Zwykłe Życie by Zwykłe Życie - issuu\n№0 / maj 2012\nwww.zwyklezycie.plZwykłe Życie3Spis Treści4\tDzień dobry6\tPiknik\tMiejsca, Rzeczy10\tWarszawa w końcu kocha Wisłę Miejsca12\tTam po prostu wypadało bywać\tMiejsca18\tDancing w Bibliotece\tMiejsca22\tCzas na Szare Myszy\tLudzie, Rzeczy28\tZrób sobie zagłówek\tRzeczy30\tKto dziś szczotkuje kapelusze?\tLudzie, Miejsca, Rzeczy36\tTa rzecz ma 3 miliony lat\tRzeczy44\tDobierańce zaplatańce precle\tRzeczy50\tBermuda, Bahama come on pretty mama\tLudzie, Rzeczy58\tWild Wild East\tLudzie, Miejsca62\tGłuchy telefon\tLudzie, Miejsca68\tFrytki z Okienka\tLudzie, Miejsca74\tDzika chrupiąca swoboda\tLudzie, Miejsca, Rzeczy76\tŁawica ryb\tRzeczy78\tMięso i cebula\tLudzie, Rzeczy82\tTężyzna fizyczna rzecz święta\tRzeczy84\tZwykłe życie w Polsce Ludowej\tRzeczy86\tŻycie w nawiasie\tRzeczy88\tJazzpospolita\tLudzie, Rzeczy90\tTęsknica to choroba przewlekła\tRzeczy92\tCo oglądasz, żeby zachciało ci się chcieć?\tLudzie94\tGumowe ucho96\tPółka z książkami\tLudzie, Rzeczyredakcja:\nAgata Napiórska i Marta Mach\nilustracja na dzień dobry:\nOla niepsuj / illo.pl\nprzy tym numerze\nRobert Baka, Michał Bielecki, Dorota Boruń,\nKuba Dąbrowski, Ewa Dyszlewicz, Agata Juretko,\nAleksandra Kozak, Agnieszka Kozik, Monika Kucel, Basia\nKuligowska, Marta Kulmińska, Weronika Libiszowska,\nŁukasz Lubiatowski, Sławek Makaruk, Masha, Kuba\nMiłkowski, Tomek Minkiewicz, Dawid Misiorny,\nOla Niepsuj, Emilia Noceń, Agnieszka Pawłowska,\nŁukasz Pik, Isabela Polarny, Joanna Sabat, Joanna\nSkrzypczak, Michał szymański, Anula Ryska\n– wszystkim serdecznie dziękujemy\nRedakcja nie zwraca nie zamówionych materiałów\noraz zastrzega sobie prawo do skrótów i redakcyjnego\nopracowania tekstów przyjętych do publikacji.\nRedakcja nie odpowiada za treść materiałów\nw w w. z w y k l e z y c i e . b l o g s p o t.c o m\nw w w.facebook.com/z w ykle.z yciewww.zwyklezycie.pl4Dzień dobryZwykłe ŻycieZ ogromną satysfakcją oddajemy Wam zerowy numer czasopisma\nZwykłe Życie. Część z Was zna bloga, od którego wszystko się zaczęło;\nczęść będzie miała okazję dopiero go poznać. Od dwóch lat opisujemy Wam naszą wizję zwykłego życia: ciekawych ludzi, zapomniane\nmiejsca, piękne rzeczy. Od dawna marzyłyśmy o wspólnej publikacji,\nbo dobrze nam się razem pracuje i obserwuje świat. Dzięki Olkowi\nModzelewskiemu, który wykonał projekt magazynu i mnóstwu\nosób, które uwierzyły w pomysł, możemy dziś podzielić się z Wami\nrealizacją naszego wspólnego marzenia.\nOla Niepsuj narysowała dla nas odciski palców, które sprzedają\nw swoich kramach mydło i powidło. To idealny początek i puenta\nidei Zwykłego Życia. Chcemy przedstawiać Wam ludzi, którzy mają\nnietuzinkowe pomysły, którzy swoje pasje przekuli w pomysł na\nżycie, którzy lubią to, co robią.\nWracamy do wielogodzinnego gotowania w gronie przyjaciół,\nhodowania kwiatów i szperania w rodzinnych archiwach. Marta\nKulmińska z przyjaciółmi ugotowała dla nas mięso i cebulę według\nprzepisów, które mają dla niej wyjątkowe znaczenie. Zuzia i Zbyszek—\nwłaściciele Okienka, opowiadają o frytkowym sukcesie, w który\nwielu początkowo powątpiewało. Sławek Makaruk przywołuje swoje\nmorskie przygody i opowiada, jak smakuje kokosowa palma, a my\nprzeszukujemy kuchenne szafki i odkrywamy mnogość kokosowych\nWierzymy w rzemiosło. To stare, które ku naszemu przerażeniu, może niebawem wyginąć i to nowe - powstające obok starych\nzakładów pracownie projektantów tworzących solidne meble i ładne\nprzedmioty. Odkrywamy dla Was pracownię szczotkarską pana\nBarylińskiego i przedstawiamy Natalię Całus, twórczynię marki Szare\nMyszy. Oboje wierzą, że jak coś się zepsuje, należy to naprawić, a nie\nwyrzucać. Porządny przedmiot może przecież służyć latami. Weronika\nLibiszowska proponuje recyklingowe „zrób to sam” - ze starych\ndrzwi skonstruowała piękny zagłówek. Chcemy zwrócić uwagę na\nmiejsca, które łatwo przeoczyć, jak Bilard przy Rakowieckiej, gdzie\nzawędrowała Agnieszka Pawłowska czy wreszcie ukryte w grudziądzkich lasach jedno z największych w naszej części Europy miasteczko\nwesternowe Kansas City, gdzie obok Lucky Luke’a spotkać można\ndinozaury. Dowiadujemy się, że ludzie urodzeni w latach 90 XX wieku\nnadal wolą książki od czytników i recenzujemy to, co same lubimy\nczytać, słuchać i oglądać. Moda, którą prezentujemy to rzeczy od\npodstaw zaprojektowane przez początkującą krawcową — Joannę\nSkrzypczak oraz te wynalezione w małym sklepiku w Bergamo przez\nMonikę Kucel. Przywołujemy zabawy z dzieciństwa — głuchy telefon,\nhula hoop oraz fryzury zainspirowane podwórkiem.\nNadal podsłuchujemy, tym razem na basenie — Tomek Minkiewicz, autor przygód superbohatera Wilqa z Opola — zilustrował dla\nnas historię z Gumowego Ucha. Podczas gorączki związanej z Euro\ni gdy budują się kolejne stadiony, my powracamy do miejsca, które\njuż nie istnieje — na dawne baseny Legii, tam\nmisę basenu czyściły karasie i złote rybki.\nMamy nadzieję, że też lubicie Zwykłe Życie.\nAgata Napiórska i Marta MachZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy56LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieMiejscaRzeczy7Piknikzdjęcia:\nMarta MachLato i spędzanie\nczasu na świeżym\nKiedy morze, góry\ni Mazury są za daleko, trzeba ratować\nsię parkiem.Warszawskie parki\nusłane są kocami\ni ręcznikami, na\npromieni słonecznych mieszkańcy\nmiasta wygrzewają swoje ciała. Czas\nna piknik! Wino\nmusujące w plastikowych kubkach, kanapki, owoce\noraz — obowiązkowo — jajka na twardo i pomidory.\nZamiast leżenia i jedzenia proponujemy aktywniejsze\nspędzanie czasu. Kalambury w Skaryszaku, famous\npeople w Parku Praskim albo państwa, miasta na Polu\nMokotowskim.8MiejscaRzeczyZwykłe Życie10Zwykłe ŻycieMiejscaWarszawa w końcu\nTek s t:\nmiasto cypelPomysł na Czerniaków\nPomysłodawcami nowego kompleksu na Czerniakowie są Andrzej Hunzvi\ni Maciek Żakowski. Wspólnie z pracownią\nWWAA stworzyli koncepcję Miasta Cypel.\n„Wychowałem się na Czerniakowie. Tym\nbardziej cieszę się, że w tym od lat zapomnianym, a bliskim mi zakątku Warszawy powstanie nowe centrum kultury\ni rekreacji” — mówi Maciej. „Mi też te\nrejony kojarzą się z dzieciństwem. Trasa\nŁazienkowska to moja wieloletnia trasa\nz domu do szkoły” — dopowiada Andrzej.\nDokładnie rok temu stworzył na barce\nzacumowanej przy cyplu letnią kawiarnio-świetlicę. Przesiadując w niej, nabrał\npewności, że do tego zakątka stolicy trzeba zaprosić warszawiaków z ciekawymi\npropozycjami spędzania wakacyjnych\ndni i wieczorów. Wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, pojawiły się\n„Moniki”, czyli Monika Krycka i Monika\nNacel z propozycją zagospodarowania\nterenu. Wraz z Krzyśkiem Stelmachem\nrozpoczęli ciężką pracę, która zaowocowała tego lata.\nWyzwaniem było zaprojektowanie\nzupełnie nowej dzielnicy — w której ludzie\nśpią, jedzą, uprawiają sporty, bawią się\n— tak, by jednocześnie zachować umiar\nw ingerencji w lokalną przyrodę. Architekci zaprojektowali delikatne struktury\nna styku natury i miasta, które wchodzą w interakcje z wiatrem, słońcem\ni wodą. Pod wpływem inspiracji kontekstem powstała idea przewodnia — „Duch\nWisły”, którego obecność odczuwa się na\nCyplu Czerniakowskim. Tego lata jednemu z najbardziej magicznych zakątkówCzym byłby Londyn bez Tamizy albo Paryż bez Sekwany? Czym byłaby Warszawa bez Wisły i nadwiślańskich świtów? Warszawa kocha Wisłę i znów\nzaczęła się nią opiekować. Jeszcze kilka lat temu na\nobu brzegach rzeki było pusto i cicho, nawet podczas\nupalnych letnich miesięcy. Starsi warszawiacy mogli\njedynie z żalem powspominać minione dekady, kiedy\nnadwiślańskie plaże zapełniały się półnagimi ciałami,\na młodsi — porównać smutne nabrzeża Warszawy\nz zabawą choćby na Badeschiff w Berlinie. Od kilku\nletnich sezonów widać wyraźne zmiany. W ciepłe\ndni leżakuje się i grilluje na Kępie Potockiej. Bilety na\ntramwaje wodne trzeba kupować z dużym wyprzedzeniem. W nocy potańczyć można w Cudzie nad\nWisłą. Tylko Cypel Czerniakowski wciąż wydawał się\nzapomniany. Już nie.\nmiasta przywrócono właściwe miejsce\nna mapie stolicy, szanując jednocześnie\njego odrębny względem miasta charakter\ni niesamowitą historię. Od połowy maja\ndo końca września będzie przestrzenią\nkulturalną i muzyczną. Bo okazuje się,\nże nie trzeba jechać na Mazury ani nad\nmorze magiczny las i plażę mamy wszyscy\nw zasięgu spaceru albo krótkiej przejażdżki\nautobusowej. Wakacje mamy pod ręką.\nSwoje miejsce znajdą tu bary, gastronomia, miasteczko kontenerowe, przestrzeń muzyczno-festiwalowa, kino pod\nchmurką, sklepy projektantów i galerie.\nW bezpośrednim sąsiedztwie Wisły zosta-nie stworzona plaża oraz boisko. Na plaży\nznajdzie się duża scena, która będzie\nrozstawiana na czas trwania koncertów\ni demontowana po ich zakończeniu. W pobliżu plaży oraz w strefach wypoczynkowych pojawi się struktura w formie instalacji z siatek. Rozdzielając strefy funkcjonalne poszczególnych przestrzeni, stanie\nsię również tłem dla działań użytkowników. Swoje miejsce znajdą tu rodziny\nz dziećmi, melomani, sportowcy i imprezowicze. Będzie można obejrzeć sztukę\nalbo zrobić zakupy — w sobotę 11 maja\nodbył się pierwszy z cyklu flea market.\nDobrze widzieć, jak warszawiacy spełniają swoje marzenia zaszczepione podczas\npodróży do innych krajów, zamiast jęczeć,\nże wszędzie dobrze, tylko nie u nas.Zwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczyBiegać, skakać, działać\nMam wrażenie, że Miasto Cypel będzie wakacyjną przestrzenią działania dla\nwarszawiaków, którzy w pozostałe pory roku od wielu lat prowadzą projekty\nw innych częściach miasta. Mateusz Ściechowski „Miesto” co około dwa tygodnie\nplanuje wydarzenie z pogranicza graffiti i sztuki konceptualnej lub użytkowej. „Jako\nkurator chcę sprawdzić w jaki sposób osoby wywodzące się ze środowiska graffiti są\nw stanie opowiedzieć o tym zjawisku, nie zapominając o kontekście miejsca w jakim\nsię znajdujemy. Nie chcę spłaszczyć tematu do poziomu »fajnych obrazów«. Potrzebuję emocji, problemów, zgrzytów, koneksji, wymiany myśli i efektów niekoniecznie\nmaterialnych” — mówi kurator. Nad programem muzyczno-kulturalnym Miasta Cypel\njuż pracują doświadczeni animatorzy stołecznego życia nocnego, między innymi twórcy\nPowiększenia, Placu Zabaw i Planu B czy kolektyw Club Collab. Jeden z kontenerów\nobejmie Katarzyna Wyrozębska — projektantka i właścielka butiku Love&Trade.\n„To będzie showroom z ubraniami Justin Iloveu i Mozcau, a także mini kawiarenką\nz oryginalnymi ciastami i marmoladami od The Blind Gardener. Będzie można u nas\npoczytać magazyny i powymieniać się nimi”. Nie myślcie jednak, że Miasto Cypel to\nhermetyczna klika starych wyjadaczy. Jak zapewniała Monika Krycka na konferencji prasowej, każdy, kto ma pomysł na ciekawe przedsięwzięcie jest przez twórców\ninicjatywy mile widziany.Zapowiada się piękne\nLato w Mieście Cypel1112LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieMiejsca13Tam po\nt ek s t:\n(z archiwum WWB)\nWarszawaObiekty sportowe Legii powstawały od końca lat dwudziestych\nXX wieku. Kompleks basenów,\notwarty 14 listopada 1928 r.,\nzyskał niesamowitą popularność\ni stał się miejscem spotkań przeróżnych postaci - ludzie interesu\nmieszali się tu z filmowcami, starsze panie w fantazyjnych czepkach spod prysznica z pięknymi,\nmłodymi dziewczętami, czekającymi na podryw.Kąpielisko na\nI, jak brzmiała\nrozbudowaną formę. Planowano wybudowanie pływalni sportowej, basenu\ndla niepływających, brodzika dla dzieci i budynków sanitarnych. Kompleks\nwodny miał łączyć się „z boiskami i plażami dla kąpieli powietrznych”.\nOstatecznie udało się zrealizować jedynie pływalnię i budynek szatni.\nBył to pierwszy basen pływacki w Warszawie, zaplanowany przez inż.\nWacława Paszkowskiego, następnie zmodyfikowany przez architektów\nRomualda Raksimowicza oraz Aleksandra Kodelskiego.\nDziesięciotorowa niecka basenu o wymiarach 25 x 50 m została\nwykonana z żelbetonu. Głębokość w płytkiej części wynosiła 125 cm, zaś\nw głębokiej — 450 cm. Wodę do basenu dostarczano z wodociągów miejskich\ni odprowadzano do kanalizacji. Co ciekawe, z góry założono, że w okresie\nzimowym woda z basenu nie będzie wypompowywana, co miało uchronić\nkonstrukcję przed szkodliwym wpływem niskich temperatur.14MiejscaŚcianom niecki na poziomie zamarzania wody nadano pochyły\nkształt, aby umożliwić podnoszenie się rozszerzającej swą objętość tafli lodu. Otynkowana niecka basenu w przyszłości miała\nzostać wyłożona płytkami porcelanowymi.\nZa utrzymanie wody w należytej czystości odpowiedzialne\nmiały być karasie i złote rybki.\nCharakterystyczny element założenia basenowego to oryginalnie zaprojektowana wieża do skoków. Postawiona na trzech\nsłupach, posiada platformy z trampolinami na poziomach 1 i 3 m\noraz platformy z odskoczniami nieruchomymi na wysokościach:\n5 m, 6,65 m, 8,35 m i 10 m. Wieżę zbudowano przy użyciu\nszybkowiążącego cementu glinowego – umożliwiło to ponoć\nwykonanie prób obciążeniowych konstrukcji już po upływie\n36 godzin od zakończenia betonowania.\nNaprzeciwko wieży powstał piętrowy, wykonany\nw konstrukcji żelazobetonowej budynek szatni, zburzony\nw 2011. Był przykładem jasnej, skromnej i funkcjonalnej architektury modernistycznej. We wnętrzu wydzielono pomieszczenia\nz natryskami, kasy, kabiny masażu i toalety. Na parterze przewidziano kabiny dla publiczności ze zbiorową szatnią, na piętrze\nzaś, szatnie klubowe, wyposażone w osobiste szafki na ubrania.\nDach budynku przystosowany został do pełnienia funkcji tarasu solarium. Mógł również działać jako dodatkowa widownia\nw czasie zawodów pływackich.\nPodczas II wojny światowej basen i budynek szatni zostały\npoważnie uszkodzone, jednak stosunkowo szybko udało się\nprzywrócić im dawną świetność. W połowie lat pięćdziesią-Zwykłe ŻycieZwykłe Życietych XX wieku rozpoczęto prace nad rozbudową\nkompleksu i zadecydowano o budowie tzw. niecki\n„festiwalowej”. Projektem zajął się zespół pracowni\n„Stadion” pod kierownictwem Jerzego Hryniewieckiego. Projekt i budowa przebiegały w ekspresowym tempie. Wraz z oddaniem do użytku Stadionu\nDziesięciolecia, gotowa była również druga niecka\nbasenu Legii o wymiarach 50x20 m. Charakteryzowała się lekko zaokrąglonymi dłuższymi bokami, które lepiej rozpraszały fale w basenie. Takie\nrozwiązanie sprzyjało między innymi rozgrywaniu\nmeczów piłki wodnej.\nW roku 1967 zachodnia ściana budynku szatni\nzostała ozdobiona abstrakcyjną mozaiką z płytek\nceramicznych i otoczaków autorstwa Hanny i Gabriela\nRechowiczów. Pojawił się również dodatkowy element\nkompozycyjny w postaci reklamy PZU.\nXX wieku rozbudowa terenów sportowych Legii była\ntematem kilku konkursów architektonicznych rozpisywanych przez wojsko i Stowarzyszenie Architektów\nRzeczypospolitej (SARP). Mimo ciekawych koncepcji\nna zagospodarowanie wolnych terenów przy ulicy\nŁazienkowskiej, nie udało się ich zrealizować.\nOstatecznie jedyną wcieloną w życie modyfikacją kompleksu było wzniesienie krytej hali\nz przylegającym do niej budynkiem socjalnousługowym. Mieściły się w nim między innymi szatnie\nzawodników, pokoje kierowników i trenerów, gabinet lekarski oraz kawiarnia i zaplecze techniczne.\nProjektantem obiektów był architekt płk. Władysław\nSkiba z Wojskowego Biura Studiów i Projektów\nLotniskowych w Warszawie.\nKompleks stał się kultowym miejscem spotkań,\njednym z ważniejszych punktów na mapie stolicy.\nPopularny felietonista motoryzacyjny, Jerzy Iwaszkiewicz pisał: „Kto w latach siedemdziesiątych miał\nw Warszawie Garbusa, ten miał wszystkie panienki\nz basenu Legii, a tam był przegląd najładniejszych".\nObiekt odwiedzało wielu znanych artystów. Na\nbasenach Legii pływanie trenowała Agnieszka Osiecka,\nktóra przypływała tu ze swojej Saskiej Kępy kajakiem. Anegdota głosi, że przy Łazienkowskiej Roman\nPolański wypatrzył młodą, piękną Jolantę Umecką,\nktóra zyskała popularność w filmie „Nóż w wodzie”.\nAmatorka towarzyszyła w nim Leonowi Niemczykowi\ni Zygmuntowi Malanowiczowi. Ponadto w jednym\nz odcinków serialu „07 zgłoś się” słynny porucznik\nSławomir Borewicz (Bronisław Cieślak) popisywał się\nsaltami z samego szczytu wieży, podrywając atrakcyjną stewardessę LOT-u.\nCo dziś pozostało z kąpielisk Legii? Do początku\nlat dziewięćdziesiątych XX wieku funkcjonowały jako\nskromny zespół pływalni krytej i sezonowego basenu\notwartego. Od tego czasu stopniowo traciły blask.\nZ całego założenia przetrwała jedynie wieża\nskoków. W swej modernistycznej formie, wyrwana z kontekstu i silnie kontrastująca z nowoczesną\nbryłą stadionu Legii, jest niczym pomnik — symbol\nwarszawskiego szyku, jego dawnego czaru.LudzieMiejscaRzeczy1516LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczyRzut techniczny pochodzi ze zbioru W.K.S.\n„Legia” Brygada Racjonalizatorska: „Opis\ntechniczny i obliczenia statyczne”; autor\nobliczeń: dr inż. Ryszard Skarżyński;\nWarszawa, styczeń 19691718MiejscaZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieMiejsca19Dancing\nw Bibliotecet ek s t:\nEwa DyszlewiczPodsłuchuję rozmowę w toalecie. W końcu przestaję się ukrywać, wychodzę i przed lustrem widzę\ndwie wystrojone panie. Obie eleganckie, nawet sexy.\nWysoki obcas, mini. Malują usta, pudrują policzki. Nie\nzwracają na mnie uwagi. Dyskutują dalej o tym, która\npoderwie dziś lepszego pana. Są po pięćdziesiątce.\nZastanawiam się czy dobrze trafiłam, bo przyszłam pograć w bilard. Idę więc na salę bilardową,\npodchodzę do baru, zamawiam piwo. Rozglądam\nsię, wszyscy piją wódkę, wszyscy wystrojeni. Nie jest\ndziś sylwester, o co więc chodzi? — zastanawiam się\ngłośno i zza baru dostaję odpowiedź — Na drugiej sali\njest dancing, prawdziwy dancing rodem z PRL-u.\nRestauracja „Biblioteka” przy Rakowieckiej to\nnietypowy klub bilardowy. Z tytułową biblioteką\nwspólne ma jedynie kilka regałów częściowo zapełnio-- Ale założyłaś dziś sukienkę!\nI te szpilki!\n- Opłacało się, nie widziałaś\njak na mnie patrzą.\n- Mój się na ciebie nie patrzy.\n- On jeszcze nie jest twój…nych książkami.\nsoboty i niedziele sala taneczna\nw klubie zamienia się w jedno z najbardziej imprezowych miejsc Warszawy.\nDancingi organizowane w „Bibliotece” to wieczorki taneczne dla samotnych serc.\nNa tańce przychodzą głównie samotni, ale nie\ntylko. Przychodzą też pary. Są takie, które się u nas\npoznały. Jedna para miała tu nawet swoje wesele.\nNadal u nas bywają — mówi kierowniczka klubu.\nNajwięcej jest samotnych kobiet. Jednak nie\nwszystkie przychodzą tylko na „łowy”, niektóre\nnie szukają partnera i przychodzą jedynie potańczyć.\nJaaaak one się poruszają, ja je podziwiam! Są dorosłe,20Miejscaniezależne i tak świetnie wyglądają. Lepiej niż artystki z teatru\nczy opery. Nieraz zakładają srebrne peruki i inne świecidełka.\nI tańczą całą noc, czasem kokietują. Po zachowaniu kobiety zawsze\nwiadomo, czy upatrzyła sobie kogoś na wieczór. Mowa ciała — to,\njak tańczy, jak zachęca. Poza tym my wszystko tutaj aranżujemy.\nTych, którzy kupili bilet na imprezę taneczną zapisujemy na listę,\npotem sprawdzamy ile jest kobiet, ilu mężczyzn, kogo znamy,\na kto jest nowy. Każdemu dobieramy odpowiednie towarzystwo\ndo stolika. A potem patrzymy, czy coś z tego będzie, czy nie. Do\ntego dobieramy muzykę. Zwykle gramy lata 80, czasem disco polo.\nRaz zaprosiliśmy pana z gitarą, ale to był totalny niewypał. Na\ntakiej imprezie potrzebne są hity. Wolnych piosenek jest znacznie\nmniej — goście wolą szybkie kawałki, te wolne ich krępują, kiedy\nsą bez pary. Chociaż jak leci taki George Michael, to jest dobry\nmoment na skojarzenie pana z panią.\nW restauracji odbywają się nie tylko wieczorki taneczne.\nMożna zorganizować tu wesele, chrzciny, jubileusz, a pewnie\ni stypę. Zaglądam do karty dań. Menu też jest jak w PRL-u,\nczyli to, co Polacy lubią najbardziej: śledź, tatar, ryba po grecku\ni dodatkowo ciekawostka — meduza na zamówienie (która\npozostaje tajemnicą lokalu).\nNie chcieliśmy być nowocześni. To miejsce ma charakter\nPRL-u i stawiamy na polskie smaki — mówi pani kierownik. Nie\nwszędzie musi być sushi — dodaje.\nTo prawda, sushi w menu nie znajdziemy, ale śledź po japońsku się zdarza. Zresztą o tym, że serwowane dania są dobre, przekonuje mnie fakt, że od siedemnastu lat ta sama grupa starszych\npanów przychodzi tu na obiady. Mają po osiemdziesiąt lat, są\neleganccy, wypachnieni. Obiad w „Bibliotece” jest sensem ich\ndnia. Siedzą, jedzą, grają w bilard. Ten klub traktują jak drugi\ndom i wcale nie dziwi mnie to, że znają w nim każdego.\nW tygodniu klient restauracji jest inny niż na wieczorkach\ntanecznych Zwykle są to goście starsi, którzy odwiedzają lokal\nprawie codziennie. To środowisko głównie policyjne i wojskowe. Może dlatego, jak mówi kierowniczka klubu, zawsze jest tu\nW PRL-u w budynku restauracji były kasyna milicyjne.\nWtedy w Warszawie istniało kilka dobrych dancingów: „Trójka”,\n„Adria”, „Mozaika” (funkcjonuje do dziś) czy „Pod krokodylem”.\nPo transformacji przestano organizować dancingi, a te wciąż były\nmodne. Brakowało miejsc, w których 40- i 50-latkowie mogliby\nsię pobawić. I tak najpierw powstał klub „Magnum”, którego\nnazwa wzięła się od rodzaju broni, a od 2004 r. jest „Biblioteka”.Zwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy2122LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieRzeczy23Czas na\nMyszyt ek s t:\nBasia KuligowskaMM: Szare Myszy to Natalia Całus?\nNC: Tak. Bardzo mocno utożsamiam się\nz moją działalnością projektowo-szwalniczą. Wszystkie produkty, które możecie\noglądać na stronie Szarych Myszy są moimi\nwytworami. Jedyny wyjątek stanowią\nelementy robione szydełkiem, takie jak\npledy i bawełniane koronki, które stworzyła specjalnie dla Szarych Myszy wspaniała\nludowa artystka Jolanta Podraza z Brzegu.Powstały z miłości do\ndzieci. A jednak odkryłam je w pokoju przyjaciółki, która dawno\nwyrosła z lalek. Piękna\nkapa i siedzisko, jak wiele produktów pracowni,\nz której pochodzą, zostały\nwykonane na specjalne\ndowiedzieć się, kto stoi\nza projektami. Idzie nowe\nw polskim wzornictwie dla\ndzieci. To „nowe” zwiastują Szare Myszy.MM: Opowiedz więcej o Myszach.\nNC: Szare Myszy to projekt, który ma\nza zadanie zmienić wizerunek polskich\nprzestrzeni zaprojektowanych dla dzieci.\nZaczynając od pokoi dziecięcych, kończąc\nna żłobkach czy przedszkolach, w których\ndziecko spędza prawie trzy czwarte swojego\nżycia. Miejsca te powinny pobudzać dzieci do rozwoju, a ich percepcję wspomagać licznymi\nbodźcami. Przestrzeń, w której przebywają ma im służyć ergonomią i prostotą funkcjonalnych rozwiązań, dawać wiele możliwości wyboru. Meble, zabawki, tekstylia powinny24LudzieRzeczyZwykłe ŻycieChciałabym, by nowocześni rodzice i dziadkowie starali\nsię ukazać dzieciom nieco inną rzeczywistość, taką,\nw której architektura naszego codziennego życia jest\njaśniejsza, bardziej funkcjonalna, opiera się na ekologii\ni potrzebie współistnienia z przyrodą, ale również\nkoegzystowania ze sztukąbyć modułowe i wielofunkcyjne, by generować w dzieciach nawyk kreatywnego\nmyślenia. Otoczenie, w którym dorastają\nnasze dzieci jest dla nich światem w wersji\nmikro, dlatego tak ważne jest stworzenie\nodpowiednich warunków do wielopoziomowego rozwoju ich osobowości.\nOczywiście taki plan każdy wypełnia\nwedług własnych zasad. Dla mnie najważniejsze jest odnalezienie złotego środka,\nktóry pozwoli dbać, wspierać i pobudzać dziecko, również dzięki otoczeniu,\nw którym się rozwija. Chciałabym, by\nnowocześni rodzice i dziadkowie starali\nsię ukazać dzieciom nieco inną rzeczywistość, taką, w której architektura naszego\ncodziennego życia jest jaśniejsza, bardziej\nfunkcjonalna, opiera się na ekologii\ni potrzebie współistnienia z przyrodą, ale\nrównież koegzystowania ze sztuką.\nMM: W projektach uciekasz od charakterystycznych dla dziecięcych wnętrz\nsłodkich pasteli. Mam na myśli odwieczny\nprzydział kolorystyczny: róż dla dziewczynek, błękit dla chłopców. Domyślam\nsię, że to celowy zabieg...\nNC: Zdecydowanie. Projekty tworzone są\ndla dzieci, ale posiadają bardziej dojrzałą\ni przemyślaną formę. Wzornictwo, które\nproponuję jest taką eklektyczną miksturą,\nchoć jako całość spaja się ze sobą i brzmi\ncałkiem harmonijnie. Wszystkie produkty\nsą tworzone ręcznie i powstają w Polsce,\nstaram się łączyć tradycyjne rękodzieło\nz nowoczesną łatwością do żonglowania\nstylami. Mam nadzieję, że taka otwartość i pomysłowość zagości również\nw polskich domach. Szare Myszy powstały\nz potrzeby wprowadzenia pewnej alter-natywy do istniejącej estetyki produktów\ndla dzieci. Nasze działania kierowane są\ndo osób, które cenią sobie jakość, projekt\ni oryginalność. Proponujemy elementy\nwyposażenia wnętrz dla dzieci, które są\nmocno zindywidualizowane, powstają\nw bardzo małych seriach, często są projektowane specjalnie na życzenie odbiorcy.\nW tej chwili nasz asortyment obejmuje\ngłównie tekstylia i meble dziecięce z lat\n60. W najbliższym czasie dołączą do nich\njeszcze serie grafik i zabawki.\nMM: Szykuje się kolejna kooperacja?\nNC: Powoli nawiązuję współpracę z różnymi interesującymi projektantami, za\nchwilkę zacznę wprowadzać odrobinę\nsztuki „na ścianę” do Szarych Myszy.\nBardzo lubię pracować z ludźmi i właściwie nie wyobrażam sobie rozwoju firmy\ninaczej niż jako działania w kolektywie!\nMM: Dzieła sztuki do dziecięcych pokoi?\nNC: Sztuka „na ścianę” to będzie niewielka\nseria grafik oraz kilka propozycji kolaży\nmłodych artystów, stworzonych specjalnie\ndla dzieci, specjalnie dla Szarych Myszy.\nMM: Brzmisz jak znawczyni dziecięcej\npsychiki. Skąd ta wiedza?\nNC: Jest mi bardzo bliska tematyka związana z pedagogiką, rolą sztuki w życiu\ndziecka, rozwijaniem i pobudzaniem jego\nzainteresowań. Ukończyłam Edukację\nArtystyczną na ASP w Poznaniu, posiadam więc pewną bazę, na której opieram\nswoje dalsze działania i pomysły. Prowadzę\nrównież warsztaty z dziećmi i ten bezcenny\nkontakt daje mi, oprócz wielkiej frajdy,\nwiedzę na temat ich potrzeb rozwojowych.Zwykłe ŻycieLudzieRzeczy2526LudzieRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieW ten sposób udało mi się połączyć dwie\npasje: dzieci i projektowanie.\nMM: Myślisz, że mamy w Polsce są gotowe\nzamienić Barbie na Szare Myszy?\nNC: Myślę, że bez Barbie się nie obejdzie,\nsama zresztą nie chciałabym, żeby ktoś\nodebrał mi to cenne wspomnienie, gdy\notrzymałam od wujka pierwszą, oryginalną\nBarbie z Zachodu. To były co prawda inne\nczasy, od lat 80. wartość Barbie zdecydowanie zdewaluowała się, choć wciąż\npozostaje ikoną. Jedyne, czego sobie życzę\nto, żeby Szare Myszy stały się taką właśnie\natrakcją, czymś oryginalnym, stworzonym specjalnie dla ukochanego malucha,\nczymś, co wzbogaci naszą codzienność\ni będzie sprawiało przyjemność.\nMM: Trudno konkuruje się z markami\nNC: Generalnie nie jest łatwo zaistnieć na\npolskim rynku. Z drugiej strony nie ma na\nnim wielu tego rodzaju firm handmadowych, sprofilowanych właśnie na dzieci.\nZ sieciówkami nie konkurujemy, bo to\nzupełnie inny level, natomiast dzielnie\nwspółegzystujemy. Nasza oferta skierowana jest do osób, które troszczą się\no otoczenie, czerpiąc z niego wewnętrzny\nspokój i harmonię. Jest to pewna filozofia\nżycia, dbania o każdy szczegół, radości\nz chwil spędzonych w domu, w przyjaznym\nśrodowisku, ciepłym i pięknym otoczeniu,\nwśród ludzi i rzeczy, które kochamy.\nMM: Masz wśród swoich pięknych rzeczy\nNC: Wszystkie są mi bliskie, choć, oczywiście, mam swoich faworytów. Najbardziej dumna jestem z wełnianych mat\nna podłogę, które śmiało mogą zastąpić\ndywan lub wykładzinę. Są nie za duże, tak\nże łatwo można zmieniać ich położenie.\nJest to pierwszy produkt, który powstał\nw Szarych Myszach.\nMM: Zdradzisz nam swoje inspiracje? Kogo\nnajbardziej cenisz wśród projektantów\nsztuki użytkowej dla dzieci?\nNC: Bardzo lubię MUJI czy J-PERIOD.\nJapoński design jest minimalistycznyRzeczyi ekologiczny, bez zbędnych słów, wszystko jest w nim na swoim miejscu i dzięki\ntemu daje poczucie spokoju i harmonii.\nW mojej głowie równowaga sąsiaduje\nz wariactwem, stąd wśród faworytów: Piet\nHein Eek, ale też klasycy: holenderski De\nStijl, Bauhausowcy i duńska szkoła: Arne\nJacobsen, Hans J. Wegner, fiński modernizm, czyli Alvar Aalto. Co prawda to mało\ndziecięcy repertuar, ale takie właśnie są\nJednak drążąc temat designu dla dzieci,\nto ostatnio bardzo polubiłam kordonki od Miga de Pan, zabawki od Esthex,\ntajemnicze, kopenhaskie dziewczyny\nz LuckyBoySunday, a z polskich propozycji: Dobranoc Pchły Na Noc, piękne\ntekstylia dla najmłodszych.\nMM: Wróćmy jeszcze na chwilę do początków. Pamiętasz dzień, kiedy wpadłaś na\nNC: Pracownia istnieje od 2011 roku, jest\nto bardzo świeży projekt, który tworzę\ngłównie sama, choć bez pomocy rodziny\ni przyjaciół zapewne wyglądałby nieco\ninaczej... To jest dziwna sprawa, ale\nSzare Myszy urodziły się niespodziewanie. Pewnie dojrzewały już długo w mojej\ngłowie, jednakże ukryte gdzieś w tylnych\njej partiach. Na ich powstanie złożyło się\nwiele pasji i marzeń, ale też silna potrzeba indywidualności, próby życia inaczej,\nsamodzielnie i bezkompromisowo.\nMM: Póki co, Twoja przestrzeń to pracownia i sklep internetowy. Marzy Ci się sklep\n— miejsce, gdzie będziesz mogła spotykać\nwielbicieli projektów Szarych Myszy?\nNC: Bardzo intensywnie o tym myślę.\nTekstylia mają to do siebie, że muszą być\ndotykane, oglądane z każdej strony. Dopiero\nwtedy można dostrzec ich wartość. W tej\nchwili pracuję nad tym, aby w różnych\nmiejscach w Polsce można było obejrzeć\nmoje produkty i sprawdzić ich jakość.\nTen walor stanowi dla mnie priorytet.\nOprócz tego serdecznie zapraszam do mojej\npracowni w Poznaniu, gdzie przy filiżance\nkawy, oglądając materiały i dodatki, można\nswobodnie wybrać coś miłego i osobistego\ndla siebie i swoich bliskich.2728RzeczyZwykłe ŻycieZrób sobie\n- stare drzwi od szafy\n- pianka tapicerska o grubości 2 cm\n- około 2 m materiału\n- 2 płyty pilśniowe odpowiednich rozmiarów,\no kształcie dopasowanym do rzeźbionych\nelementów ramy drzwiowej\n- kołki, haczyki, zawieszkiTek s t i foto:\npracownia Blok TechnicznyZwykłe ŻycieRzeczyWytnij materiał do pożądanego rozmiaru tak, aby wycięte\nkawałki mogły owinąć z jednej\nstrony deskę wraz z pianką.\nPoprzecinaj piankę tak,\naby była identycznych rozmiarów co płyty pilśniowe.\nPrzyłóż piankę do płyt\ni owiń wokół nich materiał.Zszywaczem przyszyj tkaninę do\nspodu płyty, zaczynając od środka każdej\nstrony i kierując się na zewnątrz. Upewnij\nsię, że materiał jest równo naciągnięty.\nSkrzydło drzwi umieść na podłodze.\nPrzyklej obite materiałem płyty w odpowiednich miejscach.\nTak przygotowany zagłówek pozostaw\ndo wyschnięcia na noc, dodatkowo go\nZagłówek zawieś na ścianie za pomocą\nkołków, haków i zawieszek, tak, aby całość\nbyła stabilna.2930LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy31Kto dziś szczotkuje\nRobert BakaKiedyś w warsztacie był mistrz i był uczeń. Uczeń\nzajmował się prostymi pracami okołorzemieślniczymi, obserwował mistrza i w ciągu dwóch, trzech\nlat zdobywał fach. Zajmował się tym, na co mistrz nie\nmiał czasu. W przypadku zakładów szczotkarskich mył\ni czesał końskie włosie lub odbierał je ze szczeciniarni.\nZaglądał do zaprzyjaźnionych kaletników sprawdzić\nczy nie mają resztek futer, z których można by jeszcze wyciągnąć trochę włosia na pędzel. Skupywał od\nmyśliwych wiewórcze skórki, gdy wiewiórki przypadkowo złapały się we wnyki czy wreszcie odwiedzał\nstolarzy-modelarzy i odbierał zamówione trzony,\nrączki i obudowy. Rzemieślnicy współpracowali, nic\nsię nie marnowało. Przedmioty służyły przez lata. Jak\nsię zepsuło, to się naprawiało. Szczebel usług działał\njak zębatka.Dzisiaj rzeczy mają się nieco inaczej. Mistrz\nw zakładzie jest najczęściej sam, nie ma\njak wymieniać się resztkami z innymi\nrzemieślnikami. Często musi kupować\ngotowe półprodukty, bo klientów nie byłoby stać na przedmioty robione w całości\nna miejscu (czyli dużo wolniej i w mniejszych ilościach), a właściciela zakładu na\nopłaty. Najbliższe szczeciniarnie znajdują\nsię w Niemczech i Rosji, jak kaletnikowi zostanie skrawek futra, to go wyrzuca, nikt nie przejmuje się wiewiórkami,\na stolarze-modelarze są na wymarciu —\npan Ryszard zna dwóch emerytowanych.\nPracownia pędzli i szczotek przy\nulicy Poznańskiej 26 istnieje od lat 50\nXX wieku, jednak jej historia sięga dużo\nwcześniej — obecny właściciel Ryszard\nBaryliński jest trzecim z kolei, po swoim\nojcu i dziadku, spadkobiercą szczotkarskiego fachu. Zaczęło się tak: jedenastoletni chłopiec ucieka z biednej wsi pod\nChełmem Lubelskim szukać szczęścia\nw stolicy. Trafia na ulicę. Jest sprytny\ni szybko znajduje pracę jako pomocnik\nkucharza w jednej z restauracji, a potem\nw pociągu zaopatrzeniowym wojsk\ncarskich. Chwyta się różnych zajęć, ucząc się prowadzić interesy.\nPo pierwszej wojnie światowej do Warszawy przyjeżdża amerykańska milionerka. Zakłada w Warszawie ośrodek pomocy i przyuczania zawodów dla inwalidów wojennych, głównie tych niewidomych.\nW tym samym czasie, na skutek wybuchu, dziadek Ryszarda traci\nwzrok. Tak trafia do jednej z pierwszych spółdzielni szczotkarskich.\nWybucha druga wojna. Zniszczona Warszawa potrzebuje łopat, kielni,\nale też szczotek i pędzli. Pan Adam Baryliński otwiera własny zakład\nnajpierw na Koźlej, potem przenosi się na Poznańską.\nKiedyś dobrą słoninę wyznaczało się grubością trzech\npalców, a świński włos był długi, żeby świni było ciepło\nzimą. Ten włos wykorzystywało się do produkcji przeróżnych szczotek. Dziś, po wielu genetycznych machlojkach, świnie mają włos krótNa zdjęciu ojciec\nszy i coraz mniej można z niego zrobić.32LudzieMiejscaRzeczyBył taki gatunek świni, który nazywał się kalkuta, jej szczecina\nbyła twarda — szczotkarze nazywali ją zębatką — ze względu na\nużycie do produkcji szczoteczek do zębów.\nDziś od wielkich koncernów kupujemy szczoteczki do zębów\nw całości zrobione ze sztucznych materiałów — dentyści zalecają\nwymieniać je co trzy miesiące. Pan Ryszard ma w swoim zakładzie\njeszcze szczoteczki ze świńskiej szczeciny. Kosztują pięć złotych\ni jeżeli dobrze się o nie dba — spokojnie można używać ich przez\nSzczotki do włosów produkowane ze szczeciny dzika lub\nświni wymienia się co kilka lat. Szczotki do masażu podobnie.\nSzczotki do kąpieli wymienia się co roku. Najdłużej wytrzymują\nszczotki do zamiatania, robione z włosia z końskiego ogona —\nponad dziesięć lat. Ważne, żeby szczotek nie stawiać na włosiu,\ntylko wieszać lub stawiać włosiem do góry.\nDo produkcji szczotki czy pędzla potrzeba parę osób i kilka\nPo pierwsze potrzebny jest dostawca włosia, najlepiej już\nwstępnie posegregowanego, wyczyszczonego i przyciętego.\nRodzina na wsi pomaga przy dalszej obróbce. Po drugie potrzebne\nsą drut, lakier i gwoździe. Niezbędny jest też stolarz-modelarz,\nktóry wykona drewnianą obudowę, podziurkuje ją, żeby można\nbyło przekładać drut i wkładać włosie.\nNajbardziej jednak potrzebny jest klient, który tę szczotkę kupi.\nNiektóre szczotki czekają na nabywcę kilka lat. Ojciec pana\nRyszarda zrobił kiedyś szczotkę do kapeluszy. Ale kto dziś nosi\nkapelusze? A jeśli nawet nosi, to czy szczotkuje? Dopiero ostatnio\nna Poznańską trafił pewien zagraniczny gentleman i szczotka\nKlientów zakładu szczotkarskiego przy Poznańskiej podzielić\nmożna na kilka grup.\nPierwsza to stali klienci,\nktórzy już dawno poznali się\nna dobrym rzemiośle i regularnie przychodzą, gdy im czegoś\npotrzeba. Ta grupa utrzymuje\nbiznes przy życiu.\n— Ta rączka pamięta jeszcze\npana ojca — starszy pan pokazuje srebrną rękojeść pędzla do\ngolenia. Okazuje się, że rączka\nmoże pamiętać i dziadka — na\npodstawie wygrawerowaną ma\nwarszawską syrenkę i nazwę\nprzedwojennej firmy drykierskiej — Sucharski i Rosiak.\nWystarczy raz na kilka\ndobrych lat wymienić włosie.\nrobione są z włosia borsuka.\nDruga grupa klientów\nto przypadkowi turyści lub\nciekawscy. Pan Ryszard nazywa ich „zdziwionymi”, bo\ndziwią się, że takie miejsce,\nw którym sprzedaje się same\nszczotki w ogóle istnieje.\nTrzecia grupa, to poszukiwacze. Interesują się porządnymi przedmiotami, któreZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy33Szczotek istnieje ponad 40 rodzajów: eski, strzałki, wiedenki,\nkadziówki, mazaki, hokejówki... Niektóre stopniowo wychodzą\nz użycia. Coraz mniej robi się szczotek do czyszczenia butelek,\nbo kto dziś czyści butelki? Powoli wychodzą z użycia też pędzle-ławkowce – ich miejsce zajmują wałki do malowania\nMama pana Ryszarda\nna zdjęciach34LudzieMiejscaZwykłe ŻycieRzeczybędą służyły przez lata i chcą używać naturalnych produktów,\nrobionych ręcznie i posiadających historię.\nDo tej grupy należy elegancki mężczyzna, który koniecznie\nchce mieć szczotkę, którą widział u pucybuta w Galerii Mokotów. W domu zamierza praktykować najskuteczniejszą podobno\nmetodę czyszczenia skórzanych męskich półbutów — bierze się\ndwie szczotki-butówki (okrągłe z końskiego włosia) i poleruje\nsię nimi but jednocześnie z dwóch stron.\nSzczotek istnieje ponad 40 rodzajów: eski, strzałki, kadziówki,\nmazaki, hokejówki... Niektóre stopniowo wychodzą z użycia.\nCoraz mniej robi się szczotek do czyszczenia butelek, bo kto dziś\nczyści butelki? Powoli wychodzą z użycia też pędzle-ławkowce\n— ich miejsce zajmują wałki do malowania. Popularne natomiast\nostatnimi czasy stały się szczotki do szczotkowania ciała na sucho.\nNajlepsze są te ze szczeciny dzika. Szczotkowanie na sucho znane\njest od bardzo dawna, wcześniej jednak pełniło funkcję leczniczą — zalecano je starszym ludziom na poprawę krążenia. Dziś\nna sucho szczotkuje się, aby zachować piękną i zdrową skórę.\n„Masaż szczotką zacznij od kostek dużych palców u nogi (…),\nnastępnie przejdź do podeszew stóp, pięt, kostek, łydek, kolan, ud\n(szczotkuj je dookoła), pośladków, brzucha, piersi, żeber, pach,Wa r s z t a t\nsklepuZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczyNiektóre szczotki czekają\nna nabywcę kilka lat. Ojciec\npana Ryszarda zrobił kiedyś\nszczotkę do kapeluszy. Ale\nkto dziś nosi kapelusze? A jeśli\nnawet nosi, to czy szczotkuje?\nDopiero ostatnio na Poznańską trafił pewien zagraniczny\ngentleman i szczotka została\nsprzedanaramion, przedramion, palców (szczególnie skórek) i dłoni, szyi\noraz uszu. (…) Wykonuj zawsze okrężne ruchy w kierunku serca”.1\nPan Ryszard dba o swoich klientów, cierpliwie służy radą\ni dzieli się doświadczeniem. Co rusz odwiedza go a to sąsiadka, bo\nwzrok już nie ten — i pan Ryszard pomaga przeczytać rachunki,\na to stary znajomy, bo akurat przechodził. Klienci nie wpadają\ntu jak po ogień. Dla każdego znajdzie się czas.\nI to ten czas jest chyba najważniejszy. Anonimowe zakupy\nw wielkich molochach prowokują jedynie do wystawiania łokci.\nTutaj czas potrafi się zatrzymać.\nPanie Ryszardzie, pana mama powiedziała, że ostatnio coraz więcej\nosób odwiedza wasz sklep. Jak pan myśli, dlaczego?\nZakłady szczotkarskie istniały kiedyś na każdym rogu, jak piekarnie. Ludzie myśleli, że są tam od zawsze i że pewnie zawsze tam\nbędą. Widocznie tak to w życiu już jest, że pewne rzeczy docenia\nsię, dopiero gdy zaczyna ich brakować.1\nFragment pochodzi z książki „Sztuka prostoty”, Dominique Loreau, wyd. Czarna Owca, 20113536LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieRzeczyTa rzecz ma\n3 miliony latfoto:\nPilar Grau, Francesca Cisani,\nFulvia Rossi, Alberto Guerrinikoszula w róże SOULLAND\nspodenki w róże SOULLAND3738RzeczyAlberto: czapka TOPMAN,\nFulvia: sukienka MM6,\njeansowa koszula TOPMANZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy3940LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieRzeczyPilar: sukienka LUCIO VANOTTI4142RzeczyZwykłe ŻycieFrancesca: komplet spodenki i t-shirt\nGIURO CHE DOMANI SMETTO,\nplisowana sukienka MARIOSwszystkie ubrania dostępne\nw sklepie COFFEE.N.TELEVISIØN\nw Bergamo oraz w internecie:\nwww.coffeentelevision.comZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy4344LudzieMiejscaRzeczyZwykłe Życiewarkocze:\nMasha / D’VisionZwykłe ŻycieDobierańce\nprecleLatem dobrze będzie w warkoczach łobuziarom. Czas ukraść\nkłosy Juliom i mimozom,\ni wyprowadzić je na krawężniki. Wałki zostawmy naszym\nbabciom, które mogą przeznaczać wolne chwile na szykowanie misternych konstrukcji\nz włosa, pianki i plastiku.Dla łobuziary\nmamy poradę oczywistą:\nsię spać i zapleć warkocz na wilgotne\nwłosy. Pół następnego dnia możesz\ndumnie nosić na głowie przeplatańca\ndowolnej postaci, a kiedy go rozpuścisz - piękny skręt gwarantowany.Rzeczy4546RzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieRzeczy4748RzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy4950LudzieRzeczyZwykłe ŻycieBermuda, Bahama,\nJoanna SkrzypczakJoanna Skrzypczak wie, co to\nDIY. Właścicielka startującej\ntego lata marki Kokomo nie\npotrzebuje współpracowników. Fotografka i krawcowa\nsama wymyśliła i nadrukowała wzory na materiały. Sama\nzaprojektowała i uszyła letnią\nkolekcję. W końcu — podczas\nwielkanocnej podróży na\nSycylię — sama sobie wykonała sesję zdjęciową dla\nZwykłego Życia.Asia używa naturalnych materiałów — lnu i bawełny, które\nręcznie ozdabia. W kolekcji Kokomo znajdą się również\nubrania uszyte z materiałów vintage — drobne serie\ni pojedyncze egzemplarze. Planowane są też poduszki\noraz fartuchy.Zwykłe ŻycieLudzie51RzeczySukienka\nspodnie BershkaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieRzeczy5354LudzieRzeczyZwykłe Życiebulzka Kokomo\nspodnie BershkaZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy5556Ludziebulzka Kokomo\nspodnie BershkaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudziespodnie Kokomo\ntrampki z bazaruRzeczy5758Ludzietekst i zdjęcia:\nMarta MachMiejscaZwykłe ŻycieRzeczyWild Wild East\nKowbojami zainteresowałam się przypadkiem. Jako dziecko odcinek przygód Lucky Luke’a kończyłam oglądać po\nrozpoczynającej go ukochanej piosence.\n„Dr Quinn” śledziłam, bo wszystkie dzieciaki z bloku spotykały się dla towarzystwa przy jednym telewizorze. W żadnym\nokresie życia nie byłam zafascynowana\nkowbojskimi pościgami i strzelaninami, a jedyny western, jaki obejrzałam\nod początku do końca to „Prawdziwe\nMęstwo” braci Coen.Do westernowego miasteczka trafiłam, bo wybudowano je niedaleko jeziora Rudnik pod Grudziądzem — jeziora, nad brzegiem którego spędzałam\nkażde dziecięce lato i nad które rok temu zaprosiłam znajomych z Poznania i Warszawy.\nW sobotę podczas porannej kawy w ośrodkowej restauracji zaatakowało nas trzech mężczyzn\ndo złudzenia przypominających braci Dalton.\n— Oddawać wszystko, co macie!\n— Nic nie mamy.\n— Jak to nie? O! Okulary! Oddawać okulary!\nI już przepadły. Jeden z rzezimieszków bezceremonialnie zerwał mi je z głowy i uciekł. Kiedy\nniecałe pięć minut później do restauracji wkroczył\nLucky Luke (poznałam go po żółtej koszuli, poza tym w ogóle nie był\npodobny), w jednej ręce trzymając za ucho złodzieja, a w drugiej —\nlejce swojej klaczy, wiedziałam, że muszę zobaczyć, co wyrabia się\nza murami Western City.Zwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczyKupiłam bilet, przekroczyłam bramę i znalazłam się w przedziwnym świecie rodem z Dzikiego Zachodu, w którym spotkać\nmożna dinozaury i żywego muflona. Jak się okazało — western\npo polsku łączył w sobie wiele atrakcji. Mega Park Miasteczko\nWesternowe Kansas City — jak brzmi pełna nazwa przybytku —\noprócz kowbojskich przygód oferuje również „jurajską ścieżkę\nedukacyjną” z ogromnymi plastikowymi dinozaurami, które\nruszają się i ryczą. Ścieżka kończy się wejściem do świata bajek\ni baśni. Ten z kolei płynnie przechodzi w nowość roku 2011 —\nKrainę Flinstonów. Łatwo o zawrót głowy w tym bogactwie\nświatów i konwencji. Potrzebowałam pomocy. Szukałam kogoś,\nkto by mi to wyjaśnił.\n— Dobrze pani trafiła, bo jestem tu od zawsze — mówi Karol\nczyli Lucky Luke, ten sam, który uratował rano moje okulary\nprzeciwsłoneczne. Prowadzę ten interes z rodzicami. Początki\nsięgają 1997 r., ale wtedy nie było jeszcze miasteczka, tylko knajpa,\na potem mini zoo. Miasteczko westernowe mamy szósty sezon.\nCała rodzina zawsze się Dzikim Zachodem bardzo interesowała.\nAle powiem pani, jak to się naprawdę wszystko zaczęło. I to bez\nściemy. Mamie i tacie przyśnił się tej samej nocy ten sam sen. Że\nwybudują pod Grudziądzem miasteczko westernowe. Jak sobie\nten sen opowiedzieli, to już było jasne, że Kansas City musi tu\nDinozaury, Flinstonowie i postacie z innych bajek to były\nkolejne pomysły na uświetnienie parku rozrywki. Kto wie,\njakie jeszcze krainy będą mogli odwiedzić wielbiciele Kansas\nCity w następnych latach? Podpowiedziałam Karolowi świat\nruna leśnego, ale nie spotkałam się z entuzjazmem. Mnie5960LudzieMiejscaw zupełności wystarczało westernowe miasteczko. Inscenizacje strzelanin, napadów na bank i wieszania złoczyńców\nna szubienicy odbywały się na każdym kroku. Mogłam wypić\npiwo w saloonie i wziąć udział w arcyniebezpiecznym pokazie\nstrzelania z bata. Mogłam zrobić zakupy w sklepiku pełnym\natrap broni, kapeluszy, odznak szeryfa i indiańskich pióropuszy. Mogłam szukać szczęścia i bogactwa w kopalni złota.\nCo chwilę napotykałam też znajomą twarz. Brudnym Harrym\nbył kierowca linii autobusowej nr 14, którą jeździłam z domu\ndo liceum przez całe cztery lata. Grabarzem okazał się kolega\nz równoległej klasy w podstawówce.\n— Czego ja w życiu nie robiłem... Byłem kucharzem, kopałem\nrowy, w wojsku byłem minerem, co jeszcze? Pracowałam przy\nzabezpieczeniach sieci Linux, ale to było w Warszawiei strasznie\nmi się nie podobało. No, a teraz jestem tutaj, w Kansas City —\nopowiedział mi o swojej ścieżce kariery Paweł, jeden z braci Dalton.\nKto odwiedza Mega Park? Rodziny z dziećmi i prawdziwi\nfascynaci Dzikiego Zachodu. Jak dowiedziałam się od gdyńskiej\nrodziny podczas obiadu, nie jest on jedynym celem polskichZwykłe Życiekowbojów. Miasto Prawdziwych Kowbojów w Ściegnach koło\nKarpacza, Western City Mrongoville, Wild West City niedaleko\nPiaseczna — jak Polska długa i szeroka, amatorzy kowbojskich\nstrzelanin znajdą silny ośrodek w swoim regionie. Wielu z nich\ntraktuje swoje hobby bardzo serio. Włodzimierz Łuczyński,\nktóry od lat pasjonował się historią Dzikiego Zachodu. Po jednej\nz imprez w westernowym miasteczku postanowił założyć Polskie\nStowarzyszenie Strzelectwa Westernowego, które dziś ściśle\nwspółpracuje z Polskim Związkiem Strzelectwa Sportowego.\nŻeby wziąć udział w zawodach, należy mieć pełne uzbrojenie kowbojskie. Na takie składają się dwa rewolwery, karabin\ni strzelba. Oprócz tego trzeba mieć również odpowiedni strój:\nkapelusz, pas z kaburami i buty z ostrogami.\n— Mogą być repliki, ale wszystko musi być z tamtej epoki,\nczyli sprzed 1899 r. Nie brakuje złośliwców, którzy wytykają\nbłędy. Zawsze się do czegoś można przyczepić. Kiedyś wytknięto mi, że mam zamek błyskawiczny w spodniach, a na Dzikim\nZachodzie takich nie było. SASS (kalifornijskie Single Action\nShooting Society — przyp. red.) dopuszcza jednak wzory stro-Zwykłe ŻycieLudzieMiejscai usług dla odwiedzających, by przyciągnąć jak największa\nczęść z ograniczonej liczby prawdziwych polskich kowbojów.\nW Ścięgnach koło Karpacza można nagrać fabularyzowany\nteledysk ślubny. Waldemar Romaniuk i Sylwia Filipowicz wzięli\nudział w produkcji w ramach jednego ze ślubnych prezentów.\nW filmie Waldek i Sylwia stają się świadkami napadu na bank.\nWaldek przypadkowo trafia do więzienia, Sylwia pomaga\nmu w ucieczce, w zawierusze Waldek zostaje postrzelony.\nPanna młoda z miasteczkowym grabarzem musi pochować\npana młodego w drewnianej trumnie. Na szczęście przygoda\nokazuje się tylko złym snem Sylwii i wszyscy widzowie mogą\n— Skąd w Polakach miłość do Dzikiego Zachodu? — pytam\nWaldka, który wpuszcza gości Kansas City do kopalni złota.\n— Chyba z telewizji. Pewien nie jestem. To jest mój pierwszy sezon. Wcześniej byłem sprzedawcą w sklepie i opiekunem\nwycieczek dla niepełnosprawnych dzieci. Ale tutaj to jest praca\ndla wytrwałych.jów z hollywoodzkich filmów — mówi Trigger Hawkeye, bo taki\npseudonim przyjął Łuczyński, wstępując do SASS i zostając jego\nCzęść kowbojskiego rynsztunku można kupić między innymi\nw sklepie państwa Radolińskich przy ulicy Chmielnej w Warszawie, który jest rodzinnym interesem prowadzonym od 1945.\n— Sklep kowbojski w powojennej Warszawie? To musiało\nbyć coś! – rozmawiam z obecnym właścicielem, synem założyciela.\n— Nie, nie. W 1945 r., zaraz po zakończeniu wojny, ojciec\notworzył tu pracownię ekskluzywnego obuwia damskiego, która\nfunkcjonowała do 1989 r. Wraz ze zmianą systemu ja przejąłem\ninteres. A że na obuwie szyte na miarę nie było wtedy popytu,\nzmieniłem asortyment zgodnie z moimi zainteresowaniami. Od\ntamtej pory sprzedaję odzież i akcesoria dla kowbojów.\nSezon zaczyna się wiosną. Wtedy do Radolińskich zjeżdżają\nsię kowboje z całej Polski. Sam właściciel przez cały rok, nie tylko\nw sklepie, chodzi w kowbojskim kapeluszu, a zamiast krawata\nwiąże pod kołnierzykiem bolo.\nMiasteczka westernowe prześcigają się w mnożeniu atrakcji6162LudzieMiejscaZwykłe ŻycieGłuchy telefonzdjęcia:\nDawid MisiornyStara zabawa, którą pamiętam z przedszkola. Potem próbowałem w nią jeszcze\ngrać na różnych imprezach, ale powtórki\nnie był już tak zabawne, jak wtedy, za\nczasów leżakowania.Zdjęcia pochodzą ze\nz Francji, Indii i Podlasia.\nDlaczego się tam znalazłem? Nie wiem. Tak wyszło. Lubię się ruszać.Zwykłe ŻycieLudzieMiejsca6364LudzieMiejscaZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejsca6566LudzieMiejscaZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejsca6768LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejsca69Frytki z Okienkat ek s t:\nZuzanna SterzyckaZuzia i Zbyszek poznali się na studiach. Razem\nstudiowali filozofię, a kilka miesięcy temu\notworzyli wspólny biznes. Miejsce nazwali\nOkienko, bo nie można wejść do środka. Zresztą, jak twierdzą, nikt nie chciałby przesiadywać wewnątrz — zapach oleju do smażenia\nfrytek zostaje na włosach i ubraniu. Okienko\nsprzedaje ponad sto kilogramów frytek\ndziennie (i to z tendencją rosnącą!). Chociaż\nosiągnęli już czterokrotność planowanego\nutargu, nie zamierzają poświęcać się frytkom bez reszty. Mimo oburzenia niedzielnych\nspacerowiczów i znajomych, którzy pukają\nsię w czoło wyliczając, ile mogliby zarobić, oni\nupierają się, że niedziela jest tylko dla nich\ni dla rodziny. Przekonują: „Mamy niebiznesowe podejście — chcemy się utrzymać, a nie\nzarabiać wielkie pieniądze. Lubimy to miejsce, fajnie, gdyby tak pozostało”.AN: Dlaczego frytki i dlaczego\nZbyszek: Chcieliśmy zrobić\ncoś fajnego. Nie celowaliśmy\nw koneserów wina, nie interesowało nas otwieranie\nimprezowni. To miało być miejsce dla każdego.\nUznaliśmy, że frytki pasują, chyba każdy je lubi\ni ma miłe wspomnienia z dzieciństwa, bo z babcią\ni dziadkiem chodził na frytki do parku.\nZuzia: Parę razy byliśmy w Belgii i Holandii. Zauwa-żyliśmy, że tam budki z frytkami wciąż istnieją, mają\nsię dobrze i gromadzą tłumy ludzi.\nZbyszek: Postanowiliśmy przenieść to na polski rynek.\nZuzia: Najpierw to była fantazja i analiza — czemu\nnikt jeszcze tego nie zrobił, przecież to taki samograj.\nZaczęliśmy poszukiwania.70LudzieMiejscaAN: W Hali Mirowskiej podobno są jakieś frytki belgijskie, ale w połączeniu z hot-dogiem i zapiekanką.\nZuzia: No właśnie. Byliśmy tam i nam nie smakowało,\npoza tym to taka estetyka z Centralnego.\nZbyszek: A nam zależało, żeby było smacznie i ładnie.\nW Polsce frytki kojarzą się z brudną budą z Częstochowy, z tłuszczem wyciekającym ze starego ziemniaka.\nTłuste i niezdrowe.\nAN: A wasze Okienko naprzeciwko basenu, to można\nwypływać te kalorie.\nZuzia: Ostatnio ktoś z naszych pracowników słyszał\nrozmowę w saunie: „- To co, idziemy na te frytki?\n— No, pływałyśmy godzinę, to nam wolno”.\nZbyszek: Na początku nawet nie myśleliśmy, że\nbędziemy na tym zarabiać. Chcieliśmy otworzyć\nfajne miejsce i tyle.\nAN: Ale jakiś biznesplan musieliście przecież napisać.\nZuzia: Chcieliśmy starać się o dofinansowanie, ale\nłatwiej i szybciej było wziąć kredyt. Mieliśmy trochę\nwłasnych oszczędności. Biznesplan przygotowywałam\ndługo i wnikliwie, ale utargi, które tam wpisałam,\nokazały się z kosmosu.\nZbyszek: Zakładaliśmy, że będzie szło dużo gorzej.\nA tu taka niespodzianka. Jesteśmy bardzo zadowoleni. Z zaciekawieniem obserwujemy czy to tylko\nAN: Lokalizację macie dobrą.\nZuzia: Ja na początku nie byłam przekonana. Ponad pół\nroku szukaliśmy, braliśmy udział w kilku przetargach.\nZbyszek: W międzyczasie staraliśmy się znaleźć dobre\nfrytki. W Polsce nie jest to łatwe.\nAN: Sprowadzacie z Belgii gotowe?\nZuzia: Tak. Z ziemniakami byłoby za dużo roboty —\ntrzeba by je obierać, kroić, smażyć raz, suszyć,\na potem smażyć drugi raz, czyli zatrudnić więcej osób\ni wynająć większy lokal.\nZbyszek: Poza tym ziemniaki szybciej się psują\nw transporcie, nie mielibyśmy też miejsca na ich przechowywanie. Belgijska technologia jest sprawdzona.\nAN: Czym wyróżniają się belgijskie frytki?\nZuzia: Wypracowana przez Belgów odmiana ziemniaka ma więcej skrobi i chłonie mniej tłuszczu. Frytki\nz tego ziemniaka są miękkie i maślane w środku,\na chrupiące na zewnątrz. Ten efekt osiąga się też przez\nAN: Słyszałam, że frytki macza się w wodzie z cukrem.\nZbyszek: Tak robi się z polską odmianą ziemniaka.\nPrzed pierwszym smażeniem moczy się je w wodzie\nz cukrem. Belgijskich już nie trzeba.\nZuzia: Nasze frytki są świeże dlatego, że są mrożone.Zwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy7172LudzieMiejscaZwykłe ŻycieAN: Jak to?\nZbyszek: Belgowie świeże ziemniaki myją,\nkroją, smażą, po czym od razu zamrażają i wysyłają nam. Dzięki temu mamy\npewność, że frytki nie są ze starych ziemniaków i że nic się nie marnuje.\nAN: A sosy? Sami robicie?\nZuzia: Tak, codziennie rano nasza dzielna\nzałoga chodzi na bazarek przy Polnej\ni tam kupuje mega świeże produkty. Nic nie\nzostaje na następny dzień, nic się nie\nZbyszek: Przez pierwsze kilka miesięcy,\nkiedy jeszcze trwał remont, jedliśmy praktycznie tylko frytki. Przetestowaliśmy\nAN: Polecam Ocetix z Grudziądza!\nAN: Powiedzcie, co było najtrudniejsze\nw otwieraniu biznesu?\nZbyszek: Zdecydowanie znalezienie lokalu.\nTe wszystkie przetargi, biurokracja.\nZuzia: I remont. Następnym razem będziemy już wiedzieli jak się pracuje z ekipą\nAN: Czyli planujecie rozwijać frytkowy\nZbyszek: Zobaczymy. Na razie obserwujemy jak to wszystko działa i w zasadzie\ndopiero się uczymy.\nAN: Ile ludzie jedzą tych frytek?\nZuzia: Sprzedajemy około 100 kilogramów\ndziennie. A w piątek i sobotę jeszcze więcej.\nZbyszek: Za pierwszym razem nasi dostawcy nie mogli uwierzyć, że tyle udało nam\nsię sprzedać.Okienko znajduje się przy\nulicy Polnej 22 w WarszawieAN: Kto je te wszystkie kilogramy?\nZuzia: Mamy tu cały przekrój społeczny.\nRano wpadają biznesmeni z okolicznych\nbiur, kupują kawę i kanapkę lub pączka\n(zdecydowaliśmy się serwować też pączki,\nskoro i tak smażymy). Duży ruch zaczyna się\nwraz z długą przerwą o 12.40. Przetacza się\ntutaj okoliczne liceum i gimnazjum. Później\nprzychodzą już wszyscy: rodziny z dziećmi,\nemeryci i ludzie z imprez w Małym Piwie.\nZbyszek: Nikt nie doceniał tematu frytek.\nNasi znajomi pukali się w głowę i mówili:\n„jakaś kiełbasa do tego chociaż!”. Ale my\nnajbardziej lubimy proste pomysły.\nZuzia: Ludzie narzekają, że frytki są\nniezdrowe. Ale co zrobić, skoro są takie\nsmaczne? Poza tym dieta frytkowa wcale\nnie jest taka zła.Zwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy7374LudzieMiejscaZwykłe ŻycieRzeczyDzika i chrupiąca\nAgata NapiórskaPalma kokosowaMarzyła nam się rubryka o roślinach i zwierzętach oraz o dalekich podróżach. Na pierwszy\nogień miał iść kokos. Ale że palmę kokosową\n(poza tą z Ronda de Gaulla) widziałyśmy na\nżywo zaledwie kilka razy, a nasze doświadczenia związane z tą rośliną koncentrują się\nwokół smaku wiórków, kokosanek i Malibu,\npoprosiłyśmy Sławka Makaruka, który z kokosem miał zdecydowanie więcej do czynienia,\no kilka ciekawostek. Zapowiadał, że skupi się\nna guzikach.Według raportu francuskiej komisji ds. południowego\nPacyfiku istnieje 340 możliwości korzystania z palmy\nkokosowej. Poza całkiem oczywistymi — pień jako\nbudulec, kopra, czyli suszony środek orzecha na olej\nczy rafia, włókno kokosowe na liny i wycieraczki —\nistnieje kilka zastosowań, o których szacowna komisja\nJako że wszelkie moje działania są nierozerwalnie\nzwiązane z morzem (palma kokosowa, jak wiecie,\nteż jest z nim związana), podam wam jako ciekawostkę, że\nz kokosa, a konkretnie z cienkich ogonków liściowych robiono\nna wyspach Marshalla mapy. Mapy inne niż te, które znacie\nz księgarń i szkolnych bibliotek. Krajowcy z wysp Marshalla odpokoleń przekazywali sobie sekrety wiatrów i fal. W na pozór\nskomplikowanej plecionce kokosowych patyczków i muszli\ncowrie, powiązanych włóknem kokosowym przedstawiali wyspy\ni zmiany kierunku falowania na otaczających je wodach. Owe\nmapy nie były mapami w naszym europejskim sensie. Były raczej\nurządzeniami i instrukcjami wspomagającymi zapamiętywanie\nkierunku uderzania fal z każdej strony mijanej wyspy. Napotykając na swojej drodze wyspę, fale załamują się i zmieniają\nkierunek zawsze w określony sposób. Wyspiarscy nawigatorzy\nwykorzystali to w swoich wędrówkach na wielkich morskich\nkatamaranach (notabene wyposażonych w żagle wyplatane\nz palmowych liści i przewożących na pokładzie zapas orzechów\nAle miało być o guzikach ze skorupy orzechów kokosowych.\nTakie guziki od lat są wykorzystywane w klasycznych hawajskich\nkoszulach — tzw. Aloha shirts. Występują w około 20 rożnych\nrodzajach. Więcej nie wiem.\nPS. Rdzeń palmy kokosowej to doskonałe jedzenie.Zwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczyolejek kokosowy i mydło kokosowe przywiezione\nz wyprawy do Indonezji; syrop kokosowy – prezent od koleżanki; kulki-kokosanki – zakupione\nw spożywczym na pl. Hallera w Warszawie, wiórki\nkokosowe od mamy z szafyPrzepis na sałatkę1:1\nPrzepis na sałatkę według B. Gorsky i załogi jachtu\nMoana, wypróbowany wielokrotnie na moich\nwycieczkach po Morzach PołudniowychŚcinamy palmę kokosową mojego wzrostu (191 cm lub mniej). Musi być\nwięc młodziutka, a ścinający — jej właścicielem. Jeśli nim nie jest, niech\nsię potem dobrze ukrywa albo (jeszcze lepiej!) postara się zniknąć\nw ogóle, bo na Pacyfiku żaden akt przeciw obyczajowości publicznej nie\njest bardziej napiętnowany. Ścinamy palmę, po części z przeczuciem, że\ndziałamy na niekorzyść przyszłej dekoracji wyspy. Maczetą pień palmy\nrozcinamy wzdłuż. Wybieramy rdzeń — biały, gładki i lśniący niczym\nświeży migdał. Rdzeń palmy kokosowej ma smak karczocha i zielonej\ncykorii, a także zapach, którego nie sposób nazwać, chyba że określi\nsię go jako dziką i chrupiącą swobodę. Kroimy go na małe kawałki jak\nplasterki ogórka. Jemy, ewentualnie doprawione winegretem.7576RzeczyZwykłe ŻycieŁawica\nrybHonza Zamojski „Jak jsem potkal dabla”\n75 złKarafka i sześć kieliszków\nKupiona na pchlim targu\nNiskie Łąki we Wrocławiu\n25 złZwykłe ŻycieRzeczySkrobak do ryb\nPrezent od koleżanki7778LudzieRzeczyZwykłe ŻycieMięso i cebulat ek s t:\nkuba miłkowskiGotuję, od kiedy w wieku siedmiu lat udało mi\nsię samodzielnie przygotować budyń waniliowy.\nPasjami czytam książki kucharskie, książki o gotowaniu i powieści kryminalne z wątkami kulinarnymi\nw tle. Mama nauczyła mnie i pić, i wybierać wino\n(sok owocowy dla dorosłych). Winną dojrzałość osiągnęłam w wieku 17 lat i, podczas gdy moi koledzy\nz liceum upijali się słodkim winem lub piwem z dużą\nilością soku, ja znałam już swój ulubiony szczep.Nikogo nie zdziwił\nfakt, że podczas\nmojego pierwszego wyjazdu do\nStanów, zakochałam się bez pamięci w szefie kuchni.\nOboje pracowaliśmy w restauracji\nTo była piękna\nmiłość wypełniona odkrywaniem nowych smaków\nlub nowych wersji smaków już znanych. To John przyrządził mi pierwsze przegrzebki, nauczył jeść krwiste\nsteki oraz pokazał jak rozpoznać czy małże są świeże.\nDopiero po wielu miesiącach spostrzegłam, że\nprzestałam gotować. Zdałam sobie sprawę, że mój\nnarzeczony przejął tę rolę całkowicie. Nie wiem, może\njako amatorka — nie bardzo chciałam występować\nGrunt, że podczas 4-leniego związku ugotowałamkolację dla Johna tylko raz. Dla Zwykłego Życia powtórzyłam ją w ramach wspomnień.\nZupę cebulową karmelizowałam 8 godzin (racjonalnie skróciłam ten czas w przepisie). John był zachwycony i krótko później zapytał czy zostanę jego żoną.\nMiłość nie przetrwała jednak próby czasu i odległości, pozostawiając po sobie głównie wspomnienia\nPo powrocie do domu z radością wróciłam\ndo gotowania.Zwykłe ŻycieZUPA CEBULOWA\n5 l wywaru wołowego\nW dużym garnku z grubym dnem rozgrzewamy\nmasło, dodajemy cebulę, posypujemy małą szczyptą\nsoli (jeżeli wywar jest słony, możemy zrezygnować\nz solenia cebuli) i gotujemy na małym ogniu przez\ngodzinę, mieszając mniej więcej co 15 minut. Po tym\nczasie cebula powinna być miękka i puścić sporo soków.\nPo godzinie zwiększamy lekko ogień, żeby odparować ewentualny nadmiar płynu, zmniejszamy go\nz powrotem i kontynuujemy wolne gotowanie przez\nnastępne 2 godziny, regularnie mieszając cebulę\ni uważając (szczególnie pod koniec gotowania), żeby\nsię nie przypaliła. Po 3 godzinach cebula powinna być\nbardzo miękka i mieć głęboki, brązowy kolor.\nGotową cebulę zasypujemy mąką i gotujemy,\nmieszając, na średnim ogniu przez 2-3 minuty, po\nczym zalewamy ok. 5 litrami wywaru. Do zupy wrzucamy listek laurowy, ziarenka pieprzu i rozmaryn\ni gotujemy całość przez ok. 1 godzinę, do momentu,\naż połowa bulionu wyparuje. Powinno nam wyjść ok.\n2,5 litra zupy. Doprawiamy do smaku solą, świeżo\nzmielonym czarnym pieprzem i kilkoma kroplami\nZupę podajemy z zanurzonymi w niej tostami\nz roztopionym żółtym serem\n(Comte/ Emmentaler/ inny\nwysokotłuszczowy ser żółty).LudzieRzeczy7980LudzieRzeczyWOŁOWINA W PIWIE\nsól, pieprz, przecier pomidorowy,\nWołowinę kroimy w kostkę, następnie solimy, obtaczamy w mące i smażymy przez minutę z każdej strony.\nSzalotkę obieramy i kroimy w ósemki, marchew\nw talarki, a seler naciowy w półksiężyce po czym\nwrzucamy całość na kilka minut na rozgrzaną patelnię.\nMięso i warzywa wrzucamy do wielkiego naczynia\nżaroodpornego i zalwamy piwem z dodatkiem 2 łyżek\nprzecieru pomidorowego i łyżki cukru.\nCałość wstawiamy do\npiekarnika i pieczemy przez\n2 godziny lub do momentu aż\nwołowina będzie miękka.\nPodajemy z pieczywem.Zwykłe ŻycieZwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy8182LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe ŻycieRzeczy83Tężyzna fizyczna\nAnula RyskaByć sportowcem nie jest łatwo. Wiem, bo próbowałam wiele razy. W podstawówce jakimś\npsim swędem wygrałam zawody pływackie\nklas trzecich województwa toruńskiego. Od\ntamtego czasu żyję w przekonaniu, że gdybym\nchciała, to bym mogła. Ale mi się nie chce. Każdej\nwiosny na nowo postanawiam zaangażować\nsię całym ciałem w konkretne zajęcia sportowe. Cel – sprężystość, wytrzymałość, siła\ni wszechpotęga! Tężyzna fizyczna rzecz święta.\nNie jestem sama — na wiosnę wszystkie moje\nkoleżanki przypominają sobie o pragnieniu\nposiadania figury piętnastolatki. Z roku na rok\nto pragnienie jest coraz silniejsze i coraz trudniej mu sprostać. Pewnie można przeczekać.Raz w życiu byłam na obozie gimnastycznym, gdzie\nuczyłam się tańczyć ze wstążką (na doczepkę do\nkuzynki, która naprawdę tańczyła). Na karate chodziłam przez trzy miesiące w pierwszej klasie liceum —\nto był ostatni etap moich dziecięcych marzeń o zostaniu komandosem. Na nartach nauczyłam się jeździć,\nale ciągle najlepiej wychodzi mi pług. Na łyżwach\nniby umiem, ale boję się i przewracam. Na wrotkach\nzłamałam kiedyś nadgarstek próbując zrobić piruet —\nmam więc usprawiedliwioną traumę. Gdy biegałam\nw szkole na sześćdziesiątkę, wszystkie dzieci się ze\nmnie śmiały, nadal biegam jak ostatnia fajtłapa —\nkażda kończyna w inną stronę. Próbowałam różnych\naerobików, ostatnio zumby, ale zabawne są te zbiorowe\nwygibasy, zawsze się zagapię i nie nadążam z układem. Rower\njest super jako środek transportu. Siłownia — nuda jakich mało.\nJogę lubię i czuję potencjał, po pierwszych zajęciach bolały mnie\nmięśnie, o których istnieniu nie miałam nawet pojęcia. Może\nkiedyś coś z tego będzie, no ale kiedy?\nW momencie, gdy już naprawdę zrobiło mi się siebie żal,\nprzypomniałam sobie jedno ćwiczenie gimnastyczne, w którym\njestem niezwyciężona! Hula-hoop!\nW dzieciństwie na podwórku, równolegle ze skakaniem przez\ngumę, strzelaniem z kapsli i zabawą w chowanego za samochodami na parkingu, kręciło się plastikową obręczą.\nMoje ostatnie hula-hoop złamało się podczas przeprowadzki.\nZimą. Znalezienie nowego graniczyło z cudem. Sklepy sportowe oferują wprawdzie wielkie koła o średnicy metra, ciężkiei z wypustkami jak macki ośmiornic. Podobno skuteczne. Tyle\nże ćwiczenie w mieszkaniu grozi demolką.\nPrzeróżne strony internetowe o tematyce fitness donoszą\no cudownych skutkach stosowania hula-hoop. Można sobie\nwyćwiczyć talię osy, można też schudnąć dwa kilogramy kręcąc\npo dwie, trzy godziny dziennie przez rok. Niektóre dziewczyny\nplastikowe obręcze wypełniają piaskiem albo ziarnami pszenicy. Jedna z forumowiczek pisze, że lepiej kręcić na przemian\nw obydwie strony, bo inaczej „wykrzywisz sobie jeden boczek”.\nJest wiosna. Hula-hoop powróciły do sklepów z zabawkami.\nJuż nie ma takich ładnych co kiedyś, ale udało mi się znaleźć białe\nw cienkie, czerwone prążki.\nTo chyba najlepszy pomysł na wieczór po ciężkim dniu —\nwłączyć zestaw ulubionych teledysków i pokręcić jak za dawnych,\ndobrych lat.84Zwykłe ŻycieRzeczyZwykłe życie\nautor projektu: Tomek Wojciechowski\nWydawnictwo KROPKA, Września 2012t ek s t:\nJoanna SabatKsiążka Rafała Szamburskiego to powieść pełną\ngębą — pisana z rzadkim dziś rozmachem i werwą.\n„Bękart” jest historią życia tytułowej sieroty,\npotomka żołnierza Armii Czerwonej, wychowanka\ndomu dziecka i systemu socjalistycznego. Szamburski pisze ciekawie, ironicznie, momentami\npikantnie. Słowem — dla spragnionych fabuły,\nbogactwa szczegółów i dobrej opowieści.„Bękart” wciąga od pierwszych stron, gdy autor przedstawia powojenne miasteczko Cetniewo, dom dziecka\nw starym zamczysku z upiorną kadrą wychowawczą\ni bandą zepsutych wychowanków. Następne strony\nto właściwie opis kolejnych piekieł peerelowskiej\ndegrengolady — złodziejstwa, alkoholizmu i kłamstwa, traktowanych jako codzienność i oczywistość.\nNa szczęście, jest przy tym całkiem zabawnie — opisy\nekscesów tytułowego bękarta spisane są z taką dozą\nironii, że piętrzące się kradzieże, oszustwa i gwałty\nobracają powieść w groteskę. I tak brniemy z głównym, skrajnie oportunistycznym bohaterem, przez\nkolejne lata — dzieciństwo, pracę w PGR, awanse, lewe\npapiery, donosy, kochanki i porzucone dzieci. Celem jest przetrwanie i wygodne życie w zmieniających się jak w kalejdoskopie\npolskich realiach, od końca lat czterdziestych do współczesności.\nLos powieściowego bękarta to seria grzechów i nieprawdopodobna lista występków, obraz skrajnego egoisty bez sumienia,\na z drugiej strony — człowieka wolnego w swoim zepsuciu, który\nnie cofnie się przed wydaniem kochanki SB, jeśli pomoże mu to\nw karierze. Moralność to dla bękarta garść utrudniających życie\nfrazesów, które mogą tylko osłabić i przyczynić się do klęski.\nZakończenie historii to próba odkupienia grzechów, którą\npodejmuje bohater. I tu, niestety, książka traci nieco swój impet\ni bezczelny charakter. Dowcip i ironia, choć nie znikają jakkamfora, to ustępują miejsca niezbyt przekonującemu zamknięciu\npowieści. Szkoda. Wierzę jednak w potencjał filmowy pomysłów Szamburskiego — stanowią niemal gotowy scenariusz.\nO taką gęstwinę akcji, charakterystycznych bohaterów i, po\nprostu, ciekawą historię, twórcy filmowi powinni się bić. Na razie\nczytelnikom pozostaje ciekawe plastycznie wydanie „Bękarta” —\nnowoczesna szata graficzna dyskretnie mruga okiem i na kolejnych kartach powieści przypomina, że mamy do czynienia\nz książką początku XXI wieku. Z wytworem bogatej fantazji,\ngrą wyobraźni, uzbrojonej w doskonałą znajomość minionych\nrealiów i setek zwykłych bękarcich losów.\nZwykłe Życie jest patronem medialnym książki.Zwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy8586Zwykłe ŻycieRzeczyŻycie w nawiasie\nAgnieszka KozikDziś Zwykłe Życie przedstawia Judith z Paryża,\nktóra zamknęła nawias i zaczęła rysować.\nMarzenie o codziennej rutynie i zwykłych przyjemnościach tak bardzo zdominowało jej życie\nna jawie, że nie potrafiła pogodzić sięz chwilami poza nią.W coraz krótszych przebłyskach świadomości wypierała\nprzykre wspomnienia. Chciała\npo prostu żyć. Ale z dnia na\ndzień chwile poza nawiasem stawały się coraz rzadsze,\nbyły luksusem, zaskoczeniem. Nawias zaś był gruby,\nwszechogarniający. Przypominał głowę potwora,\nktóry połknął zwyczajną Judith. Wyzwoleniem było\nrysowanie. Ono pomogło jej zrozumieć chorobę,\npogodzić się z codziennością, zamknąć nawias i zacząć\nmyśleć o epilepsji i guzie mózgu, jak o mało istotnym\nwtrąceniu (parentezie), ujętym w nawias komentarzu,\nktóry zostawiła daleko za sobą.„Parenteza” to niezwykły komiks (a może raczej\npowieść graficzna). Równie ważne, a nawet ważniejsze\nniż słowa są w autobiograficznej książce Élodie Durand\nilustracje. To przede wszystkim dzięki nim możemy\npoznać emocje, które towarzyszyły Judith, a których\nsłowami nie sposób wyrazić. Na niewypowiedzianą\nwarstwę liczącego ponad 200 stron albumu składa\nsię bowiem nie tylko graficzny dziennik dojrzałej\nartystycznie dziewczyny, która chce odbudowaćZwykłe Życiewspomnienia i odzyskać utracone lata, żeby na\ndobre rozliczyć się z przeszłością i „wymyślić jakąś\nprzyszłość”. Bywa, że dopieszczone, lekkie postaci\nw odcieniach szarości przeradzają się w czarne cienie\nz wielkimi białymi oczodołami, by w końcu stać się\nniezgrabnym, złowrogim, niezwykle wymownym\n„bazgrołem” zajmującym całą kartkę, stworzonym\nprzez uwięzioną we własnej głowie, zagubioną Judith\nsprzed lat, szprycowaną olbrzymimi dawkami leków\ni wstrząsaną raz za razem atakami epilepsji.\nNarracja tego komiksu jest jak pamięć Judith.\nPoszarpana, niespójna, utkana z opowieści rodziny\ni przyjaciół. Autorka przedstawia kilka wyciętych\nprzez guza mózgu lat swego życia, tak jak je pamiętała czy raczej próbowała odtworzyć po powrocie do\nzdrowia. Bo koniec końców po guzie została niewielka\nblizna, a epilepsja przybrała zupełnie niegroźną dla\nżycia autorki formę. W psychice Élodie pozostały\njednak głębsze i o wiele bardziej szpecące blizny po\nlatach upokorzeń, strachu, wstydu, bezsilności. Na\nnie najlepszym lekarstwem okazała się rysunkowa „Parenteza”, komiks, na kartach którego Élodie\nskryła się pod swoim drugim imieniem — Judith. To\non pomógł dzisiaj trzydziestokilkuletniej już kobiecie\nzapomnieć o dramacie dwudziestolatki, która z dnia\nna dzień cofnęła się w rozwoju o całe lata. Zapomniała\njak się pisze, czyta, obiera ziemniaki. Miała zaburzenia\nwidzenia, na prostej drodze traciła równowagę, nie\npoznawała znajomych i niemal w ogóle nie pamiętała87Rzeczykilku lat swojego życia (dokładnie nie sposób określić,\njak długo to trwało, bo pamięć Élodie do dziś płata\njej figle). Minęło wiele czasu, lecz „Parenteza” daje\nnadzieję i wciąga w niezwykły sposób.\nJej „osobisty charakter” i „sugestywna oprawa\ngraficzna” urzekły przed rokiem polskich licealistów,\nktórzy wybrali komiks Durand jako najlepszy spośród\nprezentowanych w oficjalnej selekcji największego\nkomiksowego festiwalu w Europie. „Parentezę” za\ndebiut roku uznało też w samym Angoulême jury\nzłożone z profesjonalistów. Ale to „polski wybór”\nsprawił, że mamy okazję przeczytać świadectwo\nÉlodie po polsku. A warto to zrobić, chociażby po to,\nżeby nauczyć się zamykać nawiasy.Élodie Durand\nprzeł. Wojciech Prażuch\nPOST, Kraków 2012© by Élodie Durand/\nWydawnictwo POST88LudzieZwykłe ŻycieRzeczyJazzpospolitat ek s t:\nTRphotodesignWojtekZespół Jazzpospolita, jak wskazuje sama\nnazwa, gra niezwykłą muzykę dla zwykłych\nludzi. Nowy album Warszawiaków zatytułowany „Impulse” pogodzi fanów psychodelii,\nelektroniki, rocka, no i tych, którzy „kumają\njazz”. A „Nigdy nie pada na Górnym Mokotowie”\nto jak na razie nasz ulubiony tytuł roku. Stefan\nNowakowski i Wojtek Oleksiak, czyli sekcja\nrytmiczna Jazzpo, zdradzili nam, czego słuchają, gdy akurat nie ćwiczą w sali prób albo nie\ndyskutują o piłce nożnej.Ostatnio zasłuchuję się w krążku „Volta” Björk.\nMoja ulubiona płyta Islandki odkryta niedawno,\nchoć nagrana w już pięc lat temu. W roku premiery\nmusiała mi umknąć. Absolutnie cudowna aranżacyjnie (instrumenty dęte, industrialne beaty), pełna\npięknych nasyconych brzmień. Nigdy nie słyszałem,\nby dwa ludzkie głosy dopełniały się lepiej niż głos\nBjörk i Antony'ego Hegarty'ego. Pamiętam, że kiedy słuchałem\npierwszy raz utworu „Dull Flames Of Desire” i po pierwszej\nczęści wykonanej przez ostro, wręcz agresywnie, śpiewającą\nBjörk melodię przejął Antony Hogarty kompletnie osłupiałem.\nTego kontrastu, a zarazem uzupełnienia nie da się opisać. Dla\nmnie to absolutnie największe muzyczne wrażenia od kilku lat.\nTrafiłem na ten album przygotowując się do nagrania płyty z Ifi\nUde, w poszukiwaniu inspiracji i metod łączenia perkusyjnej\nelektroniki z graniem na żywo. Coś co miało być zwykła pracą\nprzed-studyjną przerodziło się w odkrycie jednego z albumów\nna które się czeka latami.Stefan\nDla mnie odkryciem ostatnich tygodni jest Garth Stevenson\ni jego płyty „Alpine” oraz „Flying”. Widziałem go dwa razy\nna koncertach, w Warszawie i Lwowie, ale zawsze w różnych\nzespołach, nigdy samego. Jako solista występuje z kontrabasem\ni gra wspaniały ambient pełen pętli i pogłosów. Obydwie płyty\nkupiłem przez internet bezpośrednio od niego (mieszka w Nowym\nJorku) — są własnoręcznie złożone i starannie przygotowane\nedytorsko. To muzyka do słuchania w samotnosci i absolutnej\nciszy. Moim zdaniem niezwykłe zjawisko.Zwykłe ŻycieRzeczy8990RzeczyZwykłe ŻycieTęsknica\nprzewlekłat ek s t:\nsub popZespół tworzą Alex Scally z gitarą i klawiszem oraz wokalistka Victoria Legrande, również z klawiszem. Ich estetyka to\nleniwe, mgliste, choć wielowarstwowe\nrytmy z bardzo oryginalnym głosem Victorii na pierwszym planie. Założony w 2004\nroku band dorobił się czterech płyt: Beach\nHouse, Devotion, Teen Dream i, wydanej w\nmaju tego roku, Bloom. Najnowszy materiał\nto drugi, po Teen Dream, krążek wydany\npod skrzydłami Sub Pop. Za jego produkcję\nodpowiedzialny jest Chris Coady, który\nwspółpracował z takimi artystami jak Yeah\nYeah Yeahs, Architecture in Helsinki, Blonde Redhead czy Gang Gang Dance.\nCzwarta płyta w dorobku duetu z Baltimore jest spójną sekwencją dźwięków\nz sennej półki chillwave’u. Sami twórcy\nreklamują album jako bardziej dojrzały\ni wymagający od poprzednich, a także doty-W czasach, w których w ciągu sezonu powstają i umierają niezliczone\nprojekty, Beach House utrzymują\nsię na powierzchni, konsekwentnie tworząc eteryczną indietronicę.\nDelikatne i skromne kompozycje\nprzykuwają uwagę wrażliwych\nodbiorców, wprawiając w niespieszny i sentymentalny nastrój.kający trudniejszych tematów\nw warstwie lirycznej. Rozwlekłe melodie są treściwe zarówno w warstwie harmonicznej,\njak i w uczuciowej. Miękkie\ni nienachalne rytmy w połączeniu z pięknymi wokalami tworzą bardzo dobrą\njakościowo całość. To materiał najlepszy\nze wszystkich dokonań zespołu. Introwertyczny, ale z wielkim ładunkiem\nemocjonalnym. I — jak mi się wydaje z największą liczbą wpadających w ucho\nzaśpiewek, czyli przebojowy.\nBloom to cudownie romantyczna\npodróż po spokojnych wodach dream\npopu. Jest tu ciepło i monochromatycznie, jednak w tęsknym klimacie - to\nromantyzm w melancholijnym wydaniu.\nRozpamiętuję bądź fantazjuję na słodko\ni na gorzko. A kiedy droga się kończy,zawracam i przemierzam ją kolejny raz.\nBo tęsknica to choroba przewlekła.\nWażna informacja dla tych, którzy\nfanami zespołu są lub za chwilę nimi\nzostaną. Beach House potwierdzili swój\nudział na tegorocznym festiwalu Tauron\nNowa Muzyka w Katowicach. Siódma\nedycja festiwalu wyjątkowo odbywać\nsię będzie w Dolinie Trzech Stawów,\na nie, jak dotychczas, w Kopalni Węgla\nKamiennego Katowice. Miejsce na pewno\nmniej klimatyczne, jednak zespół z plażą\nw tytule powinien bezproblemowo odnaleźć się w lokalizacji pod chmurką w letni\ni skłonny do uniesień wieczór.Zwykłe ŻycieLudzieMiejscaRzeczy9192Zwykłe ŻycieLudzieCo oglądasz,\nci się chcieć?Lee SmithPatrycja Kruszczyńskask ateboarder\nmieszka w Nowym JorkuNiech pomyślę…„Zoolander”\nTo natchmiastowy klasyk.\nI jest prześmieszny.Małgorzata Gutowska-Adamczyk\nmieszka w Warszawie„Pół żartem, pół serio” jest\nfilmem, na który nigdy nie\nszkoda mi czasu. To perfekcyjne\ndzieło sztuki, którego świetny scenariusz, doskonale\npoprowadzeni aktorzy i duża dawka humoru sprawia, iż\npo ostatnich, kultowych słowach „Nobody’s perfect” —\nwzdycham z zazdrością, że to nie ja napisałam, nostalgią\nza dawnymi czasami, które zawsze były lepsze i żalem,\nże to już koniec. Chciałabym, aby było więcej takich\nfilmów, ale arcydzieła zdarzają się rzadko, to ich główna\nwada i zaleta zarazem.marszand\nmieszka w BrightonW chwilach niemocy — jeśli\ntakie się pojawiają — sięgam\nraczej do książki, medytacji lub\nkart (ostatnio osho zen tarot,\nzwierząt lub Majów). Nie jestem typem oglądacza, ale\njest jeden film, do którego często wracam: „Baraka ”\nRona Fricke’a — obrazy natury, naturalnego piękna.Agata Legat\npr awnik, żona, matk aSerial społeczno-prawniczo-obyczajowy „Prawo Agaty”.\nPrzeplatany piosenkami film\npokazuje fascynujący świat\nmłodych prawniczek, w którym zawsze wygrywa miłość.\nAż chce się wstać nazajutrz i samej ten świat odkryć.\nOprócz wymienionych walorów poznawczych film\nma tę zaletę, że nie posiada nagłych zwrotów akcji\ni nie angażuje umysłu. Dlatego nie tylko motywuje do działania „po obejrzeniu”, ale również\n„w trakcie” pozwalając oglądać i jednocześnie sprzątać/prasować/gotować.Zwykłe Życie93LudzieMagda Klimek-LissRadek Nałęcz\ndj eska rock\nmieszka w Warszawieradca prawny\nmieszka w WarszawieTrudno jest wybrać jeden film,\npo którym „zachciało mi się\nchcieć“. Takich filmów było,\njest i mam nadzieję, że będzie\nsporo. Pierwszy z brzegu to\n„Blade Runner” Ridleya Scotta z Harrisonem Fordem.\nZa klimat, za plastyczność, za opowieść, za grę w stylu\nHumphreya Bogarta i cyberpunkowy klimat noir.Film „Bezdroża” Alexandra Payne’a - po obejrzeniu\nzachciało mi się wiedzieć\nwięcej o winach. „Trio z Belleville” (reż. Sylvain Chomet)\ndaje prawdziwego kopa.Justyna Karpińska\nmie s zk a w Pa ry żu„Mamma Mia” - film, który\ndodaje energii i pozytywnie\nwpływa na nastrój w każdym\nmomencie.Józefina BartyzelZofia Borysiewicz\nprokr a st ynatork a\nmieszka w WarszawieFilm włączam sobie zwykle,\njak nic mi się nie chce i mam\nmożliwość żeby mi się nic nie\nAle jest jeden filmik, dzięki\nktóremu zawsze wydaje mi się, że nie jest ze mną\njeszcze tak najgorzej. To „Procrastination” Johnnego\nKelly. A skoro nie jest najgorzej, to znaczy, że nie jest\nźle, a może całkiem dobrze, więc powinnam porobić\ncoś konstruktywnego.Olgierd DobraszakTe at r Poloni a\nmieszka w Warszawieturysta\nmieszka w LondynieNa to pytanie jest tylko jedna\nwłaściwa odpowiedź: „In the\nmood for love” Wong Kar-Waia, czyli w polskiej wersji\n„Spragnieni miłości”. Absolutnie ukochany film - na smutki i smuteczki, na\nmelancholie i na dni radosne. Na deszcz i na pogodę.\nJest tak przeraźliwie piękny, że zawsze daje to krzepiące poczucie, że będzie lepiej, ładniej, żwawiej...\nI wtedy wszystko się chce od razu. A najbardziej się\nchce żyć garściami.Wiadomka, że „Goonies”\nRicharda Donnera.94LudzieMiejscaRzeczyZwykłe ŻycieZwykłe Życie95Gumowe uchoilustracja:\ntomek minkiewiczPływalnia w rodzinnym mieście.\nNa torze obok gimnastyka dla kobiet\nDo młodej dziewczyny podpływa instruktorka:\n- Nie poznałabym cię! Co tam słychać?\n- Wszystko w porządku, dziękuję.\n- A pamiętasz mojego syna, bawiliście się\nrazem na podwórku, taki czarny, wysoki,\n- No w każdym razie on dobrze zarabia,\npracuje w banku. Fajny chłopak, tylko\ncoś dziewczyny nie może sobie znaleźć.\nA ty masz partnera?\n- Tak jakoś inaczej sobie ciebie wyobrażałam, że takie będziesz miała włosy blond\nkręcone…więcej historii z cyklu\nGumowe Ucho na blogu:\nzwyklezycie.blogspot.com96LudzieRzeczyZwykłe ŻyciePółka z książkami\nr ozm aw i ały:\nadam byczkowski i maria paruzelCo ostatnio czytaliście?\nM: Po raz drugi „Śmierć pięknych saren” Oty Pavla.\nA: „Homo Faber” Maxa Frischa.\nWolicie książki czy czytniki?\nA: To chyba jasne, że książki!\nCzytniki? (śmiech)Marysia Paruzel i Adam Byczkowski żyją i pracują\nw Warszawie. Poznali się pewnej ciepłej nocy nad Wisłą\ndziesięć miesięcy temu. Marysia była dziennikarką\nwędkarską, potem założyła markę odzieżową HAZZ\nwraz z Rafałem Czajką, potem organizowała koncerty.\nObecnie kręci film o świecie i zwierzętach.\nAdam wypoczywa oraz gra na gitarze i śpiewa w Kyst,\nSWNY, Coldair i Pictorial Candi. Powoli i w swoim\ntempie pracuje nad solowym projektem.\nOboje mieszkają we Włochach.Widzicie szansę na przetrwanie książek drukowanych?\nA: Oczywiście, że tak. Wystarczy spojrzeć jak ostatnio\nszczególnie przykłada się wagę do tego, aby książki\ni różnego rodzaju publikacje były pięknie wydawane.\nJak dużo ludzi zabiera się za drukowanie i wyda-wanie własnych zinów i książek. Myślę, że słowo drukowane\nM: Moja mama jest wydawcą, prowadzi wydawnictwo Hotel\nSztuki i dział wydawniczy w Zachęcie, oprócz tego pracuje przy\nwielu projektach. Od małego całymi dniami słuchałam słów\n„korekta”, „rgb”, „introligatornia”. Kiedy byłam malutka,\nusypiałam przy odgłosach maszyny do pisania — potem okazało\nsię, że to najlepszy sposób, żeby mnie uśpić. Nie chodzi o to, że\nwidzę szanse na przetrwanie książek drukowanych, wręcz nie\nwyobrażam sobie, żeby zaprzestano je drukować!\nMacie swoją ulubioną książkę z dzieciństwa?\nM: Najpierw to był ilustrowany słownik niemieckiego, a potem\n„Król złodziei” Cornelii Funke.\nA: Miałem ulubioną książkę ze starymi baśniami mało znanego\nautora, nie pamiętam niestety jak się nazywał, a mama nie może\nsprawdzić, bo jest w pracy. Klops.\nZdarza Wam się chodzić do bibliotek?\nM: Jasne, że tak. Najczęściej do biblioteki w dzielnicy Włochy,\nktóra mieści się w małym pałacyku w parku. Jeśli czegoś nie\nmają, to można nawet zamówić!\nA: Mnie to raczej nie. Wolę kupować książki albo pożyczać je\nW jakim miejscu i pozycji najlepiej Wam się czyta?\nA: W łóżku, na plaży albo nad jeziorem.\nM: Najlepiej na siedząco, na drugim miejscu na toalecie, na trzecim\nw łóżku na brzuchu, chyba że się wcześniej najem.Nadal prowadzimy bloga\nwww.zwyklezycie.blogspot.comAll pages:347101113141519202324272829313233343545505859606162697072747578798083848687889092939596InfoSaveLikeShareDownloadMoreZwykłe Życie Published on May 23, 2012 Zwykłe Życie magazyn o prostym życiu wśród ludzi, miejsc i rzeczyzwykle_zycieFollowRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore


Metalowa lampa wisząca Melman nad stół - sklep internetowy Ryssa\nRyssa / Sklep / Oświetlenie / Lampy wiszące / Lampy wiszące metalowe / Metalowa lampa wisząca Melman nad stół\nMetalowa lampa wisząca Melman nad stół\nilość Metalowa lampa wisząca Melman nad stół\nSKU: 946G22 Kategorie: Lampy industrialne, Lampy wiszące, Lampy wiszące metalowe, Nowości, Oświetlenie, Styl industrialny, Style ALDEX\nWysoka jakość wykonania oraz nieprzeciętny styl, to cechy, które wyróżniają oświetlenie domowe, jakie u nas znajdziesz. Metalowa lampa wisząca Melman jest jedną z propozycji, która doskonale odzwierciedla te właśnie wartości. Koniecznie dowiedz się o niej więcej i zdecyduj się na najwyższej klasy oświetlenie, które nadaje charakteru każdej aranżacji!\nPolska produkcja tego modelu sprawia, że Melman odznacza się jakością i bezpieczeństwem. Ta lampa wisząca wykonana została z metalu, który jest jednym z najbardziej sprawdzonych i trwałych materiałów. Dzięki niemu oświetlenie nabiera również nowoczesnego charakteru.\nMetalowa lampa wisząca Melman składa się z dwóch połączonych ze sobą brył. Ich łagodny kształt sprawia, że całość jest przyjemna w odbiorze. Klosz o średnicy 30 cm utrzymany jest w białej kolorystyce. Jednakże dla większego urozmaicenia, jego zewnętrzna część jest matowa, natomiast wewnętrzna błyszcząca.\nWarto także zwrócić uwagę na kabel, na którym zawiesza się tę lampę z metalu. Wyposażony został on w możliwość regulacji długości, dzięki czemu model ten odznacza się także uniwersalnością. Bez trudu dopasujesz go zarówno do tradycyjnego wnętrza, jak i przestrzeni z wysokim sufitem. Zakres regulacji w tym modelu wynosi od 40 do 80 cm.\nModel Melman idealnie sprawdzi się jako oświetlenie nad stół czy wyspę kuchenną, ale także jako główne źródło światła, na przykład, w Twoim salonie lub sypialni. Jego uniwersalny design sprawia, że z powodzeniem zestawisz go zarówno z aranżacjami nowoczesnymi, minimalistycznymi i industrialnymi, ale także skandynawskimi czy klasycznymi. Dodatkowo jasna kolorystyka sprawia, że Melman bardzo dobrze łączy się z pomieszczeniami utrzymanymi w każdej kolorystyce.\nMetalowa lampa wisząca Melman występuje także w innych wersjach, dlatego koniecznie sprawdź naszą ofertę! Znajdziesz w niej również oświetlenie do domu utrzymane w zupełnie innej stylistyce, także w klimacie boho oraz glamour. Ponadto oferujemy lampki dla dzieci, między innymi, w kształcie zwierzątek oraz literek, które z pewnością zachwycą Twoją pociechę!


sex, drugs & lifestyle: Klubowi podrywacze, czyli inwencja panów czasami zaskakuje ich samych.\nCheetah 6 stycznia 2012 20:16\nJeden koleś podszedł do mnie na imprezie cyklu "skins party", gdzie na telewizorkach leciały momenty ze skinsów, całujące się dziewczyny, rzyganie itp, twierdząc że jego to brzydzi, że pokazuje się takie sceny. Zapytałam co tu robi, skoro jest to skins party, o co tu chodzi i czy w ogóle oglądał skins.\nOdpowiedział, że nie wie co to.\nTwardo próbował się przyłączyć wypytując mnieo wszystko, kazalam mu jednak spieprzać do domu i obejrzeć serial.\nWrócił. Pytając dlaczego palę. I wyszedł.\nDrugi zaś dosiadł się do mnie i chcąc nie chcąc mnie dotykając(NIE MOGŁAM SIĘ RUSZYĆ) stwierdził , że nie podobają mu się moje buty, ale za to nogi mam ładne. Spieprzałam gdzie pieprz rośnie...\nSzymon 6 stycznia 2012 20:31\nJak mi się nawiniesz w miejscu wiadomym, to nie będę wychodził za schemat, tylko 'cześć' powiem i udam się tam, gdzie zawsze się udaję. Do baru. =)\nGirls Watch Porn 6 stycznia 2012 20:38\nI będę się przez resztę wieczoru zastanawiać, kto to był, bo ja z reguły nie poznaję ludzi ;)\nMiszka 6 stycznia 2012 20:52\nWczoraj w knajpie był jeden Tomasz. Tomasz niezdecydowany. Najpierw lekko natarczywie wił się wokół mnie jak dziki wąż. Chwilę później znalazł sobie inną ofiarę - tym razem pięknego młodziana, którego obcałowywał na środku parkietu. Mniam.\nAnonimowy 6 stycznia 2012 21:20\ndaj zdj socjopaty wyglada fajnie XD\nGirls Watch Porn 6 stycznia 2012 21:21\nNiestety, to jedyne zdjęcie socjopaty, jakie mamy ;)\nM. 6 stycznia 2012 21:40\nTomaszowe hm. Nie jestem super piękny, sam swoim zachowaniem nie zachęcam do podejścia, le gdy już któraś podejdzie to szybko dochodzi do wniosku, że rozmowa ze mną to złe wyjście. Ale raz nawet zdarzyła się taka, co to na ucho zapraszała mnie do kibla. Nie była wybitnie piękna, ani bardzo brzydka. Minus był taki, że ona była strasznie najebana, a ja niemal trzeźwiuteńki. Strzeliła mocnego damskiego focha jak jej odmówiłem. Czasem szkoda, że faceci nie mają tak wiele Toamssówek, bo większość dziewcząt wychodzi z założenia, że to jej muszelka musi być zdobywana przez rycerza.\nM. 6 stycznia 2012 21:42\nA co do męskich Tomaszów... to mnie to śmieszy. Ich zachowanie, sztuczny uśmieszek. Znam kilku takich, siedzę ze znajomymi i nagle widzę go z daleka. Widzę, że wykorzystuje sytuacje , że mnie zna i dosiada się do nas bez pytania. Przygląda się rozmowie, aby w końcu uderzyć swoim inteligentnym tekstem i podłączyć się do rozmowy. Inny przykład nawet jak gościa nie znam, a raczej nie jest ze mnie taneczny chłopazek, więc siedzę i obserwuje, a to parkiet, a to okolicę i widzę tych tępaków jak odbijają się od laski do laski , te same ruchu, te same uśmieszki i czekają aż któraś go zechce, w końcu kończą z jakąś najebaną brzydką panienką.\nJa zaś miałam bardzo napalonego Tomasza. Ów Tomasz w Sylwestrową noc stwierdził, że jeśli nie dam mu buziaka ze "ślimakiem" albo się z nim nie prześpię, to zawoła i ochronę, i organizatora, bowiem go zna i krótko mówiąc wyrzucą mnie z imprezy. Do tego, cały czas próbował się do mnie dobrać, zawieszając się mi na szyi, albo przyciągając mnie do niego. Cóż, z panem Tomaszem rozprawili się moi znajomi, dzięki Bogu. I rzecz jasna, nie zostałam wyrzucona z imprezy. Biedne Tomasze...\nGirls Watch Porn 6 stycznia 2012 21:44\nM. - Dziwisz się, że nie mają, skoro odmawiasz dziewczynom,kiedy zapraszają Cię do toalety? ;)\n@up - o, kolejna ciekawa sprawa - mania chwalenia się znajomościami, które Tomasze rzekomo mają w tym pubie/clubie\nM. 6 stycznia 2012 21:49\nNie dziwie. Zresztą to było dawno, a ja jestem grzeczny , a wtedy to w ogóle byłem grzeczniuteńki. Po prostu wyglądam nieciekawie, a jak już jednak zaryzykują to je spławiam. Mnie się to podoba, nie marnuje czasu.\nGirls Watch Porn 6 stycznia 2012 21:50\nSpławiając ludzi tracisz dużo zabawy, bo serio trafiają się czasem wybitne okazy, które potem jeszcze długo się wspomina\nM. 6 stycznia 2012 21:53\nWolę obserwować niż brać aktywny udział. Koniec spamu.\nAurora 6 stycznia 2012 22:24\nŚmiem twierdzić, że to-masz raczej szczęście spotykać tak interesujących typów, przynajmniej jest o kim refleksje zamieszczać na blogu ;P\nAnonimowy 6 stycznia 2012 22:39\n+1000 za flow pisania, iście dziennikarski. Bez wazeliny - mimo, że temat mnie niespecjalnie jara (takie tam socjologiczne o podrywaniu), serio mi się podoba, uwiódł mnie styl. Urzekła mnie historyjka o socjopacie i motoryzacji, uśmiałem się z kotem konkretnie.\nPS. To wczoraj w klubach byli ludzie! Bo dziś pustka, 5-10 osób/na klub, byłem w trzech.\nAnonimowy 6 stycznia 2012 22:41\nSwoją drogą, odwołując się do wcześniejszego wpisu o alkoholu, czasem po zbyt dużej ilości promili włącza mi się Tomasz, dlatego przestałem tyle pić, bo popadałem w żenadę.\nGirls Watch Porn 6 stycznia 2012 22:42\nWczoraj w klubach była masakra, nie wiem czemu, pewnie wszyscy nie dość, że pierwszy raz wyszli po sylwestrze z domu, to jeszcze długi weekend ;)\nTo zależy, który Tomasz, bo czasami z tych Tomaszów wychodzą bardzo fajni znajomi :) ja opisałam po prostu wybitne przypadki\nAnonimowy 6 stycznia 2012 23:04\nDodatkowe "swoją drogą" - Tomasz narkoleptyk: raz widziałem jak się przysiadał do znajomej. Nie spławiała go, gdyż mieliśmy z niego straszną bekę; cały czas, nieustannie, podrywał, zasypiając po drodze na dwie, trzy minutki. Tak przez około godzinę.\nDziewczyna bez matury 6 stycznia 2012 23:52\nNiestety. Ja miałam większego pecha jeśli chodzi o zagranicznych Tomaszów. W klubie w Poznaniu tańczyłam z przyjaciółką, obie bi, obie wolne (no może ja nie wolna, ale mąż daleko) i średnio co 3 minuty podchodzili do nas na zmianę Hiszpanie, Włosi i Hindusi. Macali obrzydliwie, ślinili się. Jeden niestety oberwał za wszystkich i wyprowadzili mnie z klubu, twierdząc, że nikomu tu nie wolno rozbijać butelek na głowie. Za to macać po cycach bezkarnie można?\nNo i te tępe teksty już polskich Tomaszów. Ile razy szłam do klubu z nadzieją, że tym razem siedząc przy barze i czekając na podryw spotkam kogoś ciekawego, inteligentnego, rozmownego, nie śmiejącego się jak bevis albo butthead. Nie ukrywam, parę razy się zdarzyło. Ale teksty w stylu: łał, ale masz super telefon albo o! skąd my się znamy? albo chodziłaś do dwójki?... Panowie. Zamiast siedzieć i napierdalać w gierki moglibyście pouczyć się zdrowego podrywu.\nPułkownik Kwiatkowski 7 stycznia 2012 00:10\nuważaj, bo Norweg albo inny Szwed by tak zagadał, mhm, taaa, to trochę mało w ich stylu ;)\ni straszny się obraz wyłania z Waszych opowieści, dziewczyny, straszny ;)\nDziewczyna bez matury 7 stycznia 2012 10:54\nno pułkowniku, znikąd się ten obraz nie bierze.\nbtw. ja z moim obecnym mężem przez lata bawiliśmy się w tych samych klubach. A jednak poznaliśmy się w innych okolicznościach przyrody, bo on stwierdził, że to największa bujda XXI wieku, że właśnie do klubu chodzi się na podryw. Niestety... każdy facet, nawet najfajniejszy, jest tam już trochę z góry na przegranej pozycji...\nGirls Watch Porn 7 stycznia 2012 10:59\nracja, zazwyczaj każda dziewczyna jest niechętnie nastawiona do faceta, który zagaduje w klubie.\nAnonimowy 7 stycznia 2012 12:52\nHej, to naprawdę mogli być Norwedzy ze stomatologii! Na PUMie jest pełno ludzi, których rodzice z Pakistanu albo innego kraju wyemigrowali do Norwegii i teraz ich dzieci na koszt państwa studiują za granicą. Większość anglojęzycznych na tej uczelni jest co najmniej śniada.\nGirls Watch Porn 7 stycznia 2012 17:11\nWątpię, żeby studiowali po angielsku stomatologię, kiedy sami za dobrze się w tym języku nie umieli dogadać.\nM. 7 stycznia 2012 23:44\nOch. Znowu tu leci malutki hejt na panów. Nawet nie wiecie jakie Tomaszowe są czasem żałosne. Wiele moich koleżanek woli siedzieć z kolesiami, którzy gadają o sporcie, filmach, żarciu, niż z nowo poznanymi dziewczynami, które obgadują laski, albo gadają o ciuchach.\nTak samo denerwują Tomasze, jak i Tomaszowe. Najlepsze są takie, które chcą być podrywane, a udają kobiety, które nie chcą być podrywane.\nGirls Watch Porn 8 stycznia 2012 11:22\nChyba nie do końca zrozumiałeś, to nie jest hejt na panów. Po prostu swoje przeżycia opowiadają tutaj głównie panie, więc mają raczej tylko takie doświadczenia.\nPoza tym, też zdecydowanie wolę męskie grono, z mało którą dziewczyną się dogaduję i jestem raczej negatywnie nastawiona do tych, co się przysiądą, nawet jeśli to 'znajome znajomych'\n"ci, na których my trafiamy, mają to do siebie, że zazwyczaj niestety nie są ani atrakcyjni, ani bogaci"... na szczęście "nie mają nic ciekawego do powiedzenia"... "Jestem w szczerym szoku"... polu. Nie! Szoku! Nie... polu, szoku? Szczerze?\nGirls Watch Porn 13 stycznia 2012 10:11\nMoże to wina tego, że jeszcze wcześnie, ja zaspana w pracy, może mojego nierozgarniętego mózgu, ale nie rozumiem komentarza, chociaż dobierałam się do niego i próbowałam z każdej strony\nPatrycja 15 lutego 2012 17:55\n`Haha, też za cholerę nie potrafię zrozumieć tego komentarza :))\nstep_down 17 stycznia 2012 23:16\nHaha! Muszę przyznać, że wszedłem tu przez przypadek (ktoś znajomy polubił Twoją stronę na FB). Jak tylko zobaczyłem zdjęcie to morda mi się ucieszyła, moje ulubione miejsce z jeszcze w sumie niedawnych czasów srudenckich (5 lat grubego niszczenia się). Jak sobie pomyślę ile razy sam byłem takim Tomaszem dla jakichś niewinnych dziewcząt, podchodząc najebany i potrafiąc powiedzieć tylko "BLDBLBLBL":D Piękne czasy, siedząc tak daleko od "domu", który już nim tak naprawdę nie jest miło się to wspomina!\nAnonimowy 18 stycznia 2012 10:55\nGeneralnie czytając te wypociny odnoszę wrażenie, że próbujesz się dowartościować opisanymi sytuacjami, a nawet bym rzekł podkreślić swoją zajebistość. "Oczywiście przyjęłyśmy je, ale zrobiło nam się go szkoda. Zaproponowałyśmy więc, żeby dosiadł się do nas. I się zaczęło…" - z tego zdania wynika, że jakby koleś kupił wam beczkę to może nawet zrobiła byś mu loda :D ps. trafiłem tu przez joemonster ;)\nGirls Watch Porn 18 stycznia 2012 11:02\nZ tego wynika tylko i wyłącznie, że zrobiło nam się żal kolesia, którego wystawiły dwie laski, którym on poszedł kupić piwo.\nI oczywiście, że dowartościowują mnie sytuacje, kiedy ktoś nas podrywa, to chyba logiczne.\nAnonimowy 18 stycznia 2012 11:42\nJa bym się do was nie dosiadł. Głównie dlatego, że cóż... jestem zbyt nieśmiały ;)\nGirls Watch Porn 18 stycznia 2012 11:45\nAnonimowy 19 stycznia 2012 14:39\nKuba 23 stycznia 2012 12:07\nWięc jak do was podchodzić żeby nie wyjść na "Tomasza" ?\nBTW: Ile masz mm?\nGirls Watch Porn 23 stycznia 2012 12:09\nZwyczajnie dosiąść się i porozmawiać, chociaż ja raczej zawsze krytycznie patrzę na osoby przysiadające się w klubie (chyba, że jestem mocno pijana, to wtedy kocham każdego kto ze mną rozmawia)\nKuba 23 stycznia 2012 12:40\nGirls Watch Porn 23 stycznia 2012 12:41\nKuba 23 stycznia 2012 12:42\nWygląda na więcej, pewnie dla tego że masz małe uszy ;)\nKuba 23 stycznia 2012 12:54\nDo ilu ciągniesz?\nGirls Watch Porn 23 stycznia 2012 12:55\nPóki co nie chcę więcej, ale u mnie zawsze raz na rok-dwa przychodzi ochota i misja powiększenia o 2 ;)\nKuba 23 stycznia 2012 13:09\nU mnie podobnie tyle że zawsze po włożeniu już tego "docelowego" pojawia się myśl "a może jeszcze troche?". Zaczynając rozciągać miało być 8mm teraz do 22 ciągne ;P\nGirls Watch Porn 23 stycznia 2012 13:19\nU mnie sie zaczęło od 6, uwazalam, że więcej na bank nie zrobie. I przy każdych kolejnych dwóch tak myślę ;)\nKuba 23 stycznia 2012 13:25\nCzyli pewnie będziesz miała podobnie jak ja. Rysowanie lajtowo traktujesz czy masz jakieś myśli że może w jakiś sposób się utrzymywać z tego kiedyś?\nGirls Watch Porn 23 stycznia 2012 13:27\nWłaśnie pracuję nad stroną internetową z koszulkami mojej produkcji, sklep powinien ruszyć w przyszłym tygodniu jak dobrze pójdzie :) a tak, to raczej już fotografia niż rysunek\nKuba 23 stycznia 2012 13:30\nMam nadzieję że fajne bo w polsce fajne firmy można policzyć na palcach jednej ręki. Evil eye clothing np.\nGirls Watch Porn 23 stycznia 2012 13:33\nTeż mam nadzieję, że wyjdzie fajnie ;) Na razie mogę tylko obiecać, że nadruki i koszulki będą bardzo dobrej jakości. Nie wiem, jak spodoba się reszta\nkas 23 stycznia 2012 16:50\njezeli chodzi o tomaszow zagranicznych, to spiewka z norweskimi stomatologami akurat jest prawdziwa, norwegowie przyjezdzaja do szczecina studiowac (za niewielkie dla nich pieniadze) stomatologie i medycyne na pumie. przekroj wygladu jest rozny, ale faktycznie wiekszosc wyglada na ciapatych.. :P\na co do tomaszow hormonowych.. swojego czasu pewien tomasz zaczynal rozmowy z nieznajomymi dziewczynami, zadajac pytanie 'czy wiesz cos o fokach?' po czym recytowal 'foka szara zyje w rozlewisku morza baltyckiego...'\nRincewind99 28 grudnia 2013 18:19\nTomasze są śmieszni ;) A przynajmniej ja spotykam więcej tych śmiesznych niż wkurzających. Tomaszowe już nieco gorzej, jak na ironię, mam pecha do trafiania na jakieś stosunkowo prymitywne.\nTen pierwszy przypadek opisany przez Ciebie kojarzy mi się trochę z "Hey, have you met Ted"? Tylko to jakaś wypaczona wersja. Generalnie większość "patentów" na podryw to słabe rzeczy ;)\nPrzypadek z socjopatą ciekawy... Nie przyjęłabym napoju od nieznanego kolesia, bo tak na prawdę nie wiesz co tam się znajduje. Generalnie do takich typków mam słabą cierpliwość i pewnie szybko bym go spacyfikowała, nie lubię ludzi, którzy starają się być kontrowersyjni na siłę... Ale w jednym się nie mylił - chyba faktycznie był prawdziwym socjopatą :)\nCo do Arabów, to mogli mówić prawdę - widziałam ich całkiem sporo w Norwegii, generalnie są teraz wszędzie. A patent zapewne mieli bardzo skuteczny, bo zagraniczny człowiek w polskiej knajpie wciąż powoduje jakiś niezrozumiały szał i zanik mózgu u pewnego typu kobiet, nie wiedzieć czemu - żyjąc w takim mieście jak Kraków widzę to codziennie i nadziwić się nie mogę ;)\nKurcze, więcej takich notek :D Temat świetny.