REALIZACJA PROJEKTU: "PRZEDSZKOLE BEZ GRANIC-WSPÓŁPRACA PRZEDSZKOLA W HRONOVIE ORAZ ZESPOŁU PRZEDSZKOLNO-ŻŁOBKOWEGO W KUDOWIE ZDROJU"\n1 października 2010r - Hronov\nDnia 1 października 2010r w przedszkolu w Hronovie odbyło się spotkanie organizacyjne, na którym omówiono szczegółowo zadania do realizacji projektu. Pani dyrektor M. Vanatowa oprowadziła gości z Kudowy Zdroju po terenie przedszkola, zaprezentowała wyposażenie sal oraz prace remontowe wykonane w ostatnim czasie.\n26 października 2010r\nW tym dniu gościliśmy w naszym przedszkolu dzieci z Hronova. Wspólnie z obchodziliśmy "Święto pieczonego ziemniaka". Podczas spotkania dzieci poznały "Krótką bajkę o ziemniaku", nie zabrakło też w zabaw we wspólnym kręgu oraz konkursów i zawodów. "Ziemniaki- Cudaki" , wykonane przez dzieci, urzekły wszystkim swym wyglądem. Uczestnikom na koniec spotkania wręczono upominki, a dla najbardziej pomysłowych wykonawców ziemniaczanych ludzików , atrakcyjne nagrody. W tym czasie dzieci z naszego przedszkola brały udział w obchodach Posvícení v mateřské škole w Hronovie. Jest to zwyczaj dziękowania za jesienne zbiory, wtedy wszyscy się bawią, atrybutem są tańce, parady, kolacze, a także zwierzęta np. kogut.\n30-11-2010r, ANDRZEJKI, POLSKA\n30 listopada 2010r obchodziliśmy w naszym przedszkolu Andrzejki. Jest to tradycja ludowa wieczoru wróżb, pielęgnowana od najdawniejszych czasów i przekazywana z pokolenia na pokolenie. W przedszkolu traktujemy je jako dzień zabaw. Na to wesołe spotkanie zaprosiliśmy dzieci z czeskiego przedszkola z Hronova. Były wspólne wróżby i zabawy przy muzyce. Na koniec zorganizowano konkurs plastyczny "Moje puzzle". Prace były bardzo ciekawe i oryginalne, a przede wszystkim wykonane samodzielnie. Wszystkie dzieci otrzymały nagrody- zabawki.\n16 GRUDNIA- WIGILIA\n16 grudnia 2010r gościliśmy po raz kolejny dzieci z hronovskiego przedszkola. Z tej okazji dzieci z grupy "Stokrotki" i "Promyczki" zaprezentowały jasełka. Dzieci z Czech poznały polskie zwyczaje związane ze Świętami Bożego Narodzenia, degustowały tradycyjne potrawy wigilijne. Zorganizowano konkurs plastyczny pn "Wesoła choinka". W tym czasie nasze dzieci brały udział w uroczystościach związanych ze świętami w Hronovie. Takie spotkania ułatwiają odkrywanie podobieństw i różnic między naszymi narodami.\n25 STYCZNIA- KARNAWAŁ CZAS ZACZĄĆ\nTym razem wspólnie z naszymi przyjaciółmi z Hronova poznawaliśmy tradycje karnawałowe w Polsce. Aby dobrze się przygotować do balu dzieci samodzielnie wykonały przepiękne maski, które ozdobiły cekinami, brokatem i piórkami. Podczas spotkania nie zabrakło także wspólnych tańców. Na pamiątkę spotkania wszystkie dzieci otrzymały upominki i nagrody.\nWYCIECZKA DO ZOO SAFARI, 27-01-2011r\nDzieci z grupy "Stokrotki" i "Promyczki" zostały zaproszone na wycieczkę do ZOO Safari w Dvur Kralove. Dzieci mogły obserwować zwierzęta egzotyczne i dowiedzieć się w jaki sposób spędzają zimę w naszych warunkach klimatycznych. Pani przewodnik opowiedziała kilka ciekawostek z życia zwierząt.\n10 LUTEGO 2011r, POLSKA\nNAJPIĘKNIEJSZE MIEJSCA W KUDOWIE ZDROJU\n10 lutego 2011 r dzieci z grupy "Misie" wspólnie z gośćmi z hronovskiego przedszkola odwiedziły najpiękniejsze miejsca w Kudowie Zdroju. Na trasie spaceru był oczywiście Park Zdrojowy, który o tej porze roku też jest piękny. Dzieci degustowały naszą wodę mineralną. Po spacerze odbyły się warsztaty plastyczne, na których dzieci mogły namalować, narysować, wykleić to co się im najbardziej podobało. Najpiękniejsze prace zostały nagrodzone, a wszystkim uczestnikom na pamiątkę spotkania wręczono upominki.\n2 MARCA 2011r- ZAJĘCIA POKAZOWE, HRONOV\n2 marca 2011r nauczycielki z Zespołu brały udział w zajęciach, umuzykalniających prowadzonych przez nauczycielki z przedszkola w Hronovie. Panie zademonstrowały kilka przykładowych ćwiczeń oddechowych, rytmicznych oraz z emisji głosu. Po zajęciach nauczycielki z Czech i Polski wymieniły się swoimi doświadczeniami i uwagami.\n21 MARCA 2011-POWITANIE WIOSNY, POLSKA\n21 marca, jak co roku wszystkie dzieci z naszego przedszkola razem z kolegami z Hronova, uroczyście witały Panią Wiosnę. W kolorowym pochodzie z Marzannami i zielonymi gaikami przemaszerowały ulicami Kudowy. Nie zabrakło okrzyków "Precz zimo zła!" i "My chcemy wiosnę!". Na placu za przedszkolem Marzanna została spalona. Mamy nadzieję, że zima wróci do nas dopiero w grudniu.\n20 KWIETNIA 2011r, WIELKANOCNE ZWYCZAJE\n20 kwietnia 2011r odbyło się nasze kolejne spotkanie, tym razem poświęcone przygotowaniom do Świąt Wielkanocnych. Dzieci z Czech poznały polskie zwyczaje Wielkanocne. Oglądały świąteczne ozdoby i stroiki przygotowane przez Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych z Kudowy Zdroju oraz miały możliwość samodzielnego wykonania ozdób z gipsu. Wszyscy uczestnicy otrzymali upominki, a najładniejsze prace zostały nagrodzone. W tym czasie dzieci z grupy "Pszczółki" i "Motylki" brały udział w zajęciach przygotowanych przez naszych czeskich przyjaciół.\n19 MAJA 2011r- MAŁA OLIMPIADA SPORTOWA, POLSKA\nW tym roku po raz pierwszy zorganizowaliśmy Małą Olimpiadę Sportową na naszym nowym placu zabaw. W sportowych zmaganiach wzięli udział reprezentanci hronovskiego i naszego przedszkola . Mali sportowcy rywalizowali ze sobą w duchu fair play, najważniejsza była dobra zabawa. Wszyscy uczestnicy zawodów otrzymali upominki i nagrody. Kolejna olimpiada już za rok.\nPRZEGLĄD TWÓRCZOŚCI DZIECI PRZEDSZKOLNYCH, 1 CZERWCA 2011r, POLSKA\nNasi koledzy z Hronova wystąpili podczas Przeglądu Twórczości Dzieci Przedszkolnych w Kudowie Zdroju. Przygotowali bajkę muzyczną pt "Mała czarownica". Polska widownia bardzo dobrze przyjęła młodych aktorów i nagrodziła ich gorącymi brawami.\n9 CZERWCA 2011r, HRONOV\n9 czerwca 2011 r dzieci z grupy "Motylki" i "Krasnoludki" zostały zaproszone do przedszkola w Hronovie. Obejrzały przedstawienie przygotowane przez czeskich kolegów. Póżniej była wspólna zabawa i poczęstunek. Szkoda,że to już nasze ostatnie spotkanie w tym roku szkolnym.


Akceptacja | Przegląd Dziennikarski\nStrona główna Styl życia Punkt widzenia Akceptacja\nAutorka obrazu: Maria-Wollenberg-Kluza\nWedług mistrzów duchowych akceptacja samego siebie i otaczającego nas świata jest jednym z najważniejszych elementów dobrego, radosnego, twórczego życia i jednym z fundamentów rozwoju duchowego. Proponuję choćby przez chwilę przyjrzeć się tym zagadnieniom. Zacznijmy od akceptacji samego siebie.\nWiększość z nas ma z tym problemy, mniej lub bardziej widoczne, mniej lub bardziej uświadomione. Wychowanie dzieci w większości społeczeństw zawiera w sobie element podważania naturalnej akceptacji samego siebie jaką według wielu psychologów posiada dziecko. Poprzez krytykę, odrzucenie, wzbudzanie poczucia wstydu itp. zostaje zachwiana jego naturalna wiara w siebie. Z pewnością trudne byłoby wychowywanie dzieci bez użycia tych narzędzi, ale sądzę, że jest ono możliwe. Wierzę, że jest możliwe wychowywanie dzieci oparte na dialogu z nimi i wyjaśnianiu im mechanizmów, jakimi rządzi się otaczający ich świat. Tym samym dziecko odbierałoby zakazy i nakazy jako logiczne i usprawiedliwione, a nie narzucone na mocy „widzimisię ” rodziców.\nSzacunek okazywany w ten sposób dziecku ugruntowywałby w nim poczucie własnej wartości. Łatwiej byłoby też wtedy dziecku znieść porażki, złe stopnie w szkole, krytyki ze strony kolegów. A w późniejszym wieku stawiać czoła wszelkim tzw. przeciwnościom losu.\nBrak pewności siebie, zaburzenia w kwestii poczucia własnej wartości, kompleks niższości itp. to problemy bardzo powszechne; mogą to – jak sądzę – potwierdzić psychoterapeuci…\nMistrzowie duchowi nawołują do akceptacji samego siebie. Jest ona bardzo istotna na każdym poziomie naszego życia. Każdy z nas mógłby chyba podać przykłady, jak wiele kłopotów sprawiać może niski poziom samoakceptacji – nasz lub osób, z którymi mieliśmy czy mamy do czynienia. Tak więc należałoby w miarę możności pracować nad sobą, aby stopniowo zmniejszać wpływ na naszą psychikę takich postaw i uczuć, jak poczucie winy, surowy osąd samego siebie, żal do samego siebie o niewłaściwe decyzje itp. itd. Nie są one przydatne. Uczciwe, krytyczne spojrzenie na samego siebie – tak, ono jest ważne i użyteczne. Świadomość błędów, ograniczeń itp. – tak, warto ją mieć. Natomiast należy – o ile to możliwe – starać się oddzielić od emocji, które zwykle takim myślom towarzyszą. Należy pozwolić odejść poczuciu winy, żalowi do samego siebie, surowemu traktowaniu własnej osoby itp. Te uczucia czy postawy nie są przydatne ani w naszym rozwoju, ani w budowaniu naszych relacji z ludźmi i światem. Mogą one być może spełnić pewną pozytywną rolę w sensie doświadczenia i przeżycia tego, co boli i co docelowo powinno stać się tylko wspomnieniem. Ale nie należy się do nich przywiązywać, uważać ich za coś korzystnego czy „sprawiedliwego”.\nTak mógłbym pokrótce streścić sugestie, jakie znalazłem w tekstach czy wykładach osób, które uważam za godnych zaufania przewodników duchowych.\nSpróbujmy powiedzieć na głos: jestem OK. Jestem w porządku. Jak się z tym czujemy? Komuś, kto nie czuje się „w porządku” takie zdania mogą służyć jako afirmacje, jako mantry do częstego powtarzania (w umyśle, na głos, pisząc je..). I nie chodzi tutaj o okłamywanie samego siebie czy napełnianie podświadomości treściami niezgodnymi z rzeczywistością. Chodzi o przebudowanie naszej psychiki tak, aby można było każdego dnia tworzyć jak najwięcej dobra dla siebie i innych. Poczucie winy czy myślenie o sobie w sposób surowy, nadmiernie krytyczny temu nie sprzyja…\nJeśli realnie nie jesteśmy w porządku wobec innych ludzi, to możemy postarać się naprawić – na tyle na ile można – to co jest lub było nie takie, jak byśmy chcieli. A jeśli już nie można nic naprawić, to można się starać żyć lepiej od TERAZ.\nAkceptacja świata i życia\nZnam osobę, która miała poczucie, że została wrzucona w ten świat wbrew swojej woli. Nie wiem, czy coś takiego może mieć miejsce. Wierzę mistrzom duchowym, którzy mówią, iż przychodzimy na świat z naszego własnego wyboru. Ale wiem, że wielu ludzi czuje się źle na świecie. Podobnie jak owa osoba.\nProblemy przeżyte w dzieciństwie, trudne warunki życia w wieku dojrzałym mogą w nas wywoływać poczucie sprzeciwu wobec tego, co jest naszym udziałem, mogą nas prowadzić do negacji świata i naszej w nim egzystencji. Owa osoba już w łonie matki mogła współodczuwać cierpienie , jakie przeżywała jej rodzicielka, mająca bardzo poważne problemy ze swym mężem, ojcem tej osoby. Rodzice tejże osoby wkrótce po jej narodzinach rozstali się, a jej dzieciństwo i wczesna młodość były bardzo trudne. Nic więc dziwnego, że miała ona w podświadomości i świadomości różne trudne, ciężkie zapisy… To naturalne, że w takiej sytuacji rodzi się bunt. Ale czy jest on konstruktywny? Czy prowadzi do zmiany na lepsze? Może tak, może nie…\nWielu z nas miewało lub/i miewa momenty buntu przeciwko światu i życiu, negacji ich wartości. Mówi się i pisze o żalu do świata, narzeka się na własny los itd. Poznaliśmy różne formy cierpienia… Naturalnym wydaje się odrzucanie cierpienia, pcha nas do tego instynkt samozachowawczy. Jednak mistrzowie duchowi mówią, że nie należy poddawać się takiej reakcji, nie należy się z nią utożsamiać. Jest ona jak najbardziej uzasadniona i usprawiedliwiona, jednak nie jest ani korzystna dla nas ani twórcza.\nMożemy pracować nad tym, co jest do zmiany w nas i wokół nas. Wypracowywać nowe metody postępowania, budować lepsze relacje z ludźmi, podchodzić w inny, bardziej twórczy sposób do pracy, spokojniej reagować na trudności itp. A tym samym budować dla nas samych lepszą, szczęśliwszą przyszłość, wpływając jednocześnie pozytywnie na innych ludzi i na otaczający nas świat.\nTwórcze podejście do naszych cierpień i problemów polega m.in. na ich zaakceptowaniu i na przyjęciu, że możemy próbować uznać je za potrzebne nam w pewien sposób. Istotnie, bywa tak, że pozwalają nam one zrozumieć lepiej nas samych i innych ludzi, rozwinąć w sobie tolerancję i współczucie, stać się lepszymi ludźmi, wejść na wyższy stopień rozwoju. Nie jest łatwo przyjąć taki punkt widzenia, ale może nam w tym pomóc świadomość, że podzielają go chyba wszyscy mistrzowie duchowi i osoby oświecone; także wiele osób na wysokim poziomie rozwoju, jak myśliciele, filozofowie czy wielcy pisarze prezentuje taki właśnie punkt widzenia.\nAkceptacja świata i życia nie oznacza biernej zgody na wszystko, co się wokół nas dzieje. Ważne jest tutaj rozgraniczenie czasowe – ująłbym to tak: akceptuję jako jedyną dostępną mi rzeczywistość wszystko, co się dotąd zdarzyło w moim życiu, ale jednocześnie robię wszystko co możliwe, aby przyszłość moja i innych ludzi była jak najlepsza według mojej wizji dobra.\nW naszej świadomości bunt, niezgoda na to, co uważamy za niedobre, niesłuszne są związane ze szlachetnymi, godnymi poparcia ideami. Ale czy życie w ustawicznym buncie jest konstruktywne, twórcze? Sądzę, że można pracować nad zmianą samego siebie i świata bez permanentnej niezgody na siebie czy świat. Sądzę też, że taka praca, jeśli jest oparta na zgodzie na samego siebie i świat, może dać dużo lepsze efekty…\nA jak wygląda nasza akceptacja innych ludzi? Zwłaszcza tych najbliższych? Bywa często, że mamy z tym duży problem… Jednym z podstawowych elementów akceptacji innych ludzi jest akceptacja nas samych. Psycholodzy podkreślają wagę akceptacji własnej osoby dla budowania właściwych relacji z innymi ludźmi. Innym elementem może być rozumienie, coraz głębsze wraz z upływem czasu, ograniczeń i uwarunkowań, którym podlegają inni ludzie. Podobnie jak my sami… Wrodzone cechy charakterologiczne, wychowanie, traumy, doświadczenia życiowe – to wszystko warunkuje nas, nasze reakcje, emocje, działania… Gdy mamy pretensje do kogoś o jego słowa lub czyny, spróbujmy zastanowić się, na ile te słowa lub czyny były świadomym wyborem owej osoby, a na ile wypadkową różnych czynników, niezależnych od niej. Może to pomóc w spokojniejszym podejściu do innych ludzi, do zwiększenia naszej akceptacji czy przynajmniej tolerancji. A im więcej ich będziemy mieć dla innych, tym pogodniejsze i spokojniejsze będzie nasze życie…\nPoprzedni artykułMatteo Brunetti: jestem fanem eksperymentowania w kuchni\nNastępny artykułPremier League: Manchester City walczy o obronę tytułu…


Dundee United – Śląsk Wrocław 21.07.2011 | Ultra Fanatic\nPamiętacie swój pierwszy wyjazd ? W sumie głupie pytanie, każdy pamięta. A pamiętacie to uczucie, kiedy dzień przed pierwszym wyjazdem w życiu nie mogliście zasnąć ? Kiedy zamiast oczekiwanego wypoczynku przychodziły tylko i wyłącznie myśli o tym, jak minie nadchodzący „debiut” na kibicowskim szlaku ?\nTo uczucie niepewności, zbliżania się czegoś dotąd nieznanego, budziło jednocześnie euforię, ale też lekki lęk. Po prostu zwykły sceptycyzm przed czymś nieznanym. Z biegiem kolejnych tygodni, miesięcy, lat, uczucie to zanika, a wyjazdy stają się rutyną. Wiadomo, każda podróż jest inna, za każdym razem może spotkać nas coś ciekawego, co zapamiętamy z pewnością do końca życia. Równie dobrze może nie wydarzyć się zupełnie nic. Jednak obycie z polskimi dworcami tudzież wynajmowanymi autokarami sprawia, że to co może wydarzyć się podczas podróży staje się mimo wszystko przewidywalne, wspomniany lęk przed nieznanym zanika zatem wprost proporcjonalnie do przemierzanych za swoim klubem kilometrów. Dopóty, dopóki nie spotyka nas coś kompletnie nowego. Śmiało mogę powiedzieć – dzień przed TYM wyjazdem uczucie będące podmiotem tego skromnego wstępu wróciło!\nRelacji nie zacznę jednak od dnia poprzedzającego wyruszenie w trasę, bo byłoby to spore pominięcie. Między Dundee a Lublinem jest jakieś 2500 kilometrów, więc siłą rzeczy ogarnięcie transportu nie ogranicza się do zalania samochodu do pełna. Już od samego początku – zanim jeszcze wiadomo było, z kim Śląsk zagra w pucharach – wraz z kolegą T. ustaliliśmy, że trzeba jechać. Losowanie sprowadziło nas jednak mocno na ziemię. Szkocja to mimo wszystko nie to samo, co Czechy, Słowacja, Holandia czy nawet Bułgaria (do której jak się później okazało też udało nam się zawitać). Gdyby wyruszyć z naszego miasta w podobną odległościowo trasę w innym kierunku, dojechać moglibyśmy na przykład do Baku, czyli generalnie poza Europę. Wiadomo, fanatyzmu nie przeliczymy na kilometry, inaczej jednak ma się sprawa z pieniędzmi i urlopem – te czynniki wspólnie z odległością tworzą system naczyń połączonych, z których wypadkowa może dać nam odpowiedź, czy możemy pozwolić sobie na taką „przejażdżkę” na Wyspy.\nPrzejdźmy do rzeczy… Pierwsza koncepcja zakładała podróż samolotem. Czasowo całkiem rozsądnie. Do momentu w którym okazało się, że dostępne połączenia oferują nam nie tylko sam transport na mecz, ale też dwudniowy pobyt w Dundee, albo – co gorsza – w jakimś innym szkockim mieście. Koszty przeżycia w Szkocji + przemieszczenia się z lotniska do miasta docelowego + noclegu, w połączeniu z wysokim kosztem podróży samolotem dawały kwotę, która kazała nam zrewidować ten pomysł. Chwilowo zostaliśmy zatem na lodzie, ale do czasu. Z nieba spadł mi telefon od kolegi S. z Wrocławia: „Siema, organizuje autokar do Dundee, koszt przejazdu 600 zł – gdybyś był chętny odzywaj się, jest jeszcze sporo miejsc”. Finansowo bardzo rozsądnie, jednak coś za coś – pokonanie takiego dystansu autokarem wydawało nam się być prawdziwą męczarnią, szczególnie przy wysokiej temperaturze (co w lipcu było jednak całkiem często spotykanym stanem rzeczy). Jako że – tak jak już wspomniałem wcześniej – założeniem wyjściowym było „trzeba jechać”, a ten autokar był w sumie jedynym konkretnym planem, szybko zdecydowaliśmy się skorzystać. Dodatkowego smaczku dodało to, że „jakiś autokar którym jadą chłopaki z Kozanowa” na który zapisani byli nasi koledzy M. i Z. okazał się być tym samym autokarem, który zaproponowano mi przez telefon. Jechaliśmy zatem w 4 osoby, rozwiązywał się też nasz problem z przemieszczeniem do Wrocławia przed wyjazdem, Z. do stolicy Dolnego Śląska jechał bowiem samochodem. Coraz lepiej!\nWyjazd zbliżał się wielkimi krokami, przygotowania szły pełną parą. Wymiana waluty, zakupy na podróż, wolne w pracy… O, wolne w pracy:). Tutaj pojawił się problem, bo wspomniany w poprzednim akapicie M. nie mógł wziąć urlopu. Trzeba było zatem ściemnić jakieś zwolnienie lekarskie. Wyjazd z Lublina zaplanowaliśmy sobie na wtorkowe południe (ponad 48 godzin przed meczem), wolny numerek do gabinetu był natomiast dopiero na 13, wiec z Lublina wyjechalibyśmy a dopiero w okolicach drugiej. Nie gwarantowało nam to dotarcia na zbiórkę naszego autokaru na czas, mało tego – dosyć poważnie przekreślało nasze szanse. Całe szczęście ktoś przepuścił naszego kolegę w kolejce, a lekarz dał wiarę historii o jelitówcę. Na zegarku 12 – ruszamy w drogę.\nNo dobra, relacja ze Szkocji, a po jednej stronie tekstu dalej jesteśmy w Lublinie – czas przyspieszyć. Droga do Wrocławia minęła spokojnie, w zasadzie trasę tę każdy z podróżujących wtedy (jak i zapewne większość z czytających ten tekst) znał wręcz na pamięć. Na miejscu przejęła nas ekipa z Kozanowa dbając pieczołowicie o to, żebyśmy w daleką drogę wyruszyli z pełnymi żołądkami i drobną zaprawą alkoholową. Zaprawiać było przed czym, bowiem w naszym autokarze było… 100 (tak, sto!) litrów wódki ajsówki. Niby przez taką podróż wiele może się wydarzyć, jednakowoż na widok 4 ogromnych kartonów wypełnionych butelkami każdy z obecnych na prowizorycznej (jedno-autokarowej) zbiórce złapał się za głowę. 3 z nich wylądowały w luku bagażowym, jeden poszedł na bieżące spożycie do autokaru, gdzie większość składu wyjazdowego pozajmowała już swoje miejsca i powoli szykowała się do rozpoczęcia biesiady. Specyfika tej podróży sprawia, że alkohol będzie elementem relacji zeń. I to nie byle jakim. Pierwsza butelka pękła już we Wrocławiu, podobnie jak druga i trzecia. Szybko okazało się, że brakuje nam ‘szkła’. W cudzysłowie, bo za szkło robiły nam wtedy plastikowe kubki, które miały znikomą trwałość. Szykowało się, że będzie zabawnie…\nPodróż, podróż… Może poczujecie się zawiedzeni, ale z drogi przez Europę niewiele można opowiedzieć. W autokarze melanż w najlepsze, na zewnątrz autostrada od samego Wrocławia, przez Niemcy, Holandie i Belgię. Pamiętam jeden większy postój na granicy polsko-niemieckiej (jeszcze w nocy), później gdzieś w Niemczech… Oznakowanie niemieckich autostrad może i jest dobre, ale nie dla laika – ja (podobnie zresztą jak pozostała część wycieczki) za żadne skarby świata nie byłem w stanie dowiedzieć się, w którym miejscu na mapie jesteśmy. Dlatego wnikliwe wypatrywaliśmy wspomnianej wyżej Holandii (nie, nie było w tym żadnych innych celów 😉 ), żeby choć trochę złapać orientacje w terenie. Kraj Tulipanów, jak się później okazało, przespałem całkowicie i moje oczy ujrzały Niderlandy dopiero w Belgii. Belgii, która przywitała nas… brakiem autostrady. Nie wiem jak to się stało i co o tym zadecydowało, ale jechaliśmy do Francji po jakiejś bardzo ubogiej szerokościowo drodze, zakorkowanej zresztą od samego początku do końca trasy. Jeszcze im się odwdzięczymy za te korki, zapamiętają nas na długo!\nPo długim i męczącym ślimaczeniu się przez belgijskie drogi dotarliśmy w końcu do francuskiej miejscowości Dunkierka (90 tys. Mieszkańców), gdzie zaplanowany mieliśmy całkiem spory postój przed wjazdem do Eurotunelu. Zaparkowaliśmy sobie gdzieś całkiem niedaleko centrum. W zasadzie, to nie wiem gdzie tam było centrum w sensie stricte, ale okolica wyglądała na całkiem cywilizowaną (jeżeli wszystko pójdzie z planem, to gdzieś w okolicach tego akapitu będziecie mieli mapkę z Google earth – zbyt dużo to pewnie na niej nie widać, ale okolica jest w miarę zabudowana). Jako że postój był w stylu „czasu wolnego” na wczesnoszkolnych wycieczkach tj. każdy szedł sobie gdzie chciał i zbieraliśmy się pod autokarem o umówionej godzinie, wraz z kolegą T. zerwaliśmy się zaspokoić podstawowe potrzeby – zjeść coś i napić się piwa w barze. Zostaliśmy szybko sprowadzeni na ziemię. Nie pamiętam która była wtedy godzina, ale z pewnością coś z przedziału 12- 18. Logika z kolei podpowiada mi, że była środa. Rozumiecie – sam środeczek środka tygodnia, a w stutysięcznym mieście nie ma NIC! Nie, że nie ma baru. Nie ma nawet głupiej budki z hamburgerami! Mało tego, nie idzie nawet zapytać kogoś o drogę, bo ludzi na ulicach jak na lekarstwo (nie wiem, może Francuzi w tych godzinach siedzą w domach albo śpią), a jak ktoś już się trafi, to na sam dźwięk języka angielskiego ucieka gdzie pieprz rośnie. My byliśmy jednak zbyt wytrwali żeby odpuścić poszukiwania. Po kilkudziesięciominutowej tułaczce trafiliśmy bar. No, może za duże słowo – lokal. W lokalu 3 osoby – pani za barem (najprawdopodobniej właścicielka), jakiś jej adorator po ‘drugiej stronie’ i małe dziecko grające w coś na laptopie. Dysfunkcja językowa Francuzów sięga tak daleko, że nawet słowo „Beer” nie dało pani jasnej odpowiedzi na pytanie czego dwóch specyficznych przybyszów z Polski ma ochotę się napić (dziwne o tyle, że w języku francuskim słowo to brzmi podobnie) . Dopiero amant przy barze wyjaśnił kobiecie co mamy na myśli i po uiszczeniu drobnej opłaty (w sumie 8 Euro) dostaliśmy dwa… kieliszki (tak, takie jak do wina) o pojemności 250 ml wypełnione piwem. Nie wiem co z tym narodem jest nie tak. Jak trzeba walczyć – spierdalają. Jak napić się piwa, to z kieliszków. A w reprezentacji sami czarni… Inny świat.\nSzkoda strzępić sobie klawiatury na żabojadów, a tym bardziej siedzieć dłużej w ich patologicznym kraju. Uciekamy stąd! Udało mi się jeszcze przed odjazdem razem z T. zjeść jakieś kanapki w JEDYNYM fastfoodzie na który trafiliśmy (dodam, że pani mimo iż całkiem sympatyczna, nie rozumiała słowa „chicken”; miałem dać już spokój Francuzikom, ale to naprawdę zabawne, że po angielsku dogadać można się na całym świecie tylko nie we Francji i to w miejscowości położonej nieopodal Eurotunelu) i wybiła godzina zbiórki. Czym prędzej zebraliśmy się do autokaru i ruszyliśmy w kierunku tunelu pod kanałem La Manche. Po krótkiej podróży przez nadmorskie rejony żabolandii dotarliśmy do punktu przepraw na Wyspy. Nasz autokar wjechał na teren pociągu który kursował wspomnianym tunelem. Wyobrażacie co się działo ? Oczywiście towarzystwo momentalnie porozchodziło się po terenie całego pojazdu siejąc niemałe przerażenie w głowach innych ludzi. Całe szczęście przejazd Eurotunelem wcale nie jest długi i po kilkudziesięciu minutach byliśmy w Anglii. Czas szykować funty!\nDrogę przez Anglię można opisać w zasadzie jednym słowem – autostrada. Serio, cała przeprawa to poza jednym dłuższym postojem, gdzie mogliśmy wreszcie wziąć prysznic (tutaj należy się ukłon w stronę firm obsługujących punkty obsługi pasażerów na brytyjskich autostradach – tam jest wszystko, od podstawowych fastfoodów po sklepy z perfumami, od ogromnych łazienek po kabiny prysznicowe) i gdzie z okazji urodzin jednego współpasażera odpalona została duża ilość pirotechniki, to non stop jazda przez wielopasmowe drogi szybkiego ruchu. Pomyliłby się jednak ten, kto uznałby że podróż nam się nudziła. O nie, wręcz przeciwnie – jeden z kartonów w którym schowane były nasze „umilacze” dopełnił swego żywota, rozpieczętowany został kolejny, w którym ilość butelek wcale nie była mniejsza, toteż siłą rzeczy ta monotonia ciemnego krajobrazu brytyjskich ekspresówek była całkiem mocno ubarwiona:). Oczywiście skończyła nam się cała możliwa zapoja, a plastikowe „szkło” które towarzyszyło nam od stolicy Dolnego Śląska było już tylko wspomnieniem, podobnie zresztą jak kubki po coli z McDonalda, które zastąpiły nam poprzedni plastik. Po tylu kilometrach niestraszne były nam jednak jakiekolwiek przeciwności i poradziliśmy sobie z brakiem naczynia w sposób niezwykle kreatywny, odcinając górę plastikowej butelki po wodzie. Prawda, że pomysłowe ?\nNiech skonam, ale nie wiem kiedy wjechaliśmy do Szkocji. Po prostu w pewnym momencie na drogowskazach pojawiły się Glasgow i Edynburg. Wiem natomiast, że był już czwartek, czyli dzień meczu. Oznaczało to że przyjechaliśmy idealnie – ani za wcześnie, ani za późno. Do samego Dundee dotarliśmy chyba koło południa, ale nie daję za to głowy. Co ciekawe, miejscowe służby resortowe nie obstawiły wjazdu do miasta i wjechaliśmy sobie do niego sami bez najmniejszego problemu. Niestety nasz kierowca nie należał do obeznanych w szkockich uliczkach i momentalnie się w nich zgubiliśmy. Nieuniknione nadeszło – przypałętały się jakieś kundle. Rozbawiło nas początkowe pytanie o to, czy mamy jakiś alkohol. Okazało się, że w Szkocji panuje prawo które mówi, ze jadąc na zawody sportowe nie można mieć przy sobie żadnego alkoholu. Kupiłeś mamie wino we Francji ? Konfiskata! Masz przy sobie butelkę portera kupionego na przedmieściach Londynu ? Oddawaj psom! Masz w autokarze 120 butelek ajsówki ? Hehe, prędzej wypilibyśmy wszystko na miejscu niż dali się obrabować przez służby mundurowe. Patrol który nas zatrzymał okazał się być bardzo mało skurwiały, bo doradzili nam żeby wszystko przenieść do luku bagażowego (były tam jeszcze dwa kartony czyli połowa naszego ‘barku’). Szybko zorganizowaliśmy zatem akcję sprzątania autokaru ze wszystkiego, co pełne. Miny psów na widok ilości wynoszonych przez nas butelek mówiły jasno i klarownie „What the fuck ?!” (chyba faktycznie spodziewali się oni tego kupionego we Francji wina dla mamy hehe). Nie zająknęli się oni jednak ani słowem. Lepiej dla nich, bo jakikolwiek komentarz tylko by nas rozbawił – przecież nie była to nawet ¼ tego, co jeszcze mieliśmy. Po przygotowaniu wszystkiego na ewentualne kontrole, psy wyprowadziły nas pod stadion, a w zasadzie stadiony. Głównym smaczkiem Dundee jest bowiem to, że stadiony obu lokalnych klubów są idealnie obok siebie. Coś jak stadion Startu obok naszej ruiny przy Zygmuntowskich. Autokar zaparkowaliśmy w miejscu oznaczonym na mapce i czym prędzej wyruszyliśmy w miasto. Miasto, które tego dnia było nasze!\nW centrum zielono. Ilość osób w barwach Śląska przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Co jakiś czas trafiali się jacyś partyzanci w pomarańczowych koszulkach Dundee United, których szczytem ambicji było krzyknięcie „fuck you!” i ucieczka w promień widzenia najbliższego patrolu policji. To nie było zresztą trudne, bo psów było mnóstwo – i tajniaków i normalnych umundurowanych. Nie zabrakło też… Fiata Bravo na wrocławskich rejestracjach, bez komentarza… Pokręciliśmy się skromną kilkuosobową grupą między fastfoodami, a galeriami handlowymi w centrum, zahaczyliśmy o jakiś sklep. W zasadzie nie wiadomo było co robić – na zwiedzanie czasu zdecydowanie za mało, na to żeby iść na stadion z kolei za dużo. Nie pozostało nic innego, jak znalezienie jakiejś miejscówki na wypicie piwa. Oczywiście wszystkie bary były przepełnione od samego rana (nie, nie przez miejscowych) więc ten pomysł szybko odrzuciliśmy. Pozostał nam jedynie jakiś skromny plener – traf chciał że akurat spotkaliśmy znajomą grupkę, która przemieszczała się w stronę doków portowych i ich plan spędzenia najbliższego czasu wydał nam się interesujący, toteż za kilkanaście minut degustowaliśmy lokalnego Budweisera 😉 w pobliżu statków.\nTo co dobre szybko się kończy – nieuchronnie zbliżała się godzina meczu, wprawdzie było do niego jeszcze sporo czasu, ale instynktownie zbieraliśmy się już w kierunku centrum miasta. I słusznie, bo – jak się okazało – akurat w momencie w którym dotarliśmy na główny plac, trwało jakieś zamieszanie. Podania ludowe mówią, że w Dundee zebrała się jakaś grupa dążąca do konfrontacji – nie widziałem tego, ale ilość psów na miejscu wskazywała, że faktycznie coś takiego mogło mieć miejsce. Z tego co wiem to wspomniana grupa desperatów musiała ratować się ucieczką, nic zresztą dziwnego, bo ilość zielonych barw na miejscu była ogromna (jeszcze większa niż przy poprzedniej naszej wizycie w centrum miasta). Do tego stopnia ogromna, że psy postanowiły całą naszą grupę eskortować od razu z centrum pod stadion. Pochód trwał ładnych kilkadziesiąt minut i zakończył się przy wejściu na stadion. Wszystko wskazuje na to, że czas wchodzić na obiekt!\nStadion zrobił na mnie wrażenie, był nowocześnie zbudowany a jednocześnie widać było, że od ostatniego remontu minęło kilkanaście ładnych lat. Dokładnie w ten sposób wyobrażałem sobie stare brytyjskie stadiony, znane dotychczas ze zdjęć tudzież książek o angielskich chuliganach. Tannadice Park wypełniony był rzecz jasna w pełni (wchodzi tam tylko 15 tysięcy więc nie była to wielka sztuka), przy sporym udziale fanów Śląska których sektor zajmował praktycznie całą trybunę wzdłuż linii bocznej boiska. Nie będę bawił się we własne rachuby i posłużę się liczbą kibiców gości podaną oficjalnie przez Śląsk a wynosi ona 4500 osób! Przy takiej liczbie doping musiał być miażdżący, czego każdy mógł doświadczyć oglądając relacje w telewizji. Nie będę się zatem rozpisywał jakoś wyjątkowo o samym meczu, bo charakter tej relacji (w zasadzie bardziej opowiadania) ma niewielkie koligacje z piłką nożną. Z kronikarskiego obowiązku napiszę, że Śląsk wygrał po bardzo emocjonującym meczu 3-2 zapewniając sobie awans do kolejnej rundy Ligi Europy, a nam dobry powód do świętowania.\nDo świętowania trzeba się było jednak przygotować, czyli coś zjeść. Musieliśmy się zatem wybrać znowu na miasto, co tym razem nie było takie proste. Kibiców w zielonych barwach było na ulicach Dundee już zdecydowanie mniej, ogólnie ulice te były opustoszałe ale czuć było w powietrzu, że praktycznie w każdym zakamarku czaić może się grupa miejscowych, którzy rozgoryczeni porażką na każdym froncie mogliby chcieć jakiegoś rewanżu. W zasadzie nie wiedzieliśmy czego można było się po nich spodziewać, więc żeby zachować odpowiednie normy bezpieczeństwa na posiłek zebraliśmy się w 20 osobową grupę. Taka ilość osób wyruszająca gdzieś przykuła niestety uwagę służb mundurowych, musieliśmy się zatem dość poważnie natrudzić żeby ich zgubić. Im bliżej centrum (czyli hoteli w których zakwaterowanie mieli ci kibice Śląska, którzy nie planowali powrotu zaraz po meczu), tym więcej było widać kręcących się grupek Polaków, wszyscy jednak mieli się na baczności. Ilość kibiców Śląska dookoła sprawiała jednak, że spokojnie mogliśmy odłączyć się w kilka osób od głównej grupy z naszego autokaru i wejść do pierwszego napotkanego obiektu gastronomicznego. A była to – o ironio – chińska restauracja. Obsługiwał ją chińczyk, który średnio mówił po angielsku, a żeby dopełnić dzieła zniszczenia, całe menu było zapisane tymi ich chińskimi szlaczkami. Tym razem jednak słowo „chicken” zostało zrozumiane (Francuzi – uczcie się od skośnookich!) i po 10 minutach na naszych stolikach pojawiły się pojemniczki, z jakąś gęstą zupą (w zasadzie to sosem) z kawałkami kurczaka. Najciekawszą rzeczą była jednak w tym lokalu ubikacja. Otóż żeby z niej skorzystać trzeba było przejść centralnie środkiem przez całą kuchnie. „Mówisz kucharzowi ‘siema’ i wchodzisz do kibla” jak opisał to jeden z kibiców Śląska. Polskie normy sanepidu wymiękają hehe ;). Szybko okazało się jednak, że nasza grupa wycieczkowa wraca już do autokarów, więc zawinęliśmy część szamy na wynos i ruszyliśmy do autokaru, a następnie w drogę powrotną.\nJak może wyglądać początek drogi powrotnej po awansie do kolejnej rundy LE w tak dramatycznych okolicznościach autokarem, w którym ciągle było kilkadziesiąt litrów mocnych trunków? Tak, dokładnie tak jak sobie to wyobrażacie. Impreza była na tyle dobra, że obudziłem się dopiero następnego dnia rano, kiedy byliśmy gdzieś w okolicach Birmingham. Sposób podróżowania wiele się nie zmienił, niektórzy kończyli jeszcze wczorajszy melanż, inni zaczynali już dzisiejszy. Pierwszy większy postój mieliśmy już za Londynem na jednej z opisywanych wcześniej stacji ze wszystkim. Traf chciał, że idealnie pod nasz autokar na parking podjechał bus z dziewczynami wracającymi z wieczoru panieńskiego, które rzecz jasna momentalnie stały się główną atrakcją. Nie należały też do najtrzeźwiejszych, więc dużo łatwiej było im porzucić strach do przybyszów z Polski. Co tu dużo mówić – praktycznie dały się nakłonić na dalszą podróż z nami w autokarze i w momencie, w którym nasz plan jednak nie wypalił zmuszeni byliśmy uciec się do próby porwania jednej z uczestniczek wycieczki. Próba została wprawdzie udaremniona, ale – jako że na stacji zrobiło się wtedy bardzo wesoło – w górę poszła wszelkiego rodzaju pirotechnika, pojawiły się również śpiewy, a nasze nowe koleżanki oszołomione tym wszystkim dały sobie zrobić kilka ciekawych zdjęć (np. takich jak to obok:) ). Po pewnym czasie wyruszyliśmy w dalszą drogę w kierunku Eurotunelu. Tutaj niestety zawodzi mnie pamięć – nie wiem, co było przyczyną, ale okazało się, że na przeprawę na kontynent czekać musimy bardzo długo. Momentalnie ktoś wpadł na pomysł, żeby te dodatkowe godziny spędzić… nad morzem. Kierowca autokaru dostał bojowe zadanie znalezienia w pobliżu jakiejś plaży i po kilkudziesięciu minutach kręcenia się po okolicy mogliśmy kąpać się w zimnym angielskim morzu.\nCałość trasy – od przeprawy przez dno morza aż do zachodniej granicy Niemiec przebiegała już sprawnie. Wprawdzie właściciel jednej ze stacji benzynowych w Belgii nie będzie wspominał naszego przejazdu miło (czegoś aż tak bezczelnego nie widziałem jeszcze nigdy na naszych rodzimych ziemiach), ale za to my mieliśmy ekwipunek na cały powrót. Schody zaczęły się dopiero u Germanów. Najpierw autostrada zaskoczyła nas gigantycznym korkiem, następnie w nie mniejsze zaskoczenie wprowadził nas… Berlin. Berlin, który nagle znienacka pojawił się na naszej drodze. Okazało się, że nasz niezmordowany drajwer zabłądził i wywiózł nas aż do stolicy naszych zachodnich sąsiadów, dzięki czemu do Wrocławia wróciliśmy w zasadzie jako ostatni w sobotę wieczorem. W najmniejszym stopniu nie przeszkodziło nam to jednak w drobnej wycieczce po nocnych lokalach stolicy Dolnego Śląska. Suma sumarum do Lublina wyruszyliśmy dopiero w niedziele po południu, a do domu dotarliśmy w okolicach północy. Licznik wyjazdowy zatrzymał się w pobliżu 130 godzin.\nCzy była to dla nas przygoda życia? Z pewnością. Momentami czułem się jak na jakimś wypadzie nad jeziorko w deszczową pogodę, gdzie niestety trzeba było non stop siedzieć w domku. Z tą różnicą, że zamiast domku mieliśmy autokar. Nie ukrywam, że w moim opowiadaniu dużą rolę grają rzeczy mniej istotne, natomiast te z kibicowskiego punktu widzenia ważne zostały albo pominięte, albo zmarginalizowane. Taki był jednak ten wyjazd – przede wszystkim mnóstwo zabawy. Przepraszam też, jeżeli w którymś momencie minąłem się z prawda, aczkolwiek z perspektywy kilku miesięcy ciężko wszystko dokładnie spamiętać. Przy okazji serdecznie dziękuje za gościnę i pozdrawiam wszystkich kibiców Śląska, którzy podróżowali tym samym środkiem transportu. Ś&M!\nKategorie: Relacje. Autor: Filip Merynos. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Lek. Zbigniew Purpurowicz opinie - urolog Olsztyn - ZnanyLekarz.pl\nZbigniew Purpurowicz\t30+ opinii\nInformuję, że z powodu dużego zainteresowania ze strony pacjentów, może nastąpić kilkuminutowe opóźnienie wizyty. Proszę o wyrozumiałość\nRzepakowa 10,\tDajtki\nEndoskopowa intubacja – szynowania moczowodów\nImmunoterapia dopęcherzowa (BCG)\nEndoskopowa dezintegracja i usuwanie kamieni z dróg moczowych\nWytwarzanie przezskórnych derywacji z pęcherza i nerek\n(29 sierpnia 2014)\nPełny profesjonalizm wzór dla innych lekarzy przedewszystkim lekarz który z wielkim zaangażowaniem podchodzi do zawodu jaki wykonuje .\nBardzo dobry fachowiec, sympatyczny i rzeczowy z dużym doświadczeniem, a jednocześnie niezwykle skromny i bardzo przyjemny człowiek w kontakcie z pacjętem. Lekarz z powołania i nie traktuje pacjętów jako źródło dochodu. Gorąco polecam. Ryszard Sadolewski\n(2 kwietnia 2014)\nNiezwykły,inteligentny,bardzo dobry lekarz i człowiek :)szczerze,z pełnym przekonaniem polecam-profesjonalista pod każdym względem,a do tego niesamowity człowiek,DZIĘKUJĘ JESTEM ZDROWA !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :)\nProfesjonalny lekarz dobra atmosfera w gabinecie wielka wiedza w swojej dziedzinie leki przepisane działają polecam\n(26 sierpnia 2015)\nprofesjonalista w każdym calu,wzór dla innych lekarzy, bardzo sympatyczny i rzeczowy..Polecam wszystkim\nPan doktor to profesjonalista, poświęca czas pacjentowi i szczegółowo zajmuje się problemem. Polecam wszystkim.Leki trafnie dobrane, poczułem się od razu lepiej. Na kontrolnej wizycie Pan doktor przepisał dodatkowe leczenie. Poprzedni lekarz lekceważył moje dolegliwości a dzięki doktorowi Purpurowiczowi czuję się dobrze.\nBardzo dobry lekarz. Polecam! Miły, kompetentny, zorganizowany, życiowy. Warto skorzystać z jego wiedzy. W końcu dostałem dobre leki.\nSpecjalista przez duże "S". Profesjonalne podejście do pacjenta (nie tworzy dystansu pacjent-lekarz). Opanowanie, spokój, pogoda ducha. Miła atmosfera leczenia.\nPan Doktor to bardzo dobry fachowiec z dużym doświadczeniem. W kontakcie z pacjentem bardzo sympatyczny i rzeczowy, zrozumiale i wyczerpująco informuje o przebiegu badania oraz planowanym leczeniu. Prawdziwy lekarz z powołania. Pozdrawia Ziomalka :)\nWizyta pszeszła pomyślnie bardzo grzecznie lekarz godny uwagi polecę każdemu kto będzie szukał urologa\nLucyna Prósińska - urolog, Bogdan Młynarczyk - urolog, Ryszard Marek - urolog, Zdzisław Romankiewicz - urolog, Krzysztof Kodrycki - urolog, Anna Fabisiewicz - Knobloch - urolog, Maciej Kuskowski - urolog, Waldemar Szwejkowski - urolog, Marek Zabiński - urolog\tlek.\nUrolog\tUmów wizytę\n16:45,\t17:00\tponiedziałek, 14.9:\n15:15,\t15:30\tponiedziałek, 21.9:\n15:15\tkolejne dni


Historia - najlepsze znaleziska i wpisy o #historia w healthylights.ca\nzielonylisc 9 godz. temu\n+: kantek007, RMJ- +179 innych\nnoelo_cohelo 1 godz. temu\n@Pitaq: dlaczego cofnięto?\nwłaśnie przeczytałam (już chuj z tymi oczami), że sobie wymienił zęby na implanty złote xD jak zjebanym trzeba być, żeby robić coś takiego...\nPitaq 6 min. temu via Android\nszukajek 12 godz. temu\n+: vargemp, SDammtsg +471 innych\n+: Frugos, Herman88 +3 innych\nLipathor 8 min. temu\n+: papryka_amorki, LRF1000W +56 innych\neNse 13 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\nniesforna_rita 13 godz. temu via iOS\njalop 14 godz. temu\nFelix_Felicis 19 godz. temu\n+: GraveDigger, pathfinder0 +218 innych\nSahelantrop 13 godz. temu\npawelmikolajczyk313 5 godz. temu\nThe_Linkos 22 godz. temu\n+: seicel, Metamizol +8 innych\nreflex1 21 godz. temu\ntaki_tam_ktos 1 dzień temu\nFiligranowyGucio 1 dzień 2 godz. temu\nr50_ 1 dzień 8 godz. temu\nTom_Ja 1 dzień 11 godz. temu\njalop 1 dzień 13 godz. temu\njalop 1 dzień 12 godz. temu\nHide 1 dzień 17 godz. temu


Żarówka filament LED E27 - duży gwint A60 12W 1200lm biała neutralna Dobra Cena! w KWAZAR\n» Żarówka filament LED E27 - duży gwint A60 12W 1200lm biała neutralna\nŻarówka filament LED E27 - duży gwint A60 12W 1200lm biała neutralna\nKod produktu: 9034_20200723102523\nŻarówka LED nowej generacji. Posiada diody LED typu Filament, które imitują klasyczne włókna wolframowe. Żarówka ma kształt klasycznej bańki żarówki A60. Kąt rozproszenia światła wynosi 360 stopni.\nŻarówka świeci światłem o barwie białej neutralnej i światłością odpowiada klasycznej żarówce o mocy 100W. Nadaje się do każdego typu lamp.\nŻarówka filament LED E27 - duży gwint A60 12W 1200lm biała ciepła\nŻarówka filament LED E27 - duży gwint A60 10W 1050lm biała ciepła


Bezpieczeństwo z SIRIUS Safety Integrated\nSIRIUS Safety Integrated jest zoptymalizowaną koncepcją bezpieczeństwa. Umożliwia detekcję, ocenę sygnałów, monitoring, sterowanie i sygnalizację – nasz SIRIUS Safety jest prawdziwym ekspertem bezpieczeństwa w rozwiązaniach dla maszyn i systemów. Ochrona osób, maszyn i środowiska jest najwyższym priorytetem. Dzięki interfejsom sieciowym jak AS-Interface i PROFIBUS SIRIUS Safety Integrated może być użyty w bardziej rozbudowanych aplikacjach sieciowych.\nBezpieczne wyłączniki pozycyjne 3SE5/3SF1\nPrzyciski i sygnalizatory świetlne SIRIUS ACT\nUkłady łagodnego rozruchu ET 200S do zabudowy w szafach sterowniczych\nUkłady łagodnego rozruchu ET 200pro do montażu poza szafami sterowniczymi


Rozważania medyczne przed podróżą międzynarodową ad\nIndywidualne czynniki ryzyka są bardzo zróżnicowane i nie wszyscy podróżujący do danego kraju otrzymają takie same zalecenia dotyczące szosy. Szczepienia\nTabela 2. Tabela 2. Szczepionki, które powinny być dostępne podczas konsultacji Pretravel. Tabela 2 zawiera dane dotyczące dawkowania, drogi podawania, zapotrzebowania na dopalacze i możliwe schematy przyspieszenia dla szczepionek podawanych przed podróżą. Poniższa dyskusja, która koncentruje się n...\nOperacja przed ustąpieniem wymienionych objawów narazi chorego na uporczywy wysięk pooperacyjny, nie ustępujący miesiącami, co podrywa w znacznym stopniu zaufanie chorego do lekarza; nie należy zapominać, że staw dotknięty zapaleniem maziówki na tle zakażenia jest znacznie mniej oporny na banalne drobnoustroje ropotwórcze w porównaniu ze zdrowym stawem i że operacja wzmaga możliwość powstania ,tego rodzaju zakażenia. Wyraźne objawy uszkodzenia łąkotki st...\nIstnieją jednak wspólne strategie, które mogą pomóc złagodzić wszystkie zagrożenia, w tym ograniczyć przepisywany opioid do najmniejszej skutecznej dawki przez jak najkrótszy efektywny czas (zarówno w przypadku bólu ostrego, jak i przewlekłego) bez uszczerbku na skutecznym analgezji. Regularne monitorowanie i ponowna ocena dają możliwość zminimalizowania ryzyka związanego z długotrwałym stosowaniem opioidów, umożliwiając zwężenie i przerwanie stosowania opioidó...\nPrzewlekły ból nie spowodowany przez nowotwór jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych i wyniszczających stanów chorobowych, ale także jednym z najbardziej kontrowersyjnych i złożonych. Potrzeba zaspokojenia potrzeb pacjentów, wykazana skuteczność opioidowych leków przeciwbólowych w leczeniu ostrego bólu oraz ograniczona alternatywa terapeutyczna w przypadku bólu przewlekłego spowodowały nadmierne uzależnienie od leków opioidowych w Stanach Zjednoczonych, co wiąz...\nNajnowsze zdjęcia w galerii choroby palców u nóg :\nmagnez lek doz\nkostka boczna stawu skokowego\nhttp://www.ebadaniapsychologiczne.edu.pl 751#płaskostopie skutki , #iwonicka , #whiskas opinie , #jelitówka objawy u dorosłych , #zmiany w piersiach przed okresem , #uzupełniony dziennik praktyk pedagogicznych w przedszkolu , #wynik neu , #ćwiczenia z hantlami na klatkę piersiową , #afta dziąsła , #koncentracja u dzieci ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - choroby palców u nóg


Tabletki odchudzające − parafiaswilcza.pl\n10.10.2020, 15:46 0 komentarzy\nTabletki na zgubienie zbędnych kilogramów zyskują na znaczeniu pośród wszystkich mających na celu zadbać o ciało. Przez pozostawanie w nieustannym stresie i pośpiechu, nie mamy wystarczająco czasu na zrobienie zdrowych posiłków ani należytą dawkę aktywności fizycznej, co może nieodpowiednio wpływać na gospodarkę mikroelementami organizmu i przemianę materii, a przez to może spowodować między innymi wzrost wagi. W celu zanegowania niekorzystnych zmian ciała na pomoc przychodzą właśnie suplementy diety i różnego rodzaju preparaty na odchudzanie.\nW internecie można kupić sporo różnego rodzaju produktów na odchudzanie o zróżnicowanym działaniu i zdaniach na ich temat.\nŚrodki na redukcję masy ciała mają różne formy: tabletki na odchudzanie, kapsułki, proszki do robienia koktajli. Przez wzgląd na łatwość w produkcji i przyjmowania, na rynku przeważają produkty w postaci tabletek.\nJednak czy to możliwe, aby wyłonić z nich wszystkich najskuteczniejszy preparat na odchudzanie?\nLogicznym jest to, że każdy zajmujący się wytwarzaniem tego typu produktów zapewni o efektywności ich tabletek w odniesieniu do innychśrodków na odchudzanie.\nW takiej sytuacji dużo bardziej sensowne są recenzje kupujących na wszelkiego typu blogach poświęconych tematyce suplementacji oraz aktywnego trybu życia. Nierzadko głos w tej sprawie zabierają też dietetycy, polecając lub ostrzegając przed danym produktem.\nJednak przy tak znacznej ilości potencjalnych klientów i takiej ilości produktów na redukcję masy ciała jakikolwiek bezstronny ranking tabletek na odchudzanie może się okazać skomplikowany do stworzenia.\nNależy pamiętać o tym, że każdy organizm może w różny sposób reagować na dany składnik i to, co u jednej osoby jest działające, tak u drugiego może być nieefektywne. Najbardziej efektywne w opinii wielu zamawiających są środki odchudzające na podstawie ziół i owoców, przykładowo kurkuma czy mango afrykańskie.\nJednak nie wszystkie składniki takich preparatów są skuteczne i warto mieć to na uwadze przy wyborze produktu odchudzającego. Produkty na odchudzanie różnią się między sobą zarówno substancjami aktywnymi, jak i ich natężeniem w przeliczeniu na jedną tabletkę.\nZ tego względu środki na odchudzanie dla jednej osoby mogą być wspaniałym wsparciem w procesie suplementacji, dla następnego te same produkty zaś mogą okazać się nieskuteczne.\nWszelakie środki odchudzające trzeba stosować według zaleceń producenta, celem optymalizacji okresu stosowania i uniknięcia skutków ubocznych. Efekty zażywania produktu nigdy nie będą natychmiastowe, na skutki należy poczekać przynajmniej kilka tygodni. Niestety, trzeba być cierpliwym. Oraz posiadać fundusze, gdyż środki odchudzające zazwyczaj są stosunkowo drogie. Jednak w większości przypadków końcowe efekty są tego warte.\nPodsumowując, skuteczne tabletki na odchudzanie to niekoniecznie ściema. Najbardziej problematyczne może okazać się odnalezienie preparatu najlepszego dla nas i naszego organizmu, z odpowiednim dla nas składem oraz w właściwej dawce i cenie. Jednak mimo wszystko musimy pamiętać o tym, że środki na odchudzanie mają na celu wspierać zdrowy i aktywny tryb życia, nie mogą jednak go zastąpić. Konieczne są też sport oraz odpowiednia dieta. Tylko wtedy suplementacja ma szansę przynieść zakładany skutek.\nNiektóre ze składników mogą wywoływać efekty niepożądane, jak na przykład reakcje alergiczne czy inne problemy związane z naturalnym efektem składnika, jak na przykład wzmocnienie lub osłabienie działania niektórych leków. Tak samo nie wskazane jest, aby mieszać części naturalnych składników ze sobą z powodu wzmacniającego się albo wykluczającego się wzajemnie skutków, na przykład żeń-szenia z kofeiną. W przypadku odczucia jakiegokolwiek efektu niepożądanego zaleca się bezzwłocznie zakończyć stosowanie takiego produktu i skonsultować się z lekarzem pierwszego kontaktu.\nJeżeli mamy wątpliwości, czy wybrane przez nas tabletki odchudzające (bądź środki w innej formie) są dla naszego organizmu w stu procentach bezpieczne i czy w realny sposób mogą mieć wpływ na nas, sugeruje się, aby skonsultować się z dietetykiem i zapytać o opinię na temat interesującego nas produktu. Takie działanie powinno ostatecznie rozwiać nasze obawy.


Nawet Gessler nie pomoże | ABC inwestowania Finanse osobiste\nAutor Arkadiusz at 16:17 Kategoria Papiery Wartościowe,Własny Biznes\nTaki los spotkał jedną z restauracji w pobliżu której mieszkam. To że ona upadnie i nawet Gessler nie da rady, można było przewidzieć prawie ze stuprocentową pewnością. Przede wszystkim czynsz najmu tego lokalu był zabójczy a położenie i rozkład lokalu były fatalne. Dodając do tego rozbudowaną załogę i nieudaną oraz kosztowną metamorfozę telewizyjną taki lokal był z góry skazany na młotek komornika. Zresztą prasa donosi, że byłego szwagra naszej bohaterki (po tej rodzinie nosi nazwisko Gessler) także ściga komornik za niezapłacony czynsz sięgający dziesiątek milionów złotych. Czasami wystarczy tylko policzyć ile jest (2 + 2) i obędzie się bez rewolucji kuchennych.\nProblem jest szerszy po prostu kryzys daje się nam we znaki i podobnie jak na zachodzie mniej się bawimy oraz jadamy na mieście. Dzisiaj, o ile dobrze oceniam sytuację w branży restauracyjnej, aby przetrwać, trzeba być bardzo zoptymalizowanym kosztowo i cenowo do naszych realiów. Przeciętny klient chciałby zapłacić jak najmniej, ale żąda dość wysokiej jakości?! W tej paradoksalnej sytuacji od zamrażarki i półproduktów chyba się do końca nie ucieknie. Natomiast styl propagowany przez Magdę Gessler, może się sprawdzić w górnej półce, gdzie nie ma ograniczonych portfeli i w pobliżu jest bogata klientela.\nO niełatwej sytuacji świadczy także ogłoszenie upadłości układowej przez sieć Polskie Jadło, która notowana jest na naszym parkiecie giełdowym. Kredyty także ciążą na działalności sieci restauracji Sphinx i ich giełdowe wyniki nie napawają na przyszłość optymizmem. Zresztą branża rozrywkowa oraz restauracje i hotele są tuż po budownictwie oraz poligrafii i reprodukcji w czołówce branż, gdzie firmy najczęściej upadają. Najlepiej natomiast trzymają się dostawcy podstawowych mediów jak prąd, gaz i woda. Wydaje się, ze warto obserwować losy zagrożonych branż, w tym restauratorów i hotelarzy, poprawa w tej materii będzie chyba zwiastunem powrotu koniunktury i końca kryzysu. Z drugiej strony nawet kryzys stwarza szanse i sklepy z towarami pozyskanymi z licytacji komorniczych też cieszą się powodzeniem! C`est la vie.\nTagi: Bankructwo, Iść do lokalu, Licytacja komornicza, Magda Gessler, Polskie Jadło, Rewolucje kuchenne, Sphinx, Zagrożone branże\n6 komentarzy do “Nawet Gessler nie pomoże”\n# Rafał on 08 paź 2012 at 16:49\nZ restauracjami to problem polega na tym, że masa osób chce prowadzić właśnie dobrą knajpę z tego prostego powodu, że to bardzo prestiżowa sprawa. Większość ludzi wolałaby mieć dobry lokal gastronomiczny zamiast firmy wywożącej śmieci, chociaż rachunek ekonomiczny często wskazuje inaczej.\n# ILikeAir.pl on 08 paź 2012 at 18:28\nHmm, co do wpisu to święta racja, natomiast zastanowiła mnie końcówka…\nGdzie można znaleźć takie sklepy z towarami z licytacji. Google niewiele mówi na ten temat poza tym że coś jest w Kielcach…\nWiesz może coś więcej na ten temat chętnie bym odwiedził taki sklepik także z czystej ciekawości…\n# Adam on 09 paź 2012 at 7:59\nWidać że Pan /Pani ma naprawdę pojęcie o prowadzeniu restauracji i tego typu biznesu.\nPonadto Gessler o którym to sie tu pisze to Adam – i nie jest jej byłym mężem .Prosze doczytać zanim sie wrzuci taki artykuł do sieci\n# Arkadiusz on 10 paź 2012 at 12:58\nMoja pomyłka, rzeczywiście Pan Adam jest jej szwagrem a wprowadził mnie w błąd jeden artykuł w sieci, więc poprawiam swój wpis\nArkadiusz ostatnio napisał..Nawet Gessler nie pomoże\n# Maciej on 08 gru 2012 at 2:08\nJest wiele prawdy w tym co piszesz na temat restauracji. Tak się składa, że sam prowadzę działalność w podobnej branży i wydaje mi się, że odczuwam w obrotach wszelkie słabsze okresy na rynku. Ma to jednak dla mnie jedną poważną zaletę. A mianowicie, w każdym słabszym okresie człowiek bliżej przygląda się wydatkom swojej firmy, dzięki temu regularnie optymalizuję koszty działalności. Dodatkowo w każdym słabszym okresie, ktoś z konkurencji (najsłabszy) odpada, co można wykorzystać i spróbować przechwycić jego klientów (ja osobiście za każdym razem, kiedy dowiaduję się, że ktoś się zamyka, zwiększam nacisk na marketing ).\nCo do samej Magdy Gesler, to osobiście lubię oglądać jej programy, bo choć często gołym okiem widać „reżyserkę” i przerysowanie wielu aspektów, to przeciętna osoba zajmująca się gastronomią może wyciągnąć wiele dobrego z jej programów. Tak więc jako osoba na codzień działająca w tej branży ogólnie oceniam jej program pozytywnie.\nMaciej ostatnio napisał..Mój plan na 2012 cz.2 – Finanse prywatne\n# Andrzej on 29 mar 2015 at 11:38\nJa ostatnio zauważam że w restauracjach jest coraz mniej klientów, po prostu ludzi nie stać na to aby tam chodzić.\nAndrzej ostatnio napisał..Czy komornik może zająć wszystkie pieniądze na koncie ?


Bluesonline.pl - Paul Poulton Project szuka nu bluesa na Too Twitchy (wideo) | 2021\nczwartek, 23 wrzesień 2010 18:23\nTa płyta to prawdziwa kopalnia piosenek określanych jako radio-friendly. Tak, każda stacja formatu clasic rock i blues może śmiało programowac swoje brzmieniw oparciu o piosenki z tego krążka. Poulton komponuje bowiem trochę jakby od niechcenia, jak niezrównany mistrz J.J. Cale. Jego blues brzmi nieco niezwykle, śpiewa wysokim głosem, czasem jakb wracając harmoniami do czasów brytyjskiej inwazji z lat 60. XX wieku. No dobra - młodszym może skojarzyć się z brit popem, ale nie o to mu zupełnie chodzi.\nGitara Poultona brzmi bardzo czysto, jasno i optymistycznie. A będąc członkiem czteroosobowego bandu nie stara się za wszelką cenę byc liderem. raczej pisze kompozycje luźno tylko nawiązujące do bluesowych kanonów, za to... bardzo przebojowe. Jest w nich funkująca gitara, szczypta instrumentów klawiszowych, nie ma nadmiaru produkcji, raczej fajne zespołowe granie.\nWażniejszą od samego gitarzysty rolę spełnia chyba Chris Smith - klawiszowiec sprawnie poruszający się w różnych, nie tylko bluesowych, stylistykach. Poulton zas gra oszczędnie, nie epatuje szybkością czy przesterami, chyba... jest po prostu sobą.\nMomentami wydaje się, ze jego wokalistyka bierze się z miłości do boogie, ale nie w stylu Canned heat a raczej "I Love to Boogie" T.Rex. Może to za daleko idące posunięcie, ale kto wie, co tkwi w duszy Brytyjczyka? W aranżacjach płyty dogrywa akustyczną gitarę,a nawet harmonijkę.\nSłychać, ze bardziej od czarnych bluesmanów ceni sobie muzykę Petera Greena czy nawet "While My Guitar" Harrissona. I po prostuu lubi melodie. I momentami oprócz zapędów w psychodeliczne czasy schyłku lat 60. zwyczajnie chce pośpiewać fajne piosenki. Ta płyta może się śmiało znaleźć jako uzupełnienie kawy i ciastka w nieco ambitniejszej kawiarni. I na pewno nie będzie przeszkadzała.\nOstatnia piosenka na krążku jakoś dziwnie wydaje się być hołdem złożonym Fab Four. I chociaż pobrzmiewają tu dźwięki łagodnego bluesa, gdzieś za uszami chodzą piosenki Beatlesów. Taki to nu blues.\nWięcej w tej kategorii:« Outsider nagrał się na żywo i ma Double Eagle Arek Zawiliński napisał Blues dziewięciu nie tylko dla tych, co na drodze »\nW tym tygodniu 12020


AKSAMITKA NISKA ROZPIERZCHŁA mix nasiona\nStrona główna Nasiona warzyw, ziół, kwiatów i egzotyczne Nasiona kwiatów Dynia ozdobna TYKWA SNAKE nasiona\nDynia ozdobna TYKWA SNAKE\nSilnie rosnąca roślina jednoroczna o pędach długości 2-2,5 m. Tworzy wydłużone owoce długości 60-80 cm, przypominające wijącego się węża, o twardej okrywie i gąbczastym miąższu. Roślina polecana do okrywania siatek, altan i pergoli. Zebrane jesienią dojrzałe owoce zachowują wartość dekoracyjną do późnej wiosny, stanowiąc atrakcyjny element zdobniczy w pomieszczeniach.\nTYTOŃ LEŚNY biały pachnący nasiona


Vitalij Portnikov Do przyjaciół Moskali\nDzisiaj jest: 2021-09-24 22:57:29 Aktualizacja dnia: 2021-08-22 10:28:01\nTłumaczenie Duszyczki Irenki - styczeń 2016 :-)\nWitalij Portnikow, 15.01.2016\nOd Redakcji portalu: Portal Грани.Ру został zablokowany przez Rosyjski Urząd do spraw Kontroli mediów.\nOd 13 marca 2014 roku nasz portal został wpisany na listę zabronionych zasobów Internetu Przyczyną było „nawoływanie do działalności niezgodnej z prawem oraz do udziału w zgromadzeniach, odbywających się z naruszeniem ustalonego porządku”. Na mocy decyzji Rosyjskiego Urzędu do spraw Kontroli Mediów dostawcy Internetu, działający w całej Rosji, blokują dostęp do portalu Grani. Ru.\nOprócz nas, zablokowano dwa inne portale antyputinowskie: – EJ.ru i Каспаров.Ру. Jako pierwsi, padliśmy ofiarami „ustawy Ługowoja”, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014 roku.\nChcę napisać o tym, co mnie zdumiewa. Nie wiadomo, kto zorganizował kampanię w sprawie „odrodzenia” iluzorycznego „braterstwa” dwu sąsiednich narodów, podzielonych – jak to zwykle bywa – przez złych polityków. Kampania owa w sposób zadziwiający zbiegła się z emocjonalnymi narzekaniami rosyjskich dziennikarzy i działaczy społecznych, wspierających Ukrainę w jej konflikcie z Rosją. Są zaskoczeni, że odbiorcy ukraińscy ich nie rozumieją.\nMoja droga koleżanka, Ola Romanowa, jest zdumiona reakcją użytkowników Internetu. Pisze o swej szczerej sympatii do Ukraińców, do tej pory uważanych przez nią za jeden z Rosjanami naród – właśnie dlatego Ola jest oburzona tym, że trwa wojna bratobójcza. Popularny bloger, Rustem Agadamow pisze: tak, to jest jeden naród, sowiecki. Wspaniały dziennikarz Arkadij Babczenko się dziwi, że jego ukraińscy czytelnicy chcą, aby Rosjanie –nawet najwspanialsi, nawet o poglądach absolutnie demokratycznych – byli na Ukrainie turystami, a nie jej mieszkańcami. Bezkompromisowy bloger Sasza Sotnik „żegna się z Ukrainą” i obiecuje, że nie będzie więcej dokuczał jej mieszkańcom, „dopóki nie opadnie wzburzona piana”.\nMoi drodzy, mógłbym wygłosić długi wykład, poświęcony historii. Mógłbym powiedzieć, że zostaliście w szkole oszukani i że trzy wieki okupacji nie czynią okupantów i okupowanych jednym narodem. Nawet stulecia, o których możemy mówić, że panowało wówczas względne równouprawnienie, też jednego narodu nie czynią. Czyż nie jest prawdą, że nie możemy twierdzić, iż jednym narodem są Anglicy i Szkoci? Kastylijczycy i Katalończycy – to też nie jest jeden naród. Nawet Rosjanie i Tatarzy (proszę wybaczyć moją niepoprawność polityczną) – to nie jest jeden naród, chociaż na razie mieszkacie razem w tym samym państwie. Kłótnie z sąsiadami, dotyczące historii – to sprawa niemal beznadziejna i nie ma w niej zwycięzcy. Świadczy o tym nie tylko nasze doświadczenie, ale też doświadczenie Europy.\nWobec powyższego, lepiej napiszę o tym, dzięki czemu mogłem się pojednać z Niemcami [w tym kontekście chodzi o narodowość – przyp. tłum.]. Pojednanie nie było łatwe, zważywszy na to, że w mojej rodzinie było wiele ofiar wojny i Holokaustu. Poza tym, już w wieku dojrzałym zrozumiałem, że niemieccy Żydzi wcale nie czuli się wśród Niemców obco. Ba, wielu, prawie wszyscy mówili o sobie, że są Niemcami wyznania mojżeszowego. Mogę Państwa zapewnić, że Żydzi niemieccy nie byli przygotowani na eksterminację. W każdym razie, zaskoczenie nią było większe, niż to, jakie przeżyli Ukraińcy po agresji Rosji.\nPojednałem się z Niemcami nie dzięki temu, że po wojnie cały naród niemiecki żałował i pokutował – nie wierzę w pokutę zbiorową, a tym bardziej, gdy dotyczy to zwyciężonych. Chodzi mi o jedną jedyną osobę – Willy’ego Brandta. Kanclerz Niemiec, będąc w Warszawie, ukląkł przed Pomnikiem Bohaterów Getta. To zdjęcie obiegło cały świat, zna je każdy, interesujący się historią. Jednak zawsze, gdy bywam w Berlinie, idę do Muzeum Willy’ego Brandta na Unter den Linden i patrzę na to zdjęcie. I dalej przebywam w Niemczech.\nNie wiem, jak to wyjaśnić lepiej. Wydaje mi się jednak, że sprawa jest prosta. Brandt nie miał nic wspólnego ze zbrodniami hitleryzmu. Absolutnie nic. Opuścił Niemcy niemal od razu po tym, jak Hitler doszedł do władzy. Walczył z nazizmem przez wszystkie lata istnienia tego reżimu. Został obywatelem Norwegii i powrócił do Niemiec w norweskim mundurze wojskowym. Mógł ze spokojem i nawet obojętnością patrzeć na pomnik ludzi, z których zamordowaniem nie miał nic wspólnego. Więcej – czynił wszystko, żeby nie dopuścić do takich morderstw.\nBrandt odczuwał odpowiedzialność. Im bardziej jesteśmy niewinni, tym większą ponosimy odpowiedzialność za ofiary reżimu, ustanowionego w naszym kraju. Nie jest ważne, czy chodzi o jeden naród, czy o dwa. Nie jest ważne, co Ukraińcy Wam mówią i o czym piszą – nie można nawet sobie wyobrazić, co w 1970 r. mogli napisać Żydzi do federalnego kanclerza Niemiec. Najważniejsze jest to, abyście mieli (chociaż w myślach) pragnienie uklęknięcia przed grobem każdego ukraińskiego chłopaka, każdej ukraińskiej dziewczyny, którzy ponieśli śmierć z powodu Waszego oszalałego państwa. Chodzi tylko o takie pragnienie – i o żadne inne. Nie trzeba nas uczyć życia, zachwycać się naszymi krajobrazami i chwalić naszą żywność. Nie musicie przyjeżdżać do nas na spotkania intelektualistów i opowiadać nam o korupcji. Zrozumcie to, gdyż tylko tego potrzebujemy. Chodzi o to, żebyście żałowali, powiedzieli, że rozumiecie nasz ból – dzięki temu może kiedyś, po upływie dziesięcioleci, się pojednamy. Im bardziej czujecie się niezwiązani z waszym aparatem państwowym i z tą amoralną, zdziczałą większością, która je zamieszkuje, tym większe powinno być owe zrozumienie i gotowość do czynienia pokuty. Pokuty nie z powodu win własnych, ale z powodu przewinień innych.\nByć może nie potraficie zrozumieć tego wszystkiego również dlatego, że dla wielu z Was ta wojna jest „wojną cudzą”. Toczy się nie na Waszej, a na naszej ziemi. Żołnierze wojsk desantowych z Pskowa (których grobów, ryzykując życiem, szukał Lew Szlosberg) żyli w świecie, z którym nie zetkniecie się nigdy. Na mojej szkole w Kijowie jest teraz tablica pamiątkowa ku czci jednego z chłopaków, którzy zginęli na lotnisku w Doniecku. Chłopak ten był przyjacielem moich kolegów i znajomych, przez co czuję z nim więź. To mój świat i moja wojna.\n...Pamiętam, jak w dniach walki o lotnisko w Doniecku stałem na bulwarze Łesi Ukrainki niedaleko własnego domu – tak się złożyło, że mieszkam niedaleko szpitala wojskowego. Był zwykły dzień, ludzie szli, każdy w swoją stronę, nikt nic nie zauważał. Nagle zobaczyliśmy sznur karetek pogotowia. Minęła minuta, dwie, pięć, dziesięć, piętnaście – a one jechały i jechały, i końca tego sznura nie było widać. Ludzie, którzy szli bulwarem, stanęli i patrzyli na te karetki. Po prostu stali i patrzyli. Bez słów i łez.\nCzego jeszcze chcecie się dowiedzieć o nas? Co za różnica, kim my i Wy byliśmy – chociażby w Waszych fantazjach – jeżeli wiecie już, co się z nami i Wami stało? Zrozumcie, że moje osobiste podejście do każdego z Was nie zmieni się tylko dlatego, że będę wiedział, co myślicie o przeszłości i nawet o teraźniejszości naszych dwu państw. Jeżeli wspieracie Ukrainę w trudnych dla niej chwilach – to tylko powód do dumy z Was, nieważne, co myślicie i czy myślicie o jednym, czy dwu narodach. Jednak, proszę Was o to, żebyście wydorośleli. Nadeszła pora, żebyście zaczęli ponosić odpowiedzialność za Wasze państwo. Za jego zbrodnie i błędy. Poziom Waszej odpowiedzialności jest stokrotnie wyższy, niż poziom odpowiedzialności zbrodniarzy i głupców.\nOd tego, czy zrozumiecie to wszystko, zależy nie nasza, a Wasza przyszłość.


Biały certyfikat – jak uzyskać? – Europejski blog\nBiały certyfikat – jak uzyskać?\nNiestety sporym problemem w wielu firmach jest to, że płacą wysokie rachunki za zużycie energii elektrycznej. Pamiętajmy natomiast o tym, że wprowadzając bezdyskusyjne zmiany w zakładzie produkcyjnym, możemy zredukować koszty przeznaczone na energię. Jeżeli już więc interesuje nas ten temat, powinniśmy zapoznać się także z ofertą firmy, które oferują kompleksową pomoc w zakresie uzyskiwania białych certyfikatów, które stanowią świadectwo funkcjonalności energetycznej.\nEfektywność energetyczna w firmie – na co zwrócić uwagę?\nNależy wyraźnie podkreślić, że takie świadectwo funkcjonalności wydawane jest przez urząd regulacji energetyki. Ażeby natomiast uzyskać taki certyfikat, trzeba spełnić kilka warunków, a kluczowym jest złożenie wniosku do urzędu. Po złożeniu wniosku musi być przeprowadzony audyt użyteczności energetycznej przez fachowca, który sporządzi sprawozdanie wskazujący te obszary działania firmy, gdzie można wprowadzić zmiany i poprawki zmniejszające zużycie energii. Warto być świadomym także o tym, że białe certyfikaty 2022 oprócz audytów wymagają też wdrożenia proponowanych przeróbek, a więc na przykład prac związanych z wymianą oświetlenia, niemniej jednak również z prowadzeniem technologii odzysku energii. Na prawdę bardzo często zalecane jest też to, ażeby ocieplić budynek czy wymienić nieszczelne drzwi i okna. Warto mieć na uwadze zatem o tym, że biały certyfikat to inwestycja, która zwraca się bardzo szybko, ponieważ związana jest z redukcją kosztów wykorzystanych na energię. Prócz tego takie certyfikaty mogą być sprzedawane, pozwalając tym samym na odzyskanie części środków wykorzystanych na zmiany w firmie.\nŹródło informacji: białe certyfikaty energetyczne.\nNowoczesny portal z receptami online


CDL pro Priestahh oskarżony o włamania do Warzone nad klipem „Advanced Aimbot” - Creo Gaming\nWiadomości Call of Duty : Warzone > CDL pro Priestahh oskarżony o włamania do Warzone nad klipem „Advanced Aimbot”\nCDL pro Priestahh oskarżony o włamania do Warzone nad klipem „Advanced Aimbot”\nOskarżyciele Call of Duty: Warzone znaleźli swój nowy cel: Priestahh. Pro CDL został umieszczony pod radarem oszustów, ponieważ ludzie wydają się myśleć, że użył „zaawansowanego aimbota” do zabójstwa.\nJeśli chodzi o oskarżenia hakerów Warzone, rzadko zdarza się, aby były one nakładane na legalnych profesjonalnych graczy. I to ma sens, ponieważ profesjonaliści Call of Duty League są stale testowani pod kątem integralności rywalizacji, z pewną kombinacją testów PC i kamer ligowych.\nAle podczas długiego poza sezonem CDL Preston „Priestahh” Grenier z Minnesoty ROKKR wrócił do Verdansk. W ciągu kilku tygodni stał się już przedmiotem oskarżeń hakerskich.\nKiedy Warzone wyszedł po raz pierwszy, Priestahh trzymał wiele rekordów świata. Ale czasy się zmieniły i śmierć w powietrzu przeciwko najlepszemu graczowi Diazowi Biffle doprowadziło do powstania wielu pytań.\nCDL pro Priestahh oskarżony o hakowanie w Warzone\nNajwyraźniej ten klip przekonał ludzi @Priestahh jest hakerem Warzone ?\nTeraz czekamy na przeprosiny, aby @DiazBiffle i @RokKr dochodzenie… pic.twitter.com/5nDja1GKXZ\n— DEXERTO Intel (@DexertoIntel) 5 października 2021\nJak widać w powyższym klipie, Priestahh wyciąga broń podczas swobodnego spadania i strzela do nurkującego Biffle’a. Wydaje się, że nie przeoczył ani jednego strzału i wydaje się, że wykonuje go z największą łatwością.\nChociaż dla wielu jest to zrozumiałe dzięki temu, że P jest… dosłownie profesjonalnym graczem, inni nie są przekonani.\nFani Warzone nie są przekonani do obrony „pro gracza”\n• Najwyraźniej jest to „zaawansowany aimbot”\n• Ludzkie kciuki nie mogą wykonać tej czary\n• Ale jest ok, bo to był Biff\nNie jestem pewien, czy ROKKR kupił mu już monitor i kamery ręczne pic.twitter.com/BiKd1zUiL2\nKlip był wspólny na subreddit poświęcony oszustom z prostym pytaniem: „Czy w ogóle próbują ukryć fakt, że już oszukują?”\nChociaż został on przegłosowany do zera, gdy subreddit CDL złapał wiatr, nadal istnieje wiele oskarżeń rzuconych Priestahhowi. Przede wszystkim plakat uważa, że P użył „zaawansowanego aimbota” i twierdzi, że „nie ma mowy, żeby zrobił to kijem kciuka”.\n— Priestahh (@Priestahh) 5 października 2021\nJednak w tym momencie konsensus społeczności oscylował w przeciwnym kierunku. Większość odpowiedzi na Reddicie i Twitterze nie zgadza się z oskarżeniem. Podczas gdy Priestahh tylko się z tego wyśmiał, inna odpowiedź stawia oskarżycieli hakerów w wątpliwość: „dzieci nie są przyzwyczajone do oglądania prawdziwych profesjonalistów z CoD i to widać”.\nOgólnie rzecz biorąc, podczas gdy niektórzy nadal uważają, że klip jest podejrzany, większość uważa, że to tylko dlatego, że jest profesjonalistą. Może to wyglądać dziwnie, ale dla rekreacyjnego koszykarza Stephen Curry, który trafia 90% swoich rzutów wolnych, również może wyglądać dziwnie.\nWszystko to wskazuje jednak na jedną rzecz: potrzebujemy Warzone anty-cheat i turnieje LAN tak szybko, jak to możliwe. Mam nadzieję, że te rozwiążą niektóre spory.\nSource : https://www.dexerto.com/call-of-duty/cdl-pro-priestahh-accused-of-warzone-hacks-1669147/\nCall of Duty Warzone oskarżony o ułatwianie poczekalni dla…


Jezus żyje. Zobaczyć miłość Bożą w swoim życiu. - Syjon.pl\nŻyjemy w świecie, w którym nieustannie towarzyszą nam niepewność, zmartwienia i lęk. Kiedy SARAH YOUNG pisała książkę Jezus żyje, była w bardzo trudnym momencie swojego życia – cierpiała zarówno fizycznie, jak i duchowo. Jednak cały czas nieustannie wierzyła w jedno: nierozerwalną wieź z Jezusem. Jezus żyje to jedna z najbardziej osobistych książek autorki bestsellerów Jezus mówi do ciebie, Jezus jest blisko i Drogi Jezu. Powstała w czasie modlitw, dzięki którym Sarah Young doświadczała uzdrawiającej obecności Pana. Zapisane tu słowa kierowane są przez Jezusa do każdego z nas. Dzięki nim poznasz potęgę nadziei oraz siłę łaski, które przemienia Twoje życie.\nJezus żyje. Zobaczyć miłość Bożą w swoim życiu to książka dla każdego…\nKażdy z nas przeżywa czasem chwile kiedy wydaje się, że Bóg się od nas odwrócił, że już nam nie błogosławi, że już nas nie widzi, nie słyszy, a może nawet nie istnieje… czas, który wydawać się może przekleństwem okazuje się błogosławieństwem. Ten czas nocy tak naprawdę jest ogromną szansą, okazją, której nie można przepuścić. Jeśli tylko uda nam się wytrwać w wierze i zaufaniu w Bożą Miłość do nas możemy wejść po szczeblu świętości na wższy poziom. Takie trudne chwile przeżywała autorka książki “Jezus żyje”. W tym czasie zaczęła pisać książkę, która pomoże nam wykorzystać szansę, trudne chwile, które właśnie przżywamy lub które przyjdą w przyszłości, a przyjdą na pewno… Polecam książkę “Jezus żyje. Zobaczyć miłość Bożą w swoim życiu.”\n[/vc_column_text][vc_cta h2=”Jezus żyje.” h4=”Trzeba nam dostrzec Bożą miłość” txt_align=”center” custom_background=”#dd3333″ custom_text=”#ffffff”][/vc_cta][/vc_column][/vc_row]


Biuro Inwestycji Kapitałowych zakończyło I etap budowy nowego parku logistycznego BIK Park Wrocław I. Gotowa powierzchnia liczy 25.000 m2, a docelowo wzrośnie do 47.000 m2. Obiekt został już przekazany głównemu najemcy, natomiast oficjalne otwarcie nowego centrum magazynowego odbędzie się pod koniec marca br. Czytaj więcej...\nBiuro Inwestycji Kapitałowych w 2019 roku podpisało umowy najmu na blisko 40 tys. m2 powierzchni magazynowej i biurowej. To niemal cztery razy więcej niż w poprzednim roku. Aktualnie Grupa BIK ma w realizacji oraz przygotowaniu projekty, które dostarczą łącznie około 80 tys. m2 powierzchni komercyjnej. Czytaj więcej...\nGrupa BIK opublikowała wyniki finansowe, zgodnie z którymi narastająco przez 9 miesięcy tego roku osiągnęła 14,5 mln zł skonsolidowanych przychodów oraz 1,8 mln zł zysku netto. Grupa koncentruje się obecnie na budowie nowego centrum logistycznego BIK Park Wrocław I oraz na poszukiwaniu nowych terenów inwestycyjnych głównie na południu naszego kraju. Czytaj więcej...\nRelacja z czatu z inwestorami indywidualnymi\nPrezes Zarządu Biura Inwestycji Kapitałowych po raz kolejny uczestniczył w czacie z inwestorami indywidualnymi. Zapraszamy do zapoznania się z pełną relacją z rozmowy. Czytaj więcej...\nO 11,3% do 10,3 mln zł wzrosły w 1 półroczu 2019 roku przychody Grupy BIK w ujęciu r./r. W tym okresie Grupa realizująca projekty logistyczne i handlowe uzyskała 1,5 mln zł zysku netto. Z kolei wartość kapitałów własnych czyli aktywów netto zwiększyła się o 1,6% do 98,3 mln zł. Czytaj więcej...\nBiuro Inwestycji Kapitałowych sfinalizowało sprzedaż części Śląskiego Centrum Logistycznego w Sosnowcu obejmującego trzy budynki magazynowe. Nabywcą został fundusz Exeter Property Group poprzez spółkę celową MIR Poland. Kwota transakcji wyniosła ponad 15,2 mln euro netto. Czytaj więcej...\nDan Cake Polonia, jeden z czołowych producentów w branży piekarniczo-cukierniczej w Polsce, podpisał umowę najmu z Biurem Inwestycji Kapitałowych. Firma będzie wynajmowała ponad 4,4 tys. m2 powierzchni magazynowo-biurowej w Śląskim Centrum Logistycznym w Sosnowcu. Czytaj więcej...\nSpółka zależna Biura Inwestycji Kapitałowych S.A. podpisała z Europrojekt Delta Saller Polbau umowę sprzedaży „Galerii nad Potokiem” w Radomiu. Wartość transakcji wyniosła ponad 24,6 mln zł netto. Czytaj więcej...\nStrona 2 z 9\t« Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Następna »


Hotele z z kuchnią — Charleston | Hotels.com\nHotele z kuchnią - Charleston\nCharleston — hotele z dostępną kuchnią\nJeśli chcesz samodzielnie gotować posiłki w czasie pobytu w miejscu takim jak Charleston, pokój z aneksem kuchennym może być najlepszym rozwiązaniem. Nic tak nie tworzy domowej atmosfery jak przygotowanie pysznego jedzenia w przestronnej kuchni. Dzięki bogatej ofercie Hotels.com możesz jeść swoje ulubione posiłki nawet wtedy, kiedy jesteś w drodze — wystarczy zarezerwować jeden z pokoi hotelowych z kuchnią w miejscu takim jak Charleston. Zanim sprawdzisz, co oferuje to miasto, pamiętaj, żeby zjeść pożywne domowe śniadanie. Podróżni, którzy za cel obierają takie miejsce jak Charleston, doceniają szczególnie okazje do zakupów i restauracje. Podczas pobytu w okolicy nie wolno pominąć miejsc takich jak Hala targowa w Charleston, Przystań statków wycieczkowych w Charleston i Waterfront Park.


Polska żywność w Singapurze - 2017 - Z życia Gminy - Oficjalna Strona Urzędu Miejskiego w Czyżewie\nGmina Czyżew Gminny Portal Internetowy\nCzyżew informacje ogólne\nCzyżew w mediach\nOpis Herbu i Flagi\nMuzeum Ziemi Czyżewskiej\nOtwarcie Muzeum Ziemi Czyżewskiej\nKoncepcja sal muzealnych\nMuzeum Ziemi Czyżewskiej - facebook\nŚP. Prezydent Lech Kaczyński\nProfesor Henryk Skarżyński\nKluby, Stowarzyszenia, Koła\nStowarzyszenie Kulturalne Ziemi Czyżewskiej\nHistoria szkolnictwa w Gminie Czyżew\nSzkoła Podstawowa im. Szarych Szeregów w Czyżewie\nGimnazjum im. Papieża Jana Pawła II w Czyżewie\nSzkoła Podstawowa w Dąbrowie Wielkiej\nZespół Szkół w Rosochatem Kościelnem\nGminne Przedszkole w Czyżewie\nZSOiZ im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Czyżewie\nKlub sportowy „Orlęta”\nOrlik w Czyżewie\nRozkład jazdy PKP i PKS\nCzyżew w rankingach\nPolub nasz profil na facebook'u\nBank Spółdzielczy w Czyżewie\nHarmonogram odbioru odpadów 2017 rok\nHarmonogram spisu wodomierzy - 2017\nWizyta Prezydenta RP 2007\nMamy herb, flagę i sztandar - 3 maja 2012\nProf. Henryk Skarżyński Honorowy Obywatel Gminy Czyżew\nOtwarcie Posterunku Policji 2016\nOtwarcie zalewu 24 maja 2014 r.\nOtwarcie Muzeum Ziemi Czyżewskiej - wrzesień 2014\nOtwarcie ronda Jana Pawła II - 3 maja 2013\n11 listopada 2008\nCzyżew w latach 2005-2007\nOtwarcie drogi Rosochate Kościelne - Miodusy Stok\nJubileusz 50lecia małżeństwa 2015\nJubileusz 50lecia małżeństw 2013\nJubileusz 50lecia małzeństw 2009\nJubileusz 50lecia małżeństw 2008\n50 lecie 2\n100 lecie OSP Dąbrowa Wielka\n80-lecie OSP Rosoch. K.\nWojewewódzkie Zawody OSP 2010\nGminne Zawody Strażackie 2011\nGminne Zawody Strażackie 2010\nDni Czyżewa 2016 - "Zasłużenie dla rolnictwa"\nDni Czyżewa 2015 - 25 lat samorządu\nDni Czyżewa 2014\nDni Czyzewa 2013\nXII Dni Czyżewa 2012\nXI Dni Czyżewa 2011\nX Dni Czyżewa 2010\nDni Czyżewa 2008\nDni Czyżewa 2007\nDni Czyżewa 2006\nDni Czyżewa 2005\nŚwięto Rodziny 2011\nŚwięto Rodziny 2012\nBieg 3-majowy 2012\nKonkurs Palmy Wielkanocne\nWesoly Plas 2008\nWierszem malowane 2008\nPierwsza rocznica katastrofy Smoleńskiej\nRegulamin systemu SMS "mobilnyUrzad.pl"\nWojewódzki Centrum Zarządzania Kryzysowego\nZwiązek Gmin Wiejskich Województwa Podlaskiego\nTurniej piłki nożnej na boisku Orlik 2012 W CZYŻEWIE\nZnajdujesz się w: Strona główna / Z życia Gminy / 2017\nApolinarego, Miły, Róży\nZmień kontrast Zmień wielkość\nPolska żywność w Singapurze\n18 maja 2017 r. w Singapurze rozpoczął się Festiwal Polskiej Żywności. W inauguracji wydarzenia wziął udział sekretarz stanu Jacek Bogucki.\nFestiwal odbywa się od 18 maja do 3 czerwca 2017 r., a jego koordynatorem jest Ambasada RP w Singapurze. Celem wydarzenia jest promocja polskich produktów rolno-spożywczych i polskiej kuchni wśród singapurskich konsumentów. Wiceminister uczestniczył także w seminarium z udziałem polskich producentów produktów ekologicznych, zorganizowanym w ramach programu EcoEurope.\nW trakcie dwudniowego pobytu Jacek Bogucki spotkał się również z przedstawicielami singapurskiej administracji ds. rolno-spożywczych i weterynarii (AVA). Zostały omówione najważniejsze zagadnienia z zakresu dostępu polskich produktów rolno-spożywczych do rynku singapurskiego.\nStrona polska jest zainteresowana przede wszystkim finalizacją procedury dopuszczenia polskiego mięsa drobiowego do rynku w Singapurze oraz złagodzeniem warunków eksportu mięsa wieprzowego.\nStrona singapurska podkreśliła wysokie standardy jakościowe stosowane przy produkcji polskiej żywności. Wyraziła nadzieję, że inspekcja w polskich zakładach mięsa drobiowego − odbywająca się w tym samym czasie co wizyta wiceministra w Singapurze − zakończy się pomyślnie. Jacek Bogucki poinformował o gotowości strony polskiej do rozwijania dwustronnej współpracy naukowo-badawczej, między innymi w zakresie weterynarii.\nW rozmowie ze starszym ministrem stanu w ministerstwie rozwoju narodowego oraz w ministerstwie handlu i przemysłu Republiki Singapuru panem Koh Poh Koon, wiceminister Bogucki zwrócił się z prośbą o wsparcie polskich działań, ukierunkowanych na rozwój polsko-singapurskich kontaktów handlowych w zakresie produktów rolno-spożywczych. W trakcie spotkania mówiono także perspektywy rozwoju współpracy.\nStrony podkreśliły możliwe do osiągnięcia wspólne cele. Singapur − jako kraj, który nie posiada rozwiniętej rodzimej bazy produkcyjnej − jest zainteresowany zapewnieniem ciągłości dostaw oraz zróżnicowanych źródeł żywności wysokiej jakości. Z kolei Polska jest w stanie zaoferować najwyższej jakości produkty rolno-spożywcze. Kwestią zasadniczą jest usunięcie barier administracyjnych, w szczególności w zakresie mięsa wieprzowego oraz mięsa drobiowego. Minister Koh Poh Koon wyraził nadzieję na pomyślny przebieg rozmów w zakresie weterynarii oraz gotowość do intensyfikacji dwustronnych kontaktów handlowych.\nO jakości polskich produktów rolno-spożywczych najlepiej można się przekonać próbując polskich dań. W związku z tym sekretarz stanu Jacek Bogucki zaprosił ministra Koh Poh Koon do udziału w Festiwalu Polskiej Żywności, a następnie do złożenia wizyty w Polsce przy okazji targów Polagra Food w Poznaniu.\nPolski wiceminister spotkał się także z zastępcą Komitetu Wykonawczego Związku Singapurskich Producentów Żywności. W trakcie spotkania zachęcał do rozwoju kontaktów z polskimi przedsiębiorcami branży rolno-spożywczej. Przedstawił atuty polskiej żywności i wyraził nadzieję na intensyfikację kontaktów. Podczas spotkania rozważano możliwości przeprowadzenia rozmów przedstawicieli polskiego i singapurskiego biznesu m.in. w ramach planowanych w 2017 r. międzynarodowych wydarzeń targowo-wystawienniczych poświęconych żywności.\nSingapur jest krajem niemal całkowicie uzależnionym od importu żywności. Dodatkowo, z uwagi na dogodne położenie, może stanowić „hub” logistyczny dla towarów eksportowanych do krajów regionu, w tym przede wszystkim państw ASEAN, stanowiących rynek ok. 600 milionów konsumentów. W dniach 22-23 maja 2017 r. planowana jest wizyta w Polsce prezydenta Singapuru Tony’ Tan Ken Yama. Będzie to pierwsza wizyta prezydenta Singapuru w Polsce.\nWydarzenia te, to duża szansa na wzrost rozpoznawalności Polski i polskich produktów na rynku singapurskim.\nFot. Sekretarz stanu Jacek Bogucki podczas inauguracji Polish Food Festival\nRozmowy dr Koh Poh Koon Starszym Ministrem Stanu w Ministerstwie Handlu i Przemysłu oraz Ministerstwie Rozwoju Narodowego\nRozmowy w AVA\nSekretarz stanu Jacek Bogucki podczas otwarcia Seminarium EcoEurope\nSekretarz stanu Jacek Bogucki przemawia na święcie narodowym\nSpotkanie w AVA\nUczestnicy Seminarium EcoEurope\nżródło MInisterstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi\nCzyżew w prasie lokalnej\nDziennik Urzędowy Woj. Podlaskiego\nUrząd Miejski w Czyżewie,\nul. Mazowiecka 34, 18-220 Czyżew, pow. wysokomazowiecki, woj. podlaskie\ntel.: +48.(86)2755036 , fax: +48.(86)2755063, email: sekretariat@umczyzew.pl , http://www.umczyzew.pl\nNIP: 723-11-97-348, Regon: 000531393\nprojekt i hosting: INTERmedi@ | zarządzane przez: CMS - FSI