Dominik Strycharski - wyjść poza swoją comfort zone - wywiadu cześć druga | jazzarium\nDziennik muzyczny to taki projekt - matka. Trwa od 1 kwietnia 2015. W pewnym sensie to jest poruszanie się po swoim muzycznym mózgu i badanie go. Jestem właściwie na początku tej drogi. Tak czuję. W założeniu, przez minimum rok, na każdy dzień przygotowuję utwór. Dowolny, co oznacza codzienne podejmowanie od nowa decyzji - co robić? To, samo w sobie jest totalne. Codzienne zaczynanie prawie od zera i codzienne wypuszczanie gotowego "produktu" w świat. Proces jest bardzo ekscytujący i na pewno bardzo wymagający. Wymaga żelazna konsekwencja. Przyznaję, że to w pewnym sensie najbardziej ekscytująca mnie idea w ostatnich latach. Bo jest w niej jakaś nieskończoność, ale też betonowa regularność. No i możliwość prawdziwego otwarcia się na świat dźwięku w ogóle, bo ten projekt zawiera też w sobie próby field recordingu. Tak naprawdę zmuszam się niejako do rozszerzenia swojego języka i percepcji, co jest trudnym zadaniem - wyjść poza swoją comfort zone.\nTo też codzienna gimnastyka mózgu.\nCzy też umysłu. Do tego dochodzą kooperacje z innymi. Swoisty kosmos.\nWejrzenie w głąb siebie z jednej strony, z drugiej przyzwolenie, żeby w Twoje codzienne działania wgląd miał świat. z jednej strony wyjście poza sferę komfortu z drugiej publiczna wiwisekcja\nJakkolwiek patetycznie by to nie brzmiało, to prawda. Natychmiastowa publikacja oznacza natychmiastowe zderzenie i z własną, i innych oceną. Gdybym tego nie publikował mógłbym zwlekać, mógłbym w nieskończoność poprawiać. A nie o to tu chodzi.\nA o co chodzi? To pierwsze pytanie. Drugie, temat nieustannego poprawiania powraca w naszej rozmowie co jakiś czas. Czy uleganie pokusie poprawiania nieustannego jawi ci się jako jakiś problem?.\nNie mam problemu z poprawianiem. I jest niezbędne w wielu przypadkach. Ale Music Diary jest trochę jak pracownia prototypów. To miejsce pracy nad efektywnością. Z założenia żeby dostarczać jeden utwór dziennie, nie chcę siedzieć nad każdym w nieskończoność. Pracując efektywnie poruszam się do przodu, testuję granice takiej formy.\nSkąd ten pomysł na dziennik?\nZ powodów, o których pisałem wcześniej - eksperyment totalny i długofalowy, bez granic, ale przede wszystkim po to, by zrealizować wszystkie pomysły, na które nie mam miejsca w innych projektach. A teraz nie mam wymówki - mam przestrzeń na to żeby nie zdychały w oczekiwaniu na swój moment. Poza tym to są zazwyczaj mikro formy, które mnie zawsze pociągały. Umiejętność urzeczywistniania własnych wizji jest dla mnie pociągająca. Przepraszam za patetyczne sformułowania. Mam nadzieję że treść się przedostaje.\nPrzedostaje się, bądź spokojny. Masz plan powrócenia do dziennika po np. roku i dokonania jakiegoś resume, skorzystania z zapisanych w nim treści?\nNa razie minęło pięć miesięcy, przede mną jeszcze osiem. Chcę to obserwować, co to robi ze mną i czy ma jakikolwiek wpływ na rzeczywistość. Czy ta sytuacja przyniesie mi jakieś możliwości. Kwestia absolutnie otwarta. Na razie więc nie wiem i nie chcę wiedzieć.\nA co wiesz i co możesz ujawnić naszym czytelnikom o płycie inspirowanej polską muzyką ludową?\nPłyta wyjdzie w Fortune. Jest to muzyka oparta o muzykę kaszubską, co było dla mnie, dla nas, dość dużym wyzwaniem. Jest to dość odważna interpretacja tych korzeni, z jednej strony bardzo odległa bo dotykająca zupełnie innych kultur, z drugiej mam wrażenie, że zachowaliśmy coś z ducha tych archiwalnych nagrań, z których korzystaliśmy. Skład, który zebrałem jest bardzo ciekawy, ale to akurat chciałbym na razie utrzymać w tajemnicy. Jest to zdecydowanie fascynujący i bardzo oryginalny projekt.\nZ jakich archiwów korzystałeś? A też i skąd próba mierzenia się z muzyką ludową. To muzyka bliska Twojemu sercu?\nArchiwa zostały mi polecone przez Ola Walickiego a dostałem je od Jaromira Szroedera. Muzyka kaszubska była mi praktycznie wcześniej nieznana. Ale polska muzyka ludowa ma w sobie wiele fascynujących zjawisk, choć teoretycznie jest dość przaśna, to jednak przyciąga mnie do siebie. To że akurat kaszubska wynikło po części ze struktury wydawniczej Fortune, inne regiony była już poniekąd zarezerwowane.\nByła cała struktura wydawania różnych projektów inspirowanych polską muzyką ludową. I pewnie dalej jest. Doszedłem do projektu dość późno stąd mniejszy wybór.\nCzyli będzie to część większego przedsięwzięcia wydawniczego.\nZdecydowanie tak, według moich informacji.\nCo w trakcie pracy z tą muzyką był dla Ciebie najbardziej przyciągające?\nChciałem przekonstruować źródłowe utwory tak żeby były nowoczesne a zarazem jakoś organicznie mocno połączone z tą przeszłością. Ostatecznie nie ja ocenię czy się udało, ale moim zdaniem tak. Bo jest tam surowość, ale też jakieś wykoncypowanie. Jak wspomniałem, zespół miałem znakomity i to było również mega inspirujące. To jak muzycy realizują moje pomysły niejako z automatu, a jednocześnie dodając masę własnej muzyki, to chyba to!\nZespół mogłeś dobrać sam czy także był częścią większego planu?\nZespół był moim pomysłem.\nWspominałeś, że muzyka kaszubska nie była Ci wcześniej znana. Obawiam się, że muzyka ludowa w ogóle nie jest nam szczególnie dobrze znana, choć pewnie ta sytuacja zmieniła się w ostatnich latach. Jak sądzisz czy przedsięwzięcia nią inspirowane to dobry sposób, aby uświadomić nam nasze korzenie?\nNie wiem do końca co tak naprawdę inspiruje ludzi. Wydaje mi się, że projekty inspirowane tą muzyką zdecydowanie pomagają. Moim zdaniem gdyby jakaś wytwórnia zajęła się kompleksowym wydaniem archiwalnych nagrań polskiej muzyki i udostępnieniem ich szerzej to, to miałoby jakiś większy wpływ na naszą ogólną świadomość polskiej muzyki. Festiwale też robią dobrą robotę.\nNapisałeś, że festiwale robią też dobrą robotę? Jakie festiwale i na czym Twoim zdaniem ta dobra robota polega?\nTakie festiwale jak Wszystkie Mazurki Świata pokazują polską i nie tylko polską muzykę źródłową w formie zasadniczej, nie przetworzonej, nie estetyzowanej, unowocześnionej i nie poddanej zabiegom ułatwiającym odbiór. I to jest tendencja ostatnich lat dopiero. Kiedyś znacznie bardziej uznawane były różne formy wygładzania tej muzyki, dodawanie jakiejś współczesnej, elektrycznej tkanki, która tworzyła tą muzykę bardziej "znośną". I nie jestem żadnym przeciwnikiem takich mariaży, ale muzyka w źródłowej formie jest często o wiele ciekawsza.\nA co polska muzyka ludowa oznacza dla Ciebie?\nJest ciekawa i unikalna, i wbrew pozorom dość różnorodna. Przez instrument na którym gram jest mi bliższa, choć tak naprawdę nie jestem z nią związany bardziej niż z innymi rodzajami muzyki, a na pewno mniej niż z kilkoma, z którymi się bardziej utożsamiam. Ta polska muzyka bywa po prostu piękna, i dość surowa w formie. I to jest interesujące. Historyczny aspekt czyli to, co ona oznacza dla historii Polaków jest też istotne, ale jednak drugorzędne. Zresztą, jak wspomnieliśmy, ta muzyka nie jest aż tak wyraziście wpisana w naszą kulturę.\nNie jest wpisana w naszą kulturę. Czy ten fakt w jakiś sposób Twoim zdaniem wpływa na nasz sposób postrzegania kultury, naszą wrażliwość na kulturę, sposoby identyfikacji poprze kulturę?\nChyba trudno mi odpowiedzieć na to pytanie. Nie wydaje mi się żeby polska wrażliwość na kulturę była przez to stępiona. Za to odpowiada raczej model kultury w mainstreamowych mediach albo raczej jej brak tamże. Uważam, że Polacy raz dotknięci kulturą jednak się otwierają na nią. Wydaje mi się też, że duże przywiązanie do własnej kultury może też zamykać wrażliwość na inne rzeczy.\nTo prawda, ale może też stanowić mocne oparcie, które pozwoli spoglądać na otaczający świat bez obawy o własną identyfikację.\nByć może tak, ale z tym oparciem różnie bywa. Na brak oparcia wewnętrznego i tak się niewiele poradzi. Ja akurat wolę sam wybierać to co mnie niesie. Nie lubię rzeczy narzuconych z góry.\nŚwiadomość swoich korzeni, trudno nazwać tkwieniem w czymś narzuconym z góry, ale jak rozumiem Twoją intencją było raczej zwrócenie uwagi, że opowiadasz się za pełną wolnością w sposobie, w jaki chciałbyś kształtować siebie jako artystę i jako człowieka.\nŚwiadomość własnych korzeni to dla mnie bardzo umowna sprawa. Każdy nawet "świadomy" korzeni człowiek jednak wybiera z tego oceanu coś własnego, innego. Nie mamy szans by odnieść się do WSZYSTKICH naszych korzeni, dlatego następuje jakaś wybiórczość, w związku z tym tak, wolę sam wybierać.\nZanim usiedliśmy do rozmowy, wspomniałeś, że masz zamiar podejść do nagrania płyty solo. Mógłbyś zdradzić jakieś szczegóły?\nTo jest idealny moment żeby zmierzyć się z kompletnie solową, indywidualną wypowiedzią. Plan jest prosty - tylko flety, żadnych elektronicznych transformacji. Myśląc jakiś czas o tym doszedłem do wniosku, że jednak ciekawsze będzie dla mnie zmierzenie się z jakąś twórczością jednego z mistrzów niż nagrywanie własnej muzyki. Być może ten kontekst jest dla mnie ciekawszy, bo przecież interpretacja będzie moja... Tak naprawdę najbardziej oczywistym dla mnie wyborem jest Eric Dolphy - jego koncepcja jest mi najbliższa jeśli patrzymy w przeszłość. Dopełnię to przynajmniej jednym utworem innego nieżyjącego mistrza, któremu zawdzięczam co najmniej tyle samo co Dolpy’emu, a który jest też wielkim dłużnikiem Dolphy'ego - Thomasa Chapina.\nPrzyznałeś się właśnie do inspiracji muzykami, którzy nawet wśród ludzi lubiących jazz są na dalekim marginesie zainteresowań. Masz świadomość, że stawia Cię to w pozycji kompletnego outsidera albo nawet wręcz dziwaka?\nByć może w Polsce tak. Nie wydaje mi się jednak żeby zainteresowanie Dolphym było aż tak dziwaczne? Zawsze mogę to nadrobić jakąś płytą z muzyką Johna Coltrane'a J\nNo to jakiś krok w stronę oddziwaczenia Twojej osoby. Najlepiej jednak żebyś wplótł w całość trochę Milesa Davisa albo coś z Herbiego Hancocka, ten ostatnio stał się celebrytą.\nNie chcę postrzegać siebie jako osoby zdziwaczonej. Wydaje mi się że Dolphy nie jest jednak żadnym marginesem w historii jazzu i muzyki improwizowanej. Choć na pewno wiele jeszcze jest do zrobienia w kwestii szerszej świadomości historii tej muzyki, ale sam Dolphy współpracował z rzeczonym Coltranem, co też pokazuje horyzont obu Panów.\nJak już wspomniałem płyta kaszubska. Oczywiście kolejne spektakle. Jako kompozytor nie spoczywam na laurach. Kontynuacja Music Diary. W przyszłym roku porywam się na projekt operowy, nad którym powoli zacząłem pracę. Zrobię też wszystko żeby Myriad Duo i Prophetic Fall zagrały trochę koncertów, energia tych składów na żywo jest niesamowita.\nTo chyba tyle, wydaje mi się że to dość sporo rzeczy do zrobienia. I bardzo bym chciał wypełnić te plany w 100 procentach.\nProjekt operowy, coś więcej powiesz czy top secret?\nMam zbyt mało danych, by się dzielić informacjami na ten temat. Jestem przed rozmowami z kilkoma teatrami na ten temat. To jest coś co jest teraz w fazie koncepcyjnej. To co mogę powiedzieć to, że chcę wykorzystać swoje doświadczenia wokalne i wokalno - elektroniczne z ostatnich kilkunastu lat, oraz użyć tego, czego się nauczyłem komponując muzykę do ponad 70 spektakli teatru dramatycznego i teatru tańca.\nTo na razie nie będę wypytywał, ale jak będzie coś więcej wiadomo, to uprzejmie doniesiesz, a ja tym czasem życzę Ci z tej 100% procentowej realizacji planów.


Jak promować przedsiębiorczość?\nEuropejczycy stanowią zaledwie 7 proc. ludności globu ziemskiego. I już w perspektywie najbliższych lat jedynie dochody z wiedzy i kreatywności będą mogły zagwarantować im trwały dobrobyt.\nkradzież pracownicy zakładu


Jak zauważa redakcja, „[...] to nie tytuł najnowszego programu kulinarnego TVN, lecz zbiór 12 opowiadań. [...] Impresyjna, ciekawa proza”.\nZe swej strony dodamy, że tomik może stanowić doskonały prezent mikołajkowy lub gwiazdkowy dla miłośników klimatycznej lektury. Pełna informacja o książce znajduje się w Katalogu wydawniczym. Książka ma także swoją stronę na Facebooku. Można tam podzielić się swoimi uwagami, a także obejrzeć zdjęcia z wydarzeń związanych z tą książką. Zapraszamy, także do lektury.


żarówki, Philips, VW GOLF, 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5) - Motochemia\nżarówki Philips do VW GOLF, 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika VW GOLF z rocznika 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5) dla których mamy dedykowane żarówki Philips.\nżarówki Philips według typu silnika w VW GOLF z rocznika 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5):\nżarówki Philips do VW GOLF 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5)\nDlaczego warto wybrać żarówki Philips do VW GOLF z rocznika 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5)?\nJako klient, który szuka żarówki firmy Philips do VW GOLF z rocznika 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5) z silnikiem 1.9 TDI Syncro - (1896 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Philips to wysokiej klasy żarówki. W naszym sklepie mamy około 1 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 2.0 GL - (1984 ccm) jak i 1.8 Syncro - (1781 ccm). Aktualnie w bazie mamy 1 produktów które pasują do rocznika 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik 2.8 VR6 - (2792 ccm) lub 1.9 D - (1896 ccm) albo 1.9 TD, GTD - (1896 ccm) - u nas znajdziesz żarówki, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe żarówki Philips do VW GOLF z rocznika 1991 - 1999 III (1H1, 1E7, 1H5)


Najciekawsze materiały do Black & White | GRYOnline.pl\nNajciekawsze materiały do: Black & White\nBlack & White - Map Pack\nmodrozmiar pliku: 3,2 MB\nZestaw sześciu nowych map przeznaczonych do grania w trybie multiplayer.\nBlack & White - mod Creature Editor - 11 KB\nBlack & White - poradnik do gry\nporadnik do gry8 maja 2001\nBlack & White - recenzja gry\nrecenzja gry9 kwietnia 2001\nŚwiatowa premiera 28 marca 2001. Jaki jest Black&White? Zachwycający, wciągający, malowniczy i majestatyczny. Jest świetnym programem dla dzieci, ale także i dla dorosłych. Zapewnia wiele godzin świetnej zabawy. Jak czarno na białym, jest to jedna z najlepszych gier w historii.\nZostań bogiem w Black & White grając na DS i PSP 2005.05.10\nKoniec niezależności Lionhead Studios? 2004.07.05\nDobrze znany wszystkim projektant gier, Peter Molyneux, otrzyma honorowy doktorat 2003.10.28\nMaterializacja boskiej ręki z Black & White 2003.03.27\nBlack & White 2 (29/03/02) 2002.03.29\nOficjalna data wydania Black & White: Creature Isle 2002.01.04\nBlack & White - v.1.30\npatchrozmiar pliku: 15,6 MB\nwersja: v.1.30 Rzeczona łatka uaktualnia grę do wersji v.1.30, wprowadzając tym samym wsparcie dla nowego kontrolera P5 Glove firmy Essential Reality (specjalna rękawica).\nBlack & White - addon Football - 1,1 MB\nBlack & White - patch conversion - 89,8 MB\nPolecaneNews 52PoradnikRecenzjaArtykuły 6Dyskusja 661Oceń gręKolekcja gier\nPliki 5Galeria 9Gry z seriiDodatekKody 2Trainery 2Ankiety 2\nTa gra jest świetna. Szkoda, że nie można jej nigdzie kupić. Przydałby się remake z nowoczesną grafiką.\nJeśli ktoś jest zainteresowany potencjalnie bardzo zbliżoną grą zarówno klimatem, jak i ogólnymi założeniami do kultowej gry Black and White, to zapraszam do obserwowania mojego kanału, na który wrzucam postępy prac nad nową grą w stylu God Game. Eden Universe mimo swojej prostoty będzie oferował bzardzo zbliżony system prowadzenia gameplayu.


Meiners Oaks – Pobyty wakacyjne i domy - Kalifornia, Stany Zjednoczone | Airbnb\nWakacyjny najem w Meiners Oaks\nMeiners Oaks – najlepiej oceniane pobyty wakacyjne\nSUPERHOSTCały bungalow · 4 goście · 3 Łóżka · 1,5 łazienki\n“Zdjęcia naprawdę nie oddają tego miejsca! Jest przestronny, bardzo stylowy i wygodny w środku. Piękny dom Dziedziniec jest wspaniały z drzewami pomarańczowymi, świeżymi ziołami, warzywami i dużym stawem rybnym z małym wodospadem. W nocy można usłyszeć cichy dźwięk wodospadu przez otwarte okna i zobaczyć światła w ogrodzie. Podwórko jest piękne, z wielkim, starym dębem wbudowanym w pokład i ładnym kominkiem i huśtawką na werandzie. Moje 4 lata świetnie się bawiło. Spaliśmy tutaj bardzo dobrze i cieszyliśmy się leniuchowaniem i graniem w ciągu dnia. W kuchni jest też bardzo miły sokowirówka, a wybieranie własnych pomarańczy i wyciskanie ich było główną atrakcją. Wspaniali sąsiedzi też.”\nPopularne udogodnienia w miejscach na wakacje w: Meiners Oaks\nMeiners Oaks – inne świetne pobyty wakacyjne\nSUPERHOSTPokój hotelowy4.95 (179)\nSUPERHOSTCały domek gościnny4.98 (211)\nSUPERHOSTCały dom4.84 (175)\nSUPERHOSTCały apartament gościnny4.84 (153)\nSUPERHOSTCały domek gościnny4.83 (193)


Samorządy dostaną dofinansowanie na remonty dróg. Ile? - Inwestycje\nPAP/AT • 30 czerwca 2018 - 18:20\nNa program remontów dróg lokalnych jeszcze w 2018 roku z budżetu państwa zostanie wydanych 1,3 mld zł, a w każdym kolejnym roku po 5 mld zł.(fot.pixabay)\nDofinansujemy remonty dróg samorządom w zależności od jego dochodów nawet do 80 procent wartości tej inwestycji, zatem samorządy mniej zasobne będą musiały wyłożyć tylko 20 procent - powiedział minister infrastruktury Andrzej Adamczyk.\nMinister infrastruktury Andrzej Adamczyk zapowiedział, że w ramach rządowego programu remontu dróg lokalnych resort infrastruktury dofinansuje inwestycje w zależności od dochodów samorządu.\nMniej zasobne samorządy mogą liczyć nawet na 80 procent wsparcia - zaznaczył.\nMinister infrastruktury spotkał się w sobotę (30 czerwca) z mieszkańcami Wrocławia w ramach cyklu spotkań polityków Prawa i Sprawiedliwości "Polska jest jedna".\n"Dotąd było tak, że na taki remont wójt, burmistrz prezydent dawał jedną złotówkę, a wojewoda w imieniu rządu dokładał też jedną złotówkę, czyli finansowanie było po połowie. Z tego powodu część samorządów w ogóle nie mogła skorzystać z pomocy rządowej, bo nie miała własnych środków" - powiedział Adamczyk.\nCzytaj też: Oto ile na remonty i budowę dróg trafi do każdego z województw\n"Dofinansujemy samorząd w zależności od jego dochodów nawet do 80 procent wartości tej inwestycji, zatem samorządy mniej zasobne będą musiały wyłożyć tylko 20 procent" - dodał Adamczyk.\nMinister Andrzej Adamczyk poinformował, że w ciągu 10 lat na remonty dróg lokalnych i samorządowych rząd zaplanował wydanie 80 mld zł. (fot.twitter.com/AMAdamczyk)\n"To powinno w sposób znaczący poprawić stan tych dróg, komfort jazdy i bezpieczeństwo na tych drogach. Robimy tak, bo bezpieczeństwo na drogach jest dla nas priorytetem" - podkreślił Adamczyk.\n"Zdecydowałem, że ruszamy z dużym programem likwidacji miejsc niebezpiecznych i w ciągu kilku lat na ten cel wydamy kilka miliardów złotych. Ktoś powie: zadłużają państwo. Jednak zadajmy sobie pytanie, czy mamy tolerować sytuację, że na drogach ginie coraz więcej ludzi z powodu wzmożonego ruchu. Absolutnie nie" - powiedział Adamczyk.\n"Warszawa ma swoje samoloty z napisem Niepodległa, a Wrocław autobusy, które będą jeździć nie tylko po kraju, ale też za granicą m.in. w Rosji. To niezwykle ważne, że cenimy i upamiętniamy naszą niepodległość" - powiedział Adamczyk.


Schody Rintal - Blog - Aranżujemy schody w małym wnętrzu\nWybierając schody, które połączą piętra w małym domu, koniecznie zwróćmy uwagę na schody policzkowe z tzw. kaczymi stopniami. To z jednej strony ergonomiczny kształt, bardzo wygodny w częstym pokonywaniu, z drugiej - nietypowy, designerski wygląd. Schody kacze posiadają bowiem bardzo ciekawą konstrukcję pozwalającą na montaż w prawie pionowej pozycji. Dzięki temu schody mają smukły i strzelisty wygląd, a wnętrze - bardziej przestrzenny charakter.\nPrzykładem jest nowy model Futura Plus od Rintal Polska, samonośne schody policzkowe, proste lub z podestem. To metalowa konstrukcja, malowana proszkowo lub nierdzewna, połączona z efektownie wyprofilowanymi stopniami kaczymi o grubości 38 mm i szerokości do 80 cm. Same stopnie mogą być wykonane zarówno z tradycyjnego buku lub dębu, jak też rzadziej spotykanych - jesionu czy drewna egzotycznego. To model bardzo estetyczny, będący doskonałą propozycją dla miłośników minimalistycznego stylu w aranżacji wnętrz.\nfot. Rintal Polska: schody Futura Plus, poręcze Filo, stopnie - drewno buk w kolorze ciemnego orzecha\nPrzykładem może być nowy model Twin od Rintal Polska, schody policzkowe o szerokości biegu do 100 cm i grubych na blisko 4 cm stopniach wykonywanych z buku, dębu, jesionu czy drewna egzotycznego. Idealnym rozwiązaniem w małych domach będzie zastosowanie szklanej balustrady, dzięki której użytkownie schodów będzie bardziej komfortowe, a samo wnętrze - stanie się jaśniejsze i bardziej przestronne.\nfot. Rintal Polska: schody Twin bez podstopnic, poręcze tafla szklana, stopnie - drewno buk bielony\nWybierając schody do wnętrz należy pamiętać nie tylko o konstrukcji i stopniach, ale także - wyborze pasujących poręczy. Gdy zależy nam na utrzymaniu nowoczesnego, minimalistycznego stylu, a jednocześnie - nie chcemy decydować się na szklane elementy, warto zwrócić uwagę na poręcze wykonane z metalu. Zbudowane z dwóch płaskowników o szerokości 40 mm oraz grubości 4 mm i montowane do drewnianych policzków schodów stanowią duże urozmaicenie, nadając wnętrzu niecodzienny charakter. Takie poręcze to ponadczasowy element aranżacyjny, funkcjonalny i niezwykle wygodny w codziennym użytkowaniu. Przykładem jest nowy model poręczy Mikron od Rintal Polska.


Upiorny nowy singiel Rafaela\n26 kwiecień 2021 Najnowsze\n"Stitched Up" to pierwsza zapowiedź nowego albumu Rafaela, a od unoszącej się wokół niej aury tajemniczości i niepokoju aż włos się jeży na głowie.\nJest w Rafaelu coś, co zmusza do łączenia go w tercet wraz z Tomem Waitsem (z okresu "Swordfishtrombones") i Jimem Jarmuschem (z okresu "Kawy i papierosów"). Osobliwy nastrój, skromne środki wyrazu, ale także unikanie chaosu i opowiadanie zwartej historii. "Stitched Up" obiecuje równie udane wydawnictwo, co zeszłoroczne "Sinners, Saints, Angels, Damned", o którym napisaliśmy tak:\nNa debiutanckim albumie Rafaela można usłyszeć między innymi gitarę elektryczną czy perkusjonalia, ale to cisza jest narzędziem, którym stołeczny muzyk włada z prawdziwą wirtuozerią. W tych ośmiu utworach to, co przemilczane jest równie istotne, co dźwięki dopuszczone do rezonowania, bo chociaż cisza sama w sobie barwy nie ma, jej umiejętne zastosowanie jest jak chuchnięcie na porowatą końcówkę mazaka, który dzięki temu kreśli wyraźniej i z większą głębią (cała recenzja TUTAJ).\nRafael wystąpi na Soundrive Festival 2021, który odbędzie się w dniach 10-15 sierpnia. Więcej informacji TUTAJ.


Wszystkie karetki w Gorzowie Wlkp. uziemione. Podejrzenie koronawirusa u jednej z lekarek! gorzowianin.com\nWszystkie karetki pogotowia w Gorzowie zostały wyłączone z akcji ratunkowych. Wszystko przez jedną z lekarek, u której podejrzewa się zakażenie koronawirusem. Poddane kwarantannie zostały również dwie bazy pogotowia ratunkowego, przy ul. Kazimierza Wielkiego i ul. Śląskiej.\nU jednej z lekarek z Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Gorzowie podejrzewa się zakażenie koronawirusem. Gorzowska lekarka jeździła przez cały weekend karetką pogotowia z jednym z zespołów ratownictwa medycznego. Wszyscy, którzy mieli kontakt z kobietą są odizolowani. Służby czekają na wynik testu lekarki - ten ma być znany po południu.\nGodzina 15:00 - Wynik pracownika Samodzielnej Publicznej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Gorzowie Wielkopolskim na obecność wirusa SARS-CoV-2 jest ujemny. Zespoły ratownictwa medycznego mogą wrócić do pracy.\nuziemienie pogotowia Gorzów Wielkopolski\n#StrażacyMedykom: Jednostki OSP spod Gorzowa przekazały dary dla szpitala (ZDJĘCIA)\nMnóstwo butelek wody, żywność, papierowe ręczniki, maseczki ochronne i wiele innych darów przywieźli strażacy-ochotnicy do szpitala zakaźnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wszystko w ramach ogólnopolskiej akcji #StrażacyMedykom.\n#StrażacyMedykom: Ochotnicy spod Gorzowa pomogą szpitalowi (ZDJĘCIA)\nStrażacy-ochotnicy z podgorzowskich gmin włączyli się do pomocy w ramach ogólnopolskiej akcji #StrażacyMedykom. Ich remizy stały się teraz miejscem zbiórki najpotrzebniejszych rzeczy dla szpitala.


Cherry Belle Beauty & Books: Lily Lolo – Pędzel Super Kabuki – Najlepszy pędzel do makijażu mineralnego\nLily Lolo – Pędzel Super Kabuki – Najlepszy pędzel do makijażu mineralnego\nPerfekcyjnie, idealnie wykonany makijaż, nie obejdzie się oczywiście bez dobrych pędzli. Ja od lat, jako swoista fetyszystka i maniaczka pędzelkowa, mimo, że moja kolekcja jest dość spora, poluję na te sztuki, które prócz jakości, będą gwarantowały trwałość, wygodę w stosowaniu, ale zależy mi także na tym, by były to produkty powstałe w zgodzie z Naturą i poszanowaniu dla zwierząt. Na blogu pisałam już parę razy o moich pędzlach, dziś postanowiłam przybliżyć Wam pędzel, w którym zakochałam się bez reszty, jest to Pędzel Super Kabuki firmy Lily Lolo, który przybył do mnie z fantastycznego sklepu Costasy, wyłącznego dystrybutora tej marki w Polsce.\nSuper Kabuki używam codziennie, bowiem jest to najlepszy pędzel do aplikacji podkładu mineralnego, jaki kiedykolwiek miałam. Lada dzień na blogu napiszę o ukochanym podkładzie mineralnym od Lily Lolo, zaś dziś niechaj króluje tu, jego nieodzowny kompan mego codziennego makijażu - Pędzel Super Kabuki. Mam dość dużą gromadę pędzli, wśród nich szacowne miejsce zajmują pędzle kabuki, niezastąpione maluchy z krótkim trzonkiem, dzięki którym kosmetyk nałożymy równomiernie, nawet przy kilku warstwach, Super Kabuki od Lily Lolo, wyróżnia się wśród nich świetnym, najwyższej jakości, syntetycznym włosiem i solidnym trzonkiem, pędzel nigdy mnie nie zawodzi :)\nPędzel otrzymujemy w luksusowym, estetycznym, biało-czarnym kartoniku z logo firmy. Super Kabuki, został wykonany z syntetycznego włosia najwyższej jakości, które jest bardzo przyjemne, niesamowicie mięciutkie i delikatne w dotyku, jego trwałość góruje zdecydowanie nad pędzlami z włosia zwierzęcego, jest to wegański pędzel do makijażu. Włosie (o długości około 4 cm) pędzla ma kolor jasno-brązowy, końcówki zaś są ciemniejsze i bardziej podatne na ruch, włosie to, nawet pod wpływem czasu i wielokrotnego czyszczenia, w ogóle nie odkształca się, nie łamie, jest niesamowicie sprężyste i nie ma mowy o jego puszeniu. Polecam myć pędzle delikatnym, naturalnym szamponem, bądź płynem dla dzieci pod bieżącą, ciepłą wodą, czasem nakładam na pędzel nawet trochę odżywki, czy maski do włosów, powinien on dokładnie wyschnąć w sposób naturalny, bez suszarek, czy grzejników. Pędzle z syntetycznego włosia, jak ten, nie podrażniają, są antybakteryjne, zatem mogą używać je także osoby skłonne do alergii.\nSuper Kabuki Lily Lolo, osadzony jest na bardzo solidnej rączce w czarnym kolorze z logo marki, na którym znajdziemy biały napis z nazwą pędzla. Włosie jest doskonale osadzone w rączce i nie wypada. Cały pędzel ma długość 7 centymetrów. Jest to świetny kabuki, z krótkim trzonkiem i bardzo gęstym włosiem, pędzel przede wszystkim służy do nakładania produktów o sypkiej konsystencji, nakładanie nim sypkich kosmetyków mineralnych, to czysta przyjemność, doskonale, wzorowo sprawdza się przy aplikacji podkładów mineralnych Lily Lolo. Podkład rozprowadza się tym pędzlem równomiernie, dokładnie, bardzo miło się z nim pracuje, bowiem przyswaja idealną ilość produktu, jest niesamowicie poręczny i świetnie trzyma się go w dłoni.\nJak go używam? Mam cerę mieszaną w kierunku suchej, także najpierw spryskuję go leciutko wodą termalną, wysypując małą ilość podkładu mineralnego na pokrywkę słoiczka, pędzlem wykonuję ruchy koliste i nabieram tak kosmetyk na pędzel, osypuję nadmiar, uderzam jego podstawą pionowo i aplikuję kolisto-stemplującymi ruchami na twarz. Więcej o aplikacji napiszę przy okazji recenzji podkładu, bowiem są różne szkoły nakładania podkładu mineralnego, w zależności od typu cery, o czym możecie poczytać na stronie Costasy i zobaczyć na filmiku. Zdecydowanie Super Kabuki Lily Lolo, to jeden z moich pędzelkowych ulubieńców i nie wyobrażam już sobie makijażu mineralnego bez niego :) Można go zakupić w sklepie Costasy, gdzie znajdziecie także jego malutkiego braciszka Baby Buki.\nZnacie pędzle Lily Lolo? Macie swoje ukochane pędzelki? :)\nAutor: Cherry Belle o 10:38\nEtykiety: Costasy, cruelty free, Kosmetyk wegański, kosmetyki mineralne, kosmetyki naturalne, Lily Lolo, mineralny makijaż, naturalny makijaż, Super Kabuki, vegan brush, wegański pędzel do makijażu\nChocolade 22 lipca 2015 10:56\nA ja jakoś nie używam pędzli Kabuki w ogóle ;) Wolę pędzle takie w stylu Hakuro H50S ;)\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:20\nMam cały zestaw Hakuro, właśnie prócz kabuki H100, mam trzy kabuki i Lily Lolo jest naj :) Do pudru transparentnego i kosmetyków mineralnych, sypkich, kabuki są genialnie :)\nSecretaddiction 22 lipca 2015 11:08\nMnie się marzy ten mini buki:)\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:18\nMi teeeeż :D Jest słodki i na pewno równie genialny, jak duży braciszek :)\nUnknown 22 lipca 2015 11:23\nMuszę sobie taki sprawić :) jest cudowny :)\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:26\nKoniecznie, jest tak solidnie wykonany, lata będzie służył :)\nsisi 22 lipca 2015 11:27\nJestem totalnym ignorantem pędzlowym. Kompletnie nie wiem co z czym, do czego i po co. Mam jeden Hakuro ale cosik mu krzywdę uczyniłam, bo marnie wyglada.:(\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:29\nNo to mnie zainspirowałaś Sisi droga do posta zatem :D Zrobię jakiś podstawowy poradnik, tylko jak ja ogarnę te moje wszystkie pędzle :D\nkassiiaa.blogspot.com 22 lipca 2015 11:27\nMam duży pędzel i jest genialny :)\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:36\nO łoł super :) Mi się marzy do oczu Eye Blending Brush <3\nKosmetyczne Atelier 22 lipca 2015 11:32\nMuszę w taki zainwestować, ale to już nie w tym miesiącu bo chyba doprowadze się do bankructwa :)\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:35\nJest świetny, wart każdego grosza, bo posłuży długo, długo, to zakup na lata :)\nbeauty 22 lipca 2015 11:35\nPrzydalby mi się taki pędzel!\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:38\nZdecydowanie jest wszechstronny, świetny do wszelkich sypkich produktów, do podkładu mineralnego, to ideał :)\nRzetelne Recenzje 22 lipca 2015 11:40\nCherry Belle 22 lipca 2015 11:49\nPrzybijam pionę :* :D\nUnknown 22 lipca 2015 12:58\nNie używam pędzli ;)\nCherry Belle 22 lipca 2015 13:14\nJa to w ogóle sobie nie wyobrażam życia bez pędzli :D Do podkładów płynnych czasem jajka używam, ale pędzel jednak to podstawa u mnie :)\nkosmetyczka_kikusi 22 lipca 2015 13:06\nMarzy mi się ten pędzel :)\nNiechaj się wymarzy :)\nkosmetyczka_kikusi 22 lipca 2015 13:08\nUnknown 22 lipca 2015 13:14\nwygląda przemilusio, chętnie bym przygarnęła :) +proszę poklikaj linki w poście :)\nCherry Belle 22 lipca 2015 13:15\nWygląda świetnie, no i jakościowo to najwyższa pólka :) Idę do Ciebie :)\nUnknown 22 lipca 2015 14:04\nMam go i jestem w nim wręcz zakochana :).\nKochana, pomożesz mi? Wystarczy kilknąć w któryś link pod odpowiednim zdjęciem w pierwszym poście na blogu :). Będę bardzo wdzięczna.\nCherry Belle 22 lipca 2015 14:16\nJest, jest wspaniałym pędzelkiem :) No pewnie, idę kliknąć :D\nCandy Pandas 22 lipca 2015 14:42\nPędzel bardzo ładnie się prezentuje :) My mamy dobry pędzel nieznanej firmy ale naprawdę u nas się sprawdza :)\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:26\nPięknie wygląda na lustrze w łazience :)\nUnknown 22 lipca 2015 14:49\nFajny ten pędzel. :) Przejrzałam jakiś czas temu pędzle Lily Lolo i uważam, że mają świetny design:) Bardzo mi się podobają.\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:27\nNaprawdę solidne i urocze pędzle mają :)\nAnna 22 lipca 2015 15:39\nMyślę,że czas na nowe pędzle :)\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:28\nJeśli są wysłużone już, to koniecznie :D\nMartyna G. 22 lipca 2015 17:54\nCzytałam o nim już wiele dobrego :)\nMa chyba same dobre opinie :)\nDrzemiące Piękno 22 lipca 2015 18:13\nCzytałam już o nim wieeele dobrego :). Ja mam ich pędzelek do cieni - bardzo fajny :)\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:29\nDo cieni, do blendowania mi się marzy Lily Lolo ach :) A Kabuki są boskieeeee <3\nDo Połowy Pełna 22 lipca 2015 19:04\nUwielbiam ten pędzelek i minerały, teraz to dla mnie najlepsza opcja, makijaż trzyma się cały dzień, a buzia swobodnie oddycha :)\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:30\nZdecydowanie <3 Ja latem nie wyobrażam sobie ciężkich podkładów, mineralki kocham :)\nOksana Zolotukhina 22 lipca 2015 21:13\nThank you for following my blog! I've followed you, too (via GFC #563)))\nMant thanks dear :) Kisses :*\nAnonimowy 22 lipca 2015 22:38\nPrzygarnęłabym :) ale najpierw chce coś kupić z Hakuro\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:31\nHakuro mam ogromny zestaw, chwalę sobie, ale mam teraz ochotę na EcoTools i Lily Lolo inne pędzelki :)\nsocietygirl-testuje 23 lipca 2015 00:25\nPięknie prezentuje się! :)\nCherry Belle 23 lipca 2015 09:32\nUroczy i solidny zawodnik z tego pędzelka :)\nUnknown 23 lipca 2015 03:00\nNie znam tego pędzla :)\nTo miło, ze u mnie się zapoznaliście ;D Jest idealny :)\nRenata 23 lipca 2015 11:59\nAle śliczniutki, pomyśle o nim :)\nCherry Belle 23 lipca 2015 12:03\nPolecam go bardzo, jak nowy pędzel, to tylko Lily Lolo :D\nlittle.monster. 23 lipca 2015 12:21\nmiałam jeden ale oddałam koleżance bo rzadko po niego sięgałam, tym bardziej że podkłady mineralne strasznie przesuszają mi skórę\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:13\nU mnie super się sprawdza zarówno on, jak i podkład, a mam skórę w kierunku suchej :)\nUnknown 23 lipca 2015 13:00\nDuzo słyszałam kiedyś chciałbym wypróbować:)\nJest słynny już :) Wiele dziewczyn go chwali i ja również :)\nMy strawberry fields 23 lipca 2015 13:54\nW pełni się z Tobą zgadzam, najlepszy pędzel do nakładania mineralnych podkładów, jestem w nim absolutnie zakochana :)\nNoo to piątka :D\nMarzycielka 23 lipca 2015 14:01\nMoja kolekcja pędzlów jest uboga :)trzeba to z końcu zmienić :))\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:14\nNooo ba :D ten jest idealny, polecam bardzo :)\nMarta Kosmetycznie 23 lipca 2015 14:37\nŚwietny pędzel, bardzo kuszący ja używam hakuro :-)\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:15\nMam Hakuro wiele pędzli, ale w kabuki ten zdecydowanie numer 1 :)\nYumi bloguje 23 lipca 2015 14:49\nJa mam pędzel z Ecotools, podobny w ścięciu do Hakuro H50S, jestem z niego bardzo zadowolona :) Z Kabuki jeszcze nie korzystałam, ale wygląda całkiem nieźle :)\nDziękuję Ci, że zajrzałaś na mojego bloga, oczywiście rozgość się i zaglądaj kiedy chcesz :)\nEch Ecotools kusza mnie już długo :) Z przyjemnością :***\nVela 23 lipca 2015 15:06\nSporawy ten pędzel, fajny!\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:16\nBardzo fajnie ogrania eis nim i szybko całą buźkę :)\nUnknown 23 lipca 2015 16:33\nŚwietny pędzelek, jak w końcu zdecyduję się zakupić podkład mineralny to nad nim też pomyślę :)\nSuper jest, jak się zdecydujesz, koniecznie tylko on :D\nUnknown 23 lipca 2015 21:27\nja nigdy nie zwracałam uwagi na to, jaki mam pędzel, ale jak widać, muszę zacząć! :)\no pędzlach kabuki słyszałam już wcześniej, ale Twoja opinia bardzo mi pomoże.\nBędzie mi miło jak wpadniesz i do mnie http://zaczytana-oczytana.blogspot.com/ ^-^\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:17\nPędzle, to klucz do dobrze wykonanego makijażu :) Bardzo polecam ten, super jest :)\nWaniliowy, Lawendowy, Biały... 23 lipca 2015 22:43\nWidać, że jest naprawdę super!!!\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:18\nOj jest, jest :) Nieoceniony <3\nNot too serious blog 23 lipca 2015 23:39\nNie używałam jeszcze pędzla Kabuki.\nCherry Belle 24 lipca 2015 11:19\nJa parę lat temu kupiłam do ciała, duży i się zakochałam w tych maluchach :)\nŚwiat MyLady 24 lipca 2015 09:51\nświetny ten pędzelek :)\nZdecydowanie świetny :)\nAleksandra Anna 24 lipca 2015 14:02\nmam kabuki i to raczej u mnie wersja turystyczna :)\nCherry Belle 27 lipca 2015 12:56\nU mnie w łazience na szacownym miejscu, bo codziennie używany :)


Niech wiosna już przyjdzie…\nZima w tym roku była wyjątkowo długa. Z utęsknieniem czekaliśmy na zielone drzewa, kolorowe rabaty kwiatowe i pracę w naszym szkolnym ogródku. Kwiaty z rozsady kwitną wcześniej, zasialiśmy więc w doniczkach nasiona aksamitek. Po Pankracym, Serwacym i Bonifacym, czyli po „zimnych ogrodnikach” nasze sadzonki wysadzimy do gruntu. (więcej…)\nI a i I b z wizytą w Komendzie Powiatowej Policji\nWizyty w ciekawych miejscach to jedna z wielu form realizowania treści programowych. Obecnie tematy realizowane w klasie pierwszej związane są z bezpieczeństwem na drodze.\n03 kwietnia 2013r. klasy I a i I b ruszyły zatem z wizytą do Komendy Powiatowej Policji w Iławie. Celem spotkania było poznanie pracy policjantów. Przewodnikami naszymi byli pani Anna Grzelka oraz pan Sławomir Nojman. To pod ich czujnym okiem ruszyliśmy w świat dotąd nam nieznany. (więcej…)\nPomysłodawcą tego konkursu był Jarosław Piątkowski – muzyk, właściciel studia nagrań. To On postanowił zachęcić do śpiewania dzieci z małych, wiejskich ośrodków.\nKonkurs cieszy się ogromną popularnością (ok. 2000 wykonawców z całej Polski) wśród dzieci, młodzieży jak i samych rodziców. Daje on możliwość zaprezentowania swoich umiejętności wokalnych i aktorskich.\n21 marca 2013 uczniowie z klas: I a, I b, II b i II e wybrali się na pierwszy wiosenny spacer, w poszukiwaniu wytęsknionej już pory roku.\nKosmiczny Klub Matematyczny w III a\nUczniowie klasy III a wzięli udział w programie Kosmiczny Klub Matematyczny, którego organizatorem było wydawnictwo Nowa Era.\nProgram miał za zadanie powtórzenie i utrwalenie zdobytej wiedzy, a także rozwiązywanie zadań nietypowych, trudniejszych. Dzieci otrzymały legitymacje uczestnika Klubu. (więcej…)\nWIELKANOC to najważniejsze i najstarsze święto chrześcijaństwa. Święta Wielkanocne mają bogatą tradycję i towarzyszy im wiele obrzędów. Warto pielęgnować zwyczaje praktykowane w większości polskich domów. (więcej…)\nW ramach akcji CAŁA POLSKA CZYTA DZIECIOM 22 marca 2013 roku panie: Monika Płoska, Katarzyna Sobczyńska – Wojewódzka i Róża Nitkowska przygotowały w czytelni szkolnej głośne czytanie dla uczniów klas pierwszych. Zaproszeni goście : pani Marzena Tołkacz – zastępca dyrektora, pani Helena Rygielska – sprzedawca , pani Maria Salomonik – pielęgniarka, pani Emilia Kołpacka – strażak oraz pan Tomasz Syguła – strażak przeczytali tekst Agnieszki Stelmaszyk pt.”Zbawcy Książek”. (więcej…)\n„Dwójka” zaprosiła dzieci z rodzicami\nPierwszy dzień wiosny zaskoczył zimową pogodą, ale dla gości odwiedzających Samorządową Szkołę Podstawową nr 2 w Iławie był ciepły i wesoły. W dniu otwartym zainteresowani spotkali się z dyrekcją i gronem pedagogicznym „zielonej”, uczestniczyli w zajęciach, zwiedzali szkołę. (więcej…)\nWyniki Ogólnopolskiego Konkursu „Stypendiada Polonistyczna” 2012/2013\n4 miejsce w kraju (47 punktów) w konkursie literacko- plastycznym „Kreska”:\n– Julia Tomaszewska kl. V A (opiekun p. Joanna Bakaluk)\n9 miejsce w kraju (44 punkty)w konkursie ortograficznym „Ortograf”:\n– Karolina Bożuta kl. V A (opiekun p. Joanna Bakaluk) (więcej…)\nWALENTYNKI W III C\nTo był niezwykły dzień. Klasa miała zaszczyt gościć na swoich zajęciach dzieci 5-letnie – grupę KANGURKI z Przedszkola nr 5. Współpraca była wspaniała, wszystkie dzieci miały okazję do swobodnych wypowiedzi na temat związany z dniem zakochanych. (więcej…)


Wioślarz, czyli efektywny trening całego ciała - P24\nWioślarz, czyli efektywny trening całego ciała\nPływanie łódką lub kajakiem to jedna z twoich ulubionych aktywności fizycznych, do wiosny jeszcze trochę czasu, a Ty tęsknisz za wiosłem w dłoni? Rozwiązanie jest na wyciągnięcie ręki – wioślarz, wystarczy zajrzeć do pobliskiej siłowni. Zaskoczymy Cię jednak, bo oprócz mięśni ramion i pleców, po porządnym treningu poczujesz także mięśnie nóg i brzucha. Wioślarz, zwany inaczej trenażerem lub ergometrem wioślarskim, to jeden z najbardziej popularnych sprzętów treningowych. Spotykany na każdej siłowni, z sukcesem używany do treningu domowego. Jego uniwersalność, łatwość w obsłudze, ale również możliwość wykonania ogólnorozwojowego treningu sprawia, że w wioślarza wyposażone są niemal wszystkie siłownie zewnętrzne. Użycie ergometru wioślarskiego w bardzo prosty sposób pozwala wykonać efektywny trening całego ciała nakierowany na spalanie tkanki tłuszczowej i budowę masy mięśniowej.\nTrening na wioślarzu – jakie mięśnie aktywizuje?\nTrening przy użyciu wioślarza jest treningiem ogólnorozwojowym, co oznacza, że w trakcie wykonywania ćwiczeń zaangażowanych jest jednocześnie kilka grup mięśniowych. Do najbardziej zaktywizowanych mięśni należą mięsnie ramion (min. naramienny, dwugłowy ramienia oraz trójgłowy ramienia), mięśnie grzbietu (min. czworoboczny, najszerszy grzbietu czy podłopatkowy) oraz klatki piersiowej. Inaczej niż przy klasycznym wiosłowaniu, w trakcie używania wioślarza mocno pracowały będą również mięśnie kończyn dolnych, takie jak: mięsień pośladkowy, mięsień prosty uda i dwugłowy uda, mięsień brzuchaty łydki. Aktywizacja nóg jest bardzo ważna, ponieważ pozwala odciążyć nieco pracę mięśni ramion, które i tak z reguły są słabsze i mniej wytrzymałe. Co ważne, podczas ćwiczeń należy świadomie zaktywizować do pracy mięśnie brzucha. Ich napięcie pozwoli utrzymać tzw. centrum i uchronić kręgosłup przed kontuzją.\nTrening na wioślarzu – dla kogo?\nDzięki szerokiej gamie ustawień urządzenia jakim jest ergometr wioślarski, ćwiczenia na nim polecane są każdemu niezależnie od wieku, kondycji i siły. Będzie on odpowiedni dla osób, którym zależy na poprawieniu kondycji i utracie wagi poprzez zastosowanie treningu wydolnościowego. Plusem tego treningu, czyli tzw. cardio, będzie polepszenie wytrzymałości organizmu, ale również poprawienie wydolności serca i układu oddechowego. Możliwość zwiększania oporu sprawi, że z powodzeniem może na nim ćwiczyć każdy, dla kogo ważny będzie przyrost siły mięśni i masy mięśniowej. Szczególną uwagę do techniki będą musiały przykładać jednak osoby mające problemy z kręgosłupem. Pozycja przyjmowana w trakcie ćwiczeń, zbyt duże obciążenie, a także ruch tułowia wykonywany w trakcie ćwiczeń (odchylenie i powrót do pozycji wyjściowej) mogą sprzyjać kontuzjom i przeciążeniom kręgosłupa. Aby tego uniknąć należy rozsądnie, czyli stosownie do możliwości, wybrać opór oraz skupić uwagę na pracy mięśni brzucha; zwłaszcza mięśni głębokich, które odgrywają kluczową rolę w stabilizacji odcinka lędźwiowego kręgosłupa.\n10 sposobów aby szybko spalić 100 kalorii


Po śmierci Ojca - wspomnienia z pogrzebu Jana Pawła II | Niedziela.pl\nDane nam było przeżywać wielki czas. 8 kwietnia 2005 r. byliśmy uczestnikami pogrzebu tysiąclecia - pogrzebu Papieża Polaka Jana Pawła II. Tylko za pośrednictwem telewizji wzięło w nim udział ok. miliarda osób. Nie zdarzyło się tak nigdy dotąd.\nPrezentujemy wyjątkowe wspomnienia z tamtego dnia ks. Ireneusza Skubisia, ówczesnego redaktora naczelnego "Niedzieli":\nWraz z przedstawicielami Niedzieli 8 kwietnia byłem na Placu św. Piotra. Niedziela była bardzo związana z Ojcem Świętym, toteż nie mogło nas zabraknąć na Jego pogrzebie. W czwartek 7 kwietnia wieczorem uczestniczyłem we Mszy św. koncelebrowanej w Bazylice św. Piotra pod przewodnictwem abp. Tadeusza Kondrusiewicza z Moskwy. To było wielkie przeżycie.\nKsiądz Arcybiskup uświadomił obecnym kapłanom, że Ojciec Święty był tak blisko Kościoła Wschodniego i że bardzo pragnął odbyć pielgrzymkę do Kościoła Moskiewskiego. To się nie udało. Dzisiaj - jak powiedział abp Kondrusiewicz - zapewne odwiedza Moskwę i te wszystkie zakątki moskiewskiej Cerkwi, które dotąd były przed Nim zamknięte.\nSłowa abp. Kondrusiewicza były słowami pełnymi miłości, bliskości, słowami pełnymi serdecznych łez. Myślę, że żaden z biskupów zachodnich nie powiedziałby homilii bardziej serdecznie i wymownie, niż to uczynił Arcybiskup Moskwy. Ta modlitwa i te słowa były potrzebne wszystkim. A było nas w koncelebrze ok. 700 kapłanów różnych ras i narodowości, kapłanów, którzy reprezentowali nie tylko Europę, ale i Azję, i Afrykę, i Amerykę Łacińską, i Północną - cały świat.\nCieszyło, że kapłani świata tak mocno stanęli przy swoim Papieżu. Podczas wszystkich dni pogrzebowych we Mszach św. koncelebrowanych stale uczestniczyły tysiące księży z całego świata, którzy z ogromną miłością i oddaniem Kościołowi modlili się za swojego Pasterza. Warto o tym powiedzieć, bo obok biskupów, którzy jakby w naturalnym porządku stanęli przy katafalku zmarłego Papieża, byli kapłani, którzy są przecież największą rękojmią tego, że ewangeliczne nauczanie Jana Pawła II będzie rozpowszechniane.\nNiekiedy zawłaszczaliśmy sobie Jana Pawła II jako polskiego Papieża. Na pogrzebie Ojca Świętego potwierdziło się niejako, że był to Pasterz powszechny, Ojciec chrześcijaństwa. Ta obecność w Rzymie duchowieństwa wszystkich ras i narodowości jest najlepszym świadectwem, że kapłani świata kochali Ojca Świętego.\nPrzybyli na pogrzeb, żeby dać tego świadectwo. Jan Paweł II był obecny na wszystkich kontynentach, interesował się losem ludów i narodów. To właśnie ten Papież w wielu trudnych sytuacjach odzywał się w imieniu pokrzywdzonych ludzi, był jakby rzecznikiem wolności i praw człowieka.\nDlatego przeżycia, jakie towarzyszyły milionom ludzi na całym świecie, przeżycia, których byliśmy świadkami i uczestnikami, świadczą o tym, że ludzie są Mu wdzięczni i chcieli powiedzieć po prostu: Dziękujemy! Najbardziej tę wdzięczność okazywała młodzież. Widać to było także podczas celebracji Mszy św. i nabożeństwa żałobnego, kiedy to raz po raz rozbrzmiewały niemilknące oklaski i powiewały flagi wielu narodów.\nTo było coś niezwykłego. Nie jesteśmy w Polsce przyzwyczajeni do oklasków na pogrzebach, ale te oklaski na Placu św. Piotra miały swoją wymowę. To było zdumiewające, ta owacja dla Zmarłego, ten niezwykły entuzjazm. I wydawało się nam, że Ojciec Święty przyjmuje te owacje, że cieszy się z tych szczerych i czystych emocji.\nA najbardziej wzruszało, gdy trumnę z ciałem Ojca Świętego ustawiono przed rzeszą ludzką w drzwiach Bazyliki i wydawało się, że Ojciec Święty jak za życia błogosławi nam swoimi rękami... Jan Paweł II w trumnie, a jakby żył, jakby był obecny... I ta zachwycona Papieżem młodzież, tysiące wiwatujących młodych ludzi... Taki był pogrzeb Papieża. To ten wielki dynamizm doznań sprawił, że przeżywaliśmy radość - radość z życia po tamtej stronie czasu.\nDzisiaj, gdy upływają dni, gdy coraz bardziej dociera do nas, że nie ma już wśród żyjących Jana Pawła II, stajemy przy Jego zamyśleniach, przy Jego książkach, dokumentach, a także przy Jego poezji, myśli filozoficznej i teologicznej.\nZostawił nam Ojciec Święty wielką pamiątkę po sobie. Zostawił swój przykład umiłowania Boga i ludzi. Zostawił przykład wielkiej dobroci, serdeczności dla każdego człowieka i wielkiego szacunku. Możemy się ciągle bardzo wiele uczyć od Ojca Świętego.\nMogą się uczyć starzy i młodzi, kapłani i biskupi, mogą słuchać pouczeń Papieża wielcy tego świata, ludzie o wielkim znaczeniu, politycy, uczeni. Pozostała po Nim wielka spuścizna, która jest gwarancją tego, że Ojciec Święty zostaje z nami i będzie nam pomagał żyć, że będzie dawał nam wskazówki.\nPostarajmy się teraz, po śmierci Papieża, podejmować to, czegośmy nie dopełnili za Jego życia, bo dzieło podjęte dla Kościoła przez tego wielkiego Papieża jest niezwykłą wartością. A my, Polacy, powinniśmy wiedzieć, że dla Ojczyzny, która wydała Jana Pawła II, Jego nauczanie i przykład są niezwykłą wartością.\nUroczystej Mszy św. 24 maja przewodniczył ks. Piotr Filas SDS, proboszcz parafii św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi w Trzebnicy. Na błoniach przed bazyliką ustawiono wystawę zdjęć dokumentujących obecność u grobu patronki Śląska kard. Wojtyły i kard. Wyszyńskiego.\nArchidiecezja częstochowska: procesje Bożego Ciała tylko wokół kościoła, w obrębie placu przykościelnego


- 150 operacji laparoskopowych z powodu raka okrężnicy (w tym doświadczenie w zakresie hemikolektomii prawostronnej);\n- 70 operacji raka odbytnicy (w tym przynajmniej 50 przednich resekcji);\n- operacje jelita grubego metodą klasyczną;\nDo audytu zostaną zakwalifikowani chirurdzy o największej liczbie i odsetku laparoskopowych operacji raka jelita grubego w połączeniu z największą liczbą chorych leczonych z powodu raka jelita grubego w ośrodku w roku 2018 (wg danych NFZ). Selekcję przeprowadzi Rada Lapco-Poland.\n- przesłanie nagrania oraz wyników przedniej amputacji odbytnicy (przedoperacyjne MR miednicy opisane przez przeszkolonego radiologa, nieedytowane nagranie z operacji, badanie histopatologiczne opisane przez przeszkolonego patologa, informacje na temat przygotowania do operacji, przebiegu pooperacyjnego i dalszego postępowania z chorym - prosimy o zaślepienie danych, które mogłyby pozwolić na identyfikację pacjenta oraz przetłumaczenie na język angielski).\nTermin nadsyłania nagrań upłynie z dniem 31 stycznia 2020 r.


Temat: zapomniane miasto Sro Maj 13, 2015 9:28 pm\nTemat: Re: zapomniane miasto Nie Maj 17, 2015 6:24 pm\nKrwistooki kroczył powoli przed siebie, ciężko stawiając każdy krok. Prowizoryczny opatrunek z liści owijał się wokół jego poranionej kończyny, chociaż równie dobrze mogło mu to tylko zaszkodzić. Nie był medykiem, nie znał się na tych wszystkich roślinach więc równie dobrze mógł sobie przyłożyć do rany coś trującego i tylko pogorszyć stan swojej kończyny. Ale czemu miał by się tym przejmować? Jeśli ból będzie się nasilać, a łapa stanie się bezużyteczna bez wahania się jej pozbędzie. Nawet przez myśl mu nie przeszło, że mógłby się wybrać do medyka, nigdy nie przyjmował pomocy od nikogo bowiem był zdania, że to by jedynie oznaczało, że jest słaby.\nPotrząsnął łbem, pozwalając, aby przydługie kłaki układały się w całkowitym chaosie na wszystkie strony. Rubin spojrzenia bez większych emocji zbadał całe otoczenie. Być może, gdyby widział podobne ruiny pierwszy raz to zrobiłoby to na nim wrażenie, ale niestety prawda jest taka, że na tym Starym Piracie trudno jest wywołać jakiekolwiek zaskoczenie. Mruknąwszy coś tylko pod nosem, przekroczył kamienny most dając się pochłonąć ruinom, zatapiając się w ich głąb. Dookoła panowała całkowita cisza, zapewne każde zwierze zdołało już się zorientować z obecności drapieżnika.\nZatrzymał chód swoich łap, wlepiwszy spojrzenie w postać młodej sarny skubiącej sobie żwawo kępki trawy będąc zwróconą tyłem ku wilkowi. Różowy ozór wysunął się z jego paszczęki musnąwszy zębiska i ponownie się schował, zaś kąciki powędrowały do góry w niebezpiecznym uśmiechu. Miałby sobie odpuścić tak idealną okazję? Mowy nie ma! Wydając z siebie przeciągły gardłowy warkot dał susa do przodu, ruszając niczym taran na swoją ofiarę. Sarna zaniepokojona uniosła łeb obróciwszy się, aby po ujrzeniu wilka rzucić się w panice do ucieczki. Stalowy nie zamierzał jednak dawać jej żadnych szans do ucieczki, zraniona łapa utrudniała mu szybsze bieganie to też wyciągnął jedną linę, którą szybko zarzucił na szyję zwierzęcia. Zaparł się łapami szarpnąwszy gwałtownie, chcąc by zwierze przewróciło się na ziemię. Młoda jednak żwawo walczyła, wierzgając na wszystkie strony na co basior jedynie prychnął, pociągnąwszy za linę jeszcze raz tym razem powodując, iż sarna spotkała się z podłożem. Skoczył ku niej natychmiastowo, wgryzając się w jej szyję. Ignorował uderzenia jej kopyt, później pewnie będzie przeklinał siebie za to, że jest cały obolały, ale w końcu Kapitan zawsze robi, potem myśli. Zaciskał szczęki z całych sił, ciepłą ciecz szybko zaczęła spływać do jego gardzieli, szarpnął kilkakrotnie łbem na boki powiększając ranę i powodując jeszcze większy wyciek posoki. Ostre pazury orały to bok to pysk zwierzęcia zostawiając krwawiące szramy. Na moment rozluźnił swoje szczęki, zakleszczając je ponownie jeszcze mocniej naciskając tym razem na kręgi szyjne stworzenia, które po kilku chwilach ustąpiły, paraliżując sarnę. Szarpnął łbem do tyłu odrywając płat skóry z mięsiwem od szyi sarny.\nTemat: Re: zapomniane miasto Nie Maj 17, 2015 6:26 pm\nWypluł owy skrawek, aby ponowić czynność kilkakrotnie pozbywając się przy tym niesmacznych kawałków z sierścią. Po tej operacji zaczął pałaszować ze smakiem świeżutkie mięsko, bez problemu zjadając całą sarnę. Oblizując zakrwawiony pysk ze smakiem, przeciągnął się jedynie leniwie i odszedł w swoją stronę, nucąc pod nosem szantę.\nTemat: Re: zapomniane miasto Pią Maj 29, 2015 7:32 pm\nZnał takie piękno, którego nie da się opisać za pomocą zwykłego potoku słów. Mógłby nawet topić się w ich ogromnej ilości, ale wśród nich nie znalazłby tego odpowiedniego. Istotnie, było takie piękno, niespisane i nieopowiedziane. Znajdował się w miejscu, gdzie oczy cieszyły się światem, krajobrazem, a dusza oddychała spokojnie, udając się na samotną wędrówkę u skraju realności. Tak bardzo mu się to podobało - i kto mówi, że życie jest ponure? Czuł się taki lekki, odprężony, bez problemów. Nie przeszkadzało mu nawet to... zapomnienie, bariera oddzielająca miasto od świata. Oh, nawet było mu to na rękę. Były mniejsze szanse, że ktoś go spotka - bo pragnął tylko spokoju nie zmąconego przez żadną istotę. Zawsze był taki towarzyski i pełen życia. A może tylko mu się wydawało, bo patrzył przez pryzmat uczuć bardzo głębokich, które powodowały u każdego błogi stan radości i łagodności. Tak bardzo był wtedy szczęśliwy. Nie na długo.\nMiłość. Zawsze traktował ją z dystansem, jak coś jedynie złego, raniącego najgłębiej z wszystkich możliwych ostrzy. Mylił się, ale zrozumiał to dopiero gdy poznał Shallot. Pierw wmawiał sobie, że to zwyczajne uczucie, że kocha ją jak brat siostrę. Ale to nie było to, więc kłamał sobie dalej. Zwykłe szczenięce zauroczenie, fascynacja, wspólna pasja, bratnia dusza, przyjaciel, przyjaciel! I w końcu znalazł odpowiednie określenie; miłość. Ma ona to do siebie, że przychodzi w najmniej spodziewanym momencie, niezależnie od tego, czy tego chcemy czy nie. I nie można jej powiedzieć - kiedy indziej, bo nie da się jej zamówić. Nawet jeśli bardzo mocno próbuje się ją odpędzić to ona wraca jak zmora. Zmora... Anioł właściwie, który utrzymuje przy życiu. Odpuszcza grzechy; toć to grzechy w imię miłości. Szalonym staje się każdy kto choć raz spróbuje tego narkotycznego uczucia.\nAle odeszła. Nie było jej. Żadnych wieści. Przepadła jak kamień w wodę. Miał jedynie nadzieję, ze nie utonęła. Chciała znaleźć swojego księcia, który woziłby ją na białym koniu, rycerza w lśniącej zbroi.\nZaśmiał się i pokręcił głową z niedowierzaniem. Dlaczego. Nadal. Wierzył.\n- Może by i słońce zniewoliło nas, do spłynięcia duchem w róż kaskadzie, gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz, ale w innym lesie, w innym sadzie...\nStanął i spuścił łeb.\nGdzie jest Mayflower? On nadal czekał.\nOna przecież gdzieś tu jest. Niech nie każe mu dłużej czekać.\nTemat: Re: zapomniane miasto Pią Maj 29, 2015 8:32 pm\nNie było jej w krainie ponad rok, a teraz ni stąd ni zowąd biało-rude łapy znów dotknęły tej samej ziemi, tych samych traw, nos poczuł te same zapachy, a oczy ujrzały tą samą krainę, do której przybyła jako szczeniak, w której się wychowała w której poznała Jupitera. May nie zastanawiała się wcześniej nad tak prędkim powrotem, ale z upływem tygodni wydawała się coraz bardziej skrępowana nieznanym środowiskiem. Tutaj była szczęśliwsza. Swobodniejsza. Pozwoliła sobie uwierzyć że tu właśnie powinna powrócić.\n- Czterech baszt szarość murów strzeże,\nDelikatny, miękki głos suczki niemal zlał się z powietrzem, żeglując wokoło, by ostatecznie całkowicie ucichnąć. May zaśmiała się cicho, mrużąc oczy i ruszając do przodu wesołym, choć odpowiednio dumnym krokiem. Może i była dorosła, ale w więzieniu jakim było ciało, nadal kryła się dusza małego dziecka, które mogłoby cały dzień jedynie zbierać kwiaty.\n- Miał rycerz czoło gładkie, jasne\nCzerń loków okrył hełm kaskiem.\nRozmarzona, pod wpływem wiersza, rozejrzała się dookoła.\nCzysty. Nieskazitelny. Niezmącony.\nShalott mrugnęła, nabierając powietrza.\n- Jupiter - szepnęła, dopiero teraz zdając sobie sprawę jak blisko siebie stoją. Pies musiał zauważyć ją już jakiś czas temu, jednak suczka, rozmarzona, zdała sobie sprawę z jego obecności dopiero gdy dzieliło ich zaledwie parę metrów.\nZaledwie parę metrów, a ona nie mogła sobie odmówić bolesnej przyjemności powtórzenia w myślach jego imienia, bo wiedziała że to musiał być on. Jupiter\n- Och - z pyska suczki dobyło się ciche westchnienie oraz niewielki obłoczek pary.\n1 2 3 sekundy i na lico 2-latki wpłynął szeroki uśmiech. Sama nie wiedziała dlaczego była tak zaskoczona tym spotkaniem.\nOstatnio zmieniony przez Mayflower dnia Nie Maj 31, 2015 12:42 pm, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: zapomniane miasto Sob Maj 30, 2015 5:17 pm\nPatrzył na swoje białe łapy tępym, zamglonym wzrokiem. Ciałem był tutaj, ale duchem... walczył gdzieś daleko stąd. Walka jaka rozgrywała się między nadzieją, a rzeczywistością była bardzo wyrównana, w żaden sposób nie przesądzona. Co chwila jedna strona napierała z większą siłą n drugą - i odwrotnie. A ich mieczami były słowa, bo raniły bardzo dogłębnie, a trzymały się często dłużej niż rany. Rzeczywistość była bardzo przekonująca i manipulowała umysłem Jupitera. Pociągała za sznurki pewnie, sprawny marionetkarz. Był jak szmaciana laleczka. Krzyczała, próbując go zrujnować jeszcze bardziej,\nMieszkam w wysokiej wieży, ona mnie obroni. Nie walczę już z nikim, nie walczę już o nic. Palą się na stosie moje ideały...\nAle nadzieja była równie zdeterminowana. A może i jeszcze bardziej. Odpychała rywalkę od siebie, równocześnie atakując i zadając ciosy - słowami. Były jak miód na podziurawione serce białego.\nPopełniaj błędy i naprawiaj je, gdy dotkniesz dna odbijaj się. Wykorzystaj czas, drugiego już nie będziesz miał.\nOwlee skulił się, zgarbił na środku mostu, próbując wyrzucić z siebie nadmiar emocji. Krzyki każdej ze stron mieszały się ze sobą, zamieniając się w jeden głośny pisk, który był wprost nie do wytrzymania. Myślał, że zaraz pęknie, ale... w ciemności zobaczył światło; głos, cichy, melodyjny, który tak dobrze znał. Uwielbiał go słuchać. Uwielbiał patrzeć na jego właścicielkę.\nUniósł łeb delikatnie, a jego oczom ukazał się anioł. Ona, we własnej osobie. Jego usta zadrżały, otworzyły się, ale żaden dźwięk z nich nie uleciał. Jasne tęczówki Jupitera błądziły po osobie suczki, jakby chciały sprawdzić czy to rzeczywiście ona. Tak, była.\nTyl udało mu się wydukać. Podszedł trochę bliżej, jednak nadal utrzymywał dystans. A jeśli ją spłoszy zbyt gwałtownym gestem? Umrze z tęsknoty. Niech sama zadecyduje. Już wolał być trochę dalej, ale nadal blisko niż nie być przy niej wcale.\n- Jak ostatni raz cię widziałem... - starał się opanować drżenie głosu. - Rozkwitłaś jak róża, Shalott. Niesamowite.\nTemat: Re: zapomniane miasto Sob Maj 30, 2015 6:50 pm\nWraz z kolejnym słowem psa, May zmrużyła na chwilę oczy i posłała mu ciepły uśmiech. - Tak się cieszę że cię widzę! - chyba nie miała pohamowań, bo podbiegła w stronę psa rzucając się na niego, w geście podobnym do przytulenia się.\nWiatr tańczył wokoło. Suczka drgnęła, ale prędko przyzwyczaiła się do temperatury. Nagle jednak całe ciało rudej znieruchomiało, a rozbawiony chichot ucichł, jedynie do cichego pomruku. Borderka zrobiła krok do tyłu wlepiając swoje błyszczące, bursztynowe oczy w Jupitera. W jej ślepiach było coś dziwnego, coś co zdecydowanie nie było radością i optymizmem, które przecież zawsze tam gościły. Był w nich dziwny ból i taka pustka, że mogłoby się wydawać iż nawet wiatr ucichł, a wokoło zrobiło się zupełnie cicho. Przełknęła ślinę tak jakby chciała coś powiedzieć, ale nie mogła, tak jakby jakaś cecha, coś, jej na to nie pozwalało.\n- K o c h a m cię. - Shalott odwróciła wzrok spoglądając na miasto, na las, na ziemię, na wszystko, byleby tylko znów nie nawiązać tego kontaktu wzrokowego.\n- Kocham cię. - jej głos zabrzmiał nieco delikatniej i łagodniej niż poprzednio. - Kocham cię i to nie wystarczało. Sądziłam że to wystarczy. Przez cały ten czas, że mogę po prostu odejść i to minie, ale myliłam się. - nastała cisza, niezmącona nawet śpiewem ptaków.\n- Powiedz że to nieprawda. Powiedz mi że się mylę. Powiedz że jestem ślepa. Powiedz mi że... - jej głos przeobraził się w szept, nawet serce przestało krzyczeć.\nNadal była młoda, niedoświadczona, a Jupiter, Jupiter był jej rycerzem w złotej zbroi. A co najważniejsze b y ł t u t a j. Był tutaj, tak blisko. Był jej pierwszym przyjacielem, najlepszym przyjacielem.\nSiewczyni przechyliła głowę, śmiejąc się cicho. Właściwie w tym momencie przyszła jej na myśl róża, którą tak dawno, a jednocześnie zaledwie parę dni temu zostawili w domku w lesie. Czy nadal żyje? Czy się obroniła? Miała kolce Była taka bezbronna.\nDzisiaj zobaczę ptaka. Będzie biały, ze złotymi prążkami na głowie, przypominającymi koronę. Będzie latał. Dzisiaj zobaczę ptaka. Będzie biały, ze złotymi prążkami na głowie, przypominającymi koronę. Będzie latał. Dzisiaj...\nOn jest moim ptakiem. I pomoże mi odlecieć.\n2-latka zamknęła oczy.\nI nagle, jak na zawołanie przed jej oczami pojawił się obraz. Jupiter. Taki. Mały. I te słowa, słowa, które do niej wypowiedział tak dawno temu, chyba zostały wyryte złotym drukiem wewnątrz umysłu Shalott.\nJa, Jupiter Pete Owlee, zwany też ciamajdą, Piotrusiem Panem, czy błędnym rycerzem ślubuję Tobie panno Shalott, że będę oddanym, honorowym i godnym pochwały obrońcą Twej osoby. Obiecuję Cię chronić przed duchami, zmorami, koszmarami, pająkami i wszystkimi, którzy będą chcieli zagrozić życiu Twego Majestatu. Czy mogę zostać Twoim Rycerzem? To będzie dla mnie zaszczyt...\nTemat: Re: zapomniane miasto Sob Maj 30, 2015 7:52 pm\nOdetchnął, a wraz z wypuszczonym powietrzem wszystkie wahania i zmartwienia rozpłynęły się pozostawiając wewnętrzny spokój, którego nie mógł znaleźć już od tak dawna. Wystarczało jedno zdanie wypowiedziane przez jego najdroższą... najdroższą Mayflower, a spięte mięśnie rozluźniły się, dusza w końcu zasiadła na swoje miejsce z wdzięcznością uśmiechając się do tej niesamowitej istoty.\nGdy poczuł jak jej ciało znajduje się tak blisko jego ciała wstrzymał na chwilę oddech. Serce rozpoczęło swój szaleńczy bieg, pędząc radośnie do przodu. Przymknął oczy i poddał się chwili, dziękując Bogu, czy czemukolwiek innemu, że pozwoliło mu odetchnąć. Odwzajemnił uścisk, który był dla niego niezwykle ważny. Ważniejszy nawet od słów szczęścia. Ta krótka chwila podczas której byli złączeni mówiła niezwykle wiele. Jak obydwoje bardzo tęsknili za swoim towarzystwem, za wierszami płynącymi prosto z wnętrza, za ukradkowymi spojrzeniami, śmiechem, a nawet łzami - za wszystkim bo było i c h. Wspólne momenty mignęły w jego umyśle i poczuł jak oczy zaczynają mu się szklić z nadmiaru sprzecznych emocji. Oh, gdyby mógł...\nSuczka odsunęła i spojrzała na Jupitera. Przełknął gulę, która utworzyła się w jego gardle, gdy zobaczył coś dziwnego w zwierciadłach jej duszy. Była taka zagubiona, mała, smutna i cierpiąca wręcz. Zacisnął szczękę, chcąc opanować rozszalałe uczucia, które krążyły wokół jego osoby, plącząc się niczym nici wokół łap, ogona, wokół piersi i szyi. Wręcz dygotał od nadmiaru bodźców.\nMiłość jest pierwszą wśród nieśmiertelnych rzeczy. Miłość jest łowcą. Nigdy nie była łagodna. Ona nie pozwala się odpędzić, utopić, zgnieść i nie da się od niej w żaden sposób uciec. Kiedy mówi się o miłości powinno się mówić szeptem. Jest delikatnym uczuciem, które bardzo łatwo można przerwać w najłatwiejszy z sposobów. Miłość trzeba pielęgnować i eksponować. Miłość ma swoje przypływy i odpływy. Ma też swoje rozbite okręty, zatopione miasta, ośmiornice, burze i skrzynie złota i pereł. A perły leżą głęboko. Miłość nie jest łatwa, ale jest piękna.\nRóża to był pierwszy krok. Złączyła ich. Była symbolem tego uczucia, które przeszło wiele tak jak ona. Najpierw samotność, później niezwykłą radość i ratunek, ciepło, a następnie znów samotność i niesamowity chłód. Aż w końcu kwiat rozkwitł - tak jak ich uczucie. Mówili o nim otwarcie.\nZmusił łapy do tego, aby poniosły jego osobę bliżej Shalott. Oddech zdecydowanie mu przyspieszył. Przyjemne mrowienie promieniowało z każdego milimetra ciała białego.\nJasne oczęta zaszkliły się. Głos niesamowicie mu drżał, ale to nic.\n- Mayflower, czy zechcesz być moją?\nTemat: Re: zapomniane miasto Sob Maj 30, 2015 9:07 pm\nZłagodniała odkąd opuściła krainę, choć nadal była dzieckiem kochającym kwiaty i wiersze.\nDużo bardziej romantycznie jest zakończyć historię pogrzebem, zamiast ślubu.\nOn był zarazem delikatną i śmiercionośną istotą. Jest skryty i dobry, ale przy tym tajemniczo przerażający. A ona marzy jedynie o tym by stać się częścią jego świata, znać jego myśli, wiedzieć co czuje. Tak jakby wydawało jej się że to musi być ogromny ciężar. A teraz jest tu, przed nią, w odległości na wyciągnięcie ręki. Cóż za piękna klęska. Zbyt piękna, by była prawdziwa.\nNagle zauważyła że drży, że nie może się ruszyć, że mruga, mruga, mruga i rozpoznaje tylko zarys stojącej przed nią postaci. Opuściła powieki jeszcze raz, by pierwszy, drugi, trzeci raz je otworzyć i unieść swoje bursztynowe spojrzenie na Jupitera.\nMiłość była łatwa do opisania w poezjach, wierszach, słowach, jednak ona nie była pewna czy umie sobie z nią poradzić, kiedy ta już nadeszła. Miłość to trucizna. Jej smak jest słodki, ale zabije cię niezawodnie.\nI w tym samym momencie, w którym przez umysł suczki przebiegły te słowa, z ziemi pod jej łapami wyrosły kolczaste łodygi, które w mgnieniu oka zaczęły się piąć ku postaci białego. Oplotły postać białego, paraliżując, lecz nie raniąc je kolcami.\nRóże potrafią być niebezpieczne.\nW końcu mają kolce.\n- Przepraszam - szepnęła momentalnie ruszając biegiem przez most, kierując się w stronę, w stronę, w stronę. Gdziekolwiek, byleby nikt nie widział przezroczystych łez zakrywających bursztynowe tęczówki. Nie myśląc za wiele, nie zwracając uwagi na to że coś przecięło spód jej łapy i że ból ból ból utrudniał bieg. W ciągu chwili postać suczki zniknęła wewnątrz kamiennego zamku. Gdy tylko okrył ją mrok panujący wewnątrz, siewczyni stanęła, siadając i zamierając w bezruchu z opuszczonym łbem.\nOn ci nie wybaczy.\nShalott powolnym krokiem podeszła do ściany i skuliła się w kącie, kołysząc się delikatnie w przód i w tył i w przód i w tył i w przód i w tył, marząc, marząc, marząc o rzeczach niemożliwych.\nA potem zaczęła się zastanawiać, dlaczego tak się stało, skoro go kocha. Dlaczego boi się tego, co mogłoby się stać, dlaczego uciekła, dlaczego wszyscy dorastają, dlaczego nie może cofnąć czasu i wrócić do chwil, które teraz są już tylko wspomnieniami.\nTak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro.Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro.Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro. Tak mi przykro.\n/róże paraliżują na dwa posty /\nTemat: Re: zapomniane miasto


Jaka ogniskowa do portretu\nTak naprawdę, to jaką ogniskową potrzebujesz do portretu wynika z odległości, z której fotografujesz oraz w jaki sposób wypełniasz kadr fotografowaną osobą. Czy to będzie szeroki plan i cała postać, czy plan średni (amerykański od kolan w górę lub trochę bliżej), czy plan bliski taki jak przy zdjęciach dowodowych.\nZ odległością fotografowania związane są natomiast deformacje twarzy. Przy fotografowaniu z bliska masz większe to co bliżej a mniejsze to co dalej, więc w takiej sytuacji np. nos będzie większy, a uszy mniejsze. Aby zachować odpowiednie proporcje musisz fotografować z większej odległości, najlepiej kilku metrów np. dwóch, trzech, czterech. Jeśli fotografujesz w domu, to może być z tym problem, jeśli w plenerze to masz sporo miejsca. Zobacz to na przykładzie zdjęć pokazanych we wpisie Jaki obiektyw do portretu. Zobacz, przy jakich ogniskowych jaki kadr został zrobiony aparatem z matrycą APS-C (czyli podobną w rozmiarze do DX).\nCzy obiektyw portretowy z 50mm da radę?\nBiorąc to pod uwagę, obiektyw 50mm dla matrycy DX jest jak najbardziej dobrym pomysłem. Ponieważ jednak nie pracuję na Nikonie to nie mam własnego doświadczenia w tym zakresie. Z tego co się orientuję, to w przypadku obiektywów do Nikona D3300 musisz zwrócić dodatkową uwagę czy wybrany obiektyw posiada własny silnik ustawiania ostrości. Jeśli chcesz by aparat sam ustawiał ostrość musisz wybrać obiektyw NIKKOR z silnikiem, czyli posiadający oznaczenie AF-S lub AF-I. W innym przypadku ostrość na obiektywach NIKKOR będziesz musiał ustawiać ręcznie. Sprawdź to jeszcze u kogoś, kto ma Nikona.\nPropozycja obiektywów do rozważenia:\n– Nikon Nikkor AF-S 50 mm f/1.8G\n– Sigma 50 mm f/1.4 EX DG HSM\n– Tamron SP AF 60 mm f/2.0 Di II LD (IF) Macro 1:1\nOczywiście jest ich więcej i w różnych cenach. Rankingi i oceny obiektywów znajdziesz w serwisie optyczne.pl\nTańszą alternatywą mogą też być stare obiektywy manualne, ale jest to już temat na osobny wpis.\nNa zakończenie jeszcze przykład zdjęcia zrobionego aparatem z matrycą APS-C przy ogniskowej 50mm i przysłonie f/2. W tym przypadku jest to aparat Fujifilm X-A3 z obiektywem XF 50 mm f/2 R WR. Zdjęcie w oryginalnym kadrze bez przycinania. Zostało zrobione na warsztatach prowadzonych przez Fujifilm w Poznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r.\nPosiadanie jasnego obiektywu niesie za sobą dwie korzyści. Wspomniana wcześniej mała głębia ostrości oraz większa swoboda pracy przy naturalnym świetle. Duży otwór przysłony daje możliwość korzystania ze światła naturalnego. Powyższe zdjęcie zostało zrobione przy świetle z okna.\nJeśli interesuje ciebie fotografia portretowa, to zapraszam do zapisania się na specjalną listę Standardy oświetlenia portretowego – poradnik dla fotografów.\nSmiena 8M i obiektyw do makro za 35 zł - 1.03.2016\nJaki obiektyw do portretu\nDostałem pytanie od Gosi: „Od kilku lat bawię się w fotografa. Nie mam za bardzo pojęcia o manualnym ustawianiu – choć stale coś...\nJaki obiektyw do fotografowania przyrody?\nPytanie od Marka: „Witam serdecznie p. Przemku. Mam dylemat a zarazem pytanie. Posiadam Canona 600D z obiektywem 55-250 f4-5.6 i lubię fotografować...\nDostałem ostatnio pytanie od Mateusza: „Chcialbym pana zapytac o lensa do portretow. Czy da sie dopasowac do nikona d3000 jakis stary lens...\nOd czasu do czasu dostaję pytanie, o to jaki kupić aparat fotograficzny. Być może też stoisz przed takim dylematem. Aparatów jest bardzo...\nDostałem wiadomość od Grzegorza: „Nadal nie potrafię odpowiedzieć sobie jak wykorzystać odległość hiperfokalną do fotografii krajobrazowej mając obiektyw z AF bez skali...\nPoprzedni wpis9. edycja Bella Skyway Festival w Toruniu – zdjęciaNastępny wpisJak usuwać dane GPS określające lokalizację zrobionego zdjęcia\n4 komentarze do “Jaki obiektyw portretowy z lepszym światłem”\nJacek Oleszkiewicz pisze:\nwtorek, 5 wrz 2017 o 15:05\nBardzo mi sie podoba wyjaśnienie-porada. O takich właśnie poradach myślałem. Pozdrawiam.\nśroda, 6 wrz 2017 o 7:24\nTak między prawda a fałszem, to nie ma kompletnie znaczenia jakiego obiektywu używamy. 8mm fisheye f3,5 da sobie równie świetnie radę. 40mm f8 tez będzie dobry. Nawet 500mm f8 damy rade ogarnąć temat. Tutaj kompletnie nie ma znaczenia ogniskowa, czy światło-siła. Ważny jest efekt który chcemy osiągnąć. I dopiero do zaplanowanego obiektywu dobieramy odpowiedni osprzęt. Jedynie czego potrzebujemy to obiektywu który przepuszcza obraz na matrycę. Reszta to już nasza wyobraźnia. W sumie jakby tak patrzeć, to tak jakby powiedzieć, że niebieskie cukierki są smaczniejsze od żółtych, albo że najszybsze są czerwone samochody.\nPanu Andrzejowi także, najpierw bym proponował dokładnie określić potrzeby, a potem myśleć o sprzęcie. w końcu w studio nawet kit się nada i szkoda wydawać pieniędzy.\nA co do dobrych obiektywów w okolicach 50mm ->\nSuper Tacumar SMC 50mm f1,4 (około 400zł)\nHelios 44 (około 50zł)\nTacumar SMC 55mm f1,8 (około 200zł)\nIndustrial -2 (około 100zł)\nWołna (około 300zł)\nOczywiście to obiektywy bez AF. W portrecie ten jednak jest kompletnie zbędny. Osobiście ciężko pracuje mi się w takich zdjęciach z AF. Ten lubi się pogubić i nierzadko praca z ręcznym ostrzeniem jest dużo szybsza i precyzyjniejsza.\nśroda, 6 wrz 2017 o 10:14\n@Jakub – dzięki za komentarz i listę obiektywów manualnych. Myślę, że właśnie warto pójść w obiektywy manualne. Na początek wystarczy Helios 44 plus adapter. Koszt pewnie około 100 zł i można już robić zdjęcia portretowe z płytką głębią ostrości. A manualne ostrzenie jest całkiem OK. Jeśli ktoś nie próbował, to warto. Może się wtedy okazać, że niektórych sytuacja jest to dużo lepszy i łatwiejszy sposób na uzyskanie ostrego zdjęcia.\nniedziela, 21 cze 2020 o 13:49\n..ja lecę canonem 100 f/2 i daję radę…:)


GP Warszawa TV NA ŻYWO TRANSMISJA. Grand Prix Polski LIVE ONLINE. GP Warszawa DZISIAJ GDZIE OGLĄDAĆ? GP Warszawa 14.05.2022 NA KTÓRYM KANALE? - Super Express\nGP Warszawa TV NA ŻYWO TRANSMISJA. Grand Prix Polski LIVE ONLINE. GP Warszawa DZISIAJ GDZIE OGLĄDAĆ? GP Warszawa 14.05.2022 NA KTÓRYM KANALE?\nGP Warszawa TV NA ŻYWO TRANSMISJA. Grand Prix Polski LIVE ONLINE. GP Warszawa DZISIAJ GDZIE OGLĄDAĆ? GP Warszawa 14.05.2022 NA KTÓRYM KANALE? Rywalizacja o Indywidualne Mistrzostwo Świata na żużlu będzie nabierała tempa z tygodnia na tydzień. Po emocjach w Chorwacji przyszedł czas na pierwsze zawody w Polsce. Po przerwie cykl Grand Prix wraca do Warszawy, a konkretnie na PGE Narodowy. Biało-czerwoni fani mają nadzieję na popis reprezentantów Polski. GP Warszawa GDZIE OGLĄDAĆ? GP Warszawa TV NA ŻYWO DZISIAJ.\nGP Warszawa TV NA ŻYWO TRANSMISJA. GP Warszawa DZISIAJ GDZIE OGLĄDAĆ?\nNa ten moment czekali wszyscy fani żużla w Polsce! Po raz pierwszy od 2019 roku cykl Grand Prix zawita do Warszawy. Tak długa przerwa w rywalizacji na PGE Narodowym spowodowana była pandemią koronawirusa. Ale doczekaliśmy się powrotu najlepszych zawodników na świecie na Stadion Narodowy i ponownie czekają na fanów wielkie żużlowe emocje. Pierwszy etap walki o mistrzostwo świata miał miejsce dwa tygodnie temu w chorwackim Gorican. Najlepszy okazał się wówczas Bartosz Zmarzlik, którego celem jest wywalczenie trzeciego złotego medalu. Przed rokiem tytuł mistrza wywalczył Artiom Łaguta, ale w tym roku reprezentanci Rosji nie mają prawa występu w Grand Prix. Zmarzlik w drodze po mistrzostwo na pewno chciałby w końcu wygrać na PGE Narodowym.\nWe can't wait to go racing tomorrow! Here's how the heats look after Qualifying earlier today. 👀#FIMSpeedwayGP #WarsawGP pic.twitter.com/VxMUAYpmMY— Speedway GP (@SpeedwayGP) May 13, 2022\nGP Polski LIVE ONLINE TRANSMISJA. GP Warszawa 14.05.2022 NA KTÓRYM KANALE?\nChoć Bartosz Zmarzlik już zapisał się na kartach historii żużla, wciąż czeka na podium w Warszawie. Do tej pory nigdy nie miał okazji zakończyć zawodów na PGE Narodowym na pierwszych trzech miejscach. - Trudno powiedzieć, dlaczego tak się stało. Widocznie sprzętowo nie byliśmy wystarczająco skuteczni i dobrze „wyregulowani” – powiedział zawodnik Stali Gorzów.\nGrand Prix w Warszawie odbędzie się w sobotę 14 maja. TRANSMISJA z GP Warszawa TV NA ŻYWO dostępna będzie na kanale TTV. W Internecie zawody będzie można obejrzeć w płatnej aplikacji Eurosport Player. Początek rywalizacji zaplanowano na godzinę 19:00. Relacja z GP Warszawa NA ŻYWO w INTERNECIE na portalu sport.se.pl. Zapraszamy!


Smak mojej kuchni...: Risotto z kurczakiem i pieczarkami\nPyszne risotto o intensywnym żółtym kolorze dzięki przyprawie kurkuma. Kurkuma to bylina z rodziny imbirowatych, przyprawę otrzymuje się z kłącza tej rośliny. Kurkuma pomaga zwalczać kamienie żółciowe, działa bakteriobójczo oraz przeciwzapalnie. Amerykanie stosują ją do przyprawiania gotowanych jaj, majonezów, omletów, serów topionych i sałatek. Kurkuma ma smak zbliżony do imbiru, lecz znacznie łagodniejszy. Pięknie barwi potrawy i nadaje im wspaniały aromat.\nRisotto można wzbogacić kieliszkiem białego wytrawnego wina, które dodajemy do podsmażonego ryżu i dusimy do odparowania płynu. Polecam!\nPierś kroimy w kostkę 1 x 1cm, oprószamy solą, pieprzem i słodką papryką, odstawiamy na 15 minut a następnie smażymy na łyżce oliwy, przekładamy do miseczki. Na tej samej patelni podsmażamy pokrojone w plasterki pieczarki, dusimy aż woda odparuje, pod koniec doprawiamy solą i pieprzem. Przekładamy do miseczki z kurczakiem. Czosnek i cebulę drobno kroimy, podsmażamy na łyżce tłuszczu. Na patelnię dosypujemy suchy ryż oraz łyżeczkę kurkumy i podsmażamy 2-3 minuty cały czas mieszając. Następnie stopniowo dolewamy bulionu, mieszamy często. Za każdym razem gdy ryż wchłonie bulion dolewamy nową porcję i tak do momentu aż ryż zmięknie. Dodajemy pieczarki i kurczaka, mieszamy i całość dusimy kilka minut. Przyprawiamy do smaku jeśli to konieczne. Risotto zdejmujemy z ognia, dodajemy parmezan, masło i natkę i mieszamy. Podajemy natychmiast po przygotowaniu.\nAnonimowy 20 sierpnia 2014 15:39\nWłaśnie robię :) zobaczymy czy mężowi będzie smakować ;)\nPati 20 sierpnia 2014 19:26


Laureaci Chwalby Grzymisława | Tczew Nasze Miasto\nLaureaci Chwalby Grzymisława\n(rako) 14 marca 2003, 0:01\nIrena Brucka Fot. Rafał Kosecki\nZnamy już laureatów medalu Chwalby Grzymisława, najbardziej prestiżowych nagród kulturalnych przyznawanych na Kociewiu. Jednym z nich jest Irena Brucka, znana regionalistka, autorka książki "Uczba na Kociewiu".\nZnamy już laureatów medalu Chwalby Grzymisława, najbardziej prestiżowych nagród kulturalnych przyznawanych na Kociewiu. Jednym z nich jest Irena Brucka, znana regionalistka, autorka książki "Uczba na Kociewiu". Należy ona na największych animatorów kultury kociewskiej od wielu lat.\nSzczególnie dużo czasu w swojej karierze zawodowej i społecznej poświęciła na pracę z młodzieżą. Przy współpracy innych nauczycieli zredagowała podręczniki do edukacji regionalnej pt. "Uczba na Kociewiu", "Tu jest Ojczyzna moja". W 2002 roku, nakładem Wydawnictwa Bernardinum, ukazały się jej wiersze "Jak na Ciebie czekałam".\nPodczas odbierania medalu Chwalba Grzymisława Irena Brucka nie ukrywała wzruszenia z fakt uhonorowania jej dotychczasowego dorobku.\n- Przyjmuję tę nagrodę nie tylko jako dowód uznania dla mojej pracy, ale również dla wielu osób, które mi pomagają w edukacji regionalnej - mówiła I. Brucka.\nMa 55 lat. Przez wiele lat była nauczycielką języka polskiego. Obecnie pracuje w starostwie tczewskim jako inspektor ds. edukacji regionalnej.\nZ powiatu świeckiego za zasługi dla Kociewia została uhonorowana Stanisława Kuffel, nauczycielka ze Szkoły Podstawowej z Przysierska. Krzewienie kultury kociewskiej przez panią Stanisławę wykracza daleko poza granice powiatu świeckiego. W ostatnich latach nauczycielka z Przysierska wzięła udział w międzynarodowej konferencji naukowej w czeskiej Ostrawie. Mówiła tam m.in. o dokonaniach edukacji regionalnej na Kociewiu. Znana jest z umacniania tożsamości kociewskiej wśród uczniów szkoły podstawowej, którą kieruje. Jest autorką inscenizacji kociewskich.\nNa temat swojej pracy odpowiada krótko: - Nie robię tego dla osobistej chwalby - mówi Stanisława Kuffel. - W chwili, kiedy stoimy przed decyzją wstąpienia do Unii Europejskiej jeszcze bardziej powinniśmy dbać o swoją kulturę regionalną.\nJest dyrektorem Szkoły Podstawowej w Przysiersku. Podczas II Kongresu Kociewskiego była jedną z prelegentek nt. edukacji regionalnej. Wiele czasu wolnego poświęca na pracę z młodzieżą.\nPaul Klemick, Polak mieszkający w Nowej Zelandii jest członkiem założycielem Polish Heritage of Otago and Southland Charitable Trust w mieście Dunedin. Fundacja zajmuje się wzbogacaniem historii, kultury i sztuki Nowej Zelandii. Paul Klemick należy do największych entuzjastów propagowania kultury kociewskiej. W imieniu Paula Klemicka medal Chwalba Grzymisława odebrał ks. Ryszard Preuss.\n- W imieniu Paula mogę powiedzieć, że ta fundacja bardzo prężnie działa i przybliża kulturę Kaszub i Kociewia w Nowej Zelandii - mówił ks. Ryszard Preuss. - Organizuje ona wiele imprez, podczas których Nowozelandczcy obcują z tradycjami i strojami pięknego kociewskiego regionu.\nPaul Klemick, wraz ze swoimi współpracownikami, także stara się rozwijać współpracę gospodarczą pomiędzy Nową Zelandią, a Polską.\nPochodzi ze Skarszew. Jednak nigdy nie zerwał więzów ze swoją dawną ojczyzną. Nawiązał współpracę ze starogardzkim Muzeum Ziemi Kociewskiej.\nPolecane zakłady wulkanizacyjne w Tczewie\nIle będzie stopni w nocy w Tczewie? Czy trzeba będzie skrobać szyby w czwartek?\nCzy jutro (02.12) i w najbliższych dniach będzie padać śnieg w Tczewie?\nPogoda na jutro dla Tczewa. Sprawdź\nKoronawirus w powiecie tczewskim, statystyki z 1.12.2021\nSpacer z Tczewa. 3 pomysły na krótkie wycieczki