Dlaczego Francja nie zrobi nic w związku z masakrą w Paryżu | Forum Żydów Polskich\nDlaczego Francja nie zrobi nic w związku z masakrą w Paryżu\nDlaczego Francja nie zrobi nic w związku z masakrą w Paryżu DAVID P. GOLDMAN, 15 XI 2015, AT TOP WRITERS, DAVID P. GOLDMAN, MIDDLE EAST, SPENGLER\nZamieszczamy ten tekst z listopada ubiegłego roku ze względu na jego jego aktualność w kontekście ataku terrorystycznego w Nicei. (Red. FŻP)\nFrancuscy muzułmanie podczas modlitwy\nNajbardziej istotnym fragmentem tła paryskiej masakry, ignorowanym w jej medialnym przekazie, jest sondaż opinii publicznej z 2014 roku pokazujący poparcie dla ISIS we Francji (16%) prawie na poziomie poparcia dla prezydenta Francois Hollanda (18%). W grupie wiekowej od 18 do 24 lat poparcie dla ISIS’ skacze do 27%. Muzułmanie stanowią jedną dziesiątą francuskiej populacji, więc wyniki wskazują, że ISIS cieszy się poparciem przytłaczającej większości francuskich muzułmanów (w szczególności muzułmańskiej młodzieży), a także wsparciem dużej części niemuzułamańskiej lewicy.\nRelacjonując badanie przeprowadzone przez ośrodek badania opinii społecznej ICM dla rosyjskiej agencji informacyjnej, korespondentka francuskiej edycji Newsweeka Anne-Elizabeth Moutet napisała, “To jest ideologia młodych francuskich muzułmanów z imigranckich środowisk, trapionych 40% bezrobociem, zwiedzionych propagandą z telewizji satelitarnej i internetu.”\nPo masakrze z ostatniego piątku z pewnością postawa trzepnijmy-teraz-w-nich, która znalazła odbicie w zeszłorocznym sondażu, bez wątpienia nieco złagodniała. Niemniej jest oczywistym, że duża część francuskich muzułmanów wspiera najbardziej ekstremalne przejawy radykalnego Islamu, dając terrorystom możliwość wtopienia się w przyjazne otoczenie. Ten problem stał się zbyt wielki, by go rozwiązać bez wielkiego bałaganu i cierpienia. W hedonistycznej gallijskiej kalkulacji, masakra czy dwie w ciągu roku to lepszy wybór, niż naruszenie delikatnego pokoju społecznego. I dlatego właśnie Francja nie zrobi nic.\nTo sprawia, że przeciwdziałanie terroryzmowi jest trudne, ale nie niemożliwe. Istnieją dwa udane modele zwalczania terrorystów, którzy korzystają z biernego poparcia ludności: francuski w Algierii i izraelski po drugiej intifadzie w 2002 roku. Pierwszy jest niesławny szerokim stosowaniem tortur i masowych represji wobec ludności cywilnej; drugi odniósł sukces opierając się na sile fantastycznych ludzi, jak również elektronicznej inwigilacji i bezproblemowej integracji wojska, policji i organizacji wywiadowczych. Izrael zmniejszył liczbę arabskich zamachów samobójczych z 47 zamachów i 238 ofiar śmiertelnych w 2002 roku do tylko 1 zamachu w i 3 ofiar śmiertelnych w 2007 roku.\nW przeciwieństwie do Francuzów w Algierii, Izrael zlikwidował Intifadę w całości bez użycia fizycznych metod nacisku na więźniów. Izraelskie techniki przesłuchań nie wymagają fizycznej przemocy; upokorzenie jest wobec arabskich podejrzanych bardziej skutecznym narzędziem niż ból. Przed rokiem 1999, izraelskie siły bezpieczeństwa stosowały łagodne formy wzmocnionych przesłuchań (pozbawienie snu, kaptury, i tak dalej), ale później zarzucono te praktyki. W przeciwieństwie do tego armia francuska ostrzeliwała i bombardowała wioski, które dawały schronienie dla rebeliantów z Algierskiego Frontu wyzwolenia Narodowego, zabijając na oślep dziesiątki tysięcy ludzi i zmuszając 2 miliony Algierczyków do porzucenia swych domów. Stosowano również skrajne formy tortur, by wydobyć informacje od schwytanych bojowników FLN. Powszechna odraza wobec wojennych postępków doprowadziła do upadku IV Republiki i powrotu Gen. Charlesa de Gaulle’a do prezydentury. Ponad 90% francuskich wyborców poparło niepodległość Algierii w referendum w 1962 roku, a Francja dobrowolnie opuściła to, co zdobyła dzięki stosowaniu brutalnych metod w terenie.\nAlgierska wojna przeciwko wychowanym na miejscu radykałom muzułmańskim we Francji nie jest rozwiązaniem. Francja nie znajdzie już potworów jak generałowie Raoul Salan i Maurice Challe, dowódcy w Algierii z 1950 roku, którzy wcześniej służyli marionetkowemu reżimowi marszałka Petaina w czasie II wojny światowej. Nie został nikt do przypinania elektrod. Jednocześnie, Francja uważa izraelską okupację Judei i Samarii, za tak odrażającą, że sponsoruje rezolucję w Radzie Bezpieczeństwa ONZ wprowadzającą przymusowy dwuletni termin na utworzenie państwa palestyńskiego i wycofanie Izraela z Zachodniego Brzegu. To pozostawia Francję z ręką w nocniku. Jeśli nie można używać starego francuskiego modelu zwalczania terroryzmu i potępia się izraelski model przeciwdziałania terroryzmowi, co może zrobić Francja? Odpowiedź brzmi: nic. I to jest właśnie to, co Francja zrobi w odpowiedzi na ataki w ostatni piątek.\nNajbardziej imponujący sukces Izraela w walce z terroryzmem, tłumienie zamachów samobójczych po roku 2002, to była najczystsza tajna wojna w historii. We wrześniu spędziłem tydzień z grupą izraelskich specjalistów antyterrorystycznych, którzy prowadzili prywatne seminaria w pewnym azjatyckim kraju. W nieutrwalanych spotkaniach brali udział między innymi były członek gabinetu i dwóch emerytowanych generałów. Lekcje z Drugiej Intifady były proste, jak Izraelczycy wyjaśnili ich azjatyckiej publiczności. Pierwszą zasadą jest oddzielenie trzonu aktywnych terrorystów od ich biernych zwolenników w otaczającej populacji. Drugą jest kontrolowanie ruchu samych terrorystów (Izraelczycy dokonali tego poprzez budowę muru bezpieczeństwa oddzielającego Palestyńczyków i większość obszarów Zachodniego Brzegu od skupisk ludności izraelskiej). Trzecią jest koordynacja osobowych, elektronicznych i innych źródeł i metod wywiadowczych; czwartą jest wysyłanie informacji z urzędów centralnych w dół aż do poziomu operacyjnego jak najszybciej, aby umożliwić szybką reakcję na naglące informacje. Piątą jest zdefiniowanie i zakłócanie całego łańcucha działalności terrorystycznej: wytwórców bomb tworzących samobójcze kamizelki, rekruterów, którzy przekonują zamachowców samobójców, by je zakładali, zwiadowców, którzy wyznaczają cele, przewoźników, którzy transportują zamachowców do ich celów i tak dalej.\nBrzmi prosto, ale takie nie jest. Według palestyńskich ankieterów, prawie dwie trzecie Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu wspiera zamachy samobójcze przeciwko izraelskim cywilom w Izraelu, i cztery piąte godzi się ze stwierdzeniem, że obecne terytorium Państwa Izrael "to palestyńskie ziemie, a Żydzi nie mają prawa do nich". Opinia palestyńska w przeważającej mierze popiera zniszczenie państwa Izrael i wykorzystywanie terroryzmu przeciwko cywilom, ale mimo to izraelskie służby bezpieczeństwa praktycznie wyeliminowały zamachy samobójcze.\nIzrael ma ogromną liczbę Żydów, dla których arabski jest pierwszym językiem i więcej tłumaczy pisanego i mówionego języka, niż potrzebuje armia. Ma doskonały personel wywiadowczy, jak również wywiad elektroniczny i kulturę wojskowej inicjatywy na wszystkich szczeblach. Ma armię obywatelską, w której wszyscy mężczyźni pozostają w rezerwie aż do późnego wieku średniego, a odsetek odpowiedzi na mobilizację przekracza 100% (wielu zgłasza się do służby, choć nie mają obowiązku). Posiada również geograficznie skoncentrowaną pulę potencjalnych terrorystów. O źródłach i metodach wywiadowczych, grupa izraelska nie miała nic do powiedzenia swoim azjatyckim odpowiednikom, ale jest rozsądnym założeniem, że położenie każdego telefonu komórkowego w Judei i Samarii jest monitorowane przy każdym połączeniu, każdej wiadomości tekstowej, poście w social mediach i wyszukiwaniu w internecie. Pominąwszy renty i emerytury wojskowe, Francja wydaje zaledwie 1,4% PKB na obronę. Dopiero co, w maju zeszłego roku, przyjęła ustawodawstwo pozwalające na inwigilację elektroniczną na dużą skalę. I prawdopodobnie będzie potrzebowała lat by nabrać rozpędu. Izrael ma wszystkie przewagi, których Francja jest pozbawiona.\nIzrael również wydaje prawie 6% PKB na obronę, a poza tym wiele na bezpieczeństwo wewnętrzne (każdy dworzec autobusowy, centrum handlowe i wiele mniejszych miejsc publicznych zatrudnia uzbrojonych strażników i instaluje detektory metalu). Stałe kontrole bezpieczeństwa są faktem, do którego Izraelczycy przywykli.\nZnalezienie igły w stogu siana jest możliwe tylko wtedy, kiedy stóg pomaga ci znajdować igły. Francuskie władze muszą przekonać swoją własną muzułmańską społeczność by wyłoniła informatorów działających przeciwko własnej zradykalizowanej młodzieży. Liderzy społeczności muzułmańskiej muszą bać się państwa francuskiego bardziej niż własnych radykałów, a to będzie wymagało wielkiej liczby aresztowań, deportacji i innych rozwiązań siłowych. W takim przypadku sytuacja pogorszy się, zanim zacznie się poprawiać. W roku 2005, muzułmańska młodzież wszczęła rozruchy na paryskich przedmieściach i w innych okolicach. Wtedy Prezydent Jacques Chirac przyrzekał zająć się domniemanymi podstawowymi przyczynami przemocy, mówiąc, “Istnieje potrzeba szybkiej i zdecydowanej odpowiedzi na niezaprzeczalne problemy, z którymi boryka się wielu mieszkańców ubogich przedmieść naszych miast.” Stopa bezrobocia wśród francuskiej, islamskiej młodzieży pozstaje na poziomie 40%, a prawdopodobną odpowiedzią na naciski państwa byłaby kolejna fala przemocy.\nFrancuzi po prostu nie mają dość jaj.\nOpinie wyrażone w tym artykule są opiniami autora i niekoniecznie stanowią odzwierciedlenie poglądów Asia Times.\nTłumaczenie: Marcin Kołacz


Jak i kiedy powstała nauka o religii cz. 6 - Religia i wiara w Boga\nOpublikowane w kategorii Nauka o religii przez admin Tagi: religia chin, religia chorwacja, religia co to jest, religia ćwiczenia, religia dla dzieci\nAtoli podjęta przez rewolucję francuską walka z przesądami religijnymi – niewątpliwie wbrew interesom mieszczańskim – poszła dalej, niż deizm angielski. Tacy poprzedzający rewolucję myśliciele, jak Julien de Lamelrie (1709 – 1751) i P. H. Holbach (1723 – 1789) są zdecydowanymi ateistami, głosicielami filozofii materialistycznej i nie dostrzegają niebezpieczeństwa, grożącego burżuazji ze strony konsekwentnego materializmu. W rewolucyjnej Francji również powstaje dzieło, które można uważać za pracę, kładącą podstawy pod przyszłą naukę o religii. Jest to „De Torigine de tous les cultes” (o pochodzeniu wszystkich wyznań), napisane przez Charles Franęois Dupuis (1742 – 1809),\nWychowane na protestantyzmie filozofujące mieszczaństwo niemieckie w końcu wieku XVIII i przez cały wiek XIX żywo zajmowało się zagadnieniami religijnymi. Krótkie dzieje, tej niemieckiej filozofii religii podaje Cunow w pierwszym rozdziale tej książki. Protestancki kościół niemiecki, ciągle zagrożony przez katolicyzm, podjął w ciągu wieku XIX olbrzymie prace krytyczne nad Biblią, Wydziały teologiczne wszystkich uniwersytetów niemieckich poczęły zajmować się egzegezą biblijną, tj. krytycznym badaniem Pisma Świętego.\nJak i kiedy powstała nauka o religii cz. 1 W życiu Europy chrześcijańskiej pierwsze masowe wstrząśnienie poglądów religijnych przychodzi w okresie odrodzenia i reformacji. Odkrycie nowych lądów i rewolucja w poglądach na budowę świata dają ideologiczny punkt oparcia nowatorom mieszczańskim, prowadzącym walkę przeciwko wszechwładzy…


Wiesława Kuczma - położna/położny | ZnanyLekarz.pl\nGorąco polecam Panią Wiesię! We wrześniu urodziłam z jej pomocą zdrowego, pięknego synka :) Poród trwał krótko, wystarczyło stosować się do jej poleceń. Cały czas czułam się otoczona najwyższej jakości opieką!\nbardzo polecam Panią Wiesię!rodziłam 4 lata temu. z natury jestem straszną panikarą i myślę że byłam bardzo trudną pacjętką ale mimo to pani Wiesia potrafiła mnie uspokoić i zadbała żebym jak najkrócej się męczyłą. Badania owszem, nie należały do przyjemności ale trzeba to przeżyć. teraz znów jestem w ciąży i nie wyobrażam sobie porodu bez nieocenionej Pani Wiesi ;-)\nCO mogę powiedzieć o pani Wiesi to tylko to że bardzo sympatyczna kobitka.Bardzo mi mogła przy porodzie tym bardziej że był to mój pierwszy poród i gdzie trwał tylko 1,5 godziny.Polecam wszystkim przyszłym mamą panią Wiesie.Rewelacyjna położna ,stworzona do swojego zawodu.\nMoje wrażenie co do opieki Pni Kuczmy jest bardzo pozytywne. Podobało mi się, że nie usiłowała nic wymuszać, wszystko biegło swoim naturalnym torem a Pani Wiesia była przy mnie wtedy gdy tego potrzebowałam, działała na mnie uspakajająco, nie podnosiła głosu i była spokojna co mnie także uspakajało. To był mój pierwszy poród, nie krzyczałam, wszysko poszło sprawnie. Pani Wiesia zaglądała też na salę poporodową. Jeszcze raz dziękuję.\nBardzo gorąco polecam :) Leżąc juz na porodówce usłyszałam od lekarza, że "rodzić z Panią Wiesią to już pół sukcesu" myślę, że to bardzo dobrze powiedziane :) Pani Wiesia to wspaniała położna, Z jej pomocą 13.10.09, godz. 13:05 stały się najpiekniejszą chwilą w naszym życiu:) Poród odbył się w bardzo miłej atmosferze, wszystko przebiegło sprawnie i bardzo profesjonalnie. Pani Wiesia to położna z ogromnym doświadczeniem i naprawdę było to odczuwalne :)Mam nadzieje, że kolejne dzieci będe mogła rodzić z Panią Wiesią :) Serdecznie dziękujemy :)rodzice Julki:)\nWspaniała położna, wykwalifikowana, pełna zrozumienia, profesjonalista, fachowiec. Był to mój pierwszy poród, i myślę, że gdyby nie Pani Wiesia sama nie dałabym rady urodzić, panicznie się bałam (nie jestem odporna na ból), a tak mój poród, nadodatek wywoływany, trwał 3,5 h i wspominam go bardzo przyjemnie a nie jako koszmar i potworny ból.\nPOLECAM Panią Wiesię z całego serca !!!!!!!!!\nrodziłam w listopadzie 2008 roku. To był mój pierwszy poród - długi i męczący lecz wszystko było ok, a pania Wiesię mogę śmiało polecić. Może nie jest super miła i ugrzeczniona ale serdeczna, kompetentna i rzeczowa. Między innymi dzięki niej poród wspominam naprawdę dobrze. Podczas porodu zdarzyło się, że lekarz który mnie badał wyciągnął błędne wnioski, a pani Wiesia - jak się póżniej okazało (chodziło o wielkość rozwarcia i przewidywany dalszy czas porodu) - właściwe.\nMam wrażenie,że opinia napisana przez Dorotę jest wystawiona przeze mnie. Mam dokadnie takie same wspomnienia-koszmarne. Od położnej oczekiwałam przede wszystkim zrozumienia, wsparcia i słów otuchy a także informacji co się dzieje i co robi.Był to mój pierwszy poród. Bylam ciągle krytykowana: "całkowity brak współpracy", "krzykiem to się nie urodzi". Bolesne badania, bolesne zastrzyki. Jak tylko położona wchodziła na porodówkę to robiłam się niespokojna, bałam się jej. Nie chciałam słuchać jej komentarzy i złośliwych uwag. Położona za wszelką cenę chciała abym urodziłam naturalnie, chciała mi udowodnić że urodze siłami natury mimo, że moje wymiary w stosunku do wielkości dziecka nie były rewelacyjne. Na szczęście na prośbę męża wezwano lekarza i po 8 koszmarnych godzinach poród zakończył się cesarskim cięciem. Położna jeszcze na sali operacyjnej nie powstrzymała się od komentarza, i powiedziała że 3kg dzieciaka nie umiałam urodzić. Było mi strasznie przykro i smutno. Mam nadzieję, że kiedyś o niej zapomnę. Rodziłam pod koniec 2008r.\nSuper położna. Bardzo profesjonalnie podchodzi do swojej pracy. Głównie dzięki jej zaangażowaniu żona rodziła tylko 2 godziny (przy pierwszym porodzie i podobnym przebiegu I fazy porodu, ale innej położnej było o wiele dłużej). Widać jak wiele zależy od dobrej położnej-naprawdę godna polecenia.\nJestem bardzo zadowolona, nie rozumiem dlaczego inne panie piszą tak krytycznie o pani Wiesi. Bardzo miła położna, potrafi rozmawiać z ludźmi, pocieszyć, wspierać w trudnych chwilach. Nie mogę powiedzieć złego słowa o pani Wiesi. Cały poród z jej pomocą przebiegł szybko i sprawnie, wszelkie badania i zastrzyki wykonywane były profesjonalnie. Po prostu pozostaje mi polecić :)\nPozdrawiam wszystkie młode mamy!!!\nPołożne w Żninie\nPołożne w Toruniu\nPołożne w Inowrocławiu\nPołożne w Nakle nad Notecią\nPołożne w Chełmży\nPołożne w Szubinie\nPołożne w Świeciu\nPołożne w Solcu Kujawskim\nEdukacja przedporodowa w Bydgoszczy\nPorada laktacyjna – pierwsza wizyta w Bydgoszczy\nPorada laktacyjna – kolejna wizyta w Bydgoszczy\nRehabilitacja kobiet w ciąży w Bydgoszczy\nKonsultacja laryngologiczna dzieci w Bydgoszczy\nKonsultacja neurochirurgiczna dzieci w Bydgoszczy\nćwiczenia w ciąży w Bydgoszczy\nKonsultacja fizjoterapeutyczna (pierwsza wizyta) w Bydgoszczy\nPoradnictwo laktacyjne w Bydgoszczy\nBól miednicy w Bydgoszczy\nBól pachwiny w Bydgoszczy\nChoroby piersi w Bydgoszczy\nPołożne z Allianz w Bydgoszczy\nPołożne z PZU Zdrowie w Bydgoszczy\nPołożne z PZU Życie w Bydgoszczy\nPołożne z Compensa w Bydgoszczy\nPołożne z SKOK Asekuracja w Bydgoszczy\nPołożne z POLMED w Bydgoszczy\nPołożne z Medicover w Bydgoszczy\nPołożne z TU Zdrowie w Bydgoszczy\nPołożne z NFZ w Bydgoszczy\nPołożne z Enel-med w Bydgoszczy\nPołożne z PZU Pomoc w Bydgoszczy\nPołożne z LUX MED w Bydgoszczy\nPołożne z INTER Polska w Bydgoszczy\nPołożne z Medica Polska w Bydgoszczy\nPołożne z Swissmed w Bydgoszczy\nPołożne z POLSKO – AMERYKANSKI SYSTEM MEDYCZNY - II w Bydgoszczy\nPołożne z Centrum Medyczne Puławska w Bydgoszczy\nPołożne z Płatność Falck w Bydgoszczy\nPołożne z Pol-Assistance w Bydgoszczy\nPołożne z ERGO Hestia w Bydgoszczy


"Odparcie ataku przeciwnika przy pomocy rakiet S-400". Kluczowy etap rosyjskich manewrów na Krymie - Dziennik.pl\n9 września 2016, 13:49 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nSiły zbrojne Rosji uczestniczące w manewrach Kaukaz-2016 ćwiczyły w piątek na Krymie odparcie ataku umownego przeciwnika przy użyciu systemu rakietowego S-400 Triumf; z okrętu podwodnego "Noworosyjsk" u wybrzeży Krymu wystrzelony został pocisk manewrujący.\nDziałania te przeprowadzono w piątek podczas kluczowej fazy manewrów Kaukaz-2016, trwających w Południowym Okręgu Wojskowym, obejmującym także anektowany Krym. Na półwysep przybył minister obrony Siergiej Szojgu.\nPutin zarządził manewry na Krymie i przy granicy z Ukrainą. MON: Nie ma powodu do niepokoju\nRzecznik ministerstwa generał Igor Konaszenkow powiedział, że na poligon Opuk przyjechało około 60 attache wojskowych z ponad 40 państw.\nWedług komentarza odnoszącego się do przebiegu ćwiczeń "w regionie stworzono samowystarczalną grupę wojsk, zdolną do odparcia prób przejęcia półwyspu".\nSztab Generalny rosyjskich sił zbrojnych podał w piątek, że łącznie w różnych etapach ćwiczeń Kaukaz-2016 wzięło udział ponad 120 tysięcy ludzi - żołnierzy, pracowników ministerstw, specjalistów banku centralnego. W samych manewrach w Południowym Okręgu Wojskowym uczestniczy 12,5 tys. wojskowych.\nWcześniej odbyły się różnego rodzaju ćwiczenia, określane jako przygotowania do manewrów, w tym sprawdziany gotowości bojowej, ćwiczenia z zakresu zabezpieczenia materialno-technicznego sił zbrojnych, sprawdziany gotowości do pracy terytorialnych oddziałów ministerstw i banku centralnego w warunkach wojny.\nPołudniowy Okręg Wojskowy obejmuje południową Rosję, w tym regiony w pobliżu Ukrainy, anektowany Krym, jak również obszary Kaukazu Północnego, a także bazy rosyjskie poza granicami kraju: w Abchazji, Osetii Południowej i Armenii.\nSztab Generalny rosyjskich sił zbrojnych zapowiedział w piątek, że w najbliższych miesiącach prowadzone będą dalsze sprawdziany gotowości bojowej oddziałów i zgrupowań wojsk.\nrakiety Krym manewry ćwiczenia Ukraina atak Rosja wojsko\n~~ Piotr~~ Myśl bo nie boli ,a propaganda to tylko bicie piany nienawiści. A kto na tym korzysta ,a kto traci ,kto chce skłócić Braci Słowian? Biorąc sprawę Historycznie to Polska potrzebna jest Rosji ,jak czyrak na odbycie.\nPolska powinna potajemnie zrobić broń chemiczną i przygotować sie do jej użycia w sytuacji jak Rosja bedzie chciała nas wykończyć!


Kia Sportage 2.0 benzyna 118 KM 2001r. (Buczkowice) - Autotrader.pl\n2.0 118KM 4X4 REZERWACJA\nWitamy Państwa w salonie pewnych samochodów używanych VIP-MOBILE, w firmie z wieloletnią tradycją i nieposzlakowaną opinią. Do sprzedania posiadamy samochód Kia Sportage z benzynowym silnikiem 2.0 o mocy 118KM. Auto świeżo sprowadzone od pierwszego właściciela, posiada komplet kluczyków. Oryginalny niski przebieg. Auto 100% bezwypadkowe, zostało sprawdzone profesjonalnym miernikiem grubości lakieru, fabryczna warstwa na wszystkich elementach, wszystkie szyby również oryginalne. Wnętrze w bardzo dobrym stanie, czyste i zadbane, zero nieprzyjemnych zapachów. Blacharsko samochód w bardzo dobrym stanie, podwozie oraz nadwozie bez korozji. Mechanicznie auto w pełni sprawne, odpala na dotyk, jeździ tak jak powinno, ma moc, nie kopci, zawieszenie bez luzów, klimatyzacja 100% sprawna, napędy działają prawidłowo, markowe opony w doskonałym stanie. Samochód posiada napęd 4x4 + reduktor, dzięki któremu doskonale radzi sobie w trudnych warunkach. Dodatkowo każde auto objęte: - gwarancją legalności pochodzenia Wyposażenie: - skrzynia manualna 5-biegowa, - napęd 4x4 + reduktor, - ABS, - 2x AIRBAG, - klimatyzacja (100% sprawna), - 4xel.szyby, - el. regulowane lusterka, - wspomaganie kierownicy, - kierownica z możliwością regulacji położenia, - centralny zamek, - podgrzewana tylna szyba, - immobiliser, - podłokietnik, - relingi dachowe, - alufelgi. Dodatkowo oferujemy: - kredyt lub leasing o dogodnym oprocentowaniu, minimum formalności, szybka decyzja, - kredyt dla osób również z wpisami w BIK, - możliwość pozostawienia swojego samochodu w rozliczeniu, - możliwość sprawdzenia samochodu przed zakupem, - skup samochodów za gotówkę, - fachową i miłą obsługę. Samochód sprowadzony do opłat, załatwiamy wszystkie formalności. Zapraszamy na oględziny oraz jazdę próbną. Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej zgodnie z art. 71 kodeksu cywilnego. Staramy się, aby informacje dotyczące oferowanych pojazdów były możliwie dokładne, kompletne i aktualne. Ze względu jednak na okoliczność, iż informacje te często pochodzą od osób trzecich i nie zawsze dają się zweryfikować, firma Vip-mobile nie ponosi odpowiedzialności za ich dokładność, kompletność i aktualność.\n2 999 PLN · Kia Sportage 2000 · 253000 km · diesel


Koncert z okazji 10. rocznicy wstąpienia Polski do Unii Europejskiej | Okręgowa Izba Lekarska w Gdańsku\nKoncert z okazji 10. rocznicy wstąpienia Polski do Unii Europejskiej\nJuż niedługo mija 10 lat od momentu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej. Świętowanie tej chwili najlepiej uczcić piękną muzyką klasyczną z subtelnymi akcentami patriotycznymi. Dzięki fortepianowi oraz najbardziej znanemu polskiemu Polonezowi będzie to wieczór pełen niezwykłych wrażeń. Na wydarzenie zapraszają Marszałek Województwa Pomorskiego Mieczysław Struk oraz Prezydent Miasta Gdańska Paweł Adamowicz. Orkiestrę Symfoniczną PFB oraz wspaniałego pianistę Alexandra Gavrylyuka poprowadzi Maestro Ernst van Tiel. Koncert odbędzie się 1 maja 2014 o godzinie 19:00 w Polskiej Filharmonii Bałtyckiej. Zapytaj o zaproszenia w kasie Filharmonii.\nPodczas koncertu usłyszymy wiele niezwykłych, znanych z różnych okazji utworów. Pierwszym przykładem jest preludium do utworu Te Deum Charpentiera, które stało się oficjalnym sygnałem Europejskiej Unii Nadawców. Fragment ten corocznie otwiera Konkurs Piosenki Eurowizji oraz emitowany jest podczas koncertu noworocznego filharmoników wiedeńskich.\nPolonez Wojciecha Kilara, napisany do filmowej realizacji Pana Tadeusza w reż. Andrzeja Wajdy, w opinii wielu jest najpopularniejszym polonezem od czasów Pożegnania Ojczyzny Michała Kleofasa Ogińskiego. Utwór otwiera charakterystyczny żywiołowy temat, który zaintonowany przez obój, przechodzi kolejno przez flet i trąbkę, aż do pełnego tutti orkiestrowego. W części środkowej, utrzymanej w tonacji molowej, na pierwszy plan wychodzą waltornie. Za muzykę do Pana Tadeusza Wojciech Kilar otrzymał wiele nagród.\nKoncert fortepianowy f-moll op. 21 to utwór lirycznych, w którym na pierwszy plan wysuwają się delikatne pastelowe barwy. Chopin podzielił go na trzy części i w każdej z nich wyróżnił prowadzące tematy. Szczególnie warta uwagi jest część druga, o której sam kompozytor pisał, że powstała dla ideału „…który mi się śni, na którego pamiątkę stanęło adagio od mojego koncertu”. Nietrudno domyślić się, że tym ideałem była Konstancja Gładkowska, pierwsza miłość wspaniałego muzyka.\nFinlandia, najpopularniejszy poemat symfoniczny Sibeliusa, to dzieło o bardzo emocjonalnych charakterze. Stanowi muzyczną opowieść o proteście narodu fińskiego wobec władzy carskiej (wydarzenia historyczne miały miejsce w 1899 roku). Poemat składa się w dwóch części wyrażających najpierw ból i cierpienia finów, a później ich zwycięską walkę.\nChoć najbardziej znanym Tańcem węgierskie Johannesa Brahmsa jest Taniec węgierski Nr 5 fis-moll (g-moll w wersji na orkiestrę), warto wiedzieć, że składają się one w sumie z 21 melodii. Oparte na motywach ludowych, różnią się między sobą tonacją i tempem. Każdy z nich pierwotnie przeznaczony był na duet fortepianowy, a dopiero później kompozytor zaaranżował poszczególne tańce na fortepian solo lub na orkiestrę.\nZwieńczeniem wieczoru będzie niesamowity poemat symfoniczny Wełtawa. Kompozytor, Bedřich Smetana, za pomocą nastrojowych obrazków muzycznych przedstawia w nim swój ojczysty kraj (Czechy). Muzyka płynąca wraz z rzeką przeobraża się z maleńkiego strumyczka w ogromną, wspaniałą rzekę, co doskonale odzwierciedla zmieniające się instrumentarium.\nWstęp na Koncert z Okazji 10. Rocznicy Wstąpienia Polski do Unii Europejskiej za okazaniem zaproszenia. Bilety na pozostałe wydarzenia dostępne są w systemie sprzedaży on-line: www.filharmonia.gda.pl, przez platformę sprzedażową: www.bilety24.pl oraz przez aplikacje mobilną na smartfonach. Szczegóły na: www.filharmonia.gda.pl oraz w kasach PFB (bilety@filharmonia.gda.pl, 58 320 62 62 lub 58 323 83 62).\nPaulina Orczykowska rzecznik PFB\nCzwartek, 1 maja 2014, godz. 19:00\nSala Koncertowa na Ołowiance\nErnst van Tiel dyrygent\nAlexander Gavrylyuk fortepian\nII Koncert fortepianowy f-moll Op. 21\nPoemat symfoniczny Wełtawa\n„Koncert współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego oraz ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Pomorskiego na lata 2007-2013”.


Archiwa: Praca - Strona 83 z 88 - OIRP Olsztyn\nZastępstwo procesowe Słupsk i okolice\nRadca prawny podejmie współpracę w zakresie zastępstwa procesowego przed sądami i organami administracji publicznej na terenie Słupska i okolic. tel. 602135215, e-mail: http://www.kancelaria-wawrowska.pl . Aplikant radcowski III roku podejmie się zastępstwa procesowego przed sądami i organami administracji publicznej na terenie miasta Słupsk i okolic tel: ...\nZastępstwo procesowe Kętrzyn, Giżycko i Mrągowo\nRadca prawny z doświadczeniem, w tym jako pełnomocnik w sporach sądowych, podejmie się zastępstwa procesowego przez Sądami Rejonowymi w Kętrzynie, Giżycku i Mrągowie oraz nawiąże współpracę z kancelariami prawnymi i przedsiębiorcami. Szczegółowe informacje na temat profilu działalności: www.michalwalesiak.pl. W celu ustalenia zasad współpracy proszę o kontakt...\nKancelaria zatrudni Radcę Prawnego. Miejsce: Warszawa i okolice\nWymagania: co najmniej 4 letnie doświadczenie w Kancelarii radcowskiej lub adwokackiej, doświadczenie w zakresie zastępstwa procesowego, wiedza i doświadczenie w zakresie prawa budowlanego i nieruchomości, prawo jazdy (konieczność dojazdów do niektórych klientów). Zadania: bieżąca obsługa klientów (sektor publiczny), zastępstwo procesowe. Preferowana forma współpracy:...\nZastępstwo procesowe Lidzbark Warm. i Bartoszyce\nAplikant radcowski III roku nawiąże współpracę w zakresie zastępstwa procesowego na terenie Lidzbarka Warmińskiego i Bartoszyc oraz w zakresie innych czynności (przeglądanie akt sądowych, reprezentowanie przed organami administracji publicznej i organami ścigania). Kontakt e-mail: l.sierputowicz@onet.eu lub tel. 667 567 187\nWspółpraca z aplikantem lub radcą prawnym\nKancelaria Radców Prawnych Violetta Łojewska, Katarzyna Cegiełka-Gajdamowicz i Partnerzy z siedzibą w Olsztynie nawiąże współpracę z aplikantem (mile widziane doświadczenie w pracy w kancelarii) lub radcą prawnym. Osoby zainteresowane proszone są o przesłanie listu motywacyjnego oraz CV ze zdjęciem pocztą elektroniczną na adres katarzyna.cegielka@kancelaria-lcg.pl...\nUprzejmie informujemy, że Sąd Rejonowy w Olsztynie prowadzi nabór na wolne stanowiska p.o. asystenta sędziego. Aplikanci radcowscy zainteresowani zatrudnieniem na w/w stanowisku (w wymiarze ½ etatu) mogą składać swoje oferty na adres Sądu Rejonowego w Olsztynie, ul. Artyleryjska 3C.\nAplikant radcowski/specjalista z zakresu prawa\nFirma AP Business Solutions Spółka z o.o. z siedzibą w Olsztynie w związku z dynamicznym rozwojem poszukuje do stałej współpracy : Trenerów/ szkoleniowców z zakresu prawa Opis stanowiska: Samodzielne przygotowywanie zakresu merytorycznego i przeprowadzanie szkoleń z zakresu: - Prawa zamówień publicznych, - Prawa cywilnego, - Prawa gospodarczego, - Prawa...


Mody do Skyrima na PS4 są bardzo ograniczone | ITHardware\nJakub Krawczyński | 24-10-2016, 13:01 |Źródło: Eurogamer | 0\nWokół modów do gier Bethesdy na PS4 powstało ostatnio wiele zamieszania. Najpierw były one tworzone, ale w trakcie wynikło kilka poważnych problemów technicznych oraz restrykcji Sony. Następnie Bethesda miała całkowicie z nich zrezygnować ze względu na całkowite ich zablokowanie przez Sony. Ostatecznie japońska korporacja dość niedawno zmieniła zdanie, ale nie obyło się to bez haczyków - wszelkie modyfikacje na konsolę Sony do Skyrima mogą korzystać wyłącznie z assetów gry, co poważnie ogranicza to całą funkcjonalność. Teraz wyszła na jaw inna niepokojąca informacja odnośnie ich rozmiaru.\nMody do Skyrima na PS4 mogą łącznie zajmować jedynie 1 GB, natomiast Xbox One posiada pięciokrotnie wyższy limit - oprócz tego, że obsługuje także zewnętrzne assety. Wszystko to oznacza, że modowanie na PS4 sprowadza się głównie do czegoś na kształt edytowania poziomów bądź dodawania skryptów. Ale po dłuższym rozeznaniu, okazuje się, że Pete Hines z Bethesdy wypowiadał się na temat tych ostatnich i według niego mogą być problemy. Dyrektor marketingu amerykańskiej firmy powiedział, że jedynie pliki .esp będą obsługiwane, co może wykluczyć takżę skrypty, które wymagają archiw .bsa. Jedynym pozytywem jest to, że prawdopodobnie wszystkie dostępne mody na PS4 nie będą zajmowały zbyt dużo miejsca. Dla porównania jednak, jeden z najpopularniejszych modów, Immersive Armors, zajmuje 1 GB.\nWarto podkreślić, że Skyrim Special Edition zawiera domyślnie wszystkie DLC na płycie i nie zostaną stworzone żadne nowe dodatki. Mody są więc zatem jedyną formą dodatków. Oczywiście mody mogą w założeniu nie interesować każdego, ale niemniej jednak potrafią one długimi latami zapewniać żywotność grom Bethesdy. Niektórzy fani w ogóle nie tykają się gier z serii Elder Scrolls póki nie zostaną one należycie zmodyfikowane. Ponadto, w przypadku osób, które już grę ukończyły, same usprawnienia graficzne mogą być niedostatecznym powodem, aby zakupić Skyrim Special Edition.\nZgłoszenie dot. artykułu o ID 997. Opis błędu:\nPodobne do: Mody do Skyrima na PS4 są bardzo ograniczone Czytaj więcej\nKomentarze do: Mody do Skyrima na PS4 są bardzo ograniczone\nPokaż / Dodaj komentarze do: Mody do Skyrima na PS4 są bardzo ograniczone


Apartament Jantar 3B w Darłówkuapartamenty - mieszkania\nObiekt Apartament Jantar 3B w Darłówku, położony w miejscowości Darłówko, oferuje balkon oraz bezpłatne WiFi.\nW naszej ofercie m.in.: prywatny parking, bezpłatne WiFi, WiFi dostępne w całym obiekcie, parking na miejscu, pokoje rodzinne, jazda na rowerze, WiFi, wędkowanie, taras, dostęp do Internetu, całkowity zakaz palenia, parking, kręgielnia, ogrzewanie, plac zabaw, piesze wycieczki, winda, pokoje dla niepalących, zwierzęta domowe są akceptowane, bezpłatny parking, park wodny, Możliwe wystawienie faktury.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartament Jantar 3B w Darłówku o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nOferta naszego partnera Booking.com BG.235847


#SZKOŁA JEST FAJNA!\nNiech podniesie rękę w górę ten, kto choć raz w życiu pomyślał: „Jak ja nie cierpię swojej szkoły!”, „Sto razy bardziej wolałbym uczyć się w domu!”, „Budzik? Nie wstaję, zostaję w łóżku!”, „Po co mi codzienne chodzenie do tej szkoły?!”.\nTymczasem nieoczekiwanie nastały dla nas trudne czasy. Od kilku tygodni widujemy się tylko na monitorach komputerów lub wyświetlaczach telefonów. Piszemy do siebie setki wiadomości, ale nie możemy wyrazić wszystkiego, co czujemy. Brakuje nam kolegów i koleżanek z ławki, żywo gestykulującego nauczyciela, „pani da trzy, bo mama mnie zabije”, zbawiennego dźwięku szkolnego dzwonka, świdrującego każdy kąt wzroku dyrektora, ciepłego spojrzenia wychowawcy i dwupasmowego ruchu na korytarzu. Po prostu brakuje nam siebie nawzajem! Nagle tęsknimy za szkołą jak wcześniej za domem…\nSkąd to wiemy? Bo nam o tym piszecie! Aktualnie każdego dnia „niechcący” odkrywamy, jak bardzo ważna jest dla Was szkoła i jak mocno przywiązaliście się do ludzi, którzy ją tworzą. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że zdalne nauczanie jest stanem i narzędziem przejściowym. Doceniamy je, uczymy się go dzień po dniu, korzystamy z jego możliwości, ale nie zastąpi nam ono naszej tradycyjnej szkolnej codzienności. Codzienności, w której każdemu można spojrzeć głęboko w oczy i zobaczyć w nich autentyczne przywiązanie. Codzienności, którą tworzą bliskie, a nie wirtualne relacje.\nTworzymy szkolną rodzinę. Jesteśmy za siebie odpowiedzialni i służymy sobie wsparciem. I -jak to w rodzinie - tęsknimy za jej członkami! Nawet jeśli czasami się na nich dąsamy.\n„Ekonomik” ze Słupska już to poczuł, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Nasza społeczność już nie ma wątpliwości, że pobyt w murach szkoły jest lepszy od nauczania online. Zgadzacie się z nami?\nPostanowiliśmy stworzyć wirtualną przestrzeń, w której znowu się spotkamy. Tym razem po to, aby móc podzielić się swoimi przemyśleniami i tęsknotami! Wspomnieniami i anegdotami z życia szkoły! Smutkami i radościami!\nJeśli zgadzacie się z nami, że #SZKOŁA JEST FAJNA!, dołączcie do naszego wydarzenia na facebooku i udostępnijcie je na swoim profilu! W komentarzach podzielcie się tym, co Wam teraz w duszy gra. Wklejajcie zdjęcia ze szkolnych murów z #SZKOŁA JEST FAJNA! lub bez.


Pisząc o bankach najczęściej koncentrujemy się na miejskich aglomeracjach i oceniamy je przez wielkie miasta. Tymczasem banki maja swoje oddziały nawet w niewielkich miasteczkach. Wiejskie osady oraz wsie obsługiwane sa najczęściej przez banki spółdzielcze oraz bgż.\nBanki spółdzielcze od dawna kojarzone były jedynie z obsługą rolników oraz przetwórstwa owocowo-warzywnego. Jak się okazuje teraz zaczyna zmieniać się sposób obsługi i banki spółdzielcze przebiły już technologicznie większe banki. Na przykład banki spółdzielcze wydają obecnie więcej kart płatniczych i montują o wiele bardziej zaawansowane technologicznie bankomaty niż banki komercyjne. Kiedyś BS-y zaliczały się do niszowych banków regionalnych. Teraz też są bankami regionalnymi, ale w żaden sposób nie można nazwać ich niszowymi skoro technologicznie zaczynają bić na głowę duże banki komercyjne.\nNa przykład Bank Spółdzielczy Tarnowskie Góry, to jeden z wielu banków spółdzielczych, które jest bankiem z dużymi tradycjami i od lat cieszy się uznaniem mieszkańców tarnowskich gór oraz pobliskich wsi i osad. Historia tego banku sięga początku ubiegłego stulecia, bowiem powstał w w1912 roku. Zaznaczmy, że Bank Spółdzielczy Tarnowskie Góry jest jedynym bankiem w mieście z całkowicie polskim kapitałem. Zawieruchy wojenne i przeobrażenie polityczno-gospodarcze sprawiły, że bank spółdzielczy tarnowskie góry przechodził przeróżne przeobrażenia, ale wrócił do swoich korzeni i nadal funkcjonuje i wspomaga finansowe swoich członków. Warto również wspomnieć, że Bank Spółdzielczy Tarnowskie Góry ma już swoje pierwsze filie w pobliskich miejscowościach i kilka bankomatów.\nDlaczego o tym piszemy, a no dlatego, że takich spółdzielczych banków regionalnych jest wiele i historia uczy, że mają bardzo wielu zagorzałych klientów i zwolenników. To już nie są te prymitywne banki popeerelowskie, które najczęściej pracowały na tak zwana piechotę i w ten sam sposób obsługiwały swoich klientów. Teraz, jak już na wstępie nadmieniliśmy wprowadzają nowe technologie niespotykane w innych bankach. Na przykład bankomaty biometryczne, zajmujące się odczytem linii papilarnych klienta banku oraz wiele innych.\n© 2012 Banki.tgory.pl. All rights reserved


Kopacz o związkach partnerskich i in vitro - TVN24\n26 maja 2015, 17:44\ntvn24Kontrowersyjne kwestie związków partnerskich i in vitro nie mają szczęścia w Sejmie\nPremier Ewa Kopacz zapowiedziała, że Platforma Obywatelska złoży swój projekt dotyczący związków partnerskich w przyszłej kadencji Sejmu, prawdopodobnie jesienią. Szefowa rządu przekonywała, że sprawa wymaga "pochylenia się nad nią". W sprawie projektu dotyczącego in vitro premier "nie będzie naciskać na posłów".\nDziennikarze pytali Ewę Kopacz podczas wtorkowej konferencji po posiedzeniu rządu, czy PO zgłosi swój projekt dotyczący związków partnerskich. We wtorek Sejm nie wprowadził do porządku obrad projektu autorstwa SLD. - Ja bardzo ubolewam, że nasza ustawa, autorstwa naszego posła (Artura) Dunina, nie trafiła do laski marszałkowskiej - powiedziała Kopacz.\nW styczniu 2013 r. Sejm odrzucił trzy projekty ustaw dotyczących związków partnerskich, w tym złożony przez PO.\n"Nie można dzisiaj sprawy ludzi traktować jako elementu gry wyborczej"\nEwa Kopacz zapewniła, że ten temat, "tak jak każdy inny, który wymaga pochylenia się nad nim, będzie realizowany". - I podejrzewam, że będzie realizowany w następnej kadencji. Chcemy, by Platforma miała możliwość i szansę rozmowy i dyskusji wewnątrz na ten temat - mówiła szefowa rządu. Zaznaczyła, że PO dotąd nie miała spotkania w tej sprawie i dyskusji takiej jak w przypadku in vitro czy konwencji w sprawie zwalczania przemocy. Kopacz oceniła, że projekty dotyczące związków partnerskich, które dotychczas wpłynęły do Sejmu, są elementem gry przedwyborczej. - Jest koniec kadencji (Sejmu - red.), nie można dzisiaj sprawy ludzi traktować jako elementu gry wyborczej. Chciałabym, by PO rzetelnie podjęła decyzję w tej sprawie i rzetelnie poinformowała opinię publiczną odważnie, jakie jest jej stanowisko - zaznaczyła.\nProjekt SLD, którym Sejm we wtorek postanowił się nie zajmować, wpłynął do Izby w styczniu 2013 r. Dotyczył zarówno par hetero-, jak i homoseksualnych. Przewidywał, że związek partnerski byłby zawierany, jeśli dwie pełnoletnie osoby jednocześnie złożą przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego oświadczenia, że wstępują ze sobą w taki związek.\n"Nie będzie nacisków w sprawie in vitro"\nWe wtorek w Sejmie zakończyły się natomiast prace podkomisji nad projektami dotyczącymi stosowania metody in vitro - rządowym i autorstwa posłów SLD. Premier odniosła się także do nich. Szefowa rządu przekonywała, że nie można jej zarzucić, iż "nie była zwolennikiem tej ustawy". - Jest procedowana i myślę, że dość prężnie. Nie zamierzam ani w jedną, ani w drugą stronę naciskać na posłów. Będzie, tak jak każda inna ustawa, przeprocedowana, trafi do Senatu, a z Senatu do podpisu na biurko prezydenta - dodała.\nPosłowie PiS celowo opóźniają prace?\nWe wtorek projektami w sprawie in vitro zajęła się również sejmowa komisja zdrowia. Pierwsza poprawka została zgłoszona już do tytułu ustawy, który brzmi: "o leczeniu niepłodności". Posiedzenie przebiega burzliwie. Poprawkę do tytułu zgłosił Czesław Hoc (PiS), który wskazywał, że jest on niewłaściwy, ponieważ in vitro nie jest metodą leczenia niepłodności. Ostatecznie tytuł nie zmienił się. Pojawiły się natomiast zarzuty, że posłowie PiS celowo opóźniają procedowanie nad projektem. Przewodniczący podkomisji zdrowia Grzegorz Sztolcman (PO) zgłosił wniosek, by projekt, wraz z pakietem poprawek posła Hoca, odesłać ponownie do prac w podkomisji. Jarosław Gowin (ZP) dopytywał, czy jego poprawki też będą mogły być uwzględnione w pracach w podkomisji, bo on także przygotował pakiet. Przewodniczący komisji Tomasz Latos (PiS) przekonywał, że odesłanie projektu nie zablokuje posłom możliwości ponownego zgłaszania poprawek na kolejnym posiedzeniu komisji zdrowia. W głosowaniu posłowie zdecydowali, że podkomisja ponownie zajmie się projektem. Latos zakreślił im termin zakończenia prac podkomisji na "poniedziałek włącznie" (czyli do 1 czerwca). Przypominał, że na przygotowanie sprawozdania marszałek Sejmu dał komisji zdrowia czas do 9 czerwca br.\nCzęstochowa tworzy drugi, miejski program in vitro


Jak rozszerzać dietę maluszka - poradnik na 6 z plusem! - Mamopracuj\nEwa Moskalik - Pieper - 07/12/2017\n1 Ewo, wspólnie z Olą wydałyście książkę „Maluszek na 6+. Rozszerzanie diety w pigułce”. Skąd pomysł i dlaczego powstał ten poradnik?\n2 Olu co wyróżnia Waszą książkę spośród innych poradników dotyczących żywienia i rozszerzania diety u dzieci?\n3 Co otrzyma młoda mama sięgając po Wasz poradnik?\n4 Olu co w ostatnim czasie zmieniło się w kwestii rozszerzania diety małych dzieci?\n5 Skąd czerpałyście merytoryczną wiedzę na temat etapów rozszerzania diety niemowląt i małych dzieci?\n6 Jak powstawały przepisy do Waszej książki? Co jest największą siłą Waszych kulinarnych pomysłów?\n7 Jak jeszcze dzieliłyście się pracą przy powstawaniu książki? Olu Ty jesteś lekarzem, w trakcie specjalizacji z pediatrii, jaki był Twój wkład w powstanie tej książki? A co wniosła ze swojej strony Ewa?\n8 Czy macie może w planach jeszcze jakieś inne poradniki?\n9 Gdzie można kupić Waszą książkę?\nEwo, wspólnie z Olą wydałyście książkę „Maluszek na 6+. Rozszerzanie diety w pigułce”. Skąd pomysł i dlaczego powstał ten poradnik?\nPomysł na książkę zrodził się w naszych głowach, choć lepiej byłoby powiedzieć w sercach, gdy nasze dzieci rozpoczynały swoją przygodę z rozszerzaniem diety.\nWiedząc jak ważny jest ten etap w życiu maluszków, jak bardzo wpływa na ich dalsze życie, zdrowie, na ich nawyki żywieniowe – chciałyśmy, jak każda mama, by był to dla nich czas harmonijnego i zdrowego rozwoju, a równocześnie czas pełen smaków, zapachów i kolorów.\nWłaśnie dlatego długo przygotowywałyśmy się do tego etapu, poszerzałyśmy naszą wiedzę, eksperymentowałyśmy w kuchni, próbowałyśmy coraz to nowszych dań, połączeń i kompozycji smakowych. Po pewnym czasie, gdy nasze małe kuchenne podboje liczyły kilkadziesiąt przepisów, zażartowałyśmy, że wszystkie dania są tak smaczne i zdrowe, że warto byłoby je spisać i wydać.\nJednak myśląc o książce z daniami dla niemowląt i małych dzieci nie mogłyśmy przejść obojętnie obok tematu zdrowia i medycznych aspektów rozszerzania diety.\nW rozmowach z innymi, młodymi rodzicami widziałyśmy ogromną lukę i ogromne zapotrzebowanie na wiarygodną i rzetelną wiedzę medyczną, która będzie w prosty i przyjazny sposób podana, rzec można, „na tacy” , tak by każdy rodzic mógł wybrać to, co najlepsze dla swojego dziecka.\nOlu co wyróżnia Waszą książkę spośród innych poradników dotyczących żywienia i rozszerzania diety u dzieci?\nChcemy, by nasz poradnik kulinarny kojarzono z dwoma aspektami: ze zdrowiem i prostotą. W naszej książce zawarte są porady lekarskie bazujące na najbardziej aktualnych wytycznych towarzystw naukowych.\nPorady te służą omówieniu najważniejszych aspektów żywienia niemowląt. Odpowiadamy w nich na najczęstsze pytania młodych rodziców.\nPoruszamy temat wprowadzania do diety glutenu, jajka, cytrusów. Podpowiadamy o czym należy pamiętać przygotowując pierwsze dania dla naszego szkraba, wskazujemy jak unikać anemii, zaprać oraz jak ocenić czy nasz maluszek rośnie prawidłowo.\nPonadto naszym priorytetem było stworzenie poradnika kulinarnego, który zawiera dania nie tylko zdrowe, ale i proste. Proste do wykonania, a jednocześnie niezwykle smaczne.\nW naszych przepisach nie używamy komosy ryżowej, topinamburu, jarmużu lub tofu. Stawiamy na to, co każda mama ma pod ręką.\nI udowadniamy, że nawet z buraczka, ziemniaczka i marchewki można wyczarować cuda.\nCo otrzyma młoda mama sięgając po Wasz poradnik?\nEwa: Z pewnością wsparcie. Zarówno od strony medycznej, gdyż pokazujemy jak i od czego zacząć rozszerzanie diety, jak je kontynuować, by nasz maluszek stał się małym smakoszem, ale również od strony praktycznej.\nSame jesteśmy mamami i wiemy, że etap rozszerzania diety może być albo niezwykle trudny i pełen frustracji, albo radosny, spokojny i…smaczny! Naszym czytelniczkom oferujemy Maluszka na 6+, czyli zdrowego, radosnego małego człowieczka, z pełnym brzuszkiem i zadowoloną buźką :).\nOlu co w ostatnim czasie zmieniło się w kwestii rozszerzania diety małych dzieci?\nZmieniło się bardzo wiele. Może właśnie tak liczne zmiany w świecie medycyny były impulsem do tego, by w naszej książce zawrzeć porady medyczne.\nDynamiczny rozwój badań nad tym jak jemy, co jemy, nad wpływem żywienia na całe nasze dalsze życie sprawił, iż zupełnie inaczej wyglądają obecnie zalecenia dotyczące wprowadzania np. glutenu lub jajek.\nZmieniło się podejście do spożywania soków owocowych przez niemowlęta oraz produktów takich jak cytrusy i orzechy. Te i inne aspekty żywienia niemowlaków, bazując na najnowszej wiedzy, omawiamy w naszym poradniku.\nSkąd czerpałyście merytoryczną wiedzę na temat etapów rozszerzania diety niemowląt i małych dzieci?\nOla: Jako lekarz mam dostęp do wielu wiarygodnych źródeł naukowych, zarówno w wersji czasopism specjalistycznych, jak i zamieszczanych w internecie wytycznych towarzystw naukowych.\nJest to o tyle istotne, że obecnie ilość zupełnie sprzecznych i błędnych zaleceń, które można znaleźć na bardzo wielu portalach i stronach internetowych jest przerażająca.\nMłode mamy nie mające wiedzy medycznej bardzo często wprowadzane są w błąd. Stąd wykorzystując daną mi wiedzę postanowiłyśmy w jednym miejscu, w prosty i jasny sposób, zebrać wszystkie najbardziej aktualne wytyczne największych autorytetów w dziedzinie pediatrii i gastroenterologii dziecięcej.\nJak powstawały przepisy do Waszej książki? Co jest największą siłą Waszych kulinarnych pomysłów?\nEwa: Wszystkie przepisy to nasze autorskie pomysły. Nasze, naszych mam i babć. Oczywiście, zmodyfikowane w taki sposób, by móc zaserwować je maluszkom.\nMusimy przyznać, że każda z nas odnajdywała się doskonale w innym dziale. Ola uwielbiała wymyślać i przygotowywać deserki. Ja zaś, dbałam o pożywne obiadki i śniadanka. Dzięki temu doskonale się uzupełniałyśmy i stąd takie bogactwo i różnorodność naszych przepisów.\nA naszą największą siłą jest fakt, iż udało nam się połączyć wszystko to co ważne: zdrowie, prostotę, smak i dostępność w jednym miejscu i stworzyć niemal 200 stron przepisów, które sprawiają, że aż chce się gotować z dziećmi i dla dzieci!\nJak jeszcze dzieliłyście się pracą przy powstawaniu książki? Olu Ty jesteś lekarzem, w trakcie specjalizacji z pediatrii, jaki był Twój wkład w powstanie tej książki? A co wniosła ze swojej strony Ewa?\nEwa: Podział był sprawiedliwy :). Jedno danie Ola, jedno ja – od początku, czyli od pomysłu, przez wykonanie, zważenie, zmierzenie, aż po…zjedzenie ;).\nOczywiście wspólnie poprawiałyśmy konsystencję, smaki, tak długo, aż nasi mali testerzy (czyli Janek i Sara) zjedli wszystko ze smakiem :).\nTo właśnie dzięki wspólnej pracy, dzięki wsparciu i wspólnym pomysłom udało nam się stworzyć tak różnorodne potrawy, tak szeroki wachlarz smaków i kulinarnych doznań.\nDzięki temu udowadniamy, że dieta maluszków może być smaczna, pachnąca, kolorowa i z pewnością nie musi być nudna!\nOla jako lekarka, rezydentka pediatrii, odpowiadała w dużym stopniu za wartość merytoryczną porad lekarskich. Sprawdzała na bieżąco zalecenia i wytyczne, opracowywała bibliografię, rozmawiała ze specjalistami.\nJa ze swojej strony doradzałam Oli co do wyboru treści zagadnień do książki. Podpowiadałam co każda, niemedyczna mama, chciałaby w takim poradniku odnaleźć, co jest podstawą, czego brakuje.\nDzięki rozmowom z innymi młodymi rodzicami wiedziałyśmy na co szczególnie zwrócić uwagę, co omówić i na jakie pytania odpowiedzieć.\nCzy macie może w planach jeszcze jakieś inne poradniki?\nOla: Póki co musimy troszkę odpocząć od pisania, gdyż nasz Maluszek baaardzo nas zaabsorbował ;)…\nJednak nie mówimy nie.\nMamy kilka pomysłów na przyszłość, między innymi na poradniki kulinarne dedykowane dzieciom z alergiami pokarmowymi lub też takie, które będą podpowiedzią jak żywić dzieci z konkretnymi chorobami, nabytymi lub wrodzonymi.\nJednak póki co to tylko plany :).\nGdzie można kupić Waszą książkę?\nOla: Na chwilę obecną nasza książka jest do kupienia w e-sklepie na naszej stronie internetowej: www.maluszekna6plus.pl\nZachęcamy do jej odwiedzenia, gdyż jest to miejsce, w którym można podejrzeć próbkę naszej książki, poczytać komentarze innych mam, jak również zobaczyć fotografie oddające nasze serce włożone w każde jedno danie!\nZdjęcia: copyright Ewa Bajerek i Aleksandra Zima.


Prawo Jedności Sesja 56\n56.0 Ra: Jestem Ra. Pozdrawiam was w miłości i w świetle Jedynego Nieskończonego Stwórcy. Komunikujemy się teraz.\n56.3 Pytający: W takim razie zapytam, jak działa kształt piramidy?\nRa: Jestem Ra. Zakładamy, że chcesz poznać zasadę kształtów, kątów i przecięć piramidy w tym, co nazywasz Giza\nW rzeczywistości kształt piramidy nie wykonuje pracy. Nie pracuje. Jest to aranżacja dla centralizacji, jak również dyfrakcji, spiralnej energii świetlnej wznoszącej się w górę, gdy jest ona używana przez kompleks umysłu/ciała/ducha\nSpiralna natura światła jest taka, że spiralna energia ma wpływ na pola magnetyczne jednostki. Pewne kształty oferują, powiedzmy, komorę echa lub wzmacniacz spiralnej prany, jak niektórzy nazywają to wszechobecne, pierwotne zniekształcenie Jedynego Nieskończonego Stwórcy\nJeśli intencją jest zintensyfikowanie konieczności wywołania wewnętrznego światła istoty z własnej woli, aby dopasować się do intensyfikacji spiralnej energii świetlnej, istota zostanie umieszczona w tym, co nazwaliście pozycją Komnaty Królowej w tym konkretnie ukształtowanym obiekcie. To jest miejsce inicjacji oraz miejsce zmartwychwstania\nMiejsce przesunięcia, przedstawiające spiralę w ruchu, jest odpowiednią pozycją do uzdrowienia; ponieważ w tej pozycji wibracyjne węzły magnetyczne istoty są przerywane w ich normalnym przepływie. W ten sposób powstaje wir możliwości/prawdopodobieństwa: powiedzmy, nowy początek jest oferowany istotcie, w której istota może wybrać mniej zniekształconą, słabą lub zablokowaną konfigurację zniekształceń magnetycznych centrów energii\nNie można przecenić funkcji uzdrowiciela i kryształu, gdyż tę moc przerywania trzeba kontrolować, powiedzmy, za pomocą wcielonej inteligencji; inteligencja jest tą, która rozpoznaje wzorce energii; która bez oceniania rozpoznaje blokadę, słabość i inne zniekształcenia; i która jest zdolna do wizualizacji, poprzez regularność jaźni i kryształu, mniej zniekształconego innego ja, które ma być uzdrowione\nInne kształty, które są łukowate, rowkowane, sklepione, stożkowe lub jak wasze tipi są również kształtami z tego typu intensyfikacją spiralnego światła. Wasze jaskinie, które są zaokrąglone, są miejscami mocy dzięki temu ukształtowaniu\nNależy zauważyć, że te kształty są niebezpieczne. Jesteśmy bardzo zadowoleni, że mamy okazję rozszerzyć temat kształtów takich jak piramida, ponieważ w ramach naszego zaszczytu/obowiązku pragniemy stwierdzić, że istnieje wiele niewłaściwych zastosowań tych zakrzywionych kształtów; ponieważ z niewłaściwym umiejscowieniem, niewłaściwymi intencjami lub brakiem skrystalizowanej istoty funkcjonującej jako kanał uzdrawiania, wrażliwa istota będzie w niektórych przypadkach zniekształcona bardziej niż mniej\nNależy zauważyć, że waszi ludzie budują przeważnie osiedla otoczone rogami lub kwadratowe, ponieważ nie skupiają one mocy. Należy ponadto zauważyć, że poszukiwacz duchowy przez wiele lat poszukiwał zaokrąglonych, łukowatych i szczytowych form jako wyrazu mocy Stwórcy.*\n56.4 Pytający: Czy istnieje kąt wierzchołkowy, który jest kątem maksymalnej wydajności w piramidzie?\nRa: Jestem Ra. Ponownie, aby oszczędzić energię tego instrumentu, zakładam, że zamierzasz wskazać najbardziej odpowiedni kąt wierzchołka dla pracy uzdrawiającej. Jeśli kształt jest taki, że jest wystarczająco duży, aby pomieścić w nim indywidualny kompleks umysłu/ciała/ducha w odpowiedniej pozycji przesuniętej w jego obrębie, to przybliżony kąt 76°18′ jest przydatny i właściwy. Jeśli pozycja się zmienia, kąt może się zmieniać. Ponadto, jeśli uzdrowiciel ma zdolność dostrzegania zniekształceń z dostateczną rozróżnialnością, pozycja w dowolnym kształcie piramidy może być zmieniana, aż efekty zostaną osiągnięte\nNiemniej jednak, doszliśmy do tego, że ten konkretny kąt jest przydanty. Inne kompleksy pamięci społecznej lub ich części określały różne kąty wierzchołkowe dla różnych zastosowań, nie związanych z leczeniem, ale z uczeniem się. Kiedy pracuje się ze stożkiem lub, powiedzmy, silosowym kształtem, można stwierdzić, że energia do leczenia ma ogólnie okrągły wzór, unikalny dla każdego kształtu, jako funkcja jego szczególnej wysokości i szerokości, a w kształcie stożka, kąt wierzchołka. W takich przypadkach nie ma narożników. W ten sposób spiralna energia działa w ruchu okrężnym.\n56.5 Pytający: Wygłoszę stwierdzenie, które możesz poprawić. Intuicyjnie widzę, jak spiralna energia piramidy w Gizie rozprzestrzenia się, gdy porusza się ona przez tak zwaną Komnatę Króla, a następnie ponownie skupia się w tak zwanej Komorze Królowej. Domyślam się, że rozprzestrzenianie się energii w tak zwanej Komnacie Króla jest widoczne w spektrum kolorów, od czerwieni do fioletu, i że centra energetyczne leczonej istoty powinny być wyrównane z tą rozpiętością widma, tak aby widmo pasowało do różnych ośrodków energetycznych. Czy możesz poprawić to stwierdzenie?\nRa: Jestem Ra. Możemy poprawić to stwierdzenie.\n56.6 Pytający: Czy mógłbyś to zrobić?\nRa: Spiralna energia zaczyna się rozpraszać w punkcie, w którym przechodzi przez pozycję Komnaty Króla. Jednakże - chociaż spirale nadal się przecinają, zamykając i otwierając w sposób podwójnej spirali przez kąt wierzchołkowy - dyfuzja lub siła energii spiralnych, od czerwieni do fioletu, zmniejsza się, jeśli mówimy o sile, i zyskuje, jeśli mówimy o dyfuzji aż na szczycie piramidy uzyskasz bardzo słabą rozdzielczość kolorów, przydatną dla celów leczniczych\nZatem pozycja Komnaty Króla jest wybierana jako pierwsza spirala po wyśrodkowanym początku poprzez pozycję Komnaty Królowej. Możesz zwizualizować sobie kąt dyfuzji jako przeciwieństwo kąta ostrosłupa, ale kąt ten jest mniejszy niż kąt wierzchołkowy piramidy i wynosi od 33 do 54°, w zależności od różnych rytmów samej planety.\n56.7 Pytający: Zakładam zatem, że jeśli zacznę mój kąt na dnie Komnaty Królowej i zrobię kąt 33 do 54° od tego punktu, tak że połowa tego kąta przypada na stronę linii środkowej, na której znajduje się Komnata Króla, która będzie wskazywać na dyfuzję widma, zaczynając od punktu na dole Komnaty Królowej; powiedzmy, że gdybyśmy używali kąta 40°, mielibyśmy dyfuzję 20° na lewo od linii środkowej, przechodzącej przez Komnatę Króla. Czy to jest poprawne?\nPrawdą jest, że połowa wyżej wymienionego kąta przechodzi przez pozycję Komnaty Króla. Błędem jest zakładanie, że komora królowej jest podstawą kąta. Kąt zacznie się gdzieś pomiędzy położeniem Komory Królowej, a stamtąd w dół, w kierunku poziomu komory rezonansowej, z przesunięciem w celu uzdrowienia\nTa zmienność zależy od różnych strumieni magnetycznych planety. Pozycja Komnaty Króla jest zaprojektowana tak, aby przecinała najsilniejszą spiralę przepływu energii, niezależnie od tego, gdzie zaczyna się kąt. Jednakże gdy przechodzi przez pozycję Komnaty Królowej, ta spiralna energia jest zawsze wyśrodkowana i znajduje się w jej najsilniejszym punkcie\nCzy możemy teraz odpowiedzieć na jakieś krótkie pytania?\n56.8 Pytający: Zapytam tylko, czy jest coś, co możemy zrobić, by instrument czuł się bardziej komfortowo lub by poprawić kontakt?\nRa: Jestem Ra. Wszystko w porządku, moi przyjaciele. Jednak dobrze jest mieć świadomość ograniczeń tego instrumentu. Uważamy, że w tej chwili wyrównania są doskonałe


Wiele osób poszukuje nieruchomości, które mogłoby kupić, jednak okazuje się, że sprawa nie zawsze jest tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Sprawy nie ułatwia także nadmiar ofert oraz szereg informacji, którymi atakowani jesteśmy na każdym kroku. Okazuje się te, że bardzo często sprzedaż mieszkań wiąże się z koniecznością funkcjonowania na zasadzie marketingowca, który jak najlepiej zaprezentuje swój towar i sprzeda go tak, aby jak najszybciej przyniósł spodziewany zysk. Jeżeli jesteśmy więc właścicielami nieruchomości, jednak nie do końca wiemy w jaki sposób przygotować się do działania i jak zaprezentować się na tle konkurencji aby pozostać zauważonym, warto zapoznać się z kilkoma prostymi wskazówkami. W pierwszej kolejności powinno się zadbać o samo mieszkanie, może się bowiem okazać, że nasza oferta publikowana w internecie czy w prasie jest na tyle ciekawa i atrakcyjnie sformułowana, że cieszy się ogromnym zainteresowaniem odbiorców. Jeżeli jednak jest to jedyna pozytywna storna takiej sytuacji, ponieważ z jakiegoś powodu od kilu miesięcy mieszkania nie udało się sprzedać, warto zastanowić się co z nieruchomością lub z nami jest nie tak lub też co sprawia, że interesująca oferta na ekranie komputera staje się mniej interesująca na żywo.\nW ubiegłym półroczu ogłosiliśmy konkurs na „skuteczne strony www”. Nie określiliśmy go mianem konkursu na „najskuteczniejsze strony”, ponieważ wydaje nam się, iż trudno rozsądzić, czy jakaś strona może być najskuteczniejsza. Efekty, które chce osiągnąć jej właściciel są miernikiem skuteczności. Da się powiedzieć, czy strona jest skuteczna, czy nie, jednak wyłonienie najskuteczniejszej raczej nie jest możliwe, zwłaszcza, że strony te są bardzo różne, wielość tematyk i różnorodność oczekiwanych efektów, jakie miałyby przynosić strony, wykluczają nadanie trofeum jednej konkretnej stronie. Zatem założeniem naszego konkursu, było nagrodzenie kilku ciekawych stron internetowych, które przyniosły ich właścicielom pewne korzyści. Owe korzyści mogły być wielorakie. Nie chodziło nam wyłącznie o zyski materialne. Jeżeli jakaś osoba, która prowadzi stronę poświęconą zabytkom swojego miasta i udało jej się zgromadzić ogromną ilość wpisów, komentarzy, pochwał, a tym samym udało jej się zachęcić sporo internautów do zapoznania się z historią i kulturą miasta, być może do jego odwiedzenia, wtedy uznać trzeba, że ta strona okazała się skuteczna.\nWyposażenie gastronomii to przede wszystkim zaopatrzenie stołów restauracji, kawiarni i hoteli oraz sprzęt kuchenny. Zastawa porcelanowa, srebro i szkło stołowe stanowią absolutną podstawę jeśli chodzi o atrakcyjne podanie posiłku. To, co znajduje się na stole powinno stanowić zharmonizowaną kompozycję, której poszczególne elementy eksponują każdą potrawę. Nie powinny one przysłaniać samego dania.\nKażda, nawet najmniejsza działalność w branży gastronomicznej, wymaga odpowiedniego zaplecza w postaci sprzętu kuchennego, naczyń serwisowych oraz zastawy porcelanowej, srebra i szkła stołowego, a także artykułów służących do obsługi szwedzkiego bufetu. Na potrzeby właścicieli restauracji, hoteli i kawiarni poszczególne firmy tworzą ofertę zaopatrzenia w odpowiednie akcesoria oraz urządzenia ułatwiające pracę i uatrakcyjniające podanie każdej potrawy. Wyposażenie gastronomii obejmuje zastawę porcelanową, szkło gładkie i kryształowe, sztućce gastronomiczne, mały i duży sprzęt kuchenny, przybory kuchenne oraz naczynia bufetowe. Każda działalność gastronomiczna, catering, restauracja, czy hotel mogą wybrać spójny zestaw, który będzie świadczył o prestiżu firmy.


nazwa: U-Ż - zapach zieleni\n> Rośliny Lisciaste>nazwa: U-Ż\nnazwa: U-Ż Jest 5 produktów.\nPiękna żurawka o bardzo ozdobnych jaskrawopomarańczowych liściach. Rośliny uprawiane i sprzedawane są w doniczkach 0,5-,07 litrowych. Wielkość sadzonki 15 cm. Sprzedawana sadzonka w doniczce jest przedstawiona na zdjęciu z napisem real foto.\nŻYLISTEK szorstki PLENA 3 litry 60 cm XXL\nDuży krzew o oryginalnych białych, pełnych kwiatach. Sadzonka w doniczce 3 litrowej. Wielkość sadzonki 60-80 cm. Roślina zakwitnie obficie już tej wiosny (2020) Sprzedawana sadzonka przedstawiona jest na zdjęciu z napisem real foto.


Kiedy sadzić bratki (niecierpki)? - SzybkieTipy.pl\nNajlepsze porady, triki, poradniki – Zrób to sam – Tips & Tricks\nBaza darmowych inspiracji i życiowych porad. Najlepsze lifehacki które warto stosować. Sposoby i triki do ułatwiania sobie życia\nKiedy sadzić bratki (niecierpki)?\nJeśli chcesz dodać swojemu domowi odrobinę koloru, rozważ posadzenie w ogrodzie lub na balkonie niecierpków (bratków). Te popularne kwiaty są dostępne w różnych kolorach i stosunkowo łatwe w pielęgnacji. Ponadto świetnie sprawdzają się jako rośliny domowe!\nJeśli chodzi o niecierpki, istnieją dwa główne rodzaje: niecierpek nowogwinejski i niecierpek zwyczajny. Niecierpki nowogwinejskie są większe i bardziej żywe, natomiast niecierpki zwyczajne są mniejsze i delikatniejsze. Niezależnie od tego, który rodzaj wybierzesz, pamiętaj, aby wybrać miejsce w domu, które będzie dobrze nasłonecznione.\nBratki to popularne kwiaty, które można spotkać na balkonach i tarasach. Są łatwe w uprawie i nie wymagają dużo miejsca. Jeśli chcesz mieć piękny balkon lub taras, to bratki są idealnym wyborem. Poniżej znajdziesz wszystkie informacje, które potrzebujesz, aby uprawiać je w doniczce.\nBratki można sadzić wiosną lub jesienią. Najlepszym miejscem do sadzenia jest doniczka lub pojemnik, ponieważ kwiaty te nie lubią przesadzania. Bratki w doniczce będą się dobrze rozwijać, jeśli będą miały dostęp do słońca. Sadzonki można kupić w sklepie ogrodniczym lub hodowlanym.\nBratki nie wymagają dużo pielęgnacji. Ważne jest, aby regularnie podlewać kwiaty i nawozić je co 2-3 tygodnie. Jeśli doniczka jest mała, to należy ją częściej podlewać. Bratki są odporne na choroby i szkodniki, dlatego nie ma potrzeby stosowania żadnych specjalnych środków ochronnych.\nKiedy ciącić bratki?\nKwiaty te należy ciąć dopiero po tym, jak przekwitną. Cięcie pozwoli im się zregenerować i wypuścić nowe kwiaty. Bratki należy ciąć co 2-3 tygodnie.\nJeśli chcesz mieć piękny balkon lub taras, to bratki są idealnym wyborem. Są łatwe w uprawie i nie wymagają dużo miejsca. Pamiętaj, aby regularnie je podlewać i nawozić, a także ciąć je po przekwitnięciu. Bez względu na to, kiedy je posadzisz, niecierpki z pewnością rozjaśnią Twój dom. Ich żywe kolory i łatwość pielęgnacji sprawiają, że są doskonałym dodatkiem do każdego ogrodu lub balkonu.\nTagged with bratek, bratki, jak, kiedy, kwiat, kwiatki, kwiaty, niecierpki, sadzenie, sadzić\nJak wyleczyć przetokę?\nJak zbudować długotrwały związek?


"Odrzućcie wszelkie układy ze skrajnymi partiami". Francuscy politycy o wynikach wyborów - Polsat News\n14.12.2015, 06:41 Świat\nXavier Bertrand, kandydat konserwatywnej partii Republikanie, który pokonał w niedzielę w regionie Nord-Pas-de-Calais-Pikardia liderkę ultraprawicowego Frontu Narodowego Marine Le Pen, podziękował Francuzom, którzy swym wyborem "udzielili lekcji honoru i odwagi".\nBertrand według pierwszych sondażu pokonał Le Pen, uzyskując w drugiej turze wyborów regionalnych 57,5 proc. głosów.\n- Historia - powiedział w rozmowie z dziennikarzami - uzna, że zatrzymano marsz Frontu Narodowego, jednak wynik uzyskany tego wieczoru każe nam zachować skromność.\nRównież francuski premier, socjalista Manuel Valls, powstrzymał się od emocjonalnych ocen rezultatów głosowania. - Niebezpieczeństwo ze strony skrajnej prawicy nie zostało wyeliminowane - ostrzegł.\n- Nic nas nie powstrzyma - deklarowała z kolei przywódczyni francuskiej ultraprawicy Marie Le Pen, wbrew porażce jej Frontu Narodowego w drugiej turze wyborów regionalnych, które były we Francji ostatnim głosowaniem przed wyborami prezydenckimi 2017 roku.\n- Nasze wyniki wyborcze - oświadczyła - posłużyły do zdemaskowania kłamstwa, na którym opiera się system polityczny Francji. - Potroiliśmy liczbę naszych radnych regionalnych w porównaniu z 2010 rokiem - podkreśliła Marie Le Pen.


Druga „Operacja Antypolska”, czyli jak Sowieci nieśli „wyzwolenie” - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\nBrześć Litewski (obecnie Białoruś), 23.09.1939. Wspólna defilada Niemców i Sowietów. Reprodukcja z archiwum FORUM\n#DZIECI #JEŻOW #BERIA #ATAK NA POLSKĘ #17 WRZEŚNIA 1939 #KOMORY GAZOWE #1938 #LUDOBÓJSTWO POLAKÓW #1937 #STRZAŁ W TYŁ GŁOWY #TOMASZ KOLANEK #OPERACJA ANTYPOLSKA #WIELKI TERROR #MORD NA POLAKACH #OPERACJA NARODOWOŚCIOWA #PORÓWNANIE #PROF. TADEUSZ WOLSZA #WYWÓZKI NA WSCHÓD #OPERACJA POLSKA #HOLOCAUST #ŻYDZI #NKWD #KOBIETY #MOSKWA #KATYŃ #ZSRR #UKRAINA #SOWIECI #BIAŁORUŚ #SYBERIA #MIŃSK #STALIN #ZBRODNIA #REPATRIANCI #KAZACHSTAN #GŁÓD #CHOROBY #SOWIECKA AGRESJA\n„Rosjanie nie potrzebowali budować komór gazowych czy, w jakiś szczególny sposób, drutować łagrów. Wystarczyło wysłać kilka tysięcy transportów kolejowych, a w czasie „podróży” nie otwierać wagonów, nie dawać „pasażerom” jedzenia ani picia. Stalin wiedział, że głód, choroby, brud i zimno zrobią swoje i problem Polaków zostanie przynajmniej częściowo rozwiązany. Tych zaś, których nie zlikwidują transporty wykończy niebawem niewolnicza praca w obozach specjalnie przygotowanych dla Polaków, czy też skrajnie ciężki klimat”, mówi prof. Tadeusz Wolsza (IPN, IH PAN).\nKiedy narodził się plan rosyjskiej agresji na Polskę dokonanej ostatecznie 17 września 1939 roku?\nZaraz po wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku zakończonej ogromną klęską komunistów. Wtedy to bardzo mocno został nadszarpnięty prestiż komunistycznej „utopii” i „niezwyciężonej” Armii Czerwonej. Po podpisaniu Traktatu Ryskiego Rosjanie zastanawiali się, w jakiej formie dokonać rewanżu wobec Polski i właśnie dlatego ówczesna polityka Związku Sowieckiego w dużej mierze podporządkowana była przyszłej agresji na Polskę a następnie dokończeniu „wielkiego dzieła” powstrzymanego m.in. w bitwie warszawskiej 1920 r., czyli eksportu „czerwonej rewolucji” poza granice ZSRR.\nPo wchłonięciu przez Związek Radziecki wszystkich państw ościennych Polska stała się dla Rosjan pierwszoplanowym wrogiem. Dlatego też sowiecka polityka wobec Polaków w latach 30. sprowadzała się do jednego - kolejnych krwawych represji. Jedną z nich była przeprowadzona w latach 1937-1938 tzw. operacja polska NKWD, którą powinniśmy nazywać Operacją Antypolską. Jej ofiarą padli nasi rodacy, którzy na swoje nieszczęście po Traktacie Ryskim pozostali w „sowieckim raju”.\nPodpisanie paktu Ribbentrop-Mołotow 23 sierpnia 1939 roku stanowiło ukoronowanie antypolskiej polityki Rosjan. Trzeba powiedzieć wprost: Stalin był bardzo sprytnym politykiem i wszystkie swoje decyzje podejmował po długich przemyśleniach. Po podpisaniu układu z III Rzeszą Sowieci mieli dokonać agresji na Polskę w tym samym momencie, co Niemcy. Ba! Sami Niemcy byli bardzo mocno zdziwieni, że ich sojusznicy zwlekają z atakiem. Próbowali nawet naciskać na władze Kremla, aby te rozpoczęły realizację jednego z postulatów podpisanych w Moskwie...\nStalin jednak przezornie poczekał do 12 września, czyli dnia, w którym odbyła się tajna konferencja w Abbeville we Francji. Wtedy to nasi rzekomi sojusznicy stwierdzili, że nie staną w obronie Rzeczypospolitej i nie zaatakują III Rzeszy od Zachodu.\nDokładnie tak! Tego dnia spotkali się dowódcy sztabu brytyjskiego i francuskiego i podjęli decyzję o nieudzieleniu pomocy Polsce.\nNieprzypadkowo początek II Wojny Światowej, jeśli weźmiemy pod uwagę mocarstwa zachodnie, nazywany jest „wojną na siedząco”. Działania Francji i Wielkiej Brytanii ograniczały się wówczas jedynie do zrzucania ulotek czy ogłaszania przez megafony, że Adolf Hitler jest agresorem i odpowiada za wojnę. Nie niosło to za sobą niemal żadnych skutków w postaci działań militarnych.\nInformacje o spotkaniu przedstawicieli władz Francji i Wielkiej Brytanii dotarły do Moskwy, przede wszystkim dzięki sprawnym działaniom sowieckiego wywiadu inwigilującemu na bieżąco decyzje podejmowane w Paryżu i Londynie. Wtedy też 12 września 1939 roku Stalin nabrał pewności, że agresja na Polskę niczego złego Sowietom już nie przyniesie, ponieważ polscy sojusznicy dalej zachowywać będą bierność. Dlatego też 17 września postanowił dokonać nie mniej brutalnej niż Niemcy napaści na II Rzeczpospolitą.\nW wyniku ataku Armii Czerwonej zajęto około 40 proc. obszaru naszej ojczyzny a do niewoli trafiło około 250 tys. polskich żołnierzy w tym kilkanaście tysięcy oficerów zamordowanych później w ramach zbrodni katyńskiej. Ofiarami sowieckich zbrodni byli również urzędnicy administracji terenowej, strażnicy więzienni, funkcjonariusze Policji Państwowej oraz straż leśna. W sumie dało to około 22 tys. zamordowanych. To jednak tylko kropla, jeśli chodzi o rzekome „wyzwolenie”, jakie nieśli Sowieci w 1939 r.\nNo właśnie. To po prostu jeden wielki skandal mówić, że 17 września 1939 roku Rosjanie nie napadli na Polskę a jedynie przekroczyli jej granicę niosąc „wyzwolenie”!\nJest to wielka „zasługa” potężnej machiny propagandowej, jaka działa do dziś w Rosji. Przez lata wmawiano światu, że agresja na Polskę z 17 września to obrona „sowieckich braci”, czyli Białorusinów i Ukraińców, którzy po 1920 roku znaleźli się w granicach „pańskiej Polski”. Zdaniem Stalina nie mieli oni z Polską nic wspólnego i nie chcieli w niej mieszkać. W związku z tym „wkroczenie” Armii Czerwonej do Polski nie było żadnym atakiem, tylko niesieniem pomocy i ratunku.\nNiestety w historiografii polskiej w okresie PRL, co jest jak najbardziej zrozumiałe, powielano tego typu informacje m.in. w podręcznikach szkolnych i akademickich. Będąc uczniem czy później studentem sam miałem okazję (podkreślam: okazję i niestety uczniowski lub studencki obowiązek, nie przyjemność) je czytać. Pisano tam wprost, że 17 września 1939 roku nie miała miejsce żadna agresja. Chodziło o połączenie sowieckich braci rozdzielonych nie do końca wiadomo skąd wziętą granicą z roku 1921. Wtedy podejście to było podyktowane podległością Polski wobec ZSRS i ze względu na wszechobecną cenzurę nie istniała możliwość oficjalnego powiedzenia prawdy.\nNa szczęście obecnie bardzo rzadko spotykamy się z nazywaniem tego, co Sowieci wówczas nieśli, mianem „wyzwolenia”. Jeśli jednak ktoś tak to przedstawia, to albo przemawia przez niego całkowity brak wiedzy na ten temat, albo po prostu zła wola.\nDr Lech Kowalski w swojej książce „KBW a Żołnierze Wyklęci” opisał jak wyglądało owe „wyzwolenie”. Historyk opisał m.in. jak żony czerwonoarmistów mordowały Polki, po czym kradły im koszule nocne, w których następnie paradowały po ulicach miast i wsi myśląc, że to sukienki. Czy mógłby Pan przytoczyć inne przykłady „wyzwolenia”?\nNajpowszechniejszą formą represji wobec Polaków mieszkających na Kresach były prowadzone na ogromną skalę aresztowania i wywózki na Wschód, w głąb Związku Sowieckiego. Rozpoczęły się one jesienią 1939 roku. Apogeum działania te osiągnęły w lutym, kwietniu i czerwcu 1940 roku oraz w czerwcu 1941 roku. Sowieci chcieli w ten sposób pozbyć się osób, z ich punktu widzenia, niebezpiecznych, czyli urzędników, rodzin oficerów, lekarzy, nauczycieli etc.\nSkala samych deportacji do dzisiaj nie jest znana. Niektórzy historycy szacują ją na ok. 350-380 tys. osób, co w mojej ocenie jest liczbą bardzo mocno zaniżoną. Inne dane wskazują na 750-800 tys. deportowanych. Te dane są z kolei kwestionowane przez Związki Sybiraków i Rodziny Katyńskie w Polsce. Ich przedstawiciele uważają, że liczba deportowanych przekraczała 1,1 mln osób. Jeszcze inne szacunki przedstawiły władze Rzeczypospolitej i to jeszcze w czasach II Wojny Światowej. Ogłoszono wówczas, że w bydlęcych wagonach wywieziono w głąb ZSRR 1,8 mln a nawet nieco ponad 2 mln Polaków.\nW każdym przypadku mamy do czynienia z wręcz nieprawdopodobną masą ludzi. Rosjanie pozbawiali ich domów i całego posiadanego majątku a także niejednokrotnie na zawsze rozdzielali rodziców i dzieci wysyłając ich w różnych transportach.\nO skali tego „przedsięwzięcia” pisał m.in. amerykański dziennikarz Allen Paul w książce pt. „Katyń”. Wszystko przeprowadzono wręcz „wzorowo”, o czym świadczy fakt, że w ciągu jednej z kwietniowych nocy 1940 roku Rosjanie wywieźli w bydlęcych wagonach na Wschód ponad 100 tys. Polaków.\nOczywiście, wzorowano się w tym wypadku na pierwszej „Operacji Antypolskiej” dokonanej w latach 1937-1938. Patrząc na skalę i technikę drugiej „Operacji Antypolskiej” można odnieść wrażenie, że przeprowadzali ją ci sami ludzie, zupełnie tak jakby do wykonania tej „akcji” wyznaczono sprawdzonych dwa, trzy lata wcześniej towarzyszy z NKWD.\nSkala deportacji, co trzeba stale podkreślać, była ogromna. Skazani na wywózkę niekiedy mieli jedynie kilkanaście minut na zabranie rzeczy osobistych, po czym wsadzano ich w bydlęce wagony i wywożono na nieznane tereny, gdzie zimą temperatura spada do minus 50 stopni a latem dochodzi do plus 50 stopni. Dla wielu spośród Polaków oznaczało to wyrok śmierci.\nPowiem więcej: Rosjanie nie potrzebowali budować komór gazowych czy w jakiś szczególny sposób drutować łagrów. Wystarczyło wysłać kilka tysięcy transportów kolejowych, a w czasie „podróży” nie otwierać wagonów, nie dawać pasażerom jedzenia ani picia. Stalin wiedział, że głód, choroby, brud i zimno zrobią swoje i problem Polaków zostanie przynajmniej częściowo rozwiązany. Tych zaś, których nie zlikwidują transporty wykończy niebawem niewolnicza praca w obozach specjalnie przygotowanych dla Polaków, czy też skrajnie ciężki klimat.\nObozach specjalnie przygotowanych dla Polaków?\nTak jest. Nawet kadra oficerska czy też żołnierze NKWD ponosili ogromne straty ze względu na panujące w nich warunki bytowe czy klimatyczne. I to niekiedy większe niż więźniowie. Rosjanie sami nie byli w stanie zdzierżyć tego wszystkiego, co stworzyli dla uwięzionych tam Polaków. W niektórych przypadkach likwidowano takie obozy ze względu na zbyt duże straty wśród sowieckiej kadry oficerskiej i strażników (np. obóz na pustyni Kara – Kum). Żołnierzy i funkcjonariuszy NKWD wówczas ewakuowano zaś wyczerpanych polskich więźniów często pozostawiano na pastwę morderczych warunków atmosferycznych.\nCzy można tą działalność nazwać inaczej, jeśli nie ludobójstwem? Nie można! Była to planowa i zamierzona polityka ZSRS i Stalina wobec Polaków. Wystarczyło być Polakiem - to już był bilet na pewną śmierć na Wschodzie, w głębi Związku Sowieckiego.\nTo jednak nie stanowiło kresu represji wobec Polaków. Za „drugiego Sowieta” od 1944 r. NKWD deportowało na Wschód kolejnych Polaków, m.in. w ramach obławy pomorskiej, górnośląskiej i augustowskiej. Skala zjawiska też nie była mała. Można przypuszczać, iż było to około 85 – 90 tys. Polaków. Tę akcję można bez cienia wątpliwości określić trzecią „Operacją Antypolską” NKWD.\nDATA: 2017-09-22 07:50\nCzy nie ma tematów bardziej współczesnych, że tak się nasi współcześni patrioci ciągle tylko interesują się i karmią czasami już minionymi,nie mającymi wcale znaczenia dla życia współczesnego.Ciągle wyszukają,co by tu jeszcze.\nAż dwa teksty (ten powyżej i "Sowiecki najazd na Kresy. Śmiercionośna nawałnica") o tragicznej rocznicy brzemiennego w skutki wydarzenia z 17 IX 1939, a NIC o rocznicy przeciwstawnej i wydarzenia również brzemiennego w skutki z 17 IX 1980 tzn. utworzenia NSZZ "Solidarność".\nponad 1 rok temu / Konrad J. Turzyński\nwidzę znowu brednie w komentarzach,że to oczywiscie Żydzi,a nie rosjanie,zresztą, nie pierwszy raz na tym portalu są trolle,jak wszędzie.\nSzkoda, że autor odkłamujący tamten czas zakłamuje prawdę. Nie podaje jaka nacja e Polsce była uradowana z przebiegu agresji i jak pomagała Cz. A. To żydówki latały w nocnych koszulach po kresowych miasteczkach. Ale Pch 24 też podlega pisowskiej poprawności. Od dawna obserwuję brzydkie zachowania i rusofobię. Macierewicz może byc dumny.\nnalezaloby jeszcze wspomnieć o zsyłkach na zamarzniecie na Morzu Białym\nponad 1 rok temu / emo


Kocyki bambusowe Poofi to produkt całoroczny.Dobrze sprawdzą się zarówno podczas jesiennych spacerów jak i letnich drzemek.Są niewyobrażalnie miękkie, puszyste i lejące za razem, ciepłe, duże. Idealne!A kolory są niezwykle żywe i głębokie.To stylowy kocyk, który z pewnością przyciągnie spojrzenia.Kocyki są wykonane naszym autorskim splotem. Jest to podwójny splot, który zapewnia lepsze ułożenie włókien, dzięki czemu kocyki są one jeszcze bardziej mięsiste.\nKocyki zapakowane są w taki sposób, aby sprawdzić Wam jeszcze większą radość. Płócienny, bawełniany woreczek ozdobiliśmy pięknym, dorodnym frędzelkiem. Woreczek idealnie pomieści drewniane klocki lub inne zabawki, możecie zabrać go też na spacer i schować w nim pieluszki czy chusteczki. Koce to prawdziwy niezbędnik wyprawkowy oraz doskonały pomysł na prezent.\nrozmiar kocyków: 80×100 cmMożna prać w pralce w 30 stopniach.Suszyć na płaskoKocyki zostały wykonane w Polsce.


Start/News/Komentarze I Analizy/Wpływ płacy minimalnej na rynek pracy i gospodarkę\nObserwator Gospodarczy18 października, 2019\nJeśli zachować kurs zastosowany przez OECD do przeliczeń dotyczących 2017 r., to w 2020 r. płaca minimalna w nowej, wyższej wysokości 2700 zł wzrośnie do równowartości 3,74 euro/godz. Nie zmieni sytuacji Polaków na tle najzamożniejszych państw Europy. Na tym poziomie jej wpływ na rynek pracy i w ogóle na gospodarkę trudno będzie zauważyć, chyba że wejdziemy w fazę nikłego wzrostu, stagnacji, czy wręcz regresu.\nPrzemysł powrócił do wzrostów po chwilowym załamaniu


7,8 (50874 ocen\ti\t3385 opinii) Zobacz oceny\nPierwszy raz czytałem będąc 10 letnim dzieckiem. po raz kolejny przeczytałem to arcydzieło mając 30 lat.\nZupełnie inaczej postrzegamy świat będąc dzieckiem jak i będąc dorosłym. warto przeczytać to mało. Eeee Ziomuś musisz to przeczytać ;)


2018 nr 1: Etnografia przedtekstowa – Teksty Drugie – teoria literatury / krytyka / interpretacja\nRyszard Nycz Odkrywanie zmysłu udziału Możesz mnie poznać, nie zaznasz mnie nigdy. [……………………………………………….] – Nie wejdziesz – mówi kamień. – Brak ci zmysłu udziału. Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia Nie przyda ci się na nic bez zmysłu udziału. Nie wejdziesz, masz zaledwie zamysł tego zmysłu, ledwie jego zawiązek, wyobraźnię. Wisława Szymborska Rozmowa z kamieniem 1. Zapisałem w tytule „zmysł udziału” bez cudzysłowu, bo mam poczucie, że to określenie Szymborskiej ma charakter ważnego poetyckiego wynalazku, który tyleż uświadamia istotny niedostatek charakteru nowoczesnego ludzkiego poznania, co sygnalizuje możliwą jego reorientację, antycypując kierunek poszukiwań, którym oddają się współcześnie nie tylko literatura i sztuka, lecz także nauki humanistyczne. Ma więc wszelkie dane, by wejść do potocznego obiegu jako poręczna formuła tych poszukiwań. Plastyczna i wyrazista a prosta zarazem poetycka alegoria natury ludzkiego poznania, którą nakreśliła Szymborska w Rozmowie z kamieniem, uczyniła ten utwór jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych jej wierszy. A równocześnie nadała ‘odgrywanemu’ tam dialogowi człowieka z naturą charakter wzorcowego przykładu, w który wpisana została większość z filozoficznych założeń, na których oparty został ten model poznania. Ujmuje on bowiem ludzkie poznanie w dualistycznych kategoriach, w których nowoczesność zwykła porządkować relacje podmiotu ze światem: kultury i natury, ducha i ciała, świadomości i materialności. Egzystencja człowieka ma w tej perspektywie charakter przygodny (kontyngentny), czasowy i przemijający; kamienny świat natury jest figurą tego, co pozahistoryczne, stałe i niezmienne. Człowiek poznaje (przedstawia sobie, reprezentuje) świat, stając naprzeciw, na zewnątrz niego. Ten zewnętrzny a także statyczny ogląd ma charakter intelektualny (bezcielesny), co ma umożliwiać neutralność (niezaangażowanie) oraz obiektywność (bezosobowość, niesubiektywność) rezultatów poznania. Ta szkolna charakterystyka (czemu zresztą ten wiersz służył na lekcjach paru już uczniowskich pokoleń) eksponuje te cechy natury ludzkiego poznania, które wynikają właśnie z konieczności – i zarazem przywileju – zajmowania zewnętrznego stanowiska obserwacyjnego; autonomii, a to znaczy też: izolacji wobec porządku naturalnego (nieprzynależności do niego i zarazem niezdolności do udziału w nim). Strategia poetycka Szymborskiej polega oczywiście na odwróceniu tych hierarchii i wartościowań; na odsłonięciu w tryumfującej władzy humanistycznego antropocentryzmu – narcystycznej arogancji, w przywileju – rodzaju wykluczenia, w specyficznie ludzkiej władzy intelektualnego poznania – dysfunkcji, niedoboru, braku. Imperialna władza poznania jako pojęcia, zawładnięcia rzeczą ma charakter powierzchowny, instrumentalnego podporządkowania zewnętrznym celom, nie sięga wnętrza – którego można tylko „zaznać”, a więc doznać, doświadczyć na drodze aktywnie pasywnej partycypacji w wewnętrznym porządku rzeczy. Zobaczyć zaś w zdolności do kontemplatywnego (oderwanego od życia) oglądu nie tyle unikatowy boski dar, co ‘przyrodzony’ brak czy dysfunkcję – to ująć człowieka od strony wstydliwych kulis jego empirycznego istnienia, to dostrzec w nim ‘istotę wybrakowaną’, o rodowodzie ciągnącym się od Platona (i jego Protagorasa) przynajmniej po Geertza; istotę, której źródłem, niewyczerpywalnym rezerwuarem aktywności jest ów niedostatek i niedobór, którego nigdy całkowicie nie daje się uzupełnić czy nasycić. Wyobraźnia, zwłaszcza poetycka, może pełnić funkcję ‘zawiązka’ tej zdolności, ponieważ niejeden raz zapuszczała się do wnętrza rzeczy (poznawania innego), sondując fantazmatycznie jej możliwe krajobrazy… 2. Przywołuję ten odległy (także w czasie – sprzed ponad półwiecza) literacki przykład, bo – mnie przynajmniej – pozwala lepiej zrozumieć zamysł antropologicznej awangardy, zmierzającej do zbudowania etnografii przedtekstowej. Jej zarys, a także genealogię i konteksty przedstawił już parę lat temu Tomasz Rakowski w swojej klasycznej książce Łowcy, zbieracze, praktycy niemocy. Etnografia człowieka zdegradowanego, a jej współczesne warianty zawierają główne artykuły polskich i zagranicznych autorów w tym numerze. Niemniej jednak nie jest to dalej – w każdym razie dla takiego ignoranta jak ja – w pełni czytelna w swoich założeniach i celach orientacja badawcza, choć bez wątpienia wciąga czytelnika frapującym kierunkiem prowadzonych poszukiwań. Pierwszą trudność może sprawić oksymoronicznie brzmiąca nazwa. Badaczom literatury z pewną pomocą przychodzą współczesne praktyki nowych edytorów, nazywających edytorstwem przedtekstowym zajmowanie się rękopisami… A to dlatego, że w odróżnieniu od zamkniętej, ustalonej, ostatecznej wersji tekstu autorskiego mamy tu do czynienia z zapisanym procesem poszukiwania, wielością wersji, wariantowością koncepcji całości etc. Trochę podobnie z etnografami: zdaniem Tomasza Rakowskiego terenowe zapiski mają właśnie charakter „przedtekstowy”, ponieważ nie zawierają opisu pojęciowo-symbolicznego systemu przekonań i wyobrażeń poznawanych jednostek i wspólnot oraz nie utrwalają jego reprezentacji w dyskursywnym porządku ‘ostatecznej’, zamkniętej postaci tekstu etnograficznego, lecz stanowią rodzaj symptomów czy indeksalnych wskaźników, odsyłających do niezwerbalizowanej jeszcze i nieujętej w pojęcia części doświadczenia etnograficznego. Generalnie biorąc, etnografowie tej orientacji uważają, że konwencjonalny sposób zapisu reifikuje, substancjalizuje i, ogólnie biorąc, zniekształca przedmiot – który nie jest właśnie tradycyjnie pojętym przedmiotem, uprzednio i niezależnie od poznającego istniejącym a reprezentowanym przez logiczno-semiotyczną strukturę dyskursu, lecz rejestracją stabilizującej się konstelacji związków organizmu ze środowiskiem (tj. wzajemnych relacji wszystkich aktorów – ludzi, zwierząt, roślin, rzeczy, narzędzi – z otoczeniem). Inaczej mówiąc, chodzi, jak to krótko określa Kirsten Hastrup, o „praktykowanie umiejętności abdukcji pośród świata o nieograniczonych afordancjach”. Żeby jednak to zdanie stało się jaśniejsze, trzeba by poprzedzić je paroma założeniami i poczynić kilka wyjaśnień. Po pierwsze, wygląda na to, że zadaniem współczesnej etnografii nie jest już tylko opis ludzkiego społeczeństwa (czy wspólnoty). Trzeba porzucić rozpatrywanie relacji człowieka do świata w dualistycznych kategoriach nowoczesnego poznania. Po prostu dlatego, że znaczenie tego, co robi człowiek, nie daje się już uchwycić w oderwaniu od jego relacji ze środowiskiem, które również przestaje być traktowane jako bierne tło, a staje się aktywnym, sprawczym partnerem, współtworzącym znaczenie i obraz człowieka i świata (a raczej człowieka w świecie). Antropologiczno-etnograficzne poznanie obejmuje więc, co ważne, nie tylko ludzi, lecz i środowisko, w którym funkcjonują. Od teorii afordancji, wpisanej w ekologiczną psychologię percepcji Jamesa Gibsona, po Latourowską koncepcję sieci tworzonej przez sprawczo działających aktorów (ludzkich i nieludzkich) – rozpościera się ten nowy obszar antropologicznego doświadczenia, w którym sytuowane są badania etnografów przedtekstowych. Jeśli tak, to, po drugie, uchwycenie i dostęp do tego świata z tradycyjnej, zewnętrznej perspektywy neutralnego naukowo oglądu nie może się powieść. Zewnętrzną obserwację zastąpić musi partycypacja, poznanie uczestniczące. Możliwość transcendującego nasze cielesne osadzenie spojrzenia („wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia”), zajęcia zewnętrznego stanowiska obserwacyjnego na spektakl ludzkiego życia, to utopijne założenie nowoczesnego poznania, które prowadzi do zniekształcenia i charakteru poznania, i jego wyników. Wedle bowiem znanych orzeczeń fundatorów tej orientacji: nie żyjemy na świecie, lecz w świecie (Ingold), a świat ten poznać możemy tylko wtedy, gdy poczujemy się jego częścią (Hastrup). W procesie tego poznawania od wewnątrz zmysł wzroku traci swoją pozycję uprzywilejowanego narzędzia poznania, wypierany przez „dotykowe widzenie”, rozpoznające kontury rzeczy i kontaktujące się ze światem niczym laska w ręce niewidomego (Rakowski). W tym kontekście powraca, po okresie krytyki, formuła „obserwacji uczestniczącej”, która od czasów Malinowskiego określała strategię antropologiczno-etnograficznych badań. Może być ona chyba jednak nieco myląca. W wersji klasycznej oznaczała ona zdolność antropologa do wejścia w krąg doświadczeń, znaczeń i symboli badanej wspólnoty, a następnie przełożenia ich na „uniwersalny” język naukowej antropologii, który z czasem ujawniać zaczął wyraźne rysy zachodniego, eurocentrycznego stanowiska, które niejako odbiera głos innemu, by wypowiadać się w jego imieniu… Tymczasem w tym przypadku chodzi, jak się wydaje, o odwrócenie kierunku „translacji” i dostosowanie języka opisu w największym możliwym stopniu do specyfiki opisywanego świata. Inaczej mówiąc, chodzi właśnie o ocalenie tego, co przepadało w tamtym tłumaczeniu. Wygląda więc moim zdaniem, że formuła „poznania uczestniczącego” lepiej zdaje sprawę z tej praktyki. Co ważne, owo poznanie uczestniczące nie zakłada tu bynajmniej możliwości osiągnięcia mitycznego dostępu do poznawania innego od wewnątrz, do empatycznej identyfikacji, przełamania komunikacyjnych barier. Doświadczeniowy udział pozwolić ma badaczowi na uchwycenie „kombinujących się wokół mnie kombinacji” między ludźmi, rzeczami oraz żywym i nieożywionym otoczeniem (by posłużyć się frazą Gombrowiczowskiego narratora Kosmosu), albo inaczej mówiąc (za Hastrup, w przywoływanym tu już artykule), ma mu pozwolić na „skonfigurowanie świata – jednak nie poprzez naśladowanie świata myśliwych (czy kogokolwiek innego), lecz dzięki tropieniu istotnych związków między znaczącymi aktorami, ludzkimi i nieludzkimi, w miarę, jak pojawiają się one w toku realnego życia”. Przywrócona dzięki Alfredowi Gellowi współczesnej praktyce etnograficznej Peirce’owska metoda abdukcji pozwala powiązać indeksalne znaki w konstelacyjną sieć interferencyjnego wnioskowania, która wyposaża te sygnałowe znaki świadczące o istnieniu tego, co je wywołało, lecz pozbawione znaczenia – w pojęciowe znaczenie właśnie oraz dostarcza hipotetycznego wyjaśnienia owego „sprawstwa” badanego zdarzenia. Poznanie to urzeczywistnia się w działaniu, a spełnia, zapisuje, w sprawnościach i dyspozycjach ciała. Niczym Heideggerowskie rozumienie się na czymś, rozumienie czynne, które jest zdolnością do wykonania tego czegoś, etnograficzne wytwarzanie wiedzy w terenie realizuje się w postaci umiejętności („wiedzy jak”), pojmowanych jako „zdolności do działania i postrzegania”. Wydaje się więc, że można by powiedzieć, że ta etnografia jest przedtekstowa dlatego przede wszystkim, że wytworzona czy uzyskana w toku działania i „współzamieszkiwania” wiedza badacza jest najpierw wiedzą ucieleśnioną przez niego, jest jego „świadomością mięśniową”. Jak to ujmuje Tomasz Rakowski, „etnografia jest zapisem ucieleśnionego i intersubiektywnego doświadczenia obecnego naraz w przekształceniach badanego świata, i w owej «wewnętrznej drodze» badacza […]”. 3. Rozumienie znaczenia jako prymarnie ucieleśnionego mogłoby zachęcać do wsparcia argumentacji etnografii przedtekstowej odwołaniem do podobnie zorientowanych filozofii języka – czego jednak śladów praktycznie nie ma. Można nawet odnieść wrażenie, że badania te omijają (świadomie?) szerokim łukiem tę tradycję. Być może działa tu dalej odium sławnego dictum Derridy („nie ma nic poza tekstem”), często acz błędnie interpretowanego jako odrzucenie możliwości istnienia/poznania przedtekstowej i przedjęzykowej rzeczywistości. A może raczej w grę wchodzi wola niewykraczania poza wewnątrz-dyscyplinowe konteksty tych poszukiwań… Jakkolwiek by było, sądzę, że ten kontekst filozoficznej antropologii języka nie tylko nie koliduje z przyjętym kierunkiem poszukiwań, ale może go wspierać a nawet legitymizować. Wydaje się niewątpliwe, że orientacji tej patronować może z oddali autorytet Nietzschego, dostrzegającego, że skuteczna komunikacja, rozumienie innego, dokonuje się nie tyle dzięki sprawnemu zdekodowaniu pojęciowego przekazu, co raczej za sprawą naszej zdolności do aktywowania w pojęciu „odczuwanego znaczenia” osadzonego w residuum wspólnego doświadczenia. Współcześnie zaś ten nurt myślenia reprezentuje językoznawstwo kognitywne, czy to w wersji doświadczeniowego realizmu Georgesa Lakoffa i Marka Johnsona, czy kognitywistycznego enaktywizmu Alva Noe, czy na rozmaite liczne inne sposoby. Być może za tradycję kluczową w tym nurcie powinna zostać jednak uznana przede wszystkim antropologiczna filozofia języka Eugena Gendlina, wypracowywana przez tego badacza od lat 60. Paralele bowiem nasuwają się same. Tak jak etnografia obejmuje dziś swym opisem nie tylko ludzi, ale i świat, w którym działają, tak język – zdaniem Gendlina obejmuje nie tylko słowa, ale i sytuacje; nie jest wyłącznie werbalny. Sytuacje są ucieleśnionymi sytuacjami doświadczeniowymi, dzięki którym znaczenia są aktywowane. Oznacza to, że znaczenia rodzą się i wyłaniają z doświadczenia (nie z relacji wewnątrz-semiotycznych między znaczącym a znaczonym) i w tej fazie zachowują status „znaczenia odczuwanego”, nie dającego się zawrzeć w pojęciu czy na niego przełożyć, co nie znaczy, z drugiej strony, że są one zupełnie „plazmatyczne” i nieokreślone. Całkiem przeciwnie; stawiają opór dowolnym próbom ich uchwycenia w słowach i pojęciach. Są czymś pośrednim, co nie jest ani zupełnie niezależne od słów, ani całkowicie w nich nie jest zawarte. Gendlin analizuje w tym charakterze m.in. poetycki proces twórczy, żeby pokazać, że poeta, poszukując właściwego słowa czy frazy, a odrzucając warianty roboczo wypróbowywane, dowodzi tym samym, że owo znaczenie odczuwane ani nie jest przedwerbalnie ukształtowane, ani nie dopasowuje się biernie do arbitralnie wybranego wyrażenia; jest na swój sposób precyzyjnie sprofilowane, ewoluując i krystalizując się stopniowo w procesie dochodzenia do właściwego pojęcia i wyrazu (przykładem podobnego rodzaju posłużył się wcześniej William James, analizując w sławnym fragmencie proces poszukiwania właściwego słowa, które mamy, jak to się powiada, „na końcu języka”). Przed podobnym wyzwaniem stają etnografowie w procesie wytwarzania wiedzy w terenie, kiedy dążą do znalezienia najlepszej artykulacji dla ucieleśnionej, odczuwanej, motorycznej wiedzy, którą posiedli w toku czynnego, uczestniczącego procesu poznania. Z tego punktu widzenia znaczenie nie jest zjawiskiem wyłącznie językowym, a język nie jest wyłącznym nośnikiem znaczenia – może być ono ucieleśniane, odgrywane, afektywnie transmitowane, w rozmaitych formach społecznej interakcji symbolicznej czy ekspresji. Mark Johnson, analizując Gendlinowską filozofię języka, nie rozstrzyga zdecydowanie, jaką należałoby pójść drogą; z perspektywy np. analitycznej filozofii języka siedlisko znaczenia jest pozajęzykowe, z punktu widzenia Gendlina czy tradycji pragmatycznej – należy do szeroko rozumianego języka. Można by powiedzieć, że jest kwestią wyboru, czy zawężając rozumienie języka do słowno-zdaniowej struktury, uznamy znaczenie ucieleśnione za zjawisko pozajęzykowe, czy też rozszerzając jego pojęcie na wszelkie formy symbolicznej interakcji, potraktujemy owo znaczenie ucieleśnione jako wewnętrzny komponent językowego działania. Świadomie czy bezwiednie podejmowane decyzje antropologów i etnografów tej orientacji określają jednak również ich stanowiska w tym sporze. 4. Etnografowie przedtekstowi mają oczywiście świadomość, że nie przekraczają bariery ludzkiego poznania; pracują, wedle zręcznego określenia Kirsten Hastrup „na krawędzi natury”. Aktywowany przez nich „zmysł udziału” pozwala im jednak obrysowywać – niekiedy bardzo subtelnie, pomysłowo i odkrywczo – punkty styku społeczno-kulturowego i cielesno-materialnego, i przesuwać w ten sposób granice antropocentrycznego poznania aż do tej sfery doświadczanych sytuacji, gdzie zawiązuje się i rozwija znaczenie odczuwane. Jeśli przez zmysły rozumiemy zazwyczaj naszą zdolność do reagowania na zewnętrzne bodźce płynące z otoczenia (wzrokowe, słuchowe, węchowe, smakowe, dotykowe), to ten nadzwyczajny, szósty zmysł, zmysł udziału, aktywuje naszą zdolność reagowania na nieuświadamiane bodźce wewnętrzne, będące komponentem naszego doświadczenia; aktywuje zdolność płynącą z poczucia partycypowania w tym, co nie jest rezultatem ani naszej decyzji, ani świadomego, intencjonalnego zaangażowania; w tym, co – chcąc nie chcąc – jest właśnie naszym udziałem w nie-tylko-ludzkiej środowiskowej wspólnocie. Zacząłem od literatury i do niej wracam na zakończenie tych amatorskich (w obu jednak znaczeniach tego słowa) uwag dotyczących niektórych tylko wątków w etnograficzno-antropologicznych dociekaniach przedtekstowej strony poznawczego doświadczenia. Wydaje mi się bowiem uderzające (i warte refleksji) retoryczno-literackie wyrafinowanie prezentowanych tu etnograficznych tekstów. Wydaje mi się także bardzo symptomatyczne częste sięganie do tekstów literackich i to nie w charakterze ilustracji naukowych analiz, lecz w roli autentycznych narzędzi poznawczych, dających wgląd w zakamarki i zagadki ludzkiego doświadczania świata czy dostęp do nich. Niewykluczone zatem, że na tym terenie – sztuki artykulacji ludzkiego doświadczenia „na krawędzi natury” – mogą się spotkać lub bodaj przeciąć ścieżki poszukiwań artystów i pisarzy, etnografów i antropologów, a także badaczy innych humanistycznych i już nie-tylko-humanistycznych specjalizacji.  W. Szymborska Rozmowa z kamieniem, w tejże Zmysł udziału. Wybór wierszy, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2006, s. 8-9.  T. Rakowski Łowcy, zbieracze, praktycy niemocy. Etnografia człowieka zdegradowanego, słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2009. O etnografii przedtekstowej zob s. 9-45.  K. Hastrup Świadomosć mięśniowa. Wytwarzanie wiedzy w Arktyce, w tym numerze. Do tego prototypowego ujęcia będę się tu odwoływać jeszcze parokrotnie.  Zob. A. Gell Art. and Agency: An Anthropological Theory, Oxford University Press, Oxford 1998. Por. w tej sprawie opracowanie A. Kawalec Osoba i Nexus. Alfreda Gella antropologiczna teoria sztuki, Wydawnictwo KUL, Lublin 2016. Aktywowanie tej semiotycznej metody i tradycji w etnografii przedtekstowej jest dodatkowo intrygujące w świetle uwagi U. Eco, którego zdaniem „ogólny mechanizm abdukcji można oddać jasno tylko jeśli założymy, że będziemy traktować światy jako teksty, a teksty jako światy”. Zob. U. Eco Rogi, kopyta, buty: trzy typy abdukcji, w tegoż Czytanie świata, przeł. M. Woźniak, Znak, Kraków 1999, s.112.  T. Rakowski Etnografia przedtekstowa. Fenomenologiczne korzenie interpretacji antropologicznej (w tym numerze).  Zob np. F. Nietzsche Nachlass. Pisma z lat 1884-1885, przeł. G. Kowal, posłowie G. Colli, PWN, Warszawa 2011, s 375.  Zob. E. Gendlin Let Your Body Interpret Yours Dreams, Wilmette 1986, s. 144. Zob. także podstawową monografię Gendlina Experiencing and the Creation of Meaning. A Philosophical Approach to the Subjective, Northwestern University Press, Evanston, IL 1997 [1 wyd. 1962] oraz tom zbiorowy poświęcony jego filozofii języka (z jego komentarzami) Language beyond Postmodernism, Saying and Thinking in Gendlin’s Philosophy, ed. by D.M. Levin, Nortwestern University Press, Evanston, IL 1997.  Wersja rozszerzona artykułu zob. M. Johnson Embodied Meaning and Cognitive Science, w: Language beyond Postmodernism; wersja skrócona pt. Odczuwane sytuacje Gendlina jako klucz do znaczenia w tegoż Znaczenie ciała. Estetyka rozumienia ludzkiego, przeł. J. Płuciennik, Wydawnictwo UŁ, Łódź 2015.