можа ганарыцца Валянціна Дзмітрыеўна Смаляк, якая і зараз жыве ў Старыне і працуе дырэктарам СДК у Вялікіх Дольцах. Іван Дзям’янавіч, Іван Фаміч і Мікалай Рыгоравіч Волахі, Аляксандр Фаміч і Іван Цімафеевіч Казлоўскія, Аляксандр Данілавіч і Раман Данілавіч Кісловы… У кнізе “Памяць. Ушацкі раён” змешчаны прозвішчы дванаццаці маіх землякоў, якія загінулі на фронце або прапалі без вестак.\nА яшчэ мне думаецца, што ні адна вёска нашага раёна не можа пахваліцца такой колькасцю таленавітых і адукаваных людзей. Старына дала цэлую плеяду настаўнікаў, сярод якіх Людміла Сяргееўна Васюковіч – дацэнт кафедры беларускай мовы Віцебскага дзяржуніверсітэта імя Машэрава, славутых ваенных – у званні генерал-маёра выйшаў у адстаўку Іван Андрэевіч Пепелка – партызан брыгады імя Панамарэнкі. Вядомых медыкаў – як унук Івана Ігнатавіча Кірпіча хірург-афганец Рыгор Іванавіч Аніскевіч. Еўдакія Дзям’янаўна Волах працавала ў Вялікадолецкай бальніцы, а яе брат хірург – у Сочы. У літаратурнай справе праславілі маю малую радзіму паэтэса Еўдакія Якаўлеўна Лось і паэт-гумарыст Міхаіл Канстанцінавіч Мірановіч. Яго бацька Канстанцін Сцяпанавіч быў участковым па Вялікадолецкім сельсавеце. Рана памёр і выхоўваць унука дапамагаў дзед Марка.\nМая ўнучка Ірына, якая працуе суддзёй у Чашніках, вельмі здзіўляецца сіле духу і волі сваёй прабабкі, маёй маці Ульяны, якая здолела даць усім дзецям сярэднюю і вышэйшую адукацыю, бо ў той час бясплатна можна было вучыцца толькі да 7 класа. Так, яна ў прамым сэнсе слова ахвяравала сабой, каб мы выжылі і вывучыліся. Бацька раптоўна памёр яшчэ ў 1935-м. Усе клопаты па гаспадарцы, аб пяцярых дзецях, а ў час вайны яшчэ і чацвярых дзецях брата Рыгора і старэнькай маці, маёй дарагой бабулі Арыны, леглі на плечы матулі. Чым маглі дапамагалі ёй браты Кірпічы – родныя Арцём і Рыгор, дваюрадныя Кузьма, Іван, Марка, Васіль (Ігнатавічы). Усе яны вызначаліся працавітасцю, добразычлівасцю, заўсёды збіраліся разам і дапамагалі адзін аднаму. У дзядзькі Кузьмы сваіх дзяцей не было і ён часта прыходзіў да нас з цукеркамі і пучком лучыны для распальвання печы.\nІ мы выраслі. Брат Мікалай быў запатрабаваным тэхнолагам малочнай прадукцыі, сястра Алена да вайны працавала загадчыцай Вялікадолецкай пошты, а пасля сакратаром Вялікадолецкага сельсавета, у Вольгі 44-гадовы бухгалтарскі стаж спачатку ў Вялікадолецкім, а потым Касарскім лясніцтвах, яе імя не раз заносілася на Дошку гонару, яна ўзнагароджана медалём “За добрасумленную працу”.\nАпусцела мая малая радзіма вёсачка Старына. Няма тых садоў і тых сартоў яблык, няма і дарагога сэрцу дзядзькі Рыгора, які загінуў у час вайны. Няма і яго сям’і, тых сядзіб, і іх гаспадароў. А іх дзеці разляцеліся па ўсёй Беларусі і нават за яе межы. Многія прыязджаюць на радзіму сваіх продкаў. З Мінска – унук майго дваюраднага дзядзькі Івана Ігнатавіча Кірпіча Сяргей Васільевіч. З Расіі – дзеці і ўнукі Мікалая Мілінчука, яны часта адпачываюць у вёсцы і заўсёды кажуць, што нідзе так не дыхаецца, як на роднай маці-зямліцы. А Еўдакія Лось у сваім вершы пісала: “І песня, што зямляк пяе, мацней за іншыя хвалюе”.\nНізкі палон маёй малой радзіме, маім продкам і землякам.\nЗ павагай Н.Б.ВУСЬКО, в.Жаўніна.


17 жнівень 2009, 14:58\nГрамадзкі рэдактар гэтага тыдня – Валера Руселік. Нарадзіўся ў Горадні ў 1982 годзе. Сярод іншых сваіх заняткаў найперш вылучае падарожжы. У 2001 годзе босым пілігрымам з Горадні дайшоў да Вострай Брамы ў Вільні. Плаваў у трох морах і двох акіянах. Абаронца намётавага мястэчка на Плошчы Каліноўскага, а таксама гістарычнай забудовы Горадні ў часе “бульдозэрнай рэканструкцыі”. Мэдыя-актывіст. Сябра суполкі літаратараў-паўстанцаў “Бункер”.\nПрывітаньне! На гэтым тыдні я хацеў бы паразважаць з вамі пра… свабоду. Здавалася б, што можа быць больш банальнае – пра свабоду на “Свабодзе”! Аднак вяртаючыся з чарговага падарожжа ў Беларусь альбо чытаючы ў Сеціве апошнія навіны краю пасьля працяглага статусу offline, сярод штодзённай мітусьні часам цяжка заўважыць нейкія істотныя зьмены. Зноўку і зноўку знаёміцца з падрабязнасьцямі чарговых каляпалітычных звадаў ці з традыцыйнымі паразамі і прыніжэньнямі апанэнтаў дзейнага рэжыму даўно абрыдла.\nІ хоцькі-няхоцькі пачынаеш задумвацца пра больш істотныя рэчы, зашмальцаваныя да банальнасьцяў пустаслоўем ці паглынутыя тонамі фактоідаў. Рэчы, ад якіх адмахваюцца, як ад надакучлівых жамярыц або дурнаватых дрындушак. Але як, да прыкладу, можна адмахнуцца ад свабоды – у краі, назва якога даўно сталася сынонімам няволі і, адначасна, сымбалем змаганьня за гэтуюсама свабоду?\nНездарма нашыя продкі лічылі, што сутнасьць/пабудова чалавека паўтарае сутнасьць/пабудову сьвету. Спазнаць чалавека можна праз спазнаньне сьвету. У сваю чаргу, сьвет можна зразумець праз чалавека, празь ягоныя канкрэтныя ўчынкі, словы, думкі. Сутнасьць свабоды таксама найпрасьцей спазнаваць праз свабодных людзей. Чым мы й зоймемся.\nШыльда ў гонар паўстанцаў на Лукіскім пляцы ў Вільні\nЭкскурсія навучэнцаў Віленскай школы імя Ф. Скарыны ля помніка К. Каліноўскаму ў Салечніках (Літва)\nУскладаньне кветак да магілы братоў Луцкевічаў на віленскіх могілках Роса ў час сьвяткаваньня 90-годзьдзя БНР у Вільні\nСьвяткаваньне 90-годзьдзя БНР у Вільні\nШыльда К. Каліноўскаму ў Вільні\nЯк грамадзкі рэдактар гэтага тыдню, дазволю сабе першым у сваім шэрагу свабодных беларусаў пазначыць Міколу Аўтуховіча. Пра гэтага чалавека чуў кожны, хто зараз чытае мае сьціплыя разважаньні. У вялікім аб’ёме інфармацыі, выдадзенай на запыт: “Аўтуховіч” – знойдзем і шэраг вэрсіяў пра сапраўдныя прычыны канфлікту жыхара Ваўкавыску з уладамі. Тут і зайздрасьць да бізнэсу й асабістага аўтарытэту Аўтуховіча, і помста за ягоную прынцыповасьць у адстойваньні ўласных правоў і выкрыцьці злачыннасьці мясцовых чыноўнікаў, і страх рэжыму перад спробамі “аўганцаў” самаарганізавацца і ўліцца ў незалежніцкі рух.\nАле няма галоўнага: Аўтуховіч – свабодны чалавек і застаецца ім нават за кратамі. А свабодныя людзі – найпершыя ворагі для ўсялякай дыктатуры. Незалежнасьць краіны абавязкова пачынаецца са свабоды асабістай. Трымацца ўласных перакананьняў, адстойваць свой гонар і праўду, быць салідарнымі зь сябрамі й паплечнікамі – вось крокі, якія павінен зрабіць кожны з нас на шляху да ўласнай Свабоды.\nШто ж да Свабоды агульнай, то яна пачынаецца з салідарнасьці свабодных людзей, а не з чарговых “лібэралізацыяў” ці “канструктыўных дыялёгаў”. Пакуль у турме гнояць людзей без суду і сьледзтва, якая можа быць дэмакратызацыя? Што за карысьць ад дыялёгу “Менск-Брусэль”, больш падобнага на гандаль, аб’ектам якога з’яўляецца свабода й нават жыцьцё чалавека? Калі рэжым бярэ ў закладнікі ўласных грамадзянаў, якое ймя гэткаму рэжыму?\nАле найгалоўнейшае пытаньне не да чыноўнікаў, а да кожнага з нас: чаго вартая нашая свабода, пакуль за кратамі памірае Мікола Аўтуховіч?\nАдныя гаспадары лепяць налепкі, іншыя - іх абдзіраюць\nБеларускія партызаны - на здымках галівудзкай стужкі "Defiance"\nУдзельніца акцыі ў Горадні, прысьвечанай Міжнароднаму Дню міру


"Белпошта" распавяла, як будзе працаваць на Каляды - 06.01.2021, Sputnik Беларусь\nУ Беларусі 7 студзеня з’яўляецца выхадным днём, таму ўсе аддзяленні сувязі, за выключэннем дзяжурных, будуць зачыненыя. 06.01.2021, Sputnik Беларусь\nруп "белпошта", галоўнае, грамадства, у беларусі, рэлігія, навіны\n© SputnikБудынак паштамта ў Мінску\nУ Беларусі 7 студзеня з’яўляецца выхадным днём, таму ўсе аддзяленні сувязі, за выключэннем дзяжурных, будуць зачыненыя.\nМІНСК, 6 сту – Sputnik. У сувязі са святкаваннем праваслаўных Калядаў зменена праца паштовых аддзяленняў, паведамілі на прадпрыемстве "Белпошта".\nПрынята рашэнне, што 6, 8 і 9 студзеня пошта ў горадзе і ў вёсцы працуе па звычайным графіку. У сваю чаргу 7 і 10 студзеня з'яўляюцца выхаднымі днямі. У гэтыя змены будуць адкрыты толькі дзяжурныя аддзяленні паштовай сувязі.\nТаксама прынята рашэнне аб датэрміновай выплаце пенсій, якія павінны былі быць выдадзены атрымальнікам 7 студзеня. У Магілёўскай вобласці пенсіі пачалі выплачваць з 5 студзеня, ва ўсіх астатніх абласцях і сталіцы - з 6 студзеня.\nДаведацца аб працы дзяжурных аддзяленняў паштовай сувязі можна ў кантакт-цэнтры "Белпошты" па тэлефоне 154.


Лябедзька: Ні ў парлямэнце, ні ў саўгасе Лукашэнку не прадстаўляў\n15 сакавік 2013, 10:15\nКіраўнік Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька адказвае наведвальніку сайту Свабоды.\nПад артыкул «Сход сапраўдных дэпутатаў» Свабода атрымала камэнтар: «Вядома, што Лябедзька быў у выбарчай камандзе Лукашэнкі а пасьля спэцпрадстаўніком Лукашэнкі ў парлямэнце. Да гэтага часу Лябедзька не расказвае пра некаторыя пікантныя дэталі прыходу Лукашэнкі да ўлады, у прыватнасьці пра „лёзненскі стрэл“. У сувязі з чым узьнікаюць падазрэньні ў няшчырысьці Лябедзькі, вядзеньні ім двайной гульні».\nАдказ Анатоля Лябедзькі: «Па-першае, пра «лёзьненскі стрэл» я ведаю, відаць, столькі ж, колькі і чалавек, які задаў пытаньне. Я там не прысутнічаў, чуў пра яго толькі са сродкаў масавай інфармацыі.\nПа-другое, ніякім спэцпрадстаўніком Аляксандра Лукашэнкі ні ў парлямэнце, ні ў саўгасе «Новая Зара» я ніколі ня быў.\nУвесь час працаваў у парлямэнце і ў Вярхоўным савеце спачатку 12-га скліканьня, затым — 13-га скліканьня. Гэта можа камусьці падабацца ці не падабацца, але гэта ёсьць факт, які вельмі лёгка правяраецца. Таму што калі чалавек знаходзіцца на нейкай пасадзе, гэта абавязкова праходзіць праз пэўныя дакумэнты, напрыклад, указ аб прызначэньні на пасаду, ведамасьці атрыманьня заробку.\nАле гэта ня мае ніякага дачыненьня да сходу дэпутатаў Вярхоўнага савету 13-га скліканьня, які мае адбыцца сёньня.\nВельмі добра, што знайшліся ў Беларусі людзі, якія, робячы выбар паміж Канстытуцыяй і асабістым дабрабытам, кар’ернай пэрспэктывай, выбралі першае.\nІ такіх было ў 1996 годзе больш за 70 чалавек. Сёньня, у Дзень Канстытуцыі, якая растоптваецца не апазыцыяй, не дэпутатамі Вярхоўнага савету 13-га скліканьня, а сёньняшняй уладай, гэтыя мужныя людзі зьбіраюцца, каб зрабіць гістарычнае рашэньне, якое тычыцца лёсу беларускай уласнасьці, эканамічнага сувэрэнітэту Рэспублікі Беларусь, мяне асабіста, маіх дзяцей і таго, хто задаваў гэтае пытаньне».


У Слуцку пісалі агульнанацыянальную дыктоўку з патрыятычнымі спевамі | Новы Час\nСябры слуцкага ТБМ і іх прыхільнікі ў дзень роднай мовы 21 лютага традыцыйна напісалі дыктоўку. Пра Беларусь, па тэксце Анатоля Бутэвіча, вядомага беларускага навукоўцы і пісьменніка. Арганізатары напісання дыктоўкі ў Слуцку парупіліся, каб гэты дзень для ўсіх запомніўся як сапраўднае свята беларускай мовы.\nНягледзячы на складаныя ўмовы існавання ТБМ у Слуцку ўдзельнікі дыктоўкі змаглі сабрацца, паразмаўляць, паспяваць і патанчыць, пагуляць у перакладчыкаў і іншыя гульні.\nПрыемнай нечаканасцю для аматараў беларускага слова з’явіўся вітальны музычны выступ мясцовага гурта слуцкіх пенсіянераў «Залаты ўзрост». Самадзейныя артысты падрыхтавалі адмысловую літаратурна-музычную кампазіцыю да Дня роднай мовы і тым самым стварылі святочную атмасферу яшчэ да пачатку дыктоўкі.\nГурт «Залаты ўзрост», у якім удзельнічаюць людзі сталага веку, быў створаны некалькі гадоў таму пры цэнтры сацыяльнага абслугоўвання як выдатны вынік працы бясплатных гурткоў. Яго ўдзельнікі выступалі на ўсіх значных культурных мерапрыемствах, якія праводзіліся для пенсіянераў і інвалідаў у сацыяльным цэнтры. Артысты адносіліся да свайго занятку з душой, і за ўласныя грошы пашылі канцэртнае адзенне з беларускім каларытам. Сваёй творчасцю яны прынеслі радасць вялікай колькасці людзей. Аднак, у сувязі з увядзеннем платы за наведаванне літаратурна-музычнага гурта са студзеня 2018 года ён фактычна перастаў існаваць пры сацыяльным цэнтры.\n— Зараз мы знаходзімся ў «падвешаным» стане, — гаворыць удзельніца гурта Зоя Колб. — З аднаго боку, хочацца збірацца, спяваць, выступаць перад людзьмі, з другога, не хочацца аплочваць свае ж канцэртныя паслугі. Дзякуем Таварыству беларускай мовы за запрашэнне, бо наш гурт без выступаў разладжваецца. Па логіцы міністэрстваў, якія прынялі такі закон, мы павінны заплаціць і ТБМ — за тое, што яны сабралі людзей і прадставілі нам памяшканне для выступу.\nІрына Крывальцэвіч упершыню піша беларускую дыктоўку ў Дзень роднай мовы.\n— Я не з’яўляюся сябрам ТБМ, — распавядае жанчына сталага ўзросту. — Першапачаткова гэтае мерапрыемства ўяўлялася мне нейкім штучным, ненатуральным. Насамрэч, атрымалася цудоўнае свята і я ўдзячна арганізатарам імпрэзы.\nІрыне Мікалаеўне вельмі спадабалася, як спяваюць удзельнікі гурта пенсіянераў.\n— Яны не прафесіяналы, але спяваюць хораша і зладжана. Шкада, што такія спевакі не маюць магчымасцяў для далейшых рэпетыцый. Нашым сацыяльным чыноўнікам трэба было б задумацца над тым, каб знайсці сродкі для падтрымкі такога гурта і на вітаміны для яго ўдзельнікаў, а не здзіраць грошы з маленькіх пенсій для аплаты іх жа песень, — лічыць жанчына.\nДыктоўку для ўдзельнікаў свята беларускай мовы прачытала сябра ТБМ, былы бібліятэкар Тамара Блінова. Пасля праверкі на памылкі ў тэкстах найбольш пісьменны пераможца атрымаў адмысловы прыз — трохмесячную падпіску на беларускамоўную газету «Новы час». Невялічкія прызы атрымалі і пераможцы беларускамоўных гульняў, а таксама дзве маленькія дзяўчынкі — за цудоўнае чытанне вершаў.\nВячэрняя дыктоўка і канцэрт — гэта не адзінае святочнае мерапрымства для сябраў ТБМ. Днем яны мелі магчымасць паўдзельнічаць у паэтычным ўроку роднай мовы ў раённай бібліятэцы. Супрацоўнікі Слуцкай раённай цэнтральнай бібліятэкі арганізавалі выставы беларускамоўных кніг, разам з чытачамі чыталі вершы і байкі.\nВалянціна Цэгалка, загадчык аддзела абслугоўвання і інфармацыі чытачоў, напрыканцы ўрока слушна казала аб тым, што аб’яднанне жыхароў Беларусі вакол роднай мовы — гэта і ёсць нацыянальная ідэя, якую трэба развіваць у дзяржаве.\nШкада, што пра гэта не ведае наша кіраўніцтва дзяржавы, а ТБМ, якое падтрымлівае такую ідэю, існуе напаўлегальнай аснове і не мае сродкаў нават на памяшканне.\nДзень Роднай Мовы ў Беларускім Доме ў Варшаве


Канвертаваць Гамбіі даласи (GMD) і Кенійскіх шылінгаў (KES) : Калькулятар абменнага курсу\nГамбіі даласи (GMD) і Кенійскі шылінг (KES) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Гамбіі даласи і Кенійскі шылінг пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Гамбіі даласи. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Кенійскі шылінг валюты па змаўчанні. Націсніце на Кенійскіх шылінгаў або Гамбіі даласи канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГамбіі даласи гэта валюта, у Гамбія (GM, GMB). Кенійскі шылінг гэта валюта, у Кенія (KE, KEN). Гамбіі даласи таксама вядомы як Dalasis. Сімвал GMD можа быць запісаная D. Сімвал KES можа быць запісаная K Sh. Гамбіі даласи дзеліцца на 100 butut. Кенійскі шылінг дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Гамбіі даласи Апошняе абнаўленне 21 люты 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Кенійскі шылінг Апошняе абнаўленне 21 люты 2020 ад Yahoo Finance. GMD каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў. KES каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Лячэнне павялічанай печані 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nПечань з'яўляецца самай вялікай залозай цела чалавека і дасягае масы 1,2-1,5 кг. Яна выконвае мноства разнастайных функцый, пачынаючы ад выпрацоўкі жоўці, абясшкоджвання розных таксічных рэчываў і заканчваючы сінтэзам бялкоў арганізма (напрыклад, альбумінаў).\nУ выпадку, калі печань становіцца павялічанай, неабходна дэталёвае абследаванне арганізма з мэтай пошуку прычын, вызначэння дыягназу і дакладнай тактыкі лячэння.\nСтравы варта рыхтаваць шляхам адварвання, тушэння або запякання.\nЛячэнне павялічанай печані пры вірусным гепатыце некалькі адрозніваецца ў залежнасці ад выгляду ўзбуджальніка і характару гепатыту (востры, хранічны). Аднак ва ўсіх выпадках рэкамендуецца дыета, зберагалая печань.\nДыета пры гепатыце і іншых захворваннях печані\nУ краінах СНД дыета для печані распрацавана дыетолагам Певзнер і вядомая як лячэбны стол 5 і 5а. Акрамя захворванняў печані гэты стол таксама прызначаецца пры хранічным халецыстыце, панкрэатыце, жоўць-і мачакаменнай хваробы, падагры і некаторых іншых хваробах. Дыета №5 паказаная падчас рэмісіі хранічнага гепатыту або ў працэсе акрыяння пры вострым, а №5 а - пры вострых формах і ў перыяд абвастрэння хранічнага гепатыту.\nУ любым выпадку, ежа павінна быць смачнай, так як пры гепатытах пакутуе апетыт, цёплай, лёгказасваяльнай, з павышаным утрыманнем бялку, вітамінаў, мінералаў, клятчаткі і абмежаваннем тлушчаў (асабліва жывёльнага паходжання) і прадуктаў, якія выклікаюць ўзмацненне вылучэння стрававальных сокаў. Кратнасць прыёму пищи- 5-6 разоў на працягу дня з інтэрвалам у 3-4 гадзіны.\nПастаянна выконваць такую дыету пры ўмове збалансаванасці рацыёну можна доўга, напрыклад, 1 год і больш.\nПа спосабе прыгатавання\nзабараняецца - усё смажанае, вэнджанае, "ненатуральнымі", з вострымі спецыямі, марынаванае, кансерваванае (акрамя варэння),\nдазваляецца - усё адварное, прыгатаванае на пару, тушанае, запечанае ў духоўцы; мяса і рыбу пераважна варыць.\nПа наборы прадуктаў\nялавічына, курыца, цяляціна, нятлустая рыба ў адварным або тушаным выглядзе;\nгародніна, садавіна, квашаная капуста;\nкрупяныя, малочныя і агароднінныя супы;\nмучныя вырабы, крупы;\nпрысмакі: мармелад, пасціла, натуральнае варэнне, мёд.\nяйкі (амлет не больш за 2-3 раз у тыдзень);\nнятлустыя віды каўбас;\nсметанковае масла (да 50-70 гр.);\nтоўстая рыба, ікра;\nтоўстыя бараніна, свініна, гусь, качка;\nвоцат, гарчыца, перац, хрэн і іншыя вострыя прыправы;\nкава, какава, шакаладныя цукеркі, шакалад;\nтоўстыя пірожныя, тарты.\nАд папярэдняй дыеты адрозніваецца тым, што яна прызначаецца на 1,5-2 тыдні падчас абвастрэння хранічнага гепатыту або ў пачатку лячэння вострага. Яна мае больш жорсткія абмежаванні па спосабе прыгатавання (пераважна ўсе працёртае) і набору прадуктаў (выключаюцца свежы і чорны хлеб, паўтлустыя гатункі рыбы, дазваляецца толькi крухмалістыя гародніна, сметанковае масла абмяжоўваецца да 20-30 гр. У суткі і да т.п.).\nЛячэнне вірусных гепатытаў у залежнасці ад узбуджальніка\nВірусны гепатыт А. У пачатку захворвання рэкамендуюць пасцельны рэжым, а падчас з'яўлення жаўтухі - желчегонные прэпараты, калі няма супрацьпаказанняў: напрыклад, адвар сухацвета, желчегонный збор. Для падтрымання печані прызначаюць на 1-2 месяцы эссенціале, праводзяць вітамінатэрапію (У1, У2, З, РР).\nКалі прытрымлівацца дыеты і выконваць іншыя рэкамендацыі ўрача, то гепатыт праходзіць, і пячонка паступова памяншаецца да звычайных памераў.\nВірусны гепатыт В. Як правіла, вострыя формы гепатыту У лечаць толькі ва ўмовах інфекцыйнага стацыянара. Акрамя дыеты, прызначаюцца прэпараты, якія валодаюць у той ці іншай ступені процівірусным дзеяннем: рибовирин, рестровир, ганцикровир, ацікловір, ламивудин, α-інтэрферон. Па меры суціхання запаленчага працэсу печань вяртаецца да нармальных памерах, аднак пры хранізацыі працэсу канчатковае знікненне сімптомаў практычна немагчыма.\nВірусны гепатыт С. У залежнасці ад таго, з'яўляецца гепатыт вострым або хранічным, мяняецца і тактыка барацьбы з павялічанай і запалёнай печанню. Аднак агульным для ўсіх форм плыні з'яўляецца прызначэнне дыеты, абмежаванне фізічных нагрузак, прыём иммунномодуляторов і інтерферонов, а ў выпадку развіцця пячоначнай недастатковасці - выкарыстанне дезинтоксикоционной тэрапіі.\nЛячэнне хранічнага гепатыту З падобна на тэрапію вострага гепатыту С, аднак прызначаецца не толькі з улікам узросту і агульнага стану здароўя, але і працягласці захворвання, а таксама дадзеных аб генатыпе віруса. Немалаважную ролю гуляюць фінансавыя магчымасці пацыента і індывідуальная пераноснасць тых ці іншых лекаў.\nВірусны гепатыт D. Гэты выгляд гепатыту рэдка сустракаецца сам па сабе, так як вірус "аддае перавагу дзейнічаць" у кампаніі з вірусам гепатыту У, выклікаючы хранічную форму гепатыту. У параўнанні з іншымі відамі віруснага гепатыту менавіта хранічны гепатыт D часцей за ўсё прыводзіць да цырозу печані. Лячэнне доўгі (на працягу 12 месяцаў і больш), уключае дыету, прызначэнне розных інтерферонов, якія неабходна прымаць кожны дзень: α-інтэрферон, пегилированный інтэрферон (Пегасіс) і да т.п. У выніку праведзенага лячэння каля 20% хворых адзначаюць прыкметнае паляпшэнне гістологіческое карціны печані і біяхімічных паказчыкаў крыві.\nВірусны гепатыт Е. Спосаб заражэння і сімптомы захворвання вельмі падобныя на вірусны гепатыт А. Гэты выгляд гепатыту сустракаецца досыць рэдка і лечыцца гэтак сама, як і гепатыт А.\nКалі прычынай гепатомегаліей стала пухліна, асноўны метад лячэння - аперацыя.\nЯкое б захворванне ні прычынілася гепатомегаліей, увесь вынік лячэння можна звесці да нуля, калі не прытрымлівацца адпаведнай дыеты, якая з'яўляецца істотным і незаменным кампанентам у тэрапіі большасці выпадкаў павелічэння печані.\nПры павелічэнні печані неабходна спачатку звярнуцца да тэрапеўта. Пасля правядзення біяхімічнага і іншых аналізаў, ультрагукавога даследавання печані лекар зможа ўсталяваць дыягназ. У залежнасці ад выяўленага захворвання пацыенту рэкамендуецца кансультацыя гепаталогіі, гастраэнтэролага, інфекцыяніста, кардыёлага, анколага. Падабраць правільнае харчаванне дапаможа дыетолаг.\n← Як пазбавіцца ад грыбка на нагах\nБіяпсія нырак: навошта і як праводзіцца →


Псалом 8: Уладар безнадзейных - ва ўсім свеце Царква Божая Швейцарыя\nсродкі масавай інфармацыі > часопіс правапераемнік > Часопіс пераемнік 2014-03 > Псальма 8 Гасподзь безнадзейных\nВідавочна пераследаваны ворагамі і напоўнены пачуццём безнадзейнасці, Давід знайшоў новую смеласць, нагадаўшы, хто такі Бог: «Узвышаны, усемагутны Уладар Стварэння, які клапоціцца пра бяссільных і прыгнечаных, каб працаваць праз іх без абмежавання. ».\n«Псальм Давіда, які будзе спявацца на Гіціце. Госпадзе, валадар наш, як слаўнае імя Тваё на ўсіх землях, якому Ты паказваеш сваю веліч на нябёсах! З вуснаў дзяцей і немаўлятаў Ты прыгатаваў сілу дзеля ворагаў Тваіх, каб знішчыць ворага і тых, што помсцяць. Калі я бачу нябёсы, працу тваіх пальцаў, месяц і зоркі, якія ты падрыхтаваў: што такое чалавек, якога ты думаеш пра яго, і дзіця чалавека, пра якога ты клапоцішся? Ты зрабіў яго крыху ніжэйшым за Бога; ты ўвянчаў яго гонарам і славаю. Ты паставіў яго Госпадам над справамі рук Тваіх; усё паклаў пад ногі Яму: авечак і быдла, а таксама дзікіх звяроў, птушак пад небам і рыб у моры і ўсё, што перасякае мора. Госпадзе, уладар наш, якое слаўнае імя Тваё на ўсіх землях!» (Псальм 8,1-10). Давайце зараз паглядзім на гэты псальм радок за радком. Слава Госпада: «Госпадзе, валадар наш, як слаўнае імя Тваё на ўсіх землях, якому Ты паказваеш веліч Тваю ў небе»! (Псальм 8,2)\nУ пачатку і ў канцы гэтага псальма (вершы 2 і 10) знаходзяцца словы Давіда, якімі ён выказвае, наколькі слаўнае імя Бога - Яго бляск і слава, якая выходзіць далёка за межы ўсяго Яго стварэння (што таксама ўключае ворагаў псаломшчыкаў лічы!) Цягне руку. Выбар слоў «Госпадзе, уладар наш» дае зразумець гэта. Першае згадванне «Госпад» азначае ЯХВХ або Яхвэ, уласнае імя Бога. «Наш уладар» азначае Адонай, гэта значыць уладар або гаспадар. У сукупнасці атрымліваецца вобраз асабістага, клапатлівага Бога, які абсалютна кіруе сваім стварэннем. Так, ён пасаджаны (у Вашай Высокасці) на нябёсах. Гэта Бог, да якога Давід размаўляе і да якога ён звяртаецца, калі, як і ў астатняй частцы псальма, прадстаўляе свае статуты і выказвае сваю надзею.\nСіла Госпада: «З вуснаў дзяцей і немаўлятаў Ты стварыў уладу дзеля ворагаў Тваіх, каб знішчыць ворага і помсціць» (Псальм 8,3).\nДавід здзіўлены тым, што Гасподзь Бог выкарыстоўвае «мізэрную» сілу дзяцей (сіла лепш адлюстроўвае габрэйскае слова, перакладзенае ў Новым Запавеце з сілай), каб знішчыць або пакласці канец ворагам і тым, хто прагны да помсты, каб падрыхтавацца. Справа ў тым, каб Гасподзь паставіў сваю беспрэцэдэнтную сілу на трывалую аснову, выкарыстоўваючы гэтых бездапаможных дзяцей і немаўлятаў. Аднак ці варта ўспрымаць гэтыя заявы літаральна? Ці насамрэч дзеці замоўчваюць ворагаў Бога? Магчыма, але больш верагодна, што Дэвід і дзеці вобразна кіруюць маленькімі, слабымі і бяссільнымі істотамі. Ён, несумненна, усвядоміў сваё бяссілле перад пераважаючай (над) уладай, і таму суцяшэнне, што Гасподзь, магутны Творца і Ўладар, выкарыстоўвае для сваёй справы бяссільных і прыгнечаных.\nСтварэнне Госпада: «Калі я ўбачу нябёсы, працу пальцаў Тваіх, месяц і зоркі, якія ты падрыхтаваў: што такое чалавек, каб ты яго памятаў, і дзіця чалавека, што ты клапоцішся пра яго? ?" (Псальм 8,4-9-е).\nДумкі Давіда цяпер звяртаюцца да пераважнай праўды, што Пан Усемагутны Бог па ласцы даў частку свайго царства чалавеку. Спачатку ён прыступае да вялікай творчай працы (у тым ліку неба ... месяца і ... зорак) як працы Божага пальца, а затым выказвае сваё здзіўленне, што канечны чалавек (габрэйскае слова "enos" і азначае смяротны, слабы чалавек) - гэта нададзена столькі адказнасці. У рытарычных пытаннях у вершы 5 падкрэсліваецца, што чалавек — нікчэмная істота ў сусвеце (Псальм 144,4). І ўсё ж Бог вельмі клапоціцца пра яго. Ты зрабіў яго крыху ніжэйшым за Бога; ты ўвянчаў яго гонарам і славаю.\nБожае стварэнне чалавека адлюстроўваецца як магутная, вартая справа; бо чалавек стаў крыху ніжэйшым за Бога. Габрэйскі Элогім прайграны ў Бібліі Эльберфельда як «анёл», але, магчыма, у гэты момант варта аддаць перавагу перакладу з «Бог». Справа тут у тым, што чалавек быў створаны як уладальнік Бога на зямлі; пастаўлены вышэй за астатняе стварэнне, але ніжэй за Бога. Давід быў здзіўлены, што Усявышні павінен даць абмежаванаму чалавеку такое пачэснае месца. На Габрэі 2,6-8 гэты псальм цытуецца, каб супрацьпаставіць няўдачу чалавека яго высокаму лёсу. Але не ўсё страчана: Ісус Хрыстос, Сын Чалавечы, з'яўляецца апошнім Адамам (1. Карынфянаў 15,45; 47), і яму ўсё падпарадкавана. Стан, які цалкам стане рэальнасцю, калі ён фізічна вернецца на зямлю, каб пракласці шлях да новага неба і новай зямлі і такім чынам завяршыць план Бога Айца, людзей і ўсяго астатняга стварэння, каб узвышаць (праслаўляць ).\nВы зрабілі яго гаспадаром над вашымі рукамі: усё, што вы зрабілі яму пад ногі: авечкі і буйны рагатую жывёлу разам, а таксама дзікія звяры, птушкі пад небам і рыбы ў моры і ўсё, што праходзіць праз акіяны.\nУ гэты момант Давід пераходзіць у пазіцыю людзей як Божых кіраўнікоў (адміністратараў) у сваім стварэнні. Пасля таго, як Усемагутны стварыў Адама і Еву, Ён загадаў ім панаваць над зямлёй (1. Мос 1,28). Ім павінны падпарадкоўвацца ўсе жывыя істоты. Але з-за граху гэтае кіраванне так і не было цалкам рэалізавана. На жаль, іронія лёсу магла б сказаць, што менавіта падпарадкаваная істота, змяя, прымусіла іх паўстаць супраць Божага загаду і адкінуць лёс, які Ён для іх прызначыў. Слава Госпада: «Госпадзе, валадар наш, як слаўнае імя Тваё на ўсіх землях!» (Псальм 8,10).\nПсальма сканчаецца так, як і пачалося - на пахвалу слаўнае імя Бога. Так, і сапраўды слава Гасподняя выяўляецца ў яго клопаце і провідзе, з якім ён разглядае чалавека ў яго канчатковасці і слабасці.\nВеданне Давіда любові і клопату Бога пра людзей знаходзіць, як мы ведаем, поўную рэалізацыю ў Новым Запавеце ў асобе і дзейнасці Езуса. Там мы даведаемся, што Езус — гэта Пан, які ўжо кіруе (Эфесянам 1,22; Габрэі 2,5-9). Кіраванне, якое будзе квітнець у будучым свеце (1. Карынфянаў 15,27). Як надзвычай суцяшальна і абнадзейвае ўсведамленне таго, што, нягледзячы на нашу мізэрнасць і бяссілле (малечае ў параўнанні з бязмернай прасторай сусвету), наш Госпад і Госпад прынялі ўдзел у Яго славе, каб стаць Яго ўладай над усім стварэннем.


ТОЛЬКІ ЗБРОЙНАЯ БАРАЦЬБА БЕЛАРУСАЎ СУПРАЦЬ РУСКІХ АКУПАНТАЎ ПАКІНЕ БУДУЧЫНЮ БЕЛАРУСІ - Зянон Пазьняк — Старшыня Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі — БНФ\nЗахад робіць выгляд, што нічога не разумее і ня бачыць. З сур’ёзнай чэмбэрленаўскай упэўненасьцю заходнія палітыкі гавораць пра нібыта "манеўры" ў Беларусі, куды ўламаліся амаль дзьве расейскія арміі і армада збройнай тэхнікі з усёй Расеі.\n"Сэнатар-рэспубліканец Джэймс Лэнкфард унёс у верхнюю палату Кангрэсу ЗША праект «Закону аб адказнасьці Беларусі за агрэсію»... «Беларусь упускае ў сваю краіну тысячы расейскіх вайскоўцаў на мяжу з Украінай", -- гаворыцца ў праекце ...\nЗа тое, што Масква ўдзерлася ў наш беларускі дом, могуць яшчэ і бомбы на нашыя галовы зьлятаць, каб памяталі, як п’яны прыпеў, што "Пуцін мудры", "абы вайны не было" і што Расея Ваш "друг". Захад Вас навучыць Маскву палюбіць. Кланяйцеся да зямлі паганай Маскве.\nГэта, вядома, іранічны пасаж і публіцыстыка. Ня трэба крыўдаваць, браты-беларусы, бо ў тут праўда. Але калі сур’ёзна -- выснова простая і вечная, як сьвет: калі ня будзе, як найхутчэй, беларускага збройнага супраціву маскоўскім акупантам, -- нас, беларусаў, закапаюць і расейцы, і Захад (з дапамогай газпрамаўскіх калабарантаў) і абвінавацяць яшчэ ў агрэсіі і вайне, і забяруць усё, і разьдзяруць на часткі. Такое было не адзін раз у нашай гісторыі.\nТое што адбылося цяпер і што адбываецца на нашых вачах, мы назіраем (і пастаянна паведамляем) ад самага пачатку татальнай інвазіі расейскай ваеншчыны на Беларусь. Пад гучную і ў значнай частцы фальшывую кампанію (разьвязаную Вашынгтонам і Крамлём) аб баццам бы немінучым збройным нападзе Расеі на Украіну, адбылася акупацыя Беларусі расейскім войскам і рыхтуецца яе поўны аншлюс.


Рэтрашпацыр з Вялікімі па Слуцку (Працяг. Пачатак у № 28) • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер» <!--Расположение: -->\nРэтрашпацыр з Вялікімі па Слуцку (Працяг. Пачатак у № 28)\n12 августа 2005, 02:26\nРазам з Панятоўскім\nКароль Рэчы Паспалітай і вялікі князь вялікага княства Літоўскага Станіслаў Аўгуст Панятоўскі прыбыў у Слуцк на пачатку лета 1787 года. Перад тым ён пабываў у Нясвіжы. Падзея знаменавала прымірэнне кіраўніка дзяржавы і галавы магутнага магнацкага роду Радзівілаў. Уладар Нясвіжа і Слуцка Караль Станіслаў Радзівіл пышнасцю прыёма імкнуўся не толькі ўразіць госця сваімі багаццямі і занатаваць сваю адданасць. Хацеў, каб кароль параўнаў свае багацці з радзівілаўскімі, і хаця б такім своеасаблівым чынам усё ж узяць рэванш за паражэнне ў шматгадовым змаганні з каралём.\nПрацяглы час дзеянні Радзівіла, як і многіх іншых, вызначаліся непрыязню да асобы польскага караля. Нехта не мірыўся з яго незнатным паходжаннем. «Незалежнікі» не маглі дараваць прыняцце ім становішча «кішэннага караля» рускай імператрыцы.\n«Пане каханку» хаця і меў славу баламута і свавольніка, хаця і называлі яго трэцім па ліку п’яніцам у Рэчы Паспалітай», аднак яго барацьба з «Вялікімі міра гэтага» урэшце легла ў рэчышча барацьбы за незалежнасць дзяржавы. Ён казаў: «Я прытрымліваюся справядлівасці. Не ведаю караля без дваранства. Мой голас гучыць вольна. Я абаронца перадавога накірунку, не прашу нічога ў іншых, як робяць тыя, хто прадае свой голас маскалям». Калі ў краіне над уплывам Расіі пашыралася мода на еўрапейскі касцюм, Радзівіл наўмысна падкрэсліваў адданасць сваёй старыне, насіў традыцыйны «сармацкі» касцюм, падперазаны слуцкім поясам.\nСтаніславу Аўгусту Панятоўскаму прышлося змірыцца з падзеламі сваёй краіны, з яе знікненнем з палітычнай карты Еўропы. Яго апошнія гады прашлі ў расійскай сталіцы. Ці ўспамінаў ён калі неўтаймаванага Радзівіла і ягоны прыём у Слуцку?\nНовая ўладарыня нашых краёў, што прыйшла на змену Панятоўскаму, у нашым горадзе не была ніколі. Але цень яе персоны не раз вітала над Случчынай. Пра Слуцк Кацярына ІІ ведала, не раз праяўляла цікаўнасць да падзей, што тут разгортваліся. У 1767 годзе яна падтрымала Слуцкую канфедэрацыю пратэстанцкай і праваслаўнай шляхты, якая дамагалася аднолькавых правоў з католікамі. Тады на грэбні канфрантацыі паміж вярхамі рэчпаспалітага грамадства Кацярына дамаглася сабе палітычных выгод. Яна стала галоўным ініцыятарам распачаўшайся ў Слуцку ў 1785 годзе работы па заснаванню Мінскай праваслаўнай епархіі і адкрыццю Слуцкай праваслаўнай семінарыі. Пад час вандроўкі ў Малароссію і Крым у 1776 годзе яна пазнаёмілася з работай кіеўскага мастака Сцяпана Катлярэўскага, аўтара іканастаса кафедральнага сабора ў Екацерынаслаўлі. Царыца загадала паслаць яго ў Слуцк зрабіць такі ж іканастас у адбудаванай мураванай царкве Слуцкага Троіцкага манастыра (Кацярына добра ведала слуцкага архімандрыта Іова Пацёмкіна). Для іканастаса манастырскай царквы яна ахвяравала ўласныя сродкі — 18 тысяч «карбованцаў».\nПадзел Рэчы Паспалітай у Еўропе ўспрынялі як непрыкрытую агрэсію супраць суверэннай краіны. Расійская ж імператрыца ў знак сваіх адносін да памяці пра «Польшчу» (як сведчаць «неафіцыйныя крыніцы»), у прывезеным у Пецярбург троне польскіх каралёў загадала выпіліць дзірку і карысталася ім як стульчыкам у сваёй прыбіральні. Палякаў, згубіўшых сваю радзіму, магло, мабыць, суцешыць тое, што смерць напаткала заваёўніцу Польшчы ў прыбіральні як раз на тым самым стульчыку.\nНемка па паходжанню, Кацярына ІІ супакой знайшла ў рускай зямлі. А Панятоўскаму руская зямля вечным прытулкам не стала. У 1938 годзе труну з прахам польскага караля бальшавіцкія ўлады перадалі Польшчы. Але палякі не захацелі хаваць яго побач з прахам іншых польскіх каралёў, пахавалі ў капліцы родавага маёнтка Панятоўскіх у Воўчыне, што на Брэстчыне. Але за савецкім часам, пасля далучэння Заходняй Беларусі да СССР, капліца тая была разрабавана, а труна з прахам апошняга польскага караля апаганена.


Фальшыўка ад імя Мілінкевіча\n13.07.2011 16:03 3860 Праглядаў\nНа адрас удзельніка праграмы Каліноўскага Рамана Бурэнкі прыйшоў ліст з паведамленнем, што Рух «За Свабоду» праводзіць маніторынг сярод студэнтаў, што навучаюцца за мяжой. Ліст падпісаны старшынём Руху Аляксандрам Мілінкевічам. Нібыта Аляксандрам Мілінкевічам, бо подпіс — падробка. І ліст — таксама.\nРада Руху «За Свабоду» афіцыйна заяўляе, што ніколі не рассылала лісты з падобным зместам студэнтам стыпендыяльнай праграмы імя Кастуся Каліноўскага. Подпіс Аляксандра Мілінкевіча, размешчаны ўнізе, падробны.\n— Гэта адназначна не мой подпіс, і змест ліста для мяне не зразумелы. Ні Рух «За Свабоду», ні Камітэт абароны рэпрэсаваных «Салідарнасць» не займаюцца маніторынгам сярод студэнтаў. Мы са свайго боку дапамагаем рэпрэсаваным альбо іх сваякам атрымаць якасную еўрапейскую адукацыю, каб яны змаглі скарыстацца атрыманымі ведамі на карысць новай, вольнай Беларусі, — каментуе выпадак Аляксандр Мілінкевіч.\nАдрасат адразу звярнуў увагу на неахайна аформлены ліст, у якім шмат арфаграфічных памылак і правак ад рукі (нават назва вуліцы напісана няправільна). У лісце таксама няма дакладных кантактаў да каго звяртацца. Раман Бурэнка пераслаў копію ліста ў офіс Руху «За Свабоду» і напісаў пра свае падазрэнні. Ён не ўяўляе, каму спатрэбілася падрабляць подпіс спадара Мілінкевіча і дыскрэдытаваць ПАГА «Рух «За Свабоду».\nТэгі: Праграма Каліноўскага 15 фальсіфікацыі 28


Юрый Чабатар: праект Указа «Аб садаводчых таварыствах» бярэ пад увагу праблемныя моманты і ўлічвае прапановы насельніцтва | Навiны | Мiнiстэрства эканомiкi Рэспублiкi Беларусь\nЮрый Чабатар: праект Указа «Аб садаводчых таварыствах» бярэ пад увагу праблемныя моманты і ўлічвае прапановы насельніцтва\nАб гэтым заявіў Першы намеснік Міністра эканомікі Юрый Чабатар у апублікаваным сёння, 22 кастрычніка 2021, інтэрв'ю газеце «Рэспублiка» аб ключавых новаўвядзеннях Указа Прэзідэнта «Аб садаводчых таварыствах».\n«У працэсе працы над праектам Указа Прэзідэнта «Аб садаводчых таварыствах» нам дапамагалі, як гаворыцца, трымаць руку на пульсе звароты грамадзян. Мы ўспрымалі гэтую інфармацыю як люстэрка жыцця садаводчых таварыстваў. І стараліся, наколькі гэта магчыма, прымаць пад увагу праблемныя моманты і ўлічваць прапановы насельніцтва », - падкрэсліў Юрый Чабатар.\nПершы намеснік Міністра эканомікі падрабязна распавёў аб праблемных момантах функцыянавання садовых таварыстваў, рашэнне якіх прапанавана ў праекце Указа.\n«Традыцыйна дыскусійнае пытанне - парадак фарміравання памераў членскіх узносаў. Цяпер яны не прывязаны да памераў зямельных участкаў. І нам рэгулярна паступаюць паведамленні нязгодных. Раней дзейнічаў іншы парадак фарміравання сум узносаў, які ўлічваў гэтыя памеры. І ён таксама ладзіў далёка не ўсіх. Таму прынцыповая пазіцыя Мінэканомікі, якую падтрымала большасць дзяржорганаў, - даць садаводчым таварыствам магчымасць самастойна вырашаць такія пытанні шляхам галасавання і прыняцця адпаведных рашэнняў на агульным сходзе членаў згодна з агульнымi нормамi Палажэння аб садаводчым таварыстве.\nПраблемнае пытанне, рашэнне якога прапанавана ў праекце, - працяглая адсутнасць у таварыстве старшыні праўлення. Для падтрымання або аднаўлення нармальнай працы такога аб'яднання мясцовыя выканаўчыя і распарадчыя органы ўлады атрымаюць права прапаноўваць кандыдатуры альбо сваім рашэннем прызначаць старшыню праўлення таварыства.\nВызначаны алгарытм працы з безгаспадарнай маёмасцю ў садовых кааператывах. Домікі, прызнаныя ва ўстаноўленым парадку бесгаспадарнымі або вымарачнай спадчынай, пяройдуць ва ўласнасць адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі, пасля чаго будзе вырашацца пытанне аб іх продажы на аўкцыёне альбо зносе. Гэта дапаможа навесці парадак у справе ўключэння ў абарот і выкарыстання зямельных участкаў, якія ў цяперашні час зарастаюць і не эксплуатуюцца па мэтавым прызначэнні.\nВельмі важную прапанову ўнеслі спецыялісты Дзяржкаммаёмасці - спрасціць парадак змянення межаў зямельных участкаў. Калі адсутнічае спрэчка па фактычна склаўшамуся выкарыстанню ўчастка, то прапануецца рэгістраваць яго без унясення змяненняў у праект арганізацыі і забудовы тэрыторыі таварыства. У цяперашні час гэта магчыма толькі пасля ўнясення змяненняў у такі праект, што значна ўскладняе ўпарадкаванне межаў», - растлумачыў Юрый Чабатар.


Казахстан – Мекка беларускіх футбалістаў. Чым вабіць нашых гульцоў гэтая краіна?\nУсё больш беларускіх футбалістаў гуляе ў казахскіх клубах. Belsat.eu разбіраўся, чаму гэтая краіна такая папулярная сярод нашых спартоўцаў.\nЧарговы футбольны чэмпіянат Казахстана пачаўся 7 сакавіка, і ніколі раней беларускім заўзятарам не было так цікава сачыць за спаборніцтвамі ў гэтай краіне – зараз тут гуляе ажно 14 беларускіх футбалістаў. Гэта рэкорд: так шмат нашых футбалістаў не гуляе ні ў адной краіне.\nЭкс-гулец «Віцебску» Мікіта Наўмаў. фота: www.fc-zhetisu.kz\nБеларусы пакараюць Казахстан\nУжо шэсць гадоў у Казахстане няма роўных клубу «Астана». І за яго ўжо трэці сезон выступае адзін з лідараў беларускай зборнай – Іван Маеўскі. Ён тут на добрым рахунку – напрыклад, у мінулым чэмпіянаце паўабаронца згуляў 26 матчаў і забіў два галы. Зараз гульцом «Астаны» стаў яшчэ адзін беларус – 20-гадовы Макс Эбонг, які раней выступаў за салігорскі «Шахцёр».\nКлуб «Кайрат» у мінулым чэмпіянаце Казахстана заняў другое месца, а трэнерам тут працуе беларус Аляксей Шпілеўскі. З гэтага году тут будзе выступаць кіргізскі вінгер Гулжыгіт Алыкулаў. Ён пераехаў у «Кайрат» з гарадзенскага «Нёмну».\nСамым беларускім клубам Казахстана стаў «Жэтысу» з Талдыкаргану, за яго будзе выступаць адразу пяць беларусаў: да абаронцаў Андрэя Лебедзева і Мікіты Наўмава дадаліся Вадзім Пабудзей з «Дняпра» і два экс-гульцы менскага «Дынама» Андрэй Залескі і Ягор Зубовіч.\nМакс Эбонг (крайні злева) на сустрэчы з заўзятарамі «Астаны». Фота: fcastana.kz\nЁсць беларусы і ў іншых клубах Казахстану. Экс-галкіпер БАТЭ Сяргей Чэрнік абраў паўладарскі «Іртыш», у «Кызыл-Жара» гуляюць абаронца Цярэнцій Луцэвіч і нападнік Ігар Зяньковіч. Экс-абаронца берасцейскага і менскага «Дынама» Аляксей Гаўрыловіч падпісаў кантракт з «Акжэтпесам», у «Кайсаре» гуляе Іван Садоўнічый, у «Алтаі» – Мікіта Букаткін, а ў клубе «Тараз» – Валер Каршакевіч.\nЛетась беларускія футбалісты перасталі лічыцца ў Казахстане легіянерамі, а казахі свабодна могуць гуляць у нас. Той жа самы статус у нашых футбалістаў і ў Расеі, але туды гэтай зімой пераехала толькі чатыры беларусы.\n– Масавы ад’езд беларускіх футбалістаў у Казахстан – гэта цалкам рынкавая гісторыя. Там мы перасталі лічыцца легіянерамі, мы не разбэшчаныя вялікімі грашыма, а там добрыя заробкі – попыт і прапанова зʼявіліся маментальна, – распавёў Belsat.eu галоўны рэдактар спартовай газеты «Прэсбол» Сяргей Кайко.\nАдмыслоўца бачыць у гэтай гісторыі адзін пазітыў.\n– Хто б ні называў чэмпіянат Казахстану шабашкай, для нашых гульцоў гэта не зусім так. Чэмпіянат там цалкам годны. Асабліва, калі весці гаворку пра вядучыя клубы. І зборная наша адтуль атрымае сталае падсілкоўванне. Прама зараз гэта і Маеўскі, і Навумаў, і Эбонга, і – з агаворкамі – Чэрнік, – лічыць Сяргей Кайко.\nФінансы – добрыя, палі – не вельмі\nПаўабаронца берасцейскага «Дынама» і зборнай Беларусі Сяргей Кісляк пагуляў у Расеі, Турцыі, правёў паўгода ў паўладарскім «Іртышы» (цяпер там выступае Сяргей Чэрнік), пасля чаго вярнуўся на радзіму, каб стаць чэмпіёнам Беларусі.\n– Каманды добрыя, легіянеры класныя. Адзінае, умовы для гульні і трэнаванняў не вельмі добрыя: палі дрэннай якасці, інфраструктура кульгае. А так чэмпіянат нядрэнны, у кожнай камандзе ёсць высокага ўзроўню легіянеры, а ў лідараў чэмпіянату «Астаны» і «Кайрата» і казахскія футбалісты высокага ўзроўню, – распавёў Belsat.eu Сяргей Кісляк.\nСяргей Кісляк у форме берасцейскага «Дынама». Фота: dynamo-brest.by\nПаводле суразмоўцы, нашыя спартоўцы едуць у Казахстан па двух прычынах: добрыя фінансавыя ўмовы і тое, што беларусы там не лічыцца легіянерамі.\nКісляк кажа, што чэмпіянаты Беларусі і Казахстана прыкладна аднолькавага ўзроўню, але калі заплюшчыць вочы на фінансавы чыннік, то ў нас ёсць нават пераваг – напрыклад, палі натуральныя і выдатнай якасці, лепшыя і стадыёны, а таксама нашмат менш трэба лётаць.\nУ гэтым годзе з Беларусі ў Казахстан пераехалі амаль дваццаць футбалістаў, а вось у зваротным напрамку не перабраўся ніхто. Сяргей Кісляк не бачыць у гэтым нічога дзіўнага:\n– Навошта казахам зʼязджаць са свайго чэмпіянату, калі ў іх добрыя фінансавыя ўмовы, і яны гуляюць дома?\nТэгі: зборная Беларусі па футболе Казахстан спорт Сяргей Кайко Сяргей Кісляк футбол


Catholic.by - Гамілія на ХІV Звычайную нядзелю, Год А (9 ліпеня)\nГамілія на ХІV Звычайную нядзелю, Год А (9 ліпеня)\n«Пан верны ва ўсіх сваіх словах і святы ва ўсіх сваіх справах»\nКалі прыслухаемся ўважліва да сённяшняга Божага слова, то можам выразна пачуць запрашэнне Езуса, каб мы ў Ім знайшлі супакой для сваіх сэрцаў. «Прыйдзіце да Мяне, усе спрацаваныя і абцяжараныя, і Я супакою вас». Як нам разумець гэтыя словы? Езус нас запрашае да ўнутранай свабоды, да такой паставы сэрца, якая дазваляе нам пачуць Яго голас сярод мноства іншых галасоў.\nВыбар такой паставы звязаны часта з пэўнымі перажываннямі, досведам цярпення, непаразуменнем з боку іншых людзей. Менавіта таму Хрыстус кажа: «Вазьміце ярмо Маё на сябе і навучыцеся ад Мяне, бо Я ціхі і пакорны сэрцам, і знойдзеце спакой для душаў вашых» Толькі той чалавек, які па-сапраўднаму слухае, прыслухоўваецца да голасу Пана, можа здабыць супакой для свайго сэрца і свет для Хрыста. Так рабілі сапраўдныя вучні Езуса: яны моцаю Божага Слова прыцягвалі людзей, ядналі іх з Богам. Бо яны добра зразумелі, што ярмо Хрыстовае любае і цяжар Яго лёгкі.\nДарагія! Езус распачынае сваю настаўніцкую дзейнасць пасля таго, як хапаюць і садзяць у вязніцу Яна Хрысціцеля. Ад гэтага моманту распачынаецца новая эпоха – эпоха рэалізацыі збаўлення, аб якім Бог абвяшчаў свайму народу праз прарокаў. Зрэшты, сённяшняе першае чытанне з кнігі прарока Захарыі распавядае аб уваходзе караля да Ерузалему: справядлівага, збаўчага і пакорнага, які едзе на асляняці. Ведаем, што гэта прароцтва аб Езусе – якое распазналі многія, праз што ўбачылі Месію-Збавіцеля. Такім чынам распачаўся новы этап у гісторыі збаўлення. Бо раней вестунамі Божага слова былі прарокі. Зараз сам Бог асабіста бярэ гэтую справу ў свае рукі, а дакладней кажучы, свае словы ўкладае ў вусны свайго ўмілаванага Сына Езуса Хрыста. Калі Езус штосьці прамаўляе – то прамаўляе Бог Айцец праз Яго.\nЕзус вельмі часта казаў аб надыходзе Божага валадарства. Той, хто чакаў Яго надыходу ў выглядзе нейкіх незвычайных здарэнняў ці з'яваў, такіх, напрыклад, як Анёльскія войскі, моцныя землятрусы, агонь з неба, нічога падобнага не ўбачыў. Напэўна, многія расчараваліся, бо не дачакаліся таго, што хацелі. Толькі тыя, хто меў адкрытае сэрца і вушы, каб пачуць і прыняць Божае слова, тое слова якое абвяшчалі прарокі, і якое было запісана ў Святым Пісанні, усе тыя Божыя абяцанні, дадзеныя ад старажытных часоў; той, хто быў здольны гэта ўспрыняць, напаўняўся радасцю, надзеяй і супакоем.\nТаму сёння ў Евангеллі чуем як праслаўляючы свайго Айца Езус кажа: «Праслаўляю Цябе, Ойча, Пан неба і зямлі, што Ты схаваў гэта ад мудрых і разумных і адкрыў гэта дзецям». Па-іншаму адкрыў гэта тым, хто прагнуў пачуць Божыя словы, хто па-дзіцячы, з моцным даверам і чыстым сэрцам, прыслухоўваўся да словаў, якія казаў Езус. Гэта было адкрыта тым, хто імкнуўся пазнаць Бога ў сваім жыцці, а не выкарыстаць Яго для сваіх мэтаў і памкненняў.\nЕзус абвяшчаў менавіта тую навуку, тыя словы, якія датычылі Божых абяцанняў. Езус навучаў, засноўваючыся на тым, што калісьці прамаўлялі прарокі, і, абапіраючыся на аўтарытэт Бога, Ён казаў аб надыходзе часу збаўлення. Вось час, які мы прагнем.\nВось дзень збаўлення. Менавіта ў гэтым сэнсе належыць разумець тое, што абвяшчаў Божы Сын на самым пачатку – Божае Евангелле. Само слова Евангелле мае два значэнні. Першае – гэта Добрая Навіна. Даслоўнае тлумачэнне з грэчаскай мовы. І гэтая Добрая Навіна мае такі асноўны змест: Бог так моцна палюбіў людзей, што спаслаў ім свайго Сына, каб кожны, хто ў Яго верыць, не загінуў, але меў вечнае жыццё.\nНапэўна, гэтыя словы Добрай Навіны мы чулі неаднойчы і для нас яны не з’яўляюцца чымсьці новым, бо, напэўна, мы іх чулі неаднаразова, або самастойна чыталі ў Святым Пісанні. Самае важнае, каб мы былі здольныя зразумець гэтыя словы. Калі мы настроены на слуханне Божага слова, калі ў сваім сэрцы, падобна як прарок Самуэль, кажам: «Прамаўляй да мяне Пане», – бо слуга твой слухае, тады гэтыя словы прабіваюцца праз сцяну нашай абыякавасці і трапляюць да сэрца, тады нас асвятляе бляск і цяпло надзеі, якім ззяюць гэтыя словы.\nБог нас любіць. Нягледзячы на нашу грэшнасць, абыякавасць, гнеў, зайздрасць, нецярплівасць, крывадушніцтва… Нягледзячы на ўсё гэта Бог нас любіць і хоча нам даць вечнае жыццё. Менавіта таму Бог спаслаў свайго Сына, каб Ён праз смерць на крыжы знішчыў нашую смерць, якую мы заслугоўвалі. Вось гэта і ёсць Добрая Навіна – Евангелле. Канешне, калі толькі мы здольны прыняць збаўчы сэнс гэтага Евангелля. Калі хочам слухаць, а не крытыкаваць Божае слова. Калі хочам прыняць і рэалізаваць у сваім жыцці.\nВось напрыклад: хтосьці добра ведае медыцыну, розныя лекі, ведае, калі і якія лекі прымаць пры той ці іншай хваробе. Але, дарагія браты і сёстры, калі заіснавала неабходнасць лячэння і мы не будзем прымаць патрэбны лек, то дарэмныя ўсе гэтыя медыцынскія веды. Так яны ведамі і застануцца і не прынясуць нам ніякай карысці, не дапамогуць нам вылечыцца. Так і Божае слова не зможа прынесці плён у нашых сэрцах, калі яны будуць замкнёныя.\nВось у другім значэнні Евангелле з’яўляецца назвай чатырох кніг, сабраных у Новым Запавеце, якія расказваюць пра жыццё, словы і справы Езуса Хрыста. Напэўна, добра гэта ведаем, нават шмат хто з вас можа пералічыць аўтараў гэтых чатырох кніг: Марк, Мацвей, Лука і Ян. Толькі для збаўлення гэта не столькі важна. Для нас самае галоўнае –гэта Евангелле ў першым значэнні: як Добрая Навіна, якую кожны з нас можа прымаць і рэалізоўваць у сваім жыцці. Інакш дар збаўлення пройдзе міма нас. А вельмі шкада, калі так будзе.\nВы, напэўна, запытаецеся: як прымаць гэтае Евангелле? Адказ адназначны: праз шчырае навяртанне і веру. Толькі гэта не такое навяртанне як мы часам кажам падчас споведзі: ну, паспрабую выправіцца, абяцаю паправіцца. Сапраўднае навяртанне – гэта не толькі абяцанне, што не буду рабіць нейкі грэх, а поўная змена майго накірунку жыцця.\nДарагія браты і сёстры! Навяртанне не значыць, што мы ўжо перастанем грашыць, што спыняцца нашыя дрэнныя звычкі, грахі, людская слабасць. Можа, гучыць гэта не зусім аптымістычна, але ў нашым жыцці схільнасць да граху не знікне. Толькі гэта не прычына, каб расчароўвацца ці знеахвочвацца. Больш важна іншае, каб мы ўсвядомілі сабе сваю людскую слабасць і грахоўнасць і стараліся змагацца з грахамі настолькі, наколькі гэта магчыма.\nЛек на кожны наш грэх – гэта Божая міласэрнасць і прабачэнне. Вера – гэта калі мы ўсяго сябе, усё сваё жыццё аддаём ў рукі Богу, нават свае слабасці і грахі. Зрэшты Езус добра нас ведае, лепш, чым мы самі, і скіроўвае да нас словы запрашэння: «Прыйдзіце да Мяне, усе спрацаваныя і абцяжараныя». Ён як бы кажа нам: «Прыйдзіце да мяне ўсе, са сваімі цяжарамі, грахамі і слабасцямі, а Я вас ачышчу і ўмацую. Бо Мая міласэрнасць мацнейшая за ўсялякі ваш грэх! Паверце ў Божую любоў і прыміце збаўленне, якое Я вам прыношу. Ідзіце за мною!»\nА практычнай ілюстрацыяй сапраўднай веры з'яўляецца пакліканне першых вучняў, якія былі простымі людзьмі, рыбакамі. Яны пакінулі ўсё і пайшлі за Езусам, прысвяціўшы Яму ўсё сваё жыццё. Яны ад таго моманту, калі іх паклікаў Езус, поўнасцю змянілі накірунак свайго жыцця. Канешне, часамі вучні лавілі сеткамі рыбу, але рыбакамі, такімі як калісьці, яны ўжо не былі. Дакладней кажучы, былі рыбакамі, але рыбакамі людзей. І мэта іх жыцця сур’ёзна адрознівалася ад той, якую яны калісьці мелі. Ад таго моманту, калі іх паклікаў Езус, мэтай для іх было наследваць Хрыста, быць верным Яго вучнем. А якія мэты мы ставім перад сабою ў нашым жыцці? Амэн.\nАдноўлена 07.07.2017 15:06


Калі вы фанат з адкрытым зыходным кодам, вы, верагодна, таксама фанат Linux. Linux - найбуйнейшы праект з адкрытым зыходным кодам у свеце, у залежнасці ад вашых патрэбаў даступныя сотні розных версій. Гэтыя версіі - вядомыя як "дыстрыбутывы" - вельмі простыя ва ўсталёўцы, асабліва калі вы вырашыце запусціць іх з флэшкі.\nАдным з інструментаў, які дазваляе асабліва лёгка ўсталяваць Linux на USB-дыску, з'яўляецца Linux Live USB Creator. Я выкарыстоўваю гэты інструмент на працягу многіх гадоў, каб паспрабаваць розныя дыстрыбутывы, і я люблю яго за поўную прастату.\nLinux Live USB Creator дапамагае вам падвойна загрузіцца на вашым ПК з Windows\nАдна з выдатных рэчаў пры запуску Linux з флэшкі - гэта тое, што вы можаце запусціць яго на вашай сістэмы Windows, на самай справе не ўсталяваўшы належным чынам Linux і не зрабіўшы вялікіх мадыфікацый на вашым ПК з Windows. Як толькі вы выключыце USB-флэш-памяць Linux, усё, што вы зрабілі, неадкладна выдаляецца, як быццам Linux не быў там.\nДля тых, хто разважае аб правільным пераходзе на Linux альбо проста цікавіцца, як выглядае пэўны дыстрыбутыў, гэта просты і бязбольны спосаб абысціся. гэта.Аднак пры звычайных дыстрыбутывах Linux USB вам трэба перазагрузіць кампутар Windows, загрузіцца ў BIOS і выбраць USB-флешку Linux. На мой погляд, вельмі прыкра і працаёмка.\nАле з Linux Live USB Creator ён запускае дыстрыбутыў Linux у акне віртуалізацыі. Гэта азначае, што перазапуск не патрэбны. Вы можаце лёгка пераключацца паміж дзвюма аперацыйнымі сістэмамі. Вы таксама можаце запусціць партатыўную версію Linux Live USB Creator, таму вам нават не трэба ўсталёўваць праграму. Наладка дыстрыбутыва USB Linux\nПасля загрузкі Linux Live USB Creator запусціце яго.\nГэта просты выпадак выканання кожнага кроку ў спісе.\nСпачатку выберыце USB-карту, якую вы хочаце выкарыстоўваць, і гэта досыць проста. Паспрабуйце выкарыстоўваць палку з як мага большай прасторай памяці. Занадта лепш, чым занадта мала, таму я заўсёды выкарыстоўваю флэш на 128 Гб.\nНа наступным этапе трэба выбраць, якую версію Linux вы хочаце ўсталяваць. У вас ёсць тры варыянты. Першыя два - гэта калі на вашым кампутары ўжо ёсць неўсталяваная версія Linux. Затым вы можаце накіраваць гэтую праграму на гэты файл Linux.\nАднак, калі ў вас яшчэ няма файла ўстаноўкі Linux, выберыце опцыю «Загрузіць», і вы атрымаеце ўсе дыстрыбутывы, якія падтрымлівае праграма.\nКалі вы не ўпэўненыя, які з іх паспрабаваць, Ubuntu заўсёды бяспечная стаўка для пачаткоўцаў. Але я збіраюся зірнуць на Puppy Linux, пра які я чуў шмат добрых рэчаў.\nЦяпер выберыце «Аўтаматычная загрузка», і праграма атрымае для вас усталявальны файл.\nЁн будзе шукаць самае хуткае і надзейнае люстэрка для загрузкі, а потым спытае вас, куды на вашым кампутары трэба ўсталёўваць установачны файл.Улічыце, што пры атрыманні файла ўстаноўкі Linux Live можа часова замерці. Але проста пакіньце яго і пачакайце. На імгненне ён зноў пачне рухацца.\nПасля праверкі файла ўстаноўкі ён скажа вам, "Рэжым у рэжыме рэальнага часу" ці "Убудаваная ўстойлівасць". Рэжым Live - гэта калі на дыску USB не захоўваюцца змены пры выхадзе з дыстрыбутыва Linux. Устойлівасць - гэта магчымасць захавання дадзеных і налад на USB-носьбіце.\nНе ўсе дыстрыбутывы Linux падтрымліваюць устойлівасць, і паколькі ў гэтым выпадку вы будзеце выкарыстоўваць VirtualBox для запуску Linux, устойлівасць усё роўна не будзе працаваць.Такім чынам, вы можаце больш-менш ігнараваць гэтую частку.\nКрок чатыры важны.\nПакіньце абраным «Схаваць створаныя файлы на ключ». Гэта зробіць іх нябачнымі ў Windows, але вы можаце праглядзець іх, перайшоўшы ў правадыр Windows і выбраўшы "Паказаць схаваныя файлы і тэчкі".\nПараметр фарматавання ключа FAT32 - гэта калі вы хочаце спачатку сцерці ключ альбо калі ён адфарматаваны ў фармаце NTFS або exFAT.\nТрэці абраць трэці варыянт, калі вы хочаце перайсці на Linux без папярэдняй перазагрузкі Windows.Гэты параметр загружае партатыўную версію VirtualBox на USB-дыск для запуску дыстрыбутыва Linux.\nЦяпер націсніце на маланку злева, каб пачаць усталёўку дыстрыбутыва Linux.\nПасля таго, як дыстрыбутыў Linux будзе ўсталяваны, перайдзіце да флэшкі і націсніце «Віртуалізаваць гэты ключ», каб запусціць дыстрыбутыў Linux у VirtualBox. Гэта можа заняць пару хвілін, таму будзьце цярплівыя.\nКалі вам хапае гэтага дыстрыбутыва, проста адфарматаваць флэшку і цалкам выцерці яе.


Ян Павал II (сьвецкае імя Караль Юзэф Вайтыла, па-польску: Karol Józef Wojtyła; 18 траўня 1920 — 2 красавіка 2005) — рымскі папа, першы пантыфік-славянін (наагул, першы Папа, які не паходзіў з Італіі, за апошнія больш як 450 гадоў). Благаслаўлёны.\nНарадзіўся ў мястэчку Вадавіцэ каля Кракава, Польшча. Сям’я Вайтылы, а ў яго быў яшчэ старэйшы брат Эдмунд, жыла даволі сьціпла — з заробку бацькі-чыноўніка. Караль Вайтыла быў вельмі здольным хлопцам: ён добра вучыўся, рэгулярна гуляў у футбол і езьдзіў на лыжах, а таксама браў актыўны ўдзел у працы школьнага тэатру. Яшчэ ў дзяцінстве будучы Папа перажыў сьмерць самых блізкіх людзей — памерла ягоная маці і брат, а ў 1941 годзе памёр і ягоны бацька. У гэтым жа годзе Караль Вайтыла, які ўжо быў тады студэнтам факультэта польскай філялёгіі Ягелонскага ўнівэрсытэту, што ў Кракаве, кінуў вучобу і пайшоў працаваць на фабрыку. Вайтыла быў сябрам падпольнай арганізацыі “Унія”, якая, сярод іншага, у часе Другой сусьветнай вайны хавала габрэяў ад фашыстаў, а таксама разам зь сябрамі сур'ёзна займаўся тэатральнымі пастаноўкамі.\nГерб Яна Паўла II\n16 кастрычніка 1978 году ў 18:44 вернікі, якія сабраліся на пляцы сьвятога Пятра, каля Ватыкану пачулі афіцыйнае паведамленьне: “Папа абраны — ім стаў кардынал Караль Вайтыла”. Пасьля свайго абраньня ён зьвярнуўся да вернікаў, што сабраліся на пляцы Сьвятога Пятра: “Ня ведаю, ці здолею я спраўна выказацца на вашай — “нашай” — італійскай мове... Калі я памылюся — вы мяне паправіце?”\nПраз год па абраньні Папа прыехаў у Польшчу — мільёны людзей прыходзілі на сустрэчы зь ім. Гэта дапамагло абудзіць народ — польскі народ абудзіўся, а разам зь ім і іншыя народы ўсходняй Эўропы. Сьвяты айцец, сярод іншага, гаварыў: ня бойцеся — зьмяняйце аблічча гэтай зямлі. Вось што дакладна сказаў Папа ў Польшчы ў часе першай пілігрымкі: “З глыбіні гэтага тысячагодзьдзя, напярэдадні сьвята Пяцідзесятніцы, заклікаю, заклікаю разам з Вамі: няхай Дух Сьвяты сыдзе і адновіць аблічча зямлі.... гэтай зямлі”.\n13 траўня 1981 году ў часе аўдыенцыі на пляцы сьвятога Пятра на Яна Паўла другога быў зьдзейсьнены замах — ён быў цяжка паранены. Дагэтуль невядома дакладна, хто насамрэч стаяў за гэтым замахам. Паводле апошніх дадзеных і дакумэнтаў, якія нядаўна былі знойдзеныя, зь вялікай ступеньню ўпэўненасьці можна сьцверджаць, што забойства Папы сплянаваў савецкі КДБ.\nВялікі ўнёсак Папа зрабіў і ў справу прымірэньня паміж рэлігіямі, а таксама ў тое, каб наблізіць царкву і ўласна асобу пантыфіка да вернікаў. Папа таксама змагаўся за зьнішчэньне этнічных і экумэнічных бар'ераў. Падчас візыту ў Сьвятую Зямлю ў 2000 годзе, ён ад імя каталіцкай царквы выступіў з гістарычным афіцыйным выбачэньнем за антысэмітызм. Для мільёнаў людзей Ян Павал Другі стаў найвялікшым маральным аўтарытэтам у сьвеце.\nЯн Павал II і Беларусь[рэдагаваць]\nЯн Павал меў вялікую цікавасьць да Беларусі, ён казаў у размове з рэдактарам беларускага каталіцкага часопісу “Наша Вера”: “Вядома, я вельмі хацеў бы ступіць на вашу зямлю, пабачыць Беларусь, якую я вельмі люблю”. Менавіта ён стварыў паўнавартасную каталіцкую структуру ў Беларусі. Ён прызначыў першага ў другой палове ХХ стагодзьдзя каталіцкага біскупа ў Беларусі — Тадэвуша Кандрусевіча, а пасьля ў 1993 годзе павялічыў колькасьць дыяцэзіяў, прызначыў новых біскупаў і першага ў гісторыі беларускага кардынала Казімера Сьвёнтака. Гэта адзіны кардынал на тэрыторыі СНД.\nУ 1980-х гадох Ян Павал ІІ прыняў два разы біскупа Часлава Сіповіча зь беларускімі сьвятарамі, якія ў той час жылі ў Заходняй Эўропе і ў Амэрыцы. Гэта давала магчымасьць паінфармаваць Папежа пра рэальную сытуацыю, у якой жыла каталіцкая царква ў Беларусі.\nЗ-за напружаных адносінаў Ватыкану з Расейскай праваслаўнай царквой Ян Павал ІІ так і ня змог прыехаць у Беларусь. Як вядома, з суседзяў Беларусі ён наведаў Польшчу, Летуву і Ўкраіну, і ня быў толькі ў самой Беларусі і ў Расеі. Афіцыйная прычына напружанасьці з боку РПЦ — Унія на Ўкраіне і заснаваньне каталіцкіх структураў у Расеі. Пры гэтым, пратэстуючы супраць заснаваньня каталіцкіх эпархіяў у Расеі, РПЦ замоўчвае факт, што ў каталіцкіх краінах Эўропы свабодна дзейнічаюць эпархіі РПЦ.\nПачынаючы з 1991 году выйшла больш за 20 каталіцкіх малітоўнікаў на беларускай мове — для параўнаньня, у праваслаўных за гэты ж час выйшла толькі перавыданьне малітоўніка мітрапаліта Мікалая Мацукевіча. 16 кастрычніка 2003 году, калі адзначаўся 25-гадовы юбілей пантыфікату, Таварыства беларускай мовы накіравала Яна Паўлу ІІ віншаваньне з падзякай за пашырэньне беларускай мовы ў Беларусі і сьвеце.\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Ян_Павал_II&oldid=1536540»\tКатэгорыі: Рымскія папыАсобы па альфабэцеНарадзіліся 18 траўняНарадзіліся ў 1920 годзеРэлігійныя дзеячыВыкладчыкі Люблінскага Каталіцкага Ўнівэрсытэту Яна Паўла IIПамерлі 2 красавікаПамерлі ў 2005 годзеПамерлі ў РымеКаталіцкія блаславёныяСхаваная катэгорыя: Вікіпэдыя:Добрыя артыкулы ar-wiki\tНавігацыйнае мэню\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 8 сакавіка 2013 году ў 17:32.


Па ўмовах кантракта Упраўленне не павінна тлумачыць прычыны свайго нежадання. Аднак сам П.Касцюкевіч на прэс-канферэнцыі патлумачыў журналістам, што галоўная прычына ягонага звальнення крыецца ў палітычных матывах. Ён не ўдзельнічаў у парламентскіх выбарах, паколькі лічыць іх фарсам. Хаця, як дырэктар дзяржаўнай установы, дзе знаходзіўся выбарчы ўчастак, зрабіў усё неабходнае, каб забяспечыць яго працу. Цікава, што аб сваім няўдзеле ў выбарах П.Касцюкевіч нікому нічога не казаў.\nПавел Пятровіч з’яўляецца дэпутатам гарадскога Савета. Яму 50 гадоў, 15 з іх ён прапрацаваў дырэктарам гэтага ж вучылішча і пяць гадоў на пасадзе намесніка дырэктара. Неаднойчы за сваю працу быў узнагароджаны граматамі. Дарэчы, апошні раз яго ўзнагароджвалі сёлета, ў верасні, Гродзенскі гарвыканкам і гарадскі Савет за вялікія дасягненні ў працы. За два тыдні да звальнення П Касцюкевічу стала вядома, што ў непрадліванні з ім кантракта зацікаўлены старшыня Гродзенскага гарвыканкама Анатоль Пашкевіч. У іх адбылася размова. Па словах П.Касцюкевіча, старшыня гарвыканкама прывёў яму свае довады, якія цалкам не датычаць дзейнасці навучальнай установы. П.Касцюкевічу інкрымінавалася быццам ён «навёў» падаткавую інспекцыю на камерцыйную навучальную ўстанову, дзе працуе дачка, зяць і вучыцца сын А.Пашкевіча. Папрок паступіў і за тое, што дырэктар вучылішча хоча аб’яднаць дзьве навучальныя ўстановы - Хіміка-тэхналагічны тэхнікум і ГПТУ №49. Зрэшты, гэтую ідэю П.Касцюкевіч працягвае лічыць перспектыўнай.\nАсабліва пакрыўдзіў Паўла Пятровіча довад старшыні гарвыканкама, быццам, ён уваходзіць у нейкую секту. Сам П.Касцюкевіч зазначыў, што ён знаходзіцца не ў секце, а ўваходзіць у абшчыну іаганскай хрысціянскай царквы. Па яго словах, там усе аднадумцы і нікога туды не зацягваюць. Наадварот, яны атрымліваюць дапамогу ад падобнай царквы з Германіі, і многія настаўнікі замежнай мовы там пабывалі.\nІ, бадай, самае галоўнае. Па словах П.Касцюкевіча, блізкія людзі старшыні гарвыканкама сказалі яму, што А.Пашкевіч, адказваючы на пытанне чаму ён не хоча працягваць кантракт, кінуў фразу: «А вы лепш запытайцеся, дзе ён галасаваў...». Зрэшты, хаця апальны дырэктар і не чуў гэтых словаў сам, аднак не сумняваецца, што так было на самай справе, паколькі ён асабіста прысутнічаў на нарадзе ў старшыні гарвыканкама напярэдадні выбараў, дзе той заявіў: «Калі мы гэтыя выбары правалім, то не будзе нас, не будзе і вас». На думку Паўла Пятровіча, ім канкрэтна далі зразумець, што яны людзі паднявольныя і павінны выконваць загады начальства.\nПазней дырэктара выклікалі ў аблвыканкам і таксама папракнулі за тое, што ён не ўдзельнічаў у некаторых нарадах і не пералічыў пяць працэнтаў ад сумы дахода вытворчай дзейнасці вучылішча ў фонд кіравання. Гэтыя грошы накіроўваюцца на арганізацыю і правядзенне алімпіядаў і іншыя мерапрыемствы. Аднак гэтыя грошы немагчыма пералічыць, паколькі бюджэт не дае сродкаў на вучылішча, і грошай папросту няма. П.Касцюкевіч звярнуў увагу на тое, што канкрэтна па дзейнасці вучылішча яму ніхто не прад’яўляў ніякіх прэтэнзій.\nУ калектыве навіну аб адстаўцы дырэктара ўспрынялі з абурэннем. Сабраўся сход, на якім была абрана ініцыятыўная група, якая вырашыла змагацца за свайго кіраўніка. Аднак паходы па высокіх кабінетах скончыліся нічым. Намеснік старшыні аблвыканкама М.Бірукова заявіла праўдашукальнікам: «Ідзіце і працуйце...» Пазней на нарадзе ў аблвыканкаме высокая чыноўніца, па словах П.Касцюкевіча, заявіла, што ён не галасаваў на выбарах, таму і кантракт з ім не заключылі.\nП.Касцюкевіч лічыць, што работу ў дзяржаўных установах горада яму знайсці не ўдасца.


Міхаіл мача: " Нерухомасць паслугачоў рэжыму варта вярнуць у дзяржаўную ўласнасць "\n20 лютага 2015 г. свободовцы Иршавского і Хустского арганізацый Усеўкраінскага аб'яднання " Свабода " ажыццявілі сумесны рэйд у памяшканні, ўласнікамі якіх з'яўляюцца вядомыя " рэгіяналы " і камунісце. Нацыяналісты Хустщины і Иршавчины навядзеннеАліса да тэрыторый, якія з'яўляюцца ўласнасцю Пятра Сіманенка, Дзмітрыя Табачніка, Віктара Медведчука і Мікалая Білаконь. Ахова амаль усюды пераконвала, што гэтыя будынкі ім не належаць і маюць іншых уладальнікаў. Гэта гасцініцы і катэджы на тысячы квадратных метраў плошчы. Але схема, калі алігархі перапісваюць жыллё на іншых людзей, з кола " сям'і ", нам вядомая. Мэтай акцыі стала спроба пераканаць уладальнікаў гэтых шыкоўных маёнткаў ўзяць перасяленцаў з Данбаса на часовае пражыванне або байцоў ато на рэабілітацыю пасля лячэння. Свободовцам ўдалося пагутарыць па тэлефоне з уладальнікам дачы, як мы мяркуем, Пятра Сіманенка. &Quot; Мужчына распавёў, што цяпер знаходзіцца ў камандзіроўцы, але пасля прыезду пообицяв сустрэцца з намі і абмеркаваць пытанне часовага пражывання перасяленцаў. Аднак, хутчэй за ўсё, гэта толькі проста прыгожыя словы. У другой палове дня адбылася запланаваная сустрэча са старшынёй Закарпацкай аблдзяржадміністрацыі Віктара Губаль і старшынёй аблсавету Уладзімірам Чубирком. Тэмай размовы стала легітымнасьць уладальнікаў будынкаў у вёсцыШаяны. Мэтай нашай акцыі было прыцягнуць увагу грамадства, зняць фота материяли, данесці да людзей інфармацыю пра гэтыя дома. Зводныя яны за грошы, гадамі раскрадаліся з нашага бьюджету. Менавіта з-за такіх персон і антыдзяржаўнай палітыкі мы маем цяпер катастрафічную дзірку ў бьюджети краіны. Нерухомасць паслугачоў рэжыму павінна быць этернута у дзяржаўную ўласнасць ", - адзначыў кіраўнік Иршавского раённага арганізацыі Усеўкраінскага аб'яднання " Свабода " Міхаіл мача. Пра гэта паведамілі ў прэс-службе Закарпацкай абласной арганізацыі ВА " Свабода "\n← Чэмпіянат горада Луцка сярод... Работнікі ДАІ Ровенскай... →


Венгерскія медыкі папярэджваюць аб «сумным Калядзе» з-за росту колькасці выпадкаў COVID - EU Reporter\nУ Венгрыі ў сераду (10,265 лістапада) было зарэгістравана 19 17 новых выпадкаў заражэння COVID-XNUMX, што стала самым высокім штодзённым паказчыкам з канца сакавіка, што прымусіла Медычную палату краіны заклікаць забараніць масавыя мерапрыемствы і абавязковае нашэнне маскі ў закрытых памяшканнях. запіс Krisztina чым і Аніта Камувес.\nУ заяве Венгерская медыцынская палата таксама заявіла, што ўваход у рэстараны, тэатры і кінатэатры павінен быць абумоўлены пасведчаннем аб імунітэце супраць COVID-19.\n"Мы павінны запаволіць павелічэнне колькасці пацыентаў, затапленне бальніц (з пацыентамі з COVID-19) або многія сем'і будуць мець вельмі сумныя Каляды", - сказалі яны.\n«Акрамя запаволення кампаніі вакцынацыі, мы не бачылі ніякіх прафілактычных мер (для стрымлівання пандэміі)».\nСутачная колькасць набліжаецца да піку ў 11,265 XNUMX, дасягнутага падчас трэцяй хвалі пандэміі ў краіне, дзе практычна не дзейнічаюць абмежаванні і дзе ўзровень вакцынацыі ніжэйшы за сярэдні ў Еўрапейскім Саюзе.\nНовая хваля інфекцый пракацілася па Цэнтральнай Еўропе, і бальніцы з цяжкасцю спраўляюцца ў некаторых краінах, такіх як суседняя Румынія. Румынія, Чэхія, Славакія і Польшча зрабілі больш жорсткімі правілы нашэння масак і ўвялі меры па спыненні інфекцый.\nУ Венгрыі ўрад прэм'ер-міністра Віктара Орбана, якому ў пачатку 2022 года чакаюць блізкія выбары, заклікаў людзей заняцца вакцынамі і абвясціў пра абавязковыя прышчэпкі ў дзяржаўных установах. Гэта таксама дазволіла прыватным кампаніям зрабіць прышчэпкі абавязковымі для супрацоўнікаў.\nАле ён устрымаўся ад таго, каб нашэнне маскі было абавязковым у закрытых памяшканнях - акрамя ў грамадскім транспарце і ў бальніцах - і няма ніякіх іншых абмежаванняў.\nУ аўторак урад заявіў, што сочыць за выпадкамі, і «пры неабходнасці будзе прымаць дадатковыя меры».\nУрад не адказаў на пытанні Reuters па электроннай пошце.\nУ Венгрыі, 10-мільённай краіне, зарэгістравана 32,514 19 смерцяў ад COVID-5.78 з пачатку пандэміі, але толькі 1.66 мільёна яе жыхароў цалкам вакцынаваныя. Больш за XNUMX мільёна чалавек атрымалі прышчэпку.


У МАГІЛЕВЕ ВЫСЯЛІЛІ З ПАМЯШКАНЬНЯ НЕДЗЯРЖАЎНУЮ ГАЗЭТУ “ДЭ ФАКТА”\nАляксандар Сердзюкоў, Магілeў\nФактычна супрацоўнікаў газэты высялілі на вуліцу. Дырэктар гатэлю "Днепр", у якім "Дэ факта" да гэтага часу арэндавала памяшканьне, папярэдзіў заснавальнікаў, што скасоўвае арэндную дамову. Прычынаў такога рашэньня ён не назваў.\nГатэль падпарадкоўваецца ўпраўленьню жыльлёва-камунальнай гаспадаркі, якое зьяўляецца структурай гарвыканкаму. "Дэ факта" і раней не карысталася даверам гарадзкога чынавенства. Калі ж газэта паспрабавала надрукаваць артыкул пра стан псыхічнага здароўя Аляксандра Лукашэнкі, які назыўваўся "Лукашэнка ідзе на экспэртызу", ціск на выданьне ўзмацніўся.\nМенавіта тады кіраўнікі друкарні, спаслаўшыся на распараджэньне ўпраўленьня КГБ, адмовіліся друкаваць газэту. "Дэ факта" пабачыла сьвет толькі тады, калі на месцы таго артыкула надрукавалі анэкдоты. Дамовы з друкарняй не скасавалі, але са студзеня выданьне ня можа друкаваць крытычных артыкулаў.\nГэта не адзіная цяжкасьць газэты. Перш чым скасаваць дамову пра арэнду памяшканьня, газэце арыштавалі ўсе рахункі. Падатковая інспэкцыя, якая 5 разоў правярала "Дэ факта", заявіла, што выхад газэты адбываецца з парушэньнямі падатковага заканадаўства ды запатрабавала выплаціць штраф. Гэтыя захады адбіліся на супрацоўніках газэты, якія цяпер не атрымліваюць своечасова заробкаў.\nЦяпер супрацоўнікі "Дэ факта" шукаюць памяшканьне — пакуль што безвынікова. Газэту сёньня набіраюць на кватэры аднаго журналіста, але ўсе разумеюць, што гэта часова.\nВынікам супрацьстаяньня "Дэ факта" і мясцовай улады стала скарачэньне накладу газэты. З прычыны фінансавых цяжкасьцяў наклад скараціўся ад 7 000 да 2 500 асобнікаў.\nНе найлепшы стан у іншай незалежнай газэты — "Тыднёвіка Магілёўскага". З пачатку году яна выходзіць толькі ў Інтэрнэце, паперы няма, і газэта ня можа прадавацца ў шапіках.\nСтаршыня рэдакцыйнай рады "Дэ факта" Марына Ірхо кажа: "Высяленьне з гатэлю мае выразны палітычны характар. Нас даводзяць да такога стану, каб мы дрыжэлі пры любым чынавенскім вокрыку. Але здавацца мы не зьбіраемся".