Rzeźba. Jean-Baptiste-Auguste Clesinger\nArtystą, który stworzył najważniejsze portrety rzeźbiarskie Chopina był Jean-Baptiste-Auguste Clesinger. Wszystkie jego prace powstały po śmierci kompozytora, jednak fakt, iż rzeźbiarz często widywał Chopina w ciągu ostatnich trzech lat życia, miał niebagatelny wpływ na kształt i znaczenie powstałych dzieł.\nSzacuje się, że począwszy od 17 października 1849 do wiosny 1850 Clesinger wykonał aż siedemnaście prac poświęconych kompozytorowi. Charakterystyczną cechą tego cyklu jest konsekwentne dążenie twórcy do stylizowania i idealizowania rysów twarzy portretowanego. Tendencja ta, sygnalizowana przy omawianiu masek pośmiertnych, jest kontynuowana w przypadku rzeźby-maski wykutej w jasnym marmurze.\nDzieło to, wykonane na przełomie 1849 i 1850 roku, zostało zamówione przez Jane Stirling. Jest ono właściwie wyidealizowanym obrazem drugiej maski pośmiertnej, uzupełnionym jedynie w szal okalający szyję.\nW porównaniu z maską, twarz Chopina wydaje się młodsza i całkowicie pozbawiona chorobowych oznak. Skóra jest gładka, bez bruzd i zmarszczek, a nos – w kształcie bardziej rzymski niż orli – nie wykazuje bocznego skrzywienia. Głowę zdobią starannie ufryzowane pukle gęstych włosów. W efekcie wymienionych stylizacji twarz Chopina sprawia wrażenie jakby kompozytor był jedynie pogrążony w głębokim spokojnym śnie.\nJednym z kolejnych właścicieli rzeźby był Edouard Ganche, który nadał dziełu tytuł Fryderyk Chopin na łożu śmierci. Kiedy w 1937 zostało ono wystawione na francusko-polskiej wystawie w Paryżu, oglądający je po raz pierwszy Edward Woroniecki miał powiedzieć, że ukazane oblicze kompozytora jest „jasne i piękne, a zarazem bolesne i wzruszające”.\nPod koniec 1849 roku Clesinger zaczął pracę nad pokaźną płaskorzeźbą popiersia Chopina w lewym profilu, którą docelowo umieszczono w nagrobku kompozytora na paryskim cmentarzu Pere-Lachaise. Jane Stirling w liście z 31 stycznia 1850 roku do Ludwiki Jędrzejewiczowej chwali niezwykłe zaangażowanie rzeźbiarza w cyzelowaniu najmniejszych szczegółów dzieła: „W naszych oczach wykańczał każdy fragment twarzy (…) Powiedział mi, że nigdy nie zdarzyło mu się włożyć tyle pracy w obróbkę marmuru”.\nTroska Clesingera o doskonałość reliefu i tym razem poszła w parze z jego tendencją do idealizacji. Profil Chopina odznacza się szlachetną linią pomniejszonego nosa, prostym czołem, silnym podbródkiem i muskularną szyją.\nPodobnie jak w przypadku większości swych dzieł, Clesinger wykonał replikę płaskorzeźby w gipsie.\nRelief marmurowy został wmontowany w przednią ścianę cokołu nagrobka Fryderyka Chopina. Cały projekt odsłonięto dokładnie w rok po śmierci kompozytora, 17 października 1850. Pokryty inskrypcjami cokół dźwiga figurę muzy Euterpe, która pochyla się nad złamaną lirą. Rzeźbę tę chwalił sam Delacroix, zapewniając, że sam wykonałby ją w podobny sposób.\nW lutym 2010 roku, na pamiątkę obchodów Roku Chopinowskiego, kopię medalionu z nagrobka wmurowano w Krypcie Wieszczów Katedry na Wawelu. Relief został wykonany przez Wojciecha Kurdziela.\nJeszcze w listopadzie 1849 roku Clesinger rozpoczął pracę nad marmurowym popiersiem Chopina. Prawdopodobnie za sprawą Ludwiki Jędrzejewiczowej, dzieło to zaczęto określać jako „biust wielki”, co miało go odróżniać od „biustu małego”, autorstwa Dantana. Niestety nie istnieje prawdopodobnie ani jedna pochlebna opinia na temat ostatniej pracy Clesingera. Od początku uznawano ją za „twór chybiony” i nieudany. Sielużycki gani wizerunek za płaski rzymski nos, zniekształcenie nozdrzy, uwypuklenie powiek oraz spłaszczenie i poszerzenie ust. Jego zdaniem, obliczu Chopina przydano cech atletycznych, a sam układ rysów przypomina twarz kobiety w średnim wieku.\nWielkie popiersie było dedykowane księżnej Marcelinie Czartoryskiej, o czym informuje widoczny, obok sygnatury, stosowny napis. Księżna w 1881 roku ofiarowała rzeźbę Muzeum Narodowemu w Krakowie.\nNa podstawie marmurowego pierwowzoru Clesinger odlał kopie autorskie: dwie w brązie i dwie w gipsie.\n Cyt. za: Cz. Sielużycki, Prace chopinowskie rzeźbiarza Jean-Baptiste-Auguste Clesingera, „Rocznik Chopinowski” 1984, nr 16, s. 145.


Rodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem EPUB — BodogLife.EU\nRodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem EPUB\nJak pobrać Rodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem EPUB?\nTytuł Rodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem EPUB jest dostępny w wersji: PDF, DOC, MP3, EPUB, MOBI\nRodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem EPUB Opowieści te mają charakter gawęd – tak znakomicie zadomowionych w warszawskiej tradycji literackiej. „Przestrzeń, którą miał przebyć Michał Strogoff między Moskwą a Irkutskiem, wynosiła pięć tysięcy dwieście werst (5,523 kilometry). Gdybym był Patrykiem Vegą już kręciłbym film na ich podstawie” – Robert Ziębiński, redaktor naczelny miesięcznika PLAYBOY, założyciel portalu dzikabanda. Co za gość! Oto jego historia…” – Michał Fiałkowski, komentator i dziennikarz MotoGP „Przyznanie się do oszukiwania na zawodach, zdradzania dziewczyny czy przekonania, że bawełna bierze się ze strzyżenia owiec, wymaga odwagi. Seria dramatycznych wypadków wywołuje u Lisbeth wspomnienia mrocznej przeszłości, z którą raz na zawsze postanawia się rozprawić. Ku radości życia wiedzie ona przez codzienność. Chociaż w twórczości Harlana Cobena pojawiają się lepsze i gorsze tytuły, nawet te drugie pozycje trzymają pewien poziom. Graham Masterton to bardzo popularny pisarz angielski. Poszukuje w nim sensu i treści, usiłując zaspokoić tytułowe nienasycenie. RZYM, 51 ROKWyzwoleńcy cesarza Klaudiusza, Narcyz i Pallas, toczą między sobą walkę o kontrolę nad tronem. Ta książka opowiada tę historię. Dadzą mu dom, samochód, mnóstwo kasy. org)W zbiorze znajdują się następujące baśnie: Anioł, Bałwan ze śniegu, Bąk i piłka, Brzydkie kaczątko, Cień, Co ojciec czyni, jest zawsze słuszne, Coś, Czerwone buciki, Odrobinka-Calineczka – Dziecię elfów, Dzielny żołnierz cynowy, Dzień Sądu Ostatecznego, Dziewczyna, która podeptała chleb, Dziewczynka z zapałkami, Dzikie łabędzie, Dzwony, Historia roku, Kalosze szczęścia, Krasnoludek, Królowa Śniegu, Krzesiwo, Księżniczka na ziarnku grochu, Kwiaty Idalki, Latający kufer, Len, Listek z nieba, Mała Syrenka, Motylek, Nowe szaty Cesarza, Opowieść o matce, Pod starą wierzbą, Polny kwiatek – Stokrotka, Ropucha, Rzecz całkiem pewna, Słowik, Choinka-sosenka, Stary dom, Ślimak i róża, Śpiewak spod strzechy, Świnie w lesie, Świniopas, Towarzysz podróży, U Króla Olch, Umarłe dziecko, Wszystko na swoim miejscu, Z jednego gniazda – Pięć ziarenek grochu. Studium dostarcza przykładów „polityki pseudostabilizacji” w konflikcie arabsko-izraelskim oraz w stosunkach USA z władzami palestyńskimi, Izraelem, Egiptem, Jordanią, Syrią, Libanem, Bahrajnem i Arabią Saudyjską. Rodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem EPUB Wygląda na to, że Brunetti powinien umorzyć śledztwo, bo nie ma żadnej kryminalnej zagadki do rozwiązania. Zdolność człowieka do wytwarzania impulsów intensywnie pobudzających imaginację, świadome naginanie rzeczywistości, dokonywanie lustrzanych odbić i zakrzywień w otaczającej przestrzeni, tak aby wywołane zmiany uczynić prawdopodobnym pejzażem bogatych odniesień do uczuć, miejsc i czasu. SOCIAL PARTICIPATION: Sue Spaid,The future of environmental art or reimagining a sustainable art practice? Real-world problems; Rebecca Liliane Wichmann, Land art and state: surrounding ecology, policy and technology; Magdalena Worłowska, Ecologically oriented Land Art in Poland in the 1960s and 1970s; Magdalena Lange, “It’s all in the genes!” – is it? When art and biotechnology act in concert. W mieszkaniu Janusza Zawady, dawnego wspólnika ojca sióstr Sucharskich, zostają znalezione pozbawione głowy zwłoki młodego mężczyzny, a sam starszy pan znika bez śladu. Znane głosy Iwano Franko, Marii Dąbrowskiej, Jewhena Stachiwa - jednego z założycieli UPA. Wybierając Galaksję, jeden organizm łączący na podobieństwo Gai wszystkie światy w przestrzeni, przekreślił zarazem pięćsetletni Plan Hariego Seldona. Dopiero co straciła posadę maszynistki, bo wyszło na jaw, że przygotowała fałszywy list polecający. Potem przez Zgromadzenie Narodowe został powołany na prezydenta Wojciech Jaruzelski. Umiejętnie ukrywają czający się w ich wnętrzu mrok, by w najbardziej zaskakującym momencie pokazać swą prawdziwą twarz. Kolejne fale globalizacji przynosiły jedynie pewne korekty tych wyjściowych strategii rozwoju. Był wszechstronny, występował na kilku pozycjach, widział grę z wielu miejsc boiska, więc naprawdę wie, o czym pisze…” – Andrzej Strejlau „Spojrzeć na futbol oczami Ruuda Gullita – bezcenne! Jedna z największych gwiazd holenderskiej piłki odkrywa detale, o których nie miałeś pojęcia, oglądając mecz. Niezależnie od tego, jak bardzo by się przed tym bronił. Zegar tyka, nawet niewielki błąd może doprowadzić do śmierci. Odbiera stosowne wykształcenie i jest traktowany na równi z jego córką, lady Evelyn. Utwór Jamesa Martina to nie tylko historia osobistych dramatów i wzajemnych relacji między bohaterami. W obsypanym nagrodami filmie wystąpili m. Nadia nie chce być w ciąży, która mogłaby zrujnować jej plany na przyszłość, dlatego decyduje się na aborcję. Danil doświadczył w ich domu wiele złego i nie chce się z nimi spotykać, ale bardzo pragnie poznać bliżej szczerą i pełną radości życia Libby. „Richard Porter to autor gagów, które tak naprawdę jako jedyne sprawdzały się w Top Gear” – Jeremy Clarkson „Jeden z członków ekipy tworzącej nasz program telewizyjny – nie powinienem wymieniać go z imienia i nazwiska (choć wiadomo, że to Richard Porter) – wie absolutnie wszystko o samochodach.\nNa kartach książki powracają jej koleżanki i koledzy ze studiów, odwiedzamy miejsca, które dla autorki były ważne i z którymi związała swe życie, takie jak krakowski Gołębnik, czyli siedziba Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego albo słynny Dom na Krupniczej, który nadal skrywa wiele tajemnic. Chyba jednak lepiej, aby był to jakiś Szwed. O Autorze:Jacek Dubois to jeden z najwybitniejszych współczesnych adwokatów, który pasję wykonywanego zawodu łączy z pasją pisania. Ikona Matki Boskiej Płaczącej z Toros stała się świadkiem wielu zbrodni. Jest to bezdyskusyjnie najpopularniejsza powieść mistrzyni pióra Joanny Chmielewskiej. Cassie ma wybitne zdolności matematyczne i bogatą wyobraźnię. Małżeństwo Chloe i Arystona miało służyć tylko umocnieniu rodzinnych interesów. Dla współczesnego czytelnika będzie to relacja z obcego świata, niczym ponura opowieść o Niemczech z gatunku science fiction” – Richard Kämmerlings, „Die Welt”. Kiedy w królestwie Delain ginie dobry król Roland, o otrucie władcy zostaje oskarżony jego syn Peter, następca tronu. Ella-Loo i jej dopiero co wypuszczony z więzienia ukochany, Darryl, postanawiają, że już nigdy więcej się nie rozstaną. Przerażająca opowieść toczy się swoim tempem, a największym źródłem strachu jest nieuchronność – świadomość, że coś się wydarzy. Stosowanie podstępu na polu bitwy jest równie stare jak sama wojna. Nieoczekiwanie świat znów staje na krawędzi zagłady. Pod tym balonem zawieszona była łódka, zawierająca pięciu podróżnych, których zaledwie można było dostrzec z powodu gęstej mgły, opuszczającej się aż do powierzchni oceanu” – fragment utworu Najlepsze powieści klasyki literatury młodzieżowej. Jej matka umiera, a dziewczyna musi zmierzyć się z przeszłością i spojrzeć w oczy rodzinie, która pozostawiła ją samą w najgorszym momencie jej życia. Niektórzy twierdzą, że jeśli nie ma Cię na Facebooku, to nie istniejesz. W płomieniach zginął ukochany ojciec Maggie, w płomieniach naraża życie jej przyrodni brat, który jest strażakiem. Wciąż zastanawia się nad ewolucją, możliwościami, jakie dadzą człowiekowi inżynieria genetyczna i biotechnologia. Kolejne domeny wystąpiły przeciw Kościołowi dążąc do niepodległości, mimo ogromnej daniny krwi i wszechobecnego głodu. 1966) – autorka scenariuszy wielu seriali i filmów, m. Zgon Wartysława (1136), Bolesława Krzywoustego (1138). Sam jednak tryb życia zakonników-rycerzy winien ich chronić przed grzechem. Ward to amerykańska autorka, która ma na swoim koncie serię Ferro Family, w skład której wchodzą inne cykle: Zranieni, The Arrangement oraz Stripped opowiadające o losach braci Ferro. W domu także zaszły wielkie zmiany. Co łączy te dwa, na pozór niezwiązane ze sobą, zdarzenia? Kto za nimi stoi?Poszukiwaniem prawdy zajmie się agent Sigmy, komandor Gray Pierce, który będzie musiał cofnąć się 50 tysięcy lat wstecz. Bardzo udany debiut, który niesie ze sobą ogromną dawkę optymizmu i radości życia. Traci kontakt z samym sobą i brakuje mu kreatywności. • Przeczucie Churchilla ocaliło mu życie. Trzy razy we śnie ukazywał mu się Jezus i nawoływał do nawrócenia, ale Bahdri nie potrafił znaleźć spokoju. Podziwiano jego efektowne portrety dam z towarzystwa i obrazy koni. Twórczość Zielińskiego zalicza się do drugiego pokolenia romantyków polskich. Rezultatem jest literatura najwyższej próby, dowodząca pisarskiej dojrzałości, niezwykłej wrażliwości i empatii. Wewnątrz czekają na nią zarówno odpowiedzi, jak i nowe pytania. Jego pierwszym i najpilniejszym zadaniem jest wzmocnienie podupadającego morale odbywających służbę w obozie oficerów i żołnierzy. Stąd tytuł: „Karnawał czy post?”. To sprawia, że przenikają się dwa światy – fikcyjny, gdzie pokonuje się demony, a odnajduje miłość i skarby, oraz realny, gdzie istnieje tylko seks i rywalizacja. porzucił pozycję sławnego mistrza w Japonii i Korei, aby udać się samotnie do USA i tam rozpocząć nauczanie. Jednak rozróżnienie dwu przeciwstawnych postaw wyznania i świadectwa, dokonane w książce «Autobiografia i powieść, czyli pisarz i jego postacie», już nie wystarcza. A jednak dopiero przy nim czuje, że naprawdę żyje. Oto rozbitkowie z innych epok osiągnęli upragniony brzeg. Pomysł szybko chwyta, esesmani mają możliwość obstawiania wyników rozgrywek i zawierania nielegalnych zakładów. Jeśli ktoś uważa, że 93 ćwiczenia to dla niego za mało, to po przerobieniu ich może bez problemu wymyślać własne” – Michał, student. Ta intymna rozmowa to opowieść o wielkiej życiowej pasji, sukcesach i porażkach. Sprawczynią tej afery jest Natalie, archiwistka, która odnalazła pewne stare dokumenty. Można przewrotnie rzec - żyć, nie umierać. Wielkie skandynawskie sagi są pełne magii i bohaterskich czynów. Oraz wnuka Lugiego Pirandella, który – chcąc pozostać wolnym – mieszka na ulicy. Na swoich kartkach starałem się jednak notować to, o czym pisze się rzadziej. Wkrótce tych dwoje staje się nierozłącznymi przyjaciółmi. A jednak Jessie Burton się udało! Mistrzowski akord. „– Marku, powinnam powiedzieć ci wcześniej.\nJaponizm w sztuce modernizmu. Obrazy przepływającego świata Audiobook\nEgzorcysta. Duchowa podróż PDF\nVictor Junior nr 19 (343). 21 września 2017 Ebook\nPL-BOY do kwadratu Audiobook\nCotton Malone. Tom 10. Stan zagrożenia EPUB\nOchrona konkurencji w prawie zamówień publicznych DOC\nOblicza Victorii Bergman. Tom 1. Obłęd MOBI\nBioShock 2 - opis przejścia - poradnik do gry MP3\nKołysanka dla Rosalie PDF\nLipowo. Tom 4. Z jednym wyjątkiem Ebook\nW osiemdziesiąt dni dookoła świata PDF\nUwierz i zwyciężaj PDF\nTeatr i film Trzeciej Rzeszy EPUB\nInspiracje i drogowskazy MOBI\nMetodologia pracy naukowej Ebook\nZa zakrętem MP3\nNYPD 5. Czerwony alarm Audiobook\nOdłamki czasu DOC\nZwięzła gramatyka języka bułgarskiego MP3\nPolskie rysy bez ryz EPUB


Pióro wojewody przyznane, czyli nietuzinkowe dyktando za nami\nData: 23 lt. 2013\nII Liceum w wyjątkowy sposób świętowało Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego – w naszej szkole odbyło się dyktando, w którym rywalizowali uczniowie „Przemysłowej” oraz osoby publiczne Gorzowa, czyli urzędnicy, przedstawiciele służb mundurowych, dziennikarze… Kto sprostał „pstropiórej pustułce i żółtookiej pójdźce”?\nOkoło 30 uczniów II LO i trochę mniejsza grupa tzw. VIP’ów (do której należeli m.in. Lubuski Kurator Oświaty, Bogna Ferensztajn, dyrektor Wydziału Edukacji Adam Kozłowski, dyrektor Wydziału Kultury Ewa Pawlak i wielu innych) konkurowała w „Dyktandzie o pióro wojewody”. W rzeczywistości konkurencja ta nie była odczuwalna, wręcz przeciwnie – panowała bardzo miła atmosfera, zapewne z tego względu, że zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie można było zauważyć objawy strachu przed tym, co za chwilę odczyta wojewoda lubuski Marcin Jabłoński. A odczytał on, niekiedy z dużymi trudnościami, tekst, który stworzyła specjalnie na tę okazję prof. Elżbieta Skorupska-Raczyńska, rektor gorzowskiej PWSZ. W treści niemało było pułapek związanych z pisownią (roz)łączną partykuły „nie”, wyrazów obcego pochodzenia czy również tych rodzimych, a\nmało znanych, szczególnie młodszym użytkownikom języka polskiego.\nPo długim wysiłku umysłowym nadszedł czas na przerwę, w trakcie której poloniści II Liceum zamienili się w komisję konkursową i niecałą godzinę później wiadomo już było, kto jest mistrzem ortografii! Pióro wojewody lubuskiego trafiło do uczennicy naszego liceum Julii Nowak, której szczerze gratuluję wyniku, gdyż napisanie niemal całkowicie poprawnie dyktowanego tekstu było nie lada wyczynem!\nZarówno starsza, jak i młodsza grupa uczestników dyktanda oprócz tego, że musiała się nagłowić podczas pisania, na pewno też miała niecodzienną okazję, by po raz kolejny przekonać się o bogactwie języka polskiego, które trzeba stale odkrywać i rozwijać, m.in. poprzez takie, jak to, spotkania. Konkurs wojewody, jak i sam Dzień Języka Ojczystego są więc wspaniałymi inicjatywami, które należy podtrzymać, by w dobie skrótowych informacji i deficytu czytelnictwa pokazać, że każdy może używać pięknego języka polskiego. Wprawdzie nikomu nie udało się napisać dyktanda bezbłędnie, ale „staromodny sansalwadorczyk, który wraz z narzeczoną pół-Polką podróżował po rubieżach Unii Europejskiej” na pewno nam to wybaczy.\nJakiś czas temu w mało popularnej gazecie „Na skróty” ukazał się nie za długi, ale też i nie krótki tekst o przedziwnej historii zaobserwowanej w pobliżu pewnej podgórskiej wsi. Otóż, według relacji tuziemca, doszło wówczas wśród zwierząt do swoistego mityngu. Na polanie, jak wynika z nietuzinkowego reportażu, zebrało się w niespełna godzinę wszystko, co na wolności żyło w nie najdalszej okolicy. Były tam i różnokształtne zwierzęta, i wielobarwne ptaki, wśród których prym wiodły: pstropióra pustułka, żółtooka pójdźka i rozhukany puszczyk. Bractwo to przez dłuższą chwilę, hojnie swingując, skrzeczało, wrzeszczało, ryczało, tłukło się i harcowało wśród srebrzystozielonych krzaków i drzew, oświetlonych księżycową poświatą, nieśmiało przebijającą się przez bujny starodrzew. Chłopina próbował, jak zrobiłby niejeden rzetelny skrutator, zrachować to hałaśliwe towarzystwo. Kiedy jednak na okamgnienie wpół żywy z wrażenia chudopachołek przymknął ciężkie niby ołów powieki, ten leśny high life, jak twierdzi, nieoczekiwanie rozpierzchnął się chybko w różne strony. On sam, ocknąwszy się, popędził na oślep przed siebie, byle bliżej nie wymyślonych, a rzeczywistych ludzi.\nNazajutrz, tuż przed wyjazdem do Rucianego-Nidy, stojąc wraz z innymi na przystanku i czekając na minibus, snuł jak niemal w Hyde Parku niezwykłą superopowieść o leśnych paraduchach. W stretchowej kurteczce à la tużurek sprawiał wrażenie człowieka nie z tego świata. Nie dziwota, że następnego dnia przysiółka zwalił się tłum i ciekawskich, i niedowiarków, i hobbystów. Rzekomo przyjechał nawet jeden staromodny sansalwadorczyk, który wraz z narzeczoną pół-Polką podróżował po rubieżach Unii Europejskiej. Jedni wietrzyli w wydarzeniach zapowiedź końca matki Ziemi, inni widzieli w tym niewyobrażalny exodus, jeszcze inni czystą herezję bądź zwykłe czary-mary. Nic tu nie trzymało się kupy; było jak dziurawe rzeszoto. Dysputy rychło przekształciły się w kłótnie. Nie jeden, nie dwóch, handrycząc się między sobą, wykorzystywało także nietuzinkowe środki perswazji, toteż niemłody już felczer nie nadążał ze świadczeniem pierwszej pomocy niby-medycznej. Niektórzy nie uniknęli hospitalizacji. Jedynie lokalny zajazd o nietuzinkowej nazwie, nomen omen „Pod Gołym Niebem”, skorzystał na tym i przeżywał swoją złotą godzinę. Ni stąd, ni zowąd wszystko ucichło. Baby zajęły się darciem pierza, a chłopy zwózką gałęziówki. Tylko niezniechęcony niewybrednymi komentarzami chłopek roztropek niemal co wieczór skrada się ku polanie i heroicznie czeka tam wciąż na swój los na loterii życia.\n4 komentarze do wpisu Pióro wojewody przyznane, czyli nietuzinkowe dyktando za nami\nMoże się mylę, ale wydaje mi się, że w dyktandzie jest błąd składniowy: „byle bliżej nie wymyślonych, a rzeczywistych ludzi”. Czy nie powinno być przypadkiem: „byle bliżej nie wymyślonych, lecz/ale rzeczywistych ludzi”? Zamiast „a” powinno być „ale” lub „lecz”.\nWg internetowego słownika pwn:\nlecz «spójnik wyrażający przeciwieństwo, kontrast lub odmienne treści»\na «spójnik łączący zdania lub wyrażenia o przeciwstawnej treści, np. On gra, a ona tańczy. Nauka a zabawa.»\nTakże chyba ma sens 🙂\nJednak się nie zgodzę. Podane przykłady dotyczą trochę innego użycia spójnika. W „Kulturze języka polskiego” (PWN, 2005) w rozdziale poświęconym błędom językowym jako jedno z potknięć w składnii autor wymienia zbędne zapożyczenia składniowe, np. „Wydarzyło się to nie wczoraj, a przed tygodniem”, zam. „Wydarzyło się to nie wczraj, ale przed tygodniem”.\nI jeszcze fragment Słownika poprawnej polszczyzny PWN poświęcony spójnikowi „a”:\nJeżeli pierwszy człon zdania jest zaprzeczony, w drugim jako element przeciwstawny lub prostujący powinien wystąpić spójnik ale, lecz, tylko; użycie w tej funkcji spójnika a jest dopuszczalne tylko w normie potocznej. Np.: Nie jest zdrowy, ale chory, pot. dopuszczalne: a chory. Zwierzę to pochodzi nie z Afryki, tylko z Azji, pot. dopuszczalne: a z Azji. Uwielbiały go nie elity, lecz tłumy, pot. dopuszczalne: a tłumy.\nZ tego co mi wiadomo, wyrażenie „chłopek-roztropek” pisze się przez łącznik.