Polski ład - Najnowsze informacje - WP Finanse\nDzisiaj, 16-05-2022 07:46\nChociaż Ministerstwo Finansów obiecało powrót do preferencyjnego rozliczenia osób samotnie wychowujących dzieci, nie będzie ono już tak korzystne jak wcześniej. Rodzic rozliczy się "z połową dziecka"...\nZwiązek Cyfrowa Polska zaapelował we wtorek o likwidację minimalnego podatku dochodowego. W ocenie organizacji podatek uderza w krajowe przedsiębiorstwa i osłabia ich konkurencyjność, podczas gdy w założeniu...\nRząd obniża podatek. Tak odkręca Polski Ład\nStawka PIT spadnie od lipca z 17 do 12 procent - taki ma być efekt przyjętej w piątek przez Radę Ministrów nowelizacji ustawy o PIT. "Proponujemy program niskie podatki, sprawiedliwe podatki i uproszczone...\nRząd obniża podatek dochodowy. W środę ważna decyzja\nRada Ministrów przyjmie w środę projekt ustawy dotyczący obniżenia podatku dochodowego z 17 do 12 proc. - poinformował we wtorek rzecznik rządu Piotr Müller. Zmiana stawki PIT to nowa odsłona rewolucji...\nZmiany w podatkach. "Nigdy nie mówiłem, że system jest prosty"\nPrzedsiębiorcy, księgowi i doradcy podatkowi zwracają uwagę na nadmierne skomplikowanie przepisów, które mają załatać tzw. Polski Ład. - Ja podczas debaty publicznej nigdy nie powiedziałem, że system...\nNowa ulga dla rodziców. 30 tys. zł od drugiego dziecka\nMinisterstwo rodziny chce zmian w Polskim Ładzie. Proponuje dodatkową ulgę dla rodziców z dwójką i więcej dzieci. Pomoc ma objąć również samodzielnych rodziców. Nowa ulga miałaby być wprowadzona w miejsce...\nPromocja Polskiego Ładu pochłonęła miliony złotych. Rząd odkręca rewolucję i dziwi go krytyka\n15 mln zł kosztowała reklama Polskiego Ładu - wynika z ustaleń senatora Krzysztofa Brejzy. "Gdyby takiej kampanii nie było, byłby zarzut, że Polacy nie wiedzą nic o dużych zmianach podatkowych" - przekonywał...\nKolejna rewolucja w podatkach. "Wyrzucić do kosza i zacząć od nowa"\n- Są to kosmetyczne zmiany, najlepszym przykładem są samozatrudnieni, którzy mają zyskać nieco ponad sto złotych miesięcznie. Generalnie ten pomysł, oprócz zmiany kwoty wolnej od podatku, krytykowaliśmy...\nPolski Ład coraz dalej od założeń. "Zyskuje klasa średnia"\n- Mnie nie podobają się te ostatnie decyzje podatkowe, one idą w taką stronę, że zyskuje klasa średnia. Polski Ład coraz bardziej oddala się od tego pierwotnego założenia, które uważałam za bardzo sensowne...\nReforma PIT. Firmy chcą wybierać formę opodatkowania\nWycofując się z Polskiego Ładu, rząd zmienia m.in. stawkę podatku. Biznes chce mieć ponownie możliwość wyboru formy opodatkowania - pisze w poniedziałek "Rzeczpospolita". Przedsiębiorcy nazywają najnowszą...\nKto zyska na rewolucji podatkowej. "Co do zasady zmiany są korzystne"\n– To są zmiany, które wchodzą w ciągu roku, czyli one muszą być korzystne dla wszystkich. Nie mogę tego powiedzieć ze stuprocentową pewnością, bo w podatkach jest tak, że liczy się każdy niuans. Ale...\nPesymizm wśród polskich przedsiębiorców. Polski Ład dał się we znaki małym firmom\nPrawie 70 proc. Polskich przedsiębiorców prowadzących małą dzielność gospodarczą uważa, że warunki do prowadzeni biznesu w Polsce się pogorszyły. Mniej pesymistycznie nastawione są osoby prowadzące duże...\nPolski Ład. Zmiany podatkowe uderzyły w rodziny zastępcze\nPo zmianach podatkowych zastępczy rodzice dostali kilkaset złotych mniej. Domagają się wyjaśnień od resortu rodziny – informuje w środowym wydaniu "Dziennik Gazeta Prawna". Małżonkowie, rozliczający...


Usługodawca zajmuje się szeregiem usług pielęgnacyjnych, leczniczych, i korekcyjnych. Chodzi w takim razie zarówno o usuwanie kamienia nazębnego, fluoryzację zębów, ekstrakcję zębów stałych i mleczaków, jak również usługi protetyczne jak również ortodontyczne. W obecnych czasach zdołamy korzystać z rewelacyjnych protez porcelanowych, jakie wyśmienicie imitują zęby naturalne.\nProfesjonalny gabinet przygotował rewelacyjne protezy stałe, ruchome, szkieletowe, dzięki jakim odzyskamy dawny uśmiech. Niemniej jednak stomatologia Kraków to dostęp do najlepszych aparatów stałych, i ruchomych, dzięki jakim skorygujemy różne skrzywienia zgryzu zarówno w wypadku zębów w dolnym, jak również górnym łuku zębowym.\nUsługodawca zapewnia doświadczone podejście do każdego pacjenta, i szczególne nastawienie do dzieci, jakie z sporo powodów dość nerwowo reagują na konieczność wizyty w gabinecie dentysty.\nJeśli zdołamy wykonać zaawansowane leczenie kanałowe, lub również przeprowadzić lakowanie bruzd, jeżeli musimy chirurgicznie usunąć ząb, jakie jeszcze nie pojawił się na zewnątrz dziąsła – oferta gabinetu sprosta własnym potrzebom. Innowacyjne centrum stomatologiczne to firma rodzinna, jaka prosperuje na krakowskim rynku od lat. Należałoby zaufać sprawdzonym lekarzom, jacy wiedzą co oznacza - bezbolesna obsługa dentystyczna.


Lindores Abbey w pigułce:\nwłaściciel: Lindores Distilling Company\nwydajność: 260.000 litrów\nkadzie fermentacyjne: 4 z daglezji\nźródło wody: ujęcie głębinowe\npołożenie: 56° 21' 07" N 3° 13' 32" W\nGPS: 56.351944, -3.225556\nAdres: Lindores Abbey House, Abbey Road, Newburgh, Fife KY14 6HH\ntel. +44 1337 842547\nNiemal każda publikacja traktująca o whisky wspomina o niejakim Johnie Cor, skromnym mnichu, któremu zdarzyło się pod koniec XV wieku pędzić wodę życia dla króla. Dzieje się tak dlatego, że wspomnienie o podatku zapłaconym za słód użyty do tego procederu stanowi pierwszy pisany ślad szkockiego przemysłu gorzelniczego. To jak szkocka gorzelniana Księga Henrykowska, nie przymierzając.\nMało kto jednak wspomina, że w owym czasie domem braciszka Johna było opactwo Lindores, którego ruiny do dziś znaleźć można nieopodal miasteczka Newburgh w hrabstwie Fife, u ujścia rzeki Tay. Do niedawna były to tylko ruiny, i nic nie sugerowało nawet związku tego miejsca ze szkocką whisky. Zmieniło się to jednak w latach 2016-2017, kiedy to tuż obok pozostałości historycznego opactwa wyrosła nowoczesna destylarnia szkockiej whisky słodowej, Lindores Abbey Distillery.\nBudowa destylarni nadzorowana była ściśle przez archeologów z edynburskiego uniwersytetu Heriot-Watt, których zadaniem było zabezpieczenie ewentualnych znalezisk podczas prac ziemnych. I choć naukowy nadzór znacznie spowolnił prace budowlane, współpraca z uczelnią przyniosła niespodziewane korzyści. Odkryto bowiem pozostałości pieca, który z dużą dozą prawdopodobieństwa stanowił część aparatury odpędowej do produkcji whisky. Oznaczałoby to, że jeśli nawet do tej pory któraś z destylarni reklamowała się jako „najstarsza w Szkocji”, w obliczu odkryć archeologicznych palmę starszeństwa należy natychmiast oddać właśnie Lindores Abbey Distillery. Jednej z najmłodszych szkockich wytwórni whisky.\nLindores Abbey to gorzelnia niewielka. Działają tu trzy alembiki, a ich łączna wydajność to około ćwierć miliona litrów czystego alkoholu rocznie. Kiedy jednak projektowano budynki destylarni, przewidziano możliwość ekspansji – w głównym budynku produkcyjnym pozostawiono dość miejsca, by ustawić tam dodatkowy zestaw alembików i zwiększyć liczbę kadzi fermentacyjnych. A właściciele Lindores Abbey nie wykluczają, że już wkrótce można się spodziewać takiego ruchu.\nInauguracyjny odpęd whisky w Lindores Abbey miał miejsce w grudniu 2017, co oznacza, że pierwszej whisky należy spodziewać się nie prędzej niż na początku 2021. By zapewnić sobie fundusze na funkcjonowanie do tego czasu, w Lindores przygotowano przede wszystkim przepiękne Visitor Centre. Właściciele Lindores Abbey Distillery wiedzą, że mogą liczyć na ogromne rzesze turystów. Niedaleko stąd wszak do popularnych ośrodków turystycznych, takich jak Perth, St. Andrews, Stirling czy Edynburg. Poza tym, jak dawno już temu stwierdził sam Michael Jackson, wizyta w Lindores Abbey to dla wielbiciela whisky jak pielgrzymka. Można być pewnym, że będą pielgrzymować tłumnie.\nZwiedzającym trzeba mieć co sprzedać, a to najczęściej w obliczu braku whisky przez co najmniej pierwsze trzy lata, oznacza gin. Nic podobnego. W Lindores Abbey, na bazie wytwarzanego tu destylatu, a także ziół, przypraw i owoców, dostępnych w obrębie destylarni, przygotowuje się trunek zwany Aqua Vitae. Założenie jest takie, że ma być to coś, co mogło być produkowane również przez średniowiecznych mnichów, stąd dbałość o lokalne surowce.\nW fazie projektowania i budowania destylarni, w projekt zaangażowany był dr Jim Swan, legenda szkockiego przemysłu gorzelniczego. Zaproponował on, między innymi, by w jednym z magazynów Lindores Abbey podjąć się imitacji tropikalnych warunków dojrzewania whisky. Podobnych do tych, w których dojrzewa whisky Kavalan na Tajwanie, stanowiąca jeden z większych sukcesów dr. Swana. Tak też się stało, w jednym z magazynów, a raczej w wydzielonej części jednego z magazynów panują warunki tropikalne. Na efekty tego eksperymentu jednak przyjdzie nam jeszcze poczekać.


Szpulak na lampach - Audiomaniacy\nSzpulak na lampach\nAutor Wątek: Szpulak na lampach (Przeczytany 530 razy)\n« dnia: Październik 02, 2017, 09:50 »\nChodzi mi wstępnie po głowie szpulowy magneciak. Tak sobie czytam nieśmiało i ze względu na specyfikę mojego systemu, a jest on cały tranzystorowy natomiast kolumny są na wstęgach, przypuszczam że najlepiej zgrałby u mnie jakiś sprzęt lampą ocieplany troszkę. Mniemam tak iż obecnie winyl mój ma preamp na lampach i przy próbie zagrania na tranzystorowym dobrej klasy mój pre Audio Research PH5 wybronił się dzielnie.\nCo byście polecili na początek, coby nie było zbyt drogie i zbyt awaryjne (niestety jestem melepeta w kwestiach technicznych) a dało radość z posłuchania taśm... Miałem przyjemność ich posłuchania i zrobiły na mnie wrażenie niebywałe...\nps1. podajcie linka do kolesia z Czech czy też Słowacji co zgrywa taśmy\nps2. może ktoś zechciał by do mnie wpaść ze szpulowcem, chętnie posłuchałbym czegoś fajnego u siebie w torze\nOdp: Szpulak na lampach\n« Odpowiedź #1 dnia: Październik 02, 2017, 10:07 »\nJacek tylko Revox g 36 spełnia twoje wszystkie oczekiwania. Jest na lampach ,nie jest zbytnio skomplikowany . Ale tak naprawdę żaden nie jest skomplikowany . To tylko kwestia przyzwyczajenia. !\n« Odpowiedź #2 dnia: Październik 02, 2017, 10:14 »\nNie rozchodzi mi się o skomplikowanie w obsłudze tylko w ewentualnym serwisie czy naprawie...\nma ktoś w okolicy Warszawy rzeczonego Revoxa g 36 ?\n« Odpowiedź #3 dnia: Październik 02, 2017, 10:15 »\nJacek tylko dolicz do zakupu czas i pieniądze na doprowadzenie go do stanu tip top.\nCzyli pewnie 2-3 wyjazdy do Wrocławia i kilka miesięcy oczekiwania.\nNie żebym Cię chciał zniechęcić tylko tak to ze starociami już jest. Sam coś na ten temat wiem .\n« Odpowiedź #4 dnia: Październik 02, 2017, 10:18 »\nZnasz mnie Piotrze na tyle że wiesz że tego właśnie chciałbym uniknąć... może da się już kupić takiego odpicowanego?\nJaki koszt jest odpicowanego, lu b ksozt zakupu do dopicowania i ksozt picowania?\nps. podajcie link do tego czecha/słowaka pls\n« Odpowiedź #5 dnia: Październik 02, 2017, 10:24 »\nJacek każdy magnetofon kupiony teraz wymaga przeglądu ! i nie ma to znaczenia czy jest to magnetofon profesjonalny czy amatorski. Każdy. Ja mam swojego G36 w którym poza kalibracją i wymianą lamp nic nie zrobiłem! Jak kupisz magnetofon to sprawa serwisowania jest oczywista. Ja mam mój główny magnetofon Telefunken M10 który został skalibrowany i sprawdzony przed zakupem ,choć wymagał potem pewnej poprawki . Ale to jest magnetofon profesjonalny , taki niemiecki czołg który mnie przeżyje i moich spadkobierców.\n« Odpowiedź #6 dnia: Październik 02, 2017, 10:24 »\nDlatego o tym napomknąłem bo wiem że nie chciał byś się z tym bujać.\nW naprawach "Dziadka" najlepszym źródłem wiedzy może być Kawosz.\nNamiary do Sedlaka to najlepiej pytać Ondreja, może on Ci coś znajdzie ale zawsze coś może potem wylesić.\nTak było z CL-36 Luxmana. Tak się grzeją, że oba preampy i mój i Ondreja wymagały po dwie wizyty w serwisie ale facet ogarnął w nich co wymaga wymiany i teraz powinny pograć kolejne kilkadziesiąt lat bez zarzutu.\nTo nie jest komfortowe bo i kosztuje i jest kłopotliwe ale brzmienie wynagradza trudy.\nPS. Jak zobaczysz "Dziadka" u Kawosza to się pochorujesz bo Darek go odpicowuje na wysoki połysk\n« Odpowiedź #7 dnia: Październik 02, 2017, 10:29 »\nNo właśnie u Kawosza słyszałem szpulaka ale nie pamiętam co to bylo bo on swego czasu miał dwa, może nadal ma?\nNo nic to kto wpadnie do mnie z G36 ?\n« Odpowiedź #8 dnia: Październik 02, 2017, 11:07 »\nDoprowadzenie G-36 do takiego stanu to koszt około 5k zł . A i tak zasze coś wychodzi w praniu . Mój jest jeszcze nie skończony wizualnie . Tak po prwdzie to na start lepszy był by dobry tranzystor z mięką mechaniką . Z G-36 dostał byś szału . Mam Twojego Phila . To może czas żeby się znowu spotkać Dogadamy się . Ja przesadziłem i mam za dużo tych szpulaków .\nps. Dziś odpisał Peter Hello Darek,\nI have obtained the payment on Friday,today we are shipping the parcel.\nEmail : pe.sedlak@gmail.com\nTel : +42 190 56 12447\nIMAG0200.jpg (2432.49 kB, 2368x4224 - wyświetlony 114 razy.)\n« Ostatnia zmiana: Październik 02, 2017, 11:10 wysłana przez cdt »\n« Odpowiedź #9 dnia: Październik 02, 2017, 11:16 »\nNo tak Darku faktycznie masz szpulaków trochę za dużo a że mam wybitną pamięć to nawet nie pamiętam o Philu\nJestem od jutra do końca przyszłego tygodnia w domu więc się złapiemy, może uda mi się Cie uprosić i mi pożyczysz jakiegoś szpulaka i kilka taśm by sobie posłuchać....


Anna Karczmarczyk w bikini na podróży poślubnej w Australii. Zdjęcia\nStrona główna » Newsy » Seksowna Anna Karczmarczyk wygrzewa swoje ciało na niebiańskiej plaży w Australii! Co za widoki!\nAnna Karczmarczyk Australia\nAnna Karczmarczyk szaleje na plaży w Australii\nAnna Karczmarczyk z mężem w Australii. Para spędza pierwsze dni 2019 roku na odległym kontynencie. Aktorka Na dobre i na złe pokazała pierwsze zdjęcia z wakacji. Olśniła internautów swoją urodą.\nPiękna polska aktorka, Anna Karczmarczyk, rozkochała w sobie widzów dzięki roli w popularnym serialu TVP Na dobre i na złe, w którym zadebiutowała w 2003 roku. Następne rzuciła się w wir tasiemca Na Wspólnej, aż wreszcie pojawiła się w hicie TVP, M jak miłość. Anna wystąpiła także na dużym ekranie, zagrała bowiem główną rolę Alicji w głośnym filmie Galerianki. Mało kto wie, że śliczna Ania pojawiła się również w Pitbullu!\nSporą popularność przyniosły aktorce udane pląsy na parkiecie tanecznego show Polsatu, Taniec z Gwiazdami. Anna zdobyła Kryształową Kulę, a jej partnerem tanecznym był wówczas przystojny Jacek Jeschke. Prywatnie atrakcyjna aktorka, od lipca 2018 roku, jest żoną Pascala Litwina.\nObecnie małżonkowie przebywają na swoich egzotycznych wakacjach. Para zaszalała bardzo oryginalnie, za cel swojej podróży obrała odległą Australię. Na profilu aktorki pojawiły się już znakomite zdjęcia z wakacji, na których Anna pozuje w seksownym stroju na plaży! Fotki natychmiast rozgrzały internautów:\nKrajobrazy piękne owszem, no ale ta dziewczyna\nRedaktorzy Playboya pewnie się rozmarzyli\nZobaczcie jaki ogień płonie w seksownym ciele Anny Karczmarczyk!\n.wysokie fale i widoki zapierające dech w piersiach… powoli żegnamy się z Australią!\nA post shared by Anna Karczmarczyk (@anna_karczmarczyk) on Jan 3, 2019 at 4:13am PST


HORIZON. Telewizja jako Wies 1 aw Godz ic. kultura - PDF\nHORIZON. Telewizja jako Wies 1 aw Godz ic. kultura\nDownload "HORIZON. Telewizja jako Wies 1 aw Godz ic. kultura"\n2 Ewie, Izie i Michałowi - wdzięczny za cierpliwość i telewizyjne iluminacje. Moim studentom filmoznawstwa i dziennikarstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego - dziękuję za wspólne rozmowy o telewizji.\n4 HORIZON Telewizja jako Wies 1 aw Godz ic kultura\n5 5 V /3 - by Wiesław Godzić, Kraków 1999 O for this edition by RABID, 2002 ISBN Wydanie II poprawione, Kraków 2002 Opracowanie graficzne i skład komputerowy: RABID Korekta: Maria Armata, Roman Włodek Wydawca: RABID, Kraków, ul. Kobierzyńska 101/2 autocom.pl www. ha. art.pl/ra BID Druk: Pazax Fragmenty rozdziału Wiadomości telewizyjne jako mydlana opera dla m ężczyzn były publikowane jako: Telewizja: ziemia jałowa czy pieszczota dla oczu [w:] M edia i dziennikarstw o, red. Z. Bauer, E. Chudziński, Kraków Fragmenty rozdziału Polski talk i amerykański show były publikowane w języku angielskim jako (Polish) Talk and (American) Show [w:] Aspects o f Popular Cul- ture in Norway and Poland, ed. by W. Godzić, Kraków Fragmenty rozdziału Reklama telewizyjna: globalna - lokalna - polska były publikowane jako Reklama? Dziękuję, jesteśm y Norwegami w AidaMedia 1997, nr 7 oraz jako Reklama (lokalna) i kultura (globalna) [w:] Ze św iata reklamy, red. A. S. Barczak, A. Pitrus, Kraków Fragmenty rozdziału Jak kończy się telewizja? Początek cyfrowego życia były publikowane jako Film cyfrowy i analogowy widz, Kino 1998, nr 12 oraz Na marginesie metafor Sieci [w:] Intermedialność w kulturze końca X X wieku, red. A. G wóźdź, S. Krzemień-Ojak, Białystok 1998.\n6 Telewizja jako Wiesław Godzić kultura Kraków 2002\n8 SPIS TREŚCI Jak pisać dzisiaj o telewizji w Polsce? 9 Publiczne - masowe - prywatne: spory wokół telewizji 23 Jak telewizja znaczy - kim jest widz? Między hegemonią centrum a pluralizmem odbioru 39 Telewizja jako polityka: kandydaci na ekranie 62 Wiadomości telewizyjne jako mydlana opera dla mężczyzn 8 2 Polski talk i amerykański show 107 Płeć, władza i kłopotliwe przyjemności: przypadek mydlanej opery 127 Kabaret Olgi Lipińskiej i Lalamido, czyli transgresja w kulturze 140 Reklama telewizyjna: globalna - lokalna - polska Wideo jako wyzwanie dla telewizji, czyli we władzy pilota 179 Jak kończy się telewizja? Początek cyfrowego życia 199 Obywatel, konsument, dziecko: pytania o widza telewizyjnego, pytania o znaczenia życia codziennego 224 Bibliografia Indeks nazwisk 234 Summary 237\n10 1. Jak pisać dzisiaj o telew izji w P olsce? Telewizja dawno przestała być kulturotwórcza. Telewizja jest komercyjna Irena Santor Jeśli mówimy o kulturowej produkcji, to mówimy o telewizji Beverle Houston Książka, z którą czytelnik rozpoczyna swoją przygodę, jest wynikiem fascynacji telewizją, rozumianą jako obiekt kulturowy i jako narzędzie społecznej komunikacji. Jest to jednak uczucie w pełni krytyczne i nie pozbawione dystansu (a więc przestaje być ślepym zauroczeniem): telewizja stanowi dla mnie jednocześnie fenomen chłodnej kalkulacji politycznej i drobiazgowej analizy zawartości, jak i fascynacji estetycznej. Uciekając przed posądzeniem o rozdwojenie jaźni dodaję, że owa miłość (do możliwości poznawczych, rozrywkowych i terapeutycznych telewizji jako medium) idzie w zgodnej parze z odrazą do zawartości wielu programów, czyli wykonania. Staram się w sporach dotyczących telewizji - a prowokuje ona do nich nad wyraz często - zachować postawę bliższą liberalnemu permisywizmowi niż jakiemukolwiek rygoryzmowi i fundamentalizmowi. Jestem raczej wymagającym obserwatorem, który bardzo wiele dyskursów i intencji znaczeniowych programów potrafi - a przede wszystkim chce - zrozumieć i zaakceptować, aniżeli takim obserwatorem, który chełpi się - pozorną, o czym nie zawsze wie - władzą dokonywania oceny: to się nie nadaje do telewizji. Myślę, że bardzo wiele jest tych nadających się do telewizji (tematów i sposobów prezentacji); kłopot w tym, że telewizja stanowi awangardę demokratycznego i liberalnego spojrzenia na świat (w wielu możliwościach rozumienia tego terminu) i tym samym wyprzedza wiele przestarzałych i skamieniałych poglądów, na ogół wchodząc z nimi w otwarty konflikt. Najtrudniej bowiem w dzisiejszej współczesności być otwartym na kultury (także subkultury czy podkultury), które mienią się barwami wizualnych reprezentacji i językowych praktyk. Postawą najczęściej spotykaną (zwykle wiążącą się z odbiorem telewizji) jest trwanie przy własnych, kiedyś pewnie słusznych,\n11 10 przekonaniach i wybieranie z bogatej palety tylko tych fragmentów kulturowych działań, które tym przekonaniom odpowiadają. Irena Santor powiedziała w programie Teresy Torańskiej (TVP2, ): Telewizja dawno przestała być kulturotwórcza. Telewizja jest komercyjna. Wypowiedź miała miejsce podczas rozmowy telewizyjnej, zatytułowanej Pod górkę, która dotyczyła problemów edukacji dzieci pochodzących ze wsi i małych miasteczek; fakt, że program nie był poświęcony wyłącznie mediom, wydaje się charakterystyczny. Słynna piosenkarka, określająca przez dziesiątki lat normy poprawności polskiej estrady, nie jest dla mnie bynajmniej autorytetem w zakresie kulturotwórczej roli telewizji. Jej zdecydowany głos jest natomiast bardzo charakterystycznym sygnałem świadomości telewizyjnej, czyli zespołu sądów często nie uświadamianych, lecz przyswojonych przez społeczność w danym czasie i w określonej przestrzeni kulturowej (ten problem poddała dyskusji Alicja Helman na materiale refleksji filmoznawczej). Rozumowanie przebiega mniej więcej tak: powszechnie wiadomo, że telewizja (film, media etc.) jest tym i tym, pełni taką a taką funkcję i nie ma co o tym dyskutować. W cytowanym przeze mnie przykładzie zaznaczona jest przepaść między telewizjąjako instrumentem tworzenia przedmiotów i zjawisk należących do sfery kultury a tąjej odmianą (?), która kultury nie jest w stanie stworzyć i sama nią być nie może. Ta pierwsza, w opinii piosenkarki (i chyba także powszechnej), funkcjonowała dawniej : możemy się więc domyślać, że jej cechą - oprócz propagandowej roli tego przekazu - był charakter własności, mianowicie nieprywatny. Ta druga zaś jest telewizją nastawioną na zysk, prywatną (zapewne) instytucją, podlegającą ekonomii wolnego rynku. Wydaje mi się, że stosunek Ireny Santor do minionej epoki telewizyjnej jest podzielany bezmyślnie przez wielu Polaków, dla których pojęcie komercyjnej sztuki i kultury wiązało się z tandetą i kiczem (w sensie estetycznym) i nastawieniem wyłącznie na zysk (w aspekcie ekonomicznym). A jednak na ogół tak nie jest i tak wcale nie musi być. Jedna z tez mojej książki dotyczy zakwestionowania nieprzenikalnego do tej pory podziału na to, co komercyjne (gorsze, pozbawione znamion sztuki), i to, co niekomercyjne (lepsze, artystyczne). Odbieranie telewizji nastawionej na zysk zdolności kulturotwórczych nie jest niczym uzasadnione (choć zapewne powoduje rozchwianie tradycyjnego rozumienia wkładu do kultury ). Bardziej sprzyjam sądowi zgoła przeciwnemu, wyrażanemu przez sporą część amerykańskich kulturologów. W tym rozumieniu telewizja dzisiaj (rozumiana jako medium i zawartość programowa, telewizja bez przymiotników) jest kulturą, wyraża wszak i upowszechnia rozliczne fakty kulturowe, jak i sama w swej globalności tworzy kulturę, bynajmniej nie tylko kulturę telewizyjną [np. Cashmore, 1994]. Nie ukrywam, że tytuł mojej książki pozostaje pod dużym wpływem fundamentalnego opracowania Johna Fiske Television Culture, czyli Kultura telewi\n12 zyjna z 1987 roku. Czołowy kulturolog amerykański, zajmujący się sferą kultury popularnej, John Fiske, jest w dużej mierze kontynuatorem brytyjskiej szkoły z Birmingham. W Kulturze telewizyjnej dokonał analizy gatunków telewizji komercyjnej, kształtującej życie milionów Amerykanów, przyjmując za punkt wyjścia przekonanie o semiotycznej aktywności widzów. W jego opinii telewizja jest towarem kulturowym - choć więcej o jej naturze potrafi przekazać wymiar ekonomiczny, a więc fakt, że programy są towarami wyprodukowanymi i sprzedawanymi do dystrybucji. W procesie dystrybucji natomiast rola programu zostaje odwrócona: jest on wytwórcą nowego rodzaju towaru - publiczności, która zostaje sprzedana reklamodawcom. To wszystko - jakkolwiek nie będzie przedmiotem moich rozważań nad telewizją - należy mieć na myśli. Natomiast dwa inne cząstkowe opracowania, dotyczące rozumienia roli telewizji i jej tekstów w kulturze, będą stanowiły ważne drogowskazy dla moich koncepcji. Pierwsza koncepcja - autorstwa Johna Fiske - bazuje na rozróżnieniu Rolanda Barthes a, który wskazał na istnienie dwóch rodzajów tekstów: zamkniętych, przeznaczonych do czytania, i otwartych, przeznaczonych do pisania. Te pierwsze tworzone są zwykle przez korpus klasycznych tekstów realistycznych: czyta się je łatwo, a główną rolę odgrywają pojedyncze znaczenia rzeczywistości, a nie znaczenia tekstu. Przykłady tych drugich zaś odnajdziemy w wielu dziełach awangard: są pełne sprzeczności, pozbawione spójności i wysuwają na pierwszy plan swój aspekt dyskursywny. Według Fiske: Tekst»do pisania«, którym tekst telewizyjny często jest i zawsze być może, żąda od nas, jego widzów, uczestniczenia w produkowaniu znaczenia i tym samym naszej własnej podmiotowości. Żąda od nas byśmy»mówili«raczej, niż»byli mówieni«i byśmy podporządkowali znaczenia produkcji znaczeniom odbioru [Fiske, 1987:94]. Jednakże teksty, o których mowa, są zasadniczo utworami awangardowymi, a więc przeznaczonymi dla wąskiej grupy odbiorców - gdy tymczasem telewizja jest medium popularnym. Dlatego Fiske proponuje specjalną kategorię dla tekstów telewizyjnych, którą nazywa tekstami do produkowania (producerly texts). Łączą one w sobie popularność i (pozorną) łatwość percepcji pierwszej grupy z kłopotliwością odczytania i podkreślania sposobu prezentacji, przynależną do drugiej grupy tekstów. Jestem przekonany, że istota znaczenia telewizyjnego polega na tym, co sugeruje Fiske: fragment telewizyjny w niewielkim stopniu jest po prostu odbierany (odczytywany), żąda natomiast wytwarzania, które różni się od awangardowej kreacji tym, że pragnie być powszechne i popularne. Czy więc nadal może być nazwane tworzeniem i produkowaniem sensu? - nad tym będę się zastanawiał w dalszej części. Druga myśl pochodzi od brytyjskiego pioniera badań nad telewizją i twórcy brytyjskiej szkoły kulturologicznej, Stuarta Halla. Hall w fundamentalnym eseju, 11\n13 12 zatytułowanym Dekodowanie, kodowanie  zwraca uwagę na asymetrię procesu kodowania i dekodowania, o czym na gruncie badań nad filmem pisał na przykład Sol Worth. Anglik - w przeciwieństwie do psycholingwisty amerykańskiego - nastawiony jest na badanie ideologicznego wymiaru przekazu. Zwraca uwagę na fakt, że poziom konotacyjny jest polem aktywnej transformacji, która eksploatuje wieloznaczność przekazu. W danym społeczeństwie kody konotacyjne nie są bynajmniej traktowane jako posiadające taką samą wartość. Każde społeczeństwo i każda kultura starają się narzucić swoją klasyfikację i hierarchię porządku kulturowego, preferowaną organizację społeczną i system polityczny. Hall nazywa tę formację dominującym porządkiem kulturowym (trzeba pamiętać, że nie jest on ani jednolity, ani nie jest oczywisty). W jego obrębie tworzona jest struktura dyskursu dominującego i hierarchicznie zorganizowane preferowane znaczenie. Do tej domeny muszą odnosić się wszystkie nowe, zdroworozsądkowe i pozornie oczywiste znaczenia, aby można było określić ich sens w obrębie danej kultury. Mamy do czynienia z procesem przypisywania, przylepiania nowych znaczeń do preferowanych wzorów odczytania, za którymi stoi instytucjonalny i polityczny porządek. Tu tkwi wielkie źródło nieporozumień między nadawcami tekstów i odbiorcami, ci pierwsi obawiają się, że znaczenia nie są przyjmowane w sposób, w jaki oni sobie życzą. Nie jest przecież tak, że odczytuje się cokolwiek, na co się ma ochotę i w jakikolwiek sposób - istnieje pewien poziom odpowiedniości między dekodowaniem i kodowaniem; nie jest to bynajmniej związek naturalny ani dany w jakikolwiek sposób, lecz jest on związkiem konstruowanym w odpowiedniości ze strukturą dominującą. Hall podaje trzy hipotetyczne pozycje obserwatora-interpretatora, z których konstruowane jest dekodowanie. Pierwszą nazywa pozycją dominującą i hegemoniczną, na ogół w telewizji związana jest z kodem profesjonalnym. Przykładów dostarczają magazyny wiadomości, w których widz zwykle odczytuje znaczenia konotacyjne wprost i w zupełności oraz dekoduje przekaz poprzez kody referencyjne użyte do kodowania. To przykład doskonale przezroczystej komunikacji i w dużym zakresie symetrycznej. Drugą pozycję opisuje proces negocjacji: wówczas następuje rozumienie przez odbiorców przekazu dominującego ( globalnego syntagmatycznego poglądu na świat ), ale ponadto łączy się je z narodowym lub grupowym interesem i punktem widzenia. Tak więc, wiedząc o tym (i przystając na to), co jest dominujące i legitymizowane społecznie, dodajemy jednakże pewną lokalną otoczkę znaczeniową. Trzecia pozycja dotyczy sytuacji, gdy widz rozumie przekaz dominujący, ale nie poprzestaje na dodaniu elementu lokalnego: poddaje tekst procesowi odwrotnemu do totalizacji, stosując alternatywne punkty odnie-\n14 sienią. Mamy tu do czynienia z kodem odczytania opozycyjnego wobec zakładanego przez nadawcę. W wielu miejscach będę przytaczał rozstrzygnięcia Johna Fiske oraz Stuarta Halla i dyskutował z nimi. To zaś, co różni moją książkę, zawiera się w pewności, iż dzisiaj, po kilkunastu latach, mamy do czynienia z zupełnie innym kontekstem globalnym, technologicznym i narodowym. Inny jest ponadto cel mojego opracowania: chciałbym zaledwie dokonać promocji pewnego sposobu myślenia o telewizji, Fiske natomiast funkcjonował na bardzo dobrze przygotowanym gruncie świadomości telewizyjnej społeczeństwa amerykańskiego. Inaczej mówiąc, jeśli moja książka odniesie jakikolwiek sukces czytelniczy (czy po prostu zostanie zauważona), to nastąpić po niej powinny kolejne opracowania o charakterze analityczno-interpretacyjnym. Jeśli zaś myśleć o kontynuacji książki Fiske, to niewątpliwie powinna być to synteza kultury popularnej (w jakimś stopniu taka realizacja miała miejsce w jego kolejnej książce Power Plays, Power Works). Pisanie o telewizji w dzisiejszej Polsce niesie ze sobą niebezpieczeństwo konieczności podjęcia pionierskiego wysiłku odkrywców nowych terytoriów, i to zarówno w rozumieniu wewnętrznej charakterystyki, jak i szerszego horyzontu innych kultur. Jeśli weźmiemy pod uwagę ten pierwszy, narodowy aspekt myślenia i pisania o telewizji, to trzeba jasno powiedzieć - trawestując słynne powiedzenie Karola Irzykowskiego o kinie - że prawdziwy Polak używa telewizji, lecz się jej wstydzi, a w każdym razie uważa pisanie o niej za czynność wstydliwą. Krytyczne teksty o zawartości programów telewizyjnych pojawiają się sporadycznie w magazynach i prasie codziennej, pisane są często przez dziennikarzy nie lubiących tej formy przekazu. Nie można więc mówić o istnieniu krytyki telewizyjnej w Polsce końca lat 90., co wobec faktu ogromnej popularności tego medium wygląda niedorzecznie. Z nadzieją spoglądać można na inicjatywy dodatku telewizyjnego Gazety Wyborczej, w którym przedstawiane są wyniki badań, listy czytelników i kompetentne opracowania popularnych gatunków telewizyjnych. Nadzieja związana jest także z faktem, iż publicystka Teresa Bogucka w swoich i socjologicznych analizach społeczeństwa polskiego, składających się na zbiór esejów Polak po komunizmie, dostrzega sporą kulturotwórczą rolę telewizji dla współczesnego rodaka. Optymizm pochodzić może ponadto z przebiegu dyskusji na temat przemian instytucjonalnych w polskich mediach, zapoczątkowanej artykułem Jacka Żakowskiego Przetrwać III wojnę. Na obszarze polskiej refleksji naukowej nad zjawiskiem telewizji sytuacja nie wygląda lepiej: z trudnością przychodzi wskazać zintegrowane kierunki badań, szkoły czy nawet poszczeg^iych badaczy, pracujących wyłącznie na tym obszarze. Zaledwie kilka lat temu Jtowstały pierwsze uniwersyteckie placówki, mające w nazwie określenie telewizja (w Łodzi, Krakowie, Katowicach). Wydaje się, że 13\n15 14 polską sytuację na tym obszarze zdominowała na wiele lat teza nestora polskiego filmoznawstwa akademickiego Bolesława Włodzimierza Lewickiego. W 1977 roku Lewicki pisał w kwartalniku Przekazy i Opinie, że: obraz telewizyjny podlega tym samym prawidłowościom strukturalnym co obraz kinowy. Należy bez reszty do tego samego systemu semiotycznego . W świetle takiej tezy istotnie nie ma po co uprawiać wiedzy o telewizji: wystarczyć powinno rozszerzone filmoznawstwo. Jednakże - na co zwraca się uwagę [por. Gwóźdź, 1984] - nawet jeśli założyć, że istnieje wspólny repertuar kodów filmu i telewizji, to nie oznacza to bynajmniej podobieństwa mechanizmów znaczeniowych. Tak więc wydaje się - na przekór tezie Lewickiego - że telewizję badać można i należy właściwymi tylko dla niej metodami. Co więcej, najbardziej ciekawe efekty uzyskać można na obszarach najbardziej odległych od strukturalnej analizy obrazu telewizyjnego. W polskim piśmiennictwie o telewizji prace Aleksandra Kumora stanowią ważny - chociaż należący do historii - dokument świadomości na temat medium. W zbiorze esejów z 1988 roku, zatytułowanym W stronę telewidza , Kumor przekonuje czytelnika o potrzebie powstania krytyki telewizyjnej, rozumianej jako wyspecjalizowana forma krytyki artystycznej. Gdyby postarać się zrekonstruować zespół sądów, charakteryzujących medium, wówczas okazałoby się, że artystyczność, estetyczność i edukacyjny charakter stanowią jego najważniejsze elementy. W tym sensie uwagi teoretyka sprzed dziesięciu lat świadczą dzisiaj jedynie o ówczesnym nastawieniu humanistyki i nie są w stanie pobudzić do refleksji widza dzisiejszej telewizji. Nie po raz pierwszy okazuje się, że tempo przemian technologicznych wymaga od badacza humanisty, aby bardzo uważnie obserwował przemiany i twórczo reagował na nie. Popatrzmy z tej perspektywy na dwie książki o mediach, wydane w ostatnich latach. W moich studenckich czasach uczono, że książką, od której zaczęło się nowoczesne filmoznawstwo polskie, jest Wstęp do badania dzieła filmowego z 1966 roku. Zgromadzone w niej pod redakcją Aleksandra Jackiewicza artykuły dzisiejszej czołówki krytyków filmowych i akademickich filmoznawców były oryginalne na rodzimym gruncie i przekonywały, że został nawiązany kontakt z humanistyką zagraniczną. Jestem pewny, że dwie książki 0 mediach, które chciałbym przedyskutować, mogą pełnić podobną rolę dla adeptów wiedzy o przekaźnikach elektronicznych i ich treściach. Obydwie pozycje opublikowane zostały w 1994 roku i łączy je nazwisko redaktora i autora wyboru i wstępów, Andrzeja Gwoździa. Pierwsza z nich nosi tytuł Po kinie?... Audiowizualność w epoce przekaźników elektronicznych i została faydana w krakowskim Towarzystwie Autorów 1Wydawców Prac Naukowych Universitas (upatruję w tym pewien element nobilitacji dla wiedzy o mediach). Wydaje się, że jest to rewelacja: mamy wszak do\n16 czynienia z pierwszą polską antologią poświęconą mediom elektronicznym, przez co rozumie się telewizję, wideo (rozmaite zakresy tego terminu), gry elektroniczne i elektroniczne kino. Cel antologii został jasno wyłożony we wstępie: zachęcić do refleksji nad współczesną kulturą audiowizualną, refleksji jak najdalszej od katastroficznych wróżb, ale i odpornej na technokratyczną euforię poprzez ukazanie rozmaitych postaw badawczych wobec złożonej materii audiowizualności końca XX wieku [Gwóźdź, 1994a:22]. Zamierzenie w dużym stopniu zostało doprowadzone do szczęśliwego końca: książka zawiera sporo tekstów dających do myślenia i obficie cytowanych w zagranicznych periodykach - w dodatku są one autorstwa naukowców nie znanych w Polsce. Vilem Flusser, jedna z trzech postaci rekomendowanych przez autora wyboru, przedstawia konieczność zmiany relacji znaczące/znaczone w przypadku obrazów technicznych w przeciwieństwie do dotychczasowych obrazów klasycznych. Twierdzi, że obrazy techniczne należy odszyfrowywać nie ze względu na to, co oznaczają, lecz ze względu na samo znaczące (signifiant). Nie ze względu na to, co pokazują, ale odnośnie tego, ku czemu zmierzają. (...) Odszyfrować obraz techniczny nie oznacza odszyfrować to, co on pokazuje, lecz wyczytać zeń jego program [1994a:65]. Dwa inne ważne teksty są autorstwa Jeana Baudrillarda, socjologa i filozofa audiowizualności, oraz Paula Yirilio, architekta i twórcy dromologii. Baudrillard, którego idee już zaistniały w Polsce, przedstawiony jest jako autor koncepcji podmiotu fraktalnego, rozpadającego się na wiele takich samych znikomych egos, które rozmnażają się niby embrion i wskutek trwającego dalej podziału zajmują swe otoczenie . Podmiot fraktalny (cechuje go to, że wszystko, co ma o sobie do zakomunikowania, obecne jest w jego najmniejszej cząstce ) stanowi według francuskiego filozofa mediów śmiałą i użyteczną metaforę dla opisania ludzkiej podmiotowości w nowym świecie (a na przykład fragmenty o obsceniczności twarzy obiektu zdjęcia mogą mieć wagę podobną do tego, co o twarzy pisali Roland Barthes i Emmanuel Levinas). Paul Yirilio zaś jest autorem wymyślonej przez siebie koncepcji dromologii, nauki zainteresowanej negatywną stroną wynalazków związanych ze zwiększaniem # r prędkości. W błyskotliwym eseju Światło pośrednie rysuje groźną wizję świata zdominowanego przez szybki ruch fotonów tworzących światło: Przyszłość ekranu tkwi bowiem zarówno w jego emancypacji, w jego błyskawicznym rozciągnięciu na gigantyczny ekran w plenerze (jumbotron lub ekran na stadionie olimpijskim...), jak i w jego retencji, rozproszeniu się na zwykłe przedmioty, nie mające żadnego związku ze spektaklem lub informacjami telewizyjnymi . Dodałbym także swoje preferencje: na przykład artykuł Roberta Deminga Widz telewizyjny jako podmiot, w którym przedstawiony został eklektyczny model 15\n17 16 widza telewizyjnego: model otwarty i unikający pułapek dotychczasowych ujęć redukcjonistycznych. Albo tekst Farrela Corcorana Telewizja jako Aparat Ideologiczny: Władza i Przyjemność, bez lektury którego nie sposób pisać 0 ponadindywidualnym oddziaływaniu telewizji. Mógłbym jeszcze wskazać na Cassettiego i Odina, piszących o warunkach przejścia od starego paradygmatu do neotelewizji. Nie mnie orzekać o tym, jak powinna wyglądać idealna antologia tekstów z tego obszaru, wiem, że skwitować można takie propozycje wzruszeniem ramion i zachętą zrób to sam. Nie mogę się jednak oprzeć wrażeniu niedosytu w trakcie lektury antologii Andrzeja Gwoździa. Wybór tekstów zawsze jest wynikiem kompromisu pomiędzy istniejącym uniwersum tekstów napisanych 1preferencjami autora, w tym przypadku do kompromisu nie doszło i autor zwyciężył. Rzecz polega na tym, iż poprzez taki wybór pierwsza polska antologia medialna daje nieco fałszywy obraz. Wprawdzie w kilku miejscach czynione są ukłony w stronę antropologii medialnej, ale nie rekompensuje to braku tekstu Davida Morleya, który współtworzy brytyjskie studia kulturologiczne, autora fundamentalnych badań socjologicznych nad publicznością mediów. Jeśli mowa o telewizji, to mogłoby się znaleźć na przykład spojrzenie fenomenologiczne (Tony Wilsona Watching Television). Brak mi tekstów na temat wirtualnej rzeczywistości, bardzo popularnego fenomenu granicznego rozszerzonej wizualności. Myślę, że czytelnik polski chciałby dowiedzieć się o wrażeniach widza filmu wyświetlanego w systemie IMAX, a także nieco więcej o różnych wariantach gier komputerowych. Myślę, że potrzeba nam dużo rzetelnej informacji, mniej natomiast takiego teoretyzowania, które skierowane jest do wąskiej grupy specjalistów. Dobrze byłoby także twórczo zrewidować koncepcje Waltera Benjamina, Siegfrieda Kracauera (np. jego kulturogiczne koncepcje z okresu Szkoły Frankfurckiej) i jeszcze raz i poważnie porozmawiać o McLuhanie (np. na podstawie jego i Bruce a Powersa książki z 1989 roku). Domyślam się, co można odpowiedzieć na uwagi zmierzające w istocie do nakreślenia planu odmiennej antologii. Ja jednak z uporem pytam: jaka antologia, jaki obszar lektur i zainteresowań jest nam dzisiaj w Polsce potrzebny? Cząstkową odpowiedź na takie pytania przynosi druga książka zatytułowana Prędkość i przyjemność. Kino i telewizja w dobie symulacji elektronicznej, wydana przez Wydawnictwo Szumachera w Kielcach. Na pewno dobrze, że taka książka powstała: zawiera bowiem uzasadnienie dla wyrażanego na różnych obszarach badawczych przekonania o śmierci kina. Alicja Helman pod tym kryptonimem proponuje dostrzegać upadek jednej z form obcowania z przekazami audiowizualnymi i daleka jest od stawiania dramatycznych wyroków. Mirosław\n18 Przylipiak twierdzi, że potrzebna jest nowa estetyka w związku z inwazją mediów elektronicznych, Piotr Zawojski zaś spekuluje nad możliwością przeniesienia kina z obiegu kultury masowej do elitarnej i tym samym napełnienia kina tradycyjnego przez nowe media. Znajdziemy teksty historyczne (bardzo interesujący wątek elektronicznych gier świetlnych Gwoździa oraz początki kina interaktywnego według Andrzeja Pitrusa), analityczne (Karla Sierka ekscentryczny wgląd w Łowcę robotów, analizę Music Television i reklam telewizyjnych) oraz teoretyczne (zwracam tu uwagę na esej Anny Zeidler-Janiszewskiej inspirowany teorią Virilia). Autorzy tej książki w większości starają się nawiązać kontakt z czytelnikiem: referująz wyczuciem to, co mogłoby się stać niejasne, i jeśli nawet nie sympatyzują z czytelnikiem, to sytuują się niezbyt wysoko w tym czytelniczym układzie komunikacyjnym - odejście od słów-wytrychów i zdań-etykiet rokuje duże szanse na pozyskanie nieco szerszych niż akademickie kręgów czytelniczych. Dobrze więc, że obydwa tomy istnieją i współdziałają ze sobą. Czy został osiągnięty cel pobudzenia do myślenia o nowej audiowizualności? Tak,... ale mam wrażenie, że wykonany został zaledwie mały krok w niezbyt dla mnie wyraziście określonym kierunku. Chodzi mi o rozmaite deklaracje i supozycje składające się na obcą mi wizję przyfilmowości teorii mediów elektronicznych. Andrzej Gwóźdź we wstępie pisze o kwestii przechodniości filmu jako praktyki komunikacyjnej, w innym miejscu dopomina się o teorię filmu uwzględniającą również pozakinowe praktyki medialne i dyskursywne, jakim film podlega [1994b:2]. Nie wierzę w możliwości poszerzonego filmoznawstwa, nie sądzę także, aby mogło istnieć łagodne przejście między teorią kina a teorią mediów. Ci, którzy zajęli się refleksją nad telewizją i mediami, twierdzą, że wiedza o kinie jest nierzadko balastem i powinna być odczytywana na opak. Nie można kina napełniać mediami: uprawiajmy albo filmoznawstwo, albo wiedzę o mediach, zaś im wcześniej każdy z nas zdecyduje się, tym lepiej dla wszystkich. Aspekt zewnętrzny sytuacji, w której znajduje się polskie piśmiennictwo o telewizji, wiąże się więc z bardzo ograniczonym wyborem typu refleksji w stosunku do bogactwa myśli obcej. Nie mam bynajmniej pretensji o to, że w Polsce nie powstaje tak dużo i tak bardzo różnorodnych książek o telewizji, jak w Stanach Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii i Niemczech. Chodzi o to, że książek o telewizji nie ma w Polsce w ogóle - co jest paradoksem wobec ekspansji zjawiska i jego wielowymiarowego charakteru. Jeśli nawet mówi się o potrzebie ich powstawania lub planuje się ich wydanie, to projekty koncentrują się wokół wąskich zagadnień teoretycznych, dotyczących na ogół cech strukturalnych obrazu telewizyjnego, bądź też medium stanowi pretekst dla ogólniejszych rozważań z zakresu audiowizualności. 17\n19 18 W tym miejscu chciałbym przedstawić zarys koncepcji, które będą wspierały moje zastanawianie się nad telewizją. Kulturolodzy amerykańscy twierdzą, że funkcjonują obecnie dwa modele komunikowania w zależności od tego, co jest przenoszone w czasie jego trwania i jaki jest cel tego procesu. Pierwszy z nich - model transmisyjny - zakłada, iż komunikowanie polega na transportowaniu rzeczy, przekazów czy znaczeń z jednego miejsca do innego, od jednej osoby do drugiej. Opiera się na interpersonalnym kontekście, figurą wizualną jest trajektoria, zaś patronuje mu Harolda D. Lasswella model komunikowania z lat 40., opisywany przez pięć powszechnie znanych pytań. Modelowi drugiemu, kulturowemu, patronuje brytyjska teoria Raymonda Williamsa, w której silnie powiązane są procesy społecznego komunikowania i wytwarzania wspólnej kultury [zob. Grossberg et al., 1998]. Opowiadając się za modelem kulturowym jako właściwym dla opisu kultury wyprodukowanej przez telewizję, jak i koniecznością uwzględniania sytuacji kultury zastanej przez telewizję i w niej funkcjonującej, jestem tym samym przeciwko znanej definicji kultury Matthew Arnolda, sformułowanej lapidarnie w latach 60.: the best that has been said and thought. W tej chwili kultura, a na pewno kultura, jaką mam na myśli, nie jest bynajmniej tym najlepszym, co zostało wypowiedziane i pomyślane. Chciałoby się powiedzieć - przeciwnie -je st synonimem całokształtu życia społeczeństw. Komunikacja zaś w tym rozumieniu, bliskim Williamsowi, staje się ciągłym procesem uzgadniania możliwości kultury (językowej, doświadczeń, znaczeń) z potrzebami pojedynczego osobnika [Grossberg et al., 1998:20]. Model kulturowy rozumie komunikowanie jako konstruowanie wspólnej przestrzeni, czy też mapy znaczeń, w obrębie której ludzie żyją - i w tym sensie wydaje się kategorią bardziej sprawną pod względem analitycznym niż kultura etniczna. Jeśli próbować usytuować mój projekt badań nad telewizją na przestrzeni wyznaczonej tymi modelami, to trzeba powiedzieć, że - jakkolwiek preferuję model kulturowy - obydwa powinny w sposób komplementarny współpracować ze sobą podczas opisywania zjawisk. Gdy Larry Grossberg stara się usytuować telewizję na obszarze wyznawanego przez niego modelu, wówczas twierdzi, że funkcjonuje ona jak billboard, czyli dobrze widoczny element reklamowy, usytuowany na ogół w miejscu publicznym. Uwagę amerykańskiego filozofa zajmuje sytuacja tworzenia postmodernistycznej tożsamości w szczególnym momencie zaniku, a właściwie wymazywania różnicy - co jest cechą współczesnej kultury. Telewizja proponuje więc widzom tworzenie tożsamości na podstawie braku różnic - jedną z konsekw encji tego stanu rzeczy jest nierozróżnialność między elementami strumienia programu telewizji, a także - na innym poziomie - multimedialność, która w wielu sytuacjach zniechęca do\n20 podejmowania prób rozdzielenia wytworów mediów składowych [Grossberg, 1997]. Grossberg stwierdza, na podstawie oceny roli telewizji na obszarze amerykańskiej kultury popularnej, iż nie można oprzeć się następującemu przekonaniu: telewizja to billboard dla pewnych struktur relacji, wynikających z każdego zakresu współczesnego życia i na nie oddziałujących [1997:139]. Proponuje dyskusję nad telewizją, postrzeganą nie w perspektywie konkretnych programów, lecz pewnych praktyk lub gestów twórczych. Proponuje trzy takie gesty : ironię, powtórzenie i przekroczenie, spełniające jednocześnie funkcję form braku różnicy. W telewizji wszystko jest takie samo: zaciera się granica między obrazem i rzeczywistością, jako widzowie mamy na ogół do czynienia z obrazami medialnymi, nie zaś obrazami jakiejś rzeczywistości. Interesującym przykładem włączania do jednego obszaru rzeczywistości postaci o rozmaitym statusie realności - polityków, znanych dziennikarzy, grających samych siebie, obok aktorów odgrywających postaci życia politycznego - jest amerykańska wersja serialu Miami Vice. Telewizja- konkluduje Grossberg i ten fragment jego koncepcji najbardziej odpowiada moim przekonaniom - jest domowa w tym sensie, że jest indyferentna wobec różnic między podległością i oporem (jak ja to rozumiem - sama jej natura sprzyja zaciemnianiu tej właśnie fundamentalnej różnicy w postrzeganiu przez siebie widza jako jednostki biernej lub czynnej). Jest zarówno głęboko publiczna, jak i intensywnie prywatna-jej siła polega na podkreślaniu tej indyferentności [1997:144]. John Comer, zastanawiając się nad istotą współczesnej refleksji nad telewizją, nakreśla 4-elementowy model teorii telewizji. Pierwszą grupę refleksji opisać można jako teorie przedstawiania, bazujące głównie na identyfikowaniu telewizji jako fenomenu ciągłego, bezpośredniego i prezentowanego na żywo. Teorie medium natomiast, jakkolwiek łączące się z pierwszym rozumieniem, stawiają raczej nacisk na estetykę i aspekt dyskursywny (jak jest opowiadane). Można z pewnym przybliżeniem stwierdzić, że takie zagadnienia są podejmowane przez teorie Johna Caldwella, Johna Ellisa czy historycznie rozpatrując kwestię - Marshalla McLuhana. Trzeci typ refleksji uprawiają głównie Brytyjczycy i Skandynawowie, zajmując się teoriami instytucyjno-organizacyjnymi, badając strukturę telewizji w specyficznych systemach politycznych i ekonomicznych. Ostatnią grupę telewizyjnych teorii obejmują te wszystkie konceptualizacje, które podkreślają relacyjność układów: w szczególności interakcję i współdziałanie. Comer [ 1997] przytacza przykłady badań nad telewizją, które koncentrują się na rozważaniu związków między produkcją a konsumpcją, czy też - mówiąc inaczej - badającej zależności między tekstem a jego odbiorcą. Claus-Dieter Rath [ 1988] proponuje rozumienie telewizji jako wytwórcy zdarzeń życia codziennego, co jest przede wszystkim widoczne w usiłowaniu rozma 19\n21 20 itych gatunków prezentowania samych siebie jako działań odbywających się tu i teraz. Najczęściej są one symulacją realności Jak jest nią program Real TV. Jakkolwiek sprzyjam takiej postawie badawczej (jej promotorem jest Roger Silverstone, autor koncepcji telewizji jako życia codziennego ), to inny fragment wydaje się jeszcze silniej współbrzmieć z moimi zamierzeniami. Rath stwierdza bowiem: Ludzie nie odnajdują siebie poprzez oglądanie telewizji. To, co tu się zdarza, nie należy do porządku przedstawiania, poprzez który widzowie mogliby czuć się reprezentowani we właściwy sposób. Widzowie rozpoznają siebie jako członków społeczeństwa, wtedy gdy i tak długo, jak długo oglądają telewizję [Rath, 1988: 36-37]. Widz zostaje bowiem wplątany w pewien porządek symboliczny, który przekracza jego zdolności uświadomienia sobie tej sytuacji. Widz powiada bowiem nie tylko, ja widzę, ale ponadto - i kto wie, czy to właśnie nie jest ważniejsze - być może ja także będę widziany. Albo jak powiada psycholog: Telewizja nie tylko wpływa na to, jak odczuwamy i działamy, na to, co robimy. Ona wpływa ponadto na to, co myślimy i jak rozumiemy świat [Condry, 1989:119]. Wyznaczając cel dla mojej książki pisanej z fascynacji do telewizji, ufam, że stanowi ona rozsądne powiązanie między tym, co specyficzne dla polskiej sytuacji medialnej, a z drugiej strony z zachodnioeuropejskimi i amerykańskimi koncepcjami na tym polu. Nie myślę jednak o zastosowaniu jednej teorii do dyskusji nad polską telewizją, nie zamierzam też podejmować próby stworzenia wzorcowego modelu. Jest to spojrzenie na nasz kraj poprzez filtr rozmaitych koncepcji medium, wypracowanych na gruncie obcym, aczkolwiek zogniskowanych wokół jednoczącego przekonania o aktywnym odbiorze telewizji, związanym z demokracją semiotyczną. Zastanawiając się nad telewizją w ogólności, telewizją jako medium, nie jestem w stanie oddalić się od polskiego kontekstu - to, co oglądam na ekranach, zarówno ja, jak i miliony moich rodaków, dźwięczy najczęściej w języku polskim. Powstaje jednak pytanie, jaka jest dzisiaj aura wokół telewizji? Czego oczekują od telewizji jej widzowie, jakie nastawienia i życzenia wyrażają wobec niej politycy? Czy polska tradycja narodowa ma i mieć powinna szczególny wpływ na kształt naszej telewizji publicznej - to główne pytania, na które będę szukał odpowiedzi w następującym po tym rozdziale. Następnie zajmę się koncepcjami telewizyjnego znaczenia, biorąc pod uwagę te, które stawiają instancję nadawczą w centrum i traktują ją jako źródło znaczeń oraz te, dla których widz jest zasadniczą i ostateczną instancją procesu semiozy. W szczególności skoncentruję się na brytyjskich i amerykańskich koncepcjach, uznających widza za podmiot aktywny i twórczy na tym obszarze. Po dwóch rozdziałach teoretycznych (wolałbym je nazywać przeglądowymi i wprowadzającymi) nastąpią rozdziały analizujące różne zjawiska i gatunki telewizyjne. Rozpoczynam od refleksji nad użyciem telewizji w walce politycznej, w szcze\n22 gólności koncentruję się na telewizyjnym obrazie prezydenckiej kampanii wyborczej w 1995 roku. Wiadomości telewizyjne-bodaj najważniejszy i najstarszy gatunek telewizji - będą analizowane przeważnie z punktu widzenia ról społecznych odgrywanych przez prezenterów. Zwracam uwagę, że gatunek ten, będąc w dużym zakresie formułą klasyczną, otwiera jednocześnie nowy typ ekranowych przedstawień, zwanych infotainment, czyli połączenia informacji z rozrywką. Talk-show -jego klasyczne przykłady oraz polskie realizacje - będą tematem następnej analizy. W kolejnym zaś - mydlanej operze - interesują mnie cechy, skłaniające wielu badaczy do formułowania uwag o kobiecym charakterze i (dominującym) odbiorze tego gatunku. Kabaret Olgi Lipińskiej stanowi jedną z najbardziej oryginalnych propozycji satyrycznych w telewizji. Jest zarówno kabaretem (gatunkiem rozwijającym się w zasadzie poza telewizją), jak i groteską polityczną, stanowiąc przykład transgresyjnego gatunku. Wtóruje mu Lalamido, humorystyczny program przeznaczony dla młodszej widowni, będący obiektem wielu ataków i nieporozumień semiotycznych. Jakiej reklamy telewizyjnej potrzebują Polacy i w jakim zakresie spełnia ona nastawienia konsumpcjonistyczne Polaków? Czy nie ma odwrotu od wszechwładzy wielkich agencji dyktujących estetyczne wzorce, czy też istnieje nisza dla reklamy lokalnej i narodowej? - oto pytania kolejnego rozdziału. Dwa ostatnie rozdziały stawiają w centrum uwagi problem przyszłości telewizji jako medium i jej oferty programowej. Najpierw rozpatrzę nowe sposoby percepcji telewizji spowodowane interaktywnością prostą, wyznaczoną przez upowszechnienie zapisu wideo, czyli możliwością oglądania programów telewizyjnych po czasie emisji oraz powszechnym używaniem strategii zmiany oglądanych programów, obrazowaną przez władzę pilota telewizyjnego. Czy rozwój telewizji cyfrowej oraz połączenie telewizora z monitorem komputerowym, umożliwiającym surfowanie po wirtualnej przestrzeni Globalnej Pajęczyny, istotnie zapowiada koniec tradycyjnej telewizji? Co dzieje się z podmiotem telewizji, jakie są wizje jego rozwoju - próba odpowiedzi na te pytania stanowić będzie finał refleksji nad telewizją jako kulturą życia codziennego. Zakończmy przypomnieniem filmu, który w ostatnich latach w sposób najbardziej przenikliwy przedstawił rzeczywistość kultury telewizyjnej. Truman Show Petera Weira z 1998 roku jest realizacją ekscentrycznego pomysłu, który recenzent Rzeczpospolitej [ Jeśli kłamstwo jest rajem, ] przedstawia w taki sposób: 21 Pom ysł jest absolutnie szatański. Kamera obserwuje poród. Rodzi się nowe życie. To życie ma stać się własnością mediów. Telewizyjny producent buduje wielką kopułę, jedną z dwóch - obok Muru Chińskiego - konstrukcji, które widać na kuli ziemskiej z kosm icznych przestworzy. Pod tą kopułą jest sztuczny świat. Domy,\n23 22 ulice, szkoła, plaża - wszystko razem tworzy miasteczko o wdzięcznej nazwie Seaheaven. W tych dekoracjach poruszają się ludzie - aktorzy, statyści. W szyscy grają. Tylko Truman Burbank myśli, że żyje normalnie. Przez 30 lat nie zdaje sobie sprawy, że kolegów dobiera mu reżyser, że jego żona ma filmową gażę i - jeśli będzie tego wymagała dramaturgia scenariusza - zostanie wymieniona na inną. O czywiście tak, żeby Truman myślał, że wszystko jest autentyczne. Po co ta cała maskarada? Dla show. Dla telewizji, która proponuje widzom nie kończącą się soap-operę. Taką, w której w szystko jest prawdziwe. Słusznie powiada się, że jest to film o meandrach wolności, której rozmaite aspekty analizował w swoich poprzednich filmach Peter Weir. Telewizja niesie ze sobą wiele zagrożeń dla wolności pojedynczego człowieka, także całe społeczeństwa wydają się być zatroskane negatywnymi wpływami tego medium. W Telewizji jako kulturze mniej jestem zainteresowany problemem indywidualnej wolności widza telewizyjnego, bardziej zaś zespołem nastawień dotyczących tego medium, które podziela większość członków społeczeństwa na danym etapie jego rozwoju medialnego. Gdy Truman zaczyna sobie uświadamiać, że żyje w symulowanym świecie, wówczas decyduje się na wyjście z telewizyjnej kopuły, dla niego - po rozpoznaniu - oznaczającej cyrk. Publiczność przed ekranami telewizorów podziwia tę decyzję: wielu z widzów aktywnie pomaga w uzyskaniu przez Burbanka pełnej wiedzy o oszukańczym procederze realizatorów. Ale także wielu z nich nadal wierzy - i to wydaje mi się najbardziej charakterystyczne dla przedstawionego w tym filmie przesłania - że pomimo końca tego show, oszukańczego (dla głównego aktora) i rzeczywistego (dla widzów), niebawem zacznie się inny gatunek telewizyjny z Trumanem Burbankiem w roli głównej. O tej potrzebie, która tkwi w większości z nas, próbuje opowiedzieć moja książka.\n24 2. Publiczn e - m asow e - pryw atne: spory w okół telew izji Titanic z Woronicza tytuł artykułu w tygodniku Wprost Nienormalna spółka Robert Kwiatkowski, prezes Zarządu TVP Listę podobnie brzmiących inwektyw i złowieszczych prognoz o przyszłości telewizji nie jest łatwo zakończyć: zarówno jej szeregowi pracownicy, dyrektorzy, a także dziennikarze nie zostawiają najmniejszych złudzeń - z telewizją jest źle. Karol Jakubowicz ucieka się do metaforyki zdrowia, pisząc: Jednostka chorobowa: TVP ( Polityka, ). Jacek Kurczewski pyta TVP: towarzyska czy obywatelska?, opowiadając się za tym, że pierwszy człon porównania opisuje obecną sytuację instytucji przy ulicy Woronicza ( Wprost, ). Publicysta kulturalny Polityki, Mirosław Pęczak, w sposób jeszcze bardziej dosadny stawia diagnozę: Telewizja: kłótnia publiczna ( ). Nie pozostawia wątpliwości o stanie zdrowia pacjenta komiks Marka Raczkowskiego w Polityce ( ). Oto sekwencja rysunków, przedstawiających widza-lekarza, wpatrującego się w monitor, ukazujący funkcje życiowe organizmu. Linia jest regularnie postrzępiona: czyli organizm ma się dobrze. Ale dochodzi do wyprostowania linii i tym samym jest to oznaką zaniku życia. Wówczas lekarz-widz manipuluje pokrętłami monitora, na którym pokazuje się obraz TVP: widzimy samotnego mężczyznę siedzącego za biurkiem (prezentera czy też uczestnika programu publicystycznego). Jesteśmy o krok od tego, żeby nazywać telewizję publiczną (bo o nią tutaj chodzi) trupem czy nawet rodzajem zombi, czyli mechaniczną kukłą pozbawioną funkcji życiowych. Wydaje mi się, że ten rodzaj gwałtownej krytyki, pochodzącej od większości uczestników procesu komunikacyjnego, nie powinien nikogo dziwić. Telewizja w Polsce zawsze miała złe notowania wśród niezależnych grup opiniotwórczych w czasach PRL-u, rewolucja Solidarności w latach przyzwyczaiła nas do napisów Dziennik Telewizyjny łże malowanych farba\n25 24 mi na murach. Przekonanie o manipulacyjnej i typowo propagandowej roli telewizyjnych programów informacyjnych (które najczęściej stanowią wizytówkę danej stacji nadawczej) było powszechne w społeczeństwie. Przypomnijmy, że strajkom w stoczni gdańskiej w sierpniu 1980 roku towarzyszyły ulotki, zawierające wykazy nieruchomości, luksusowych dóbr i apanaży ówczesnego kierownictwa Radiokomitetu, uznawanego za metaforę bizantyjskiego stylu życia władzy komunistycznej, i to one wzbudzały najżywsze reakcje o nastawieniu agresywnym. Po zmianie ustrojowej, zapoczątkowanej w 1989 roku, argumenty krytyczne dotyczące telewizji publicznej posiadają nieco inne źródło. Telewizja zdobywała (i utrzymywała) wysoką pozycję w rankingach wiarygodności instytucji życia publicznego, jednakże oczekiwania wobec niej były ogromne. Powinna pełnić rolę najpoważniejszego (bo najczęściej oglądanego) kanału, wspomagającego transformacje ustrojowe, do jej obowiązków należeć powinna szeroko pojęta edukacja (dotycząca także uczenia zachowań w społeczeństwie demokratycznym). Ponadto - co wydaje mi się najistotniejsze - telewizja publiczna rozpoczęła konkurencję programową ze stacjami komercyjnymi, stając się, w opinii prawicowego polityka Jana Marii Jackowskiego, państwową telewizją komercyjną ( Wprost, ). W tym miejscu zamierzam przedstawić istotę społecznie doniosłych sporów, dotyczących modelu telewizji publicznej, jakie zostały wyartykułowane pod sam koniec lat 90. Dotyczą one, w moim przekonaniu, po pierwsze - skomplikowanego i nie rozpoznanego stosunku widza do instytucji telewizji i jej programu. Po drugie - niezadowolenia z dotychczas istniejącego modelu telewizji, a wreszcie dezyderatów i prób, mających na celu zbudowanie modelu publicznej (czy też społecznej) telewizji. I. Jakiej telew izji chcą w idzow ie? Charakterystyczny wydaje się fakt, że widzowie, uznając telewizję publiczną za jedną z najbardziej wiarygodnych instytucji życia publicznego, formułują jednocześnie wobec niej szereg uwag krytycznych. Część z nich wynika z wielkich oczekiwań w stosunku do tego medium (szczególnie w konfrontacji ze stacjami komercyjnymi), inne zaś dotyczą odstępstw od - na ogół nieartykułowanego - wzorca tego, jak ma wyglądać telewizja w powszechnym odczuciu. Na wstępie zaznaczam swój sceptycyzm wobec danych statystycznych, szczególnie fetyszyzowanych w dobie telemetrii, nastawionej na wyniki oglądalności. Przypomina się np. kontrast między dość powszechnie wyrażanym poglądem, że młodzież dzisiejsza jest agresywna i nihilistyczna, a badaniami socjologicznymi, które wskazują, iż młodzież (ta właśnie, ale w swojej statystycznej masie) bardzo wysoko w hierarchii umieszcza tradycyjne i konserwatywne wartości (ta\n26 kie jak rodzina i miłość). Tak więc telewizja jest wiarygodna, ale wobec jej programów mamy zastrzeżenia i chcemy, żeby były one inne niż dotychczas. Najwięcej Polaków ogląda filmy fabularne: spośród nich najbardziej preferowane są filmy rodzinne i komedie, zaś zaledwie 6% chciałoby oglądać obrazy zawierające sceny przemocy i gwałtu (te i poniższe dane w tym rozdziale pochodzą z materiałów sprawozdawczych Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji [http://www.krrtv.gov.pl./strona 11.htm]). Telewidzów oburzają występujące - w innych niż filmowe przekazach - sceny napadów, morderstw, rozbojów czy strzelaniny ; większość z nich uważa, że scen brutalnych jest zbyt dużo, niż przystoi telewizji publicznej. Pod tym pojęciem rozumie się zarówno sceny brutalne ukazujące przemoc, morderstwa i strzelaninę, jak i sceny wojenne, w których giną ludzie, oraz te, które zawierają wulgarne słownictwo. Polaków najbardziej szokują sceny (i tym samym nie chcieliby oglądać ich w telewizji) znęcania się nad zwierzętami, w dalszej kolejności sceny morderstw, zawierające przekleństwa oraz bluźnierstwa religijne. Na przestrzeni trzech lat ( ) znacznie wzrosła liczba przeciwników (i zmalała liczba zwolenników) filmów, zawierających sceny brutalne. Powszechne jest także przekonanie, że te właśnie filmy stanowią wyraźną instrukcję dla takich działań w rzeczywistości. Trudno o rozsądny komentarz w tej kwestii: skądinąd wiadomo, że filmy sensacyjne ze scenami brutalnymi mają ogromną widownię, niezależnie od tego, w jakiej stacji są wyświetlane. Albo inaczej, jeśli są pokazywane w nadmiarze, to zapewne badania telemetryczne wskazują, że mają publiczność i są oczekiwane. Myślę, że wyrażane tutaj nastawienia składają się raczej na sferę myślenia życzeniowego, mianowicie przekonania, że tak właśnie w idealnej wersji być powinno, choć przewiduje się, że oczekiwany stan nigdy nie nastąpi. W listach do Wydziału Skarg i Wniosków KRRiTV telewidzowie skarżą się na przyzwalanie na szerzenie w środkach przekazu pornografii, narkomanii i rozwiązłości, publikowanie kłamstwa lub przemilczanie prawdy w różnych dziedzinach życia. Część telewidzów zauważa promowanie złych wzorców nawet w bajkach dla dzieci, inni zarzucają telewizji fałszowanie obrazu życia poprzez eskalację scen niewiarygodnych i marginalnych. Autorzy opracowania Rady Radiofonii i Telewizji piszą o zarysowaniu się dwóch tendencji: po pierwsze wzrosła liczba wypowiedzi na ten temat, a ponadto zaczynają wypowiadać się w tej kwestii różnego rodzaju grupy. Michał Rokosz z Gdańska pyta dramatycznie: Dlaczego telewizja, która chce uchodzić za instytucję kulturotwórczą, jest jednocześnie rozsadnikiem zepsucia, i wydaje się, że jest to stanowisko charakterystyczne dla tendencji, którą mam na myśli, określając ją nazwą radykalnego konserwatyzmu medialnego. Otóż pomijając kwestie szkodliwości pornografii i wpływu na rzeczywiste dzia 25\n27 26 łania przedstawień przemocy, dostrzegamy wyraźnie, że nastąpiło bezrefleksyjne włączenie nowych technologii medialnych i form przekazu do zastanych norm moralnych. Sytuację pojmuje się tak, że oto telewizja, gry komputerowe i Internet wdarły się brutalnie do ułożonej (jako tako) struktury, rządzącej się powszechnie przyjętymi prawami i wyznającej podobne wartości. Nie stawia się jednak zasadniczego - w moim przekonaniu - pytania, czy owe nowe komponenty nie wiążą się z nowymi unormowaniami i wskazaniami, składającymi się na początek nowego myślenia etycznego - na przykład takiego, że obraz przemocy nie jest przemocą, lecz jedynie obrazem. Zastanawiam się, czy bardziej wnikliwe spojrzenie na telewizję nie pozwala postawić takiego pytania - przy tym odpowiedź na nie to zupełnie inna kwestia. II. P u b licyści o telew izji: czy przeżyjem y III w ojnę św iatow ą? Zacznijmy od przedstawienia zdecydowanego i ostrego ataku na media jako takie. Pisarz Jacek Bocheński z pasją, właściwą raczej rasowemu publicyście, twierdzi: Nie wiadomo, w jakiej mierze wódka i media służą zrozumieniu świata, w jakiej go zaciemniają. Wiadomo, że na wódce można robić interesy. Na mediach też [ Tortura transu rytmicznego, Gazeta Wyborcza, , s. 17]. Autor Boskiego Juliusza jest przekonany, że negatywna rola mediów (na przykładzie radia) w dzisiejszej kulturze polega na zjawisku utrzymywania stanu nieustannego napięcia i gotowości, co nazywa torturą transu rytmicznego : Prawdziwą troską radia podczas nadawania obowiązkowych informacji, wywiadów, złotodajnych reklam czy wręcz poezji (ale pod muzyczkę!) jest tylko jedno: nie przerwać wibracji, wcisnąć się, gdzie można, z perkusyjnym podkładem, ze stukiem i brzękiem na znak, że nie ma przerwy, że jedyna prawdziwa wartość istnienia - trans rytmiczny, ciągle trwa, nie umilkł, nie opuścił nas, jeszcze sekunda i wróci w pełni, buchnie z nową siłą, zagłuszy zbędną rzeczywistość. Jeśli istotnie taka diagnoza jest prawdziwa i nastawienie na funkcję fatyczną dominuje nad wszystkimi pozostałymi funkcjami komunikacyjnego układu, to nie szokuje już (a raczej wydaje się dopełnieniem) kolejne stwierdzenie pisarza, iż funkcja autora we współczesnych przekazach medialnych została zminimalizowana, a rzeczywistym autorem stał się producent. Wypowiedź klasyka reportażu Ryszarda Kapuścińskiego, w tym samym numerze Gazety Wyborczej, prezentującej materiały z konferencji PEN Clubu, zatytułowana Czy media służą zrozumieniu świata, czy go zaciemniają?, także nie pozostawia złudzeń co do oceny roli mediów w dzisiejszym społeczeństwie polskim. Kryterium wartości informacji, w opinii autora Cesarza, przestała być prawda, a zastąpiła ją wartość rynkowa, czyli atrakcyjność.


Priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding\nNie cierpisz czekania w długich kolejkach do wejścia na pokład? Dołącz do grupy pierwszych pasażerów, którzy zajmą miejsca! To proste jak jedno kliknięcie! Wystarczy wykupić priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding, który pozwoli na błyskawiczne przejście procesu odprawy.\nWykup priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding online, za pośrednictwem Telecentrum lub na lotnisku i ciesz się następującymi korzyściami:\nw przypadku, gdy do samolotu trzeba dojść, pasażer zostanie poproszony jako jeden z pierwszych, aby przejść przez bramkę wejściową bezpośrednio na pokład\nw przypadku podjechania autobusem do samolotu, pasażerowie, którzy wykupili usługę priorytetu wejścia na pokład, otrzymają specjalne miejsca z przodu pojazdu. Gdy podjedzie on do samolotu, przednie drzwi otworzą się jako pierwsze, umożliwiając pasażerom priorytetowy dostęp do maszyny.\nWykupienie priorytetu wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding będzie widoczne na karcie pokładowej:\nw przypadku odprawy online na wydrukowanej karcie pokładowej pojawi się słowo „priority” (priorytet) lub,\nw przypadku odprawy na lotnisku, na kartę pokładową zostanie naklejona odpowiednia naklejka.\nInformuje ona personel przy bramce wejściowej, że posiadacz karty pokładowej wykupił priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding.\nJak kupić priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority BoardingOnline:\n1)\tPodczas rezerwacji online wystarczy dodać opcję priorytetu wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding po wypełnieniu danych osobowych\n2)\tJeśli priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding nie został kupiony podczas rezerwacji lotu, można zrobić to później przy użyciu opcji dodawania usług w witrynie wizzair.com.\nZa pośrednictwem Telecentrum:\n3)\tUsługę można także dodać, kontaktując się z Telecentrum.\n4)\tUsługę można zakupić na lotnisku w dniu wylotu. Zostanie naliczona wyższa opłata.\nPasażerowie powinni przybyć do bramki wejściowej na co najmniej 30 minut przed planowaną godziną wylotu.\nOpłata za priorytet wejścia na pokład WIZZ Priority Boarding nie podlega zwrotowi.


Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Olchowej - Historia szkoły\nSzkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Olchowej\nSzkoła Podstawowa w Olchowej powstała w 1894 r. Była ona jednoklasowa i liczyła 120 uczniów. Pierwszym kierownikiem był Jan Bajor. Budynek szkolny składał się z jednej duzej sali, dwóch pokoików, kuchni, spiżarni i korytarza.\nPomysł budowy nowej szkoły pojawił się zaraz po wojnie. Wtedy to w lokalach podworskich organizowano naucznia, ale dzieci musiały zdobywać wiedzę w bardzo trudnych warunkach. Budowa obecnego budynku szkolnego rozpoczęła się w 1956 r. Kierownikiem szkoły był wtedy Roman Bem, a nauczycielki to: Zofia Rój, Maria Kotlarz, Maria Piechowiak, Zofia Płaziak.\nFunkcję woźnego pełnił Stanisław Salamon.\nPowołano wtedy Komitet Budowy Szkoły (przewodniczący Franciszek Nita, skarbnik Walenty Stadnik, sekretarz Władysław Rój, z urzędu kierownik szkoły Roman Bem, pełnomockim gromadzki Leopold Krasowski, członek Edward Kmieć). Komitet liczył 20 osób. W tym czasie mieszkańcy wsi zobowiązali się do bezpłatnego wykonywania różnych prac przy budowie, a także dobrowolne opodatkowanie na kwotę 20 zł z hektara. Lepiej sytuowani, pracujący w fabrykach czy instytucjach, zobowiązali się złożyć dodatkowe kwoty ze swych zarobków. Uzyskiwano fundusze ze sprzedaży budynków powolfarcznych i placów gromadzkich. Wykorzystano takze materiały budowlane z rozbiórki budynków podworskich.\n1 sierpnia 1956 r. wbudowany został kamień węgielny. Ogromną pomoc przy budowie szkoły nieśli zarówno dorośli mieszkańcy Olchowej jak i młodzież starszych klas. Wszyscy ciężko pracowali, aby szkoła powstała jak najszybciej. W 1957 r. władze powiatowe (szczególnie Wydział Oświaty) - widząc zaangażowanie Olchowian - postanowiły pomóc w realizacji przedsięwzięcia i dalszę budowę finansowało już państwo.\nUroczystego otwarcia nowej szkoły dokonano 13 września 1959 r. W uroczystościach wzięli udział nauczyciele, weterani, którzy uczyli dawniej w tutejszej szkole, a obecnie będący na emeryturze. Wielce szanowany w tutejszym środowisku Władysław Zieliński i Maria Tyranowa. Byli obecni m.in. inspektor Tadeusz Kozioł i Kazimierz Kamecki.\nGromadnie zebrało się również miejscowe społeczeństwo, dorośli, młodzież i dzieci. Przemówienie wygłosił Władysław Rój, który dziękował wszystkim za pracę przy budowie szkoły.\nW 1961 r. została zorganizowana dwuletnia szkoła rolnicza, której kierownikiem był Roman Bem.\nRozpoczęto prace nad doprowadzeniem do budynku wody oraz nad ogrodzeniem parceli. W tych latach prężnie działał amatorski zespół artystyczny, który występował nie tylko w kraju, ale też za granicą. Trzeba zaznaczyć, że ogromnie zaangażowani w działalność szkoły byli rodzice. Reprezentujące ich Komitety Rodzicielskie często organizowały np. festyny, zabawy w celach dochodowych. W styczniu 1973 r. ukończono prace przy ogrzewaniu szkoły i oddano do użytku centralne ogrzewanie. Następnie wykonano elewację zewnętrzną i doprowadzono bieżącą wodę.\nUrządzona została Izba Pamięci, gdzie zgromadzono wiele historycznych pamiątek. Dużą rolę w wychowaniu młodzieży odegrała drużyna harcerska, która prężnie działała w szkole.\nW 1985 r. została podpisana umowa patronacka z Dyrekcją Rejonu Dróg Publicznych. W efekcie współpracy wyasfaltowano boisko sportowe.\nW 1991 r. oddano do użytku wyremontowaną salę gimnastyczną. Z kolei wymieniono pokrycie dachu i założono blachę.\n29 maja 1994 r. szkoła przeżyła uroczystość 100-lecia oraz nadania imienia Marii Konopnickiej.\nW 1999 r. powołany został Zespół Szkół, w skład którego weszła szkoła podstawowa i gimnazjum. 11 maja 2000 r. odbyło się uroczyste otwarcie pracowni komputerowej i biblioteki. Wybudowany został parking, a chodniki wyłożono kostką brukową. Wykonano także ozdobne ogrodzenie.\nW 2004 r. gimnazjaliści z Olchowej rozpoczęli naukę w nowo wybudowanych Gimnazjum w Iwierzycach, a w kolejnym roku do szkoły zostało przenisione przedszkole. W tym celu dokonano adaptacji mieszkania nauczycielskiego na potrzeby najmłodszych. Urządzono kuchnię i jadalnię. W następnych latach wymieniono okna oraz drzwi zewnętrzne oraz założono wykładzinę sportową na sali gimnastycznej.\nW ciągu 50 lat istnienia obecnego budynku naszą szkołą kierowało:\nRoman Bem (1951-1964)\nKazimierz Sitek (1964-1972)\nZbigniew Święch (1972-1990)\nIrena Święch (1978)\nMieczysław Skiba (1990-1998)\nWitold Dybka (1998-2004)\nElżbieta Czapka (2004-2018)\nMałgorzata Pająk (od 2018)\nWśród pokoleń absolwentów są: inżynierowie, prawnicy, dziennikarze, naukowcy, przedsiebiorcy, a także wielu nauczycieli, z których czworo obecnie pracuje w szkole.\nInformacje dla rodziców uczniów\n"Pozostańcie wierni tradycji praojców naszych"


Przebudowa Dworca Swiebodzkiego - artykuły | Gazeta Wrocławska\nPRZEBUDOWA DWORCA SWIEBODZKIEGO\nKolejne pociągi wrócą na dolnośląskie tory. Oto lista połączeń 52\nTrzynaście połączeń, głównie do Wrocławia już niebawem wznowią linie Polregio.\n9 czerwca 2020, 18:14\nKoleje Dolnośląskie zdecydowały o przywróceniu od 1 czerwca kolejnych połączeń. Do rozkładów powrócą lub zostaną wydłużone 52 pociągi, których trasy zawieszono lub skrócono w związku z epidemią koronawirusa. Wykazy wszystkich przywracanych od poniedziałku połączeń prezentujemy w załączonej galerii.\n28 maja 2020, 19:03\nCo z nowymi pociągami dla Kolei Dolnośląskich? Jest decyzja\nPo kwietniowym unieważnieniu przetargu, spółka ogłosiła dwa kolejne postępowania. Na początek chce kupić cztery składy.\n7 maja 2020, 13:58\nKoleje Dolnośląskie: Rekordy w liczbie pasażerów i kiepskie widoki na nowe pociągi 20\nW 2019 r. regionalny przewoźnik przewiózł 14,1 mln pasażerów po Dolnym Śląsku. To rekordowy wynik. O rok wcześniej podróżnych było o około 20 procent mniej. Jednak takie osiągnięcia to też problemy: zwiększającą się liczba osób korzystających z pociągów sprawia, że konieczne są zakupy nowego taboru, a te przeciągają się.\n21 stycznia 2020, 18:52


Halo 22° i... 46° ? - Słońce - Forum Astronomiczne\nHalo 22° i... 46° ?\nPrzez miron, 14 Lipiec 2017 w Słońce\nPiękne dzisiaj halo miałem\nRobiąc zdjęcia nie zwróciłem uwagi, ale w domu na komputerze widzę drugie halo (?). 22° oczywiste, ale czy to drugie to 46°??\nNiestety nie miałem nic szerszego niż 24-105mm. To jest pełna klatka, 24mm. Nieco aparat obróciłem by dach z lewej strony nie wlazł mi w kadr. Za to pojawił się w nim pikujący drapieżnik\nWszystko wskazuje na to, że mam halo 46°\nZa Wikipedią: "Aby odróżnić halo 46° od łuków pobocznych, należy zwrócić uwagę na wysokość Słońca i zmieniające się kształty oraz orientacje łuków. Łuk poboczny górny zawsze dotyka łuku okołozenitalnego, zaś halo 46° jest od niego wyraźnie oddzielone dla Słońca położonego na wysokości poniżej 15° i powyżej 27°. Gdy Słońce znajduje się powyżej 32° nad horyzontem, łuk poboczny górny nie może powstać, więc obserwowany łuk to halo 46°."\nSłońce o 13.11 było 61° ponad horyzontem.\nNo nie wiem Mirek czy ten drugi okrąg to faktycznie halo. Jakoś tak bardziej wygląda mi to na jakieś odbicie w obiektywie. To kółko jest za bardzo "ostre" i przede wszystkim wąskie. Halo powinno być "rozmazane" porównywalnie tak jak wygląda ten mniejszy okrąg.\nNo liczę na dyskusję\nDodam, że na serii zdjęć jest to drugie "halo". Po około 30 minutach na kolejnej serii halo 22° było już dużo słabsze a po drugim śladu już nie było.\nJacek 2 556\nTrochę nie na temat, ale nie mogłem się powstrzymać.\n@miron nawet fotografując halo musisz złapać jakiś obiekt latający\nZresztą za sekundę miałbyś tranzyt.\n9 godzin temu, szdom1 napisał:\nTeż myślę, że to raczej nie jest halo. Widziałem kiedyś 46° halo, ale było co najmniej tak samo rozmyte jak to 22°. Zresztą wśród wielu zdjęć tego zjawiska nie mogę znaleźć ani jednego, na którym okrąg jest tak wąski i tak jednorodny...\n18 minut temu, pguzik napisał:\nKolor się zgadza, od wewnątrz jest czerwony a dalej żółty i zielony co dość dobrze widać na RAWie. Ale rzeczywiście jest bardzo wąski ten okrąg. No sam mam wątpliwości.\nPostaram się popytać jeszcze..\n5 minut temu, miron napisał:\nSpróbuj może zrobić zdjęcie Słońca w czasie gdy na niebie nie ma halo, tak aby było w środku kadru. Jeśli to był jakiś odblask, to być może znów się pojawi.\n35 minut temu, pguzik napisał:\nMiron to był odblask, bo tak jak koledzy piszą prawdziwe halo miało by rozmyte tło.\nNo i wszystko jasne. Zrobiłem dzisiaj foto Słońca na identycznych ustawieniach przy bezchmurnym niebie - odblask jest obecny.\nNo to polowanie na duze halo przed tobą.\nNa artefaktach powstających w obiektywach za bardzo się nie znam, ale ten pikujący drapieżnik wygląda mi bardziej na pikującego gołębia\nServer Load: 7,68 7,81 7,97


W Internecie jest niesłychanie wiele : Serwis internetowy\nW Internecie jest niesłychanie wiele serwisów. Jedne są kapitalne, inne przeciętne, a inne zaś kiepskie. Należy w takim razie usilnie starać się, aby po prostu wchodzić możliwie jak najczęściej na takie witryny internetowe, które są ciekawe. I z tej przyczyny założyliśmy katalog stron! Masz możliwość dzięki właśnie naszemu katalogowi zajrzeć na sporo interesujących witryn – to pewne w 100%. A na dodatek można dodawać na katalog interesujące strony, których nie ma jeszcze w spisie. Bardzo serdecznie zapraszamy spragnionych porządnych stron do wejścia na stronę.\nsłowa kluczowe: Noclegi, Podróże, Hobby, Hobby.


Zign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654 - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Botki › Zign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654\nZign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654\nTe Zign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654 były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Męskie botki Zign są tym, co wszyscy gentlemani powinni posiadać w swojej szafce. Doskonale spiszą się w trakcie pory jesiennej czy wiosną, ochraniają stopy przed dokuczliwymi temperaturami szalejącymi na zewnątrz, a na dodatek wyśmienicie się.. więcej »\nTe Zign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654 były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Męskie botki Zign są tym, co wszyscy gentlemani powinni posiadać w swojej szafce. Doskonale spiszą się w trakcie pory jesiennej czy wiosną, ochraniają stopy przed dokuczliwymi temperaturami szalejącymi na zewnątrz, a na dodatek wyśmienicie się prezentują. Dzięki atrakcyjnemu fasonowi oraz ich różnorakości każdy dżentelmen dobierze obuwie Zign pasujące do swojego stylu, tym samym zachęcamy do przejrzenia dostępnych modeli butów od tego producenta. W naszej ofercie umieściliśmy:\nZign Botki sznurowane black, materiał zewnętrzny: welur, materiał wewnętrzny: połączenie skóry i ocieplenia z materiału, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: welur, nosek buta: okrągły, wyściółka: skóra, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: połączenie skóry i ocieplenia z materiału, zapięcie: sznurowanie, materiał: welur.\nPrezentowane przez nas botki męskie odznaczają się rewelacyjną trwałością, jaką osiągnięto dzięki wykorzystaniu wysokiej klasy tworzyw do ich produkcji. Jeśli wciąż nie posiadasz w swej garderobie botki męskie lub buty Zign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654 nie spełniają Twoich oczekiwań - zobacz nasze inne oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Zign Botki sznurowane black czarny 63-4054788881654


Nowy dworzec autobusowy w Kolnie. Kiedy skorzystają z niego pierwsi pasażerowie? [FOTO] » Portal Informacyjny Radia Nadzieja [wZasięgu.pl]\nwZasięgu.plInformacje KolnoNowy dworzec autobusowy w Kolnie. Kiedy skorzystają z niego pierwsi pasażerowie? [FOTO]\nAndrzej Duda, burmistrz Kolna, burmistrz Kolna Andrzej Duda, dworzec autobusowy Kolno, galeria handlowa Kolno, Kolno, pilne\nRuszyła budowa nowego dworca autobusowego w Kolnie. Prywatny inwestor wyburzy stary i wybuduje nowy kompleks dworcowy. Pod koniec przyszłego roku mają być gotowe cztery stanowiska dla autobusów PKS, poczekalnia, toalety oraz kasy biletowe. Na terenie przekazanym wykonawcy powstanie też galeria handlowa.\nMy sprawdziliśmy, co mieszkańcy Kolna sądzą na temat nowo powstającej inwestycji:\nW związku z trwającymi pracami obecny dworzec PKS przeniesiony został na ulicę Sienkiewicza. Powoduje to pewien paraliż komunikacyjny i przede wszystkim utrudnienia dla pasażerów.\nNiemniej jednak, dworzec aż prosił się o remont. Nie bez znaczenia pozostawała estetyka budynku. Dotychczasowy budynek nie zachęcał do podróżowania. Obiekt był bardzo zaniedbany. Kolejna istotna kwestia, to bezpieczeństwo podróżujących.\nDworzec został sprzedany w przetargu. Jak udało nam się ustalić, nabywca zapłacił za nieruchomość około 1 mln 700 tysięcy złotych.\n– Żałujemy, że nie mogliśmy kupić tego placu, bo w pewnym momencie nawet starosta powiatu kolneńskiego (Stanisław Wiszowaty przyp. red.) chciał w pięćdziesięciu procentach dołożyć się do jego zakupu (…) nie było dobrej woli ze strony ówczesnych władz spółki PKS w Łomży – tłumaczy Andrzej Duda, burmistrz Kolna. – Spółka ogłosiła przetarg; były zapisy o wyłączności przez pięć lat możliwości korzystania z dworca, który miał też na swoim placu usadowić nabywca. W związku z tym, to jakby przez pięć lat wykluczało możliwość udostępniania dworca dla innych przewoźników – wyjaśnia burmistrz Kolna. Po długich negocjacjach udało się osiągnąć kompromis. – Zgodnie z zapisami dworzec ma zostać przekazany dla miasta. Miasto ma pełne zabezpieczenia hipoteczne, gdyby coś nie wyszło dla inwestora. Możemy być pewni, że interesy miasta są bardzo dobrze zabezpieczone – uzupełnia Andrzej Duda.\nPlanowo nowy dworzec ma być gotowy do końca października 2018 roku.\nGość dnia: Andrzej Duda, burmistrz Kolna\nGD: Andrzej Duda – Kolno stawia na rozwój


„SE”: Jarosława Kaczyńskiego czeka druga operacja\nJarosław Kaczyński przeszedł niedawno operację wszczepienia endoprotezy stawu kolanowego. Jak podaje „Super Express”, teraz prezesa PiS czeka kolejny zabieg.\nPrezes PiS Jarosław Kaczyński /Maciej Witkowski /Reporter\nPo tym, jak prezes PiS przeszedł operację wszczepienia endoprotezy stawu kolanowego, czeka go druga operacja, tym razem drugiego kolana. Jak ustalił „Super Express”, kolejny zabieg ma odbyć się po majowych wyborach prezydenckich.\nJarosław Kaczyński wyszedł już ze szpitala w Otwocku. Tylko w ten weekend odwiedzili go m.in. minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak oraz kuzyn szefa PiS, Jan Maria Tomaszewski.\nO swoich operacjach Jarosław Kaczyński opowiadał wcześniej w „Super Expressie”. „Muszę, niestety, to przeprowadzić. Po najbliższych wyborach przejdę operację wszczepienia endoprotezy stawu kolanowego w jednej nodze. Później mniej więcej rok przerwy i kolejna operacja, tym razem druga noga, która jest na szczęście w znacznie lepszym stanie” – opowiadał.\nPrezes będzie się teraz poruszał o dwóch kulach. „(…) Co jest dość męczące, już to przechodziłem. Nie da się wtedy normalnie funkcjonować. Ale jak z biegiem czasu zacznę chodzić o jednej kuli, to będzie mi łatwiej się już poruszać” – mówił gazecie Kaczyński.


Producent toreb bawełnianych. Torby bawełniane hurt\nJako pierwszy w Polsce producent toreb bawełnianych działamy już od końca lat 90. Przez wszystkie lata naszej działalności przyświecała nam idea tworzenia ekologicznych toreb, które będą łączyć ze sobą funkcjonalność, wygodę oraz wysoką jakość wykonania. Wszystkie nasze torby bawełniane produkujemy w Polsce, wykorzystując do tego bawełnę najwyższej jakości - w 100% naturalną oraz barwioną. W ten sposób otrzymujemy produkt, który jest nie tylko ekologiczny, ale również niezwykle wytrzymały, dzięki czemu doskonale sprawdza się w codziennym użytkowaniu. Torba bawełniana na ramię to must-have podczas każdych zakupów, wyjścia na plażę czy do pracy.\nHurtownia toreb bawełnianych - nasza oferta\nNasza hurtownia toreb bawełnianych oferuje Państwu kilkanaście rodzajów produkowanych przez nas ekologicznych toreb bawełnianych, przeznaczonych do różnego zastosowania - to torby reklamowe, torby na zakupy, torby plażowe czy torby na butelki. Oferujemy pięć standardowych modeli toreb materiałowych do wyboru oraz możliwość przygotowania torby według indywidualnego projektu, aby torby bawełniane ekologiczne jeszcze lepiej odpowiadały naszym potrzebom. Jeśli są Państwo zainteresowani innymi modelami toreb, zapraszamy do zapoznania się z naszym katalogiem.\nNasi Klienci zawsze mogą liczyć na pomoc w doborze odpowiedniej gramatury, rodzaju materiału oraz wielkości torby bawełnianej.\nEko torby bawełniane, dzięki możliwości druku i haftu, świetnie nadają się jako reklama każdej firmy. Stwórz z nami bawełniane torby z logo lub hasłem i przyciągnij do siebie kolejnych klientów.\nNasza hurtownia toreb bawełnianych ma w swojej ofercie wyjątkowe torby bawełniane, idealne na plażę podczas sezonu letniego. Ekologiczna torba bawełniana ze sznurkiem to pomysłowy sposób na wyjątkową reklamę. Doradzimy Ci w wyborze tkaniny, wykończenia i kształtu, aby gadżet spełniał wszystkie oczekiwania.\nTorby ekologiczne bawełniane na zakupy to w dzisiejszych czasach prawdziwy must-have. Obszerne, z dnem i bokami spokojnie pomieszczą wiele produktów. Dodaj własny nadruk i spraw, że Twoja bawełniana torba na ramię stanie się nieodzownym elementem każdego wyjścia na zakupy.\nBAWEŁNIANE TORBY KONFERENCYJNE\nA może interesują Cię eko torby bawełniane przygotowane specjalnie na Twoją konferencję, event bądź targi branżowe? Producent toreb bawełnianych Natura zadba o to, aby Twoją firmę wyróżniała wyjątkowa torba, która zostanie potem świetnym nośnikiem reklamowym!\nBAWEŁNIANE TORBY NA BUTELKI\nProponujemy kolejny pomysł na torby bawełniane - producent Natura oferuje wyjątkowe torby na butelki. To eleganckie opakowanie na napoje będzie świetnym urozmaiceniem, a nasi klienci z pewnością wiele razy będą korzystać z tego wytrzymałego gadżetu.\nProducent toreb bawełnianych - przykładowe realizacje\nW naszej ofercie mamy zarówno torby bawełniane bez nadruku (hurt), jak i personalizowane projekty, które odpowiadają na potrzeby naszych Klientów. Produkowane przez nas eko torby bawełniane świetnie odnajdują się w różnych sytuacjach - sprawdzają się jako gadżety reklamowe i konferencyjne, pójdziemy z nimi zarówno do sklepu, jak i na plażę.\nZainspiruj się naszymi projektami i współpracami - może któraś z realizacji wyjątkowo przypadła Ci do gustu?


Sprzedam dom : Orzesze Zgoń , 157 m2, 490000 PLN, 4 pokoje - Domiporta.pl\nDom 156,61m2, 4 pokoje Orzesze, Zgoń\n3 128,79 zł/m2 490 000 zł\nDom na sprzedaż Orzesze, Zgoń - 156,61m2\nLokalizacja Orzesze, Zgoń\nCena za m2 3 128,79 zł/m2\nPowierzchnia całkowita156,61 m2\nPowierzchnia działki756 m2\nNa sprzedaż przestronny, piętrowy dom w zabudowie bliźniaczej wraz z działką w spokojnej i rekreacyjnej dzielnicy. LOKALIZACJA: Dom położony w Orzeszu przy ulicy Pogodnej. Umiejscowienie w bliskim sąsiedztwie Lasu Kobiórskiego. Wygodny dojazd do drogi 81 Żory - Mikołów - Katowice czy drogi S1 Bielsko Biała - Tychy - Katowice. Do Katowic mamy ok.30 minut samochodem, do Tychów i Mikołowa ok.15 minut. DOM: Dom w stanie surowym zamkniętym z 2020 roku w zabudowie bliźniaczej. Powierzchnia budynku 156,61m2, powierzchnia użytkowa 115,48m2. Położony na działce o powierzchni 756m2 z ogrodzeniem z 3 stron. Na parterze duży salon z wyjściem na ogród, kuchnia, łazienka i wiatrołap. Na piętrze 3 pokoje, łazienka, garderoba i pomieszczenie gospodarcze. Okna od strony południowej, wschodniej i zachodniej. Dom wykonany z nowoczesnych materiałów i systemów. Konstrukcja murowana systemowa, pokrycie dachówką ceramiczną z uchwytami do instalacji paneli fotowoltaicznych, okna PCV 3-szybowe. Garaż z pomieszczeniem gospodarczym o powierzchni 32,29m2. Możliwość parkowania dwóch samochodów. Doprowadzona instalacja elektryczna, wodna oraz kanalizacyjna zewnętrzna Wybrukowany podjazd do budynku i garażu. Balkon na piętrze. Możliwość zakupu domu w stanie deweloperskim w cenie 640 000 PLN. CENA: 490 000 PLN - stan obecny (zamknięty surowy) - do negocjacji Zapraszam do obejrzenia nieruchomości. KONTAKT DO AGENTA: Michał Martosz 796pokaż telefon m.martosskontaktuj się ___________ Szczegółowe informacje dotyczące oferty oraz nieruchomości niepublikowane na portalach internetowych znajdą Państwo na stronie: www.estatestreet.pl Oferujemy również bezpłatną usługę doradztwa kredytowego pozwalającą na uzyskanie kredytu hipotecznego na preferencyjnych warunkach. Zapraszam do kontaktu przez formularz dostępny na stronie internetowej. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: 338/5638/ODS\n3819 m2 4 236 zł/m2\ndom na sprzedaż 3819m2\nAtrakcyjna rezydencja w pobliżu lasu z rozpoczętą inwestycją,domem o powierzchni 222.3m2 w stanie surowym, zamkniętym ,przyłącz...\ndom Orzesze, Zgoń\n145 m2 0,0800 ha 4 2 586 zł/m2\nDOM WOLNOSTOJĄCY PIĘTROWY Z UŻYTKOWYM PODDASZEM STAN SUROWY ZAMKNIĘTY ORZESZE 375.000 ZŁ Z przyjemnością przeds...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Orzesze, Zgoń Powierzchnia: 156,61 m2 Cena: 490 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 338/5638/ODS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Orzesze, Zgoń Powierzchnia: 156,61 m2 Cena: 490 000 PLN Proszę o kontakt


Do czego służy komarom nasza krew? - Trójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 20.08.2020 07:20\nZdjęcie ilustracyjneFoto: shutterstock.com/frank60\n01:58 2020_08_20 07_16_01_PR3_Pytania_z_kosmosu.mp3 Dlaczego komary wysysają naszą krew? Pytania z kosmosu/Trójka)\n– Komary płci męskiej nie potrzebują krwi, a żyją. Komarzyce też mogą żyć bez krwi, żywiąc się nektarem kwiatów. W nektarze jest cukier, czyli czysta forma energii i to w zupełności wystarcza im do życia – wyjaśnia naukowiec.\nDlaczego więc komarzyce nie poprzestaną na piciu nektaru i atakują nas – ludzi? – Nektar jest źródłem jedynie cukru. Nie tylko ludzie, ale i inne zwierzęta do funkcjonowania, różnych czynności fizjologicznych i nie tylko, potrzebują innych związków, np. białek – mówi dr Rożek.\nZdjęcie ilustracyjne Foto: Francisco Cano Carmona\n– Komarzyca świetnie sobie radzi bez naszej krwi, ale bez niej nie jest w stanie złożyć jajek. By to zrobić, potrzebuje białka, a jego źródłem jest nasza krew – tłumaczy.\n– Gdyby nagle komary znalazły się w miejscu, w którym nie mają źródła białka, nie powstałoby kolejne pokolenie – podsumowuje dziennikarz naukowy Trójki.\nKosmiczna krew/Nauka. To Lubię\nZobacz więcej na temat: Trójka Tomasz Rożek ciekawostki Marcin Pośpiech owady


Piotr Sikora | Mazowiecki Szlak Tradycji\nTel: (48) 675 30 79\nN 20.60445 E 51.30805\nPiotr Sikora to muzyczny samouk z Kuźnicy, wsi spod Przysuchy w regionie radomskim, który jest „mekką” mazowieckich muzyków ludowych i wielu samorodnych talentów. Nie bez przyczyny w niedalekim Szydłowcu siedzibę ma Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych. Trudno o dobre wyjaśnienie tego fenomenu. Piotr Sikora też nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, skąd w nim to zainteresowanie muzyką i skąd tylu muzykantów wokół. Mówi, że to muzykowanie „przyszło samo z siebie”, ponieważ nawet z jego rodziny nikt nigdy nie grał. Pierwsze skrzypce, będąc dwunastoletnim chłopcem, wyrysował sobie, a potem wystrugał ze zwykłej deski i dodał struny z drutu. „Brzdękałem na nich podczas pasienia gęsi” – mówi pan Piotr. Taka była przedwojenna rzeczywistość wiejskich dzieci.\nPierwszy prawdziwy instrument otrzymał od swojej mamy, która szybko dostrzegła jego muzyczny talent. Skrzypce należały do Mariana Balcerka - muzykanta z Janowa, ale „nie ma już po nich znaku”. Jak wspominał, na naukę w szkole muzycznej nie wystarczyło pieniędzy, więc podsłuchiwał starszych kolegów, między innymi Lucjana Kwietnia, czy Józefa Lewandowskiego i z determinacją ćwiczył. Poważne granie zaczynał na weselach i występując z różnymi muzykami, spośród których chętnie wspomina Andrzeja Fiurkiewicza, Jacka Bursę, Józefa Morawskiego i braci Wiórkiewiczów.\nPiotr Sikora wyspecjalizował się w skrzypcach, a wszystkie utwory gra zawsze ze słuchu. Opowiadał, że „kiedyś to muzyka była po domach. Wystarczyły skrzypce i bębenek, harmonia pojawiała się mało kiedy. I ludzie tańcowali”. Dziś sam czasami „chwyta za skrzypce i gra”, traktując to zwyczajnie i naturalnie. Najchętniej na zrobionych własnoręcznie, które „lubi bardziej”, ale posiada także „kupione, które głośniej grają do harmonii i dlatego się w nie zaopatrzył”. Na pytanie, dlaczego zaczął robić instrumenty strunowe i bębenki, odpowiada prosto: „z chęci”. Świetny skrzypek jest także cenionym rzemieślnikiem, wytwarzającym basy, skrzypce, bębenki, barabany. O ich jakości świadczy ich popularność, jak opowiadał, że „jedne basy jak zrobił, to aż na pożyczki chodzą”.\nZłożenie instrumentu to jednak żmudna, ręczna praca, której metodologię także wypracował samodzielnie. Jak barwnie opisuje: „najpierw trzeba kupione w tartaku i dobrze wysuszone drewno wyciąć na krajzedze. A dalej wszystko ręcznie. Najpierw trzeba obrysować ołówkiem kształt od formy. Na spód skrzypiec najlepsze jest drewno jaworowe. Piłką się wyrzyna i trzeba dłubać, nożykiem się struga, żeby jednakowa grubość była. A na boczki rżnie się drewno na paski. Te paski zaparza, zakłada na modele, aż wszystko zaschnie, wyjmuje się i jest kształt taki jak powinien być. Następnie skleja się ze sobą elementy i robi górę ze świerku i także skleja. Trzeba jeszcze dorobić gryf i smyczek z końskim włosiem. Wszystko na koniec się poleruje i jeśli ktoś sobie życzy, maluje. A bębenki małe lub takie większe, normalne - skóry z dzika, sarny, kozy lub cielaka się naciąga, a jeszcze pałeczka z jesionu, którą trzeba również owinąć skórą”. Wszelkie instrumenty wykonuje w swojej pracowni, w której posiada cały zestaw niezbędnych do tego narzędzi.\nPiotr Sikora sygnuje imieniem, nazwiskiem oraz datą (dyskretnie i we wnętrzu) każdy ze stworzonych przez siebie instrumentów. W zbiorach Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu znajdują się obecnie bębenek i baraban jego autorstwa. Zbudował także ośmiostrunową mandolinę. Zamówienia na instrumenty otrzymuje poprzez Internet i bezpośrednio, jak podczas corocznego Targowiska Instrumentów, odbywającego się w ramach Festiwalu Wszystkie Mazurki Świata. Przyjmuje zamówienia również u siebie w Kuźnicy, dokąd czasami trafiają młodzi muzycy i jak opowiada: „kiedyś jak przyjechali, ale nie pamięta kto, to jedni grali, a inni tańczyli na klepisku w stodole i było trochę jak kiedyś”.\nW 2012 roku praktykował w jego warsztacie uczeń ze Szkoły Mistrzów Budowy Ludowych Instrumentów Muzycznych (program Instytutu Muzyki i Tańca). W roku 2016 Piotr Sikora otrzymał za swój bębenek obręczowy wyróżnienie w V Ogólnopolskim Konkursie na Budowę Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, w kategorii „ludowe instrumenty muzyczne”. Uznanie zdobywał także jako muzykant, grając na bębenku ze Stanisławem Lewandowskim z Brogowej, podczas Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu nad Wisłą czy w Konkursie Kapel i Śpiewaków Ludowych Regionów Nadwiślańskich „Powiślaki” (2015), gdzie wraz z Katarzyną Zedel i Joanną Sternik zdobył III miejsce w kategorii kapel ludowych. Piotr Sikora nadal lubi grać na swoich skrzypkach, lubi też słuchać i jak mówi: „takie ludowe, jak w radiu zagrają, to bardzo raduje”. Jak tylko otrzyma zamówienie, dłubie jeszcze jakieś skrzypce czy zrobi bębenek. W swoim życiu imał się różnych profesji: pracował jako piekarz, robotnik leśny, formierz w odlewni w Przysusze, stolarz, ale wybrał muzykowanie. Podobnie pozostał wierny Kuźnicy, swojemu miejscu urodzenia i zagrodzie ze stuletnimi dębami, gdzie żyli jego dziadkowe i rodzice.


Włamywacze schwytani w policyjnym pościgu - Informacje - Życie Podkarpackie - informacje z regionu Przemyśla, Jarosławia, Lubaczowa, Przeworska\nWłamywacze schwytani w policyjnym pościgu\nTrzech mężczyzn w wieku 24-28 lat włamało się w piątek, 8 lipca, w nocy do sklepu spożywczego w Godowej. Na widok policyjnego radiowozu porzucili towar i ukryli się w zaroślach. Nie poddali się jednak zbyt łatwo. Uciekając uszkodzili dwa policyjne radiowozy.\n- W piątek około godz. 2 w nocy, dyżurny strzyżowskiej komendy przekazał patrolom informację, że w sklepie spożywczym w Godowej mogło dojść do włamania. Funkcjonariusze szybko udali się na miejsce, gdzie zastali wyważone drzwi do sklepu oraz porzucony towar. Policjanci sprawdzili teren wokół sklepu oraz drogi dojazdowe. Wjeżdżając w drogę polną, w zaroślach zauważyli peugeota. Gdy funkcjonariusze podchodzili do samochodu, kierujący ruszył i próbował uderzyć w policjantów. Funkcjonariusze ruszyli w pościg za peugeotem, jednocześnie informując inne patrole o kierunku, w którym jedzie ścigany pojazd – informuje KPP w Strzyżowie.\nNadjeżdżający patrol zablokował uciekinierom drogę. Oni jednak nie zatrzymali się. Uderzyli w radiowóz i odjechali w kierunku Strzyżowa. Próbowali zepchnąć radiowóz z jezdni, stwarzając zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Zatrzymali się w Zaborowie, po uderzeniu w kolejny radiowóz. Wybiegli z samochodu, uciekając pieszo. Funkcjonariuszom udało się ich zatrzymać po kilkuminutowym pościgu. Kierujący peugeotem, 24 letni mężczyzna, miał w organizmie ponad promil alkoholu oraz sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. 28-letni pasażer miał we krwi ponad 2 promile alkoholu. Posiadali także dopalacze. Trafili do policyjnego aresztu.\nPoranna burza nad Podkarpaciem [WIDEO]\nPiękna i mroczna poranna burza, potężna chmura szelfowa uchwycone wczoraj rano, 9 ...\nZderzenie 4 pojazdów w Tylawie [ZDJĘCIA]\nWypadek, w którym uczestniczyły 2 ciężarówki i 2 samochody osobowe, był przyczy ...


Filharmonia w Słupsku ma nowego dyrektora. Zapowiadają się zmiany?\nSłupska filharmonia zyskała nowego dyrektora Fot. Radio Gdańsk / Paweł Drożdż\nNowym dyrektorem Filharmonii Sinfonia Baltica w Słupsku został polski dyrygent boliwijskiego pochodzenia - Ruben Silva. Zastąpił na stanowisku Bohdana Jarmołowicza, który po 30-latach pracy, żegna się ze słupską filharmonią.\nMaestro Ruben Silva w przeszłości był dyrektorem artystycznym Opery Wrocławskiej, Krakowskiej i Warszawskiej Filharmonii Młodzieżowej. Dwukrotnie kierował filharmonią w Koszalinie. W Słupsku chce postawić na nowe formy muzyczne.\nNOWE FORMY I DUŻE KONCERTY\n- Najpierw muszę zobaczyć, jaki był dotychczasowy kierunek. Z tego co pamiętam, był bardziej jazzowy, rozrywkowy i trochę klasyki. Ja chciałbym, zwłaszcza, że muzycy bardzo marzą o tym, żeby grać utwory największych kompozytorów świata. Na pewno będziemy to robić - zapewniał Ruben Silva.\nNowy dyrektor Sinfonia Baltica podkreślał, że zależy mu także na koncertach muzyki poważnej, oratoryjnej i operowej. Chciałby postawić na koncerty poza budynkiem filharmonii, m.in. w Dolinie Charlotty. - Możemy zrobić wielki spektakl operowy, zapraszać najlepszych solistów - dodawał Silva.\nKontrakt z nowym dyrektorem Filharmonii Sinfonia Baltica w Słupsku podpisano na 3,5 roku.