Wersja z 10:09, 28 sty 2020 (pokaż źródło)\nPierwsze próby widowisk muzycznych na terenie [[Górny Śląsk|Górnego Śląska]] odnotowujemy w ostatnich dziesięcioleciach XVIII wieku w rezydencjach arystokracji. Przygotowywane były z okazji spotkań towarzyskich, z dominującym udziałem zespołu instrumentalnego, wokalnego i tanecznego. Inicjatorem ich był m. in. książę pszczyński [[Fryderyk Erdmann Anhalt-Cöthen|Friedrich Erdmann von Anhalt-Köthen-Pless]], z inicjatywy którego tego rodzaju widowiska prezentowano na zamku w [[Pszczyna|Pszczynie]] od 1776 r., a następnie w latach 1803-1807 w nieistniejącym budynku teatralnym, usytuowanym na terenie zamkowego parku. Występowały tam trupy teatralne z [[Bielsko|Bielska]] oraz zespoły austriackie z Opawy i Oławy oraz teatr dworski księcia Wirtemberskiego z Carlsruhe<ref>por. Funde und Befunde zur schlesischen Theatergeschichte zusammengestellt von Bärbel Rudin. Band 1: Theaterarbeit im gesellschaftlichen Wandel dreier Jarhrhunderte. Dortmund 1983; Band 2: B. Vogelzsang, Theaterbau in Schlesien. Dortmund 1984.</ref>. W tym też czasie w [[Cieszyn|Cieszynie]] w 1788 r. wybudowano stałą scenę w ratuszu. Podobnie w Bielsku, według niepełnej naszej wiedzy, w 1792 r. książę Franciszek de Paula-Sułkowski zaadaptował usytuowaną pod murami zamku halę browaru i tam prawdopodobnie przez sześć miesięcy występowała austriacka trupa Daniela Eisenberga. Sporadycznie widowiska muzyczne, prezentowane były ponadto na zamku w Otmuchowie, Głogówku i [[Koszęcin|Koszęcinie]]. Zapoczątkowana w ten sposób działalność, niezwykle szybko uległa spopularyzowaniu. Pod koniec XVIII w., teatralne formy muzyczne, prezentowane były m. in. w Prudniku, Głubczycach, [[Racibórz|Raciborzu]], Nysie, Opolu i [[Gliwice|Gliwicach]]<ref>por. J. Schmidt: Życie teatralne w Gliwicach (1796-1944). Gliwice (brak daty wydania), (1990).</ref>, a także [[Rybnik|Rybniku]]. Z czasem po raz pierwszy objazdowe zespoły teatralne, posiadające w swym repertuarze sztuki muzyczne, pojawiły się w także [[Katowice|Katowicach]], [[Bytom|Bytomiu]] i [[Chorzów|Królewskiej Hucie]]<ref> B. Vogelsang: Teaterbau in Schlesien. Dortmund 1984, s. 19.</ref>.\nRównolegle w pierwszej połowie XIX wieku na terenie Górnego Śląska pojawiły się pierwsze publiczne budynki teatralne i sale widowiskowe, m. in. w Nysie, Opolu i Brzegu. Z kolei w latach siedemdziesiątych XIX w. otwarto salę teatralną w Raciborzu<ref>por. J. Michalik: Książki o teatrze niemieckim na Śląsku. „Pamiętnik Teatralny” 1988, z. 3-4.</ref>. Z czasem nowoczesne gmachy teatralne powstały w 1890 r. w Gliwicach, w 1901 r. w Bytomiu i w 1907 r. w Katowicach. Równocześnie w Królewskiej Hucie wybudowany został Hotel „Graf Reden”, w którym wielofunkcyjna sala balowo-widowiskowa mieściła 2000. widownię teatralną. Dwa pozostałe gmachy teatralne zbudowano w 1890 r. w Bielsku i w 1910 r. w Cieszynie, miastach będących w strukturach administracji Monarchii Austrowęgierskiej. Spowodowały one pojawienie się stałych zespołów scenicznych, posiadających mniejsze lub większe zespoły wokalne i muzyczne. W efekcie pod koniec XIX w. gliwicki „Viktoriatheater” był siedzibą zespołu operowego i centrum życia teatralnego regionu. Z czasem funkcję tą przejął Teatr Miejski (Stadttheater) w Bytomiu, z chwilą gdy w jego repertuarze znalazła się m. in. klasyka literatury operowej, w tym m. in. C. Kreutzera ‘’Nocleg w Grenadzie’’, P. Mascagniego ‘’Rycerskość wieśniacza’’, G. Verdiego ‘’Aida’’, a także najtrudniejsze opery R. Wagnera ‘’Tannhäuser, Lohengrin’’ i ‘’Śpiewacy norymberscy’’. Przed pierwszą wojną światową opery i operetki wystawiał także „Stadt Theater in Kattowic” (Teatr Miejski w Katowicach). Idei popularyzacji teatru muzycznego służył także w latach 1901-1919 objazdowy „Oberschlesisches Volksteater” z Królewskiej Huty. Wystawiał on repertuar popularny<ref>L. Biały: Z dziejów niemieckiego teatru w Królewskiej Hucie na przełomie XIX i XX wieku. „Zeszyty Chorzowskie” 2010, nr 11, s. 6.</ref>, w którym dominowały m. in. śpiewogry, wodewile i operetki. Podobny repertuar posiadał ponadto otwarty w 1903 r. w Gliwicach „Volkstheater”, znany jako „Teatr Ludowy”. Oba prowadziły na terenie niemal całego Górnego Śląska ożywioną działalność objazdową, w tym zwłaszcza w środowiskach pozbawionych dostępu do sztuki teatru. Z kolei w latach 1925-1933 działalność tą kontynuował wrocławski „Die Schlesische Bühne des Bühnenvolksbundes”, a w latach 1929-1933 zespół zabrzańskiego „Oberschlesische Wanderbühne”, działający przy Bund für Arbeiterbildung. Ich występy organizowały najczęściej istniejące w miastach górnośląskich miejscowe tzw. Theatergemeinde (Gminy teatralne). Zespoły te występowały po obu stronach granicy<ref>por. K. Weber: Geschichte des Theaterwesens in Schlesien. Daten und Fakten – von den Anfängen bis zum Jahre 1944. Dortmund 1980, s. 340.</ref>.\nPo raz pierwszy z operą polską Górnośląscy Polacy mieli możność zapoznać się w lipcu 1920 r. Wtedy to na zaproszenie organizatorów plebiscytu na Górny Śląsk przybył 150-osobowy zespół Opery Warszawskiej pod dyrekcją Emila Młynarskiego z ‘’Halką’’ i ‘’Verbum nobile’’ S. Moniuszki. Prezentowane widowiska budząc zachwyt, porównywane były z gościnnymi w tym czasie występami opery wiedeńskiej. W świadomości społecznej na długo też utrwaliły się jako zjawisko o pierwszorzędnym znaczeniu artystycznym i narodowym<ref>Dodajmy, że w ślad za Operą Warszawską w sezonie 1921/22 na terenie Górnego Śląska m. in. z Halką Moniuszki gościnnie z powodzeniem występował teatr sosnowiecki pod dyrekcją Henryka Czarneckiego. Występy jego odbywały się niejednokrotnie w zgoła dramatycznych okolicznościach. Przykładowo 28 X 1921 r. w Królewskiej Hucie w wyniku uszkodzenia instalacji elektrycznej, widzowie spektakl oglądali w świetle zakupionych w pośpiechu przez dyrektora teatru świec</ref>.\n==Lata teatralnej rywalizacji==\nTeatr muzyczny od początków istnienia Teatru Polskiego w Katowicach, należał do głównego nurtu jego działalności artystycznej. Powołany do życia w 1922 r., do 1931 r. był jego odrębnym zespołem, sporadycznie także posiadającym dział operetkowy. Od początku był też zespołem objazdowym, zasięgiem obejmującym tereny zarówno województwa śląskiego, jak i pozostającej pod administracją niemiecką Opolszczyzny. Możliwość systematycznego kontaktu miejscowego społeczeństwa polskiego z zawodowym teatrem muzycznym, pojmowana była jako walka o oblicze narodowe Górnego Śląska. W repertuarze działu operowego Teatru Polskiego już w pierwszym sezonie 1922/23 pojawiły się m. in. S. Moniuszki ‘’Halka’’ i ‘’Straszny dwór’’ oraz G. Pucciniego ‘’Tosca’’, a także balet K. Kurpińskiego ‘’Wesele’’ i poemat taneczny Moniuszki ‘’Bajka’’ oraz szereg tańców narodowych do muzyki F. Chopina, W. Żeleńskiego, Z. Noskowskiego, [[Ludomir Różycki|L. Różyckiego]]. I. Paderewskiego i [[Karol Szymanowski|K. Szymanowskiego]]<ref> Jednym z najpopularniejszych przedstawień muzycznych tego czasu było zrealizowane w lutym 1930 r. widowisko regionalne w 4 obrazach S. Ligonia i A. Kubiczka Wesele na Górnym Śląsku.</ref>. Do chwili zamknięcia w 1931 r. działu operowego, obok klasyki narodowej, w repertuarze były m. in. najwybitniejsze dzieła europejskiej literatury muzycznej: ‘’Toska’’, ‘’Madame Butterfly’’ i ‘’Cyganeria’’ G. Pucciniego, ‘’Trubadu’’ i ‘’Rigoletto’’ G. Verdiego, ‘’Faust’’ Ch. Gounoda, ‘’Żydówka’’ J. Halevy’ego, ‘’Piękna Helena’’ P. Abrahama, ‘’Carmen’’ G. Bizeta, ‘’Cyrulik sewilski’’ G. Rossiniego, ‘’Opowieści Hoffmanna’’ J. Offenbacha, ‘’Pajace’’ R. Leoncavallo, ‘’Gejsza’’ S. Jonesa, ‘’Rycerskość wieśniacza’’ P. Mascagniego, ’’Polska krew’’ O. Nedbala, ‘’Lakme’’ L. Delibesa i ‘’Sprzedana narzeczona’’ B. Smetany<ref>por. M. Komorowska: Za kurtyną lat. Polskie teatry operowe i operetkowe 1918-1939. Kraków 2008, s. 123-136.</ref>.\nTeatr muzyczny od początków istnienia Teatru Polskiego w Katowicach, należał do głównego nurtu jego działalności artystycznej. Powołany do życia w 1922 r., do 1931 r. był jego odrębnym zespołem, sporadycznie także posiadającym dział operetkowy. Od początku był też zespołem objazdowym, zasięgiem obejmującym tereny zarówno województwa śląskiego, jak i pozostającej pod administracją niemiecką Opolszczyzny. Możliwość systematycznego kontaktu miejscowego społeczeństwa polskiego z zawodowym teatrem muzycznym, pojmowana była jako walka o oblicze narodowe Górnego Śląska. W repertuarze działu operowego Teatru Polskiego już w pierwszym sezonie 1922/23 pojawiły się m. in. S. Moniuszki ''Halka'' i ''Straszny dwór'' oraz G. Pucciniego ''Tosca'', a także balet K. Kurpińskiego ''Wesele'' i poemat taneczny Moniuszki ''Bajka'' oraz szereg tańców narodowych do muzyki F. Chopina, W. Żeleńskiego, Z. Noskowskiego, [[Ludomir Różycki|L. Różyckiego]]. I. Paderewskiego i [[Karol Szymanowski|K. Szymanowskiego]]<ref> Jednym z najpopularniejszych przedstawień muzycznych tego czasu było zrealizowane w lutym 1930 r. widowisko regionalne w 4 obrazach S. Ligonia i A. Kubiczka ''Wesele na Górnym Śląsku''.</ref>. Do chwili zamknięcia w 1931 r. działu operowego, obok klasyki narodowej, w repertuarze były m. in. najwybitniejsze dzieła europejskiej literatury muzycznej: ''Toska'', ''Madame Butterfly'' i ''Cyganeria'' G. Pucciniego, ''Trubadur'' i ''Rigoletto'' G. Verdiego, ''Faust'' Ch. Gounoda, ''Żydówka'' J. Halevy’ego, ''Piękna Helena'' P. Abrahama, ''Carmen'' G. Bizeta, ''Cyrulik sewilski'' G. Rossiniego, ''Opowieści Hoffmanna'' J. Offenbacha, ''Pajace'' R. Leoncavallo, ''Gejsza'' S. Jonesa, ''Rycerskość wieśniacza'' P. Mascagniego, ''Polska krew'' O. Nedbala, ''Lakme'' L. Delibesa i ''Sprzedana narzeczona'' B. Smetany<ref>por. M. Komorowska: Za kurtyną lat. Polskie teatry operowe i operetkowe 1918-1939. Kraków 2008, s. 123-136.</ref>.\nRównież bytomski „Oberschlesises Landestheater” w latach międzywojennych w repertuarze posiadał najwybitniejsze dzieła literatury operowej i operetkowej, utwory m. in. L. van Beethovena, G. Pucciniego, G. Bizeta, G. Verdiego, R. Wagnera, J. Straussa, W. A. Mozarta, J. Offenbacha, P. Czajkowskiego, E. Kálmána i S. Jonesa<ref>Po latach reorganizacji teatr bytomski w 1929 r. przyjął nazwę „Oberschlesises Landestheater”.</ref>. Wystawiane z udziałem wybitnych artystów niemieckich, prezentowały na ogół dobry poziom artystyczny. Przykładowo w 1929 r. w realizacji wagnerowskiego ‘’Parsifala’’ udział wzięli znani soliści Opery Berlińskiej: Anna Helm, Gotthold Ditter, Anton Bauman oraz Gotthelf Pistor. Ten ostatni zasłynął m. in. w mistrzowskiej kreacji postaci Parsifala w Bayeruth. Towarzyszył im zespól instrumentalistów, który w pierwszej połowie lat dwudziestych liczył 48 osób, a chór 26<ref>por. K. Weber: Geschichte des Theaterwesens in Schlesien. Daten und Fakten…, op. cit., s. 262.</ref>. Teatr co roku realizował około 450 przedstawień, prezentując je po obu stronach granicy. Zasięgiem swojego oddziaływania obejmował niemal cały teren Górnego Śląska. W tym czasie Teatr Polski przygotowywał około 430 spektakli, z czego tylko nieznaczny procent swoich widowisk prezentował po stronie niemieckiej<ref>por. M. Sobański: Teatr Polski na Śląsku 1922-1939: materiały i wspomnienia. Katowice 1963, s. 52.</ref>.\nPo latach [[Pierwsza wojna światowa|wojny]] i [[Powstania śląskie|powstańczych zmaganiach]], oba narody skupione były przede wszystkim na walorach prezentacji własnej sztuki teatru, w tym m. in. operowej. Zdarzało się, że ich widownie były miejscem neutralnych spotkań, w trakcie których eksplorowane były nie tylko uczucia miłości do ojczyzny, ale i ujawniała się odporność na narodowe fobie i ciekawość innego, nieznanego dotychczas świata. Równocześnie był to czas trudnej polsko-niemieckiej rywalizacji teatralnej, przejawiającej się momentami w aktach fizycznej przemocy, czego przykładem było dotkliwe pobicie w Opolu 28 kwietnia 1929 r. katowickich artystów operowych, prezentujących ‘’Halkę’’ Moniuszki.\nZlikwidowany w 1931 r., mimo protestów organizacji i towarzystw polskich, dział operowy Teatru Polskiego wzbudził protesty<ref>por. Protesty przeciwko likwidacji opery w Katowicach. „Polonia” 1930, nr 2033, s. 9.</ref>. Występujący na posiedzeniu Sejmu Śląskiego 13 VI 1930 r. w jej obronie Wojciech Korfanty, działalność opery katowickiej określał jako ‘’moment kojący w walce narodowościowej’’, ponieważ, jak zaznaczył, ‘’jeżeli chodzi o operę, to uczęszczają na jej przedstawienia wszyscy obywatele, tak niemieccy, jak i polscy’’<ref>Wystąpienie dra Wojciecha Korfantego na posiedzeniu Sejmu Śląskiego 13 VI 1930 r. w sprawie utrzymania opery w Katowicach, [w:] Sprawozdanie stenograficzne z 4 posiedzenia II Sejmu Śląskiego z dnia 13 VI 1930 r. Wyd. Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, s. 18-20.</ref>. Niestety z chwilą likwidacji działu operowego, do września 1939 r. w polskiej części Górnego Śląska organizowane były już jedynie gościnne występy i koncerty Opery Warszawskiej, Krakowskiego Towarzystwa Operowego, a także Warszawskiej Opery Ludowej, Opery Lwowskiej, Opery Poznańskiej i Królewskiej Opery z Bukaresztu.\nZlikwidowany w 1931 r., mimo protestów organizacji i towarzystw polskich, dział operowy Teatru Polskiego wzbudził protesty<ref>por. Protesty przeciwko likwidacji opery w Katowicach. „Polonia” 1930, nr 2033, s. 9.</ref>. Występujący na posiedzeniu Sejmu Śląskiego 13 VI 1930 r. w jej obronie Wojciech Korfanty, działalność opery katowickiej określał jako ''moment kojący w walce narodowościowej'', ponieważ, jak zaznaczył, ''jeżeli chodzi o operę, to uczęszczają na jej przedstawienia wszyscy obywatele, tak niemieccy, jak i polscy''<ref>Wystąpienie dra Wojciecha Korfantego na posiedzeniu Sejmu Śląskiego 13 VI 1930 r. w sprawie utrzymania opery w Katowicach, [w:] Sprawozdanie stenograficzne z 4 posiedzenia II Sejmu Śląskiego z dnia 13 VI 1930 r. Wyd. Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, s. 18-20.</ref>. Niestety z chwilą likwidacji działu operowego, do września 1939 r. w polskiej części Górnego Śląska organizowane były już jedynie gościnne występy i koncerty Opery Warszawskiej, Krakowskiego Towarzystwa Operowego, a także Warszawskiej Opery Ludowej, Opery Lwowskiej, Opery Poznańskiej i Królewskiej Opery z Bukaresztu.\nZ kolei w latach okupacji hitlerowskiej, zmiana modelu organizacji życia teatralnego na Górnym Śląsku sprawiła, że nie tylko „Oberschlesises Landestheater” do końca sezonu 1943/1944 r. przygotowywał opery i dramaty. W sezonie 1941/1942 do życia powołano Städtische Bühnen Kattowitz-Königshtüte. W ramach tej struktury funkcjonowały dwie samodzielne sceny: w Chorzów|Chorzowie tzw. Schauspielhaus, realizujący widowiska dramatyczne i w Katowicach tzw. Opernhaus, przygotowujący spektakle operowe<ref>W jego repertuarze znajdujemy m. in. całą tetralogię Wagnera Pierścień Nibelunga, a także Cavalerię rusticanę Mascagniego, Czarodziejski flet Mozarta, Carmen Bizeta i Trubadura Verdiego.</ref>. Z kolei w Gliwicach, jesienią 1943 r. powołano do życia „Oberschlesisches Schauspiel in Gleiwitz”. W wyniku podjętych prac adaptacyjnych i remontowych teatr otwarto 15 lutego 1944 r. operą G. Donizettiego ‘’Maria Stuart’’. Niestety zespół ten działalność zakończył z końcem sezonu 1943/44, a sam budynek spłonął po wyzwoleniu miasta. Na szczęście ocalały pozostałe górnośląskie gmachy teatralne. Organizatorom polskiego życia operowego w 1945 r. przyświecała więc nadzieja, że nasycony w latach międzywojennych sztuką operową region, zdołają w miarę szybko odbudować.\nZ kolei w latach okupacji hitlerowskiej, zmiana modelu organizacji życia teatralnego na Górnym Śląsku sprawiła, że nie tylko „Oberschlesises Landestheater” do końca sezonu 1943/1944 r. przygotowywał opery i dramaty. W sezonie 1941/1942 do życia powołano Städtische Bühnen Kattowitz-Königshtüte. W ramach tej struktury funkcjonowały dwie samodzielne sceny: w Chorzów|Chorzowie tzw. Schauspielhaus, realizujący widowiska dramatyczne i w Katowicach tzw. Opernhaus, przygotowujący spektakle operowe<ref>W jego repertuarze znajdujemy m. in. całą tetralogię Wagnera ''Pierścień Nibelunga'', a także ''Cavalerię rusticanę'' Mascagniego, ''Czarodziejski flet'' Mozarta, ''Carmen'' Bizeta i ''Trubadura'' Verdiego.</ref>. Z kolei w Gliwicach, jesienią 1943 r. powołano do życia „Oberschlesisches Schauspiel in Gleiwitz”. W wyniku podjętych prac adaptacyjnych i remontowych teatr otwarto 15 lutego 1944 r. operą G. Donizettiego ''Maria Stuart''. Niestety zespół ten działalność zakończył z końcem sezonu 1943/44, a sam budynek spłonął po wyzwoleniu miasta. Na szczęście ocalały pozostałe górnośląskie gmachy teatralne. Organizatorom polskiego życia operowego w 1945 r. przyświecała więc nadzieja, że nasycony w latach międzywojennych sztuką operową region, zdołają w miarę szybko odbudować.\nW pierwszych miesiącach powojennych z inicjatywy władz wojewódzkich i wbrew woli Ministerstwa Kultury i Sztuki, wiosną 1945 r. do życia powołana została, jako pierwszy teatr muzyczny na terenie województwa, Opera Katowicka pod dyrekcją światowej sławy śpiewaka operowego Adama Didura. Jej pierwszą siedzibą był gmach [[Teatr Śląski|Teatru im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach]]. Tam też odbyła się 14 VI 1945 r. inauguracyjna premiera ‘’Halki’’ Stanisława Moniuszki. Była to jedna z pierwszych powojennych realizacji widowiska operowego w Polsce. Ona też jako pierwsza po wojnie była bezpośrednio transmitowana przez radio w Święta Bożego Narodzenia 1945 r.\nBiorąc pod uwagę trudne polsko-niemieckie kontakty teatralne w latach międzywojennych, premiera ta miała wymiar symbolu<ref>Całość reżyserował A. Dobosz. Zespołem orkiestry organizującej się Filharmonii Śląskiej dyrygował asystent A. Toscaniniego z La Scali Z. Dymek, a scenografię z ocalałych i pozbieranych zewsząd dekoracji, opracował E. Janicki. Choreografię przygotował J. Fabian. W rolach tytułowych wystąpiła: W. Calma – Halka, L. Finze - Jontek, O. Szamborowska - Zofia, A. Hiolski - Janusz, H. Paciejewski – Stolnik, A. Dobosz – Góral, Szlachcic I, J. Pasławski – Szlachcic II, A. Kopciuszewski – Janusz, Dziemba, S. Dobiasz – Dudziarz. Całości towarzyszył chór i balet Śląskiego Teatru Muzycznego W. Śliwskiego. Sprawami administracyjnymi i finansowymi kierowali T. Bursztynowicz i I. Kuczyńska.</ref>. Jej realizacja, była nie tylko kontynuację górnośląskiej tradycji operowej<ref>Z nowym sezon pod nadzorem artystycznym Didura 15 września 1945 r. zespół zaprezentował Toskę Pucciniego. Tym razem jej kierownictwo muzyczne objął J. Sillich, reżyserował F. Kuligowski, a scenografię opracował J. Kosiński. W rolach głównych wystąpili m. in.: W. Calma – Tosca, L. Finze – Cavaradossi, A. Hiolski – baron Scarpia, a także A. Wiktor – jako Cezare Angelotti.</ref>, ale i próbą definiowania od nowa oblicza ideowego Górnego Śląska, u podstaw którego tkwiła heroiczna postawa kilkudziesięciu artystów, skupionych wokół idei teatru operowego i samego Didura<ref>por. G. Golik-Szarawarska: Lwowski rodowód Opery na Śląsku po II wojnie światowej. Rekonesans badawczy. W: Niezwykła więź Kresów Wschodnich i Zachodnich. Wpływ lwowian na rozwój nauki i kultury na Górnym Śląsku po 1945 r. Praca zbiorowa pod red. K. Heskiej-Kwaśniewicz, A. Ratusznej i E. Żurawskiej. Katowice 2012, s. 135-153.</ref>. Jego też postać i dzieło pełnią rolę mitu założycielskiego Opery Śląskiej. Powstały wokół jego osoby zespół, od samego początku zaliczany był do czołowych muzycznych scen teatralnych w kraju. Skupiał doświadczonych artystów i sławnych śpiewaków operowych. Z chwilą przyjazdu w październiku 1945 r. na [[Śląsk]], przesiedlonego zespołu operowego teatru lwowskiego, rozbudowany został o solistów, członków chóru, orkiestrę, balet oraz pracowników obsługi sceny i widowni. W tej sytuacji potrzeba własnej siedziby stała się pilną koniecznością. W konsekwencji jesienią zespół przeniesiony został do Bytomia, gdzie 29 listopada 1945 r. odbyło się pierwsze przedstawienie ‘’Halk’’i S. Moniuszki. Zbudowany w latach 1899-1901 wg projektu Aleksandra Böhma w stylu neoklasycznym, z elementami empiryzmu i secesji budynek byłego niemieckiego Teatru Miejskiego, obok sali teatralnej z dwoma balkonami i bocznymi lożami, posiadał w ramach jednej architektonicznej bryły także obszerną salę koncertową. Usytuowany w centralnym punkcie miasta, systematycznie modernizowany i wzbogacany o nowe urządzenia techniczne, należy dziś do jego najcenniejszych zabytkowych obiektów architektonicznych miasta. Tam też do 30 XI 1949 r. zespół występował pod nazwą „Opera Katowicka z siedzibą w Bytomiu”. Kolejna zmiana nazwy nastąpiła z chwilą upaństwowienia placówki 1 IX 1949 r., kiedy to pojawiła się nazwa „Opera Śląska w Bytomiu”. W jej repertuarze od początku znajdowała się klasyka muzyki operowej, dzieła m. in. G. Pucciniego ‘’Tosca’’, ‘’Madame Butterfly’’ i ‘’Cyganeria’’ G. Verdiego, ‘’Traviata’’, ‘’Aida’’ i ‘’Rigoletto’’, G. Bizeta, ‘’Carmen’’, G. Rossiniego, ‘’Cyrulik sewilski’’, Ch. Gounoda, ‘’Faust’’, L. Delibesa, ‘’Lakmea’’ i J. Offenbacha ‘’Opowieści Hoffmanna’’, a także z kręgu klasyki narodowej przede wszystkim twórczość S. Moniuszki: ‘’Halka’’, ‘’Straszny dwór’’ i ‘’Verbum Nobile’’ oraz polskie prapremiery wybitnych XX-wiecznych kompozytorów polskich<ref>L. Różycki dla potrzeb zespołu odtworzył zagubioną partyturę swojej opery Casanowa. Reż. B. Fotygo-Folański, scen. K. Gajewski, prem. 6 I 1951 r.</ref>.\nBiorąc pod uwagę trudne polsko-niemieckie kontakty teatralne w latach międzywojennych, premiera ta miała wymiar symbolu<ref>Całość reżyserował A. Dobosz. Zespołem orkiestry organizującej się Filharmonii Śląskiej dyrygował asystent A. Toscaniniego z La Scali Z. Dymek, a scenografię z ocalałych i pozbieranych zewsząd dekoracji, opracował E. Janicki. Choreografię przygotował J. Fabian. W rolach tytułowych wystąpiła: W. Calma – Halka, L. Finze - Jontek, O. Szamborowska - Zofia, A. Hiolski - Janusz, H. Paciejewski – Stolnik, A. Dobosz – Góral, Szlachcic I, J. Pasławski – Szlachcic II, A. Kopciuszewski – Janusz, Dziemba, S. Dobiasz – Dudziarz. Całości towarzyszył chór i balet Śląskiego Teatru Muzycznego W. Śliwskiego. Sprawami administracyjnymi i finansowymi kierowali T. Bursztynowicz i I. Kuczyńska.</ref>. Jej realizacja, była nie tylko kontynuację górnośląskiej tradycji operowej<ref>Z nowym sezon pod nadzorem artystycznym Didura 15 września 1945 r. zespół zaprezentował ''Toskę'' Pucciniego. Tym razem jej kierownictwo muzyczne objął J. Sillich, reżyserował F. Kuligowski, a scenografię opracował J. Kosiński. W rolach głównych wystąpili m. in.: W. Calma – Tosca, L. Finze – Cavaradossi, A. Hiolski – baron Scarpia, a także A. Wiktor – jako Cezare Angelotti.</ref>, ale i próbą definiowania od nowa oblicza ideowego Górnego Śląska, u podstaw którego tkwiła heroiczna postawa kilkudziesięciu artystów, skupionych wokół idei teatru operowego i samego Didura<ref>por. G. Golik-Szarawarska: Lwowski rodowód Opery na Śląsku po II wojnie światowej. Rekonesans badawczy. W: Niezwykła więź Kresów Wschodnich i Zachodnich. Wpływ lwowian na rozwój nauki i kultury na Górnym Śląsku po 1945 r. Praca zbiorowa pod red. K. Heskiej-Kwaśniewicz, A. Ratusznej i E. Żurawskiej. Katowice 2012, s. 135-153.</ref>. Jego też postać i dzieło pełnią rolę mitu założycielskiego Opery Śląskiej. Powstały wokół jego osoby zespół, od samego początku zaliczany był do czołowych muzycznych scen teatralnych w kraju. Skupiał doświadczonych artystów i sławnych śpiewaków operowych. Z chwilą przyjazdu w październiku 1945 r. na [[Śląsk]], przesiedlonego zespołu operowego teatru lwowskiego, rozbudowany został o solistów, członków chóru, orkiestrę, balet oraz pracowników obsługi sceny i widowni. W tej sytuacji potrzeba własnej siedziby stała się pilną koniecznością. W konsekwencji jesienią zespół przeniesiony został do Bytomia, gdzie 29 listopada 1945 r. odbyło się pierwsze przedstawienie ''Halki'' S. Moniuszki. Zbudowany w latach 1899-1901 wg projektu Aleksandra Böhma w stylu neoklasycznym, z elementami empiryzmu i secesji budynek byłego niemieckiego Teatru Miejskiego, obok sali teatralnej z dwoma balkonami i bocznymi lożami, posiadał w ramach jednej architektonicznej bryły także obszerną salę koncertową. Usytuowany w centralnym punkcie miasta, systematycznie modernizowany i wzbogacany o nowe urządzenia techniczne, należy dziś do jego najcenniejszych zabytkowych obiektów architektonicznych miasta. Tam też do 30 XI 1949 r. zespół występował pod nazwą „Opera Katowicka z siedzibą w Bytomiu”. Kolejna zmiana nazwy nastąpiła z chwilą upaństwowienia placówki 1 IX 1949 r., kiedy to pojawiła się nazwa „Opera Śląska w Bytomiu”. W jej repertuarze od początku znajdowała się klasyka muzyki operowej, dzieła m. in. G. Pucciniego ''Tosca'', ''Madame Butterfly'' i ''Cyganeria'' G. Verdiego, ''Traviata'', ''Aida'' i ''Rigoletto'', G. Bizeta, ''Carmen'', G. Rossiniego, ''Cyrulik sewilski'', Ch. Gounoda, ''Faust'', L. Delibesa, ''Lakmea'' i J. Offenbacha ''Opowieści Hoffmanna'', a także z kręgu klasyki narodowej przede wszystkim twórczość S. Moniuszki: ''Halka'', ''Straszny dwór'' i ''Verbum Nobile'' oraz polskie prapremiery wybitnych XX-wiecznych kompozytorów polskich<ref>L. Różycki dla potrzeb zespołu odtworzył zagubioną partyturę swojej opery ''Casanowa''. Reż. B. Fotygo-Folański, scen. K. Gajewski, prem. 6 I 1951 r.</ref>.\nZasługą znakomitego zespołu wykonawców był fakt, że w pierwszych sezonach powojennych Opera Śląska zajmowała pozycję najwybitniejszego polskiego zespołu operowego w kraju, obok reaktywowanej z czasem Opery w Poznaniu, Opery Warszawskiej i Opery we Wrocławiu. Po nagłej śmierci A. Didura 7 stycznia 1946 r., kierownictwo artystyczne teatru objął światowej sławy baryton, później tenor, a równocześnie profesor PWSM w Katowicach, Stefan Belina-Skupniewski (1946-1953). Funkcję dyrektora pełnił początkowo Tadeusz Bursztynowicz, a następnie Stefan Syryłło. Z kolei pierwszymi solistami zespołu w latach 1945-1953 m. in. byli: Wiktoria Calma, Franciszka Denis-Słoniewska, Antonina Kawecka, Jadwiga Lachetówna, Barbara Sawicka, Romuald Cyganik, Stefan Dobiasz, Adam Dobosz, Lesław Finze, Andrzej Hiolski, Adam Kopciuszewski, Henryk Paciejewski. Równocześnie debiutowali w nim m. in. Barbara Kostrzewska, Anna Lorenc, Natalia Stokowacka, Krystyna Szczepańska, Jolanta Wrożyna, Włodzimierz Hiolski-Lwowicz, Antoni Majak, Wiesław Ochman, Bogdan Paprocki, Romuald Tesarowicz. W gronie natomiast tancerzy uwagę zwracały występy Barbary Bittnerówny, Olgi Sawickiej, Witolda Borkowskiego, Lucyny Sotomskiej, Leokadii Zienko, Bolesława Bolewicza i innych<ref>por. L. Markiewicz: Dokonania muzyczne. „Kultura Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego”. Praca pod red. M. Fazana i A. Linerta. Katowice 1982, s. 149.</ref>.\nTeatr w ramach integracji i repolonizacji regionu z macierzą od początku swojego istnienia prowadził intensywną działalność objazdową. Zrealizowane z pieczołowitością i rozmachem dzieła klasyki literatury operowej, operetkowej i baletowej, budziły powszechny zachwyt. Po 1949 r. były to utwory m. in. A. Mozarta, P. Czajkowskiego, L. Różyckiego<ref>L. Różycki dla potrzeb zespołu odtworzył zagubioną partyturę swojej opery Casanowa. Premiera jej w reż. B. Fotygo-Folańskiego, scen. K. Gajewskiego, odbyła się 6 I 1951 r.</ref>, G. Donizettiego, S. Moniuszki, G. Pucciniego, B. Smetany i G. Verdiego. Dodatkowo osobną grupę stanowiły spektakle baletowe, w tym m. in. pierwsza po wojnie premiera baletu ‘’Pan Twardowski’’ w realizacji S. Miszczyka (10 IV 1948 r.), z udziałem E. Koziarskiego w roli Mistrza Twardowskiego, czy też prapremiery baletów J. Maklakiewicza ‘’Cagliostro w Warszawie’’ i ‘’Złota Kaczka’’ oraz ‘’Kopciuszek’’ S. Prokofiewa. Wysoki poziom artystyczny przygotowywanych w latach 1945-1953 widowisk, dokumentują liczne nagrody i wyróżnienia.\nTeatr w ramach integracji i repolonizacji regionu z macierzą od początku swojego istnienia prowadził intensywną działalność objazdową. Zrealizowane z pieczołowitością i rozmachem dzieła klasyki literatury operowej, operetkowej i baletowej, budziły powszechny zachwyt. Po 1949 r. były to utwory m. in. A. Mozarta, P. Czajkowskiego, L. Różyckiego<ref>L. Różycki dla potrzeb zespołu odtworzył zagubioną partyturę swojej opery ''Casanowa''. Premiera jej w reż. B. Fotygo-Folańskiego, scen. K. Gajewskiego, odbyła się 6 I 1951 r.</ref>, G. Donizettiego, S. Moniuszki, G. Pucciniego, B. Smetany i G. Verdiego. Dodatkowo osobną grupę stanowiły spektakle baletowe, w tym m. in. pierwsza po wojnie premiera baletu ''Pan Twardowski'' w realizacji S. Miszczyka (10 IV 1948 r.), z udziałem E. Koziarskiego w roli Mistrza Twardowskiego, czy też prapremiery baletów J. Maklakiewicza ''Cagliostro w Warszawie'' i ''Złota Kaczka'' oraz ''Kopciuszek'' S. Prokofiewa. Wysoki poziom artystyczny przygotowywanych w latach 1945-1953 widowisk, dokumentują liczne nagrody i wyróżnienia.\nPrezentowane zarówno na terenie województwa, jak i na wyjeździe przedstawienia, za każdym razem przyjmowane były z entuzjazmem, czego przykładem były m. in. miesięczne występy w sierpniu 1947 r. w Warszawie i równie miesięczne występy w roku następnym we Wrocławiu, za każdym razem z repertuarem kilku oper, w tym m. in. z ''Aidą'' G. Verdiego, wystawioną dla 9 tys. widzów w Hali Ludowej we Wrocławiu 1 IX 1948 r. z okazji Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju.\nFakt powołania jej do życia<ref> Operetka Śląska do życia powołana została w wyniku podjętej uchwały sejmowej 13 IV 1952 r. jako druga scena Opery Śląskiej.</ref>, był wynikiem zapotrzebowania widowni śląskiej na lżejsze widowiska muzyczne i zapoczątkował falę narodzin kolejnych zespołów operetkowych w kraju. Trzon zespołu gliwickiego tworzyli Z. Lipczyński – dyrygent, B. Fotygo-Folański – reżyser i T. Gryglewski – scenograf i inni. Zespół od początku z wielkim powodzeniem realizował klasyczne widowiska operetkowe. Swoją działalność zainaugurował 11 X 1952 r. premierą ‘’Krainy uśmiechu’’ F. Lehára, w reż. B. Fotygo-Folańskiego. Tym samym otwarta została pierwsza w powojennej Polsce operetka „państwowa”, a jednocześnie pierwszy stały teatr w powojennych Gliwicach. Nowo powstały Teatr siedzibę zyskał w zaadaptowanym dla potrzeb sceny starym Domu Strzelców gliwickiego Bractwa Kurkowego przy ul. Nowy Świat 55/57, w którym już w 1827 r. występowały gościnnie teatry objazdowe. Jego zły stan techniczny sprawiał, że przez następne dziesięciolecia gmach poddawany był rozbudowie i systematycznym remontom. W latach dominującego w polityce i kulturze socrealizmu, muzyczne obrazy z życia wyższych sfer, przewrotnie włączone zostały w dzieło budowy podstaw nowego sytemu politycznego.\nDo czasu usamodzielnienia się Operetki Śląskiej 1 X 1955 r., w jej repertuarze były m. in. dzieła J. Offenbacha, E. Kálmána i O. Straussa, a także J. Milutina i I. Dunajewskiego. W konsekwencji Teatr w krótkim czasie zdobył spore uznanie wśród mieszkańców miasta i regionu. Ponadto poza intensywną działalnością objazdową, w drugiej połowie lat pięćdziesiątych dyrekcją Operetki podjęła inicjatywę powołania do życia drugiej stałej sceny w gmachu Teatru Miasta Chorzowa przy ul. Sienkiewicza 4. Prowadzona w jego pomieszczeniach od pierwszych powojennych miesięcy działalność impresaryjna, sprawiała, że w kręgu władz miejskich odżyła przedwojenna idea powołania do życia na terenie miasta samodzielnej placówki teatralnej. Dla Gliwic przewidywano repertuar przede wszystkim operetkowy, w tym także dzieła typu opery komicznej, a dla Chorzowa komedie muzyczne, w tym m. in. współczesnych polskich autorów i kompozytorów o charakterze kameralnym oraz wodewile i farsy. W tym celu zespół powiększono o 27 etatów<ref>Zaangażowano dodatkowo m. in. następujących solistów: B. Kwaskowską, L. Zienko, F. Hollikowskiego, M. Kobielskiego, T. Molskiego, W. Sawickiego i M. Witkowskiego. W sezonie następnym do zespołu dokooptowano jeszcze m. in. J. Krzywoszewską, A. Jarosza, J. Wesołowskiego oraz reżyserkę B. Kilkowską. Równolegle w obu sezonach prowadzono przesłuchania dla ubiegających się do chóru, orkiestry i baletu.</ref>.\nOtwarcie chorzowskiego Teatru Komedii Muzycznej nastąpiło 26 X 1957 r. ‘’Królem włóczęgów’’ R. Frimla, w instrumentacji H. Czyża, pod kierownictwem muzycznym W. Rowickiego, w inscenizacji i reżyserii D. Baduszkowej, choreografii F. Parnella i scenografii J. Kłosowskiego<ref>W gronie wykonawców byli czołowi artyście gliwickiego zespołu, w tym m.in. W. Polańska, S. Ptak, E. Arska-Krasiejko, W. Michalski, M. Gabrielli, A. Sawin, M. Polakowa, J. Orawiec i R. Wojtkowski.</ref>. Krytyka zgodnie chwaliła dobór realizatorów i fakt wystawienia po raz pierwszy w Polsce w całości operetki o Villonie. W sumie w Chorzowie do końca 1960 r. odbyło się dziewięć premier muzycznych.\nOtwarcie chorzowskiego Teatru Komedii Muzycznej nastąpiło 26 X 1957 r. ''Królem włóczęgów'' R. Frimla, w instrumentacji H. Czyża, pod kierownictwem muzycznym W. Rowickiego, w inscenizacji i reżyserii D. Baduszkowej, choreografii F. Parnella i scenografii J. Kłosowskiego<ref>W gronie wykonawców byli czołowi artyście gliwickiego zespołu, w tym m.in. W. Polańska, S. Ptak, E. Arska-Krasiejko, W. Michalski, M. Gabrielli, A. Sawin, M. Polakowa, J. Orawiec i R. Wojtkowski.</ref>. Krytyka zgodnie chwaliła dobór realizatorów i fakt wystawienia po raz pierwszy w Polsce w całości operetki o Villonie. W sumie w Chorzowie do końca 1960 r. odbyło się dziewięć premier muzycznych.\nInicjatywa ta będąc efektem wyzwolonych w połowie lat pięćdziesiątych oddolnych działań społeczno-kulturalnych, przy równoczesnym ożywieniu środowisk twórczych, była jedną z ostatnich prób, jakkolwiek nieudaną, budowy instytucjonalnych podstaw muzycznej bazy teatralnej w województwie. Na lata 1956-1960 przypadł bowiem ostatecznie czas formowania się w tym zakresie powojennego stanu posiadania w województwie liczby teatrów muzycznych. Po powstałej w 1945 r. Operze Śląskiej i w 1952 r. Operetce Śląskiej w Gliwicach, Teatr Komedii Muzycznej w Chorzowie, był kolejną próbą<ref>Por. A. Linert: Powojenny Teatr Miasta Chorzowa. [W:] „Zeszyty Chorzowskie”, t. 9, pod red. Z. Kapały. Chorzów 2008, ss. 169 – 177.</ref>.\nW repertuarze Opery w tym czasie odnajdujemy początkowo m. in. ‘’Otella’’ G. Verdiego, ‘’Holendra Tułacza’’ R. Wagnera, ‘’Don Juana’’ W. A. Mozarta, ‘’Zaręczyny w klasztorze’’ S. Prokofiewa i ‘’Carmen’’ G. Bizeta. Z chwilą przejęcia kierownictwa artystycznego przez B. Jankowskiego, pojawiły się dzieła m. in. B. Brittena ‘’Albert Herring’’, B. Bartoka ‘’Cudowny mandaryn’’, R. Straussa ‘’Arabella’’ i ‘’Kawaler srebrnej róży’’ oraz G. Verdiego ‘’Rigoletto’’, U. Giordano ‘’Andre Cheniér’’, a także prapremiera opery Józefa Świdra ‘’Magnus’’. Do klasyki operowej i baletowej nawiązywano także w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, wystawiając m. in. ‘’Fausta’’ Ch. Gounoda, ‘’Aidę’’ G. Verdiego, ‘’Carmen’’ G. Bizeta, ‘’Manon Lescaut’’ G. Pucciniego, ‘’Normę’’ V. Belliniego, ‘’Pajace’’ R. Leoncavalla, ‘’Nabucco’’ G. Verdiego<ref> Premiera Nabucco 28 V 1983 r. w reż. L. Hellwiga-Górzyńskiego, zrealizowana w sytuacji zawieszonego stanu wojennego, była odczytywana jako manifestacja na rzecz ideałów wolności.</ref>, ‘’Toscę’’ G. Pucciniego, ‘’Rycerskość wieśniaczą’’ P. Mascagniego, a także operetkę J. Offenbacha ‘’Rycerz Sinobrody’’ i musical M. Leigha ‘’Don Kichote’’, a obok tego romantyczny balet A. Adama ‘’Giselle’’ i P. Czajkowskiego ‘’Jezioro łabędzie’’. Sporo miejsca zajmowały też współczesne dzieła T. Bairda i J. Szajny-Lewandowskiej oraz dwie opery J. Świdra ‘’Wit Stwosz’’ i ‘’Bal baśni’’<ref> L. Markiewicz: Dokonania muzyczne …, op.cit., s. 153.</ref>.\nW repertuarze Opery w tym czasie odnajdujemy początkowo m. in. ''Otella'' G. Verdiego, ''Holendra Tułacza'' R. Wagnera, ''Don Juana'' W. A. Mozarta, ''Zaręczyny w klasztorze'' S. Prokofiewa i ''Carmen'' G. Bizeta. Z chwilą przejęcia kierownictwa artystycznego przez B. Jankowskiego, pojawiły się dzieła m. in. B. Brittena ''Albert Herring'', B. Bartoka ''Cudowny mandaryn'', R. Straussa ''Arabella'' i ''Kawaler srebrnej róży'' oraz G. Verdiego ''Rigoletto'', U. Giordano ''Andre Cheniér'', a także prapremiera opery Józefa Świdra ''Magnus''. Do klasyki operowej i baletowej nawiązywano także w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, wystawiając m. in. ''Fausta'' Ch. Gounoda, ''Aidę'' G. Verdiego, ''Carmen'' G. Bizeta, ''Manon Lescaut'' G. Pucciniego, ''Normę'' V. Belliniego, ''Pajace'' R. Leoncavalla, ''Nabucco'' G. Verdiego<ref> Premiera ''Nabucco'' 28 V 1983 r. w reż. L. Hellwiga-Górzyńskiego, zrealizowana w sytuacji zawieszonego stanu wojennego, była odczytywana jako manifestacja na rzecz ideałów wolności.</ref>, ''Toscę'' G. Pucciniego, ''Rycerskość wieśniaczą'' P. Mascagniego, a także operetkę J. Offenbacha ''Rycerz Sinobrody'' i musical M. Leigha ''Don Kichote'', a obok tego romantyczny balet A. Adama ''Giselle'' i P. Czajkowskiego ''Jezioro łabędzie''. Sporo miejsca zajmowały też współczesne dzieła T. Bairda i J. Szajny-Lewandowskiej oraz dwie opery J. Świdra ''Wit Stwosz'' i ''Bal baśni''<ref> L. Markiewicz: Dokonania muzyczne …, op.cit., s. 153.</ref>.\nZ kolei Operetka Śląska uprawiała niemal wszystkie klasyczne gatunki operetki, komedii muzycznej, w tym także utwory kompozytorów śląskich. Wypełniała w ten sposób istniejące na tym terenie zapotrzebowanie na muzykę lżejszego gatunku. Jej pierwszym dyrektorem był Mieczysław Teliszewski, a do 1957 r. kierownikiem artystycznym Wacław Śniady. Po nim na krótko funkcję tą pełnił Bolesław Jankowski, po czym zastąpił go Michał Ślaski. W tym też czasie nastąpiła stabilizacja zarówno klasycznej formy operetki, jak i samego zespołu jako instytucji kultury. Towarzyszyły temu poszukiwania w zakresie rodzimych propozycji repertuarowych, jak i próby prezentacji amerykańskiego musicalu. Nie bez znaczenia była początkowo już w latach 1955-1958 obecność w zespole na stanowisku reżysera D. Baduszkowej, podejmującej próby sformułowania własnej formuły gatunkowej operetki klasycznej, opartej na ‘’literackiej tradycji komedii muzycznej’’<ref> J. Mikołajczyk: Operetka przy Nowym Świecie: historia teatru muzycznego w Gliwicach w latach 1952-2015 . Gliwice 2016, s. 85. </ref>, odwołującej się do współczesnej rodzimej twórczości i solidnego aktorstwa muzycznego. W trakcie przygotowywanych przez nią premier: ‘’Cnotliwej Zuzanny’’ J. Gilberta, ‘’Dyrektora te¬atru’’ W. A. Mozarta, ‘’Rose-Marie’’ R. Frimla i ‘’Przygody w Rio’’ K. Loubego, współpracowała m.in. z W. Rowickim, K. Stryjem i J. Procnerem. Z czasem pojawiła się P. Abrahama ‘’Tangolita’’ i ‘’Kwiat Hawai’’, Straussa ‘’Baron cygański’’, Moniuszki ‘’Nowy Don Kiszot’’, K. Zellera ‘’Ptasznik z Tyrolu’’, ponownie Straussa ‘’Noc w Wenecji’’. Równocześnie zaczęły, z początku nieśmiało, pojawiać się w repertuarze pierwsze widowiska musicalowe ‘’Can-Can’’ C. Poertera i B. Lane’a ‘’Tęcza Finiana’’. Był to zatem w tym czasie jeden z najciekawszych zespołów operetkowych w kraju.\nZ kolei Operetka Śląska uprawiała niemal wszystkie klasyczne gatunki operetki, komedii muzycznej, w tym także utwory kompozytorów śląskich. Wypełniała w ten sposób istniejące na tym terenie zapotrzebowanie na muzykę lżejszego gatunku. Jej pierwszym dyrektorem był Mieczysław Teliszewski, a do 1957 r. kierownikiem artystycznym Wacław Śniady. Po nim na krótko funkcję tą pełnił Bolesław Jankowski, po czym zastąpił go Michał Ślaski. W tym też czasie nastąpiła stabilizacja zarówno klasycznej formy operetki, jak i samego zespołu jako instytucji kultury. Towarzyszyły temu poszukiwania w zakresie rodzimych propozycji repertuarowych, jak i próby prezentacji amerykańskiego musicalu. Nie bez znaczenia była początkowo już w latach 1955-1958 obecność w zespole na stanowisku reżysera D. Baduszkowej, podejmującej próby sformułowania własnej formuły gatunkowej operetki klasycznej, opartej na ''literackiej tradycji komedii muzycznej''<ref> J. Mikołajczyk: Operetka przy Nowym Świecie: historia teatru muzycznego w Gliwicach w latach 1952-2015 . Gliwice 2016, s. 85. </ref>, odwołującej się do współczesnej rodzimej twórczości i solidnego aktorstwa muzycznego. W trakcie przygotowywanych przez nią premier: ''Cnotliwej Zuzanny'' J. Gilberta, ''Dyrektora te¬atru'' W. A. Mozarta, ''Rose-Marie'' R. Frimla i ''Przygody w Rio'' K. Loubego, współpracowała m.in. z W. Rowickim, K. Stryjem i J. Procnerem. Z czasem pojawiła się P. Abrahama ''Tangolita'' i ''Kwiat Hawai'', Straussa ''Baron cygański'', Moniuszki ''Nowy Don Kiszot'', K. Zellera ''Ptasznik z Tyrolu'', ponownie Straussa ''Noc w Wenecji''. Równocześnie zaczęły, z początku nieśmiało, pojawiać się w repertuarze pierwsze widowiska musicalowe ''Can-Can'' C. Poertera i B. Lane’a ''Tęcza Finiana''. Był to zatem w tym czasie jeden z najciekawszych zespołów operetkowych w kraju.\nMianem czołowej rozrywkowej sceny muzycznej określano Operetkę Śląską także w latach dyrekcji Mieczysława Tokarskiego (1965-1982), kiedy to zespół w znacznym stopniu wskazywał mające niebawem obowiązywać w polskich teatrach muzycznych trendy. Obok klasycznej operetki i twórczości rodzimej, wyznaczały je przede wszystkim pierwsze musicale. Przykładem tego na wstępie było ''Daj buzi, Kate'' C. Portera, ''Człowiek z La Manczy'' M. Leigha, z pamiętną tytułową rolą Stanisława Ptaka, ''Hello, Dolly!'' J. Hermana i ''My Fair Lady'' F. Loewe, a obok tego wystawiona w 1969 r., zapomniana operetka S. Moniuszki ''Ideał''. Dominowała jednak operetka klasyczna, w tym m. in. ''Hrabina Marica'' E. Kálmána, ''Piękna Helena'' J. Offenbacha, ''Cnotliwa Zuzanna'' J. Gilberta, ''Wesoła wdówka'' F. Lehára, ''Polska krew'' O. Nedbala, ''Zemsta nietoperza'' J. Straussa, ''Róża wiatrów'' B. Mokrousowa, ''Bajadera'' E. Kálmána i ''Krół walca'' J. Straussa. One wyznaczały też zrównoważony, stabilny charakter pracy zespołu. Bogaty był także repertuar rodzimy, jakkolwiek nie zawsze odkrywczy. Niemniej był to czas, kiedy w Operetce Śląskiej zaczęto godzić interesy klasycznej operetki i początkującego na scenach polskich musicalu. Równocześnie podejmowane były próby przezwyciężenia skonwencjonalizowanego aktorstwa operetkowego, co z czasem doprowadziło do zmian w zakresie rygorów dobrego warsztatu aktorskiego.\nKlasyczna operetka dominowała także w latach dyrekcji Zdzisława Kalemby (1982-1990), kiedy to w repertuarze odnajdujemy ''Tysiąc i jedną noc'' J. Straussa, ''Ptasznika z Tyrolu'' K. Zellera, ''Orfeusza w piekle'' J. Offenbacha, ''Manewry jesienne'' E. Kálmána i ''Noc w Wenecji'' J. Straussa. Wyjątkiem na skalę sukcesu Europy Wschodniej była natomiast prapremiera musicalu ''West Side Story'' L. Bernsteina w reż. Tadeusza Wiśniewskiego, zrealizowana wspólnie ze słuchaczami istniejącego przy Operetce Śląskiej od 1983 r. Studium Wokalno-Baletowego, pracującego pod kierownictwem Marcela Pałczyńskiego. Zachodzące od tego czasu zmiany sprawiły, że w miejsce bajkowego świata utworów Straussa, Lehára, Kálmána, Offenbacha i epoki fin de siècle'u, pojawiło się zapotrzebowanie na musical, gatunek muzyczny przesuwający repertuar operetkowy w stronę zachodniej kultury komercyjnej. Formą instytucjonalizacji tych zamierzeń było powołanie do życia Teatru Rozrywki w Chorzowie, który był nie tylko wyrazem wygórowanych ambicji politycznych ówczesnego przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji Macieja Szczepańskiego, ale i próbą przezwyciężenia stabilizacji muzycznego życia teatralnego regionu.\nNa wstępie, z myślą o kształceniu własnej kadry młodych tancerzy i wokalistów, w listopadzie 1978 r. do życia powołano Studium Wokalno-Taneczne. Pierwsza grupa 26 absolwentów opuściła je we wrześniu 1980 r. Inauguracyjna premiera z udziałem widowni, sztuki Tadeusza Ryłko ‘’Trala-Trala-Tralalińscy’’, odbyła się jeszcze w warunkach teatru w przebudowie, z chwilą objęcia dyrekcji i kierownictwa artystycznego przez Dariusza Miłkowskiego w 1984 r. Decyzja o przejęciu zespołu przez Wydział Kultury i Sztuki UW pod oficjalną nazwą "Państwowy Teatr Rozrywki w Chorzowie" zapadła 1 stycznia 1985 r. Status instytucji artystycznej Teatr uzyskał 1 IV 1985 r.<ref> Koncert inaugurujący działalność teatru, zatytułowany Śpiewają aktorzy, odbył się 29 IX 1985 r.</ref> Od początku swojego istnienia, obok własnej działalności artystycznej, był on miejscem intensywnej działalności impresaryjnej.\nNa wstępie, z myślą o kształceniu własnej kadry młodych tancerzy i wokalistów, w listopadzie 1978 r. do życia powołano Studium Wokalno-Taneczne. Pierwsza grupa 26 absolwentów opuściła je we wrześniu 1980 r. Inauguracyjna premiera z udziałem widowni, sztuki Tadeusza Ryłko ''Trala-Trala-Tralalińscy'', odbyła się jeszcze w warunkach teatru w przebudowie, z chwilą objęcia dyrekcji i kierownictwa artystycznego przez Dariusza Miłkowskiego w 1984 r. Decyzja o przejęciu zespołu przez Wydział Kultury i Sztuki UW pod oficjalną nazwą "Państwowy Teatr Rozrywki w Chorzowie" zapadła 1 stycznia 1985 r. Status instytucji artystycznej Teatr uzyskał 1 IV 1985 r.<ref> Koncert inaugurujący działalność teatru, zatytułowany ''Śpiewają aktorzy'', odbył się 29 IX 1985 r.</ref> Od początku swojego istnienia, obok własnej działalności artystycznej, był on miejscem intensywnej działalności impresaryjnej.\nW jego repertuarze znajdowały się wybitne dzieła światowej sztuki musicalowej, m. in. ''Cabaret'' J. Kandera ,''Skrzypek na dachu'' J. Bocka, ''The Rocky horror show'' R. O'Briena czy ''Jesus Christ Superstar'' A. L. Webera oraz prapremiera ''Evity'' A. L. Webbera – wszystkie w reż. Marcela Kochańczyka, a obok tego ''Ocean niespokojny'' A. Rybnikowa w reż. D. Miłkowskiego, następnie ''Człowieka z La Manchy'' M. Leigha oraz ''Pocałunek kobiety – pająka'' J. Kandera w reż. Tomasza Obary. W ostatnich latach listę tą uzupełniły m. in. ''The Canterville Ghost'' J. Williamsa, ''Dyzma – musical'' W. Młynarskiego i W. Korcza, ''West Side Story'' L. Bernsteina, ''Przebudzenie wiosny'' R. Satera i D. Sheika, ''Jekyll & Hyde'' F. Wildhorna i L. Bricusse’a, ''Gottland'' M. Szczygła, ''Dumrul Szalony'' G. Dilmena i B. Tongura oraz ''Niedziela w parku z Georgem'' S. Sondheima i J. Lapine'a. Poza prezentacją kanonu światowego musicalu, w repertuarze Teatru odnajdujemy prapremiery widowisk muzycznych, powstałych specjalnie dla tej sceny. Przykładem tego były m. in. ''Terapia Jonasza'' J. Bończyka oraz dwa spektakle P. Demirskiego ''Położnice szpitala św. Zofii'' oraz ''Bierzcie i jedzcie'' w reż. M. Strzępki. Osobny nurt wyznaczały widowiska dramatyczne i komediowe.\nTeatr dysponuje Dużą Sceną na 582 miejsca i Małą Sceną na 100 miejsc. Po przeprowadzonej w latach 2007-2009 przebudowie i modernizacji według projektu Jerzego Stożka, imponuje pięknem swojej kilkakrotnie nagradzanej architektury<ref>24 VI 2010 r. Dariusz Miłkowski podczas uroczystej Sesji Rady Miejskiej w Chorzowie otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Chorzowa oraz symboliczny klucz do bram miasta.</ref>. Jest instytucją kultury samorządu województwa śląskiego i posiada status teatru marszałkowskiego. Od 1998 roku organizuje Wakacyjne Przeglądy Przedstawień, a od 2010 r. prowadził Obserwatorium Artystyczne ‘’Entrée’’ – projekt umożliwiający młodym, niezależnym twórcom teatralnym debiut sceniczny. Swoje widowiska prezentował m.in. w USA, Austrii, Niemczech, Czechach, Chorwacji i na Łotwie. W 2018 r. D. Miłkowski przeszedł na emeryturę. Stanowisko dyrektora objęła Aleksandra Gajewska, a kierownictwo artystyczne Jacek Bończyk.\nTeatr dysponuje Dużą Sceną na 582 miejsca i Małą Sceną na 100 miejsc. Po przeprowadzonej w latach 2007-2009 przebudowie i modernizacji według projektu Jerzego Stożka, imponuje pięknem swojej kilkakrotnie nagradzanej architektury<ref>24 VI 2010 r. Dariusz Miłkowski podczas uroczystej Sesji Rady Miejskiej w Chorzowie otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Chorzowa oraz symboliczny klucz do bram miasta.</ref>. Jest instytucją kultury samorządu województwa śląskiego i posiada status teatru marszałkowskiego. Od 1998 roku organizuje Wakacyjne Przeglądy Przedstawień, a od 2010 r. prowadził Obserwatorium Artystyczne "Entrée" – projekt umożliwiający młodym, niezależnym twórcom teatralnym debiut sceniczny. Swoje widowiska prezentował m.in. w USA, Austrii, Niemczech, Czechach, Chorwacji i na Łotwie. W 2018 r. D. Miłkowski przeszedł na emeryturę. Stanowisko dyrektora objęła Aleksandra Gajewska, a kierownictwo artystyczne Jacek Bończyk.\nNa niejednorodne lata 1990-1998, charakteryzujące się presją przemian politycznych i ekonomicznych reform, przypadł początkowo czas dyrekcji Tadeusza Wiśniewskiego, następnie Michaliny Growiec i Ewy Strzelczyk, z którą w roli dyr. artystycznego współpracowała Krystyna Westfal. Obecne w tym czasie w repertuarze musicale, m. in. ''My Fair Lady'' F. Loewe i ''Zorba'' J. Kandera, sąsiadowały z ''Frasquitą'' F. Lehára, ''Boccacciem'' F. Suppégo i ''Balem w Savoyu'' P. Abraháma. Pragnienie unowocześnienia repertuaru od początku towarzyszyło także dyrekcji Pawła Gabary w latach 1998-2015. Początkowo na wstępie zmuszony był on dostosować repertuar placówki do nowych warunków społeczno-ekonomicznych. W jego repertuarze obok musicali i operetek, znajdowały się opera, baśń muzyczna, a także widowiska farsowe. Rozpoczął od ''Orfeusza w piekle'' J. Offenbacha, po czym wystawił musical ''Chicago'' J. Kandera. Zmierzając w stronę nowoczesności i współczesnych kierunków muzycznych, w dalszej kolejności wystawił m. in. ''Oklahomę'' R. Rodgersa, ''Footloose – wrzuć luz!'' T. Snow – wielki przebój Broadwayu, który w Gliwicach miał swoją europejską prapremierę, a następnie ''Hello, Dolly!'' J. Hermana, ''42 ulica'' H. Warrena, ''Ragtime'' S. Flaherty’ego, ''High School Musical'' B. Louiselle’a, ''Tarzana'' P. Collinsa i ''Rodzinę Adamsów'' A. Lippa. Znacznie skromniejszy był dorobek z zakresu operetek, gdzie m. in. obok ''Ptasznika z Tyrolu'' K. Zellera, ''Księżniczki czardasza'' E. Kálmána, ''Wiedeńskiej krwi'' i ''Zemsty nietoperza'' J. Straussa, w repertuarze były: ''Kwiat Hawai'' P. Ábraháma, ''Wesoła wdówka'' F. Lehára i ''Noc w Wenecji'' J. Straussa, a także dwie opery: ''Cyrulik Sewilski'' G. Rossiniego i ''Carmen'' G. Bizeta. Ta ostatnia wystawiona została z chwilą przejęcia administracji nad „Ruinami Teatru Miejskiego”. Zbudowany w ramach kompleksu kulturalno-rozrywkowego w 1890 r. gmach byłego „Teatru Viktoria” okresowo wykorzystywany jest jako druga scena, obok czynnej od 1996 r. sceny „Kina Amok - Scena Bajka”. Był to zatem w tym czasie jeden z ciekawszych teatrów muzycznych w kraju, legitymujący się znakomitym dorobkiem artystycznym.\nStabilna okazała się być natomiast sytuacja Opery Śląskiej, mimo realizacji w połowie lat osiemdziesiątych gościnnych występów zagranicznych na trasie od Montrealu do Nowego Yorku z ‘’Halką’’ S. Moniuszki<ref>W 1985 r. podczas wyjazdy do USA i Kanady zespół wystąpił w: Toronto, Buffalo, Cleveland, Detroit, Chicago, Milwaukkee.</ref>, a następnie potrzeby przystosowania się do zachodzących zmian ustrojowych. Po półtorarocznej kadencji Jerzego Salwarowskiego dyrekcję i kierownictwo artystyczne Opery objął w wyniku ogłoszonego konkursu Tadeusz Serafin (1989-2016). Za jego kadencji realizowane były wielorakie formy muzyczne, a więc opery, operetki, musicale, balety i cantaty muzyczne. W repertuarze były m. in. ‘’Maksymilian Kolbe’’ D. Probsta<ref>W 1990 r. spektakl wystawiony został we Lwowie w Operze Lwowskiej.</ref>, ‘’Pokój Saren’’ L. Majewskiego i J. Skrzeka, ‘’Gioconda’’ A. Ponchiellego, ‘’Czarodziejski flet’’ i ‘’Don Giovanni’’ W. A. Mozarta, ‘’Traviata’’, ‘’Quo Vadis’’ F. Nowowiejskiego, ‘’Aida’’, ‘’Nabucco’’, ‘’Rigoletto’’, ‘’Ernani’’, ‘’Don Carlos’’, ‘’Moc przeznaczenia’’ G. Verdiego, ‘’Halka’’ i ‘’Straszny dwór’’ S. Moniuszki, ‘’Maria Stuarda’’ G. Donizettiego, ‘’Eugeniusz Oniegin’’ P. Czajkowskiego, ‘’Pajace’’ R. Leoncavalla, ‘’Cavalleria rusticana’’ P. Mascagniego, ‘’Tannhäuser’’ R. Wagnera, ‘’Borys Godunow’’ M. Musorgskiego, ‘’Cyganeria’’ i ‘’Madama Butterfly’’ G. Pucciniego, ‘’Orfeusz i Eurydyka’’ Ch. W. Glucka, ‘’Łucja z Lammermoor’’, ‘’Manru’’ I. J. Paderewskiego. ‘’Cyrulik sewilski’’ G. Rossiniego, ‘’Tosca’’ G. Pucciniego, ‘’Ubu Król’’ K. Pendereckiego. Natomiast wśród musicali odnajdujemy m. in. ‘’Zaczarowany bal’’ K. Gaertner i T. Kijonki, ‘’Phantoma’’ M. Yestona i A. Kopita i ‘’My Fair Lady’’ F. Loewe oraz z klasyki operetki ‘’Zemstę nietoperza’’, ‘’Wesołą wdówkę’’ F. Lehara i ‘’Barona cygańskiego’’ J. Straussa.\nStabilna okazała się być natomiast sytuacja Opery Śląskiej, mimo realizacji w połowie lat osiemdziesiątych gościnnych występów zagranicznych na trasie od Montrealu do Nowego Yorku z ''Halką'' S. Moniuszki<ref>W 1985 r. podczas wyjazdy do USA i Kanady zespół wystąpił w: Toronto, Buffalo, Cleveland, Detroit, Chicago, Milwaukkee.</ref>, a następnie potrzeby przystosowania się do zachodzących zmian ustrojowych. Po półtorarocznej kadencji Jerzego Salwarowskiego dyrekcję i kierownictwo artystyczne Opery objął w wyniku ogłoszonego konkursu Tadeusz Serafin (1989-2016). Za jego kadencji realizowane były wielorakie formy muzyczne, a więc opery, operetki, musicale, balety i cantaty muzyczne. W repertuarze były m. in. ''Maksymilian Kolbe'' D. Probsta<ref>W 1990 r. spektakl wystawiony został we Lwowie w Operze Lwowskiej.</ref>, ''Pokój Saren'' L. Majewskiego i J. Skrzeka, ''Gioconda'' A. Ponchiellego, ''Czarodziejski flet'' i ''Don Giovanni'' W. A. Mozarta, ''Traviata'', ''Quo Vadis'' F. Nowowiejskiego, ''Aida'', ''Nabucco'', ''Rigoletto'', ''Ernani'', ''Don Carlos'', ''Moc przeznaczenia'' G. Verdiego, ''Halka'' i ''Straszny dwór'' S. Moniuszki, ''Maria Stuarda'' G. Donizettiego, ''Eugeniusz Oniegin'' P. Czajkowskiego, ''Pajace'' R. Leoncavalla, ''Cavalleria rusticana'' P. Mascagniego, ''Tannhäuser'' R. Wagnera, ''Borys Godunow'' M. Musorgskiego, ''Cyganeria'' i ''Madame Butterfly'' G. Pucciniego, ''Orfeusz i Eurydyka'' Ch. W. Glucka, ''Łucja z Lammermoor'', ''Manru'' I. J. Paderewskiego. ''Cyrulik sewilski'' G. Rossiniego, ''Tosca'' G. Pucciniego, ''Ubu Król'' K. Pendereckiego. Natomiast wśród musicali odnajdujemy m. in. ''Zaczarowany bal'' K. Gaertner i T. Kijonki, ''Phantoma'' M. Yestona i A. Kopita i ''My Fair Lady'' F. Loewe oraz z klasyki operetki ''Zemstę nietoperza'', ''Wesołą wdówkę'' F. Lehara i ''Barona cygańskiego'' J. Straussa.\nSerafin jako utalentowany dyrygent oraz przedsiębiorczy i skuteczny menadżer, widowiska te z powodzeniem prezentował na licznych scenach krajowych i zagranicznych, w tym m. in. w Filharmonii Monachijskiej, Hamburgu i berlińskim Konzerthausie, a także Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku, Włoszech, Hiszpanii, Francji, Belgii, Holandii, Portugalii, Szwajcarii, Luksemburgu, Austrii, Szwecji, Holandii, Danii, Ukrainy oraz w Czechach i Słowacji. Wiele z nich nagrodzonych było Złotymi Maskami w niemal wszystkich podstawowych kategoriach. W ostatnich dziesięcioleciach Opera uhonorowana została także m. in. „Złotą Płytą”, a potem „Platynową Płytą” w kategorii „Muzyka klasyczna” za nagranie opery G. Verdiego ‘’Nabucco’’. Podobnie wyróżniony został dwupłytowy album „Opera Śląska poleca – hity operowe i operetkowe”, który w roku 2013 r. osiągnął status „Złotej Płyty”<ref>W kolekcji nagród Opery Śląskiej znajdują się także m. in.: Złoty, Platynowy i Kryształowy Laur Umiejętności i Kompetencji; MARKA – ŚLĄSKIE w kategorii „Kultura”, Nagroda Godła Promocyjnego – IKONA ŚLĄSKA 2011; Teatralna Nagroda Muzyczna im. Jana Kiepury za, m. in. „Przedstawienie Roku („Don Carlos”) oraz szereg ZŁOTYCH MASEK – teatralnych nagród Województwa Śląskiego – w takich kategoriach jak m.in.: „Spektakl Roku” (Don Carlos, Aida, Carmina burana) czy „Reżyseria” (Don Carlos, Carmina burana,„Tannhäuser).</ref>. Opera podobnie, jak i Teatr Rozrywki, jest instytucją kultury samorządu województwa śląskiego i posiada status teatru marszałkowskiego.\nZróżnicowany repertuar realizowany jest również i współcześnie, od 2016 r. pod dyrekcją Łukasza Goika. Przykładem tego jest m. in. w ostatnich latach ‘’Moc przeznaczenia’’ G. Verdiego, ‘’Romeo i Julia’’ Ch. Gounoda, a z zakresu klasyki operetki ‘’Księżniczka czardasza’’ I. Kálmána. Odnotowujemy także opery buffo: ‘’Rzekomą ogrodniczkę - La finta giardiniera’’ W. A. Mozarta i ‘’Don Desiderio’’ J. M. K. Poniatowskiego<ref> W dniach 10 i 11 listopada 2018 roku Chór Opery Śląskiej wziął udział w uroczystych obchodach 100-lecia zakończenia I wojny światowej w Paryżu.</ref>. W bieżącym repertuarze utrzymuje się ok. 30 tytułów dzieł światowej i krajowej literatury muzycznej. W sumie dorobek Opery Śląskiej liczy ponad 260 premier i prapremier oper, operetek i baletów.\nZróżnicowany repertuar realizowany jest również i współcześnie, od 2016 r. pod dyrekcją Łukasza Goika. Przykładem tego jest m. in. w ostatnich latach ''Moc przeznaczenia'' G. Verdiego, ''Romeo i Julia'' Ch. Gounoda, a z zakresu klasyki operetki ''Księżniczka czardasza'' I. Kálmána. Odnotowujemy także opery buffo: ''Rzekomą ogrodniczkę - La finta giardiniera'' W. A. Mozarta i ''Don Desiderio'' J. M. K. Poniatowskiego<ref> W dniach 10 i 11 listopada 2018 roku Chór Opery Śląskiej wziął udział w uroczystych obchodach 100-lecia zakończenia I wojny światowej w Paryżu.</ref>. W bieżącym repertuarze utrzymuje się ok. 30 tytułów dzieł światowej i krajowej literatury muzycznej. W sumie dorobek Opery Śląskiej liczy ponad 260 premier i prapremier oper, operetek i baletów.\nWersja z 19:22, 10 lut 2020


Opony oraz standardy - jamkar.eu\nZamawiając opony do samochodów cięższych i większych, trzeba stosować się do zaleceń fachowców, jacy wiedzą jak do poszczególnego pojazdu dostosować najbardziej odpowiednie opony. Niesamowicie istotne w wyborze są opony ciężarowe, jakie muszą spełniać kilka wyjątkowo ważnych czynników.\nPrzede wszystkim muszą dawać niesamowicie solidną przyczepność, jaka pozwoli przy maksymalnym obciążeniu i bardzo trudnej nawierzchni, zapewnić stabilność na drodze, aby w taki sposób kierowca miał możliwość bez trudu podróżować.\nRównież opony ciężarowe powinny być wytrzymałe na ciągłą pracę przez sporo godzin, a więc nie mogą się zbytnio nagrzewać, aby w ten sposób nie ulegały zbyt dużej eksploatacji. Opony ciężarowe głównie muszą być wytrzymałe, co jest niesamowicie ważne, biorąc pod uwagę fakt, że pojazdy ciężarowe są wyjątkowo ciężkie, a do tego transportują często nawet kilkutonowe ładunki, a więc praca opon jest zdecydowanie bardziej obciążona, a muszą one dać najwyższe bezpieczeństwo na drodze.\n. Są to pojazdy, jakie w dziale pojazdów osobowych, posiadają bardzo duże wymiary i są znacznie cięższe od typowych osobówek. Muszą one więc zawierać zdecydowanie szerszą średnicę i większy rozmiar, by gwarantowały one bardzo dobrą przyczepność i komfort jazdy, ale także by w żadne sposób nie oddziaływały nieodpowiednio na prędkość jazdy. W tym przypadku opony do SUV, także są narażone na sporą eksploatację, stąd też robione powinny być z surowca wytrzymałego na różnorodne nawierzchnie, a także powinny zawierać właściwej średnicy bieżnik, by odprowadzały one wszystkie niepożądane elementy spod kół.\nSzczególnie istotne, o ile nie najważniejsze są opony do pojazdów przemysłowych, jak przykładowo kombajn, czy traktor. Opony do traktora, zawierają zdecydowanie najbardziej odmienną konstrukcję, dlatego że przeznaczone one są szczególnie do pracy na ciężkim, grząskim, a także kamienistym terenie. Jak wiadomo traktor, jest pojazdem jaki wykorzystuje się bardzo często do każdego typu zadań, stąd też opony do traktora muszą być zrobione idealnie pod każdym względem, aby w ten sposób mieć okazję w pełni wykorzystywać moc tego pojazdu. Przede wszystkim od tylnych opon traktora wymaga się, aby radziły sobie w jakichkolwiek warunkach i na różnorodnej nawierzchni, stąd też ich produkcja jest niesamowicie skomplikowana, ale realizuje wszelkie wymagania.\nCiśnieniomierz nadgarstkowy to przymusowy przyrząd każdej osoby, jaka ma kłopoty z nadciśnieniem


DENKO po raz siódmy na moim blogu! | Ruda Maruda\nDENKO po raz siódmy na moim blogu!\nWczoraj były paczuszki, zakupy, nowości, a dzisiaj w końcu wzięłam się za zdenkowane produkty. Z mojej niebieskiej torby, puste opakowania zaczęły się wysypywać, więc trzeba było zrobić porządek. Denko, jak zwykle, jest z okresu 2 miesięcy - ostatni denkowy post publikowałam 2 lutego.\n1. Joanna, Naturia Color, Farby do włosów Płomienna Iskra, Beżowy blond. Jak już wiecie są to moje ulubione farby do włosów i póki co, nie mam zamiaru ich zmieniać na inne. Jedyne co to Złoty piasek tym razem zastąpiłam Beżowym blondem i kolorek wyszedł nieco inny - ale na plus :)\n2. SYOSS SILICONE FREE COLOR & VOLUME Szampon do włosów farbowanych lub z pasemkami. Dobrze oczyszcza włosy, delikatnie je nawilża, nie powoduje ich puszenia, nadaje włosom blasku i rozświetla moje rudości :)\n3. SYOSS SILICONE FREE COLOR & VOLUME Odżywka do włosów farbowanych lub z pasemkami. Ułatwia rozczesanie splątanych włosów, wygładza je, sprawia, że stają się miękkie i lekkie.\n4. Oliprox, Przeciwłupieżowy szampon z odżywką. Szampon dobrze radzi sobie w walce z łupieżem, nie plącze włosów, ułatwia ich rozczesywanie, wygładza je i zmiękcza.\n5. Eveline Cosmetics, Arganowa maska 8 w 1. Maska, przede wszystkim, ułatwia rozczesywanie włosów. Sprawia, ze włosy są odżywione, miękkie i dobrze nawilżone. Nie obciąża włosów i pięknie pachnie!\n6. Equilibra, Wzmacniający szampon przeciw wypadaniu włosów. Szampon bardzo dobrze radzi sobie z oczyszczaniem włosów. Nawilża je, odżywia i regeneruje ich strukturę. Lekko je plącze. Wzmacnia włosy i dodaje im blasku.\n7. Marion, Żel peelingujący do ciała o zapachu palonej kawy. Ładnie pachnie, w miarę dobrze oczyszcza skórę, zmiękcza ją i delikatnie wygładza. Niestety jego właściwości peelingujące oraz wydajność są kiepskie.\nRaczej nie kupię ponownie!\n8. Joanna, Kremowy żel pod prysznic Korzenne pierniczki. Szkoda, że żel ten nie jest dostępny w regularnej sprzedaży. Pachnie cudownie ♥ Dobrze oczyszcza skórę, nie wysusza jej, lekko nawilża.\nJeśli tylko jeszcze się pojawi, to kupię ponownie!\n9. Mariza, Lina SPA grejpfrut, Energetyzująca sól do kąpieli. Ładnie pachnie, ale kiepsko się rozpuszcza, przez to już po nią nie sięgnę.\n10. Isana, Kremowy żel pod prysznic Masło Shea i Owoc Pasji. Dobrze oczyszcza skórę, ale niestety powoduje jej przesuszenie. Zapach bardzo ładny!\n11. Farmona, Tutti Frutti, Olejek do kąpieli Brzoskwinia & Mango. Pięknie pachnie, dobrze nawilża skórę, umila kąpiel.\n12. Original Source, Żel pod prysznic Lemon & Tea Tree. Żel dobrze wysusza skórę, nie podrażnia jej, jednak powoduje jej mocne przesuszenie. Dodatkowo zapach żelu nie do końca mnie przekonuje.\n13. Mediderm, Emulsja do kąpieli wskazana dla osób chorych na łuszczycę, egzemę i atopowe zapalenie skóry. Produkt ten głównie stosowała moja Mama, jednak zdarzało mi się go podkraść. Emulsja świetnie nawilża skórę i efekt ten pozostaje na dłużej. Łagodzi wszelkie podrażnienia.\n14. BeBeauty Hipoalergiczny płyn do kąpieli Algi i goji. Płyn umila kąpiel, odpręża i relaksuje, bardzo ładnie pachnie. I do tego niewiele kosztuje :)\n15. Ziaja Nuno, żel myjący antybakteryjny. Bardzo dobrze oczyszcza skórę z wszelkich zanieczyszczeń, nie wysuszając jej przy tym, usuwa nadmiar sebum, wygładza i zmiękcza skórę.\n16. Eveline Cosmetics, Gruboziarnisty peeling normalizujący do twarzy 3 w 1. Peeling świetnie zdziera martwy naskórek, wygładza i zmiękcza skórę, doskonale radzi sobie z oczyszczaniem skóry. Bardzo dobrze usuwa resztki makijażu, z którymi nie poradził sobie płyn micelarny. Nie uczula i nie podrażnia.\n17. Tołpa, Dermo Face, Physio, Płyn micelarny do mycia twarzy i oczu (butelki 200 ml i 75 ml). Płyn doskonale radzi sobie z usuwaniem makijażu. Bez problemu ściera podkład, puder, róż, tusze do rzęs, cienie, eyelinery. Nie musimy mocno pocierać skóry, ani rzęs. Pozostawia skórę czystą i świeżą. Przy jego regularnym stosowaniu zauważyłam, że skóra jest nawilżona, miękka i miła w dotyku. Płyn nie podrażnia skóry, nie uczula. Łagodzi podrażnienia po krostkach i innych nieprzyjaciołach.\n18. Cleanic, Chusteczki do demakijażu z płynem micelarnym. W miarę dobrze usuwają makijaż, chociaż nie radzą sobie do końca z tuszem, czy mocniejszą kredką. Są dobrze nawilżone, delikatnie pachną. Mimo to, mnie nie przekonały do siebie. Wolę te Biedronkowe - niższa cena i lepiej zmywają :)\n19. Dermedic, Normativ, Maseczka aktywnie matująca. Bardzo fajnie matowi cerę na ok. 2-3 dni. Wygładza skórę, delikatnie ją nawilża i zmiękcza. Minus za to, że nie wchłania się, a łuszczy ...\nRaczej kupię ponownie ze względu na mat, jaki pozostawia na skórze!\n20. Ados Cosmetics, Bezacetonowy zmywacz do paznokci o zapachu melona. Super zmywa wszelkie lakiery do paznokci, nie śmierdzi i pozostawia na paznokciach przyjemny zapach.\n21. Donegal, Zmywacz do paznokci w żelu o zapachu mango. Bez problemu zmywa wszelkiego rodzaju lakiery, nie wysuszając przy tym płytki paznokci, skórek.\n22. Mexx, Fresh Woman, Woda toaletowa. Piękny zapach, który jest trwały.\n23. GARNIER INVISIBLE, Antyperspirant przeciw śladom/ plamom/ przebarwieniom. Dobry antyperspirant, który chroni przed poceniem oraz nie brudzi ubrań.\n24. Bella Cotton, Płatki kosmetyczne. Miękkie, nie rozwarstwiają się. Jak dla mnie ok :)\n25. Carefree, Aloe, Wkładki higieniczne, 20 sztuk. Cienkie, dobrze wchłaniają, ale niestety kiepsko trzymają się bielizny.\nRaczej nie kupię ich ponownie!\n26. Avon, Diamentowa konturówka do oczu. Kredka jest miękka, dobrze, szybko oraz sprawnie maluje się nią kreskę na powiece.\n27. Rimmel, Podkład Wake Me Up. Kolor najjaśniejszy, świetnie stapia się z moją cerą. Jednak kiepsko matuje - skóra się okropnie błyszczy. Dodatkowo spowodował wysyp krost i zaskórników ...\nNie kupię pełnowartościowego opakowania!\n28. Meridol, Pasta do zębów. Świetnie czyści zęby i dodatkowo wspomaga regenerację podrażnionych dziąseł.\nKupię pełnowartościowe opakowanie!\n29. Himalaya Herbals, Dental Cream, Ziołowa pasta do zębów - mini tubeczka 10 g. Dobrze czyści zęby, odświeża oddech na długo.\n30. Próbka perfum - tylko nie mogę sobie przypomnieć ich nazwy, a ze zdjęcia nie odczytam :D\nTo chyba na tyle :) Biorę się za kolejne denkowanie produktów :)\nA jak tam Wam idzie zużywanie?\nPo prostu Kasia 5 kwietnia 2014 21:47\nPink Lipstick 5 kwietnia 2014 21:49\nnawet nie wiedziałam, że w Biedronce są takie płyny do kąpieli :)\nGreenfrog 5 kwietnia 2014 21:59\nnajpierw nakładasz jasną farbę, a potem rudą? :)\nRudaMaruda 6 kwietnia 2014 11:57\nNie :) Mieszam je ze sobą w miseczce, przed nałożeniem na włosy :)\nAnia 5 kwietnia 2014 22:12\nbardzo fajne denko! :)\nAnonimowy 5 kwietnia 2014 22:35\nSpore denko, gratuluje tylu zużyć :)\nRincewind99 5 kwietnia 2014 22:35\nAle mega DNO :) Gdzie Ty przechowałaś te wszystkie pustaki? ;))\nRudaMaruda 6 kwietnia 2014 11:59\nyyyy u siebie w pokoju :D\nUnknown 5 kwietnia 2014 22:41\nDużo tego :) Ja do farb Joanny nie jestem przekonana i do szamponów Syoss, jedynie ta nowa seria taka złota jest ok dla mnie. Wkładki Carefree lubię i kupuję :)\nUnknown 5 kwietnia 2014 22:46\nSpore denko, wow, gratulacje :D\nZakręcony Świat Marty 6 kwietnia 2014 00:05\nho ho ho spore denko:)\nanieszkaw 6 kwietnia 2014 00:55\nKilka z tych rzeczy z wielka checia przetestowalabym :)\nDorota 6 kwietnia 2014 03:40\nSpore denko, a Isany też już nie kupię. Uczuliła mnie. :)\nŻaneta Serocka 6 kwietnia 2014 09:06\nbardzo polubiłam farby Joanny z tej serii, są tanie a działanie mają rewelacyjne, też na pewno będę do nich wracać. Ciężko jest mi tylko znaleźć swój kolor naturalny blond.\nRudaMaruda 6 kwietnia 2014 12:00\nTeż je bardzo polubiłam :) Nie niszczą mi włosów :)\nAnna Modzelewska 6 kwietnia 2014 09:44\nTeż miałam próbki pasty Himalaya Herbal.\nA co do denka to rzeczywiście, tak jak mówiłaś, sporo Ci się uzbierało tego :))\nUnknown 6 kwietnia 2014 09:50\nSporo tego nazbierałaś. Szampon Equilibra jest na mojej wish liście. Mam nadzieję że niebawem uda mi się zrealizować tą zachciankę :)\nAlicja S. 6 kwietnia 2014 10:29\nŚwietne denko, aż mi smutno, że nic z niego nie miałam :)\nMangoMania 6 kwietnia 2014 10:47\nNie przepadam za farbami Joanna, spore denko:)\nPani pomadka 6 kwietnia 2014 10:54\nwow jakie denko:) ja tez lubie szampony z Syossa:)\nSecretaddiction 6 kwietnia 2014 12:49\nAle duże denko! Kiedyś lubiłam te farby Joanny:)\nAleksandra Anna 6 kwietnia 2014 14:52\nbardzo duże denko i sporo produktów które lubię i używam :)\nUnknown 6 kwietnia 2014 14:53\nNarobiłaś mi smaku na korzenne pierniczki:) Pozdrawiam:)\nUnknown 6 kwietnia 2014 15:43\nplanuje farbowanie włosów i nie mogłam się zdecydować na kolor myślę ze wypróbuje mieszanie farb może wyjść z tego coś fajnego :)\nMonika Brych 6 kwietnia 2014 22:08\nChciałam wypróbować żel z Isany, ale póki co muszę zużyć te co mam\nIka 7 kwietnia 2014 15:15\nO rany prawie wszystko do włosów i do kąpieli :D Mamy widzę podobne typy. Oprócz farby Joanny, jakoś nie mam przekonania, moja mama ją uwielbia za to :)


Placki gryczano - ziemniaczane z sosem boczniakowo - musztardowym - ZAKRĘCONY WEGE OBIAD - wegański catering i blog\n– 250 g boczniaków,\n– 3 duże pieczarki,\n– 2 – 3 łyżki siemienia lnianego,\n– 1 łyżka musztardy np kremskiej,\n– 1 łyżeczka gorczycy,\nGrzyby umyć, boczniakom odciąć ogonki, pociąć kapelusze na dosyć duże kostki, pieczarki pokroić na małe ćwiartki, cebulę w półplastry.\nNa niewielkiej ilości oleju podsmażyć cebulę, lekko ją posolić, dodać do niej grzyby, chwilę razem smażyć, podlać wodą, tak by zakryła grzyby, dodać musztardę, gorczycę, przyprawić do smaku. Gdy już grzyby będą miękkie wsypać siemię lniane i gotować na małym ogniu, aż siemię zagęści sos, w razie potrzeby można dodać siemienia.\n– 1 szklanka kaszy gryczanej palonej (suchej),\n– 3 – 4 łyżki mąki ziemniaczanej,\n– sól, pieprz, sos sojowy, pieprz ziołowy, majeranek,\n– 3 łyżki natki pietruszki,\nUgotować kaszę gryczaną, ostudzić. Ziemniaki zetrzeć na grubej tarce, cebulę drobno posiekać. Wymieszać kaszę z ziemniakami, cebulą, dodać siemię lniane, posiekaną natkę pietruszki, przyprawić, dodać mąkę ziemniaczaną. Masę dobrze wymieszać. Smażyć cienkie placki na rozgrzanym oleju (można formować płaskie placki w ręku lub nakładać łyżką) na złoty kolor. Odsączyć placki na papierze ręcznikowym, Na talerzu polać sosem.\nPrzepyszne placki, a z sosem są jeszcze lepsze 🙂 Polecam!\nPrevious Ryż basmati z orzeszkami ziemnymi i rozmarynem\nNext Serek do smarowania z migdałów


Tag: cialo - Nasz Wodzisław - portal informacyjny, wiadomości z Wodzisławia Śląskiego i powiatu wodzisławskiego\nAktualności » 07 lipca 2014, godz. 11:49 » Dawid Machecki » komentarzy:\nOdnalezione ciało 21- latka!\nOdnaleziono ciało 21- latka, który sobotni wieczór spędzał wraz z przyjaciółmi nad wodą przy ul. Dworcowej w Olzie.\nedukacja Gorzyce spotkanie Wodzisław wystawa akcja Wodzisław Śląski zawody połomia WCK pomoc bieg sport nawigator warsztaty zabawa dzieci remont koszykówka Pszów KPP Godów mecz koncert konkurs zatrzymanie straż Starostwo Powiatowe weekend turniej policja Rydułtowy wypadek Mszana biblioteka projekt radlin ekologia powiat KPP Wodzisław droga wakacje rodzinny park rozrywki Powiat Wodzisławski UG Mszana straż miejska ZUS zmiany region MOK Radlin


Jesteś młody i szukasz pracy na wakacje? OHP pomoże znaleźć | dts24.pl - codzienne informacje z Nowego Sącza i regionu\nHome›Informacje›Jesteś młody i szukasz pracy na wakacje? OHP pomoże znaleźć\nW bazie Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży OHP w Nowym Sączu zarejestrowało się ponad dziewięciuset młodych sądeczan chętnych do pracy. Ofert jest na razie około 40. Głównie dotyczą branży gastronomicznej, hotelarskiej i handlowej.\nSą to przede wszystkim prace, w których nie są potrzebne kwalifikacje. Młodzi ludzie mogą zarobić zgodnie z obowiązującymi stawkami czyli w przypadku umowy zlecenia - 13 złotych brutto za godzinę, a umowy o pracę - dwa tysiące złotych brutto\n-W naszej bazie mamy na przykład oferty pracy w budownictwie przy wykonywaniu prac porządkowych i do zbiorów owoców. W przypadku osób pełnoletnich przeważają oferty w gastronomii. Poszukiwani są kelnerzy, pomoce kuchenne czy kucharze, inwentaryzatorzy, osoby do wykładania towarów w supermarketach - informuje dyrektor Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży OHP w Nowym Sączu Agata Fołta.\nWśród ofert są też wyjazdowe. Małgorzata Opiło z Młodzieżowego Biura Pracy przy sądeckim OHP mówi, że młodzież może na przykład pracować nad morzem przez okres trzech tygodni od 13 lipca do 8 sierpnia.\n- Mam ofertę wyjazdową do miejscowości Rowy nad morzem. Jest to praca w ośrodku wczasowym. Są tam potrzebne osoby na stanowisku kelner, pokojowa czy pomoc kuchenna. Młodzie ludzie mają zapewnione zakwaterowanie oraz wyżywienie. Praca jest na zmiany, po osiem godzin - tłumaczy.\nObecnie jest pełny stan. Została utworzona lista rezerwowa w razie, gdyby ktoś chciał zrezygnować z wyjazdu. Do pracy nad morze wyjedzie między innymi 18-letnia Tatiana.\n-To jest moja pierwsza praca. Mam nadzieję, ze miło spędzę tam czas łącząc przyjemne z pożytecznym. Można nauczyć się odpowiedzialności i samodzielności. Przy okazji odciążę rodziców. Będę też bardziej dbała o rzeczy, które sobie kupię za moje pierwsze zarobione w życiu pieniądze - mówi.\nOferty w OHP są zweryfikowane. Pracodawcy muszą podać swoje pełne dane teleadresowe, numer NIP. Oferty spływają na bieżąco więc warto sprawdzać co jakiś czas bazę OHP.\nEksperci przypominają, że ci, którzy szukają pracy na własną rękę powinni dokładanie sprawdzić ofertę i przed podjęciem zatrudnienia podpisać stosowną umowę.\nTagiNowy Sączohppraca dla młodychpraca sezonowa\nŚwiniarsko będzie miało Centrum Aktywnego Wypoczynku, Ptaszkowa ...\nKORONAWIRUS RAPORT - 26 sierpnia. Kolejne trzy osoby z Sądecczyzny zmarły z powodu COVID-19\nMuzyka z Kromieryża w Starym Sączu


Birkin, Chanel, Louis Vuitton - która torebka do Ciebie pasuje?\nBirkin, Chanel, a może Celine? Którą luksusową torebkę powinnaś mieć w szafie? Czas na PSYCHOTEST ;)\nBirkin, Chanel, a może Celine? Która luskusowa torebka do Ciebie pasuje? Gwiazdy kochają bardzo drogie dodatki i przywiązują do tego sporą wagę. Polskie WAGs słyną z tego, że mają w swojej szafie po kilka torebek Birkin, które są najdroższe na świecie. Celia Jaunat jest chyba rekordzistą, jeśli o to chodzi! Ukochana Grzegorza Krychowiaka ma w swojej szafie prawie każdy kolor tego modelu!\nRównie popularna na polskich salonach jest torebka Chanel! A która najbardziej pasuje do Ciebie? Rozwiąż nasz psychotest.\nZobacz: Celia Jounat kocha torebki Chanel i Hermes! Jej kolekcja jest warta prawie... milion! ZDJĘCIA\nRobert Lewandowski ma POWAŻNĄ kontuzję! Menadżer piłkarza: "Jego występ w meczu z Realem jest zagrożony!"\nRobert Lewandowski może nie wystąpić w najbliższym meczu z Realem Madryt! Piłkarz Bayernu Monachium wciąż zmaga się z kontuzją barku, której nabawił się podczas meczu z Borussią Dortmund. To właśnie wtedy Robert Lewandowski miał groźnie wyglądające starcie z bramkarzem przeciwnej drużyny, po którym opuścił boisko. Czy kontuzja jest na tyle poważna, że wykluczy Roberta ze zbliżającego się meczu z Realem Madryt? Sprawę skomentował menadżer Polaka! Zobacz także: Anna Lewandowska była na meczu ze znanym aktorem! Ale nie tylko... Zobacz, jak wyglądali Robert Lewandowski nie wystąpi w meczu z Realem? Cezary Kucharski w rozmowie z RMF FM nie ukrywa, że kontuzja Roberta Lewandowskiego jest poważna. Według relacji menadżera, przez kontuzję barku piłkarz miał nawet problemy z rozdawaniem autografów po ostatnich treningach, które według niemieckich mediów bardzo szybko przerwał. Robert po treningu miał nawet problem z rozdawaniem autografów. Potem napisał do mnie SMS: "słabo". Wiem, że ma najlepszą opiekę medyczną, ale to też nie jest zawodnik, który się nad sobą użala bez powodu - przyznał Cezary Kucharski. Uraz barku jest bardzo trudny do wyleczenia w tak krótkim czasie, to skomplikowany staw. Potrzeba na to czasu. Lekarze do samego końca będą walczyli, by Robert zagrał w tym meczu. Na szczęście jest on otoczony najlepszą opieką. Jest szansa. My mocno trzymamy kciuki za Roberta Lewandowskiego! Zobacz także: Znamy termin porodu Anny Lewandowskiej! Czy spekulacje okażą się prawdziwe...? Robert Lewandowski nie zagra z Realem Madryt? Menadżer piłkarza nie ukrywa, że jego występ w środę stoi pod znakiem zapytania.\nPochwaliła się nim na Instagramie. Co to takiego?\nAgnieszka Wesołowska pochwaliła się prezentem od Anny Lewandowskiej . Okazuje się, że żona Kuby Wesołowskiego otrzymała książkę i płytę DVD z zestawem ćwiczeń przygotowanych przez ciężarną trenerkę. Co ciekawe, książka skierowana jest do... kobiet w ciąży, a przecież żona aktora niedawno została mamą. Czy o czymś nie wiemy ;)? Niespodzianką od Anny Lewandowskiej, Agnieszka pochwaliła się swoim fanom na Instagramie. Anna Lewandowska wysłała prezent żonie Kuby Wesołowskiego Anna Lewandowska i Agnieszka Wesołowska znają się już od dawna. Ania i Robert Lewandowscy pojawili się nawet na przyjęciu urodzinowym żony gwiazdora serialu "Na Wspólnej" w 2016 roku. Zaledwie kilka dni temu Kuba Wesołowski w towarzystwie ciężarnej trenerki kibicował Robertowi podczas meczu Bayernu Monachium z Borussią Dortmund. Teraz Anna Lewandowska postanowiła wysłać prezent Agnieszce Wesołowskiej. Czas na odkurzanie:) dziękuję @annalewandowskahpba za wsparcie i motywację. Let's do it! #healthymom #healthymombyann #workout #instamom #instamatka #wracamdogry #doformyjeszczetrochezostalo #idzielato #wielorybwyplynal- napisała Agnieszka Wesołowska. Jak widać, Anna Lewandowska nawet tuż przed porodem dba o kondycję swoich koleżanek ;) Zobacz także: „Buduj przyjaźnie, to bogactwo na całe życie!” Z kim przyjaźnią się Anna i Robert Lewandowscy? Agnieszka Wesołowska pokazała prezent od Anny Lewandowskiej. Żona Kuby Wesołowskiego otrzymała książkę z zestawem ćwiczeń dla kobiet w ciąży.


resweratrol Archives ~ Zespół Downa\nStrona główna » resweratrol\nArtykuły oznaczone jako 'resweratrol'\nCukrzyca jest mechanizmem współistniejącym z wieloma chorobami autoimmunologicznymi i neurodegeneratywnymi. Ciągle pojawia się czy to w układzie diagnostycznym jako kierunek badań zmienionych metabolizmów, czy też już jako badanie stanu chorobowego.\nTagi: cukrzyca, resweratrol\nO resweratrolu zawsze pamiętam, jako kluczowym suplemencie w terapii zespołu Downa. To było już 11 lat temu, gdy nauczyłem się jednego i to w Poznaniu. Dziecko po operacji serca jest odporniejsze na sepsę jedynie wtedy gdy brało wcześniej resweratrol trans i witaminę C.\nTagi: IL-2, interferon, Odporność, resweratrol, rotawirus, TNF-a


Co jeść, aby żyć do 100 | The Meridian Cafe\nCo jeść, aby żyć do 100\nPragnę żyć niezwykle długim, szczęśliwym i zdrowym życiem.\nWłaśnie dlatego niedawno przeczytałem The Blue Zones Solution, w którym najlepiej sprzedający się pisarz New York Times, Dan Buettner, ujawnia nawyki żywieniowe i życiowe najdłużej żyjących ludzi na świecie.\nPrzez ponad dekadę Buettner (wraz z National Geographic Society i zespołem naukowców) badał 5 lokalizacji na całym świecie, w których występuje najwyższa koncentracja 100-latków, a także wyjątkowo niski odsetek chorób, takich jak rak, cukrzyca, otyłość i problemy z sercem.\nW książce Buettner określa specyfikę każdej z tych „niebieskich stref”, analizuje trendy, a następnie określa plan dla osób szukających osiągnąć taki sam poziom zdrowia i długowieczności.\nKsiążka jest fantastyczna i gorąco polecam ją każdemu, kto chce żyć dłużej i szczęśliwie. Jeśli brakuje Ci czasu, staram się streścić poniżej moje główne dania na wynos.\nUwaga: większość książki koncentruje się na jedzeniu, ponieważ, jak mówi Buettner, „jedzenie może być najlepszym punktem wyjścia dla każdego, kto chce naśladować zdrowie, długowieczność i dobre samopoczucie w niebieskich strefach świata”. Jednak znaczna część książka poświęcona jest także innym nawykom zdrowego stylu życia, powszechnie występującym w lokalizacjach w Niebieskich Strefach, a niektóre z tych kluczowych zachowań zamieściłem na końcu tego postu.\nWedług rozwiązania Blue Zones:\nNajlepsze z najlepszych produktów o długowieczności to (Uwzględnij co najmniej 3 z nich dziennie):\nFasola (czarna fasola, fasola pinto, fasola garbanzo, groszek czarnooki, soczewica)\nZieloni (szpinak, jarmuż, szczypiorki, buraki, kopru włoskiego, kapusty)\nOrzechy (migdały, orzeszki ziemne, orzechy włoskie, nasiona słonecznika, orzechy brazylijskie, orzechy nerkowca)\nOliwa z oliwek (najlepsza jest zielona, z pierwszego tłoczenia)\nOwies (najlepiej powolny lub irlandzki krojony na stal)\nOwoce (wszystkie rodzaje)\nHerbaty zielone lub ziołowe\nKurkuma (przyprawa lub herbata)\n4 najlepsze napoje to:\nCzerwone wino (nie więcej niż 2 szklanki dziennie)\nŻywność do zminimalizowania obejmuje:\nMięso (jedz mięso tylko 2 razy w tygodniu lub mniej; porcje mięsne powinny być ugotowane 2 uncje lub mniej; dobrze jeść do 3 uncji ryb dziennie)\nNabiał, taki jak ser, śmietana i masło (ogranicz jak najwięcej; produkty z mleka koziego i owczego są w porządku)\nJajka (jedz nie więcej niż 3 jajka na tydzień)\nCukier (ogranicz jak najwięcej - zamiast tego wybierz miód i owoce)\nChleb (OK, aby zjeść 100% pełnoziarnistego chleba i prawdziwego chleba na zakwasie; poszukaj chleba z kiełków, chleba pełnoziarnistego lub chleba pumpernikla)\nPokarmy, których należy unikać (inne niż specjalna uczta):\nNapoje słodkie (napoje gazowane, soki w pudełkach)\nSłone przekąski (frytki, krakersy)\nPrzetwory Mięsne (kiełbasy, salami, bekon, wędliny)\nPakowane słodycze (ciasteczka, batoniki)\nWytyczne żywieniowe, według których żyją:\n95% twojej żywności powinno pochodzić z roślin\nZjedz swój największy posiłek na śniadanie, lunch średniej wielkości i małą kolację\nPrzestań jeść, gdy będziesz w 80% pełny\nJeśli chcesz coś przekąsić, zrób z niego kawałek owocu lub garść orzechów\nGotuj większość posiłków w domu i jedz jak najwięcej z przyjaciółmi i rodziną\nNajlepsze produkty o długowieczności spożywane w każdej niebieskiej strefie:\nRośliny strączkowe (fasola garbanzo, groszek czarnooki, soczewica)\nFeta i kozi ser\nMleko kozie i mleko owcze (w tym ostry ser pecorino)\nFasola Fava i Ciecierzyca\nLoma Linda, Kalifornia:\nWoda (7 szklanek dziennie)\nPółwysep Nicoya, Kostaryka:\nLekcje stylu życia Blue Zones, aby zmaksymalizować szczęście, zdrowie i długowieczność:\nPoruszaj się codziennie (np. Chodzenie lub inna aktywność o umiarkowanym natężeniu).\nWięcej kontaktów towarzyskich. Badania pokazują, że najszczęśliwsi ludzie towarzysko spędzają co najmniej 8 godzin dziennie, szczególnie z rodzicami i rodziną.\nDowiedz się, co cię rano budzi. Wykazano, że znajomość sensu celu lub powodu do życia daje do 7 lat oczekiwanej długości życia.\nMiej wiarę Uczestniczenie w usługach opartych na wierze (bez względu na to, jaką wiarę) 4 razy w miesiącu okazało się 4–14 lat w życiu.\nZobowiązanie do partnera życiowego może zwiększyć do 3 lat oczekiwanej długości życia.\nStaraj się spać 8 godzin na dobę, aby uzyskać maksymalne zdrowie i długowieczność.\nUprawiać sex. 80% osób w Ikarii w wieku 65–100 nadal uprawia seks, a wykazano, że seks poprawia długowieczność.\nPodsumowując, jak zauważono w książce: „Jedz dobrze, mniej stresuj, ruszaj się więcej i kochaj więcej”.\nOto długie, szczęśliwe, zdrowe i satysfakcjonujące życie!\nJeśli podobał Ci się ten post, kliknij przycisk „serce”, aby inni również mogli go zobaczyć. Uwielbiam też czytać wszystkie komentarze. Dziękuję Ci!\nAndrew Merle pisze o dobrym życiu, w tym o dobrych nawykach szczęścia, zdrowia, wydajności i sukcesu. Zapisz się do jego listy e-mail w andrewmerle.com i śledź go na Twitterze.


Ewa Martynkien „Detektyw Łodyga na tropie zagadek fizycznych” - Kulturantki\nOpublikowany dnia 9 lipca 2018 by Ewa\nDzisiaj mam coś dla najmłodszych czytelników, którzy są fanami jednego z telewizyjnych bohaterów. Ewa Martynkien i jej książka „Detektyw Łodyga na tropie zagadek fizycznych” zapraszają maluchy do eksperymentowania, szukania odpowiedzi i pobudzania kreatywności. Oczywiście we wszystko wprowadza Detektyw Łodyga i jego przyjaciele.\nNie znałam wcześniej przygód opisanych w książce, więc nie potrafię porównać treści z tym, co znajduje się w telewizyjnych bajkach. Skupię się zatem na wersji papierowej i naszych rodzinnych spostrzeżeniach.\nKsiążka jest podzielona na dziesięć rozdziałów. Każdy z nich to osobna historia i zupełnie inne zjawisko fizyczne. Dlatego też możecie czytać po kolei, ale równie dobrze kolejność może być przypadkowa. Konstrukcja każdego rozdziału wygląda podobnie. Najpierw dzieci dokonują jakiegoś odkrycia, którego same za bardzo nie rozumieją. Na pomoc przybiega Detektyw Łodyga, który zaznajamia się z problemem. Następnie tłumaczy dokładnie, na czym dane zjawisko polega, a potem zachęca do eksperymentu.\nZa każdym razem przedmioty potrzebne do wykonania doświadczenia są pokazane po zakończonej opowiastce. Podobnie jak cały jego przebieg. Ta część zachęca dzieci do tego, by samodzielnie zweryfikowały coś, o czym mówił Detektyw. Poza eksperymentami znajdziemy też inne zadania. Są strony, na których należy narysować poszczególnych bohaterów.\n– Ale ciężki ten krokodyl. – Antek próbował unieść nadmuchany materac.\n– Napełniliśmy do powietrzem, które ma swoją masę. – Łodyga pomógł Antkowi odłożyć krokodyla na kanapę.\n– A myślałam, że jest lekki jak piórko. – Oliwka podrzuciła piłkę plażową.\n– Sprawdźmy, czy powietrze ma ciężar! Zróbcie trochę miejsca na stole – zaproponował Detektyw”.\nKsiążki, które łączą w sobie dobrą rozrywkę i jednocześnie przekazują ważniejsze treści naukowe, zawsze są przeze mnie mile widziane. W tym tytule najlepsze jest to, że wychodzimy poza teorię. Czytając rozdział można z dzieckiem porozmawiać na dany temat, po czym znaleźć wymienione rzeczy w domu i zabawić się w naukowców. Jest coś o Morzu Martwym, coś o magnesach, o dźwięku, czy rozpuszczalnikach. Myślę, że lektura może w jeszcze większym stopniu rozbudzić wyobraźnię i skłoni do zadawania kolejnych pytań.\nKącik Młodego Czytelnika detektyw łodyga, detektyw łodyka na tropie zagadek fizycznych, edipresse, Ewa Martynkien, książka, książki dla dzieci, recenzja\nPoprzedni Poprzedni post: Magia Torunia pomaga spełniać marzenia – „Trzykrotka” Anna Szczęsna\nNastępny Następny post: Król Artur oczyma Morgiany


Autor: Monika Gucwa Data publikacji: 21.09.2020\nNajwiększym potencjałem Małopolski są jej mieszkańcy. Samorząd cały czas inicjuje przedsięwzięcia służące rozwojowi zawodowemu Małopolan, zależy nam bowiem na dostosowywaniu ich kompetencji do potrzeb konkretnych branż i rynku pracy w regionie. Z drugiej strony konsekwentnie promujemy przedsiębiorców inwestujących w podnoszenie kwalifikacji pracowników. Staramy się wyróżniać zwłaszcza tych pracodawców, którzy z własnej inicjatywy wspierają rozwój swoich kadr, uznając go za istotny element sukcesu firmy. Dlatego już po raz piąty przyznamy Małopolską Nagrodę Rynku Pracy w kategorii Małopolski Pracodawca Wspierający Rozwój Pracowników\n– zwraca uwagę Tomasz Urynowicz, wicemarszałek Małopolski. I dodaje:\nMogłoby się wydawać, że w obliczu epidemii inwestycje w rozwój pracowników zejdą na dalszy plan, bo firmy skupią się głównie na przetrwaniu kryzysu. Jak pokazały ostatnie miesiące przedsiębiorcy nie zrezygnowali jednak ze szkoleń, mając świadomość, że szerokie kompetencje pracowników ułatwią im ewentualne przebranżowienie czy poszerzenie zakresu działalności firmy. Tym bardziej chcemy docenić ich wysiłki i zachęcamy do zgłaszania kandydatów do Nagrody.\nW czasie pandemii, która w tym roku niespodziewanie dotknęła nas wszystkich, rodzina stała się podstawowym i największym źródłem siły oraz inspiracji do działania. Dom był miejscem pracy i nauki, przestrzenią, w której skoncentrowało się nasze życie. Jak dużą wartość stanowi rodzina, nie trzeba nikogo przekonywać, dlatego cieszę się, że w województwie małopolskim mamy pracodawców, którzy świadomi znaczenia roli rodziny stosują rozwiązania pozwalające pracownikom godzić życie zawodowe z prywatnym\n- zauważa Łukasz Smółka, wicemarszałek Małopolski.\nOgłaszamy konkurs, mający na celu wyróżnienie tych małopolskich pracodawców, którzy w tym roku, hołdując zasadzie work - life balance, duży nacisk położyli na zapewnienie dobrych warunków pracy dla pracowników w związku z wystąpieniem nagłej sytuacji kryzysowej. Zachęcam Państwa do udziału w konkursie i pokazania w szczególności działań podejmowanych w trudnym okresie pandemii. Tytuł Małopolskiego Pracodawcy Przyjaznego Rodzinie, przyznawany już po raz piaty w ramach Małopolskiej Nagrody Rynku Pracy, stanowić będzie uhonorowanie wysiłków podejmowanych przez Państwo, zmierzających do zapewnienia dobrych warunków pracy\nIlość odsłon: 4943395


Jimmy's Bar (Bali, Indonezja) - opinie - TripAdvisor\nJimmy's Bar opinie, Bali\nAzja Indonezja Bali Atrakcje w Bali Jimmy's Bar\nLiczba recenzji: 23 Nr 21 wśród 85 Lokale czynne w nocy w lokalizacji Bali Bary i kluby, Lokale czynne w nocy Conservation Turtle | Kuta Beach Bali, Indonezja+ Dodaj numer telefonuStrona internetowa\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano: 5 listopada 2016 Jasmine C\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 5,0 Liczba recenzji: 23Doskonałe83%B. dobre17%Średnie0%Złe0%Okropne0%LOKALIZACJA Conservation Turtle | Kuta Beach Bali, Indonezja\nKONTAKT Strona internetowa Ulepsz to ogłoszenieCzy ta atrakcja pozwala podróżnym poznać lokalną kulturę?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja jest odpowiednia dla osób w każdym wieku?Tak Nie Nie wiem Czy to odpowiednia forma spędzania czasu w upalny dzień?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję entuzjastom dzikiej przyrody?Tak Nie Nie wiem Czy polecisz tę atrakcję pasjonatom historii?Tak Nie Nie wiem Czy to miejsce jest odpowiednie dla miłośników sztuki i architektury?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję smakoszom?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję amatorom zakupów?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to obowiązkowy punkty programu?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to ukryta perełka lub przykład podróży z dala od utartych szlaków?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (23)Oceny podróżnych Doskonałe5B. dobre1Średnie0Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (6)angielski (23)Język polski (6)angielski (23)Zobacz opinie podróżnych: Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJasmine C88Zrecenzowano 5 listopada 2016 z urządzeń przenośnych profesjonalna obsługa, atmosfera grearJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRainindancers17243Zrecenzowano 18 kwietnia 2016 Idealne miejsce do poznania nowych przyjaciółJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDenise BPerth4020Zrecenzowano 16 kwietnia 2016 Uwielbiam Jimmy's BarWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLiz F114Zrecenzowano 20 września 2015 Piękne krajobrazyJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieKarenMoseleySydney, New South Wales, Australia5824Zrecenzowano 23 listopada 2014 To miejsce jest bombaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTonya V11Zrecenzowano 1 maja 2014 Głównym punktem naszej podróży.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Jimmy's Bar.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij


Armored Warfare - rozpoczęły się pierwsze publiczne testy | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 28 maja 2015, 15:38\nW odróżnieniu od drugowojennego World of Tanks, Armored Warfare zaoferuje współczesne pojazdy pancerne.\nGatunek: sieciowy symulator czołgów\nPlatforma sprzętowa: PC:\nData premiery: 2015?\nZgodnie z zapowiedziami, studio Obsidian Entertainment ruszyło z publicznymi testami gry Armored Warfare – sieciowego symulatora czołgów, który ma być konkurencją dla popularnego World of Tanks. Pierwszy z serii tzw. Testów Wczesnego Dostępu potrwa od 27 maja do 3 czerwca, przy czym grać będzie można tylko w ustalonych godzinach (na serwerach europejskich: od 18:00 do 21:00 w dni robocze oraz od 17:00 do 22:00 w weekendy). Udział w nich wezmą osoby wylosowane spośród tych, które zapiszą się poprzez oficjalną stronę gry, nabywcy tzw. Founder’s Pack (pakietów założycielskich, zawierających różnorakie bonusy) oraz zwycięzcy konkursów organizowanych przez studio na forach Armored Warfare.\nJeśli chodzi o udostępnioną zawartość, twórcy oddali do dyspozycji graczy 38 pojazdów, podzielonych na 6 tierów (poziomów) oraz 5 klas: 11 MBT (czołgów podstawowych), 4 lekkie czołgi, 5 niszczycieli czołgów, 13 AFV i 5 SPG (dział samobieżnych). Te można wypróbować na 4 mapach przeznaczonych do rozgrywki PvP: Cold Strike, Port Storm, River Point oraz Ghost Field. Nie zabrakło też opcji rozwijania umiejętności załogi i dowódcy, oraz modyfikacji czołgu (w tym zasłony dymnej oraz ERA, czyli pancerz reaktywny). Ponadto dostępne są klany (tu zwane batalionami) oraz osiągnięcia, które można zdobyć za dokonania w trakcie gry.\nNa koniec ważna informacja dotycząca wymagań sprzętowych: gra tymczasowo wymaga posiadania 64-bitowego systemu operacyjnego. Obsługa systemów 32-bitowych ma pojawić się w przyszłości w ramach procesu optymalizacji gry.