POLISH DOCS: „PODĄŻYLIŚMY ZA OPOWIEŚCIĄ O FASCYNUJĄCYM ZWIĄZKU DWOJGA LUDZI” - ROZMOWA Z REŻYSEREM - promocja polskich filmów dokumentalnych za granicą\nTomasz Drozdowicz, reżyser filmu „Koncert na dwoje”, opowiedział Danielowi Stopie o kulisach powstawania filmu, „reżyserowaniu” Jerzego Maksymiuka, niezwykłej sile związku łączącego artystę i jego żonę, a także o długim procesie montażu. Zapraszamy do lektury.\nDaniel Stopa: „Koncert na dwoje” to dokumentalny portret Jerzego Maksymiuka. Jak reżyseruje się tak wybitną, charyzmatyczną osobę?\nTomasz Drozdowicz: Zabrzmi to banalnie, ale po prostu nie reżyseruje się! (śmiech!) Maestro jest ostatnią osobą na świecie, która byłaby skłonna poddać się jakiejkolwiek reżyserii. „Koncert na dwoje” to film posługujący się metodą „dokumentu obserwującego”. Podążamy za Maestrem, przyglądamy się jego życiu zawodowemu i prywatnemu. Oczywiście tworzymy pewne sytuacje będące punktem wyjścia do danej sceny, ale gdy wydarzenie rozwija się, staramy się w nie możliwie mało ingerować.\nAle muzyka zawsze daje możliwość kreacji w filmie. Nie kusiło pana, aby iść w tę stronę?\nJa bardzo lubię dokumenty kreacyjne, ale kreowanie Maestra nie ma dla mnie sensu. Nie bardzo wiem, co z takiej metody miałoby w tym wypadku wyniknąć. Mnie interesuje Maestro takim jaki jest, a nie Maestro wykreowany przez Drozdowicza. Oczywiście, nie popadam w skrajność i nie próbuję udawać, że zrealizowałem film będący obiektywnym obrazem życia i twórczości Maestra. Nie ma takich filmów, a gdyby nawet były, to chyba nie chciałbym ich oglądać. Natomiast świadomie ograniczam swoją rolę do decyzji, jakie sytuacje z życia Maksymiuków rejestrujemy i gdzie stawiamy kamerę. Potem jest montaż, etap, którego jestem absolutnym fanem. Sam montuję większość swoich filmów, bo uważam, że film powstaje na montażu. Ale w montażowni jestem sam, nie ma ze mną Maestra, więc mam pewną szansę, by z zarejestrowanych przez kamerę scen stworzyć swoją wizję bohatera, bez wchodzenia z nim w konflikt. I to właśnie w montażowni, a nie na planie filmowym reżyseruję Maestra.\nWspółbohaterem filmu jest żona pan Jerzego. Nie odstępuje go na krok - w życiu zawodowym i prywatnym…\nNa początku miał być to film wyłącznie o Maksymiuku. Fundacja Kultury Polskiej pozyskała trochę funduszy, Maria Nockowska zaproponowała bohatera i wydawało się, że szybko i sprawnie zrealizujemy film bliski typowej biografii artysty. Na szczęście wszystko poszło nie tak jak planowaliśmy. Po pierwszym dniu zdjęciowym wiedzieliśmy, że w tym wypadku nie ma mowy o klasycznej biografii. Po drugim dniu okazało się, że szybko to Maksymiuk dyryguje, ale film o nim będziemy realizować powoli. Zeszło nam na to ponad pięć lat. Po trzecim dniu, wszystkie założenia wstępne wyrzuciliśmy do kosza, bo żona Maksymiuka stała się postacią równie ważną jak sam Maestro.\nW ten sposób dokument o Jerzym Maksymiuku przerodził się w uniwersalny film o związku…\nPodążyliśmy za opowieścią o fascynującym związku dwojga ludzi. Ta małżeńska symbioza bliska jest doskonałości, bo Ewa i Jerzy znakomicie się uzupełniają, co nie oznacza, że jest to sielanka. Bycie z geniuszem nie jest łatwe. Geniuszowi też nie jest łatwo zaakceptować ograniczenia, które nakłada na niego ten związek. Ta dynamiczna relacja jest satysfakcjonująca dla obu stron z prostego powodu. Ewa i Jerzy nieustająco coś sobie dają zarówno w wymiarze duchowym jak i prozaicznie materialnym. Jerzy bez żadnej okazji obdarowuje Ewę kwiatami i drobnymi prezentami. Ewa dba o sprawy, które Jerzemu nie mieszczą się w głowie, tonuje jego konflikty z muzykami, przypomina o terminach prób. Dodanie drugiego bohatera - Ewy, sprawiło, że film stał się interesujący nie tylko dla fanów Maestra, nie tylko dla miłośników muzyki, ale także dla widza, który nie pasjonuje się sztuką. Opowieść stała się uniwersalna i czytelna nie tylko dla polskiego widza.\nWidz może zobaczyć „zwykłe” życie Maksymiuków, prozaiczne, często zabawne czynności dnia codziennego. Jak udało się zdobyć zaufanie bohaterów?\nPraca w dokumencie wymaga pozyskania zaufania bohatera, niezależnie od tego czy jest nim charyzmatyczny artysta, czy też więzień, umierający na raka pacjent, członek gagu lub sekty religijnej. Bez tego zaufania możemy co najwyżej realizować zdjęcia ukryta kamerą, ale to już zupełnie inna forma filmowa. My mieliśmy bardzo dużo czasu na wzajemną akceptację. Oczywiście, grę wstępną zaczynaliśmy w sytuacjach dość neutralnych dla bohaterów czyli podczas prób i koncertów. Potem wtargnęliśmy do garderoby Maestra. Następnie obeszliśmy z nim połowę Żoliborza, dzielnicy w której Maksymiukowie mieszkają i poznaliśmy jego „spacerowych znajomych”. Kolejny krok to przyjaciele Maksymiuków, którzy mogą mieć do nas pewien żal, bo nie znalazłem dla nich miejsca w filmie. Po prostu, sceny z ich udziałem nie pasowały do tej formy i konstrukcji filmu. A potem wspólna podróż po Europie, po której staliśmy się dla Maksymiuków pewną formą rodziny, której pozwala się wchodzić do salonu, kuchni i własnej sypialni. Ważne było, że ta rodzina jest bardzo mała, najczęściej trzyosobowa: Maria Nockowska - scenarzystka, Andrzej Wojciechowski - operator i ja.\nZapewne materiału zdjęciowego, łącznie ze archiwaliami, było bardzo dużo. Jak przebiegała praca na montażu?\nObejrzeliśmy wiele godzin archiwalnych nagrań koncertów dyrygowanych przez Maestra i bardzo niewiele filmów z jego udziałem. To niesamowite, że dyrygent tej klasy, będący przez wiele lat ulubieńcem mediów, nie doczekał się dużego filmu o swojej twórczości. My zarejestrowaliśmy ponad 70 godzin materiałów. Oczywiście większość z nich nigdy nie ujrzy światła dziennego nie dlatego, że są nieinteresujące, ale dlatego, że nie pasują do mojego pomysłu na ten film. Być może kiedyś jakaś stacja telewizyjna uzna, że warto wyprodukować serial, w którym Maksymiuk zabawnie popularyzuje sztukę dyrygentury, opowiada o swoich światowych sukcesach, ale również kumpluje się z bezdomnymi, pisze i wykonuje utwór dla dentysty, zasypia pod fortepianem podczas niezwykle eleganckiego obiadu w bardzo dystyngowanym gronie. To tylko niektóre sceny, które nie znalazły się w filmie. Montaż tego filmu trwał upiornie długo, z kilkuletnią przerwą podczas której szukaliśmy funduszy na dokończenie pracy. Sytuacja, w której reżyser sam montuje film, a dodatkowo jest autorem części zdjęć, nie jest sytuacją łatwą. Potrzebny jest czas, by nabrać dystansu do materiału. Na szczęście czasu, w przeciwieństwie do funduszy mieliśmy bardzo dużo. Nikt nie naciskał, aby ten film skończyć. Żadna stacja telewizyjna nie próbowała wpisać go do swojej ramówki. Więc trochę udawałem, że montuję mając świadomość, że nawet gdybym skończył, to i tak filmu pokazać się nie da.\nPowód był prozaiczny. Nie doceniliśmy skali kosztów praw do muzyki. Mimo, że wszyscy wykonawcy zgodzili się na nieodpłatne przekazanie nam praw do swoich wykonań, za co raz jeszcze pięknie im dziękujemy, to same prawa autorskie przekraczały wielokrotnie założony budżet.\nSprawy nabrały tempa po udziale „Koncertu na dwoje” w warsztatach Doc Lab Poland. Wystąpiliśmy i dostaliśmy dotację z PISF oraz z miasta Białystok, które pozwoliły zrealizować kolejne dni zdjęciowe, kupić prawa do muzyki, a ja musiałem w rezultacie skończyć montaż (śmiech!)\nA co było największym wyznaniem podczas montażu?\nPytanie - na ile podążać za Maestrem w jego uzależnieniu od nieustannych dygresji, a na ile ten chaos porządkować, by widz kompletnie nie zwariował. Maestro w każdej sytuacji jest „wielowątkowy". Co gorsza, ta wielowątkowość rozciąga się w czasie i przestrzeni co sprawia, że w filmie jest zaledwie kilka „klasycznych” scen dokumentalnych. Takich jakie lubią krytycy, mających początek, środek i koniec, wewnętrzną dramaturgię, jasną myśl przewodnią, etc. Taką sceną jest np. mierzenie kamizelki u stylistki czy też próba w Teatrze Wielkim. Natomiast większość scen powstała jako pewien „zlepek” z sytuacji, które dzieli czas i miejsce ich realnego dziania się. Sceny wyglądają więc pozornie na niespójne, a ja czasami, na szczęście rzadko, ale jednak, muszę posiłkować się off-em bohatera. W ten sposób mogę dopowiedzieć widzowi, co bohater miał na myśli w danej sytuacji. Kolejny problem to decyzja, co ma tworzyć narrację filmu, być jego osią konstrukcyjną. Od początku było dla mnie oczywiste, że nie trzymamy się chronologii wydarzeń, bo to nie film o Maestro Maksymiuku, ale o Ewie i Jerzym. Dlatego nieliczne archiwalia przywołujemy mniej więcej w połowie filmu. Szanując mądrość widza, nie wiem czy ma sens szczegółowo analizować konstrukcję filmu. Widz ogląda i wie co autor miał na myśli, a jeśli tej myśli autora widz nie odnajduje, to problem jest w autorze, a nie w widzu.\n„Koncert na dwoje” to film wielowarstwowy…\nPodstawą filmu jest relacja Jerzego i Ewy. Odsłaniając kolejne sytuacje z ich życia ujawniamy ich charaktery. Wiedząc, że w tym związku nie ma żadnej ukrytej traumy idziemy w kierunku scen o zabarwieniu komediowym. Drugi wątek to Prokofiew, a właściwie problemy Maestra z przygotowaniem do koncertu. Ta historia powraca w filmie wielokrotnie i znajduje swoją kulminację w finale - w wykonaniu utworu. Kolejny temat to relacje Maestra z muzykami - pełne emocji, czasami jak w wypadku Sinfoni Varsovi przyjacielskie, czasami mało parlamentarne. Pewnym refrenem jest też wątek braku akceptacji Maestra dla samego siebie. Człowiek, który osiągnął jako dyrygent wszystko, czuje się niespełniony, bo tak naprawdę zawsze chciał być kompozytorem. Gdyby trzymać się kurczowo tego wątku, to finałem filmu powinna być scena, w której Maestro wykrzykuje, że kończy z dyrygowaniem. Byłoby to efektowne zakończenie, tyle tylko, że kompletnie nieprawdziwe, bo Maestro kończy, ale jednocześnie nieustająco dyryguje kolejne koncerty, a w jego kalendarzu trudno znaleźć wolny termin. Stąd pomysł, by film zakończyć tryumfalnym wykonaniem Prokofiewa. Jednak tak naprawdę te konstrukcyjne dywagacje są wtórne wobec prostego założenia. Widz ma zobaczyć optymistyczny film, w którym jeden z bohaterów zrealizował amerykański mit kariery, od chłopca z ubogiej białostockiej rodziny do dyrygenta grającego na dworach królewskich, natomiast dwoje bohaterów tworzy udany związek, ma do siebie dystans i poczucie humoru oraz udowadnia, że emerytura to pojęcie całkowicie im obce.\nA jaka była reakcja państwa Maksymiuków po obejrzeniu filmu?\nMieliśmy taką niepisaną umowę, że możemy filmować wszystko, co tylko chcemy. W zamian za tak daleko posuniętą wolność, obiecałem Maksymiukom pokazanie zmontowanego materiału przed jego publiczną prezentacją. Maestro nie był ani trochę zainteresowany takim pokazem. Stwierdził, że skoro zrobiłem film, to wiem, co zrobiłem i on nie będzie się w to wtrącał. Chcąc dotrzymać danego słowa, w pewnym sensie zmusiliśmy panią Ewę do kolaudacji. Niezbyt uważnie obejrzała film, wyraziła pretensję, że w kilku scenach mogłaby lepiej wyglądać i potwierdziła słowa Maksymiuka: „to wasz film i ja nie będę wam go cenzurować”. Premiera „Koncertu na dwoje”, która miała miejsce podczas gali otwarcia 58. Krakowskiego Festiwalu Filmowego była więc pierwszym kontaktem bohaterów z filmem. Przyznaję, że miałem podczas projekcji pewien niepokój, jak zareagują Maksymiukowie, w sytuacji gdy licznie zgromadzona widownia zaśmiewa się z ich zachowań na ekranie, a nawet kilkukrotnie przerywa pokaz oklaskami puentującymi co zabawniejsze sceny. Niepokój okazał się całkowicie bezzasadny. Maksymiukowie mają wielki dystans do siebie oraz fantastyczne poczucie humoru i podczas seansu bawili się równie dobrze jak widownia.


Secret Service pozostawia po sobie jedynie niesmak - SzachMatt\nPrzyznam – nie wsparłem akcji na PolakPotrafi i nie interesował mnie ewentualny powrót magazynu, który z racji podejścia redakcji do czytelników, reakcji na sugestie i krytykę pierwszego wydania po przerwie oraz klapek na oczach odnośnie dzisiejszych trendów, chciał iść wszystkim na przekór.\nPomimo tej całej „secretowej” apatii, z niedowierzaniem patrzyłem na nieumiejętną komunikację ze wspierającymi, niejasne progi wsparcia, kulawy debiut i strzały w kolano w kolejnych tekstach. Nie musiałem nawet kupować jednego numeru, by czytać w sieci co lepsze fragmenty i felietony, również wycinki, w których niektórych się wskrzesza, innych zakopuje, a jeszcze innych pomija. Dziś nie żałuję.\nDlaczego? Bo okazało się, że cała akcja ze wskrzeszaniem Secret Service to jedna, wielka, najpewniej zaplanowana wcześniej ściema, o której redakcja [przynajmniej sama góra], wiedziała od samego początku. Zauważam, że to wyłącznie moje domysły, jednak w moich osądach nie jestem sam.\nZacznijmy od miejsca, w którym wszystko się zaczęło, czyli od oświadczenia redakcji Secret Service:\nIdea Ahead (wydawca) nie dysponuje już prawami do marki „Secret Service”. Wróciły one do właściciela, czyli spółki Bronwald. Prawa do tytułu były licencjonowane na podstawie umowy, która wygasła. Oznacza to, że nie będziemy już wydawać czasopisma pod tytułem „Secret Service”. Nie mamy żadnej wiedzy, czy pismo pod tą nazwą będzie się nadal ukazywało – decyzje w tym zakresie leżą wyłącznie po stronie właściciela tytułu. – pełną wersję komunikatu znajdziecie tutaj.\nPrzeczytajcie też większość komentarzy. Internauci nie pozostawili na redakcji suchej nitki. Wszyscy węszą spisek i planowane działanie marketingowe, dzięki któremu wskrzeszono kultową markę, wiedząc, że po dwóch numerach zmienią nazwę i wystartują z nowym magazynem. Może było to naiwne myślenie, że czytelnicy po prostu zaczną prosić w kiosku o inne pismo, ale ja pozostaję nieufny i stawiam, że był to celowy zabieg i już w momencie startu akcji na PolakPotrafi, wszystkie szczegóły były dociągnięte do fazy „Robimy”!\nSkąd taka myśl? Nie minęło jeszcze parę godzin od ogłoszenia, a już ruszyła oficjalna strona magazynu Pixel. Oznacza to, że nad tą stroną ktoś dłubał już od jakiegoś czasu. Oznacza to, że ktoś już pracował nad logo, nazwą, barwami, szatą – you name it. Uważam to za ogromny dick move i jeśli cała zmiana wizerunku spowodowana jest wielkim szwindlem, mającym na celu wzbudzenie uwagi starszych graczy tęskniących za Secretem i gotowych wyłożyć pieniądze na powrót, to nie pozostaje mi nic tylko współczuć wspierającym. Zanim przejdę do drugiej hipotezy, trochę twórczości webowej, która pojawiła się bezpośrednio po opublikowaniu oświadczenia na fanpage’u Secret Service:\n@Salantor “nie dograliśmy szczegółów” jeszcze nie brzmi tak źle, ale mi to bardziej wygląda na “przekręćmy ludzi na grube hajsy” @ksobny\n— Magda (@MagMagii) December 10, 2014\n@Salantor @MagMagii imho to wina zwykłej typowo-polskiej mentalności “zróbmy na razie tak, a potem się będziemy martwić”\n— Krzysztof (@ksobny) December 10, 2014\nDruga teoria to odejście Pegaza, a z nim praw do marki, dlatego na szybko obmyślono jak nie zostać pożartym przez wspierających, którzy opłacili parę numerów wprzód oraz jak tutaj wyjść z twarzą z całej sytuacji, do której doprowadził były członek redakcji. Mogło być tak, że Pegaz nie zarobił tyle ile chciał, więc zwinął manatki z nierentownego biznesu, pozostawiając kolegów i koleżanki na lodzie.\nZ perspektywy czytelnika, cała akcja może wyglądać na starannie zaplanowaną, a zalążki “wielkiego wała” mogły sięgać jeszcze czasów, kiedy nie wystartowała akcja na PolakPotrafi. Zakładam, że już wtedy wiadomo było, że licencja wygasa za dwa numery, więc startując z tak dużym projektem i nie wykupując dalszych praw do publikacji pod nazwą Secret Service, ktoś strzelił sobie, redakcji i czytelnikom w kolana.\nCzekam na rozwój wydarzeń i na komentarze zwrotne ze strony redakcji, choć jak wszyscy wiemy, Ci niechętnie odpisują w social media i raczej stronią od tłumaczeń. Mam nadzieję, że celem nie było wydojenie kasy z naiwniaków, którzy dorastając mieli czym zapłacić za ponowne uśmiercenie Secreta i narodziny Pixela. Swoją drogą — bardziej sztampowej nazwy nie dało się wymyślić?\nAKTUALIZACJA #1 — Chyba nic więcej nie trzeba tłumaczyć.\nO losie, domenę @pxlthemagazine wykupiono 13 października. Ciężko nie dopatrywać się przekrętu… #SecretService\n— Paweł Borawski (@fettolini) December 10, 2014\nA tutaj dokładne dane odnośnie wykupienia domeny. Wszystko działo się jeszcze zanim Pegaz opuścił Secret Service, co potwierdza, że przejście na Pixel było zaplanowaną akcją, która była planowana jeszcze za czasów trwania kampanii na PolakPotrafi.\nAKTUALIZACJA #2 Krytyka? Jaka krytyka, wszyscy nas lubią!\nJak się można było spodziewać, ja oraz reszta nieprzychylnie komentujących na fanpage’u Pixel Magazine została zbanowana. Jak donoszą znajomi z, nomen omen, sekretnej grupy Secret Service, każdy wypowiadający się negatywnie został wyrzucony i zbanowany. Krytyka boli.\nAKTUALIZACJA #3 - pakujemy manatki i sprzątamy syf\nFanpage Secret Service został usunięty, grupa również się wyludnia. Nadal trwa czyszczenie krytyki na stronie magazynu Pixel. Niektórzy dostają bana za samo lajkowanie negatywnych komentarzy. Panowie najwidoczniej nie rozumieją jak działają social media, ale czemu się dziwić — tak to jest jak do Internetu pakują się dinozaury bez doświadczenia.\nCo najlepsze — właściciele portalu PolakPotrafi nic nie wiedzieli o planach ekipy Secret Service. Wychodzi na to, że również padli ofiarą tej sytuacji. Mam nadzieję, że ta afera nie odbije się na innych projektach, które korzystają z tego huba crowdfundingu.\nAKTUALIZACJA #4 — A więc to Pegaz!\nKolejna aktualizacja potwierdza moją drugą teorię, która mówi o złym Pegazie, który jak zwykle mieszał. Całość komunikatu znajdziecie tutaj.\ndramagrygry wideokomentujępixelpolakpotrafisecret service\nThe Order: 1886 — Najładniejsze 30 minut jakie spędziłem z PS4\nInput Lag #47 — Złe embargo Asasyna


Zmarł Gothard Kokott, legendarny trener Rakowa Częstochowa. Miał 77 lat | Częstochowa Nasze Miasto\nBartłomiej Romanek 11.01.2021\nTrener Gothard Kokott miał 77 lat Raków Częstochowa\n"Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci trenera Gothardta Kokotta. Wieloletni zawodnik i trener Czerwono-Niebieskich odszedł w wieku 77 lat" - poinformował na swojej stronie internetowej Raków Częstochowa.\nTrener Kokott urodził się 6 października 1943 roku w Pyskowicach. Jako zawodnik reprezentował barwy między innymi KS Pyskowice, SKS Piast Gliwice, Oleśniczanka Oleśnica i GKS Piast Gliwice.\nDo Rakowa trafił w 1968 roku. Funkcję pierwszego trenera naszego zespołu pełnił wielokrotnie w latach 1979-1998. Czerwono-Niebieskich poprowadził w 95 meczach w 1. lidze. W latach 2008-2009 pełnił funkcję dyrektora RKS Raków.\nGothard Kokott w swojej karierze świętował również sukcesy w futsalu. Był trenerem Cleareksu Chorzów.\nGothard Kokott otrzymał wiele odznaczeń. Między innymi Brązowy Krzyż Zasługi oraz Złotą i Srebrną Odznakę PZPN.\nWyłączenia prądu 11.04 w Częstochowie\nPrzegląd tygodnia od 4.04 w Częstochowie\nNowa szczepionka przeciw COVID-19. Oto, co warto o niej wiedzieć\nGwara częstochowska. Tych słów używają tylko częstochowianie i mieszkańcy regionu\nPrzegląd prasy Częstochowa (10.04) - najważniejsze informacje z soboty\nRestauratorzy z Częstochowy częściowo zwolnieni z opłat za zezwolenie alkoholowe\nCzęstochowa: Młodzi na start. Są pieniądze na rozpoczęcie działalności dla młodych osób. Zainteresowanie projektem ARR jest umiarkowane\nAgencja Rozwoju Regionalnego w Częstochowie ruszyło z programem "Młodzi na start". To nowy projekt zawodowy dla osób poniżej 30. roku życia, które w ciągu ostatniego roku utraciły pracę wskutek pandemii. Oferuje dotację na założenie działalności i pomoc finansową w jej prowadzeniu.\nczęstochowa młodzi na start\nTak mieszka Marcin Najman. "Robię teraz pozwolenie na broń" - mówi sportowiec. Zobacz prywatne zdjęcia z domu wojownika MMA! 5.04\nMarcin Najman skończył karierę - wojownik MMA stoczył swój ostatni pojedynek, w którym musiał jednak uznać wyższość Szymona Września. Najman organizuje teraz gale dla innych zawodników. Na co dzień były już sportowiec żyje z rodziną w Częstochowie, z której zresztą pochodzi. Jak mieszka Marcin Najman? Przejdź do galerii i zobacz prywatne zdjęcia z wnętrz jego domu! Kolejne zdjęcia możesz oglądać klikając myszką, za pomocą strzałek na klawiaturze, lub przesuwając palcem po ekranie telefonu.


Apartament inwestycyjny 25/014 w inwestycji Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne • obido\nBastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne\n1-pokojowe apartamenty inwestycyjne od 26 m2 do 31 m2 od dewelopera DEVELIA\nGdańska Starówka (10 minut spacerem)\nStacja PKP i SKM "Gdańsk Główny" (12 minut spacerem)\nGaleria Handlowa Madison (6 minut spacerem)\nMuzeum II Wojny Światowej (8 minut spacerem)\nEuropejskie Centrum Solidarności, Pomnik Poległych Stoczniowców (5 minut spacerem)\nApartament inwestycyjny 25/014 w inwestycji Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne\nBudynek 25 Apartament inwestycyjny 25/014\nwielkość 1 pokój: 31,67m2 + loggia 1,54 m2\n25 podobnych apartamentów inwestycyjnych w tej inwestycji\nPromocje i wydarzenia w Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne\nLokalizacja inwestycji Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne\nGdańsk, w pobliżu Pomnika Poległych Stoczniowców, ul. Wałowa 25\nPoznaj inwestycję Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne\nInwestycja Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne to ciekawa propozycja dla inwestorów, którzy szukają mieszkań pod wynajem krótkoterminowy czy długoterminowy. Projekt mieszkaniowy idealnie wpisuje się w estetykę śródmiejskiej zabudowy Gdańska, łącząc w sobie nowoczesne budownictwo z historią tego miejsca. Mieszkania w Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne posiadają komfortowe metraże, a do wyboru są lokale jednopokojowe i dwupokojowe, dzięki czemu będzie można zainwestować w lokal zgodny z potrzebami przyszłych najemców. W inwestycji Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne znajduje się duży, dwupoziomowy garaż podziemny, cichobieżne windy oraz lokale usługowe na parterze. Mieszkańcy w Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne będą mieli łatwy dostęp do wszystkich udogodnień i atrakcji jakie oferuje miasto. Do centrum można dotrzeć zaledwie w 10 minut spacerem. Lokalizacja Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne zapewnia bliskość Galerii Handlowej Madison, w której można zrobić wszystkie potrzebne zakupy. Przy inwestycji mieszczą się także mniejsze sklepy oraz lokale usługowe. W okolicy Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne znajdują się przystanki komunikacji miejskiej, a w 12 minut spacerem można dotrzeć do stacji PKP i SKM Gdańsk Główny.\nSzanowni Państwo, podoba mi się apartament inwestycyjny 25/014 z inwestycji Bastion Wałowa – apartamenty inwestycyjne. Proszę o kontakt w sprawie szczegółów.


Złoci lekkoatleci warci mniej niż przegrani piłkarze - Polsat Sport\nZłoci lekkoatleci warci mniej niż przegrani piłkarze\n10.08.2018, 16:15 Inne\n"Liczne badania dotyczące klubów piłkarskich pokazują, że lojalność ich kibiców jest o wiele większa niż kibiców innych sportów. Pamiętajmy, że o postrzeganej jakości marki sportowca decyduje nie tylko wynik, ale także postawa. Poza sukcesem lub jego brakiem kluczowy jest sposób, w który wynik został osiągnięty" – mówi prof. Marzanna Witek-Hajduk z Instytutu Międzynarodowego Zarządzania i Marketingu w Kolegium Gospodarki Światowej Szkoły Głównej Handlowej.\nZ badań wizerunkowych przeprowadzonych przez firmę Havas Sports & Entertainment jasno wynika, że polscy piłkarze po Mundialu są bardziej rozpoznawalni oraz stracili sympatię kibiców. Stracili ją także ludzie polskiej piłki, w tym Zbigniew Boniek czy Adam Nawałaka. Druga część tego badania mówi, że Polacy nie chcą już oglądać osób związanych z piłką nożną w reklamach telewizyjnych tak często jak przed Mistrzostwami Świata w Rosji oraz w ich trakcie. Czy to oznacza, że mamy świadomych kibiców?\nProf. Marzanna Witek-Hajduk: To oznacza, że sprawdzają się prawa marketingu. Intensywność działań promocyjnych z wykorzystaniem wizerunku całej reprezentacji oraz poszczególnych jej przedstawicieli, trenera i pojedynczych piłkarzy, była zbyt duża i zaczęła się sporo przed Mundialem. To, że zaczęła się przed Mistrzostwami Świata w Rosji było akurat zgodne z regułami gry, bo tak się w marketingu postępuje. Ale fakt, że tak dużo firm z tak wielu branż wykorzystywało wizerunki członków drużyny narodowej skutkowało tym, że następujące po sobie spoty w danym bloku reklamowym wykorzystywały wizerunki tych samych piłkarzy. To klasyczny w reklamie „efekt bumerangu”. Mówimy o nim wtedy, kiedy na skutek zbyt dużej intensywności działań reklamowych spada ich efektywność. Adresaci są przesyceni. Mówiąc wprost – ludzie mają dosyć i zaczynają zmieniać kanały. Jeśli dodamy do tego fakt, że ten nadmuchany balonik oczekiwań pękł bardzo szybko i to w niezbyt dobrym stylu, to wszystko przełożyło się na wyniki, o których Pan wspomniał.\nJeśli zestawilibyśmy sport i politykę, to jak długo odbudowuje się zaufanie w tych dwóch światach? W polityce raz stracone zaufanie odbudować jest bardzo trudno. W sporcie poziom sympatii determinują wyniki.\n- Pewne reguły marketingu są wspólne, bez względu na to, czy dotyczą biznesu, polityki, kultury czy sportu. Wspomniał Pan, że poziom rozpoznawalności niektórych zawodników po Mundialu wzrósł.\nNajwiększym tego beneficjentem jest Kamil Glik.\n- U Glika wynikało to raczej z tego, że ludzie docenili jego walkę o powrót do gry, a nie z jego znikomego udziału w grze drużyny. Osobiście byłam pod ogromnym wrażeniem tej walki. W marketingu czasami mawia się „nieważne jaki PR, ważne żeby był”. I tu także zadział ten efekt, ponieważ w mediach mówiło się bardzo dużo o różnych uczestnikach wydarzeń w Rosji. Efekt wzrostu znajomości był łatwy do przewidzenia, choć niekoniecznie wiązał się ze wzrostem sympatii. Czy da się tę sympatie odbudować? Myślę, że tak. Podobne kryzysy zdarzały się w polityce i sporcie. Mamy tu ewidentną sytuację kryzysową polskiej reprezentacji. Obserwując reakcje po przegranych meczach, odnoszę wrażenie, że nikt w PZPN nie spodziewał się takiego przebiegu wydarzeń. Nie było planu na wypadek zaistnienia sytuacji kryzysowej zarówno w związku, jak i wśród piłkarzy. Oni także powinni być na to przygotowani. Przypadki powrotów z takich kryzysów zdarzały się w świecie sportu. Choćby historia Tigera Woodsa. Jego kryzys był na innym tle. Po powrocie nie osiągnął już może takiego poziomu, ale powoli odbudował swoją pozycję.\nAlbo przypadek Kuby Błaszczykowskiego po Euro 2012, „afery biletowej” i utraty zaufania oraz powrotu w trakcie Euro 2016, kiedy był jednym z najlepiej ocenianych sportowców.\n- Nie będę tu obiektywna [śmiech], ponieważ pałam sympatią do Jakuba Błaszczykowskiego. Dla mnie jest on typem przywódcy, a takim sportowcom, którzy na boisku zostawiają serce, kibice wybaczają więcej. Podobnie jest z markami biznesowymi, którym zdarzają się kryzysy. Jeśli mają duże grono silnie lojalnych, emocjonalnie zaangażowanych klientów, to ci ostatni są im w stanie wybaczyć pewne wpadki. Podobnie będzie z polską reprezentacją. Osobiście dobrze oceniam decyzję o zmianie trenera. To co mówi się o Jerzym Brzęczku, daje szansę na odbudowanie wiarygodności zespołu. Mamy tutaj element storytellingu, czyli jego historii jako piłkarza reprezentacji olimpijskiej. Ze strony PZPN ważna jest lepsza praca nad sytuacjami kryzysowymi. I to nie tylko w sferze sportowej, ale także marketingowej.\nSpójrzmy teraz na mistrzostwa Europy w lekkoatletyce. Informacje z Berlina o medalach dla polskich sportowców zajmują w prasie kilka stron. Jeszcze kilka tygodni temu te same gazety poświęcały całe numery polskim piłkarzom, którzy ponieśli przecież klęskę.\n- W kontekście zarządzania marką osiągnięcia lekkoatletów i piłkarzy wpływają na kreowania tego, co w marketingu nazywane jest kapitałem marki. Mam tu na myśli kapitał pojedynczych sportowców, jak i całej reprezentacji. Tak zwana postrzegana jakość marki wpływa na kapitał samej marki. W przypadku marek sportowych na tę jakość ogromny wpływ mają wyniki osiągane przez zawodników czy zespoły.\nW takim razie z czego wynika ten fenomen i dychotomia w postrzeganiu sukcesów piłkarzy i lekkoatletów?\n- Wpływa na to kilka czynników. Po pierwsze znajomość marki. W przypadku piłki nożnej popularność będzie większa, choć trudno lekkoatletykę nazwać dyscypliną niszową, jest przecież królową sportu i ma w Polsce piękne tradycje. Ale zainteresowanie jest tu mniejsze, może poza zawodnikami, którzy osiągali największe sukcesy, jak na przykład Anita Włodarczyk czy Paweł Fajdek. Drugi element to otoczka marketingowa, czyli kwestia emocji, które towarzyszą poszczególnym dyscyplinom. Liczne badania dotyczące klubów piłkarskich pokazują, że lojalność ich kibiców, konsumentów marek z obszaru piłkarskiego, jest o wiele większa niż kibiców innych sportów, szczególnie niezespołowych. Pamiętajmy, że o postrzeganej jakości marki sportowca lub organizacji sportowej decyduje nie tylko wynik, ale także postawa. Poza sukcesem lub jego brakiem kluczowy jest sposób, w który wynik został osiągnięty. W przypadku polskich piłkarzy i ich występu w Rosji pozostawię tę kwestię bez dalszego komentarza.\nPolscy lekkoatleci, choćby zdobywali medale z diamentów, nie skonsumują swoich sukcesów tak jak piłkarze.\n- Mam cichą nadzieje, że sponsorzy, nauczeni doświadczeniem Mundialu w Rosji, zaczną dostrzegać potencjał leżący w innych dyscyplinach. Widzę ogromny potencjał marketingowy w polskich kulomiotach i dyskobolach. To kwestia umiejętnego opowiedzenia historii. Dużą rolę odgrywa tu zaufanie sponsorów, ale także właściwe zarządzanie markami lekkoatletów oraz pokazania historii wokół nich. Dobrym przykładem takiego działania są skoki narciarskie, które przed epoką Adama Małysza i Kamila Stocha zawsze cieszyły się jakąś popularnością. Ale dopiero małyszomania i stochomania pozwoliła tej dyscyplinie osiągnąć zupełnie inny poziom.\nPrzemysław Iwańczyk, współpraca Paweł Ziętara, Polsat Sport\nLEKKOATLETYKAMŚ 2018PIŁKA NOŻNAREPREZENTACJA\nCzytaj więcej: Włodarczyk: Wciąż czuję głód sukcesów


For Glorious Equestria: Co to za blog?\nCo to za blog?\nJeśli tutaj wszedłeś, oznacza to, że masz okazję zmienić całkowicie swój system wartości i znaleźć nową, lepszą drogę życia... A na poważnie o czym jest ten blog i czemu go założyłem, pozwolę sobie wytłumaczyć. Jak pewnie widzicie, na samym szczycie posta pojawił się... kucyk! Wkrótce będzie ich tylko więcej i więcej. Co więc to ma znaczyć i jakie ma to konsekwencje już opowiem.\nPrzede wszystkim jest to blog, który mam nadzieję, stanie się ważną częścią i godną reprezentacją polskiego fandomu serialu My Little Pony: Friendship Is Magic\nAle może od początku.... :)\nPewnie wiecie, że marka My Little Pony należy do firmy Hasbro. Nie jest to żadna wiedza tajemna, zabawki od Hasbro nawiedzają półki polskich supermarketów od lat pod przykrywką dawania radości dzieciom. Oczywiście, prawdziwy powód działalności firmy jest oczywisty i nie ma co tego komentować. Oprócz tego pojawiły się seriale telewizyjne, kreskówki skierowane do wiadomo kogo, by kupiły one wiadomo co. Pewnie domyślacie się jakości tych "bajek". I macie rację! Czego niby można spodziewać się po kreskówce o kucykach, która skierowana jest do 4-letnich dziewczynek, które naoglądawszy się jej, proszą swoich rodziców o różowego, plastikowego potworka?\nŻycie jednak potrafi nas czasem zaskoczyć. W roku 2010 Hasbro zadecydowało o powstaniu czwartej już generacji kucyków. Serial o wdzięcznym tytule My Little Pony: Friendship Is Magic wyprodukowany przez Studio B Productions we współpracy z Hasbro Studios (wszystko dzięki funduszom firmy-matki) pojawił się w amerykańskiej telewizji w październiku 2010 roku. I co? Przenieśmy się w czasie do czerwca 2011 ;) Tysiące fanów na całym świecie, niezwykle rozwinięty fandom, strony internetowe, blogi, fanarty, fanfici, fanowskie video, nie wspominając o ludziach tworzących gry... dosłownie na całym świecie, a może lepiej powiedzieć: Internecie!\nMoże dodam tylko jeszcze jedną rzecz: ten serial zdobył najwięcej fanów w przedziale wiekowym 18-35! A żeby tego było mało większość z nich to faceci! I nie geje ;)\nJak to możliwe, że serial o kucykach zdobył tak wielką popularność? :) Pora na ciąg dalszy tej historii!\nOczywiście jest to zasługa całego sztabu ludzi: grafików, scenarzystów itp. itd.\nAle z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że nie było tego sukcesu, gdyby nie jedna osoba:\nTo dzięki niej serial ujrzał światło dzienne w takiej postaci. Gdyby nie ona, wszystko byłoby jak dawnej. Wciąż żyłbym w przekonaniu, że nie obejrzę serialu o kucykach, bo przecież to jest dla małych dziewczynek!\nCo ja mówię, tysiące osób tak by myślało, a Internet wciąż byłby pod panowaniem ciemności, a nie Księżniczki Celestii. ^^\nDo rzeczy, Lauren Faust wraz z całym sztabem ludzi stworzyła dzieło przypominające dawne animacje: pełne ciepła, humoru i z głębokim morałem. Prawda, że inaczej niż w dzisiejszych kreskówkach, gdzie większość bohaterów to wybrańcy walczący z kosmitami albo dzieciaki z podwórka robiące sobie głupie dowcipy? A przecież początki animacji są inne! Animowane filmy pokazują dzielnie, że można zrobić "bajkę" dla mas. Jak to ktoś powiedział właśnie takie jest My Little Pony: Friendship Is Magic - jak filmy Pixara. Dodajmy do tego, że większość odcinków wbrew nazwie koncentruje się wokół typowych problemów i sytuacji, które zdarzą się nie tylko 7-latkowi, ale których rozwinięta forma występuje w szkołach, na studiach, w pracy...\nJa to ująłem tak: w pierwszym odcinku bohaterki się poznają, w drugim ratują świat, a przez resztę odcinków się kłócą. :)\nPrzyjaźń to magia?\nSerial pokazuje, że oczywiście Przyjaźń To Magia, ale nie jest to takie proste, kiedy przyjaciółkami jest 6 kucyków od odmiennych charakterach i potrzebach. Wielkie indywidualności, bojowniczki o własne sprawy, żyjące w swoich, odrębnych światach. Nic więc dziwnego, że kiedy próbują się do siebie zbliżyć, następuje kosmiczne zderzenie, bądź też wojna światów. I bez ultra-nowoczesnych broni, kosmitów z laserami w oczach, jesteśmy świadkami pełnej humoru i pomysłu propagandy przyjaźni, która bardziej niż na przyjemnościach (jak to było ukazywane w dawnych generacjach kucyków) polega na ostrym ścieraniu się, by w efekcie kompromisu przyjaźń przyniosła owoce. :)\nNa pewno sukces serialu, zwłaszcza wśród starszej widowni przerósł oczekiwania twórców, również samej Lauren Faust. Jednakże spodobało im się to, bo przecież każdy woli być docenionym przez 20-latków niż przez 5-latki, których największym zmartwieniem jest, czy ich ulubiony kucyk będzie w sklepie.\nW ten sposób starsi fani MLP: FIM zostali nazwani brony i działają, oj działają... :)\nA wszystko za sprawą (ciągle mnie to dziwi) 4chana, na którym pojawili się pierwsi bronies rozprzestrzeniający dobrą nowinę o niesamowicie wciągającym serialu, który nie ma prawa być taki fajny, ale jest. Niestety, 4chan tak tolerancyjny dla obrzydlistwa wszelkiej maści, nie mógł znieść kucyków. Za prowadzenie tematów o MLP: FIM użytkownicy dostawali bana!\nNa szczęście bronies to uparte bestie i tak powstał ponychan, który łączy miłośników kucyków czwartej generacji bez obawy o represje ;)\nI u nas kucyków dostatek!\nSzaleństwo kucyków dotarło także do Polski, gdzie mamy swój ciasny, ale własny fandom. ;)\nSerdeczie zapraszam na http://chan.polfurs.org/p/ gdzie wydaje mi się, jesteśmy na razie najbardziej zorganizowani. Oczywiście polscy bronies działają też na ponychanie, Deviantarcie oraz wielu innych polskich i zagranicznych stronach. :)\nA teraz trochę o blogu:\nChciałbym, żeby stał się on pomocą dla polskiego fandomu, a przynajmniej dobrze go przedstawiał. Pomocą - bo istnieje cień nadziei, że znajdą się nowe osoby, które odkryją Magię Przyjaźni i zdecydują się do nas dołączyć. Bo zapomniałem wspomnieć, że ze względu na wiek ludzi, którzy go tworzą, jest to fandom silnie rozwijający się i niezwykle prężnie działający.\nNiedawno świętowaliśmy zdobycie pierwszego miejsca na stronie www.knowyourmeme.com w rankingu najpopularniejszych memów internetowych. Strona zresztą przyznała nam status subkultury - jeśli to nie brzmi wystarczając dostojnie, to ja nie wiem, chyba pora czekać, aż założymy własne państwo. Póki co wydaje się, że kucykowe szaleństwo ogarnie Internet. Brony wydają się być wszędzie!\nMam nadzieję, że blog ten będzie fajnym miejscem, gdzie polscy brony będą mogli tworzyć większy i lepszy fandom. Oczywiście poza artykułami o kucykach i serialu w głównej mierze będą pojawiać się tu opowiadania, grafiki, maskotki... tworzone przez nas, w celu ich uporządkowania i wystawienia na światło dzienne.\nPozdrawiam i zostawiam linka do pierwszego odcinka w jakości Full HD w języku angielskim: http://www.youtube.com/watch?v=TiWmGnXvOR8\nLub wersja z polskim napisami:\nAutor: Mere o 18:01\nEtykiety: FAQ, Strona główna\nLindsayPL 6 lipca 2011 12:23\nO, faktycznie naprawiłeś komentarze :]\nSCC 11 lipca 2011 19:24\nHmm... Mam nadzieję, że ci się uda, ale mi, cóż... pozostaje tylko życzyć powodzenia.\nPS. Właśnie piszę fanfica, tylko że... nie będzie on opowiadał o żadnych przygodach, tylko przedstawię Qcyka jakiego żem wymyślił. Ale na historie też przyjdzie czas.\nMere 11 lipca 2011 20:02\nByłbym wdzięczny nawet za taką rzecz. Trzeba rozruszać tych ludzi! Nie dziękuję za powodzenia. Mam nadzieję, że jakoś to będzie.\nNeoqueto 1 października 2011 18:44\nWiem, z góry przepraszam za taki nekroposting, ale nic innego mi nie pasuje, gdzie mógłbym wyrazić swoją opinię na temat tego bloga.\nOsobiście jestem attention whore i przyznaję się do tego. Rozszerzam fandom wszędzie, gdzie się da. Jednak jako jeden z nielicznych staram się nie używać emotikon w miejscach przeznaczonych specjalnie dla bronies. Dlaczego? Ehh... Widać po Was, Was, czytelnikach tego bloga, że jesteście - prosto z mostu - dziecinni.\nTak, takie sprawiacie wrażenie. Cieszycie się... średnimi artami, wstawiacie za dużo emotikon, zauważacie w show nie to co trzeba, nie interesujecie się na przykład zabawkami i popełniacie błędy i ortografy. Trochę mi przykro, że community tego bloga nie jest tak dojrzałe jak fandom na polskich chanach i imageboardach.\nMimo wszystko cieszę się nawet z takich członków Stada, im nas więcej, tym lepiej, needs moar brony, ku chwale Księżniczki Celestii! Trzymajcie się ciepło i życzę jak najlepiej blogowi .\nMere 1 października 2011 19:06\nWybacz, ale muszę się z tobą nie zgodzić w pewnych aspektach.\nNie mówię, że jesteśmy szczególnie dojrzali, ciągle się rozwijamy, ale uważam, że zbyt pobieżnie nas oceniłeś.\nJeśli chodzi o emotikony - ten post zawiera ich najwięcej, gdybyś przyglądnął się innym, na pewno byś to zauważył. Jednak nie uważam, by krygowanie ludzi za wstawianie "uśmieszków" było na miejscu. Co innego, gdyby emotikony pojawiały się w każdej linijce. W innym wypadku, uważam, że nie powinno się tego uznawać za przejaw "zdziecinnienia".\nCieszymy się średnimi artami - nie za bardzo wiem, o jakie chodzi. Jeśli odnosisz się do polskich artów, to chyba nie przeczytałeś, jaki jest główny cel tego bloga - publikowanie prac polskiego fandomu. Nikt nie oczekuje, by były to arcydzieła.\nZauważamy w show nie to, co trzeba? W takim razie napisz to, co przegapiliśmy. Łatwo jest skrytykować kogoś i odwrócić się plecami. Błędy zdarzają się każdemu, ortograficzne także, chociaż ja na tym blogu widzę ich bardzo mało.\nPowiem więcej: ja i wielu użytkowników tego bloga pochodzimy właśnie z polskich chanów. I widziałem tam wszystko to, co próbujesz zwalić wyłącznie na nas (czasem nawet w zwielokrotnionej formie).\nOctopus 1 października 2011 19:22\n>Trochę mi przykro, że community tego bloga nie jest tak dojrzałe jak fandom na polskich chanach i imageboardach.\nDojrzałe. Na chanach. Na Imageboardach.\nPo takich zdaniach, drogi autorze cytowanego komentarza, widać, że nie masz pojęcia o czym piszesz, a Twoje stwierdzenia to czysto subiektywna opinia.\nAntifa 7 października 2011 22:15\nAnonimowy 16 listopada 2011 11:01\nWybaczcie, jeśli czegoś nie rozumiem, ale po przeczytaniu tego artykułu (pozwolę sobie użyć tego określenia) zastanawia mnie, jaki jest realny sens tego zrzeszania się (osobiście nie mam nic przeciw temu), czy ma to być, jak to dość dosadnie nazwane jest powyżej, kółko wzajemnej adoracji, a może próby przeprowadzenia zmian w społeczeństwie?\nZawsze pozostaje opcja jakoby było to kolejnym zgromadzeniem fanów, wokół kolejnego popularnego serialu, które prócz dania masowemu człowiekowi jakiegoś celu w życiu, nie wniesie nic nowego do naszej egzystencji...\nKto wie, jeśli udałoby się jednak wszystkich zgromadzić wokół jednego symbolu, może za 10, 20 lat na fladze polski zawiśnie symbol księżniczki Celestii...\nCMX-Tusilos 6 lipca 2012 19:59\nmigacz112 7 lipca 2012 19:16\n@tusilos : a w twarz chcesz? bo to k**** Tara strong nie jest....chyba...\nUnknown 5 lipca 2014 12:12\nTu chyba chodzi o literówkę.\nAyano 2 lutego 2017 21:01\nroz 16 grudnia 2012 13:30\nPierwszy post na tym blogu ;_;\nVinylScratch 2 stycznia 2013 09:46\nLubię wracać do tego posta. :D\nAnonimowy 20 stycznia 2013 22:08\nhejka naklejka 15 lutego 2013 10:50\nTak samo jak ja ;_; Tyle wspomnień\nPolskipony4 26 marca 2013 18:45\nPierwszy post ,który przeczytałem\nFilip Gaczkowski 12 lutego 2016 00:08\nJa też czasem wracam...\nUnknown 7 czerwca 2014 14:04\npo 2 latach w fandomie i roku na fge odkryłem tan post\nUnknown 3 lipca 2014 22:35\nLepiej późno niż wcale. :)\nJuż nie długo wybiją 3 lata bloga. :D\nMere 4 lipca 2014 23:41\nTo prawda :P\nCMF 5 lipca 2016 22:37\nAle ten czas leci... :)\nSmiling Jewel 2 stycznia 2015 18:20\nTo fantastyczne jak blog sie rozwinął przez te 3 i pół roku :)\nWonsz 7 marca 2015 19:08\n10 milionów wyświetleń!\nUnknown 1 maja 2015 20:24\nUff...to była ciężka przeprawa, kto by pomyślał, że podróż w czasie może być tak...czasochłonna. No cóż, zostawiłem po sobie jakiś ślad, więc pora wracać do przyszłości. Pozdrowienia z roku 2015! ;)\nUnknown 26 maja 2015 16:13\nTen komentarz nie jest ostatni.\neniek702 5 lipca 2015 19:01\nAnd that's how legend was born...\nCrystal Hope 6 lipca 2015 08:19\nUwielbiam tu wracać.\nUnknown 16 września 2015 20:08\nSPIDIvonMARDER 25 stycznia 2016 02:23\nFandom... fandom nigdy się nie zmienia :P\nUnknown 19 marca 2016 01:25\nTo naprawdę ciekawe znaleźć się w tym miejscu.\nMeredith 8 maja 2016 22:48\nPoczątek tej historii był taki piękny...\nI nasz świat kwitnie dalej!\nDanger_Above 9 maja 2016 20:33\nA tak bardzo chciałem do niedzielnych ;_;\nUnknown 9 maja 2016 22:25\nUnknown 12 maja 2016 14:42\nTo jest serio pierwszy post na blogu? Acha.\nUnknown 6 lipca 2016 11:47\nKto czyta w 2016?\nkuco 7 lipca 2016 11:51\nCavalla 7 lipca 2016 12:12\nTyle czasu minęło, a Mere nadal nie poprawił tego rzucającego się w oczy błędu.\nWonsz 18 lutego 2017 19:47\nI już nie poprawi :v\nPolineks 29 stycznia 2017 19:39\nTo dziwne uczucie, gdy czytasz posta numer 1 dopiero w 2017 roku.\nBetonowy Jeż 29 stycznia 2017 21:26\nNormalnie wstyd Polineks, tyle być na blogu i nie obejrzeć pierwszego posta :)\nFilip Gaczkowski 30 stycznia 2017 02:49\nŻegnaj wielki merze :,(\nWonsz 18 lutego 2017 19:48\nAntares 7 maja 2017 09:37\nSucharia 3 sierpnia 2017 13:58\nUnknown 24 października 2018 18:27\ni myk koniec 8 sezonu\nWhite Wolf 29 października 2018 17:40\nFajnie zobaczyć 1 post na fge.\nShadow Black 15 grudnia 2018 14:25\nNo to takie odpokywanie historii FGE\nZ Cyklu 8 października 2019 23:45\nKto przeczytał w 2019?\nUrwany z choinki 30 września 2020 21:45\nCoroczne czytanie pierwszego posta na blogu: jest!\nHarbinger 25 stycznia 2021 14:17\nWitam, przybywam z odległej przyszłości, z czasów niedzielnych aktualności D, tak, taka jest teraz miara czasu.\nWiele się pozmieniało we wszechświecie w tym czasie, ale nie będę się o tym rozpisywał żeby nie zepsuć nikomu nastroju.\nMuszę się przyznać, że pierwszy raz czytam tego posta, chociaż zacząłem tu zaglądać od kiedy pełne odcinki po polsku zniknęły z YouTuba, a na Dailymotion bardzo trudno było je znaleźć, wydaje mi się że to było gdzieś w okolicy 2014. Tak więc, zawitałem tu w poszukiwaniu informacji gdzie można obejrzeć nowe odcinki i jak najbardziej udało mi się takie informacje znaleźć. Zostałem w okolicy będąc kolejnym biernym czytelnikiem bloga aż po dzień dzisiejszy.\nCo do posta, całkiem ładne wprowadzenie do serialu, zwięźle opisany fenomen czwartej generacji kucyków. Bardzo przyjemnie się to czyta, szczególnie z perspektywy upływu czasu.\nTrzymajcie się ciepło, czas wracać do swoich.


Kolej likwiduje przejazdy kolejowe na linii nr 103\nPKP Polskie Linie Kolejowe S.A. biorą się za likwidację bądź zmianę kategorii przejazdów kolejowyc\nOpublikowano: 08 lipca 2019, 21:05\nPKP Polskie Linie Kolejowe S.A. biorą się za likwidację bądź zmianę kategorii przejazdów kolejowych na czynnym odcinku linii kolejowej nr 103 w Spytkowicach i Miejscu.\nRuch pasażerski na linii nr 103 Wadowice-Spytkowice-Trzebinia został zawieszony 7 października 2002 roku. Z powodu kradzieży torów nieprzejezdny jest odcinek Wadowice - Spytkowice, a także Trzebinia - Okleśna). Odbywa się na niej sporadycznie jedynie ruch towarowy pociągów zdawczych między Spytkowicami a Zakładami Chemicznymi w Alwerni) co powoduje często sporo groźnych sytuacji na przejazdach kolejowych, gdzie kierowcy ze względu na stan linii nie spodziewają się na niej pociągów...\nKolej chyba wzięła to pod uwagę i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju rozpoczęła procedurę zmiany kategorii istniejących przejazdów kolejowo drogowych lub ich likwidację na odcinku linii nr 103 między Spytkowicami a mostem w Okleśnej. Chodzi o cztery przejazdy na polnych drogach będących dojazdami do pól w Spytykowicach i Miejscu w powiecie wadowickim.\nKolej zamierza albo zlikwidować przejazdy lub na prośbę mieszkańców zmienić ich kategorię na "F": to oznacza, że taki przejazd będzie wyposażony w rogatki stale zamknięte na kłódkę otwieraną klucze, otwieraną w razie potrzeby przez użytkownika przejazdu. Korzystanie z nich jest możliwe na podstawie zawartej umowy pomiędzy właścicielem czy zarządcą linii a użytkownikiem przejazdu. Jeśli nie będzie chętnych na podobny pomysł, kolej zlikwiduje przejazdy. Mieszkańcy chęć przejęcia przejazdu można zgłaszać w Urzędzie Gminy Spytkowice.\nLokalizacja przejazdów kolejowo-drogowych:\n-7 #1 Ninka 2019-07-09 11:44\nPo co i komu jest potrzebna kolej pora wszytkie linie zamknąć szczególnie Kalwaria - Andrychów. Towarowe pociagi nie jeżdżą, osoosbowe puste......


„Przerzutki” ciał covidowych. Dlaczego zakłady pogrzebowe narażają pracowników? - Strona 2 - blog Salon24 news\nZakłady pogrzebowe narażają pracowników.\n- Szef zapytał, czy mogę robić przy ciałach covidowych. Myślałem, że tych ciał nie można wyjmować z worków, ale przełożony powiedział, że każdy mniejszy zakład na życzenie klienta myje, ubiera i maluje, a nasz dostaje dodatkowe ciała z tzw. przerzutek – mówi Roman, który przez trzy miesiące szykował do pochówku zmarłych zarażonych koronawirusem.\nMateusz Szulc, właściciel Warszawskich Domów Pogrzebowych, nie ma wątpliwości, że pandemia spowodowała kryzys w branży.\n- Każdy myśli, że zakłady zarabiają na pandemii, ale to nieprawda- mówi. - Zarobek zakładów rośnie przy organizacji dużych, tradycyjnych pogrzebów, gdy klienci wykupują wieńce lub zamawiają oprawę muzyczną. To właśnie te dodatkowe usługi są najbardziej opłacalne. W ciągu ostatniego półtora roku odnotowaliśmy wzrost zgonów w kraju, ale wystawne pogrzeby zastąpiły kameralne, nierentowne ceremonie. W konsekwencji pracy jest więcej, a zarobków mniej. Duże zakłady jakoś to udźwignął, ale te mniejsze mogą mieć poważne problemy, a w konsekwencji przyjmować zlecenia, które narażają ich pracowników na niebezpieczeństwo.\nPodobnie jak Adam Ragiel, Mateusz Szulc uważa, że część zakładów woli przytrzymać klienta za wszelką cenę, niż zaproponować rozwiązanie oferowane przez konkurencję. Jednym z takich rozwiązań i jednocześnie alternatywą dla tradycyjnego pożegnania jest zdaniem Szulca prezentacja multimedialna. Choć rodzina nie widzi ciała w trumnie, podczas pogrzebu wyświetlane są zdjęcia z życia osoby zmarłej, a w głośnikach płynie jej ulubiona muzyka. Taki rodzaj pożegnania także łagodzi ból związany ze stratą.\n- Nie twierdzę, że każdego klienta da się przekonać do bezpiecznego pochówku - mówi Szulc. - Niedawno trafił do nas mężczyzna, który upierał się, by ciało jego żony, mimo stwierdzonego koronawirusa, zostało przygotowane do pogrzebu w tradycyjny sposób. To była młoda kobieta, zmarła podczas kwarantanny. Mąż nie widział jej od wielu tygodni i nie mógł pogodzić się z tym, że więcej nie zobaczy. Po mojej kategorycznej odmowie, powiedział, że idzie szukać zakładu, który zgodzi się umyć, ubrać i okazać ciało najbliższym. Nie chcę tego oceniać. Świadomość, że nie zobaczy się bliskiego albo że zostanie on pochowany jeszcze w szpitalnym odzieniu, jest traumatyczna. Jednak rolą pracownika zakładu pogrzebowego jest złagodzenie tej traumy poprzez empatyczne wysłuchanie klienta i zaproponowanie mu tego, co najbardziej odpowiada jego potrzebom. Pandemia nauczyła mnie, by tłumaczyć klientom, że istnieją obostrzenia, których nie przeskoczymy ze względu na nasze wspólne bezpieczeństwo, ale możemy zrobić wszystko, by zapamiętali bliską osobę, taką, jaka była za życia.\nOpublikowano: 17 maja 2021, 05:18 ; Ostatnia aktualizacja: 17 maja 2021, 06:26


Wywalczone słowem… ”Poszukiwania 2017” – Szkoła Podstawowa w Tuchowie\nWywalczone słowem… ”Poszukiwania 2017”\n11 października 2017 11 października 2017 Piotr Pierzchała\nDnia 10 października (wtorek) w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Żabnie odbyły się eliminacje powiatowe X Międzypowiatowego Turnieju Sztuki Recytatorskiej „POSZUKIWANIA” 2017, w których wzięli udział recytatorzy i wykonawcy poezji śpiewanej z powiatu tarnowskiego.\nMiło mi poinformować, że w kategorii szkoły podstawowe (klasy IV – VI) na 34 osoby I miejsce w powiecie zdobyła uczennica klasy 6 B Szkoły Podstawowej im. Stanisława Staszica- Oliwia Madejczyk.\nW kategorii klasy VII i klasy gimnazjalne (27 uczestników) II miejsce wywalczyła sobie słowem i interpretacją uczennica klasy 2 a gimnazjum z Tuchowa Izabela Zając.\nW tym bardzo trudnym konkursie (należało przygotować wiersz i fragment prozy) startowali jeszcze uczniowie klasy 6b Filip Włodarz i Piotr Bakuliński oraz uczeń klasy 2A gimnazjum Bartłomiej Janas. W tym dniu komisja doceniła innych, ale to i tak ciekawe i wartościowe doświadczenia dla chłopaków, którzy już zapowiedzieli swój udział w tym konkursie w przyszłym roku. Chcę podkreślić, że Oliwia i Bartek debiutowali na scenie w Żabnie, a Bartek w ogóle jako recytator i chociaż nie zdobył uznania jury, podbił serca i umysły widzów, którzy gorąco gratulowali mu występu.\nLiczę na to, że praca z tekstem poetyckim była dla Was- drodzy uczniowie- równie miła, jak dla mnie praca z Wami. Serdecznie gratuluję występów.\n← Organizacja pracy w dniu 13 października 2017r.\n„Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie” →


Dodane: 23-07-2020 03:09\nWhen is best time to hire cleaning serviceCo robią geodeci przy budowie domu? O usługach geodezyjnychDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Dentysta ZabrzeJa Też Kiedyś Chciałem szkolić z ppoż. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOO praniu dywanówSamodzielnie, czy lepiej zatrudnić firmę?Różne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuSzkolenia bhp onlineJaka kawa?Szybalski-stomatologia.pl7 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak wynająć podnośnikLeak in your bathroom?Go to PolandFigowe, arganowe, kokosowe i wszystkie inne olejki kosmetyczne. Czy warto je kupić?Kwestia czystości twojego samochoduCała Prawda O Tym Jak uczyć się hiszpańskiego (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Krótki przegląd produktów dla małych dzieciShuttle is needed. Get prepared before going abroadOdzież medyczna - ważna jest higienaDobre i rzetelne warsztaty, jak szukać?Oto Jak sprowadzić auto z Niemiec W 4 Dni Check how you can buy a cooler cap Kwestia diety, suplementacji i treninguO odzieży medycznej i kosmetycznejBalie do kąpieliDentyści, stomatolodzy i ...Dzisiaj na szybko o swetrachEndokrynolog na problemy z menopauząKraj, w którym są wszystkie atrakcje? Hiszpania


Odblaski do przyczep - Katalog stron Jarmi\nLampy samochodowe, odblaski do przyczep czy spinki samochodowe to tylko niektóre z produktów oferowanych przez firmę DOBMAR. W tym sklepie internetowym dokonasz kompleksowych zakupów, wyposażysz się we wszystkie niezbędne akcesoria samochodowe. Dodatkowo w tym sklepie nie przepłacisz za wybrane produkty, ponieważ ceny są niezwykle atrakcyjne a formy dostawy bardzo dogodne.\nTytuł: Odblaski do przyczep\nSłowa kluczowe: producent odblasków, spinki samochodowe, lampy zespolone\nWielu kierowców zgłasza się do warsztatów samochodowych zgłaszając problemy z elektryką. Związane jest to bardzo często z niewłaściwym wyborem baterii samochodowej, która nie działa prawidłowo a w skrajnych przypadkach może prowadzić nawet do uszkodzeń całego pojazdu. Nasze akumulatory Kraków dobierane są indywidualnie do każdego samochodu i nie ma...\nMyjnie parowe już od dłuższego czasu są niezwykle popularne. Nie da się temu dziwi, bowiem jest to wynalazek interesujący i co więcej ekologiczny. Kiedy zamierzamy się dowiedzieć coś więcej na temat myjni na parę zdecydowanie zajrzyjmy na witrynę trudniącą się rozpowszechnianiem tych artykułów. Rzecz jasna nie musimy od razu myjni kupić, jednakże p...\nKołpaki i dywaniki samochodowe DAM Wrocław »\nFirma DAM założona w 1993r. Zajmujemy się handlem artykułami motoryzacyjnymi. Naszą specjalnością są kołpaki i dywaniki samochodowe – zarówno gumowe jak i welurowe, osłony silnika, nadkola. Zapewniamy szeroki wybór asortymentu do wszystkich marek samochodów.Dobieramy i komponujemy zestawy według upodobań zapotrzebowań klienta. Naszymi odbiorcami są...\nFirma Timson jest jednym z najpopularniejszych producentów narzędzi detektywistycznych w Polsce.\nZwracamy uwagę, by nasz każdy następny produkt przewyższał technologicznie poprzedni - usiłujemy dążyć do doskonałości w każdym calu. Twierdzimy, iż wyłącznym ograniczeniem możemy być My sami, czy też nasza wyobraźnia.\nW swojej działalności ...\nOferujący sprzedaż wysyłkową sklep „Ital Truck” dysponuje bogatym asortymentem wysokiej klasy podzespołów jak również materiałów eksploatacyjnych do wielu modeli (aktualnych oraz wcześniejszych generacji) pojazdów dostawczych oraz ciężarówek wyprodukowanych przez Iveco. Zakupów w sklepie mogą dokonać między innymi warsztaty samochodowe (dla których...\nDuda Cars - Autoryzowany Dealer Mercedesa »\nSamochody używane, jak i te zupełnie nowe, znajdują się w naszej bogatej ofercie w salonie Mercedesa Duda Cars w Poznaniu. Nasze pojazdy dostępne są od ręki, dla każdego! Jesteś fanem jazdy terenowej? Doskonałym modelem będzie Mercedes klasy G. A może jednak myślisz o dużym, przestronnym samochodzie dla Twojej rodziny? Sprawdzi się Van klasy V, kom...\nNa ofertę naszej firma składa się nowoczesna wata do tłumików motocyklowych i skuterów, która zapewnia odpowiednią izolację i ochronę przez przegrzaniem. Produkt ten posiada szereg możliwości takich jak wytłumienie nadmiernego hałasu i obniżenie temperatury co znacząco wpływa na żywotność eksploatacyjną tłumika, a także bezpieczeństwo kierowcy poja...


Puszka poboru wody 8250 GARDENA - Akcesoria do doprowadzenia wody - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nNr ref. 43732906\n2,7 2 0 4 6 1 13\nPrzeznaczenie produktu: do wygodnego poboru wody w każdym miejscu ogrodu\nInformacje dodatkowe o produkcie: przyłącze wody z automatycznym zaworem ze stopem, wyjmowane sito zabezpiecza przed zabrudzeniem, gwint zewnętrzny 19 mm (3/4''); funkcjonalność dzięki praktycznej, kulowej konstrukcji pokrywy\nPuszka poboru wody umożliwia pobieranie wody z ziemi jak prądu z gniazdka. Puszkę poboru wody instaluje się pod ziemią, a jej zaopatrzenie w wodę odbywa się za pośrednictwem rury montażowej. Podlewanie można rozpocząć od razu po podłączeniu węża do przyłącza wody z automatycznym zaworem ze stopem. Po odłączeniu węża przepływ wody jest automatycznie zatrzymywany. Kiedy puszka poboru wody nie jest używana, specjalna pokrywa chroni ją przed zanieczyszczeniami. Ta kulowa pokrywa po otwarciu chowa się w puszce poboru wody, dzięki czemu nie przeszkadza w koszeniu trawnika. Wyjmowany filtr zabezpiecza otwartą puszkę przed zabrudzeniem. czytaj cały opis ...\nPrzeznaczenie produktu\tdo wygodnego poboru wody w każdym miejscu ogrodu\nInformacje dodatkowe o produkcie\tprzyłącze wody z automatycznym zaworem ze stopem, wyjmowane sito zabezpiecza przed zabrudzeniem, gwint zewnętrzny 19 mm (3/4''); funkcjonalność dzięki praktycznej, kulowej konstrukcji pokrywy\nKod EAN: 4078500825009\nNumer referencyjny: 43732906\nBardzo jestem zadowolony. System aqua stop rewelacja, wszystko działa bez zarzutu. W tym roku kończę drugą część ogrodu i na bank rozbudowuję system. Zamiast ciągać po całym ogrodzie nie wiadomo jak długiego węża mam 1 sztukę 4-ro metrowego węża i tylko przepinam miedzy puszkami. Zdecydowanie polecam.\nNie kupujcie tego[..]nie dociągnie sezonu woda tryska na 3 metry


Jak nauczyć się optymizmu ? - Warsztaty dla Kobiet\nOptymizmu można się nauczyć. Nie jesteśmy skazani na tkwienie w pesymizmie, nawet jeśli nie jesteśmy urodzonymi optymistami. Jak można zmienić swój sposób wyjaśniania, aby lepiej radzić sobie z problemami?\nPesymizm wpędza w bezradność i depresję\nProfesor psychologii Martin E.P. Seligman swoją karierę naukową zaczął od pionierskich badań nad wyuczoną bezradnością. Podczas prowadzonych doświadczeń odkrył, że utrata poczucia sprawstwa (czyli poczucia posiadania wpływu na to, co nas spotyka) zarówno u zwierząt, jak i u ludzi powoduje narastającą bierność i apatię. Jeśli wcześniej dany osobnik nie miał szansy na uniknięcie nieprzyjemnego bodźca (np. drażniącego dźwięku lub rażenia lekkim prądem), to jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że zaprzestanie on podejmowania jakichkolwiek prób, aby się z tego wydostać – nawet, gdy w nowej sytuacji ma już realną możliwość ucieczki. Mechanizm ten dotyczy zarówno ludzi, jak i zwierząt. Osobniki, które utraciły poczucie sprawstwa ze smutkiem i rezygnacją oczekują na kolejny przykry bodziec. Wynika to właśnie z utraty wiary, że można zmniejszyć swoje cierpienie poprzez podjęcie działania. Ten mechanizm prof. Seligman nazwał „wyuczoną bezradnością”. Wyuczona bezradność może skutkować u ludzi nie tylko skrajnym pesymizmem i biernością, ale nawet depresją. To jest jeden z głównych powodów, przez które część ludzi tkwi w toksycznych związkach czy firmach i nawet nie próbuje polepszyć swojej sytuacji. Co gorsza, osoby takie czasem odrzucają oferowaną im pomoc czy podsuwane im przez innych skuteczne sposoby wyjścia z dołka. Na każdą propozycję mówią: „nie ma sensu”, „już za późno dla mnie”, „i tak się nie uda”…\nJednak prof. Seligman zauważył, że nie wszystkie osobniki badane w eksperymentach traciły poczucie sprawstwa. Część z nich nie dawała wpędzić się w wyuczoną bezradność, choć tkwiła w tak samo trudnej sytuacji, jak ci, którzy popadli w rezygnację. Także obserwacja ludzi po różnego typu traumach (od więźniów obozów koncentracyjnych, po bycie ofiarą porwania czy przemocy) pokazuje, że część z nich nie daje się złamać i nie traci wiary w to, że ma szansę na lepsze życie. W toku dalszych wieloletnich badań prof. Seligman wraz z zespołem spróbowali odkryć, co chroni przed wpadnięciem w wyuczoną bezradność.\nOkazało się, że ogromny wpływ na naszą podatność na utratę poczucia sprawstwa ma sposób wyjaśniania sobie tego, co nas spotyka. Mówiąc w uproszczeniu: optymistyczny sposób wyjaśniania zmniejsza ryzyko popadnięcia w bierność, apatię i depresję. Tak oto prof. Seligman przeszedł od badań nad wyuczoną bezradnością i depresją do badań nad pesymizmem, optymizmem i szczęściem. Jest on uznawany za twórcę pojęcia „psychologia pozytywna”. Swoją wiedzą i doświadczeniem podzielił się m.in. w książce „Optymizmu można się nauczyć. Jak zmienić swoje myślenie i swoje życie”, która stała się światowym bestsellerem. Książka ta w niezwykle przystępny sposób wyjaśnia mechanizmy psychologiczne, prezentuje wieloletnie wyniki badań oraz pokazuje, w jaki sposób możemy nauczyć się optymizmu, nawet jeśli nie jesteśmy urodzonymi optymistami lub gdy po ciężkich przeżyciach zaczynamy tracić wiarę w siebie. Poniższe cytaty oraz wyniki badań Seligmana podaję właśnie w oparciu o tę jego książkę.\nSkąd bierze się pesymistyczny styl wyjaśniania?\nProf. Seligman doszedł do wniosku, że zwykle zarówno w życiu optymistów, jak i pesymistów jest wiele porażek, problemów i ciężkich przeżyć. Jest także wiele radości i pozytywnych doznań. To właśnie sposób, w jaki poszczególni ludzie odbierają te wszystkie sytuacje oraz jak je wyjaśniają powoduje, że dla optymistów szklanka jest do połowy pełna, zaś dla pesymistów jest ona do połowy pusta…\nWedług prof. Seligmana nasz styl wyjaśniania (czyli sposób, w jaki tłumaczymy sobie, dlaczego coś się wydarza) wykształca się u nas już w dzieciństwie. Styl ten może być optymistyczny lub pesymistyczny. Ogromny wpływ na nasz własny styl wyjaśniania ma styl wyjaśniania naszych matek. Pesymistyczny styl wyjaśniania sprzyja powstawaniu samoograniczających przekonań, utracie poczucia sprawstwa, demotywacji, a w konsekwencji może prowadzić nawet do depresji. Oto przykłady pesymistycznego sposobu wyjaśniania: „Jak zwykle nic mi się w życiu nie udaje”, „Dobrą pracę można dostać tylko po znajomości”, „Diety nigdy nie skutkują”.\nKażde z tych sformułowań niesie ze sobą destrukcyjną generalizację i wpływa na to, jakie działania będziemy podejmować (lub czego zaniechamy). Warto dokładnie przeanalizować, co kryje się za takimi stwierdzeniami. „Jak zwykle nic mi się w życiu nie udaje” oznacza, że to trwały stan („jak zwykle” – a więc nie ma co liczyć na pozytywną zmianę w przyszłości) oraz że dotyczy wszystkich aspektów („nic się nie udaje”), a nie tylko tej konkretnej dziedziny, w której doznałam porażki. Nie ma więc sensu próbować odnieść sukces w innym obszarze… „Dobrą pracę można dostać tylko po znajomości” – to oznacza, że nie ode mnie zależy, czy znajdę pracę, lecz od czynnika zewnętrznego – w tym przypadku od „znajomości”. Nie liczą się moje kwalifikacje, determinacja, wysiłek. Mogę tylko biernie czekać, aż ktoś ze znajomych załatwi mi pracę. Wyraz „tylko” jeszcze dodatkowo pozbawia złudzeń… „Diety nigdy nie skutkują” – takie podejście oznacza, że nie ma sensu próbować, bo wszelkie diety i w przypadku każdej osoby z założenia nie skutkują. Nie ma po co testować innej diety, gdyż i tak nie podziała. Skoro nie mogę nic poradzić (bo to nie moja wina, że diety nie skutkują), to w imię czego miałabym rezygnować ze słodzonych napojów i fast foodów? Choć na krótką metę zdjęcie z siebie odpowiedzialności za swój problem wydaje się dobrą opcją, to długofalowo oznacza, że nie będę nawet próbować poprawy swojej sytuacji. Taka postawa zaowocuje utratą poczucia wpływu, a stąd już tylko krok do pesymizmu i bierności.\nOczywiście na nasz styl wyjaśniania mają także wpływ inne osoby z naszego środowiska oraz sytuacje, które nas spotkały. Przykładowo: bycie ofiarą przemocy psychicznej lub fizycznej (zwłaszcza przemocy długotrwałej i z rąk naszych bliskich) znacząco zwiększa prawdopodobieństwo utraty poczucia sprawstwa oraz czyni nas bardziej podatnymi na przyjęcie pesymistycznego sposobu wyjaśniania, a nawet na depresję. Najbardziej niszczące jest bycie ofiarą przemocy w dzieciństwie, gdyż z jednej strony mamy wtedy bardzo ograniczone możliwości uniknięcia tej przemocy, a z drugiej strony nasz sposób widzenia świata i samych siebie dopiero kształtuje się, więc może zostać bardzo wypaczony.\nJak nauczyć się optymistycznego sposobu wyjaśniania?\nChoć wydawać by się mogło, że to ciężkie przeżycia i porażki, jakich doświadczyliśmy, czynią z niektórych z nas pesymistów, prof. Seligman na podstawie wieloletnich badań widzi to inaczej. Jak wyjaśnia: „Emocje i działania nie są zazwyczaj bezpośrednim następstwem pojawiania się trudności, lecz raczej wynikają bezpośrednio z twoich przekonań o trudnościach. Znaczy to, że jeśli zmienisz sposób myślenia o trudnościach, to o wiele lepiej będziesz stawiać czoło rzeczywistości”.\nW opracowanym przez Seligmana i jego współpracowników treningu optymizmu kładzie się nacisk na zmianę stylu wyjaśniania tego, co nas spotyka.\nTrening optymistycznego stylu wyjaśniania może być stosowany dla dorosłych, jak i dla dzieci. Optymistyczny styl wyjaśniania można zarówno ćwiczyć samemu wykonując zalecane przez Seligmana zadania, jak i korzystając ze wsparcia przyjaciela, psychoterapeuty lub coacha. Wykorzystałam te techniki podczas prowadzonych przeze mnie sesji coachingowych i faktycznie to pomaga zmienić sposób percepcji klientów na bardziej optymistyczny oraz pokazać im problemy z innej perspektywy.Świadomość, że posiadają oni wpływ na sytuację, zaś porażki mają jedynie charakter incydentalny, pomaga im utrzymać motywację i kontynuować działania służące osiągnięciu celu (np. znalezieniu lepszej pracy).\nSeligman wychodzi z założenia, że to, jak zinterpretujemy daną sytuację i jej przyczyny wpływa bezpośrednio na to, jakie podejmujemy działania. Skoro sytuacja już się zadziała, to możemy oddziaływać jedynie na nasze przekonania odnośnie tej sytuacji, czyli możemy zmodyfikować nasze przekonania. Zaś zmiana przekonań przełoży się na skutki. Seligman opracował schemat TPSKA, czyli ćwiczenie polegające na myślowym przejściu kolejno przez poniższe punkty:\nOto praktyczny przykład zastosowania tego ćwiczenia. Sytuacja wyjściowa, czyli trudność jest ta sama. Spójrzmy jednak, jak zmienia się nasze zachowanie w zależności od optymistycznych lub pesymistycznych przekonań.\nOptymistyczny sposób wyjaśniania:\n1) trudność: Znajomy nie odbiera ode mnie telefonu.\n2) przekonanie: On mnie lubi, więc pewnie nie odbiera telefonu, gdyż jest obecnie bardzo zajęty. Ale nadal zależy mu na relacjach ze mną.\n3) skutek: Spróbuję dodzwonić się do niego w innym terminie.\nPesymistyczny sposób wyjaśniania:\n2) przekonanie: Widać już mu na mnie nie zależy i dlatego nie odbiera ode mnie telefonu.\n3) skutek: Czuję się zawiedziony i rozgoryczony. Ja mu tyle razy pomogłem, a on nawet nie chce ze mną rozmawiać. Więcej do niego nie zadzwonię!\nJak widać w zależności od przyjętego sposobu wyjaśniania oraz od przekonań, nasza reakcja na tą samą sytuację jest zgoła inna. W pierwszym przypadku zachowujemy dobre samopoczucie i wiarę w tę relację, bo przecież jeszcze nie pojawiły się fakty jednoznacznie wskazujące, że tej osobie już na nas nie zależy. W drugim przypadku „dorobiliśmy negatywną ideologię” do nieodebrania telefonu. Sami coraz bardziej się nakręcamy. Nie dość, że nie podejmujemy już prób dodzwonienia się do znajomego, to nawet jeśli on oddzwoni, to prawdopodobnie wylejemy na niego naszą frustrację. Znajomy nie będzie miał pojęcia, o co mamy do niego pretensję, zaś nasze zachowanie może go zniechęcić do utrzymywania z nami kontaktu. W ten sposób zadziała samospełniająca się przepowiednia: nieodebranie przez znajomego telefonu faktycznie doprowadzi do zerwania znajomości. Ale przecież nie musiało tak się stać. To my swoimi pesymistycznymi przekonaniami uruchomiliśmy tę lawinę…\nPrzy takim negatywnym toku myślenia prof. Seligman zaleca zakwestionowanie naszych pesymistycznych przekonań, a następnie aktywizację (czyli podjęcie działania). W analizowanym przykładzie będzie to wyglądać następująco:\n4) kwestionowanie: Szukam odpowiedzi na pytania: Jakie są dowody na to, że znajomemu już na mnie nie zależy? (Odpowiedź: Nie ma takich dowodów. Wcześniej zawsze okazywał mi, że jestem dla niego ważna). Pytanie o alternatywy – jakie są inne możliwe przyczyny, że nie odbiera telefonu? (Odpowiedź: Może jest teraz bardzo zajęty? Może nie widział, że ma nieodebrane połączenie ode mnie?). Analizuję implikacje, ale bez katastrofizowania: Przecież to, że ktoś raz nie odbiera ode mnie telefonu nie oznacza, że już mu na mnie nie zależy. To ja wyobrażam sobie jeden z najgorszych możliwych scenariuszy. Analiza przydatności: Czy zamartwianie się na zapas pomoże mi utrzymać tą relację? Wręcz przeciwnie…\n5) aktywizacja. Gdy spojrzałam na tę sytuację z innej, mniej pesymistycznej perspektywy, nie czułam się już taka rozgoryczona i zła na znajomego. Postanowiłam, że spróbuję dodzwonić się do niego w innym terminie.\nJak widać, dzięki zastosowaniu schematu TPSKA, mimo przyjęcia pierwotnie negatywnego wyjaśnienia trudnej dla nas sytuacji, udało się nam przełamać pesymistyczne przekonanie i podjąć konstruktywne działanie. Zachęcam do wypróbowania tej techniki na innych przykładach z twojego życia.\nTechniki pomagające kwestionować pesymistyczne przekonania\nWśród technik rekomendowanych przez prof. Seligmana kluczowe miejsce zajmuje kwestionowanie swoich destrukcyjnych i pesymistycznych interpretacji tego, co złego nas spotkało. W tym celu możemy posłużyć się pytaniami o:\nWg prof. Seligmana „najbardziej przekonującym sposobem zakwestionowania negatywnego przekonania jest wykazanie, iż jest ono niezgodne z faktami”. W ogromnej większości przypadków fakty będą przeczyć naszym pesymistycznym założeniom. Podczas moich sesji coachingowych ja również proszę klientów, aby przedstawili dowody na swoje negatywne przekonania np. proszę, aby powiedzieli, na jakiej podstawie uważają, że nie mają szansy na znalezienie lepszej pracy.\nPytając o alternatywy szukamy innego, mniej pesymistycznego sposobu wyjaśnienia tego, co wydarzyło się. Przykładowo: zamiast myśleć, że przyjaciel nie oddzwonił, bo już mu na tobie nie zależy, znajdź inne potencjalne przyczyny: może ma dziś wyjątkowo ciężki dzień, może nie zauważył, że ma nieodebrane połączenie, może zostawił telefon w domu. Jak widzisz te trzy ostatnie przyczyny nie tylko pozwolą ci utrzymać dobry nastrój, ale także są zwykle bardziej prawdopodobne. Pesymiści przeceniają prawdopodobieństwo negatywnych scenariuszy, zaś nie doceniają tych mniej dołujących wyjaśnień.\nTechnika stosowania implikacji polega na tym, żeby przemyśleć, czy skutki naprawdę będą aż tak straszne, jak nam się wydaje. Często wydaje nam się, że to, co nam się przydarzyło, zakończy się katastrofą. Warto wtedy zastosować „dekatastrofizację”, czyli urealnić implikacje tego, co się stało. Przykładowo: czy to, że oblaliśmy jeden egzamin naprawdę oznacza, że zawalimy cały rok albo że nie nadajemy się na te studia? To przecież tylko jeden egzamin. Mamy prawo do poprawki. Każdemu może się podwinąć noga, ale to jeszcze nie oznacza, że wszystko jest stracone lub że jesteśmy za głupi, aby zdać ten egzamin.\nKolejna technika rekomendowana przez Seligmana to zastanowienie się przydatnością analizowania słuszności naszych twierdzeń. Bywa bowiem, że skutki posiadania pewnych przekonań są znacznie ważniejsze niż ich prawdziwość. Przykładowo: jeśli ktoś po złamaniu diety zaczyna uważać się za żarłoka, to już samo takie przekonanie jest niszczące i powoduje destrukcyjne skutki w postaci zaniechania wszelkich diet zarówno teraz, jak i w przyszłości. Jeśli ktoś utwierdzi się w przekonaniu, że „z natury” jest żarłokiem, to uzna, że nie warto nawet próbować odżywiać się w zdrowszy sposób, gdyż jedzenie jest poza jego kontrolą. Gdy pojawią się takie myśli, nie ma sensu ich analizować. Lepiej jest po prostu nie myśleć o nich i robić swoje np. wrócić do diety. Zamiast zastanawiać się, czy są przesłanki do tego, że np. „jesteś żarłokiem”, lepiej pomyśl, czy to, że teraz o tym myślisz, pomoże ci rozwiązać swój problem.\nJeśli nie mamy osoby, z którą możemy przeanalizować nasze myśli, Seligman zachęca do prowadzenia wewnętrznego dialogu z samym sobą. Zaleca: „Za każdym razem gdy będziesz przybity, niespokojny czy zły, sprawdź, co mówisz sobie w duchu. Niekiedy okaże się, że twoje przekonanie jest prawdziwe. W takim przypadku skoncentruj się na szukaniu sposobów, dzięki którym można zmienić sytuację i zapobiec temu, aby trudności przeobraziły się w katastrofę.”\nOpracowany przez prof. Seligmana sposób na zwiększenie optymizmu wymaga przełamania naszego schematu pesymistycznego wyjaśniania tego, co nas spotyka oraz na świadomym analizowaniu sytuacji. Potrzebna jest do tego autorefleksja oraz włożenie wysiłku w poszukiwanie innych interpretacji. Odganianie natrętnych negatywnych myśli czy dialog z samym sobą wymagają pewnej wprawy, jednak są w naszym zasięgu. Nie jesteśmy skazani na pesymizm ani na wyuczoną bezradność.\nBycie optymistą ma wiele zalet. Jak pokazują trwające dziesiątki lat badania m.in. prof. Seligmana i jego współpracowników, osoby o optymistycznym sposobie wyjaśniania są mniej podatne na depresję. Cieszą się zwykle lepszym zdrowiem, a jeśli już zachorują, to dzięki pozytywnemu nastawieniu łatwiej jest im się zmagać z problemami zdrowotnymi. Są też bardziej lubiane oraz mają większe szanse na sukces – zarówno w nauce i sporcie, jak i w polityce czy dziesiątkach profesji.\nOptymistom zwykle łatwiej jest utrzymać wysoką motywację wewnętrzną mimo porażek. Nie zniechęcają się tak łatwo, gdyż wierzą, że stojące na ich drodze przeszkody mają charakter przejściowy i odnoszą się tylko do konkretnego obszaru, podczas gdy pesymiści uważają, że przeszkody mają charakter stały (czyli zawsze coś będzie stać na ich drodze) oraz będą ich spotkać na każdym kroku. Ponadto według Seligmana pesymiści mają tendencję do szukania winy w sobie nawet, jeśli realnie rzecz biorąc nic nie zawinili. Przykładowo: jeśli optymista straci pracę, raczej będzie skłonny uważać, że to nie jego wina (np. była restrukturyzacja w firmie i został zwolniony pomimo tego, że był dobrym pracownikiem). Będzie też wierzyć, że ma szansę znaleźć nową pracę oraz że w innych aspektach życia mu się ułoży.\nPesymista zwykle odbierze tą samą sytuację zupełnie inaczej. Nie tylko może winić siebie i uważać, że był zbyt kiepski, aby utrzymać tę pracę, ale może uznać, że w ogóle nie ma szans na rynku oraz że właśnie zaczęło się „7 chudych lat”, więc za cokolwiek się weźmie, i tak mu nie wyjdzie. Zwolnienie z pracy będzie oczywiście bolesne dla obu tych osób. Jednak powyższe diametralnie różne sposoby wyjaśnienia sobie zaistniałej sytuacji zaowocują tym, że optymista szybciej otrząśnie się z szoku, nie straci wiary w swoje kompetencje i zacznie szukać źródła dochodu. Pesymista będzie długo przeżuwał swój ból. Będzie przybity i apatyczny. Może stracić poczucie własnej wartości do tego stopnia, że nie będzie podejmował żadnych prób znalezienia nowej pracy. W najgorszym przypadku może w ogóle uznać, że nic już mu się nie uda ani w życiu zawodowym ani osobistym. Zgodnie z tym, jak działa samospełniająca się przepowiednia, swoim zachowaniem faktycznie może powodować, że kolejne rzeczy nie będą mu się udawać. Wiecznie rozżalony, może zniechęcać do siebie znajomych i rodzinę. Niekorzystnie zaprezentuje się również na rozmowie kwalifikacyjnej. Brak energii i wpadanie w coraz większy dołek może skończyć się tym, że faktycznie będzie ponosić kolejne klęski i mieć odczucie, że życie jest poza jego kontrolą. Jak wyjaśnia prof. Seligman, taki pesymistyczny sposób wyjaśniania często powoduje utratę poczucia sprawstwa, w efekcie nawet depresję.\nCzym różni się „dobry” optymizm od szkodliwego przesadnego optymizmu?\nSeligman wyraźnie podkreśla, że nie nakłania do „hurraoptymizmu” ani nie zachęca do naiwnego patrzenia przez różowe okulary. Niestety takie właśnie podejście promuje wiele poradników pozytywnego myślenia. Jak wyjaśnia Seligman; „Jest bardzo ważne, abyś dostrzegł różnicę między tym podejściem (tj. wyuczonym optymizmem – przypisek A.N.) a tak zwaną „siłą pozytywnego myślenia”. Pozytywne myślenie często polega na próbach uwierzenia w takie podniosłe niby-stwierdzenia, jak: „Z dnia na dzień w każdej dziedzinie wiedzie mi się coraz lepiej”, mimo iż brak jest na to dowodów, a nawet – co gorsza – fakty temu przeczą.”\nPodczas prowadzonych przeze mnie procesów coachingowych zdarza mi się trafić na klientów, którzy naczytawszy się poradników pozytywnego myślenia, wierzą, że samo powtarzanie afirmacji przyniesie im osiągnięcie wymarzonych celów. Afirmacja polega zazwyczaj na powtarzaniu pozytywnych twierdzeń na temat własnej osoby, co ma prowadzić do identyfikacji z ich treścią. Przykładami afirmacji są zadania typu: „Jestem świetnym lekarzem”, „Buduję dobre relacje z pacjentami”. Oczywiście pozytywne nastawienie jest niezbędne, aby utrzymać motywację i sama zachęcam klientów do stosowania afirmacji, ale podkreślam, że aby uzyskać coś więcej niż chwilową poprawę nastroju, za mówieniem sobie pozytywnych rzeczy muszą iść konkretne działania. Nie ma magicznych zaklęć, które spowodują, że świat będzie taki, jak chcemy. Aby osiągnąć sukces potrzeba wiary w siebie oraz odrobiny szczęścia, ale kluczem jest nasza ciężka praca i wytrwałość w działaniu. Z moich obserwacji wynika, że jeśli ktoś buduje swoją strategię osiągania celów tylko na powtarzaniu sobie pozytywnych stwierdzeń i utrzymywaniu wiary w to, że musi się udać, jest to niezwykle kruchy optymizm. Już pierwsze porażki zwalają taką osobę z nóg oraz powodują utratę motywacji i zniechęcenie. A zwykle nim osiągniemy cel, spotyka nas wiele zawodów i trudności.\nJak tłumaczy prof. Seligman: „W przeciwieństwie do tego, wyuczony optymizm opiera się na dokładnym rozpoznaniu sytuacji. (…) Efekt daje dopiero stawienie czoła sądom negatywnym. (…) Większość osób ma skłonność do katastrofizowania – ze wszystkich potencjalnych przyczyn wybierają one tę, która pociąga za sobą najgorsze skutki. (…) Wyuczony optymizm oddziałuje na nas nie poprzez nieuzasadnione pozytywne myślenie o świecie, lecz dzięki potędze myślenia nienegatywnego”.\nJa także podczas prowadzonych przeze mnie sesji coachingowych spotykam się z sytuacjami, gdy u kogoś występuje tzw. „myślenie życzeniowe”, czyli gdy ktoś kieruje się wyłącznie tym, co by chciał – bez brania pod uwagę realiów oraz tego, że świat nie będzie się dopasowywał do jego potrzeb. Dlatego tak ważne jest urealnienie swojego podejścia i opieranie się na „zdrowym” optymizmie.\nSeligman podkreśla, że trzeba umieć zmierzyć się z porażkami oraz pogodzić się z tym, że mogą nas spotkać w życiu złe rzeczy np. utrata pracy czy choroba. Pozytywne myślenie nie jest tarczą, która ochroni nas przed złem, lecz jest narzędziem, które pozwoli nam szybciej odzyskać wiarę w to, że zła passa wkrótce się skończy, jeśli podejmiemy aktywne działania służące uporaniu się z problemem.\nOptymizm ma swoje wady\nJednak optymizm – zwłaszcza przesadny – ma też swoje wady. Skutkiem przesadnego optymizmu bywa skłonność do podejmowania zbyt dużego ryzyka, gdyż takie osoby nie dopuszczają do siebie negatywnego scenariusza oraz nie przygotowują planu awaryjnego. Bywa, że nawet nie chcą zastanowić się nad tym, co może się nie udać i jakie wówczas mają pole manewru. Przykładowo: gdy ktoś myśli o rzuceniu swojej obecnej pracy na rzecz zajmowania się zawodowo tym, co jest jego hobby np. robieniem zdjęć (choć nie ma potencjalnych klientów) lub gdy ktoś chcąc wziąć kredyt na mieszkanie zakłada, że cały czas będzie miał co najmniej równie dobrą pracę (i nie chce słyszeć o tym, żeby uwzględnił przejściową utratę dochodów czy chorobę). Jak pokazują badania, zwykle to umiarkowani pesymiści trafniej oceniają sytuację niż optymiści. Dlatego w przypadkach, gdy chcemy podjąć decyzje bardzo brzemiennie dla nas w skutkach, warto jest dokonać analizy z bardziej pesymistycznego punktu widzenia.\nKiedy warto zatrudnić pesymistę?\nPrzy obsadzaniu stanowisk w firmie warto wziąć pod uwagę, jak styl wyjaśniania jest typowy dla danego pracownika. Oczywiście w zależności od branży, sposobu działania i kultury organizacyjnej firmy różne są „optymalne proporcje” optymistów do pesymistów. Przykładowo: w elektrowni atomowej wolelibyśmy, aby pracownicy brali pod uwagę negatywne scenariusze i tworzyli zabezpieczenia nawet przed mało prawdopodobnymi, lecz groźnymi zdarzeniami. Nikt rozsądny nie oddałby elektrowni pod zarząd optymisty, który uważałby, że „wszystko będzie dobrze, po co martwić się na zapas”… Tu potrzebne są osoby, które potrafią trafnie oszacować potrzebne zasoby oraz umiejące zarządzać ryzykiem. Brawura lub myślenie życzeniowe mogą dosłownie doprowadzić do katastrofy.\nJako zawody, w których dla osiągnięcia sukcesu wskazany jest duży optymizm, prof. Seligman podaje takie, w których jest się szczególnie często narażonym na stres, porażki, poczucie odrzucenia. W takich profesjach, aby utrzymać wysoką motywację niezbędna jest inicjatywa, upór w dążeniu do celu oraz niezachwiana wiara, że wystarczająco duża część z naszych działań zakończy się sukcesem. Optymizm jest więc potrzebny m.in. w sprzedaży, reklamie i promocji, gromadzeniu funduszy na jakąkolwiek działalność (fundraising), a także na stanowiskach związanych z pracą twórczą oraz z dużą utratą sił i energii. Przykładowo: sprzedawca zwykle więcej razy spotka się z odrzuceniem jego oferty niż z jej akceptacją. Mimo to musi umieć utrzymać nie tylko wysoką motywację, ale także entuzjazm i otwartość na ludzi, choć codziennie słyszy dziesiątki razy „nie”. Wieloletnie badania Seligmana pokazały, że optymistycznie nastawieni handlowcy czy agenci ubezpieczeniowi nie tylko osiągają znacznie lepsze wyniki niż osoby o bardziej pesymistycznym nastawieniu, ale także rzadziej rezygnują z wykonywania takiej pracy.\nNatomiast umiarkowany pesymizm zdaniem Seligmana bardzo przydaje się na tych stanowiskach, na których kluczową umiejętnością jest trafne rozpoznanie rzeczywistości, a zwykle lepiej potrafią robić to pesymiści. Są to przede wszystkim stanowiska, na których ryzyko porażki jest niewielkie, rotacja kadr jest niska, nie pracuje się pod silną presją i liczy się przede wszystkim wiedza merytoryczna, doświadczenie oraz trafna analiza. Często są to stanowiska wymagające wiedzy technicznej oraz bycia dobrym w naukach ścisłych. Oto przykłady takich stanowisk podane przez Seligmana: kontrola techniczna i szacowanie kosztów, negocjowanie kontraktów, kontrola finansowa i księgowa, kontrola jakości, sprawy osobowe i organizacyjne, zarządzanie przedsiębiorstwem.\nJeśli kogoś zaskoczyło, że umiarkowany pesymizm przydaje się również w zarządzaniu (które zwykle kojarzy się z umiejętnością snucia śmiałych wizji i działania na granicy dużego ryzyka), to Seligman podkreśla, że „wyższe stanowiska kierownicze wymagają dobrego wyczucia rzeczywistości. Zbytni optymizm jest tam zupełnie nie na miejscu, przeciwnie – zalecany jest umiarkowany pesymizm. Na takie stanowiska potrzebni są ludzie, którzy wiedzą, kiedy nie przeć do przodu i kiedy warto zgrzeszyć raczej zbytnią ostrożnością niż nadmiernym optymizmem.”\nJak twierdzi prof. Seligman, w dobrze prosperującej firmie potrzebni są zarówno optymiści, jak i umiarkowani pesymiści. Seligman wyraźnie podkreśla, że chodzi mu o umiarkowany pesymizm, a nie o skrajny pesymizm i czarnowidztwo, które są destrukcyjne zarówno dla takiej osoby, jak i dla firmy.\nWarto więc zarówno wspierać zbyt pesymistycznie nastawionych pracowników we wskrzeszeniu w sobie większej dawki optymizmu, jak i pomagać przesadnym optymistom w rozwinięciu umiejętności realnego spojrzenia na rzeczywistość i uwzględniania ryzyka. W obu tych przypadkach wiele może zdziałać coaching lub psychoterapia, gdyż łatwiej zmienić swoje schematy zachowań mając wsparcie życzliwie nastawionego profesjonalisty.\nWarto mieć świadomość tego, jaki jest nasz styl wyjaśniania oraz jakie są jego zalety i wady. Zarówno przesadny optymizm (myślenie życzeniowe), jak i skrajny pesymizm mogą wpędzać nas w kłopoty w życiu prywatnym, jak i zawodowym.\nW większości sytuacji najkorzystniej dla nas jest być optymistą. Jeśli jednak wykształcił się u nas pesymistyczny styl wyjaśniania, pamiętajmy, że nie jesteśmy na niego skazani. Istnieją konkretne techniki, które mogą zmienić nasz styl wyjaśniania z pesymistycznego na optymistyczny. Trening pozytywnego myślenia opracowany przez Seligmana i jego zespół pomógł milionom ludzi na całym świecie uczynić swoje życie szczęśliwszym i nie załamać się pod naporem trudności. Warto, abyś ty również wdrożył te techniki.


Koncertowe 45 minut Krasicia i bezbłędny Vanja - oceny lechistów po meczu z Ruchem - Wybrzeze24.pl\nKoncertowe 45 minut Krasicia i bezbłędny Vanja - oceny lechistów po meczu z Ruchem\nMecz z chorzowskim Ruchem był dla Lechii bardzo istotny w kontekście utrzymania szans na europejskie puchary. Szczęśliwie udało się tę szansę podtrzymać. Głównie dzięki pierwszej połowie. W drugiej taktyka uległa zmianie. Gdańszczanie przede wszystkim skupili się na obronie i oszczędzaniu sił przed ostatnimi dwoma meczami z Legią i Cracovią. Oceny w skali 0-5.\nVanja Milinković-Savić (4,5) - Przy straconej bramce nie miał szczęścia, ale ogólnie świetny występ mistrza świata do lat 20. Łapał wszystko co było w powietrzu, miał kilka odważnych i kluczowych interwencji. I nawet z pozoru bezmyślne wyjście przed pole karne okazało się bardzo skuteczne. Serb pokazuje coraz wyższą formę. Musi jednak trochę bardziej panować nad emocjami, bo kiedyś może kogoś zabić.\nRafał Janicki (3) - Tym razem bez większych błędów. Dobrze wspomagał Malocę i zabezpieczał tyły.\nMario Maloca (4) - Ponownie generał gdańskiej obrony. Praktycznie bezbłędny. Dobrze czytał grę i asekurował bocznych obrońców.\nJakub Wawrzyniak (3,5) - Momentami trochę niewidoczny, ale ogólnie bardzo dobry występ. Kilka razy świetnie podłączał się do ofensywy, dobrze kontrolował tempo gry, mądrze dogrywał, a kiedy było trzeba skutecznie interweniował.\nGrzegorz Wojtkowiak (3,5) - Dobrze sprawdził się jako wahadłowy. Zarówno z przodu, jak i z tyłu spisywał się więcej niż przyzwoicie.\nMichał Chrapek (3,5) - Pierwsza połowa świetna. Dobrze kontrolował tempo gry, posyłał rewelacyjne podania. Szkoda, że nikt ich nie chciał wykończyć, tak jak w przypadku podań od Krasicia. Ale i tak widać, że bez niego Lechia grać nie potrafi.\nMilos Krasić (4,5) - Czapki z głów. Ponownie. Tak jak Vanja w obronie, tak Krasić w ataku był bezsprzecznie najlepszym zawodnikiem Lechii. Najpierw ośmieszył Koja i zagrał idealnie na głowę Kuświka, a później przez pół boiska podał na nogę Flavio. Poza tym cały czas był pod grą, pokazywał się, chciał rozgrywać. Szkoda tylko tej straty, która wprowadziła nerwowość, bo poskutkowała kontaktową bramką dla Ruchu. Serb jednak zdawał sobie sprawę z błędu i starał się jak mógł, żeby go naprawić.\nSławomir Peszko (3) - Na początku meczu wydawało się, że zagra najlepszy mecz w sezonie. Niestety, to były miłe złego początki. Im dalej w las, tym gorzej. Na szczęście dobrze wspomagał kolegów w defensywie.\nSebastian Mila (3) - Nieźle współpracował z Krasiciem, próbował kombinacyjnej gry, ale widać, że jedzie już na oparach. Praktycznie słania się na boisku. Jeśli chce jeszcze grać na najwyższym poziomie potrzebuje bardzo mocno popracować nad wydolnością.\nFlavio Paixao (3,5) - Sprytnie przepchnął Koja i wypracował sobie sytuację, którą zakończył golem na 2:0. Miał jeszcze kilka sytuacji, jednak źle je wykańczał. Poza tym nieźle rozgrywał na skrzydle i - jak zwykle - dobrze pomagał w defensywie.\nGrzegorz Kuświk (3,5) - Przy bramce na 1:0 zachował się jak napastnik klasy światowej. Idealne wyjście w powietrze i kontrujące uderzenie. Bramka godna cudownej asysty Krasicia. Poza tym znowu dobrze schodził do środka by kreować grę z kolegami. Tym razem jednak trochę zabrakło jego umiejętności utrzymywania się przy piłce tyłem do bramki. Jednak też mecz ułożył się tak, a nie inaczej i nie było za bardzo na to miejsca.\nAleksandar Kovacević, Gerson, Lukas Haraslin (+) - Nie ma się co rozpisywać nad każdym z osobna, ale wszyscy zagrali na plus. Kovacević trochę uspokoił środek pola, Gerson został wprowadzony na nową dla siebie pozycję defensywnego pomocnika i dobrze pomagał obrońcom, a Haraslin narobił trochę wiatru i wyeliminował kolejnego w tym roku rywala poprzez czerwoną kartkę.


Pogoń Sokół Lubaczów wygrywa pierwsze spotkanie - ZLUBACZOWA.PL - Informacje z Lubaczowa, powiatu lubaczowskiego\nOpublikowano: niedziela, 11, sierpień 2013 11:47\nDrugi z rzędu sezon Pogoni-Sokoła w jarosławskiej klasie okręgowej rozpoczął się dla klubu wyśmienicie, choć początek meczu nie do końca mógł wskazywać na taki przebieg wydarzeń. Już w 9. minucie bramkę zdobyli gospodarze po strzale głową Artura Grzebyka z dziesięciu metrów. W kolejnych minutach obraz gry nie ulegał znaczącej zmianie, aż do 40. minuty, kiedy lubaczowscy piłkarze doprowadzili do remisu. Wyrównującą bramkę zdobył efektownym strzałem sprzed pola karnego Marcin Gotkowski. Pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 1:1.\nPo zmianie stron obie drużyny stwarzały sobie kolejne dogodne sytuacje do strzelania bramek. Lubaczowianie po zdobyciu bramki pod koniec pierwszej połowy, w drugiej poszli za ciosem i już na jej początku objęli prowadzenie, którego nie oddali do końca meczu. W 50. minucie po wrzuceniu piłki w pole karne, do bramki posłał ją Igor Taratuła. Na pochwałę zasługuje postawa bramkarzy obu drużyn, którzy niejednokrotnie musieli ratować z opresji swoje kluby.\nZwycięstwo Pogoni-Sokoła Lubaczów na inaugurację sezonu, to najlepszy start klubu na tym szczeblu rozgrywek od lat. Za tydzień, w drugiej kolejce lubaczowianie zagrają u siebie z beniaminkiem ligi, byłym graczem grupy lubaczowskiej - Santosem Piwoda.\nMKS KAŃCZUGA 1:2 POGOŃ-SOKÓŁ LUBACZÓW (1:1)\nBramki: Artur Grzebyk 9' - Marcin Gotkowski 40', Igor Taratuła 50'\nMKS Kańczuga: A.Czerwiński - Ł.Borcz, K.Borcz (D.Cichy), R.Cieleń, M.Cieleń (T.Kulas) - K.Ziętek, A.Zięba, G.Podstolak, D.Malik (D.Bochnak), D.Gaweł, A.Grzebyk (P.Chmura)\nPogoń-Sokół: K.Łakomy - A.Hass, P.Małecki, M.Kuziemski, D.Łakomy - R.Hojdak, P.Sochań (D.Polucha), Ł.Załuski (S.Zając), J.Roman (R.Kinach) - M.Gotkowski (Ł.Markiewicz), I.Taratułą (D.Dyś)\nMKS Kańczuga 1:2 Pogoń-Sokół Lubaczów\nBłękitni Grzęska 1:1 Czuwaj Przemyśl\nMKS Radymno 0:1 Granica Stubno\nZagrają w niedzielę:\nSantos Piwoda - Huragan Gniewczyna\nPłomień Morawsko - Start Pruchnik\nWesoła Zadąbrowie - Żurawianka Żurawica\nKS Kisielów - KS Wiązownica


Włosy kręcone pielęgnacja • Jak pielęgnować kręcone włosy • spec.pl\nWłosy kręcone pielęgnacja,\nJak pielęgnować kręcone włosy Sposoby na pielęgnację kręconych włosów\nspec. działu: Moda i Trendy\ndodano: 2011-01-28 12:59:15\nwłosy które się kręcą\nporady z działu Porady stylisty\nporady z działu Fryzury\nUroda > Makijaż Kręcone fryzury są niezwykle kobiecie. Trzeba odpowiednio dbać o nie, aby wyglądały na zdrowe i błyszczące. Stąd też warto zapoznać się z kilkoma cennymi wskazówkami dla osób, które mają problemy z pielęgnacją swoich kędzierzawych fryzur. Włosy kręcone są suche z natury. Trzeba więc skupić się przede wszystkim na ich odpowiednim odżywieniu i dogłębnym nawilżeniu. Do tego celu najlepiej jest stosować odpowiednie szampony, odżywki, a minimum raz w tygodniu nakładać maskę. Można wypróbować kosmetyki z serii L'Oreal Professionnel, Shine Curl czy Avon, Advance Techniques, Frizz Control. Włosy kręcone myje się w letniej wodzie i spłukuje w zimnej, aby zamknąć łuskę włosa i sprawić, by był on gładki i sprężysty. Dobrze jest również okładać je lodem z zamrażalki. Po umyciu nigdy nie należy rozczesywać loków na mokro, a trzeba zacząć je odpowiednio układać. Robi się to palcami przez ich ugniatanie ręką. W przypadku kiedy zależy nam na czasie najlepiej użyć suszarki z dyfuzorem. Włosy suszy się wtedy raz pochylając głowę do przodu, raz do tyłu. W przypadku suszenia, podobnie jak mycia, również należy uważać z temperaturą i suszyć włosy chłodnym, delikatnym strumieniem. To pozwoli uniknąć efektu puszenia się loków.\nWłosy kręcone mają również to do siebie, że światło nie odbija się na nich jak na prostych włosach. Stąd efekt ich błyszczenia się będzie zawsze mniej widoczny. Aby temu zaradzić dobrze jest spryskać fryzurę nabłyszczaczem. Do modelowania nie należy używać zbyt wielu kosmetyków, w tym pianki. Zawiera ona alkohol, który spowoduje przesuszenie włosów. Najlepiej jest stosować serum odżywcze czy jedwab, które nadadzą lokom giętkości. Należy dwie krople nanieść na mokre włosy i następnie dwie na suche. W przypadku, jeśli włosy są dość gęste i grube, można je nieco wycieniować u fryzjera. Sprawi to również, że loki nieco uniosą się i fryzura będzie się lepiej układać. Natomiast, gdy są cienkie, dobrze jest używać szamponów zwiększających objętość Volum Yves Rocher czy kremu Hair Manya, Hi - Density Kemon. 0


Jakie lampy wybrać? | Methadon\nFrapującym konceptem jest zrezygnowanie ze sztampowych rozwiązań – lampy można montować dosłownie wszędzie. Tak jest w wypadku takich świeżych wynalazków, jak lampy podłogowe. Rozświetlanie pomieszczenia od dołu może ułatwić przemieszczanie się po czterech kątach. Lampy podłogowe mogą działac jako poboczne źródło blasku. Gdy są zamontowane, możesz w nocy uruchomić parę świateł dolnych, nie uruchamiając sufitowego oświetlenia. W ten sposób nie obudzisz wszystkich mieszkańców. Niewielkie lampy podłogowe możesz założyć również na klatce schodowej w lokum – skutecznie zniweluje to niebezpieczeństwo bolesnego wypadku.\nLampa do kuchni (więcej znajdziesz tutaj: www na temat) może być podobna, jak ta w innych miejscach. Jeśli zamierzasz postawić na oryginalność, wybierz jakiś zupełnie niepowtarzalny model. W galeriach artystycznych można natrafić na lampy, które formą przypominają rożne warzywa. O ile preferujesz bardziej standardowe opcje, zamów po prostu taki model, który kolorem koresponduje z resztą domostwa.\nŚwiatło w łazience powinno być silne. W takim przybytku, oprócz górnego oświetlenia, dobrze sprawdzą się także lampy podłogowe (sprawdź temat). Mogą one znacznie uprościć poruszanie się po łazience w nocnych godzinach. Jeżeli zebrałeś sporo pieniędzy do wyłożenia na aranżacje wnętrz, powinieneś pochylić się nad śmiałą koncepcją zaaranżowania salonu w staroświeckim stylu. Antyki będą fantastycznie prezentować się z szerokimi kandelabrami z odległych lat, oświetlającymi pomieszczenie.\nW pokoju malucha mądrze jest umieścić światło, którego siłę można dostosowywać. Dzieci często boją się mroku. Jeżeli twój podopieczny myśli, że po wyłączeniu lampy w szafie czyha duch, dostosowywane oświetlenie będzie trafnym pomysłem. Po przyciemnieniu światła dziecko nie będzie się już obawiało nocnych mar i spokojnie zapadnie w sen. Takie moderowane światło może być również zakładane w innych miejscach – pewni ludzie nienawidzą mocnego blasku.


Święto starówki z muralem / Aktualności tarnowskie / Miasto / TARNÓW - Polski Biegun Ciepła\nTARNÓW / Miasto / Aktualności tarnowskie / Święto starówki z muralem\nŚwięto starówki z muralem\nWt 10.10.2017 14:55\nKoncerty, hejnał Tarnowa i salut armatni będą towarzyszyć zaplanowanemu na 14 października osłonięciu muralu z fragmentem Panoramy Siedmiogrodzkiej, który powstał na ścianie kamienicy przy ulicy Wałowej. Na uroczystość i do dobrej zabawy wszystkich tarnowian zapraszają prezydent Tarnowa, Roman Ciepiela i radni Osiedla Starówka, pomysłodawcy namalowania muralu.\nNa odsłonięcie muralu Rada Osiedla Starówka wybrała najbliższą sobotę, 14 października, czyli 120. rocznicę pierwszej publicznej prezentacji we Lwowie „Panoramy Siedmiogrodzkiej” Jana Styki. Namalowany na Wałowej fragment dzieła przedstawia generała Józefa Bema z jego sztabem w dniu bitwy pod Sybinem 11 marca 1849 roku. „Święto Tarnowskiej Starówki” rozpocznie się o 13.00 od gry miejskiej „Poznaj Tarnowską Starówkę”. Dwie godziny później mural zostanie uroczyście odsłonięty , a pod znajdującym się nieopodal pomnikiem generała Bema złożone zostaną kwiaty. Goście usłyszą hejnał Tarnowa i salut armatni. Kolejny punkt programu to część artystyczna, przygotowana przez uczniów Szkoły Podstawowej im. generała Józefa Bema. O godzinie 16.00 rozpoczną się koncerty – będzie można posłuchać Hanki Wójciak oraz zespołów: „Legend of Kazimierz” i „Megitza.\nLiczący blisko 12 metrów wysokości i 17 szerokości mural namalowała tarnowska artystka, Anna Kropiowska, na stałe mieszkająca we Francji. Anna Kropiowska podkreślała, że fakt wykonania fresku w Polsce, a zwłaszcza w Tarnowie, który lubi i do którego zawsze wraca z ogromną przyjemnością, był dla niej bardzo pozytywnym doświadczeniem. Prace trwały około miesiąca.


Dwuosobowe łóżko z szufladami Beti 160x200 cm - sklep Dedekor.pl - wyposażenie wnętrz, kuchni. Artykuły dekoracyjne.\nChcesz, by Twoja sypialnia była naprawdę komfortowym i nowoczesnym miejscem? Jeśli tak, to koniecznie zainwestuj w przepiękne łóżko Beti !\nJedyne w swoim rodzaju, niezwykle komfortowe łóżko zapewni Ci błogi sen. Jego modernistyczna, gustowna stylistyka nada sypialni wyjątkowego klimatu. Łóżko Beti to połączenie prawdziwej klasy ze starannym wykonaniem. Łóżko posiada praktyczne, funkcjonalne szuflady, w których możesz przechować wiele rzeczy. Mebel został zaprojektowany z wysokiej jakości, modnie prezentującej się i trwałej tkaniny w popielatym kolorze. Łóżko Beti to mebel dla ceniących sobie wygodę i nowoczesny deisgn. Wymiary łózka: 169/218/107 cm. Wymiar materaca do łóżka 160x200 cm.\nCiesz się tym, co komfortowe i stylowe już teraz z modernistycznym, znakomicie wykonanym łóżkiem Beti !\nWymiary (dł./wys./szer.) 169/218/107 cm\nMateriał taknina, drewno\nBASIA napisał/a: Wszystko ok\nBardzo fajne łóżeczko i wygląda naprawdę super. Ogromnie polecam!