Garderoba - Page 3\nTemat: Re: Garderoba 29.07.16 15:35\nStrach Monique był czymś naturalnym. Wychowywana z dala od szaleckich rodzin, przez długi okres czasu kompletnie odcięta od ludzi, która dopiero od dwóch lat, można powiedzieć, że uczyła się obcować z innymi osobami, bała się takich zachowań. Było to dla niej niezwykle ciężkie przeżycie, tym bardziej, że ostatnie pół roku spędziła u lady Malfoy, która charakterem, zachowaniem i stylem bycia była w stu procentach inna, niż lady Avery. Dlatego każdy kontakt z tą kobietą wiązał się ze stresem i ze strachem. z lady Malfoy były w tym samym wieku, bardzo dobrze się dogadywały i Monique czuła się tam bardzo dobrze. Natomiast tutaj, w tym zamczysku, u boku dużo starszej i dużo surowszej kobiety, miała poczucie niepewności i braku stabilności.\nLady Avery długo trzymała ją w niepewności po przyniesieniu kolejnej sukni, w końcu jednak kiwnęła głową, dając znak, że to właśnie ta. Z jej ust wydobyło się ciche westchnięcie, zahaczające nawet o ulgę. Kiwnęła lekko głową, jakby potwierdzając jej słowa, że oczywistym jest, że to się więcej nie powtórzy, a następnie zwróciła swój wzrok na ciało kobiety i opadający szlafrok.\nLady Avery wydała jej się bardzo ładną kobietą, która miała swoje atuty. Nie było miło to Moniczce oceniać, ale zapewne mogła podobać się wielu mężczyznom. Zresztą, była szlachcianką, a wszystkie szlachcianki są nad wyraz piękne. Tak samo jak urodą mogła się pochwalić lady Malfoy, to o lady Avery można było powiedzieć dokładnie to samo. Młoda dziewczyna była już przyzwyczajona do widoku kobiety i nie skrępował jej widok prawie nagiej pani. Jak na zawołanie, ruszyła, aby zgarnąć z ziemi szlafrok i odłożyć go na bok, by zaraz potem dolać jeszcze wina, do pustego kieliszka, podając go kobiecie na tacy.\n- Nie, lady - odpowiedziałam ze szczerością. - U lady Malfoy poświęcono mi chwilę na wyjaśnienie co powinnam robić, jednak moim głównym obowiązkiem było pomaganie samej lady. Tutaj natomiast nikt nie poświęcił mi chwili, na dokładniejsze wprowadzenie. Dostałam jedynie polecenie co robić, a czego nie robić i to wszystko.\nOdpowiedziała ze szczerością, ponieważ nie miała zamiaru kłamać. Gdy pojawiła się w tej posiadłości, ten najstarszy z pracowników, dał jej tylko proste wskazówki, chyba z góry zakładając, jakoby Moniczka miała jakiekolwiek większe doświadczenie, a gdy miała się pojawić w jakimś miejscu, tak jak dzisiaj, w garderobie lady Avery, również od niego dostała takie polecenie. Przychodząc tutaj, nie miała pojęcia, czy będzie pomagać kobiecie, czy może wręczą jej jakąś ścierkę i każą sprzątać albo odeślą do kuchni, by wykonywała polecenia tam. Była jeszcze w tym niestabilnym okresie, gdzie jej obowiązki były dla niej jedną wielką niewiadomą i po części miała nadzieję, że już niedługo się to wszystko wyjaśni i w końcu dowie się, gdzie tak naprawdę będzie jej stanowisko.\nGdy skończyła odpowiadać na pytanie, chwyciła suknie, którą rozpięła najszybciej jak potrafiła, aby kobieta nie musiała marznąć i zbyt długo czekać niecierpliwiąc się. Z tego co się w między czasie zorientowała, zakładało się ją przez nogi. Monique złożyła ją lekko, tak aby nie pognieść materiału i kucnęła, zostawiając miejsce na przełożenie przez lady Avery nóg.\n- Proszę - powiedziała tylko, nie bardzo wiedząc jak zwrócić jej uwagę, aby zrobiła ten lekki krok do przodu.\nDla Monique było to oczywiste, przecież robiła wszystko, aby jej nowa pani nie musiała się wysilać i lekkie podniesienie nóg, było jedyną czynnością, oprócz picia wina, jaką miała dzisiejszego dnia wykonać.\nTemat: Re: Garderoba 29.07.16 17:18\nNie zakrywała się przed wzrokiem służki: nagość nigdy nie stanowiła dla Laidan problemu, zwłaszcza przy meblach rodzaju żeńskiego. Mężczyźni, parający się różnymi zawodami, nie zasłużyli jednak na ten estetyczny dar i ich nigdy nie dopuszczała do siebie zbyt blisko, nie chcąc obdarzyć ich nawet najmniejszą, przypadkową radością. Tu jednak, w swojej garderobie, z nową pomocą, nerwowo zmierzającą się z nowymi zadaniami, czuła się całkowicie swobodnie. Monique była młodziutka i - gdyby nie paskudna choroba, tocząca ją absolutnym brakiem pigmentu - nawet urodziwa, ale Avery nigdy nie przeszłoby przez myśl porównywanie się z kimś tego pokroju. Nie wnikała nawet w pochodzenie Vane, uznając, że lepiej nie wiedzieć, że ma do czynienia z półkrwi brudaską. Dopóki będzie dobrze sprawowała się na swym stanowisku, dopóty mogła liczyć na łaskę pani i jej wielką hojność...acz na razie blondynka nie spisywała się najlepiej, mając więcej szczęścia niż rozumu. Laidan postanowiła jednak nie marnować drżącego serca na przetaczanie krwi pełnej wrogości wobec kogoś tak nieistotnego, stąd też niemalże uprzejme zagajenie.\nNiestety, odpowiedź nie spodobała się za bardzo. Leandra widocznie nie potrafiła wychować sobie służki, pozostając zbyt pobłażliwą dla młodziutkiej panienki. Avery skrzywiła się wyraźnie, popijając dolewane wino. Cóż, Monique pojęła chociaż jedną acz podstawową zasadę: nigdy nie dopuścić do braku czerwonego trunku w kryształowym kieliszku. Złoty wymóg, łagodzący nieco przykry charakter Lai...o ile nie przesadziła z alkoholem, stając się jeszcze paskudniejszą szlachcianką niż na trzeźwo. Na razie stan upojenia znajdował się daleko poza zasięgiem przejętego skrajnymi emocjami ciała, a niczego nie pragnęła bardziej niż chwilowej ulgi od rzeczywistego koszmaru, pachnącego fantomowo wodą kolońską Samaela.\n- Dokładniejsze wprowadzenie? Chyba dostałaś wyczerpujące wskazówki, skoro wiesz co robić a czego nie - zacytowała jej słowa z niezadowoleniem, zerkając w dół na klękające usłużnie dziewczę. Cóż, przynajmniej to potrafiła zrobić doskonale; kto wie, może miała za sobą krótką i smutną karierę w jakimś burdeliku dla dziwactw? Okrutna myśl nieco poprawiła Laidan humor, choć nie na tyle, by złotowłosa spojrzała na Vane z jakąkolwiek przychylnością. Zrobiła jednak lekki krok do przodu, pozwalając służce na przywdzianie czarnej sukni. Szorstka koronka nieprzyjemnie drażniła blade ciało, lecz Laidan nie zamierzała skarżyć się na taką oczywistość. Była panią pełną okrucieństwa ale i sprawiedliwości. Dopóki Monique spełniała swoje zadania z pokorą i bez najmniejszych potknięć, dopóty jej żywot w Ludlow mógł należeć do naprawdę satysfakcjonujących. Wysoka płaca, regularnie trafiająca prosto do rąk garderobiany. Wygodny kąt dla służby, niedzielony z innymi. Protektorat starszych lokajów, pomagających w kryzysowych sytuacjach. Jak na los półkrwi pokraki Monique trafiła naprawdę dobrze, wręcz łapiąc Merlina za chude kostki u nóg. Może miała nawet za dobrze? Laidan dopiła kieliszek i odłożyła go, by pozwolić dziewczynie przesunąć suknie wyżej. Oczekiwała teraz tylko na związanie odpowiednich sznurków i zapięcie haftek, lecz Vane nie zrobiła żadnej z tych rzeczy. Avery posłała jej w lustrze niechętne, zniecierpliwione spojrzenie.\nTemat: Re: Garderoba 29.07.16 18:49\nZdecydowanie dziewczyna miała tutaj dobrze. Ciepły, własny kąt, który jednak nie przyjęła zbyt entuzjastyczny sposób, musząc zostawić tym samym ojca samego w domu. Miała co jeść, służba w razie czego jej pomogła oraz wynagrodzenie było odpowiednie. Była niezwykle wdzięczna za tę pracę, za możliwość zarobku. Gdy dochodziły do niej słuchy, że lady Malfoy ma ją odesłać, dziewczyna była przerażona, że straci pracę. Jednak jej kochana pani, nie zostawiła jej na pastwę losu, odsyłając do ciotki, która, mimo że dawała jej za pracę pieniądze, była niezwykle niemiłą i oschłą kobietą.\nMonique nie uniosła głowy, słysząc kolejne cierpkie słowa ze strony lady Avery. Zdawało się, że kobieta absolutnie nie zrozumiała tego, co w swoich słowach młodziutka dziewczyna miała do przekazania. Chciała jej powiedzieć, że nie o to chodzi, że to za mało, że potrzebowała dodatkowych informacji, ale zdążyła się w porę ugryźć w język, nie chcąc na robić sobie kłopotów.\n- Tak, pani - powiedziała tylko.\nObserwowała, jak kobieta unosi nogi, a suknia wsuwa się pod jej ciało. Moniczka musiała nią lekko manewrować, nie chcąc, aby lady stanęła na materiale. Sądziła, że na pewno by się to jej nie spodobało. Wiedziała o tym, że się ociąga i czuła na sobie spojrzenie, ale co ona mogła na to poradzić? Zdenerwowanie, brak większych umiejętności sprawiał, że z pozoru proste czynności zajmowały dziewczynie zdecydowanie więcej czasu. gdy jednak tylko uporała się z materiałem, zaczęła unosić go ku górze, obejmując nim całe ciało kobiety.\nMogła teraz z bliska przyjrzeć się jej ciału. To, na co zwróciła uwagę, trochę ją zdziwiło. Lady Avery gdzieniegdzie miała siniaki, niektóre wyglądające na dosyć świeże, inne już powoli zanikające. Opinając materiał i chcąc zabrać się za zapinanie sukni, rzuciły jej się w oczy, świeże, dopiero co zagojone zadrapania. Bardzo ją to zdziwiło, lady Malfoy nigdy na swoim ciele nie miała takich dziwnych znaków. Panienka zmarszczyła lekko swój nos, przyglądając się jej plecom z zainteresowaniem. W jej głowie krążyło wiele pytań, w tym jedno podstawowe - jakim cudem lady Malfoy dorobiła się takich zadrapań? Sama sobie przecież nie mogła czegoś takiego zrobić. A te siniaki? Te świeże i te stare?\nMonique przeniosła swój wzrok na twarz lady Avery w lustrze, chciała o to zapytać, ale widząc jej spojrzenie, wystraszyła się szybko uciekając oczami w bok. Skarciła się w myślach, to nie była przecież jej sprawa. Ale Moniczka była dobrym człowiekiem, którego martwił los innych ludzi, nawet jeśli ci, byli dla niej nie mili, ponieważ do tego już się przyzwyczaiła. Starając się zawiązać sznurki, przez myśl jej przeszło, że może ktoś to zrobił lady specjalnie? Może jej nie żyjący już mąż? Może ktoś inny? Ale kto mógłby chcieć skrzywdzić w taki sposób taką kobietę?\nDziewczyna potrząsnęła energicznie głową, wyrzucając z umysłu na chwile te myśli, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że mimo usilnych starań, nie jest w stanie odpowiednio zawiązać sznurków, przez co haftki nie dają rady się zapiąć.\n- Nie mogę - powiedziała, siłując się ze sznurkami. - Wygląda na za ciasną…\nMówiąc to, spojrzała na kobietę niepewnie, bojąc się, jakby miała zaraz oberwać za to, że sukienka na lady Avery nie pasuje.\nTemat: Re: Garderoba 30.07.16 13:51\nNieporadność Monique w normalnych warunkach z pewnością rozsierdziłaby Laidan naprawdę, bowiem niechęć, jaką prezentowała teraz, była niczym w porównaniu z prawdziwym niezadowoleniem srogiej lady. Owszem, obiektywnie zachowywała się paskudnie, nie pomagając młodej służce w zrozumieniu zasad zamku Ludlow, ale nie sięgała po ostateczną broń z arsenału podłości. Mogła przecież, korzystając z klęczącej pozycji blondynki, krótkim kopniakiem odsunąć ją od swojego ciała a potem rozkazać wygnać, z wilkołaczym biletem wstępu do każdego szlacheckiego zamku. Słowo damy przeciwko słowu zwykłej dzieweczki: ewentualni pracodawcy z pewnością uwierzyliby Avery, sprzedającą bardzo prawdziwą bajeczkę o złodziejce i niekompetentnej służce, nie nadającej się do pracy wśród wyższych sfer.\nLaidan była jednak zbyt zmęczona a wewnętrzne rozterki pochłaniały resztki sił, nie miała więc głowy do zajmowania się przyziemnymi kwestiami zwolnień. Właściwie pojawienie się nowej garderobiany stanowiło ożywczą, prymitywną rozrywkę, podobną oglądaniu ze względnym zainteresowaniem mróweczki toczącej wielki kamyk - nieświadomej, że za chwile spłonie pod ostrym światłem różdżki. Traktowała więc Vane niczym nieco nudnawą anomalię, na której mogła choć trochę wyżyć się ze swoją niechęcią. Jasnogranatowe oczy nie błyszczały nienawiścią a tylko zirytowaniem, nieco złagodzonym wypijanym winem i usłużnością Monique. Tego jeszcze brakowało, by lady musiała robić coś więcej od uniesienia stóp kilka cali nad ziemią. Na szczęście dłonie blondynki, poprawiające materiał, były ciepłe i gładkie, niesprawiające dyskomfortu ani nie drżące z niepokoju. Laidan stała więc spokojnie, łaskawie pozwalając odziać się w czarny materiał. Zakładanie wyrafinowanego projektu szło jednak mozolniej niż zwykle. Początkowo Avery złożyła to na karb nieumiejętnych palców służki, niepotrafiących obchodzić się z tak delikatnym materiałem, wrażliwym na drobne rozdarcia i już miała zwrócić jej uwagę - jak zwykle niezbyt łagodną - gdy blondynka w końcu się odezwała. Bredząc.\n- Słucham? - spytała lodowatym tonem, dając dziewczynie drugą szansę na poprawienie się. Cóż za impertynencja; suknia miała być na nią za ciasna? Laidan mimo wszystko kontrolnie zerknęła w lustro, pozostając jednak ślepą na nieco pełniejsze policzki i krąglejsze kształty. Za dużo wina? Za dużo bez i słodkości, przesyłanych jej przez przyjaciółki, by osłodzić gorycz żałoby? Avery zacisnęła wargi w wąską linię. Nigdy nie miewała kłopotów z wagą, pozostając tak filigranową jak za młodu. Nie była wychudzona jak te współczesne straszydła, przypominające figurą raczej chłopców na posyłki a nie młode damy, ale zdecydowanie nikt nie mógł Lai zarzucić braku dbałości o siebie. A teraz wąziutkie sznurki i haftki boleśnie wbijały się w jej plecy, uniemożliwiając dopięcie sukni. Twarz złotowłosej stężała w grymasie zapowiadającym wybuch. Odwróciła się gwałtownie w kierunku Monique, obdarzając ją przeszywającym, ostrym spojrzeniem.\n- Wyjdź, ty nieudolna... - syknęła, hamując jednak się przed wypowiedzeniem jakiejś szalonej inwektywy. Czarna suknia zsunęła się z ciała a Laidan prychnęła gniewnie, wymijając Vane, by sięgnąć po kieliszek. I kolejną kreację, jaką miała zamiar przymierzyć już samodzielnie, bez świadków jej irracjonalnej porażki w walce ze swoim ciałem. I iluzjami, bo przecież wszystko było jak dawniej. W porządku.\nTemat: Re: Garderoba 06.11.16 22:29\nZataczał się jak pijany, odbijając od ścian i tylko cudem łapiąc równowagę na szerokich, marmurowych schodach, w zaburzonej percepcji Avery'ego skurczonych do rozmiarów wąskiego, rozklekotanego kuchennego przejścia dla służących. Mało brakowało, by stoczył się w dół - do metaforycznego osiągnięcia dna, dodając również rzeczywisty wypadek. Krew nie zalewała mu twarzy, lecz nie widział niczego, zaślepiony gniewem, żalem oraz smutkiem. Wypalającym wszystko, odcinającym nerwy, wyłączającym zmysły. Był już tylko pustym opakowaniem, maszyną o sztywnych ruchach, zaprogramowaną na niewłaściwą sekwencję działań.\nNie podsłuchiwał pod drzwiami, choć chciał jeszcze ostatni raz wydusić z niej krzty emocji. Przekonać się, czy zacznie ryczeć z wściekłości, drapać paznokciami o ściany, czy może rozpłacze się i przypomni Avery'emu, że kiedyś naprawdę go kochała.\nOch, miała rację, ależ on był głupi.\nNie mógł zapomnieć i nie potrzebował zapewnień: nie karmił swego ego już od wielu miesięcy. Jeszcze niedawno wygłodzone warczało i rzucało się wściekle na łańcuchu, domagając się uwagi, groźbami próbowało wyegzekwować należne mu przywileje. Dziś potulnie spuszczało uszy po sobie, wymizerowane, właściwie zmalałe do zera. Przeszłość wracała, bolała, a on masochistycznie rozrywał swoje żyły, otwierał rany i patrzył szeroko otwartymi oczami na groteskowy obraz rozpływającej się wielkości Averych.\nLaidan odchodziła z nienarodzonym dziecięciem w łonie, a Samael był strzępem człowieka. Ułamkiem, niewartym wspomnienia, borykającego się ciągle z brzemieniem ciążącej na nim winy. Przypisywał sobie kolejne zarzuty, tworzył coraz dłuższą listę, ale i tak wiedział, że nie poradzi sobie ze świadomością, że sukcesywnie unicestwiał nie tylko Lai, ale również ich. Własnoręcznie zabił ją, zabił w niej miłość, zabił namiętność, zabił nawet nienawiść, a z ekspresywnej kobiety, pełnej pasji i władzy, uczynił wydmuszkę, zdolną wyłącznie do obojętnego okazania sprzeciwu. Gestu niezgody, niepołączonego z żadnym emocjonalnym pozdrowieniem. Nie zostawiała mu listu, nie przekazała ostatniego słowa, nie dotknęła go z nostalgicznym wahaniem. Zniknęła, lecz przynajmniej zdążył zabrać z jej ust pocałunek. Parodię, nieodwzajemnioną pieszczotę: czuł przecież, jakby całował usta manekina, jakby zwilżał plastikowe wargi, jakby pieścił spetryfikowaną mumię. Avery był złym człowiekiem, ale miał serce, które właśnie rozpadło się na milion kawałków. Szron pokrywał podłogę, plamił jego koszulę mokrymi, wilgotnymi śladami, wyznaczał ścieżkę, choć Samael starał się pozostać niezauważonym. Rozbite szkło kruszyło się i chrzęściło pod nogami, ale on nadal dzielnie parł naprzód, utwierdzony w swym celu. Pozornie dał za wygraną i pozwolił się pokonać. Lekcje przyniosły pożądane efekty: nieugięty Avery chylił pokornie głowę, uznając wyższość Laidan, tylko po to, by móc wybiegiem osiągnąć sukces. Nie czuł różnicy, czy okrzykną go zdrajcą i tchórzem na forum, czy tylko w gronie najbliższych - o n a o nim nie myślała, więc Samael przeistaczał się w wybrakowany towar z szybko upływającą datą ważności.\nNie rozpaczał, gdy ujrzał wielkie kufry, przygotowane do dalekiej drogi. Machnięcie różdżki starczyło, aby jeden z nich otworzyć. Suknie, płaszcze, letnie spódnice, bielizna. Nie, nie szukał koronkowego pamiętnika wspólnych nocy, a miejsca do idealnego ukrycia zaklętego pierścienia, który musiała wziąć ze sobą. Pozostawał żałośnie zmartwiony i nadal zupełnie oddany Laidan. Chyba miał szczęście, że nie poprosiła go, aby to on umarł. Chora miłość nakazałaby Avery'emu zrobić to bez wahania.\nAle musiał tylko lekko odsunąć fałdę czerwonej sukni, by w zagłębieniu na piersi pozostawić oprawiony w srebrną obrączkę kamień księżycowy. Samael wierzył, że ją ochroni.\nTemat: Re: Garderoba 28.12.16 21:04\nKolejne spotkanie z narzeczonym nadeszło szybciej niżby sobie życzyła. Ale mimo wszystko tym razem po raz pierwszy czuła się tak jak zawsze, jak powinna. Od kiedy ojciec poinformował ją o narzeczeństwie na każdym kolejnym spotkaniu z Lordem Avery'm kryła się w niej niepewność, musiała wkładać wzmożony wysiłek w utrzymanie swojej perfekcyjnej powłoki, bo obawiała się, że może mieć z tym problemy. Nową sytuację odbierała jako zagrożenie dla swojego stoicyzmu. Jednak już przed rozmową z Rosalie zaczęła rozumieć i wdrażać w życie swój plan przejścia z narzeczeństwem i wizją zamążpójścia na porządek dzienny. Wiedziała, że właśnie tak musi potoczyć się jej życie i jakkolwiek nieprzyjemne to było - idealna szlachcianka musi godnie reprezentować męża i urodzić dziedzica. Odbierając to nareszcie jako swoją przyszłą codzienność przybyła do Ludlow pełna wewnętrznego spokoju. Znów była pewna swojej wytrzymałości i zdolności oddzielania własnych myśli i uczuć od zachowania i słów na zewnątrz. Nawet kiedy powitał ją skrzat domowy informując, że Lord Avery jest zajęty i zaprowadził do miejsca, które wyglądało na garderobę, jej postawa była niezachwiana, a emocje ledwo odczuwalne. Było niemal obelgą zaprosić narzeczoną i nawet jej nie powitać, do tego kazać skrzatowi zostawić ją w pomieszczeniu takim jak to, ale jakoś niespecjalnie ją to dotknęło. Znów czuła się sobą. Jedynie zmrużyła lekko oczy w raczej potępiającym geście. Jeśli chciał zachowywać się nieelegancko, w porządku. Dla niej była to jego słabość. Znała swoją wartość i nie pozwoliła sobie czuć się poniżoną z powodu takiej błahostki. Skrzyżowała skromnie dłonie i po prostu czekała, bez zainteresowania wodząc wzrokiem po ścianach. Jej włosy były dzisiaj ułożone z najwyższą dokładnością, każdy kosmyk znajdował się na swoim miejscu. Schowany pod elegancką, prostą suknią gorset opinał jej talię na tyle mocno, by uniemożliwić głębszy oddech. Do tego była przyzwyczajona na tyle, że nie czuła się niekomfortowo. Nawet jej wzrok był dzisiaj bardziej pewny niż zwykle.\nTemat: Re: Garderoba 28.12.16 21:41\nByło bardzo źle. Wraz z końcem marca sądził, że jego stan się ustabilizował. Że jest zdrowy, że nie potrzebuje pomocy, że sobie poradzi. Ale to były tylko mrzonki, które wytworzyły się w jego umyśle. Subtelnie podawane na złotej tacy, podsuwane wśród miliona innych kłamstw. O nadziei, o złudnym szczęściu. Żwawo połknął bajkę, opowiedzianą mu przez Czarnego Pana - czy ta wizja była w zasięgu jego dłoni? Mógł uczynić ją materialną? - lecz potem stała się ona dziwnie nieważna. Zupełnie jak Julienne. Popadał w otępiającą stagnację, obrzydliwą i napełniającą go niekontrolowaną złością. Wybuchał raz za razem, zupełnie nie panując nad swoimi reakcjami. Myśli były szybsze od ciała, posłusznego pozornie racjonalnym osądom, zsyłając na Avery'ego dziwne zachowania. Drgawki. Epileptyczne ataki, w jakich zapewne trzęsło się także jego serce. Zaburzony rytm tego mięśnia miał już na zawsze wygrywać zaburzoną melodię. Albo wkrótce umilknąć, bo Samael nie wróżył już sobie szczęśliwego końca. Bajka urwała się w połowie, kiedy ze stronic elegancko zeszła Laidan. Tęsknił, chciał jej z powrotem, bardziej i prawdziwie pragnąc po prostu j e j, aniżeli męskiego zaspokojenia. O nim też myślał, lecz nigdy nie łączył ukochanej z tak prymitywną potrzebą. Już nie żądzą, nie namiętnością, a prostą, fizyczną koniecznością. Stającą się powoli przykrym obowiązkiem.\nWizyta Libry miała oderwać go od wisielczych myśli i złego humoru. Chciał nasycić oczy ładnym obrazkiem, pokontemplować cichą kobietę, ulegającą jego badawczym dłoniom. Miał do tego prawo, a ona nie miała głosu, aby się sprzeciwić. To już sugerował jej wcześniej, a Libra zawsze ulegała. Niekiedy pokora irytowała, acz obecnie pragnął jej właśnie takiej. Spokojnej, godzącej się na wszystkie zachcianki swego narzeczonego, chętnej. Umyślnie kazał jej czekać, raczej dla zaspokojenia egoistycznego kaprysu oraz pokazanie kobiecie, że jest nieważna. Równie dobrze na jej miejsce mogliby podstawić mu klacz rozpłodową, a pewnie nie dostrzegłby znaczącej różnicy. Wolnym krokiem kierował się jednak ku garderobie, z której to zachował wyłącznie przykre wspomnienia. Takie też zaplanował zagwarantować tam Librze, aby przypadkiem nie czuł się osamotniony. Dzielił się więc z nią każdą najdrobniejszą emocją, przeżywaną wraz z momentem otworzenia drzwi i zaczerpnięcia głębokiego oddechu. Kolekcja sukien, sukien należących do Laidan, wieszaki przepełnione wyzywającymi kreacjami, pudła pełne kokieteryjnej, koronkowej bielizny, przeznaczonej wyłącznie dla jego oczu. Tego już nie było.\nMiał za to przed sobą Librę, tego bladego trupa. Ładną, ale jakby nieżywą, co nagle zaczęło przeszkadzać Avery'emu, budzić w nim wstręt, którego nie mógł pozbyć się inaczej, jak przyciskając zachłanne dłonie do jej ciała i przesuwając spierzchniętymi ustami po szyi kobiety.\nTemat: Re: Garderoba 28.12.16 22:41\nDzisiaj po raz pierwszy przyszła na spotkanie z narzeczonym będąc pewną, że jej zachowanie i prezencja pozostaną nienaganne. Po raz pierwszy nie czuła żadnych wątpliwości, była przekonana o swoich zdolnościach, jak na każdym oficjalnym spotkaniu. Odzyskała pełnię swojego poczucia perfekcji. Wiedziała, że choć nie podoba jej się perspektywa przyszłych wydarzeń czyni to, co powinna, nadal jest idealną arystokratką. Nic nie mogło wytrącić jej z równowagi, więc nawet nie myślała się sprzeciwić, gdy skrzat zostawił ją samą w garderobie, jakkolwiek dziwne by to nie było. Wierzyła, że jest w stanie sprostać każdemu wymaganiu swojego przyszłego męża. Widocznie jednak los nie zamierzał być dziś przychylny jej wyobrażeniom.\nKiedy mężczyzna wszedł do pokoju odwróciła głowę w jego stronę, aby go powitać. Tak jak należy. Bez zbędnych pytań, poczekać aż sam zechce wyjaśnić dobór miejsca spotkania. W ogóle nie spodziewała się tego, co chce zrobić, więc gdy nagle poczuła jego dłonie, jego usta, jego ciężar przygniatający jej kruche ciało przez chwilę nie była w stanie się ruszyć. Jej usta lekko się rozchyliły, na jej twarzy malowała się prawdopodobnie najbardziej otwarta ekspresja od czasów bardzo wczesnego dzieciństwa. Szok. Jeszcze nigdy nie była dotykana w ten sposób, nigdy na to nikomu nie pozwoliła. Przez tę krótką sekundę jej umysł pozostawał absolutnie pusty.\nTak obce uczucie czyichś ust na skórze przywróciło jej nagle świadomość. Obrzydliwość tej sytuacji. Nie mogła powstrzymać wzdrygnięcia niesmaku.\n- Zostaw... jak śmiesz... - syknęła trochę rozpaczliwie, tracąc całą swoją uległość. W tej chwili nie zastanawiała się nad przeszłością lub przyszłością. Aż do tej pory nigdy nie czuła tak mocnych emocji. Wydawało się jakby ktoś nagle wybudził ją z niekończącego się letargu. Nie miał prawa. Nie miał. Nie byli jeszcze małżeństwem. Nie zdążyła się przygotować. Nie tutaj i nie teraz.\nPróbowała go odepchnąć, ale była przecież tylko kruchą kobietą, nie miała żadnych szans. Jej różdżka spoczywała w ukrytej kieszeni sukni, jednakże teraz w ogóle o tym nie myślała. Jedyne czego chciała to się go z siebie pozbyć, zrobić coś, by zmyć z siebie te ohydne uczucie jego dotyku, jak najszybciej. Była zbyt słaba, by móc go odciągnąć. Zbyt dumna, by zacząć krzyczeć. Nie dbała o to, że jej twarz wyrażała gniew, chociaż przecież powinna go ukryć. Zrobiła jedyną rzecz jaką w tej chwili mogła. Wbiła swoje długie przecież paznokcie w jego kark, prawdopodobnie do krwi, szarpała jego włosy, wierzgała nogami starają cię zadać mu ból. W tej chwili nie była dumną Librą Black. Odzyska swój wizerunek, wtedy gdy wywalczy z powrotem swoją godność.\nTemat: Re: Garderoba 29.12.16 18:25\nPrezenty zawsze przyjmował z lordowską łaskawością, pozwalając obdarowywać się upominkami, z których znaczna część kończyła kończyła w śmietniku, jeszcze nim przyjęcie na jego cześć dobiegało końca. Kiedy jednak w ręce młodego Avery'ego trafiały słodkie, puchate szczeniaczki oraz urocze kocięta, swoją radość okazywał zupełnie szczerze. Nowy materiał do eksperymentów: może i było to banalne - znęcanie się na zwierzętami, teraz czuł nawet delikatny wstyd, gdy o tym pomyślał - ale czyż każdy żądny odkryć i przygód chłopiec nie miał podobnych epizodów? Obojętnie, czy wyrywał skrzydełka owadom, czy przybijał motyle szpilkami do ściany, czy palił mrowiska, czy wydłubywał oczy małym kotkom. Waga czynu oscylowała w podobnych granicach bestialstwa, aczkolwiek im większe zwierzę, tym bardziej było ono widoczne. I tym sposobem, Avery zauważał, że patrząc na martwe ciało, nie czuje zupełnie nic. Prócz satysfakcji, która jednak pęczniała w trakcie, po samym rytuale wyłącznie nieśpiesznie normując poziom adrenaliny i endorfin we krwi. To samo powtarzało się, gdy po raz pierwszy pojechał na polowanie. Bełt zapadnięty w miękkim ciele, krew, zapach śmierci, błysk gasnący w oczach rannego zwierzęcia i... koniec. Obrzydliwe, ciężkie, śmierdzące truchło. Trofeum, będące już tylko pamiątką po doskonałej zabawie oraz uciechach.\nPorównanie Libry do zwierząt było naturalne, wręcz oczywiste. Kobieta, stworzenie wielce prymitywne, nastawione wyłącznie na spełnianie swych najniższych żądz - mógł się pomylić. Nawet w tej chwili, kiedy ściskał ją w swoich silnych ramionach, nie potrafił dostrzec różnicy. Czuł ciepłotę skóry, miękkie ciało, kołatanie serca w piersi, przyśpieszony puls; wpadła w pułapkę i o tym wiedziała, reagując wręcz podręcznikowo na ten nagły przypadek, jaki w jej idealnie wyreżyserowanym życiu nigdy nie powinien nastąpić. Dobrze, że naukę rozpoczęli jeszcze przed ślubem, bo Avery chciał jej pokazać, że kiedy nie wszystko dzieje się zgodnie z wyobrażeniami, również trzeba sobie radzić. Od tak dawna nie czuł niczego, że nagły kontakt z ciałem Libry wstrząsnął nim prawdziwym drżeniem. Zachłannie przyciskał swoje dłonie do jej ciała, fantazjując o przebiciu jej wykrzywionymi palcami aż do kości, choć po prostu dotykał ją mocno, stanowczo, może nawet zostawiając sine ślady na skórze. Denerwował go gorset opinający talię, więc szarpnął silnie za tasiemki i uwolnił (cóż za paradoks) Librę od niemożności zaczerpnięcia oddechu. Teraz nie musiał się już krępować, obejmując ją w pasie, biorąc na ręce i przyciskając do ściany. Teraz z łatwością mogłaby wbić mu paznokcie w gałki oczne (a nie w kark, z którego czuł wolno spływającą i łaskoczącą stróżkę krwi) i je wydusić, ale Samael był pewny, że tego zrobić się nie odważy. Dalej mógł ją całować, nie zważając na jej słaby sprzeciw - był skłonny darować jej tę krew plamiącą kołnierz koszuli, bo jeszcze chwila i by pomyślał, że już jest martwa i że musi się jej pozbyć.\nTemat: Re: Garderoba 05.01.17 17:25\nGdy poczuła jak jej klatka piersiowa zostaje uwolniona z bezustannego nacisku gorsetu nawet nie myślała o zaczerpnięciu powietrza. Jej oddechy były coraz gwałtowniejsze, ale też i coraz płytsze i chociaż było to zauważalne w tej chwili choroba nawet nie przeszła Librze przez głowę. Jedyne co czuła to ten bezlitosny dotyk, którego tak bardzo chciała się pozbyć. Chociaż zawzięcie walczyła nie była w stanie powstrzymać Avery'ego przed przyciśnięciem jej do ściany. Była w pułapce, po raz pierwszy w życiu. Po raz pierwszy też odczuwała tak wyraźne emocje. Strach. Obrzydzenie. Gdzieś na tyłach umysłu miała świadomość tego, że nigdy nie sprawiała wrażenia tak żywej.\nCały czas walczyła, a przez zaciśnięte zęby wyrwał się jej syk. W pewnym sensie Samael miał rację, Libra nie zebrałaby się na wbicie mu paznokci w oczy, jednakże to wcale nie powstrzymało jej przed przeniesieniem dłoni na jego twarz, próbując za wszelką cenę odciągnąć go od siebie.\n- Jesteś żałosny - wyrwało jej się, choć z trudem. Nie spodziewała się, że z jej oddechem jest aż tak ciężko. - Zachowujesz się... jak zwierzę.\nPrzez strach zaczęła przebijać się wściekłość. Jak śmiał potraktować ją w taki sposób. Była damą, była Blackiem, jego narzeczoną. Dominacja mężczyzny nie sięgała tak daleko, niemożliwe, przecież to było niezgodne z zasadami. Nie mogła pozwolić mu się dotykać przed ślubem. To chyba właśnie to dawało jej się siłę do dalszych prób kopania Samaela w nadziei na to, że może uda jej się zranić go obcasem, do łamania paznokci na jego twarzy. Cokolwiek by się nie stało, nie zamierzała dać za wygraną.\nTemat: Re: Garderoba 08.01.17 12:41\nNie wiedziała o tym, ale dogadzała mu swoim sprzeciwem, wreszcie okazując jakieś cechy człowieka, a on... cóż, jednak okazał się księciem z bajki, budzącym do życia nadobną księżniczkę pierwszym pocałunkiem. Irracjonalne baśniowe uniwersum zgoła nie pasowało do obrazu szarpiących się ciał, ale Avery przymykał oko na tę drobną niezgodność, zachłannymi dłońmi chwytając chwilę. Daleką od romantycznego wprowadzenia w kobiecość i jej obowiązki, lecz nigdy jej czegoś takiego nie obiecywał. Jasno określone zasady małżeństwa w najważniejszym aspekcie określały rolę niewiasty i jej miejsce przy nodze poślubionego mężczyzny, więc zademonstrowanie Librze przyszłej pozycji nieco wcześniej nie mogło mu zaszkodzić. Był tego pewny lub zwyczajnie nie przejmował się tak prozaicznymi kwestiami jak konsekwencje znieważenia swej narzeczonej. Nie, kiedy czuł pod sobą jej drobne, szczupłe ciało, kości bioder wgniatające się w jego własne, długie paznokcie orzące mu twarz. Nie zalała się jeszcze strumieniem krwi i Avery nadal widział ją wyraźnie; z szaleńczym uśmiechem pochwycił te drobne dłonie i uniósł je nad głowę Libry, uniemożliwiając jej dalsze stawianie oporu. Zupełnie pozbawionego sensu: był od niej przecież dużo silniejszy, dzierżył w zamku władzę nieograniczoną, a różdżka skryta za pazuchą oferowała mu jeszcze inne możliwości zapanowania nad lady Black w aspekcie odmiennym od fizycznego. Sądziła, że zdoła powstrzymać go czas, czy może piastunki nie wtłoczyły do ciasnego umysłu nauk o pożądaniu? Avery zaśmiał się ochryple, przyciskając usta do jej szyi, wyczuwając szybki puls, jakby badał, w którym miejscu powinien się wgryźć, aby spowodować upływ krwi wystarczający do omdlenia. Nie powstrzymywał dłoni, śpiesznie przebiegających po ciele, jak wielkie, blade pająki, powodując u niej dyskomfort, a u niego - zachwyt. Nie nad ciałem Libry, a nad sobą, nareszcie zdolnym do przeżywania czegoś ponad rozdzierającym smutkiem. Na ten moment zapominał o pogłębiającej się rozpaczy, sycąc się cudzym cierpieniem i nic nie przynosiło mu takiej satysfakcji jak myśl, że zapewne to wydarzenie będzie odtwarzać się w umyśle Libry podczas nocy poślubnej, że te wspomnienia będą kołatać się niepokojąco w jej głowie, kiedy przed tłumem szlachetnie urodzonych czarodziejów wypowie słowa przysięgi, przechodząc z pieczy ojca pod opiekę Avery'ego, stając się tym samym jego własnością.\n-Milcz - warknął, uciszając ją równocześnie zagryzieniem ust. Wkrótce odpowie mu za tę zniewagę, ale pamiętał o tym, by się kontrolować i nie przekroczyć akceptowalnej granicy poznania swej przyszłej małżonki. Już wiedział, co o nim sądzi, ale ujawnienie swej opinii celowo zostawił na później. Miła niespodzianka dla nieuświadomionej niewiasty, na której szczupłe barki w jeden wieczór zostanie zrzucony ogromny ciężar. Był ciekaw, czy zdoła go unieść, czy też zapadnie się pod tym jarzmem; cóż, żywił nadzieję, iż przynajmniej dotrwa porodu i powije mu zdrowego dziedzica, a poza tym nie obchodziła go zupełnie. Już ją posmakował, ale okazała się pospolita, więc nie odepchnął Libry tylko ze względu na jej strach.\nTemat: Re: Garderoba 10.01.17 17:46\nJej zapał do walki nie gasł, jednakże wyglądało na to, że ciało nie szło w parze. Avery unieruchomił jej dłonie, a była zbyt krucha, by móc się z tego uścisku uwolnić. Prawdopodobnie gdyby zechciał mógłby równie dobrze zmiażdżyć jej delikatnie nadgarstki, ale sama Libra w tej chwili nie czuła żadnych siniaków, ani na rękach, ani tych, które prawdopodobnie zostawił na jej biodrach, talii, czy szyi. Sama myśl była odrażająca. Nigdy do tej pory nie czuła do arystokraty tak wielkiej pogardy. W jej mniemaniu zachowywał się jak pospolity mugolak z ciemnego zaułka, a nie jak szlachcic. Ale być może to jej domowa edukacja posiadała luki. Być może zawsze postrzegała świat błędnie. Nienawiść do przyszłego męża nie rokowała dobrze, ale w tej konkretnej chwili, gdy jej umysł powodowany szokiem zdecydował się usunąć w cień odpowiednie nastawienie do małżeństwa i warunki bycia dobrą żoną, w ogóle się tym nie przejmowała. Wiedziała jedno, ona nie zrobiła nic złego, to Avery łamał zasady. O swoim ojcu nie myślała tak nigdy, nawet wtedy gdy odbierał własnej córce dzieciństwo, chociaż Libra tego przecież nie widziała. Bycie posłuszną mężowi miało być o wiele trudniejsze niż się kobiecie wydawało.\nW końcu musiała zauważyć swoją przegraną pozycję i przerwać bezsensowną walkę. Jedyną rzeczą, którą jeszcze próbowała zrobić, było odwrócenie głowy, ale przy agresywności mężczyzny nie miało to znaczenia. Kiedy przestała poświęcać całą swoją energię na szamotaninę pozostał tylko szok. To nie mogło dziać się naprawdę.\nLibra była chora i przypomniała sobie o tym w chwili w której nawet przerywany, płytki oddech stał się poza jej zasięgiem. Próbowała zmusić swoje płuca do współpracy z desperacją, ale sytuacja w jakiej się znalazła temu nie sprzyjała. Nie było mowy o tym, aby się teraz uspokoiła. Klatka piersiowa i gardło paliły, zaczynała też czuć nieprzyjemny ból z tyłu głowy. Jej do tej pory napięte ciało się rozluźniło, ale nie był to znak całkowitego poddania, tylko niedotlenienia, które całkiem ją osłabiało.\nOstatnio zmieniony przez Libra Black dnia 10.01.17 18:35, w całości zmieniany 2 razy\nTemat: Re: Garderoba 10.01.17 18:06\nCzuł, jak słabła. Stała się wiotka, zimniejsza niż wcześniej. Nie tylko odległa i chłodna w obyciu, ale i po prostu lodowata, jakby ciało gwałtownie obniżało swoją temperaturę w dziwnej biologicznej reakcji na jego mocny dotyk. Skrzywił się pogardliwie, ponieważ znów przejmowało go obrzydzenie do tej sztucznej lali, jaką trzymał w rękach, potrząsał, ale ona mimo tych bodźców na powrót zamieniała się w posąg. Co takiego mogło zdjąć z niej ten urok, wybudzić z kamiennego snu, jeśli nie pocałunek o magicznych właściwościach? Avery chciał przecież czegoś więcej - szaleńcze zadowolenie płynęło wraz z krwią plamiącą koszulę, razem z drobnymi rankami osadzającymi się na twarzy. Nakłucia nie czyniły krzywdy, ale przypominały o niej, której na tym właśnie powinno zależeć. Udowodnieniu mu, że jest prawdziwa. Powątpiewał w to stanowczo, zastanawiając się, czy Regulus Black nie sprzedał mu jakiegoś mutanta, byle tylko pozbyć się go spod swego dachu.\nNaznaczonego jednak szlachecką, a zarazem człowieczą skazą? Rozpoznał ją od razu, w końcu toczyła też jego matkę, stając się w końcu błogosławieństwem, wymówką doskonałą do zapewnienia im szczęśliwej rodziny. Rozbitej przez niego, ale... Libra nie mogła teraz odejść. Zaklął szpetnie, odrzucając ją od siebie, licząc naiwnie że separacja wpłynie na kobietę kojąco, że powoli wzburzony oddech wróci do dawnego rytmu, że płuca przyjmą powietrze z ulgą, a nie bólem setki wbitych sztyletów. Nie pomogło, a ona w dalszym ciągu walczyła o każdy haust zbawczego tlenu, z przyjemną dla oka determinacją. Samael zastygł na sekundę, napawając się tym uroczym obrazkiem, jak i faktem, że miał możliwości, ale nie wykorzystywał ich, by jej pomóc. Może uzna to za karę wobec sprzeciwu jego (jeszcze) prośbom i następnym razem nie waży się unieść na niego ręki, a zacznie dopytywać i zgadywać, by wyjść na przeciw pragnieniom?\n-To się nie wydarzyło - wygłosił ostro, jakby odczytywał wyrok; musiała go słyszeć, bo znowu się o niego wspierała, lecz tym razem to jej ręce zaczepiły się na ciele Samaela. Wyjątkowo uradowanego po tak brutalnym przecież przerwaniu im intymnych chwil.\nTemat: Re: Garderoba 12.01.17 18:06\nKiedy mężczyzna nareszcie ją puścił ulgę odczuwała tylko przez chwilę. Było to słabiutkie wrażenie, które momentalnie zgasło, przygniecione pierwotnym strachem o własne życie, ciągłą walką o tlen, którego wciąż brakowało. Dystans niewiele zmienił. Gdy choroba zaatakowała nie było już tak łatwo powstrzymać jej morderczy ścisk. W pewnym momencie naprawdę zaczęła wierzyć w to, że może Avery zamierza tylko biernie obserwować jej śmierć. To było nielogiczne, ale trudno oczekiwać spójności po kimś, kto się właśnie dusi. W jej oczach nie dało się dostrzec łez, choć ciągle słabła. Następne słowa mężczyzny słyszała niewyraźnie, ale dotarł do niej ich sens. Po tak długim czasie bez oddechu(a może to były tylko sekundy?) nie miała już jednak sił się nad nimi zastanawiać. W oczach Libry zaczynało się dwoić, więc złapała Avery'ego za szatę by nie upaść. To było upokarzające, ale powoli przestawała kojarzyć fakty, głowa bolała ją coraz mocniej. Jeszcze dosłownie przez chwilę panicznie walczyła, by zmusić się do zaczerpnięcia powietrza, potem jej wizja całkiem pociemniała. Straciła świadomość, kolana się pod nią ugięły i cały ciężar ciała oparła na mężczyźnie, zsuwając się na ziemię.\nW czasie szamotaniny czarne kosmyki jej włosów wydostały się ze starannej fryzury opadając luźno na plecy. Pod paznokciami widniały maleńkie ślady krwi. Jej twarz traciła lekkie, nienaturalnie dla niej, zarumienienie wywołane walką. W połączeniu z pomiętą suknią prezentowała sobą obraz kruchej lalki, z którą ktoś niezbyt delikatnie się obchodził.\nTemat: Re: Garderoba 12.01.17 20:06\nNamiastka władzy, którą podarowała mu Libra postawiła Avery'ego na nogi - może chwilowo, może ulotnie, ale jakimś cudem znowu czuł siłę, która tchnęła go w stawianiu kolejnych straceńczych kroków. Czy już nieświadomie stąpał w powietrzu, nie zdając sobie sprawy z przychodzącego później upadku i - już trwałego kalectwa? Nie. Postępował pewnie jak nigdy (nigdy od marcowego krachu uczuć), dokładnie wiedząc, co powinien robić. Instynktownie, naturalnie, z tą wrodzoną, a już powoli niknącą samczą arogancją. Parł naprzód całkiem nielogicznie, acz spójnie ze swoją wizją pana i władcy tego miejsca, a także i samej Libry, beznadziejnie szamoczącej się w potrzasku. Nie była delikatną sarną: walczyła, sprzeciwiała się, podnosiła na niego rękę, starając się zadać ból, odwlec nieuniknione. Avery jednak miał plan, krystalizujący się w jego głowie w chwili następnej. Pragnął tego strachu i przerażenia więcej, aniżeli ciała i chciał, by toczyło ono Librę już do samego końca - aż do usłanej krwią nocy poślubnej. Sadysta doskonały; przedłużał cierpienie wyimaginowane, mącąc w jej wyobraźni, zapuszczając tam kłujące pędy, raniące mocno, metodycznie, acz niewidzialnie.\nUśmiechał się więc szeroko, błyskając ostrymi kłami, jak potwór (którym przecież nie był, nie zdążyła poznać go z tej strony), łapiąc ją zgrabnie w pół, nim zdążyła całkiem osunąć się na ziemię. Miała dużo klasy i omdlenie wypadło faktycznie elegancko (tego też się wyuczyła?), może poza drobnymi usterkami w ogólnej prezencji. Kąciki ust opadły, brwi się zmarszczyły, a Avery westchnął głęboko, kiedy doprowadzał Librę do porządku. Rzucił krótkie zaklęcie, dające jej więcej czasu, by przypadkiem nie zechciała opuścić go przedwcześnie, po czym wygładził fryzurę, suknię, a nawet dłonie, by nie został na tych szlacheckich rękach ani jeden ślad pracy. Po niewygodnych operacjach wziął ją na ręce i kominkiem przeniósł się do Munga; nie musiał tłumaczyć wiele, by ktoś odpowiedni natychmiast zajął się jego narzeczoną. Biedna, nikt nie zadawał głupich pytań, wszyscy ubolewali nad losem dotkniętej chorobą Libry, nad chorobą, psującą narzeczeństwu ich uświęcony czas. Powinni tymczasem zostawić współczucie na później, bo Samael postępował wręcz wzorcowo, dostarczając ją tutaj i obiecując, że zjawi się wkrótce; chciał trzymać ją za rękę, kiedy się zbudzi.


Risotto z grzybami - Kuchnia+\n27 ocen Średnia ocena: 3.40\nPara w kuchni (odc.2)\nDania wegetariańskie, Dania z grzybów\ndwie garście leśnych grzybów\n4 szklanki mocnego bulionu + zapas\n30 - 40 g masła\nRozgrzać masło, zeszklić cebulę, nie rumienić. Dodać grzyby podsmażyć, dodać ryż, smażyć mieszając, aż wszystkie ziarenka się natłuszczą. Wlać wino i zagotować z ryżem, aż całe wyparuje. Wlać dwie chochle gorącego bulionu. Gotować powoli, często mieszając. Kiedy zostanie wchłonięta poprzednia ilość płynu, dolewać stopniowo następną, na początku więcej, pod koniec po troszku. Po ok.15 minutach spróbować ryż. Jak bardzo ma być al dente zależy od naszych upodobań, podobnie jak ilość sosu. Risotto może być bardziej lub mniej płynne. Ilość płynu, który wchłonie ryż bywa różna, zawsze trzeba mieć zapas gorącego bulionu. Kiedy ryż jest gotowy, dodać parmezan, zamieszać, odstawić na 10 minut i podawać.\nFenkuł pieczony pod beszamelem


Współpraca i koordynowanie poczty e-mail zespołu za pomocą skrzynki pocztowej witryny - Pomoc techniczna pakietu Office\nWspółpraca i koordynowanie poczty e-mail zespołu za pomocą skrzynki pocztowej witryny\nSharePoint Online Office dla firm SharePoint Server 2019 SharePoint Server 2016 SharePoint Foundation 2013 SharePoint Server 2013 Enterprise Więcej... Mniej\nOrganizacje i zespołów w ramach organizacji, często mają kilku wątków innego adresu e-mail, przechodząc w danej chwili. Jest proste linie krzyżowe uzyskiwanie utracone lub pomijane, informacji i komunikacji podzielić. Skrzynki pocztowe witryn może ułatwić koordynowanie i przechowywanie zespołu lub wiadomości e-mail związanych z projektem, w jednym miejscu, aby wszyscy członkowie zespołu mogli zobaczyć całą komunikację.\nFirma Microsoft przekazuje procesu, aby ułatwić przejścia istniejącym witrynom skrzynki pocztowej witryny do grupy usługi Office 365 w września, 2017. Jeśli obecnie korzystasz z funkcji skrzynki pocztowej witryny SharePoint Online, należy uwzględnić, zmieniając na grupami usługi Office 365 zamiast do obsługi współpracy scenariuszy usługi poczty e-mail. Aby uzyskać więcej informacji zobacz Używanie grupami usługi Office 365 zamiast skrzynek pocztowych witryn.\nUwaga: Funkcja skrzynki pocztowej witryny pozostanie obsługiwane, ale przestarzałe w produktach programu SharePoint Server 2019, SharePoint Server 2016, SharePoint Server 2013 i SharePoint Server 2010. Zaleca się klienci Eksplorowanie udostępnionych skrzynek pocztowych jako alternatywa do skrzynek pocztowych witryny.\nNa pasku Szybkie uruchamianie kliknij pozycję Skrzynka pocztowa.\nSkrzynka pocztowa witryny jest otwierany jako drugi, oddzielnych struktury skrzynki odbiorczej i folderów obok osobistego konta poczty e-mail. Wiadomości wysyłane do i z konta skrzynki pocztowej witryny są udostępniane między wszystkich osób, które mają uprawnienia współautora w witrynie SharePoint.\nKonfigurowanie skrzynki pocztowej witryny\nMożna dodać skrzynki pocztowej witryny jako adresat poczty, wysyłania poczty e-mail ze skrzynki pocztowej lub dodać ją do ulubionych. Aby dodać skrzynkę pocztową do witryny, zobacz Dodawanie aplikacji Skrzynka pocztowa witryny w celu utrzymywania poczty e-mail w kontekście w witrynie. Witryny musi być włączony poczty. Jeśli nie można skontaktować się z administratorem.\nDodawanie skrzynki pocztowej witryny jako odbiorcy poczty\nJeśli są uwzględniane skrzynki pocztowej witryny w wątku ważnych wiadomości e-mail, kopię informacji w tym wątku jest przechowywany w lokalizacji dostępnej dla są dostępne dla wszystkich członków zespołu.\nDodawanie skrzynki pocztowej witryny w wierszu do, DW lub UDW wiadomości e-mail.\nMożesz dodać adres e-mail skrzynki pocztowej witryny zespołu grupy kontaktów lub listami dystrybucyjnymi. W ten sposób odpowiednich poczty e-mail automatycznie są przechowywane w skrzynce pocztowej witryny zespołu.\nWysyłanie wiadomości e-mail ze skrzynki pocztowej witryny\nPisanie i wysyłanie wiadomości e-mail ze skrzynki pocztowej witryny, spowoduje wyświetlenie tak, jakby pochodzi od danego użytkownika.\nKażda osoba mająca uprawnienia współautora w witrynie dostęp do skrzynki pocztowej witryny, więc kilku osób można wspólnie pracować do wersji roboczej wiadomości e-mail.\nAby zredagować wiadomość, kliknij pozycję Nowa wiadomość.\nSpowoduje to otwarcie nowej wiadomości w skrzynce pocztowej witryny.\nDodawanie folderu Skrzynka odbiorcza skrzynki pocztowej witryny do ulubionych\nJeśli korzystasz z listy Ulubione w programie Outlook, być może warto dodać do niej również foldery ze skrzynki pocztowej witryny.\nW programie Outlook można kliknąć prawym przyciskiem myszy folderu Skrzynka pocztowa witryny, takich jak Skrzynka odbiorcza, a następnie kliknij Pokaż w ulubionych. Jeśli masz dwa foldery na liście Ulubione o takiej samej nazwie (na przykład dwie skrzynki odbiorcze), program Outlook automatycznie dodaje nazwę skrzynki pocztowej nazwy folderu (na przykład "Skrzynka odbiorcza — HRTeamSite@contosobistro.onmicrosoft.com"), aby można zidentyfikować, folderu, w którym jest które.\nAby uzyskać więcej informacji o Ulubione w programie Outlook zobacz zachowywanie często używanych folderów pocztowych na liście Ulubione.\nWspółpraca z zespołem za pomocą skrzynki pocztowej witryny\nZespół umożliwia skrzynki pocztowej witryny współpracy nad redagowania wiadomości e-mail ważne lub zbieranie konwersacji odpowiednich e-mail zespołu. Zespół dokumenty można także udostępniać ważne bezpieczne za pomocą skrzynki pocztowej witryny.\nPo została skonfigurowana Skrzynka pocztowa witryny dla witryny, nowe konto e-mail przy użyciu jest tworzona nazwą witryny. Na przykład w witrynie zespołu używa adresu URL: http://contoso.sharepoint.com/HRTeamSite. Adres e-mail dla tego Skrzynka pocztowa witryny jest HRTeamSite@contoso.sharepoint.com.\nWiele zespołów konwersacje za pośrednictwem wiadomości e-mail na bieżąco. Często te konwersacje powodują informacje, które mogą być przydatne odwołanie gdzieś wzdłuż linii. Możesz przesyłać najbardziej przydatnych poczty e-mail w ramach wątku do skrzynki pocztowej witryny, aby zachować je. Każdego, kto ma uprawnienia do współtworzenia witryny będzie można otworzyć skrzynki pocztowej witryny i wyświetlanie wiadomości. Członkowie zespołu mogą później otwarcia skrzynki pocztowej witryny, wyszukaj pocztą przechwytywane tego konta i wyświetlić historię problem.\nInnym rozwiązaniem do zbierania tych konwersacji e-mail zespołu jest DW adres e-mail skrzynki pocztowej witryny podczas wysyłania wiadomości e-mail do zespołu. Można również dodać adres e-mail skrzynki pocztowej witryny do listy dystrybucyjnej lub grupy kontaktów, aby były one uwzględniane automatycznie po wysłaniu wiadomości e-mail do zespołu.\nJeśli dokumenty zespołu są przechowywane w witrynie SharePoint, mogą korzystać z aplikacji Skrzynka pocztowa witryny, aby udostępnić dokumenty osób, które mają dostęp do witryny.\nWażne: Przy przeglądaniu skrzynki pocztowej witryny w programie Outlook, widzą listę wszystkich dokumentów w bibliotekach dokumentów tej witryny. Skrzynki pocztowe witryn prezentowanie tej samej listy dokumentów dla wszystkich użytkowników oraz aby niektórzy użytkownicy mogą wyświetlać dokumenty, nie ma dostępu do otwarcia.\nJeśli korzystasz z programu Exchange, dokumentów również są wyświetlane w folderze w programie Outlook, co jeszcze bardziej ułatwi przesyłanie dokumentów dalej do innych osób.


Odmiany reklamy zewnętrznej | LapTOP\nNośniki reklamy outdoorowej to m.in. powierzchnie promocyjne o różnych rozmiarach, panele naścienne, słupy reklamowe, gabloty , citylighty, itd..\nNośniki reklamy typu outdoor dzieli ze względu na rozmiar a także rodzaj oferowanej nawierzchni. W naszym kraju największą popularnością cieszą się nośniki o rozmiarach 6×3 m. Obecnie jest wiele nośników reklamy zewnętrznej, dzięki jakim możemy trafić do klientów. Formy reklamy outdoorowej muszą być dobrane do miejsca, w jakim się znajdują tak, aby były jak najbardziej przystępne jak też dostrzegalne. Nośniki reklamy outdoorowej, które spełniają w pełni wymienione założenia są to billboardy i tablice LED – billboardy w Oświęcimiu.\nReklama zewnętrzna w tychże formach doceniana jest za znaczną liczbę jej odbiorców, wynikającą z ulokowania tablic LED oraz billboardów w miejscach użyteczności publicznej; galeriach handlowych a także instytucjach. Nie bez znaczenia jest też dobra widoczność takiej odmiany reklamy prawie o każdej porze i z całkiem znacznej odległości.\nJeżeli prezentowany artykuł okazał się dla Ciebie wartościowy, nie zwlekaj i przeczytaj szczegóły tutaj kancelaria w lublinie – zobaczysz jeszcze dokładniejsze informacje.\nNie każde nośniki reklamy outdoorowej dają tak wielką swobodę w wyborze treści a także metody przekazania treści reklamowych. Nieco więcej informacji w tym źródle: odkryj więcej na temat.\nCityscroll to kolejny, dzisiejszy rodzaj reklamy zewnętrznej. Praktykowany jest przede wszystkim w dużych miastach, gdzie możemy go ustawić w opcjonalnym miejscu, a jego duża nawierzchnia wynosząca, przynajmniej 10 metrów kwadratowych umożliwia jego wystarczająco dobrą widzialność z większej dystansów. Opcja przewijania treści reklamowych umożliwia przyciągnąć spojrzenie ewentualnego klienta, który przebywając w punktach spowolnionego ruchu pomimo woli rozgląda się za jakimkolwiek urozmaiceniem.\nPrzedstawiając rodzaje reklamy zewnętrznej nie możemy nie nadmienić o telebimach. Ta odmiana reklamy outdoorowej jest uniwersalnym nośnikiem, zrealizowanym na matrycy z diod ledowych, co czyni obraz na nich wyświetlany czytelnym. Jednak lokowanie ich w miejscach największego nasilenia ruchu automobilowego czy pieszego mogą spowodować oślepianie w porach wieczornych jak też odciągać baczność od tego co dzieje się naokoło. Na pewno jest to jedna z najciekawszych rodzai reklamy outdoorowej dająca wprost niczym nie ograniczone opcje co do treści emitowanych reklam (również możliwość animacji).\nTagi:nośniki nośniki reklamy tablice\nadmin 10 marca, 2022 10 marca, 2022 firma\n← Dzięki temu, że ciągle przeprowadzane i analizowane są testy urządzeń elektronicznych i aplikacji czy gier komputerowych, rozwój techniki pozostaje możliwy\nWeterynarze coraz częściej rekomendują wprowadzanie witamin i właściwej karmy do diety naszych pupili →


Strona główna » Ten medal jest mój! Relacja z 5150 Warsaw\nNiedzielny poranek przywitał mnie słońcem i już wiedziałam, że wszystko będzie dobrze. Sobotnia panika, o której pisałam w pierwszej części relacji, ustąpiła. Pojawił się spokój, wyciszenie i zadanie do wykonania.\n1,5 km pływania w Zalewie Zegrzyńskim,\n40 km kręcenia na rowerze w drodze do Warszawy\ni 10 km biegu.\nJuż nie zastanawiałam się nad tym, czy dam radę. Skupiłam się na tym, jak to zrobić.\nRano był już tylko spokój i zadanie do wykonania.\nO 6:30 zameldowałam się przy placu Teatralnym skąd ruszały autobusy nad Zegrze. W uszach moja skrupulatnie dobrana playlista z muzyką motywacyjną „przed startem”. „To jest ten dzień, to jest ta chwila” słyszę w słuchawkach i wiem dobrze, że tak właśnie jest. W głowie jeszcze raz powtarzam sobie sekwencje do wykonania w strefach zmian.\nT1 – wziąć worek z wieszaka, wbiec do przebieralni, kask na głowę, potem skarpetki i buty, żele do kieszeni na plecach, wrzucić worek z czepkiem i okularami do kontenerów i biec po rower. Z rowerem podbiec do belki i w drogę.\nT2 – odstawić rower (moje miejsce po skrajnie prawej stronie na wysokości ToiToia), zabrać worek, zdjąć kask, założyć czapeczkę, zabrać izotonik, oddać worek i w drogę.\nChyba wszystko jasne. Irytujący fakt, że wszystkie rzeczy trzeba było zostawić dzień wcześniej i o wszystkim pomysleć zawczasu, teraz układa się w logiczną całość. Tak jest łatwiej, sprawniej. Organizatorzy dobrze to przemyśleli.\nOddaję resztę rzeczy do depozytu i ruszam na plażę. Dobrze spotkać kilkoro znajomych. Rozmowa pozwala zapomnieć o rosnącej adrenalinie przedstartowej. Każdy zgodnie powtarza „niech to już się zacznie”, „najgorsze jest czekanie”.\nCzekanie na pływanie\nPunktualnie o 9:00 wystartowali zawodnicy PRO. Dwie minuty po nich zawodniczki z tej samej kategorii. Po nich pora na moją grupę – wszystkie kobiety i mężczyźni 18-24. Start zaplanowany na 9:10. Ustawieni w strefie startowej czekamy na sygnał sędziego. Zamiast tego pojawia się, najpierw w tłumie, potem w komunikacie spikera, informacja, że start będzie opóźniony o pół godziny. Pada określenie „ze względów bezpieczeństwa”. Zaczynam się zastanawiać, czy może któremuś z zawodników z czołówki coś się stało, ale na wodzie nie widać by ratownicy komuś pomagali. O 9:30 kolejny komunikat – jeszcze pół godziny opoźnienia. Napięcie zaczyna rosnąć. Sędzia główny tłumaczy, że w T1 policja znalazła podejrzany pakunek. Wezwali saperów. Czekamy.\nO 10-tej kolejny komunikat, że czekamy na oficjalne potwierdzenie, ale prawdopodobnie za kilka minut ruszymy. 10:06 sygnał startowy i wreszcie wybiegamy do wody.\nPierwsze 100 m musimy biec, bo wody jest zaledwie po kolana. Trudno biec, ale za płytko, by płynąć. Po minięciu drugiej bojki startowej zaczyna się regularny wyścig. Próbuję w tym tłumie znaleźć dogodny tor dla siebie. Nie jest łatwo. Do najbliższej bojki trwa walka o przetrwanie w tłumie. Na tym odcinku mamy po prostej do pokonania 500m – 5 żółtych bojek wyznacza każde 100 m. Ostatniej jeszcze nie widać, dzielę więc dystans na odcinki „byle do najbliższej bojki” i próbuje złapać swoj rytm. Po ok 300 m czuję na plecach zbliżającą się falę – to zawodnicy z kolejnej grupy nas doganiają. Próbuję płynąć z tą falą, a jednocześnie muszę zwolnić bo robi się bardzo tłoczno. Przy 5 boi zakręt w prawo – tu znów ścisk, sporo kopnięć i straszna „pralka”. Kolejna boja i znów w prawo – zawracamy.\nZostaje długa prosta na ok 700 m. Znów nie widać końca, wiec skupiam się na najbliższym odcinku. Zaczynam czuć zmęczenie w rękach i pocieszam się, że to nie nogi, bo one mają dziś jeszcze sporo do zrobienia. Po ok. kilometrze widzę kolejny kolor czepków – dogania nas następna grupa. Szcześliwie pojedyncze osoby, więc nie jest tak tragicznie. Koło mnie dziewczyna płynie podobnym tępem, „uczepiam” się jej i płynę równo za nią. Tak jest łatwiej, zwłaszcza psychicznie. Przy ostatniej bojce zakręt w prawo i ostatnia prosta do wyjścia. Pamiętam żeby płynąć najdalej jak się da, bo to szybsze od biegu w wodzie. Wychodzę. Przełączam zegarek – 36 min. Super. Mam już 15 min zapasu. T1 idzie sprawnie, zgodnie z planem i po 5 minutach siedzę na rowerze.\nKręć Agata, kręć!\nZawsze kiedy ze swojego roweru przesiadam się na szosówkę Pawła mam wrażenie, że to łatwizna, że ten rower sam jedzie. Przez pierwsze 10 km jest przyjemnie i pięknie – las, pusta droga, od czasu do czasu mija mnie jakiś zawodnik. Możliwość jazdy po zamkniętym asfalcie, gdy nie musisz bać się mijających samochodów to wielki luksus. Jadę średnio 30 km/h, z górki szybciej, ale bez ciśnienia – jeszcze sporo przede mną, a nie pamiętam kiedy pokonałam taki dystans na rowerze.\nRower Pawła po raz kolejny ułatwił mi start w zawodach.\nWidzę ogromną różnicę miedzy sobą a mijającymi mnie zawodnikami. Zazdroszczę im lekkości i prędkości. W połowie dystansu, gdy przejeżdżamy przez podwarszawskie miejscowości pojawiają się pierwsi kibice. Kobieta w takim wyścigu zawsze dostaje więcej wsparcia, więc macham do wszystkich, którzy dobrym słowem motywują mnie do dalszej drogi. Nie pamiętam już w którym miejscu, ale porozstawiane co kilkaset metrów harcerki z gwizdkami były ogromnym wsparciem. Ich doping w tamtym momencie dodawał sił, których powoli zaczynało brakować. Nogi jak zahipnotyzowane rytmicznie naciskały na pedały, ale w głowie pojawiały się pierwsze oznaki zmęczenia. Czas na żel. I znów długa prosta. Jesteśmy już blisko Warszawy. Na którymś podjeździe mija mnie zawodnik z okrzykiem „Kręć Agata, kręć”. Dziękuję Ci dobry człowieku, trzeba mi było takiego kopa. Nie wiem czy się znamy, ale uratowałeś mi wtedy motywację ;)\nWjeżdżamy do Warszawy. Most Północny. Cała szerokość jezdni dla nas. Niesamowite! Mimo podjazdu robi się przyjemnie. Za chwilę szybki zjazd ślimakiem na Wisłostradę. Czuję się jak dziecko na karuzeli! Wow! Jedziemy! Już blisko! W duchu przepraszam wszystkich kierowców stojących w korku na jednym pasie, bo reszta jest wyłączona dla nas. Przygotowuję się psychicznie na ostatni rowerowy wysiłek jakim jest podjazd na Wenedów i Zakroczymskiej do Konwiktorskiej. Potem jeszcze ten straszny bruk przy Sądzie Najwyższym i już prawie jestem w T2.\nZasiadam z roweru i idę go odstawić. Idę, nie biegnę, bo muszę odzyskać czucie w palcach prawej stopy, które zdrętwiały mi gdzieś w połowie trasy rowerowej. Nie wyobrażam sobie, jak będę za chwilę biegła. Tego etapu bałam się najbardziej. Szcześliwie rower zajął mi ok 1,5 godziny więc mam czas – prawie 2 godziny do limitu. To pomaga. Wolontariuszki widzą mój numer i dokładnie wskazują miejsce na rower. Dziękuję, jeden stres mniej. Podchodzę do worków, kask zamieniam na czapeczkę i ruszam.\nGdyby nie kibice, nie skończyłbym tego biegu…\nPierwsze dwa kilometry trudno nazwać biegiem. Próbuję truchtać mając nadzieję, że nogi w końcu dostosują się do zmiany wysiłku. Jest gorąco. Patelnia. Prawie nie ma cienia. Dobiegam na Krakowskie Przedmieście. Co kawałek grupki kibiców i przechodnie. Rozpoznaję Magdę Sołtys z ekipą, ale zanim dociera do mnie, że to ona robię nawrotkę przy pomniku Kopernika. W głowie mam tylko – byle przetrwać. A tu jeszcze przede mną najwieksza atrakcja – Karowa! W dół jeszcze jakoś idzie. Strefa z wodą i kubek na głowę i kark dają chwilowa ulgę i trochę sił na dalszą walkę, ale koniec wydaje się tak odległy, że znów staram się skupiać na krótszych odcinkach. Byle do nawrotki, jestem na dole, widzę flagę 3 km i mam ochotę zacząć płakać, że dopiero tyle, a mam wrażenie jakbym była w połowie półmaratonu. Zaczynam pierwszy podbieg pod Karową. Na dole Mateusz Krogulec wzbija się na szczyty motywacji i dodaje sił na dobrniecie do pierwszego zakrętu. Na kolejnym zaczynam w myślach wyklinać na siebie – jakim trzeba być idiotą, żeby z własnej woli zmuszać się do dwukrotnego pokonywania tej piekielnej ulicy. Wbiegłam na górę, łyk wody, reszta na siebie i biegnę dalej – do Kolumny Zygmunta. Przechodnie z zaciekawieniem przyglądają się zawodom, a ja się zastanawiam, czy też nas biorą za kompletnych szaleńców. Nawrotka. Jaki jest sens biegać tak w tę i z powrotem? Już zaraz zakręt w Osolińskich i pierwsze kółko już prawie za mną.\nPrzy placu Piłsudskiego jakiś dobry człowiek stoi z bębenkiem i tłucze w niego rytmicznie – Boziu! Dzięki dobry człowieku Ten rytm jest jak zbawienie. Uderzenie za uderzeniem, noga za nogą zaczynam drugie okrążenie. Tak, graj dalej, nie przestawaj, to tak bardzo pomaga! I znów powtórka – Krakowskie do Kopernika (Magda znów krzyczy, żeby zasuwać), potem do Karowej, kubek wody na głowę, zbieg, prosta przez park, nawrotka, długa prosta Browarną, i znów Karową w górę (Mateusz: „Agata OZD!!! i do góry, zaraz koniec!”), dwa zakręty pod górę, butelka wody na głowę (dzięki wolontariusze!), Kolumna Zygmunta, nawrotka, skręt w Osolińskich i ostatnie metry do mety.\nJuż słyszę spikera, kibice witają na mecie kolejną osobę. Jeszcze tylko kawałek i już. Koniec. Wbiegnę na tę czarną wykładzinę i będę się cieszyć jak dziecko. Zrobiłam to! Dałam radę! Jeszcze tylko parę metrów. Przyspieszam. Jest! – ostatnia prosta do mety. Tak bardzo o niej marzyłam. Wraca uśmiech. Spiker krzyczy moje imię. Przybijam mu piątkę. Uśmiechnięci kibice stukają w bandy. Podnoszę ręce w górę i zalewa mnie fala szczęścia. Zrobiłam to!\nJa naprawdę to zrobiłam!\nCzas 3:26:32P-00:36:01 / T1: 00:05:05 / R-01:32:09 / T2-00:02:03 / B-01:11:14\nDystans 51,5 km.\nDziękuję wszystkim, którzy choć jednym słowem, czy klaśnięciem, często nieświadomie dodawali mi sił na całej trasie. Dziękuje, bez Was to by się nie udało. Najbardziej jednak dziękuję Sport Evolution za umożliwienie mi spełnienie marzenia. To był dla mnie zaszczyt!\nEtykiety5150 5150 warsaw bieganie dystans olimpijski IRONMAN pływanie relacja rower TRI triathlon


Dybala idzie śladem legend. W Juventusie przejmie numer na koszulce po "Zizou" i Pirlo | Gol24\nDybala idzie śladem…\nDybala idzie śladem legend. W Juventusie przejmie numer na koszulce po "Zizou" i Pirlo\nFoto Olimpik/X-news 15 lipca 2015, 13:08\nNowy nabytek Juventusu Paulo Dybala nie boi się podążać śladem największych. Były napastnik Palermo, sprowadzony do Starej Damy za 28 milionów euro, postanowił w nowym klubie grać z numerem 21. - To cudowne uczucie, móc nosić koszulkę, o której tak długo marzyłem. Wybrałem ten numer także ze względu na fakt, że wcześniej grał z nim Zinedine Zidane, a ostatnio Andrea Pirlo - powiedział Dybala w rozmowie z klubową telewizją.


przez griso » 16/10/2008, 15:03\nNie znalazlem tego nigdzie na forum, a kiedys na jakims z kursow nauczono mnie w prosty sposob jak obliczyc droge hamowania, albo inaczej droge potrzebna do zatrzymania, bo jest miedzy jednym a drugim subtelna roznica.\nDroga potrzebna do zatrzymania to droga hamowania + czas twojej reakcji na wykonanie hamulca (czyli ten twoj moment : ... ooooo shit... trzeba hamowac, i naciskasz hamulec), ktos to zbadal, pewnie amerykanie : ), (bo oni tak lubia wsztystko mierzyc ) i okreslili ze trwa to 1 sekunde\nJak to obliczac w praktyce ?\nObliczmy najpierw ile pokonujemy metrow na sekunde. Przypuscmy jedziemy 60km/h. Matematycznie wygladaloby to w taki sposob : 60km/h = 60.000 / 3600 = 16,67 m/s\nTrudno obliczac takie rzeczy w pamieci wiec mozna to nieco zaokraglic i duzo uproscic, wtedy wzor wyglada tak :\nV : 10 x 3\n(V - predkosc jazdy) (podzielona przez 10 ) (pomnozona przez 3)\nprzyklad : (60km/h) (:10=6) (6x3=18 )\nW taki sposob duzo latwiej w brzyblizeniu obliczyc ile metrow pokonujemy na sekunde.\nPrzy suchej nawierzchni :\n(V : 10)² : 2\n(V - predkosc jazdy) (podzielona przez 10) (do kwadratu)(podzielona przez 2)\nprzyklad : (60km/h) (:10=6) (6x6=36) (36:2=18 )\nPrzy mokrej nawierzchni :\n(V : 10)² : 2 x 1,5\n(V - predkosc jazdy) (podzielona przez 10) (do kwadratu)(podzielona przez 2) (pomnozona przez 1,5)\nprzyklad : (60km/h) (:10=6) (6x6=36) (36:2=18 ) (18x1,5=27)\nTak wiec mozemy sobie obliczyc ile wynosi odleglosc zatrzymania np. dla 60km/h przy suchej nawierzchni\n18m (droga hamowania) + 18m (czaas reakcji) = 36m\nCzyli droga potrzebna do zatrzymania z predkosci 60km/h to jakies 36m.\n(oczywiscie zakladamy, ze hamulce sa sprawne, opony dobre i nawierzchnia tez ok)\nTeraz zobaczmy jak wyglada to jak predkosc zwiekszymy do 120km/h :\ndroga hamowania 72m (12x12:2) + czas reakcji 36m (12x3) = 108m\nMozemy zaobserwowac tutaj cos, z czego nie kazdy sobie zdaje sprawe, ze jesli zwiekszymy predkosc dwukrotnie, nasza droga hamowania zwieksza sie czterokrotnie !\npozdrawiam i zycze bezpiecznych kilometrow\nprzez andy7 » 16/10/2008, 19:29\nHe, he cos mi to przypomina. Poza wzorem na czas reakcji to ten wzor na droge hamowania troche za skomplikowany.\nosobiscie uzywam ( przy normalnym hamowaniu )\nV :10 x V :10 =\nW przypadku hamowania awaryjnego\nV : 10 x V : 10 : 2\nHamowanie awaryjne ( w tym wzorze ) ma zalozenie, ze hamujemy ze srednio 7,6 m/sek2 ( tak wiec mozna by znowu zalozyc, ze na mokrej nawierzchni bedzie ta sama wartosc ).\nMozna by pokusic sie wiec o wyliczenie ( na suchej nawierzchni i optymalnych warunkach ) autentycznej drogi czy hamowania czy zatrzymania sie jezeli znamy nasza osobista wartosc hamowania ( w zaleznosci od opon i zaciskow )\nJezeli chcemy obliczyc czas reakcji pozostaje pytanie czy liczymy w przyblizeniu wtedy stosujemy podany przez Ciebie wzor, gdy liczymy dokladniej bierzemy wartosc\n27,7777777777777777 m przy predkosci 100 km /h\nCiezko jest obliczyc droge calkowitego zatrzymania sie lub sama droge hamowania na mokrej nawierzchni ).\nP. S. Prosilbym o wyjasnienie dlaczego pomnozone przez 1,5 ? przy mokrej nawierzchni.\nprzez griso » 16/10/2008, 20:21\nCzyli jesli mowa o hamowaniu awaryjnym, bo o tym pisalem, to wyglada to dokladnie tak samo jak pisalem :\nOczywiscie sa to dane przyblizone, a nie doklade, pozwala to na wyobrazenie sobie jak ma sie predkosc do drogi hamowania.\nWielu jezdzacych nie zdaje sobie z tego sprawy.\nZobrazuje to na przykladzie. Zakladamy ze jedziemy 50km/h i mamy awaryjnie sie zatrzymac przed kobieta z dzieckiem na pasach dla pieszych. Hamulec awaryjny, zatrzymujemy sie tuz u stop pieszego, uffff udalo sie.\nNasza droga zatrzymania wyniosla :\n27,5m (reakcja 5x3)15m + (droga hamowania 5x5:2)12,5m\nTeraz w identycznej sytuacji jedziemy o 20km/h szybciej czyli 70km/h, co sie dzieje.\nNasza droga zatrzymania wyniosla:\n45,5m (reakcja 7x3)21m + (droga hamowania 7x7:2)24,5m\nKobieta na pasach oczywiscie nie zyje, uderzamy w nia z predkoscia troche wieksza jak 50km/h. Wniosek z tego taki, ze gdzie normalnie z predkoscia 50km/h bysmy sie zatrzymali tuz przed pieszym, tak przy 70km/h zredukowalismy predkosc tylko do okolo 50km/h.\nSwiadomosc tego czesto oszczedza zycie.\nCo do mokrej nawierzchni faktycznie jest troche trudniej, ale "srednio"przyjmuje sie faktor 1,5. Czyli droga hamowania z przykladowego 50km/h wyglada tak :\n33,75m (reakcja 5x3)15m + (droga hamowania 5x5:2)12,5m x 1,5 = 18,75m\nprzez Magik » 16/10/2008, 20:39\nTo dodaj trochę czasu na obliczenie tego w trakcie awaryjnego hamowania hehehe\nprzez griso » 16/10/2008, 20:43\nW tym wlasnie sek !\nMusisz zdawac sobie z tego sprawe przed hamowaniem, a nie w jego trakcie.\nprzez andy7 » 16/10/2008, 22:13\njadac w terenie ograniczenia predkosci do 30 km/h gdy przekroczycz predkosc o 20 km /h ( 50 km/h ), uderzasz w dziecko ktore gwaltownie wtargnelo na jezdnie z ta wlasnie predkoscia ( 50 km / h ) pdczas gdy jadacy z predkoscia 30 km /h wychamuje 1,5 m przed dzieckiem,\nGdy kierowca wychamuje przed dzieckiem o pare mm to kierowca jadacy z predkoscia 50 km /h zabijajac je jedzie jeszcze 1,5 m zanim zdazy nacisnac pedal hamulca lub jego klamke.\nprzez Magik » 17/10/2008, 06:12\nOczywiście..... Tyle że to nie chodzi o zdawanie sobie z tego sprawy. Bo myślę iż większość kierowców sobie z tego zdaje sprawę i wiedzą czym to grozi (przekraczanie prędkości), lecz mimo to i tak jeżdżą szybko i bez wyobraźni.\nPs. Jak dziecko wyskoczy ci pod koło to i 10 km/h Cię (je) nie uratuje..... Nie zdążysz pomyśleć a juz będzie po.\nPozdrawiam i szerokości. Magik.\nprzez falconiforme » 17/10/2008, 08:24\nHamowanie awaryjne trzeba ćwiczyć.\nPrzy nim nie myślisz tylko je wykonujesz.\nTwoja podświadomość i mięśnie muszą zapamiętać jak się hamuje awaryjnie.\nTak samo jest z koszykarzami. Oni potrafią z zamkniętymi oczami celować do kosza. Żadne wyliczenia nie są im potrzebne.\nŻeby nie było: wiadomo że matematyka bardzo uświadamia i jest potrzebna.\nAle nie ma tak że dziecko wyskakuje znikąd:\n- Jak jest widoczność to jedziesz szybciej.\n- Jak nie ma widoczności to jedziesz wolniej, ale nie na oślep.\n- Jak widzisz dziecko, to monitorujesz je do momentu aż je miniesz. Fakt, inaczej jest ze zwierzętami.\nprzez andy7 » 17/10/2008, 18:56\nCzasami to nie tylko dziecko, moze byc samochod ktory na wstachnym wystrzeli Ci z luki ( kat 45 st. ) parkingowej.\nZgadzam sie, ze nie zawsze zdazy sie wyhamowac. Pytanie tylko jak zareaguje sedzia podczas procesu gdy biegly dowiedzie, ze jechalo sie szybciej niz bylo dozwolone.\nprzez emils » 17/10/2008, 20:13\nandy7 napisał(a): Zgadzam sie, ze nie zawsze zdazy sie wyhamowac. Pytanie tylko jak zareaguje sedzia podczas procesu gdy biegly dowiedzie, ze jechalo sie szybciej niz bylo dozwolone.\nno wiadomo, ale ja wyznaje zasade jaka zostala podana w MD:\nhamuj ile wlezie...moze nie zdazysz wyhamowac z 80km/h do 0, ale jak dasz rade "zgasic" moto do 20km/h to napewno sila uderzenia bedzie duuuzo mniejsza, niz przy polozeniu maszyny\nprzez froger » 17/10/2008, 21:32\nsila bedzie mniejsza, ale nie wierz w cuda - skoro zdazysz wyhamowac z 80kph do 20kph, to znaczy ze na 90% mozesz ominac/zrobic inny manewr. To jest matematyka - to ze hamujesz z powiedzmy 50 kph do 0 na odcinku 18m w czasie powiedzmy 2s, jest porownywalne z tym ze z 100kph zatrzymiesz sie po 4s. Ale za to na odcinku 18 m, zwolnisz o jakies 5-10 kph. Czas hamowania nie jest prownywalny z droga hamowania i zazwyczaj jest silnie nieproporcjonalny - no chyba ze sila hamowania rosnie wraz z czasem hamowania ...\nprzez Traperoso » 18/10/2008, 20:46\nNo nie wiem czy wyhamujesz, jak dziecko wbiega na jezdnie to oznacza, że tez się porusza w poprzek. Próbując je omijać, możesz nie dość że wjechać w nie, to jeszcze możliwe, że w coś co jedzie po przeciwnej stronie. BO faktem jest fakt, że dzieci robią takie akcje najczęściej na drogach jeden pas w jedną i jeden pas w drugą. Niestety, jak coś się dzieje nagle, to nie ma miejsca na omijanie. Jedynie lekkie wychamowanie. Chyba, że mowa o tzn pół-awaryjnych sytuacjach, gdzie czasu jest bardzo mało, ale jednak trochę go jest. Zależy to też od punktu kto jak widzi sytuację awaryjną. Dla mnie to taka, że dziecko wbiega 10 metrów przed Tobą i za sekunde będziesz w jego miejscu. Co zrobisz? Wyminiesz je? Raczej nie, bezie jeszcze gożej. Lepiej hamować, może przebiegnie...\n(żeby nikt się nie czepiał sekunda i 10 metrów to wartości przybliżone, które mają oddać sytuację, a nie służyć do zadania z fizyki)\nDlatego tam gdzie mam hu*** widocznośc jadę b. wolno. Jak jednak widać wszystko... zap***\nprzez froger » 18/10/2008, 21:03\nTraperoso - fakt. Ja założyłem, że mam do czyniena ze statycznym/przewidywalnym obiektem (bryczka za zakrętem, autko na awaryjnych, coś nagłego ale przewidywalnego - np.. wymuszajacy samochod). Jezeli masz do czynienia z czymś nieprzewidywalnym kompletnie(dziecko lub jakikolwiek pieszy - bo przy aucie wymuszajacym wiesz, ze albo sie zatrzymie, albo pojedzie -na pewno sie nie cofnie), to chyba faktycznie warto hamować - aby zmniejszyc niepozadane skutki.\nprzez zephyr47 » 23/10/2008, 14:19\nfalconiforme napisał(a): Hamowanie awaryjne trzeba ćwiczyć.\nNo, a podczas hamowania awaryjnego jeszcze dodatkowo celujesz gdzie musisz odbić albo gdzie się zmieścić jak przeszkoda jest za blisko. Hamowanie awaryjne przeważnie jest tylko dodaniem sobie trochę czasu do "obliczenia" w którą stonę odbiję aby "przejść".Ważne jest odpowiednio dobrać moment kiedy puścić chamulec w celu wykonania manewru.\nfroger napisał(a): Jezeli masz do czynienia z czymś nieprzewidywalnym kompletnie(dziecko lub jakikolwiek pieszy - bo przy aucie wymuszajacym wiesz, ze albo sie zatrzymie, albo pojedzie -na pewno sie nie cofnie), to chyba faktycznie warto hamować - aby zmniejszyc niepozadane skutki.\nA powiedz mi jaka jest różnica między zdjęciem pieszego przy 150km/h a 90km/h? Tak czy tak skutek śmiertelny. Dla motocyklistów w 99% lepiej próbować omijać. No chyba, że mówimy o prędkościach początkowych mniejszych niż 80km/h.\nOstatnio edytowano 26/10/2008, 01:18 przez zephyr47, łącznie edytowano 1 raz\nprzez Traperoso » 25/10/2008, 11:06\nzephyr46 k*** naucz się chociaz podstawowe słowa pisać prawidłowo bo hamowanie przez ch to juz przesada.\nprzez andy7 » 25/10/2008, 11:31\nNo, a podczas chamowania awaryjnego jeszcze dodatkowo celujesz gdzie musisz odbić albo gdzie się zmieścić jak przeszkoda jest za blisko.\ncalkiem sluszna uwaga.\nDla motocyklistów w 99% lepiej próbować omijać. No chyba, że mówimy o prędkościach początkowych mniejszych niż 80km/h.\nDyskusyjne, zasada jest prosta najpierw hamujemy, szukamy "wyjscia" i probujemy ominac, w dalszym ciagu szukajac " wyjscia ".\nprzez 3ud3 » 23/11/2008, 21:21\nCzy mógł by mi ktoś obliczyć drogę hamowania dla prędkości 120 km przy użyciu 2 hamulców ( przedni i tylni) oraz tylko przedniego.\nDołączył(a): 23/11/2008, 21:04\nprzez froger » 24/11/2008, 00:36\n4.szerokości opon(chodzi głównie o powierzchnie styczności z nawierzchnią)\n5.mieszanki z której te opony zrobiono\n8.środka ciężkości pojazdu\n(n+1).na pewno jeszcze wielu innych rzeczy\nWięc jak widzisz, nie jest to takie proste. Zależy też w dużej mierze od umiejętności ridera, oraz hamowania silnikiem.\nprzez andy7 » 24/11/2008, 08:05\n3ud3 napisał(a): Czy mógł by mi ktoś obliczyć drogę hamowania dla prędkości 120 km przy użyciu 2 hamulców ( przedni i tylni) oraz tylko przedniego.\nDroge hamowania czy droge zatrzymania sie, boto kolosalna roznica.\nmasz podane wzory mozesz obliczyc sam. Co do hamowania tylko i wylacznie tylnym hamulcem to obojetnie ktora droga bedzie znacznie dluuuuuzsza.\nprzez Traperoso » 24/11/2008, 16:28\nNależało by wrócić do samego początku, czas reakcji jaki podał kolega jest nie do końca prawdziwy. Czas reakcji jest zmienny, a prawidłowe ustalenie go na średnim poziomie wynosiło by 0,5 sekundy a nie całą sekundę, więc to ogromna różnica. Minimalny czas reakcji mógłby kształtować się nawet na poziomie 0,37-0,3. Czasy takie są możliwe w przypadku osoby, maxymalnie skoncentrowanej i wypoczętej. Wniosek z tego taki, że wzór który podał kolega na początku, jest dla przewidywania drogi hamowania, ale w najgorszym przypadku. (oczywiście nie uwzględniając sytuacji, gdzie np kobieta szuka szminki w torebce, a tu się nagle coś dzieje)


Outriders największą premierą na Steamie w historii Square Enix | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościOutriders największą premierą na Steamie w historii Square Enix\nOutriders największą premierą na Steamie w historii Square Enix\nNajnowsza produkcja People Can Fly, Outriders, przyciągnęła do siebie dziesiątki tysięcy graczy. Square Enix będzie zadowolone.\nElement niespodzianki zniknął pod koniec lutego, kiedy demo Outriders zawitał na Steama. Ponad dwa miliony graczy skorzystały jednak z darmowej wersji gry i sprawdziły, czy jest to tytuł warty ich uwagi. Sądząc po wczorajszej premierze, wiele z nich zdecydowało się na zakup.\nZobacz: Cheaty do gier sposobem na ogromny biznes\nW najlepszym momencie do gry zalogowane były 111,953 osoby. Pod koniec lutego, kiedy światło dzienne ujrzało darmowe demo, ta sama liczba wynosiła 55,351. Produkcja People Can Fly zaliczyła więc spory skok po premierze pełnej wersji.\nNie obyło się oczywiście bez problemów. Chwilę po debiucie wystąpiły spore problemy z serwerami całkowicie uniemożliwiające grę wielu osobom. Stąd w większości przypadków biorą się mieszane aktualnie recenzje na Steamie. Biorąc jednak pod uwagę, że mamy do czynienia z looterem, o jakości gry stanowić będzie przede wszystkim endgame i umiejętność utrzymania przy sobie społeczności.\nPoprzedni artykułGhostrunner pojawi się w tym roku na next genach\nNastępny artykułNowe IP Bungie zadebiutuje w 2025 roku


Saksofon altowy Yamaha YAS 275, sax alt, Japan - Sieradzak.pl\nSaksofon altowy Yamaha YAS 275, sax alt, Japan\nSprzedam saksofon altowy Yamaha YAS 275. Saksofon jest w bardzo dobrym stanie, wszystkie poduszki szczelne oraz klapy ładnie chodzą. Idealny do nauki gry i dla średnio zaawansowanych muzyków. Saksofon został wyprodukowany w Japonii i jakość jest nieporównywalna z egzemplarzami produkowanymi w Indonezji jeśli chodzi o lekkość grania i jakość dźwięku.\nInstrument jest w pełni sprawny i nie wymaga absolutnie żadnego wkładu finansowego.\nW skład instrumentu wchodzą:\n- saksofon YAS-275\n- wycior do czyszczenia\nZapraszam do obejrzenia i wypróbowania instrumentu.\nKontakt: 696 030 090\nRozpoczęcie: 11.09.2018, 20:42, zakończenie: 02.10.2018, 20:42


NBA wybrała najlepszych debiutantów - Z Krainy NBA NBA wybrała najlepszych debiutantów - Z Krainy NBA\n19 maja 2022 | 07:17\nNagrody indywidualne za sezon regularny zostały już rozdane, lecz to nie jest koniec wyróżnień, jakie mogą otrzymać zawodnicy. W zanadrzu wciąż pozostały pierwsze piątki. Dzisiejszej nocy NBA ogłosiła najlepsze piątki debiutantów.\nNie mogło w nich zabraknąć miejsca dla trzech finalistów wyścigu po Rookie of the Year. Cała trójka (Mobley, Barnes i Cunningham) otrzymała maksymalną liczbę stu pierwszych miejsc. Pozostałe dwa miejsca trafiły do Jalena Greena z Houston Rockets, który rozegrał znakomitą drugą połowę sezonu i Franza Wagnera z Orlando Magic. Warto przy okazji pamiętać o tym, że pierwsze piątki debiutantów, w przeciwieńtwie do zespołów All-NBA, są wybierane bez podziału na pozycje.\nDla niektórych zaskakujący może być brak Josha Giddeya w pierwszej piątce. Australijczyk, który w pierwsze połowie sezonu ustępował jedynie duetowi Mobley/Barnes, w drugiej praktycznie nie grał, występując jedynie w jednym spotkaniu po przerwie na Mecz Gwiazd. W związku z tym więcej głosów otrzymał nawet Herb Jones mając 32 głosy do pierwszego składu i 59 do drugiego.\nHerbert Jones (New Orleans Pelicans)\nBones Hyland (Denver Nuggets)\nCzy kogoś Wam brakuje w tym zestawieniu? Z graczy pominiętych najbliżej był Jonathan Kuminga z Golden State Warriors, któremu zabrakło pięciu punktów do ostatniego Chrisa Duarte.\nPoprzedni wpis\tPierwsze mocki po loterii draftu - gdzie pójdzie Jeremy Sochan?\nNastępny wpis\tDeAndre Ayton dostanie maksymalny kontrakt


John Maxwell Coetzee - Lata szkolne Jezusa premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Powieść » John Maxwell Coetzee - Lata szkolne Jezusa\nJohn Maxwell Coetzee - Lata szkolne Jezusa\nNajnowsza powieść J. M. Coetzee'go jest jak baśń napisana skalpelem. Losy niezwykłego siedmiolatka Davida i jego opiekunów kryją wieloznaczną refleksję o naturze dobra i zła, piękna i brzydoty, miłości i nienawiści.\n"Powinniśmy przeczesywać świat nie w poszukiwaniu prawdziwej odpowiedzi, lecz prawdziwego pytania" – mówi jeden z bohaterów. "Lata szkolne Jezusa"są właśnie takim fundamentalnym pytaniem.\nKiedy pojawi się książka Lata szkolne Jezusa?\nKsiążka Lata szkolne Jezusa ma ukazać się 31 stycznia 2018 (data wydania w Polsce). Daty z innych regionów można wyświetlić wybierając odpowiednią flagę. Domyślnie wyświetlany region można zmienić w ustawieniach konta.\nLata szkolne Jezusa jest do kupienia tutaj. Więcej można znaleźć w zakładce "Gdzie kupić?" znajdującej się z prawej strony.\nPremiera książki Lata szkolne Jezusa nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nJohn Maxwell Coetzee jest autorem książki. Aby zobaczyć listę książek napisanych przez tego autora kliknij w jego nazwisko w polu "Informacje" lub kliknij utaj.\nKiedy premiera John Maxwell Coetzee - Lata szkolne Jezusa? Kiedy wychodzi John Maxwell Coetzee - Lata szkolne Jezusa?\nData wydania książki zaplanowana została na 31.01.2018. Nowa książka John Maxwell Coetzee z 2018 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2018 roku.\nZobacz również: Hej, sokoły! data wydania | Bob Woodward - Strach. Trump w Białym Domu data wydania | Kiedy premiera Ewa Woydyłło - Ludzie, ludzie…2?\nData ostatniej aktualizacji: 2017-12-06 21:32:19\nNowa książka John Maxwell Coetzee - Lata szkolne Jezusa data premiery


SPOTKANIE UCZESTNIKÓW KLUBU DOBREJ KSIĄŻKI\nODDZIAŁ DLA DZIECI PO REMONCIE\nKolejną książką w Dyskusyjnym Klubie Książki był zbiór felietonów Katarzyny Nosowskiej pt. „A ja żem jej powiedziała…”. (Tak, tak – to TA Nosowska). Zaczęło się od krótkich wideofilmów, które piosenkarka umieszczała co jakiś czas na Instagramie. Występuje tam często\nz wirtualnym filtrem na twarzy i ze zmodyfikowanym głosem, co nadaje lekki ton jej opowieściom. Autorka bardzo szybko zyskała spore grono obserwujących. Każdy filmik rozpoczyna się od sakramentalnego: A ja żem jej powiedziała…Tak samo jest w książce, każdy rozdział zaczyna się od tych słów, po których mamy krótkie wprowadzenie do właściwej treści.\nO czym pisze Nosowska? O wszystkim: tuszy i odchudzaniu, przyjaźni, intuicji, relacjach damsko – męskich, starzeniu się, showbiznesie, podejściu do życia. A wszystko to z dystansem, poczuciem humoru, szczerością, wyrozumiałością no i dojrzałością. To co pisze może i nie jest odkrywcze, ale dotyczy spraw podstawowych i nieobcych każdemu z nas. Całość czyta się z uśmiechem na twarzy, przyjemnie i szybko. Książka szczególnie warta polecenia w tym smutnym, depresyjnym czasie.


Zarząd TIM SA przyjął strategię średnioterminową spółki na lata 2019-2021. Jej głównym celem jest zwiększenie wartości TIM SA i osiągnięcie do 2021 roku rocznych przychodów na poziomie co najmniej 1 mld zł oraz rentowności EBITDA nie niższej niż 3,6%.\nAby go zrealizować, spółka będzie równolegle rozwijać się w funkcjonującym od ponad pięciu lat hybrydowym modelu sprzedaży artykułów elektrotechnicznych (połączenie technologii e-commerce z wiedzą i doświadczeniem pracowników sieci sprzedaży) i tworzyć alternatywne modele handlu materiałami technicznymi, które do 2021 r. mają wygenerować powyżej 10% obrotów TIM-u.\n– Nasze wyniki za 2018 rok wyraźnie potwierdzają, że hybrydowy model biznesowy sprawdza się, przynosząc co roku kolejne rekordy poziomu przychodów ze sprzedaży. Chcemy zatem w pełni go wykorzystać - tak, by stanowił punkt wyjścia do dalszego rozwoju spółki – wyjaśnia Krzysztof Folta, prezes Zarządu TIM SA.