REGULAMIN RADY RODZICÓW. Młodzieżowy Dom Kultury ul. Grabowo 2, Gdynia - PDF\nREGULAMIN RADY RODZICÓW. Młodzieżowy Dom Kultury ul. Grabowo 2, Gdynia\nDownload "REGULAMIN RADY RODZICÓW. Młodzieżowy Dom Kultury ul. Grabowo 2, 81 265 Gdynia"\n1 REGULAMIN RADY RODZICÓW Młodzieżowy Dom Kultury ul. Grabowo 2, Gdynia Rozdział I Postanowienia ogólne 1. Rada Rodziców Młodzieżowego Domu Kultury ( MDK ) w Gdyni, zwana dalej Radą, reprezentuje ogół rodziców ( prawnych opiekunów ) uczestników placówki. 2. Rada Rodziców jest samorządnym organem placówki, współdziałającym w realizacji zadań z Dyrektorem, Radą Pedagogiczną, Samorządem Uczniowskim, organem prowadzącym placówkę oraz organem sprawującym nadzór pedagogiczny. 3. Rada działa na podstawie Ustawy o Systemie Oświaty z dnia r., statutu MDK i niniejszego regulaminu. 4. Rada Rodziców liczy 7 członków. 1. Kadencja Rady Rodziców trwa jeden rok szkolny, do chwili ukonstytuowania się nowej Rady na posiedzeniu sprawozdawczo wyborczym w kolejnym roku szkolnym. 2. Terenem działania Rady Rodziców jest budynek MDK w Gdyni oraz wszystkie inne miejsca, w których przebywają uczestnicy zajęć, rodzice uczestników i nauczyciele w związku ze sprawami dotyczącymi placówki. 5. Rada Rodziców może tworzyć zespoły zadaniowe. Powoływane są one na okres nie dłuższy niż kadencja Rady Rodziców. Zespoły mają charakter opiniująco doradczy. Rozdział II Kompetencje Rady Rodziców 6. Rada Rodziców może występować do Dyrektora Placówki, Rady Pedagogicznej, organu prowadzącego placówkę oraz organu sprawującego nadzór pedagogiczny z wnioskami i opiniami dotyczącymi wszystkich spraw MDK. 7. Członkowie Rady Rodziców mają prawo do zapoznania się z informacjami oraz dokumentami placówki związanymi z organizacją, przebiegiem procesu dydaktyczno - wychowawczego i działalnością opiekuńczą placówki, poza informacjami oraz\n2 dokumentami uznanymi za poufne, lub tymi, które dotyczą spraw personalnych uczestników zajęć oraz nauczycieli. 8. Rada Rodziców w porozumieniu z Radą Pedagogiczną uchwala: 1. Program wychowawczy placówki obejmujący wszystkie treści i działania o charakterze wychowawczym skierowany do uczestników zajęć, realizowany przez nauczycieli. 2. Program profilaktyki placówki dostosowany do potrzeb rozwojowych dzieci oraz potrzeb danego środowiska, obejmujący treści i działania o charakterze profilaktycznym skierowane do dzieci, nauczycieli i rodziców. 9. Rada Rodziców opiniuje: 1. Program i harmonogram poprawy efektywności kształcenia lub wychowania. 2. Projekt planu finansowego składanego przez Dyrektora Placówki. 10. Jeżeli Rada Rodziców w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia roku szkolnego nie uzyska porozumienia z Radą Pedagogiczną w sprawie programu, o którym mowa w 9 pkt.1 i 2 program ten ustala Dyrektor Placówki w uzgodnieniu z organem prowadzącym nadzór pedagogiczny. Program ustalony przez Dyrektora obowiązuje do czasu uchwalenia programu przez Radę Rodziców w porozumieniu z Radą Pedagogiczną. Rozdział III Wybory do Rady Rodziców Wybory do Rady Rodziców przeprowadza się na pierwszym zebraniu rodziców w każdym roku szkolnym. 2. W przypadku rezygnacji lub odwołania ze składu Rady Rodziców jednego lub więcej członków, Rada niezwłocznie decyduje o przeprowadzeniu wyborów celem uzupełnienia składu. 4. Decyzja o rezygnacji z członkostwa w Radzie Rodziców powinna zostać przedłożona na piśmie Przewodniczącemu Rady. 5. Członek Rady Rodziców może zostać odwołany poprzez złożenie pisemnego wniosku wraz z uzasadnieniem na zebraniu Rady przez pozostałych członków Rady, innych rodziców nie wchodzących w skład Rady oraz przez Dyrektora Placówki. 6. Członek Rady Rodziców może zostać odwołany ze składu w sytuacji: - gdy nie wypełnia powierzonych obowiązków, zadań, - gdy działa niezgodnie z przyjętymi zasadami, - z innych, uzasadnionych przyczyn. 7.Decyzję o dodatkowych wyborach uzupełniających podejmuje Rada Rodziców w głosowaniu jawnym.\n3 8. Wybory uzupełniające przeprowadza się podczas specjalnie w tym celu zwołanego zebrania rodziców. Rozdział IV Kompetencje Prezydium Rady Rodziców Przewodniczący Rady Rodziców organizuje pracę Rady, prowadzi i zwołuje posiedzenia oraz jest reprezentantem Rady Rodziców na zewnątrz. 2. Zastępca przejmuje obowiązki przewodniczącego w czasie Jego nieobecności. 3. Sekretarz Rady Rodziców odpowiada za dokumentację Rady i protokołowanie posiedzeń. 4. Skarbnik Rady Rodziców odpowiada za prawidłową gospodarkę środkami finansowymi zgromadzonymi przez Radę. Rozdział V Posiedzenia Rady Rodziców Posiedzenia Rady Rodziców odbywają się w zależności od potrzeb. 2. W razie potrzeby, posiedzenia Rady zwołuje Przewodniczący powiadamiając członków Rady na co najmniej 7 dni przed zaplanowanym terminem spotkania w sposób ustalany na pierwszym posiedzeniu Posiedzenia Rady Rodziców prowadzone są przez przewodniczącego. 2.W posiedzeniach może brać udział z głosem doradczym Dyrektor Placówki, Wicedyrektor Placówki lub inne osoby zaproszone przez przewodniczącego za zgodą lub na wniosek Rady. 3. Posiedzenia Rady Rodziców są protokołowane. 4. Protokoły z posiedzenia Rady mogą być prowadzone w wersji elektronicznej. 5. Protokoły posiedzeń Rady Rodziców przyjmowane są w drodze głosowania na następnym posiedzeniu. Rozdział VI Tryb przyjmowania uchwał Uchwały Rady Rodziców podejmowane są w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy regulaminowego składu Rady. 2. W przypadku równej liczby głosów, decyzję podejmuje przewodniczący Rady\n4 Rodziców. 3. Uchwały Rady Rodziców numerowane są w sposób ciągły w danym roku szkolnym. 4.Rada Rodziców wyraża opinię uzgodnioną w drodze głosowania, tryb głosowania jest taki sam, jak przy podejmowaniu uchwał. Rozdział VII Prawa i obowiązki członków Rady Rodziców Przedstawiciele RR mają prawo wypowiadania własnej opinii na każdy temat dotyczący działalności placówki. 2. Zachęcają rodziców do pomocy i udziału w realizacji zadań Rady Rodziców placówki. 3. Członkowie Rady Rodziców zobowiązani są do znajomości i przestrzegania uchwalonego regulaminu oraz wypełniania wynikających z niego zobowiązań. 4. Członkowstwo w Radzie i wszelkie funkcje pełnione są społecznie. Rozdział VIII Fundusze Rady Rodziców Rada Rodziców może gromadzić środki finansowe przeznaczone na wspieranie działalności statutowej placówki z następujących źródeł: a/ dobrowolnych darowizn wnoszonych przez rodziców lub opiekunów prawnych uczestników zajęć, b/ darowizn osób prywatnych, c/ wpływów z instytucji i organizacji społecznych, d/ innych źródeł 2. Wysokość dobrowolnej darowizny na wniosek Prezydium może ustalić Rada Rodziców na początku każdego roku szkolnego. 3. Środki finansowe zgromadzone w funduszu Rady mogą być przeznaczone na: a/ dofinansowanie imprez placówki o charakterze kulturalnym lub oświatowym, b/ zakup pomocy dydaktycznych i naukowych, c/ inne cele, zgodne z działalnością statutową placówki. 18. Jeżeli zostanie ustalona darowizna na poczet Rady Rodziców to: 1. Szczegółowe zasady wydatkowania środków finansowych ustali Corocznie Rada Rodziców w preliminarzu budżetowym. 2.. Rada Rodziców ma wydzielone konto bankowe. 3. Środkami finansowymi na koncie dysponuje Prezydium Rady Rodziców. 5. Rada Rodziców może zakładać w ramach konta bankowego Rady subkonta celowe związane ze statutową działalnością placówki. 6. Rada Rodziców może zatrudnić księgową do obsługi księgowo finansowej.\n5 Rozdział IX Postanowienia końcowe Do podpisywania dokumentów i korespondencji w imieniu Prezydium Rady Rodziców uprawniony jest Przewodniczący Rady Rodziców, Wiceprzewodniczący, Skarbnik. 2. Regulamin Rady Rodziców uchwalany jest przez Radę Rodziców placówki. 3. Zatwierdzony przez Radę Rodziców regulamin opiniuje Dyrektor placówki w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami i Statutem placówki. 4. Zatwierdzony regulamin podpisuje Przewodniczący, Wiceprzewodniczący i Sekretarz Rady Rodziców oraz Dyrektor placówki. 5. Propozycje zmian Regulaminu mogą być zgłaszane przez: a/ Członków Rady Rodziców b/ Dyrektora placówki. 6. Rada Rodziców posługuje się pieczęcią o treści: Przewodniczący Rady Rodziców Młodzieżowy Dom Kultury.20.Regulamin wchodzi w życie z dniem uchwalenia. Regulamin Sporządzono: 28 października 2014roku Regulamin Rady Rodziców Młodzieżowego Domu Kultury posiedzeniu Rady Rodziców w dniu roku. w Gdyni uchwalono na


Adeptus Gedeon: "Prezent pożegnalny" - trzecia część opowiadania\n"Prezent pożegnalny" - trzecia część opowiadania\nNo i dociągnąłem do końca. Kompletnie zmarnowałem czas, bo nikogo to nie obchodzi, nikt tego nie przeczyta, a co najgorsze - nikt nie skomentuje - no ale fakt jest faktem. Więc sam sobie skomentuję. Opowiadanie jest bardzo słabe. Chyba najsłabsze z tych, które wrzuciłem na bloga. Co w sumie nie ma większego znaczenia, skoro i tak nikt tego nie przeczyta, no ale, ponownie - fakt jest faktem.\nMaliniak, jedną ręką trzymając ubrania, drugą nacisnął klamkę, a potem wszedł do łazienki.\nPośród niebieskich ścian, koło wanny stała Martaa. Staszek stanął w progu, wpatrując się w nią. Już przedtem uważał, że jest ładna (nawet, kiedy na początku znajomości, mocno go irytowała), ale teraz, kiedy jej mokre włosy opadały w lokach na ramiona, zawiązany w pasie szlafrok podkreślał figurę, nie będąc na tyle długim, żeby zakryć jej drobne, ale zgrabne nogi, to...\nPo chwili Marta spuściła wzrok i poprawiła szlafrok, jakby chciała się nim mocniej zasłonić. Staszek też się speszył. Zaklął w duchu. "Szybko się pocieszyłeś po Renacie" - zdawało mu się, że ponownie słyszy drwiący głos ojczyma. ,,Ty mendo" - pomyślał ,,Dopiero co zginęła... Tak, powiedzmy to sobie szczerze... twoja dziewczyna... A ty... i to w dodatku wobec tej biednej kobiety. Kawał chuja z ciebie, prawdę mówiąc".\n- To ja poszukam tej suszarki - w końcu odezwał się, aby przerwać niezręczne milczenie. W ciszy zaczął przeglądać klamoty, którymi był zasypany stojak. W końcu, pośród gąbek i buteleczek znalazł urządzenie, po czym podłączył do prądu.\n- Nie działa. - stwierdził z głupią miną.\n- Coś się zepsuło? - spytała Marta.\n- Nie wiem, ostatnio działała. - chłopak podrapał się po głowie, a potem palnął się w czoło. - Matko, debil ze mnie, przecież prądu nie ma!\nCavalieri spojrzała na niego z nieco niepewną miną. Staszek stłumił cisnący mu się na usta śmiech. Rechotanie przed Martą, nawet z samego siebie, było mimo wszystko trochę niestosowne... Ale mimo wszystko, atmosfera się odrobinę rozluźniła. A przynajmniej chłopak poczuł się trochę mniej spięty.\n- No nic, przetrę ręcznikiem, a potem same wyschną... W końcu się nie przeziębię. Nie na tej planecie. - oświadczyła Cavalieri.\n- No tak - odparł Staszek. - Tutaj masz ubrania - wskazał na przyniesione łaszki, które wcześniej położył na pralce. - To ja już pójdę chyba.\n- Dziękuję - odpowiedziała Marta, rzucając okiem na ubrania. - Tak, idź. Lepiej się prześpij, na pewno jesteś zmęczony, a musisz mieć siły... Nawet jeśli na razie czeka nas tylko narada, lepiej mieć jako tako jasne myśli. Ja tak zrobię, jeśli można\n- Pewnie. Pokój gościnny jest na lewo. To... na razie. - zakończył Staszek, a potem opuścił łazienkę.\nMaliniak udał się do swojego pokoju. Zdjął buty, aby dać nieco odpocząć nogom... Zapach był niezbyt przyjemny, chyba jemu też by się przydała lekka kąpiel... A potem uwalił się na łóżku. Przez jakiś czas przewracał się z boku na bok, targany myślami, ale w końcu zmęczenie zrobiło swoje i zapadł w drzemkę.\nW końcu się obudził. Wyrwany z czarnej otchłani snu, przez chwilę był tak zamroczony, że nie pamiętał nawet gdzie jest, już nie mówiąc o jakichkolwiek planach.. Potem jednak oprzytomniał i uświadomił sobie, co się dzieje. Zerknął na zegarek - było za dziesięć szósta. Spał ponad pół godziny, a za chwilę miała się odbyć zapowiedziana przez Abiatara narada. Staszek wstał i ruszył na spotkanie z pozostałymi.\nZnalazł ich w kuchni. Na stole była już przygotowana skromna kolacja, a na krzesłach siedzieli Marta i Mirkof. Jeszcze przed chwilą słyszał przytłumione głosy, ale gdy wszedł do pomieszczenia, zapadła cisza. Co gorsza, Velarez wyglądał na zadowolonego z siebie.\n- O czym rozmawialiście? - spytał ponurym tonem Maliniak, odsuwając sobie krzesełko.\nMarta wyraźnie się zmieszała, a Staszek natychmiast pożałował swych słów. Uznał, ze musi szybko zmienić temat: - Inkwizytora nie ma? - spytał.\n- Ano nie ma. - Jego ojczym pokręcił głową. - Braciszek najpierw ustawia nas jak w zegarku, każe przyjść na naradę wojenną, a potem sam wybywa. Nieładnie.\n- Nic bardziej mylnego - rozległ się spokojny głos Abiatara. Natychmiast cała trójka odwróciła się w stronę wejścia do kuchni. Stał w nim Refuze. Na mankiecie jego szarego munduru widać było małą plamę krwi. - Przecież zaplanowałem naradę na szóstą - i o tym czasie przybyłem.\nStaszek odruchowo zerknął na czasomierz wiszący na kuchennej ścianie. Właśnie w tej chwili duża wskazówka przekroczyła dwunastkę, wyznaczają równą godzinę.\n- Jak w zegarku. - Laszamar powtórzył słowa Mirkofa, a kąciki jego ust zadrgały lekko, jakby w śladowym uśmiechu.\n- Jest brat ranny? - z troską w głosie spytała Marta, patrząc na krwawą plamę na uniformie zakonnika.\n- Nie, to nie moja krew. - spokojnie odrzekł Refuze.\n- Acha, to dob... - zaczęła Cavalieri, ale nagle przerwała. - W takim razie czyja?\n- Pozwolicie, że o tym opowiem podczas posiłku, żeby nie przedłużać.\nChoć czasem wywody inkwizytora sprawiały wrażenie dziwacznych i niezrozumiałych, tym razem Staszek zgadzał się z nim na całej linii. Ostatnim posiłkiem jaki spożył, była mała konserwa - i było to w środku nocy. Do tej pory nie myślał o tym, ale zapach jedzenia na stole sprawił, że ślinka zaczęła mu napływać do ust.\n- Może brat Refuze poprowadzi modlitwę przed jedzeniem? - zaproponowała Martaa.\nInkwizytor skinął głową. - Czemu nie? - powiedział, po czym podszedł do stołu i złożył ręce. - Boże w Niebiosach pobłogosław nas i te pokarmy, które będziemy spożywać i za które Ci dziękujęmy. Amen\n- Amen - odpowiedziała pozostała trójka. Jak widać, podstawową zasadą inkwizycyjnych form pobożności było ,,zwięźle, krótko i na temat". Staszkowi to pasowało. Chłopak natychmiast usiadł, wziął grubą pajdę chleba, posmarował... czymś co wytwórcy określali mianem ,,pasztetu" (Staszek wolał nie wiedzieć, jaki jest prawdziwy skład, ale tak czy inaczej, lubił to) i zaczął się napychać. Po chwili zorientował się, że rozsiewa dookoła okruchy i kropelki śliny. Zawstydzony rzucił okiem w stronę Marty. Kobieta widziała, że zachowuje się jak świnia, ale tylko przymknęła oczy i uśmiechnęła się lekko, jakby chciała powiedzieć ,,Jedz, jedz, nie przejmuj się". Mimo wszystko Staszek nieco zwolnił tempo jedzenia.\n- Zatem... żeby nie przedłużać. - zaczął Abiatar. - Byłem na zwiadach. Połączonym z... przesłuchaniami. Tak się złożyło, że tych kilu osobników, których spotkałem... Nie było skorych do współpracy. Może z powodu munduru - chyba próbowali się włamać do jednego z bogatszych domów. A może moja niebieska skóra wydała im się śmieszna? A może z obu powodów? Nieistotne. W każdym razie, udało mi się z nimi nawiązać nić porozumienia... choć nie bez trudności i konieczności ucieknięcia się do niewerbalnych metod przekonywania.\n- A ja myślałem, że im po prostu nastukałeś - stwierdził Mirkof, nalewając sobie kawy do kubka.\n- To miałem na myśli - Znowu te charakterystyczne drgnięcie warg. - Ale pozwólcie, że przejdę do sedna. Otóż ci szabrownicy byli mocno zaniepokojeni. A włamywali się nie tylko po to, aby obrabować mieszkanie, ale by się w nim schronić. Ponoć potwór jest blisko miasta. Jeden z bandy wypuścił się na przeszpiegi po okolicy. Zabrał ze sobą krótkofalówkę. Podobno przed śmiercią, straszliwie krzyczał. Najpierw ze strachu, potem z bólu. A na koniec słychać było tylko ryki i skrzeki.\nStaszek nerwowo przełknął kęs chleba. Przypomniały mu się straszliwe odgłosy rzezi w hotelu.\n- To na pewno prawda. Moja aniołki też dały mi znać, kiedy spałam, że niebezpieczeństwo jest blisko. - powiedziała Marta, tak naturalnym tonem, jakby właśnie prosiła o podanie cukru. Mirkof zrobił głupią minę, zaś Abiatar rzucił jej dyskretne, badawcze spojrzenie. Staszek w milczeniu zagryzł wargi. Przypomniały mu się słowa inkwizytora.... Maliniak też nie wiedział, czy lepiej pozwolić, aby mur złudzeń chronił Martęę, czy też go zburzyć... Ale na pewno nie teraz. Nie kiedy niebezpieczeństwo było tak blisko.\n- Przynajmniej cała rzecz skończy się szybko - mruknął Velarez i pociągnął łyk z kubka. - No to jak już tak idzie - może wtajemniczy nas braciszek w swój cudowny plan?\nAbiatar odłożył sztućce, którymi kroił posiłek. Najwyraźniej już skończył jeść. Nie spożył zbyt wiele - być może potrzebował mało jedzenia, ze względu ma ascetyczny, zakonny tryb życia - albo może jako Laszamar miał odmienną fizjologię.\n- Żeby przebić skórę gargoyli, potrzeba sporej siły ognia. Większej nawet, niż żeby zestrzelić mały statek. Działko przeciwlotnicze, które ochrania wasz ratusz, byłoby w stanie zniwelować pancerz potwora, tylko jeżeli po kolei kilka pocisków trafiłoby w to samo miejsce. A to niemożliwe. Gargulec porusza się zbyt szybko... Jego przyspieszony metabolizm i nadmiar energii służy nie tylko rozwojowi. Dlatego nie nadaje się do tego celu. - oświadczył.\n- Zatem co się nadaje? - spytał z kwaśną miną Mirkof.\n- Tak się składa, że mam to ze sobą. A dokładnie - w salonie. Jeśli skończyliście już jeść, chodźcie, a zobaczycie. - oznajmił Abiatar.\n- Ja jestem gotowa. - powiedziała Marta, wstając od stołu.\n- Ja też. - dodał Velarez - Dziękuję pani za kolację. - powiedział i skinął lekko głową.\n- Och, to ja dziękuję za gościnę. - kobieta skinęła głową.\nPrzeklęty Mirkof. Niby taki nieokrzesany, a jednak miał w sobie coś, co działało na kobiety. W końcu inaczej mama by za niego nie wyszła... Staszek połknął ostatni kęs w całości, szczęśliwie unikając zadławienia i również podziękował. Po chwili cała ekipa przeszła do dużego pokoju. W dalszym ciągu na stoliku leżała podłużna waliza, którą przyniósł zakonnik. Abiatar stanął nad nią i przez chwilę manipulował przy zamku - dopiero teraz Maliniak zauważył, że zawartość była chroniona przez jakiś mechanizm szyfrowy. W końcu zaskoczyło i klapa odskoczyła. Abiatar odsunął się od stolika i usiadł wygodnie w fotelu, pozwalając pozostałym na przyjrzenie się temu, co było w walizce. Okazała się ona być futerałem, w którego wgłębieniu spoczywał podłużny, metalowy przedmiot. Była to metalowa rura, na której widniał jakiś przyciski oraz jakiś, w tej chwili złożony wihajster, zapewne stojak bądź uchwyt. We wnętrzu wnętrzu został umieszczony nieco mniejszy pręt, na którego czubku była zwężająca się głowica - jej koniec był bardzo cienki w stosunku do reszty i wyglądał na ostry. Sama głowica była wykonana z jakiegoś innego metalu niż reszta, bardziej... połyskliwego.\n- Bardzo to ładne, ale czy ma jakieś praktyczne zastosowanie? - odezwał się w końcu Mirkof, idąc w ślady Refuzego i uwalając się w drugim fotelu.\n- ,,To" jest wprost stworzone do zadania, jakie nas czeka - wyjaśnił Abiatar. - To przenośna wyrzutnia rakiet klasy ,,Sicarian". Dzięki dużej prędkości lotu i temu szpikulcowi na końcu, zrobionemu z kimberleńskiej stali, jest w stanie przebić praktycznie każdy pancerz... No może oprócz tych na dużych statkach bojowych. Wybuch nastąpi dopiero, kiedy wbije się w ciało potwora - dzięki czemu większą część jego siły zostanie skierowana do jego wnętrza, dosłownie go rozrywając. A dzięki naprowadzaniu, jest duża szansa, że w niego trafimy. Dodajmy jeszcze, że ta broń jest bardzo łatwa w obsłudze.\n- Czyli można by rzecz, broń idealna - mruknął Staszek.\n- W tej sytuacji - owszem - przytaknął inkwizytor.\n- Więc zostają nam tylko trzy problemy. Po pierwsze - musimy znaleźć stwora. Po drugie - nie dać się zabić, zanim któreś z nas z tego nie wystrzeli. Po trzecie - mamy tylko jedną szansę, chyba, że przywiozłeś więcej tych cudeniek. Na co nie mam zbyt wielkiej nadziei.\n- I słusznie - kiwnął głową Laszamar. - Nie brałem ze sobą arsenału. Nie wiedziałem, że kiedy przybędę, potwór będzie już rozbudzony. Tak czy inaczej... Musimy zmaksymalizować nasze szansę w inny sposób. Na przykład - musimy znaleźć odpowiednie miejsce na walkę. Ja nie znam miasta. Jakieś propozycje?\nCała czwórka stała na dachu jednego z bloków. Najchętniej Staszek trzymałby Martę z dala od walki z potworem... Gdyby skryła się w jakiejś piwnicy, byłaby bezpieczna. Tylko, że... Znając jej stan, nie mógł być pewien, czy pozostałaby w ukryciu, a nie wybiegła na spotkanie gargulca. Dlatego z dwojga złego, lepiej, aby ktoś miał ją na oku cały czas, nawet jeżeli miało to oznaczać, że weźmie udział w akcji.\nCzemu wybrali właśnie ten dach? Budynek był dosyć solidny. Ale, dajmy na to, ratusz też był taki. Mirkof z początku nalegał, aby właśnie tam czekać na potwora. W końcu, gdyby Sicarian nie trafił w potwora, mogliby jeszcze spróbować użyć działka. Jednak Abiatar zdecydowanie się temu sprzeciwił. Po raz kolejny potwierdził, że broń przeciwlotnicza nie zda egzaminu przeciw tej poczwarze. Za to cenny atutem byłaby wysokość - tak aby potwór nie mógł doskoczyć do ich stanowiska. ("A co, jeżeli już nauczył się latać"? - spytał Staszek. ,,Umrzemy" krótko skwitował inkwizytor). Dlatego w końcu wybrali jeden z bloków, jego dach wznosił się wyżej niż wieżyczka strzelnicza ratusza.\nZ odtwarzacza, który zabrali z domu, cały czas leciała muzyka - na tyle głośno, aby dźwięk niósł się po okolicy. W końcu nie chcieli ukrywać się przed potworem. Chcieli go zwabić. Im szybciej nastąpi konfrontacja, tym większe mieli szanse.\nMarta była zatopiona w rozmowie z Abiatarem. Staszek postanowił nie przeszkadzać. Być może inkwizytor był dziwny, ale na pewno miał pewną wiedzę psychologiczną. Była szansa, że jest w stanie wybadać kobietę i zdecydować, czy straszne przeżycia wywołały u niej chorobę - a jeżeli tak, podjąć jakieś działania. Dlatego chłopak odszedł na drugi koniec dachu (poza tym, lepiej, żeby teren był obserwowany z obu stron). Usiadł na murku otaczającym podłoże (miał stanowić ochronę przed wypadnięciem), spuszczając nogi na dół. Muzyka była na tyle głośna, że nie słyszał rozmowy Marty i obcego. Zanim zdążył zatopić się w myślach, dosiadł się do niego Mirkof.\n- Kiepska sprawa, nie, młody? - mruknął mechanik. - Po mojemu, to idziem śmierci prosto w śmierdzącą i zębatą paszczę śmierci, jakby powiedział poeta.\n- Ta - krótko odparł Staszek. Jeżeli ten tekst miał być żartem dla rozładowania atmosfery, to do niego nie trafiał.\nVelarez przez chwilę milczał, stukając palcami do rytmu muzyki i gapiąc się przed siebie. W końcu westchnął przeciągle i znowu zaczął mówić.\n- Kiepsko zaczęliśmy. Ty się na mnie wkurzałeś, bo nagle na miejsce ojca przyszedł obcy facet i zaczął się rządzić. Ja się wkurzałem na ciebie, bo nie chciałeś się słuchać i jak mogłeś okazywałeś, że mnie tu nie chcesz. No i tak żyliśmy jak pies z kotem. No ale teraz... Trza zapomnieć o głupotach. Musimy się trzymać razem. Ani ty, ani ja, nie chcemy żeby twoja matka płakała po którymś z nas, zgadza się? Nie musim się lubić, ale musim sobie pomagać. Jak to wszystko się skończy, można będzie wrócić do warczenia na siebie. To jak? Sztama? - Mirkof wyciągnął swoją szeroką łapę w stronę pasierba. Staszek spojrzał na nią z zaskoczeniem. Mimo wszystko... tego się nie spodziewał. Jednak po chwili wahania, uścisnął dłoń.\n- No wiem - mruknął. - Ja też się czasem jak gówniarz zachowywałem.\nMirkof już otwierał usta od odpowiedzi, ale w tej chwili dźwięki muzyki zagłuszyły krzyki Klaudii.\n- On tu jest! Widzę go! Idzie tu! - kobieta wskazywała placem gdzieś w oddali. Staszek i Mirkof natychmiast podbiegli na drugi kraniec dachu, gdzie stała Cavalieri. Faktycznie... Ponad jednym z budynków widać było kark potwora i jego ohydny pysk. Stwór obrócił głowę w stronę schronienia czwórki. Otworzył dziob i wydał donośny, charczący skrzek. A potem, tratując wszystko na swojej drodze, ruszył w jego stronę.\n- Szybko, trzeba przyszykować... - powiedział Staszek. Jednak kiedy zerknął w tył, zobaczył, że inkwizytor unosi już Sicariana. Z tyłu podbiegł do niego Mirkof, chwytając za tył broni. Refuze miał celować, Velarez jedynie podtrzymywał tylną końcówkę - taki sposób użycia zapewniał najlepszą stabilizację i celność.\n- Schowajcie się. - powiedział Laszamar, nie patrząc ani na Staszka, ani na Klaudię. - Wasza rola skończona.\nFaktycznie, tak miało być. Mieli jedynie pomóc przy obserwacji, a kiedy potwór się zbliży, uciec. Tak miało być...\n- Ja muszę zostać. Bóg chce, abym się zmierzyła z tym demonem - oświadczyła Martaa. Teraz już nie krzyczała. Jej głos był pewny i spokojny - podobnie jak je wzrok i postawa.\n- Rób, co mówi niebieski, wariatko! - krzyknął zdenerwowany Mirkof. - Uciekaj! Cholera... Młody, zrób coś z nią! - dodał, widząc, że kobieta nic sobie nie robi z jego wrzasków. - Kurwa żesz\nStaszek przez chwilę stal niezdecydowany. Wtedy po raz kolejny usłyszał ryk potwora. Był już bardzo blisko. Chłopak w końcu się ruszył. Podbiegł od tyłu do stojącej niemalże na baczność Cavalieri, a potem ogłuszył ją ciosem w ciemię. Złapał ją rękoma pod pachy i zaczął wlec w kierunku schodów. Kiedy schodził na dół, ostatnią rzeczą jaką zobaczył, zanim jego głowa znalazła się pod poziomem dachu. było dwóch mężczyzn trzymających wyrzutnię. Celowali do potwornej istoty, która wznosiła się ponad budynek. Jej rozpostarte, ociekające jakimś śluzem (chyba dopiero się wylęgły) błoniaste skrzydła przesłaniały niemal całe niebo.\nSmok Zamętu, który przez wieki spał pod ziemią, teraz wzbił się w przestworza.\nStaszek nie czekał na wynik walki. Targał nieprzytomną Martęę po schodach, na dół. Po kilku sekundach - choć wtedy wydawało mu się, że minęło co najmniej kilkanaście minut - usłyszał świst, wybuch, a potem przeraźliwy ryk - tym razem był tak silny, że aż mury budynku zadrżały. Użyli Sicariana. Staszek przystanął na chwilę. Czy udało się im?\nW tej chwili z góry zaczęły dobiegać kolejne ryki i skrzeki. Maliniak zamarł, a serce podeszło mu do gardła. Bestia żyła... Może ryczała w agonii, ale żyła. Jednak po chwili chłopak zorientował się, że to nie brzmi, jak przedśmiertne jęki. Owszem, czuć było gniew... Ale nie cierpienie. Poza tym, Staszek mimochodem zauważył, że muzyka z odtwarzacza na dachu przestała grać. I w jakiś sposób, to go ostatecznie przekonało, że atak się nie powiódł.\nMaliniak poczuł, jak zaczyna go ogarniać panika. Co teraz? Czy potwór ich widział? Czy jeśli tak, to gargulec jest wystarczająco inteligentny, aby pamiętać, że zbiegli... to znaczy, że on zbiegł... na dół? Czy zacznie ich ścigać? Nie zmieści się w oknach czy klatce schodowej, ale... Może zacznie po prostu przebijać się przez ściany?\nKiedy Staszek stał na schodach, trzymając zwisając bezwładnie Martę, a straszne myśli galopowały przez jego głowę, nagle usłyszał donośny szum. A po chwili przez okno ujrzał potwora. Czy raczej, fragment jego korpusu. Na szczęście, stwór nie mógł ich dostrzec. Po chwili, zaczął się oddalać, lecąc na swoich ohydnych skrzydłach. Jego sylwetka była widoczna na niebie jeszcze przez długi czas.\nStaszek odetchnął. Nogi się pod nim ugięły i opadł na jeden ze stopni. Głowę Marty położył na swoich kolanach, aby nie leżała na twardym betonie. Chłopak przez chwilę ciężko dyszał, ocierając pot z czoła. Wtem głowa kobiety poruszyła się, a z jej ust dobył się cichy jęk. Wzrok Staszka napotkał jej półowarte oczy.\n- Nie bój się, już odleciał - powiedział uspokajającym, choć niezbyt pewnym tonem.\n- Odleciał? - Marta otworzyła oczy szeroko i uniosła głowę. Chłopak nagle poczuł się nieco głupio, że trzymał ją na kolanach, ale kobieta nie zwracał na to w ogóle uwagi.\n- Więc nie udało się im. Zginęli - oświadczyła ze smutkiem, stając na nogi. - Czemu mnie stamtąd zabrałeś?\n- Wiem, przepraszam, że ci przyłożyłem, ale nie miałem wyboru... - odpowiedział chłopak.\n- Nie o to chodzi. Czemu mnie zabrałeś? Gdybym tam była, potwór zostałby zniszczony.\nMaliniak poczuł, jak zaczyna go ogarniać furia.\n- Co?! - ryknął na cały głos, wymachując rękoma. - Przestań pieprzyć do cholery! On by cię zeżarł, jak tamtych i tyle by było! Gdyby nie ja, byś nie żyła! Wiem, że dużo przeszłaś... Współczuję, ale ocknij się wreszcie! Bo w końcu się zabijesz... A mnie przy okazji! - Chłopak urwał i opuścił ręce. Przez chwilę stał ciężko dysząc. Powoli gniew zaczął ustępować miejsca strachowi. Przypomniał sobie, co (zapewne świętej pamięci) Refuze mówił o murze... A co jeżeli teraz wlaśnie go zburzył? Co jeżeli Martaa wpadnie w panikę, depresję... Cokolwiek...\nJednak Cavalieri nie miała zamiaru histeryzować. Westchnęła cicho, i pokręciła głową ze słabym uśmiechem na twarzy.\n- Tak, wiem, chciałeś dobrze... Dobry z ciebie człowiek. Ale brak ci wiary.\nStaszek pożałował, że już opuścił ręce, bo w tej chwili miał ochotę zrobić to ponownie. Jak widać, mur w umyśle Marty był naprawdę solidnie postawiony. Cóż, w sumie wypadało się cieszyć, że jednak jej nie zranił.\n- Dobrze, to skoro ten skur.. skubaniec odleciał, chodźmy zobaczyć, co się z nimi stało. - powiedział w końcu. - Na pewno nie żyją, ale mamy obowiązek sprawdzić.\nMarta kiwnęła głową. Staszka nagle znowu opadły wątpliwości.\n- Chociaż może... Ty lepiej tu zostań? - powiedział. Bał się, że widok zmasakrownyach ciał może obudzić wyparte wspomnienia. Ha! Wspomnienia.... Przecież to było wczoraj.\nMarta pokręciła głową.\n- No dobrze. - westchnął Staszek. - Chodź.\nNa dachu zastali pobojowisko. Dookoła leżały połamane anteny, a murek w jednym miejscu był całkiem zniszczony. Ponadto znaleźli też Abiatara. W kawałkach. Drobnych. I do tego nie było ich za dużo (zapewne większość skończyła w żołądku, czy co tam miał w środku, gargulca). W zasadzie jedynie dzięki strzępkom niebieskiej skóry i jego munduru czy też habitu dało się rozpoznać szczątki.\n- Zginął w dobrej sprawie. Niebiosa przyjmą jego duszę - stwierdziła Marta. Mimo wszystko, w jej głosie czuć było pewien smutek. Staszek czuł, jak zjedzony niedawno ze smakiem i pośpiechem posiłek podchodzi mu do gardła.\n- Zaraz! - krzyknęła Cavalieri, obracając się dookoła i rozglądając. - Nigdzie nie ma twojego ojczyma.\n- Może... połknął go w całości? - wymruczał Maliniak, powstrzymując wymioty. W tej chwili gdzieś z dołu dał się słyszeć przeciągły jęk. Klaudia podbiegła do krawędzi. - On jest tutaj! Na balkonie! - krzyknęła. Staszek szybko do niej podszedł. Faktycznie, na balkonie piętro niżej leżał, okrwawiony Mirkof. Ruszał się.\n- Zaraz... zejdę do niego... - Staszek zaczął się gorączkowo rozglądać. - Nie ma drabinki... Eee... Jest tu jakaś lina.\n- Staszek.! - krzyknęła dziewczyna. - Przecież możemy tam zejść normalnie, po schodach... Módlmy się, żeby mieszkanie było otwarte, to wejdziemy z niego!\nChłopak palnął się dłonią w czoło. Fakt....\n- Dobra, biegniemy, chyba z nim kiepsko! - oświadczył i ruszył w kierunku schodów, a Marta za nim. Po chwili stali przed drzwiami do mieszkania. Były zamknięte.\n- Co robimy? - spytała Klaudia nieco piskliwym głosem. Chyba nawet jej udzieliła się panika.\n- Zaraz... - wymamrotał Staszek... - Otwierają się do środka, dobra.... Odsuń się! - rzucił do Klaudii, robią kilka kroków w tył. Potem wziął rozpęd i gruchnął z całej siły w drzwi. Zatrzeszczało, ale nie udało się otworzyć przejścia. Nie bacząc na bolący bark, Staszek po raz kolejny podjął próbę staranowania. Tym udało się. Para natychmiast weszła do środka. Przebiegli przez przedpokój i salon (panował tu niezły rozgardiasz, powywalane ubrania, książki na podłodze - chyba ktoś pakował się w pośpiechu) i za parę sekund byli już na balkonie.\nMirkof leżał na brzuchu. Podpierał się ręką i postękiwał - chyba próbował się podnieść. Kiedy para weszła na balkon, odwrócił głowę w ich stronę. Była cała we krwi, która wypływała z rozbitego nosa i rozciętego czoła - zresztą ściekający płyn utworzył już sporą kałuże wokół niego. Poza tym, również na ubraniu, w okolicach klatki piersiowej, miał czerwoną plamę.\n- Przeżyłesz! - krzyknął Staszek.\n- Brawo! Zauważyłeś! Zuch chłopak... - zażartował Velarez. Efekt zepsuł nieco przeciągły jęk, którym zakończył ostatnie zdanie i grymas bólu na jego twarzy. Klaudia kucnęła przy nim, próbując obejrzeć rany.\n- Ech, spudłowaliśmy. - mruknął Mirkof. - A coś chujowe było te naprowadzanie. Jak rakieta mu przeszła ponad łbem, o tak i poleciała, Panu Bogu w okno. A potem... cholera się zabrała za nas. Ja miałem farta, złapał mnie i jebnął tutaj. Braciszka pewnie zeżarł...\n- Tak. - Tylko tyle był w stanie powiedzieć Staszek.\n- Ma pan chyba złamane żebro. - powiedziała Marta.\n- Dobra, jakoś wyjdziesz z tego, chyba. - odezwał się Staszek. - Zaraz cię przeniesiemy na kanapę w salonie i...\nMirkof zaśmiał się. Rechot zaraz się urwał - ból znów dał o sobie znać.\n- Aż tak... daleko.... mój fart nie sięga... - odpowiedział. Jego głos stał się cichszy i urywany, chyba mówienie sprawiało mu duża trudność. - Myślisz, czemu tak leżę... jak placek? Coś mi strzeliło w kręgo... kręgosłupie... A w brzuchu to chyba... Jakby wszystko popękało i zaczęło się tam w środku... prze... lewać...\n- Ale chyba... Nie umrzesz od tego? - w głosie Staszka było słychać przerażenie, kiedy nachylił się nad ojczymem. - Może ci z bunkra nam pomogą, mają pewnie tam jakiś medyczny...\nAle Velarez go nie słuchał. Mechanik złapał ręką za nogawkę pasierba.\n- Opie... kuj... - zaczął mówić, ale nie dokończył. Jego dłoń puściła ubranie Maliniaka, a potem opadła bezwładnie. Chwilę później, głowa też dotknęła betonu. Mężczyzna był martwy.\n,,Kiedy żył, tyle razy życzyłem mu śmierci... A kiedy umarł, płakać mi się chce." - pomyślał mimochodem chłopak.\n- Niech spoczywa w pokoju - wyszeptała Marta, a potem wstała. - Chodź. Przeniesiemy go do mieszkania. Pochowamy go, kiedy odeślemy demona do piekieł.\n- Co, proszę? - Staszek patrzył osłupiały na kobietę. - Po tym wszystkim... Ty wciąż chcesz polować na to coś? O co ci chodzi? Tak mocno chcesz pomścić... - w ostatniej chwili ugryzł się w język.\n- Tu nie chodzi o zemstę... - pokręciła głową Marta. Jej twarz była obrócona w stronę ciała Mirkofa, ale zamyślone oczy patrzyły jakby gdzieś w dal. - Umarli... Przynajmniej ci... ci o których w tej chwili myślisz... Nie łakną zemsty ani krwi. Są poza cierpieniem, poza nienawiścią. Co nie znaczy, że nie dbają o tych, którzy pozostali po tej stronie.\n- Więc jeżeli dbają o ciebie, na pewno nie chcą abyś bezsensownie zginęła. - szybko odpowiedział Staszek. Uznał, że choć na chwilę musi przyjąć szaloną logikę Cavalieri, jeżeli ma ją przekonać.\n- Jeżeli stawię czoła bestii, nie zginę bezsensowną śmiercią. Wiem, że uważasz, ze oszalałam. - Staszek otworzył usta, aby (nieszczerze) zaprzeczyć, ale dziewczyna nie dała mu dojść do słowa. - Ale taka jest prawda. Chyba, że... Nie pójdziesz ze mną. Wtedy zginę. - ze stoickim spokojem kontynuowała. - Potrzebuję kogoś, kto będzie operował działkiem.\n- A nie możesz zastrzelić dziada kulami światła puszczanymi z rąk? - pozwolił sobie na ironię Staszek. - Albo nie wiem... wyezgorcyzmować go? Potrzebujesz czegoś tak prostackiego, jak działko przeciwlotnicze, żeby wypełnić swoją święta misję?\n- Tak. Właśnie tak jest. Zawsze jest potrzebny ludzki wkład. Poświęcenie. Niebiosa niczego nie zrobią za nas. To byłoby... niesłuszne. Ale nie bój się, gdybyś miał zginąć, nie wciągałabym cię w to. Ale wiem, że jeżeli ze mną pójdziesz efekt będzie taki - ty przeżywasz, potwór nie.\n- Uważasz, że tchórzę? - żachnął się Staszek. - Nie chodzi o to, że się boję... tylko, że... To się nie może udać. To nie ma sensu.\nCavalieri milczała przez chwilę, a potem westchnęła. - Dobrze. Chodź, przeniesiemy ciało. Raczej nie zdołamy go dziś pochować. Najlepiej, żebyś spróbował schronić się w bunkrze. Może cię wpuszczą.\n- Dobrze, no to... - powiedział Maliniak pochylając się, aby wziąć ciało Mirkofa za ramiona. - Zaraz... Mnie wpuszczą? To znaczy, że ty...\n- I tak pójdę. Z tobą, czy bez ciebie. Mam nadzieję, że przy takim rozwoju wydarzeń też przeżyjesz, choć tego mi nie przekazano. - stwierdziła Marta, łapiąc trupa za nogi. Przez chwilę oboje w milczeniu szli z ciałem do mieszkania. Potem ułożyli je na kanapie, a Marta nakryła je prześcieradłem, znalezionym pośród pozostawionych przez uciekających w popłochu właścicieli.\n- Odkąd się poznaliśmy, darliśmy koty, a ja miałem go za szuję - odezwał się Staszek, tępo wpatrując się w białą (teraz nieco poplamioną krwią) płachtę. - A w momencie, kiedy pojawił się cień szansy, że zaczniemy się dogadywać, on zginął.\n- Przynajmniej nie poszedł w zaświaty z urazą w sercu.\nMaliniak uśmiechnął się smutno. - Chciałbym mieć takie podejście, jak ty. Tak chyba jest... łatwiej.\nKobieta odwróciła wzrok.\n- Zanim zostałam... obdarzona... tą nadzieją... - zaczęła łamiącym się głosem. - Przeżywałam... Nawet nie wiesz... - ramiona Klaudii zaczęły się trząść. Po chwili wahania Staszek podszedł do niej i położył jej na ramieniu swoją dłoń.\n- Zapewne to najgłupsza... I jedna z ostatnich rzeczy, jakie zrobiłem w życiu... Ale pójdę z tobą. - zadeklarował.\nStaszek nerwowo się kręcił po dachu ratusza. Co jakiś czas podchodził do działka, upewniał się, czy dobrze się kręci i czy wszystkie przyciski i wajchy są na swoim miejscu. Miał nadzieję, że da rade tego użyć. Pamiętał co nieco z lekcji Przysposobienia Obronnego, poza tym instrukcja wisiała przyczepiona do korpusu broni, no i w końcu te działko nie było jakieś specjalnie trudne w obsłudze. Mimo wszystko, Staszka kusiło, aby puścić salwę próbną, ot tak, dla pewności. W końcu nie musieli się ukrywać. Wręcz przeciwnie - podobnie jak poprzednim razem, plan wymagał zwabienia poczwary. Znowu odtwarzacz (nowy) i rycząca na cały regulator muzyka miały za zadanie zachęcić, aby wpadł z wizytą, bo impreza już się rozkręca.\n,,Fajna z ciebie dziewczyna, po co ta poważna mina? Chodźmy razem na górę, chcę dotykać twoją skórę!" - głosem pełnym samozadowolenia śpiewał piosenkarz. Dalej następował opis tego, co para robiła po wejściu ,,na górę" - a im bardziej śmiałe były frazy, tym gorsze rymy. Staszek rzucił okiem na Martę, ciekaw czy pobożnej dziewczyny nie gorszą takie... frywolne teksty. Jednak najwyraźniej przaśna erotyka nie naruszała uczuć moralnych kobiety, podobnie jak jakość rymów nie alarmowała jej zmysłu estetyki. Prawdę powiedziawszy, Maliniak miał wątpliwości, czy do Cavalieri docierają w tej chwili słowa piosenki... Prawdę powiedziawszy, czy cokolwiek do niej dociera. Stała wyprostowana z zamkniętymi oczyma a jej wargi poruszały się. Pewnie się modliła... Czy też może rozmawiała z kimś? Staszka ogarnęły wątpliwości, kiedy na twarzy kobiety pojawił się lekki uśmiech, a ręką wykonała gest, jakby chciała komuś podać dłoń. Chłopakowi przypomniała się scena, jaka miała miejsce podczas ich postoju w nocy na pustyni...\nW tym momencie oczy Marty otworzyły się. Staszek dojrzał w nich spokój i determinację.\n- Jest już blisko. - powiedziała kobieta.\nFaktycznie... Teraz Maliniak uświadomił sobie, że słyszy dźwięki,które można by uznać za porykiwania. Muzyka leciała tak głośno, że zagłuszyła nawet wrzaski potwora... Staszek podbiegł do krawędzi. Owszem, ohydna sylwetka zbliżała się. Potwór robiąc kolejny krok wbił szponiastą nogę w dach jakiegoś pojazdu, a potem bez wysiłku ją wyrwał, pozostawiając wielką dziurę w blasze. Jego skrzydła drgały niespokojnie, jakby zastanawiał się, czy podlecieć do natrętów puszczających te dziwne hałasy... Czy raczej do przekąsek, które w swojej głupocie same mu wskazują, gdzie ich szukać. Staszek odwrócił się, aby podbiec do działka - i w tym momencie muzyka ucichła. Przez chwilę nie było słychać niczego, oprócz skrzeków potwora i trzasków czynionych przez niego po drodze zniszczeń.\n- Co... - zaczął Staszek, widząc Martę, wciąż trzymającą palec na wyłączniku odtwarzacza. Co prawda, w obecnej sytuacji, dźwiękowa przynęta była raczej zbędną.\nDziewczyna znowu się wyprostowała. Otworzyła usta i zaczęła śpiewać czystym, dźwięcznym głosem.\n- Pan jest mocą swojego ludu, pieśnią moją jest Pan!\n-Schowaj się! - Staszek szarpnął dziewczyną za ramię. - Zejdź na dół. - Klaudia nie zwracała na niego uwagi...\n- Moja tarcza i moja moc... - śpiewała dalej Cavalieri. Staszek usłyszał wyjątkowo głośny ryk... Rzuciła okiem za siebie... Bestia była tuż tuż! Nie miał czasu zaciągać Marty poza pole walki, jeżeli natychmiast nie zacznie strzelać i tak oboje zginą! Chłopak podbiegł do działka i obrócił lufę. Na niebie wznosiła się sylwetka gargulca. Potwór zawisł w powietrzu, z rozpostartymi skrzydłami, niczym upiorna parodia anioła, zaś w jednej z łap trzymał wyrwaną latarnię, jakby berło.\n"I pokazał się na niebie znak... Smok... A ogon jego zmiata trzecią część gwiazd z nieba" - nie wiedzieć skąd te słowa pojawiły się w umyśle Staszka. A za chwilę działo zaterkotało, kiedy pociski pofrunęły w stronę gargulca.\n- To mój Bóg. W nim moja siła... - śpiew Marty stawał się coraz głośniejszy, był słyszalny pomimo dźwięku wystrzałów i porykiwań poczwary. Wokoło stwora śmigały pociski... Na niebie widać było jakieś rozbłyski... zapewne smugi od kul (tylko czemu jakieś takie... niebieskie?). Lecz wszystko to omijało samego gargulca. Bestia wykonywał błyskawiczne ruchy, śmigała po niebie i wyginała się, unikając części pocisków. Oczywiście, sporo trafiało w cel - w końcu były przystosowane do atakowania statków. Jednak nie wyglądało, aby czyniły jakąkolwiek szkodę stworowi, były dla niego czymś w rodzaju ukąszeń komara - czymś irytującym, ale niespecjalnie groźnym. Było tak jak mówił św. pamięci Refuze - tylko zmasowany ostrzał bez przerwy w to samo miejsce jest w stanie przebić skórę gargulca. A bestia ruszała się po prostu zbyt szybko, aby było to możliwe. A przy tym... Była coraz bliżej.\n,,No to koniec. Ale chyba nie powiesz, żeś sam w to nie wlazł" pomyślał Staszek. Mimo wszystko wciąż naciskał spust, posyłając coraz to nowe, i wciąż bezskuteczne salwy. Zamiast paniki odczuwał raczej furię... i coś w rodzaju ponurego pogodzenia się ze swoim losem.\nTylko... cholera... skąd się biorą te światełka? Były coraz bardziej wyraźne. Ich poświata, choć blada, była na tyle jasna, że odcinała się na tle nieba. Krążyły dookoła potwora. Stwór najwyraźniej też je zauważył i chyba zaczęły go denerwować. Zamachnął się łapą dzierżącą słup w kierunku jednego z nich. To na chwilę odciągnęło jego uwagę. Staszek natychmiast wystrzelił kolejną serię - jednak gargulec miał na tyle dobry refleks, że znowu zrobił unik. Najwyraźniej przypomniał sobie, ze to działko stanowi dla niego zagrożenie, a nie te .... coś, bo znowu ruszył w stronę Staszka.\nW tej chwili przez skrzeki gargulca, szum jego skrzydeł, terkot działka i śpiew Marty zaczęły się przebijać jakieś głosy. Tak, głosy. Cienkie, dziecięce okrzyki. Światełka... Nie teraz już obłoki światła krążyły bez przerwy dookoła potwora, wirowały coraz bliżej. Co więcej, wyglądało coraz bardziej... materialnie. W pewnym momencie potwór znowu zawisł w powietrzu. Wydał kilka poirytowanych ryków i zaczął machać łapami. Jakby... Te światła tworzyły dookoła niego jakąś barierę, której nie mógł przebyć.\n- ... On jest mą siłą, NIE JESTEM SAM! - to był chyba punkt kulminacyjny pieśni Marty. Wyśpiewała go triumfalnym i brzmiącym niczym dzwon głosem. Staszek nawet nie spojrzał w jej stronę. Nie był w stanie oderwać oczu od sceny z udziałem potwora i świateł. Bo....\nWłaśnie w tej chwili zorientował się, że błękitne obłoki zaczynają przybierać postać eterycznych, humanoidalnych postaci. Z każdą sekundą ich zarysy stawały się coraz wyraźniejsze. Maliniak zaczął rozróżniać twarze i sylwetki. Byli tutaj Irenka, Peter, Magda, Tobias i Anna. W jednej z dwóch większych postaci Staszek rozpoznał Herberta Cavalieri - druga to była jakaś kobieta (czyżby pierwsza żona diakona?). Świetliste istoty, unosząc się w powietrzu zacieśniały krąg wokół gargulca, ich ręce czepiały się jego kończyn i skrzydeł. Potwór ryczał w bezsilnej złości. Coraz trudniej było mu się utrzymywać w powietrzu, zaczął opadać.\n- Dalej, kochani! - krzyczała Marta. - Staszek! Staszek! Strzelaj! To nasza szansa!\nMaliniak otrząsnął się. Faktycznie, zauroczony rozgrywającym się na jego oczach cudem zaprzestał ognia. A przecież dopóki rodzina Cavalieri powstrzymywała gargulca, dopóty nie mógł on wykorzystać swojej szybkości, by uniknąć pocisków. Przez sekundę chłopak zawahał się, czy może użyć broni, kiedy Cavalierowie są tak blisko potwora, no ale w końcu to były duchy...\nSeria pocisków poleciała w stronę gargulca. A potem następna. I kolejna. Potwór zaczął ryczeć z bólu. Tak jak kropla drąży skałę, tak zmasowany ostrzał w jedno miejsce przebił twardy pancerz poczwary. Na jej skórze pojawiła się rana, z której powili sączyła się czarna, gęsta krew. Ostatkiem sił stworzenie wzięło zamach jedną z łap, wyrywając ją z uścisku duchów i rzucając latarnią w stronę Staszka - jednak rzut był na tyle niecelny, że słup poleciał gdzieś na bok.\nChłopak wciąż strzelał. Strzelał - za Renatę i Tomasa, za Cavalierów, za wszystkich, którzy zginęli przez ten chory żart Nihilistów. Ryki potwora zaczęły słabnąć. W końcu nadeszła chwila, kiedy jedynie pocharkiwał, a posoka z ran spływała po jego ciele na podłoże, tworząc wielką kałużę. Duchy zaczęły się odsuwać, rozluźniając uścisk. Cielsko potwora runęło z hukiem, zajmując sporą część dachu. Przez chwilę jeszcze jego członki wykonywały nieskoordynowane ruchy, a potem nawet drgawki ustały. Potwór był martwy.\nStaszek ciężko dysząc zrobił kilka kroków w kierunku truchła, a potem otarł pot z czoła.\n- Udało się.... - wykrztusił z ulgą.\n- Tak. Udało. - usłyszał z boku cichy głos. Odwrócił się w tamtą stronę. Pod ścianą budki, która stała na dachu, leżała Marta. Jej ubranie było całe czerwone. W jej brzuchu tkwiła dolna końcówka latarni, którą miotnął gargulec - Staszek pamiętał, że była zakończona ostrymi, jakby postrzępionymi kawałkami metalu, tam, gdzie bestia wyrwała słup.\n- Boże Boże Boże! - wyjęczał Staszek biegnąc do rannej kobiety. - Czekaj, ja zaraz... coś... z tym zrobię... coś... - mamrotał bezradnie. Problem w tym, że sam nie wiedział co. Próbować wyciągać monstrualny oszczep? Nawet jeżeli dałby radę... Pozostawiłby w ciele Marty dziurę wielkości pięści. Chłopak klęczał przy dziewczynie z paniką w oczach. Jej ręka uniosła się lekko w górę, a potem poczuł na swojej dłoni jej słaby dotyk.\n- Niczego... nie musisz robić. - wyszeptała Marta. - Zrobiłeś, co było potrzeba... To o co cię poprosiłam.\n"Jeżeli ze mną pójdziesz efekt będzie taki - ty przeżywasz, potwór nie" przypomniało się Staszkowi.\n- Ty... ty... wiedziałaś, że zginiesz! - wyjąkał.\n- I mimo to poszłaś?!\n- Tak... Bo widzisz... - na twarzy Marty, pomimo całej tej krwi, którą ją pokrywała, pomimo cierpienia, które musiała odczuwać, pojawił się uśmiech. - To była ostatnia... heh - teraz niemalże się roześmiała - sprawa do załatwienia... A teraz... Moje szczęście jest tam. - skinęła lekko ręką w górę. Staszek odwrócił głowę w tamtą stronę. W powietrzu wciąż unosiły się postacie Cavalierów. W tej chwili w żadnym wypadku Staszek nie określiłby ich jako ,,światełka". Nie to były w pełni uformowane ludzkie sylwetki - w zasadzie wyglądali jak za życia (poza tą domniemaną panią Cavalieri numer 1 - tutaj Maliniak nie miał jak tego osądzić). Poza tym, że unosiły się w powietrzu, były półprzezroczyste i otaczała je lekka poświata. Na twarzach duchów widać było coś w rodzaju... uroczystego oczekiwania. Nawet u dzieci. Staszek opuścił wzrok, znowu spoglądając na Martę.\n- Dziękuję za wszystko. - wyszeptała kobieta. - I żegnaj. Czy raczej... do zobaczenia, choć pocieszę cię, że nie... w najbliższym... czasie - z ust Marty dobył się cichy chichot.\nA potem jej głowa opadła na piersi.\nStaszek poczuł coś jakby... powiew wiatru. Natychmiast uniósł głowę w górę. Duchów już nie było.\nChłopak klęczał jeszcze przez chwilę, a potem wstał, ocierając ściekającą mu po policzku pojedynczą łzę. Miał dwa ciała do pogrzebania. Może więcej, jak da radę. Potem musiał się zatroszczyć o jedzenie i schronienie. Starał się zająć swój umysł prostymi sprawami.\nI choć tak udało mu się jakoś dotrwać do przybycia żołnierzy, choć potem był zajęty opieką nad matką, która po raz drugi straciła męża, choć jego ścieżka później zaprowadziła go na spotkanie wielu niezwykłych miejsc, istot i wydarzeń, to nigdy nie zapomniał tego wszystkiego, co widział w tych dniach, kiedy z podziemi planety Chopin wychynęła groza.\nI nigdy nie przestał śnić o tym co noc.\nAutor: Adeptus Gedeon o 19:01\nAnonimowy 17 lipca 2017 00:20\n"No i dociągnąłem do końca. Kompletnie zmarnowałem czas, bo nikogo to nie obchodzi, nikt tego nie przeczyta, a co najgorsze - nikt nie skomentuje - no ale fakt jest faktem. Więc sam sobie skomentuję. Opowiadanie jest bardzo słabe. Chyba najsłabsze z tych, które wrzuciłem na bloga. Co w sumie nie ma większego znaczenia, skoro i tak nikt tego nie przeczyta, no ale, ponownie - fakt jest faktem." Skoro jest do dupy, po co to publikujesz? Brzmi to żałośnie. Może przydałaby ci sie jakas terpia. To jest absurd, stawiac w jakims ciemnym kacie ciasto-zakalec i sie dziwic ze nikt tego nie chce, i nikt nawet nie wyniucha ze to jest. Twoje zacgowanie jest absurdalne. Idz po rozum do glowy. Tak samo jak z tym deklarowanym "katolstwem" - jest i bylo od cholery podobnych kultow, Jezus byl Zydem, nastawionym na swych ziomkow, i na nikogo innego, nie planowal zakladac nowej religii, swoi go olali, robil bajzel w prowincji, zdecydowali sie pozbyc sie go raczkami Rzymian, a potem Szawel, zromanizowany Zyd zaczal krzewic new age tamtych czasow, wedle norm w jakich sie obracal, tak jak to widzial. Ogarnij sie. Warto byc madrym, bo z madrymi ludzmi latwiej sie zyje.\nAdeptus Gedeon 17 lipca 2017 19:32\n"Skoro jest do dupy, po co to publikujesz?"\nBo od leżenia w szufladzie się nie poprawi? Nierzadko zdarza się, że ktoś mi coś podpowie, wskaże szczególnie paskudne zdanie, podsunie pomysł (co prawda na tym blogu rzadko się to zdarza, ale różnych forach, jak najbardziej)... Ciężko jest samemu poprawić własny tekst, nawet jeśli czujesz, że coś w nim zgrzyta. Dlatego nawet profesjonalni pisarze mają korektorów i redaktorów ;)\n"Może przydałaby ci sie jakas terpia"\nTerapie są jakieś takie lewackie ;)\n"Warto byc madrym, bo z madrymi ludzmi latwiej sie zyje"\nNo widzisz, a ze mnie ambitny chłopak, toteż nie idę na łatwiznę ;)\nAdeptus Gedeon 17 lipca 2017 20:18\nPiszę od razu w drugim komentarzu, bo jest ten głupi limit znaków, więc i tak bym pewnie musiał dzielić posta, więc już niech ta kwestia będzie od razu wydzielona. Ad katolstwo. Słyszałem nie raz te frazesy, które powtarzasz, krążą po Internetach. Z częścią się zgadzam - że ziomkowie zdecydowali się pozbyć Jezusa rękami Rzymian, ale co z tego miałoby wynikać? Co do tego, jakoby Jezus był nastawiony tylko na Żydów - zgodnie z Biblią nie, z apokryfów też za bardzo to nie wynika, oczywiście, możesz mieć jakieś lepsze źródła na temat prawdziwej nauki Jezusa, jeśli tak, to je pokaż, chętnie się z nimi zapoznam. Oczywiście, Jezus najpierw mówił rzeczy typu "zostałem posłany do owiec z Domu Izraela", ale potem już "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody świata". Co nie znaczy, że był niekonsekwentny, bo to był z góry powzięty plan. Wyjaśnił to chociażby w rozmowie z Samarytanką (zresztą, już samo to, że nawrócił Samarytankę i część jej ziomków, stoi w sprzeczności z Twoją tezą, a raczej tezą z Internetów, którą bezrefleksyjnie powtarzasz):\n"Rzekła do Niego kobieta: «Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga». Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, niewiasto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, owszem, już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, i takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem; potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie»."\nZBAWIENIE BIERZE POCZĄTEK OD ŻYDÓW. Takie było stanowisko Jezusa. Nie twierdził, że religia jest adresowana tylko do Żydów. Oczywiście, nie twierdził, że jest adresowana do Żydów i pogan bez żadnej różnicy. Twierdził, że jest adresowana w pierwszej kolejności do Żydów. Bo Żydzi to Naród Wybrany, więc należy im się uprzywilejowana pozycja - przy czym wielokrotnie podkreślał, że nie polega to na tym, że Żydzi zostaną zbawieni za sam fakt bycia Żydami, tylko na tym, że to do nich w pierwszej kolejności jest adresowane Słowo Boże i niejako z nich to Słowo ma promieniować na świat. Dlatego najpierw Jezus skupiał się na "owcach z Domu Izraela", a gdy już stworzył sobie "bazę" wśród tych "owiec" (oraz dał szansę na nawrócenie pozostałym z nich), przeszedł do kolejnego etapu, każąc im nauczać wszystkie narody świata. Co wypełniali - Apostołowie Filip, Jan i Piotr poszli do Samarytan, Apostoł Filip nawrócił etiopskiego dworzanina... specjalnie podaję przykłady sprzed nawrócenia św. Pawła. Nie napisałeś niczego, co by dowodziło jakiejś szczególnej mądrości, ani co mogłoby "dowodzić" głupoty katolstwa. Możliwe, że masz w zanadrzu jakieś sensowne argumenty i rzetelną wiedzę, ale na razie jej nie pokazałeś.\nSłusznie spotykasz się z olewką. Szkoda na ciebie czasu.\nAdeptus Gedeon 18 lipca 2017 07:06\nCóż, częste zachowanie zdeklarowanych ateistów. Niestety, jestem tylko tępym katolem, który stara się kształtować swoje zdanie na podstawie wiedzy i logiki, a nie bystrym racjonalistą o otwartym umyśle, któremu wystarcza niepoparty niczym antyreligijny internetowy frazes i którego bulwersuje, że to magiczne zaklęcie nie wystarcza, żeby inni myśleli, jak on.\nAdeptus Gedeon 18 lipca 2017 07:09\nA na poważnie, to strasznie przykro mi, że się boisz dyskusji, nie tyle ze względu na Ciebie, co z egoistycznych względów, bo ominie mnie spora atrakcja, w końcu najciekawsze są zawsze rozmowy z ludźmi, z którymi się nie zgadzasz.\nTajemniczy Pan C 18 lipca 2017 19:06\nAnonimowy - na Ciebie też szkoda czasu. Najpierw podejmujesz rozmowę, a potem wycofujesz się z niej w taki sposób, że nic tylko machnąć na Ciebie ręką.\nAdeptusie - razem ze znajomymi co 2-3 tygodnie urządzamy spotkania, gdzie czytamy i od razu rozmawiamy o przeczytanych ćwiczeniach z pisania. To bardziej zabawa niż coś poważnego, ale fajnie jest pogadać i usłyszeć opinię. Jeśli mieszkasz na Śląsku, najlepiej w okolicy Katowic, to zapraszamy.\nAdeptus Gedeon 18 lipca 2017 19:22\nTajemniczy Panie C, dzięki wielkie za propozycje, inicjatywa bardzo fajna... ale niestety, jestem zdecydowanie nie ze Śląska (okolice Warszawy), więc nie mogę skorzystać, w każdym razie, nie w najbliższym czasie ;) Czy oprócz rozmów w gronie znajomych, udostępniacie swoje utwory gdzieś publicznie? W każdym razie, życzę owocnych spotkań i rozwoju pisarskiego.\nTajemniczy Pan C 19 lipca 2017 06:09\nNie udostępniamy tego, co napiszemy. Ta pisanina to nie tajemnica, ale też nie robimy jej z myślą o publikacji, tylko o rozmowie we własnym gronie. Może za jakiś czas, jak będzie tego więcej, będzie to trzymało jakiś poziom i komuś będzie się chciało to gdzieś udostępnić - wtedy dam znać. Jest to jednak przede wszystkim zabawa i pretekst do spotkania się w gronie znajomych. Nawet jeśli paru z nas podchodzi do tego nieco bardziej serio, to i tak nikt nie myśli poważnie o rozwoju pisarskim.\nAdeptus Gedeon 19 lipca 2017 07:09\nJa też o nim nie myślę (kiedyś myślałem, porzuciłem te mrzonki) i chyba większość ludzi publikujących w necie nie myśli, traktując to właśnie jako zabawę. No ale oczywiście, Wasza wola. Na razie zerknąłem na Twoje blogi i wygląda to całkiem fajnie. Jeszcze nie widziałem, żeby ktoś wykorzystywał bloga do rpg online (no ale z drugiej strony, nie ma sensu zakładać forum dla jednej nie-masowej sesji), no i dedeki w osiemanastowiecznej Polsce, to też oryginalna koncepcja. Szkoda, że jak o często bywa z sesjami online, trochę przygasła, no ale życzę reaktywacji ;)\nTajemniczy Pan C 19 lipca 2017 09:42\nKampanii w Polsce czasu rozbiorów nie będziemy kontynuowali. Wymagało to zbyt dużego zaangażowania. Żaden z nas nie gra już regularnie w rpg i nie ma nawet na to ochoty. Gra zaczęła się rozrastać, okazało się, że wymaga dużo komentarzy i postanowiłem ją zawiesić, zwłaszcza, że jeden z graczy i tak się wyłamał.\nW przyszłości, gdyby mi się chciało znowu poświęcać więcej czasu na rpg, do tego okresu historycznego na pewno bym wrócił, może do tej kampanii. Grało mi się mimo wszystko świetnie.\nZamiast tego prowadzę rpg online nt. załogi okrętu podwodnego. Mniej ciekawe, bo mniej interakcji, ale to również gra oparta na źródłach historycznych. Nie muszę w niej tak kontrolować tego, co robią gracze: wyłącznie od nich zależy, co i jak będą pisali o tym, co robią i co myślą. Nie muszą tego robić i też jest ok, bo wiadomo, że i tak sa na okręcie. Jako mg wrzucam tylko informacje o kolejnym dniu na u-boocie. Co prawda ta gra również przygasła, ale niebawem zacznę wrzucać kolejne dni kampanii. Jeśli miałbyś ochotę, możesz dołączyć jako jeden z członków załogi. Z tymże jak przeczytasz, jak to wygląda, to zobaczysz, że to ma już bardzo niewiele wspólnego z tradycyjnym rpg.\nO paladynach i "praworządności dobrej" - polemika/...\nDlaczego pewnie znowu zagłosuję na PiS\nPrezent pożegnalny - opowiadanie, cz. 2\nPrezent pożegnalny - opowiadanie, cz. 1


DOM.PL - Księgarnia - Aranżacja Wnętrz - Literatura fachowa - Księgarnia DOM.PL\nSTART - Księgarnia » Księgarnia » Aranżacja Wnętrz » Literatura fachowa\nWyświetlanie od 1 do 20 (z 91 pozycji)\nAtlas kamieni użytkowych marmury, granity, piaskowce...\nATLAS KAMIENI UŻYTKOWYCH MARMURY, GRANITY, PIASKOWCE... Piękne przez wieki: kamienie naturalne w domu i ogrodzie Atlas prezentuje ponad 300 odmian kamienia naturalnego, dla ułatwienia z podanymi nazwami powszechnie spotykanymi w handlu. Opisy i fotografie - około 330 barwnych fotografii kamie...\nBoazeria na ścianach i sufitach\nRemonty i naprawy w domu Modernizacja i upiększanie mieszkania w prosty sposób Wyszukiwanie odpowiednich materiałów i stosowanie właściwych narzędzi Wykorzystanie własnych umiejętności i pomysłów Książka konsultowana z...\nBudujemy szafy wnękowe\nCzym jest projektowanie wystaw? podręcznik projektowania\nCZYM JEST PROJEKTOWANIE WYSTAW? PODRĘCZNIK PROJEKTOWANIA Publikacja "Czym jest projektowanie wystaw?" to najlepszy przewodnik po licznych aspektach tej dynamicznie rozwijającej się dziedziny. Porusza wszystkie zagadnienia, jakie wiążą się z przestrzennymi bądź graficznymi rozwiązaniami, dotyczącymi miejsc i obiektów. Pocz...\nD.E.S.I.G.N. domowy elementarz sprzetów i gratów niecodziennych\nD.E.S.I.G.N. DOMOWY ELEMENTARZ SPRZĘTÓW I GRATÓW NIECODZIENNYCH "D.E.S.I.G.N." to historia wzornictwa w pigułce: pasjonujący przegląd 69 najciekawszych domowych przedmiotów z ostatnich 150 lat - od tych klasycznych po te najbardziej zwariowane: łóżko w kształcie ringu bokserskiego, pobazgrany żyrandol czy lustro kościotru...\nDekoracja i pielęgnacja nagrobków\nPieczołowita pielęgnacja grobu to jedna z ważniejszych rzeczy, jakie możemy zrobić dla uczczenia pamięci naszych bliskich, którzy odeszli. Potrzebna nam będzie do tego podstawowa wiedza ogrodnicza, umiejętność aranżacji poszczególnych elementów oraz znajomość odpowiednich przepisów. Wszystko to czytelnik znajdzie w tej książce:* Jak zaplanować i założyć gr...\nDEKORACYJNE MALOWANIE ŚCIAN Ściany o niezwykłych fakturach, odpowiednio dobrane kolory, połączenie kilku deseni - to wszystko może sprawić, że każde wnętrze nabierze niepowtarzalnego charakteru, który docenią zarówno domownicy, jak i goście. W książce tej znajdziesz pomysły na wykonanie orygi...\nDekoracyjne tapetowanie ścian\nDEKORACYJNE TAPETOWANIE ŚCIAN Tapety to doskonały materiał do dekoracji ścian - cieszą oczy barwą, fakturą, wzorem. Pozwalają stworzyć nastrojowe wnętrze, naszemu mieszkaniu nadadzą modny wygląd oraz sprawią, że duże pomieszczenia staną się przytulne. Maskują wady ścian - zasłaniają pęknięcia i przykrywają nierówne powierzchnie. Wł...


By prawo budowało potęgę Polski | Dziennik Polski\nBy prawo budowało potęgę Polski\nDr Arkadiusz Radwan, prezes Centrum C-Law.org, wykładowca Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, stypendysta m.in. Fundacji Nauki Polskiej i Hertie-Stiftung, jeden z inicjatorów Instytutu Allerhanda.\nW Polsce powstaje Instytut Allerhanda, który ma być niezależnym, interdyscyplinarnym ośrodkiem naukowym. Prowadzone w nim będą badania przede wszystkim z zakresu prawa i ekonomii. Pracować lub współpracować z nim mają najwybitniejsi i najzdolniejsi polscy prawnicy oraz znawcy gospodarki. Wzorem dla Instytutu Allerhanda są elitarne prywatne lub międzyuczelniane ośrodki w krajach zachodnich. Instytut będzie miał swoją siedzibę w Krakowie.\nROZMOWA. Z dr. ARKADIUSZEM RADWANEM, współinicjatorem Instytutu Allerhanda, o państwie, prawie i ekonomii\nCzemu ma służyć Instytut Allerhanda, komu jest potrzebna tego rodzaju instytucja?\n- Jest potrzebna państwu i społeczeństwu polskiemu. To lapidarna odpowiedź, pozornie chełpliwa, ale oddająca istotę sprawy. Najnowsze badania potwierdzają, że największy wpływ na bogactwo krajów i narodów ma jakość prawa. Najzamożniejsze są przecież te nacje, których życie oparte jest na dobrze działającym prawie i sprawnym zarządzaniu, a jego fundament stanowią spójne przepisy wspomagające mechanizm rynkowy. Przykład Niemiec, Szwajcarii, Luksemburga, Austrii, Holandii czy krajów skandynawskich dowodzi, że można nie mieć wielkich bogactw naturalnych, a być zamożnym. I odwrotnie - same surowce czy inwestycje przy złym prawie - niewiele dają.\nCzy Instytut Allerhanda będzie monitorował projekty ustaw i same ustawy?\n- Oczywiście. Z pozycji zaawansowanego ośrodka badań interdyscyplinarnych chcemy nie tylko badać obowiązujące i powstające prawo, ale również przedstawiać własne rozwiązania systemowe w tak newralgicznych dziedzinach jak gospodarka i finanse. Przypomnę, że przecież u podstaw obecnego kryzysu leżą błędne rozwiązania w regulacji sektora finansowego.\nJak Pan ocenia obecne prawo gospodarcze i finansowe w Polsce?\n- Bardzo wiele trzeba w nim poprawić, co widać niemal na każdym kroku, a luki czy fatalne rozwiązania pokazują nie tylko organizacje pracodawców, ale też tzw. zwykli ludzie. Jednocześnie nie jest prawdziwe przekonanie, że w dzisiejszej szybko zmieniającej się rzeczywistości możliwe jest napisanie ustaw, które mogłyby niezmiennie trwać dziesięciolecia. Chodzi o to, by konieczne zmiany były wprowadzane w sposób przemyślany, systemowy. Przede wszystkim trzeba koniecznie poprawić proces oceny skutków regulacji na etapie poprzedzającym uchwalenie ustawy.\nDwadzieścia lat mija od zmian ustrojowych w Polsce. Jaką rolę w nich odgrywa reforma prawa?\n- Polska przez długi czas, w zasadzie do dzisiaj, kopiuje liczne rozwiązania prawne z innych państw. Postępowanie takie było i często jest - co chciałbym podkreślić - racjonalne i uzasadnione. Prawo nie jest bowiem chronione patentami, jak to ma miejsce przy technologiach, farmaceutykach czy programach komputerowych. A po wejściu do Unii Europejskiej wiele naszych ustaw musiało zostać dostosowanych do prawa wspólnotowego. Jednak przyszedł czas bardziej przemyślanych zapożyczeń. Nie możemy też wiecznie chować się za etykietkę kraju transformacji ustrojowej. Obecnie musimy również kreować wiedzę i to taką, która będzie miała szansę w globalnej konkurencji systemów prawnych.\nBy w Polsce mogła powstawać nowatorska myśl prawna, muszą być kreatywni prawnicy, a temu chyba nie służy system kształcenia w naszych szkołach wyższych.\n- Jakość kształcenia prawników nieznacznie poprawia się, głównie dzięki istniejącym w niektórych ośrodkach akademickich szkołom praw obcych. Nadal jednak zbyt mały nacisk kładzie się na uczenie samodzielnego myślenia i rozwiązywanie konkretnych problemów oraz na sztukę argumentacji, retoryki i erystyki. Nasz system kształcenia z wykładem, jako flagową jednostką dydaktyczną, nasuwa mi skojarzenie z pracą mnichów w benedyktyńskich klasztorach przed wynalezieniem druku; studenci - niczym mnisi - reprodukują ręcznie drogocenne teksty. Taka formuła miała sens, gdy brakowało podręczników i opracowań, ale nie dziś, gdzie półki księgarskie uginają się od lektur. Warsztat prawniczy jest coraz ważniejszy przede wszystkim dlatego, że obecnie niemal każdy może w kilka minut - dzięki internetowi - mieć przed sobą dowolny akt prawny. Sztuką staje się praca z tekstem, a nie jego pamięciowa znajomość. Niestety, tego nadal nie uczy się na studiach lub uczy w niewielkim zakresie. Jednocześnie młodych, bardzo zdolnych prawników nie brakuje. Szkoda, że wielu z nich, aby móc realizować się naukowo, wybiera wyjazd z Polski. Na Zachodzie znajdują spełnienie i uznanie. Właśnie Instytut Allerhanda ma zamiar przyciągnąć do współpracy takie osoby.\nPolacy są uważani za naród, który prawa nie szanuje. Jeżeli jest to sąd prawdziwy, to nic nie da nawet stworzenie zarówno świetnych ustaw, jak i wyniesienie na światowy piedestał polskiej myśli prawnej.\n- Stosunek Polaków do prawa jest skomplikowany: z jednej strony lekceważący, z drugiej zaś niewolniczy. Nasza historia, czyli okres zaborów, potem okupacji, a w końcu PRL nie sprzyjała zachowaniu postawy szacunku wobec władzy i wszelkich jej atrybutów, w tym prawa. Postawa taka pomagała przetrwać w okresie niewoli, jest jednak zgubna w czasach wolności. Z drugiej strony - współcześni Polacy zbyt często prawo traktują zbyt literalnie. Przede wszystkim sędziowie i urzędnicy mają tendencję do nadmiernie formalistycznego stosowania go. Robią to po części przez oportunizm - obawa przed naruszeniem litery prawa wygrywa z troską o jego ducha. To bardzo uciążliwe dla obywatela i groźne dla gospodarki.\nDlaczego instytut nosi nazwę "Instytut Allerhanda"?\n- Naszym patronem jest prof. Maurycy Allerhand (1868-1942), wybitny kodyfikator i profesor Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. Dla prawników jest tym, kim dla ekonomistów Władysław Grabski. Urodził się 28 czerwca 1868 r. w Rzeszowie. W sierpniu 1942 r. podczas dużej akcji eksterminacyjnej przeciwko Żydom został wywieziony do obozu w Janowie pod Lwowem i tam zamordowany, choć okoliczności jego śmierci nie są do końca wyjaśnione. Już sama biografia profesora łączy ze sobą kilka narodów: Maurycy Allerhand to zasymilowany, ale świadomy swojego pochodzenia Żyd, przyznający się do narodowości polskiej, profesor polskiego uniwersytetu we Lwowie, wykształcony w habsburskim Wiedniu.\n*ROZMAWIAŁ: WŁODZIMIERZ KNAP


Szlak Konwaliowy - Wielkopolska.travel - Wielkopolski Portal Turystyczny\nStart Szlaki kajakowe Szlak Konwaliowy\nKto powiedział, że pływać kajakiem można wyłącznie po rzekach? Konwaliowy Szlak Kajakowy jest wyjątkowo ciekawy i świetnie zagospodarowany. Na dodatek łatwy, przyjazny i bogaty w przeróżne atrakcje. Idealny na rodzinne spływy. Ma długość 37 km i prowadzi przez 19 jezior Przemęckiego Parku Krajobrazowego.\nSpływ, a właściwie wycieczkę w kajaku można rozpocząć i zakończyć na wodach dowolnego z 19 jezior szlaku, dowolnie wybrać czas trwania wyprawy i miejsc postoju. Umownie przyjmuje się, że początek Szlaku Konwaliowego znajduje się w Wieleniu Zaobrzańskim nad jeziorem Wieleńskim, ale jednym z najbardziej popularnych miejsc startowych spływów jest także Boszkowo nad jeziorem Dominickim lub też przystań na jeziorze Brzeźnie.\nSzlak jest bardzo dobrze oznakowany i zagospodarowany. Nie ma kłopotów z noclegiem i zaopatrzeniem. Na pokonanie całej pętli potrzeba 3-4 dni, ale można podzielić trasę na mniejsze odcinki.\nNa Szlaku Konwaliowym nie ma utrudnień terenowych zmuszających do przenosek kajaków. Jeziora są bowiem połączone kanałami. Jedyne utrudnienie to takie, że jeśli zdecydujemy się na przepłynięcie pełnej pętli 19 jezior, trzeba – ale tylko raz – przewieźć kajaki z jeziora Brzeźnie lub Zapowiednik do jeziora Krzywce. Natomiast na jedyną przenoskę przez zastawkę natkniemy się na brzegu jeziora Dominickiego w kierunku jeziora Wielkiego. Problem może też pojawić się podczas suszy, kiedy stan wody jest bardzo niski.\nJeziora, wyspy i kwiaty\nSzlak jest malowniczy, wiedzie przez jeziora obrośnięte lasem, otoczone polami i łąkami, rezerwaty przyrody, jeziorne wyspy, zatoki i urokliwe kanały.\nNajwiększą atrakcją jest Wyspa Konwaliowa na jeziorze Radomierskim. To od niej nazwę wziął szlak. Na wyspie rośnie wielka kolonia konwalii majowej o czerwonawych kwiatach, nie spotykana nigdzie indziej w Polsce. Z tego powodu wstęp na wyspę jest niemożliwy, ale widok tego cudu natury z kajaka w zupełności wystarcza.\nNa szlaku Konwaliowym jest mnóstwo ośrodków wypoczynkowych z atrakcjami dla dzieci, ośrodki jazdy konnej (w Boszkowie, Miastku, Starkowie, Trzebidzy), wieże widokowe (koło wsi Dominice i Olejnica), plaże, boiska sportowe, ciekawe szlaki rowerowe i piesze, wypożyczalnie sprzętu wodnego a nawet mini-golf i kręgielnia. Warto też wybrać się do wsi Górsko i zobaczyć jedyną w swoim rodzaju galerię rzeźbionych ptaków.\nFoto: Marcin Wilczyński, Agata Borowiec, Andreas Eichler


Czyszczenie mebli tapicerowanych - lista firm w woj. pomorskie | Panorama Firm\nCzyszczenie mebli tapicerowanych >\nWyniki dla frazy: czyszczenie mebli tapicerowanych w lokalizacji pomorskie - 4 firmy.\nAlama PHU Głodek Alicja\nul. Staropolska 53 k. Gdańska, 80-180 Kowale\n...Naturalna skóra owcza, bydlęca albo kozia świetnie sprawdza się jako obicie mebli, w tym kanap, foteli, zestawów wypoczynkowych i innych sprzętów. Używana jest też do tapicerowania kanap w samochodach, do produkcji galanterii i do produkcji odzieży. Ma liczne zalety, w tym wytrzymałość i estetykę, ale nieumiejętnie pielęgnowana traci na pięknie...\nul. Świemirowska 8/11, 81-877 Sopot\n...apartamentów, - maszynowe czyszczenie posadzek, - impregnacja i aplikacja powłok ochronnych oraz teflonowych, - mycie okien, witryn i przeszkleń, - pranie metodą ekstrakcji, - dezynfekcja i usuwanie alergenów, - polimeryzacja, - usuwanie brzydkiego zapachu, - czyszczenie mebli modułowych, domowych, biurowych. Dopełnienie oferty stanowi pranie i czyszczenie...\n...usunie nawet najbardziej uporczywe plamy. Do obowiązków firmy należą również takie prace jak: - mycie okien, witryn i przeszkleń, - czyszczenie mebli modułowych, domowych, biurowych, - sprzątanie mieszkań i apartamentów, - maszynowe czyszczenie posadzek, - impregnacja i aplikacja powłok ochronnych oraz teflonowych, - usuwanie brzydkiego zapachu...\nCzyszczenie mebli tapicerowanych w innych lokalizacjach


Czwartek, 29 Październik 2009 19:51\nLokalna Grupa Działania „ Vistula – Terra Culmenisis – Rozwój przez Tradycję” ogłasza nabór uczestników na kurs pod nazwą „ Razem splećmy sobie przyszłość”. Kurs realizowany jest w ramach priorytetu IX Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach, Działanie 9.5. Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich.\nUczestnicy kursu będą mogli zdobyć nowe kwalifikacje z zakresu wikliniarstwa.\nSzkolenie przewiduje etapy szkolenia według następujących modułów:\nI Wstęp o wikliniarstwie – 5 godzin zajęć\n3.Uprawa i eksploatacja wikliny\nPoniedziałek, 19 Październik 2009 18:22\nZe względów organizacyjnych związanych z rekrutacją uczestników na szkolenie „Lokalne tradycje kulinarne w aktywizacji zawodowej mieszkańców Gminy Stolno” zatwierdzenie listy osób przyjętych oraz jej opublikowanie nastąpi w terminie późniejszym niż określono w regulaminie projektu. Za powyższe utrudnienia przepraszamy.\nPoprawiony: Poniedziałek, 02 Listopad 2009 13:01\nPoniedziałek, 19 Październik 2009 18:07\nStowarzyszenie Lokalna Grupa Działania „ Vistula – Terra Culmensis – Rozwój przez Tradycję” otrzymało dotację w ramach organizowanego konkursu ogłoszonego przez Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko- Pomorskiego priorytet IX Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach, działanie 9.5.” Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich” Program Operacyjny Kapitał Ludzki.\nW ramach tego projektu będzie można nabyć kwalifikacje dotyczące wikliniarstwa ( w tym historia wikliniarstwa, techniki wyplatania, wyplatanie wyrobów wikliniarskich różnymi splotami itd.) to stanowi tylko początek tego co czeka na osoby, które będą uczestniczyły w tym kursie. Projekt ten ma na celu podniesienie kwalifikacji osób pracujących jak i osób bezrobotnych oraz osób nieaktywnych zawodowo ( w tym osób uczących się), a co za tym idzie wzrost aktywności mieszkańców wsi.\nPiątek, 11 Wrzesień 2009 07:24\nOd 1 września br. Fundacja Ziemia Gotyku –Lokalna Grupa Działania z siedzibą w Chełmży rozpoczęła III edycję projektu edukacyjnego pn. „Przedszkole Otwiera Świat III”. Ośrodki przedszkolne w Gminie Stolno zlokalizowane są w dwóch miejscowościach: Stolno, Wabcz. Grupą przedszkolaków z Wabcza zajmuje się Pani Stefania Orlikowska, a przedszkolami ze Stolna Pani Barbara Otlewska. Uczestnikami przedszkoli są dzieci w wieku od 3 do 5 lat. Alternatywna forma edukacji w postaci w/w ośrodków przedszkolnych zapewnia dzieciom bezpłatne nauczanie i wychowanie w zakresie podstawy programowej wychowania przedszkolnego pod okiem specjalistów (nauczycieli, psychologów, logopedów). Projekt potrwa do końca lipca 2011 roku.\nWtorek, 08 Wrzesień 2009 08:15\nW dniu 5 września w Stolnie odbyły się dożynki powiatowo-gminne. Rozpoczęła się o godz.14.00 mszą świętą dożynkową, gdzie nastąpiło złożenie wieńców i chleba przy ołtarzu. Następnie po mszy ustawił się korowód dożynkowy, który poprowadziła Orkiestra Dęta z Chełmna, za nią szły delegacje: Sztandar Gminy Stolno, Sztandar OSP –Małe Czyste, Sztandar OSP-Robakowo, Starostowie Dożynek z chlebem: Maria Sokół ze Stolna oraz Krzysztof Niedzielski z Obór, dalej podążały delegacje z wieńcami dożynkowymi z wszystkich gmin powiatu chełmińskiego oraz gospodarze dożynek i zaproszeni goście. Gdy korowód dotarł na miejsce nastąpiło uroczyste powitanie uwieńczone uroczystym wystrzałem armatnim oddanym przez Chełmińskie Towarzystwo Strzeleckie ”Bractwo Kurkowe”.\nPoprawiony: Wtorek, 08 Wrzesień 2009 12:26\nWieniec ze Stolna na dożynkach wojewódzkich w Czernikowie\nŚroda, 02 Wrzesień 2009 09:08\nW dniu 30 sierpnia b.r. w Czernikowie odbyły się dożynki wojewódzkie. Nie zabrakło na nich wieńca dożynkowego z Gminy Stolno - wieniec ten został wykonany przez Panią Adelę Bator. Poniżej zdjęcia wieńca podczas przemarszu.\nPoprawiony: Środa, 02 Wrzesień 2009 10:45\nDożynki Powiatowo - Gminne w Stolnie\nWtorek, 01 Wrzesień 2009 15:12\nPoniżej przedstawiamy porządek tegorocznych dożynek Powiatowo - Gminnych, które odbędą się w dniu 05 września w Stolnie\ngodz.14.00 – msza św. w Kaplicy w Stolnie\ngodz.14.50 – formowanie korowodu dożynkowego i przemarsz na boisko szkolne przy Zespole Szkół Nr 1 w Stolnie\ngodz.15.00 – rozpoczęcie obrzędów dożynkowych:\nwręczenie nagród laureatom konkursu „Piękna Zagroda” oraz na „Najpiękniejszy wieniec dożynkowy”\nPoprawiony: Środa, 02 Wrzesień 2009 09:22\nTrwa kurs florystyczny\nWtorek, 11 Sierpień 2009 13:22\n„Kwitnący interes – Kurs florystyczny” bo pod taką nazwą realizowany jest kurs florystyczny realizowany przez Lokalną Grupę Działania „Vistula -Terra Culmensis – Rozwój przez Tradycję” współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Priorytetu IX. Rozwój wykształcenia i kompetencji w regionach. Działanie 9.5 Oddolne inicjatywy edukacyjne na obszarach wiejskich. Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.\nWięcej na stronie LGD pod adresem: www.lgdvistula.org\nRajd rowerowy po Gminie Stolno\nFestynowo i kolorowo w Trzebiełuchu\nGmina Stolno ma swoją lokalną obwodnicę\nLGD z milionami dla wsi\nNabór na kurs florysyczny rozpoczęty


Wynajem samochodów w Sao Paulo - Itaim Bibi, Brazylia - Rental24H.com\nWynajem samochodów in Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia\nSamochody dostępne w Sao Paulo - Itaim Bibi\nPoniżej znajdziesz najlepsze oferty wynajmu samochodów. Aby wybrać najkorzystniejszą ofertę, sprawdź samochody w Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia.\nNajlepszy wybór samochodów w Sao Paulo - Itaim Bibi\nKorzystając z formularza wyszukiwania, zobaczysz listę samochodów możliwych do wypożyczenia w Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia w wybranym przez siebie okresie. Podczas wybierania samochodu zwróć uwagę na liczbę pasażerów, pojemność bagażnika i rodzaj skrzyni biegów. Upewnij się, że wybrany pojazd odpowiada Twoim potrzebom.\nMiejsca wynajmu samochodów w pobliżu Sao Paulo - Itaim Bibi\nPoniżej możesz zobaczyć listę lokalizacji wynajmu samochodów w pobliżu Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia. Dla Twojej wygody wszystkie punkty są posortowane według trzech typów: wynajem samochodów w centrum miasta, na lotnisku i dworcu kolejowym. Zauważ, że ceny i liczba samochodów w danym miejscu mogą się różnić w zależności od lokalizacji biura. Na przykład wynajęcie samochodu w porcie lotniczym jest często droższe niż w centrum, ale ilość dostępnych tam samochodów do wynajęcia jest największa, więc najpierw, przed wynajmem samochodu, sprawdź wszystkie oferty w Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia i porównaj ich ceny.\n[SAO] 3.21 km / 1.99 m\nSao Caetano Do Sul - Train Station 10.82 km / 6.73 m\nSao Paulo - Jardim Europa 3.82 km / 2.37 m\nSao Paulo - Chácara Klabin 5.59 km / 3.48 m\nSao Paulo - Jabaquara 6.15 km / 3.82 m\nSao Paulo - Alto De Pinheiros 7.45 km / 4.63 m\nSao Paulo - Vila Romana 8.5 km / 5.28 m\nSao Paulo - Jardim Campo Grande 8.96 km / 5.57 m\nOsasco 14.22 km / 8.84 m\nSao Bernardo do Campo 15.1 km / 9.38 m\nSão Vicente 49.3 km / 30.64 m\nMapa lokalizacji w pobliżu Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia\nCeny wynajmu samochodów w Sao Paulo - Itaim Bibi\nNa tej witrynie internetowej wyświetlane są najbardziej zaufane agencje wynajmu samochodów w pobliżu Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia. Poniżej możesz podejrzeć ceny wynajmu samochodów.\nod $23.35 od $27.09 od $27.00\nWybierz grupę, aby zobaczyć szczegółowe informacje, w tym cennik i lokalizację odbioru w pobliżu Sao Paulo - Itaim Bibi , Brazylia.


Diatermia - Prądy wysokiej częstotliwości, aparaty\nDiatermia - aparaty do zabiegów wykonywanych prądami wysokiej częstotliwości, fizykoterapia, rehabilitacja\n» Aparat do diatermii MW 300\n» Aparat Autotherm 390 - przenośna diatermia krótkofalowa\nAparat MW 300\nAparat MW 300 do terapii mikrofalowej o emisji ciągłej i impulsowej standardowo wyposażony w radiator okrągły (moc 0 ÷ 1600 W).\nMW 300C jest generatorem mikrofal do stosowania ogólnego w dziedzinie klasycznej terapii termicznej endogennej. Mikrofale są odróżniane z innych fal elektromagnetycznych ze względu na ich ulepszoną efektywność cieplną w powierzchownych tkankach miękkich (porównaniu do krótkich fal).\nW działaniu w formie pulsacyjnej istnieje możliwość bezpośredniego odczytania średniego poziomu mocy, z natychmiastową oceną odpowiedniego efektu termicznego. Możliwość ta jest bardzo ważna zarówno, kiedy efekt termiczny jest przeciwwskazaniem w specyficznym leczeniu, jak również, gdy działanie pulsacyjne jest stosowane dla efektu termicznego. Funkcja ta pozwala zmniejszyć symptomy pogorszenia się, czasami pojawiające się w aplikacji ciągłej.\nMW 300 C jest kontrolowany mikroprocesorem. Panel kontrolny wyposażony jest w przyciski. Podczas wykonywania terapii wahania napięcia w sieci są automatycznie wyrównywane. Mikroprocesor stale kontroluje temperaturę pracującego magnetronu (aby zagwarantować jego maksymalną trwałość), przerywa emisję w przypadku przegrzania się i włącza alarm na panelu kontrolnym.\n1 ramie mikrofalowe,\n1 kabel mikrofalowy,\n1 radiator okrągły 170mm,\n1 rurka neonowa,\n2 bezpieczniki 5 AT,\n1 klucz Allan,\nCzęstotliwość 2460 MHz\nRodzaj emisji ciągła / pulsacyjna 1 Hz, cykle pracy 10% - 90% w 9 etapach\nMoc w emisji ciągłej 0 - 250 W, w emisji pulsacyjnej 0 -1600 W, automatyczne ustawianie mocy wstępnej\nZegar 0 - 30 minut, akustyczny sygnał na końcu leczenia i automatyczne wyłączanie urządzenia\nProgramy terapeutyczne Ok. 20 dla różnych aplikatorów\nZasilanie 220 V 10%, 50 Hz\nRozmiar 53 x 33 x 79 cm\nKlasa bezpieczeństwa I typ B (IEC 601-1, IEC 601-2-6)\nMW 300 C jest urządzeniem, które umożliwia emisję pulsacyjną i ciągłą o szerokiej regulacji parametrów:\nmoc 0-1600 W,\ncykl pracy 10% - 90% całego cyklu.\nElektroniczny panel sterowania wyświetla następujące parametry emisji:\nAutotherm 390 Przenośna Diatermia krótkofalowa\nAutotherm 390 - nowoczesna diatermia krótkofalowa do terapii polem elektromagnetycznym wysokiej częstotliwości. Urządzenie może pracować w trybie ciągłym lub impulsowym, co pozwala na uzyskanie odpowiednio efektu termicznego lub atermiczego.\nZalety Autotherm 390:\npraca ciągła i impulsowa,\nidentyfikacja podłączonych elektrod,\naparat sterowany mikroprocesorowo z dźwiękowym sygnalizatorem,\nautomatyczne wyzerowanie mocy wyjściowej po zakończeniu czasu terapii,\nmoduł automatycznego testowania aparatu podczas włączania,\nakustyczny sygnał zakończenia terapii.


Tanita Tikaram – Modernlook\n31 lipca 2022,\nW związku z trwającą nadal sytuacją epidemiczną i wynikającą z niej niepewnością dotyczącą możliwości podróżowania management Tanity Tikaram podjął decyzję o przesunięciu Jej zagranicznej aktywności koncertowej na przyszły rok .\nŁączy się to z koniecznością zmiany daty Jej koncertu w Teatrze Muzycznym w Gdyni z 31 lipca 2021 na 31 lipca 2022 g.20.00.\nBilety zakupione na koncert Tanity Tikaram 25 lipca 2020 zachowują ważność na jej koncert 31 lipca 2022.\nWszystkich Państwa posiadających bilety na jej koncert prosimy uprzejmie o zwrotną informację do 31 lipca 2021 mailem na adres: kontakt@modernlook.pl czy w związku z tą zmianą terminu zachowujecie Państwo swoje bilety na koncert Tanity Tikaram i deklarujecie chęć uczestnictwa w Jej koncercie, który odbędzie się w przyszłym roku 31 lipca 2022 o g. 20.00 w Teatrze Muzycznym w Gdyni.\nOsoby pragnące zwrócić bilety proszone są o kontakt z bileterią, w której dokonały zakupu.\nOczywiście zawsze jesteśmy do Państwa dyspozycji zarówno telefonicznie pod numerem 603915338 oraz pod mailem kontakt@modernlook.pl\nDo zobaczenia na koncercie Tanity Tikaram w Gdyni w przyszłym roku 🙂\n31 lipca 2022 wieczorem Teatr Muzyczny rozbrzmi wybranymi przebojami Tanity Tikaram spośród tych, które poznaliśmy w przeszło 30letniej jej karierze muzycznej obejmującej 9 regularnych longplayów, wydanie specjalne najważniejszej płyty oraz zbiory typu The Best czy Greatest. A wszystko zaczęło się niewinną próbą przedstawienia swojego spojrzenia na świat w postaci piosenek napisanych przez cichą, grzeczną studentkę literatury. We wrześniu 1988 roku zdarzyło się coś rzadkiego i wyjątkowego: „Ancient Heart”, debiutancki album, album świeżo upieczonej 19-latki. Ten album był ze wszech miar jesienną płytą wykorzystującą absolutnie odmienny zestaw instrumentów niż przyzwyczaiły nas do tego rock czy pop, instrumentów takich jak obój i flugelhorn, a ponadto w jej centrum tkwił ciemny, niemal pochmurny głos, który przeczył młodości artystki. Album tak surowy i melancholijny był anomalią. W tych czasach nie robiło się takich rzeczy, a mimo to sprzedał się w 5 milionach egzemplarzy i dał światu cztery wielkie przeboje. Pierwszy: „Good Tradition,” dotarł do pierwszej dziesiątki, zaś następny „Twist in My Sobriety” tak trafił w gusta, że znalazł się w repertuarze kilkunastu innych artystów, w tym u Lizy Minnelli. Długa, roczna trasa koncertowa, nagrody i przebojowe hity: młoda artystka nie spodziewała się czegoś takiego – spokojnie studiowała na uniwersytecie w Manchesterze anglosaską literaturę, a tu „Antient Heart” stała się hitem, a ona sama z dnia na dzień została uznana za przyszłość muzyki i jeden z najważniejszych głosów młodego pokolenia brytyjskich artystów. Tanita Tikaram jest brytyjską piosenkarką i autorką tekstów, artystką, która wiele lat przed Riot Grrl i Lilith Fair, pisała własne piosenki, w których opisała całkowicie własne, dziewczyńskie spojrzenie na świat i siebie samą. Jej mama jest Malezyjką, a tata ma pochodzenie fidżijsko-hinduskie i był brytyjskim żołnierzem zawodowym. Po „Ancient Heart” szybko ukazały się trzy albumy – „The Sweet Keeper” (1990), „Everybody’s Angel” (1991) i „Eleven Kinds of Loneliness” (1992) – a potem długa przerwa… i głęboki oddech – konieczny wręcz odpoczynek: „kiedy zaczynasz młodo, intensywnie pracujesz i potem dopiero próbujesz dowiedzieć się, kim jesteś” – mówi Tikaram. Każdy album od początku lat 90. jest całkowicie zamierzonym, przemyślanym, przeżytym dziełem, po którym artystka znikała z centrum uwagi, prowadziła cicho pracowite życie we Włoszech, Francji i Anglii, uczyła się języków, oddawała tai chi i pisaniu nowych, ważnych i osobistych piosenek. Następne płyty za każdym razem pokazują tak wiele i dają słuchaczom wszechświat złożonych, niebanalnych przeżyć, jak choćby wyrafinowane „The Cappuccino Songs” z 1998 czy jakże jazzowy w swym przyciemnionym, barowym nastroju „Sentimantal” z 2005 uznany za „zagubiony klasyk – świstoklik z przeszłości”. „Największym objawieniem dla mnie jest tworzenie zjednoczonych dźwięków. Bezsprzecznie. Nie jestem bardzo dramatyczną osobą, ale jest we mnie ogień. Cisza i ogień.” W 2019 roku Tanita świętowała swoje 50 urodziny i 30lecie swojej kariery wypuszczając specjalne wydanie „Ancient Heart” oraz wyjątkowy zestaw 14 utworów wyselekcjonowanych z jej 9 wcześniejszych płyt w nowych aranżacjach – muzyczny rarytas pt. „To Drink The Rainbow: An Anthology.” Obecnie Tanita Tikaram pracuje w studiu nad nowym projektem, a 25 lipca o 20:00 wystąpi na XVI Ladies’ Jazz Festival 2020 w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Do zobaczenia na Jej koncercie!


Przykład reprezentatywny: Całkowita kwota pożyczki – 5 000 zł; stała stopa oprocentowania – 8,91%; na całkowity koszt pożyczki, który wynosi 5 836 zł składają się: opłata przygotowawcza – 129 zł, prowizja – 3 444 zł, odsetki – 1 363 zł, „Twój Pakiet” – 900 zł; Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (RRSO) pożyczki – 78,86%; umowa płatna w 36 miesięcznych ratach po 301 zł każda; całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta – 10 836 zł. Stan na dzień 1.04.2020 r.\nMaksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. Od dnia 18.03.2020r. wysokość odsetek maksymalnych jest równa 13 % (składa się na nią dwukrotność Stopy Referencyjnej Narodowego Banku Polskiego tj. 1% oraz stałego oprocentowanie wynikającego z Kodeksu Cywilnego 5,5%). Pod tym linkiem znajdziesz aktualną stopę referencyjną NBP: www.nbp.pl/dzienne/stopy.htm


„Koniczynka” gra „Na ludową nutkę…” – WŁADYSŁAWÓW\n„Koniczynka” gra „Na ludową nutkę…”\n„Pierwsze koty za płoty” – mówi stare polskie powiedzenie, które wpisuje się w rozpoczęty właśnie pierwszy etap naszego projektu „Na ludową nutkę…”. 18 września trzydzieścioro uczestników ze Szkoły Podstawowej we Władysławowie będących uczestnikami projektu, w wieku od 6 do 11 lat, pojechało na wycieczkę do Łowicza.\nWizyta w muzeum i skansenie miała na celu przybliżyć najmłodszym mieszkańcom naszej gminy to, czym jest kultura ludowa. Dzieci zwiedziły, zatem muzeum i przymuzealny skansen w Łowiczu, wzięły udział w lekcji muzealnej, podczas której przygotowywały łowickie wycinanki, a następnie odwiedziły pobliski Skansen w Maurzycach. W maurzyckiej karczmie zjadły pyszny obiad, a następnie spacerowały od chałupy do chałupy podziwiając sprzęty znajdujące się w chałupach, biegając po stodołach i sianie, a nawet testowały kierat. Po wytężonej pracy, jaką bez wątpienia było tak intensywne zwiedzanie, wszyscy z pełnymi wiedzy głowami wrócili do swych domów. Wrażenia i wiedza, jaką dzieci zdobyły podczas wycieczki z pewnością przyda się podczas kolejnego etapu projektu, jakim będą warsztaty rzeźby.\n20 września pierwsza grupa dzieci uczestniczyła w warsztatach rzeźby prowadzonych przez pana Piotra Staszaka – rzeźbiarza mieszkającego w Brudzewie. Podczas spotkania z panem Piotrem najmłodsi uczestnicy mogli dowiedzieć się tego czym jest rzeźba, z jakiego materiału można rzeźby wykonywać, a także najważniejszych informacji dotyczących technik rzeźbiarskich.\nDzieci mogły samodzielnie wykonać zabawki z drewna, a następnie według własnych pomysłów i kierując się właściwą sobie fantazją, ozdobić wykonane zwierzaki. Uczestnicy mieli sporą dozę zabawy, ale też z całą pewnością przekonali się jak wiele cierpliwości i wytrwałości wymaga praca rzeźbiarza. Koniec pracy przyniósł im sporo satysfakcji, każdy mógł się pochwalić wspaniale wykonaną pracą. Wartym podkreślenia jest duża determinacja naszych maluchów ale także radosna atmosfera, jaka panowała podczas wykonywania prac. Bardzo dziękujemy mamom, które jako wolontariuszki zgodziły się pomóc nam w opiece nad dziećmi- paniom Ewie Kulej i Ewie Szczecińskiej.\nEkodopłaty – Czyste powietrze


Ostatni dzień promocji w SCHMIEDMANN! - Trends Magazines\nGotowi na zakupowe szaleństwo w Schmiedmann? Black Friday już dziś. Firma Schmiedmann przedstawia Państwu najlepsze oferty na części do BMW i MINI.\nJakie oferty na Czarny piątek można znaleźć? Będzie można zaoszczędzić nawet 50% na wszystkich naszych produktach, zarówno nowych, jak i używanych – a to oznacza wszystko, od tuningu, aż do części zamiennych! Odwiedź stronę internetową www.schmiedmann.com\nOferty z okazji Black Friday trwają również w Cybermonday i są kontynuowane w tym samym stylu: z rabatem do 50% na wszystkie części i produkty – Jeśli chcesz zaoszczędzić jak najwięcej pieniędzy w Cybermonday, to Schmiedmann jest miejscem gdzie kupisz części do swojego BMW lub MINI. Wszystkie nasze nowe i używane części są objęte wyprzedażą.\nLista marek, których części oferuje Schmiedmann!\n• AVA coolers\n• BC Wheels\n• BMW original parts\n• Hamann Motorsport • Hella\n• Rieger • SACHS\n• Sachs Performance\n• VMR Wheels\n• Schmiedmanns private label\nTags: BMW, Mini, Schmiedmann


Premiera filmu „Był sobie las” | Centrum Kultury w Gdyni\nPremiera filmu „Był sobie las”\nKwartalnik Artystyczny Bliza i Św. Mikołaj zapraszają na prapremierowy pokaz specjalny filmu „Był sobie las”, nagrodzonego przez publiczność na PLANETE+ DOC FF 2014, włączonego w program Akademii PLANETE+ DOC dla dzieci. Po nagrodzonym Oscarem słynnym „Marszu Pingwinów” Luc Jacquet zabiera nas w kolejną fascynującą podróż do świata natury – tym razem w głąb tajemniczych i mało znanych do tej pory lasów deszczowych, rosnących w Peru i Gabonie, uznanych za „zielone płuca” naszej planety. Gościem spotkania będzie Witold Ciechanowicz, leśnik, pracownik Nadleśnictwa Gdańsk, działacz Stowarzyszenia Edukatorów Leśnych.\n5.12, piątek, godz. 20\nKlub Filmowy w Gdyni, Pomorski Park Naukowo-Technologiczny, Al. Zwycięstwa 96/98\nJak tak naprawdę wygląda głębia tropikalnych lasów i jakie tajemnice skrywa? Jakie rośliny tam rosną i w jakim tempie? Zapierający dech w piersiach film pokazuje, jak wygląda cud przyrody. Obserwujemy cykl życia lasów pierwotnych i wtórnych, dowiadujemy się jak wygląda ich ekosystem, poznając nieznany i niepokazywany dotąd świat natury, który rządzi się własnymi prawami i zasadami. Widzimy lasy tropikalne, które wyrastają niemal na naszych oczach, dowiadujemy się o ich prehistorii i warunkach rozwoju na przestrzeni wieków. Obserwujemy jak pojawiały się i ewoluowały pierwsze rośliny, jak tworzyła się unikalna więź między nimi i zwierzętami. Poznajemy spektakularne historie o świecie tej nieokiełznanej przyrody, w którym każdy organizm odgrywa istotną rolę. Okazuje się, że drzewa zachowują się zaskakująco podobnie do ludzi i zwierząt. Mają nie tylko zdolność komunikowania się z innymi gatunkami, ale potrafią również same bronić się przed drapieżnikami.


Organizer Magnetyczny XPR NGT | WNE Shop\nStrona główna Wszystkie kategorie PIÓRNIKI / ORGANIZERY Organizer Magnetyczny XPR NGT\nORGANIZER NGT XPR TERMINAL TACKLE BOX\nPoręczny, kompaktowy pojemnik na sprzęt, idealny do przechowywania różnych akcesoriów przede wszystkim drobnych elementów montażu. Połączone za pomocą magnesów, dostępność jest łatwa i bezpieczna. Dodatkowe zalety to miara 20 cm z przodu, idealna do tworzenia przyponów. Dzięki różnym, bezpiecznym schowkom będzie doskonałym dodatkiem dla każdego wędkarza. Pudełko nie zawiera w zestawie widocznych na zdjęciu akcesoriów.\nWymiary: 24 x 12 x 3.5cm\nOrganizer Magnetyczny XPR NGT\nKod produktu: 991E-75901