Rodzina Połanieckich rozdz. 2\nWłaściwie zbudził go chłopak, który przyniósł mu kawę i wziął do oczyszczenia rzeczy. Gdy z nimi powrócił, Połaniecki spytał go, czy nie ma w domu zwyczaju schodzić się w jadalnym pokoju na śniadanie.\n- Nie - odpowiedział chłopak - bo panienka rano wstaje, a starszy pan śpi do późna.\n- A panienka wstała?\n- Panienka w kościele.\n- Prawda: dziś niedziela. A panienka nie jeździ ze starszym panem?\n- Nie, starszy pan jeździ na sumę, a potem idzie do kanonika, więc panienka woli jeździć na ranną mszę.\n- Co państwo w niedzielę porabiają?\n- Siedzą w domu. Na obiad przyjeżdża pan Gątowski.\nTego Gątowskiego Połaniecki znał małym chłopcem. Za owych czasów przezywał go "niedźwiadkiem", był to bowiem chłopak tłusty, niezgrabny i mrukliwy. Służący objaśnił, że ojciec pana Gątowskiego umarł od lat sześciu, i młody sam gospodarzy w sąsiednim Jałbrzykowie.\n- I przyjeżdża tu co niedziela? - spytał Połaniecki.\n- Czasem i w powszedni dzień wieczorem.\n"Konkurent!" - pomyślał Połaniecki.\n- Starszy pan wstał już?\n- Musiał pan dzwonić, bo Józef poszedł do pana.\n- Jaki Józef?\n- A ty czym jesteś?\n- Ja jemu do pomocy.\n- Idźże się spytać, kiedy można będzie widzieć się z panem.\n- Starszy pan kazał powiedzieć, że jak się ubierze, to poprosi.\nI przez sień poprowadził go do pokoju leżącego z drugiej strony domu. Połaniecki wszedł i w pierwszej minucie nie poznał pana Pławickiego. Pamiętał go mężczyzną w sile wieku i nader pięknym; obecnie stał przed nim człowiek stary, z twarzą pomarszczoną jak pieczone jabłko, której małe, uczernione wąsiki próżno usiłowały nadać pozór młodości. Tak one, jak również czarna, zaczesana z boku czupryna, oznaczały tylko nie wygasłe dotąd pretensje.\n- Stach! Jak się masz, drogi chłopcze? Chodź tu!\n- Niechże ci się przypatrzę. Wykapana Anna, wykapana Anna! Moja biedna, kochana Anna!\nI pan Pławicki zaszlochał, następnie otarł serdecznym palcem prawą powiekę, na której zresztą nie było łzy - i powtórzył:\n- Wykapana Anna!... Twoja matka była zawsze dla mnie najlepszą i najżyczliwszą krewną.\n- Jak się wujaszek ma? - spytał wreszcie, sądząc, że ten tytuł, jaki zresztą dawał w latach dziecinnych panu Pławickiemu, będzie najlepiej odpowiadał uroczystemu nastrojowi przyjęcia.\n- Jak się mam? - powtórzył pan Pławicki - niedługo mi już! niedługo! Ale właśnie dlatego witam cię tym serdeczniej w moim domu... po ojcowsku!... I jeśli błogosławieństwo człowieka stojącego nad grobem, a zarazem najstarszego członka rodziny, ma w twoich oczach jaką cenę, to ci je daję.\nI chwyciwszy powtórnie za głowę Połanieckiego ucałował ją i przeżegnał. Młody człowiek zmieszał się jeszcze bardziej i na twarzy jego odbił się przymus. Matka jego była krewną i przyjaciółką pierwszej żony pana Pławickiego. Z nim samym nie łączyły jej nigdy, o ile pamiętał, serdeczniejsze stosunki, więc ta uroczystość przyjęcia, do której jednak mimo woli musiał się dostrajać, była mu ogromnie przykra. Sam Połaniecki nie miał najmniejszych uczuć rodzinnych dla pana Pławickiego, więc myślał w duchu: "Ta małpa błogosławi mnie, zamiast gadać o pieniądzach" - i chwyciła go pewna złość, która mogła być pomocną do postawienia jasno rzeczy. Tymczasem pan Pławicki rzekł:\n- Siadaj teraz, drogi chłopcze, i bądź jak u siebie.\n- Kochany wuju, bardzo mi jest przyjemnie wuja odwiedzić, byłbym to pewnie zrobił, nawet nie mając interesu, ale wuj wie, że przyjechałem także w tej sprawie, którą moja matka...\n- A kawę piłeś? - spytał.\n- Piłem - odpowiedział zbity z tropu Połaniecki.\n- Bo to Marynia wyjeżdża rano do kościoła. Przepraszam cię także, żem ci nie odstąpił mego pokoju, ale ja, stary, przyzwyczaiłem się tu spać. To moje gniazdo...\nPołaniecki powiódł mimo woli oczyma za ruchem ręki. Niegdyś ten pokój był dla niego ustawiczną pokusą, wisiała w nim bowiem broń pana Pławickiego. Od dawnych czasów zmieniło się w nim tylko obicie, które teraz było różowe, przedstawiające w nieskończonej ilości kwadratów młode pasterki, ubrane à la Watteau i łowiące ryby na wędkę. W oknie stała tualeta, biało nakryta, z lustrem w srebrnych ramach, zastawiona mnóstwem słoików, pudełek, flaszeczek, szczotek, grzebieni, pilniczków do paznokci itd. obok, w kącie - fajczarnia z bursztynowymi głowami cybuchów; na ścianie, nad kanapką - dzicza głowa, pod nią dwie dubeltówki, torba, trąbki i w ogóle przybory myśliwskie; w głębi stół z papierami, dębowe półeczki z pewną ilością książek; wszędy pełno gratów, mniej więcej potrzebnych i ładnych, zwiastujących jednak, że mieszkaniec tego pokoju jest osią, naokoło której obraca się wszystko w domu, i że sam o siebie dba wielce. Jednym słowem, był to pokój starego kawalera i egoisty, pełnego drobiazgowej troskliwości o swą wygodę i pełnego pretensji. Połaniecki nie potrzebował też wiele domyślności, by odgadnąć, że pan Pławicki za nic i dla nikogo nie odstąpiłby swego pokoju.\n- Było ci tam dosyć wygodnie? Jak spędziłeś noc?\n- Dziękuję, doskonale: wstałem późno.\n- Z tydzień jaki przecie u mnie zabawisz.\n- Chyba wuj wie, że ja mam interesa w Warszawie i wspólnika, który sam jeden pilnuje teraz całej roboty. Dlatego muszę wyjechać jak najwcześniej i pragnąłbym dziś jeszcze załatwić sprawę, dla której przyjechałem.\n- Nie, mój chłopcze. Dziś jest niedziela, a prócz tego uczucia rodzinne powinny iść przed interesami. Dziś witam cię i przyjmuję jako krewnego - jutro, jeśli chcesz, wystąpisz jako wierzyciel. Tak jest. Dziś przyjechał do mnie Stach, syn mojej Anny! Do jutra! Tak być powinno, Stachu. Mówi ci stary krewny, który cię kocha i dla którego powinieneś to zrobić...\n- Niechże będzie do jutra.\n- Teraz przemówiła przez ciebie Anna... Czy palisz fajkę?\n- Nie. Palę tylko papierosy.\n- Wierzaj mi, że źle robisz. Ale mam dla gości i papierosy.\n- To Marynia przyjechała z rannej mszy - rzekł pan Pławicki.\n- Poznałeś Marynię? - spytał pan Pławicki.\n- Miałem przyjemność... wczoraj.\n- Drogie dziecko! Nie potrzebuję ci mówić, że żyję tylko dla niej...\n- Można, można: jest tu Stach! - odpowiedział pan Pławicki.\nMarynia weszła szybko z kapeluszem przewieszonym na wstążkach przez ramię i uściskawszy ojca, podała rękę Połanieckiemu. W różowej, perkalowej sukni wyglądała nadzwyczaj zgrabna i ładna. Było w niej coś z nastroju niedzielnego, a przy tym z rzeźwości poranku, który był pogodny i jasny. Włosy miała nieco roztargane przez kapelusz, policzki zarumienione - młodość biła od niej. Połanieckiemu wydała się dziś i weselsza, i ładniejsza, niż była wczoraj.\n- Suma będzie dziś trochę później - rzekła do ojca - bo kanonik zaraz po rannej mszy pojechał do młyna dysponować Siatkowską. Z nią bardzo źle. Ma papa jeszcze z pół godziny czasu.\n- Dobrze - odrzekł Pławicki. - Przez ten czas poznacie się bliżej ze Stachem Połanieckim. Mówię ci: wykapana Anna! Ale tyś jej nigdy nie widziała. Pamiętaj też, Maryniu, że on jutro, jeśli zechce, będzie naszym wierzycielem, ale dziś to tylko krewny i gość.\n- Dobrze - odpowiedziała panna - będziem mieli wesołą niedzielę.\n- Pani tak późno poszła spać wczoraj - rzekł Połaniecki - a dziś była na rannej mszy!\n- Na rannej mszy bywam ja i kucharz, żebyśmy mieli czas potem pomyśleć o obiedzie.\n- Zapomniałem wczoraj powiedzieć - rzekł Połaniecki - że przywożę pani ukłony od pani Emilii Chwastowskiej.\n- Nie widziałam Emilki już półtora roku, ale pisujemy do siebie dość często. Ona ma wyjechać do Reichenhall, dla swojej małej.\n- Była na wyjezdnem.\n- A mała jak się ma?\n- Na swoje dwanaście lat wyrosła nad miarę i bardzo anemiczna. Nie zdaje się, żeby była bardzo zdrowa.\n- Pan często bywa u Emilki?\n- Dosyć. To prawie moja jedyna znajomość w Warszawie. I przy tym bardzo lubię panią Emilię.\n- Powiedz mi, mój chłopcze - spytał pan Pławicki biorąc ze stołu parę świeżych rękawiczek i wkładając je do kieszeni na piersiach - czym ty się właściwie zajmujesz w Warszawie?\n- Ja jestem tym, co nazywają "aferzysta". Mam dom komisowo-handlowy na spółkę z niejakim Bigielem. Spekuluję na zbożu, na cukrze, czasem na lasach i na czym się da.\n- Bo ja słyszałem, że ty jesteś inżynier?\n- Jestem technik. Ale nie mogłem po powrocie znaleźć zajęcia przy żadnej fabryce, i puściłem się na handel, tym bardziej że miałem i o tym jakie takie pojęcie i że we współce byłem już od lat czterech, choć interesa prowadził sam Bigiel. Ale właściwym moim zawodem jest farbiarstwo.\n- Jak powiadasz? - spytał pan Pławicki.\n- Teraz takie czasy, że trzeba się do wszystkiego brać - rzekł z godnością pan Pławicki. - Nie ja ci to będę brał za złe. Byle zachować dawne uczciwe tradycje rodzinne - żadne zajęcie nie hańbi człowieka.\nA Połaniecki, któremu na widok panny powrócił dobry humor, i którego rozbawiła "grandezza" pana Pławickiego, pokazał swoje zdrowe zęby w uśmiechu i odpowiedział:\n- To chwała Bogu.\n- Emila, która także pana bardzo lubi, pisała mi kiedyś, że pan doskonale prowadzi swoje interesa.\n- Bo tu tylko z Żydami trudno, a z resztą konkurencja łatwa. Ale i z Żydami, byle nie wydawać manifestów antysemickich i spokojnie swoje robić, można trafić też do ładu. Co do pani Emilii jednak, ona się tyle zna na interesach, ile jej mała Litka.\n- Tak, ona nigdy nie była praktyczna. Żeby nie brat męża, pan Teofil Chwastowski, byłaby straciła cały majątek. Ale pan Teofil bardzo Litkę kocha.\n- Kto Litki nie kocha? Ja pierwszy przepadam za nią. To takie dziwne dziecko i takie kochane. Mówię pani, że mam do niej zupełną słabość.\n"Musi być trochę raptus, ale ma dobre serce."\nPan Pławicki zauważył tymczasem, że czas na sumę, i począł się żegnać z panną Marynią tak, jakby wyjeżdżał w kilkumiesięczną podróż, następnie uczynił jej na głowie znak krzyża i wziął kapelusz. Panienka uściskała rękę Połanieckiego żywiej niż przy porannym powitaniu, tez zaś siadając do powoziku powtarzał sobie w duchu:\n"O, mocno ładna! mocno sympatyczna!..."\nZa aleją, którą Połaniecki przyjechał dnia wczorajszego, powozik wytoczył się na drogę, gdzieniegdzie tylko wysadzoną starymi i popróchniałymi brzozami stojącymi w nierównych odstępach, po jednej stronie ciągnęło się pole kartoflane, po drugiej jeden ogromny łan żyta, z ociężałymi już i pochylonymi kłosami, który zdawał się spać w spokojnym powietrzu i w pełnym świetle słonecznym. Między brzozami przelatywały przed powozem sroki i dudki. W dali widać było idące ścieżkami przez płową toń zbóż i zanurzone w niej po pachy dziewki wiejskie, w czerwonych chustach na głowie, podobne do kwitnących maków.\n- Dobre żyto - rzekł Połaniecki.\n- Niezłe. Robi się co w ludzkich siłach, a co Bóg da, to da. Jesteś młody, mój drogi, więc dam ci jedną przestrogę, która ci się w przyszłości przyda. Zrób zawsze, co do ciebie należy, a resztę zdaj na Pana Boga. On najlepiej wie, czego nam potrzeba. Urodzaj tego roku będzie dobry - i wiedziałem to z góry, bo jak mnie ma Bóg czym dotknąć, to mi zsyła znak.\n- Co takiego? - spytał ze zdziwieniem Połaniecki.\n- Za fajczarnią - nie wiem, czy uważałeś, gdzie ona stoi - ile razy ma być coś złego, tyle razy pokazuje mi się mysz przez kilka dni z rzędu.\n- Musi być dziura w podłodze.\n- Nie ma dziury - rzekł przemykając oczy i potrząsając tajemniczo głową pan Pławicki.\n- A żeby kota sprowadzić?\n- Nie sprowadzę, bo jeśli taka jest wola boża, żeby ta mysz była dla mnie znakiem i ostrzeżeniem, to nie chcę iść przeciw tej woli. Otóż tego roku nic mi się nie pokazało. Mówiłem to Maryni... Może Bóg zechce w jakikolwiek sposób okazać, że czuwa nad naszą rodziną. Słuchaj, mój drogi: wiem, że ludzie gadają, że jesteśmy zrujnowani, a przynajmniej w bardzo złych interesach. Otóż sam osądź: Krzemień, wraz ze Skokami, z Magierówką i Suchocinem, ma około dwustu pięćdziesięciu włók. Jest tam około sześćdziesięciu tysięcy rubli Towarzystwa - i nic więcej, i około stu tysięcy długów hipotecznych, wraz z twoją sumą. Więc mamy już sto sześćdziesiąt tysięcy. Liczmy teraz tylko po trzy tysiące rubli włókę, to uczyni siedemset pięćdziesiąt tysięcy - razem: dziewięćset dziesięć tysięcy...\n- Jak to? Przerwał ze zdumieniem Połaniecki - to wuj liczysz długi do swego majątku?\n- Żeby majątek był nic niewart, toby mi nikt grosza na niego nie dał, więc muszę doliczyć dług do wartości majątku...\nA Połaniecki pomyślał: "Wariat, z którym nie ma co gadać" - i słuchał dalej w milczeniu.\n- Magierówkę chcę rozparcelować. Młyn sprzedam, a w Skokach i Suchocinie mam margiel - i wiesz, na ile go obliczyłem? Na dwa miliony rubli.\n- Ma wuj kupca?\n- Dwa lata temu przyjechał tu niejaki Schaum i rozpatrywał pola. Wprawdzie pojechał, nic nie wspominając o interesie, ale jestem pewny, że wróci. Inaczej, byłaby mi się pokazała mysz za fajczarnią...\n- Ha! niechże wraca.\n- Wiesz, co mi także przychodzi do głowy? Skoro jesteś "aferzystą", weź się ty do tego interesu. Znajdź sobie tylko wspólników.\n- To za gruba dla mnie sprawa.\n- Więc znajdź mi kupca: dam ci dziesięć procent od zysków.\n- Co panna Maria myśli o tym marglu?\n- Marynia, jak to Marynia. Złote dziecko, ale dziecko! I ona jednak wierzy, że Opatrzność czuwa nad naszą rodziną.\n- Słyszałem to od niej wczoraj.\nTymczasem zaczęli się zbliżać do Wątorów i do leżącego na wzgórzu wśród lip kościoła. Pod wzgórzem stało kilkanaście chłopskich drabiniastych wózków oraz kilka bryczek i powozików.\n- To nasz kościółek, który musisz pamiętać. Wszyscy Pławiccy tu leżą, i ja wkrótce będę leżał. Nigdzie nie modlę się lepiej jak tu.\n- Widzę, że będzie sporo ludzi - rzekł Połaniecki.\n- Jest bryczka Gątowskiego, kocz Zazimskich, powozik Jamiszów i kilka innych. Jamiszów musisz także pamiętać. Ona - niepospolita kobieta; on - niby wielki agronom i radca, ale safanduła, który nie rozumiał jej nigdy.\n- Spostrzegli nas i dzwonią - rzekł pan Pławicki - suma zaraz wyjdzie... Zaprowadzę cię po mszy na grób mojej pierwszej żony; pomódl się za nią, bo to przecie twoja ciotka... Zacna była kobieta, świeć jej, Panie!\n- A pani Janiszowa była kiedyś bardzo piękna? Czy to ta sama.\n- Warta jeszcze grzechu, warta, warta!...\nTymczasem zajechali i obszedłszy kościół weszli bokiem do zakrystii, nie chcąc przeciskać się przez tłum. Panie siedziały w bocznych ławkach, tuż przed stallami. Pan Pławicki zajął ławkę kolatorską, w której byli tylko państwo Jamiszowie; on, człowiek wyglądający bardzo staro, z twarzą inteligentną i zgnębioną; ona, kobieta dobrze pod sześćdziesiąt, ubrana niemal jak panna Marynia, to jest w suknię perkalową i słomiany kapelusz. Pełne grzeczności ukłony, jakie jej począł składać pan Pławicki, i uprzejmy uśmiech, z jakim mu je oddawała, wskazywały, że panują między nimi bliskie i oparte na wzajemnej adoracji stosunki. Po chwili pani, podniósłszy lornetkę do oczu, zaczęła przyglądać się Połanieckiemu, nie rozumiejąc widocznie, kto mógł panu Pławickiemu towarzyszyć. W tylnej ławce za nimi jeden z sąsiadów korzystając z tego, że msza jeszcze nie rozpoczęta, kończył jakieś opowiadanie o polowaniu, powtórzył bowiem kilkakrotnie drugiemu sąsiadowi: "Moje psy dobrze goniom..."; potem obaj przerwali tę rozmowę i zaczęli obmawiać Pławickiego i panią Jamiszową tak głośno, że każde słowo dochodziło do uszu Połanieckiego.\nPotem wyszedł ksiądz ze mszą. Na widok tej mszy i tego kościółka pamięć Połanieckiego znów wróciła do lat dziecinnych, gdy bywał tu z matką. Mimo woli rodziło się w nim zdziwienie, jak dalece na wsi nic się nie zmienia, prócz ludzi. Jednych składają na księżej grudzi, drudzy się rodzą, ale nowe życie podstawia się w dawne formy, i kto przyjeżdża po długiej niebytności, z daleka, temu się zdaje, że to wszystko, co poprzednio widział, było wczoraj. Kościół był ten sam; nawa była równie pełna płowych głów chłopskich, szarych sukman, czerwonych i żółtych chustek, oraz kwiatów na głowach dziewek; tak samo pachniało kadzidłem, świeżym tatarakiem i wyziewami ludzkimi. Za jednym z okien rosła ta sama brzoza, której cienkie gałązki wiatr, gdy się podniósł, rzucał na okno i przesłaniał je, napełniał kościół zielonym światłem; tylko ludzie byli nie ci sami: część tamtych rozsypywała się sobie spokojnie w proch lub wydostawała się trawą spod ziemi; ci zaś, którzy zostali jeszcze, byli jacyś pochyleni, zgarbieni, mniejsi, jakby powoli zasuwali się pod ziemię. Połaniecki, który chlubił się tym, że unika wszelkich zagadnień ogólnych, a który w gruncie rzeczy, mając jakby nie wyłonioną jeszcze dostatecznie z wszechbytu słowiańską głowę, zajmował się nimi mimo woli ciągle, myślał teraz, że jednak jest okropna przepaść między tą wrodzoną ludziom namiętnością życia a koniecznością śmierci. Myślał także, że może dlatego wszystkie systemy filozoficzne mijają jak cienie, a msza po staremu się odprawia, iż ona jedna obiecuje dalszy i nieprzerwany ciąg.\nSam, wychowany za granicą, nie bardzo weń wierzył, przynajmniej nie był go pewny. Czuł on w sobie, jak wszyscy dzisiejsi, najnowsi ludzie, niepohamowany wstręt do materializmu, ale wyjścia jeszcze nie znalazł, i co więcej, zdawało mu się, że go nie szuka. Był nieświadomym pesymistą jak ci, którzy szukają czegoś, czego nie mogą znaleźć. Odurzał się zajęciami, do których przywykł, i tylko w chwilach wielkiego przypływu owego pesymizmu pytał siebie: na co to wszystko? na co się zdało robić majątek, pracować, żenić się, płodzić dzieci - skoro wszystko kończy się przepaścią? Ale to było czasem i nie zmieniało się w stałą zasadę. Ratowała go od niej młodość - nie pierwsza - ale też jeszcze nie gasnąca, pewna tęgość duchowa i fizyczna, samozachowawczy instynkt, przyzwyczajenie do pracy, żywość charakteru i wreszcie ta siła elementarna, która popycha mężczyznę w objęcia kobiety. I teraz więc od wspomnień dziecinnych, od myśli o śmierci, od zwątpienia o celowości małżeństwa przeszedł do myśli właśnie o tym, że tego, co w nim jest lepsze, nie ma komu oddać, a dalej przeszedł do panny Maryni Pławickiej, której perkalowa suknia, pokrywająca młode i wysmukłe ciało, nie schodziła mu z oczu. Przypomniał sobie, że gdy wyjeżdżał, pani Emilia Chwastowska, wielka przyjaciółka jego i panny Maryni, powiedziała mu śmiejąc się: "Jeśli pan, będąc w Krzemieniu, nie zakocha się w Maryni, to zamknę przed panem drzwi." On jej odpowiedział z wielką fantazją, że jedzie tylko wydusić pieniądze, nie zakochać się, ale to nie była prawda. Gdyby w Krzemieniu nie było panny Pławickiej, byłby zapewne dusił pana Pławickiego w dalszym ciągu listownie albo sposobami prawnymi. Myślał też o niej i o tym, jak ona wygląda, już w drodze, i był zły, że jedzie także po pieniądze. Wmawiając w siebie wielką stanowczość w takich razach postanowił przede wszystkim dochodzić swej należności i raczej gotów był przesadzić, niż nie dosadzić w terminie. Obiecywał to sobie, zwłaszcza pierwszego wieczoru, gdyż Marynia, jakkolwiek podobała mu się dosyć, nie uczyniła na nim tak wielkiego wrażenia, jak myślał, a raczej uczyniła inne. Ale dzisiejszego rana bardzo wpadła mu w oko. "Sama jest jak ranek - mówił sobie - ładna i wie, że ładna. Kobiety zawsze to wiedzą!"\nTo ostatnie odkrycie usposobiło go dość niecierpliwie, albowiem pragnął wrócić jak najprędzej do Krzemienia, by dalej obserwować kobiety na tym okazie, który w Krzemieniu mieszkał. Jakoż msza skończyła się niebawem, pan Pławicki wyszedł zaraz po przeżegnaniu, miał bowiem jeszcze przed sobą dwa obowiązki: pierwszy - pomodlenia się na grobach obu żon, które leżały pod kościołem, drugi - odprowadzenia pani Jamiszowej do powozu; że zaś żadnego nie chciał opuścić, więc musiał się liczyć z czasem. Połaniecki wyszedł z nim razem, i wkrótce znaleźli się przed płytami kamiennymi, wprawionymi tuż obok siebie w ścianę kościelną. Pan Pławicki klęknął i modlił się przez chwilę w skupieniu, potem wstawszy obtarł łzy, które naprawdę zawisły mu na rzęsach, a wreszcie wziąwszy Połanieckiego pod ramię, rzekł:\n- Tak! straciłem obie - i żyć muszę.\nTymczasem przed kościelnymi drzwiami ukazała się pani Jamiszowa w towarzystwie męża, tych dwóch sąsiadów, którzy ją obmawiali przede mszą, i młodego pana Gątowskiego. Na jej widok pan Pławicki pochylił się do ucha Połanieckiego i rzekł:\n- Jak będzie wsiadała do powozu, uważ, jaką ma jeszcze nogę.\n- Mój krewny, który przyjechał wujka uścisnąć i... przycisnąć...\n- Pozwalamy tylko na pierwsze, inaczej będzie z nami sprawa - odrzekła dama.\n- Ale Krzemień to twarda rzecz - mówił dalej Pławicki - połamie sobie na nim zęby, choć młody.\n- Ta łatwość - rzekła - z jaką pan tymi iskrami sypie... c’est inoui! - Jak dziś zdrowie pana?\n- W tej chwili czuję się zdrów i młody.\n- A Marynia?\n- Była na rannej mszy. Czekamy państwa o piątej. Moja mała gosposia łamie sobie tam główkę nad podwieczorkiem. Śliczny dzień...\n- Więc przyjedziemy, jeśli moja newralgia mi pozwoli... i jeśli pan mąż pozwoli.\n- Sąsiedzie? jakże? - spytał pan Pławicki.\n- Zawsze chętnie, owszem! - odpowiedział zgnębionym głosem sąsiad.\n- Zatem, au revoir!\n- Au revoir! - odpowiedziała pani.\n- Miło mi było poznać pana.\nPan Pławicki podał jej ramię i odprowadził do powoziku. Dwaj sąsiedzi odjechali również. Połaniecki został przez chwilę sam z panem Gątowskim, który przypatrywał mu się dość niechętnie. Połaniecki pamiętał go niezgrabnym chłopakiem, teraz zaś z "niedźwiadka" wyrósł mężczyzna duży i może przyciężki w ruchach, ale raczej przystojny, z bardzo pięknym, jasnym wąsem. Połaniecki nie zaczynał z nim rozmowy, czekając, aż tamten pierwszy się odezwie, lecz ów, zasadziwszy ręce w kieszenie, milczał uparcie.\n"Dawne maniery mu zostały" - pomyślał Połaniecki.\nTymczasem pan Pławicki, wróciwszy od powozu Jamiszów, spytał naprzód Połanieckiego: "Uważałeś?" - a potem rzekł:\n- No, Gątosiu, pojedziesz swoją bryczką, bo w koczu tylko dwa miejsca.\n- Pojadę bryką, bo wiozę psa dla panny Marii - odpowiedział młody człowiek.\n- Ten Gątowski to też podobno jakiś powinowaty wuja? - spytał Połaniecki.\n- Dziesiąta woda po kisielu. Oni bardzo podupadli. Ten, Adolf, ma jeden folwarczek i pustki w kieszeni.\n- Ale w sercu pewnie nie pustki?\n- Tym gorzej dla niego, jeśli mu się coś marzy. Może on i dobry człowiek, ale symplak. Ani to wychowania, ani wykształcenia, ani majątku. Marynia lubi go - raczej: znosi.\n- A! znosi?\n- Widzisz, jest tak: ja poświęcam się dla niej i siedzę na wsi, ona poświęca się dla mnie i siedzi na wsi. Tu są pustki; pani Jamiszowa jest znacznie od niej starsza, młodzieży w ogóle nie ma, życie nudne, ale co robić? Pamiętaj, mój chłopcze, że życie to szereg poświęceń. Trzeba tę zasadę nosić w sercu i w głowie. Zwłaszcza ci, co należą do uczciwszych i trochę widniejszych rodzin, nie powinni o niej zapominać. A Gątowski bywa zawsze u nas w niedzielę na obiedzie - i dziś, jak słyszałeś, wiezie psa.\nUmilkli i jechali wolniej po piasku. Sroki przelatywały teraz przed nimi z brzozy na brzozę w stronę Krzemienia. Za powozikiem jechał na bryczce pan Gątowski, który rozmyślając o Połanieckim mówił sobie:\n"Jeśli przyjechał ich gnębić jako wierzyciel, nadkręcę mu karku, jeśli jako konkurent - nadkręcę mu też."\nWreszcie przyjechali i w pół godziny później znaleźli się wszyscy, wraz z panią Marynią, w jadalnym pokoju przy stole. Młody psiak, przywieziony przez Gątowskiego, korzystając z przywileju gościa, kręcił się pod stołem, a czasem wspinał się na kolana obecnych z wielkim zaufaniem i radością objawianą za pomocą kiwania ogonem.\n- To jest Gordon, ceter - mówił Gątowski - on jest jeszcze głupi, ale to mądre psy i przywiązują się okrutnie.\n- Śliczny jest i bardzom panu wdzięczna - odpowiedziała panna Pławicka patrząc na lśniącoczarną szerść i żółte piętna nad oczyma psa.\n- Zanadto przyjemny - dodał pan Pławicki pokrywając kolana serwetą.\n- Do pola też takie lepsze od zwyczajnych ceterów.\n- Pani i poluje? - spytał Połaniecki.\n- Nie, nigdy nie miałam do tego ochoty. A pan?\n- A ja czasem. Zresztą żyję w mieście.\n- Dużo bywasz? - spytał pan Pławicki.\n- Prawie nigdzie. U pani Emilii, u mojego wspólnika Bigiela, u Waskowskiego, który był niegdyś moim profesorem, a który teraz jest dziwakiem - i oto wszystko. Oczywiście, czasem chodzę do ludzi, gdy mam do nich interesa.\n- To źle, mój chłopcze. Młody człowiek powinien mieć i utrzymywać dobre stosunki towarzyskie, zwłaszcza gdy ma do nich prawo. Kto się potrzebuje piąć, to co innego, ale ty, jako Połaniecki, możesz wszędzie bywać. Ja ci to powiadam. Z Marynią wiecznie mam te same historie. Dwa lata temu, gdy skończyła ośmnaście lat, zawiozłem ją w zimie do Warszawy. Rozumiesz, że tego się darmo nie robi i że to wymagało pewnych ofiar z mojej strony. No i cóż? Siedziała po całych dniach u pani Emilii i czytywały książki. Dzikus mi się urodził i dzikus zostanie: możecie sobie podać ręce.\n- Podajmy sobie ręce! - zawołał wesoło Połaniecki.\n- Kiedy, sumiennie, nie mogę, bo to niezupełnie tak było: czytywałam książki z Emilką, prawda, ale bywaliśmy z papą dużo, i wytańczyłam się na całe życie.\n- Niech się pani nie zarzeka.\n- Nie! ja się nie zarzekam, tylko nie tęsknię.\n- To widocznie nie wywiozła pani wspomnień.\n- Widocznie. Została mi tylko pamięć, ale to jest co innego.\n- Tego ja, pani, nie rozumiem.\n- Bo pamięć to jest skład, w którym leży przeszłość, a wspomnienie ma miejsce wówczas, gdy się do tego składu schodzi, żeby coś wydobyć.\n"I niegłupia, i śliczna."\n- Mnie to do głowy nie przyszło, a to takie trafne.\n- Jutro, przed wyjazdem, poproszę o miejsce... choć w składzie.\n- Dobrze, ale i ja wzajemnie...\n- W takim razie musiałbym schodzić do składu tak często, że wolę od razu w nim zamieszkać.\n- Podoba mi się Połaniecki! Wolę go od Gątosia, który siedzi jak mruk.\n- Bo ja umiem mówić tylko o tym, co się da wziąć w rękę - odpowiedział z pewnym smutkiem młody człowiek.\n- To weź w rękę widelec - i jedz.\n"Albo kokietka, albo ma dobre serce" - pomyślał znów Połaniecki.\n- Powiedz mi, Stachu, ty znasz Bukackiego?\n- Jakże! To przecie mój bliższy krewny niż wuja.\n- My z całym światem jesteśmy krewni - literalnie z całym światem. Bukacki to był najgorliwszy tancerz Maryni. Obtańcowywał ją na wszystkich wieczorach.\n- I za całą nagrodę poszedł do składu, w kurz. No, ale tego przynajmniej odkurzać nie trzeba, bo taki koło siebie staranny jak np. wujaszek. To największy elegant w Warszawie. Co on porabia? Administruje świeżym powietrzem, to się znaczy, że jak pogoda, wychodzi lub wyjeżdża na spacer. Przy tym jest oryginał, który ma jakieś szczególne zakomórki w głowie. Ten człowiek podpatruje takie rozmaite rzeczy, którymi nikt inny by się nie zajmował. Kiedyś, po jego powrocie z Wenecji, spotykam go i pytam, co tam widział, a on mi odpowiada: "Widziałem na Riva degli Schiavoni, jak raz płynęło pół skorupki od jajka i pół cytryny: stykały się, potrącały, oddalały, zbliżały, wreszcie - paf! pół cytryny wpadło w pół jajka i popłynęły razem. Patrz, co to znaczy harmonia!" Oto, czym zajmuje się Bukacki, choć dużo umie i np. na sztuce zna się dobrze.\n- A mówią o nim, że bardzo zdolny?\n- Może, ale do niczego. Zjada chleb - i na tym koniec. Żeby przynajmniej był przy tym wesoły, ale on jest w gruncie rzeczy melancholik. Zapomniałem powiedzieć: i kocha się w pani Emilii.\n- Emilka dużo przyjmuje? - spytała panna Marynia.\n- Nie. Bywam ja, Waskowski, bywa Bukacki, no i jeszcze Maszko, adwokat, ten, co to kupuje i sprzedaje majątki ziemskie.\n- Ona pewnie i nie bardzo może przyjmować, bo dużo czasu musi poświęcać Litce.\n- Biedactwo drogie - rzekł Połaniecki. - Pan Bóg by dał, żeby jej przynajmniej pomógł ten Reichenhall!\nI wesoła twarz jego pokryła się w jednej chwili prawdziwym smutkiem. Teraz panna Marynia spojrzała na niego oczyma pełnymi sympatii - i z kolei pomyślała po raz drugi:\n"On jednak musi być naprawdę dobry."\n- Maszko, Maszko!... Ten także kręcił się koło Maryni. Ale ona go nie lubiła. Co do majątków, ceny teraz takie, że pożal się Boże.\n- Właśnie Maszko twierdzi, że w tych warunkach dobrze jest je kupować.\nTymczasem obiad się skończył, i przeszli do salonu na kawę, podczas której pan Pławicki dworował sobie z pana Gątowskiego, co zwykł był czynić w chwilach dobrego humoru i co młody człowiek znosił cierpliwie ze względu na pannę Marynię, ale z miną, która zdawała się mówić: "Ej, żeby nie ona, wytrząsłbym z ciebie wszystkie kości!" Po kawie panna Marynia siadła do fortepianu, podczas gdy ojciec kładł pasjansa. Grała nieszczególnie, ale jej jasne i spokojne czoło ładnie rysowało się nad pulpitem. Koło piątej pan Pławicki spojrzał na zegarek i rzekł:\n- Jamiszowie nie przyjeżdżają.\n- Przyjadą jeszcze - odpowiedziała Marynia.\nAle on od tej pory ciągle spoglądał na zegarek i co chwila ogłaszał nowinę, że Jamiszowie nie przyjeżdżają. Na koniec koło szóstej rzekł grobowym głosem:\n- Musiało się zdarzyć nieszczęście.\n- Oto i bieda! Tam się pewnie nic nie stało, ale papa będzie do wieczora w złym humorze.\n- To, ile pamiętam, niedaleko: niech pani pośle kogo dowiedzieć się, co się stało.\n- Może by posłać kogo, papo?\n- Zbytek łaski. Pojadę sam.\nI zadzwoniwszy na służącego, wydał polecenie, by zaprzęgano. Po czym zastanowił się przez chwilę i rzekł:\n- Enfin, na wsi zawsze może się trafić, że ktoś przyjedzie i zastanie moją córkę samą. To nie miasto. Przy tym jesteście krewni. Ty, Gątowski, możesz mi być potrzebny, więc bądź łaskaw pojechać ze mną.\nWyraz najwyższej niechęci i niezadowolenia odbił się na twarzy młodego człowieka. Przeciągnął rękę po swej płowej czuprynie i rzekł:\n- Nad stawem jest wyciągnięte czółno, którego ogrodnik nie może zepchnąć; obiecałem pannie Marii, że je zepchnę, tylko ostatniej niedzieli nie puściła mnie, bo lało jak z cebra.\n- To skocz i spróbuj, do stawu trzydzieści kroków, za parę minut wrócisz.\nGątowski rad nierad wyszedł do ogrodu, pan Pławicki zaś, nie zwracając uwagi na Połanieckiego i córkę, powtarzał chodząc po pokoju:\n- Newralgia w głowie, założyłbym się, że newralgia w głowie, Gątowski w razie potrzeby może skoczyć po doktora. Ten safanduła, ten radca bez rady, pewno by nie posłał.\nI potrzebując widocznie wywrzeć na kimś swój zły humor, dodał zwracając się do Połanieckiego:\n- Nie uwierzysz, co to za cymbał!\n- Ale, papo... - zaczęła panna Marynia.\n- Wiem! Nie podoba ci się to, że ona okazuje mi trochę przyjaźni i troskliwości. Czytaj sobie artykuły rolnicze pana Jamisza, uwielbiaj go, stawiaj mu posągi, ale pozwól mi mieć moje sympatie.\nTu Połaniecki mógł podziwiać istotną słodycz panny Maryni, gdyż zamiast się zniecierpliwić, podbiegła do ojca i podsuwając czoło pod jego uczernione wąsiki, rzekła:\n- Zaraz zaprzęgną, zaraz, zaraz! Może trzeba, żebym i ja pojechała?... A tymczasem niech się brzydki tatuś nie gniewa, bo sobie zaszkodzi.\n- Wiem, że w gruncie rzeczy masz dobre serce, ale co tam znów Gątowski robi?\n- W środku stoi woda i za daleko wyciągnięte; próbowałem i nie mogę.\n- To bierz czapkę i ruszajmy, bo słyszę, że już zajechali.\n- Papa przywykł do trochę wykwintniejszego towarzystw, niż jest na wsi - rzekła panna Marynia - więc dlatego lubi panią Jamiszową, ale i pan Jamisz jest bardzo zacny i rozumny człowiek.\n- Widziałem go w kościele. Wydał mi się jakby przybity.\n- Bo naprawdę, to on jest chory, a przy tym bardzo zapracowany.\n- Tak jak pani.\n- Nie. Pan Jamisz doskonale prowadzi gospodarstwo, a przy tym dużo pisuje o rzeczach rolniczych. Naprawdę jest to lumen naszej okolicy. I taki zacny człowiek! Ona również dobra kobieta, tylko dla mnie nieco przesadna.\n- Tak. Przyczynia się też do jej przesady i to ciągłe życie na wsi, przez które się trochę rdzewieje. Myślę, że w mieście wszystkie dziwactwa ludzkie i śmieszności ścierają się wzajemnie, a na wsi łatwiej ludzie zmieniają się w oryginałów. Z wolna odwyka się od towarzystwa, zachowuje się jakiś przestarzały sposób w obejściu z ludźmi i dochodzi się do przesady. My wszyscy musimy się ludziom z wielkich miast wydawać zardzewiali i trochę śmieszni.\n- Nie wszyscy. Bynajmniej! - odpowiedział Połaniecki. - Pani na przykład bynajmniej!\n- Więc to przyjdzie z czasem - odpowiedziała z uśmiechem.\n- Czas może także przynieść zmiany.\n- U nas tak mało się zmienia - i najczęściej na gorsze.\n- Ale w życiu panien w ogóle zmiany są przewidywalne.\n- Chciałabym naprzód, byśmy z papą mogli przyjść do ładu z Krzemieniem.\n- Więc ojciec i Krzemień to dwa główne, jedyne cele w życiu pani?\n- Tak. Ale mało mogę pomóc, bo się mało znam na czymkolwiek.\n- Papa, Krzemień - i nic więcej! - powtórzył Połaniecki.\nNastała chwila przerwy w rozmowie, po której panna Marynia spytała Połanieckiego, czy nie zechce pójść do ogrodu. Poszli i wkrótce znaleźli się nad brzegiem stawu. Połaniecki, który za granicą należał do różnych stowarzyszeń sportowych, zepchnął na wodę czółno, któremu Gątowski nie mógł poradzić, ale pokazało się, że jest dziurawe i że nie można nim pływać.\n- Oto przykład, co jest moje gospodarstwo! - rzekła śmiejąc się panna Marynia. - We wszystkim i wszędzie woda przecieka. I nie wiem, jak się usprawiedliwić, bo ogród i staw należą wyłącznie do mnie.\n- Bodaj, że to jeszcze to samo, w którym zakazywano mi jeździć, gdy byłem małym chłopcem.\n- Bardzo być może. Czy pan uważał, że rzeczy daleko się mniej zmieniają i dłużej trwają niż ludzie? Czasem smutno o tym myśleć.\n- Miejmy nadzieję, że będziemy trwali dłużej niż to czółno zmurszałe i nasiąknięte jak gąbka wodą. Jeżeli to jest to samo, co za moich dziecinnych lat, to nie mam do niego szczęścia. Dawniej nie pozwalano mi na nim jeździć, a teraz skaleczyłem sobie rękę o jakiś spróchniały gwóźdź.\nTo rzekłszy wydobył z kieszeni chustkę i począł lewą ręką owijać palec prawej. Ale szło mu tak niezgrabnie, że panna Marynia widząc to rzekła:\n- Nie da pan sobie rady, trzeba pomóc.\nI poczęła obwiązywać mu dłoń, którą on kręcił nieznacznie, by jej utrudnić zadanie, bo miło mu było czuć jej delikatne palce przy swoich. Ona spostrzegła, że jej przeszkadza, i spojrzała na niego, ale w chwili, gdy ich oczy się spotkały, pojęła powód i zarumieniona, schyliła się, chcąc niby wiązać uważniej. Połaniecki uczuł ją blisko, uczuł ciepło bijące od niej, więc i jemu serce zabiło żywiej.\n- Mam bardzo miłe wspomnienia - rzekł - z dawnych moich tutejszych wakacji, ale teraz wywiozę jeszcze milsze. Pani jest bardzo dobra, a przy tym zupełnie jak jaki kwiat w tym Krzemieniu. Pod słowem, nie przesadzam.\nPanna Marynia zrozumiała, że młody człowiek mówi to szczerze, może nieco za śmiało, ale raczej przez wrodzoną żywość, niż dlatego, że został z nią sam na sam; więc nie obraziła się, tylko zaczęła niby gderać żartobliwie swoim miłym, przyciszonym głosem.\n- Proszę mi nie mówić grzeczności, bo naprzód źle obwiążę rękę, a po wtóre ucieknę.\n- To niech pani źle obwiąże rękę, ale zostanie. Taki śliczny wieczór...\nMarynia skończyła robotę z chustką, i poszli dalej. Wieczór rzeczywiście zapowiadał się śliczny. Słońce zniżało się, staw, nie marszczony powiewem wiatru, lśnił ogniem i złotem. W dali, za wodą, majaczyły spokojnie olszyny; bliższe drzewa rysowały się w zarumienionym już powietrzu bardzo czysto. Na podwórzu, za domem, klekotały bociany.\n- Miły Krzemień, bardzo miły! - powtarzał Połaniecki.\n- Bardzo - odpowiedziała Marynia.\n- Toteż ja rozumiem pani przywiązanie do tego miejsca. Przy tym, jak się w coś wkłada pracę, to to jeszcze bardziej przywiązuje. Rozumiem też, że na wsi można mieć dobre chwile... Ot, jak teraz. Przecie tu jest tak dobrze! W mieście ogarnia czasem zmęczenie, zwłaszcza tych, którzy jak ja siedzą po uszy w rachunkach, a przy tym są samotni. Bigiel, mój wspólnik, ma żonę i dzieci - to dobrze! A ja co? Ja nieraz mówię sobie: Ot, pracuję, i co mi z tego? Dajmy na to, że będę miał trochę pieniędzy - i co dalej? - nic. Jutro zawsze takie samo jak dziś: robota i robota! Widzi pani, jak się człowiek wciągnie w coś, jak idzie tym pędem, np. robienia pieniędzy, to mu się zdaje, że to cel. Ale przychodzą chwile, w których myślę, że mój oryginał Waskowski ma słuszność i że nikt, kto się kończy na ski albo na wicz, nie potrafi włożyć w to całej duszy i poprzestać na tym wyłącznie. On powiada, że w nas jeszcze za świeża pamięć poprzedniego istnienia i że w ogóle Słowianie mają inną misję. To jest wielki oryginał i filozof, i mistyk. Ja się z nim sprzeczam i robię pieniądze, jak mogę, ale teraz na przykład, jak tak chodzę z panią po tym ogrodzie, to doprawdy, zdaje mi się, że ona ma słuszność.\nI przez chwilę szli w milczeniu. Światło stawało się coraz bardziej rumiane, i twarze mieli jakby zanurzone w czerwonym blasku. Przyjazne, wzajemne uczucia wzrastały w nich z każdą chwilą. Było im z sobą dobrze i spokojnie.\n- Co mnie pani Chwastowska mówiła i co jest prawda, to, że do pani ma się w godzinę po poznaniu więcej ufności i bliżej się jest z nią niż z kim innym w miesiąc. Teraz to sprawdziłem. Zdaje mi się, że panią znam od dawna. Myślę, że tylko osoby niezwykle dobre robią takie wrażenie.\n- Emilka kocha mnie bardzo i dlatego mnie chwali. Choćby to była prawda, co ona mówi, to jednak przypuszczam, że nie ze wszystkimi taką być potrafię.\n- Wczoraj, rzeczywiście, zrobiła pani na mnie inne wrażenie, ale była pani zmęczona i senna.\n- Byłam trochę.\n- I czemu pani spać nie poszła! Służący mógł mi zrobić herbaty, a wreszcie byłoby się i bez tego obeszło.\n- Nie, tak mało gościnni nie jesteśmy. Papa mówił, że wypada, by które z nas pana przyjęło. Bałam się, że zechce sam czekać, a jemu to szkodzi, więc wolałam go zastąpić.\nPołaniecki pomyślał: "Pod tym względem mogłaś być spokojna, ale jesteś poczciwa, że starego egoistę osłaniasz."\n- Przepraszam panią i za to, że zaraz zacząłem mówić o interesach. To kupieckie przyzwyczajenie. Ale też potem sam sobie powiedziałem: "Jesteś taki, owaki!" - i ze wstydem przepraszam.\n- Nie ma za co, bo nie ma winy. Panu powiedziano, że ja się wszystkim zajmuję, więc pan udał się do mnie.\nZ wolna zorze rozpalały się coraz mocniej. Po niejakim czasie wrócili ku domowi, ile że wieczór zapowiadał się piękny, więc siedli na werandzie ogrodowej. Połaniecki wszedł na chwilę do salonu, po czym wrócił ze stołeczkiem od nóg i przyklęknąwszy zaczął go podsuwać pod stopy panny Maryni.\n- Dziękuję, bardzo dziękuję... - odpowiedziała pochylając się i obejmując rękoma suknię. - Jaki pan dobry!... dziękuję bardzo!\n- Ja jestem z natury nie uważny, ale wie pani, kto mnie nauczył trochę troskliwości? Litka. Ją trzeba nadzwyczaj ochraniać i pani Chwastowska musi o tym pamiętać.\n- I ona pamięta - odrzekła panna Marynia - i wszyscy będziemy jej w tym pomagali. Gdyby była nie wyjeżdżała do Reichenhallu, byłabym ją zaprosiła do nas.\n- A ja bym przyjechał za Litką bez zaproszenia.\n- Wiec zapraszam pana w imieniu papy raz na zawsze.\n- Niech pani tego lekko nie mówi, bom gotów nadużyć grzeczności. Mnie tu jest bardzo dobrze, więc ilekroć będzie mi źle w Warszawie, to tu ucieknę - pod opiekę pani...\nTeraz Połaniecki wiedział już, że słowa jego przeznaczone są na to, by ich zbliżyć, by nawiązać między nimi sympatię, i mówił je równie umyślnie, jak szczerze, a mówiąc patrzał na tę łagodną, młodą twarz, która oświecona zachodzącym słońcem, wydawała się jeszcze spokojniejsza niż zwykle. Panna Marynia podniosła też na niego swe niebieskie oczy, w których było jakby pytanie: "Czy mówisz to wypadkiem, czy umyślnie?" - i odrzekła nieco ciszej:\nI oboje umilkli czując, że istotnie coś zawiązuje się między nimi.\n- Dziwi mnie, że papa nie wraca - rzekła wreszcie panna Marynia.\nRzeczywiście słońce zaszło; w czerwonawym zmierzchu począł krążyć cichym lotem lelek, a w stawie ozwały się żaby.\n- Ja nie analizuję życia, bo nie mam na to czasu. Gdy mi jest dobrze, jak na przykład w tej chwili, to czuję, że dobrze; gdy źle, to źle - ot i wszystko. Ale przed pięciu lub sześciu laty było inaczej. Była nas cała paczka ludzi, którzy się schodzili na rozprawy o znaczeniu życia. Było kilku uczonych i jeden literat, dziś dość znany w Belgii. Zadawaliśmy sobie pytania: dokąd idziemy? jaki wszystko ma sens, jaką wartość i jaki koniec? Czytywaliśmy pesymistów i gubiliśmy się w rozmaitych pytaniach, bez dna, tak jak mój jeden znajomy, asystent przy katedrze astronomii, który jak zaczął się gubić w przestrzeniach międzyplanetarnych, tak zgubił w nich mózg... I potem mu się zdawało, że jego głowa krąży po paraboli w nieskończoności... Później wyzdrowiał i został księdzem. My również nie mogliśmy do niczego dojść, na niczym odpocząć... Zupełnie jak to ptactwo, które leci przez morza i nie ma na czym usiąść. Ale ja wreszcie spostrzegłem dwie rzeczy: oto naprzód, że moi Belgowie biorą to wszystko mniej do serca niż ja... my jesteśmy naiwniejsi... Po wtóre, że mi się ochota do roboty psuje i że robię się niedołęgą. Wówczas wziąłem się za uszy i zacząłem na umor farbować perkaliki. Potem też powiedziałem sobie tak: życie jest w prawach natury - czy mądrych, czy głupich, mniejsza z tym - ale jest. Żyć trzeba, więc trzeba z życia wydobyć, co się da. I chcę coś wydobyć. Waskowski powiada wprawdzie, że my, Słowianie, nie potrafimy na tym poprzestać, ale to się tak gada. Że na samych pieniądzach nie potrafimy - na to od biedy zgoda. Ale ja sobie powiedziałem, że prócz pieniędzy, są jeszcze dwie rzeczy: spokój - i wie pani co? - kobieta. Bo trzeba, żeby człowiek miał się z kimś wszystkim podzielić. Potem musi być śmierć - dobrze! ale gdzie się zaczyna śmierć, tam się ludzka głowa kończy. "That’s not my business!" - jak powiada Anglik. Tymczasem trzeba mieć komu to oddać, co człowiek ma i zdobywa - czy to pieniądze, czy zasługę, czy sławę... Jeśli są diamenty na księżycu, to wszystko jedno, bo nie ma nikogo, kto by uznał, że one coś warte. Tak samo i człowiek musi mieć kogoś, kto by go uznawał. A ja sobie myślę: kto mnie uzna, jeśli nie kobieta - byle była ogromnie dobra, ogromnie pewna i bardzo moja, i bardzo kochana. To wszystko, czego można chcieć, bo z tego idzie spokój - i to jest jedyna rzecz, która ma sens. Ja to mówię nie jak poeta, ale jak człowiek pozytywny i kupiec. Mieć przy sobie drugą głowę - to jest i cel. A potem niech będzie, co chce. Oto moja filozofia.\nPołaniecki twierdził, że mówi jak kupiec, ale mówił także jak człowiek rozmarzony, bo tak podziałał na niego i ten wieczór letni, i obecność tej młodej dziewczyny, która pod tak wieloma względami odpowiadała tym wygłoszonym przed chwilą poglądom. Połanieckiemu również musiało to przyjść do głowy, gdyż zwróciwszy się wprost do niej rzekł:\n- Ja tak ot myślę, ale i z tego się zwykle przed ludźmi nie wygaduję. Dziś mi się jakoś na to zebrało, bo powtarzam, że pani Emilia ma słuszność: z panią się jest w jeden dzień bliżej niż z innymi w rok. Pani musi być bajecznie dobra! Oto byłbym głupstwo zrobił, gdybym nie przyjechał do Krzemienia. I będę przyjeżdżał tak często, jak pani pozwoli.\n- Niech pan przyjeżdża... często.\nI wyciągnął rękę, a panna Maryna podała mu także dłoń jakby na znak przymierza.\nAch, jak i on się jej podobał, ze swoją twarzą szczerą, męską, ze swoją ciemną czupryną i pewną dzielnością w całej postawie, ze swymi żywymi oczyma! Przywiózł przy tym tyle tych tchnień, których jej w Krzemieniu brakło; jakieś nowe widnokręgi wybiegające daleko poza staw i olszyny, które zamykały widnokrąg krzemieński. Zrobili też jednego dnia tyle drogi, ile jej można było zrobić.\nSiedzieli więc znowu jakiś czas w milczeniu i wędrowali dalej, w milczeniu równie pośpiesznie, jak w rozmowie. Marynia wskazała wreszcie ręką na światło, które się zwiększało za olszynami, i rzekła:\n- Aha! księżyc! - powtórzył Połaniecki.\nów zaś rzeczywiście wysuwał się z wolna zza olszyn, czerwony i wielki jak koło. Ale tymczasem psy zaszczekały, powozik zaturkotał z drugiej strony domu i po chwili w salonie, do którego poprzednio już wzniesiono lampy, ukazał się pan Pławicki.\nMarynia weszła do salonu. Połaniecki za nią.\n- Nic się nie stało - rzekł pan Pławicki. - Zajechała ich Chromecka, że zaś myśleli, że odjedzie wkrótce, więc nie dawali znać. Jamisz trochę chory, ale jutro wybiera się do Warszawy. Ona obiecała się tu pojutrze.\n- Więc wszystko dobrze? - spytała Marynia.\n- Dobrze. A wy coście tu porabiali?\n- Słuchaliśmy żab - odpowiedział Połaniecki - i dobrze nam było.\n- Pan Bóg wiedział, na co i żaby stworzył, więc choć mi spać po nocy nie dają, nie narzekam. Ale tymczasem niech Marynia da herbaty.\nHerbata czekała gotowa w drugim pokoju. Pan Pławicki opowiadał przy niej o swojej wizycie u Jamiszów. Młodzi byli milczący, tylko od czasu do czasu spoglądali na siebie pełnymi światła oczyma i na dobranoc uścisnęli się bardzo mocno za ręce.\nPanna Marynia czuła pewną ociężałość, rozbierając się, jakby ją ten dzień zmęczył; ale było to dziwne jakieś i miłe zmęczenie. Potem, gdy już jej główka wsparła się na poduszce, nie myślała o tym, że jutro poniedziałek, że zaczyna się nowy tydzień powszedniej roboty, tylko myślała o Połanieckim i w uszach jej brzmiały jego wyrazy:\n- Kto mnie uzna, jeśli nie kobieta, byle była ogromnie dobra, ogromnie pewna, bardzo moja i bardzo kochana.\n- Dobre to, śliczne, miłe - gdzie taka druga?


"Złap bakcyla czytania" - Gmina Rudniki\n"Złap bakcyla czytania"\nZ radością informujemy, że Gminna Biblioteka Publiczna w Rudnikach włączyła się w akcję społeczną „Czytam sobie” i zakupiła serię książeczek dla dzieci, które dopiero rozpoczynają przygodę z samodzielną lekturą. Jest to trzypoziomowy program wspierający je w nauce czytania. Książeczki są zróżnicowane pod względem poziomu czytelniczego zaawansowania dziecka.\nPoziom 1- Składam słowa\nTen moduł programu powstał z myślą o początkujących czytelnikach. W książeczkach z tego poziomu odnajdziemy zdecydowaną przewagę ilustracji nad krótkim i zapisanym dużą czcionką tekstem. Autorzy operują jedynie 23 podstawowymi głoskami i tworzą prostą, ale wciągającą opowieść z maksymalnie 150- 200 wyrazów.\nPoziom 2 – Składam zdania\nMłody czytelnik znajdzie tutaj zabawne historyjki, zbudowane z nieco dłuższych zdań i zawierające dialogi. Nadal operuje się jedynie 24 podstawowymi głoskami.\nPoziom 3 – Połykam strony\nW tekstach książek należących do tego poziomu używa się już wszystkich głosek. Zdania są dłuższe i bardziej złożone, a czytelnik poznaje też nowe trudne wyrazy, których słownik znajduje się na końcu każdej książeczki.\nW powstanie serii „Czytam sobie” zaangażowali się czołowi twórcy literatury dziecięcej, stąd powstał cykl książek nie tylko wartościowych pod względem edukacyjnym, dających poczucie sukcesu w czytaniu, ale również atrakcyjnych pod względem artystycznym.\nGminna Biblioteka Publiczna w Rudnikach zaprasza wszystkich zainteresowanych rozbudzeniem w dzieciach pasji czytania do wypożyczania książeczek z serii „Czytam sobie”. Pokażmy najmłodszym, że czytanie może być wspaniałą zabawą i niezapomnianą przygodą.\nSpot promocyjny serii książek w ramach Akcji „Czytam sobie”\nData publikacji: 25-02-2014 14:33


Scenariusz zajęcia z zakresu edukacji ruchowej w przedszkolu - "W Gazetkowie" - rozwijanie aktywności ruchowej dzieci z wykorzystaniem nietypowego przyboru - gazety | tekst nr 33499\nScenariusz zajęcia z zakresu edukacji ruchowej w przedszkolu - "W Gazetkowie" - rozwijanie aktywności ruchowej dzieci z wykorzystaniem nietypowego przyboru - gazety\nScenariusz zajęcia z zakresu edukacji ruchowej przeprowadzonego w grupie 3,4,5latków\nTemat: ,, W Gazetkowie ”-rozwijanie aktywności ruchowej dzieci z wykorzystaniem nietypowego przyboru - gazety.\nOpracowała :Zofia Pilch\n-Zachęcanie dzieci do podejmowania aktywności ruchowej.\n-Rozwijanie inwencji twórczej dziecka.\n-Dostarczanie dzieciom okazji do spontanicznych działań i wyrażania radości.\n-rozwija swoją naturalną ruchliwość\n-rozwija koordynację ruchow?\n-poznaje właściwości przedmiotów, rzeczy ( gazety)\n-wyrabia wrażliwość słuchow?\n-jest bardziej otwarte\n-rozumie potrzebę ruchu dla prawidłowego rozwoju fizycznego człowieka\nMetody: opowieści ruchowej , elementy metody twórczej K. Orfa\nŚrodki dydaktyczne: gazety (dla każdego dziecka), obręcz, kosz, płyta CD z muzyką, tamburyno, materiały na tor przeszkód ( ławeczka, ślady stóp, piankowy tunel, piankowe schody, zjeżdżalnia, pluszowy ,,gazetkowy ” miś – czapeczka i muszka z gazety ),medale ,,Wysportowany Przedszkolak ”( dla wszystkich dzieci)\n1.Powitanie dzieci .\n2.Rymowanka na powitanie ( dzieci ustawione w dużym kole w strojach gimnastycznych naśladują czynności wymieniane w rymowance ):\n,,Robimy kółeczko-okrągłe jajeczko. Stoimy, stoimy ,tupiemy, tupiemy, klaszczemy, klaszczemy, skaczemy, skaczemy. Obracamy się, obracamy. Uśmiechamy się, uśmiechamy i pięknie czekamy”.\n3.Zabawa ruchowa do piosenki ,,Skaczemy, biegniemy ”\n1.Chodź, słońce dawno wstało, świeci i budzi nas. Chodź, rozruszamy ciało, wstań ruszyć się czas. Włóż ulubione buty, bluzę , spodenki też. Tam wszyscy już czekają chodź- przyjaciół zbierz !\nRef. Skaczemy, biegniemy , ćwiczymy , tańczymy ! 4x\n,,Opowiem wam o krainie, która nazywa się Gazetkowo. A dlaczego tak się nazywa za chwilę się dowiecie. W Gazetkowie wszystko jest z gazet: domy, ulice, samochody, zabawki, misie. Zapraszam was do tej krainy.”\nNauczyciel rozdaje dzieciom gazety\n4.-ćwiczenie twórcze –lista atrybutów-dzieci oglądają gazety, określają ich grubość, wygląd, strukturę (gładkie czy chropowate ) ,czy wydają dźwięki\n-wydobywanie odgłosów akustycznych; szelest (wiatr), uderzanie w gazetę ( padający deszcz), ,,W Gazetkowie często świeci słońce i jest gorąco, dlatego musimy się ochłodzić”- wachlowanie gazetą .\n-zabawa w czytanie ; dzieci mimiką naśladują, jakby przeczytały coś wesołego, smutnego, coś co je zdziwiło i zezłościło\n5.,,W Gazetkowie domy wykonane są z gazet. Wasze gazety to wasze domki”. Na hasło ,,Idziemy na spacerek ” dzieci maszerują między gazetami, na polecenie ,,Wracamy do domu” dzieci wracają do swojej gazety.\n6.Zabawa do muzyki ,,Parasole” . ,,W Gazetkowie jest bardzo zmienna pogoda. Raz świeci słońce, raz pada deszcz a zimą śnieg, dlatego potrzebne są nam parasole”. Przebieg zabawy: Gdy słychać muzykę dzieci tańczą swobodnie z parasolką- gazetą , na przerwę w muzyce –rozkładają parasole-gazety nad głową.\n7.,,W Gazetkowie, jak wszędzie po deszczu robią się kałuże. Gazety będą kałużami , które trzeba przeskoczyć”-skoki przez kałuże.\n8.,,W Gazetkowie często występuje gazetkowy cyrk ,w którym sztuczki robi się z gazetkowych piłeczek i my teraz zrobimy takie cyrkowe piłeczki . Będziemy akrobatami w cyrku”.\n-zgniatanie gazety i utworzenie z niej kuli: podrzucanie, przekładanie kuli z ręki do ręki, przekładanie pod kolanami, turlanie stopą, przekładanie wokół tułowia, podnoszenie kul stopami, turlanie po dywanie , rzucanie do celu kulami z gazety\n9.,,W Gazetkowie wszyscy lubią tańczyć, ale są to tańce z gazetą”. Zabawa z gazetami w parach ( jedna gazeta dla pary ).Dzieci tańczą z gazetą na brzuchu, czole, kolanach, plecach ( stykając się wymienionymi częściami ciała)\n10.Tot przeszkód- ,,W Gazetkowie jest domek w którym mieszka gazetowy miś ( nauczycielka przedstawia dzieciom maskotkę misia ) .Miś przywita się teraz z nami ( dzieci podają prawą rękę ). Do jego domu prowadzi wąska kładka po której musimy przejść ( ćwiczenie równowagi z użyciem ławeczki), jest tunel pod którym musimy się przeczołgać , następnie wejść po schodkach i zjechać po zjeżdżalni, a na końcu przejść po śladach zostawionych przez gazetkowe dzieci ” ( kontury stóp”) - kolejne zadania toru przeszkód .\n11.Zabawa naśladowcza do piosenki ,,Gimnastyka to zabawa”-zwrócenie uwagi na potrzebę ruchu, wysiłku fizycznego dla organizmu.\n12.Ćwiczenie uspakajające ,,Usypiamy misia ”z wykorzystaniem muzyki relaksacyjnej- ,,Teraz wszystkie dzieci są gazetkowymi misiami, które bardzo się zmęczyły , odpoczywają i powoli zasypiają ”.\n13.Podziękowanie za udział w zajęciu. Wręczenie każdemu dziecku medalu ,,Wysportowanego Przedszkolaka ”.


Nepal + Orientalne Indie 16 dni wycieczka grupowa z Glob Net\nNepal + Orientalne Indie 16 dni\nTrasa: Delhi, Kathmandu, Rezerwat Chitwan, Pokhara, Annapurna, Patan, Delhi, Agra, Orchha, Kajuraho, Varanasi, Sarnach, Delhi\nPrzelot do Kathmandu. Powitanie z przewodnikiem i przejazd do hotelu. Noc w hotelu.\n2 dzień Delhi - Kathmandu\nZwiedzanie Kathmandu - Durbar Squer - starego miasta, stolicy Nepalu Kathmandu: Pałacu, Świątyni Hanumandhoka, czyli wiecznie żyjącej Bogini Kumari. Zwiedzanie Kastamandap Temple, świątyni zbudowanej z jednego drzewa. Potem wizyta w Taleju Temple, Kal Bhairab Temple, Akash Bhairab Temple. Noc w hotelu w Kathmandu.\n3 dzień Kathmandu - Bhaktapur\nRano Przejazd do największej stupy buddyjskiej Swayambhunath. Potem zwiedzanie starego miasta w Bhaktapur.\n4 Dzień Katmandu - rafting Rezerwat Chitwan\nWcześnie rano przejazd trasą widokową (zachodnią) Doliną Katmandu do miejsca startu raftingu po rzece Trishuli. Rafting 3-4 godziny. Lunch i przejazd do Rezerwatu Przyrody Chitwan. Spotkanie z przewodnikiem przyrody, który objaśni mam program w rezerwacie Royal Chitwan Natural Park. Można tu zobaczyć sławne rogate nosorożce, różnego rodzaju jelenie, małpy, leśne knury, niezliczone gatunki ptactwa w ich naturalnym środowisku i tygrysy. Obiadokolacja w formie bufetu na terenie rezerwatu. Noc w resorcie.\nO wschodzie słońca safari na łodziach po rzece Rapti i obserwowanie zwierząt przychodzących do wodopoju. Powrót do resortu i śniadanie. Wyprawa w dżunglę z przewodnikiem, który pokaże nam unikalną zwierzynę zamieszkującą ta część świata, safari na grzbiecie słonia i odkrywanie naturalnego piękna dzikiej przyrody w dżungli. Opowieści o dzikich zwierzętach zamieszkujących te niedostępne niegdyś równiny Chitwan. Wieczorem pokaz tańców rdzennej ludności z plemienia Thara. Noc w resorcie.\n6 dzień Chitwan Pokhara\nRano safari do naturalnych środowisk ptaków zamieszkujących rezerwat. Śniadanie i przejazd przepiękną trasę widokową: pocięte tarasami stoki górskie, urocze nepalskie wioski i miasteczka. Po przyjeździe do Pokhara wycieczka nad jezioro Plewa, do obozu, gdzie osiedlili się Mnichowie, którzy wyemigrowali z zajętego przez Chiny Tybetu i nad wodospad Devis. Noc w hotelu w Pokhara.\n7 Dzień Pokhara Austrian Camp (trekking w góry)\nRano po śniadaniu przejazd do Lumle i wędrówka szlakami górskimi przez Chandrakot i Tanchowk. Szlak biegnie przez dżunglę, przez wioski do punktów widokowych na Mt Annapurna, Mt Fishtail i inne góry Himalajów (trekking ok. 5 6 godzin). Noc Tea Hause, czyli schronisku górskim na polanie Kula Kalha.\n8 Austrian Camp - Katmandu\nPoranny spektakl zapalania szczytów, czyli obserwowanie wschodu słońca, którego promienie oświetlają kolejne szczyty Himalajów nadając im przeróżne barwy. Po śniadaniu zejście do Kande i przejazd do Kathmandu. Noc w hotelu.\n9 dzień Katmandu Patan - Kathmandu\nPrzejazd do Patan i zwiedzanie: Patan Durbar Square, Krishna Temple, Stupy buddyjskiej Mahaboudha. Spacer uliczkami Patan, gdzie przesiadują ekscentrycznie odziani i umalowani Sadhu. Noc w hotelu.\n10 dzień Katmandu - Delhi\nPo śniadaniu transfer na lotnisko międzynarodowe Tribhuwan International Airport i przelot z Kathmandu do Delhi. Transfer do hotelu. Zakwaterowanie w hotelu. Czas wolny. Noc w hotelu.\n11 dzień Delhi\nRano wizyta w Raj Ghat - miejscu kremacji Mahatmy Gandhi, największym meczecie w Indiach - Jama Masjid i przejazd koło Czerwonego Fortu aż do najstarszej ulicy w Delhi Chandni Chowk. Po południu wizyta w Qutub Minar zbudowanego przez Qutub-ud-Din Aibek w 1199 roku, zwiedzanie mauzoleum Humayun's Tomb, nowoczesnej świątyni hinduistycznej Lakshminarayan Temple. Objazd po dzielnicy dyplomatycznej w New Delhi: siedziba Parlamentu, Brama do Indii, Pałac Prezydenta, Plac Connaught. Wieczorem obiadokolacja w restauracji z muzyką indyjską. Powrót do hotelu na nocleg.\n12 dzień Delhi - Fatehpur Sikri - Agra\nDo najważniejszych zabytków miasta należą: Wielki Meczet Jama Masjid, Wielka Brama i grobowiec szejka Salima Cziszti cały z białego marmuru, Pałac Birbala (harem), Pańci Mahal i Diwan-e Am. Po przybyciu do Agra zakwaterowanie w hotelu. Noc w hotelu.\n13 dzień Agra - Orcha\nO wschodzie słońca wizyta w Taj Mahal - mauzoleum uznawanego za jeden z siedmiu cudów świata, wybudowane w XVII w. przez Wielkiego Mugoła Szach Jahan dla uczczenia pamięci zmarłej ukochanej żony. Mauzoleum mieści się na brzegu Jamuny. Na wybudowanie tego ogromnego kompleksu trzeba było 20 lat pracy, ponad 20 tys. robotników i sumy równej 466 kg złota. Sam grób w całości został wykonany z białego marmuru inkrustowanego szlachetnymi kamieniami, które układają się we wzory kwiatowe i roślinne. Według legendy Szach Jahan postanowił na przeciwległym brzegu Jamuny wybudować sobie takie samo mauzoleum z czarnego marmuru. Niestety jego syn przerażony rozrzutnością ojca uwięził go w wieży w Czerwonym Forcie, z którego ojciec miał jedynie widok na swoje dzieło. Zwiedzanie Red Fort, czyli Czerwonego Fortu w Agra - słynnej twierdzy władców Mugolskich. Do wnętrza fortecy wchodzi się jedną z czterech bram. Wewnątrz znajdują się przepiękne budowle jak Moti Masjid, czyli Perłowy Meczet, Pałac Jahangira, Khas Mahal i słynna Wieża Więźniów, w której Aurangzeb uwięził swojego ojca (tego, który zbudował Taj Mahal). Przejazd do Orcha. Noc w hotelu.\n14 dzień Orcha Khajuraho - Varanasi\nRano powitanie słońca nad rzeką Betwa, kadr z filmu Kamasutra. Po śniadaniu zwiedzanie miasteczka pełnego zabytków.\nOrcha jest otoczona pętlą rzeki Betwa. Miasto zostało założone w 1531 roku przez władców Bundela. Do dzisiaj zachowały się zrujnowane Pałace, noszące imiona królewskich nałożnic: Raj Mahal, Jahangira Mahal i Rai Prawin Mahal, Pawilony, hamany, czyli łaźnie, świątynie: Jamraja, Cuturbhudz i bramy. Zwiedzanie Świątynii Lakshmi Narajan z bardzo dobrze zachowanymi freskami. Potem przejazd do Khajuraho. Zwiedzanie zabytkowych świątyń. Khajuraho to wioska z 22 wspaniałymi świątyniami, poświeconych kultowi braministycznemu i dżinijskiemu, zbudowane przez królów dynastii Chandela między 950 a 1050 rokiem ne. Świątynie odznaczają się niezwykłą architekturą mającą przypominać Góry Meru (miejsce zamieszkania bogów). Niezliczone rzeźby pokrywają ściany zewnętrzne świątyń, podczas gdy wewnątrz znajduje się tylko mroczne sanktuarium. Świątynie bramistyczne są ozdobione postaciami kobiet w frywolnych pozach, scenami z Kamasutry i awatarami. Po zdwidaniu transfer na dworzec i przejazd pociągiem sypialnym do Varanasi. Noc w pociągu.\n15 dzień Varanasi Sarnach Varanasi\nTransfer z dworca kolejowego. Wycieczka po mieście i zwiedzanie: Bharat Mata Temple z wielką wyrzeźbioną w marmurze mapą Indii, świątynia Durga Temple, Tulsi Manas Mandir, Najstarszego w Indiach Uniwersytetu hinduskiego Banaras University, Meczetu Wielkich Mugołów zbudowanego przez Aurangazeb na miejscu antycznej świątyni hinduistycznej. Wycieczka do Sarnach, głównego centrum Buddyzmu. To właśnie w Sarnach 530 lat przed naszą erą Budda wygłosił pierwsze kazanie po osiągnięciu Oświecenia. Zwiedzanie stup buddyjskich: Dhamekh i Dharmarajika. Udział w wieczornych ceremoniach nad Gangesem. Noc w hotelu w Varanasi.\nO wschodzie słońca rejs łodzią nad rzeką Ganges, pielgrzymka z Ghat do Ghat. Ludzie z samego rana obmywają się w wodach Gangesu i modlą do wschodzącego słońca. Z łodzi można również obserwować dwa ghaty: Manikarnika & Harishchandra, na których odbywają się rytualne kremacje, gdzie stos pogrzebowy pali w dzień i w nocy. Każdy pobożny Hindus wierzy, że zostać poddanym kremacji na Ghatach Gangesu pozwoli mu uwolnić się od cyklu narodzin i śmierci. Powrót do hotelu na śniadanie i transfer na lotnisko i przelot do Delhi, oczekiwanie na samolot powrotny. Powrót do kraju.\nTerminy i Ceny za wycieczkę\nTermin Symbol Cena\n18 paździrnik 2018 WOPIN-1 2075 USD\nWycieczka zgodnie z programem\nZakwaterowanie w hotelach 2,3,4 * ze śniadaniami w pokojach dwuosobowych\nPrzejazdy klimatyzowanym busikiem z kierowcą\nWszystkie podatki, opłaty drogowe, benzyna, opłaty parkingowe, koszty związane z kierowcą itp.\nAngielskojęzyczni lokalni przewodnicy w każdym z wymienianych miast\nBilety na przelot Kathmandu Delhi - Kathmandu i Delhi - Katmandu\nBilet na pociąg sypialny z Khajuraho do Varanasi\nTransfery na lotnisko i do hoteli w Indiach i Nepalu\nwycieczka łodzią wzdłuż rzeki Ganges o wschodzie słońca\nRafting po rzece Rapti ok. 3 godziny\nSafari na słoniach, tropienie nosorożca, obserwowanie ptaków i krokodyli w Chitwan Park\nWycieczka do wioski plemiennej, pokaz tańców plemiennych w Chitwan Park\nPozwolenie na wstęp do rezerwatu\nPozwolenie na trekking w rejonie Annapurna\ndolotu do Indii, ubezpieczenia turystycznego, nic co nie jest ujęte w cena obejmuje\nWszystkie Prawa Zastrzeżone. Wycieczka Indie i Nepal objazdowa.


• Umarło Serce Mamy • Wspomnienie - druga wersja • Wspomnienie • Upór • Wdzięczność • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • Bo miłość nie jest taka prosta. Każdy • delfinn szuka książki\t• martyna071095 szuka książki\t• patrycja620 szuka książki\t• izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• Skromna noblistka. Portret Marii • - W każdej rzeczywistości istnieje • Recenzja gry planszowej „Gierki • Wywiad z Florence Hinckel i Vincentem • Łatwopalna. Portret Agnieszki Osieckiej. • Recenzja gry Gobblety czyli kółko • "Rubinowe oczy Kremla" - zwiastun książki • "Mój przyjaciel kryzys" - zwiastun książki • "Szczęściary" - zwiastun książki • "Wielka Mała Wyspa Wielkanocna" - • #kasiuniagotuje - zwiastun książki STRONA GŁÓWNA


Karmienie piersią- przygotowania, korzyści- PBKM\nMleko matki, zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami, jest najlepszym pokarmem dla dziecka w jego pierwszych miesiącach życia. Dlatego też ważne, aby przyszła mama odpowiednio przygotowała się do karmienia, a także znała korzyści jakie z niego wynikają. Przygotowania do karmienia piersią warto rozpocząć jeszcze w trakcie trwania ciąży.\nKarmienie piersią- edukacja\nKarmienie piersią- przygotowania w ciąży\nKarmienie piersią- jak długo?\nKarmienie piersią- przeciwwskazania\nPiersi w czasie ciąży ulegają znaczącym zmianom przygotowując się do laktacji. Kobieta ciężarna także może przygotować się do karmienia piersią jeszcze przed porodem. Przygotowania te powinny opierać się głównie na edukacji związanej z laktacją, prawidłowym karmieniem dziecka, a także zapoznaniu się z aktualnymi rekomendacjami pediatrów. O sukcesie związanym z karmieniem piersią bardzo często bowiem decyduje, poza nastawieniem mamy, także jej wiedza i umiejętności nabyte jeszcze w trakcie ciąży. Obecnie dostępnych jest wiele kursów przygotowywanych przez doświadczone położne oraz doradców laktacyjnych, gdzie tłumaczone są mechanizmy związane z karmieniem piersią, a także prezentowane prawidłowe sposoby trzymania dziecka podczas karmienia. Podobne umiejętności nabyć można uczestnicząc w zajęciach szkoły rodzenia, które w wielu miastach w Polsce są bezpłatne.\nWiele kobiet ciężarnych już od około 16.-20. tygodnia obserwuje wyciek z brodawek, który jest widoczny pod wpływem silnego ucisku. Warto zdecydować się wtedy na zakup wkładek laktacyjnych, które zmniejszą dyskomfort związany z pojawiającą się wydzieliną. Przydadzą się one także po porodzie. Przyszłe mamy często decydują się również na kupno specjalnych rogali lub poduszek do karmienia, ułatwiających prawidłowe przyłożenie dziecka do piersi. Poza tym, specjaliści zwracają uwagę na zakup odpowiednio dopasowanego biustonosza dla matek karmiących. Dużo mam stosuje również, szczególnie na początku karmienia, maść z lanoliną, łagodzącą podrażnione brodawki.\nZalecenia WHO rekomendują wyłączne karmienie dziecka mlekiem matki przez co najmniej 6 pierwszych miesięcy życia. Powinno ono być kontynuowane tak długo, jak będzie to pożądane przez matkę i dziecko. Po 1. roku życia dziecko nie powinno być karmione w nocy, ponieważ obecność pokarmu na zębach dziecka sprzyja rozwojowi próchnicy.\nKarmienie piersią niesie za sobą szereg korzyści zarówno dla dziecka, jak i dla matki. Udowodniono, że karmienie piersią zmniejsza ryzyko wystąpienia u dziecka:\nzespołu nagłego zgonu niemowląt (śmierci łóżeczkowej),\ninfekcji dróg oddechowych i przewodu pokarmowego,\nWśród korzyści wynikających z karmienia piersią dla matki wymienia się: zmniejszenie ryzyka krwawienia poporodowego, przyspieszenie inwolucji macicy, a także szybszy powrót do masy ciała z okresu przed ciążą.\nIstnieje niewielka liczba przeciwwskazań, kiedy mimo chęci kobiety niemożliwe jest karmienie piersią dziecka. Ze strony matki jest to: zakażenie wirusem HIV, HTLV 1, 2, czynna, nieleczona gruźlica, stosowanie leków mogących mieć negatywny wpływ na dziecko, a także ciężkie zaburzenia psychiczne kobiety. Dziecko nie może być również karmione mlekiem matki, gdy choruje na klasyczną galaktozemię lub cierpi na wrodzony niedobór laktazy. Są to jednak wyjątkowo rzadkie przypadki.


Ciche, słoneczne mieszkanie w centrum miasta, położone niedaleko Ronda Solidarności- nowe, oddane do użytku na początku 2019r., znajduje się na osiedlu mieszkaniowym Matejki, w Łodzi. Dużo zieleni, plac zabaw dla dzieci na patio.\nOsiedle dobrze zlokalizowane, szybki dojazd do ścisłego centrum do Galerii handlowej-Manufaktura, ul.Piotrkowskiej, blisko park, sklepy, siłownia, uczelnie Politechniki i Uniwersytetu, teatry i kina.\nWynajmujący-właściciel. Mieszkanie zakupione w stanie deweloperskim, urządzone w wysokim standardzie, z nowych materiałów. Styl-nowoczesny. Bardzo przytulne i klimatyczne. Położenie-V piętro, kuchnia i okna balkonowe od salonu wychodzą na pas zieleni , na stronę południową, zaś 2 sypialnie na północ. Plisy, rolety rzymski na oknach.\nMieszkanie ma 61,79 mkw. powierzchni. Dodatkowo balkon 5,15 mkw., oraz komórka lokatorska.\nMieszkanie wyposażone jest w aneks kuchenny z jadalnią, łazienkę z WC i Prysznicem, dużym lustrem podświetlanym i 2 sypialnie. Mieszkanie posiada miejsce postojowe w garażu podziemnym. Teren osiedla zamknięty, ochrona, urządzone tereny zielone, brama wjazdowa z pilotem. Osiedle zarządzane jest przez Wspólnotę, więc jest czyste, zadbane, teren zawsze odśnieżony.\nMieszkanie wyposażone jest w sprzęty: pralka, odkurzacz, mop, zmywarka, lodówka z zamrażarką, płyta indukcyjna, piekarnik elektryczny, mikrofala, czajnik elektryczny, tv led, żelazko, deska do prasowania, suszarka stojąca do bielizny.\nMieszkanie w pełni umeblowane, kuchnia wyposażona w naczynia, zastawę, garnki.\nWykończenie podłóg- część wejściowa, przedpokój i kuchnia-płytki gresowe, pokój dzienny i sypialnie- panele podłogowe. Dużą zaletą mieszkania jest wyposażenie w wiele szaf do przechowywania.\nOpłaty miesięczne: czynsz dla właściciela mieszkania- 2950 zł., czynsz do wspólnoty-opłaty miesięczne przy 1 osobie – 548,79.( zaliczka na utrzymanie części wspólnej, centralne ogrzewanie, fundusz remontowy, ochrona, śmieci-segregowane + zaliczka na wodę), przy 2 osobacz – 597,35 zł. Rozliczenie na koniec okresu najmu, wg wskazań licznika. Dodatkowo zaliczka miesięczna 100,00 zł na prąd-rozliczona na koniec umowy wg wskazań licznika i faktur z PGE.\nPrzy podpisywaniu umowy będzie pobierana kaucja dla wynajmującego w kwocie za 2 miesiące czynszu najmu (5900,00 zł.). Kaucja zostanie zwrócona w dniu wygaśnięcia umowy i zdania kluczy i stwierdzeniu przez wynajmującego brak jakichkolwiek szkód wyrządzonych z tytułu niewłaściwego użytkowania, bądź zaległości w czynszu.\nUWAGA!!! Przy wynajęciu na dłuższy okres czasu-cena i kaucja do negocjacji !\nPowierzchnia w m2 61.79\nwoda, prąd, internet, telewizja kablowa


Myśl w języku Python! Nauka programowania. Wydanie II. Książka, ebook. Allen B. Downey. Księgarnia informatyczna Helion.pl\nMyśl w języku Python! Nauka programowania. Wydanie II (ebook)(audiobook)(audiobook)\n6 oceniona przez: Paweł, Programista w Pythonie 2017-05-14\nGdy ja zaczynałem się uczyć, byla to jedna z niewielu dobrych dostepnych pozycji za darmo. Choć ukończyłem jeszcze pierwszą wersję po angielsku o nazwie 'how to think like computer scientist', to przeglądałem i polecam wszystkim kolejne wydanie dostępne tutaj (http://greenteapress.com/wp/think-python-2e/). Należy zaznaczyć, że nie miałem polskiego tłumaczenia w rękach. Książka jest dla początkujących, przykłady są proste, ale faktycznie na końcu każdego rozdziału zadania są trudne i wymagajace. Co nie świadczy o niskiej jakości ksiązki ;) A po ukończeniu satysfakcja zostaje.\n6 oceniona przez: roman, 2017-05-10\nciekawe przykłady, jasno i na temat, może nie dla całkiem początkujących\n6 oceniona przez: robert, 2017-05-10\nksiążka dla kogoś kto już programował w Pythonie, interesujące przykłady i spojrzenie na język\n3 oceniona przez: Krzysiek, 2017-06-28\nOpis zwięzły i jasny, choć czasem można go odebrać jako zbyt lakoniczny.\n2 oceniona przez: 2017-04-15\nUważam, że książka jest beznadziejna, jeśli traktować ją jako podręcznik do pythona, zwłaszcza do pierwszego kontaktu z pythonem. Najlepiej jeszcze bronią się przykłady w plikach .py, które zamieszczone są na stronie internetowej do tej książki. Natomiast objaśnienia autora i język jaki stosuje podczas wyjaśniania są po prostu beznadziejne. Sama struktura wyjaśnień, czy niewyjaśnień jest zresztą beznadziejna. Lepiej już popatrzeć na kawałek kodu, który autor stara się nieudolnie objaśnić i samemu dojść, co naprawdę miał on na myśli. Podsumowując: książka do kosza, ale przykładowe programy są ok. Dużo się z niej nie nauczyłem, ale przejrzawszy całość mam przynajmniej rozeznanie czego w pythonie można się spodziewać.\n2 oceniona przez: macias, 2017-08-23\nNie byłoby może aż tak źle z oceną, gdyby nie kilka czynników -- autor z jednej strony pisze dla laika, ale stara się być bardzo precyzyjny. W efekcie jest śmiertelnie poważny i nieprecyzyjny, na dokładkę wymyślając własną terminologię (tłumacz tu także się popisał). Zamiast przyjemnej zabawy z komputerem mamy tonę formalizmów: "token -- jeden z podstawowych elementów struktury...", "rekurencja nieskończona -- [...] powoduje błąd uruchomieniowy" (bzdura, dla wywołania ogonowego stos nie rośnie), "baza danych -- plik, którego zawartość uporządkowano podobnie do słownika z kluczami...". A teraz odwróćmy, co to jest? "Plan projektowania programu obejmujący prototyp używający zmiennych globalnych, a także wersję finalną, która przekształca zmienne globalne w atrybuty instancji". Strzelalbym, że to coś koło projektowania/refaktoryzacji, a to opis hasła "hermetyzowania danych". Ale tak czy inaczej -- czy ten laik to urzędnik skarbówki, żeby go tak torturować? Całość opinii: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4335527/mysl-w-jezyku-python-nauka-programowania/opinia/41601151#opinia41601151\n2 oceniona przez: Barney, Początkujący programista 2017-05-02\nKsiążka zdecydowanie nie dla początkującego laika jakby się mogło wydawać. Autor stara się aż za bardzo precyzyjny przez co jest mało zrozumiały.Nie polecam, są inne ciekawsze pozycje.\n2 oceniona przez: 2017-08-23\nW ksiażce występuje dużo błędów wynikających po prostu z błędnego tłumaczenia, przez co książkę czyta się ciężko nawet kiedy wystepuja zwykle zaburzenia "płynności" translacji. Tłumaczenie jest bardzo niekonsekwentne. Autor translacji bardzo często tłumaczy irrelewantne treści wyświetlane przez program, jednocześnie pozostawiając kluczowe nazwy zmiennych nieprzetłumaczone. Przykładem może być tłumaczenie tekstu piosenki Monty Pythona, a pozostawienie nazwy zmiennej "circumference" w oryginale. Ponadto, pojawiają się błędy rzeczowe, które wołają o pomste do nieba. Przykłady: -Przetłumaczenie "right angle" jako "kąt prawy". - "Modulus" jako "wartosc bezwzgledna". W oderwaniu od tłumaczenia, autor oryginalnej publikacji forsuje sporo topornych rozwiązań i przedstawia je w niezrozumiałej kolejności. Na przykład, najpierw wprowadza, wprawdzie prymitywne, ale skomplikowane dla początkujących środowisko graficzne przed wprowadzeniem podstawowych operatorów arytmetycznych, jak dzielenie całkowite. Podsumowując nie jest to publikacja udana. Dużo efektywniej można uczyć się nawet z tej samej publikacji, ale w języku angielskim.\nDziwna historia książki\nRozdział 1. Jak w programie\nUruchamianie interpretera języka Python\nWartości i typy\nJęzyki formalne i naturalne\nRozdział 2. Zmienne, wyrażenia i instrukcje\nDefinicje i zastosowania\nZmienne i parametry są lokalne\nFunkcje owocne i puste\nRozdział 4. Analiza przypadku: projekt interfejsu\nRozdział 5. Instrukcje warunkowe i rekurencja\nDzielenie bez reszty i wartość bezwzględna\nŁańcuchowe instrukcje warunkowe\nZagnieżdżone instrukcje warunkowe\nDiagramy stosu dla funkcji rekurencyjnych\nDane wprowadzane z klawiatury\nRozdział 6. Funkcje owocne\nJeszcze więcej rekurencji\nRozdział 7. Iteracja\nRozdział 8. Łańcuchy\nŁańcuch jest ciągiem\nOperacja przechodzenia za pomocą pętli for\nŁańcuchy są niezmienne\nWykonywanie pętli i liczenie\nRozdział 9. Analiza przypadku: gra słów\nOdczytywanie list słów\nWykonywanie pętli z wykorzystaniem indeksów\nRozdział 10. Listy\nLista to ciąg\nOperacja przechodzenia listy\nOdwzorowywanie, filtrowanie i redukowanie\nListy i łańcuchy\nRozdział 11. Słowniki\nSłownik to odwzorowanie\nSłownik jako kolekcja liczników\nWykonywanie pętli i słowniki\nSłowniki i listy\nRozdział 12. Krotki\nKrotki są niezmienne\nKrotki jako wartości zwracane\nKrotki argumentów o zmiennej długości\nSłowniki i krotki\nRozdział 13. Analiza przypadku: wybór struktury danych\nAnaliza częstości występowania słów\nRozdział 14. Pliki\nUżycie modułu pickle\nRozdział 15. Klasy i obiekty\nTypy definiowane przez programistę\nInstancje jako wartości zwracane\nObiekty są zmienne\nRozdział 16. Klasy i funkcje\nPorównanie prototypowania i planowania\nRozdział 17. Klasy i metody\nPrzekazywanie oparte na typie\nRozdział 18. Dziedziczenie\nDodawanie, usuwanie, przenoszenie i sortowanie\nRozdział 19. Przydatne elementy\nFunkcje any i all\nKrotki z nazwą\nZbieranie argumentów słów kluczowych\nRozdział 20. Debugowanie\nCiągle wprowadzam zmiany i nic to nie zmienia\nMój program nie wykonuje absolutnie żadnego działania\nMój program zawiesza się\nW momencie uruchomienia programu uzyskuję wyjątek\nDodałem tak wiele instrukcji print, że zostałem przytłoczony danymi wyjściowymi\nMój program nie działa\nDysponuję wielkim i trudnym wyrażeniem, które nie działa zgodnie z oczekiwaniami\nMam funkcję, która nie zwraca tego, czego oczekuję\nNaprawdę, ale to naprawdę nie wiem, co mam zrobić, i potrzebuję pomocy\nNie, naprawdę potrzebuję pomocy\nRozdział 21. Analiza algorytmów\nAnaliza podstawowych operacji w języku Python\nAnaliza algorytmów wyszukiwania


Nie argumentować, ale uwodzić. Robert Heath – korzystając z dorobku psychologii poznawczej i licznych przykładów – przedstawia sukcesy reklam z pozoru skazanych na porażkę. Za ich powodzeniem stoją czynniki, których odbiorcy sobie nie uświadamiają, a przez to są wobec nich bezbronni. Warto poznać ten punkt widzenia, aby lepiej rozumieć mechanizmy rządzące konsumentami – i lepiej je stosować.\nRobert Heath – światowej sławy ekspert w dziedzinie reklamy, zwłaszcza wpływu emocji i uwagi w zakresie komunikacji marki. Jest autorem modelu płytkiego przetwarzania w reklamie, który opisał w bestsellerowej książce Ukryta moc reklamy (GWP 2006), uznanej na całym świecie za przełomową. Ma ponad trzydziestoletnie doświadczenie w marketingu, kierowaniu polityką reklamową i planowaniu kampanii, badaniach marketingowych oraz doradztwie w zakresie budowania marki. Wielokrotnie nagradzany, między innymi przez International Journal of Advertising czy brytyjskie Towarzystwo Badań Rynku. Obecnie jest wykładowcą na University of Bath School of Management, jednej z wiodących uczelni brytyjskich, a także członkiem zarządu w Wharton Global Future of Advertising Project.\nTytuł oryginału Seducing the subconscious. The psychology of emotional influence in advertising


Ostrza do maszynek dla psów - Sewing\nOstrza do maszynek, nasadki\nProfesjonalne zabiegi pielęgnacyjne psów i kotów oraz innych zwierząt futerkowych wymagają użycia specjalnych do tego celu przyrządów. Maszynka do strzyżenia wyposażona w różnego rodzaju ostrza to podstawowe narzędzie pracy groomera. Umożliwia sprawne i precyzyjne strzyżenie zwierząt i efektowną stylizację ich sierści. Ostrza do maszynek, w jakie są one wyposażone, są dostosowane do różnego rodzaju okrywy włosowej i znacząco ułatwiają prace groomerskie. Ostrza do maszynek oferowane w asortymencie naszego sklepu internetowego cechują się najwyższą jakością i wykonane są wyłącznie z wysokogatunkowych materiałów. W naszej ofercie znajdują się markowe nakładki i ostrza najbardziej znanych i cenionych producentów tego rodzaju akcesoriów.\nOferujemy niezwykle szeroki wybór ostrzy, które są kompatybilne z najpopularniejszymi i najczęściej używanymi przez groomerów maszynkami do strzyżenia zwierząt. Oferujemy ostrza do maszynek dostosowane do strzyżenia różnego rodzaju psiej i kociej sierści, jak również solidne ostrza przeznaczone do podcinania sierści owiec, alpak, lam i wielbłądów. Ostrza do maszynek znajdujące się w naszym asortymencie to przeróżne modele, dostosowane konstrukcją, wielkością oraz kształtem do konkretnej struktury i długości włosa. Inne ostrza do maszynek wykorzystuje się podczas strzyżenia skołtunionej i sfilcowanej sierści psa, a jeszcze inne w trakcie przystrzygania owczego runa. Nie ulega jednak wątpliwości, że każdy rodzaj strzyżenie wymaga stosowania najwyższej jakości ostrzy, niezwykle ostrych i precyzyjnych w użyciu.\nProducent WSZYSCY Aesculap Amadoog Andis Artero BrofaSharp Double K Geib Groom-X Heiniger Moser Optimum Oster Shernbao Show Tech Wahl\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 3 3/4\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 3 3/4FC\nOstrze CeramicEdge-Andis nr: 4FC\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 4\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 4FC\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 5\nOstrze CeramicEdge Andis #5FC 6,3 mm 64370\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 5FC\nOstrze UltraEdge-Andis nr: 6FC\nOstrze CeramicEdge-Andis nr: 7\nOstrze UltraEdge Andis #7 3,2 mm 64080\nOstrze CeramicEdge Andis #7FC 3,2 mm 64240\nOstrze EGT UltraEdge Pink Andis nr: 7FC\nOstrze UltraEdge Andis #7FC 3,2 mm 64121\nOstrze EGT UltraEdge+ Andis #7FC 3,2 mm


Edukacyjna Mapa Polski\nWitamy w naszym serwisie. Poniżej znajduje się zbiór informacji na temat Polski. Są to głównie dane geograficzne. Podczas przewijania zawartości opisane obiekty geograficzne będą pojawiać się na mapie obok.\nSerwis znajduje się w budowie i kolejne informacje będą dodawane sukcesywnie przez marzec i kwiecień 2015r. Oficjalne otwarcie czerwiec 2015r.\nZapraszamy również do naszego bliźniaczego serwisu zawierającego mapę Europy dostępnego pod adresem: www.Atlas-Europy.pl\nOficjalna nazwa Polski to\n. Położona jest w Europie Środkowej między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km2, co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie.\nZamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34 miejsce na świecie, a 6 w Unii Europejskiej.\nPolska graniczy z następującymi krajami:\n- od północy Polska graniczy z\n(z jej obwodem kaliningradzkim) oraz\nod południa ze:\nStolicą Polski jest\nJest to największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu, nad Wisłą.\nGłówne Rzeki w Polsce to:\nto najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego. Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.\nPod względem całkowitej długości Odra jest drugą rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie). Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Przepływa również przez tereny Czech i Niemiec.\nGłówne jeziora w Polsce to:\nNajwiększe jezioro w Polsce to\nPołożone jest w województwie warmińsko-mazurskim i jest częścią Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. Jego powierzchnia to ponad 110km2.\nNajgłębszym jeziorem jest za to jezioro\npołożone w województwie podlaskim. Ma około 110m głębokości i jest jednym z najgłębszych w Europie.\nDane na podstawie Wikipedia udostępniane na podstawie licencji: CC BY-SA 3.0 i GNU Free Doc..\nZaznaczone obiekty na mapie: © OpenStreetMap contributors na podstawie licencji ODbL.


Social Media sklep lipiec 2021 − wojtekpaszkowski.pl\nDbaj o zasięg marketingowy własnych społecznościowych mediów w Internecie. Miej wpływ na liczbę obserwujących własnych społecznościowych kont i poprzyglądaj się w jaki sposób prosperuje strona Instalikes!\nW codziennym życiu wybitnie bardzo duże znacznie dla internetowych użytkowników mają portale społecznościowe i rozsądnie mieć na uwadze fakt. W internetowym świecie spędzamy naprawdę sporo czasu wolnego każdego dnia i trzeba być świadomym faktu, iż istnieje możliwość by to zamienić w pozyskiwanie pieniędzy. Dla ogromnej ilości użytkowników internetowych w aktualnych czasach społecznościowe portale są źródłem środków pieniężnych i trzeba zdać sobie sprawę z tego, iż jest to niezwykle rentowny biznes. Niezwykle kluczowe są lajki od reszty osób korzystających na postowane z naszej strony posty zostając przy temacie social mediów. Otrzymywane pod naszymi treściami reakcje mogą sprawić, iż naszą działalnością interesować się będzie przedstawiciel znanych marek, który będzie planował nam płacić pieniądze za udostępnianie filmów połączonych ze swoimi produktami marketingowymi. Idealnym pomysłem będzie otworzyć stronę internetową www.Instalikes.shop, w sytuacji gdy myślisz nad tym, by powiększyć ilość własnych fanów lub reakcji.\nInternetowy portal Instalikes.shop pozwala użytkownikom social mediów na kupno polubień oraz followerów na najbardziej rozpoznawalnych social mediach. Na zasięgi dodawanych przez nas filmów może to mieć realny wpływ. Oznacza to, iż o wiele więcej użytkowników może zobaczyć wrzucane przez nas posty. Staniemy się takim sposobem znacznie bardziej ciekawi dla marketingowców firm, którzy mogą zaoferować współpracę rozpoznawalnym ludziom w społecznościowych mediach. Korzystając z funkcji witryny www.Instalikes.shop dostać możemy gwarancję zdecydowanej poprawy zasięgów naszych społecznościowych kont. Z pewnością musimy się zastanowić nad skorzystaniem z oferty www.Instalikes.shop, jeśli chcemy się skoncentrować na rozwijaniu Twojego konta. Sporo wykwalifikowanych marketingowców, którzy posiedli rozszerzoną wiedzę o kwestiach promowania social mediów w internetowej sieci pracuje przy internetowym portalu Instalikes. Troszcz się więc o zasięg marketingowy własnych mediów społecznościowych i sprawdź usługi Instalikesshop. Zapewniamy, że będziesz finalnie uradowany z rezultatów na Twoich społecznościowych kontach po tym, jak zadbają o nie fachowcy Instalikes.shop.


Prognoza pogody na dziś - 10 września. Pogodny zachód, burzowy wschód - WP Wiadomości\nŹródło: flickr.com, fot: Andrew\nChoć noce i poranki są już wyraźnie chłodniejsze, to dni nadal są upalne. Lato nie chce nas opuścić i będzie nas rozpieszczać co najmniej do końca tygodnia.\nJaka pogoda czeka nas w poniedziałek? W nocy na wschodzie może spaść przelotny deszcz, synoptycy nie wykluczają też lokalnych burz. W pozostałych regionach będzie w miarę pogodnie, ale mogą pojawić się mgły.\nSprawdź prognozę w swoim mieście\nW nocy będzie raczej rześko: od 10 stopni Celsjusza na Dolnym Śląsku do 13 st. C na Rzeszowszczyźnie.\nDzień praktycznie w całej Polsce będzie pogodny i słoneczny. Dopiero po południu w pasie wschodniej Polski (od Mazur i Podlasia przez Lubelszczyznę po wschodnie Podkarpacie) pojawią się wypiętrzone chmury kłębiaste, z których od czasu do czasu przelotnie popada deszcz, a nawet może miejscami zagrzmieć.\nW ciągu dnia termometry wskażą od 21-24 st. C na wschodzie, do 26-27 st. C na zachodzie i południowym zachodzie Polski.\nChłodniej, około 19-20 st. C będzie tylko na przedgórzu Karpat.


Radomszczańskie Dni Autyzmu - Radomsko24.pl\nRadomsko, Łódzkie 0o Poniedziałek, 17 Grudnia 2018\nRadomszczańskie Dni Autyzmu\n10.04.2018 Tomasz Kolmasiak\n„Wzrastajcie z nami, a nie obok nas” - to główne przesłanie Radomszczańskich Dni Autyzmu, które uroczyście zainaugurowano we wtorek, 10 kwietnia.\nBarwny pochód przemierzył ulice Radomska. Przeszły w nim nie tylko dzieci dotknięte autyzmem, ale także ich rodzice, opiekunowie, nauczyciele oraz mieszkańcy Radomska, popierający ideę przełamywania barier w społeczeństwie. Na dziedzińcu Miejskiego Domu Kultury wypuszczono niebieskie balony, nie zabrakło w tym momencie władz powiatu i miasta, które włączyły się w obchody dni autyzmu.\nDalsza część uroczystości przewidziana była już na sali widowiskowej Miejskiego Domu Kultury. Nie zabrakło występów artystycznych, a także projekcji multimedialnej „Autyzm w obiektywie”. Dzieci dotknięte autyzmem są może i trudne we współpracy, ale posiadają takie same uczucia jak każdy z nas, a także podobne zainteresowania. Bariery dzielące społeczeństwo doskonale ukazano we wzruszającej „Bajce o niebieskim ptaku”, w której zagrali między innymi podopieczni Specjalnego Ośrodka Szkolno Wychowawczego.\nOrganizacja przedsięwzięcia nie byłaby możliwa, gdyby nie wsparcie wielu dobrych ludzi i instytucji. To jeszcze nie koniec radomszczańskich obchodów dni autyzmu, kolejne wydarzenia zaplanowano na środę, 11 kwietnia i czwartek 19 kwietnia.\nRadomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak Radomsko24.pl © Tomasz Kolmasiak\ntagi: dni autyzmu autyzm radomsko mdk\nMłodzież wie jak żyć zdrowo\nMiasto przypomina o opłatach za śmieci\nZmarł Jan Suwart\nAPTEKA - zatrudnimy


Drbroker.pl broker nieruchomości Białystok - TOP1.pl - katalog stron www\nDrBroker to profesjonalna firma z długoletnim doświadczeniem w branży nieruchomości. Swoją ofertę kieruje do klientów indywidualnych, firm oraz studentów krajowych lub zagranicznych. Proponuje wiele mieszkań, biur, lokali usługowych oraz domów w doskonałych lokalizacjach. Zajmuje się także obsługą nieruchomości, doradztwem finansowym, prezentacją obiektu, negocjowaniem warunków umowy oraz sporządzaniem niezbędnej dokumentacji. Zatrudnia profesjonalistów i gwarantuje korzystne ceny. Aby dowiedzieć się więcej na temat oferty lub skontaktować, wystarczy wejść na stronę internetową.\nAktualizacja - data: 13.09.2021, godz: 15:00\nID strony w katalogu: 22017\ndom na sprzedaż białystok, broker nieruchomości białystok, dom na wynajem białystok, dobry pośrednik białystok, dom do wynajęcia białystok\nZareklamuj stronę drbroker.pl:\nŚlusarz Warszawa - awaryjne otwieranie zamków Gerda, Dierre, La porta. W ofercie usługi ślusarskie: otwieranie samochodu, otwieranie drzwi w mieszkaniu, aut i sejfów, naprawa, serwis, wymiana oraz montaż zamków. Wszystkich zainteresowanych ślusarz zaprasza - bezproblemowe spawanie, awaryjne otwieranie samochodów Warszawa i inne miasta w regionie. KLiknij link i sprawdź co polecamy.\n20.04.2019 godz.: 08:52 wyśw.: 580 ID str.: 5204 Więcej\nW Rydzynie w województwie wielkopolskim swoją siedzibę ma firma Roboty Ziemne Bartosz Jankowiak. Działamy już od 2011 roku oferując naszym klientom szeroki zakres usług przy użyciu nowoczesnych maszyn. Oferujemy budowę sieci wodociągowych, kanalizacyjnych czy telekomunikacyjnych, prace terenowe, montaż przydomowych oczyszczalni ścieków i zbiorników na deszczówkę, budowę nasypów i przepustów a co więcej wynajem maszyn, sprzedaż kruszywa i usługi transportowe. Zapewniamy profesjonalizm i korzystne warunki współpracy. Na stronie internetowej znaleźć można więcej informacji.\n06.05.2021 godz.: 19:27 wyśw.: 62 ID str.: 21328 Więcej\n14.05.2021 godz.: 06:50 wyśw.: 48 ID str.: 21390 Więcej


Serie A. Świetny Milik, dobry Zieliński i wygrana Napoli z Bologną Piłka nożna - Sport.pl\nMaciej Kucharski 17.09.2016 22:41\nEleven Sports Serie A Irmina Pisarek\nMilik mecz zaczął na ławce rezerwowych. Miał odpoczywać po spotkaniu z Dynamem w Lidze Mistrzów, w którym strzelił dwa gole, i być w pełni gotowy na kolejne ligowe spotkanie w środę z Genuą. Od początku na boisku pojawił się Piotr Zieliński.\nNapoli było faworytem i Napoli atakowała. Gola udało się strzelić już w 14. minucie. Dośrodkowanie Insigne wykorzystał Callejon. Mimo kolejnych okazji więcej goli w I połowie nie padło. Aktywny był Zieliński, który próbował uderzać, rozgrywać i popisał się wieloma udanymi zagraniami.\nDruga połowa zaczęła się sensacyjnie. Pięknie z dystansu uderzył Verdi, błąd popełnił bramkarz Reina i mieliśmy remis. Ale za pięć minut na boisku pojawił się Milik...\nPolski napastnik zmienił mało widocznego Gabbiadiniego. Już 6 minut później wykorzystał świetne podanie od Hamsika i w sytuacji sam na sam idealnie przelobował bramkarza. Za kolejne 10 minut Milik z bramki cieszył się po raz drugi. Mocne, płaskie uderzenie zza pola karnego, bramkarz jeszcze musnął piłkę, ale i tak wpadła do siatki.\nDobry występ w 81. minucie potwierdził jeszcze Zieliński. Pomocnik reprezentacji Polski został sfaulowany w sytuacji, gdy biegł sam na sam z bramkarzem, a obrońca Bolonii Krafth dostał za to czerwoną kartkę.\nMilik w czterech meczach Serie A ma na koncie cztery bramki.


krakow.gosc.pl → Ostatni Mohikanin\nSzef WUP pełnił swój urząd przez 25 lat\nArchiwum WUP Kraków\nNikt w Małopolsce tak długo nie pełnił tak wysokiego stanowiska jak Andrzej Martynuska.\nSamorząd w Polsce świętuje w tym roku 25 lat istnienia. Andrzej Martynuska niewątpliwie stał się w Małopolsce symbolem tego, co dobrego wydarzyło się w tym czasie w lokalnej administracji. Przez ćwierć wieku kierował Wojewódzkim Urzędem Pracy. W dodatku udało mu się przez te lata pozostać całkowicie poza polityką partyjną. W jego ustach stwierdzenie: „Moją partią jest praca” byłoby całkowicie na miejscu. Jedyna organizacja, do której przez ten czas należał, to... „Fraternitas Jesu”, dawniej Bractwo św. Benedykta, którego celem jest „propagowanie doktryny Kościoła katolickiego w swoich środowiskach”.\nStanisław Kracik, niegdyś poseł Unii Wolności, burmistrz Niepołomic, potem wojewoda z rekomendacji PO, zastanawia się, czy w ogóle w Polsce ktoś jeszcze podobnego wyczynu dokonał, by przetrwać wszystkie burze i rządy na tak wysokim stanowisku. Pamięta co najmniej dwie próby odwołania dyrektora Martynuski, obie nieskuteczne, bo stawali za nim murem związkowcy, pracodawcy i samorządowcy. – Pierwsza była za rządów SLD, druga w czasach AWS, szczególnie dla niego przykra, bo to człowiek o „solidarnościowym” rodowodzie – wspomina S. Kracik.\nSkuteczna okazała się dopiero trzecia próba. W marcu marszałek Marek Sowa odwołał A. Martynuskę, mimo że znów wszystkie środowiska reprezentowane w Wojewódzkiej Radzie Rynku Pracy były temu przeciwne. W tajnym głosowaniu na 15 członków WRRP tylko jedna osoba poparła wniosek marszałka. Nie chodziło nawet o samą intencję dokonania zmiany na tym stanowisku, co o jej uzasadnienie. Marszałek Sowa powoływał się w nim na okresowe oceny wykazujące „obniżenie poziomu kreatywności, aktywności i efektywności pracy dyrektora”. A im dalej we wniosku pisanym do rady, tym było mocniej. Czytamy tam o „braku lojalności”, o tym, że dyrektor „próbował wpływać na ogólnopolskie rozwiązania systemowe dla forsowania własnych wizji” (co nie bardzo pasuje do braku kreatywności) oraz „wykorzystywał media w celu manipulowania opinią publiczną wyłącznie we własnym interesie”.\nStanisław Kracik, dziś sam pełniący funkcję dyrektora Szpitala im. Babińskiego, zastrzega, że nie zna powodów, dla których marszałek zdecydował się odwołać A. Martynuskę, ale uważa zawarte we wniosku argumenty za krzywdzące. – Takich rzeczy nie powinno się pisać tylko po to, by usprawiedliwić podjętą decyzję – mówi.\nZarzut braku kreatywności nie pasuje do kogoś, kto miał raczej „urzędnicze ADHD”. Lista nagród, także międzynarodowych, dla dyrektora za innowacyjne podejście do rynku pracy wypełniłaby cały ten tekst, wystarczy więc wspomnieć, że Komisja Europejska właśnie krakowski WUP wskazała jako lokalnego koordynatora w trakcie polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej w 2011 roku. Szczególnie wysoko ceniły współpracę z A. Martynuską organizacje pozarządowe.\n– Realizowaliśmy wspólnie dwie edycje programu adresowanego do bezrobotnych po 50. roku życia. Sukces nie byłby tu możliwy bez energii i kreatywności dyrektora, który działał efektywnie i pod prąd stereotypom – ocenia Wojciech Kmiecik, sekretarz zarządu Stowarzyszenia „Wiosna”, a zarazem członek Wojewódzkiej Rady Rynku Pracy. Za dyrektorem stoją też murem pracownicy. Na wiadomość o odwołaniu A. Martynuski napisali list, w którym przywołują świetny klimat współpracy powodujący „pozytywnie rozumianą zazdrość” urzędników z innych miast wojewódzkich. Stwierdzają też, że negatywną opinię dla swojego dyrektora odbierają jako podważanie kompetencji całego zespołu.\n– Jednym z argumentów marszałka za zwolnieniem dyrektora jest niewłaściwe dysponowanie pieniędzmi Europejskiego Funduszu Społecznego. Skąd zatem słowa Marka Sowy o najniższym bezrobociu w Małopolsce czy najwyższym odsetku zakładanych działalności gospodarczych? Jak to się ma do kompetencji dyrektora WUP? – pyta Jadwiga Emilewicz, do niedawna kierująca Muzeum PRL w Nowej Hucie, dziś radna w sejmiku wojewódzkim.\nTo stanowisko było praktycznie ostatnim w regionie, które nie podlegało politycznemu rozdaniu. Trudno więc się dziwić, że decyzja marszałka już wywołała burzę w regionalnym parlamencie. Polska Razem zapowiedziała „prześwietlenie” polityki kadrowej we wszystkich instytucjach podległych marszałkowi, m.in. Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego, Małopolskim Centrum Przedsiębiorczości czy Porcie Lotniczym w Balicach. Lokalni politycy – bez względu na przynależność partyjną – są zdegustowani stylem, w jakim dyrektor WUP, któremu do emerytury zostało 18 miesięcy, został odwołany.\n– W prywatnej firmie takiemu gościowi urządzono by wielką fetę, dano piękną odprawę i zaproponowano jakąś honorową funkcję. A tu marszałek nawet osobiście nie podziękował Andrzejowi Martynusce za 25 lat pracy dla Małopolski, za to zarzucił mu same najgorsze rzeczy – mówi (prywatnie i z goryczą) jeden z radnych. Jadwiga Emilewicz patrzy na tę sprawę właśnie w kontekście jubileuszu samorządu. – Udało się dokonać wielu wspaniałych rzeczy, ale nie wypracowano dobrej i naturalnej selekcji kadr – podsumowuje radna. Faktycznie, wciąż większość drzwi otwiera się tu jedynie kluczem partyjnym.


Oświetlenie Producent: IDEAL-LUX (str. 4) - morizon SHOPPING\nZnaleziono 1364 produkty.\nLampa wisząca FISHERMAN SP1 D48 NERO to przykład oświetlenia centralnego w stylu industrialnym, które charakteryzuje się minimalistyczną, minimalistyczną formą. Czarna, metalowa czasza o średnicy...\nLampa wisząca GRETEL SP5 to ciekawy przykład oświetlenia centralnego, które dzięki swej atrakcyjnej formie i designowi sprawdzi się jako uzupełnienie wnętrz w stylu rustykalnym. Kompozycja ma pięć...\nLampa wisząca EVASIONE SP8 to model, który nadzwyczajnie stanie na wysokości zadania w nowoczesnych, eleganckich wnętrzach nadając im dopełniającego luksusu. Model złożony jest z metalowej,...\nProsta forma pokrywy w kinkiecie CLIP AP2 SMALL BIANCO została wyprodukowana z jednego kawałka zagiętego metalu. Niedomknięcie konstrukcji na środku, z góry, i od dołu, spowodowało że model swoim...\nLampa wisząca OPERA SP6 BIANCO cechuje się nienachalną elegancją, a także świeżym i nowoczesnym designem. Doskonale spełni oczekiwania jak oświetlenie salonu, jadalni albo pomieszczeń komercyjnych....\nLampa wisząca LOOK SP1 NERO to bezkompromisowa i progresywna propozycja oświetlenia, które stanie na wysokości zadania jako pojedyncze źródło światła jak i kompilacji. Uzupełni zróżnicowane wnętrza...\nLampa wisząca WOODY SP5 BIANCO. Klosz został wytwarzany z połączenia tworzywa PVC i matowego szkła na spodzie konstrukcji. Model w białym kolorze ma średnicę równą 60 cm i skrywa w swoim wnętrzu...\nKinkiet KOOL AP2 zaciekawi osoby gustujące w nietypowych rozwiązaniach aranżacyjnych. Montowany do ściany prostopadłościan produkowany został z cementu, w związku z czym cała pokrywa przyjęła szary...\nLampa podłogowa BIN PT1 NERO to przykład ascetycznej, progresywnej konstrukcji do salonu, sypialni, gabinetu czy przestrzeni komercyjnej. Płaska, kolista podstawa podtrzymuje dwuczęściową nogę w...\nLampa wisząca KUKY CLEAR SP1 znamionuje się minimalistycznym i postępowym designem. Może być wykorzystana jako pojedyncze źródło światła albo jako większej kompilacji. Stożkowaty klosz został...\nGeometryczny kinkiet TWIN AP1 - jednopunktowa lampa w zarysie prostopadłościanu bezpośrednio mocowanego do powierzchni ściany. Aluminiowa pokrywa w antracytowym kolorze została otwarta z góry i...\nLampa stołowa LONDON CROMO TL1 SMALL wyśmienicie wkomponuje się w każdą aranżację wnętrza, poczynając od niestandardowych, a kończąc na prostych i konwencjonalnych. Model bazuje na podstawie o...\nProsta forma obudowy w kinkiecie CLIP AP2 SMALL ARGENTO została wykonana z jednego kawałka zagiętego metalu. Niedomknięcie konstrukcji na środku, z góry, i od dołu, spowodowało iż model swoim...\nIdeal lux Kinkiet paul ap2\nKinkiet PAUL AP2 jest przykładem prostego oświetlenia uzupełniającego do każdego pomieszczenia. Chromowane mocowanie ścienne utrzymuje na swojej powierzchni doczepiony cylindryczny klosz ze szkła w...\nKinkiet DYNAMO AP1 NICKEL to propozycja oświetlenia ściennego dla osób ceniących sobie prostą i ergonomiczną formę. Sprawdzi się jako dodatek do salonu, sypialni albo biura. Konstrukcja stworzona z...\nLampa podłogowa REGOL PT1 BIANCO charakteryzuje się prostą tradycyjną formą oraz praktycznym wykorzystaniem. Metalowy, niklowany stelaż dostosowywane ramię pozwalające na dowolne przypasowanie...\nLampa sufitowa MOONLIGHT PL15 CROMO to nowoczesna sugestia oświetlenia sufitowego, które nada blasku pomieszczeniom takim jak sypialnia, salon albo jadalnia. Model ma piętnaście źródeł światła...\nLampa sufitowa NEVE PL12 CROMO, 004071-006602\nLampa sufitowa NEVE PL12 CROMO to model, który charakteryzuje subtelna elegancja i innowacyjność. Znakomicie spełni oczekiwania jako oświetlenie sypialni, salonu lub jadalni. Krągła chromowana...\nLampa wisząca MOBY SP1 NERO – ascetyczna budowa bazująca najczęściej na nietypowym kształcie metalowego klosza. Z zewnątrz czarna, a we wnętrzu biała obudowa światła ma oprawę asygnowaną pod...\nIdeal lux Kinkiet rex-1 ap1 antracite\nKinkiet REX-1 AP1 ANTRACITE to bezkompromisowy przykład oświetlenia ściennego o szerokim zaimplementowaniu. Sprawdzi się w postępowych wnętrzach takich jak przedpokój czy sypialnia. Półokrągła...\nŻyrandol COLOSSAL SP15 GRIGIO, 004071-006483\nDla fanów kreacji glamour, konwencjonalnych wnętrz, a także zdobień rodem z XIX-wiecznych pałacyków nie lada gratką będzie żyrandol COLOSSAL SP15 GRIGIO. Szeroka, podwieszana konstrukcja ma aż 95...\nLampy sufitowe 760\n19,00 - 415,90 zł 525\n417,35 - 918,85 zł 385\n921,00 - 1745,00 zł 237\n1749,30 - 7370,20 zł 217