Wspieram.to: Upadek: Dni Końca\nz potrzebnych 5 600 zł = 207% celu\nDnia 16.05.2016 projekt zakończył się sukcesem, gdyż uzyskał pełne finansowanie.\nNa wydanie pierwszego tomu środki finansowe udało mi się zebrać dzięki wspieram.to (szczegóły TUTAJ) i teraz nadszedł czas na tom drugi!\nPisząc tę powieść starałem się opierać stylem, (chociaż oczywiście mi daleko do Autorów, których wymienię) Stevena Eriksona i jego „Malazu” oraz Glena Cooka i jego "Czarnej kompanii". Gdzieś tam tkwią jeszcze inspiracje chociażby Fionavarem Gavryjela Kaya i naszym rodzimym Jackiem Piekarą.\nOto projekt okładki:\nOto opinie kilku Czytelników:\n"Świetna pod każdym względem! Jedyny minus to taki, że trzeba czekać na tom drugi i trzeci :) Upadek czyta się bardzo dobrze, przyjemnie, ciężko się oderwać. Świat bogaty, obszerny, a bohaterowie ciekawi i barwni. Moi ulubieni to Ostrze i Wiosna, również Rahmajel, jednak nawet Ankatha ma w sobie to "coś" ;) Naprawdę kawał rewelacyjnej prozy! Oby do wiosny... i drugiego tomu :)"\nWłaśnie przed momentem ostatnie słowa książki "Upadek objawienie proroctwa" przemknęły przed moimi oczami. Z czytaniem książki starałem się nie spieszyć, a raczej raczyć jak napitkiem wysokiej jakości. Gdy dostałem w swe ręce pierwszy tom trylogii Arkadiusza Mielczarka po grzbiecie przeszedł mi przyjemny dreszcz emocji.Pierwszy raz z autorem miałem do czynienia czytając jego sesje na forum LastInn. Wtedy już zadawałem sobie pytanie: "Dlaczego ten człowiek nie napisał żadnej książki? Przecież prowadzi narrację równie dobrze co moi ulubieni twórcy fantasy." Na szczęście cierpliwość się opłaciła i słowo nabrało fizycznej formy w postaci książki. Pierwsze przeczytane zdania i już uśmiech na twarzy bo oto przeniesiony zostałem do nieznanego sobie świata, do miejsca, w który jeszcze nie byłem, a którego eksplorowanie zapowiadało niezmiernie przyjemny czas. I tak właśnie było. Wyraziste postacie, wartka akcja i cała masa emocji przelanych na mnie za pośrednictwem powieści było czymś wspaniałym. Ponadto momenty kiedy już byłem przekonany, że wiem o co na prawdę chodzi, że już rozgryzłem całą intrygę, by kilka stron później zostać trafiony, niczym obuchem, nowymi faktami wywracającymi moje pojmowanie do góry nogami - majstersztyk. Ze spokojnym sumieniem polecam książkę "Upadek objawienie proroctwa" każdemu miłośnikowi fantasty oraz każdemu kto lubi dobrą lekturę. Autorowi gratuluję i z niecierpliwością czekam na kolejną część.\nDlaczego polubiłem tę książkę. Odpowiedź jest prosta. Za jej bohaterów i\nza sposób w jaki została opowiedziana. Ponad 600 stron pięknie\noprawionej w twardą okładkę książki zleciało jak z bicza strzelił. W tej\nksiążce jest to co lubię - rodzi się miłość do bohaterów lub nienawiść\ndo nich. Pojawiają się emocje. Czytelnik zaczyna kibicować jednym by\nBo jest nadzieja, że się uda, że da się znaleźć złoty środek, że\nznajdzie się sposób na nieuniknione. Cóż. Ja nadzieję będę miał do\nostatniego słowa jakie padnie w 3 tomie.\nKsiążkę polecam. Autor jeszcze niezbyt znany ale proszę dać mu szansę,\nproszę przeczytać choć 2 rozdziały a pewien jestem, że zanim czytelnik\nsię nie obejrzy będzie z rozrzewnieniem zamykał książkę po całym jej\nWięcej opinii, gdybyście potrzebowali, znajdziecie TUTAJ\nA tak wyszedł "Upadek: Objawienie proroctwa" i taką jakość chciałbym wizualnie utrzymać.\nA teraz, też już tradycyjnie, kilka fragmentów tomu drugiego. Mam nadzieję, że się Wam spodobają.\nSzyszko rozłupał kamieniem poświęconego żołędzia i zamarł widząc jego wnętrze. Kolejny raz owoc okazał się być robaczywy. Drobne, czarne larwy zdążyły pożreć już znaczną część miękkiego wnętrza.\nMaleńki szałas, w którym Szyszko odprawił świętą ceremonią, nagle wydał się młodzieńcowi jeszcze mniejszym. Niespokojnie zerknął na żelazną tacę i walające się na niej łupiny, odchrząknął i splunął na nie, a następnie wyszedł na zewnątrz schronienia. Zanosiło się na burzę. Niebo nad jego głową ciemniało zauważalnie. Mocny wiatr kołysał ciężko wierzchołkami starych drzew w uświęconym gaju.\nSzyszko podreptał niezgrabnie w stronę pobliskiego strumienia gdzie dokonał dokładnych ablucji. Zmył z ciała dym kadzideł i mistyczne barwniki. Wyszorował skórę, nie szczędząc piasku z dna strumienia. Potem ubrał się nieśpiesznie w swoje rzeczy, wykonane ze skóry nocnego drapieżcy. W miodowej barwy włosy zręcznie wplótł rzemyki z talizmanami. Następnie wzuł mokasyny naszywane kolcami jeżozwierza, aby na koniec przepasać biodra wzorzystą suknią z miękkiej, sarniej skóry.\nJuż ubrany młodzieniec postał jeszcze chwilę bez ruchu, wpatrując się w nadciągającą od strony Morza Północnego burzę. Musiał upewnić się, że wszystkie zaproszone przez niego na ceremoniał wróżenia duchy, powróciły do swojego świata. Drgnął, kiedy poczuł pierwsze krople deszczu na twarzy i chwytając swój totemiczny kostur zaklinacza, dziarskim krokiem ruszył w stronę najbliższej, znanej mu osady.\nCałą drogę dręczyły go przekazane mu przez duchy wizje. Próbował poukładać sobie w głowie dostrzeżone, chaotyczne obrazy, lecz niewiele z nich zdołał zrozumieć.\nKim było widziane przez niego dziecko, które tak naprawdę dzieckiem nie było? Kim był człowiek o oczach czarnych jak skrzydła kruka, który niósł w swym sercu tylko pragnienie zemsty? Kim była kobieta, której oczy były suche i pozbawione łez, a ścieżkę, którą kroczyła, znaczyły ślady przelanej krwi? Dlaczego wizja ukazała mu tego dziwnego, niskiego i przysadzistego człowieka, w którego sercu biło siedem innych serc? Dlaczego ujrzał kobietę – demona, za którą wędrowały płomienie?\nJedynym elementem wizji, który Szyszko zrozumiał, był widok Wielkiego Drzewa – Osi Życia i Świata. Niestety w jego objawieniu Drzewo płonęło i spływało krwią jednocześnie, a to oznaczało wojnę, jakiej leśny, leżący na uboczu Savariad nie znał od dawna.\nStarszy mężczyzna w antracytowej opończy, stał na szczycie wysmukłej wieży i obserwował omiatane śnieżną zamiecią miasto poniżej. Wspaniałe niegdyś Ujście – z jego: kanałami, gondolami, mostami, pochylającymi się nad wodą kamienicami o zdobnych frontach i maleńkich balkonikach, z których w czasach pokoju piękne damy wpatrywały się w przepływające łodzie, Ujście – z pełnym życia szumem przekupniów i straganiarzy – zamieniło się w miasto duchów. Ulice miasta były ciche, zimne, a kontury budowli rozmywały się w mroku i w śniegu zmieszanym z deszczem, który padał od kilku dni.\nLord Shamerdi Or’Urrada – władca Ujścia i prowincji Urrada, której Ujście było stolicą – przestał obserwować miasto, odwrócił się wolno i zaczął schodzić z wieży krętymi, wąskimi schodami.\nZamachowcy czekali na niego na półpiętrze. Obnażone klingi mieczy brudziła krew chroniących wejścia Żołnierzy Domu, których ciała leżały niżej na schodach, a ciepła jeszcze krew brudziła kamienne stopnie. Shamerdi zatrzymał się i spojrzał na zabójców z zimną pogardą. Jadowita żmija, która do tej pory spała owinięta wokół przedramienia Lorda, poruszyła się zaniepokojona nagłą zmianą nastroju swojego pana.\n– Zajell – wysyczał Shamerdi Or’Urrada, rozpoznając wśród zamachowców swego bratanka. – Mogłem się domyślić, że kiedyś sięgniesz po takie rozwiązanie. Widziałem to w twoich oczach, jak tylko powróciłeś z Tronu. Co obiecał ci ten nieudacznik – Ghamazidar? Władzę? Pieniądze? Łaskę? Czym cię skusił?\n– Czas umierać, stara żmijo! – odkrzyknął podekscytowanym głosem młodszy szlachcic. – Imperator sowicie wynagrodzi tych, co okażą się wierni jego władzy.\n– Mówisz o tym całym Ghamazidarze, imperator! – Zaszydził Shamerdii nie okazując jednak gniewu. – Imperator, młody Zajellu, nie kładzie się do łoża ze skundlonym elfem, jak on to zwykł robić z Wiosną. Rozumiem, chociaż z trudem, potrzebę zaspokojenia cielesnych żądz. Jednorazowy incydent nie byłby niczym nadzwyczajnym. Niektórzy, by osiągnąć satysfakcję, zwykli sprowadzać sobie do łóżka zwierzęta. Jednorazowe spółkowanie z elfem byłbym w stanie zrozumieć, ale nie to, że Ghmazidhar wydaje się powtarzać to ustawicznie i to z, uwierzysz w to Zajellu, osobistych pobudek uczuciowych. Jego ojciec – zakładając, że był nim rzeczywiście Sheithan VII, pewnie dostaje teraz obłędu w Nieświecie, kiedy widzi, co wyczynia jego synalek. Pewnie, gdyby wiedział, co za mięczak wyrośnie z tego chłystka, osobiście zadusiłby go pępowiną, zaraz po urodzeniu.\n– Nie ocalisz swego życia, wuju, czczą gadaniną! – Zajell wskazał współspiskowcom mieczem starego Lorda. – Zabić go! – Rozkazał.\n– Chyba nie przelejesz krwi własnego rodu, Zajellu? – zakpił Shamerdii spoglądając złymi, zmrużonymi oczami na zbliżających się w jego stronę zabójców. – Nie odważysz się stanąć przeciwko Rodowi Or’Urrada, którego jesteś – czy sobie tego życzymy czy też nie – jednym z członków.\n– Oczywiście, że tego nie zrobię – uśmiechnął się złośliwie Zajell Or’Urrada. – Zrobią to moi ludzie, wuju.\nSpiskowcy skierowali ostrza w pierś starego Shamerdiego i śmielej ruszyli w górę. Żaden z mieczy jednak nigdy nie osiągnął celu. Nagle, bowiem obaj wchodzący po schodach napastnicy wrzasnęli jednocześnie i chwytając się z gardła stoczyli bezładnie, wprost pod nogi trzymającego się za nimi Zajella. Młody szlachcic spojrzał zdumiony na swoich martwych sojuszników. Ich twarze były sine i nabrzmiałe, a z wpółotwartych ust wypełzały wąskie, białe i długie żmije.\n– Zdziwiłeś się, bratanku, prawda? – Shamerdii Or’Urrada wyciągnął chudą dłoń w stronę krewniaka. – Nie ty pierwszy i nie ostatni poznałeś moją słodką tajemnicę.\nZajell patrzył sparaliżowany ze strachu na wuja, który zaśmiał się złowieszczo.\n– Zabijesz mnie, czarowniku? – zapytał głosem na skraju paniki.\n– Oczywiście, że tego nie zrobię. Wszak jesteśmy z jednej krwi – uśmiechnął się Shamerdii Or’Urrada. – Zrobią to jednak moje węże.\nZajell wrzasnął przerażony i rzucił się do ucieczki. Shamerdii Or’Urrada otworzył się na moc, zlokalizował aurę strachu otaczającą bratanka i uderzył morderczym zaklęciem. Wrzask uciekającego młodzieńca ucichł gwałtownie.\nStarzec przykucnął przy pierwszym z zabitych zamachowców i długim, brudnym paznokciem, wprawnym ruchem zdradzającym niemałą praktykę, wyłupał lewą gałkę oczną z wykrzywionej grozą twarzy. Spojrzał w ociekające krwią, upiorne trofeum i uśmiechnął się zimno pod połą długiego kaptura.\n– Piękne przerażenie w ostatnich sekundach nudnej egzystencji – szepnął do siebie chowając oko do obszernej kieszeni swej opończy.\n- korekta, skład, grafiki i tym podobne, lecz te poniosę z własnych środków i ze sprzedaży 1 tomu, tak jak to obiecywałem Wspierającym.\nPowieść jest już prawie gotowa do złożenia w drukarni.\nBrakuje jej tylko korekty, korekty edytorskiej, nowej mapy i grafiki oraz składu. Wszystko inne już jest, jak poprzednio.\nRealny czas wydania - koniec czerwca lub lipiec 2016r\nZa uzyskaną kwotę planuję wydruk, jak przy pierwszym tomie, ok. 100-300 sztuk w zależności od tego, jakim powodzeniem będzie cieszyła się akcja zbierania funduszy.\nPowieść będzie miała ok 700 stron :) Podobnie jak poprzedni tom.\nPlan minimum: zebranie zakładanych 3000 zł + podatki itp. - to pozwoli na wydrukowanie nakładu próbnego w wysokości ok. 100 egzemplarzy i zakończenie projektu sukcesem.\n5000 zł – to pozwoli mi na wydruk ok. 200 egzemplarzy w twardej oprawie\n8000 zł pozwoliłoby mi zwiększyć nakład do 300 egzemplarzy oraz wydać go w twardej oprawie.\nNazywam się Arkadiusz Mielczarek. Mam 44 lata. Urodziłem się i mieszkam w Szczecinie. I od razu uczciwie powiem, że nie jestem pisarzem. Raczej narratorem, gawędziarzem, osobą snującą opowieści i tym chciałem się z Wami podzielić.\nMoim sukcesem jest wydanie pierwszego tomu trylogii "Upadek: Objawienie proroctwa", który spotkał się z wielkim uznaniem Czytelników i potężną dawką dobrej energii i ciepłych słów pod moim adresem. To dodało mi pewności siebie, pozwoliło uwierzyć w to, że powieść jest warta pokazania większej ilości ludzi. Niestety, czas jaki upłynął od wydania powieści do dnia dzisiejszego (kwartał) nie pozwolił mi podbić rynku wydawniczego (taki żarcik), chociaż usilnie się staram w skromnym zakresie czasowym, jakim dysponuję.\nRodzina: żona i dwie cudowne córeczki.\nJeżeli uda się wydać drugi tom Upadku biorę się za pisanie tomu trzeciego, który zamierzam skończyć do czerwca 2017r (część została już napisana jw 2012r, ale ze względu na zmiany w moim życiu, nie dokończyłem pisania - powstało 5 z zaplanowanych 8 rozdziałów i zapiski finału).\nRyzyko jest mniejsze niż za pierwszym razem, kiedy zwróciłem się do Was o wsparcie tomu pierwszego. Niemniej jednak jest i czai się gdzieś w cieniu. Czyha na projekt gdzieś w ukryciu, jak Czajki z powieści ;)\nKorekta może się spóźnić. Drukarnia także (to już przerabiałem ostatnio).\nWszystkie nagrody dotrą do Was najpóźniej w lipcu tego roku (taki jest plan i mam nadzieję, że uda mi się go dotrzymać). Zaraz po tym, jak wydana powieść trafi w moje ręce, jak przy pierwszym tomie.\nMam nadzieję, że Was nie zawiodę i dacie się ponownie lub po raz pierwszy porwać w ten upiorny taniec, tańczony pośród szaleństwa Dni Końca.\nAktualizacja #19 20.09.2016\nZ TRZEMA osobami spoza Szczecina nie udało mi się nawiązać kontaktu. Udzielając mi wsparcia nie zostawiliście Państwo adresu do wysyłki i żadnego kontaktu poza mailem, na który nikt jednak nie odpowiada. Nie wiem jak wywiązać się z danego Państwu zobowiązania w takiej sytuacji. Wiec jeżeli nie otrzymali Państwo książki jeszcze do tej pory to - być może - to własnie na Wasze dane czekam. Proszę o kontakt na mój mail czy chociażby tutaj, na wspieram.to.\nPonadto informuję osoby ze Szczecina, którym jeszcze nie udało się książki przekazać, że od początku października emigruję zarobkowo na pół roku, może nawet rok na drugi koniec Polski. Zatem musimy koniecznie spotkać się w tym i przyszłym tygodniu lub wyślę Wam powieść pocztą. Będę jeszcze mailował i dzwonił :) By wszystko było tak, jak należy.\nAktualizacja #18 21.08.2016\nWysyłka prawie ukończona...\nPrawie wszystkie paczki zostały wysłane do adresatów. Zostało 13 z czego do kilku Wspierających nie mam adresów a nie odpowiadają na maile. Po wysyłce zostanie jeszcze trochę pobiegać po Szczecinie, bo nie wszystkie osoby z mojego miasta otrzymały książki - sezon wakacji no i moja praca oraz trudności pozazawodowe utrudniają to zadanie :(\nI teraz kilka słów skruchy i informacji.\nZacznę od tego, że skład zrobiłem gorzej niż w pierwszym tomie. Obiecałem sobie, że zrobią to profesjonaliści ale na profesjonalistów mnie nie było stać. Zbiórka na drugi tom minus prowizja dla wpsieram.to, minus podatek, plus pieniążki zarobione ze sprzedaży 1 tomu minus podatek i koszty sprzedaży (dojazdy na konwenty, noclegi itp.) pozwoliły pokryć: druk, podwójną korektę, grafiki oraz koszty wysyłki. Nic więcej. Wiedząc o tym podjąłem się składu w sposób przemyślany. Powoli, nie śpiesząc się, rozdział po rozdziale (po korektach). i dało to rezultat. Świetnie złożone 740 stron które, jak się okazało w wydawnictwie, nie mają zachowanego formatowania z I tomu. I teraz najlepsze. Chciałem mieć 2 tom na Polcon. Gdybym wiedział, że nie pojadę, nie byłoby tematu. I po ustaleniach z drukarnią okazało się że muszę zrobić skład ponad 650 stron w 2 dni! Zrobiłem to, czego nie powinienem zrobić - pracowałem w pospiechu. I efekt jest, jaki jest. Przepraszam Was za to z całego serca, ale mam nadzieję że treść i fabuła zrekompensuje ten paskudny feler.\nAktualizacja #17 18.08.2016\nZostały jeszcze 42 paczki do posłania. To piątek, sobota i niedziela, zatem wszyscy którzy wsparli Upadek i zakupili powieść powinni mieć swoje książki najpóźniej do wtorku/środy. Proszę sygnalizować gdyby paczka nie dotarła.\nAktualizacja #16 10.08.2016\nDzisiaj odebrałem książkę. Fizycznie. Pachnącą farbą. Zaczynam akcję "Wielka wysyłka". Powoli, bo możliwości organizacyjne i "zaplecze logistyczne" mam takie, jakie mam :) Ale będę informował Was mailowo o tym, że książkę wysłałem :)\nUściski i raz jeszcze wielkie podziękowania dla każdego z Was z osobna i wszystkich razem. Bez Was nie byłoby "Upadku". Hmmmm. Faktycznie dziwnie to brzmi :)\nAktualizacja #15 21.07.2016\nDrugi tom poszedł dzisiaj do wydawnictwa. Za 3 tygodnie powinien być u mnie - wielki, ciężki, pachnący farbą drukarską. Powiedzcie, kto z Was czeka na to, aż dorwie go w swoje łapki z taką niecierpliwością, jak ja?\nOstatni zakręt przed prostą.\nChciałem powiedzieć, że zakończyły się korekty powieści i pierwszy skład. Wyszły aż 762 strony! Kolos.\nW przyszłym tygodniu ostatnie poprawki w składzie i "Dni Końca" idą do wydawnictwa. Zakładam, że z drukarni zejdą na początku sierpnia. Jak tylko otrzymam powieść w swoje szpony zaczynam wysyłkę i będziecie mogli, moi drodzy Wspierający, zanurzyć się w ten jeszcze bardziej szalony i krwawy chaos skazanego na zagładę świata.\nMam nadzieję, że spotka się z Waszym uznaniem, tak samo jak pierwszy tom.\nAktualizacja #13 15.06.2016\nDni Końca są nadal w korekcie. Poprawione zostało 70% tekstu. Poprawiony tekst poszedł już do drugiej korekty i częściowo do składu.\nTrwają prace nad mapami.\nPlanowany termin zakończenia prac typu korekty i skład - gdzieś do pierwszej dekady lipca. Potem powieść idzie do druku. Pod koniec lipca powinna być u Was w domach. Ale oczywiście zawsze istnieje ryzyko, że będzie to jednak sierpień, tak jak pisałem podczas zbiórki.\nZa kilka dni wyślę do Was, moi mili, podziękowania mailowe i pytania dotyczące reszty nagród np. koszulek :), specjalnych życzeń co do dedykacji itp. Nie chciałem robić tego wcześniej, nim prace nie będą zbliżały się do jakiegoś konkretnego momentu :)\nPozdrawiam Was wszystkich z całego serca i proszę o jeszcze trochę cierpliwości :) Pamiętam o Was :)\nAktualizacja #12 02.06.2016\nPrace korektorskie trwają, ale abyście nie myśleli, że o Was zapomniałem, pozwolę sobie wrzucić grafiki z książki :)\nAktualizacja #11 17.05.2016\nDziękuję Wam z całego serca za wspaniały wynik.\nWszystkim Wspierającym serdecznie dziękuję za udzieloną mi pomoc. Zbiórka i kwota, jaką udało się zgromadzić przerosła moje najszczersze oczekiwania. Za każdą złotówkę i za każde ciepłe i miłe słowo, które od Was otrzymałem dziękuję po stokroć.\n"Upadek: Dni Końca" jest teraz na etapie korekty. Potem będzie druga korekta, skład i korekta po składzie - pieniądze od Was + środki uzyskane przeze mnie ze sprzedaży 1 tomu - pozwolą zrobić to tak, jak należy.\nMożecie oczekiwać na pewno:\n1) Książki w twardej oprawie.\n2) Wstawki w kolorze.\n3) Gadżetu - niespodzianki.\nI oczywiście tego, co wynika z Waszych nagród.\nOptymistyczny czas odebrania książki z drukarni to lipiec 2016 r. Dla bezpieczeństwa, mając na uwadze poprzednią zbiórkę, w opisie nagród podałem miesiąc sierpień. Tak na wszelki wypadek :)\nRaz jeszcze Wam dziękuję i zabieram się do działań "wydawniczych" przy "Dniach Końca" no i pisania, w wolnych chwilach, "Egregory".\nAktualizacja #10 11.05.2016\nAktualizacja #9 10.05.2016\nGraiki w "Dniach Końca".\nOprócz znanej Wam już rysowniczki, Autorki Ostrza z "Objawienia Proroctwa" i Autora okładki na pokład, że tak powiem, weszła kolejna, wielce utalentowana osoba.\nOto rysunek Wiosny jej autorstwa.\nMam nadzieję, że się Wam spodoba. W przygotowaniu Płaczka i trzeci Grot Imperium czyli, zapewne Orchid :)\nAktualizacja #8 07.05.2016\nPróg 10.000 zł przekroczny!\nPostaram się, żeby drugi tom był wydany jeszcze lepiej niż pierwszy i o jakieś super gadżety dla Wspierających! Jestem Wam niezwykle zobowiązany i żadne słowa nie wyrażą emocji, jakich doświadczam w tej chwili.\nCzuję presję. Wielką presję, czy II tom spodoba się wam tak, jak pierwszy? Czy udźwignę ciężar Waszego zaufania.\nZ informacji bieżących i postępu nad projektem.\n"Dni Końca" są w pierwszej korekcie. Nie spieszymy się z tym. Czasu jest sporo. Nauczony już wcześniejszym doświadczeniem nie będę ponaglał ani korektorów, ani składu (czyli siebie), ani grafików. Niech wszystko toczy się wolniej, aby zapewnić nam jeszcze lepszą książkę, zarówno pod względem estetycznym jak i redaktorskim.\nNowy próg 12.000 zł\nJeżeli go przekroczymy, w środku znajdzie się kolorowa wstawka z mapą świata Upadku oraz gadżet - niespodzianka dla każdego Wspierającego, który wpłacił tyle, by otrzymać któryś z tomów Upadku :)\nGeneralnie już jestem bardzo, ale to bardzo usatysfakcjonowany tym, co od Was otrzymałem i nie chodzi mi o pieniądze (chociaż oczywiści one są w tej sytuacji niezwykle ważne). Chodzi mi o Waszą wiarę we mnie i w to, co piszę!\nUwielbiam Was ludzie!\nChciałem napisać "kocham" ale to specjalne słowo mam zarezerwowane tylko dla kilku osób na tym świecie :)\nDziękuję, dziękuję, dziękuję - po stokroć!\nAktualizacja #7 24.04.2016\nPróg 8000 zł przekroczony!\nDziękuję Wam z całego serca za Waszą wiarę w to, co robię i to, co napisałem. Jesteście cudowni. Jesteście wspaniali. Jesteście super!\nWiem już, że uda się wydrukować 300 sztuk w twardej oprawie. Na pewno będą tam ze 2-3 grafiki. Na pewno niespodzianki dla Was, wspierających mnie tak często niemałymi sumami!\nZostało jeszcze 21 dni! To 3 dni po 7 dni. Ulubiona cyfra koboldów, że tak powiem. Mam wielką nadzieję, że wspierających jeszcze przybędzie i że uda się przygotować coś jeszcze, jakieś miłe niespodzianki, a może nawet nieco większy nakład, bo tom pierwszy powoli mi się kończy i konieczny będzie dodruk, co akurat mnie nie martwi.\nJeszcze raz stokrotne "dziękuję" dla Was wszystkich!\nAktualizacja #6 24.04.2016\nProblem z aktualizacjami.\nWitam was serdecznie i dziękuję za wsparcie, jakie od Was do tej pory otrzymałem. Naprawdę to bardzo dużo dla mnie znaczy\nChciałem dawać więcej aktualizacji, jak przy pierwszej zbiórce. Więcej fragmentów drugiego tomu ale mam problem. Wszystko, co dam, będzie spojlerem. Zdradzi fabułę w mniejszym, lub większym stopniu i nie wiem, jak z tego wybrnąć. Wpadłem na pomysł, że pokaże Wam zatem grafiki do powieści, ale one są w fazie tworzenia. Podobnie, jak mapa do drugiego tomu ukazująca nieco większy fragment świata oraz bardziej szczegółowo Imperium Talladuriańskie.\nZatem, wybaczcie mi, że fragmentów jest mniej ... że nie dziękuję Wam tak, jak powinienem. Nie oznacza to, że nie chcę, czy coś. Po prostu nie wiem jak to zrobić, nie psując Wam zabawy gdy już dostaniecie pachnącą farbą książkę "Upadek: Dni Końca" do ręki.\nZapraszam Was na fanpage na Facebooka.\nTutaj możemy porozmawiać o powieści, jej bohaterach, akcji. Podzielić się swoimi odczuciami na temat tego, co Wam dałem w książce. Zarówno tymi dobrymi, jak i złymi emocjami, jakie w Was wywołała.\nAktualizacja #5 14.04.2016\nTak pięknie mnie wspieraliście, że dla Was kolejny fragmencik z drugiego tomu dzisiaj.\nTym razem poznajcie Mahura. Rhantaryjczyka, którego los rzuci do rozdartego wojną Imperium Talladuriańskiego. Do kraju wrogów jego Ojczyzny. Wrogów wszystkiego, co Mahur zna, rozumie i szanuje. Czy ten honorowy wojownik znajdzie to, czego szuka w mrocznym Imperium Cienia? Czy uda mu się wypełnić wolę swojego władcy? Jak potoczą się jego losy i jak wydarzenia, których doświadczy wplotą się w historię znanych już Wam bohaterów "Upadku: Objawienia Proroctwa" ? O tym będziecie musieli przekonać się sami czytając drugi tom tej wielowątkowej, epickiej i krwawej opowieści.\nBez zbędnego gadania, poznajcie proszę MAHURA.\nOstatnia szalupa zaryła w przybrzeżny, szarożółty piach, rozchlapując błotnistą, słoną wodę. Zręczni marynarze odłożyli wiosła i nie zważając na chłód morza, wyskoczyli w fale, wyciągając łódź głębiej na ląd. Dopiero wtedy, korzystając z pomocy usłużnych marynarzy, Sallazar ibn Emmas wygramolił się na stały grunt. Mahur i jego palatyni obserwowali czujnie okolicę, dzieląc swoją uwagę pomiędzy schodzącego na ląd astromantę i wysokie wydmy oddzielające plażę od lądu. Rozwrzeszczane mewy krążyły nisko nad ich głowami, głośno dając wyraz swemu niezadowoleniu. Niespodziewani przybysze przerwali ptakom ucztę. W przybrzeżnych zatoczkach i lagunach, jak zauważył Mahur, roiło się od małży, wodorostów i drobnych rybek.\nMarynarze sprawnie wynieśli na piasek, poza zasięg fal, podróżne tobołki należące do astomanty: dwa zgrabne, nieduże plecaczki, wiklinowy kosz, trzy średniej wielkości worki, dwie skórzane sakwy i jeden wielki, wypchany po brzegi, podłużny worek marynarski. Eunuch stanął obok bagaży spoglądając wyczekująco w stronę Mahura. Kapitan zrozumiał aluzję. Chwilę później pakunki zostały rozdzielone pomiędzy palatynów i – pożegnawszy się z marynarzami życzeniami fortunnych wiatrów – nieduży sznur ludzi ruszył plażą w stronę miasta, gdzie Mahur dostrzegł dogodne zejście nad brzeg morza.\nSallazar ibn Emmas sapał ciężko, zapadając się w miałki piach, szedł jednak uparcie przed siebie, podpierając niezgrabne ciało długą laską, zakończoną kryształową gałką. Mahur wiedział, że laska jest nie tylko ułatwieniem dla wędrowca, ale przede wszystkim posiada zaklęte w sobie groźne i śmiercionośne moce. Była symboliczną manifestacją magii, jaką władał astromanta. Grzęznąc w piasku, wdrapali się na szczyt wydmy. Nim zasapany Sallazar ibn Emmas dołączył do reszty oddziału na „Damie Południa” rozpostarto wszystkie żagle i okręt, lekko przechylony na lewą burtę, zaczął wykonywać zwrot w na południe.\nMahur poczuł niespodziewanie nagłe i paniczne uczucie lęku. Pozostali jedynie w jedenastu ludzi na wrogiej, pogańskiej ziemi. Gdzieś, w głębi serca, zrodziło się w nim przekonanie, że nigdy więcej nie zobaczy złotych minaretów w Ranthcie. Stolica, która do tej pory wzbudzała w nim niechętne uczucia, teraz stała się dla niego miejscem równie niedostępnym jak Raj, który Jedyny obiecał wszystkim wiernym, idącym za jego głosem. Kapitan spojrzał na ponure twarze swoich palatynów, zapatrzone w odpływający do Rantharii statek i wyczytał w nich taką samą tęsknotę.\n– Moi kochani – z zamyślenia wyrwał ich ociekający fałszywą słodyczą głos Sallazara. – Słońce stoi już dość nisko, a zaręczam was, że przed zmrokiem zapragniecie oddalić się jak najbardziej od Mewy. To, co czai się za murami, już wie, że tu jesteśmy. I cieszy się, że dzisiejszej nocy znów będzie miało, co jeść\n– Słyszycie, palatyni, co powiedział Błogosławiony. Ruszajmy! – Ponaglił ludzi Mahur podnosząc swój bagaż z piasku.\nOkręt, który wysadził ich na wrogim brzegu oddalał się coraz bardziej na południe. Mahur zastanawiał się, czy bez pomocy zaklęć Sallazara statek przedostanie się przez wzburzone Morze Rhantaryjskie i dopłynie szczęśliwie do Ranthy. Szybko jednak poprawił pas z mieczem i spojrzał w głąb lądu. Zastanawiał się, co też czeka na niego w tym plugawym, przeżartym przez złe moce kraju.\nAktualizacja #4 12.04.2016\nZałożony próg osiągnięty! Uwielbiam Was, ludzie!\nNo to mamy 200 sztuk książki w twardej oprawie! Wielkie dzięki, ludzie.\nCzas na nowe progi.\n8.000 zł - 300 sztuk książki "Upadek: Dni Końca" w wersji w twardej okładce.\n10.000 zł - 300 sztuk, a w środku kolorowa mapa Imperium Talladuriańskiego i świata, w którym dzieje się akcja całej powieści + jeszcze jakieś usprawnienia np: wszyta zakładka, zamiast klejenia - szycie, może wstawka z kilkoma grafikami w środku. Wszystko zależy od budżetu, jaki zdobędę.\nDla Wspierających - przewiduję także specjalne nagrody w postaci grafiki z świata przedstawionego w Upadku.\nNo i jeszcze fragment z drugiego tomu, osoby, które nie czytały pierwszej części powieści, niech nie czytają, bo jest to mały spojler (czy nawet duży) w stosunku do akcji z "Upadku: Objawienie Proroctwa".\nOto fragment z Płaczką. Pewnie się za nią stęskniliście, co?\n(oczywiście tekst przed korektą)\nKończąc wieczorną kąpiel Płaczka wstała z już chłodnej, chociaż nadal pięknie pachnącej kwiatami, wody i rozleniwiona sięgnęła po długi, miękki, wzorzysty ręcznik. Spojrzała w wielkie zwierciadło, ustawione w pobliżu wanny. Tym razem udało się jej powstrzymać od dreszczu zgrozy na widok własnego odbicia.\nZ zadowoleniem stwierdziła, że figurę nadal ma nienaganną. Płaczka miała drobne, ale jędrne piersi, odpowiednio zaokrąglone biodra i zgrabne, proporcjonalne kończyny. Jednak całe ciało pokrywała sieć paskudnych blizn – pamiątka po ciosach Branda de Rothar. Najgorzej jednak prezentowała się jej – niegdyś urzekająco piękna – twarz. Połamane kości policzkowe źle się zrosły, nadając jej nienaturalnego, asymetrycznego wyglądu. Jedno oko było nieco bardziej rozszerzone i widziała na nie zdecydowanie gorzej, drugie mniejsze, lecz już całkowicie sprawne. W trakcie tortur Płaczka straciła kilka zębów, więc starała się teraz nie uśmiechać zbyt szeroko. Włosy, które kiedyś farbowała na kolor krwistej czerwieni, straciły nadaną płukankami barwę. Znów stały się jasne, niemalże pszeniczne, zdaniem Płaczki, nieładne. Dokonując tej krytycznej lustracji swego ciała Płaczka dostrzegła nagle kątem oka jakieś szybkie poruszenie za sobą. Zadziałała instynktownie i to uratowało jej życie. Puściła ręcznik i odskoczyła w bok unikając w ten sposób ciosów dwóch długich sztyletów.\nNapastnik miał na sobie jasny, wzorzysty strój niewolnika i zasłoniętą woalem twarz. Jego oczy były jednak zupełnie nieoathańskie. Ciemne, czujne, obojętne i lekko skośne. Płaczka bez trudu rozpoznała wzrok człowieka, który przywykł do zabijania do tego stopnia, że stało się ono jego sposobem na życi\nPo nieudanym ataku ciemnooki skrytobójca uderzył ponownie, nie dając jej czasu na działanie. Zaatakował szybko, finezyjnie, sztyletami w obu dłoniach, w sposób zdradzający niemałą wprawę w walce. Pierwszym nożem celował nisko – na podbrzusze Płaczki, drugim ciął wysoko – usiłując trafić ją w szyję. Był szybki. Bardzo szybki. Jednak nie aż tak szybki, jak Grot Imperium.\nWytrenowanym ruchem Płaczka odchyliła się w tył, unikając cięcia na szyję, a prawą ręką chwyciła napastnika za dłoń z tym nożem, którym usiłował wypruć jej wnętrzności. Ścisnęła brutalnie, wkładając w to całą demoniczną siłę Grota i złamała rękę zamachowca. Mężczyzna stęknął, ale nie dał za wygraną. Jego wyszkolenie zaimponowało Płaczce. Skrytobójca uniósł zdrową ręką, ponownie usiłując pchnąć ją w gardło. Jednak Płaczce udało się zablokować atak przedramieniem. Skróciła dystans, niemal stykając się nagim ciałem z ciałem zamachowca, a potem, z lekkiego zamachu, uderzyła czołem w twarz napastnika, łamiąc mu przy tym nos. Poprawiła kopniakiem w brzuch, puszczając jednocześnie dłonie. Cios zamroczył napastnika, a Płaczka nie tracąc czasu pchnęła go z całej siły w pierś. Wróg stracił równowagę i poleciał w tył, wpadając do wanny, którą przed chwilą opuściła Płaczka. Struga zmieszanej z mydlinami wody wylała się z chlustem na marmurową posadzkę łaźni, a zamachowiec na moment zniknął pod wodą.\nTo wystarczyło Płaczce w zupełności. Błyskawicznie chwyciła stojący przy wannie miecz, wyszarpnęła go z pochwy i opuściła ostrze na szamoczącego się w wannie nożownika. Zadziałały wyrobione podczas szkoleń w Tronie odruchy. Cięty mężczyzna wpadł z powrotem do niespokojnej wody, a ta bardzo szybko zmieniła barwę na czerwoną.\nAktualizacja #3 11.04.2016\nI poszło do przodu :) Bardzo Wam dziękuję! Jesteście mega, super!\nZgodnie z zapowiedzią z komentarza dzisiaj.... fragmencik z tomu trzeciego :) A jakże.\nDwie mile od miasta Ravaneshara przywitał widok krzyży kary. Na wkopanych głęboko w pustynne piaski żerdziach sterczały żałosne resztki zapomnianych skazańców. Ravaneshar szedł pomiędzy trupami niespiesznie, ignorując żarłoczne i pełne wściekłości spojrzenia upiorów przykutych do miejsca kaźni przez kapłanów – czarowników. Wiedział, że nic mu nie grozi ze strony tych potępieńców. Chroniło go to, kim był. Żaden z wściekłych duchów w pojedynkę nie odważyłby się go zaatakować, a wyklęci byli zbyt głupi, by podjąć jakiś skoordynowany atak.\nRavaneshar szedł więc pomiędzy wysuszonymi przez słońce szczątkami, odwzajemniając spojrzenie każdemu upiorowi. Widząc barwę jego oczu potępieńcy zamykali widmowe powieki i skamlali żałośnie, błagając o wolność. Mężczyzna nie był jednak władny, by dać im to czego tak bardzo pragnęli, dlatego nie odpowiadał na żadne wezwanie i żadną prośbę, a kiedy duchy zdawały sobie sprawę z tego, że nic nie wskórają, ich wycie przechodziło w ciche crescendo jęków, aż w końcu cichło zupełnie.\nZa rzędami starych krzyży wzniesiono nowe konstrukcje. Na dwóch z nich nadal wisieli żywi ludzie. Krew na ich rękach i kolanach – gdzie wbijano żelazne gwoździe – czerniała w słońcu, a twarze skazańców poparzyło pustynne słońce. Jeśli mieli szczęście, słoneczne promienie skradły im rozum przed tym, nim wyssało z nich życie. Shoemelska sprawiedliwość była okrutna, lecz Ravaneshar nie zamierzał poddawać w wątpliwość wyroków kapłanów-czarowników.\nZa ostatnim rusztowaniem siedział wysoki, postawny i ciemnowłosy mężczyzna. Leniwie ostrzył miecz. Na widok zbliżającego się Ravaneshara przerwał swoje zajęcie i zerknął w jego stronę.\n- Witaj, Melhirze – pozdrowił go Ravaneshar.\n- Witaj, Ravanesharze – odpowiedział zbrojny. – Nie śpieszyłeś się.\n- W moim wieku nie wypada się spieszyć, Melhirze.\n- Nawet jeśli on czeka?\n- A czeka? – zdziwił się Ravaneshar.\n- Czeka – potwierdził Melhir. – Wysłał mnie, bym poprowadził cię wprost przed jego oblicze.\n- Więc prowadź, Melhirze.\nPrzez chwilę szli w milczeniu spoglądając na siebie ukradkiem. Słońce zdążyło podnieść się wysoko i obaj odczuwali już budzącą się falę upału. Melhir zapewne bardziej niż Ravaneshar, bowiem pod wierzchnią abają nosił pancerz wojownika świątyni.\nPierwszy wymowną ciszę przerwał Melhir.\n- Od dawna nie pokazywałeś się w mieście, Ravanesharze – zagaił tonem luźnej pogawędki.\n- Faktycznie – zgodził się starszy z mężczyzn. – Nie czułem takiej potrzeby.\n- Może po prostu się bałeś? – podpowiedział Melhir przyjaznym tonem.\n- Może – Ravaneshar nie potrafił gniewać się na rozmówcę. Wiedział, że jeśli jest jakaś życzliwa mu osoba w Shoem, to jest nią bez wątpienia idący obok niego człowiek.\n- Trudno się nie bać. Mam dziewięćdziesiąt osiem lat, Melhirze. Za dwa lata mój ojciec wybierze sobie nową kobietę, która urodzi mu syna. Wiesz, co dzieje się z tymi dziećmi cesarza, które kończą sto lat? Wiesz, co dzieje się z ich matkami?\n- Dobrze wiesz, że nie mam pojęcia. Nikt nie wie.\n- Właśnie tego chciałem się dowiedzieć – przyznał otwarcie Ravaneshar. – Dość miałem spełniania jego zachcianek. Dość miałem bycia jego sługą.\n- Ravanesharze! – powiedział oburzonym tonem Melhir. – To co mówisz ociera się o zdradę. Jesteś jego synem, ale ja jestem jego strażnikiem i nie pozwolę na takie słowa w mojej obecności. Wszyscy rodzimy się po to, by spełniać zachcianki boskiego cesarza! Wszyscy jesteśmy jego sługami! Jeśli to jakiś test lojalności, przyjacielu, to był bardzo okrutny.\n- To nie był żaden test, Melhirze – Ravaneshar położył dłoń na ramieniu wojownika. – Przepraszam, że zmuszony byłeś wysłuchiwać moich niepotrzebnych słów. Następnym razem, obiecuję ci szczerze, że powściągnę swój język.\nWojownik nic nie odpowiedział, jednak milczał dalszą drogę, aż do Bramy Skazańców. Ruch przy niej był niewielki, bowiem rzadko kto korzystał z tego wyjścia z miasta, jednak i tak w wąskim przejściu tłoczył się tłumek spoconych pielgrzymów.\n-Przejście! –zakrzyknął Melhir zbliżając się do bramy. – Przejście dla syna cesarza! Przejście dla Ar Ravaneshara!\nSłysząc jego imię strażnicy pilnujący bramy zepchnęli na bok oszołomionych pielgrzymów. Zakurzone, brudne ręce usiłowały chwycić Ravaneshara za szaty. Jakaś kobieta wyciągnęła w jego stronę chude ręce, w których trzymała umorusane dziecko.\n- Zabierz je, panie – Ravaneshar słabo rozumiał jej dialekt. Najwyraźniej kobieta pochodziła gdzieś z dalszych rubieży Shoemelu. – Pożryj ją, dziecię boga!\n- Nie pożeram dzieci – powiedział po klekotjańsku, zgadując prowincję z której przybyli pątnicy.\n- Więc pożryj mnie! – wrzasnęła jakaś młoda niewiasta rozdzierając szaty i odsłaniając nagie piersi. – Pożryj mnie, dziecię boga!!!\nRavaneshar dał znak Melhirowi i żołnierz oddzielił go od ogarniętych amokiem ludzi. Uzbrojeni we włócznie strażnicy nie szczędzili drzewców swych broni,bay zrobić im przejście. W końcu udało im się przedostać przez wąska bramę i znaleźli się na szerokiej promenadzie wiodącej w stronę portu.\nRavaneshar zaczerpnął w płuca haust powietrza. Miasto śmierdziało morzem, rybami, ludzkim potem i odchodami. Pachniało korzennymi przyprawami, wonną oliwą, którą nacierali ciała bogacze oraz przygotowywanymi na ulicy posiłkami. Ravaneshar uśmiechnął się w duchu! Pachniało Shoemem. Pachniało jego domem.\nPotem syn boga - cesarza przeniósł wzrok na górującą nad miastem stożkowatą piramidę Wielkiej Świątyni pełniącej jednocześnie funkcję pałacu. Radość opuściła jego serce.\nWyczuł gniew Shoe Meala. Jego ojciec jeszcze nie wybaczył mu odejścia.\nJednak Ravaneshar przybył do stolicy nie po wybaczenie, lecz po coś zgoła innego.\nAktualizacja #2 30.03.2016\n39% - powoli, ale w górę.\nChciałem dać tą aktualizację jak dojdziemy do 40% ale cóż... wspinamy się mozolnie, chociaż mam nadzieję, że to nie z powodu tego, że nie chcecie 2 tomu.\nA teraz fragment z "Dni Końca". Duuuużo mięsa. Ostrzegam. Żołnierze nie mają wszak lekkich języków.\nW tym fragmencie znajduje się także nagroda dla jednej Wspierającej osoby z pierwszej zbiórki. I (jak zawsze) jest to fragment przed korektą, więc proszę o\nOstrze rzucił sztywne od mrozu rękawice na prosty, zbity z desek stół. Towarzyszący mu na patrolu: Warija, Żaba i Ogryzek postąpili za jego przykładem. Biedron, siedzący na uboczu, obok kominka, w którym płonęły grube bierwiona, spojrzał na nich zaciekawiony. Ostrzu wydawało się, że oczy piegowatego Biedrona zalśniły przez chwilę czerwonym blaskiem, lecz zapewne było to złudzenie wywołanie zwyczajną grą płomieni. Barczysty Mahema powitał ich wesołym uśmiechem, unosząc w górę dzban z wynalazkiem Menzurki, który siedział tuż obok, cedząc coś między zębami. Żołnierz Dariona bez trudu zaprzyjaźnił się z Szarą Chorągwią, znajdując drogę do serca wojaków mocnym bimbrem własnej produkcji.\n– Wódki? – zapytał Mahema.\nWzmianka o alkoholu wyrwała z drzemki Kamienia śpiącego na krześle, pod ścianą.\n– Jasne! – wykrzyknął Żaba, tupaniem zrzucając śnieg z butów.\nObudzony Kamień burknął coś pod nosem i powrócił do drzemki. Zmarznięta Warija cisnęła drugą rękawicą wprost w brodatą twarz weterana. Trafiony poderwał się gwałtownie przeszywając ją gniewnym wzrokiem.\n– Ciotę masz?! – warknął, odrzucając rękawicę w jej stronę.\n– Nie! – Odpowiedziała zaczepnie pół krwi turgijka. – Ale mnie krew zalewa, gdy widzę, jak grzejecie sobie dupy w ciepełku, podczas gdy ja swoją odmrażam w tym waszym zawszonym śniegu.\nKamień uśmiechnął się do niej szeroko.\n– Na twój zimny tyłek, Wariju, mogę zaradzić nawet teraz. Chodźmy gdzieś na stronę.\n– Ty stary, zboczony capie! – wrzasnęła na niego, po czym jednak uśmiechnęła szelmowsko.\nWszyscy wiedzieli, że Kamień i Warija od pewnego czasu są kochankami.\n– Znałem nawet kiedyś taką jedną kobietkę gorszą od naszej Warji. – powiedział Żaba z rozmarzeniem, sącząc wódkę z kubka. Napitek sporządzony przez Menzurkę z bliżej nieokreślonych składników palił w gardło, ale najemnik zdążył nauczyć się go pić. Na wdechu. Wydech musiał odbywać się z daleka od świecy. Dla bezpieczeństwa.\n– Gorszą, to znaczy jaką? – Zaciekawił się Ogryzek. – Brzydszą?\n– To akurat nietrudne – parsknął Żaba zręcznie unikając ciśniętej w jego stronę miski. – Bardziej, kurwa, szalonej. To miałem na myśli.\n– Na myśli – Warija zacisnęła usta w wąską kreskę. – Nie pierdol, Żaba, że ty myślisz.\n– Cicho i daj posłuchać – zganił ją Ogryzek.\n– Wiecie co – najemniczka machnęła ręką. – Pieprzcie się… Idę.\nI wyszła. Menzurka wzruszył chudymi ramionami, wyciągnął skądciś kolejną flaszkę, wstał i zaczął rozlewać.\n– I co z tą kobietką, Żaba? Jak się nazywała?\n– Dzierzba – Żaba upił kolejny łyk bimbru. – Popierdolona, jak kapłani Fearnostha. I dzika, jak cieniokotka w rui. Mówię wam. Nie było dla niej świętości. Nie było czynu, którego by nie popełniła. Zabijała, jak wkurwiony Ostrze w Dębach. A jak robiła żelazem…\n– Myślałem, że powiesz – a jak robiła polerkę miecza – mruknął Ogryzek, szczerząc brudne zębiska.\n– Gdybyś chciał, aby ci to zrobiła, pewnie skończyłbyś z własnym fiutem w dupie – zarechotał Żaba. – Była ostra, mówię wam. Mało znałem tak ostrych ludzi. Rozszalała dzikuska, w jednej chwili chętna do tulenia, w drugiej gotowa poderżnąć ci gardło, bo akurat naszła ją chętka, by zobaczyć, jak bryzgasz krwią.\n– Pierdolona – mruknął z dziwnym uznaniem w głosie Ogryzek. – A w łóżku jaka była?\n– A ten ciągle o jednym… – Barrusta załamała ręce. – Idź lepiej, przebiegnij się, śnieg przerzuć.\n– Zimno jest to i człowiek rozgrzać się chce – usprawiedliwił się Ogryzek.\n– Menzurkowa berbelucha ci nie starcza? – Ostrze powąchał zawartość kubka starając się nie oddychać i nie rozkaszleć – sztuczka, która wychodziła chyba tylko jemu.\nOgryzek skrzywił się i zamilknął.\n– Co z tą Dzierzbą, Żaba? – Ostrze zwrócił się w stronę najemnika, który wypił kolejny łyk i jego wyłupiaste oczy o mało nie wyszły mu z czaszki. – Zmierzałeś do czegoś konkretnie, czy chciałeś się pochwalić? Bo nie rozumiem, po wała, ta gadka?\n– Oj tam, nie rozumiesz – Barrusta zacisnęła potężne pięści, aż strzeliły jej knykcie. – To Żaba. Gada, dla samego gadania. Byle co. Bez pomyślunku. Taki już jest durnowaty. Co zrobić.\n– Nie, no weźcie… – Żaba próbował bronić się nieskładnie. – Chciałem tylko powiedzieć, że siedzimy w gównie po uszy i że przydałaby się taka Dzierzba. Ze swoim mieczem zrobiła by raz, dwa, trzy porządeczek.\n– Jak chcesz, to ja ci mogę zrobić raz, dwa, trzy taki porządeczek, Żaba, że przez tydzień na dupie nie usiądziesz – zaproponowała Barrusta mrużąc niebezpiecznie oczy.\n– Wiedziałem! – wykrzyknął Ogryzek. – Wiedziałem, że masz w portkach coś więcej, niż tylko dziurę, Barrusta!\n– Na pewno mam tam więcej, niż ty, Ogryzek.\n– Wódeczki… – Menzurka uniósł flaszkę.\n– Znałem ją, Żaba – powiedział Ostrze. – Tą całą Dzierzbę. Spotkałem nawet raz, po Objawieniu Proroctwa. Na Pogórzu Roghisrkim. Włóczyła się tam z bandą pół–krwi górali i dezerterów. Chyba im nawet hersztowała. I wiesz, szczerze, nie chcę wiedzieć, skąd ty ją znałeś.\nI jak? Podobał Wam się Ostrze w tym fragmenciku? I Szara Chorągiew?\nAktualizacja #1 19.03.2016\n20% w 3 dni :)\nJak zawsze jesteście niezawodni, jesteście super, jesteście wspaniali i cieszę się, że los dał mi Was spotkać czy to w życiu, czy też na rubieżach internetu :)\nTradycyjnie, jak w przypadku zbiorki na "Upadek: Objawienie proroctwa" co jakiś czas będę wrzucał Wam fragment drugiego tomu. Pamiętajcie, że to, co będziecie mieli okazję przeczytać to fragmenty jeszcze przed korektą, więc zdarzać się w nich mogą (i pewnie będą) literówki i jakieś błędy. Mimo wszystko pozdrawiam i oto fragmencik prologu dla Was.\nJahara eg Nerhera obudziły gniewne nawoływania wartowników strzegących jego chaty. Bez trudu poznał gardłowy, podenerwowany głos swojego brata krwi Bhereza eg Neghera, który ostro obsobaczał intruza. Jahar wstał, nie budząc śpiącej obok niego żony. Zerknął w stronę okien przesłoniętych błonami z baranich kiszek. Na zewnątrz nadal było ciemno. Noc jeszcze się nie skończyła. Tulkar, pierworodny syn Jahara, poruszył się niespokojnie we śnie. Chłopiec miał pięć lat i nadal sypiał w izbie z rodzicami.\nJahar zaklął szpetnie. Sięgnął po włócznię stojącą obok szerokiego łóżka z nieheblowanych, sosnowych desek i nagi ruszył w stronę drzwi. Zastanawiał się, kogo zabić najpierw? Hałaśliwego Bhereza, czy natręta, którego ten próbował przegonić? Jahar odsunął drewnianą zasuwę i stanął w wejściu. Zimny, nocny wiatr przeszył dreszczem jego nagie, muskularne ciało.\n– Na cuchnące kiszki zasyfiałej kozy – zaklął Jahar, groźnie potrząsając włócznią. – Kto budzi mnie w środku nocy?!\n– Już prawie świta, wodzu – odpowiedział nieznajomy.\n– Serhak – warknął Jahar rozpoznając głos natręta. – Czego?!\nNiestety, Serhak eg Urgeh zasługiwał na wysłuchanie, nawet o takiej porze. Był czarownikiem i mroźne duchy Wzgórz Północnych lizały go po rękach, łasząc się doń, niczym spragnione akceptacji kundle. Serhak eg Urgeh mieszkał w pobliżu osady, na wzgórzu, które nawiedzały demony. Zaklinacz adorował je ponoć krwią, utaczaną z żył kóz, niewolników i dzikich zwierząt, a upiory zdradzały mu w zamian tajniki czarnoksięskich mocy. Ten, kto wzbudził gniew Serhaka, szybko ginął rozszarpany przez niewidzialne potwory. Ten, kto przekonał do siebie potężnego czarownika, mógł liczyć na jego wsparcie dla swojej sprawy.\nCzasami Jahar eg Nerher przeklinał dzień, w którym poprosił tego strasznego człowieka o pomoc. Z drugiej strony, to właśnie złe duchy Serhaka pomogły Jaharowi zdominować większość spośród klanów Harianu. Wódz skutecznie wykorzystał strach, jaki wszyscy czuli przed Serhakiem eg Urgehem oraz moment, w którym legiony Imperium Cienia opuściły swoje placówki na haraińskich wzgórzach. Wtedy właśnie hariański wódz poprowadził włócznie i topory wojowników własnego klanu Wichrowych Czaszek, do osad należących do innych klanów, szybko rzucając innych wodzów na kolana, aby – zgodnie z hariańską tradycją wojenną – zgwałcić ich żony i zabić ich pierworodne dziecko, w ten sposób przejmując władzę nad podbitym klanem. Straszliwy czarownik, przez całą drogę ku zwycięstwu, kroczył u jego boku, stając się niezwykle istotnym ogniwem zwycięstw Jahara.\n– Musimy porozmawiać – wyszeptał sługa demonów i nie była to prośba. – Teraz.\n– Wejdź – Jahar niechętnie wskazał czarownikowi wejście do wnętrza chaty.\n– Nie – zaprzeczył Serhak. – Musisz pójść ze mną, wodzu wojenny. Teraz.\nJahar nie krył swej irytacji. Nikt, nawet czarownik, nie powinien zwracać się do niego w ten sposób, szczególnie w obecności wartowników. Gdyby nie wojna z opierającymi się jego woli klanami z północy i znad leżących wokół Lodowej Zatoki osad, inaczej pogadałby z tym aroganckim synem kozła.\n– Zaraz! – Warknął wódz. – Ubiorę się.\n– Prowadź! – Jahar zdecydował. Ruszył za czarownikiem, dając znak Bherezowi, by im towarzyszył. Jego brat krwi mruknął coś pod nosem, ale wypełnił rozkaz.\nSzli we trzech, przez nadal uśpioną osadę, zasypywaną opadami śniegu. Zima w tym roku przyszła dużo wcześniej, niż zazwyczaj, co jednak nie przeszkadzało hariańskim klanom dalej toczyć wojny.\nMinęli dół, na którego dnie gniły szczątki niewolników ofiarowanych przez Serhaka demonom. Był to znak, że zbliżali się już do stojącej na uboczu osady chaty, którą zamieszkiwał czarownik, aż w końcu nagi, zmarznięty Jahar dostrzegł zarys budowli wynurzający się z ciemności przed nimi.\nChatę czarownika otaczał krąg zimnego, zmarzniętego błocka, które szybko oblepiło zziębnięte stopy wodza. W tym niezaśnieżonym kręgu, nisko przy ziemi, snuły się leniwie poszarpane widma. Groteskowe, rozmazane kształty, w których rozpoznać można było długie ogony, szponiaste łapy, podłużne łby i inne części ciała połączone przez magię Serhaka w chaotyczny, zaprzeczający prawom przyrody zlepek. Jahar starał się za dokładnie nie oglądać pełzającym wokół nim kreaturom. Był niegdyś świadkiem, jak Serhak wywoływał te duchy wprost z ciał zamęczonych na śmierć ofiar. Nikt, kto ujrzał okropieństwo magii przywoływania, nie był w stanie zapomnieć otwieranych przemocą ust niewolników, z których następnie wyłaniały się smugi dymu, kształtując w te odrażające stworzenia.\nDomostwo Serhaka zbudowano na wysokich palach. Można się do niej było dostać po szerokich schodach wykonanych z połówek nieokorowanych pni. Jahar zauważył, że siedziała na nich jakaś ledwie widoczna w mroku postać. Kiedy podeszli bliżej, siedzący podniósł się powoli. Jahar zauważył, że wstający ubrany jest w poszarpany, zniszczony płaszcz noszony zazwyczaj przez imperialnych najeźdźców. Widząc talladuriańskiego żołdaka w samym sercu swojej rodzinnej osady, Jahar zaklął warkliwie, zatrzymując się w miejscu i szacując wzrokiem intruza. Nieznajomy był średniego wzrostu, lecz bardzo szczupły – wręcz chorobliwie chudy. Jego oczy lśniły w mroku nieludzką, krwistą czerwienią. Jahar nie wahał się ani chwili dłużej. Uniósł włócznię, gotów natychmiast cisnąć nią w przybysza, ale Serhak powstrzymał go gniewnym okrzykiem.\n– To mój gość, wodzu wojny!\n– Nie mój – odparł Jahar, ale nie cisnął włócznią.\nCzerwonooki przybysz szepnął coś niezrozumiale i broń wodza rozpadła się w pył. Ciężki, żelazny grot, upadł z mlaśnięciem w błoto, kilka cali obok bosych stóp wodza.\n– Ty jesteś Jahar eg Nerher – zapytał nieznajomy ponurym, głębokim głosem.\n– Ja! – Wódz wojny starał się nie okazywać strachu, chociaż nagi i bezbronny poczuł się, jak myśliwy stojący oko w oko z cieniokotem.\n– Będziesz moim sługą. – Stwierdził czerwonooki.\n– Ty ruchany w zadek kozojebco! – Temperament Jahara wziął górę nad zdrowym rozsądkiem wodza. – Nie będę nigdy niczyim słu...!!!\nJahar eg Nerher nigdy nie skończył zdania. Nieznajomy wykonał delikatny, prawie niezauważalny ruch palcem, a kości wodza wyrwały się z ciała. Fontanna krwi zalała asystujących zabitemu Bhereza eg Neghera i Serhaka eg Urgeha. Zabójca wodza spojrzał na tego pierwszego taksującym wzrokiem.\n– Jak się nazywasz, Hariańczyku? – Zapytał spokojnym tonem, jakby brutalne zabójstwo nie było czymś, czym warto się przejmować.\n– Bherez eg Negher – odparł wojownik, ścierając krew przyjaciela z brodatej twarzy.\n– Teraz ty jesteś wodzem – zawyrokował zimno mężczyzna w imperialnym płaszczu. – Będziesz mi służył, a zostaniesz władyką największego królestwa w dziejach świata. Odmówisz, dołączysz do tego głupca.\n– Chętnie, mój panie bym ci wiernie służył – wychrypiał Bherez eg Negher – Jednak nie mogę?\n– Czemu? – W głosie nieznajomego pojawiła się złowieszcza nutka.\n– Z dwóch powodów, panie. Po pierwsze, nie wiem, komu miałbym służyć. Po drugie, mamy w Harianie tradycyjne rozwiązania, dotyczące przejmowania władzy. Muszę posiąść siłą żonę byłego wodza i zabić jego dziedzica.\nNieznajomy milczał kilka chwil, po czym zaśmiał się cicho i złowieszczo.\n– Podobasz mi się, Bherezie eg Nehger. Masz w sobie potencjał wielkości, a ja go rozwinę, czyniąc cię moim namiestnikiem nowego imperium.\nMężczyzna podszedł bliżej, a Bherez poczuł, że otacza go zapach rozgrzebanej ziemi.\n– Noszę bardzo wiele imion, Bherezie. Tak wiele, że czasami sam już nie pamiętam, które z nich jest mi najbliższe. Ty możesz nazywać mnie Bezimiennym. Podobnie, jak wy hariańczycy nazywacie demona, który przeprowadza dusze zmarłych do Krain Rogatych Bogów.\n– Bezimienny, jestem na twoje rozkazy, – Bherez eg Negher złożył dłonie w znak Rogatych Bogów oznaczający największy szacunek dla rozmówcy. Bezimienny uśmiechnął się lekko.\n– Co do drugiej kwestii, Bherezie eg Negher, to doskonale rozumiem twoje intencje – kontynuował wypowiedź czarownik. – Tradycji nie można się sprzeciwiać. Przez wzgląd na poświęcenie przodków i szacunek dla ich pamięci. Idź, zatem i rób to, co uczyni cię wodzem. Masz moje pełne błogosławieństwo, wodzu wojny.\nBherez eg Negher ukłonił się nisko i odszedł w mrok. Dwaj czarownicy zostali sami.\n– Co teraz mój mistrzu? – Zapytał, Serhak eg Urgeh Bezimiennego.\n– Stworzysz mi armię, przyjacielu. Wielką, bitną i gotową na śmierć, jeśli tego od niej zażądam. Za jakiś czas zjawię się tutaj osobiście lub przyślę posłańca i powiem ci, dokąd ruszy moja armia i na kogo uderzy. Dasz radę wypełnić to zadanie?\n– Oczywiście, mój mistrzu. I czy mogę coś dodać? – Zapytał hariański zaklinacz.\n– Oczywiście – zgodził się drugi mag.\n– Chciałem tylko powiedzieć, iż dobrze cię znów widzieć wśród żywych, Pazurze Zła.\n– Mogę to samo powiedzieć o tobie, Pożeraczu Dusz. I muszę przyznać, że miałeś dobry pomysł, by ukryć się przed sługami Dziewiątki na tym odludziu.\nKsiażka jest genialna. Pięknie wydana :) Polecam\nWitam, czy ktoś wie kiedy możemy się spodziewać kolejnego tomu? :)\nMichale - zapraszam na Facebooka - znajdziesz mnie szukając Upadek w wyszukiwarce. Ale odpowiadam na Twoje pytanie. Dosłownie przedwczoraj skończyłem pisać III tom i dałem do korekty. Organizuję zbiórkę styczeń/luty/marzec a książkę z drukarni odbiorę pod koniec kwietnia 2018r. Mam nadzieję, że pomogłem :) A jak podobały się poprzednie części?\nDziękuję Kazoo :) Jeszcze dużo pracy przede mną, aby trojak była tym, co naprawdę chcę Wam od siebie dać.\nHurrra :) Czekamy na logistykę :)\nWitam po dłuższej przerwie. Chciałem powiedzieć, że zakończyły się korekty powieści i pierwszy skład. Wyszły aż 762 strony! Kolos. W przyszłym tygodniu ostatnie poprawki w składzie i "Dni Końca" idą do wydawnictwa. Zakładam, że z drukarni zejdą na początku sierpnia. Jak tylko otrzymam powieść w swoje szpony zaczynam wysyłkę i będziecie mogli, moi drodzy Wspierający, zanurzyć się w ten jeszcze bardziej szalony i krwawy chaos skazanego na zagładę świata. Mam nadzieję, że spotka się z Waszym uznaniem, tak samo jak pierwszy tom. Pozdrawiam\nTomek zainspirował niejedną duszę w swoim życiu. Mnie też go strasznie brakuje, ale wierzę że jest mu dobrze :) Dzięki Tobie uda mi się oddać w inną krainę, z góry dziękuję! Wiem, że dałeś sobie wyśmienicie radę. Mam nadzieję że to dopiero początek przygody. Czekam z niecierpliwością.\nAlicjo. Wzruszyłaś mnie. Tomek był dla mnie bratem i to Jemu dedykowałem tom pierwszy. Brakuje mi go cholernie, Dziękuję za ciepłe słowa i te przypomnienie o Nim O moim bracie, który jako pierwszy uwierzył w to, że potrafię pisać.\nDrogi Arku, pomimo że nigdy osobiście się nie poznaliśmy, za to słyszałam o Tobie wiele cudownych historii. Wiem, że Tomek w Ciebie wierzył, także ja też jestem ciekawa Twojej kreacji. W końcu się udało! A kto wie, może to dopiero początek? Pozdrawiam serdecznie, i gratuluję! Mam nadzieję do usłyszenia\nWszystkim Wspierającym serdecznie dziękuję za udzieloną mi pomoc. Zbiórka i kwota, jaką udało się zgromadzić przerosła moje najszczersze oczekiwania. Za każdą złotówkę i za każde ciepłe i miłe słowo, które od Was otrzymałem dziękuję po stokroć. "Upadek: Dni Końca" jest teraz na etapie korekty. Potem będzie druga korekta, skład i korekta po składzie - pieniądze od Was + środki uzyskane przeze mnie ze sprzedaży 1 tomu - pozwolą zrobić to tak, jak należy. Możecie oczekiwać na pewno: 1) Książki w twardej oprawie. 2) Wstawki w kolorze. 3) Gadżetu - niespodzianki. I oczywiście tego, co wynika z Waszych nagród. Optymistyczny czas odebrania książki z drukarni to lipiec 2016 r. Dla bezpieczeństwa, mając na uwadze poprzednią zbiórkę, w opisie nagród podałem miesiąc sierpień. Tak na wszelki wypadek :) Raz jeszcze Wam dziękuję i zabieram się do działań "wydawniczych" przy "Dniach Końca" no i pisania "Egregory".\nTym razem pójdzie korekta dwukrotna i mam nadzieję, że to pomoże.\nMam nadzieję, że tym razem uda się uniknąć dziwnych łamańców w stylu "suportów" i "rezystencji" oraz licznych powtórzeń, bo pieniędzy jest dość na solidną korekte. Lapsusy językowe były tym, co przeszkadzało mi w lekturze interesującej części pierwszej.\nBardzo Wam wszystkim dziękuję. Postaram się, żeby drugi tom był wydany jeszcze lepiej niż pierwszy i o jakieś super gadżety dla Wspierających! Jestem Wam niezwykle zobowiązany i żadne słowa nie wyrażą emocji, jakich doświadczam w tej chwili. Czuję presję. Wielką presję, czy II tom spodoba się Wam tak, jak pierwszy? Czy udźwignę ciężar Waszego zaufania. Z informacji bieżących i postępu nad projektem. "Dni Końca" są w pierwszej korekcie. Nie spieszymy się z tym. Czasu jest sporo. Nauczony już wcześniejszym doświadczeniem nie będę ponaglał ani korektorów, ani składu (czyli siebie), ani grafików. Niech wszystko toczy się wolniej, aby zapewnić nam jeszcze lepszą książkę, zarówno pod względem estetycznym jak i redaktorskim. I uwaga. Nowy próg 12.000 zł Jeżeli go przekroczymy, w środku znajdzie się kolorowa wstawka z mapą świata Upadku oraz gadżet - niespodzianka dla każdego Wspierającego, który wpłacił tyle, by otrzymać któryś z tomów Upadku :) Generalnie już jestem bardzo, ale to bardzo usatysfakcjonowany tym, co od Was otrzymałem i nie chodzi mi o pieniądze (chociaż oczywiście one są w tej sytuacji niezwykle ważne). Chodzi mi o Waszą wiarę we mnie i w to, co piszę! Uwielbiam Was ludzie! Chciałem napisać "kocham" ale to specjalne słowo mam zarezerwowane tylko dla kilku osób na tym świecie :) Dziękuję, dziękuję, dziękuję - po stokroć!\n"3 dni po 7 dni" Ulubiona liczba koboldów: 21 dni kwadratowych. Najprawdopodobniej widoczne na płaskim kalanedarzu ;) ;) ;)\nPanie Krzysztofie. Dziękuję bardzo za zaufanie i mam nadzieję, że go nie zawiodę.\nWsparcie poszło! :) Nie ukrywam, że trafiłem na tę książkę przypadkowo. Jednak już od dłuższego czasu szukam czegoś z domeny "adult fantasy". Gdzie bohaterowie giną, miasta płoną, dobrzy ludzie umierają, a źli umierają zaraz za nimi. Np cykl "książę Cierni" gdzie główny bohater nie ukrywajmy - jest psychopatą. Dodatkowo też od lat staram się wspierać Polskich Autorów :) Mam nadzieję, że się nie zawiodę :) Powodzenia :)\nDzięki wielkie Bebop ;) Dzięki :)\nWsparte! Teraz najtrudniejsze zadanie, czekanie na rezultat :) Bebop się kłania :)\nhuhu! trochę późno, ale i ja jestem w paczce :) Armielu cieszę się się na kolejne spotkanie ....\nPani Paulino. Cieszę się, że "Upadek" się Pani spodobał. I cieszę się, że dała się pani namówić. Proszę wspomnieć o mnie i o akcji jakieś miłe słowo swoim znajomym. Będę wdzięczny. Proponuję polubić stronę Upadku na Facebooku. https://www.facebook.com/Upadek-dark-fantasy-909420995845386/ Pozdrawiam serdecznie.\nDziękuję Panu, że dałam się namówić na tę przygodę! Wspieram i czekam niecierpliwie!\nSuper! ;) oby jak najwięcej :)\nPrzyznam ze i ja miałem wątpliwości. Zastanawiałem się, czy to wina książki, ze jest słaba, czy coś. Teraz 8000 zł pozwoli mi wydać 300 sztuk (sprawdzona, optymalna liczba). To przyśpieszy proces powstawania trójki. Głownie pozwoli mi na spłatę korekty.\nolaboga! Szczerze... nie wierzyłem, że przekroczy piątkę... Jestem człowiekiem małej wiary.\nTum Dum DU~UM! Przekroczony próg! :)\nO Matulu! Ale to poszło do przodu! Imperatorowi dziękuję po stokroć! Jutro, albo jeszcze dzisiaj postaram się wrzucić kolejną aktualizację :) Dla osoby, która domknie lub przekroczy próg 100% przewidziana NAGRODA SPECJALNA. Jaka - to na razie tajemnica :) Tak czy owak, do poczytania wieczorem przy kolejnej Aktualizacji :) I dziękuję Wam ludzie, za te wielkie serca i wielkie portfele! To dla mnie zaszczyt znać takich ludzi, jak Wy. Pozdrawiam :)\nDziękuję za zaufanie, Pani Izo. Proszę uzupełnić swoje dane adresowe to postaram się 1 tom wysłać trochę wcześniej, aby mogła Pani przeczytać jeszcze przed drugim. Serdecznie też dziękuję wszystkim za wsparcie. Jutro zrobię aktualizację i dam fragment z,,, UWAGA .... trzeciego tomu ;) Tak, by jeszcze bardziej podsycić waszą ciekawość, ale bez spojlerów ;)\nWitam, Może nie wyrobiłam się, żeby wrócić po książkę pana (i pana kolegi) w sobotę na pyrkonie niestety pociąg nie czeka ;/, ale nadrabiam ten błąd, pozdrawiam serdecznie i czekam z niecierpliwością :D\nNo to jeszcze tylko 49%. Trzymam kciuki!\nWitam Panie Michale. Nie. Nie będzie tutaj dzieci z mieczami. Tylko weterani sterani życiem, którzy żyją z zabijania. W tej książce jest brutalnie. Ludzie giną. Także bohaterowie. To mroczne fantasy. Brutalne. Krwawe. Czasami nawet okrutne,. Starałem się to pokazać, ale czy mi wyszło, to nie mi oceniać. Na lubimy czytać jest trochę recenzji i opinii http://lubimyczytac.pl/ksiazka/290816/upadek-objawienie-proroctwa Może to pomoże panu podjąć decyzję.\nWitam Panie Arkadiuszu, W sumie przypadkiem trafiłem na te stronę i zaciekawił mnie ten projekt. Pochłaniam książki fantasy w ilościach tak dużych, że odczuwam już znużenie "Tolkienowskim stylem" (zbyt bajkowe). Wiem że dla wielu fanów Fantasy taka wypowiedź to prawie herezja :) Niemniej oczarowany Panem Lodowego Ogrodu, Achają, Księgą Całości Feliksa Kresa, Wiedźminem, Malazańską Księgą, Czarną Kampanią itd..... pytam całkiem szczerze zanim wesprę Pana projekt - Czy mogę się spodziewać powieści fantasy, w której 10 letnie dziecko trzymające pierwszy raz w życiu miecz, zabija weterana w pojedynku, gdzie zamiast krwi i smrodu, unosi się zapach letniego deszczu i malin? Czy może na książkę przeznaczoną dla starszego odbiorcy, którego bardziej realne podejście nie wystraszy? :) Pozdrawiam Serdecznie i przyznam szczerze chyba niezależnie od otrzymanej odpowiedzi i tak zakupie obydwa Tomy (Mam takie dziwne uczucie ostatnimi czasy, że nasi rodzimi Pisarze są naprawdę fenomenalni w moim ulubionym gatunku literackim).\nNawet nie wiedziałem, że jesteś autorem Aphalon: świat księżycowego ostrza. Może kiedyś trafi mi do mojej kolekcji podręczników. Co do PDF to z miłą chęcią bym go przeczytał. :)\nPrzemysławie. W roku 1995 wydałem jedną z pierwszych (o ile nie pierwszą grę RPG - Aphalon: świat księżycowego ostrza. W sumie, średnią i strasznie "staroszkolną". jakbyś był zainteresowany mogę ci przekazać pdf-a z systemem do świata, w którym dzieje się Upadek ;)\nMyślałeś kiedyś o wydaniu podręcznika rpg? Z miłą chęcią kupił bym go i poprowadził jakieś przygody.\nMonika :) dziękuję ci serdecznie za wsparcie i za miłe słowa Upadku. Takie właśnie opinie dodają mi skrzydeł do pisania, dodają weny :) Warto wtedy pisać dla Was. Przełamywać zmęczenie, przełamywać wrodzone lenistwo objawiające się pragnieniem obejrzenia serialu, lecz siadać i pisać. by jak najszybciej skończyć tom 3 i ostatni. Ale skończyć tak, byście zamykając ostatnią kartę mówili "kurde, szkoda że to już koniec".\nJa jeszcze nie usiadłam do pisania o Objawieniu Proroctwa (bo postanowiłam napisać po jakimś czasie, żeby podejść do książki na spokojnie), a tu już zbiórka na kolejną część. Odkąd się dowiedziałam nie myślę o niczym innym jak tylko o tylko o tym kiedy wpadnie w moje łapki. Na długi wywód na temat poprzedniej części przyjdzie jeszcze czas, ale jeśli jest tu ktoś, kogo jeszcze trzeba zachęcić, że warto... Mam półki z książkami. Na samej górze te, które przeczytałam, spodobały mi się... i nic. Leżą. Niżej, na linii wzroku, aby miała łatwy dostęp, moje perełki: książki, które przeczytałam i do których bardzo często wracam. Mają pozaznaczane strony i popodkreślane ołówkiem ulubione fragmenty. Tam miało być miejsce dla Objawienia Proroctwa. No, ale niestety nie jest... Leży na moim łóżku. Ja autentycznie, noc w noc, śpię z pierwszą częścią Upadku! Czekam z niecierpliwością na Dni Końca. Skoro ma być jeszcze lepsze od poprzedniej... do gdzie ja mam to położyć? :)\nDokładnie Arku! Nie chcę nic sugerować, ale nie ma innej opcji niż twarda oprawa!:) W końcu musi się jakoś Twoja Trylogia prezentować w sąsiedztwie Tolkiena, Sapkowskiego, Grzędowicza i Ziemiańskiego. Mielczarek jest kolejny!\nPlanuję tylko twardą oprawę. Nie chciałbym, aby seria różniła się wykonaniem na czyjejś półce. Oczywiście czas i zebrane środki zdecydują, czy moje pragnienie zostanie zaspokojone.\ni mój topór ;)\nOby udało się zebrać na twardą oprawę, bo jakoś innej sobie nie wyobrażam.\nDziękuję Pawle również. Znajomi, którzy czytali oba tomy w wersji 'surowej" i "pierwotnej" mówili, że drugi tom jest lepszy. Że bardziej chwyta czytelnika. i jeszcze bardziej wciąga w wir wydarzeń. Mam nadzieję, że i wy to potwierdzicie już niedługo.\nI mój łuk! Podobnie jak kolega, również wyglądam wydania kolejnej części Twojej trylogii. Pierwsza książka już czeka na mojej półce, aż zjawi się jej rodzeństwo ^^\nDziękuję Ci Marcinie. Postaram się, aby był to czerwiec, najpóźniej lipiec. Sierpień, który podałem na wspieram.to jest tylko "asekuracją".\nMasz mój miecz! Z niecierpliwością oczekuję na II Tom powieści! Pierwsza była genialna i już odliczam dni, kiedy trafi w moje ręce jej kontynuacja! Powodzenia!\n• Książkę „Upadek – Objawienie proroctwa” (TOM PIERWSZY KSIĄŻKI) w wersji drukowanej z personalną dedykacją autora (koszty przesyłki wliczone w cenę)\n• Książkę „Upadek – Dni Końca” w wersji drukowanej z personalną dedykacją autora (koszty przesyłki wliczone w cenę).\n• Wymienię Ciebie z imienia i nazwiska, nicka itp. w podziękowaniach wydrukowanych w książce.\n• Książki: „Upadek – Objawienie proroctwa” oraz "Upadek - Dni Końca" w wersji drukowanej z personalną dedykacją autora (koszty przesyłki wliczone w cenę).\n• Imienne podziękowanie dla Ciebie wydrukowane w książce „Upadek – Dni Końca”\nWow! To dla mnie ogromny zastrzyk energii! Dziękuję Ci z całego serca! Kłaniam się nisko i oprócz tego, co mogę ofiarować jak przy wsparciu za 150 zł, dodatkowo chętnie spotkam się z Tobą gdzieś w Szczecinie lub poza nim (jeśli kwota pokryje koszty dojazdu) i przekażę bardziej wymierny prezent - koszulkę z motywem graficznym z powieści w kolorze i rozmiarze wybranym przez Wspierającego.\n• Książkę "Upadek: Dni Końca" w wersji drukowanej z personalną dedykacją autora (koszty przesyłki wliczone w cenę).\n• Książki „Upadek – Objawienie proroctwa” oraz "Upadek: Dni końca" w wersji drukowanej z personalną dedykacją autora (koszty przesyłki wliczone w cenę).\n. Dodatkowo: koszulka z motywem graficznym z powieści w kolorze i rozmiarze wybranym przez Wspierającego!\nCzarno - białą, na ostatniej stronie (liczba nagród ograniczona do 4). Dodatkowo otrzymasz egzemplarz książki "Upadek. Dni Końca" i (jeśli taka będzie Twoja wola) "Upadek: Objawienie proroctwa") z podziękowaniami od autora.\n• Dodatkowo - wymyślony przez Ciebie bohater pojawi się w jako postać pierwszoplanowa w III tomie powieści! Szczegóły do ustalenia ze mną. TA NAGRODA BĘDZIE DO ODEBRANIA DOPIERO W TERMINIE WYDRUKU 3 TOMU (czyli dopiero w roku 2017)


Vivian - Bardziej Lubię Książki Niż Ludzi\nJestem dobra tylko w tym, co mnie interesuje.\nKiedy parę lat temu dowiedziałam się o Vivian Maier, zakochałam się. Moje uczucie do niej pozostaje niezmienne, a w zasadzie nawet rośnie. Dzisiejsza internetowa rzeczywistość jest przerażająca. Ludzie pokazują nam swoje życie non stop, bez żadnej refleksji, nagrywają telefonem zanim otworzą dobrze oczy rano, a kończą nagrywać kiedy idą spać. Zabierają nas ze sobą na rodzinny spacer, na romantyczną kolację, na zabawę z dziećmi, do szpitala, do lekarza, do pracy. Pokazują rzeczy błahe, ale też bardzo intymne i prywatne. Gadają non stop, byle gadać, pokazać się, bo trzeba być na bieżąco. Bo jak nie nagrywasz, to nie istniejesz, a przecież dzisiaj każdy chce zaistnieć.\nAutoportret, z kolekcji Johna Maloofa.\nI właśnie za chęć nieistnienia ja Vivian Maier kocham i czczę. Jest dla mnie symbolem życia po swojemu i nie poddawania się żadnej presji. Kobieta, która robiła tak fenomenalne zdjęcia, nawet ich nie wywoływała. Nikomu ich nie pokazywała. Kiedy ktoś zwrócił na nią uwagę, czasami zmyślała mówiąc o sobie i podawała fałszywe nazwiska. A mogła mieć wszystko – i sławę, i pieniądze, i rozpoznawalność. Ale ona chciała tylko dwóch rzeczy – robić zdjęcia i mieć spokój. Jak bardzo to dzisiaj jest niezrozumiałe prawda? Trochę z nią identyfikuje. Tak jak ona chciałabym pozostawać w ukryciu i robić swoje. Dzisiaj wartość twórcy określa się na podstawie tego, ile się o nim mówi. Czasami mam wrażenie, że sami twórcy uwierzyli, że ich praca jest coś warta tylko wtedy, kiedy ktoś ją zauważy. Przypadek Vivian zdecydowanie temu zaprzecza. Coś może mieć wartość nawet wtedy, kiedy nic o tym nie wiemy. Ma wartość wtedy, kiedy twórca nada mu taką nada i nikt z zewnątrz nie ma na to wpływu. Tylko czy łatwe jest wewnętrzne przekonanie, że robimy coś dobrze, jeśli nikt nam tego nie powie? Czy chce się coś nam robić, jeśli nikt tego nie pochwali? Ile razy narzekaliście, że wasze zdjęcia na Instagramie mają mało lajków i zaczynaliście wątpić, czy są dobre? Albo czy w ogóle prowadzenie konta ma sens? Potrzebujemy pochwał i uwagi, a tylko najsilniejsze osoby potrafią się bez tego obyć.\nVivian była dziwna, a przez to jeszcze bardziej wspaniała. Żyła po swojemu, nie dostosowywała się do niczego i nikogo, a kiedy ktoś za bardzo jej przeszkadzał, odchodziła. Miała silny, niezależny charakter, który umożliwił jej satysfakcjonujące życie. Być może nieco smutne, bo bez pokrewnej duszy, choć jak możemy to teraz ocenić? Vivian to fenomenalna postać, tajemnica, którą dzisiaj możemy odkryć jedynie fragmentarycznie.\nJej negatywy zostały odnalezione przypadkiem, na kilku wyprzedażach magazynowych. Na szczęście między innymi trafiło na Johna Maloofa, który rozpoznał wartość tego, co kupił i bardzo zaangażował się w pokazanie ich światu. Zajrzyjcie na jego stronę o Vivian Maier, obejrzyjcie jej zdjęcia, przeczytajcie jej historię i obejrzycie koniecznie film Szukając Vivian Maier! Warto znać Vivian, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, kiedy granica tego, co nieprzekraczalne drastycznie się przesunęła.\nAle pstrykam im zdjęcia, czy im się to podoba czy nie. To jest jedyna rzecz, do której nigdy nie stracę cierpliwości. Potrafię rozwiązać wszystkie problemy, jakie się pojawiają; tu nie ma nad czym rozpaczać, bo wiem, co mam zrobić; może nie zawsze, nie od razu, ale najważniejsze, by nie rezygnować.\nSama książka jest bardzo ciekawie skonstruowana. Narracja jest podzielona na głosy, tak jakby to była sztuka teatralna, gdzie swoje kwestie do wypowiedzenia ma Vivian, narrator czy inni bohaterowie. Wydarzenia dzieją się chronologicznie, ale pokazane są fragmentarycznie. To pojedyncze kadry, nieruchome zdjęcia, zatrzymane chwile. Poznajemy rodzinę Vivian, widzimy ją jako opiekunkę, obserwujemy moment robienia zdjęć. Przeprowadzamy się razem z nią do kolejnych rodzin, a dzięki wielogłosowi możemy poznać opinie innych o Vivian. Razem z autorką próbujemy wejść jej w głowę i wyobrazić sobie, co mogła myśleć i czuć. Dowiedzenie się tego jest oczywiście niemożliwe, ale Christina Hesselholdt doskonale oddała jej charakter. Czuć w książce, że włożyła dużo w pracy i uwagi w to, by poznać Vivian najbardziej jak to jest możliwe.\nButy i walizki należące do Vivian/ źródło http://www.vivianmaier.com\nPoprzedni wpis Alienista – o książce i serialu\nNastępny wpis Serce meduzy


Producent znanej wódki wycofuje jej partię z rynku - Olkusz.dlawas.info - Największy portal informacyjno - rozrywkowy w regionie\n11.03.2018 11:17 | Źródło: komunikat prasowy firmy Wyborowa S.A.\nProducent znanej wódki wycofuje jej partię z rynku\nW ramach zgłoszeń reklamacyjnych klientów związanych z nieprzyjemnym zapachem produktu, firma Wyborowa S.A. producent wódki Luksusowa podjęła decyzję o wycofaniu ze sprzedaży jednej partii tej wódki.\nChodzi dokładnie o wódkę Luksusowa o pojemności 0.7 l i numerze partii 17112061.\nDziałania te mają charakter ściśle prewencyjny i zostały podjęte pomimo iż reklamacje dotyczyły jedynie kilku opakowań dystrybuowanych wyłącznie na polskim rynku. Producent zwraca się z do wszystkich osób, które zakupiły lub są w posiadaniu produktów ze zidentyfikowanej partii, o ich niespożywanie.\nJednocześnie firma w swoim komunikacie pragnie podkreślić, że produkt z wyżej wymienionej partii nie stanowi zagrożenia dla zdrowia człowieka.\nOsoby, które są w posiadaniu produktów ze zidentyfikowanej partii (numer partii można znaleźć w górnej części butelki) proszone są o kontakt ze specjalnie uruchomioną infolinią pod numer telefon (022) 53 53 235 w celu uzyskania dalszych instrukcji. Pytania można również kierować na adres email: kontakt@wodkaluksusowa.pl


Samochód na co dzień i dłuższe wypady : 6 : Jakie auto kupić?\nNo właśnie problemem jest to, że jednak będę mógł wydać 12tys na auto - bo reszta się "rozeszła".Oglądałem kilka autem obok mnie.Vectra B - 1.8 (115KM) + LPG = ok. 8-10tys. w sumie takie znalazłem ----edit----np. taką: [link wygasł]\nTen przebieg Zobacz jeszcze Vectre 2.0- też dobra.\nogólnie w zasięgu 200km ode mnie są trzy samochody vectra B z LPG powyżej 1.8l1.: [link wygasł]2.: [link wygasł]3.: [link wygasł]Te trzy są - żadne więcej.Lepiej patrzeć na założone już LPG czy samemu lepiej założyć ?\nLepiej samemu założyć, wiesz co masz.\nTo w takim razie z silnikiem większym niż 1800ccm w benzynie i mniejszym niż 2000ccm - jest 7 autek.W cenie: 4000-10000PLNtylko będę musiał w necie poczytać o instalacjach gazowych itd.. bo jestem zielony w temacie.a powiedzcie mi - bo jeszcze nie czytałem - to prawda że auto na gazie traci moc ? jeździłem od kuzyna passatem 2.8l z gazem i jakoś nie czułem żeby źle szło..-----edit----a np. ta: [link wygasł] ?\nNa dobrej sekwencji nie powinno być spadku mocy.Ta bordowa Viki ładna ale strasznie odpicowana.\nA co Ty na to?http://otomoto.forumsamochodowe.pl/opel ... 23378.html\nkon146 napisał(a):A co Ty na to?http://otomoto.forumsamochodowe.pl/opel ... 23378.htmlautko może i bardzo fajne - ale 500km ode mnie to raz, a dwa że za same auto 12k + gaz to już będzie z 15k i się robi wydatek. między czasie jakieś drobne naprawy - i jestem na 0 albo na "-".\nTak przemyślawszy to wszystko - to jednak będę brał astrę g.Znalazłem kilka egzemplarzy na otomoto:1: [link wygasł]2: [link wygasł]3: [link wygasł]4: [link wygasł]Nie ukrywam, że najbardziej podoba mi się ta pierwsza. Co prawda lekkie wgniecenia na drzwiach - ale to może być dobrym powodem to zbicia ceny. Najlepiej wyposażona..Zastanawia mnie czy przednia szyba oryginalna - ale to można sprawdzić albo się dopytać.Co o niej sądzicie? Może byłby ktoś na tyle uprzejmy i pojechał ze mną na oględziny ?\nJa napewno odpuściłbym numer 3i 4,od handlarza za grosze a to nie wróży nic dobrego.\nBarol napisał(a):Ja napewno odpuściłbym numer 3i 4,od handlarza za grosze a to nie wróży nic dobrego.podałem je, bo podałem kilka propozycji.osobiście najbardziej ta pierwsza, ale no to jeszcze muszę poprzeglądać otomoto allegro itd. -> Zdrowy rozsądek to rzecz, której każdy potrzebuje, mało kto posiada, a nikt nie wie, że mu brakuje. <-\n25 Mar 2014, 21:51\nZalatuje troche handlarzem ale obejrzeć można.\nTa pierwsza wygląda spoko, ale według mnie to handlarz.\nBarol napisał(a):Zalatuje troche handlarzem ale obejrzeć można.kon146 napisał(a):Ta pierwsza wygląda spoko, ale według mnie to handlarz.no też tak myślę, ale spróbować można..czekam na razie na przelew więc na razie tylko oglądam..ale z zakupem i tak będę musiał poczekać (do kwietnia), żeby jechał ze mną ktoś kto ostudzi moje zapędy -> Zdrowy rozsądek to rzecz, której każdy potrzebuje, mało kto posiada, a nikt nie wie, że mu brakuje. <-\njeszcze znalazłem takie:5: [link wygasł]6: [link wygasł]7: [link wygasł]8: [link wygasł]9: [link wygasł]10: [link wygasł] - hmmm przebieg...\nTagi: samochód, Vectra, auto, diesel, benzyna, kupię, Opel, Audi, lpg, passat, naprawa, 1.9 tdi, silnik, otomoto, cdti, przebieg, szyby, Audi A4, golf, VW


Zawartość seba99994 - FORUM Renault Megane, Scenic, Fluence\nWszystko napisane przez seba99994\nScenic II phI scenic czy grand scenic\ntemat odpisał seba99994 na seba99994 w Forum Ogólne\nDzięki za odpowiedzi, najlepiej bedzie się rozejrzeć pod autem czy ten FAP jest czy nie. Jeszcze raz dziękuje.\nWitam, proszę o szybką podpowiedz czy Grand Scenic z 2008r 2.0 dci 150KM ma Filtr cząstek stałych? Z góry dzięki.\nMegane I phI Przeróbka 1.9 D na 1.9 DT czy to możliwe ?\ntemat odpisał seba99994 na owcza_bee w 1.9 diesel\nTu na forum chłopaki opisują ten problem, mimo że jest to forum 19-stki to jest też mowa o silnikach z meganki: http://www.renault19.pl/forum/viewthread.php?thread_id=35782\nZ góry przeprasza, że nie trafilem w dział i proszę o przeniesienie w odpowiednie miejsce tego tematu. A wątki to czytam choć by nawet na innch forach. Tu jedni chwalą a inni odradzają, a gdzieś indziej odwrotnie. Nawet w rodzinie mam dwa przykłady gdzie zakup Reni nie był trafny. Ja już do swojej to już mam chyba sentyment i może dlatego krąże wokół Scenica. Jeżdzilem nim do Chorwacji i do Włoch i mnie nie zawiódł. Może i .... sam juz niewiem czego to szukać, każdy ma swoją opinie, ja jakoś nie moge znaleść czegoś, czego mogłbym się trzymać i czepić. Te auta jakoś mi podchodzą, może jakieś ja\ntemat dodał seba99994 w Forum Ogólne\nWitam, powoli zaczynam rozglądać się za nowym autem. Padło na Renault Scenic II/grand. I teraz sam już nie wiem, choć po głowie bLakają sie jeszcz toyota rav4 i peugeot 407. Auto będę kupował za kilka miesięcy więc pomyśalem, że już czas zasięgnąć opini na temat tych marek czy modeli. Swoją Renie znam i poradziłem sobie z brakiem mocy czy z padającą elektryką ale nadal nie mam pewności na co sie zdecydować. Może Forumowicze, posiadacze tych aut podpowiedzą, lub chociaż nakierują na odpowiednie tory. Z gory dzięki za opinie i jakieś podpowiedzi.\ntemat odpisał seba99994 na Mariusz_M w Osprzęt elektryczny silnika - Megane I, Scenic I\nA ja miałem coś podobnego i wina leżała po stronie przewodów fazowych, a nie masy. Sprawdz wszystkie połączenia kabli, ich stan. Nie wiem jak jest u Ciebie ale u mnie jest skrzynka rozdzielcza, w której pało połączenie. Jeśli masz coś takiego sprawdz w jakim stanie są końcówki kablowe, jeśli są opalone lub przytopione to zrób z tym porządek i skręć w miare porządnie. Rozrusznik w trakcie pracy pobiera od 50A w góre (zależy w jakim jest stanie), jeśli styk w tym miejscu jest słaby to zaczyna się wypalać i traci to swoje wlaściwości jako przewodnik przy dużym obciążeniu. To wyjaśnia ginący prąd\nScenic I phI Przewód masowy silnika\ntemat odpisał seba99994 na bhtom w Osprzęt elektryczny silnika - Megane I, Scenic I\nZazwyczaj to silnik jest masą dla rozrusznika, a ten z kolei jest połączony miedzaną taśmą z ramą auta i tak aż do aku. Taśma ta jest zazwyczaj niklowana żeby miedż się nie utleniala, a wygląda on jak płaski, szeroki warkocz.\nScenic I phI sarna a części\ntemat odpisał seba99994 na seba99994 w Nadwozie, podwozie, wnętrze - Megane I, Scenic I\nZ góry bardzo dziękuje za informację. Grila będę szukal, zderzak i lampa poszły do klejenia i spawania. Po zdjęciu wszystkiego wyszlo co jest jeszcze uszkodzone i po gięte. Jeszcze raz dzięki\ntemat dodał seba99994 w Nadwozie, podwozie, wnętrze - Megane I, Scenic I\nWitam, wczoraj wieczorem wracając z pracy trafilem w sarne. Przy rozbiórce wyszło co jest do wymiany i za to moje pytania: 1. czy gril z megane phI pasuje do megane scenic z 1997r?, 2. czy są jakieś większe problemy ze zdjęciem przedniego zderzaka i czy są jakieś różnice w zderzakach megane a megane scenic? Z góry dziękuję za pomocne informacje. Jak się uda to dołączę fotki w odpowiednim do tego dziale.\ntemat odpisał seba99994 na T.Boy w Zawieszenie, układ kierowniczy i hamulcowy - Megane I, Scenic I\nJak w scenicu wymieniałem odcinek miedzy łącznikiem (koło przedniego koła) do reduktora siły hamowania (z tyłu kolo belki)to długość wyniosła 3,5m. Jak dobrze pamiętam to końcówki są różne jedna tak zwana męska i jedna żeńska. A i dodatkowo różnią się też rozmiarami, nie wkręci się męskiej w żeńska. Przewody też miałem stalowe ale trzeba było już wymienić. Nie wiem jak będzie u Ciebie czy zgrają metry? Ja najpierw wyciołem stary elemęt i z nim pojechałem do sklepu gdzie dorobili mi przewód na miare. Tak jest najlepiej. Jeśli zdecydujesz się tak robić to zwróć uwagę na to jakie końcówki zakład\nScenic I phI Uszczelka-pytanie\ntemat odpisał seba99994 na seba99994 w Mech.-Ogólne - Megane I, Scenic I\nNiestety na razie nie mam możliwości skożystania z kanału, ale jak był zimny to wsadziłem rękę za silnik w okolicach turbo, tam trochę niżej i poczułem, że jest mokro. Na palcach miałem olej. Może to tam coś puszcza. Pod autem nie ma plam, ani pod domem ani w pracy gdzie zosatwiam samochud. Po zapaleniu zapach jest trochę drażniący. W zbiorniczku nic się nie gotuje, bynajmniej nie zauważyłem. Oprucz płynu nic tam niema, oleju dolalem po około 1000km, może mniej. Teraz na wyświetlaczu z olejem ubyły mi dwa okienka, a przejechałem 287km. A i na mocy też jest odczuwaly spadek ale czasami jak jest\nNo nie ma nic, żadnych plam. Jutro w robocie jak się uda to na kanał się wybiore. Może od spodu będzie coś widać.\nPod korkiem nie ma masełka, oleju dolałem już litr w czasie trzech - czterech tygodni. A płynu ubyło z max na min, a teraz jest jeszcze mniej. Ostatnnio jak padła uszczelka to ON był w zbiorniku z płynem chłodniczym. Tak się zastanawiam, ile powinna wytrzymać taka uszczelka?\ntemat dodał seba99994 w Mech.-Ogólne - Megane I, Scenic I\nWitam, chciałem prosić o opinie w sprawie uszczelki pod głowicą. U siebie w aucie zauważyłem, że znika mi olej oraz minimalnie ubyło płynu chłodzącego a auto ostatnoio ciężko odpala i kopci jak już odpali. Podejżewam, że to uszczelka już jest do wymiany. W zeszłym roku w grudniu wymieniałem rozrzad i uszczelkę oraz była planowana głowica, zastanawiam się czy uszczelka jest już padnięta czy może to wina złego planowania głowicy? Jeśli to wina uszczelki to co kupić jakiej firmy? i jak się upewnić, że to jej wina bez rozbierania silnika? Proszę o jakieć porady, a auto to Renault Megane Scenic phI\nScenic I phI dziwne zachowanie\nCzyli co EGR? Katalizatora nie mam jest tylko pusta obudowa. A co do oczyszczania spalin to u mnie chyba nic więcej nie ma. Dodam jeszcze, że jak się odpali to rzuca silnikiem i całym autem. Wyglądało to tak jak by nie palił na wszystkie 4 cylindry? (nie znam się za bardzo) jak by mu paliwa brakowało. Przez chwilę wszystkie, a za moment znów przerywa. A dym jest szary, dziś się przyjrzałem dokładnie.\nWłaśnie oleju nie ubywa, a dymek bardziej szary był. Pali od pierwszego razu nie ma problemu z odpaleniem , podczas jady nie dymi, tylko przy rozruchu. W poniedziałek rano w ogóle mi nie odpalił dopiero na po pych ale nic przy tym nie zadymił. Coś szaleje od środy.\nWitam wszystkich użytkowników forum. Dopadł mnie kolejny problem z autem, a mianowicie mój scenic zaczął się dziwnie zachowywać. Po odpaleniu obroty spadają do około 500 i tam sobie szaleją, po kilku sekundach już wchodzi na 800-900, a z tłumika szary, niebieskawy jasny dym. Kopci do momentu gdy wyrówna sobie obroty i już nie kopci, podczas jazdy ( jak ma humor ) raz jest słaby i mułowaty a jak mu odbije to idzie jak zły. Proszę Was o jakieś opinie co go może boleć. Auto Renault Megane Scenic 1,9 dt 1997r.\nScenic I phI osłona przegubu\ntemat dodał seba99994 w Zawieszenie, układ kierowniczy i hamulcowy - Megane I, Scenic I\nWitam, mam pytanie odnośnie wymiany osłony przegubu prawego chyba zewnętrznego (tego bliżej koła). Ponoć przegub jest jakoś rozbieralny i nie trzeba wyjmować całej półosi. Czy jest to prawda? Mam Renault Megane Scenic 1,9 dt 1997 90KM. Dziś rozebrałem wszystko ale nie dałem rady wyciągnąć półosi. Dzwoniłem do mechanika jest zbyt zajęty, a auto potrzebne. Twierdzi, że to się jakoś rozkłada Proszę o podpowiedzi Z góry dzięki Błąd poprawiony\ntemat odpisał seba99994 na SzaŁaS89 w Offtopic / Fun\nMegane I phI 1.9D Nie odpala, nie grzeje świec, nie słycha\ntemat odpisał seba99994 na kirkov w Osprzęt elektryczny silnika - Megane I, Scenic I\nZ doświadczenia wygląda, że chyba masz problem z uszkodzonym przewodem. Skoro nie masz pełnego napięcia, to może być przełamany lub przepalony. Następnym powodem może być styk w którymś połączeniu. A nie mierzyłeś jakie jest napięcie pod obciążeniem? Powodzenia z mechanikiem ja już im nie wierze.\nScenic I phI Gruszka turbo\ntemat odpisał seba99994 na seba99994 w 1.9 diesel\nOk, wielkie dzięki za podpowiedzi. Jeszcze muszę przeżyć weekend i od poniedziałku się zacznie robota na spokojnie. Dam znać co wyszło [ Dodano: 2011-04-18, 15:29 ] Witam, a więc tak jak obiecałem odzywam się po naprawie pompy. Okazało się, że to nie turbo booster cieknie tylko ta wielka nakrętka przecieka, co jest nad turbo boosterem. Facet od pomp wymienił miedzianą podkładkę i już jest ok. Testuję auto od soboty i jest znaczna poprawa lecz to jest jeszcze nie to. Auto ciągnie do pewnego stopnia a potem zero reakcji na pedał gazu, jak zacznę lekko popuszczać to w tedy zaczyna reagować\nWięc tak gruszka wczoraj wykręcona i działa bez problemu, ten trzpień się rusza/wysuwa trochę ciężko ale działa. Wygląda mi na to, że niema wystarczającego ciśnienia, które steruje gruszka. Odpiąłem wężyk w silniku i przyłożyłem palec, niestety nie wyczułem tam dużego ciśnienia, tak sobie tylko dmucha nawet przy 3,5 tyś. obrotów. Nie mam pojęcia co jest z tym autem :cry: . Proszę o jakieś porady\nCzyli najlepiej podpiąć pompkę pod tą gruszkę i sprawdzić czy to w ogóle pracuje. Więc dziękuję Ci za wyjaśnienia. Co do uszczelek to znalazłem komplet uszczelek do pompy Lucasa DPC http://allegro.pl/zestaw-naprawczy-pompy-w...1540451628.html. Tam zapewniają, że to na 100% będzie pasować. Pompę oddam do jakiegoś porządnego serwisu. A powiesz mi o co chodzi z tym co napisałeś: "Na chłopski rozum masz turbinę bez zmiennej geometrii łopatek więc jakim cudem stałe ciśnienie w całym zakresie obrotów". A czy czujnik temperatury powietrza dolotowego ma jakiś większy wpływ na pracę turbiny/silnika. B\nNie jestem mechanikiem i nie mam pojęcia jak to działa. Facet podłączył kompa po robił odczyty na biegu jałowym i podczas jazdy. Pokazał mi parametr opisany jako ciśnienie czegoś tam i powiedział, że to ma wzrastać, a u mnie skacze od 998 do 1002 mili coś tam. Więc na czym był pomiar? Mniejsza z tym. A wracając do tematu czy można to oczyścić czy coś takiego da się z tym zrobić\nNa kompie sprawdzał ciśnienie doładowania turbiny, jest stałe nie zmienia się, facet zaczął rozbierać poszczególne elementy turbiny. Wymacał łopatki, stwierdził,że są ok potem odpiął to cięgło i grzebał. Stwierdził, że jest zatarte bo w ogóle się nie rusza, szarpał i nic. A uszczelek poszukuję bo mi z tzw. turbo boostera cieknie i z pod górnej pokrywy pompki. Więc komp podpowiedział i wyszła gruszka :-P a ile w tym prawdy ... to dopiero wyjdzie


Start SCHRONISKA Polska Hotel Górski na Polanie Kalatówki\nHotel Górski Kalatówki dysponuje 92 miejscami noclegowymi w pokojach i apartamentach dla od 1 do 5 osób. Część pokoi wyposażona jest w łazienkę i telewizor. Ceny za nocleg ze śniadaniem, w zależności od sezonu i aktualnych imprez, wynoszą od 45-130 zł za osobę. Do kosztów noclegu dolicza się opłatę miejscową. Hotel udziela zniżek posiadaczom Karty Stałego Klienta Hotelu na Kalatówkach, Karty Rabatowej PTTK oraz Karty EURO<26. Ceny dla grup ustalane są indywidualnie.\nW Kalatówkach dla turystów dostępna jest także sauna, siłownia, solarium, sala do tenisa stołowego, wypożyczalnia leżaków i zimowego sprzętu sportowego. Hotel oferuje salę konferencyjną, parking strzeżony, organizację wesel i imprez okolicznościowych, zielonych szkół i wycieczek górskich. Umożliwia kontakt z licencjonowanymi przewodnikami tatrzańskimi. W budynku znajduje się serwis i wypożyczalnia sprzętu narciarskiego, a nieopodal wyciąg orczykowy. Hotel organizuje różnego rodzaju imprezy: od Jazz Camping przez biegi wysokogórskie, pokazy jazdy na starym, stylowym sprzęcie narciarskim, aż po zimowe „zjazdy na byle czym”.\npiątek, 01 listopad 2013 09:58\tnapisane przez\tArtur Rawski\n"W latach 1959-1960 hotel stał się miejscem spotkań elity muzyki jazzowej." Chodzi zapewne o Andrzeja Kurylewicza?


numer aukcji: 2034361182\nKoniec: 12-01-2012 21:52:50\nAukcja ta odbywa się za zgodą Allegro i Fundacji Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"\nAukcja posiada nadany przez Allegro status aukcji charytatywnych co oznacza że serwis wspiera zbiórkę środków na leczenie Kamila i Daniela\nNa tej aukcji zachęcamy do licytacji teczki na dokumenty\nKamil i Daniel wymagają intensywnej rehabilitacji. Z uwagi na fakt, iż ilość rehabilitacji, którą może nam zapewnić NFZ jest dla chłopców niewystarczająca musimy korzystać z prywatnej rehabilitacji, która odbywa się w domu 3 razy z tygodniu. Prócz rehabilitacji dzieci wymagają zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, ortopedyczny i pieluchomajtki. Chłopcy z powodu braku IgA w organizmie muszą otrzymywać co miesiąc Sandoglobulinę, co jest powodem częstych pobytów synów na oddziale .Dnia 9 marca Daniel przeszedł operację w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym, która to jest jego szansą na samodzielne poruszanie się. Kolejny etap rekonstrukcji stóp odbył się 6 grudnia 2011r. Chłopcy wymagają zakupu nowych wózków, których koszt w całości musimy pokryć sami, ponieważ nie upłynęły 3 lata od ostatniego dofinansowania z NFZ.\ndokonując płatności przez:\nPrzekazując 1% podatku synom na OPP -wzór prawidłowo wypełninego druku:


Blog kierowany jest do kobiet chcących dokonać znaczących rewolucji w swoim życiu. Jeśli jesteś osobą młodą, przebojową i nie bojącą się wyzwań to z pewnością miejsce dla Ciebie. Na stronie Po Sukces Na Szpilkach znajdziesz wiele porad dotyczących osobistego rozwoju i dążenia do postawionego sobie celu. Dzięki zamieszczonym poradom każda czytelniczka może stać się kobietą sukcesu. Dodatkowo blog skupia się na tematyce biznesu i efektywności, co jest nieodłącznym elementem w drodze po sukces.


Meble CORFU Fiesta Curver Brązowo-czekoladowe (jak technorattan) - Meblobranie.pl\n(kod: 15696) CurverMeble ogrodowe Corfu\ngrafit / szary brązowy / czekoladowe brązowy / taupe cappucino / piaskowe biały / szary\nKomplet Corfu Fiesta Curver sprawdzi się nie tylko podczas wypoczynku na tarasie przy drinkach czy ciepłych napojach, ale też do podania posiłku. Duży stół Melody jest odpowiednio wysoki, by wygodnie zjeść przy nim obiad lub urządzić gr... pełny opis\nKomplet Corfu Fiesta Curver sprawdzi się nie tylko podczas wypoczynku na tarasie przy drinkach czy ciepłych napojach, ale też do podania posiłku. Duży stół Melody jest odpowiednio wysoki, by wygodnie zjeść przy nim obiad lub urządzić grilla. Komplet składa się z wysokiego stołu, dwóch foteli i dwóch dwuosobowych kanap – może z niego komfortowo korzystać nawet 6 osób. Wygodne siedziska i funkcjonalny stół zachęcają do ucztowania godzinami. Ważną zaletą jest ładny wygląd komplet i łatwość jego utrzymania. Meble Corfu produkowane są przez markę Curver należącą do znanej europejskiej grupy wytwarzającej wyroby z wysokiej jakości tworzywa sztucznego formowanego wtryskowo. Inne marki należące do tej grupy to znane i cenione na polskim rynku Allibert i Keter. Meble Corfu produkowane są w węgierskiej fabryce firmy.\nZestaw ogrodowy Corfu Fiesta cechuje się przede wszystkim dużą funkcjonalnością. Meble nadają się nie tylko do jedzenia, ale też do posiedzenia po posiłku przy drinku. Znajdujące się w komplecie poduszki sprawiają, że wygodniej się siedzi, a profilowane wysokie oparcie pozwala na wygodne usadzenie się na kanapie z kieliszkiem wina lub szklanką piwa po pysznym grillu. Cenną cechą mebli są szerokie podłokietniki, które pozwalają nie tylko na położenie rąk, ale też oparcie szklanki z napojem, kiedy odpoczywamy i nie chcemy schylać się do stołu by postawić szklankę. Zestaw jest stabilny – rozkładając się na sofie nie musimy bać się wywrotki. Osobnego wspomnienia wymaga też sam stół. Nogi i brzegi blatu pokryte są wzorem naśladującym technorattan, takim samym jak na meblach. Środkowa część blatu jest jednak gładka, ukształtowana we wzór imitujący kuchenne płytki. Dzięki temu ustawione na blacie talerze i szklanki nie będą się chwiać. Stół ma dodatkowe wzmocnienie – metalowe elementy konstrukcyjne, zwiększające jego wytrzymałość. Jedna z nóg stołu posiada specjalną stopkę ułatwiającą wyrównanie powierzchni stołu na nierównym ogrodowym podłoży. W środku blatu znajdziemy otwór na parasol przykrywany zaślepką. Możliwość przymocowania parasola jest szczególnie wygodna jeśli nasz komplet Corfu Fiesta stoi na odsłoniętym tarasie lub w ogrodzie. Wówczas w upalne dni mamy możliwość zapewnienia sobie odrobiny przyjemnego cienia.\nKomplet spodoba się też osobom, którym zależy na eleganckim wyglądzie mebli. Struktura sof i foteli imituje plecionkę technorattanową tak udanie, że dopiero przy kontakcie z meblem przekonamy się, że to tworzywo sztuczne. Także stół utrzymany jest w tej stylistyce – imitujące technorattan nogi i brzegi stołu znakomicie pasują do funkcjonalnego, płaskiego blatu. Meble są w kolorze brązowym, a dołączone do nich poduszki mają odcień czekoladowy. To połączenie barw dobrze wygląda i sprawdza się w wielu aranżacjach, to też jeden z najpopularniejszych i najchętniej wybieranych kompletów. Można też wybierać spośród innych wersji kolorystycznych – grafitowej z szarymi poduszkami, brązowej z taupe, cappuccino z piaskowymi i białej z szarymi. Fotele i sofy Corfu Fiesta postawione są na niskich nóżkach, dodających dodatkowego eleganckiego szlifu. Poduszki są płaskie i dobrze dopasowane do siedziska, mają około 6 cm grubości. Poszewkę z elegancką lamówką zaimpregnowano, by zwiększyć jej wodoodporne właściwości. Tak wysoka jakość wykonania mebli powoduje, że dobrze prezentują się też w mieszkaniach i domach, nie tylko w ogrodzie. Do zestawu nie są dołączane pokrowce, gdyż nie ma potrzeby przykrywać mebli. W przypadku kiedy nie mamy gdzie ich schować na sezon zimowy, możemy przygotować okrycie na własną rękę – na pewno umożliwi to dłuższe zachowanie eleganckiego wyglądu kompletu. Wyjątkowo łatwy do magazynowania jest stół, który ma wyjmowane nogi i wyposażony jest w specjalne przegródki w blacie na ich schowanie. Po złożeniu wystarczy tylko zmieścić gdzieś sam blat.\nZdjęcie przedstawia wygląd materiału z którego wykonany jest zestaw Keter Corfu Fiesta w kolorze brązowym:\nMeble do ogrodu Corfu Fiesta zrobiono z bardzo wytrzymałego tworzywa sztucznego, polipropylenu. Dzięki temu całość jest bardzo odporna na wodę i promieniowanie UV. Komplet nie będzie blaknąć od słońca, nie pokryje się rdzą, jest lekki i solidny. Także poszewki mają ulepszoną odporność na wodę i wytrzymają bez problemu rozlaną szklankę wody czy lekką mżawkę. Na większy deszcz powinny być jednak schowane pod dach. Meble nie muszą być w żaden specjalny sposób konserwowane czy pielęgnowane. Są łatwe do umycia – wystarczy woda i ewentualnie delikatny środek czyszczący. Poduszki mają zapinane na suwak poszewki, które można zdjąć i wyprać. Meble Corfu Fiesta nadają się do pozostawienia na dworze przez cały rok. Jeśli jednak chcielibyśmy zwiększyć żywotność mebli, warto je okryć je na okres zimy, a szczególnie w czasie opadów gradu czy wichury – te zjawiska zniszczą nawet najtrwalszą strukturę. Można je też schować (np. do garażu) lub też umieścić pod dachem. Mokre meble w czasie mrozów mogą zostać osłabione – zamarzająca woda zwiększa swoją objętość i tworzy mikro uszkodzenia nadwyrężające strukturę. Nie da się uodpornić mebli na to zjawisko, natomiast sama zmiana temperatury nie zaszkodzi meblom Corfu.\nPoszczególne części zestawu Corfu Fiesta są formowane wtryskowo w fabryce i dzięki temu imitujący technorattan wzór jest tak perfekcyjny. Każda z części mebli jest wykonana równie dobrze i odpowiednio pasuje do innych – nie musimy dokonywać jakichkolwiek poprawek przy montażu. Ze względu na technikę produkcji nie istnieje możliwość zmiany wymiarów mebli. Metalowe elementy użyte do konstrukcji stołu są odpowiednio zabezpieczone przed wodą (blat nad nimi jest w pełni szczelny). Wszystkie inne części zestawu zrobione są tylko z tworzywa sztucznego. Pozwala to na dłuższe korzystanie z zestawu. Jedno siedzisko może utrzymać ciężar o wadze około 100 kg – jest to wytrzymałość pojedynczych foteli, sofa powinna udźwignąć analogicznie około 200 kg.\nNie istnieje możliwość zamiany mebli w poszczególnych zestawach Corfu, ale wszystkie meble oferowane w serii mają ujednolicone wzornictwo. Oznacza to, że jeśli zamówimy Corfu Fiesta, a potem uznamy, że do kompletu chcielibyśmy jeszcze dokupić ze dwa krzesła, możemy kupić Corfu Duo w tym samym kolorze i być pewni, że fotele będą wyglądać tak samo. Na fotogafiach kolory mogą być odmienne, ale to kwestia innego naświetlenia fotografii. W europejskich fabrykach zwraca się uwagę na wysoką jakość wykonania mebli i zachowanie ich jednolitej kolorystyki. Jeśli chcieliby Państwo uzyskać jakiś konkretny zestaw mebli prosimy o kontakt mailowy – spróbujemy przygotować odpowiednią do Państwa potrzeb propozycję.\nZamawiając Zestaw CORFU Fiesta Curver Brązowy (poduszki czekoladowe) otrzymują Państwo:\nMeble z zestawu Corfu są dostarczane za pośrednictwem firmy kurierskiej w ubezpieczonym fabrycznie zapakowanym opakowaniu. Fotele, sofa i stół przeznaczone są do samodzielnego, prostego montażu zgodnie z załączoną instrukcją w języku polskim.\nZestaw Corfu Fiesta z poduszkami czekoladowymi na tarasie\nzestaw corfu fiesta family zestaw corfu set curver antracyt zestaw corfu set 3 osobowa sofa technorattan keter zestaw mebli ogrodowych corfu fiesta meble ogrodowe corfu fiesta zestaw technorattan meble ogrodowe corfu fiesta zestaw curver keter zestaw corfu weekend curver zestaw corfu duo curver biały meble ogrodowe rattan zestaw mebli corfu fiesta zestaw corfu set curver biały zestaw technorattan corfu fiesta meble ogrodowe zestaw corfu