Suma lat z biegu dni - wyjście awaryjne: Lipiec 2010\nŚwiat według Adasia\nDruga młodość, trzecia młodość, uniwersytet trzeciego wieku, Viagra, pasja, wierność, dojrzałe pojmowanie świata. Ileż optymizmu w tych słowach zwłaszcza gdy wypowiadają je ludzie, których objął w posiadanie tak zwany wiek dojrzały. Gdzie zaczyna się ta starcza dojrzałość i czy wszyscy podzielają ten geriatryczny optymizm. Okazuje się, że wszystko jest względne i dla piętnastolatka, dziewczyna trzydziestoletnia to starucha, a mnie dalej podobają się zadbane czterdziestki. Kobiety które naprawdę wiedzą czego oczekiwać po swoim życiu Jak widzą świat ci, którzy dopiero otwierają drzwi z napisem „życie dorosłe”.\nW rubryce „Waszym zdaniem” wpadłem na komentarz dotyczący osób powyżej pięćdziesiątego roku życia. Dzięki opcji kopiuj – wklej przedstawiam go poniżej w oryginale:\n„Dobrze, że osoby w podeszłym wieku (po 50_ce) nie potrafią korzystać z komputera i internetu. Wyobrażacie sobie tą armię dziadków szturmujących portalowe fora i wypisujących swoje jedynie słuszne moherowe i komorowe mądrości'. Na szczęście boją się nowinek technicznych, a telewizor, pralka, lodówka czy suszarka do włosów w zupełności zaspokaja ich chęci poznawania świata. Dlatego My młodzi wykształceni i znający języki obce możemy spokojnie i bez agresji wypowiadać się na forach i wymienić rzeczowe opinie, bez piany na ustach.”\nLiczysz sobie z pewnością trochę ponad szesnaście lat i z tej perspektywy pięćdziesięcioletni człowiek, to dla ciebie relikt zamierzchłej przeszłości. Podziwiasz albo częściej przyjmujesz z niesmakiem, że takie coś wykonuje jeszcze podstawowe funkcje życiowe. Podstawowe funkcje to pewnie przyjmując tę konwencję: wydalanie i jedzenie (w tej kolejności), chorowanie, narzekanie oraz totalna upierdliwość. Ani przez głowę nie przejdzie Ci, że ww kochają i bywają kochanymi, są w najlepszym okresie do udziału w wielkiej polityce, zarządzaniu firmą, ministerstwem, państwem. Pewnie nie dopuszczasz do siebie myśli, że uprawiają seks. Z drugiej jednak strony akceptujesz, że ktoś taki wydaje pieniądze na Twoje utrzymanie, stylowe gacie, klimatyczną podkoszulkę, czy nowy maksymalnie wypasiony laptop. To rzeczy które Ci się należą. Oczywiście Internet z dużym transferem, aby nieprzerwanie ściągać muzę poprzez Rapidshare. Nasza klasa (teraz również facebook) w zupełności wystarcza Ci za okno na świat, przez które poznajesz życie. I oczywiście ludzi, gostków podzielających Twoje widzenie świata. Każdy z innym zdaniem to moher, któremu koniecznie powinno się zabrać dostęp do netu, no chyba że sobie nie radzi.\nA gdzieś tam tętni realne życie, zakwitają i więdną kwiaty. Drzewa chronią od słońca, a na wietrze falują im liście. Na gałęziach ćwierkają ptaki zadziwione chmurami, które po błękitnym niebie przewalają się, niczym fale na wzburzonym morzu. Trawa zieleni się wokół drzew, a na ławeczkach siedzą sterani życiem pięćdziesięciolatkowie, z książką w ręce, pogrążeni w lekturze. Wiesz oczywiście co to książka? . Tak, to odmiana szkolnego podręcznika zawierająca treści, które z przyjemnością i bez przymusu czytają stetryczali dziadkowie. Myślisz że wyłącznie z powodu nieumiejętności wypowiadania się na internetowych forach?. Nie. Oni uważają, że nie wystarczy umieć napisać co się myśli. Dużą umiejętnością jest również nauczyć się słuchać co myślą inni. Książki dają taką możliwość. Muzyki słuchają zaś w domu, z płyt które kupili za wysupłane trzy dychy, ponieważ ściąganie uważają za formę kradzieży.\nSą oczywiście szkolne przykłady starczej zapalczywości, umiejętnie podsyconej i ukierunkowanej na cudze brudne, doraźne polityczne cele. Są. Widać to w codziennych serwisach informacyjnych. Krzywdzące jest natomiast zakładanie na skronie moherowego beretu każdemu, kto wczoraj świętował pięćdziesiątkę. Przyznam, że kiedy tą moherową nitkę upinają mi na głowie młodzi, ambitni internauci, odczuwam to jak swego rodzaju cierniową koronę. Stwierdzeniem tym jednak oburzę dywizję wełnianych aktywistek.\nZgłaszam swój sprzeciw na próby takiej schematyzacji. Nie potępiam w czambuł całej młodzieży, nie usprawiedliwiam wszystkich dojrzałych wiekiem. Widzę zaś jak podobne do siebie są wypowiedź naszego Adasia i moherowej aktywistki z wieczornych informacji.\nPrzychodzi facet do doktora. On robi mu wszystkie badania i w końcu mówi:\n- Jeżeli nie przestanie Pan pić alkoholu, to Pan oślepnie.\nFacet myśli chwilę i po głębszym zastanowieniu mówi:\n- Panie doktorze, a mnie się wydaje, że już wszystko w życiu widziałem.\nI mnie wydawało się że już wiele widziałem, szczególnie na styku szpital – pacjent, szczególnie że o wielu aspektach tego styku informowałem na bieżąco. Jednak to co przeczytałem w wiadomościach z początku lipca, przeszło moje najśmielsze wyobrażenia. Oto tekst wiadomości:\n„Pielęgniarki z Prudnickiego Centrum Medycznego w trakcie porannej wizyty zauważyły, że w łóżku z jednym z pacjentów leży nieznana im osoba. Powiadomiły policję. Przybyły na miejsce patrol zastał chorych w jednym łóżku 23-letniego mężczyznę oraz nagą 25-letnią kobietę. Po wylegitymowaniu kobieta oświadczyła, że rzeczywiście nie jest pacjentką szpitala, ale przyszła do znajomego w odwiedziny i została na noc. Została poproszona o opuszczenie szpitala, zastosowano wobec niej pouczenie”.\nMożna było chociaż pobrać NFZetowską stawkę za dobę, szpital zyskałby parę stówek. Ale szpitale nie przyjmą ponieważ to pieniądze jak ze stręczenia do nierządu. A budżet takimi pieniędzmi się brzydzi. A długów się nie brzydzi? .\nPani Dulska która brała za czynsz od Kokoty*, ale nie brała tych pieniędzy dla siebie, ona brzydziła się tych pieniędzy, dlatego płaciła nimi podatki. Można? Można.\nZdrowa goła baba w szpitalnym łóżku. To się nie mieści w pale, jak mówił mój znajomy. Fakt, że zdarzało mi się odwiedzać żonę w trakcie jej wielu szpitalnych epizodów i ona mówiła mi, że jej marzeniem jest abym na chwilę chociaż położył się na tym szpitalnym łóżku. Ona zaś przytuli głowę do mojego ramienia. Każde takie życzenie zbywałem delikatnie stwierdzeniem, że jeszcze doczekamy się wszelkich przyjemności. Nie w głowie było mi zachowywać się jak bohater filmu „Love Story” – Oliver Barrett IV grany przez Ryana O`Neala w stosunku do chorej na raka Jennifer Cavelleri- Barret w tej roli Ali MacGraw. Łzy napływały nam do oczu, kiedy siedząc wygodnie w kinowych fotelach, obserwowaliśmy bohatera, który w buciorach pakuje się do łóżka chorej. Oczami wyobraźni widzieliśmy już jak milicja wyciąga nas z takiego łóżka i mamy sprawę. Przecież dziać by się to miało w kraju, w którym to kelner był panem sytuacji i w dowolnej chwili mógł ci dać po pysku, wszystko było możliwe. Przekupywanie portiera aby wpuścił cię do szpitala, przekupywanie pielęgniarki, aby podała basen czy zmieniła gacie choremu i w końcu koperta dla doktora, aby zechciał się pochylić nad chorym dłużej niż trzy minuty. To były realia minionych czasów. Nie będę dyskutował nad tym ile z tych zachowań pozostało do dzisiaj w tradycyjnej czystej formie, ale wierzcie mi mam swoje uprawnione przemyślenia. Pakować się do szpitalnego łóżka na całą noc, to nie do pomyślenia. Chociaż jeżeli idzie o styk szpitala z erotyzmem mam również osobiste doświadczenia. I nie mówię tutaj o projekcji filmu „Napalone pielęgniarki 4”, z prywatnego magnetowidu VHS w takcie jakiejś imprezy.\nMiałem wtedy niepełne szesnaście lat. Poprzez splot nieszczęśliwych okoliczności rozchorowałem się na żółtaczkę typu A, czyli tak zwaną chorobę brudnych rąk. Paradoks, ponieważ łapy myłem regularnie. Zamknięty na Oddziale Zakaźnych miejscowego szpitala, chciałem wyć z nudów i braku alternatyw. Młodszym czytelnikom przypomnę, że było to z dwadzieścia lat przed rozkwitem mody na Internet. No więc książka, dwa programy oficjalnej TV i nocne Polaków rozmowy. Ja jakimś sposobem zaprzyjaźniłem się z pewną, na oko trzydziestoletnią pielęgniarką. Owa dama, pasjami uwielbiała rozwiązywać krzyżówki, co rusz zawracając się z pytanie do spotkanych pacjentów: największe jezioro w Polsce na osiem liter? Śniardwy - powiedziałem i pasowało . Potem jeszcze coś o oceanach , popularna nazwa czegoś tam i dostała mi się metka intelektualisty. Oj dobrze żyło mi się z tą opinią. Bez skrępowania mogłem wchodzić do pielęgniarskiej dyżurki w trakcie jej dyżurów. Nie powiem, że nie imponowało mi że blisko dwa raz starsza ode mnie kobieta, ma tyle sympatii i do mnie. Taka krzyżówka to potrafi zdziałać cuda. Szybko zapamiętałem też schemat dyżurów mojej strzykawy. Przychodziłem wtedy do dyżurki i rozsiadałem się na dobre. Jednego wieczora zasiadłem jak zwykle w głębokim fotelu czekając na siostrę, która wyjątkowo spóźniała się do pracy . Wpadła w końcu do pokoju i zaczęła się rozbierać, ponieważ jak później dowiedziałem się, jakiś niegrzeczny kierowca jadąc za szybko ochlapał ją brudną wodą . Ściągnęła więc płaszcz, sweter, przemoczoną spódnicę. Chwilę później zauważyła mnie siedzącego na kanapie. I wtedy moja bezczelność zatriumfowała. Coś tam zagadałem, o coś tam poprosiłem (Panowie nie wstydźcie się poprosić) . W efekcie mojego gadania, a i z woli wspomnianej siostry o godzinie 22.30, byłem świadkiem i jedynym adresatem kompletnego striptizu. który zrobiła mi siostra. Cholera, imię zaginęło gdzieś w mrokach przeszłości ale piersi mógłbym opisać szczegółowo. Byłem tak zszokowany, że nie potrafiłem ogarnąć szczęścia, jakie wtedy mnie spotkało. Co kierowało siostrzyczką nie wiem. Wiem natomiast. że był to dla mnie pierwszy z przykładów, że tupet i bezczelność wbrew powszechnej opinii bywają z reguły nagradzane. Zastanawiam się , czy teraz potrafiłbym być tak bezczelnie bezpośredni?. Na brawach po zrzuceniu majtek jednak się skończyło i zaręczam, że w ramach rewanżu nie musiałem zrzucać swoich. Byłem przecież świadomym pacjentem na oddziale zakaźnym i wiele słyszałem o zakażeniu kropelkowym. O niczym innym nie myślałem. Czas mojej inicjacji jeszcze nie nadszedł. Z drugiej strony, nie musiałem też na niego bardzo długo czekać.(chwalipięta!) Przez kilka następnych lat wielokrotnie nurtowało mnie pytanie: dlaczego dostąpiłem zaszczytu oglądania tego striptizu?. Myślę że byłem tylko narzędziem w realizacji jakiejś ukrytej fantazji Pani Marty ( tak ją nazwijmy) . Byłem niegroźnym tłem, chociaż koniecznym elementem realizacji tej ukrytej i mocno doskwierającej potrzeby. Pomyśleć że striptiz ten przyniósł tak odrębne reakcje, ulgę Pani Marcie i niesamowite napięcie mojemu szesnastoletniemu ciału. I nie było wyjścia. Trzeba było zwalczyć to nagłe napięcie, chociaż ksiądz katecheta mówił, że takie rozładowanie napięcia to grzech. I miotałem się między grzechem a napięciem. Między wyzwoleniem a potępieniem. Między piekłem a niebem. A teraz prasa młodzieżowa radzi jak walczyć z napięciami, bez poczucia grzechu. Metoda jest ta sama . Zmieniła się definicja grzechu.\nKiedy tak wspominam z rozrzewnieniem tamtą starą historię myślę sobie co by było, gdybyśmy zostali przyłapani na tej zabawie? A gdyby tak do dyżurki wszedł ten milicjant, co leżał w sali na końcu korytarza. Po co? na przykład po czopek na hemoroidy?. Nie chcę nawet myśleć, gdzie wtedy przyszło by mi zdawać maturę Przecież jak śpiewa Lady Punk - byłem wtedy bardzo nieletni.\nDla młodszych przyjaciół.\nSłowo już dzisiaj zupełnie nie używane *Kokota posiada następujące synonimy: córa Koryntu, hetera, prostytutka, kochanka, kurtyzana, metresa, nałożnica\nMądrość natury wielokrotnie mnie zadziwiała. Wobec jej potęgi jesteśmy totalnie bezradni.\nWystarczy deszcz, lub śnieg i już ocieramy się o klęskę żywiołową. Tygodniami walczymy bez powodzenia z zaspami, podczas gdy Ona w ciągu trzech słonecznych dni likwiduje śnieg do zera. Prądy morskie przenoszą tysiące ton piachu z jednej plaży na drugą. Szczątki kościoła w Rewalu są dowodem na to jaka jest groźna. Nasza walka poprzez umacnianie brzegów tylko ją rozśmiesza, bowiem natura oprócz mocy, ma również poczucie humoru. Taki na przykład dziobak jest tego przykładem. Sterowany przez naturę dobór naturalny, preferencje, zamiłowania i fobie, gdzieś tam podbudowane są głębokimi racjami z których nawet nie zdajemy sobie sprawy.\nPodejrzewałem więc, że męska skłonność do piwa i niechęć do zakupów, ma również gdzieś głęboko zakorzenione, chociaż skrzętnie ukryte uzasadnienie.\nCo to jest, że już po wizycie w drugim, czy trzecim sklepie razem ze swoją ślubną małżonką, ogarnia mnie dziwna niechęć do mijania bramek. Wolę usadowić się wygodnie na ławeczce w korytarzu galerii i z tej perspektywy oglądać żonę buszującą między regałami.\nPieniądze szczęścia nie dają, szczęście dają zakupy powiedziała ostatnio Anna Mucha i powtórzyła to za Marilyn Monroe , która o szczęściu coś niecoś mogła by powiedzieć, oczywiście jak jeszcze żyła.\nJako facet reprezentuję filozofię, że życie trzeba brać za bary i dać po pysku. Zakupy więc nie dają mi powodów do euforii. Ponieważ nie tylko ja tak mam, ale co najmniej trzy czwarte populacji o innej budowie anatomicznej, podejrzewałem , że to właśnie wspomniana natura maczała w tym palce.\nOdpowiedź przyniósł mi Onet w dniu 20. lipca Artykuł brzmiał :\n„Naukowcy niemieccy ostrzegają przed zakupami, które mogą być przyczyną impotencji.”\nA dalej krótka treść:\n„Substancja chemiczna o nazwie Bisfenol-A, która może hamować wydzielanie męskich hormonów w organizmie, jest wykorzystywana w produkcji tuszu do niektórych rodzajów kas sklepowych i może być nieświadomie spożywana przez mężczyzn, którzy po dotknięciu paragonu kasowego dotykają ust lub pokarmu. Bisfenol-A zmienia proporcje wydzielania męskich i żeńskich hormonów przez organizm mężczyzny i na dłuższą metę może obniżać popęd płciowy oraz sprzyjać przybieraniu na wadze”\nYes, Yes, yes - wszystko stało się jasne. Jasna damska miłość do zakupów i bardziej czytelna ,męska do nich niechęć.\nWszystko to ma związek z hormonami. Tak podejrzewałem.\nMam teraz poważne naukowe powody aby nie szwendać się po sklepach.\n– Kochanie muszę dbać o poziom testosteronu i sylwetkę , przecież to dla naszego dobra.\n- To jak pójdę sama - powie żona – także dla naszego wspólnego dobra.\nOczywiście przy założeniu takiego samego szacunku do nauki, reprezentowanego przez oboje partnerów.\nJedno tylko pytanie: dlaczego natura wyposażyła nas w tą niechęć, na długo przed wynalezieniem kas fiskalnych?\nJeżeli wierzymy w potęgę natury, to uwierzmy również w jej moc wizjonerską.\nZamki na piasku - część trzecia - ostatnia\n- Przez ile dróg musi przejść każdy z nas, by móc człowiekiem się stać - w kółko nucił od dłuższej chwili Dylana.\n- Cholera te drogi nie są najgorsze. Najgorsze są skrzyżowania. Wystarczy że pierdykniesz się na jednym i życie zmienia się w labirynt Fauna. I żeby chociaż na takim skrzyżowaniu była zielona strzałka, gdzie tam. Każda z dróg podobna do drugiej i może tylko jakiś palec boży cię popchnie gdzie trzeba, a dla pechowców jest wiadomość od najwyższego:\n- Sorry stary zagapiłem się na tego Prezesa z Petrochemii i nie zauważyłem jak skręcasz.\nRzeczywiście skręcił w trakcie swoich rozważań, zaparkował przed sklepem i dużą ekologiczną torbą udał się na zakupy. Wakacje wakacjami a kawka, śmietanka i ciasteczka potrzebne. No może kilka piw do tej małej lodóweczki w przedsionku. Przeszedł niby mimochodem obok stoiska z alkoholami. Zatrzymał się przy winach. Mołdawskie były, stwierdził też obecność gruzińskich.\nPokonując opór sprzedawczyni, która koniecznie chciała go obsłużyć, a wiedza jej kończyła się na podziale: białe - czerwone, słodkie – półsłodkie - wytrawne, dostał się w okolice butelek, aby samodzielnie dokonać wyboru. Pasjami lubił czytać etykiety. Powoli oglądał pierwszą ozdobną, a następnie szczegółowe dane dotyczące regionu, opisu koloru i aromatu po propozycje dodatków. Trwał tam dobre dziesięć minut, zyskując opinię dziwaka wśród personelu spożywczego. Kupił jednak to co planował.\nDołożył resztę produktów, zapłacił kartą i wyszedł ze sklepu. Do tego wina świetnie będzie pasował ten pleśniowy ser i oliwki, które jego żona pasjami uwielbiała zajadać soute.\nZ wyjścia na plażę dzisiaj będą nici. Słońce zasnuło się chmurami, a całość sprawiała wrażenie, jakby za chwilę miało lunąć. Ponieważ to bez deszczu trwało już ponad dwie godziny, była jakaś szansa, że się utrzyma.\nWrócił do ośrodka, włożył wiktuały, schował wino za swoimi ubraniami i obwieścił rodzinie:\n- Dzień zwiedzania. Jedziemy do Gdańska .\nNie zauważył szczególnej radości wśród najmłodszych członków rodziny. Jedynie żona bez słowa zaczęła pakować niezbędne rzeczy. W ciągu godziny wybrali się w drogę, a za następną minęli rogatki miasta.\nPoszukiwanie parkingu, a później tak jak kiedyś z ojcem zaplanował następującą marszrutę : Westerplatte, Długi Targ, Neptun i Gdański Żuraw. Sołdek, którego z dumą pokazywał mu ojciec, stał się drugorzędny. Na wszelki wypadek przypomniał sobie wszystko co wiedział na temat rudowęglowców.\nPodróż w czasy młodości. Te same miejsca inni ludzie. Teraz to on zaganiał własną gromadkę pomiędzy bunkrami. Gry komputerowe spowodowały jednak, że młodzież potrafi sobie wyobrazić wszystko, a przez to jakby mniej miejsca na zaciekawienie statycznymi widokami. A i on czuł się nieco dwuznacznie, wobec zmiany podejścia do spiżu bohaterów obrony placówki.\nStarówka poszła lepiej, bo to i sklep na sklepie, a co trochę lody, cola i frytki. Wydatki były nawet powyżej założonego limitu, ale generalnie można było uznać wycieczkę za udaną.\nNajważniejsze zaś było to, że podczas tej rodzinnej eskapady, ani raz nie powrócił w myślach temat zamków na piasku, z powodu których po ostatniej nocy miał małego moralniaka. Sam zadziwiony był tymi wyrzutami, ponieważ z ręką na sercu, ostry seks towarzyszył jego snom od czasu do czasu. Różnica polegała na tym, że poprzednio robił to z bohaterkami filmu, celebrytkami, czyli z nikim materialnym. Nie można być zazdrosny o to, że marzy się seks z Angeliną. Pożądanie widzów jest zwyczajowo wpisane w ten zawód. Pokażcie mi faceta, który sobie tego nie wyobrażał. Teraz obiektem jego nocnej akcji była konkretna kobieta, z krwi i kości, z którą rozmawiał poprzedniego dnia - Iwona z Łodzi. Tak, Iwona zmieniała ciężar gatunkowy tego wszystkiego. Poza tym zapraszał ją na budowanie tego zamku dzisiaj. A teraz spaceruje z rodziną po Gdańsku. A niech tam, zaproszenie nie było zobowiązujące, ani nie zostało potwierdzone.\nWrócili do ośrodka pod wieczór, było sporo po ósmej. Młodzi zmęczeni, wypakowali tylko łupy, które wymusili na ojcu i poszli myć zęby.\n- I ja pójdę pod prysznic, a później posiedzimy przed domkiem - zaproponował.\nZgodziła się prawie natychmiast.\nByć może sprawił to Gdańsk. Dla niej to była również podróż do korzeni , bo przecież to jedno z miast, których szkolne odwiedzenie było obowiązkowe.\nMłodzi zasnęli prawie natychmiast. On po powrocie z umywalni, ubrał czyste ubranie i rozłożył się w drewnianym fotelu przed domkiem.\nWróciła po dłuższej chwili. Mokre włosy zawinęła w turban uformowany z ręcznika, a szybko narzucony szlafrok, trochę prowokująco ukazał głęboki dekolt, wbrew woli właścicielki.\nLubił ten widok i często zapuszczał żurawia pomiędzy jej piersi, kiedy siedziała pijąc herbatę, kiedy pochylona pisała coś na komputerze, nawet kiedy leżała koło niego w łóżku, śpiąc. Podpierał się wtedy na jednej ręce i patrzył na nią zadając sobie pytanie : jak można nie robić z tego użytku?. Pomimo upływu lat wspólnie spędzonych, podobała mu się w dalszym ciągu. Zaakceptował zmiany wynikające z upływającego czasu, które przecież dotknęły ich oboje. Czuł się z tym dobrze i ją namawiał do takiej akceptacji. Ona jednak zawsze narzekała, jeżeli nie na celulit, to przynajmniej na rozstępy, czy zmarszczki na szyi.\nByć może jej samoograniczenie do roli matki i gospodyni powodowało, że tak łakomie spoglądał na nią jako kobietę. No w końcu nie powiecie mi, że ukradkowe oglądanie cycków żony jest takie całkiem normalne.\n- Dosiądziesz się – spytał i zaraz dodał – Książkę schowałem.\nSpojrzała na niego lekko zdziwiona. Siedział w jasnych spodniach i czarnej lnianej koszuli. Wyglądał jak gdyby wybierał się na jakąś plenerową imprezę. Zdziwiło ją to trochę, ale podjęła rękawicę . Ciekawość jest w końcu silnym bodźcem. Wrzuciła na siebie długą chusteczkową sukienkę, jak on nazywał ten gatunek cieniutkiego materiału. Suknia co prawda była długa, ale miała kokieteryjne rozcięcie z boku. Kolor - barwy lata, tak On to nazywał. Kobiety maja setki określeń na barwy i odcienie, a faceci są w tej kwestii upośledzeni. Korzystała jednak z jego nazewnictwa, nie czując z tego powodu dyskomfortu. Swoją drogą, przez te lata dość mocno wszedł w jej życie z tymi określeniami, a nawet sposobem myślenia. Przyjęła to podświadomie, chociaż czasami usiłowała z tym walczyć. Zapięła bursztynowy naszyjnik, który dzisiaj kupił jej na Długim Targu. Nawet specjalnie nie narzekał na cenę. Drogo ale kamienie pierwszej piękności.\n- Wychodzi na to, że jeszcze coś czeka mnie oprócz bursztynów - kombinowała.\nPalcami przeciągnęła wzdłuż mokrych włosów przerzucając je do tyłu. Jeszcze tylko plecione sznurkowe sandały i można wyjść na spotkanie losu.\n- O jesteś – powiedział – Siadaj zaraz wracam.\nPo kilku minutach pojawił się z tacą na której dominowała butelka gruzińskiego wina, dwa kieliszki, deska z pleśniaczkiem otoczonym wianuszkiem oliwek.\n- To niespodzianka - powiedziała - gdzieś Ty chował tą butelkę.\nPołożył przed nią deskę i napełnił kieliszki.\nPodniosła szkło w kierunku bardzo zachodzącego już słońca, ale i tak w ostatnich promieniach dnia widziała piękną rubinową barwę wina. Następnie aromat, działający na wyobraźnię, bez przebijającego zapachu korka, co było ewenementem w masowych produkcjach. Smak był rzeczywiście doskonały\nRysiek znał się na winach. Potrafił wybrać zawsze odpowiedni gatunek. Samouk, kierował się instynktem, unikając tak zwanych hitów, oraz marketowych okazji.\nStrzelili się kieliszkami. Zawsze się strzelali. Pierwszy łyk przyjemnie potwierdził trafność wyboru.\nNastępny i kolejne podtrzymywał błogie uczucie. Butelka skończyła się szybko. Rysiek zakręcił się i przyniósł następną.\n- Udajemy się do Mołdawii.\nI tutaj bez niespodzianek. Siedzieli i sączyli wino, niespiesznie, delektując się smakiem i zagryzając serem. Nie mówili prawie nic, bo i o czym mówić, żegnając dzień pełen wrażeń. Zmrok zapadał a wino w żyłach budziło się dopiero do życia. Lekkie falowanie dało się już wyczuć, ale stan ten wywoływał wyłącznie zadowolenie. Żarówka świecąca nad drzwiami kempingu przyciągnęła wszystkie komary z okolicy, a ciszę wieczoru przerywało ustawiczne buczenie tego mikroskopijnego inwentarza.\n-Chodźmy nad morze - zaproponował\nWino nie pozwoliło jej odmówić.\n- Sprawdzę tylko czy dzieci śpią - powiedziała .\n- Ja się tylko przygotuję - rzekł szybko wchodząc do sypialni. Wyszedł po chwili z trzecią butelką wina .\nRano kupił dwie, ale powinno się powiedzieć dokupił., ponieważ jedną przywiózł ze sobą. Dzieci szczęśliwie spały. Przestawili więc okna w położenie uchył, zamknęli drzwi i skierowali się w stronę bramy wyjściowej. Do morza było około kilometra, a droga przeciętne oświetlona. Ponieważ chodnik najlepsze lata miał już za sobą, potknęła się, a on wykazując się refleksem chwycił ją za rękę, ratując prze wywrotką. Nie puścił już tej ręki, a ona nie wyrywała się. Coś się powoli odblokowywało. Uruchomiła swoje poczucie humoru, ogólną wesołość i potęgowaną przez wino kokieterię. Nie poznawał jej, ale kupując wino myślał o takim właśnie rozwoju sytuacji. Była więc ta sytuacja, wymarzona, zaplanowana i wypracowana. Ona chichotała raz po raz, a on pilnował przy okazji, aby nie wylać wina, które dzielnie trzymał w wolnej od uścisku dłoni. Kiedy podchodzili do wejścia na plażę on puścił ją przodem i jakoś tak opiekuńczo przesunął dłonią po pośladkach. Poczuł się zaskoczony.\n- O boże nie ubrałam majtek – szepnęła cicho aby nikt tego nie usłyszał.\n- Pal licho majtki- powiedział olewająco, ale umysł nie olał otrzymanej właśnie informacji. Wszystkie szare komórki dorosłego, męskiego mózgu pracowały na pełnych obrotach. Jak spożytkować otrzymaną właśnie informację. W zasadzie jak to było wiadomo, rodziło się pytanie - kiedy?\nByły już pierwsze zewnętrznie widoczne oznaki przygotowań, do realizacji tego planu. Ściągnęli buty i brodząc po kostki w piasku, chłodnym o tej porze nocy, szli w kierunku morza. Stanęli na tym twardym mokrym kawałku plaży czekając, aż nadciągająca fala uderzy ich w stopy, prowokując ucieczkę z głośnym krzykiem. A przecież na to czekali.\nPodbiegali odrobinę w tą i w tamtą stronę, odwzorowując falę, tylko w przeciwną stronę do kierunku jej działania. On zauważył pusty kosz, duży wiklinowy kosz, których coraz mniej na dzisiejszych plażach. Pociągnął ją za rękę, biegli w kierunku tamtego kosza .Wpadli do środka, siedli obok siebie blisko, bardzo blisko, na tyle na ile pozwalał kosz. Pociągnął z butelki spory łyk wina, następnie podał jej. Złapała go za rękę podnosząc wino do ust. Intensywność ruchu spowodowała, że pewna ilość płynu spłynęła jej po brodzie, szyi, wpływając między piersi i dalej zgodnie z prawami grawitacji.\n- Oblałam się winem - powiedziała, a było w tym zdaniu tyle emocji, że On błyskawicznie rzucił się spijać resztki alkoholu z jej twarzy, szyi, by dojść do piersi. A wino wytrawne, zmieszane z odrobiną Coco Mademoiselle, oraz ze smakiem słonego rozgrzanego ciała, niczym dodatkiem morskiej wody, uderzało do głowy z zawrotną prędkością. Oszołomiona publicznością miejsce , próbowała odsunąć jego głowę , ale zaraz poddała się tej sytuacji oddając pocałunki tam gdzie było to aktualnie możliwe możliwe przy obecnej konfiguracji ciał. Czuł się jak szczeniak, któremu dane pobawić się super zabawką . Co tam, czuł się jak za wspaniałych kawalerskich czasów. Kiedy perspektywa randki z jego obecną żoną rozgrzewała do czerwoności ciało i umysł i jeszcze raz ciało oczywiście.\nA potem niczym w zeszłonocnym śnie: W pełnych ekspresji ruchach ściągnęli z siebie ubranie. Ona nie kłamała z tym brakiem bielizny. Przypominali sobie w zapamiętaniu geografię własnego ciała. Jak dzieci które poznają życie, wzrokiem, węchem, dotykiem i smakiem, tak oni delektowali się przypominaniem siebie. Krok za krokiem , element za elementem, składali te puzzle, w jeden obraz pełen ciepłych emocji.\nA kiedy ostatni element wypełnił tą składankę, siedli obok siebie zmęczeni, chociaż szczęśliwi. Ona położyła głowę na jego ramieniu.\nPatrzyli w morze, które ogarnął mrok i tylko z daleka słychać było szum uderzających fal. A On w mroku widział że oczy jej lśniły, Widział to pomimo zmroku i nie mógł przypomnieć sobie kiedy to widział raz ostatni.\n- Takie jest życie. Takie może być życie. Takie powinno być życie! – pomyślał\nI w tej chwili, która minęła nim zdecydowali się wrócić na łono cywilizowanych czterdziesto parolatków, on zastanawiał się nad tym, czy to nie ten kamień węgielny, o który prosił nad ranem, na którym miał budować raz jeszcze.\nWracali niespiesznie do ośrodka, ona czuła się piękna wewnętrznie, on jak ktoś spełniony.\n- Wiesz Wanda - powiedział - jutro z rana pojadę do miasta.\n- Może mają jeszcze to gruzińskie - złożyła zamówienie.\nPomimo nocy, która objęła w posiadanie miejscowość słyszeli jak ktoś w towarzystwie gitary nucił Dylana, przy dogasającym żarze ogniska\nZamki na piasku - część druga\nPróbował zamknąć oczy, ale sen nie przychodził. Obok wypoczywała jego ślubna małżonka w pozycji półsiedzącej, trzymając oburącz grubą książkę. Cała zagłębiona w lekturze nie zwracała uwagi na sygnały zewnętrznego świata. Duża poducha podłożona między jej plecy a oparcie łóżka powodowała, że z tej konstrukcji mogła spoglądać na niego z góry. Nie robiła tego jednak. Czterdziestowatowa żarówka oświetlała strony książki, które w jej blasku wyglądały na bardziej pożółkłe niż w rzeczywistości. Blask lampki miał jeszcze jedną tym razem ujemną cechę - raził w oczy próbującego zasnąć. Walczył chwilę z tym blaskiem zamykając powieki, ale zwykłe przymknięcie na nic się zdało i trzeba było je solidnie zacisnąć, wtedy blask był mnie dokuczliwy. Z kolei koncentrowanie się na zaciskaniu powiek, odwracało umysł od rozluźnienia i oczekiwania na sen. Mógł co prawda odwrócić się na drugi bok, ale podświadomie unikał tych zachowań, które żona mogłaby określić zdaniem: przyszedł do łóżka, odwrócił się dupą i zasnął. Zasypiali z jego woli w pozycji na tak zwane łyżeczki, a dopiero w nocy kiedy czuł ścierpnięte ramię, odwracał się na drugi bok. Teraz kiedy Ona leżała na plecach, zagłębiona w lekturze, układ łyżeczek powodował bałagan. Wyglądał jak jedna zagubiona łyżeczka, która znalazła się w szufladzie pomiędzy sztućcami z innego kompletu. Odruchowo wyciągnął dłoń pod kołdrą i opuszkami palców dotknął jej kolana. Delikatnie przesuwał wyżej i wyżej, smakując w ten sposób każdy centymetr jej delikatnego ciała. O konsumpcji myślał jednak , a nie o zwykłym smakowaniu.\n- Daj spokój to łaskocze – pisnęła nie przerywając czytania.\n- Nie podnieca? Miało działać nieco inaczej – powiedział do niej nie otwierając oczu. Poruszyła nogą w lewo i prawo, tak jak odgania się muchę, która natarczywie siada na ciele. I jak mucha odlatuje, tak jego dłoń spadła na szorstkie prześcieradło. Próbował jeszcze jednego podejścia ale usłyszał\n- Czytam teraz .\n- A dużo Ci zostało do końca myśli, strony, rozdziału?\n- Przerzuciła parę kartek - trzydzieści cztery, do końca rozdziału.\n- Muszę skończyć, bo dobrze się zapowiada - reklamowała dzieło, nie odrywając wzroku od tekstu.\n- A o czym to jest ? - spytał bardziej dla wykazania się zainteresowaniem, niż z ciekawości.\n- O miłości we Francji w czasie pierwszej wojny światowej.\n- Szkoda, masz ją na wyciągnięcie ręki, a nie zauważasz - pomyślał . Nie jestem konkurencją. U mnie albo wojna, albo miłość.\nNie potrzebował wiele, nie oczekiwał zbyt dużo, niczym w starej piosence :\n…Daj mi to miejsce na twarzy, gdzie szminki Ci nie starczyło\nMnie to zupełnie wystarczy, ja z tego zrobię Miłość…\nZ czegoś jednak tą miłość trzeba lepić. Powoli przestawało zależeć mu na pozorach. Odwrócił się na drugi bok, dzięki czemu nie musiał dopingować powiek do ich szczelnego zamknięcia. Lampka nocna rzucała na ścianę cień małżonki. Potężniejszy niż normalnie, w pozie zgarbionej i zajętej czymś co pobieżnie wyglądało na zapuszczanie żurawia, w jego dużym cieniu osobistego portfela. Tak to sobie przynajmniej wyobraził. Zdawał sobie jednak sprawę, że w chwili gaszenia emocji własnych, umysł podpowiadał mu te mniej korzystne odczyty. W ciszy która roznosiła się dokoła słyszał tylko miarowy oddech żony i szum przekładanej kartki, a potem kolejnej i kolejnej. Za chwilę nie słyszał już nic ponieważ odpłynął w objęcia Morfeusza.\nCisza ustąpiła miarowemu poszumowi morza. Fala za falą uderzały o brzeg rozmywając ślady stóp, konstrukcje wodociągów, fosy i zwykłe dziury w piasku. Przez chwilę obserwował zasięg fal, aby pół metra dalej rozpocząć kopanie pierwszej fosy i linii murów obronnych. Potężna kupa piachu powoli zamieniała się w zaplanowany zamek. Robota paliła mu się w rękach, baszta za basztą, powstawała konstrukcja wzbudzająca zachwyt. I wtedy zobaczył ją - Iwonę. Szła, powoli zbliżając się do niego . I chociaż tak szła krok za krokiem, to nie przybliżała się do niego. Odłożył łopatkę, strzepnął piasek z kolan i zamachał do niej radośnie. Ona także zauważyła go i odwzajemniła gest ręką. Uśmiechnął się radośnie. W niezauważalnym prawie tempie zbliżała się jednak do niego. Widział już coraz wyraźniej całą postać: długie blond włosy w kolorze pszenicy, to pewnie skutek działania słońca. Dalej twarz z delikatnym makijażem i ciało. Boskie ciało harmonijnie zbudowanie. Ona ubrana w pastelowy kostium kąpielowy, skrojony tak że nadawał nogom jeszcze kilkanaście centymetrów, szła samotnie. A on nie dziwił się tej samotności, była mu ona jak najbardziej na rękę. Czekając na nią, raz jeszcze omiótł jej postać wzrokiem, zatrzymując się tym razem na piersiach, które poddając się energicznemu krokowi Iwony falowały rytmicznie. Kochał ten widok. Piersi przemawiały do niego najbardziej . Nie znaczyło to, że kobiety traktował instrumentalnie. On przyjął założenie, że dobry Pan Bóg tak skonstruował ten świat, aby facet zachwycał się kobietą. Dopuszczał do siebie również odwrotną kombinację zachwytu. A wszak nie powinno być w tym podziwie nic niestosownego, ponieważ jak to się mówi człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Podziwiał więc te boskie elementy budowy i trwał w tym podziwie do czasu, kiedy nie podeszła do niego bardzo blisko.\n- Myślałem że nie przyjdziesz.\n- Byłaś nie przekonana.\n- Przekonałaś mnie jednak.\n-Zacząłeś budować – zmieniła temat.\n-W zasadzie kończę, ten pałac na dwie osoby.\n-A co jest tutaj? – Spytała.\n-Dziedziniec i krużganki.\n-A tam ? i tam ? – Niczym małą dziewczynka pokazywała palcem poszczególne elementy konstrukcji.\n-Baszta, mury, zbrojownia – recytował po kolei, poddając się tej dziecięcej manierze pokazywania palcem.\nW trakcie tego wspólnego pokazywania, jego palec dotknął grzbietu jej dłoni . Zaskoczony chciał cofnąć rękę, ale nie zrobił tego. Ona również trwała w tym dotyku, nie cofając dłoni. Zamarł na chwilę, zaraz jednak opuszkiem palca przesunął w kierunku ramienia. Przyjęła to bez sprzeciwu, trzymając rękę zawieszoną w powietrzu. Zaskoczony swoją bezczelnością, przesuwał opuszkiem coraz wyżej i wyżej, ciesząc się każdym zdobytym centymetrem. Milczeli oboje, bezgłośnie akceptując to co się wydarzyło tak nagle i to co było tak niezwykłe w swojej normalności. Zauważył, że jej ręka pokryła się gęsią skórką. Pasowała mu ta reakcja, jakże inna od tych, do których był przyzwyczajony. Powietrze wokół wypełniło się delikatnym drżeniem. Przesuwając dłonią w górę musiał zbliżyć się do niej i ona zrobiła krok w jego kierunku. Stał blisko, tak blisko, że czuł jej perfumy, a za chwilę zapach jej włosów i skóry.\nNie potrafił zdobyć się na nic więcej, zawstydzony systematycznymi odmowami śłubnej. Ale Ona nie pozwoliła na tą bierność. Przytuliła się do niego. Objął ją ramieniem i pocałował . Znowu był zadowolony z rozwoju sytuacji, a zadowolenie to przyjęło całkiem materialny wymiar.\nWstydził się trochę swojej reakcji, ale dał się ponieść rozwojowi sytuacji i nie wiadomo czy to oni chwytając się za ręce kręcili się wokół siebie, czy to świat zawirował wokół nich zmieniając scenerię.\nZnajdowali się teraz w hotelowym pokoju, sami ze sobą i swoimi myślami. W pełnych ekspresji ruchach ściągnęli z siebie ubranie, poznając w zapamiętaniu geografię własnego ciała. Jak dzieci które poznają życie, wzrokiem , węchem, dotykiem i smakiem, tak oni delektowali się poznawaniem siebie. Krok za krokiem , element za elementem, składali te puzzle, w jeden obraz pełen ciepłych emocji.\nA kiedy ostatni element wypełnił tą składankę, padli obok siebie zmęczeni chociaż szczęśliwi. Ona położyła głowę na jego ramieniu i patrzyła nie niego. Oczy jej lśniły, a on próbował na zapas chłonąć ten blask, nauczyć się go na pamięć.\n- Takie jest życie. Takie może być życie. Takie powinno być życie! - pomyślał zasypiając.\nKrótki sen jaki towarzyszył jego zmęczeniu był naturalny. Świadomość pojawiła się pierwsza, wraz z wyrzutami sumienia.\nCoś ty najlepszego zrobił?. Masz przecież żonę i dzieci. Lata całe umiałeś żyć wg jakichś reguł. Wystarczyła chwila, okazja. Na usprawiedliwienie , odrobina ciepła, a przede wszystkim to, że potraktowano cię jako mężczyznę, nie portfel na dwóch nogach. I czy warto było ?. Co jej powie wstając z łóżka, wracając do swoich spraw, żony, dzieci. Jakie kłamstwo wymyśli, że znów chce tych swoich wczasów, dmuchanych kół i sandacza ze smażalni?. Odwlekał tą chwilę, chwilę otwarcia oczu. Jeszcze kwadrans tej niezmąconej radości, zmaterializowanego szczęścia. Ale przed odpowiedzialnością nie ucieknie. Trudno przyjmie to po męsku, na klatę. Podniósł ostrożnie jedną powiekę, a następnie drugą z niedowierzaniem. Leżał w swoim domku kempingowym, obok ślubnej małżonki nazywanej przez niego starą. Miarowe falowanie kołdry świadczyło o tym, że śpi spokojnie. Książka o miłości we Francji w czasie pierwszej wojny światowej, spokojnie leżała na nocnej szafce. Zgaszona żarówka nie raziła, tak że pomimo mroku ,spokojnie mógł rozejrzeć się po pokoju. Podświetlany zegarek wskazywał godzinę trzecią trzydzieści. Więc to był tylko sen. Ogarnęły go ambiwalentne uczucia. Żalu z jednej strony za tym spełnieniem, które przed chwilą dane było się ziścić, a tą radością, że to był tylko sen. Z rana bez lęku zajrzy w oczy żonie, całując ją standardowo w policzek na dobry dzień. Całuje ją również na dobranoc codziennie. Daje to razem z porankami siedemset trzydzieści razy w ciągu całego roku, co jest już całkiem niezłym wynikiem. Uzasadnia to kupno bransoletki na kolejną rocznicę ślubu , ale nie motywuje do kupna bukiecika stokrotek, w trakcie codziennego powrotu z pracy do domu. Za oknem wstawał kolejny dzień. Spojrzał kolejny raz na zegarek, jeszcze kupa czasu.\nWszak są wakacje. Przytulił się do żony na wzór wspomnianych łyżeczek. Sen mara bóg wiara, ale żal pozostał żalem\nOn gotów był jednak spróbować jeszcze raz, kolejny raz . Za kamień węgielny przyjmie najmniejszy gest przyzwolenia.\nWcisnął się pomiędzy srebrnego golfa i czerwoną fiestę. Przednimi kołami wjechał na trawnik. Jakiż zresztą to był zresztą trawnik przy wydmie, w cieniu karłowatych sosen. Piasek z igliwiem. Nie szukał jednak dalej ponieważ dzieci dawały już mocno w dupę, machając mu pod nosem nadmuchanymi kołami ratunkowymi. Do tego dołączył narastający upał i jakieś problemy egzystencjalne małżonki, zwanej przez niego pieszczotliwie - starą. Znowu ma te dni - pomyślał, kiedy w szumie nieustającego monologu i wrzeszczących dzieciaków, wyciągała z bagażnika dwie torby plażowe.\nŻarcie, koce, ręczniki, kosmetyki i inne duperele uzupełnione parawanem. Na cholerę to wszystko. Z lubością wspomniał czasy, kiedy w jeden brezentowy plecak spakował wszystko co było mu potrzebne na trzy tygodnie. To był czas, kiedy uważał, że być jest o wiele ważniejsze niż mieć. W tamtym plecaku miejsce swoje znalazła jeszcze jakaś książka z gatunku ambitnych, aby przy ognisku pogadać o problemach egzystencjalnych bohaterów powieści, albo tylko o literaturze iberoamerykańskiej. Teraz na kilkugodzinny wypad na plażę zabiera pół bagażnika dupereli, bez których nie może obyć się żaden cywilizowany człowiek i tylko tak od niechcenia „ Politykę”, aby na chwilę oderwać się od słonecznej rzeczywistości i podciągnąć średnią czytelnictwa. Polacy bowiem mało czytają. „ Polityka” nie zalicza się jednak do książek? - zadał sobie podchwytliwe pytanie. No nie jest źle, czytałem Browna nie dalej niż … Kurde w zeszłym roku. To o masonach. O tak „Zaginiony symbol” . A może to było z początkiem tego roku? W takim razie o sto procent przekroczyłem średnią krajową, która wynosi pół książki na osobę rocznie.\nCzy Ty mnie w ogóle słuchasz? – wyrwało go z zamyślenia pytanie żony.\nOczywiście kochanie – odparł automatycznie. Niedobrze - pomyślał, a jak sprawdzi zamiast kontynuować myśl ?\nUdało się nie drążyć myśli, ponieważ młodszy zawadził sandałem o wystający korzeń i jak długi prasnął o ziemię, amortyzując upadek ratunkowym kołem. Zadziałało jak poduszka powietrzna, a głośne ssssssss świadczyło, że uchroniło młode ciało od zranienia o ostry fragment podłoża. Poturbowany wstał rozcierając kolano, a po chwili zauważył, że zdobiąca front koła dmuchana postać delfinka utraciwszy powietrzne wypełnienie, bezwładnie wisiała jak i całe sflaczałe już koło obejmujące biodra juniora. Głośne buczenie niezadowolenia dobiegło od młodego.\nNo to miałeś koło - judził starszy – ja ci nie pożyczę.\nUspokój się Piotrek – powiedziała matka nie pogarszaj sytuacji.\nNie płacz Michał tata ci zaraz kupi nowe koło, tylko podejdziemy do budki przy plaży.\nKupi, kupi, zrzędził – Wczasy kup, benzynę tankuj i do tego cholerne hot dogi na każdej stacji.\nRyby, lody, woda i duperele na druciku. Wszystko tata kupi. A tata to ma w piwnicy kopalnie i saperką wydłubuje do portfela - klął w duchu pomysł rodzinnych wakacji.\nTata ma kartę, to nie musi wydawać pieniędzy- zawyrokował młodszy, zadowolony z perspektywy zakupu, nieświadom zasad funkcjonowania kart płatniczych.\nRodzinny, mówił o sobie - jestem rodzinny, a żona i dzieci to moje najwyższe priorytety. Czasami jednak odszedłby od tych swoich priorytetów, na rzecz jakiegoś małego uzależnienia. Jego samo ograniczanie nie prowadziło do niczego dobrego. Rodzina zaakceptowała to jako brak potrzeb i powstałą w ten sposób nadwyżkę rozdzieliła między siebie. I jak tu wrócić do normalności? Jak upomnieć się o swoje potrzeby, aby bliscy nie powiedzieli - tacie odbiło. On też siadłby nad wielo pakiem piwa czy szklaneczką dobrej whisky w promieniach zachodzącego słońca, ale przeliczał to na inne rodzinne zakupy.\nAle on, jak każdy facet ma swoje materialne i niematerialne potrzeby. Nie potrzebował przy swoim boku wyłącznie matki swoich dzieci. Nie jest jeszcze za stary na to, aby od czasu do czasu natknąć się w swoim łóżku na wyzwoloną, bezpruderyjną kochankę. Ona jednak odrzuciła tą rolę, a całą swoją twórczą ambicję skierowała na śnieżną biel pranych białych podkoszulków i skarpet.\nNie do końca wyartykułowane życzenia, dusiła w zarodku, jak dusi się dwoma mokrymi palcami płomień świecy. Po tym odczuwał tylko syk uciekającej myśli i lekki dym gniecionego knota.\nWracał więc do łazienki, aby przemyć twarz zimną wodą, albo wziąć zimny szybki prysznic. Wychodząc zaś z łazienki przeglądał się w dużym lustrze wiszącym naprzeciw drzwi. Doszukiwał się defektów, lub niedoskonałości , które wpływały na decyzję żony. Na próżno.\nZaplanowane wakacje, które przy odrobinie wysiłku z jej strony mógłby spędzić z dwoma kobietami, tą realną i tą wymarzoną, też nie szły po jego myśli. Zagubił się w tych sokach, lodach i hot dogach,\nczując się coraz bardziej niezręcznie. Dzisiaj osiągnęło to swoje apogeum, ponieważ dzisiaj właśnie mijał półmetek wakacji, a żaden z planów nie wypalił.\nKolejka przed sklepem z dmuchanymi zabawkami, stała jak wszędzie. Ustawił się więc karnie na końcu, pozostawiając starej i dzieciom decyzję i wybór typu, kształtu i koloru.\nPodobne z wyglądu koło z podobnym z wyglądu zwierzakiem kosztowało tu trzy razy tyle co w normalnym sklepie .\n- Siedemdziesiąt pięć powiedział sprzedawca.\n- Panie, ale ja potrzebuję tylko jedno koło. Nie zamierzam obstawiać całej rodziny.\n- Siedemdziesiąt pięć - powiedział niezrażony dowcipem sprzedawca.\n- Ze złością wyłożył stówę na ladę .\nOdebrał resztę i już miał odchodzić od stoiska, gdy zatrzymała go małżonka, mierząca równocześnie korale z bursztynu i przeciwsłoneczne okulary z dużymi literami DG do bokach.\n- No i jak pasuje mi?\n- Nie pasuje, chodźmy stąd bo za chwilę wpadną na pomysł sandacza w smażalni, a ja limit wydatków na dzisiaj wykonałem.\n- Z tobą tak zawsze - ulubioną kwestią podsumowała żona.\nRzeczywiście dotarcie do plaży poprzedzone musiało być przełamaniem oporu dzieci przy trzech kolejnych stoiskach. A potem już tylko grajdoł i ten cholerny parawan, nadający dziurze w piasku minimum intymności. Intymności niezbędnej dla jego żony. Na cholerę jej ta intymność na plaży, skoro nie potrzebuje jej w domku kempingowym. Myślał jak przepłacił za wczasy, wynajmując dwu pokojowy. Rozłożył koc na wymodelowaną warstwę piasku, tak aby głowa była wyżej od nóg i na ów wspomniany koc rzucił ostatni numer Polityki. Klęknął na kolana i już łapał za grzbiet pisma gdy usłyszał;\n- Posmarujesz mnie kremem?\n- Posmaruję - powiedział spokojnie.\n- Cholera posmaruję, ale za chwilę będą mi się kleić łapy i kartki w gazecie – pomyślał równocześnie.\nChwila dla siebie. Jedna mała chwila dla siebie, aby nie zwariować. Smarowanie nacieranie i jeszcze układanie czegoś na czymś i coś po czymś, bo ja już leżę.\nPowtórnie klęknął na kolanach i chwycił gazetę.\nLubił czytać Wojewódzkiego i od niego zaczynał lekturę. Podziwiał jego podejście do życia. Zjadliwe komentarze i mentalność małego chłopca. Chłopca z jego dorosłymi zabaweczkami. On także chciały poczuć wiatr we włosach sunąc nowym Ferrari. Nowym wozem z nową laską. I nie musiałby jej smarować olejkiem na plaży, bo ona przyszła by już do niego opalona. Bezimienna ona, długonoga, młoda, wyzwolona i bez zahamowań. Jak to śpiewał Grzegorz Markowski : naga do mnie przyjdź i od progu bezwstydnie powiedz na co masz chęć... Pogrążony w rozmyślaniach nie zauważył, że niczym w obiegu zamkniętym, trzeci albo czwarty raz czyta to samo zdanie o biuście czołowej polskiej solistki.\nZ rozmarzenia wyrwał go krzyk juniora\n- Mamo bo Michał mi skacze po zamku. A ja buduję a on mi skacze. Mammmmoooo!!!!\nNie otwierając oczu, bo ponoć wtedy tak zwane kurze łapki wokół oczu się nie opalają żona wykrzyknęła:.\n- Spokój chłopaki tata już do was idzie.\nA zwracając się do niego - Idź do nich, niech czują że mają ojca. Cały rok jesteś zaganiany.\nZrezygnowany rzucił gazetę. Żale i pretensje nie zdadzą się na nic, szczególnie że ona do perfekcji opanowała ten system motywowania go do działania, wchodząc mu na rodzicielską ambicję.\nNie lubił tego, ponieważ nie mógł z tym dyskutować .\nOciągając się wstał i podszedł nad brzeg morza.\n- Michał daj tą łopatkę.\nSzybkimi ruchami usypał kopczyk, który uklepał i wymodelował na stromą skałę. Precyzyjne ciosy uczynione ostrzem plastikowej łopatki, tworzyły mury obronne, wieże i kopuły.\nPo kwadransie zlecona czynność, do której początkowo podchodził z niechęcią, zaczęła sprawiać mu przyjemność . Z każda basztą coraz większą. Michał uradowany stał obok i donosił wiaderka. Raz z wodą do polania piachu, innym razem z muszelkami i patyczkami do udekorowania ścian.\n- Mamo zobacz jaki fajny zamek – usłyszał głos z tyłu.- Ja też chciałbym taki zamek.\nŁasy na pochwały, bo któryż z facetów ich nie lubi, odwrócił się aby spojrzeć na autora pochwał. Obok niego stał mały chłopiec, na oko sześcioletni, trzymający za rękę swoją matkę . Mama w wieku około trzydziestu , maksimum trzydziestu czterech lat. Nienaganna figura świadczyła o zdrowym trybie życia posiadaczki wyżej wymienionego ciała. Prześlizgnął się po twarzy i włosach, zatrzymując się na kształtnych piersiach umieszczonych w kolorowym skromnym kostiumie kąpielowym. Był to taki kompromis pomiędzy tym co nazywa się normą, a tym co mierzy się odwagą posiadaczki. Biodra i nogi wszystko w pięknej bursztynowej opaleniźnie.\n- Podoba ci się zamek ? – spytał. - A może chcesz dobudować fosę?.\nMichał przesuń się trochę w bok – zwrócił się do juniora, aby wiedziała, że jest zwyczajnym ojcem. Poprzez zaś posiadanie dziecka w pobliżu, bezpiecznym do rozmowy. Taka mała asekuracja.\n- No pewnie - powiedział mały - Mamo mogę?\n- Dobrze Dareczku, tylko nie zniszcz niczego Panom.\n- Iwona – powiedziała podając mu rękę.\n- Ryszard – podał jej swoją .\n- Jak ten z Klanu – zażartowała\n- I te zdolności budowlane, prawda. A wiesz że dość często doklejają do mnie tego klanowego Ryśka.\nZapewniam jednak, że niewiele mam z nim wspólnego - reklamował się podświadomie.\n- Chłopaki po wodę – wydał polecenie - a potem pogłębiajcie fosę .\nUsiadł otrzepując kolana z mokrego piachu, który uwierał go w trakcie pracy a i teraz przeszkadzał.\nMoże to zresztą był gest kokieterii, coś jak poprawianie w normalnych warunkach krawata, lub zapinanie marynarki.\n- Mogę - spytała Iwona\n- Proszę siadaj - powiedział przyzwalająco.\n- Na wczasach? - Spytał . Co za durne pytanie pomyślał natychmiast, gdy je wyartykułował.\n- Tak, w połowie. Czas szybko leci. Jeszce tydzień i do domu.\n- Daleko mieszkacie?\n- W ośrodku PZGR czy coś takiego. Przez przypadek załatwiłam te wczasy. Znajoma rezygnowała, a żeby się miejsca nie zmarnowały to odkupiłam. Akurat były dwa.\nJesteście więc we dwójkę ? Spytał znowu. I jak porze dniu zganił siebie za to pytanie.Przecież dałą mu to wyraźnie do zrozumienia.\n- Tak, przyjechaliśmy z Łodzi. A wy skąd jesteście?\n- Z południa. Przyjechaliśmy z Krakowa.\n- Fajnie bo z Krakowa to tylko sto kilometrów do gór, no ale siedemset nad morze. A od was z Łodzi to pięćset w tą, lub a tamtą. Wszędzie wyprawa.\n- Zgadza się. Przywilej mieszkania w centrum Polski.\nDzieci donosiły wodę pogłębiały fosę i nad wyraz nie kłóciły się. Znalazły wspólny język, tak jak ich rodzice.\nRozmowa banalna na pozór, stanowiła swego rodzaju wypełnianie ankiety osobowej. Pytania, pół pytania i żarty. Czuł się dobrze, coraz lepiej i nie narzekał już na konieczność lepienia zamków z piasku. Kiedy prowadził tą niezobowiązującą rozmowę, łagodnie i całkowicie opuszczała go ta poranna, znienawidzona chandra.\nNiestety miłe rzeczy mają to do siebie, że się szybko kończą.\n- Rysiek- usłyszał dobrze znajome zawołanie za plecami. Przez chwilę próbował udawać że nie słyszy, ale Iwona zwróciła mu uwagę\n- Rysiek – to pewnie Ciebie wołają.\nPowoli odwrócił się udając że szuka wzrokiem.\nZauważył ją stojącą za tym parawanem w niebieskie tulipany. Jedną dłoń przyłożyła nad oczy tworząc swoisty daszek, druga zaś opierała się na biodrze. Wiedział już, ona nie da za wygraną dopóki nie stawi się na wezwanie.\n- A tak to żona . Będę leciał , było mi miło. Jutro także będę budował w tym miejscu zamek - dodał, a wyglądało to trochę jak propozycja spotkania.\n- No nie wiem co będę robiła jutro - odpowiedziała z udawaną nutką ostrożnego niezainteresowania. W każdym razie dziękuję że pozwoliłeś na zabawę Darkowi.\nSkierował się w to miejsce, gdzie zza parawanu wystawał głowa żony, a jej czujny wzrok doprowadził go aż na miejsce.\n- Kto to był? - Spytała\n- Matka takiego Darka. Budował zamek z Juniorem\n- Z łodzi chyba - dodałem\n- To już zdążyłeś się dowiedzieć. Szybko\n- Ty znowu swoje .\n- Gdzie moja gazeta?\n- Chyba na niej leżę - powiedział starszy i rzeczywiście wyciągnął spod siebie przemoczoną na głębokość trzech stron „Politykę”.\nNie awanturował się jednak. Czuł się dobrze. Zrozumiał że Ferrari chociaż ułatwia, nie jest niezbędne, aby poznać fajną laskę. Kto by pomyślał że substytutem może być kupka piasku.\nTrwał dosyć długo w tych rozmyślaniach nad gazetą.\n- Uczysz się artykułu na pamięć – spytała.\nSzesnasta. Wyczerpano planu dnia. Wyrwał kije parawanu, zrolował go dokładnie i razem z kocem powlókł do samochodu.\nDobry humor towarzyszył mu od trzech godzin. Samozadowolenie i świadomość, że nie jest taki beznadziejny dodawała mu energii w przebijaniu się przez wydmy . Nawet pasek na którym prowadzała do żona i na który tak narzekał nie uwierał tak bardzo. Kiedy podeszli w okolice swojego auta, on już zauważył Wiedział już że wybór miejsca parkowania, to nie był najlepszy pomysł. Na przednim kole, jednym z dwóch, które ugrzęzły w mieszaninie piachu i sosnowego igliwia prężyła się duża żółta blokada. Dla sprawiedliwości dodać trzeba że podobne blokady zdobiły także dwa boczne auta. Niszczenie zieleni, brzmi groźnie.\n- No to przekroczę limit dzisiejszych wydatków, pewnie o ponad sto procent – powiedział nad wyraz spokojnie.\nW głębi alejki, w cieniu zaparkowało białe Kangoo Staży Miejskiej. Oparci o maskę, umundurowani funkcjonariusze, z uśmiechem staropolskiej gościnności oczekiwali przybycia kolejnego kierowcy, po cenny blankiet uwalniający ukochane auto . Nic to. Myślami budował już jutrzejszy zamek z piasku.\nTo życie twe relacji\nPS Rozwinąłem temat w tekście” Zamki na piasku część druga „ 21.07.2010\nNajpopularniejsze słowo na "S"\nW dzisiejszym Onecie, w Dziale Towarzyskim przeczytałem dwa następujące po sobie tytuły artykułów\nLiroy i jego seksowna żona na plaży - zobacz zdjęcia!\nSeksowna latynoska z dużym biustem "przyłapana" w bikini\nBez zagłębiania się w treść doniesień portalowych uświadomiłem sobie, że coraz częściej wkurza mnie wszechobecne nadużywanie słowa „seksowne” . Słowo tak szeroko stosowane, że przeskoczyło dawno angielskie „get” które ma bodaj trzynaście znaczeń. Boję się że „seksowne” przewyższy popularnością niekłamanego lidera - staropolskie słowo na K. Przeglądając Internet, dzięki dobroci wujka Google zrobiłem małą analizę wykorzystania słowa. Stworzyłem sobie trzy kategorie: te z którymi się zgadzam , takimi sobie oraz tymi wybitnie świadczących o nadużyciach.\n1 Naturalny sposób użycia\nSeksowne siostry bliźniaczki - ostatnio była próba wykorzystania ich w polityce, czy przez polityka jest też seksowna?\nSeksowne Azjatki, Japonki , Europejski - jednym słowem połowa populacji\nSeksowne części ciała : biusty, ramiona brzuszki, pupy, nogi stopy . Tutaj każdy doda sobie po przecinku to co go kręci.\n2 Nadużywane powszechnie z których część można by przenieść do pierwszej lub trzeciej grupy w zależności poziomu seksowności u czytającego .\nSeksowne sporty – Na przykład zapasy w kisielu.\nSeksowne bibliotekarki kuszą do książek - Potrafię sobie wyobrazić . W filmie „Polowanie na muchy” Beata Tyszkiewicz zachęcała w taki seksowny sposób do czytelnictwa. Dla zadziwionych - film ma 40 lat.\nSunny Leone i jej seksowne czarne kozaki - Nie znam Suny Leone, ale widziałem takie czarne kozaki, które podziałały na moją wyobraźnię.\nSeksowne szpilki – To zdecydowanie powinienem wrzucić do pierwszej grupy, ale nie chciałem personifikować zwykłych butów, choćby jak bardzo działy na moja wyobraźnię. Do butów oczywiście dochodzą stringi, biustonosze, pończochy i co tam jeszcze kręci braci fetyszystów\nSeksowne filmiki - My popularnie nazywaliśmy to pornosami, ale kiedyś tam sąd określił precyzyjnie pornografię. Stąd może ta zmiana, seksowny film nie brzmi tak dosłownie.\nSeksowne pomysły na karnawał – Takie to i ja miewam nie tylko na karnawał, ale na weekend, dzień wolny, dzień zajęty , poranek wieczór lub godzinę trzecią nad ranem\n3 Całkiem pokręcone\nSeksowne drzewa - w którym fragmencie? Być może idzie o kształtne dziuple, lub konary.\nRatowanie życia może być seksowne - Tak reanimując ofiarę katastrofy komunikacyjnej można się strasznie nakręcić.\nSeksowne potrawy? – no dobra afrodyzjaki , ma to swoją nazwę\nSeksowne auta - słyszałem o takiej sytuacji, kiedy motocyklista potrafi kochać fizycznie własny motocykl, może to samo przenosi się na samochód. Czego to ludzie nie zrobią dla swojego pojazdu?\nSeksowne kreskówki w TVN - ?????? i do tego w TVN? Czy już pisać doniesienie?\nSeksowne lata 50-te - jeżeli przyjąć takie kryteria to seksowne były też 60- te . Potem to już tylko rozpasanie.\nSeksowne, zamszowe platformy - Platforma kojarzy mi się z urządzeniem do przewożenia czołgów, a jeżeli to mowa o butach, to spójrzcie do lustra i niech ktoś głośno powie że takie platformy powodują że nogi stają się piękniejsze.\nSeksowne centymetry - Mam nadzieję, że nie chodzi tutaj o to, o czym pomyślałem.\nSeksowne wygibasy ważek - Trąci zoofilią\nDwa seksowne aniołki - No albo Aniołki, albo seksowne. Może klucz tkwi w liczebniku?\nSeksowne wina z Portugalii ??? - Z viagrą czy tworzone na bazie selera?\nSeksowne termofory - Być może chodzi tutaj o kształt. Co więc ogrzewają?\nSeksowne espresso - Nie doczytałem czy chodzi o filiżankę napoju, czy o cała maszynę do parzenia? Bo ona tak zmysłowo spienia mleko…\nSeksowne nutki - chyba poprzez ponętna panią od muzyki (o proszę, użyłem innego słowa niż seksowna!)\nSeksowne protesty w słusznej sprawie - może jak te przeciw noszeniu futer, albo akcja - pokaż cycki - na Ukrainie?\nUżywane seksowne kapciuszki (oferta sprzedaży) – Być może dla amatorów seksownych stóp u seksownych babć\nPoza kategorią, brakło nawet pomysłu na komentarz\nSeksowne raportowanie błędów\nSeksowne zimowe noce ( ta i następna, to na pewno propozycje dla Eskimosów? )\nSeksowne kobiety i trumny - O boże ! Lepiej skończę ten przegląd\nUbożeje ten nasz język. Staje się sloganowy, hasłowy, przypomina obrazkowy. Modne słowa są z całą bezwzględnością nadużywane. To proste a zaś z marketingowego punktu widzenia – wskazane.\nAby nie iść na łatwiznę wystarczy zajrzeć do Słownika Języka Polskiego a tam :\nSynonimy dla słowa SEKSOWNA :\nNamiętna, atrakcyjna, apetyczna, zmysłowa, podniecająca, pociągająca, cudna, piękna, urocza, ładna, śliczna.\nPrzynajmniej połowa tych określeń pasuje również do: butów sukienek, drzew. Bez dwuznacznych skojarzeń i niezręczności. Przy takim natłoku „seksownych” skojarzeń trudno się tutaj dziwić zachowaniom naszych rodaków. W czasie podróży do USA , przy przekraczaniu granicy, Polacy w rubryce z pytaniem - sex?, wpisywali : dwa razy w tygodniu , raz w miesiącu . W każdym razie szczerze i prawdziwie bo przed urzędnikiem Imigration.\nCzy wszystko musi kojarzyć nam się z seksem?\nMoże więc, moje ciągłe skojarzenia, to wynik działania jakichś „masońskich” sił w Internecie.\nA jaki jest koń, każdy widzi. Powyżej.\n- Cztery piwa poproszę – powiedział Michał, podtykając pod nos kelnerki swoją dłoń z rozcapierzonymi palcami. Tylko kciuk schowany za wewnętrzną część dłoni podkreślał owe cztery, nie trzy nie pięć.\n- Cztery – powtórzył wyraźnie i powoli za oddalającą się już dziewczyną. Chwilę ciszy która zapanowała po złożeniu zamówienia przerwało prorocze wyznanie.\n- Na mnie się skończy beczka – stwierdził zrezygnowany Jacek\n- Na mnie się zawsze kończy, mam takiego pecha – krakał dalej Jacek.\n-Jaja sobie robisz. Jak Ci się to zdarzyło dwa razy w życiu, to nie znaczy że to reguła. Poza tym ty dużo piwkujesz, a więc prawdopodobieństwo takiego zdarzenia jest większe - stwierdziłem, bez nuty wyczuwalnego pocieszania.\nKelnerka, a właściwie studentka, bądź pełnoletnia uczennica, co można było poznać po braku wprawy w podawaniu szklanek, nie pojawiała się dłuższą chwilę. Knajpa nie była zawalona klientami, zaczęliśmy więc trochę się niepokoić. Nie ma nic gorszego niż czekanie na pierwszy łyk zimnego, spienionego browaru. Ta chwila kiedy już wybierzesz gatunek i miarę pojemności, kiedy twoje zamówienie odchodzi na dwóch zgrabnych nogach do pomieszczenia, gdzie niestrudzona pipa nalewa jedną szklankę za drugą. Już czujesz smak goryczki z piany, która pierwsza trafia na stęsknione kubki smakowe języka. A tu czekanie i ten krzywy uśmiech Jacka.\nPo chwili z pomieszczenia wyszła nasza kelnerka z tacą, na której dumnie piętrzyła się śnieżnobiała piana ułożona na trzech piwnych szklankach.\n- Bardzo przepraszam ale skończyła się właśnie beczka. Zaraz doniosę czwarte jak ją zmienią.\n- Poczekam - powiedział spokojnie Jacek – byłem na to przygotowany.\nSamonapędzająca się przepowiednia.\nWszyscy parsknęli śmiechem i chociaż rozumieliśmy ból kolegi, nie czekaliśmy solidarnie na doniesienie czwartej szklanki. Ponieważ gaz pracuje, piana spada, a nie ma nic gorszego niż ciepłe piwo bez bąbelków.\n- Ja to jednak pechowy jestem – ciągnął Jacek – ciągle to sobie udowadniam.\n- Pechowy? Chyba tylko jeżeli idzie o piwo, bo laski lecą na ciebie koncertowo – odezwał się w końcu, siedzący do tej pory cicho Jurek - Chętnie zamienię moje szczęście do pełnych kufli, na taką laskę z którą widziałem Cię w zeszłym tygodniu.\nTo fakt. Jacek powodzenie u kobiet miał. Sam w zasadzie niewiele robił, aby to powodzenie zwiększyć. Niezmiennie zaś od lat, w jego otoczeniu pojawiała się co jakiś czas to eteryczna brunetka to rozbudowana blondynka. Każda zapatrzona w niego niczym w święty obrazek, spijające słowa z jego ust. Zawsze gotowe pomóc, zaopiekować się i utulić. Pomimo swoich czterdziestu kilku lat, Jacek był zatwardziałym kawalerem, uważał że nie nadaje się do trwałych związków, a na ojca to już zupełnie. Postawa anty macho przyniosła swoje efekty. Jacek nie prężył muskułów, nie napinał klaty. Był raczej delikatny, lekko zagubiony, pozornie niezdecydowany. Pozwalało to na uruchomienie instynktu macierzyńskiego w kolejnej kandydatce. A jak stwierdził główny zainteresowany - One to lubią.\nLubią - szeptał cicho Jacek i było to wyznanie z lekka tupeciarskie, przesiąknięte atmosferą erotyki, delikatnie obleśne w swojej formie, żerujące bowiem na uczuciach. W jakiś jednak sposób nie przekraczał tej cienkiej czerwonej linii za którą czekało go potępienie. Byłe oskarżały go co najwyżej o to, że nie dorósł jeszcze do swoich lat. Określając to jednak bardzo delikatnie - Jacuś to taki Piotruś Pan.\nZazdrościliśmy mu tego podejścia do życia. Któż z nas gdyby mógł wybierać, nie chciały zostać Piotrusiem Panem?. No może moja żona. Ona zawsze chciała być Dzwoneczkiem.\nZ tą zazdrością do powodzenia, ruszyliśmy do smakowania piwa, w milczeniu, w skupieniu. Po minach zebranych sądząc, nie tylko Jurek zamienił by się pechem z Jackiem.\nKiedy byliśmy w połowie szklanki, nasza kelnerka doniosła spóźnione piwo.\nNasz Piotruś Pan położył je przed sobą na tekturowej podkładce, zwanej popularnie waflem. Logo podkładki nie zgadzało się zawartością szklanki.\n- Może się czepiam - powiedział Jacek, przedłużając tą chwilę kontaktu szklanka – usta. Dla mnie trąciło to trochę wysublimowaną formą masochizmu . Może się czepiam – powtórzył - ale piję Tyskie na podkładce z Żywca.\nMówiąc to postawił pionowo tekturową podkładkę i pstrykając w bok wprawił ją w ruch wirowy. Obserwował przez chwilę, po czym zatrzymał, uderzając plaska dłonią. Tektura zmięła się przypominając niewydarzony pieróg, ruski czy z mięsem, to nie ma większego znaczenia dla tkanej właśnie myśli.\n- Czepiasz się – powiedział Michał - Ja piję Tyskie w szklance z Lecha.\n- Panowie spokojnie, przecież chodzi o to, aby było zimne i piana….\n- I piana na dwa palce – pozostali wyrecytowali znany tekst z reklamy.\n- Lać równo po ściance - dopowiedział Jurek – ale on zawsze uwielbiał stawiać kropkę nad ”i”.\n- A moje to było prawie bez piany - zauważył Michał.\n- W zasadzie to po co marketingowcy produkują te szklanki, podstawki z logo, kiedy później traktuje się je z wyjątkową przypadkowością.\n- A może to z powodu braku fachowego personelu. Dla takiej wakacyjne dziewczyny od piwa, to chyba wszystko jedno, zwłaszcza pod koniec dniówki, kiedy pięćdziesiąty czwarty klient instruuje ją ile powinno być piany w szklance.\n- To może by się w końcu tego nauczyła?\n- Za te pieniądze co zarabia w wakacje na zastępstwie? Stary zapomnij.\n- Ale piwo zimne nie?\n-Stary. A szklanki są czyste, nie? - Cofasz się o dwadzieścia lat!\n- A może to nam przybyło te dwadzieścia i robimy się upierdliwi? Spójrzmy pod tym kątem.\n- Czy to Żywiec czy to Lech, dziś musimy dojść do trzech! – podsumowałem rymowanką. Jacek kończ jesteś spóźniony o pół.\n- Jak każdy stawia po jednym, to dojdziemy do czterech - policzył ktoś zgrabnie.\n- Cztery piwka na stół, w popielniczkę pet, jakąś Damę roześmianą Król przytuli wnet.\nGdzieś między palcami sennie płynie czas. "...czwarta ręka, Króla bije As..." - zanucił Michał . On zawsze znalazł okazję żeby to zanucić. Uwielbiał grupę Szkwał. ( Mumin i Machalica)\nPiwo w gronie starych znajomych, to jak sex w dojrzałym małżeństwie, wiadomo czego można się spodziewać. Niektórzy jednak lubią tą atmosferę przewidywalności.\n- Cztery piwka poproszę - powiedziałem podnosząc dwie ręce w geście zajączkowania, lub solidarności. Co kto woli.\n- No, tak to jeszcze nie widziałem żeby kto zamawiał. Czy koledze może kampania prezydencka uderzyła do głowy?\n- Żadnej polityki, to takie miłe popołudnie i niech tak pozostanie – rzuciłem histerycznie.\n- Co racja to racja- przyznali wszyscy zgodnie - po co psuć smak piwa. Każdy powinien wypić swoje, a szczególnie to którego sam nawarzył. Precz jednak z filozofią, gdy życie w jego najpiękniejszych formach rozkwita dokoła\n- Widziałeś tą laskę, co przed chwilą wchodziła do środka. Coś pięknego!\n- Ciasteczko – użył obrazowego porównania Jacek , ale zaraz zmienił ton na buduarowy\n- Mógłbym być biustonoszem na jej piersiach.\n- Już to gdzieś słyszałem – zauważył Michał.\n- Tak. Jacek to mówił pół godziny wcześniej, widząc tą brunetkę siedząca tam w rogu - przypomniałem.\n- Mógłbym być dwoma biustonoszami - powiedział niezrażony zapożyczeniami z samego siebie Jacek. Siedząca w głębi ogródka brunetka uśmiechnęła się nieśmiało w naszym kierunku. Kurcze, nie powinna słyszeć z tej odległości.\nW drzwiach pojawiła się kelnerka.\nCztery Żywce wypełniały tacę z reklamą Heinekena.\nParytety, wyprzedaże i drinki u Jaśka\nI. Parytety. Hasło w kampanii prezydenckiej i nie tylko. Mocno wytarte od wielokrotnego wciskania na polityczne sztandary. O zgrozo w XXI wieku, dalej mówimy o parytetach, które mają być pierwszym krokiem do pełnego równouprawnienia. Osobiście nie mam żadnego problemu z równouprawnieniem. Z parytetami tak. Nigdy nie byłem rzecznikiem dominacji mężczyzny w małżeństwie. Jestem za małżeństwem partnerskim, ale ponieważ nawet w wojsku, jeżeli idzie dwóch żołnierzy, to jeden z nich jest dowódcą. Niechaj więc w tym daj bóg partnerskim małżeństwie, rządzi mądrzejsze z małżonków. Problem jednak w tym kto powinien dokonać tego wyboru.\nJeżeli już jesteśmy przy temacie równouprawnienia. W jednym z obiektów użyteczności publicznej zauważyłem tabliczkę z napisem Pokój dla matki z dzieckiem. Ktoś podkreślając wyraz „matki” dopisał - a dlaczego nie dla ojca. Być może poprawna forma to „Pokój dla rodzica z dzieckiem”. Dla mnie to drobiazg bez znaczenia. Spora grupa ojców, którym prawnie zabroniono opieki nad dzieckiem, nie uważna jednak tego za duperelę. Panowie, przez parytet do równouprawnienia?\nGonitwą za polityczną poprawnością przypominać zaczynamy Stany Zjednoczone, gdzie parytet w czystej formie widoczny jest w Hollywoodzkich produkcjach. Na jednego gliniarza, najczęściej irlandzkiego pochodzenia, jest jeden afroamerykanin. I za tą polityczną poprawność płacimy w Multikinie 23 zł, za seans.\nII. Do wyprzedaży przyzwyczaiły nas wielkie sieci handlowe. Galerie pełne są plakatów z napisem -50%, czy nawet o zgrozo - 70% . Drugi produkt za pół ceny, nawet za 1 grosz.\nChoinkowe bańki w styczniu , baranki i króliczki w czerwcu , a plażowe klapki w październiku. Oszczędni rodacy nabywają w celu zmagazynowania w/w towar, bo w przyszłym roku będzie jak znalazł. Zestaw kolorów zdecydowanie skreślą styliści, ale to tylko problem tych właśnie stylistów. Ponieważ metoda wabienia wyprzedażą w dalszym ciągu się sprawdza, krąg oferowanych zniżek rozciąga się na farmację, budowlankę czy motoryzację. Tablica którą zarejestrowałem na poboczu drogi wprawiła mnie jednak w zadziwienie. „Wyprzedaż nagrobków”. Reklama kusi. A może?\nI jak ten głupi przez chwilę zacząłem zastanawiać się nad propozycją. Jednak zaraz odrzuciłem tą myśl, z powodu wrodzonej niechęci to granitowych płyt i tablic. Nie podejrzewam także, że ktoś z powodu owej promocji zdecyduje się jednak „ odwalić kitę” – jak śpiewa Jaromir Nohavica.\nIII. Kto nie trenuje na olimpiadę nie jedzie, a ja tak rzadko bywam na wsi. Dlatego też zaraz kiedy wyciągnąłem kluczyk ze stacyjki i zdążyłem podnieść klapę bagażnika, pojawił się przy mnie syn Jaśka.\n- Tata prosi na drinka.\nNo jestem u siebie. Ilu z Was chciało by mieć takiego sąsiada ?\nTak więc z marszu i bez przygotowania, udałem się na wspomnianego drinka.\nW wyborczą niedzielę chciałem uniknąć tematów politycznych. Spytałem tylko o obecność na wyborach, zapowiadając, że zupełnie nie interesują mnie preferencję.\n- Zapomniałem dowodu jak żem szedł do kościoła.\nJakimś dziwnym trafem, dowodów zapomniała ponad połowa biesiadników.\nAż chciało by się rozwiesić transparent - nie głosuję nie narzekam.\nTego jednak nie rozumie się samo przez się.\nPrzez brak treningu o którym wspomniałem na początku, nie zamieszczam z tego epizodu żadnego zdjęcia. Wszystkie są zdecydowanie nieostre. Z pozytywnych zaś rzeczy, szybko wybaczyłem im tą obywatelską absencję, ponieważ jeden z elementów wzoru C2H5OH odpowiedzialny jest gwałtowny wzrost pozytywnych uczuć.\n- Ludzie! kocham Was\nIV Wykosiłem, naprawiłem, posprzątałem jak umiałem, korzystając z tych kilku dni wolnego. Przemykałem z kosiarką, w tych krótkich chwilach pomiędzy deszczem i wiatrem. W nocy około 10 stopni . Jak na lipiec, nie jest to rekord.\nWróciłem do domu . Od jutra poprawa pogoda!\nFacet - jak go używać?\nInternet pełen jest rad - jak przetrwać. Specjaliści od psychologii i socjologii dwoją się i troją, aby pomóc nam na tym łez padole. Rady dla kobiet, to oprócz przepisu na pyszną niskokaloryczną zapiekankę: Jak poznać faceta, jak rozkochać faceta, jak robić dobrze facetowi, jak zrobić facetowi źle, jak rzucić faceta i na końcu jak go wydoić. Kolejność mniej więcej taka jak podałem. Jest oczywiście damska instrukcja obsługi: Jak poznać kobietę, jak ją w sobie rozkochać, czy dążyć do seksu już na pierwszej randce, jak się nie spieszyć w miłości, czy drugi raz naprawdę jest potrzebny oraz jak godnie odejść, by nie do końca dać się wydoić.\nJuż z powyższego zestawienia wynika i nie tylko z niego, że o ile dla faceta sex jest celem, o tyle dla kobiety jest to tylko drogą do celu. A jaki jest cel?. Nie potrafię na to odpowiedzieć, ponieważ jak mówi stare przysłowie:\nKobieta aby pokochać mężczyznę powinna go zrozumieć, natomiast facet aby kobietę kochać absolutnie nie powinien tego robić.\nZgrabnie ujął to Oskar Wilde - Kobiety istnieją po to, aby je kochać, a nie, aby je rozumieć.\nWracając do dobrych rad.\nW sieci na Monsterze znalazłem taki dowcipny poradnik - jak ustawić swojego faceta:\n1. Jeżeli twój facet rozrzuca skarpetki, rozlej w kuchni barszcz.\nTego akurat nie rozumiem , może dlatego że nie rozrzucam skarpetek. Następne rady są naprawdę zabójcze:\n2.Jeżeli twój facet po seksie zaczyna chrapać, zacznij chrapać w czasie seksu.\n3.Jeżeli twojemu facetowi nie podoba się twoja praca, zostań striptizerką.\n4.Jeżeli twój facet nie wstaje z kanapy, nie wychodź z toalety. Zobaczymy, kto pierwszy się złamie.\n5.Jeżeli twój facet kontroluje twoje zakupy, kontroluj jego wypady z kolegami.\n6.Jeżeli twój facet nie nosi podarowanych przez ciebie stringów w serduszka - powiedz jego kolegom, że on ma stringi w serduszka.\n7.Jeżeli twój facet podejrzewa, że udajesz orgazm - nie udawaj. Niech się stara.\nOczywiście męskie lobby oskarży mnie o działania wbrew partykularnym męskim interesom. Panowie nie zapominajmy jednak że są wakacje. Czas luzu i miłości w każdej jej postaci. Być może to także czas, aby pod nieobecność dzieci w domu ( Wyjechali na wakacje wszyscy nasi podopieczni ) zerwać z rutyną dotychczasowego życia.\nMoże na zmianę, w dni nieparzyste robić te wszystkie ciekawe rzeczy według jej pomysłu. Czyli świece, aromaty, długa gra wstępna i obowiązkowe przytulanie po. W dni parzyste zaś, według jego pomysłów – odrobina wyuzdania przyprawiona nutką perwersji. Brak dzieci w domu i okolicy jest w takich przypadkach naprawdę bezcenny.\nNo chyba że już dawno doszliśmy do wniosku, że jeden misjonarski raz w tygodniu, czy o zgrozo miesiącu, to właśnie ta złota liczba?\nW takim przypadku nie pomoże już żaden poradnik. Wypada wtedy wybrać się do Częstochowy (wakacje sprzyjają podróżom) i prosić o zdrowie. Właśnie szykujemy sobie ciekawą, nie pozbawioną emocji (słownych) jesień życia.\nTak tutaj cytuję klasyków a wtykam palce w drzwi, ponieważ nie wziąłem sobie do serca tego, że Wilde powiedział również :\nIdealny mężczyzna powinien zawsze mówić więcej, niż myśli i zawsze więcej myśleć, niż mówi. ...\nAle ja nie jestem ideałem.\nAutor: Antoni Relski o 7/31/2010


Wyposażenie łazienek - sklep online - Gizy\nWystrój wnętrz mieszkalnych i standardy obowiązujące w dekoracji mieszkań w ostatnim czasie bardzo prędko ulegają zmianom i można ponad wszelką wątpliwość ogłosić, że firmy jakie jako pierwsze odważnie zauważyły wyczekiwania kontrahentów dotyczące oryginalnych mebli, mają się niesłychanie porządnie oraz marketingowo oraz finansowo. Adresowanie swoich mebli do młodzieży ma dzisiaj duże znaczenie nie tylko wobec tego, iż rodzice coraz aktywniej wspierają się sugestiami własnych dzieci w temacie wyboru konkretnego zestawu do ich pokoju, czy kolorystyki ścian. Dzisiaj coraz częściej to właśnie młodzi ludzie pozyskują sobie mieszkania oraz dlatego też meble łazienkowe lub do salonu muszą wyglądać z goła inaczej aniżeli miało to miejsce kilka dekad temu.\nWspółcześni lokatorzy wybitnie chętnie wydają pieniądze na dobre meble, jednak pod warunkiem, iż te nie za nadzwyczaj nawiązują do minionych trendów. Młodzi ludzie chcą być odbierani jako nowocześni i bezkompromisowi, gotowi do przeróżnych eksperymentów - a w takim razie tak samo chcą urządzić swoje mieszkania. Akcesoria oraz meble to w mieszkaniu połowa sukcesu i to oczywiście one najmocniej odzwierciedlają charakter lokatorów - sprawdź strona www. Bez negowania inne meble łazienkowe wybierają rodzice a inne ich dzieci i dostrzega się to już na pierwszy rzut oka również wśród sklepów z meblami, które funkcjonują w galeriach handlowych i innych analogicznych obiektach.\nNajważniejsze wydaje się niewątpliwie samo adresowanie własnych projektów prosto do młodzieży lub ich rodziców. Nie wolno bo efektywnie wyprzedawać towaru oraz jednym oraz drugim albowiem ich wymagania względem towarów są zdecydowanie różnorakie. Sprzęty meblowe łazienkowe użyte przez młode małżeństwa bez wątpienia odbiegają swoim wyglądem a nawet kolorystyką od tych, jakie jeszcze dekady temu wybierano najchętniej. Istnieje kanon odcieni, które do łazienek nadają się teoretycznie najporządniej, jakkolwiek równolegle nie brakuje kontrahentów gotowych do zrywania z tym kanonem i tworzenia w całości innych zestawów. Żeby niemniej jednak mogli oni popuścić wodzę fantazji, muszą mieć wybór w sklepach i galeriach.\nKarola Szajnochy 4, 85-738 Bydgoszcz, Polska


W Android Market załatano lukę XSS : Hotfix - Portal komputerowy, aktualności, porady\nW Android Market załatano lukę XSS\nW Android Market została znaleziona i zamknięta luka XSS (Cross-Site Scripting), która umożliwiała na nieuprawnione instalowanie aplikacji na urządzeniach działających na systemie Android i to bez fizycznego dostępu do nich samych.\nMożliwość instalowania aplikacji bezpośrednio przez sklep internetowy krytykują wszyscy producenci antywirusów, a to ze względu na spore zagrożenia jakie to ze sobą niesie. Najważniejszym z nich jest to, że nikt się nie pyta nawet użytkownika o zgodę. Krótka informacja o powodzeniu instalacji aplikacji to za mało, zwłaszcza, że doszło już do pomyślnego jej zainstalowania.\n· cosik_ktosik dnia 08/03/2011 17:53 · 0 komentarzy ·\nAdobe Wallaby do konwersji Flasha na HTML5\nZnaleziono lukę bezpieczeństwa w linuxie


Kwiatowa – najsmaczniejsza ulica w Poznaniu. Manekin, Tapasta i św. Krowa – Projekt Żona\nKwiatowa – najsmaczniejsza ulica w Poznaniu. Manekin, Tapasta i św. Krowa\nGdzie zjeść w Poznaniu? Turyści, ale także często mieszkańcy miasta szukają kulinarnych cudeniek. Jest taka ulica w Poznaniu, która jest absolutnie pyszna. Znajdują się na niej aż 3 kultowe miejsca: wiecznie oblegany Manekin, odkryta całkiem niedawno makaroniarnia Tapasta oraz znana i uwielbiana burgerownia św. Krowa.\nNaleśnikarnia, która potrafi nakarmić naprawdę wiele osób – stolik znajdują się aż na 3 piętrach, a i tak zawsze jest tam kolejka i trzeba czekać na swoje miejsce 😉 Na szczęście obsługa jest bardzo sprawna, a czas oczekiwania na stolik wynosi średnio 10-15 min.\nW menu znajdziemy naleśniki na słono, ale także wersje deserowe. Prawdziwą perełką są też spaghetti naleśnikowe – uwielbiam ❤\nPorcje naprawdę spore – nie każdy daje radę zjeść całego naleśnika 🙂 A ceny bardzo przyzwoite. Dosyć długi czas oczekiwania na danie, ale przy takim obłożeniu lokalu i tak świetnie sobie radzą. Polecam!!!\nStosunkowo nowe miejsce, a już zagościło na dobre na kulinarnej mapie Poznania. Nie można za bardzo zakochać się w menu, bo co jakiś czas je wymieniają, urozmaicają. Każda próba zmiany wiąże się z licznymi strajkami smakoszy: STRAJK 😉 Dla mnie – makaroniarza z krwi i kości Tapasta to prowadziwy orgazm podbniebienia.\nPyszny, świeży, domowy makaron z intensywnymi dodatkami. Czegóż chcieć więcej?\n3. Św. Krowa\nNieźle eksperymentują z burgerami w tym miejscu 😉 Sezonowość oferowanych dodatków jest olbrzymim plusem. Mało miejsca, ale naprawdę warto czekać. W ofercie brakuje frytek czy innych przysmaków. Jednak jest to zdecydowanie jedna z najlepszych burgerowni w Poznaniu. Wypróbowałam wiele pozycji menu – liderem jest nadal opcja z kozim serem i charakerystyczną rukolą. Mięso dobrej jakości, prefekcyjnie wysmażone. Niebo w gębie!\nburgery w poznaniu, kultowe miejsca w poznaniu, kwiatowa, makaron w poznaniu, manekin, naleśniki w poznaniu, obiad, poznań, tapasta, święta krowa


Na tropie Płowej Bestii: lipca 2015\nAutor: Dextella o 23:18 8 komentarzy:\nRecenzja plus smutna sprawa - G. Paillard. C. Rougerie, Reinhard Heydrich, le violoniste de la mort\nZanim przejdę do meritum dzisiejszej notki małe ogłoszenia duszpasterskie, przepisuję z facebooka, a, że nie wszyscy czytelnicy mają mnie w znajomych to lepiej żebyście wiedzieli:\nJako, że natrafiłam dzisiaj na profil na vk (taki rosyjski odpowiednik facebooka), gdzie jakaś neo-nazi menda kradnie moje notki z Płowej Bestii i zdjęcia (nawet bez usuwania watermarków), a dodatkowo nawet nie umieszcza źródła swojej wiedzy i wycina moje opinie na temat nazizmu, które, jak wiecie, są jednoznacznie negatywne, zaczęłam się poważnie zastanawiać, czy prowadzenie tego bloga ma jakikolwiek sens.\nJak się okazało wszystko co napiszę, może być stąd wyprowadzone, przeinaczone i podpisane innym nazwiskiem, w innym kraju. Obawiam się, że tego nie chcę, tym bardziej, że piszę biografię Heydricha i wiem jaki to ogrom wysiłku znaleźć coś, przetłumaczyć i opracować. Szkoda, że moja praca i fakt, że za darmo, a nawet po wielkich kosztach, chcę się dzielić z tym ludźmi jej efektami blogu, jest traktowana w taki sposób. I nie liczcie, że jakiekolwiek służby cokolwiek z tym zrobią. Jakbym była jakąś blogerką reklamującą wosk do depilacji włosów łonowych i miała 1000 obsów, to pudelek by napisał o mnie i zrobiłaby się z tego harda afera. Niestety jestem zwyczajną nudziarą, która miała nieszczęście bawić się w pisanie rzetelnych tekstów na temat hitlerowskiego zbrodniarza. I nawet umieszczałam źródła. Na początku kariery też przypisy, ale po tym jak ktoś sobie wziął moje teksty, przemontował i wypuścił to jako artykuł, to odechciało mi się to robić. Zostały same znikome źródła, bo tak chociaż jest nadzieja, że przeczytacie książki, z których korzystałam, żeby spisać do przypisów w waszych pracach odpowiednie strony. Ruscy jednak wykazali się jeszcze większą fantazją i mój zapał totalnie umarł. Swoimi zainteresowaniami bezinteresownie nie ma co się dzielić jak widać.\nI w tym momencie możemy przejść do recenzji książki. Natrafiłam na nią podczas lektury Axis Forum i stwierdziłam, że skoro całkiem spora część francuskich użyszkodników AF ją czytała to może nie jest ona taka ostatnia. Tłumaczenie jej to męka pańska, bo raz, że nienawidzę francuskiego dzięki nauce w gimnazjum i liceum, a dwa, że mój word tego języka nienawidzi.\nJest zatem ciężko. Z samą książką i jej treścią podobnie. Z jednej strony są tu fantastyczne wywiady na przykład z Liną Heydrich, które są poprowadzone z głową i tak otrzymujemy parę ciekawych anegdot. I tak dowiadujemy się, że Heydrich w marynarce, żeby nauczyć się rosyjskiego, czytał Marksa, Engelsa i Lenina.\nWywiady oznaczono na całe szczęście przypisami, ale niestety tychże brakuje w większej części książki. Być może Paillard i Rougerie padli ofiarą nieszczęśliwej polityki wydawniczej we Francji doby lat 60/70. Wydawcy oszczędzali jak mogli i ucinali bibliografie i przypisy. Tego typu los spotkał Andre Brissauda i jego książkę o Canarisie, która była całkiem interesująca, ale przez brak źródeł nie sposób ustalić co jest faktem, a co zmyśleniem. I tak samo jest u Paillarda i Rougerie. Przy czym spora część wynika również ze złego tłumaczenia z niemieckiego i pewnych uproszczeń. Przez co tworzy się szereg błędów.\nCzasami widać, że autorów ponosiła ułańska fantazja, bowiem według nich Heydrich miał się zrazić do homoseksualistów na surprise party, na które zaproszono geja robiącego pokaz. Takich niedorzecznych i nieprawdopodobnych historii jest mnóstwo. Do tego stopnia, że właściwie większa część książki nie nadaje się do niczego i bronią się tylko fragmenty, które powstały na kanwie wywiadów. I dla nich właśnie warto Skrzypka śmierci przeczytać. Ale to najlepiej po lekturze Gerwartha i Deschnera. A najlepiej dodać do tego jeszcze Aronsona, z którego Francuzi nieraz spisują słowo w słowo, ale nie przyznają się do tego, bo nie figuruje on w szczuplutkiej bibliografii. Wątpliwy moralnie zabieg.\nPodsumowując: początkującym odradzam. Zaawansowanym polecam głównie jako punkt wyjścia do dyskusji.\nAutor: Dextella o 21:24 4 komentarze:\nEtykiety: Heydrich: artykuły, Heydrich: recenzje\nAutor: Dextella o 08:47 Brak komentarzy:


Anna Kołodziejczyk w galerii Szewska – ArtTransparent Anna Kołodziejczyk w galerii Szewska | ArtTransparent\nPrace Anny Kołodziejczyk ukazane w reportażu w Galerii Szewskiej pochodzą z kilku serii; to w dużej mierze obrazy, które artystka prezentowała na ostatniej indywidualnej wystawie pt. Co wyrasta z ruin, zaprezentowanej w Starym Ratuszu w Muzeum Miejskim we Wrocławiu. Dodatkowo przewija się tu wątek historycznych pucharów i kryształowych kielichów, pochodzących z dawnych hut szkła w Karkonoszach (cykl Fragile). Motyw ornamentu zawsze funkcjonował w twórczości artystki jako dopełnienie większych tematów – traktowany jako dobre ćwiczenie na pracę z wątkiem klasycznego piękna.\nZdjęcia zostały zrealizowane w pracowni malarskiej, mieszczącej się na wrocławskich Krzykach. Tu gdzie jestem obecnie, chciałabym zostać jak najdłużej, zarówno z powodu pięknego światła, ale też dzięki kojącemu widokowi na otaczającą pracownię przyrodę – działki i stare drzewa, które mogę podziwiać z tarasu – mówi artystka.\nW malarstwie Anna Kołodziejczyk podejmuje m.in. temat architektonicznych ruin, także tych współczesnych. Koncentrując się głównie na architekturze europejskiej, zwłaszcza na kontekście upadku idei klasycznej europejskiej architektury z przełomu XIX i XX wieku, zadaje pytanie czy zabytkowa architektura, ze swoimi efektownymi wnętrzami, stanowi wciąż właściwą scenografię dla potrzeb współczesnego życia.\nArtystka podejmuje również wątek estetyki architektury japońskiej (cykl Pochwała cienia) oraz architektury starożytnego Egiptu, a zwłaszcza wnętrz grobowców starożytnych władców. Kołodziejczyk opracowuje wnętrza i fasady budynków, które stanowią swego rodzaju encyklopedię minionych stylów. W malarstwie artystki możemy zauważyć zainteresowanie wpływem architektury i wzornictwa na psychiczną kondycję człowieka. Powtarzając za Alainem de Bottonem: budynki rozprawiają o demokracji lub arystokracji, o otwartości bądź arogancji, o sympatii dla przyszłości lub tęsknocie za przeszłością.\nMalarka, wykładowczyni Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.\nW latach 1999 – 2005 studiowała na Wydziale Malarstwa i Rzeźby krakowskiej i wrocławskiej ASP na kierunku Malarstwo. Laureatka Dolnośląskiej Kulturalnej Nagrody SILESIA Sejmiku Województwa Dolnośląskiego (2021). Laureatka Nagrody Prezydenta Wrocławia w Konkursie Malarstwa im. Eugeniusza Gepperta (2007).\nSwoje prace realizuje głównie w technice malarstwa olejnego, od 2010 roku pracuje z tematem Swoje prace realizuje głównie w technice malarstwa olejnego, od 2010 roku pracuje z tematem architektonicznej ruiny, zwłaszcza w kontekście upadku idei klasycznej europejskiej architektury z przełomu XIX i XX wieku. Pracuje także jako kuratorka sztuki od 2008 roku współtworząc Przegląd Sztuki SURVIVAL, wydarzenie prezentujące sztukę współczesną w przestrzeni publicznej Wrocławia.


system kronopol \nfitness, Program Ä‡wiczeĹ„, Program ćwiczeń\nleki moczopędne - z przypisami, Leki moczopędne\nTrucizny i lekarstwa, Łukasz Tomicki\nMarynata do mięsa wołowego, Marynata do mięsa wołowego\nDziałka pod Warszawa kupiona, projekt wyszukany.... brakuje tylko sprawdzonego wykonawcy...\nPonieważ obecnie nie mieszkamy w Warszawie, a nasza wiedza na temat budowania ogranicza się do przeczytanych muratorów zdecydowaliśmy się na budowę domu z elementów prefabrykowanych.\nNiby nie ma ich za dużo na rynku i wybór powinien być w miare prosty, niestety taki nie jest...\nOto jakie firmy braliśmy i nadal bierzemy pod uwage. Byłabym wdzięczna za wszelkie komentarze:\n1. Unibud - Dan-Wood - oferta bogata, bogata galeria realizacji i super wskazniki techniczne, a cena w miare przystępna. Dziwne tylko,że firma ma tak negatywną opinie wśród forumowiczów.... Czy Wasze złe doświadczenia odnoszą się tylko do Unibudu czy także do ich córki Dan-Wood, która to podobno oferuje domy wyższej jakości oczywiście po wyższej cenie, ale cena ta i tak jest niższa niż np. oferta firmy Haas.\n2. Firma Haas - oferta ciekawa, wysoki poziom, w ofercie pompa ciepla, no ale niestety do najtańszych nie należy. Ale skoro są dobrzy to może warto tyle zapłacić. Jakie są Wasze doświadczenia.\n3. Bien-Zenker. bylam w ich domu modelowym w Łomiankach. Dom niczego sobie. Pani Grażyna była całkiem pomocna. Niestety nie miała za dużo folderów informacyjnych dla klientów. Miała przełsać mi je drogą mailową.... Niestety nie doczakałam się ich. Na moje konkretne zapytania o wycenę przykładowych projektów też nie dostałam odpowiedzi. Dla porównania firma Haas zameldowała się u mnie już następnego dnia. Macie jakieś doświadczenia z Bien-Zenker?\n4. Kolejna firma to Schwabenkaus - niestety też nie odpowiedzieli mi na mojego maila, więc moje wiadomości na ich temat ograniczają się do ich strony internetowej. Firma prężna na rynku Niemiec. Na niemieckich forach raczej pozytywne opinie. A jak jest w Posce?\n5. Jest też firma Preafa budują z elemntów keramzytowych, ale ich współczynniki (np. wsp.przenikania ciepła) są dużo gorsze od Unibudu i firmy Haas.\n6. Natknęłam się też na systemy Kronopol. Ich strona jest bardzo ciekawa, mają sporo certyfikatów a ich nowoczesna metoda brzmi całkiem interesująco. Czy ktoś już z nimi budował?\n7. Jest jeszcze firma Kopa Haus, ale na ich temat nie mam za dużo informacji.\nZ firm wyżej wymienionych najbardziej odpowiada mi oferta Unibudu badz Dan-Wood, Haas. System Kronopol brzmi ciekawie więc spróbuję dowiedzieć się czegoś bliższego na ich tamat.\nCzy macie jakieś doświadczenia w budowaniu z prefabrykatów? A może macie namiary na sprawdzoną firmę? Z góry dziękuję.\nPanie Wojciechu negatywnie wypowiada się Pan na temat firmy Unibud, czy ma Pan podobne doświadcznia z Dan-Wood?\nMiędzy innymi dzięki takiemu pojmowaniu biznesu Unibud stał się liczącym w Europie producentem domów o szkielecie drewnianym. Unibud już w 1997 roku wdrożył wewnętrzny system zapewnienia jakości zgodny z międzynarodowymi normami ISO. Początkowo system obejmował produkcję, montaż i sprzedaż domów. W roku 1999 został poszerzony jeszcze o projektowanie domów. Tak więc cały proces inwestycyjny przebiega według wymagań normy ISO 9001:2000.\nOprócz wewnętrznego systemu Unibud podlega nadzorowi zewnętrznemu przeprowadzanemu przez Instytut Materiałów Budowlanych z Drezna, który 2 razy w roku przeprowadza audyt weryfikacyjny. Pozytywna ocena będąca efektem audytu jest przepustką dla domów budowanych przez Unibud na rynki zagraniczne.\nW uznaniu wysokiej jakości Unibud w 2000 roku został członkiem elitarnego Niemieckiego Stowarzyszenia Jakości Budujących Domy, skupiającego tylko najlepsze przedsiębiorstwa działające na tym rynku.\nWysoka jakość oferowanych przez Unibud domów została dostrzeżona także przez Business Centre Club i Komitet Integracji Europejskiej, które w 2000 roku przyznały firmie Medal Europejski za domy prefabrykowane o szkielecie drewnianym.\nOsiągnięcie wysokiej jakości jest możliwe dzięki doświadczeniu i rzetelności pracowników Unibudu, wysokiemu stopniowi automatyzacji produkcji, ale również dzięki stosowaniu materiałów najwyższej jakości renomowanych polskich i zagranicznych producentów. Wśród naszych dostawców są m.in. Braas, STO, Henkel Bautechnik, Marley, Kronopol, Fakro, Koło, Opoczno czy Oras.\nWitam ! Będę wdzięczny za jakiekolwiek informacje na temat Systemu Kronopol oraz firm wykonawczych współpracujących z Kronopolem . Z góry dziękuję.\nTaką informację otrzymałem od doradcy technicznego z firmy Kronopol:\nfirma Kronopol opracowała, wydała i nadzoruje technologię lekkiego budownictwa szkieletowego pod szyldem System KRONOPOL.\nFirma Kronopol jest producentem materiałów drewnopochodnych do budownictwa szkieletowego (i nie tylko) oraz propagatorem tego rodzaju budownictwa, jednakże my nie zajmujemy się produkcją i montażem domów.\nPrefabrykacją i montażem domów w technologii Systemu KRONOPOL zajmują się przeszkolone i autoryzowane przez nas firmy wykonawcze w całej Polsce.\nFirmy te biorą na siebie zadanie przeprojektowania posiadanego projektu budynku na technologię System KRONOPOL (jeżeli jest on pierwotnie zaprojektowany w innej technologii), aranżacji, wykonania kosztorysu wstępnego oraz całkowitego, jak również oczywiście realizują budowę domu w Systemie KRONOPOL na terenie całej Polski.\nZakres wykonanych prac (prefabrykacja elementów, stan surowy, do samodzielnego wykończenia, dom pod klucz) zależy od zakresu prac zawartych w umowie zawartej pomiędzy Klientem (inwestorem) a firmą wykonawczą."\nProszę o informację na temat systemu kronopol (domy prefabrykowane Kronopol).\nChodzi mi przede wszystkim o cenę metra kwadratowego, rodzaju używanych materiałów, doświadczeń z tym systemem oraz dystrybutorów i wykonawców na terenie województwa mazowieckiego.


Dziesięć powodów, które skłonią cię do rozpoczęcia biegania jeszcze dzisiaj | kobieta.facet.dziecko.plportal.pl\nStrona główna » Styl życia » Dziesięć powodów, które skłonią cię do rozpoczęcia biegania jeszcze dzisiaj\nndz., 04/18/2021 - 23:28 -- MagdalenaL\nZdjęcie: ThinkStock/Getty Images\n,,Jeśli chcesz być silny - biegaj, jeśli chcesz być piękny - biegaj, jeśli chcesz być sprytny - biegaj” - mówi starożytne greckie przysłowie i wydaje się, że starożytni Grecy będą mieli rację.\nZwykle większość ludzi jest podzielona na dwa obozy - tych, którzy kochają bieganie i tych, którzy go nienawidzą. Cóż, bez względu na to, do którego „obozu” należysz, zaproponujemy Ci 10 motywujących powodów, dla których warto biegać, a Ty sam zdecydujesz.\nJeśli chcesz zacząć biegać, nie będzie cię to kosztować ani grosza. Najprawdopodobniej masz w swojej garderobie odpowiednie ubrania do tej czynności, więc nie potrzebujesz nawet specjalnej drużyny.\nMożesz biegać wszędzie\nNiezależnie od tego, czy mieszkasz w dużym mieście, w małym miasteczku, w pobliżu parku, czy nie - bieganie jest czymś, co możesz robić wszędzie.\nBieganie to dobra wymówka, żeby jeść węglowodany\nAby ożywić mięśnie, potrzebujesz węglowodanów. Nie oznacza to jedzenia przekąsek i deserów czekoladowych, ale konsumowanie zdrowych węglowodanów, takich jak orzechy, musli i owoce. Odblokują nowe rezerwy energii.\nTwoja skóra będzie świecić\nPocenie się to sposób na ochłodzenie organizmu i pozbycie się szkodliwych toksyn. I nie ma mowy, żebyś nie pocił się podczas biegania! Z drugiej strony, usuwanie toksyn z organizmu będzie miało świetny wpływ na Twoją skórę.\nWydłuża długość życia\nRegularne bieganie wydłuża oczekiwaną długość życia o kilka lat. Bieganie przez 40 lat dwóch godzin tygodniowo wydłuża jego życie o 2,8 do 3,2 roku w porównaniu z osobami, które na taką aktywność fizyczną nie zwracają uwagi. Regularne ćwiczenia zmniejszają ryzyko przedwczesnej śmierci o 25-40%.\nUtrzymuje i poprawia ogólny stan zdrowia\nBieganie to jedno z najlepszych zajęć, jakie ludzie mogą uprawiać, aby poprawić jakość swojego zdrowia. Podnosi poziom „dobrego” cholesterolu. Wzmacnia układ odpornościowy poprzez tworzenie większej koncentracji limfocytów.\nNapięcie nerwowe i zmęczenie w ciągu dnia prowadzą do gromadzenia się produktów przemiany materii w organizmie. Nadmierna potliwość pomaga się ich pozbyć. Kiedy trenujemy, organizm uwalnia endorfiny. Nazywane są „hormonami szczęścia” i to nie przypadek: gdy ich stężenie we krwi wzrasta, odczuwamy lekką euforię, a przygnębienie znika.\nBieganie dodaje pewności siebie\nPsychologowie twierdzą, że bieganie pomaga na poziomie podświadomości uwolnić nas od mentalnego bagażu, a jednocześnie daje nam więcej pewności siebie w życiu. Kiedy ktoś biega, czuje się pewnie, ponieważ wie, że bierze odpowiedzialność za swoje zdrowie, za siebie.\nJeśli chcesz poprawić swoją ogólną wytrzymałość, jednym z najlepszych ćwiczeń jest bieganie. Będziesz miał energię i siłę, aby w pełni wykorzystać potencjał swojego ciała.\nBieganie to jedna z najbardziej odpowiednich form aktywności fizycznej do spalania tłuszczu. Bieganie pozwala utrzymać prawidłową wagę, a tym samym uniknąć wszystkich czynników ryzyka związanych z otyłością, takich jak cukrzyca, nadciśnienie, choroby układu krążenia i inne. Biegając dla zdrowia, w ciągu 1 godziny spala się od 500 do 900 kcal, a wartości te zależą od wagi, płci i intensywności obciążenia. Ważne jest, aby pamiętać, że bieganie nie jest odpowiednią aktywnością fizyczną dla osób z nadwagą lub siedzącym trybem życia, aby rozpocząć odchudzanie.\nКремена Андреева, tłum. Yasmeen Ibupoto


[ Posty: 812 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 36, 37, 38, 39, 40, 41 Następna strona\nNapisane: 25 paź 2017, 11:47\nWychylenia wahadła w druga strone juz raczej nie bedzie, chyba ze muslimy przejma wladze nad swiatem.\nBardziej prawdopodobny bedzie koniec sztuki, bo juz nie bedzie granic do przekraczaniu, po wsadzeniu sobie swieczki w dupe co mozna zrobic, wsadzic dwie? ale co dalej dupa ma swoja pojemnosc.\nTak jak mysliciele wieszcza koniec historii tak samo nastanie koniec sztuki, koniec nauki... Skonczy sie tym, ze staniemy sie spoleczenstwem doskonalym, podpieci do swoich monitorow na ktorym bedziemy przezywac wszystkie emocje z uzadzeniami kontrolujacymi nasz stan zdrowie, taki swiat z jednego z odcinkow Black Mirror. Wszystko juz zostanie odkryte, zbadane.\nGdzies w latach 90tych Death Metal przezywal swoj rozkwit. Ludzie przekroczyli kolejne granice extremy. Jak to bywa ze stosunkowo popularnymi rzeczami pojawila sie masa zespolow, ktore chcialy sie podpiac pod hype. Tyle, ze braklo skilla, pomyslow. I tak na 1 dobry zespol pojawiala sie (zalozmy) setka chujowych. Czy to znaczy, ze caly gatunek byl do dupy? No nie. Popularnosc Death Metalu spadla, gowno zespoliki odpadly, albo przerzucily sie na cos innego... A Death Metal sie oczyscil i ma sie generalnie niezle.\nI to jest uniwersalny mechanizm.\nNapisane: 25 paź 2017, 11:59\nTwórca i artysta to nie jest to samo, fakt że można być twórcą kiczu jak np nergal ale to nie temat odnośnie sztuki.\nPo co się kłócić, przecież nie przeszkadzają głupoty raczej nikomu, jeśli jest na to klient i biznes się kręci to niech sobie będzie, tylko niech mi nikt tego nie wciska jako coś zgodnego z nowoczesnością czy nie, momentami widzę że wielu ma dylemat czy ma się oburzać na świeczki w dupach czy też pochwalić, nie ma miejsca na neutralność i ignorowanie.\nNapisane: 25 paź 2017, 12:06\nniektorzy to jak pies Pawlowa: metal -> Nergal -> spal koran, jak jestes taki twardy\nNapisane: 25 paź 2017, 12:13\nNergal to dobry przykład biznesu, a nie sztuki, kiczowatość i tandeta, powielanie pewnej mody wyłącznie żeby zaistnieć i zarobić, nie żeby inni "ci lepsi" robili inaczej bo to tez biznes, nawet bardzo często kopie są fajne, u nergala jest tylko kicz, palenie świętych książek to też część marketingu.\nNapisane: 25 paź 2017, 12:24\nmoze tak, moze nie - to temat na inna dyskusje. Smieszne jest tylko to, ze ja pisze metal, a tobie automatycznie wyskakuje Nergal zza krzakow ze spalona biblia. Genialny mechanizm\nNapisane: 25 paź 2017, 12:46\nAle dyskutujemy o świeczkach w dupie czyli kiczu i głupocie, pada hasło metal, wiec bardzo blisko mamy do nergala, jak rzucisz hasło folk to będziemy może dyskutować o golcach i cleo\nNapisane: 25 paź 2017, 12:48\nno niestety - nic nie poradze na januszowa wiedze i waskie horyzonty.\nNapisane: 25 paź 2017, 12:57\nMy mamy dobre kapele i można sporo dyskutować o nich ale jakoś żadna mi się nie kojarzy z taką tandetą jak nergal.\nNapisane: 25 paź 2017, 13:07\ncholera, zapomnialem, ze ty sie znasz na wszystkim (wlacznie z (death)metalem).\nNapisane: 25 paź 2017, 14:26\n"świętych książek" LOL\nNapisane: 25 paź 2017, 14:55\nLol, Nergal, a raczej Behemoth to wizytówka polski w świecie muzyki. Ciężko to nazwać kiczem w którymkolwiek momencie.\nNapisane: 25 paź 2017, 15:21\nNapisane: 26 paź 2017, 16:43\nbleh... performance to nie sztuka... Bo jesli performance jest sztuka to wszystko jest sztuka... (btw gwiazdy porno wkladaja wiecej wysilku w swoje filmy niz czesc osob od performancu w tworzenie swoich "dziel"). Dla mnie to zwykle pasozyty zerujace na naiwnosci innych :/\nNapisane: 26 paź 2017, 19:37\nmuzyka może i nie. Publiczne spalenie biblii na scenie to był raczej zwykły gówniarski wybryk który miał za zadanie "szokować" i nadać rozgłos.\nOsoba uciekająca się do tak niskich trików imho powinna być na artystycznej scenie spalona.\nTczewiak - tu nie chodzi o "świętą księgę" lol . Tu chodzi o niesprowokowany atak na pewną grupę ludzi, ich ideały i wartości. Ja pierdolę, gdybym nasrał na grób twojej matki, to też byś powiedział, "chuj, przecież to kawałek płyty nagrobnej"?\nNapisane: 26 paź 2017, 20:02\nLOL, jak Ty nie widzisz różnicy w tym, co napisałeś... no to ja pierdolę, szok.\nNapisane: 26 paź 2017, 20:14\nNie ma co się chwytać słówek, napisałem o świętych książkach jako kpienie z tego że "artysta" musi sięgać po takie kroki, nie napisałem biblia żeby nie konfrontować tego z "a czemu nie koran?" dlatego powtarzam jeszcze raz, taka twórczość jak nergal to kicz, tandetne kopiowanie i przenoszenie na nasz rynek czegoś co się dobrze sprzedało.\nTu nie chodzi o walenie w nergala bo to skrajny przypadek w dyskusji i akurat można to akceptować, jest klient w tym showbiznesie to niech sobie robi co chce.\nDla mnie problem to jak "elita" na wyżynach salonów powtarza w kółko że ciemnota i ciemnodwór nie dostrzega wyniosłości wtykania w dupe świeczek, popijając szampana i przegryzając krakersa z kawiorem czują tą wyższość i że ten sosik zajebistości nigdy nie trafi na talerze plebsu.\nNapisane: 26 paź 2017, 20:34\nBehemot miał wpływ na kształowanie sie nurtu posredniego pomiedzy black i death metalem, wiec jakie przenoszenie i kopiowanie?\nWez juz moze sobie idz Janusz, dobra?\nNapisane: 26 paź 2017, 21:15\nKształtowanie nurtu, nergal, golce, cleo, doda, mmmm... uczepiliście się tego nergala strasznie, będę pamiętał żeby nie wchodzić w ten temat bo ból dupci straszny macie.\nNapisane: 26 paź 2017, 21:48\nWidzisz problem polega na tym, ze próbujesz oceniać, znając jedynie promil działalności danej osoby (w tym wypadku wiesz, ze Nergal rozjebał biblie i ruchał Dodę). A jak ci ktoś zwróci uwagę, to próbujesz być ironiczny. Mareczek style.\nA na Nergala mam generalnie wbite, nigdy mi Behemoth nie podchodził.


Jesteś tutaj: ArchWwa / Aktualności / „Oto ja!” – nowe propozycje dla młodych. W Warszawie ...\nhttp://archwwa.net/wp-content/uploads/2017/09/duszpasterze-młodzieży-2017.jpg 1365 2048 Anna Wojtas http://archwwa.net/wp-content/uploads/2014/12/logo_kolor_male-06.png Anna Wojtas2017-09-21 19:14:162017-11-13 10:46:14"Oto ja!" - nowe propozycje dla młodych. W Warszawie zakończyło się spotkanie diecezjalnych duszpasterzy młodzieży\n„Jubileusz to okazja do przebaczenia”. Dlaczego warto odnawiać... „Wszystkie sprawy Kościoła to jego życie”. Józef Baliszewski...