Kim, w co ty grasz? - weszlo.com\nKim, w co ty grasz?\n22 grudnia 2018, 13:19\nigrzyska olimpijskie 2032 kim dzong un Korea Północna Korea Południowa\nInformacje, że Korea Południowa i Północna chcą wspólnie zorganizować letnie igrzyska olimpijskie, były – trzymając się tamtejszej terminologii – naprawdę bombowe. Gdyby ten szalony projekt wypalił i w 2032 roku sportowy świat faktycznie zjechał do kraju Kim Dzong Una, byłoby to wydarzenie wykraczające daleko poza sport. Tylko na ile szczere są intencje dyktatora i czy Północ w ogóle byłaby w stanie taką imprezę urządzić? – Od strony ekonomicznej, organizacyjnej, ten kraj w obecnym stanie nie nadaje się do organizowania imprezy rangi mistrzowskiej. Zasadne jest pytanie, ile pieniędzy musiałoby wpakować w to Południe – mówi Oskar Pietrewicz z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.\nW Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim to jednak mają przerąbane. Szychom z Lozanny coraz trudniej wybrać gospodarza igrzysk, bo mało kto chce się już pakować w takie gigantyczne wydatki, a jak już jest chętny, to aż strach. Bo taka będzie ewentualna wspólna kandydatura demokratycznej Korei Południowej z totalitarną Koreą Północną.\nPrzypomnijmy, informacja, że obie Koree mają zamiar zawalczyć o letnie igrzyska w 2032 r., to jeden z efektów ocieplenia stosunków dyplomatycznych pomiędzy tymi państwami. Od igrzysk w Pjongczangu, gdzie oba kraje maszerowały pod jedną flagą podczas ceremonii otwarcia i wystawiły wspólną żeńską drużynę hokejową, doszło już do trzech spotkań Kim Dzong Una i prezydenta Korei Południowej Mun Dze Ina (w całej historii takich spotkań na szczycie było tylko pięć). Do pierwszych dwóch „schadzek” obu panów doszło w Panmundżom. To wieś leżąca w strefie zdemilitaryzowanej, czyli w pasie o szerokości 4 km, który oddziela oba państwa od 1953 r., kiedy to wprowadzono zawieszenie broni w wojnie koreańskiej. Podczas spotkań rozpoczęto negocjacje o formalnym zakończeniu konfliktu z połowy ubiegłego wieku, ale nie tylko.\nDeklaracja mówiła jeszcze m.in. o wznowieniu kontaktów społecznych (współpraca kulturalna, spotkania członków rozdzielonych w czasie wojny rodzin) oraz przede wszystkim o zaprzestaniu „wrogich działań”. Oba państwa miały zacząć pracować na rzecz trwałego pokoju na półwyspie, a więc osiągnięcia pełnej denuklearyzacji. Ten ostatni zapis był oczywiście najważniejszy, chociaż póki co skończyło się na ogólnikach. Kiedy we wrześniu Kim Dzong Un przyjął w Pjongjangu (nie mylić z Pjongczangiem) prezydenta z Południa, zgodził się jednak podjąć dodatkowe kroki do denuklearyzacji. Jak zapewniał, zamknie ośrodki badań jądrowych i zakłady zbrojeń, jeśli tylko Stany Zjednoczone „okażą wzajemność”, a więc dadzą Korei gwarancję bezpieczeństwa.\nI to właśnie we wrześniu ze strony koreańskich przywódców padła zapowiedź, że będą chcieli powalczyć o wspólną organizację igrzysk w 2032 r. oraz piłkarskiego mundialu dwa lata wcześniej (wspólnie z Chinami i Japonią). Obie Koree chcą wysłać połączone reprezentacje m.in. także na igrzyska w Tokio oraz przyszłoroczne mistrzostwa świata w piłce ręcznej.\nNajwięcej emocji rozpaliły oczywiście zapędy mundialowo-olimpijskie. Trzeba być bowiem naiwnym, żeby uważać, że Kim Dzong Un nagle zapałał miłością do sportu (nawet jeśli jest kibicem Manchesteru United). Można podejrzewać, że Korei Północnej zależy na ociepleniu relacji z sąsiadem, ale tak naprawdę z USA, ponieważ to jedyna droga do poluzowania międzynarodowych sankcji. Kolejna sprawa to chęć pozbycia się amerykańskich żołnierzy stacjonujących na Południu. Dla drugiej, demokratycznej Korei, nawiązanie współpracy z nerwową Północą to z kolei szansa, żeby przestać w końcu drżeć przed wybuchem wojny.\n– Zimowe igrzyska w Pjongczangu bardzo dobrze pokazały wartości olimpijskie. Mam nadzieję, że pokój w Azji może być kontynuowany przez sport – mówił minister sportu Korei Południowej Do Jong-hwan sugerując, że miastami-gospodarzami byłyby Seul i Pjongjang.\nReakcja MKOl-u była oczywiście dyplomatyczna. – Z dużym zadowoleniem przyjmujemy zamiary Republiki Korei i Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, aby wspólnie organizować igrzyska. Po tym, jak otworzyliśmy drzwi do politycznych rozmów ze wspólnym marszem dwóch koreańskich drużyn podczas igrzysk w Pjongczangu, sport mógł ponownie przyczynić się do pokoju na Półwyspie Koreańskim. Mamy szczerą nadzieję, że polityczne rozmowy przyniosą udaną kandydaturę – powiedział przewodniczący MKOl-u Thomas Bach w rozmowie z serwisem dla „Inside The Games”, chociaż wiadomo, że to była czysta kurtuazja.\nW tym duecie pewnym można być bowiem wyłącznie demokratycznego Południa. Kraj ten daje niemalże gwarancję dobrej organizacji, ponieważ w ostatnich 30 latach organizował aż trzy duże imprezy – oprócz zimowych igrzysk w Pjongczangu także letnie w 1988 r. oraz mundial w 2002 r. – i wszystkie zostały wysoko ocenione. A totalitarny sąsiad z Północy od zawsze żył poza nawiasem i jest jedną wielką niewiadomą.\nWątpliwości są przede wszystkim dwie. Po pierwsze, czy kraj zwyczajnie stać na tak wielką imprezę. Trudno znaleźć na to odpowiedź, bo problem w tym, że Korea z północy nie przedstawia żadnych wiarygodnych danych obrazujących jej kondycję ekonomiczną. To po prostu tajemnica państwowa. – Władze Korei Północnej nie publikują precyzyjnych danych makroekonomicznych od lat 60. XX w. – przypominał niedawno „Obserwator Finansowy” dodając, że jednym z najbardziej miarodajnych źródeł jest Bank Korei, który pozyskuje informacje od… wywiadu południowokoreańskiego i uchodźców. M.in. na tej podstawie funkcjonuje opinia, że gospodarka tego kraju tkwi w kryzysie.\n– Gospodarka północnokoreańska jest skrajnie niedofinansowana, gdyż średnio 30 proc. budżetu przeznaczonego jest na dozbrojenie armii i rozwój technologii jądrowej. Od początku lat 90. gospodarka znajduje się w stanie permanentnego kryzysu. Do 2006 r. Korea odnotowywała nieustannie spadek bądź to poziomu produkcji, bądź obrotów w handlu zagranicznym czy wszystkich tych wskaźników równocześnie w połączeniu ze spadkiem PKB. W tej gospodarce wzrasta jedynie zadłużenie zagraniczne – czytamy w badaniu „Standardy życia i sytuacja ekonomiczna Korei Północnej”, które przygotował Andrzej Bober.\nDrugim problemem jest zupełne odcięcie kraju od świata. Trudno dziś wyobrazić sobie, jak tak zamknięte społeczeństwo (gdzie też notorycznie łamane są też prawa człowieka) miałoby poradzić sobie z napływem kibiców, sportowców i mediów z całego świata.\nA co sądzą o tym eksperci zajmujący się polityką tego regionu? Rozmawiamy z Oskarem Pietrewiczem z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.\nJak traktuje pan informacje o tym, że obie Koree chcą pójść pod rękę i zorganizować letnie igrzyska olimpijskie oraz piłkarski mundial?\nPodchodzę do tego ostrożnie, chociaż cały czas mając na uwadze sukces, jakim bez wątpienia były zimowe igrzyska w Pjongczangu. To był przykład tego, że przy okazji wydarzenia sportowego może dojść do przełomu politycznego. Właśnie w trakcie igrzysk doszło do wizyty ważnych przedstawicieli Północy, m.in. siostry Kim Dzong Una. Następnie zorganizowano wizyty wysokich przedstawicieli Korei Południowej w Korei Północnej, w następstwie czego doszło do szczytu przywódców obu Korei. I kto wie, gdyby nie Pjongczang, być może nie byłoby też szczytu Donald Trump-Kim Dzong Un? Można więc uznać, że wydarzenie sportowe zdynamizowało kontakty polityczne.\nChociaż nie ulega wątpliwości, że igrzyska zostały wykorzystane bardzo instrumentalnie – nie brakowało momentów, gdy sport został cynicznie podporządkowany polityce. Do udziału w zawodach zgłoszono wspólną drużynę hokeistek i sportowo to było totalne nieporozumienie, które musiało zakończyć się fiaskiem. Było dużo kontrowersji, bo doszło do jawnej ingerencji politycznej, czym oburzona była trenerka z Południa, która z powodów politycznych była zmuszona powołać Koreanki z północy, niezależnie od prezentowanego przez nie poziomu sportowego. Równocześnie był to jednak element budowy wspólnej tożsamości. Podobnie jak wyjście pod jedną flagą zjednoczonej Korei, wysłuchanie jednego hymnu.\nTegoroczne polityczne konsekwencje igrzysk w Pjongczangu pozwalają mimo wszystko pozytywnie oceniać to wydarzenie. Tym bardziej, że w przeszłości tworzono już wspólne reprezentacje na igrzyska w 2000, 2004 i 2006 r. i z perspektywy lat można ocenić, że nie przyniosło to pożądanych efektów politycznych. Wręcz odwrotnie, wspólne przedsięwzięcia zostały skompromitowane, bo w tym samym czasie Korea Północna rozwijała swój… program nuklearny.\nDlaczego więc igrzyska w Pjongczangu mogły zadziałać inaczej?\nJest bardzo dużo spekulacji z tym związanych. Niewykluczone, że Korea Północna potrzebowała oddechu od sankcji, bardzo chciała poprawić wizerunek i stąd zdecydowała się na udział w igrzyskach. Być może dlatego ten kraj tak złagodził stanowisko w niektórych sprawach, m.in. w kwestii programu nuklearnego, decydując się na zaprzestanie prób atomowych. Trzeba brać pod uwagę scenariusz, że pojednawcza postawa Korei Północnej może być wyłącznie zabiegiem taktycznym, polityczną grą na przeczekanie.\nAczkolwiek na pewno mamy obecnie taki moment w stosunkach obu Korei, że zarówno na Północy, jak i na Południu są siły polityczne, które bardzo chcą pokazywać, że współpraca międzykoreańska jest możliwa nie tylko na poziomie przywódców, ale też w aspekcie międzyludzkim, sportowym, kulturalnym. Pamiętajmy, że to jest bardzo atrakcyjne do sprzedania społeczeństwu, co ma istotne znaczenie w południowokoreańskiej demokracji. To możliwość pokazania, że nie chodzi wyłącznie o dialog polityków, ale że zaangażowani będą zwykli obywatele, kibice, sportowcy. Taka retoryka wpisuje się w stale obecną narrację zjednoczeniową na Południu. Ale niezależnie od tego jest zbyt wcześnie, aby oceniać, że igrzyska w Pjongczangu przyczyniły się do trwałej zmiany sytuacji na Półwyspie Koreańskim.\nWyobraźmy sobie idealny świat: Korea Północna zgadza się na rozbrojenie nuklearne, a w miejscu dzisiejszej strefy zdemilitaryzowanej oddzielającej oba państwa sadzone są drzewka przyjaźni. Korea Południowa, która potrafiła już w przeszłości z sukcesem zorganizować igrzyska letnie, zimowe i piłkarski mundial, na pewno podoła kolejnej imprezie. A co z sąsiadem? Czy jego ekonomia to udźwignie?\nByłem w Korei Północnej w sierpniu tego roku i powiem tak: to kraj nie tak biedny, jak w latach 90., gdy znalazł się na skraju upadku gospodarczego. Od tamtego czasu Korea Północna bardzo się zmieniła, ale nadal brakuje tam elementarnej infrastruktury, a przecież w przypadku takiej imprezy jak igrzyska czy mistrzostwa świata w piłce, odpowiednio skomunikowany kraj to podstawa.\nI to nie jest kwestia infrastruktury hotelowej czy sportowej, bo taką Korea Północna być może byłaby w stanie przygotować. Chodzi o tak podstawowe sprawy, jak komunikacja między miastami czy regularne dostawy prądu w miejscach innych niż stolica. Ten kraj jest wewnętrznie bardzo słabo skomunikowany, ma absolutnie fatalny stan dróg. W wielu kwestiach tam nawet nie byłoby czego modernizować, połączenia drogowe i kolejowe należałoby w ogromnym stopniu zbudować od nowa. Cała infrastruktura, która jest doskonała w Korei Południowej, na Północy po prostu nie istnieje.\nRozmawiałem niedawno z polskim maratończykiem, który biegał w Korei Północnej. Kiedy zszedł z trasy biegu, ponieważ chciał szukać toalety, został aresztowany. Nie można było zrobić nawet kroku poza wyznaczony teren. Trudno więc wyobrazić sobie, że przez kilka tygodni będą się tam bawiły tłumy kibiców.\nMamy do czynienia z krajem, po którym nie można poruszać się swobodnie bez zgody administracyjnej. Nie może pan ot tak wyjechać ze stolicy do innego miasta, musi pan mieć wewnętrzną wizę.\nW Korei Północnej można wskazać masę rzeczy, które potwierdzą, że ten kraj nie może zrobić wydarzenia międzynarodowego, na którym kibice i sportowcy mieliby pełną swobodę. Od strony ekonomicznej, organizacyjnej, ten kraj w obecnym stanie nie nadaje się do organizowania imprezy rangi mistrzowskiej. Zasadne jest pytanie, ile pieniędzy musiałoby wpakować w to Południe. Korea Południowa na pewno zdaje sobie sprawę, że jak dojdzie do organizacji dużych wydarzeń sportowych, to poniesie niemal wszystkie koszty organizacji takiego przedsięwzięcia.\nAle obawiam się, że nawet gdyby te pieniądze się znalazły, to i tak pojawi się masa zgrzytów, bo igrzyska to nie tylko rywalizacja sportowa, ale również właśnie potrzeba stworzenia komfortowych warunków dla kibiców, zadbanie o bezproblemowe podróżowanie po kraju czy zapewnienie bezawaryjnej transmisji z wydarzeń sportowych. Jak to zrobić w kraju tak odciętym od świata? Dlatego bardzo sceptycznie podchodzę do tych pomysłów.\nJakie warunki polityczne musiałaby spełnić Korea Północna, żeby w ogóle mogła marzyć o organizacji tak dużych imprez?\nTen rok jest rokiem pozytywnym, bez wątpienia mamy atmosferę uspokojenia, ale mimo to najbardziej problematyczne sprawy, takie jak denuklearyzacja, nie zostały rozwiązane – impas w dialogu USA z KRLD utrzymuje się od miesięcy. Niczego nie można być pewnym, a do tego pozostaje wątpliwość, że otwarcie na dialog to wyłącznie zagrywka taktyczna Korei Północnej. Nie możemy z pełnym przekonaniem stwierdzić, że tegoroczna atmosfera pokoju i stabilizacji utrzyma się w przyszłym roku. W przypadku Półwyspu Koreańskiego nie można być tego pewnym w zasadzie od 70 lat, kiedy powstały dwa państwa koreańskie.\nMoim zdaniem, gdyby władze MKOL-u zdecydowały się powierzyć organizację takiej imprezy Północy, wzięłyby na siebie ogromną odpowiedzialność. Ten rok stabilizacji to stanowczo za mało, żeby dać Północy taką imprezę. Pamięta pan pokojową nagrodę Nobla dla Obamy? Dostał ją na kredyt i po latach wiemy, że to było nieporozumienie. Również w tym przypadku przyznanie imprezy byłoby mocno na kredyt.\nPozostaje też problem transparentności, bo przecież Korea Północna jest informacyjnie odcięta od świata.\nPamiętajmy, że mamy do czynienia z podręcznikowym krajem totalitarnym, w którym podstawą jest kontrola nad społeczeństwem, a obywatele są oderwani od świata zewnętrznego. Dziś Korea Północna jest przygotowana wyłącznie na organizację imprez dla swoich mieszkańców, ewentualnie pojedynczych zawodów międzykoreańskich. Tamtejsze władze nie mają doświadczenia w robieniu wydarzeń rangi olimpijskiej i wydaje mi się, że to byłoby dla nich nie do udźwignięcia. Owszem, obie Koree będą zapewniały, że będą gotowe na organizację igrzysk czy mundialu – szczególnie że to jeszcze perspektywa wielu lat – ale jednak moim zdaniem nadal jest zbyt wcześnie, żeby o czymś takim myśleć.\nMam wrażenie, że Korea Południowa rzuciła ten pomysł tylko na potrzeby uzasadnienia swojej aktualnej polityki, chcąc pokazać, że dąży do zapewnienia trwałego pokoju na Półwyspie Koreańskim. Ten rok dostarczył argumentów zwolennikom tezy, że możliwa jest stabilizacja w tym regionie świata, ale pamiętajmy, jeszcze w ubiegłym roku mówiono, że niechybnie dojdzie do wojny nuklearnej między USA a Koreą Północną. Stąd przy pomyśle organizacji przez obie Koree imprez sportowych tak dużej rangi stawiam bardzo duży znak zapytania.\nFot. newspix.pl, Cartoon Movement


Usuwanie cellulitu - Vichy cellulit\nJeśli kobieta mająca cellulitis zdecyduje się na walkę z nim poprzez używanie preparatów musi wybrać firmę, która jest pewna i jej produkty cieszą się wysoką renomą na rynku kosmetycznym.\nDosyć dobrą firmą jest Vichy. Produkty tej firmy nie są wcale drogie a sprawdzają się w użyciu i dają dobre efekty. Spośród gamy produktów Vichy znajdziemy taki, który zwalcza cellulitis - VICHY Lipometric.\nPreparat wyszczupla działając podwójnie: Adrenalyse-S eliminuje nagromadzony tłuszcz, przez co blokuje przekształcenie się preadipocytów w aktywne komórki magazynujące, natomiast Aminokine-G aktywuje syntezę włókien kolagenu, przez co dopasowuje skórę.\nWiele kobiet chciałyby już po pierwszym zabiegu widzieć efekty. Natychmiastowe rezultaty to konsystencja zapewniająca optyczne wyszczuplenie oraz nierównosci natychmiast zredukowane poprzez optyczne wygładzenie już od pierwszej aplikacji.\nProdukt zapobiega nawrotom przez miesiąc, szybko się wchłania, dzięki czemu natychmiast możemy założyć ubranie.


Zakres usług | Adw. Monika Szymańska\nPRAWO CYWILNE –Kancelaria świadczy pomoc prawną z zakresu prawa cywilnego, polegającą na zastępstwie procesowym w postępowaniu sądowym, indywidualnym doradztwie prawnym, udziale w mediacjach oraz sporządzaniu pism w sprawach m. in. o odszkodowanie, o zadośćuczynienie, dotyczących nieruchomości, a także dotyczących wykonywania, niewykonywania, nienależytego wykonywania umów i zobowiązań.\nPRAWO RODZINNE –Kancelaria oferuje pomoc prawną z zakresu prawa rodzinnego, obejmującą zarówno doradztwo prawne jak i zastępstwo procesowe w sprawach m. in. o rozwód, separację, unieważnienie małżeństwa, alimenty, ustalenie kontaktów z dziećmi, związanych z wykonywaniem władzy rodzicielskiej, ustaleniem lub zaprzeczeniem ojcostwa, macierzyństwa, zniesieniem wspólności majątkowej małżeńskiej, podziałem majątku wspólnego małżonków, ubezwłasnowolnieniem.\nPRAWO SPADKOWE –Kancelaria specjalizuje się w udzielaniu porad prawnych oraz reprezentowaniu Klientów w sprawach spadkowych, w szczególności: o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie ustawy bądź testamentu, dział spadku, w tym połączonego z podziałem majątku wspólnego, przyjęcie i odrzucenie spadku, o otwarcie i ogłoszenie testamentu, zapłatę zachowku, uznanie spadkobiercy za niegodnego dziedziczenia.\nPRAWO PRACY –Kancelaria zapewnia pomoc w zakresie stosunków pracowniczych oferując pomoc prawną w zakresie sporządzania pism procesowych, reprezentacji pracowników i pracodawców w sprawach wynikających ze stosunku pracy, m. in. o roszczenie ze stosunku pracy, o ustalenie istnienia stosunku pracy, o odszkodowanie dochodzone od zakładu pracy z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych.\nPRAWO KARNE –Kancelaria świadczy pomoc w postępowaniu karnym i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Usługi Kancelarii obejmują prowadzenie spraw na etapie postępowania przygotowawczego przed organami ścigania, obronę oskarżonego w postępowaniu sądowym przed wszystkimi instancjami, reprezentowanie interesów pokrzywdzonych, oskarżycieli posiłkowych, prywatnych na każdym etapie postępowania oraz pomoc prawną po uprawomocnieniu się orzeczeń, m. in. przerwa w wykonywaniu kary, odroczenie wykonania kary, przedterminowe warunkowe zwolnienie, odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego.


W. Jakóbik: Nieistniejące projekty Gazpromu | Centrum Studiów Polska-Azja\n30 listopada 2014 15:45 / przez Wojciech Jakóbik\nRosyjski Gazprom jako spadkobierca sowieckiego ministerstwa nie wyzbył się propagandowej roli swej działalności. Jego kampanie informacyjne mają znaczenie polityczne dla Kremla. Kiedy wrzutki, jak to kolejne umowy stulecia z Chinami zadomowią się w przekazie zagranicznych mediów, Rosja zyskuje wizerunkowo. Kiedy Gazprom zostanie przyłapany na kłamstwie – traci, jeżeli zachodni dziennikarze tylko zechcą przyjrzeć się faktom. Tak było w przypadku oferty gazociągu z Rosji do Japonii, o której informowali Rosjanie, a nie wiedzieli główni zainteresowani – Japończycy.\n10 listopada dyrektor Gazpromu Aleksiej Miller poinformował, że Japonia zaoferowała firmie budowę gazociągu z rosyjskiego Sachalinu do wyspy Hokkaido. Miller dodał, że jego firma musi jeszcze przeanalizować ewentualną zgodę na współpracę. Jeszcze w maju sugerował, że rura o długości ponad 1,5 tysiąca kilometrów miała kosztować 600 mld jenów (5,2 mld dolarów). Budowa miałaby zająć 5 lat i pozwolić na eksport do 20 mld m3 gazu do Japonii, realizując 20 procent zapotrzebowania tego kraju na ów surowiec.\nJak jednak informuje artykuł w „Dengi” – informacyjno-analitycznej gazecie rosyjskojęzycznej – ministerstwo energetyki Japonii zaprzeczyło, aby składało kiedykolwiek podobną ofertę Rosjanom. Balon propagandowy Millera pękł, a przedstawiciele Gazpromu mają dziś smutny dzień w pracy. To obrazowy przykład, w jaki sposób polityka informacyjna tej firmy służy interesom oligarchów oraz polityki zagranicznej Kremla.\nŹródło: pixabay.com, ResoneTIC\nWejście Japonii do wielkiego projektu rosyjskiego byłoby sygnałem o zerwaniu izolacji politycznej Rosji w obozie zachodnim oraz braku solidarności Japonii z Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi. Ponadto Moskwa potrzebuje podobnych wrzutek, aby przekonać świat, że jest zdolna do zwrotu do Azji i uniezależnienia się od Zachodu w obliczu sankcji, które w pewnym momencie mogą dotknąć także Gazpromu. Firma już teraz boryka się z problemami wynikającymi z obostrzeń, ponieważ nie znajduje finansowania dla swoich wielkich projektów, których liczba rośnie, głownie na papierze – South Stream, Siła Syberii, Władywostok LNG. To wszystko inwestycje liczone w dziesiątkach miliardów dolarów, których koszty dodatkowo rosną, realizacja się opóźnia, a pieniędzy na ich ukończenie coraz bardziej brakuje. Gdyby Japonia nie zdementowała informacji o rurze na Hokkaido, przynajmniej wizerunkowo sytuacja wyglądałaby trochę lepiej. Jednakże zdemaskowanie wrzutki skłania do sięgnięcia po liczby.\nWystarczy tutaj przykład South Streamu, którego koszty rosną skokowo. W 2012 roku koszt budowy sekcji rosyjskiej szacowano na 10 mld rubli, a europejskiej na 6 mld. W 2013 roku wzrosły one odpowiednio do 122 i 21 mld rubli, a według Nadii Kazakovej z TradingFloor.com w 2014 roku mogą wzrosnąć do 189 i 75 mld rubli. Mają tu znaczenie wspomniane sankcje odcinające Gazprom od pieniędzy z Zachodu oraz taniejący rubel, który jest pośrednim efektem sankcji.\nDodatkowo rosyjska firma traci kolejne formy kompensacji powyższych strat. Według Interfaxu Gazprom jest zobligowany do opłaty kary w wysokości 4 procent wartości dostaw, jeżeli nie dostarczy gazu ziemnego zamówionego przez swojego klienta. Po 1 października ma ona wzrosnąć do 8 procent. W obliczu zatrzymania dostaw nad Dniepr 16 czerwca oraz ograniczenia dostaw dla klientów europejskich (w tym PGNiG) za karę, że uruchomili rewersowe dostawy na Ukrainę, Gazpromowi zbiera się wielka kwota, którą może wyegzekwować Sąd Arbitrażowy, jeżeli tylko klienci Rosjan zdecydują się pójść z nim na wokandę.\nGazprom potrzebował japońskiej wrzutki i innych tego typu na potrzebę zwalczenia na płaszczyźnie wizerunkowej powyższych negatywnych trendów, a także do poprawy pozycji w rywalizacji z krajowymi konkurentami jak Rosnieft i Novatek, które również mają śmiałe plany wobec Azji, które były związane m.in. ze złożami na wyspie Sachalin, które, w obliczu sankcji wobec rywali Gazpromu, są obecnie zdane na jego łaskę, jako ostatniej spółki nieobjętej obostrzeniami. Propagandowa umowa stulecia na dostawy Siłą Syberii oraz umowa tysiąclecia na dostawy przez Gazociąg Ałtaj miały zostać wzmocnione przekazem o kolejnej rurze do Japonii. Niestety kłamstwo wyszło na jaw.\nPodsumowując, należy ocenić, że największy ruch przy realizacji rosyjskich projektów energetycznych odbywa się w mediach. Zachodnie tytuły muszą odpowiedzialnie podchodzić do informacji słanych w komunikatach prasowych rosyjskich spółek energetycznych, szczególnie w obliczu rosnącego napięcia politycznego między Rosją a Zachodem. Japońska rura, której nie było, jest tutaj najlepszym przykładem, że polityka informacyjna tych firm może służyć celom propagandowym rosyjskiej polityki zagranicznej, a zatem zachodnie media nie powinny jej wspierać.\nW. Jakóbik: Nieistniejące projekty Gazpromu Reviewed by Wojciech Jakóbik on 30 listopada 2014 .\nRosyjski Gazprom jako spadkobierca sowieckiego ministerstwa nie wyzbył się propagandowej roli swej działalności. Jego kampanie informacyjne mają znaczenie polityczne dla Kremla. Kiedy wrzutki, jak to kolejne umowy stulecia z Chinami zadomowią się w przekazie zagranicznych mediów, Rosja zyskuje wizerunkowo. Kiedy Gazprom zostanie przyłapany na kłamstwie – traci, jeżeli zachodni dziennikarze tylko zechcą przyjrzeć się faktom.\nBirma: intensyfikacja stosunków z przewodniczącym w ASEAN Wietnamem


Posty: 840 • Strona 46 z 56 • 1 ... 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49 ... 56\nprzez AlbertRiera » 26 kwi 2018, o 00:12\nNiestety, ale Real jest faworytem do wygrania finału LM.\nJeżeli tam dotrzemy (zakładam, że nie pokpimy spraw jak Barcelona), to musimy zagrać świetny mecz, żeby zdobyć puchar.\nJakby mecz był na Anfield, według mnie Real miałby bardzo ciężko. Niestety jest w Kijowie i sytuacja diametralnie się zmienia.\nKluczowy jest dla mnie fakt, że Real potrafi wygrywać spotkania, w których gra słabo. Dziś byli przez długi czas gorsi od Bayernu, mogli przegrywać 2,3-0, ale bez cienia skrupułów wykorzystali 1/10 sytuacji na gola (Javi Martinez pusty przelot, jak Lovren w sytuacji z Dzeko) i geniuszowi Marcelo zawdzięczali, że było 1-1. Fakt, mogli dostać po chwili gola do szatni, ale słaby w tym meczu Lewandowski zagłówkował w środek bramki. Druga bramka dla Realu to w ogóle kryminał, jaki na mecz LM na tym poziomie nie powinien się w ogóle zdarzyć. Pomimo tego dalej Bayern dochodził do sytuacji (Mullerowi przeskodził Lewandowski z 2 metrów, Ribery minął 3 obrońców, ale przymierzył po krótkim słupku i wyjął Navas) stosunkowo łatwo. Jeszcze wcześniej Ribery zakręcił obrońcami, wyłożył piłkę Mullerowi, ale nogę włożył Varane.\nMają szczęście (chociażby ta włożona noga Varane mogła nabić biegnącego Mullera i wtoczyć się do siatki), sędziowie sprzyjają (ale nam też) i to bezlitośnie wykorzystują. Trochę mi Bayernu było dziś szkoda, bo nie zasłużyli przebiegiem meczu na taki rezultat, ale niestety nie mają też genu wygrywania. Lata bez sukcesów w LM kontra zespół, który ma 2 tytułu z rzędu, potrafił się cudownie podnieść w doliczonym czasie z Atletico i główce Ramosa i widać tę ich pewność siebie. Nawet jak Ronaldo dziś zagrał najgorszy mecz w LM w tym sezonie, nie miało to kompletnie wpływu na wynik.\nJakbyśmy mieli pewniejszą obronę, podszedłbym do rywalizacji inaczej. Niestety nawet jak gramy w niej dobrze i chociażby w pierwszym meczu 1/4 z City na Anfield (zaznaczam na Anfield) przez cały mecz potrafimy tak świetny zespół jak City powstrzymać przed oddaniem celnego strzału na bramkę, to jest to raczej jednorazowy wystrzał, niż stały poziom. Coś jak Polska na Euro - zawsze były problemy w obronie, traciliśmy gole na zawołanie, a nagle na turnieju zagraliśmy w obronie fenomenalnie. Teraz w kwalifikacjach do MŚ już tak nie było. Gdybyśmy potrafili utrzymać ten poziom przez kilka spotkań z rzędu i gdyby Lovrenowi nie odcinało dopływu krwi do mózgu, byłoby dużo łatwiej wygrać finał i na pewno też powalczyć o mistrzostwo Anglii (choć tu też ma wpływ brak ławki, o którym za chwilę).\nKluczowe będzie kto pierwszy strzeli gola - mam obawy, że jak zrobi to Real, to zamknie finał (niezależnie, czy będzie to Liverpool, czy Roma). Natomiast jak strzelimy pierwsi my, to też zależy co zrobimy. Jak pójdziemy za ciosem i dobijemy 2 i 3 - wtedy może nawet Real się nie podniesie. Jak się cofniemy - Real nas wypunktuje (albo jeszcze w regulaminowym albo najwyżej w dogrywce).\nOstatni aspekt - ławka. W Realu Asensio, Bale, Benzema, Kovavicic. W Bayernie niestety jak na klub z 1/2 LM dramat i wodorosty. Wagner może i strzela gole w Bundeslidze, ale na tym poziomie w ogóle niewypróbowany. O reszcie nawet ciężko cokolwiek sensownego powiedzieć. U nas niestety (choć kontuzje mają na to wpływ) podobnie. Nie ma nikogo, kto z miejsca mógłby być w pierwszej jedenastce, nie ma też jokera, co może wejść i odmienić rezultat meczu.\nTo stawia Real jako zdecydowanego faworyta finału LM moim zdaniem ...\nprzez sebix129 » 26 kwi 2018, o 00:16\nkacciq napisał(a): Mecz żenująco słaby. Z taką grą Real nie ma czego szukać w finale z Liverpoolem\nprzez 5 ostatnich sezonów tylko jedna drużyna wyrzuciła ich z LM a ty uważasz że nie mają czego szukać w finale z drużyna, która na poziomie półfinału gra pierwszy raz od 13 lat w dodatku z Lovrenem i 18 latkiem na obronie ? zazdroszczę ci optymizmu\nprzez kacciq » 26 kwi 2018, o 00:24\nPrzecież mówię, że z taką grą chcę podkreślić jak słaby to był mecz obu drużyn, a wiadomo, że Real to Real i na finał się zepnie. Tak czy inaczej wierzę w zwycięstwo bo to nie ten sam Real co rok czy 2 lata temu\nEdit: czekaj czekaj, to Ty jesteś tym asem co napisał że w finale będziemy potrzebować cudu na miarę Stambułu współczuję malkontenctwa.\nOstatnio edytowano 26 kwi 2018, o 00:33 przez kacciq, łącznie edytowano 1 raz\nprzez werbatin » 26 kwi 2018, o 00:26\nCity w tym sezonie kosi wszystko w lidze angielskiej, zapewne zdobędzie 102 punkty, a Ty uważasz że nie mają czego szukać w 1/4 LM z z drużyna, która na poziomie ćwierćfinału gra pierwszy raz od 13 lat w dodatku z Lovrenem i 18 latkiem na obronie ? i jeszcze dwumecz zakończy się wynikiem 5-1? zazdroszczę ci optymizmu\nNie wiem kolego ile masz lat, zapewne co najwyżej czekasz na wyniki z egzaminu gimnazjalnego, więc raczej nie będziesz pamiętać jakim składem ostatnio wygraliśmy LM. Szkoda.\nprzez sebix129 » 26 kwi 2018, o 00:43\nJestem realistą i tyle. Oczywiście szansę są ale jak widzę że ktoś uważa że real nie ma czego szukać z nami w finale to sry ale\nprzez CzlequsLFC » 26 kwi 2018, o 02:43\nsebix129 napisał(a): UP\nBardziej pesymistą moim zdaniem, ale to już kwestia sporna ^^ Gorzej, że kolega ma problemy z czytaniem ze zrozumieniem.\n"Z taką grą jak dzisiaj", oznacza to, że jeżeli w finale zagraliby TAK SAMO JAK DZISIAJ, to wtedy nie mają czego szukać.\nOgólnie mecz bardzo słaby, u Bayernu można to argumentować plagą kontuzji (sytuacja podobna do naszej, chociaż u nich chyba ważniejsze postacie wypadły), tak Real gra tak kolejne spotkanie. Szkoda, że Bayern nie wbił na 2:0 tego co miał, może wtedy rewanż byłby ciekawszy, a tak wydaje mi się, że Real będzie się bronił i zabije spotkanie jakąś kontrą, prawdopodobnie Ronaldo\nBardzo żałuję, że nie trafiliśmy na nich w półfinale. Z taką grą jak wczoraj, na spokojnie moglibyśmy u siebie wygrać 3/4-0 i obronić wynik w Madrycie, wtedy trafiając na Romę/Bayern, byłoby dużo łatwiej o puchar. Niestety finał to będzie zupełnie inna bajka, jeśli do niego trafimy ofc ;D Nie będziemy grać przed własną publicznością (która daje nam mega kopa). Doświadczenie i pewność siebie będzie po ich stronie. Mają dużo szerszą ławkę i jakość na niej (gdy my nie mamy nawet pomocnika na zmianę).\nMimo wszystko jestem umiarkowanie pozytywnie nastawiony Real też ma swoje problemy, nie grają tak jak w tamtym roku i jak się ich przyciśnie to na spokojnie można strzelić im kilka bramek (Juve), a w tym jesteśmy bardzo dobrzy\nMały offtop: Nie wie ktoś gdzie nad Solinką można oglądnąć meczyk, niestety w domkach nie mamy neta, a takiego meczyku nie wolno przegapić ^^\nprzez Mufi » 26 kwi 2018, o 06:43\nNiektórzy tu się boją tego Realu jak ognia. Klopp już ich raz rozniósł , zrobi to drugi raz.\nprzez sc0user » 26 kwi 2018, o 07:16\nNa pewno łatwiej wygrać finał na neutralnym gruncie, niż dwumecz z Realem/Bayernem.\nOwszem to trochę dziwne oglądać Liverpool na takim etapie rozgrywek, latami nas tam nie było, a tu nagle tak z grubej rury. Nie jesteśmy tu przypadkiem. Porto dostało pięć bramek, MC też, Roma już tyle dostała, a wątpię, że zagramy tak źle, że nic nie strzelimy. Patrząc na same wyniki dwumeczów idziemy po puchar jak po bułki do piekarni. Owszem, łatwo nie będzie, ale my zawsze lepiej gramy z topowymi ekipami. Bardziej obawiałbym się meczu ze Swansea chyba xD\nJakby ktoś w sierpniu powiedział, że w połowie kwietnia nadal będę oglądał Liverpool w LM wyśmiałbym. Jesteśmy w gazie, głodni i nie popadliśmy w rutyne. Dla tych piłkarzy to dziewiczy rejs. Real, Barcelona.. dla nich to rutyna, dlatego Barca przegrala w Rzymie, bo oni juz w głowach byli dalej. Liverpool takich akcji nie będzie robił.\nPamiętam jak na forum była gorąca dyskusja, że Hoffenheim to mocna drużyna i trzeba uważać.. gdzie teraz jesteśmy? Mamy argumenty, by wygrać.\nprzez masterkik » 26 kwi 2018, o 08:55\nKtoś potrafi mi powiedzieć jaka drużyna zdobyła najwięcej bramek w pojedynczym sezonie LM?\nMy mamy aktualnie 38 bramek w 11 meczach, czyli 3,455 bramki na mecz (wydaje mi się że to sporo).\nW 1/16 i w ćwierćfinałach strzelaliśmy po 5 bramek na rundę. Obyśmy tą statystykę poprawili w półfinałowym dwumeczu.\nprzez michall » 26 kwi 2018, o 09:14\nRealistyczny kolego, przypominam Ci, że ten klub grał w półfinale LM również 10 lat temu, a 11 lat temu to nawet doszedł do finału (mimo paskudnej gry :|)\nprzez Labud » 26 kwi 2018, o 09:53\n45 from 16 games (av. 2.81) FC Barcelona 1999/00\n41 from 13 games (av. 3.15) Real Madrid CF 2013/14\n36 from 13 games (av. 2.77) Real Madrid CF 2016/17\n35 from 12 games (av. 2.92) FC Barcelona 2011/12\n35 from 12 games (av. 2.92) Real Madrid CF 2011/12\n35 from 16 games (av. 2.19) Real Madrid CF 2000/01\n35 from 17 games (av. 2.06) Real Madrid CF 1999/00\n35 from 17 games (av. 2.06) Real Madrid CF 2001/02\nDołączył(a): 3 lut 2011, o 15:48\nprzez gaczor » 26 kwi 2018, o 13:35\nNie zapominajmy, że finał jest tylko jeden i albo żadna drużyna nie ma szans na mistrzostwo swojej ligi albo ją już wygrała co skutkuje tym, że każdy bardzo zepnie się na ten finał.\nprzez gincu » 26 kwi 2018, o 14:26\nLabud napisał(a): Most goals scored in a season\nosiągnięcia Realu niesamowite, ale zrobiłem mały Research i rekord dzierżony przez Barcelonę, został ustanowiony w czasie gdy rzogrywało się 2 fazy grupowe, więc tych meczy było więcej. Stąd 16 rozegranych spotkań, podczas, gdy dzisiaj maksymalnie można rozegrać ich 13.\nprzez mumin » 26 kwi 2018, o 14:29\nTylko, że finał jest po zakończeniu krajowych rozgrywek. A w ogóle to kto by finał LM odpuścił.\nprzez masterkik » 26 kwi 2018, o 14:53\nJakiego nominalnego pomocnika możemy posadzić na ławce w rewanżu?\nGini przed wejściem za Ox'a był jedynym pomocnikiem na łławce.\nNie wiem czy boss nie będzie kombinował z bocznymi obrońcami na bokach pomocy, cofaniem Firo, ale w drugiej linii mamy straszną biedę aktualnie.


PRoto - 09.06.2005 - Kto manipuluje?\nWczoraj Wiesław Migut przedstawił mediom list i dokumenty, które wcześniej wysłał do Rafała Szymczaka, prezesa ZFPR, z wyjaśnieniami w sprawie BCA. Wśród dokumentów znalazły się m.in. opinia doradcy podatkowego, sprawozdanie niezależnego biegłego rewidenta, umowa o zachowaniu poufności, pismo od Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej oraz faktury, z których wynika, że w kwietniu sprzedawano sprzęt BCA (meble biurowe, telewizor, klimatyzator, laptop itp.). Barbara Kwiecień, podczas rozmowy telefonicznej z PRoto, stwierdziła, że przesłane dokumenty to manipulacja ze strony Wiesława Miguta, „a ZFPR jej uległ”. Kwiecień, aby wyjaśnić sytuację, chce doprowadzić do spotkania z ZFPR.\nWiesław Migut powiedział, że udostępnił dokumenty na prośbę „kilku dziennikarzy. (...) Od początku działamy z otwartą przyłbicą” – wyjaśnia.\nBarbara Kwiecień twierdzi, że w odpowiedzi na prośbę ZFPR o wyjaśnienie sprawy, wysłała do Związku oświadczenie oraz list Edelmana do Wiesława Miguta. Kwiecień nie chciała ujawnić, co znalazło się w tym liście. Powiedziała, że ZFPR nie żądał od niej dosyłania dodatkowych wyjaśnień i dokumentów. „Dlatego jestem zdziwiona stanowiskiem, jakie zajął ZFPR. Miałam nadzieję, że Związek będzie mediatorem w tej sprawie, a nie wyda osąd”. Kwiecień uważa, że sytuacja z ZFPR zostanie wyjaśniona podczas spotkania jego przedstawicieli z firmą Edelman.\nMariusz Pleban, wiceprezes ZFPR potwierdził, że rozmawiał telefonicznie z Davidem Brainem, CEO Edelman Europe, jednak, ponieważ rozmowa nie wniosła nic nowego, to Związek podtrzymuje treść swojego oświadczenia. Pleban stwierdził, że nie będzie wskazywał konkretnych rozwiązań tej sprawy, ponieważ jej rozwiązanie zależy od stron konfliktu. ZFPR nie będzie wydawał nowych oświadczeń do czasu, aż któraś ze stron nie zdecyduje się na ujawnienie dodatkowych informacji. Mariusz Pleban ponownie zwrócił uwagę na etyczny aspekt sprawy. „Nie chodzi tylko o zachowania PR-owców, ale mamy tu wyraźny aspekt biznesowy. Sprawa BCA będzie miała następstwa w lepszym rozumieniu zachowań etycznych. Rynek polski jest otwarty na nowe, zagraniczne agencje. Ważne, abyśmy zarówno my, jak i inwestorzy zagraniczni, działali etycznie” - powiedział.\nPoniżej udostępniamy dokumenty przysłane przez Wiesława Miguta, na podstawie których ZFPR wydał oświadczenie w sprawie BCA. Barbara Kwiecień uważa, że Związek „został zmanipulowany”. Jej zdaniem, faktury na sprzedaż sprzętu niczego nie dowodzą. „Umowy o poufności były, jednak dotyczyły tylko pracowników zatrudnionych na umowę zlecenie i umowy czasowe” - tłumaczy Kwiecień. Zapytana o pismo NASK, z którego wynika, że 11 kwietnia 2005 r., jeszcze jako członek zarządu BCA SA, zarejestrowała na siebie domeny internetowe edelman.com.pl i edelman.pl odpowiedziała: „Trudno mnie posądzać o to, że wcześniej nie wiedziałam, gdzie będę pracować”.\nStanowisko rewidenta 1\nStanowisko rewidenta 2\nStanowisko rewidenta 3\nStanowisko rewidenta 4\nStanowisko rewidenta 5\nStanowisko rewidenta 6\nOpinia doradcy podatkowego\nUmowa o zachowaniu poufności 1\nUmowa o zachowaniu poufności 2\nUmowa o zachowaniu poufności 3\nUmowa o zachowaniu poufności 4\nWydaje mi się, że Julia Kozak nie pracowała w Compressie. Chyba wcześniej była w First PR.\nZ tego co mówi p.J.Kozak to F. KUPIŁ inną agencję, która miała tez firmą w Polsce, po czym rozstał sie z Compresem, z którym wcześniej współpracował. Nie wiem jak z klientami, kto był skąd, ale na stronie Compresu widać, ze mają sporo klientów, prezesa zarzadu i pracowników. Więc nie mieszajmy Fleishmana w bagno Edelmana bo to są firmy z zupałnie innych kultur jak widać. A p.Julii gratuluję wypowiedzi bo nie czytałem jej wcześniej. Widać klasę i FIRMY I OSOBY.\nJulia Kozak z Fleishmana wypowiedziała już się na stronie http://www.proto.pl/archiwum/info?itemId=14964\nPrzeczytałem twoj tekst jeszcze raz i widzę, ze grasz nie fair. Jak skończyły ci się argumenty prawne i nie potrafisz odpowiedzieć na konkretne pytania jak np. o rzeczywistej odpowiedzialności karnej BK i Edelmana bo musiałbyś przyznac, że taka jest wg prawa tp zaczynasz wyciągać jakieś stare plotki i niby piszesz, ze są nie potwierdzone ale potrafisz błotem obrzucić. Nie znam sprawy Fleishmana ale nie słyszałem też o żadnej aferze z nimi czy z Compressem związanej. Jeśli sam wypowiedział umowę i otworzył swoje biuro w Polsce, a zostawił Compress, pracowników i klientów to dla mnie to jest normalne i fair. Czy to czyta ktoś od F. Albo z C. i napisze jak było?\nGdyby nawet nie skladal - to wtedy jest etycznie gorzej, ale prawnie to nic nie zmienia. Przeciez Fleishman tez byl z migutem, a potem zabral afiliata Compressowi i ma swoje nowe biuro.\nZ tego co Migut twierdzi to nikt z Edelmana nie składał mu zadnych propozycji. Nie wiem czy to coś prawnie zmienia czy nie? O IDG nie słyszałem, jakby coś było to by pewno robili sprawę a wiem, że IDG jeszcze rok temu wynajmowało od Miguta biura, a on jest w ich radzie nadzorczej.\nTak serio to - stety czy niestety- jesli to co pokazal Migut to all tego co ma, to sa nie do ruszenia, bo to jest nic. Prezes ma prawo sprzedac czesc wyposazenia, pracownicy maja prawo odejsc. Co do klientow - przekazuje im sie ino ze prawcnicy odchodza i to ich wybor czy pojda za nimi. To jest case jaki duzo juz bylo i na swiecie i u nas ( Migut zrobil kiedys taki sam walek, chyba z IDG o ile plotki sa prawdziwe) i tez mu nic nie zrobili. Sprawa jest nie do udowodnienia - a wzbudza tyle emocji bo to pierwsza taka powazna u nas. Jesli centrala E. zadecydowala, ze wobec niemoznosci dogadania sie z Migutem otwiera wlasna firme, i i zamarzyla sobie wziac ze soba jego ludzi - to w sumie dosc normalne. Wszelkie stworzone dokumenty nawet gdyby zostaly zabrane to i tak stanowia wlasnosc klienta - tak sie konstruuje umowy, trudno aby klient nie mial praw autorskich do tesktow pisanych w jego imieniu. A jesli to centrala zadecydowala o otwarciu siedziby, to maja takich prawnikow ze hej...\nByć może masz rację z tym świadkiem koronnym, słyszałem natomiat, że jest coś takiego jak dobrowolne przynanie się do winy i wtedy kara może być złagodzona albo darowana? Myślę, że B.Kwiecień naruczyła i hodeks handlowy i ustawę o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i kodeks karny. Kodeks handlowy i ustawa o nieuczciwej konkurencji maja też paragrafy zagrożone odpowiedzialnością karną, więc w tej części są równoważne kodeksowi karnemu. A jeśli coś wyniosła z BCA, komputery czy bazy danych czy dokumenty czy know how to to chyba jest wprost kodeks karny? Tego nie wiem ale jeśli B.Kwiecień plus kilkanaście osób przez dwa miesiące przygotowywali ten numer czy to nie jest to działalność grupy przestępczej??? Pytam serio, nie potocznie, bo to wiem.\nW sprawach zwyklcyh sprawach karnych tez nie ma swiadkow koronnych - ta instytucja dziala tylko wtedy gdy mowimy o dzialania zorganizowanych grup przestepczych lub dzialaniu na szkode RP. Zreszta jesli BK cos naruszyla, to nie K.karny tylko prawo handlowe.\nwidzę, że jesteś pracowity ( chyba, że piszesz tutaj na zlecenie więc godziny lecą do zafakturowania do EP) JUŻ RAZ ODPISAŁEM DO POPRZEDNIEGO WĄTKU. PISZESZ PRAWDĘ ALE NIE CAŁĄ PRAWDĘ TYLKO MANIPULUJESZ. Jeśli twój zleceniodawca zapłaci za to to wytłumasz swojemu przedmówcy czym sie różni sprawa karna od cywilnej bo sam jest debilem\nPrzjescie pracownikow do innej firmy nie jest i nie moze byc rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa, jesli nastapilo to po zlozeniu wypowiedzenia w firmie poprzedniej. Nawiazanie przez podmiot gospodarczy wspolpracy w zakresie obslugi PR z agencja E. rowniez nie jest przestepstwem. Rezygnacja a klienta z obslugi przez BCA, po tym jak poinformowany zostal o odejsciu obslugujacych go pracownikow ( a to nalezalo zrobic i to zostalo zrobione) rowniez nie jest. Sprzedanie ulamkowej czesci wyposazenia biura moze byc traktowane jako dzialanie na szkode spolki tylko wtedy kiedy mozna udownic, ze uniemozliwia dalsza prace ( sadze ze ciezko to udowodnic w przypadku sprzadania jednego laptopa, paru szafek i bindownicy :) ). Mowie o aspekcie prawnym - etycznie oceniaj tak jak chcesz, ale prawnie rzecz jest nie do ruszenia. Dlatego PSPR milczy - bo dobrze o tym wie.\nBoze jak kolosalnym debilem trzeba byc zeby myslec ze w sprawach cywilnych i sporach pomiedzy wspolnikami istnieje cos takiego jak swiadek koronny...\nA ja myślę, że Migut powinien zrobić awanturę w STANACH. EP i tak jest już pogrążona w szmbie wraz z całą ekipą. Zaden rozsądny klient nie będzie zatrudniał ani takiej agencji jak Edelman Polska ani takich pracowników do budowania wizerunku. JA na miejscu pracowników Edelmana nie chciałbym sie nigdy znaleźć ale jeżeli już to zgłosiłbym się natychmiast na policję jako świadek koronny bo mógłbym uniknąć kary. Z tm Breinem też nie ma co rozmawiać bo on tak samo jest umoczony i broni teraz swojego stołka i swojej d... . Jedynie centrala Edelmana może ich wszystkich powyrzucać i odbudować reputację. Nanowego prezesz EP proponuję Miguta bo tylko wtedy nie mógłby Edelmanowi skodzić - oczywiście jak się dogadają.\nDowody na popełnienie przestępstwa znajdują się w Edelman Polska. Są to żywe osoby wmanewrowane przez Kwietniową w ta aferę. Ciekwe ile ona zarobiła i czy sie podzieliła z ekipą? Oni ukradli całą firmę i to jest widoczne dla wszystkich, ale nie wszyscy zdają sobie sprawę, że to właśnie jest działaniem na szkodę spółki BCA karane 5 lat więzienia!!! Inne kwity pokazują tylko, że Kwietniowa działała od dwóch miesięcy z premedytacją i dodatkowo połakomiła się na stare meble.Jeszcze inną sprawą jest kodeks karny: za samo namawianie klienta do zerwania umowy z BCA taż można chyba dostać 3 lata, a jak to jest masowe to chyba do 8. Namawianie pracowników do wypowiedzenia umowy o pracę tak samo. I to dotyczy nie tylko zarządu ale wszystkich innych osób, które to robiły, także byłych pracowników BCA. Wystarcy, że jeden z nich sypnie na prokurturze to się dopiero zacznie.\nNiech mi ktos powie - co na boga maja te pokazane tu skany do działania na szkode spolki ?????????\nHej lawyer, "Lekka manipulacja", bo znam lepsze. To, że Kwitniowa odejdzie z BCA i założy Edelman Polska musiała wiedzieć przynajmniej od marca. Nie oznacza to, że działała na szkodę BCA. Wykaż co z załączonych dokumentów wskazuje, że działała na niekorzyść BCA - poza opinia doradcy, która nie jest dla mnie wiarygodna.\nPrzecież powyższa umowa o zachowaniu poufności to współczesna forma niewolnictwa! Całe szczęście prawnicy nie pracują TYLKO do Kwietniowej lub Miguta i zawsze znajdzie się jakiś paragraf na podobnych wyzyskiwaczy. Zreszta sami się teraz pozagryzają...\nSorry że nie na temat... jestem zachwycona pomysłem nazwy EDELGATE... Lawyer, należą ci się brawa i copywrite !!\nnie leczyc tylko dobic babe niech sie nie meczy i innym zycia nie utrudnia...\nno biedna ta Basia! biedna.... wszyscy "zmanipulowani", wszyscy mówią nieprawdę.... a ona musi walczyc z całym tym światem.... no biedna... i głupia... nakradła, naoszukiwała i wszędzie zostawiła ślady.... pytanie brzmi czy Basię potępiac czy leczyc?\nJa tam nie chciałbym pracowac z kimkolwiek z tych cwaniaczków...\nCo to znaczy "lekka " manipulacja ?! czy nie przeczytałeś tekstu powyżej ? BK przyznała się że przygotowywała " przejście" od co najmniej dwóch miesięcy a więc pracowała dla Edelmana biorąc kasę z BCA - czyli działała na szkodę BCA ! Za to w Polsce grozi kryminał i mam nadzieję że sprawiedliwośc ją dopadnie. Co do jej zespołu to zgadzam się że nie mają łatwych wyborów... ich rola na rynku polskiego PR-u jest skończona. Jedyną mądrą decyzją będzie szybki odwrót i pełny dystans do wydarzeń EDELGATE.\nWg mnie, to jest to lekka manipulacja ze strony Miguta. Umowa jak umowa, a to, że zostało sprzedanych kilka szaf, stary laptop i dwa krzesła, to wcale nie znaczy, że Kwietniowa zlikwidowała firmę. Opinia doradcy podatkowego jest wątpliwa ze względu na powiązania z Migutem. Dokument nt. domen niczego nie dowodzi. Materiały te nie wnoszą niczego istotnego, czyli nie pogarszają pozycji Kwietniowej. Ale też nie polepszają jej sytuacji, w której nie chciałbym się znaleźć.\nTeraz to mamy wszystko jasne. Czy jeszcze ktoś ma wątpliwości, że B.Kwiecień działała na szkodę spółki BCA ??? Zresztą od poczatku to wszystko było widoczne w głównym wymiarze. Wg mnie to kryminał dla niej. Skoda mi tylko, że wmanewrowała w aferę swoich ludzi, którzy ustawili się sami na odstrzał, a zwłaszcza ci co podpisali takie umowy o poufności. Ludzie! Co was oślepiło??? Co prawda Kwietniowej nic nie trzeba udowadniać bo sama sie podłozyła, ale innym pracownikom Migut musi wytoczyć osobne sprawy i musi wam udowonić dzialanie na szkodę BCA.\ntaaak prowadziłem kiedyś agentkę Bochenek. Po likwidacji Schtazi pomogliśmy jej zaczepić się w biznesie. Jak widzę moja podopieczna nie zapomniała czego ją przez te lata uczyłem. Brawo dziecino, bedą jeszcze z Ciebie ludzie. Pamiętaj, jak Ci się tu nie powiedzie, zawsze możesz wrócić do "firmy".


Nie będzie kolejnych dni wolnych od pracy | Dziennik Łódzki\nNie będzie kolejnych…\nNie będzie kolejnych dni wolnych od pracy\nMatylda Witkowska 5 stycznia 2012, 6:10\nNie będzie kolejnych dni wolnych od pracy DziennikŁódzki/archiwum\nDrugi rok z rzędu, po kilkudziesięcioletniej przerwie, uroczystość Objawienia Pańskiego - bardziej znana jako Trzech Króli - jest w Polsce świętem państwowym. I wygląda na tym, że nowych dni wolnych na razie nie będzie, chociaż...\nKilka lat temu, gdy ówczesny prezydent Łodzi Jerzy Kropiwnicki walczył o wolne w Trzech Króli, pomysłów na inne święta było sporo. Abp Józef Michalik, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, pisał do Jerzego Kropiwnickiego.\n"Pragnę jednocześnie zauważyć, że reakcja dużej części obywateli (...) na okoliczność, że dzień 8 grudnia (Niepokalane Poczęcie NMP), nie znajduje się wśród dni wolnych od pracy, jest zdecydowanie negatywna".\nJednak dziś Jerzy Kropiwnicki twierdzi, że żadnego listu od arcybiskupa nie dostał. - Osiągnęliśmy wolne w Trzech Króli i nie będziemy walczyć o kolejne święta - dodaje Maria Maciaszczyk, prezes Stowarzyszenia Powrót Trzech Króli.\nByły poseł, a obecnie radny sejmiku wojewódzkiego Włodzimierz Kula, który jakiś czas temu postulował rezygnację z oddawania sobót w zamian za wolny dzień w Wigilię lub Wielki Piątek, też nie chce walczyć o nowe święta.\n- Można by je wprowadzić, ale tylko rezygnując z innego święta, na przykład 1 Maja. Ale nie jestem samobójcą, wiem, że ludzie chcą mieć długi weekend.\nO pomysłach na nowe święta nie słyszał także rzecznik Episkopatu ks. Józef Kloch. - Kościół nie występuje do strony państwowej o ustanowienie kolejnych świąt dniami wolnymi od pracy - tłumaczy.\nTymczasem wolne w Wigilię w ubiegłym roku wprowadziła Litwa.\nTrzech Króli: Kropiwnicki walczy o legendy\nKropiwnicki Trzech Króli\nwolne Trzech Króli\ntrzech króli wolne\ngość 06.01.2012 12:02:54\nno jeżeli kupienie chleba w czwartek jest dla Ciebie aż tak uciążliwe to przykro mi bardzo.\nGość 05.01.2012 15:45:42\nProponuje więc Tobie wszystko robić dzień wcześniej, to wtedy zrozumiesz jakie to potrafi być uciążliwe.\ngość 05.01.2012 12:02:20\nmożna kupić dzień wcześniej\nja 05.01.2012 11:18:09\nO CO CHODZIŁO AUTOROWI TEGO ARTYKUŁU,BO JA NIE WIEM NI W ZĄB...\nzac 05.01.2012 10:39:50\nZ jego powodu nie ma odbioru innych Świąt, przypadających w weekend.\nJacek 05.01.2012 10:36:42\nDziwi mnie, że grupa na pozór porządnych, bogobojnych osób stosuje metody, przynajmniej dla mnie, raczej nieprzyzwoite. Mam na myśli pobieranie na cel swej działalności dotacji z instytucji publicznych oraz całą tę butę i arogancję z jaką walczą o "swoje" święto. Osobiście nie mam nic przeciwko temu świętu, ale metody oraz zachowanie tych ludzi są dla mnie obmierzłe, a zwłaszcza terror stosowany wobec wszystkich innych obywateli na zasadzie "kto nie jest z nami, ten nasz wróg". To przypomina szerzenie świętej wiary ogniem i mieczem. Ale czy to jest zgodne z naukami Jezusa?\nmia 05.01.2012 08:10:08\nNiby kościelne ale państwowe. Po co to komu?\nW 05.01.2012 07:35:35\nNo bo pracownicy sklepów to jakaś wyjątkowo uprzywilejowana grupa społeczna !!!\nGość 05.01.2012 07:26:51\nI znowu cała armia ludzi pracująca w systemie zmianowym wyjdzie w piątek rano z pracy i nie będzie miała nawet gdzie chleba kupić. Ja dziękuję za takie świętowanie.\nJeszcze nie ucichła afera wokół domniemanej zdrady małżeńskiej, a Antek Królikowski wpadł na pomysł, by zorganizować walkę sobowtórów prezydentów Rosji i...\n12 kwietnia 2022, 14:27


Bezpieczeństwo wewnętrzne, Studia I stopnia, licencjackie i inżynierskie | WSB w Gdańsku\nJuż na studiach współpracujesz z profesjonalistami i podmiotami państwowymi. Twoi wykładowcy to profesjonaliści o dużym doświadczeniu zawodowym, w tym pracownicy służb specjalnych i oficerowie służb bezpieczeństwa. Dzięki temu wiesz, jak rozwiązać problemy bezpieczeństwa od strony praktycznej.\nWybierasz kierunek pozwalający łatwo znaleźć pracę, w Polsce już ponad 2mln osób zatrudnionych jest w sektorze bezpieczeństwa publicznego\nWiesz jak rozwiązać problemy bezpieczeństwa od strony praktycznej. Zajęcia realizowane są w większości w formie ćwiczeń, case study czy z wykorzystaniem laboratoriów kryminalistycznych. Dodatkowo w czasie studiów masz okazję odbyć wizyty studyjne u partnerów m.in. Port Gdańsk, Komenda Policji, Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej.\nwspółpracujemy z instytucjami państwowymi\nBezpieczeństwo wewnętrzne to niezwykle wszechstronny kierunek. Z racji oferowanych specjalności polecany jest nie tylko tym, którzy swoją karierę wiążą ze służbami mundurowymi, takimi jak policja, wojsko i służby specjalne, ale również stanowi interesującą propozycję dla przyszłych ekspertów w zakresie takim jak np. bezpieczeństwo cywilne, zarządzanie sytuacjami kryzysowymi, zapewnianie bezpieczeństwa podmiotów gospodarczych, ochrona osób i mienia oraz ochrona danych osobowych i cyberprzestrzeni.\nBędziesz przygotowywać plany reagowania kryzysowego.\nDowiesz się jak chronić dane osobowe i informacje niejawne.\nNauczysz się tworzyć programy profilaktyczne o zasięgu regionalnym oraz plany reagowania kryzysowego.\nDowiesz się, jak udzielać informacji środkom masowego przekazu.\nPodczas studiów będziesz mógł aktywnie uczestniczyć w procesach zapewniania bezpieczeństwa poszczególnym podmiotom administracji.\nStacjonarne Od marca\nHybrydowe Niestacjonarne Od marca\nPodstawy i rozwój kryminalistyki


Angażuj się mądrze - czyli czy tworzysz ZDROWE RELACJE? - Szkolenia Maleszko\nZnajdujesz się tutaj: Start / BLOG / Angażuj się mądrze – czyli czy tworzysz ZDROWE RELACJE?\nTags: czas wolny, kariera, relacje, równowaga, Rozwój osobisty, siła mentalna, siła wewnętrzna, szczęście, szczęśliwy związek, związki\nDlaczego czas tak szybko mija, gdy mam wolne? Przestań stawiać granice. Zacznij przestrzegać tych, które masz!


Olivé Batllori | Premium Wines Europe\nRodzinna winiarnia, położona w samym sercu regionu Penedès.\nOlivé Batllori jest rodzinna winnica, tworząca od lat 50-tych „hiszpańskie szampany” znane pod nazwą Cava.\nOlivé Batllori położona jest dokładnie w Subirats na ziemiach regionu Penedès w ujmującym gospodarstwie “Can Figueres” z tradycjami winiarskimi sięgającymi XVII wieku. Winnica specjalizuje się w słynnych hiszpańskich winach musujących znanych jako Cava powstających zgodnie ze sztuką metody klasycznej.\nButelki Cavy z winnicy Olivé Batllori leżakują w ciszy przez kilka miesięcy wewnątrz pięknych, modernistycznych zabudowań winnicy otoczonej wspaniałą przyrodą regionu. Twórcy wina tworzą je z wielką pasją chcąc przekazać butelki, którą stanowiłyby idealne dopełnienie spotkań i dobrej zabawy. O ich tożsamości mówi też wyróżnienie regionu apelacją DO. Cava powstaje zgodnie z tradycją ze szczepów Macabeu (Viura), Xarel·lo, Parellada. Pierwszy odpowiada za kwasowość i delikatną słodycz, drugi za subtelność i rześkość, natomiast ostatni za aksamitne ciało i strukturę. W butelkach znaleźć możemy znaleźć też inne popularne dla tego stylu szczepy francuskie, czyli Chardonnay i Pinot Noir.\nKupaż dojrzewający rok na osadzie daje młodą, zachwycającą drobnymi, trwałymi bąbelkami Cavę. W nosie intensywne aromaty białych kwiatów, mięty i świeżych ziół, trochę kopru i narastające nuty owocowe. Na podniebieniu orzeźwiające, harmonijne, jabłko dopełnia pigwa i cytrusowa kwasowość, które zostają na języku do samego końca.\nBiałe/ Brut Nature/ Musujące\nMacabeu 30%, Xarel·lo 45%, Parellada 25%\nHiszpania, Katalonia, Penedès\nCava z klasycznego kupażu w stylu Reserva, a więc dojrzewająca co najmniej 2 lata na osadzie. Wino o słomkowo-żółtej barwie z trwałymi, drobnymi bąbelkami uwalnia aromaty tropikalnych owoców, suszonych moreli i słodkiego ciasta. Paleta o miodowym charakterze z czasem pokazuje dojrzałość owoców zachowując w swej harmonii orzeźwiający charakter.\nBiałe/ Brut/ Musujące\nMacabeu 30%, Xarel·lo 40%, Parellada 30%\nMłoda różowa Cava z Pinot Noir dojrzewającym na osadzie przez 12 miesięcy. W nosie marakuja, maślane nuty oraz czerwone owoce i cytrusy, które przeważają na podniebieniu. W ustach przyjemna owocowa słodycz z subtelną cytrusową kwasowością, która towarzyszy do samego końca.\nRóżowe/ Brut/ Musujące\nCava z klasycznego kupażu dojrzewającego 2 lata na osadzie o drobnych, trwałych bąbelkach. W nosie najpierw drożdże i orzechy, później więcej miodu i ciastek. W ustach spójne z nosem, przyjemnie wyczuwalna paleta aromatów i długi finisz.\nMacabeu 35%, Xarel·lo 35%, Parellada 30%\nCava Brut Reserva Organic\nCava z klasycznego kupażu z ekologicznych upraw, która zgodnie ze stylem Reserva dojrzewała co najmniej 2 lata na osadzie. Wino o słomkowo-żółtej barwie z zielonymi refleksami i trwałymi, drobnymi bąbelkami. Lekkie aromaty niedojrzałych białych owoców w nosie wzbogacają świeże drożdże. Cava orzeźwiająca na wejściu z posmakiem tworzonym przez świeże owoce z nutami cytrusów.\nCava Gran Brut Nature Reserva\nCava z tradycyjnego hiszpańskiego kupażu z francuskim akcentem dojrzewająca 3 lata na osadzie. Wino o blado cytrynowej barwie przenikają drobne bąbelki tworzące trwałą piankę. Bukiet przynosi przyjemne aromaty suszonych owoców, orzechy ze szczyptą anyżu, które z czasem przebija pigwa zanurzona w miodzie z herbatnikami. Intensywne na podniebieniu, wytrawne, dobrze zbudowane, złożone, o długim finiszu.\nMacabeu - Xarel·lo - Parellada (65%), Chardonnay - Pinot Noir (35%)\nCava Semi Sec Reserva\nCava z klasycznego kupażu dojrzewającego 2 lata na osadzie o drobnych, trwałych bąbelkach. W nosie owoce pestkowe z przeważającą brzoskwinią i nutami przypominającymi kompot. W ustach spójne z nosem, słodkie, z lekkim wyrafinowanym ciałem.\nBiałe/ Semi-Sec/ Musujące\nELS JOVES BRANCO\nJasnożółty blend o blado zielonych odcieniach. Początkowo przedstawia aromat białych owoców, takich jak jabłko i banan, następnie stopniowo pojawiają się nuty cytrusowe, morele i gruszki. Dobrze zbudowane, młode, gładkie wino z delikatnie zaznaczonymi, powracającymi na podniebienie białymi owocami i harmonijną kwasowością.\nBlend o wiśniowo-czerwonej barwie, odsłaniające aromaty czerwonych owoców, mineralność, z czasem coraz lepiej wyczuwalnymi akcentami przypraw. Młode, gładkie, dobrze zbudowane wino, przyjemnie świeże, z gładkimi lekkimi taninami, które tworzy paleta z wiśni, jeżyn, nut runa leśnego, kopru i czekolady.


OUTLANDER – DORADZTWO I SZKOLENIA\nWspółczesne zagrożenia – terroryzm, ekstremizmy, konflikty zbrojne – z łatwością przenikają przez granice państw i powodują, że bezpieczne podróżowanie po świecie staje się wyzwaniem. Jeżeli nawet wydaje nam się, że te zjawiska nas nie dotyczą, to gdziekolwiek się udajemy, towarzyszy nam ryzyko wypadków, działań przestępców, chorób i urazów lub po prostu znalezienia się w złym czasie i złym miejscu.\nCo robimy? Szkolimy i doradzamy. Dostarczamy wiedzę i umiejętności wszystkim, którym zależy na bezpieczeństwie w trakcie wyjazdów w różne, mniej lub bardziej bezpieczne, rejony świata. Nasze usługi kierujemy w szczególności do organizacji humanitarnych, dziennikarzy, misjonarzy, przewodników i operatorów turystycznych, podróżników, przedstawicieli świata nauki oraz instytucji państwowych i firm prywatnych, wysyłających swych pracowników za granicę oraz do osób indywidualnych.\nOsoby tworzące markę Outlander są profesjonalistami w konkretnych dziedzinach – misji humanitarnych, rozpoznania i wywiadu, antyterroryzmu, psychologii, pirotechniki, medycyny podróży, survivalu, higieny tropikalnej itp. Wszyscy zdobywaliśmy doświadczenie uczestnicząc w cywilnych i humanitarnych misjach zagranicznych.


WŚRÓD SKALNYCH GRZYBÓW I TORFOWISK. WYPRAWA W GÓRY STOŁOWE - Świątynia Wilka\nOpublikowane w 12 kwietnia 2020 12 kwietnia 2020 przez Szaman Fenrira\nHala pod Szczelińcem – początek naszej wyprawy.\nDziś, Przyjacielu, zabiorę Cię na wyprawę po rozległych lasach Gór Stołowych. Wędrówka ta jest niejaką kontynuacją tej, którą opisałem w opowieści SKAŁY NA KTÓRE WYLANO KREW. WYPRAWA DO SANKTUARIUM FENRIRA.\nGóry Stołowe to kraina magiczna i pełna tajemnic. Są to jednak tajemnice słabo dostrzegalne, dobrze i przemyślnie przez Przyrodę ukryte. Można przemierzyć ją wzdłuż i wszerz, nie zobaczywszy nic. Można przebiec po najważniejszych „atrakcjach”, obejrzeć je, powiedzieć: 'no, fajne” i wyjechać, nie doznawszy niczego szczególnego.\nJednak jeśli Przyroda będzie wobec kogoś na tyle łaskawa, że zechce go czegoś nauczyć, trąci w ramię, nakieruje wzrok, olśni i wyjaśni. Wtajemniczy w arkana swojej wszechmocy. Najważniejsze szczegóły są jak ledwo słyszalne, delikatnie wibrujące dźwięki, ale gdy za pośrednictwem zmysłów wprawią w rezonans ukrytą w moim czy Twoim umyślę wiedzę, doświadczenia z przeszłości, wspomnienia i emocje – zaczynają brzmieć niczym potężne oratorium.\nMożesz i Ty tego doznać. Chodź z nami!\nTrasa naszego dzisiejszego wędrowania z Wilkiem.\nNasze wędrowanie rozpoczniemy na skraju rozległej hali u stóp Szczelińca Wielkiego. Pośrodku tej hali leży mała osada Karłów, o której jeszcze zdążymy coś więcej powiedzieć – a na razie zagłębimy się w gęsty, pachnący żywicą i grzybami bór.\nW głąb boru…\nLeśna droga pomijana przez turystów, miejscami zarastająca młodą trawą i ziołoroślami była kiedyś… międzynarodowym traktem. Po przeszłości, sięgającej wieki wstecz pozostała dziś nazwa: Praski Trakt.\nNie wiadomo, kiedy dokładnie zaczęła się historia tej drogi – mogło to być nawet w XIV wieku. Pewne jest, że służyła jako główny szlak łączący Kłodzko z Pragą, a więc stolicę Hrabstwa Kłodzkiego ze stolicą Czech. W początkach XVIII wieku droga ta nabrała takiego znaczenia strategicznego i gospodarczego, że cesarz Karol VI Habsburg nakazał ją odnowić i utwardzić.\nDziś odpowiedniczka współczesnych autostrad jest zapomnianą i nieuczęszczaną drogą leśną.\nLudziom wydaje się, że panują nad Przyrodą, że gdzie zechcą wejść z piłami, materiałami wybuchowymi, spychaczami, koparkami i innym ciężkim sprzętem – tam podbiją, zwyciężą, a Przyroda będzie musiała podkulić ogon i uciekać. Nic bardziej mylnego.\nLudzka cywilizacja ma nieprzezwyciężalną wadę. Ludzkość, tak jak pojedynczy człowiek ma ograniczoną podzielność uwagi. Śmieszą mnie ludzie chwalący się, iloma to rzeczami naraz są w stanie się zająć. Żałosna to pycha i niezmiernie często tragicznie się kończy, kiedy ktoś popija z puszki, rozmawia przez telefon, pisze w messengerze i prowadzi samochód jednocześnie.\nTak samo ludzkość może wejść z ciężkim sprzętem, wysadzić w powietrze góry, zabetonować, zaplastikować i zaśmiecić – ale w tym samym czasie, zajęta swoim destrukcyjnym szaleństwem odwróci uwagę od całej reszty swoich starszych dzieł. A wtedy po cichu, niezauważalnie wchodzi na taki teren Przyroda. I pożera. Obserwuje ludzi bilionami par oczu, węszy bilionami par nozdrzy i czułek, bada miliardami do setnej potęgi stożków wzrostu korzeni. I natychmiast znajduje każdą najmniejszą szczelinę, lukę w uwadze, nakłuwa, a potem wchodzi i zwycięża.\nNie zwyciężysz Przyrody, człowieku. Na szczęście – także Twoje szczęście.\nPrzyroda ma fortecę, której nie sforsuje żadna ludzka potęga. Co jest tą fortecą? Czy potężne mury skał, które wyłaniały się nam spomiędzy drzew? Czy może palisady drzew, między którymi przemykaliśmy w naszej wędrówce?\nSkały można skruszyć, drzewa ściąć. Gdzie zatem na zdjęciu powyżej wznosi się owa tytułowa forteca Przyrody?\nFortecą Przyrody jest to, że nigdy się nie broni – zawsze atakuje. Nie można Jej zepchnąć do defensywy. Wrośnie w każdą szczelinę skalną, dostosuje się do każdych warunków, nawet takich, wobec których człowiek nawet nie wpadnie na koncept, że może w nich istnieć życie. Człowiek zniszczy sam siebie, ale Przyrody nie pokona. Ostrzeliwać będzie mury, których nikt nie będzie bronił, atakował okopy, w których nie czyha żaden wróg. A w tym samym czasie – dokładnie tym samym! – Przyroda dobierze się atakującej ludzkości do tyłka.\nI chwała, nieskończona chwała Jej za to! Chwała Wielkiemu Wilkowi, Który Wędruje Między Światami, Bratu Pani Śmierć.\nNie potrafię przejść przez las i nie poczuć tej bluźnierczej, podobno bałwochwalczej, do cna pogańskiej modlitwy wyrywającej się z serca. Bo Las jest jedną wielką modlitwą, modlitwą nie do żadnego z ludzkich bogów, ale modlitwą nieskierowaną nigdzie, bo nic większego ponad Przyrodę i Wszechświat nie ma. Modlitwa ta krąży w leśnym powietrzu, tym samym powietrzu, przed którym ze strachu robi w majtki cała ludzkość.\nLas jest modlitwą.\nA oto ja oddycham pełnią tej modlitwy Lasu i precz odrzucam posłuszeństwo wobec ludzkich potęg, bo marne są, nędzne i jedyne, co potrafią sprowadzić, to rozpacz, strach i zniewolenie. Tak, powiem to raz i chcę, żeby to wybrzmiało porządnie, bo i powtarzać się nie mam zamiaru: wolę zaufać wirusom, niż ludziom. Przyroda bywa łaskawa co najmniej równie często, jak okrutna, podczas gdy po ludziach rzadko można się spodziewać czegoś dobrego. Co więcej, ilość dobra, jakiego można by oczekiwać od ludzi jest odwrotnie proporcjonalna do ilości ich zapewnień, że „dla naszego dobra” działają.\nJeśli Wielki Wilk Fenrir zechce mi okazać łaskawość, będę wdzięczny. Jeśli nie, będę się czuł zaszczycony, że to On zechciał mnie ściąć i na mnie pokazać swoją dziką potęgę.\nIstnieje zagubione w lesie Gór Stołowych niewielkie sanktuarium życia i śmierci zarazem. To sala muzealna, ukazująca zdolność Przyrody do odrodzenia.\nZwie się to miejsce Niknącą Łąką.\nNazwa jest nieprzypadkowa. W dawnych czasach niemal całą, rozległą równinę platformy Gór Stołowych zajmowały bagna i torfowiska. Bagna są jednak – wiele mówiąca właściwość! – czymś szczególnie przez ludzi znienawidzonym. Ekosystem, który rodzi chyba największą możliwą po tropikalnej dżungli różnorodność życia – jest największym wrogiem ludzi. Może dlatego, że ludzie kochają otaczać się martwotą maksymalnie sterylnych ścian i nie zniosą żadnego życia, które by chciało na nie wejść. Może dlatego, że ludzie tak naprawdę nienawidzą życia.\nNic dziwnego, że rozległe bagna Gór Stołowych uwierały, przeszkadzały ludzkości. Zaczęto więc przekopywać rowy melioracyjne i na siłę osuszono, co się dało. Miejsce po dawnych, bagnistych łąkach porósł suchy bór, który ludzkość jest w stanie tolerować, bo stanowi „użyteczny zasób do pozyskania”.\nBagna i torfowiska zniknęły, przynajmniej pozornie. Niknąca Łąka była jednym z ostatnich bastionów, który się opierał, ale i ona została pokonana. Jeszcze dwadzieścia cztery lata temu Marek Staffa pisał o tym miejscu, że jest „starym, już martwym torfowiskiem”.\nJednak po utworzeniu Parku Narodowego Gór Stołowych i otoczeniu resztek dawnych torfowisk opieką – polegającą w dużej mierze na biernym pozostawieniu Przyrody, by sama dokonała swojego dzieła – torfowisko Niknącej Łąki zmartwychwstało i dziś, nawet w dobie suchego klimatu wciąż trwa i poszerza z wolna swoje granice.\nZaznaczam, że teraz wstępujemy zatem do miejsca szczególnego, do miejsca, które będzie dla nas ważną nauką. Ta nauka może ocalić nam życie – przynajmniej tym nielicznym, którzy zechcą ją przyjąć. Zatrzymaj się więc, Przyjacielu. Wpatrz się w majestat tego miejsca. I nim ruszysz dalej, weź głęboki oddech.\nNiech będzie uwielbiony majestat Przyrody – majestat Życia i majestat Śmierci.\nTorfowisko powstaje, gdy gleba w jakimś miejscu jest – na skutek różnych czynników – odpowiednio podmokła. Nie za mocno: tak, że woda nie stoi na powierzchni lub tuż przy niej, jak w wypadku trzęsawisk – i jednocześnie na tyle płytko, że obszar taki będzie zbyt mokry dla drzew, które w innym wypadku wyciągnęłyby z gleby wodę.\nMiejsca takie zajmuje ogromna różnorodność małych roślin: traw, mchów, krzewinek. Żyją one krótko, szybko obumierają, ustępując miejsca nowym pokoleniom. Stary osad organiczny szybko przykrywa się nowym. Woda sprawia, że poniżej pewnego poziomu nie dociera do gleby ilość tlenu pozwalająca na szybki rozkład, a z drugiej strony woda silnie się pod wpływem tegoż rozkładu zakwasza. To wszystko sprawia, że rośliny, porastające takie miejsca są wyjątkowe, często niespotykane nigdzie indziej. Wielka różnorodność roślin przyciąga nie mniejszą różnorodność zwierząt. Tym samym torfowiska stają się tyglem życia zbudowanym na fundamencie spowolnionego, zawieszonego w czasie gnicia i rozkładu.\nŻycie bywa brudne, rodzi się ze zgnilizny i w zgniliźnie się kończy. Kto nie zaprzyjaźni się ze zgnilizną, nie zaprzyjaźni się z życiem. Niech się toteż nie dziwi, że życie stanie się dla jego marnej, cherlawej egzystencji zagrożeniem, przed którym będzie się musiał bronić.\nWychowywałem się w starej, popękanej i od dawna nieremontowanej kamienicy stojącej nad rzeką. Co więcej, w moim rodzinnym domu sprzątało się raz do roku – przed Wigilią. Piece kaflowe ogrzewały wybiórczo, za starymi szafami, w których żyło mnóstwo drewnojadów na ścianach kwitł grzyb, wielkie pająki zasiedlały kąty ścian radośnie oddając się nieustającej wyżerce, obficie dostarczanej im przez domowy ekosystem. Wokół domu rosło dużo drzew, nad rzeką wyrastały potężne zarośla, z których wyrajały się latem całe chmury owadów. Nikt nie wrzeszczał z przerażenia i nie omdlewał, gdy jako mały dzieciak bawiłem się w błocie.\nPomimo tego wszystkiego byłem zdrowy. Aż do czasu. Kiedy poszedłem do szkoły mój zespolony z Przyrodą organizm zetknął się z krańcowo różnym środowiskiem ludzi. Przez dziewięć lat poza sezonem letnim chorowałem niemal co dwa tygodnie. Potrafiłem całymi nocami wypluwać płuca z kaszlu.\nAle Przyroda wiedziała, co robi. Krążąca w mojej krwi Jej potęga dostosowania i przetrwania z wolna nauczyła się pokonywać to, co ludzkie.\nI kiedy wiosną wielu moich znajomych cierpi, bo doskwierają im kolejne uczulenia i alergie, kiedy w seminarium grypa powalała pół zamkniętej, nieustannie ocierającej się o siebie społeczności mi dane było z łaskawości Przyrody przetrwać.\nNie wyrastałem w bielutkich, pustych pokojach, gdzie podłogę skrupulatnie myje się kilka razy w tygodniu i gdzie ściera się każdy pyłek z mebli, gdzie każdy brud jest starannie usuwany, każdy owad czy robak, który ośmieliłby się w takie miejsce zawitać – zabijany. Nie wychowałem się w sterylnych, odkażonych warunkach, otoczony martwotą oczyszczoną z jakiejkolwiek formy życia. Bo moi rodzice potrafili zaufać Przyrodzie. A dziś ja mogę spijać owoce Jej łaskawości i ich mądrości.\nDziś, w świecie wykastrowanych z wszelkiego życia, lśniących parterówek, w których toczy się plastikowe życie ludzi – niewielu jest tych, którzy pozostają w służbie Przyrody. Dla tych jednak nielicznych Przyroda potrafi być zaskakująco dobrotliwa. I choć każdemu w końcu powie: „nadszedł czas!”, to po drodze ukaże im piękno i dobroć, którego zamknięci w odkażonych ścianach ludzie nawet nie będą w stanie sobie wyobrazić.\nI choćby krótko trwało takie życie, to każda jego sekunda będzie więcej warta niż dziesiątki lat egzystowania w szczelnym, plastikowym opakowaniu cywilizacji.\nZobacz sam, Przyjacielu!\nMchy i trawy – rośliny z dwóch różnych bajek. A tu obok siebie.\nSzczególnym rodzajem mchów, które można napotkać w takich miejscach, są torfowce.\nTorfowce wyróżniają się tym, że ich listki to mikroskopijne gąbki, zbudowane z cienkich, tworzących siatkę komórek chlorofilowych (a więc żywych, produkujących w procesie fotosyntezy cukry) oraz dużych, martwych i pustych w środku komórek wodonośnych. Są to istne cysterny. Dzięki nim ta niepozorna roślinka jest w stanie zatrzymać w sobie ogromne ilości wody. Jeden kilogram torfowców może jej wchłonąć od ośmiu do… dwudziestu pięciu litrów.\nInną, charakterystyczną dla torfowisk rośliną jest wełnianka pochwowata Eriophorum vaginatum.\nCharakterystyczna, puszysta główka wełnianki.\nPuszyste główki tej rośliny to owocostan. Zebrane w nim nasiona, dzięki długim, lekkim włoskom wykorzystują do rozsiewu wiatr – podobnie, jak pospolity „dmuchawiec” – czyli mniszek lekarski. W przeciwieństwie jednak do niego, wełnianka potrzebuje bardzo kwaśnej gleby – a taką znajduje właśnie na torfowiskach.\nCo ciekawe, niektóre autorytety botaniczne dzielą ten gatunek na dwa podgatunki: Eriophorum vaginatum vaginatum oraz Eriophorum vaginatum spissum, różniące się od siebie rozmiarami pylnika, barwą i kształtem kłosa. Jednak ze względu na to, że bez mikroskopu rozpoznanie tych różnic jest niemal niemożliwe, inni autorzy uznają taki podział za nieuzasadniony i wolą pozostać przy jednolitym określeniu gatunkowym tej rośliny.\nDlaczego o tym wspominam? Jest to ważna cecha Przyrody: ona się sama nie klasyfikuje, nie dzieli na wyraźne granice. W Przyrodzie nie ma czegoś takiego jak nieistotne różnice, każda może być drogocennym ułamkiem ułamka szansy na przeżycie. Wszystkie granice w Przyrodzie są płynne, rozmazane. Dlatego choć człowiek Przyrodę klasyfikuje, dzieli – to ten podział jest tylko i wyłącznie ludzki i sztuczny, jest tylko i wyłącznie narzędziem do uporządkowania wiedzy – a nie rzeczywistym, istniejącym w Przyrodzie systemem granic. Dlatego gdy spojrzysz, Przyjacielu, na psa, pamiętaj o tym. Choć różnicie się od siebie w sposób nie do przeoczenia, to Twoi i jego przodkowie tworzą drabinę drobnych, nierozróżnialnych przejść. Te płynne przejścia przed 80 milionami lat łączą się w jednym zwierzęciu – Twoim i jego wspólnym przodku. Tak, Przyjacielu, jesteś spokrewniony z psem: czy Ci się to podoba, czy nie. I podobnie spokrewniony jesteś z całym życiem, które Cię otacza.\nProwadź, Bracie Wilku.\nInną, charakterystyczną dla torfowisk rośliną jest żurawina błotna Vaccinium oxycoccos.\nŻurawina błotna z charakterystycznymi owocami.\nTa roślina przeniesie nas z wierzchowiny Gór Stołowych w zimne połacie północnej Alaski, gdzie Inuici z rodziny Iñupiat stosują jagody tej rośliny jako lekarstwo i jako… przysmak. Przyrządzają je, gotując razem z kawiorem i rybim tłuszczem.\nRdzenni Amerykanie zwykli mawiać, że nie ma takiej choroby na tym świecie, której nie odpowiadałaby roślina, która ją leczy. I choć porzekadło to jest skrótem myślowym i uproszczeniem – wszak w Przyrodzie nic nie jest proste – to stanowi to dla nas kolejne ostrzeżenie.\nOddalając się od Przyrody oddalamy się od źródła naszych chorób – ale jednocześnie oddalamy się od lekarstwa. Bo w Przyrodzie choroba leży obok uzdrowienia tak, jak życie wciąż przeradza się w śmierć i na odwrót.\nNie wiem, jakim idiotą trzeba być, żeby twierdzić, że odcięcie ludzi od Przyrody służyć będzie ich zdrowiu.\nOdpoczynek na torfowisku.\nDlatego na tym torfowisku odpoczęliśmy. Odetchnęliśmy jego zapachem, naraz będącym zapachem rozkładu, jak i rozkwitu. A nad naszymi głowami wysoko przelatywał kruk – brat wilka.\nKruk, brat wilka.\nKruki i wilki gdzie tylko mogą, żyją ze sobą w przedziwnej symbiozie. Kruki z powietrza namierzają potencjalną zdobycz i swoim głosem naprowadzają na nią wilki. Gdy wilkom grozi niebezpieczeństwo, pierwsze przed nim ostrzegają. W zamian mogą razem z wilkami ucztować na upolowanej przez nie zwierzynie. Kruki bawią się z wilkami, a że żyją o wiele dłużej od nich, jeden kruk może być towarzyszem zabaw kilku pokoleń wilków.\nBernd Heinrich, niemiecki biolog próbował przetestować inteligencję kruków. Długo się do tego przygotowywał wiedząc, jak ważne jest, by test był przemyślnie dostosowany do badanego zwierzęcia – w przeciwnym razie niczego by nie dowodził. Przykładowo tzw. test lustra, w trakcie którego obserwuje się, jak zwierzę reaguje na własne odbicie w lustrze – niczego nie dowodzi, jeśli zwierzę tego testu „nie zda”. Przykładowo pies przeważnie nie potrafi rozpoznać w swoim odbiciu samego siebie, a przynajmniej w żaden sposób tego nie okazuje. Jednak odbicie w lustrze jest czymś wizualnym, a u psa wzrok jest przecież zmysłem o wiele mniej ważnym od węchu. Tym samym brak reakcji na odbicie lustrzane nie dowodzi, że pies nie posiada samoświadomości – dowodzi jedynie, że wrażenia wzrokowe nie odgrywają u niego tak istotnej roli, jak u nas.\nWracając do profesora Heinricha: po wielu latach obserwacji kruków opracował on test na kruczą inteligencję. Zaprojektował go tak, żeby był on dla przeciętnego kruka ekstremalnie trudny, stawiał przed tym krukiem problem, którego nie miałby on szans napotkać w Przyrodzie i nie miałby szans rozwiązać bez daleko posuniętej abstrakcji w myśleniu.\nOtóż po wielu latach obserwacji kruków doszedł do wniosku, że takim testem będzie zawieszenie na gałęzi, na bardzo długim sznurku kawałka jedzenia. Kruk nie jest zdolny jak koliber do latania w miejscu – więc nie ma szans chwycić przysmak w locie. Żeby zdobyć jedzenie, musiałby po pierwsze zrozumieć, czym jest sznurek – towar, jakby nie było, deficytowy w Przyrodzie. Po drugie, musiałby usiąść na gałęzi w miejscu zawieszenia sznurka, następnie przytrzymując nogą podciągać sznurek po kawałku. Dzikie kruki nie używają nóg do przytrzymywania czegokolwiek – dlatego niemałej inteligencji potrzeba, żeby ad hoc wynaleźć dla części swojego ciała zupełnie nowe zastosowanie.\nŻeby całkowicie wyeliminować z eksperymentu możliwość, że kruk gdzieś coś takiego mógł widzieć czy napotkać, Bernd Heinrich po wielu trudach zdołał schwytać w totalnej dziczy kilkoro młodych kruków, które nie miały szans, żeby zetknąć się w życiu z cywilizacją ludzką, a w tym i ze sznurkami. Wypuściwszy je w ptaszarni zaopatrzonej w wyżej opisane „urządzenie testujące” – czekał, co się stanie.\nPrzewidywał, że kruki albo testu nie zdadzą, a jeśli, to tylko pojedyncze osobniki po wielu, wielu próbach.\nJakież było jego zdziwienie, gdy pierwszy lepszy kruk po obejrzeniu całego „urządzenia” od razu usiadł na gałęzi, chwycił dziobem sznurek i przytrzymując nogą, powoli podciągnął do siebie zawieszony na nim kąsek. Wykonał test jakby wcześniej zapoznał się z jego instrukcją.\nJakiś czas pracowałem jako szef zmiany w fabryce, w której panowała dość duża rotacja pracowników i wciąż trzeba było nowych ludzi do czegoś szkolić. Czynności, które są konieczne do wykonania w tejże fabryce, nie wymagają żadnych kwalifikacji, a przeciętny owad posiada wystarczającą do tego inteligencję.\nTymczasem, ku mojemu zdziwieniu, ogromna większość ludzi nie jest w stanie wykonać tych idiotycznie prostych czynności pomimo dokładnych instrukcji i szkolenia. A co dopiero, gdyby mieli jak ten kruk, sami dojść do tego, co mają zrobić!\nWybaczcie wulgaryzm, ale bardzo, ale to bardzo proszę całą ludzkość: nie pierdolcie mi, że ludzie są gatunkiem inteligentnym. Nieliczne jednostki nie uprawniają do tego, żeby nazwać myślącymi całe morze głupców.\nOpuszczamy sanktuarium Niknącej Łąki i kierujemy się na wschód, wąską i krętą ścieżką wśród lasu. Niebawem dostrzegamy pierwszego przedstawiciela Skalnych Grzybów.\nPierwszy ze Skalnych Grzybów.\nTe formacje skalne zawdzięczają niezwykły wygląd swojej budowie. Piaskowiec jest skałą osadową. Powstaje, gdy przez miliony lat zmiany temperatury kruszą inne, występujące na lądzie skały, a wiatr, grawitacja i rzeki nanoszą powstały w ten sposób piasek na dno morza. Przez miliony lat kolejne warstwy tego osadu przyrastają jedne na drugich, prasują się, rekrystalizują – aż w końcu zmiany geologiczne wydźwigają je z dna mórz i wynoszą na górskie wyżyny – jak tutaj, w Górach Stołowych.\nWarstwy osadzające się na dnie morza są różne – bo klimat rzeźbiący skały na lądzie się zmienia. Raz wiatr nanosi grubsze, raz drobniejsze odłamki. Raz spoją się one silniej, raz słabiej. Kiedy więc znajdą się wysoko ponad poziomem morza i zacznie je rzeźbić wiatr i mróz – różne warstwy wykruszają się w różnym tempie.\nW Górach Stołowych kilkumetrowa warstwa odporniejszego piaskowca gruboziarnistego leży na bardziej podatnej na erozję warstwie piaskowca drobnoziarnistego i marglistego. Gdy ostaniec takiej skały w czasie ostatniego zlodowacenia musiał opierać się intensywnemu procesowi wietrzenia – leżąca wyżej warstwa kruszyła się w o wiele wolniejszym tempie niż ta leżąca pod nią. W ten sposób powstały „grzyby” – kapelusze odporniejszej skały osadzone na trzonach skał na erozję wrażliwszych.\nWarstwy piaskowca, Różnicę widać na pierwszy rzut oka.\nŻeby było ciekawiej, pod tą warstwą drobnoziarnistego piaskowca leży następna, odporniejsza na wietrzenie – stąd niektóre ze Skalnych Grzybów tworzą wyraźne piętra na przemian „kapeluszy” i „trzonów”.\nNa skałach wyraźnie widać ich warstwową strukturę.\nKiedy powiedziałem komuś tamtego dnia, że wybieram się na Skalne Grzyby, usłyszałem w odpowiedzi: „eee, nic tam ciekawego nie ma”.\nWiem, że jestem dziwadłem według wielu niegodnym życia – ale ja nie umiem tak patrzeć na rzeczywistość. Nie umiem spojrzeć na Skalne Grzyby i wzruszyć ramionami, bo to „nic ciekawego”. Nie umiem fascynować się samochodami i nie jestem w stanie jak wielu ludzi – po samym odgłosie silnika określić, co to właśnie przejeżdża. I nie umiem jednocześnie wyzbyć się wrażenia, że mając takie, a nie inne podejście do rzeczywistości, wygrałem los na jakiejś tajemniczej loterii Przyrody.\nCzy naprawdę to „nic ciekawego”? Rozejrzyj się, Przyjacielu!\nTak, to podobno nic ciekawego.\nLas w tej części Gór Stołowych usiany jest wyłaniającymi się spomiędzy drzew, kamiennymi olbrzymami. Szlak mija tylko część z nich, pozwalając jednakże zwiedzić całkiem sporą część tego przedziwnego muzeum geologii.\nKażda warstwa tej skały to miliony lat historii, miliony, wobec których czas trwania ludzkości jest ułamkiem ułamka sekundy, nieistotnym błędem pomiarowym.\nInskrypcje przez Przyrodę wypisane.\nNiektóre ze skalnych ścian przywodzą na myśl hieroglify Majów, którymi ten dawny lud zdobił okładziny swoich świątyń, zapisując w kamieniu swoje dzieje. Tutaj to Przyroda je wyrzeźbiła – i nie zapisała w nich kilku wieków czy nawet tysiącleci historii – ale miliony i dziesiątki milionów lat.\nJednocześnie te skały tworzą chropowatą, różnorodną powierzchnię, na której warunki w jednym miejscu są zupełnie inne od tych, które znajdują się ledwie kilka centymetrów dalej. Tym samym różne gatunki roślin i porostów w różnych miejscach znajdują dla siebie odpowiednie siedliska, strojąc pradawne oblicza skał wielobarwnymi szatami swojej niezmiernej różnorodności.\nBrama między światami.\nNapotykamy skałę, z której kaprys procesów rozpadowych kamieni utworzył bramę. Czy jest to magiczna Brama Między Światami? Czy po przestąpieniu jej znajdziemy się za sprawą jakiejś niepojętej mocy w innym świecie?\nI tak, i nie. Wprawdzie rzeczywistość za Bramą jest ta sama, co przed nią, a jednak coś zmienia się w nas.\nNie należę do tych, którzy chcieliby całą ludzkość wziąć za rękę i przeprowadzić przez tą Bramę zrozumienia – zupełnie, ale zupełnie mnie nie obchodzi to, czy ktoś za Bojarem i za mną przez taką Bramę przejdzie. Każdą, ale to każdą, najpiękniejszą i najprawdziwszą nawet myśl można zmienić w potworność, gdy się zacznie uprawiać jej apostolstwo. Bo za apostolstwem idzie reklama, za reklamą namawianie – coraz nachalniejsze. A za coraz nachalniejszą namową przychodzi w końcu przymus: najpierw delikatny, moralny, zwany „zachęcaniem”, a potem coraz ostrzejszy, aż kończy się on przymusem wyegzekwowanym przemocą i morderstwem. Tacy są ludzie i nie istnieje władza – religijna, społeczna, moralna czy jakakolwiek inna – której wolność poddanych byłaby na rękę.\nDlatego pisząc Ci o tym, Przyjacielu, wcale nie chcę, żebyś szedł w nasze ślady. Twoja wędrówka jest Twoją unikatową wędrówką i Ty sam przeżywasz czas swojego życia. Moja wędrówka może być tylko inspiracją – tak jak i ja wciąż napotykam ludzi, których drogi były i są dla mnie taką właśnie: inspiracją, pomysłem, motywem, który jednak w mojej drodze przybierze zupełnie inne, nowe kształty.\nSkały gdzieniegdzie tworzą istne labirynty przejść.\nSkalne i leśne zarazem królestwo zadziwia bogactwem swoich form i chciałoby się jak najdłużej błądzić między kamiennymi grzybami, wieżycami i rozpadliskami.\nSkalne i leśne królestwo.\nSceneria lasu Skalnych Grzybów przywodzi na myśl taką, którą nie raz wykorzystują twórcy horrorów, żeby uzyskać efekt grozy. Owszem, Przyroda i bezkres Lasu są groźne – ale, wybacz, Przyjacielu, że się powtórzę – równie co groźny, Las jest też łaskawy.\nBezkres i groza lasu.\nLudzie są jednak straszliwie zachłanni i nie są w stanie znieść tego, że Przyroda ośmiela się nie oferować im stuprocentowej łaskawości. Zwracają się więc do nieistniejących, „zawsze miłosiernych”, „bezgranicznie kochających” bogów i pozwalają najprzeróżniejszym „autorytetom” w imię tychże bogów gwałcić ich rozum, uczucia i sumienia.\nA gdy i to nie pomaga, sięgają ludzie po technikę, żeby tę łaskawość, której Przyroda im odmawia – siłą Jej wydrzeć. A gdy technika – na przykład medycyna – nie za bardzo sobie z tym radzi, wpadają w panikę i gotowi są oddać swoją wolność każdej władzy, która obieca im zbawienie. Gotowi są poddać się nawet najbardziej absurdalnym zarządzeniom tyranów, byle tylko przez chwilę poczuć ułudę bezpieczeństwa. A kiedy ktoś spośród nich ośmieli się mieć jakieś wątpliwości, w ruch idzie – nomen omen – jakaś Służba, Ministerstwo czy Siły właśnie: Bezpieczeństwa.\nTak to odejście od Przyrody, wzgardzenie Jej łaskawością i dobrocią w imię zachłanności i braku pokory prowadzą niezmiennie do dyktatury, ludobójstwa, cierpienia i wojny. Ile potrzeba nauczek historii, ile tragedii do znudzenia według tego samego schematu powtórzonych – żeby ludzie to wreszcie zrozumieli? Żeby pojęli, że nie ma groźniejszego źródła potworności i cierpień jak posłuszeństwo?\nPrzyroda ostrzega i przypomina.\nKiedyś ludzie, gdy chcieli na wieki upamiętnić jakieś wydarzenie czy osobę, stawiali stele – wysokie, kamienne słupy, na których zapisywali treść tego upamiętnienia. Niech ostatni ze skalnych filarów, samotnie już w lesie stojący, który z Bojarem minęliśmy, będzie dla nas takim memento. Przypomnieniem i ostrzeżeniem, które można by zawrzeć w jednym zdaniu: „ze strachu najłatwiej można zrobić sobie krzywdę.”\nWróciliśmy na Praski Trakt, z którego zeszliśmy, żeby dotrzeć do Niknącej Łąki i Skalnych Grzybów. Stary drogowskaz pokazuje nam kierunek powrotnej drogi.\n„Nach Glatz” – „do Kłodzka”; „Nach Carlsberg” – „do Karłowa”.\nKierujemy się więc za radą starego napisu „Nach Carlsberg” – „do Karłowa”. Jasnym się staje, że dzisiejsza nazwa osady nie pochodzi od karłów, ale od imienia cesarza Karola VI, na polecenie którego założono tę osadę. On też wówczas odnowił Praski Trakt. A stary drogowskaz też pochodzi zapewne z tego czasu, gdyż później – mniej więcej od początku XIX wieku – nazwę osady pisano przez „K”, a nie przez „C”.\nI znów czeka nas cudowna wędrówka wśród lasu.\nBojar badający paprocie.\nPo drodze napotykamy roślinę, która ma dla mnie szczególne znaczenie. Naparstnica purpurowa Digitalis purpurea.\nTa roślina zdaje się kondensować Przyrodę w jednej, prostej lekcji. Naparstnica zawiera glikotoksynę, która wpływa na pracę serca: zwiększa siłę jego skurczu, jednocześnie obniżając jego częstotliwość. Dzięki temu w małej dawce stosowano ją w leczeniu chorób związanych z niewydolnością serca. Jednocześnie, użyta w nieco większej dawce może zabić…\nTaka jest Przyroda. Właśnie taka. Naraz łaskawa. Naraz okrutna. Nie ma w niej różnicy, a nasze podziały i klasyfikacje na czarne i białe nijak się mają do rzeczywistości Lasu.\nA dlaczego ma dla mnie naparstnica tak szczególne znaczenie? Kiedy w szarych murach seminarium, którego piekło niegdyś przeszedłem – dopadała mnie rozpacz lub zwątpienie, malowałem akwarelami naparstnice. Przez przypadek nawinęła mi się ta roślina w którymś z atlasów botanicznych. W zimowe, brudne od sadzy z legnickiej huty dni cyzelowanie detali kwiatów, pąków i liści naparstnicy pozwalało mi odpędzić nawet najgorsze myśli i zapomnieć nawet o najgorszych doświadczeniach. A kiedy zdołałem się w końcu z okowów religii uwolnić – widok sudeckich łąk, ukwieconych całymi połaciami prawdziwych naparstnic był dla mnie doświadczeniem istnego raju.\nStary słupek milowy.\nPrzy Praskim Trakcie uważny wędrowiec może dostrzec stary słupek milowy. Napis: „1 Mi” – jedna mila – oznacza, że tyle właśnie drogi pozostało nam do przebycia, nim dotrzemy do Karłowa.\nJednak rzut oka na mapę sprawi, że spotka nas niemałe zdziwienie. Od miejsca, gdzie ten słupek się znajduje do Karłowa jest bowiem ponad siedem kilometrów drogi!\nDziś mila kojarzy nam się z milą morską lub milą angielską – liczącą odpowiednio 1852 i 1609 metrów. Ale siedem kilometrów?\nW cesarstwie Austrii – w granicach którego Dolny Śląsk niegdyś się znajdował, mila równała się 7585 metrom. W królestwie Prus – do którego zostały te ziemie przyłączone niedługo później, bo w 1742 roku – było podobnie: mila liczyła sobie 7532 metry.\nI tu nie powstrzymam się, żeby nie wspomnieć o pewnej złośliwości historii, która niewybrednie natrząsa się z nas, współczesnych ludzi.\nW napisanej w 1864 roku książce Wyprawa do wnętrza Ziemi autorstwa Julisza Verne’a pojawia się taki dialog:\nHans zarządził tu pólgodzinny postój, podzieliliśmy się z nim naszym skromnym śniadaniem. Na pytania wuja dotyczące drogi odpowiadał lakonicznym „tak” lub „nie”, a gdy zapytaliśmy go, gdzie zamierza zatrzymać się na nocleg, odparł krótko:\nSpojrzałem na mapę, aby sprawdzić, gdzie jest ów Gardär. Stwierdziłem, ze ta mieścina, położona nad brzegiem Hvalfjörd, odległa jest o cztery mile od Reykjaviku. Pokazałem ją wujowi.\n— Tylko cztery mile! – zawołał. – Cztery mile na dwadzieścia dwie! To zwykły spacer.\nNietrudno stwierdzić na mapie Islandii, że Juliusz Verne konsekwentny wobec niemieckiej narodowości, którą nadał bohaterowi swojej powieści, profesorowi Lidenbrockowi, posłużył się właśnie milą liczącą siedem i pół kilometra. I choć z kontekstu powieści wynika, że profesor, jako człowiek krewki i niecierpliwy skłonny był też do pewnej przesady – to bardzo, ale bardzo znaczące jest to określenie: „to zwykły spacer”. Cztery mile! A więc trzydzieści kilometrów!\nA my żyjemy w czasach, w których twarze zbladły niektórym kolegom z pracy, gdy powiedziałem im, że mieszkam cztery kilometry od zakładu i tę właśnie drogę codziennie w obie strony pieszo pokonuję. Żyjemy w czasach, w których przejście trzydziestu kilometrów dziennie widziane jest jako ekstremalna przygoda godna komandosów.\nKu zawstydzeniu przytaczam fragment starej powieści, żeby uświadomić, jakimi wymoczkami stali się ludzie w przeciągu ledwie półtora wieku. I jakim absurdem jest wlepianie mandatów spacerującym przy jednoczesnym pozwoleniu na swobodne poruszanie się samochodami.\nZasiedziali przed internetem w czterech ścianach ludzie, dla których przejście czterech pruskich czy austriackich mil byłoby wyczynem na miarę herosów są zwyczajnie słabi, zniewoleni przez boga-samochód. I nie zdziwię się, gdy właśnie tacy ludzie będą dla każdej, nawet najsłabszej choroby istnym polem żniw.\nJuż tylko pół mili do Karłowa. Czyli nieco ponad trzy kilometry.\nKrótki spacer odbyliśmy – bo liczący sobie ledwie kilkanaście kilometrów. Nasi przodkowie na głos wyśmialiby nazywanie takiej przechadzki „wyprawą”. Jednak choć fizycznie nie przebyliśmy dzisiaj zbyt wiele, to – jak sądzę – o wiele większą odległość umysłową dane nam było przemierzyć. Przyrody nie sposób zmierzyć kilometrami.\nBojar sprowadził nas z powrotem na halę pod Szczelińcem.\nSpomiędzy drzew miga nam już hala pod Szczelińcem. Zbliżamy się do zakończenia naszej dzisiejszej podróży. Na koniec chcę Tobie, Przyjacielu, jeszcze coś pokazać.\nNie szukajmy raju w niebie…\nWystarczy spojrzeć. I to chcę Tobie dziś powiedzieć: nie szukajmy raju w niebie – on jest tutaj.\nNie w zarządzeniach tyranów można znaleźć pokój i bezpieczeństwo, ale w ciepłym oddechu wiosny, w przesyconym zapachem lasu powietrzu, w słońcu i miękkiej, zielonej ciemności leśnych głębin. Tego pokoju i bezpieczeństwa życzymy Tobie Przyjacielu: Bojar i ja.\n2 odpowiedzi na “WŚRÓD SKALNYCH GRZYBÓW I TORFOWISK. WYPRAWA W GÓRY STOŁOWE”\nNiesamowite te Pańskie wędrówki.Od dzieciństwa dane mi było czasami być w Górach Stołowych.Patrzylam na nie oczami dziecka .Pana patrzenie i opisywanie tych pięknych gór jest niesamowite .Dziękuję za drogowskazy za inny pogląd niż mój z\ndziecięcych wspomnien .Piekny artykuł. Dziękuję.\n13 kwietnia 2020 o 10:57\nPoprzedni wpisPoprzedni HOMOSEKSUALIZM U ZWIERZĄT\nNastępny wpisNastępne TRIUMF POGAŃSTWA. JAK KULT PRZYRODY PRZETRWAŁ WIEKI PRZEŚLADOWAŃ


OKREŚLENIE DŁUGOŚCI SPÓDNICY - ppt pobierz\nOKREŚLENIE DŁUGOŚCI SPÓDNICY\nOpublikowałCzcibor Blank Został zmieniony 4 lata temu\nPrezentacja na temat: "OKREŚLENIE DŁUGOŚCI SPÓDNICY"— Zapis prezentacji:\n1 OKREŚLENIE DŁUGOŚCI SPÓDNICY\nProjekt nowelizacji rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie wzorów oraz noszenia umundurowania i oznak wojskowych przez żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 7, poz. 53 z późn. zm.). Dodany § 32 dodany ustęp 16 a w brzmieniu: Spódnicę noszą żołnierze-kobiety w składzie ubiorów wyjściowych i galowych. Długość spódnicy powinna umożliwiać zakrycie kolan i być nie dłuższa niż 5 cm poniżej linii kolan.\n2 OKREŚLENIE DŁUGOŚCI SPÓDNICY\nWOJSKOWA DOKUMENTACJA TECHNICZNO - TECHNOLOGICZNA Mundur wyjściowy i letni oficerski damski (ze spódnicą) wojsk lądowych wojsk lotniczych Spódnica wyjściowa i letnia oficerska wojsk lądowych, lotniczych Wzór 136/MON PKT 3.2. Opis ogólny spódnicy Spódnica sięgająca do linii kolan, wszyta w pasek, zapinana na zamek błyskawiczny, oraz guzik i dziurkę. Od wewnątrz wykończona podszewką wszytą w pasek. W tyle założona kontrafałda dołem luźna, górą zamocowana przeszyciem w kształcie trójkąta u podstawy zaryglowana. W szwie środka tyłu wszyty zamek błyskawiczny. Pasek spódnicy z podtrzymywaczami. Na bokach spódnicy od strony wewnętrznej przy szwach bocznych wszyte cztery wieszaki wykonane z taśmy wieszakowej. Dół spódnicy podwinięty do wewnątrz i podszyty kryto. Spódnica munduru oficerskiego damskiego wykonana jest z tej samej tkaniny co kurtka.\n3 ZABEZPIECZENIE ROZMIARÓW PUiW DLA ŻOŁNIERZY-KOBIET\nOpracowano nowe tabele rozmiarowe dla PUiW obejmujące rozmiary małe Mundury polowe wzór 2010 wzrost od 158 cm. obwód klatki piersiowej od 78 cm. obwód pasa od 68 cm. Razem 38 wielkości (od XS do XXL)\n4 ZABEZPIECZENIE ROZMIARÓW PUiW DLA ŻOŁNIERZY-KOBIET\nOpracowano nowe tabele rozmiarowe dla PUiW obejmujące rozmiary małe Mundury wyjściowe wzrost od 158 cm. obwód klatki piersiowej od 84 cm. obwód bioder od 92 cm. Razem 91 wielkości\n5 ZABEZPIECZENIE ROZMIARÓW PUiW DLA ŻOŁNIERZY-KOBIET\nOpracowano nowe tabele rozmiarowe dla PUiW obejmujące rozmiary małe Obuwie wyjściowe i galowe numeracja metryczna 23 26,5 numeracja francuska 36 41 tęgości: standardowa i podwyższona\n6 ZABEZPIECZENIE ROZMIARÓW PUiW DLA ŻOŁNIERZY-KOBIET\nOpracowano nowe tabele rozmiarowe dla PUiW obejmujące rozmiary małe Trzewiki numeracja metryczna 23 31 numeracja francuska 36 49\nPobierz ppt "OKREŚLENIE DŁUGOŚCI SPÓDNICY"


M jak miłość odc. 1190 - opis, streszczenie: Janek zrywa z Martą dla studentki, która zaszła z nim w ciążę - SE.pl\nM jak miłość odc. 1190 - opis, streszczenie: Janek zrywa z Martą dla studentki, która zaszła z nim w ciążę M jak miłość odc. 1190 - opis, streszczenie: Janek zrywa z Martą dla studentki, która zaszła z nim w ciążę 11.01.2016, godz. 02:00\nM jak miłość odc. 1190. Jan (Igor Kujawski), Marta (Dominika Ostałowska)\n"M jak miłość" odcinek 1190 w TVP2 w poniedziałek 11.01.2016 o godz. 20.40. "M jak miłość" odc. 1190 - streszczenie: Maria spotyka się z wydawcą, Pawłem Kowalskim, który chce opublikować książkę opartą na jej blogu. Robert kupuje dla ukochanej kosztowny prezent - broszkę z szafirem. By utrudnić kontakty Rogowskiej z byłym mężem, kasuje z jej telefonu wiadomość od Artura.\nBudzyński angażuje się w pomoc Paulinie. Okazuje się, że dziewczyna nagle traci dach nad głową. Z kolei Marta ponownie umawia się z Jankiem, którego poznała za granicą. W pracy Budzyńska nie ma tyle szczęścia. Wchodzi w konflikt z nową prawniczką Weroniką.\ntagi: M jak miłość M JAK MIŁOŚĆ 1190 M JAK MIŁOŚĆ ODCINEK 1190 STRESZCZENIE M JAK MIŁOŚĆ SERIAL M JAK MIŁOŚĆ STRESZCZENIA M JAK MIŁOŚĆ streszczenia odcinków M JAK MIŁOŚĆ STRESZCZENIE autor: oprac. emagu


Materac welurowy z projektorem 132 x 76 x 46 cm Bestway 67496 :: baseny ogrodowe w sklepie basenogrodowy.com\nBasenogrodowy.com Materace dmuchane Materace welurowe Materac welurowy z projektorem 132 x 76 x 46 cm Bestway 67496\nMaterac welurowy z projektorem 132 x 76 x 46 cm Bestway 67496\nWysyłka od 11,90 zł w 24 godziny Kod produktu 67496\nmaterac dmuchany dla dzieci\nwbudowany projektor nocnego nieba\nzasilanie projektora 3 x AAA (nie dołączono)\nwbudowany, wysoki zagłówek\nwklęsła część środkowa zapewnia bezpieczeństwo\nTen dmuchany materac stworzono specjalnie z myślą o dzieciach! Produkt o wymiarach 132 cm x 75 cm x 46 cm ma wyższe dmuchane brzegi, dzięki czemu maluszek przypadkowo nie wypadnie z łóżka. Specjalna konstrukcja I-Beam zapewnia stabilność i właściwe podparcie ciała. Wraz z materacem otrzymasz lampkę nocną. Pomoże zasnąć twojemu dziecku. Dodatkowo, pięknie świeci na kolorowo tworząc gwiaździste niebo w pokoju maluszka.\nMaterac wykonano z mocnego PVC, a górną jego część pokryto przyjemnym w dotyku welurem. Gdyby jednak pojawiły się w nim uszkodzenia lub przetarcia, załatasz je przy pomocy dołączonej łatki naprawczej. Materac nadaje się zarówno do użytku wewnętrznego, jak i zewnętrznego. Produkt przeznaczony jest dla dzieci w wieku od 3 do 6 lat.\nWysokość (cm) maks. 46\nWymiary zewnętrzne (cm) ok. 100 x 37\nWymiary zewnętrzne ok. 100 x 37\nWysokość max. (cm) 46\nDługość (cm) 132\nDodatkowe cechy zagłówek\nSugerowany wiek 3-6\nSymbol producenta 67496\nMaterac welurowy z pompką elekt. 203 x 152 x 51 cm INTEX 64140\nMaterac sofa, łóżko 188 x 152 x 64 cm Bestway 75054\nMaterac welurowy Twin z pompką 191 x 97 x 43 cm Bestway 67598\nMaterac welurowy z pompką elekt. 191 x 99 x 42 cm INTEX 64122