Nie mogę żadnym sposobem zainstalować PhysX - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nNie mogę żadnym sposobem zainstalować PhysX\nSiriondel (Siriondel) 2010-12-18 14:17:26 UTC #1\nJak się sypie to się sypie wszystko. Padła mi PS3, więc chciałem zagrać w Mass Effect 2 na PC i odkryłem, że mam poważny problem z PhysX. Gra nie uruchomiła się z powodu braku PhysX, a ja nie mogę go zainstalować żadną metodą.\nKiedy ściągam sam instalator PhysX System Software ze strony nVidia, po zaakceptowaniu umowy wyskakuje szare puste okno - z napisem "Tekst" w samym środku. I nic się nie dzieje. Poszukałem trochę w sieci i doszedłem, że z reguły oznacza to konieczność usunięcia starszej wersji, tylko że ja takiej nie mam - nie widać nic w "Programy i funkcje" w panelu sterowania oraz potwierdza to poniższy obrazek:\nInstaluję więc najnowsze sterowniki, które widać na obrazku i efekt zawsze, podkreślam - zawsze jest taki sam - o taki:\nSterownik grafiki instaluje się bez problemu, ale PhysX nie instaluje się nigdy. Niepowodzenie za każdym razem.\nWyczerpałem znane mi sposoby. Próbowałem instalować starsze wersje sterowników. Kiedy zainstalowałem wersję jeszcze ze starą numeracją, panel sterowania nVidia pokazywał coś takiego:\nPhysX niby jest, ale brakuje normalnej ikonki, ale tak jak zaznaczyłem wyżej - nowy instalator sterowników nVidia pokazuje, że nie ma PhysX, tak jak panel sterowania Windowsa.\nGrzebałem w rejestrze, korzystałem z Driver Sweepera wg profilu "nVidia PhysX" w trybie awaryjnym, przeinstalowywałem sterowniki wielokrotnie. Nic. Próbowałem zainstalować PhysX z grą Unreal Tournament 3, która dorzuca go przy instalacji, by potem ewentualnie zaktualizować. Bez rezultatu.\nOstatni raz uruchamiałem Mass Effect 2 jakoś we Wrześniu, przy premierze ostatniego dodatku. Na komputerze w ogóle grałem ostatnio jakieś półtora miesiąca temu w Fallout: New Vegas i nie miałem żadnych problemów. Coś się musiało zepsuć przy ostatniej aktualizacji drajwerów (nie wiem, może z 2 miechy temu to robiłem?).\nWindows 7 Ultimate X64, karta grafiki to Palit GeForce GTX 260 Core 216 z 1792 MB pamięci GDDR3 na pokładzie (czy jakoś tak).\nCzy ma ktoś jakiś pomysł, jak naprawić tę sytuację?\nxZdzislawx (X Zdzislawx) 2010-12-18 15:04:56 UTC #2\nZobacz czy nie masz niczego zainstalowanego tu: C:\_Program Files\_Common Files\_Wise Installation Wizard (gdzieś tam jest physx)\nZobacz czy w dodaj/usuń nie ma żadnego AGEIA PhysX lub nvidia physx (jak znajdziesz to usuń)\nI zassij tą wersję http://www.nvidia.com/object/physx-9.10 ... river.html


9 stycznia 2021-\nKrocie ludzi, którzy wynajmują fotografa ślubnego nie chce tylko i wyłącznie posiadać fotografii z kościoła, czy też fotografii z uroczystości weselnej. Po prostu chcą oni bardziej kompetentnej sesji zdjęciowej, jaką jest w stanie zafundować oczywiście fotograf ślubny. Wobec tego także znaczna część osób decyduje się na sesję zdjęciową wykonywaną w studio. Należy się niemniej jednak liczyć z tym, iż te zdjęcia mogą lekko się wydawać chemiczne, ponieważ fotograf zwykle robi je na tle dosyć tandetnych rekwizytów, a również wywiesza jakieś tło imitujące góry, czy krajobrazy. Sesje w studio mają to do siebie, że nawet wszystkie defekty zostaną wyretuszowane przez fotografa, w następstwie tego wyjdziemy na nich nadzwyczaj pięknie oraz młodo – przetestuj http://www.foto-best.pl/. Niezwykle modne w obecnych czasach stały się sesje w plenerze. Takie sesje plenerowe są w rzeczywistości oryginalnym pomysłem i wolno oznajmić, że Państwo Młodzi wręcz prześcigają się z pomysłami na krajobraz ślubny. Zwykle sesje zdjęciowe krajobrazowe są bardzo naturalne, delikatne, jakkolwiek także nie ma co się niepokoić, albowiem fotograf wybierze do takiego krajobrazu konkretne światło, a także defekty w naszym wyglądzie pozostaną wyretuszowane dzięki szczególnym programom.


Kopciuszek na płońskiej scenie Płońsk | plonszczak.pl\nGazeta plonszczak.pl 21/06/2018 13:11\nW środę, 20 czerwca, na widowni kina w płońskim Miejskim Centrum Kultury zasiedli uczniowie płońskich przedszkoli i szkół podstawowych, a na scenie wystąpili aktorzy ze szkoły Żywioły. Wystawili przedstawienie „Kopciuszek” przygotowane na zajęciach szkolnego koła teatralnego.\nReżyserem spektaklu była Joanna Rachobińska, a za stronę taneczno-muzyczną sztuki odpowiadała Beata Charzyńska. Twórczyniom spektaklu udało się przygotować profesjonalne przedstawienie z udziałem dzieci w wieku 6 – 12 lat.\nW przedstawieniu klasyka mieszała się ze współczesnością. W roli Kopciuszka wystąpiła Maja Fronczak, która pokazała, że potrafi wzruszać publiczność pięknym śpiewem, ale i bawić nowoczesnym rapem. Swoje umiejętności taneczne zaprezentowała na scenie tańcząc z księciem walca podczas sceny balowej. Bezkonkurencyjne okazały się też pięknie ubrane damy dworu – uczennice klasy pierwszej, które pokonały swoją tremę i wystąpiły przed pełną salą.\nW przedstawieniu wystąpili uczniowie: klasy I - Wiktoria Kania, Zofia Koperska, Gabriela Kostulska, Marta Mysiewicz, Gabriela Stachowicz, klasy II - Zofia Domańska, klasy III - Wiktoria Błaszczak, Alicja Domańska, Witold Fronczak, Emilia Krajewska, Gabriela Peszyńska, Nikola Witczak, klasy IV - Kacper Fabisiak, Julia Jarczewska, Witold Nowicki, Anna Poryzińska.\nNajmłodsza publiczność żywo reagowała na kolejne sceny z baśni odgrywane na scenie. Czasem zabawne reakcje najmłodszych świadczyły o tym, że sztuka oglądana była przez nich z dużym zaciekawieniem. Dorośli zaś nie szczędzili słów zachwytu, a gratulacjom nie było końca. Pojawiły się sugestie, że tę piękną sztukę trzeba koniecznie wystawić ponownie.\nfoto: Maciej Mączyński, zbiory szkoły Żywioły\nKopciuszek na płońskiej scenie komentarze opinie


Mól książkowy: 2008\nPhilip K. Dick: "Zapłata"\nZbiór 12 opowiadań Philipa K. Dicka (Zapłata, Niania, Świat Jona, Śniadanie o zmierzchu, Miniaturowe miasto, Ojcowskie alter ego, W lepszym świecie, Zautomatyzowana fabryka, Epoka Beztroskiej Pat, Zastępca, Małe co nieco dla nas, temponautów i Przedludzie). Pierwsze mnie rozczarowało, a ostatnie zdegustowało. Po środku było tak sobie - raz lepiej, raz gorzej, ale bez rewelacji.\nTytułowa "Zapłata" sprawia wrażenie scenariusza do taniego filmu akcji i to napisanego na chybcika. Została zresztą zekranizowana, tyle, że pół wieku później (tu informacje o filmie Johna Woo, jeśli ktoś ciekaw).\nW "Przedludziach" Dick stawia znak równości między aborcją a morderstwem, co uważam za nadużycie. Opowiadanie zionie mizoginizmem, sportretowana w nim matka to już nawet nie karykatura człowieka, a jakiś cyborg wyzbyty wszelkich uczuć. Za to ojciec jest cacy, tylko, nie wiedzieć czemu, zupełnie bezradny wobec potwora, którego sobie wziął za żonę.\nMotywem przewodnim większości opowiadań jest bezsilność jednostki podlegającej nieustannej presji społecznej, uciskanej przez aparat państwowy i wielkie korporacje, całkowicie zależnej od zaawansowanej technologii i sztucznej inteligencji albo zdanej na łaskę kosmitów. Temat stale obecny w twórczości Dicka, ale to, co w powieściach można wyczytać między wierszami, tu jest podane wprost, wręcz łopatologicznie. Zabrakło mi też tego halucynacyjno-schizofrenicznego klimatu, choć w kilku opowiadaniach pojawiają się zawirowania rzeczywistości i niepewność, co jest prawdą, a co złudzeniem. Po autorze "Ubika" i "Człowieka z wysokiego zamku" spodziewałam się znacznie więcej.\nAutor: Bruixa o 00:07 2 komentarze:\nEtykiety: "Zapłata", opowiadania, Philip K. Dick, science-fiction\nIan Rankin: "Wiszący ogród"\nO tym, że Ian Rankin pisze dobre kryminały, dowiedziałam się całkiem niedawno dzięki wpisowi na jakimś blogu. Ktoś wymienił jego nazwisko wśród garstki pisarzy, których czytuje, mimo że nie przepada za tym gatunkiem. Zaczęłam się rozglądać za książkami Rankina i jako pierwszą wypatrzyłam "Wiszący ogród", choć to już dziewiąta (a szósta wydana po polsku) powieść z cyklu o inspektorze Johnie Rebusie.\nSzkocki policjant otrzymuje niewdzięczne zadanie: ma ustalić, czy emerytowany wykładowca uniwersytecki jest hitlerowskim zbrodniarzem wojennym ukrywającym się pod zmienionym nazwiskiem. Sprawa wymaga żmudnego przedzierania się przez stosy dokumentów, a wobec upływu lat i braku świadków trudno spodziewać się jednoznacznego rozstrzygnięcia. Tymczasem w Edynburgu wybucha wojna gangów, gdy pod nieobecność starego bossa mafijnego, odsiadującego wyrok w więzieniu, jego interesy próbuje przejąć młodszy przybysz z Glasgow. W mieście pojawiają się też japońscy inwestorzy, którzy, gdy im się bliżej przyjrzeć, okazują się członkami Yakuzy. Jakby tego było mało, córka inspektora zostaje potrącona przez samochód i trafia do szpitala w stanie śpiączki. Rebus podejrzewa, że nie był to wypadek, ale celowe działanie wymierzone przeciwko niemu - być może ostrzeżenie ze strony bandytów, którym wszedł w paradę. I zrobi wszystko, żeby dopaść sprawców.\nBohater Rankina na pierwszy rzut oka przypomina Wallandera: koło pięćdziesiątki, rozwiedziony, ma dorosłą córkę, żyje pracą i nadużywa alkoholu. Ale jest od niego twardszy - to były spadochroniarz, który o mały włos nie dostał się do oddziałów specjalnych SAS, po czym odszedł z wojska. Rebus jest gliną niesubordynowanym, chodzi własnymi drogami, ma cięty język i talent do przysparzania sobie wrogów. Ale ma też lojalnych przyjaciół, wśród których na pierwszy plan wysuwa się współpracowniczka - sierżant Siobhan Clarke. Polubiłam tych dwoje, m.in. za kąśliwy humor i upodobanie do muzyki rockowej. Rankin często odnosi się do płyt i utworów, które współgrają z nastrojem bohatera, a tytuł powieści zapożyczył z piosenki The Cure.\n"Wiszący ogród" to inteligentny, realistyczny kryminał, z wyrazistymi postaciami i żywą akcją. Są tu też ciekawostki takie, jak na przykład fabryka całkiem legalnie wytwarzająca narkotyki, oczywiście pod ścisłym - jak się okaże, nie dość ścisłym - nadzorem. Polecam wszyskim fanom gatunku (i nie tylko im).\nAutor: Bruixa o 23:29 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Wiszący ogród", Ian Rankin, powieść kryminalna, Rebus\nElsebeth Egholm: "Ukryte wady"\nTrzy przyjaciółki świętują czterdzieste urodziny jednej z nich w restauracji nad rzeką. Wesoły nastrój pryska, gdy solenizantka dostrzega dryfującą balię, a w niej niemowlę. Na ratunek jest już za późno - dziecko zmarło z wychłodzenia. Rozpoczyna się śledztwo...\nAle dochodzenie w sprawie śmierci noworodka to tylko jeden z wątków powieści Elsebeth Egholm. Nie mniej ważna od kryminalnej zagadki jest warstwa psychologiczno-obyczajowa. Duńska pisarka z dużym wyczuciem pokazuje, jak zetknięcie ze śmiercią wpływa na człowieka: zakłóca spokój wewnętrzny, narusza poczucie bezpieczeństwa, przypominając, że wszyscy jesteśmy śmiertelni, każe się zastanowić nad dotychczasowym życiem.\nKażda z bohaterek ma powody, by szczególnie odczuć tę tragedię: Anne jest położną, Ida Marie lada dzień ma po raz pierwszy rodzić, a dziennikarka Dicte musi pisać o sprawie, choć wolałaby o niej jak naprędzej zapomnieć. Wydarzenie, którego były świadkami, przywoła bolesne wspomnienia z przeszłości, skłoni do uważnego przyjrzenia się swoim związkom rodzinnym i relacjom z innymi ludźmi. To zapoczątkuje zmiany w życiu każdej z trzech kobiet, skieruje je na nowe tory.\nCiekawy jest też wątek społeczny. Akcja powieści toczy się tuż po wydarzeniach z 11 września 2001, które zachwiały poczuciem bezpieczeństwa w krajach Zachodu, nie wyłączając Danii. Narasta strach przed terroryzmem i niechęć do imigrantów, zwłaszcza tych, którzy wyznają islam. A przy noworodku znaleziono kartkę z cytatami z Koranu. Policja obawia się, że ujawnienie tej informacji może doprowadzić do zamieszek lub aktów przemocy na tle rasowym.\n"Ukryte wady" przypominają mi nieco kryminały Henninga Mankella, ale bardziej "Kwietniową czarownicę" Majgul Axelsson. Dostrzegam podobieństwo w przedstawieniu portretów psychologicznych trzech kobiet w średnim wieku i poprowadzeniu narracji z uwzględnieniem punktów widzenia każdej z bohaterek. Inne postaci, nawet te z drugiego planu, są również dobrze nakreślone. Egholm w interesujący, niekonwencjonalny sposób powiązała rozmaite wątki i stworzyła realistyczną powieść, która mimo nagromadzenia nieszczęść nie dołuje czytelnika. Przeciwnie, jej przesłanie, wbrew oczekiwaniom, jest optymistyczne, niesie nadzieję na przyszłość. Zdecydowanie warto przeczytać.\nAutor: Bruixa o 20:21 9 komentarzy:\nEtykiety: "Ukryte wady", Elsebeth Egholm, literatura skandynawska, powieść kryminalna, powieść psychologiczno-obyczajowa\nZbiór opowiadań Andrzeja Ziemiańskiego - najlepszych w jego dorobku (jak twierdzą znawcy przedmiotu) i obsypanych nagrodami (m.in. Zajdel w 2001 i 2003 r.) Na tom złożyło się siedem tekstów: tytułowy "Zapach szkła", "Bomba Heisenberga", "Legenda", "Waniliowe plantacje Wrocławia", "Czasy, które nadejdą", "Lodowa opowieść" i "Autobahn nach Poznań".\nAutor okazuje się lokalnym patriotą - akcję większości opowiadań umieścił w rodzinnym Wrocławiu i okolicach. To miasto ma ostatnio szczęście do pisarzy: Krajewski opisuje przedwojenny, niemiecki Breslau, zaś u Ziemiańskiego znajdujemy różne wizje Wrocławia. Jest tu Wrocław współczesny i Wrocław przyszłości, Wrocław alternatywny, pradawny i podziemny. Miasto niezwykłe, magiczne, skrywające w swych murach wiele tajemnic.\nW opowiadaniach często wykorzystywany jest motyw alternatywnej rzeczywistości, światów równoległych. Jawa miesza się ze snem, przeszłość z teraźniejszością i przyszłością. Trudno odróżnić prawdę od mistyfikacji. Pod pozorami normalności kryją się mroczne sekrety, o których wiedzą tylko nieliczni wtajemniczeni. Schematy niby znane - coś z Dicka, coś z "Matrixa" - ale Ziemiański przerabia je po swojemu, a pomysłowości mu nie brakuje. Niesamowita jest wizja świata pozbawionego elektryczności i zaludnionego mutantami albo Polski jako supermocarstwa, sprzymierzonej z państwami Osi i zachowującej relikty rzeczpospolitej szlacheckiej. (Obce są mi imperialistyczne ciągotki, za to gorąco popieram zastąpienie Pepsi czy innego Sprite'a kwasem chlebowym ;) ).\nPisarz ma wyraźnie upodobania militarne: w opowiadaniach dużo uwagi poświęca działaniom wojennym i rozmaitym rodzajom broni, jego bohaterami są przeważnie żołnierze i policjanci, w każdym razie twardziele. Również język i dowcipy nierzadko zalatują koszarami, ale jest tu też sporo dobrego humoru słownego i sytuacyjnego.\nNiewątpliwie mocną stroną Ziemiańskiego jest wyobraźnia oraz umiejętność tworzenia interesującej fabuły i dynamicznej, pełnej zaskakujących zwrotów akcji. Pisarz lepiej się sprawdza w krótkich formach - w 3-tomowej "Achai" nie zdołał utrzymać wyrównanego, dobrego poziomu, a niektóre pomysły po prostu zmarnował. W opowiadaniach tego uniknął, choć niektóre zakończenia nie w pełni mnie usatysfakcjonowały. Ale ogólnie rzecz biorąc "Zapach szkła" to dobra rozrywka, którą się błyskawicznie pochłania.\nAutor: Bruixa o 22:51 4 komentarze:\nEtykiety: "Zapach szkła", Andrzej Ziemiański, opowiadania, science-fiction\nAutor: Bruixa o 23:20 4 komentarze:\nAutor: Bruixa o 23:25 Brak komentarzy:\nTomasz Abbey jest synem nieżyjącego już gwiazdora filmowego. Dzięki spadkowi po ojcu mógłby wieść wygodne, próżniacze życie, ale wybrał pracę nauczyciela w średniej szkole z internatem. Pewnego dnia ma już jednak dość belferki i bierze długi urlop. Postanawia spełnić swoje marzenie: napisać biografię Marshalla France'a, autora uwielbianych przez niego książek dla dzieci. Przypadkowo poznana dziewczyna, Saxony Gardner, również zagorzała wielbicielka pisarza, utwierdza go w tym zamiarze i oferuje się z pomocą w zbieraniu materiałów. Wyjeżdzają do miasteczka Galen, gdzie France spędził większą część życia. Poznają jego córkę i zostają bardzo życzliwie przyjęci przez lokalną społeczność. Ale z czasem zauważają, że w miasteczku dzieją się dziwne rzeczy. Sielankowa atmosfera niepostrzeżenie przeradza się w koszmar...\nZ dość obfitej twórczości Jonathana Carrolla czytałam przed laty powieść "Poza ciszą" i zbiór opowiadań "Cylinder Heidelberga". Wrażenia miałam mieszane, ale raczej odległe od zachwytu. Postanowiłam dać mu jeszcze jedną szansę i przeczytać jego pierwszą, najgłośniejszą książkę "Kraina chichów", która zebrała mnóstwo pochwał od czytelników i recenzentów. Ale nie udzielił mi się ich entuzjazm. Już pierwsze strony wywołały u mnie uczucie déjà vu - zawiązanie akcji, para głównych bohaterów i relacje między nimi do złudzenia przypominają "Poza ciszą". W miarę posuwania się naprzód ogarniało mnie coraz większe zniechęcenie. Sama nie wiem, czym to tłumaczyć, bo poszczególne zdania i akapity brzmią nieźle i pod niektórymi stwierdzeniami Carrolla mogłabym się podpisać, np.:\nCzytanie książek jest, przynajmniej dla mnie, jak podróż po świecie drugiego człowieka. Jeżeli książka jest dobra, czytelnik czuje się w niej jak u siebie, a jednocześnie intryguje go, co mu się tam przydarzy, co znajdzie za następnym zakrętem. A jeśli książka jest marna, przypomina przeprawę przez Secaucks w New Jersey: cała okolica cuchnie i człowiek żałuje, że w nią w ogóle zabrnął, ale skoro już tak się stało, zamyka okna i oddycha ustami, żeby jakoś dotrzeć do końca.\nNiestety, świat przez niego wykreowany mnie nie oczarował, wydał mi się wręcz odstręczający, a postaci nie wzbudziły we mnie ani sympatii, ani zainteresowania. Dość szybko zorientowałam się, do czego zmierza cała ta historia i jakie będzie zakończenie. Tylko raz dałam się zaskoczyć biegiem wypadków. Przewracałam kolejne kartki i nie mogłam się doczekać, kiedy to się wreszcie skończy. Bo, podobnie jak Tomasz:\nNawet jezeli mam do czynienia z najgorszą szmirą, kiedy już raz zacznę czytać, tkwię na haczyku, aż dobrnę do końca.\nNie twierdzę, że "Kraina chichów" jest szmirą. Po prostu pisarstwo Carrolla do mnie nie przemawia. Może to kwestia odmiennej osobowości i wrażliwości, nadawania na różnych falach. Nie lubię się zarzekać, ale po następne jego książki już nie sięgnę.\nAutor: Bruixa o 21:52 7 komentarzy:\nEtykiety: "Kraina chichów", Jonathan Carroll, powieść fantasy\nTo już, niestety, ostatnia część cyklu Henninga Mankella o komisarzu Wallanderze. Tak jak i w poprzednich powieściach oprócz intrygi kryminalnej i dochodzenia krok po kroku do prawdy, czytelnik otrzymuje wnikliwy portret psychologiczny głównego bohatera, a także garść refleksji na temat kierunku w jakim zmierza Szwecja i cały świat. Tym razem głównym motywem są zagrożenia, jakie niesie ze sobą korzystanie z sieci komputerowych, zarówno w skali globalnej, jak jednostkowej.\n"Zapora" ma pewne słabości, rozwiązania fabularne nie do końca mnie przekonują. Jakoś trudno uwierzyć w ogólnoświatowy spisek, którego epicentrum przypadkiem znalazło się w prowincjonalnym Ystad. Zdumiewa nieudolność szwedzkiej policji, która pozwala morderczyni wyjść ot, tak sobie, z komendy. Sam Wallander też daje się podejść jak dziecko, co można wytłumaczyć chyba tylko desperacją wynikłą z samotności i przepracowania. Mimo tych zastrzeżeń książkę połknęłam migiem i żałuję, że nie będę już mogła towarzyszyć komisarzowi w kolejnych śledztwach.\nAutor: Bruixa o 21:50 6 komentarzy:\nEtykiety: "Zapora", Henning Mankell, Kurt Wallander, powieść kryminalna\nAutor: Bruixa o 22:00 6 komentarzy:\nAnna Fryczkowska: "Straszne historie o otyłości i pożądaniu"\n„Straszne historie o otyłości i pożądaniu” - ten tytuł i rysunek na okładce zaciekawiły mnie, ale i wprowadziły w błąd. Spodziewałam się opowiastek w tonie prześmiewczym o paniach walczących z nadwagą, czegoś pomiędzy Bridget Jones i Chmielewską. A przeczytałam interesującą, współczesną powieść, której tematyka wcale nie ogranicza się do wyżej wymienionych kwestii. Owszem, jest w niej mowa o przyczynach zaburzeń w odżywianiu, o społecznej presji, która nakazuje zachować szczupłą sylwetkę i młodzieńczy wygląd bez względu na wiek. Ale też o mężczyznach stawiających kobietom wymagania, z jakich sami czują się zwolnieni i o kobietach, które potulnie poddają się temu dyktatowi byle tylko zyskać akceptację. O potrzebie uczuć i nieumiejętności porozumiewania się z najbliższymi, zdawałoby się, osobami. O samotności w pojedynkę i we dwoje. I o jeszcze paru rzeczach.\nCienka książeczka, a treściwa.\nDwie kobiety zakwaterowane we wspólnym pokoju na wczasach odchudzających różnią się od siebie jak dzień od nocy: wiekiem, charakterem, doświadczeniem życiowym, stosunkiem do świata i własnej osoby. Nawet powody, dla których się tu znalazły, są odmienne. Nic dziwnego, że nie darzą się nawzajem sympatią, a ledwie tolerują. Nietrudno zgadnąć, że w końcu dojdą do porozumienia, ale nie przyjdzie im to łatwo ani bezboleśnie.\nMimo to, książka mnie zaskoczyła i to nie raz: a to nieprzewidzianym zwrotem akcji, a to ujawnieniem nowych informacji, które zmusiły mnie do zmiany wcześniej powziętej opinii o bohaterkach, to znów jakimś zdaniem, które uderzyło mnie trafnością, skłoniło do myślenia albo po prostu mi się spodobało. Tak jak te:\nJaka jest cena za utrzymanie małżeństwa? Jak bardzo trzeba zapomnieć o sobie, żeby z kimś być?\nTo okropne, mieć już tyle lat, a wciąż nie umieć żyć.\nTo sfrustrowana Baśka. A to Janina, gdy uświadomiła sobie, że od jej decyzji może zależeć cudze życie:\nNie czuła się jednak na siłach być Bogiem. Może sprawy się same rozwiążą.\nCzy Bóg też czasem tak myśli?\nNarracja na przemian przedstawia punkt widzenia obu bohaterek. Anna Fryczkowska w swojej debiutanckiej powieści bezceremonialnie traktuje sprawy związane z cielesnością: seksem, chorobą, starością, śmiercią. Opisy są bardzo zmysłowe - chwilami drastyczne, gdy mowa o defektach urody i odstręczających woniach, to znów apetyczne - jak w przypadku frykasów, które wodzą na pokuszenie Baśkę i Janinę.\nI choć nie przepadam za tzw. literaturą kobiecą, to "Straszne historie..." mogę z czystym sumieniem polecić wszystkim czytelniczkom, nawet jeśli nie dotyczą ich kłopoty z nadwagą ani problemy małżeńskie. Mężczyznom też ta lektura nie zaszkodzi, a kto wie, czy nie pomoże.\nAutor: Bruixa o 18:42 3 komentarze:\nEtykiety: "Straszne historie o otyłości i pożądaniu", Anna Fryczkowska, literatura kobieca, powieść psychologiczno-obyczajowa\nFabuła powieści Julesa Verne'a osnuta jest na tle fikcyjnej inwazji tatarskiej na Syberię w XIX wieku. Były pułkownik Iwan Ogarew, zdegradowany i skazany na zesłanie przez Wielkiego Księcia, poprzysiągł mu zemstę. Zdołał podburzyć koczownicze plemiona przeciwko rosyjskiemu panowaniu w Azji. W wyniku najazdu łączność telegraficzna została przerwana, więc car wysyła kuriera do Irkucka, aby ostrzec brata przed zdrajcą. Strogow, podając się za kupca, wyrusza z Moskwy na wschód i różnymi środkami lokomocji przemierza kraj ogarnięty wojną. W niebezpiecznej podróży towarzyszy mu poznana w pociągu dziewczyna, która zdąża do Irkucka do ojca - zesłańca.\nKsiążkami Verne'a zaczytywałam się w bardzo wczesnej młodości. Od tego czasu wiele wody upłynęło, ja się postarzałam, ale ta proza chyba też. Jak na wymagania dzisiejszego czytelnika akcja wydaje się mało dynamiczna, a postaci zbyt schematyczne, czarno-białe. Raczej trudno identyfikować się tytułowym bohaterem, takim, co to "nie gniotsa, nie łamiotsa", a na dodatek jest duszą i ciałem oddany sprawie caratu; o innych jego przymiotach niewiele się dowiadujemy. Autor obficie posługuje się stereotypami narodowościowymi w opisie Rosjan, Tatarów i Cyganów, szczególnie rzuca się to w oczy w przypadku zagranicznych korespondentów - Anglika i Francuza, których Strogow co i rusz spotyka po drodze. Choć z drugiej strony - to oni wnoszą do powieści nieco humoru. Od początku też wiadomo, że bohater, mimo wszelkich przeszkód, wypełni swe zadanie, Rosja nie dozna uszczerbku terytorialnego, a Wielkiemu Księciu włos z głowy nie spadnie.\n"Michał Strogow - kurier carski" to powieść przygodowa dla młodzieży. Nie ma tu elementów fantastycznych, ani szczegółów technicznych tak częstych w innych książkach Verne'a. Są za to nieźle oddane realia XIX-wiecznej Rosji.\nKsiążka, wydana przez Hachette, ma twardą okładkę i zachęcającą cenę. Dla mnie dużym plusem jest wszyta tasiemka - zakładka. Pamiętam, że dawno temu, zanim nastały niechlujnie klejone paperbacki rozsypujące się zaraz po otwarciu, książki często zaopatrzone były w takie udogodnienie dla czytelnika. Mała rzecz, a cieszy. Minusem jest sprzedaż wiązana (trzeba nabyć 2 pozycje różnych autorów) oraz mnóstwo literówek i błędów typu: dwa wyrazy zrośnięte w jeden. Czy wydawnictwa nie zatrudniają już korektorów?\nAutor: Bruixa o 21:35 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Michał Strogow - kurier carski", Jules Verne, powieść przygodowa\nKryminały czytam namiętnie od lat, a literatura skandynawska należy do moich ulubionych. Toteż bardzo się ucieszyłam, gdy na bibliotecznej półce dostrzegłam "Trzeci znak" islandzkiej pisarki Yrsy Sigurdarđóttir.\nDziekan Wydziału Historii doznaje szoku, gdy na terenie uniwersytetu w Reykjaviku znajduje okaleczone zwłoki jednego ze swoich studentów. Zamordowany Harald Guntlieb, Niemiec przebywający w Islandii w ramach wymiany studenckiej, był nie lada ekscentrykiem. Po dziadku przejął zainteresowanie czarną magią i procesami o czary wraz z kolekcją książek i innych eksponatów poświęconych tej tematyce. Praca, do której zbierał materiały, miała dotyczyć polowań na czarownice w kraju, gdzie w odróżnieniu od reszty Europy, ofiarami prześladowań byli niemal wyłącznie mężczyźni. Harald prowadził nader swobodny tryb życia, nie stronił od narkotyków i to jego dealera oskarżono o dokonanie morderstwa. Ale rodzice denata uważają, że dochodzenie było pobieżne, a policja zatrzymała niewłaściwego człowieka. Wynajmują prawniczkę z Reykjaviku, która nie ma wprawdzie doświadczenia w sprawach kryminalnych, ale zna miejscowe układy i język niemiecki. W prowadzeniu śledztwa ma jej pomagać zaufany pracownik Guntliebów - były policjant Matthew.\nGłówna bohaterka,Thora, z miejsca zyskała moją sympatię. Ta trzydziestoparoletnia rozwódka ma zdrowy stosunek do rzeczywistości, ze stoickim spokojem i humorem traktuje problemy, jakich przysparzają jej dzieci, były mąż, klienci i sekretarka (chyba najgorsza podwładna, jaką można sobie wyobrazić). Jej perypetie osobiste i zabawne utarczki z Matthew, wynikające z różnicy charakterów i stylów życia, stanowią kontrast z mrocznymi tajemnicami, w jakie się zagłębia na gruncie zawodowym i łagodzą dość ponurą tonację powieści.\n„Trzeci znak” to solidny kryminał z ciekawą intrygą i dobrze stopniowanym napięciem. Autorka potrafi konstruować wiarygodne postaci i żywe dialogi. Atrakcyjności książce dodają interesujące informacje na temat historii Islandii oraz świetnie uchwycone tło obyczajowe ukazujące życie współczesnych mieszkańców tego kraju.\nMoje uznanie dla pisarki jest tym większe, że, jak dowiaduję się z notki biograficznej, Yrsa Sigurðardóttir ukończyła inżynierię budowlaną i nadal pracuje w swoim zawodzie. Zadebiutowała książkami dla dzieci, a „Trzeci znak” to jej pierwsza powieść dla dorosłych i początek cyklu kryminałów z Thorą w roli głównej. Z niecierpliwością czekam na następne części!\nAutor: Bruixa o 01:10 3 komentarze:\nEtykiety: "Trzeci znak", powieść kryminalna, Yrsa Sigurdarđóttir\n"W zasadzie niegroźna" to ostatni już tom "trylogii w pięciu częściach" Douglasa Adamsa. Tytuł książki to jedyne, co pozostało na temat Ziemi w kolejnej edycji przewodnika "Autostopem przez Galaktykę" po opracowaniu przez redaktorów wydawnictwa materiałów, które Ford Perfect zbierał przez 15 lat. Cały cykl, jak i poszczególne jego części, ma luźną strukturę: fabuła rozpada się na szereg historyjek i epizodów gęsto przeplatanych dygresjami. Chwilami można się w tym pogubić i nabrać przekonania, że jest to po prostu totalna zgrywa ze wszystkiego, a autor mnożąc kolejne, coraz bardziej absurdalne pomysły, zdążył zapomnieć, o czym pisał w poprzednich tomach. Na koniec okazuje się jednak, że poszczególne wątki w logiczny sposób łączą się ze sobą, a fabuła, zatoczywszy wielkie koło, wraca do punktu wyjścia. W kulminacyjnej scenie nareszcie ujawnia się sens enigmatycznej odpowiedzi na pytanie o Życie, Wszechświat i Całą Resztę...\n"W zasadzie niegroźna", tak jak i poprzednie części cyklu, zawiera wiele dowcipnych, często zjadliwych, ale celnych obserwacji, m.in. na temat wielkich korporacji, telewizji, pędu do kariery, postępu technicznego. Świetny jest opis awarii statku kosmicznego, w którym każdy użytkownik komputera może bez trudu rozpoznać własne problemy i frustracje związane z posługiwaniem się oprogramowaniem Microsoftu (te idiotyczne komunikaty o błędach!). Tekst jest za długi, żeby go przytaczać, zacytuję więc krótki fragment również odnoszący się do zaawansowanej technologii i zweryfikowany doświadczeniem:\nGłówna różnica między tym, co może się zepsuć, a tym, co nie może się w żaden sposób zepsuć polega na tym, że jeśli zepsuje się to, co nie może się w żaden sposób zepsuć, zwykle okazuje się, że nie można tego ani zdemontować, ani naprawić.\nAutor: Bruixa o 22:59 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Autostopem przez galaktykę", "W zasadzie niegroźna", Douglas Adams, powieść science-fiction\nPo przerwie spowodowanej wakacyjnymi wyjazdami oraz awarią komputera ciężko mi wrócić do pisania, a tymczasem stos przeczytanych książek stale się powiększa. Cóż, spróbuję jakoś się uporać z zaległościami. Na pierwszy ogień - pierwsza powieść Ernesta Hemingwaya.\nAkcja toczy się w latach '20, głównym bohaterem i narratorem jest amerykański dziennikarz Jake Barnes. Kocha on z wzajemnością Angielkę lady Brett Ashley. Ale romansu nie będzie - ich miłość musi pozostać niespełniona z powodu ran, jakie odniósł na wojnie. On wydaje się pogodzony z losem, stara się nie myśleć o swoim kalectwie. Ona się miota i sypia z kim popadnie. Oboje ostro piją, podobnie jak ich towarzystwo złożone z pisarzy, artystów, arystokratów i obiboków. Najpierw w Paryżu, później w Hiszpanii, dokąd udają się łowić ryby i oglądać walki byków podczas Sanfermines w Pampelunie.\n"Słońce też wschodzi" próbowałam przeczytać już jako nastolatka, ale szybko się zniechęciłam. Mimo upływu lat gust mi się widocznie nie zmienił, bo walczyłam z pokusą, żeby ją szybciutko odłożyć na półkę. Dawno żadna książka tak mnie nie znudziła. Brnęłam przez nią z samozaparciem spodziewając się jakiegoś dramatycznego rozstrzygnięcia, ale się go nie doczekałam. Nie dość, że akcja jest wątła, to opisy wyglądają tak, jakby Hemingway przeprowadzał inwentaryzację: są dokładne, wręcz drobiazgowe, ale suche, brak im zmysłowości, nie stwarzają nastroju. Np. wylicza ulice, które bohater przemierza w drodze z biura do baru i skrzętnie rejestruje wszystkie jego czyności po wstaniu z łóżka. Do tego dodać należy irytujące postacie, szczególnie Brett. Ta femme fatale zawdzięcza powodzenie u mężczyzn urodzie i przystępności, a może też umiejętności dotrzymania im kroku w konsumpcji alkoholu. Za to nie grzeszy rozsądkiem, obca jest jej również dyskrecja, umiejętność przewidywania konsekwencji swoich czynów i brania za nie odpowiedzialności. Kobieta ma 34 lata i dwa małżeństwa za sobą, a zachowuje się jak niedojrzała gąska. Jake natomiast wydaje mi się wyidealizowany, podejrzewam, że autor sportretował siebie takim, jak chciał być postrzegany.\nNajlepsze, moim zdaniem, są w książce fragmenty dotyczące corridy i sylwetki matadorów - czuje się, że Hemingway znał i rozumiał ten świat. I jeszcze słynna odpowiedź Mike'a Campbella na pytanie, w jaki sposób zbakrutował: "Na dwa sposoby. Stopniowo, a potem nagle." Trochę mało, jak na dzieło noblisty. Toteż dziwi mnie, że "Słońce też wschodzi" figuruje na liście najlepszych współczesnych powieści anglojęzycznych (http://www.time.com/time/2005/100books/the_complete_list.html), a "De Agostini" wydało tę książkę w serii Arcydzieła Literatury Współczesnej. Jeśli ktoś z Szanownych Czytelników dostrzegł w niej jakieś walory, które ja prześlepiłam, będę wdzięczna za komentarz z ich wskazaniem.\nAutor: Bruixa o 21:16 20 komentarzy:\nEtykiety: "Słońce też wschodzi", Ernest Hemingway, klasyka, poweść obyczajowa\nJacek Komuda: "Czarna szabla"\nMiałam z tą książką istną komedię pomyłek. Nie czytałam dotąd nic Jacka Komudy, choć nazwisko obiło mi się o uszy i sądziłam, że to fantasy. Pewnie dlatego, że wydawnictwo Fabryka Słów kojarzy mi się z tym gatunkiem. Tymczasem pisze on, jak to określono na okładce, "thrillery historyczne i easterny z XVII wieku", niejako polemizując z Sienkiewiczem i jego naśladowcami.\nBiorąc do ręki "Czarną szablę" byłam przekonana, że mam do czynienia z powieścią i dopiero po kilku stronach drugiego opowiadania zorientowałam się, że to zbiór opowiadań właśnie! Za usprawiedliwienie mojego gapiostwa niech posłuży ta okoliczność, że opowiadania podzielone są na krótkie rozdziały, a każdy z nich opatrzony tytułem. Ponadto pierwsze z nich zakończyło się (a raczej urwało) zupełnie niespodziewanie - jeden autor wie, dlaczego akurat w tym momencie, a nie wcześniej lub później.\nJak z powyższego nietrudno odgadnąć, mam zarzuty co do formy dzieła i jego konstrukcji. Pretensji ciąg dalszy: autor się powtarza. Te ciągłe pojedynki, bijatyki, ucieczki, pogonie i niespodziewane odsiecze są do siebie bliźniaczo podobne i wywołują wrażenie monotonii, a nie o to przecież chodzi w literaturze przygodowej. Co gorsze, Komuda wielokrotnie opisuje je używając tych samych słów, a nawet całych fraz. To samo dotyczy opisów przyrody. A już sceny miłosne zupełnie mu się nie udały - są po prostu kiepskie. Co do głównego bohatera, to wykazuje zdumiewające podobieństwo do wiedźmina Geralta. Pan Jacek Dydyński, zajezdnik, tak jak bohater Sapkowskiego, za pieniądze broni słabych i uciśnionych, tyle tylko, że nie zabija potworów, a ludzi, choć bywa, że są to potwory w ludzkiej skórze. Dodam jeszcze, że z początku nic nie wskazuje na to, że to on jest głównym bohaterem: w pierwszym opowiadaniu odgrywa rolę drugoplanową, zaś w ostatnim zastępuje go syn.\nTrzeba Komudzie oddać sprawiedliwość, że jako historyk z wykształcenia zna realia epoki, w której umieścił akcję swojej książki. Sypie nazwami broni, ubiorów, elementów architektury cerkiewnej itp., itd. Mimo ewidentnych niedociągnięć tej prozy przeczytałam jego opowiadania z niejakim zainteresowaniem. Szczególnie "Nobile verbum" mnie wciągnęło, jest nastrojowe, dość zaskakujące i, moim zdaniem, najlepiej skonstruowane.\nAutor: Bruixa o 23:58 4 komentarze:\nEtykiety: "Czarna szabla", Jacek Komuda, literatura przygodowa, opowiadania\nHenning Mankell: "Comédia infantil"\nPiekarz José Antonio Maria Vaz słyszy w nocy strzały dobiegające z teatru sąsiadującego z piekarnią. Na scenie znajduje rannego chłopca - przywódcę bandy bezdomnych dzieci. Zanosi go na dach budynku, opatruje i dogląda przez dziewięć kolejnych nocy, a Nelio opowiada mu swoją historię. Po śmierci chłopca Vaz nie potrafi już wrócić do dawnego życia - jego misją staje się przekazanie innym usłyszanej opowieści.\nHenninga Mankella poznałam i polubiłam jako autora powieści kryminalnych. Szwedzki pisarz mieszkający w Mozambiku już w cyklu o komisarzu Wallanderze zawarł pewne wątki afrykańskie, dowiódł też swojej wrażliwości społecznej. Mimo to "Comédia infantil" mnie zaskoczyła. To powieść w zupełnie innym stylu, bardziej przypomina książki autorów latynoamerykańskich z nurtu realizmu magicznego niż znane mi już kryminały Mankella. Narratorem jest Vaz, a więc oglądamy świat z perspektywy Afrykanina, dla którego wymiar duchowy jest równie naturalny jak rzeczywistość materialna. Magia jest tu wszechobecna, ludziom towarzyszą duchy przodków, a jaszczurki udzielają im rad. Toteż w powieści nieustannie przeplatają się sceny realistyczne z baśniowo-onirycznymi. Nelio nie jest zwyczajnym, choć boleśnie doświadczonym i przedwcześnie dojrzałym dziesięciolatkiem, ale bohaterem ludowej legendy. Ten mały ulicznik cieszy się niezwykłym autorytetem nie tylko wśród rówieśników, którym przewodzi. Ludzie widzą w nim obdarzonego uzdrowicielską mocą proroka.\nRównież inne postacie zapadają w pamięć: chłopcy z bandy Nelia - ofiary wojny domowej, a czasem także własnych rodziców; Deolinda - jedyna dziewczynka, która do nich na pewien czas dołączyła; dona Esmeralda - sędziwa dama, właścicielka piekarni, którą otworzyła, aby sfinansować swoją pasję teatralną; Yabu Bata - karzeł i albinos, od 19 lat poszukujący swojej ścieżki, przewodnik Nelia w drodze do miasta; senhor Castigo - kieszonkowiec mieszkający w grobowcu; pani Muwulene - czarownica i uzdrowicielka hodująca węże w garażu obok sądu.\n"Comédia infantil" przypomina, że współczesny świat nie ogranicza się do bogatych krajów Zachodu, że w istocie te enklawy dobrobytu otacza morze nędzy. Mankell ujmuje się za ludźmi upośledzonymi, wyrzuconymi na margines społeczny, chce im przywrócić godność. Pokazuje, że każdy z nich jest indywidualnością. Jego bohaterowie mają swoje marzenia, a nawet chwile radości, ale nie mają perspektyw na przyszłość. Ich życie to codzienna walka o przetrwanie.\nPoruszająca powieść, a przy tym oryginalna, pełna symboli i metafor, wielowarstwowa.\nAutor: Bruixa o 22:45 2 komentarze:\nEtykiety: "Comédia infantil", Henning Mankell, powieść\nDouglas Adams: "Cześć, i dzięki za ryby"\nKolejna, czwarta już część "trylogii w 5 tomach" zapoczątkowanej "Autostopem przez galaktykę". Po poprzedniej, bardzo chaotycznej ta jest o dziwo spójna i uporządkowana, ogranicza się w zasadzie do jednego wątku. Rozstajemy się na dobre z Zaphodem i Trillian, Ford Prefect włącza się do akcji tylko w kilku decydujących momentach, a depresyjny robot Marvin pojawia się dopiero na samym końcu. Zaś główny bohater powraca na Ziemię. Jak to możliwe, skoro przed 8 laty zmieciono ją z powierzchni wszechświata, aby zrobić miejsce dla nowej trasy transgalaktycznej? Czy to aby na pewno ta sama planeta, czy może jej replika? A może atak przypuszczony przez statki kosmiczne Vogonów był zbiorową halucynacją wywołaną przez CIA? Tak sądzi większość ludzi oprócz Artura, pewnej dziewczyny imieniem Fenchurch i uczonego - badacza delfinów, który ponoć zwariował. Niepokojem napawa ich tajemnicze zniknięcie tych ssaków. "Cześć, i dzięki za ryby" to ich pożegnalne przesłanie dla ludzkości.\nJak w poprzednich częściach, tak i w tej Adams zawarł dużo absurdalnego humoru, ale i celnych spostrzeżeń. Oto próbka:\nPóźnym wieczorem pojechali na Mulholland Drive między wzgórzami Hollywoodu. Zatrzymali się, by podziwiać olśniewające morze migoczących świateł, jakim jest Los Angeles, potem zatrzymali się jeszcze raz, by podziwiać olśniewjące morze migoczących świateł, jakim jest Dolina San Fernando. Byli zgodni co do tego, że o ile olśnione są ich oczy, to olśniona nie czuje się żadna inna część ciała, przedstawienie ich nie wzrusza i są rozczarowani. Same w sobie oba dramatyczne morza światła były znakomite, ale światło jest po to, by coś oświetlać, kiedy zaś przejechali przez to, co owe dramatyczne morza świateł oświetlały, nie wiedzieli, czym się zachwycać.\nAutor: Bruixa o 23:54 4 komentarze:\nEtykiety: "Autostopem przez galaktykę", "Cześć, Douglas Adams, i dzięki za ryby", powieść science-fiction\nJane Austen i pewna dama: "Sanditon"\nOstatnia powieść Jane Austen pozostała niedokończona z powodu śmierci autorki. Po latach kontynuacji podjęła się pisarka i dziennikarka Marie Dobbs, rozwijając wątki zarysowane przez Austen w pierwszych 11 rozdziałach, naśladując jej styl narracji i typowe dla jej twórczości schematy fabularne.\nTytuł powieści jest nazwą nadmorskiej miejscowości, którą najbardziej wpływowi mieszkańcy pragną przemienić w modny kurort, aby zarabiać na letnikach. Główna bohaterka, 22-letnia Charlotta Heywood, spędza tam lato w gościnie u państwa Parkerów. Poznaje najważniejsze miejscowe persony, a z czasem grono jej nowych znajomych powiększa się o przyjezdnych, m.in. rodzeństwo pana domu. Pojawiają się typy dobrze znane z innych powieści Austen: bogata i apodyktyczna stara dama, hipochondrycy, których mimo licznych boleści rozpiera energia i - jakżeby inaczej - kilka panien na wydaniu i kawalerów do wzięcia. Całe to towarzystwo wywodzące się z klasy próżniaczej spędza czas na sąsiedzkich wizytach, przechadzkach po okolicy i towarzyskich konwersacjach. Gwoli urozmaicenia organizują bal i wycieczkę powozami do konkurencyjnego uzdrowiska, a nawet zażywają morskich kąpieli w maszynie kąpielowej. Jak zwykle u Austen, głównym problemem jest znalezienie właściwego kandydata na męża. Charlotta jest dziewczyną rozsądną i bystrą obserwatorką, ale mimo to zakocha się w mężczyźnie, którego intencji nie będzie do końca pewna.\nAkcja powieści toczy się w tym samym mniej wiecej czasie, co "Wichrowych Wzgórz", ale jej nastrój jest zgoła odmienny. Nie ma tu wiekich, zgubnych namiętności ani mrocznych charakterów. Baronet pozujący na bohatera romantycznych poematów, które nieustannie cytuje nie ma w sobie nic z demonicznego Heathcliffa - to figura raczej śmieszna niż złowroga, potraktowana, jak większość postaci, z właściwą pisarce ironią.\nBardzo lubię książki Jane Austen, ich nieśpieszny rytm, świetnie podpatrzone i opisane z humorem ludzkie charaktery. Po przeczytaniu sześciu powieści, które zdążyła ukończyć pozostały mi tylko te niedokończone. Chociaż "Sanditon" nie jest w 100% jej dziełem i chwilami pobrzmiewa w nim jakiś obcy ton, czytało mi się całkiem przyjemnie.\nEtykiety: "Sanditon", Jane Austen, klasyka, Marie Dobbs, powieść obyczajowa\nEmily Brontë: "Wichrowe Wzgórza"\nOstatnio tak mi się porobiło, że przeczytanych książek wciąż przybywa, ale nie przekłada się to na liczbę postów na blogu. Trochę brakuje mi czasu z racji innych zajęć, ale przede wszystkim chęci i, że się tak wyrażę, weny. Po prostu nie potrafię ubrać w słowa moich wrażeń z lektury, zwłaszcza, gdy chodzi o dzieło tak wieloznaczne jak "Wichrowe Wzgórza". Kiedy przed laty pierwszy raz czytałam tę powieść wiele treści umknęło mej uwadze, a teraz, po powtórnej lekturze też nie czuję się dużo mądrzejsza.\nNa pozór jest to prosta historia o miłości i nienawiści popychającej do okrutnej zemsty. Miłości silniejszej od śmierci i nienawiści tak potężnej, że każe się mścić na dzieciach za krzywdy doznane od ich rodziców. Ale tę książkę można interpretować na rozmaite sposoby, odnajdywać w niej treści psychologiczne, społeczne, moralne, metafizyczne. I mimo to nie rozszyfrować jej do końca. Mam wrażenie, że w "Wichrowych Wzgórzach" istnieje jakaś warstwa, która podobnie jak w przypadku baśni i mitów, odwołuje się do podświadomości: raczej się ją wyczuwa niż rozumie. Te ukryte znaczenia trudno jest zanalizować i wyartykułować. Ja w każdym razie nie czuję się na siłach.\nJedyna powieść Emily Brontë zdumiewa siłą wyrazu, niezwykłością wizji łączącej realizm z romantyzmem i mistycyzmem, dojrzałością literacką. Stała się inspiracją dla wielu artystów do stworzenia dzieł z różnych dziedzin sztuki. "Wichrowe Wzgórza" wielokrotnie filmowano, ale żadna ekranizacja nie oddaje w pełni bogactwa tej prozy, niuansów psychologicznych i niesamowitego nastroju. To po prostu trzeba przeczytać.\nAutor: Bruixa o 15:16 6 komentarzy:\nEtykiety: "Wichrowe Wzgórza", Emily Brontë, klasyka\nAutor: Bruixa o 23:40 6 komentarzy:\n"Życie, wszechświat i cała reszta" to kontynuacja humorystycznego cyklu S-F Douglasa Adamsa. Niestety, książka jest słabsza od dwóch poprzednich - chaotyczna fabuła sprawia wrażenie zlepionej do kupy z dość przypadkowo dobranych epizodów. Absurdalność niektórych pomysłów jest tak daleko posunięta, że każe się zastanawiać, jakie substancje zażywał autor podczas pisania tej powieści. Nie wiem, czy to chwilowy spadek formy, czy też ta formuła już się wyczerpała - przeczytam kolejną część, żeby się przekonać.\nTak czy owak, spodobał mi się wątek o mieszkańcach planety Krikkit, którzy nagle dowiedzieli się, że oprócz ich świata jest coś jeszcze. Nie umieli sobie poradzić z ideą istnienia wszechświata zupełnie nie przystającą do ich koncepcji, więc postanowili go zniszczyć. Przy tej okazji Adams formułuje trafną acz pesymistyczną opinię na temat szans powodzenia w walce z fanatykami:\n"Nie jesteśmy niczym fanatycznie opętani, rozumiecie! [...] I to rozstrzyga o wszystkim, nie możemy wygrać z fanatyzmem. Im zależy, nam nie. Muszą zwyciężyć."\nOby nie okazał się porokiem!\nAutor: Bruixa o 23:46 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Życie, Douglas Adams, science-fiction, wszechświat i cała reszta"\nMoja znajomość z Adrianem Molem zaczęła się dawno temu od arcyzabawnego serialu brytyjskiego emitowanego w TVP. Nieco później przeczytałam "Sekretny dziennik Adriana Mole'a lat 13 i 3/4" i kolejne książki Sue Townsend: "Bolesne dojrzewanie Adriana Mole'a", "Szczere wyznania Adriana Alberta Mole'a, Margaret Hildy Roberts i Susan Lilian Townsend" oraz "Adrian Mole. Czas Cappuccino". Gdzieś mi umknął "Adrian Mole. Na manowcach" (zdaje się, że polscy wydawcy coś pokręcili z kolejnością tomów i ich tytułami) i po latach dotarłam do części VI pt. "Adrian Mole i broń masowego rażenia".\nChoć bohater przekroczył już trzydziestkę i dorobił się dwójki dzieci, wciąż jeszcze nie dojrzał. Jest tym samym nieudacznikiem oderwanym od rzeczywistości, który wszelkie niepowodzenia życiowe przyjmuje z iście angielską flegmą. Nic nie jest w stanie zburzyć jego wysokiego mniemania o sobie. Nadal roi o karierze literackiej i wbrew oczywistości uważa się za intelektualistę wyrastającego ponad otoczenie. A życie nie szczędzi mu problemów. Adrian przeprowadza się do mieszkania, na które go nie stać i wyposaża je na kredyt w bajeranckie meble i luksusowe gadżety. W efekcie zadłuża się na kwotę astronomiczną w stosunku do swoich mizernych zarobków. Pochopnie zawiera bliższą znajomość z pewną koszmarną panienką, po czym nie potrafi się od niej uwolnić. Dziewczyna i jej równie okropni rodzice robią wszystko, aby go zaciągnąć na ślubny kobierzec, a Mole coraz bardziej wikła się w zastawioną przez nich pułapkę. Z kolei rodzicom Adriana na stare lata zachciało się zmian, co przywiodło ich na pewien czas do koczowania w szczerym polu. A tymczasem Tony Blair oświadcza, że Saddam Husajn posiada broń masowego rażenia i Wielka Brytania przystępuje do wojny z Irakiem. Adrian Mole święcie wierzy deklaracjom premiera, ale lęka się o syna, który odbywa służbę wojskową.\nSue Townsend uprawia satyrę społeczno-polityczną. W swoim cyklu książek w krzywym zwierciadle ukazuje dysfunkcjonalną rodzinę, angielskie społeczeństwo z jego podziałami klasowymi, polityków - od pani Thatcher po New Labour Party. Szczególnie w ostatnim tomie widać oddziaływanie wielkiej polityki na życie zwykłych ludzi. "Adrian Mole i broń masowego rażenia" jest książką śmieszną, ale niewesołą, momentami gorzką.\nAutor: Bruixa o 16:53 4 komentarze:\nEtykiety: "Adrian Mole i broń masowego rażenia", powieść, satyra, Sue Townsend\nAutor: Bruixa o 20:55 2 komentarze:\nJonathan Kellerman: "Nad krawędzią"\nW środku nocy doktora Alexa Delaware, psychologa dziecięcego, wyrywa ze snu telefon od byłego pacjenta. Jamey Cadmus, którym zajmował się przed 5 laty, był cudownym dzieckiem z problemami, geniuszem wyobcowanym z otoczenia. Teraz dzwoni ze szpitala psychiatrycznego w stanie ostrej psychozy i błaga o pomoc. Alex niezwłocznie odpowiada na wezwanie, ale kiedy dociera na miejsce, okazuje się, że chłopak uciekł z kliniki. Następnego dnia zostaje odnaleziony z nożem w ręku na miejscu zbrodni i oskarżony o serię brutalnych morderstw. Adwokat Jamey'a chce wykazać niepoczytalność swojego klienta i prosi psychologa o opinię. Delaware zgadza się na współpracę, bo choć dowody świadczą przeciwko Cadmusowi, sprawa budzi jego wątpliwości. Czy aby napewno zabójstwa są dziełem szaleńca? A może zostały zaplanowane i dokonane z zimną krwią przez psychopatę?\nJonathan Kellerman jest autorem bardzo poczytnych thrillerów psychologicznych, dobrze skonstruowanych, z wartką akcją i często zaskakującym zakończeniem. Na tle współczesnej amerykańskiej literatury sensacyjnej, która sprawia wrażenie produkowanej masowo spod sztancy, jego powieści wyróżniają się na korzyść, są bardziej przemyślane i dopracowane. Kellerman sprawnie posługuje się językiem, pisze żywe dialogi, a w opisach stosuje interesujące porównania i metafory. Jako psycholog z wykształcenia potrafi tworzyć wiarygodne postacie, nie nadużywa przy tym specjalistycznego żargonu, a wyjaśniając motywy zbrodni unika łopatologii i psychoanalizy dla ubogich, jaką często nam serwują w hollywoodzkich filmach. Przeczytałam kilka jego powieści o Alexie Delaware i "Nad krawędzią" najbardziej mi się spodobało.\nAutor: Bruixa o 00:18 3 komentarze:\nEtykiety: "Nad krawędzią", Jonathan Kellerman, powieść kryminalna, thriller psychologiczny\nRobert Louis Stevenson: "Wyspa skarbów"\nI znów powieść przygodowa - chyba ostatnio nasiliły się u mnie tendencje eskapistyczne.\nZ twórczości Roberta Louisa Stevensona jak dotąd czytałam tylko nowelę "Doktor Jekyll i pan Hyde". "Wyspę skarbów" znałam tylko z ekranizacji i tak by pewnie zostało, gdyby książka nie pojawiła się w nader przystępnej cenie w... hipermarkecie.\nAkcja powieści toczy się w XVIII wieku i koncentruje wokół poszukiwań złota zrabowanego przez piratów i zakopanego na bezludnej wyspie. Głównym bohaterem i narratorem powieści jest Jim Hawkins, syn właściciela nadmorskiej gospody, w którego ręce trafia mapa z zaznaczonym miejscem ukrycia skarbu legendarnego kapitana Flinta. Miejscowy dziedzic, któremu chłopak pokazał swoje znalezisko, organizuje wyprawę: kupuje i wyposaża szkuner, werbuje załogę. Nie podejrzewa, że na statek zaciągnęli się byli kompani sławnego korsarza, zwabieni nadzieją odzykania łupów. Nieuchronnie musi dojść do walki z piratami na śmierć i życie.\n"Wyspa skarbów" to klasyka powieści przygodowej, która ukształtowała popularne wyobrażenia o piratach, często odtąd przedstawianych na wzór Długiego Johna Silvera - bez nogi, z gadającą papugą na ramieniu. Ten czarny charakter jest niewątpliwie najciekawszą osobowością, ale i inne książkowe postacie, choć potraktowane szkicowo, są zróżnicowane, tak jak i język, którym się posługują. Wprawdzie to literatura młodzieżowa, z której dawno powinnam była wyrosnąć, ale uważam, że prezentuje dobry poziom literacki. I całkiem miło się ją czytało.\nAutor: Bruixa o 23:09 5 komentarzy:\nEtykiety: "Wyspa skarbów", literatura młodzieżowa, powieść przygodowa, Robert Louis Stevenson\nIsabel Allende: "Zorro. Narodziny legendy"\nZorro to jeden z bohaterów mojego dzieciństwa. Przed laty z zapałem śledziłam jego przygody w starym serialu telewizyjnym. Wiedziona dawnym sentymentem sięgnęłam po książkę "Zorro. Narodziny legendy". Ciekawa byłam, jak chilijska pisarka ujęła temat i potraktowała tę postać, znaną powszechnie, ale głównie z ekranu. (Czytał ktoś powieść Johnstona McCulleya? Bo ja nie).\nIsabel Allende opowiada o tym, jak don Diego de la Vega, potomek hiszpańskego szlachcica stał się Zorro - tajemniczym mścicielem w czarnej masce, obrońcą uciśnionych, wymierzającym sprawiedliwość na własną rękę. Dowiadujemy się, kim byli jego rodzice, jakie wychowanie otrzymał, gdzie się kształcił i uczył fechtunku, skąd czerpał inspiracje, jakie ideały mu przyświecały i jakie wydarzenia ukształtowały jego charakter i postawę życiową. Akcja rozpoczyna się w Kalifornii u schyłku XVIII wieku, przenosi do Hiszpanii okupowanej przez wojska napoleońskie i kończy w Los Angeles 20 lat później. Autorka nie szczędzi atrakcji: są tu zbrojne potyczki, pojedynki na szpady i pistolety, brawurowe ucieczki z więzienia; Indianie i Cyganie, piraci, masoni i kapłanka voodoo; dla każdego coś miłego. Ale jak na powieść przygodową za mało w niej dynamiki i dramatyzmu - w żadnym momencie nie czułam, że znajduję się w samym środku wydarzeń, tylko, że otrzymuję relację z drugiej ręki, czasem wręcz streszczenie. Wygląda na to, że talent gawędziarski Allende nie bardzo sprawdza się w tym gatunku. Podejrzewam też, że pisarka, w przeciwieństwie do Pereza-Reverte i Sapkowskiego, nie wyznaje się na białej broni i szermierce (ani marynistyce), stąd wrażenie, że w scenach batalistycznych prześlizguje się nieco po temacie. Kolejny zarzut dotyczy charakterystyki postaci - niestety, wszystkie szeleszczą papierem. Autorka szczodrze wyposażyła swojego bohatera we wszelkie zalety i umiejętności, ale o tym, że je posiada, dowiadujemy się od narratorki. Wolałabym sama o nich wnioskować na podstawie jego zachowania i wypowiedzi. A tymczasem kilkakrotnie czytam o nieodpartym uroku osobistym Diega, po czym okazuje się, że - o dziwo - jego młodzieńcza miłość pozostała obojętna na te wdzięki.\n"Zorro" czyta się lekko i na ogół przyjemnie, ale jako powieść przygodowa wypada raczej blado. Wbrew temu, co piszą amerykańscy recenzenci, Allende niezbyt się udało tchnąć życie w legendarnego bohatera, za to pozbawiła go otoczki tajemniczości. Może zabrakło jej serca do tego tematu - tak bywa z utworami pisanymi na zamówienie.\nAutor: Bruixa o 20:59 2 komentarze:\nEtykiety: "Zorro", Isabel Allende, powieść przygodowa\nNajnowsza, siódma z kolei powieść Aleksandry Marininy z cyklu o major Kamieńskiej wydana w Polsce.\nPrzyrodni brat Anastazji prosi ją o sprawdzenie swojej kochanki, którą podejrzewa o związki ze światem przestępczym. Kamieńska ze swej strony zwraca się o pomoc do gangstera, który ma wobec niej dług wdzięczności. Jego człowiek wyznaczony do obserwacji dziewczyny szybko przekonuje się, że nie jest jedyną osobą, która się nią interesuje. Co więcej, mężczyznę, który podąża jej tropem, też ktoś śledzi... Przypadkowo splotły się losy różnych ludzi, a Kamieńska, przy okazji prywatnego dochodzenia, odnajduje zabójcę milicjanta i natrafia na międzynarodową aferę. Do tego dochodzą reperkusje tragedii sprzed lat, która położyła się cieniem na życiu pewnej rodziny.\n"Zabójca mimo woli" to jedna z lepszych powieści Marininy, jakie czytałam. Autorka sprawnie prowadzi narrację przeplatając kilka wątków i różne punkty widzenia. Obok intrygi kryminalnej są tu niezłe portrety psychologiczne i opis stosunków międzyludzkich (choćby różnych modeli życia rodzinnego i małżeńskiego) we współczesnej Rosji. Gdybyż jeszcze główna bohaterka dała się bardziej lubić!\nAutor: Bruixa o 21:31 1 komentarz:\nEtykiety: "Zabójca mimo woli", Aleksandra Marinina, powieść kryminalna\nDaniel Sempere, syn księgarza i antykwariusza, zaprowadzony przez ojca w miejsce zwane Cmentarzem Zapomnianych Książek i znane tylko wtajemniczonym, spośród tysięcy tomów ma wybrać jeden, aby ocalić go od zapomnienia. Spontanicznie sięga po książkę "Cień wiatru" Juliana Caraxa, nie przeczuwając, że ta decyzja, podjęta w wieku dziesięciu lat, zaważy na całym jego życiu. Zafascynowany lekturą pragnie przeczytać inne powieści tego autora i ze zdziwieniem dowiaduje się, że jest on prawie zupełnie nieznany. Jego książki ukazały się w niewielkich nakładach i kiepsko się sprzedawały. Większość spłonęła w magazynie, a komuś bardzo zależy na odnalezieniu i zniszczeniu pozostałych egzemplarzy. Daniel pragnie dowiedzieć się jak najwięcej o pisarzu, który wzbudza tak silne emocje. W miarę poznawania kolejnych faktów z życia Caraxa, odkrywa wciąż nowe tajemnice i nieświadomie ściąga niebezpieczeństwo na siebie i osoby, które pomagają mu w poszukiwaniach.\n"Cień wiatru" to światowy bestseller, a do bestsellerów podchodzę sceptycznie. Ale słyszałam tyle zachwytów nad tą powieścią, że po prostu musiałam ją przeczytać i sprawdzić, czy i mnie przypadnie do gustu. Książka wciągnęła mnie jak rzadko która, z trudem odrywałam się od lektury. Carlos Ruiz Zafón zgrabnie połączył w niej różne gatunki literackie, wątki i motywy znane skądinąd i nasycił ją niezwykłym nastrojem. Książka zawiera elementy powieści obyczajowej, przygodowej, romansu, kryminału i horroru. Opowiada o tragicznej miłości, przyjaźni i nienawiści, szaleństwie i pragnieniu zemsty. A także o roli literatury i sile oddziaływania książki na czytelnika. W tle ukazana jest Hiszpania epoki Franco, ze społeczeństwem wyraźnie podzielonym na zwycięzców i zwyciężonych. Główna akcja toczy się w Barcelonie w latach 50., ale retrospekcje sięgają czasów wojny domowej i wcześniej, do początków XX wieku. Opisy miasta są bardzo sugestywne, a zamieszczone w książce czarno-białe fotografie Francesca Català-Roca znakomicie współgrają z nostalgicznym klimatem powieści.\n"Cień wiatru" nie jest arcydziełem literackim, ale powieść naprawdę dobrze się czyta. I choć paru rzeczy możnaby się przyczepić, to tym razem daruję sobie krytykanctwo: podobała mi się, polecam.\nAutor: Bruixa o 21:13 12 komentarzy:\nEtykiety: "Cień wiatru", bestseller, Carlos Ruiz Zafón, powieść\nPo komediowej futurystyce coś z przeciwnego bieguna: prehistoria w tonacji poważnej.\nGrupa Neandertalczyków, powracająca wiosną z nadmorskich jaskiń na swoje letnie tereny, natyka się na Cromagnończyków, którzy właśnie tędy przeprawiają się w górę rzeki. To spotkanie, a raczej zderzenie przedstawicieli dwóch ras i odmiennych kultur ma tragiczny finał. "Nowi ludzie", stojący na wyższym szczeblu rozwoju, lepiej zorganizowani i wyposażeni, dysponujący łukiem i strzałami, nie wahają się wykorzystać swojej przewagi. Los Neandertalczyków jest przesądzony...\nGoldinga znałam dotąd tylko jako autora "Władcy much", którego przeczytałam przed wielu laty. Do lektury "Spadkobierców" zachęciła mnie elfrun (dziękuję, Kasiu!). Nie wiem, na ile wizja pisarza sprzed półwiecza zgadza się z najnowszymi ustaleniami naukowców na temat ludzi pierwotnych, ale książka jest interesująca. Z wyjątkiem ostatniego rozdziału, narracja prowadzona jest z perspektywy Neandertalczyków i sympatia czytelnika jest po ich stronie. Ukazani są jako istoty proste, bliskie naturze, ale niepozbawione duchowości i uczuć wyższych, cechujące się silną więzią rodzinną. To nasi, bardziej ucywilizowani przodkowie, są agresorami i sprawiają wrażenie szaleńców ogarniętych manią niszczenia. Tak jak we "Władcy much" Golding rozważa problem zła w ludzkiej naturze. Co najsmutniejsze, chociaż powieść dotyczy zamierzchłej przeszłości, podobne historie powtarzały się wielokrotnie na przestrzeni dziejów. Nietrudno znaleźć tu odniesienia do współczesności - nadal obowiązuje prawo siły, a zwycięzcy mają rację.\nAutor: Bruixa o 21:31 3 komentarze:\nEtykiety: "Spadkobiercy", powieść science-fiction, William Golding\nDalszy ciąg przygód bohaterów "Autostopem przez galaktykę": brutalnie pozbawionego domu i ojczystej planety Artura Denta, jego rodaczki Trillian, kosmitów Forda Prefecta i eks-prezydenta Rządu Galaktycznego Zaphoda Beeblebroxa oraz Marvina - robota, który cierpi na depresję i uprzykrza życie sobie i innym. Oto, jak udało mu się (niechcący) unieszkodliwić wroga:\n- Strasznie się nudziłem i byłem okropnie załamany, tak więc podszedłem do niego i podłączyłem się do zewnętrznej końcówki komputera. Przedstawiłem mu nieco szerzej swe poglądy na wszechświat.\n- Popełnił samobójstwo - powiedział Marvin oschle i poczłapał do "Serca ze Złota".\nCałe towarzystwo udaje się skradzionym statkiem kosmicznym do restauracji na końcu wszechświata, aby się nieco posilić po dramatycznych przeżyciach.\n"Restauracja na końcu wszechświata" jest równie zabawna, jak pierwsza powieść Adamsa. Autor kpi sobie ze wszystkiego i ze wszystkich: biurokratów, żołdaków, prawników, psychiatrów, gwiazd rocka i speców od marketingu. Wyjaśnia, dlaczego największym problemem związanym z podróżowaniem w czasie jest gramatyka. Wysuwa nieortodoksyjną hipotezę odnośnie powstania Ziemi i ludzkiego gatunku. I ponownie stawia wielkie pytanie o życie, wszechświat i całą resztę.\nAutor: Bruixa o 23:13 Brak komentarzy:\nEtykiety: "Restauracja na końcu wszechświata", Douglas Adams, powieść science-fiction\nAutor: Bruixa o 21:00 Brak komentarzy:\nAutor: Bruixa o 20:28 5 komentarzy:\nArturo Pérez-Reverte: "Szachownica flamandzka"\nMłodej konserwatorce dzieł sztuki powierzono zadanie odrestaurowania obrazu flamandzkiego mistrza z XV wieku, przedstawiającego dwóch mężczyzn grających w szachy oraz kobietę. Podczas pracy Julia odkrywa ukryty pod warstwą farby napis po łacinie, który można przetłumaczyć na dwa sposoby: "Kto zabił rycerza" lub "Kto zbił skoczka". Zaintrygowana, informuje o swoim odkryciu kilkoro przyjaciół. Zwraca się też do swego byłego kochanka - historyka sztuki z prośbą o informacje na temat malarza i sportretowanych przez niego osób. Kluczem do zagadki okazuje się układ figur na namalowanej szachownicy. Wciągnięty do współpracy wybitny szachista rekonstruuje ostatnie posunięcia w grze z obrazu i odkrywa tajemnicę zbrodni popełnionej przed wiekami. Ale wówczas zaczynają ginąć osoby z otoczenia Julii powiązane ze sprawą flamandzkiego malowidła. Tajemniczy morderca podejmuje niedokończoną partię sprzed 500 lat i zbija kolejne figury.\nPérez-Reverte po raz kolejny dowodzi swojej pomysłowości i erudycji. "Szachownica flamandzka" to powieść detektywistyczna, w której dochodzenie prowadzone jest na kilku płaszczyznach; to jak rozwiązywanie łamigłówki wymagające dobrej znajomości sztuki, szachów i psychologii. Ale tym razem autor chyba przekombinował. Fabuła jest nazbyt wymyślna i skomplikowana, za to bohaterowie nie dość przekonujący, aby uwiarygodnić tę historię. Zainteresowały mnie dzieje obrazu i postaci na nim przedstawionych, ale jakoś nie potrafiłam się przejąć niebezpieczeństwem grożącym Julii i jej przyjaciołom.\nAutor: Bruixa o 22:52 12 komentarzy:\nEtykiety: "Szachownica flamandzka", Arturo Pérez-Reverte, powieść kryminalna\nSue Townsend: "Adrian Mole i broń masowego rażenia...


Możliwości finansowania nowych inwestycji OZE - GLOBEnergia\nMożliwości finansowania nowych inwestycji OZE\nAnaliza obecnego stanu i potencjału rozwoju polskiego sektora energetyki pokazuje konieczność podjęcia inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii.\nZapewnienie bezpieczeństwa energetycznego, obok konkurencyjności i ochrony środowiska jest jednym z podstawowych priorytetów w rozwoju polskiej gospodarki. W celu zwiększenia niezależności energetycznej, a jednocześnie redukcji zanieczyszczeń promuje się rozwijanie źródeł odnawialnych oraz wspiera się technologie spalania biomasy i przystosowania odpadów do produkcji energii.\nPrognozy rozwoju sektora energetyki odnawialnej w Polsce przeprowadzone w ostatnich latach przez krajowe i zagraniczne ośrodki badawcze wskazują na duże możliwości w tempie rozwoju tego sektora. Stworzenie korzystnych warunków inwestowania w ten podsektor energetyki może dać w ciągu kilku lat bardzo znaczny wzrost udziału źródeł energii odnawialnej w ogólnym zużyciu nośników energetycznych, a także w produkcji energii elektrycznej oraz cieplnej. Niezwykle istotnego znaczenia nabiera tutaj możliwość skorzystania przez przedsiębiorców z dostępnych instrumentów wsparcia, w tym z funduszy unijnych.\nW obecnym okresie programowania 2007-2013 istnieje wiele możliwości finansowania projektów energetycznych z zakresu odnawialnych źródeł energii.\nWsparcie na poziomie krajowym dostępne jest w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko – działanie 9.4. Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych. W ramach działania wspierane są inwestycje w zakresie budowy jednostek wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła ze źródeł odnawialnych. Dotyczy to projektów budowy jednostek wytwarzania energii elektrycznej wykorzystujących energię wiatru, wody w małych elektrowniach wodnych do 10 MW, biogazu i biomasy oraz projekty dotyczące budowy jednostek wytwarzania ciepła przy wykorzystaniu energii geotermalnej lub słonecznej.\nW ramach działania przedsiębiorstwa starać się mogą także na dofinansowanie inwestycji w zakresie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych w kogeneracji, w układach nie spełniających kryterium wysokosprawnej kogeneracji. Wyklucza się natomiast możliwość udzielenia wsparcia na technologię współspalania paliw kopalnych i biomasy lub biogazu, a także budowę lub przebudowę obiektów energetycznych spalających odpady komunalne.\nCharakter udzielenia wsparcia reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej na inwestycje w zakresie budowy lub rozbudowy jednostek wytwarzających energię elektryczną lub ciepło z odnawialnych źródeł energii. W dokumencie tym określono szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy publicznej. Zgodnie z mapą pomocy regionalnej intensywność wsparcia zależy od lokalizacji inwestycji i wielkości przedsiębiorstwa i wynosi od 30 do 70 % wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem. Jednocześnie maksymalna kwota wsparcia nie może przekroczyć 40 mln PLN. Określone zostały równocześnie minimalne wartości dla projektów, które mogą otrzymać dofinansowanie w ramach działania:\n• dla inwestycji w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z biomasy lub biogazu oraz w zakresie budowy lub rozbudowy małych elektrowni wodnych minimalna wartość wynosi 10 mln PLN\n• dla pozostałych typów projektów minimalna wartość wynosi 20 mln PLN\nW ramach działania na inwestycje w energię odnawialną przeznaczone zostały środki wysokości ponad 2 mld euro, które dostępne są dla wnioskodawców w ramach ogłaszanych konkursów w latach 2007–2013. Należy jednocześnie pamiętać, że końcową datą kwalifikowalności kosztów jest dzień 31 grudnia 2015 r.\nCo do zasady projekty o niższej wartości (mniej niż 20 mln PLN oraz w przypadku wytwarzania energii elektrycznej z biomasy lub biogazu oraz w zakresie budowy lub rozbudowy małych elektrowni wodnych mniej niż 10 mln PLN) mogą otrzymać wsparcie na nową inwestycję w zakresie Odnawialnych Źródeł Energii z 16 Regionalnych Programów Operacyjnych wdrażanych na poziomie poszczególnych województw. O wyborze konkretnego Regionalnego Programu Operacyjnego decyduje lokalizacja inwestycji (zdarza się również, iż konieczna jest siedziba Wnioskodawcy na terenie danego województwa). Przykładowo, jeśli firma będzie chciała wybudować elektrownie wodną w Lesku (woj. podkarpackie) o wartości 6 mln złotych, należy skorzystać z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego, jako źródła finansowania inwestycji ze środków publicznych. Jeżeli wartość budowy małej elektrowni wodnej przekroczyłaby wartość 12 mln złotych jedyną możliwością finansowania ze środków unijnych w ramach programów operacyjnych byłby Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko – działanie 9.4.\nNależy podkreślić, że każdy Regionalny Program Operacyjny wyznacza własne, szczegółowe zasady udzielania wsparcia. Nie wszystkie województwa wyszczególniły specjalne działania na wsparcie inwestycji z zakresu odnawialnych źródeł energii dla przedsiębiorstw. W niektórych województwach istnieje możliwość wsparcia takich projektów z działań dotyczących ochrony środowiska, pozostałe natomiast nakazują startować firmom do konkursów wraz z innymi inwestycjami przedsiębiorstw, w tym wraz z projektami o charakterze innowacyjnym. W konkursach tych biorą udział przede wszystkim projekty innowacyjne z różnych branż, a konkursy cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Kryteria wyboru projektów w ramach tych działań promują firmy, które wprowadzą na rynek nowy, innowacyjny produkt, co automatycznie zmniejsza szanse otrzymania dofinansowania na inwestycje z zakresu odnawialnych energii. Niektóre regiony wprowadziły również ograniczenia kwotowe wielkości wsparcia.\nPodstawowa zasada przy aplikowaniu – właściwe przygotowanie do realizacji inwestycji\nNiezwykle istotną kwestią w ubieganiu się o środki unijne w ramach działania krajowego lub regionalnych programów operacyjnych z zakresu odnawialnych źródeł energii jest właściwe przygotowanie inwestycji do fazy realizacji. Złożenie wniosku aplikacyjnego powinno być jednym z ostatnich elementów prac przedrealizacyjnych. Pierwszym krokiem w ramach przygotowania projektu powinna stanowić analiza efektywności inwestycji, z punktu widzenia wybranego źródła energii dla danej lokalizacji. Niezbędne jest tym samym przeprowadzenie analizy wykonalności dla różnych wariantów lokalizacji. Wniosek o dofinansowanie wraz z niezbędnymi załącznikami (w tym studium wykonalności) powinien wskazywać, że przedstawiony projekt do dofinansowania jest w pełni wykonalny nie tylko pod względem technicznym, środowiskowym, ale również formalno-prawnym oraz finansowym. Wnioskodawca powinien więc wcześniej zdobyć wymagane pozwolenia na realizację inwestycji oraz wskazać źródło finansowania przedsięwzięcia (zabezpieczone środki własne, kredyt), które pozwoli na realizację zadania do momentu wypłaty dotacji. Należy również pamiętać, że rozpoczęcie rzeczowe inwestycji w przypadku mikro, małych i średnich przedsiębiorstw może nastąpić po złożeniu wniosku o dofinansowanie. Wcześniejsze podjęcie prac budowlanych lub złożenie pierwszego prawnie wiążącego zamówienia na urządzenia, z wyłączeniem działań związanych z przygotowaniem dokumentacji dotyczącej danej inwestycji, automatycznie dyskwalifikuje projekt do wsparcia.\nKonsultant Management & Consulting Group


Floractin saszetki - działanie, dawkowanie, opis leku - PoradnikZdrowie.pl\n1 saszetka zawiera 6 miliardów żywych bakterii Lactobacillus rhamnosus GG.\nFloractin saszetki 10 saszetek, proszek 15.0 zł 2019-04-05\nŻywność specjalnego przeznaczenia medycznego w postaci proszku, zawierająca szczep Lactobacillus rhamnosus GG. Preparat do stosowania od pierwszych dni życia. Obecny w preparacie szczep Lactobacillus rhamnosus GG został poddany procesowi mikrokapsułkowania. Celem mikrokapsułkowania probiotyków jest ich ochrona przed niskim pH, solami kwasów żółciowych i innymi składnikami, które napotykają podczas transportu żołądkowo-jelitowego. Proces ten ma również na celu poprawę stabilności (przeżywalności) szczepu probiotycznego podczas przechowywania w temperaturze pokojowej.\nDoustnie. Niemowlęta i dzieci w wieku 12 lat i dorośli: 2 saszetki dziennie (dwie porcje). Lekarz może wskazać inny sposób dawkowania. Sposób podania. Zawartość saszetki należy rozpuścić w zimnym lub lekko ciepłym płynie (niegorącym) - np. w wodzie, mleku, soku owocowym i spożyć bezpośrednio po przygotowaniu lub wsypać bezpośrednio do ust. Preparat zaleca się stosować w trakcie posiłków.\nDo postępowania dietetycznego u niemowląt od pierwszych dni życia, dzieci i dorosłych w celu: zmniejszenia ryzyka powikłań występujących podczas antybiotykoterapii oraz po jej zakończeniu; skrócenia czasu trwania biegunki; wspomagania odporności; przywracania i utrzymywania równowagi mikroflory jelitowej.\nPreparat należy stosować pod nadzorem lekarza. Nie jest odpowiedni do stosowania jako jedyne źródło pożywienia. Nie jest przeznaczony do stosowania pozajelitowego.\nFloractin saszetki, cena 100% 15.0 zł


Janusz Chabior w Wałbrzychu - Wałbrzyszek.com\nSobota, 18 maja 2019, 14:15\nW Kawiarni Sztygarówka na terenie Centrum Nauki i Sztuki Stara Kopalnia w Wałbrzychu odbyło się wczoraj spotkanie z Januszem Chabiorem.\nJanusz Chabior to aktor, urodzony w Legnicy. Swoją karierę rozpoczął od występów w Teatrze Dramatycznym w Legnicy, następnie występował w warszawskim Teatrze Rozmaitości. Za swoje teatralne kreacje otrzymał wiele nagród, między innymi Złotą Iglicę. Szerszej publiczności Janusz Chabior lepiej znany jest z ról filmowych. Wśród bogatej filmografii warto wymienić takie tytuły jak "PitBull", "Mała Moskwa", "Symetria", "Kołysanka", "Ostatnie piętro", "Służby specjalne", "Reich", "Magneto" czy "Chce się żyć".\nPodczas spotkania w "Sztygarówce" Janusz Chabior opowiadał o swojej karierze, o rolach w które się wcielał i filmach, w których zagrał. Mówił też o kolejnych kreacjach autorskich i kolejnych filmach. Wczorajsze spotkanie stanowiło jednocześnie zapowiedź 12. Festiwalu Reżyserii Filmowej, który odbędzie się w naszym mieście w dniach od 1 do 7 czerwca. Spotkanie prowadził Dzierniejko - Dyrektor Festiwalu. Warto zaznaczyć, że Janusz Chabior wspólnie z Małogrzatą Kożuchowską poprowadzi Galę zamknięcia Festiwalu.\nSzczegółowy program 12. Festiwalu Reżyserii Filmowej opisywaliśmy TUTAJ\n~sceptyk 18-05-2019 17:33\nPanie Januszu, bardzo proszę o więcej ról filmowych! Pozostaję w nadziei, że obejrzę Pana na deskach teatru Szaniawskiego w Wałbrzychu.\n~Alfons 18-05-2019 21:08\nAktor charakterystyczny zawsze wnosi coś swoją grą


Producent ogrodzeń, Ogrodzenia Radom Różański\nOGRODZENIA RADOM – PRODUCENT OGRODZEŃ\nNasza firma od ponad 13 lat jest producentem ogrodzeń metalowych, balustrad, bram i furtek.\nDrogi kliencie, mając na uwadze rożnorodność gustów i oczekiwań, mamy w\nswojej ofercie rożnorodne rodzaje ogrodzeń, począwszy od siatek zgrzewanych,\npaneli ogrodzeniowych, prostych wzorów, nowoczesnych ogrodzeń z geometrycznymi\nwzorami, aż do zupełnie skomplikowanych, kutych ogrodzeń z prętów w rustykalnym\nstylu. Ty tylko wybierz wzór, kolor, rodzaj zabezpieczenia antykorozyjnego, a\nmy zajmiemy produkcją, transportem i montażem.\nJeżeli jesteś na etapie planowania ogrodzenia swojej posesji lub wykonania\nbalustrady, a w przyszłości urlop chciałbyś wykorzystać jedynie na odpoczynek,\na nie na pracę przy czyszczeniu i malowaniu, to pamiętaj o właściwym\nTYPY OFEROWANYCH PRZEZ NAS OGRODZEŃ\nJako producent ogrodzeń metalowych – realizujemy zamówienia wg szkiców naszych klientów jak i wg naszych pomysłów. Pracujemy dla osób prywatnych, firm, spółdzielni, wspólnot mieszkaniowych, urzędów i wszelkich instytucji.\nU nas kupisz kompletne i proste w montażu ogrodzenia wyprodukowane w systemie seryjnym, co pozwala na znaczne obniżenie cen produktów.\nNA ZAMÓWIENIE / WG PROJEKTU KLIENTA\nWykonujemy niestandardowe projekty, dopasowane do potrzeb i pomysłów naszych klientów.\nBardzo dużą uwagę zwracamy aby nasze produkty były wyjątkowo trwałe i odporne. Ogrodzenia, jak wszystkie elementy małej architektury wokół domu, są szczególnie narażone na niekorzystny wpływ czynników atmosferycznych. Muszą stawić czoła deszczom, burzom, podmuchom wiatru, śniegowi oraz wielokrotnym cyklom zamrażania oraz odmarzania, którym są poddawane w zimie.


Najlepsze przepisy z młodej kapusty - Damsko-męskie spojrzenie na kuchnię\nW jaki sposób ją przygotować młodą kapustę, aby była smaczna i zdrowa?\nŁapcie nasze przepisy, gdyż potrawy z młodej kapusty przygotowuje się błyskawicznie. A jej smak zależeć będzie od składników, które do niej dodacie.\nPrzepisów na młodą kapustę jest tyle ilu jest kucharzy, ale nasze przepisy są najlepsze, są już sprawdzone, po co więc się wysilać, jak już my się wysililiśmy 😉\nMy lubimy młodą kapustę tak sami jak botwinkę, szparagi i ogórki małosolne, wystarczy dodać kilka składników, chwilka gotowania i pyszna młoda kapusta na wiele sposobów jest gotowa, prosto i smacznie!\nNajlepsze przepisy z młodej kapusty, 16 przepisów z młodej kapusty.\nGołąbki z młodej kapusty z ryżem mięsem wołowo-jagnięcym\nDomowa kiełbasa à la gołąbki w liściach młodej kapusty\nplacki z kapusty z boczkiem i cebulą\nmłodą kapusta z pieczarkami,\nżeberka z młodą kapustą,\nSurówka z młodej kiszonej kapusty do ryby smażonej lub pieczonej\nKategorie: Obiad. Tagi: 16 przepisów z młodej kapusty., aby była smaczna i zdrowa?, co zrobić z młodej kapusty, młoda kapusta, Najlepsze przepisy z młodej kapusty, obiad, przepisy z młodej kapusty, sezonowe warzywa, sprawdzone przepisy, W jaki sposób ją przygotować młodą kapustę. Autor: Jolanta. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Sara – Czas na magnez\nMagnez w sprayu to nic innego jak olej magnezowy umieszczony w butelce z atomizerem. Natomiast olej magnezowy jest wodnym roztworem chlorku magnezu. Chlorek magnezu rozpuszczony w wodzie daje efekt tłustości, ale nie brudzi ubrania, nie pozostawia na skórze tłustego odczucia i nie blokuje w skórze porów. Dobrej jakości olej magnezowy składa się z 31 – 32 % chlorku magnezu i 68 – 69 % wody. Służy on do suplementacji magnezu przez skórę. Zawiera łatwo przyswajalne jony magnezu.\nDlaczego warto stosować magnez w sprayu?\nDostarczanie magnezu do organizmu przez skórę jest jedną z najbardziej skutecznych metod. W ten sposób magnez trafia bezpośrednio do układu krwionośnego i wraz z krwią do komórek organizmu, z pominięciem układu pokarmowego. Bardzo skutecznym produktem do takiej aplikacji jest właśnie magnez w sprayu.\nUdowodniono, że magnez w takiej postaci, przez skórę wchłania się kilkukrotnie szybciej i w wiele większych ilościach w porównaniu do tabletek zawierających magnez. Przy doustnym podawaniu magnezu duże jego ilości wydalane są z moczem. Oprócz tego nie wpływa drażniąco na układ pokarmowy tak jak może to czynić magnez podawany doustnie. Podczas produkcji tabletek stosuje się wiele zbędnych składników i wypełniaczy, czego nie zawiera magnez w sprayu.\nMagnez w sprayu jest związkiem wyróżniającym się bardzo cennymi właściwościami, między innymi:\nwspiera dobre samopoczucie,\ndodaje energii i witalności,\nzwalcza skutki procesu starzenia,\nwpływa na zdrowie kości,\nlikwiduje skurcze, sztywność i zmęczenie mięśni,\ndziała odkażająco, antybakteryjnie i przeciwgrzybiczo,\nprzywraca skórze właściwe napięcie,\nniszczy brzydki zapach,\nnie zawiera związków toksycznych,\njest bezbarwny i bezzapachowy.\nZastosowanie magnezu w sprayu\nMagnez w sprayu chętnie wykorzystywany jest przez sportowców oraz osoby aktywne fizycznie, u których często dochodzi do kontuzji oraz zakwaszenia mięśni. Przy spryskaniu skóry magnez szybko wchłania się w miejscu bólu przynosząc ulgę. Taką samą pomoc przynosi osobom z bolącymi mięśniami, stawami, obrzękami, stłuczeniami, skurczami nóg, bólami głowy czy zatok. Sięgają po niego również chętnie osoby z różnymi problemami skórnymi. Naniesiony na skórę likwiduje łuszczenie się jej i swędzenie. W związku z tym, że posiada właściwości antybakteryjne likwiduje podrażnienia powstałe w wyniku stanów zapalnych czy trądziku.\nSystematyczne stosowanie reguluje pracę gruczołów potowych i likwiduje problem z poceniem się stóp i wydzielaniem brzydkiego zapachu. Dodatkowo odkaża stopy i zapobiega grzybicy. Jest również naturalnym antyperspirantem. Jego antybakteryjne działanie nie pozwala na rozwój drobnoustrojów, które powodują brzydki zapach. Jest doceniany przez masażystów ponieważ rozluźnia spięte mięśnie.\nZnalazł zastosowanie w kosmetyce ponieważ nadaje skórze gładkość, młody wygląd, nawilża ją, relaksuje i poprawia krążenie. Przyczynia się do usuwania z organizmu metali ciężkich oraz jest niezastąpiony przy chronicznym zmęczeniu.


Śmiertelna ofiara pożaru - Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Bielsku-Białej\nJedna osoba nie żyje, a jedna została ranna w wyniku pożaru do jakiego doszło 1 stycznia nad ranem w Cygańskim Lesie.\nParę minut po godzinie 4:00 strażacy otrzymali zgłoszenie, że w dwukondygnacyjnym budynku przy ulicy Pocztowej w Bielsku-Białej pojawił się ogień. Pożarem objęte było mieszkanie zlokalizowane na parterze (ogień wydobywał się na zewnątrz przez otwory okienne). W trakcie rozpoznania ustalono, iż część lokatorów opuściła swoje mieszkania przed przybyciem jednostek straży pożarnej, a pozostałe osoby przebywające w obiekcie ewakuowali strażacy. W mieszkaniu, gdzie doszło do pożaru mieszkało dwóch mężczyzn (informacja od mieszkańców). W trakcie prowadzonej akcji ratowniczo-gaśniczej strażacy znaleźli w pomieszczeniu kuchni nieprzytomnego mężczyznę, którego ewakuowano do strefy bezpiecznej, gdzie przystąpiono do czynności reanimacyjnych. W wyniku reanimacji przywrócono spontaniczny oddech i akcję serca. Zaopatrzono rany oparzeniowe twarzy, klatki piersiowej i kończyn górnych. Wdrożono tlenoterapię. Po dojeździe zespołu ratownictwa medycznego przekazano poszkodowanego załodze karetki, która przewiozła rannego do szpitala.\nW trakcie działań, ratownicy odnaleźli również zwęglone zwłoki człowieka - obecny na miejscu lekarz stwierdził zgon. Po zakończeniu działań gaśniczych i poszukiwawczych przystąpiono do wietrzenia obiektu. Po przewietrzeniu wykonano pomiary na obecność stężenia CO w obiekcie. Z uwagi na brak występowania zagrożenia pozwolono na powrót lokatorów do swoich mieszkań. Działania, w których wzięło udział sześć zastępów straży pożarnej, zakończono o godz. 5:54. Dochodzenie w sprawie ustalenia przyczyny pożaru prowadzi policja.


64 złCena zawiera\nVic Firth Aaron Spears Signature Drumsticks Przegląd\nVic Firth Aaron Spears Signature Drumsticks:\nKażdy model Vic Firth SignatureSeries został opracowany w wyniku szeroko zakrojonych badań z najlepszymi perkusistami z różnych stylów muzycznych. Projekty odzwierciedlają ich wymagania muzyczne w zakresie równowagi, czucia, projekcji dźwięku i koloru talerza. Wszystkie kolorowe kije mają wyraźną, naturalną końcówkę. Wszystkie kije są hikory, chyba że zaznaczono inaczej.\nW wieku 23 lat Aaron Spears dołączył do lokalnego zespołu w DC o nazwie Gideon Band (GB). Ich muzyka jest najlepiej opisana jako fuzja jazzu, R&B i rocka, służąca za podstawę tekstów rozprzestrzeniających Słowo Boże. W tym czasie Aaron zaczął naprawdę wyrażać się jako muzyk i zwrócił na siebie uwagę ludzi, w tym Ushera Valdeza Brantleya. Dało to Aaronowi możliwość zagrania z największymi muzykami na świecie w postaci Juana "Naturalnego" Najery, Arthura Stronga, Valdeza Brantleya, z którym pracował również przy produkcji 2 utworów na wieloplatynowej płycie Ushera "Confessions". Później Aaron kontynuował z "Funk Rock Orchestra" (Usher's Band), podróżując po całym świecie.\nJego signature pałeczki to średni wałek z długim gładkim stożkiem w szyję, a następnie do końcówki. Dłuższy zwężenie tworzy dobrze wyważony kij z dużym odbiciem.\nDługość: 16" 1/2" Długość: 16" 1/2\nKliknij tutaj, aby kupić Vic Firth Aaron Spears Signature Drumsticks i wybrane produkty pokrewne


HP 6CC73EA - porównaj zanim kupisz\nKod Producenta 6CC73EA\nlaptop HP Omen 15-dc to nic innego jak odświeżona budowa laptopa hp omen 15. Pomimoobudowy zdają się szczególnie podobne, to jednak nowsza budowa została dość konkretnie przeprojektowana. Co najważniejsze ramki w tzw " bezelu ", wyświetlacza zostały widocznie odchudzone, co sprawiło,notebook obniżył swoje rozmiary, a walory wizualne widocznie się poprawiły. Kilka portów zostało przeniesionych z bocznych stron laptopa do tyłu. Powinniśmy to rozwiązanie uznać za spory plus, gdyż dzięki niemu nie będą plątać się nam obok myszki dopełniające kable, chociażby LAN podczas podłączenia stałego łącza internetowego w tradycyjny sposób.\nMocowanie ekranu zmieniło swoją technologię z jednego, na rzecz dwóch zawiasów, co wyraźnie poprawiło sztywność całej klapy. Najistotniejszą jednak zmianą jest zmiana koloru podświetlenia z czerwonego, które znacznie utrudniało prowadzenie długotrwałych rozgrywek, na kilka regulowanych i konfigurowalnych stref kolorystycznych. Górna obudowa kadłubka została stworzona ze szczotkowanego aluminium, spód i pokrywa wyświetlacza stworzone zostały z prawidłowej jakości tworzywa nienaturalnego.\nOmen 15-dc podobnie jak jego poprzednik gromadzi czytnik kart SD, trzy porty USB 3.0, złącze portu RJ45, dwa porty Audio (specjalnie dla graczy port na mikrofon i słuchawki), HDMI, DisplayPort i port Kensington. Zabrakło tutaj szybkiego złącza Thunderbolt 3, które zostało zastąpione poprzez port USB C. Warto przypomnieć w tym miejscu, że Thunderbolt 3 jest złączem pozwalającym na transfer informacji z przepustowością aż 40 Gbps poprzez złącze USB-C. Do jednego złącza można podpiąć jednocześnie dwa monitory o rozdzielczości 4K i odświeżaniu 60 Hz. Dokonując zakupu lap topa z gniazdem USB C, warto sprawdzić, z których interfejsów można skorzystać. To interfejs decyduje o tym, jakie starannie sprzęty i akcesoria będziemy mogli podłączyć. Problemem dla co poniektórych użytkowników może stać się brak otworów serwisowych w obudowie, które w prędki sposób ułatwią dostęp do dysków i pamięci laptopa.\nproducent HP zastosowała w tym modelu dwie matowe matryce IPS o rozdzielczości FullHD 1920x1080 pikseli. Pierwsza matryca, którą spotkamy w niższych specyfikacjach ma typowe odświeżanie na poziomie 60Hz. Natomiast wyższe modele zostały zaopatrzone w matryce o odświeżaniu 144Hz z technologią G-Sync firmy Nvidia. Technologia ta dynamiczne dostosowuje liczba klatek wyświetlanych na sekundę, co ma zapewnić płynne oglądanie, niezwykle w grach komputerowych, które wymagają szybkiego działania. Co niebanalne znając producenta i nr modelu matrycy jesteśmy w stanie pobrać profil barw, za pomocą którego możemy poprawić jeszcze bardziej wyświetlane kolory na ekranie. Obydwie matryce dość prawidłowo wyświetlają i odwzorowują odcienie.\nwewnątrz odnajdziemy tylko procesory firmy Intel Core i5 oraz i7 ósmej i dziewiątej generacji. Są to procesory cztero i sześcio rdzeniowe z technologią Turbo Boost i technologią Turbo VelocityBoost, która pozwala na chwilowo wyższą skuteczność w porównaniu z technologią Turbo Boost poprzez automatyczne rozszerzenie częstotliwości taktowania procesora.\nmarka HP w modelach Omen 15-dc zastosowała jako dyski systemowe prędkie dyski SSD NWMe. Dyski te są podłączone przez PCI Express 3. 0 x 4, co zezwala na pokaźnie wyższe szybkości transferu niżeli połączenie przez Sata III. W niektórych specyfikacjach odnajdziemy dodatkowo charakterystyczny dysk talerzykowe HDD 2.5 cala o prędkości obrotowej 7200 na minutę i obszerności 1TB.\nW najszczególniejszej specyfikacji w modelu HP Omen 15-dc odnajdziemy rdzeń graficzny NvidiaGeForce RTX 2070 z własną pamięcią o objętości 8GB. Karty graficzne NVIDIA RTX, w tym także RTX 2070, to układy zaprojektowane z myślą o graczach,, a także wymagających użytkownikach, którzy pracują w programach graficznych i projektowych. Karty RTX 2070, są montowane obecne w wielu laptopach z wyższej półki cenowej, a urządzenia te cieszą się sporą popularnością wśród graczy,, a także innowacyjnych użytkowników. Karta graficzna NVIDIA RTX 2070 została oparta o najnowszą architekturę Turing, która zezwala na wydajne stosowanie zaawansowanego cieniowania, SI, a także Ray Tracingu w czasie rzeczywistym. Karta graficzna RTX 2070 wspiera dodatkowo technologię 3D VR.\nprawidłowo przemyślana , a także idealne odprowadzenie ciepła z laptopa przy pomocy dwóch wiatraków sprawia,notebook nie nagrzewa się do wysokich temperatur. Niestety grając w gry, jesteśmy w stanie sprawić, że wiatraki zaczną pracować na maksymalnych obrotach. Poziom hałasu w takich sytuacjach dochodzi do ok 49dB ( 40dB uzyskujemy w trakcie normalnej rozmowy). Jednak wydajność sprzętu powinna zrekompensować brak wyśmienitej ciszy w otoczeniu tego gamingowego potwora.\nlaptop Hp Omen 15-dc to jednostka do zadań specjalnych. Bezawaryjny prędki dysk SSD NVMe który gwarantuje szybką pracę systemu operacyjnego. Dwa moduły pamięci Ram DDR4, które możemy rozbudować do 32GB. Dobra podświetlana klawiatura. Najnowsze procesory Intel dziewiątej generacji. Moduł graficzny najszczególniejszy, jaki montowano do tej pory w laptopach. To wszystko sprawia, iż wielu graczy marzy o takim sprzęcie.\nOmen 15-dc to najkorzystniejszy przenośny sprzęt do grania, który niestety na to wszystko potrzebuje dużej mocy dlatego dostarczony z nim zasilacz jest sporych rozmiarów a jego moc to 200W. Reasumując produkt ten, wszystkich, którzy wymagają mocy obliczeniowej, nawet kosztem nieco głośniejszej pracy omawianego sprzętu.\n6299zł Laptop HP OMEN 15-dc1003nc 6CC73EAR\nHP Spectre 2ZG75EA\nHP EliteBook 3JX18EA\nHP Envy 6RP21EA


Morska tarcza antyrakietowa - Magnum-x\nPrzyszłe zagrożenia, w środowisku których będą działać siły morskie NATO, różnią się znacząco od tych, określających kształt flot pod koniec XX w. Do tamtego czasu liczące się marynarki wojenne świata przygotowywane były do działań, które – biorąc pod uwagę historię XIX i XX w. – określić można jako konwencjonalne. Oczywiście nadal należy założyć, że owe konwencjonalne zagrożenia nie znikną (np. nieprzewidywalna Korea Północna, Iran, tudzież wciąż rosnące w siłę Chiny). Spektrum wyzwań dla bezpieczeństwa międzynarodowego jest jednak znacznie szersze i zdecydowanie bardziej skomplikowane niż 20-30 lat temu. Jego kwintesencję stanowi zdolność jednostek morskich do zwalczania nieprzyjacielskich międzykontynentalnych rakiet balistycznych w ramach systemu BMD (Ballistic Missile Defence).\nKluczem do sukcesu okazał się okrętowy system dowodzenia i zarządzania walką AEGIS (Automatized Electronic Guidance Interconected System), doskonalony w wyniku trwającego ponad 30 lat rozwoju, ewoluujący wraz z rozwojem efektorów – przede wszystkim przeciwlotniczych pocisków rakietowych – oraz potencjalnych zagrożeń, którymi również były coraz nowsze rakiety przeciwokrętowe. W styczniu 1983 r. do służby weszły pierwsze krążowniki typu Ticonderoga wyposażone właśnie w system AEGIS. Już pierwsze doświadczenia z eksploatacji tych jednostek wykazały, że jest to niezwykle udana technologia przyszłości. Sama tylko obecność prototypowego USS Ticonderoga (CG-47) na Morzu Śródziemnym wiosną 1984 r. – w ramach wsparcia kontyngentu amerykańskiej piechoty morskiej (USMC) działającego w Libanie – pozwoliła ograniczyć liczbę patroli samolotów. Wielki sukces krążowników miał bezpośredni wpływ zarówno na projekt niszczycieli typu Arleigh Burke, które również postanowiono wyposażyć w system AEGIS, jak i na rozwój amerykańskiej tarczy antyrakietowej.\nAmerykański system BMD rozwijany jest formalnie od 2002 r., praktycznie bez większych problemów technicznych, tj. analogicznych do tych, które trapią systemy bazowania naziemnego. Dzięki temu US Navy jest obecnie dysponentem najsilniejszego mobilnego komponentu przeciwrakietowego na świecie, zdolnego do niszczenia pocisków balistycznych krótkiego i średniego zasięgu, a w sprzyjających warunkach– również rakiet pośredniego zasięgu IRBM (Intermediate Range Ballistic Missile). Praktycznie już w 2016 r. aż 33 jednostki morskie US Navy (krążowniki typu Ticoneroga i niszczyciele typu Arleigh Burke) dysponowały zdolnościami przechwytywania pocisków balistycznych tego rodzaju. Co istotne, okręty – w przeciwieństwie do rakiet przechwytujących GBI (Ground Based Interceptor) bazowania lądowego – są mobilne i mogą być w stosunkowo krótkim czasie przebazowane w rejon potencjalnych zagrożeń.\nKorzenie powstania amerykańskiego systemu BMD sięgają jednak nieco wstecz, bo do lat 80. ubiegłego wieku. Przez lata japońsko-amerykańska strategia obronna miała na celu oddalenie zagrożenia ze strony ZSRR oraz ludowych Chin. W okresie tzw. zimnej wojny marynarka wojenna byłego Związku Radzieckiego kładła bardzo duży nacisk na rozwój okrętów podwodnych. Stanowiły one siłę, której obawiały się zarówno kraje zrzeszone w pakcie NATO, jak i te znajdujące się poza nim. Zagrożenie to miało wpływ na kształt i strategię działania wielu flot świata, w tym także US Navy i Japońskich Morskich Sił Samoobrony. Japończycy zakładali, że w przypadku konfliktu zbrojnego siły morskie podzielą się na cztery osobne zgrupowania. W skład każdego z nich wchodzić miał jeden śmigłowcowiec (klasyfikowany w Japonii jako niszczyciel śmigłowcowy) oraz od pięciu do sześciu niszczycieli ZOP. Osłonę przez zagrożeniami z powietrza zapewniać miały dwa lub trzy niszczyciele przeciwlotnicze.\nWprowadzanie do linii przez ZSRR coraz nowszych modeli rakiet przeciwokrętowych i usprawnianie dotychczas używanych spowodowało, że amerykańskie niszczyciele rakietowe typu Spruance oraz japońskie niszczyciele rakietowe typu Tachikaze i typu Hatakaze stały się niewystarczającą platformą do zapewnienia skutecznej obrony przeciwlotniczej dla zespołów uderzeniowych lub poszczególnych flotylli. Okręty te uzbrojone były w amerykańskie pociski serii SM-1 i/lub NATO Sea Sparrow. Ich systemy obserwacji technicznej bazowały na stacjach z antenami rotacyjnymi, na ogół 2D (jednak o bardzo dużej mocy i zasięgu). W obliczu rosnącego zagrożenia ze strony radzieckich rakiet przeciwokrętowych i silnego powiązania z amerykańską technologią, w 1984 r. Japonia rozpoczęła starania o kupno zintegrowanego (sieciowego) systemu dowodzenia i kierowania walką AEGIS zgodnie z procedurami FMS (ang. Foreign Military Sales), realizowanego przez Departament Obrony Stanów Zjednoczonych. Na początku 1988 r. sprawę sprzedaży systemu AEGIS do Japonii rozważał Kongres. Podczas debaty podnoszono dwa główne zagadnienia. Pierwsze z nich dotyczyło potencjalnych zysków dla amerykańskiego przemysłu stoczniowego (poddano m.in. w wątpliwość sens sprzedaży samego systemu AEGIS bez odpowiednich okrętów), a drugie – opłacalności samego transferu. Wielu członków Kongresu wierzyło, że najnowsze wówczas osiągnięcie amerykańskiej technologii nie powinno być udostępnione Japonii. Obawy budziła możliwość, że japońscy inżynierowie po nabyciu systemu mogą go rozebrać na czynniki pierwsze, dokładnie zbadać i wyprodukować własny odpowiednik.\nStopniowy wzrost siły militarnej Chin oraz nieobliczalne zagrożenie ze strony reżimu Korei Północnej spowodowały, że w 1988 r. Kongres ostatecznie zgodził się na sprzedaż systemu AEGIS swoim japońskim sojusznikom, aczkolwiek z pewnymi ograniczeniami, w tym m.in. brakiem wsparcia dla rakiet manewrujących BGM-109 Tomahawk. Japońskie Siły Samoobrony (Kaijō Jieitai) nie była wówczas (i praktycznie nadal nie jest) w posiadaniu tego rodzaju uzbrojenia. Ostatnie agresywne poczynania reżimu Korei Północnej skłoniły jednak Japonię do rewizji swojej doktryny obronnej. W konsekwencji japońskie Ministerstwo Obrony rozważa rozpoczęcie prac badawczo-rozwojowych nad własną rakietą manewrującą, zdolną do atakowania celów naziemnych, nazwaną roboczo „japońskim tomahawkiem”. Stany Zjednoczone zobowiązały się dostarczyć system AEGIS, natomiast same okręty i ich pozostałe wyposażenie miały zostać wyprodukowane w Japonii. Zrodziło to pewne komplikacje natury technicznej, szczególnie na poziomie integracji systemów bojowych. System AEGIS zaprojektowano bowiem pierwotnie z myślą o sprzęcie wykorzystywanym wyłącznie przez US Navy. Na potrzeby jednostek typu Kongō musiał on zostać nieco przekonfigurowany, aby był kompatybilny z japońskimi odpowiednikami systemów amerykańskich. Dzięki pełnej współpracy z amerykańskimi specjalistami podczas budowy niszczycieli nie napotkano większych trudności.


Prezes CSM Ciechanów: Nie będzie przełomu w produkcji mleka - Mleko/sery\nData: 22-08-2013, 12:08\nJeżeli mamy na uwadze produkcję mleka, to w najbliższych latach uważam, że nie będzie wielkiego przełomu. W dalszym ciągu będą z produkcji wypadały mniejsze gospodarstwa, natomiast powstają nowe obory o dużo większej obsadzie, co zrekompensuje a może da nawet nadwyżkę do obecnej produkcji mleka - powiedział serwisowi portalspożywczy.pl Wiesław Żebrowski, prezes Ciechanowskiej Spółdzielni Mleczarskiej.\n- Natomiast przetwórstwo ma tak duże moce produkcyjne, że nie ma obaw o zagospodarowanie surowca. Uważam, że największym problemem będą trudności ze sprzedażą gotowego produktu, a te w obecnej sytuacji gospodarki światowej nie rokują poprawy - mówi Wiesław Żebrowski.\nJego zdaniem, obecnie sytuacja na rynku mleczarskim jest dobra, ponieważ ceny produktów kształtują się na przyzwoitym poziomie, co przekłada się także na wzrost cen w skupie mleka. Rentowność produkcji w gospodarstwach powinna także się poprawić ze względu na spadek cen zbóż czy rzepaku, które to stanowią podstawowy koszt paszy dla krów.\nPodkreśla, że zniesienie kwot mlecznych w samej Polsce niewiele zmieni w najbliższych latach, ponieważ produkcji mleka nikt ani nie zaczyna ani nie kończy z dnia na dzień. - Często jest to dorobek kilku pokoleń w gospodarstwie produkującym mleko, które dorobiło się wysoko wydajnego stada. Często struktura użytków rolnych w takich gospodarstwach nie pozwala na inną produkcję - uważa prezes Ciechanowskiej Spółdzielni Mleczarskiej.\nNatomiast powstawanie nowych obór w trudnej sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się nasze rolnictwo, jest mało prawdopodobne także ze względu na dużą pracochłonność przy produkcji mleka. - Nie sądzę także, że bardzo wzrośnie produkcja także w innych krajach Unii Europejskiej, która mogłaby hamować naszą produkcję - mówi prezes Żebrowski.


Zginął 85-letni mężczyzna\nopublikowano: 2009-04-24 10:04:29\nWypadek drogowy w Hucie Dłutowskiej\nDo tragicznego wypadku doszło w czwartek po godzinie 15.00 na ulicy Pabianickiej. Z relacji świadków wynika, że 85-letni Franciszek C. wszedł gwałtownie na jezdnię i został potrącony przez skodę octavię. Pieszy poniósł śmierć na miejscu.\nAutem kierował 53-letni łodzianin Marian B. Jechał w kierunku Pabianic. Był trzeźwy.\nKomentarze do artykułu: Zginął 85-letni mężczyzna