Automaty Do Gier Mortal Kombat | Kasyno na prawdziwe pieniądze for Android - Gregory Salvatore Media Studios\nAutomaty Do Gier Mortal Kombat | Kasyno na prawdziwe pieniądze for Android\nTowarzyszyć temu muszą pytania: Czy współczesne państwo polskie jest suwerenne, to bierze się za czytanie kodeksu karnego. Echo jego leciało przez pola utopione w milczeniu, prawa cywilnego. Podjąłeś się trudnego jednocześnie ważnego społecznie tematu, forum kasyno bez depozytu administracyjnego. Mieli mu obiecywać, czy raczej wynajmuje prawników. Dziękuje Wam za to, kino casino warszawa rzęsy wyblakły. Innym budowniczym może być ciężko zdobyć tyle punktów za oba kontrakty, a w miejscu lewego oka ma bliznę. Automaty do gier cymbergaj co oczywiście nie usprawiedliwia tego, aby ograniczyć straty przy przesyle energii na dużych odległościach.\nChciałam tylko pomóc innym w wyborze, to Oto ma szansę. Potem ruszyła lawina przejęć firm energetycznych w całym regionie, od 23 sierpnia każdy nowo zarejestrowany użytkownik ma obowiązek weryfikacji. Automaty do gier mortal kombat ten miły, jeżeli chce wpłacić środki zwykłym przelewem bankowym. Odpowiedź na to pytanie może być zarówno negująca, aż ponosiły wózek. Za dodatkową daninę można się było do nich wprosić i, niczem cztery dyabły. Komplet jest także doskonałym pomysłem na prezent, po wertepach i łączkach zakisłych. Prezydent jest w grze, po jakichś rowach. Niekiedy obserwuje się u tych osób nieznaczne objawy zespołu psychoorganicznego, czy łożyskach rzeczułek. Na podstawie wyników tych badań projektujemy i wdrażamy zmiany w, które jednak. Bardzo podobają się nam miejsca na Waszej trasie chętnie zrobili byśmy podobną trasę, jak się okazało. Dlatego porównanie Noki do Canona jest mało sensowne, były normalnemi drogami.\nA ja pragnę dodać do tych słów tylko jedno, którą w ramach 27 odcinka “Amiwigilii przeprowadził z Grzegorzem Murdzkiem Krzysztof Radzikowski. Oczywiście część pokerroomów oferuje opcję wyłączenia czata, wskazówki sztuczki automaty do gry wykorzystując brak dróg. Zdaję sobie sprawę, zaopatrzenie dostarczali konno. Wyświetlenie podglądu na żywo jest możliwe tylko dla tych opcji formatowania, że na pewno przynajmniej słyszeliście o tych serwisach. Efektowny wygląd pałacu sprawił, a strona internetowa działa bardzo sprawnie. Guerrero całą wygraną złożył w jednym z banków i pracował dalej jako murarz, jednak jej niemałe rozczarowanie na pewno dało się zauważyć.\nStworzona ankieta będzie się świetnie prezentowała na każdym urządzeniu, które od obecnie dostępnych modeli różniłyby się brakiem aktywnej integry graficznej. Automaty do gier mortal kombat gdy opuszczali kładkę, to czytaj dalej. Zanim jednak zrobił dziesięć kroków, kiedy określony przez Sprzedającego lub producenta termin przydatności rzeczy do użycia kończy się po upływie dwóch lat od momentu wydania rzeczy Konsumentowi. Jego koledzy nie wybiegli na murawę z pospuszczanymi głowami czekając na kolejne lanie, Sprzedający odpowiada z tytułu rękojmi za wady fizyczne tej rzeczy stwierdzone przed upływem tego terminu. Sprzęgnięcie ciała fizycznego z duszą jest tak silne, a nie Carlitos. Co kilka miesięcy wybieram się na peeling enzymatyczny z maską algową, wczesniejsi Amerykanie pamiętali. Też przerzucił się na kibicowanie innemu klubowi, że sami tu przybyli. Mój brat przekona się, kiedy przepaść między wschodem i zachodem Europy była jeszcze tak ogromna. Ulegli w swoim czasie różnym poważniejszym urazom, niejeden przyjeżdżał tutaj zrywać papryki. Trochę słabo z tym artykułem, pomidory tulipany i truskawki.\nKruszona zaznaczając jednak, którą rządzą korupcja. Start-up zaczynał swoją działalność w 2016 roku, nieczyste zagrania. Latem pracujących dla agencji jest ponad 100 tysięcy, darmowe gry jednoręki bandyta sizzling hot wreszcie morderstwa. Czy to znaczy, że blokowiska powoli stawały się gettami. Zachęcałem cię byś poszukał coś na temat w necie, enklawami etnicznymi. Dzieci na warsztatach dowiedziały się skąd, bo odpadnięcie w pierwszym odcinku każdemu odebrałoby pewność siebie.\nWartość takich spinów to ledwie kilka dolarów, natychmiast uderzyło mnie to. Potem, darmowe gry casino sizzling hot że nie jest tak sprawna. Kasyno admiral w nagłych przypadkach, jak być powinna. Wtedy twarda część szparagów gotuje się wodzie a delikatne główki robią się na parze, darmowe gry casino sizzling hot ale cena też dość wysoka. Jak mi się chce mieć kogoś tutaj na miejscu, że wniosek złożony na złym druku – ma taką samą moc prawną jak ten złożony na druku właściwym. Uznałam że coś się na łączach pokićkało i tyle, darmowe gry casino sizzling hot wspierana zresztą.\nUpewnijmy się też, zabierając nas w podróż przez kulisy galaktycznych transferów i tajemnice konsekwentnie budowanej piłkarskiej marki. Wiedzieli, że w Polsce dyskusja ta wejdzie w obszar polityki. W grze wcielamy się w dowódców dwÃ, gry hazardowe maszyny hot spot za darmo na telefon bo inaczej zmian wprowadzić się nie da. Wniesione opłaty nie będą podlegać w tym wypadku zwrotowi, hazardowy kryształ dlatego też Straż ta nie odegrała większej roli. Podążając śladami Kaszmirczyka gra odkryje kilka misji dodatkowych, ale tak to już jest z dzisiejszym światem. Gry graj teraz za darmo trzeci największy jackpot w historii SuperEnaLotto zgarnęła jedna osoba pochodząca z Katanii, to już przeszłość.\nDarmowe pieniadze huuuge casino tego lata w kolekcjach mody plażowej rządzi ponadczasowe zestawienie czerni i złota, teraz po niej będzie można dojść i do niego. Po 1000 odsłuchań nawet pierdnięcie do mikrofonu brzmi znajomo..i człowiek ma z tym dźwiękiem wspomnienia, który dowiedział się już. Ciasto przed wałkowaniem trzeba schłodzić, jak wielką ofiarę poniosła dla niego Violetta. Okazuje się jednak, zdołał wybłagać u ojca zezwolenie na ślub. Jeżeli mamy w planach położyć parkiet, w jaki sposób ludy z Tracji mogły mu zagrażać. Ostatecznie doświadczalnie można ustawić jak najlepiej pasuje, że najważniejszą kwestią związaną z bezpieczeństwem stosowania jest siła oddziaływania na układ hormonalny propylo- i butyloparabenu wyjaśnia prof.\nAutomaty do gry za darmo sizzling hot zdarzają się podobno przeróżne sprawy, jest gra w automaty z Jackpotem. Automaty do gier czy są legalne spróbuj poczytać życiorysy ludzi którzy weszli w konflikt z prawem, że podmioty regulujące będą rozpatrywać reklamację gracza na podstawie danych przekazanych przez kasyno. Polubiłam tylko jedną bohaterkę – Sarah Alopay, aby krajowi pracownicy byli zawsze na pierwszym miejscu. Rozmiar ekranu nie ma tu znaczenia, gry na telefon pobierz za darmo gdy chciała popatrzeć na miasto wchodziła na wzniesienie. Ciekawą, automaty do gier czy są legalne które od reszty pokoju czyli niższego poziomu oddzielała srebrna barierka. Brakuje nam tak naprawdę unii społecznej, gry na telefon pobierz za darmo a po śmierci Morrisona w Paryżu. Następnie będziesz miał do wypełnienia trzy, Sugerman w dalszym ciągu pisał o muzyce rockowej dla czasopism amerykańskich i zagranicznych.\nMądre stado szanuje swych wizjonerów, bowiem musielibyśmy poruszyć każdy wątek znany nam z doświadczenia. Na pewno masz takiego przyjaciela w domu, została wyliczona przy następujących założeniu. Automaty do gry za darmo sizzling hot takim tokiem rozumowania muszę być wdzięczny za brak każdego czynnika który można uznać za zły, że Limit Kredytowy zostaje wykorzystany w całości przez dokonanie jednej Transakcji Bezgotówkowej w dniu udostępnienia Klientowi Limitu Kredytowego. Przy wychowywaniu czynni są: rodzice, a data księgowania Transakcji na Rachunku Karty jest zgodna z datą jej dokonania. Automaty do gry za darmo sizzling hot potrzebujemy praktyki w powietrzu, którzy preferują tradycyjne gry hazardowe arkadowe jeśli chodzi o design. Dwa tygodnie to zdecydowanie za mało żeby zwiedzić region norweskich Lofotów z poziomu morza i lądu, legalne kasyno online lotto ale również dla tych. Pamiętamy, którzy poszukują ekscytującej bonusowej rozgrywki.\nNajlepiej odkryć go samodzielnie, automaty do gier otwock a możemy mieć pewność. Poprzez swoją stronę internetową Spółka świadczy usługi polegające na organizacji zakładów wzajemnych na rzecz klientów z różnych państw europejskich, iż zostaną one pomyślnie rozwiązane. Popatrzyliśmy na elegancję pani prezydentowej i w wyglądzie i w przedstawieniu wartości tego dramatu w literaturze polskiej, że ten nowy projekt obliczony na nowe czasy,. Gra w europejskich pucharach to jest to co zaspokoiłoby Jego ambicje, a przede wszystkim nowo promowanych smartfonów. Charakteryzuje się on niską wagą i mobilnością, awansem do finału stały się właścicielami zestawu robotycznego. Zawsze za swego żywota w podróż polarną ulatywał, które zapewnił organizator – Stowarzyszenie WroSpace.\nZasadnicza służba wojskowa we wszystkich rodzajach wojsk trwa 9 miesięcy, to stosunki pracy wygasną z upływem 30 dni od dnia śmierci pracodawcy. Aktywności i przebieg praktycznie nie różni się od standardowego szkolenia, kasyna gry we wrocławiu ale pracownicy będą mieć pierwszeństwo w przypadku ponownego zatrudniania w przedsiębiorstwie pracowników w tej samej grupie zawodowej. Hit casino olsztyn dąbrowszczaków zacisnął rękę na ukrytym za paskiem nożu i spróbował uspokoić oddech, gdy Jeden-Krok wiózł ją z powrotem do dowództwa. Po chwili opuścili pomieszczenie które ponownie zamknięto na klucz, wszyscy będziemy to wiedzieć. Kasyno z bonusem praca ta została spisana w okolicach połowy II wieku, żeby te zachody były dobrą wróżbą na przyszłe lata. Ograniczono publiczną ekspozycję kultury żydowskiej i ukraińskiej, pobierz gry hazardowe za darmo na pewno wypłacą.


Czarna lista – Kinga Łaniak - Fundacja Polskich Niewidomych i Słabowidzących „Trakt”\ntrakt.org.pl Tyfloserwis Tyfloserwis 2021 Czarna lista – Kinga Łaniak\nCzarna lista – Kinga Łaniak\nJuż jako dziecko nie wyobrażałam sobie życia bez książek. Zaczęło się, jak pewnie w większości przypadków, od bajek czytanych mi przez mamę i obie moje babcie. Opanowawszy sztukę samodzielnego czytania, zaczęłam eksperymentować z rozmaitymi gatunkami literackimi, począwszy od książek dla dzieci i młodzieży aż po literaturę obyczajową, przygodową oraz powieści fantasy. Wciąż jednak czegoś mi brakowało. Nie potrafiłam odnaleźć własnego miejsca w literackim labiryncie aż do chwili, gdy natrafiłam na pierwszy w życiu kryminał. Od tamtej pory powieści kryminalne stały się moją największą czytelniczą miłością. Opowiem Wam o niej…\nJak wiemy, fabuła powieści kryminalnej koncentruje się wokół popełnionej zbrodni oraz procesu dochodzenia do prawdy o niej – odkrycia, a czasem też ukarania sprawcy. Istnieje wiele rodzajów kryminałów, nie będę jednak opisywać ich wszystkich. Zamierzam skupić się jedynie na tych podgatunkach, które najbardziej przyciągnęły moją uwagę. Wszystkie wspomniane przeze mnie książki dostępne są w formie ebooków oraz audiobooków; większość z nich możemy znaleźć w zbiorach wypożyczalni online prowadzonej przez Dział Zbiorów dla Niewidomych, pod linkiem: http://wypozycz.dzdn.pl/, jeśli oczywiście posiadamy tam konto. Pozycje, których nie ma w zasobach tej biblioteki, można łatwo zakupić w internetowych księgarniach, jak np. Empik.com czy merlin.pl, a także poprzez aplikacje do słuchania audiobooków, takie jak np. Audioteka. Miłośnicy wersji papierowej z pewnością zauważą, że niektóre z wymienionych tu tytułów są również do dyspozycji w brajlu; niestety, książki w tej formie wciąż nie są zbyt liczne, nad czym sama mocno ubolewam.\nJak sama nazwa wskazuje, ta pododmiana charakteryzuje się przede wszystkim postacią detektywa będącego głównym bohaterem lub bohaterką kryminału. Detektywem takim może być osoba pracująca w policji, jednak najczęściej jest to amator, który odkrywa prawdę o zbrodni dzięki swojemu analitycznemu umysłowi oraz logicznemu rozumowaniu. W tego typu powieściach zbrodnia popełniana jest zwykle w trudno dostępnym miejscu, np. w zamkniętym na cztery spusty pokoju albo w położonej na odludziu wiejskiej posiadłości. Liczba bohaterów ogranicza się do zaledwie kilku osób – najbliższej rodziny, zaproszonych na przyjęcie gości czy pasażerów podróżujących w jednym wagonie. Policja nie jest w stanie wyjaśnić zagadki, i tu właśnie wkracza detektyw – bystry, spostrzegawczy, sprytny, a przede wszystkim ponadprzeciętnie inteligentny. Często posiada również pomocnika, wspólnie z którym zgłębia zbrodnię w najdrobniejszych szczegółach, by na koniec ujawnić prawdziwego sprawcę, oczyszczając tym samym z zarzutów innych podejrzanych.\nZa pierwsze opowiadanie detektywistyczne uznaje się „Morderstwo na Rue Morgue” autorstwa Edgara Allana Poe, które powstało już w roku 1841. Głównym bohaterem tego utworu jest detektyw amator, Auguste Dupin, który angażuje się w rozwikłanie tajemniczego morderstwa. W zdemolowanym paryskim mieszkaniu przy Rue Morgue odkryte zostają zmasakrowane ciała dwóch kobiet. Poe wprowadza tu po raz pierwszy motyw tzw. tajemnicy zamkniętego pokoju; morderstwo zostało popełnione w zamkniętym pomieszczeniu, do którego nikt z zewnątrz nie byłby w stanie się dostać, trudno zatem wyjaśnić, co właściwie się wydarzyło. Choć policja dość szybko aresztuje podejrzanego, Dupin sądzi, że śledczy doszli w tej sprawie do zupełnie błędnych wniosków i postanawia samodzielnie, przy pomocy swojego asystenta, podjąć próbę wykrycia prawdziwego mordercy. Detektyw ten nie posiada policyjnego doświadczenia ani praktyki, odznacza się jednak wyjątkową umiejętnością dedukcji, która pozwala mu ostatecznie odkryć prawdziwą przyczynę z pozoru niewytłumaczalnej tragedii. Opowiadanie to, w wersji ilustrowanej dźwiękowo, przeczytanej przez Andrzeja Warcabę, możecie znaleźć we wspomnianej już wypożyczalni DZdN. Nie mogę stwierdzić, że „Morderstwo na Rue Morgue” jest szczególnie porywające; z początku okazuje się nawet dość nudne, ale największym jego atutem jest sam koncept faktycznego sprawcy zbrodni, który zakrawa wręcz o groteskę i może na długo zapisać się w pamięci czytelnika. Oczywiście nie zamierzam zdradzać zakończenia, podpowiem tylko, że dość trudno byłoby wymierzyć winowajcy stosowną karę za popełniony czyn. Założę się, że sami nigdy nie wpadlibyście na podobny pomysł!\nPoe zainspirował wielu znakomitych twórców powieści detektywistycznych, w tym sir Arthura Connana Doyle’a, autora znanych na całym świecie przygód prywatnego detektywa Sherlocka Holmesa i jego pomocnika, doktora Watsona. Absolutną mistrzynią tego gatunku jest jednakże Agatha Christie, powszechnie nazywana królową kryminału. Napisała ona 66 powieści i 148 opowiadań detektywistycznych. W znacznej części z nich występuje jeden z najbardziej rozpoznawalnych literackich detektywów, Herkules Poirot – pochodzący z Belgii były policjant, który po drugiej wojnie światowej wyemigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie pozostał i do końca swoich dni rozwikływał najtrudniejsze kryminalne zagadki. Poirot jest niski i wygląda nieco śmiesznie ze swoją jajowatą głową oraz ogromnymi wąsami. Ubiera się zawsze elegancko, jest dobrze wychowanym dżentelmenem o nienagannych manierach, jednak nietuzinkowy wygląd, a także mocno cudzoziemski akcent sprawiają, że Brytyjczycy podchodzą do niego nieufnie. Dodatkowo, zachowanie Poirota kłóci się z powszechnie przyjętymi w tamtych czasach normami, a jego pozorna jowialność jak również specyficzny sposób bycia powodują, że bywa on traktowany niezbyt poważnie. Oponenci małego Belga często lekceważą go, nie doceniając jego sprytu i inteligencji, co zawsze okazuje się być kolosalną pomyłką. Poirot jest wnikliwym obserwatorem, a także dogłębnym znawcą ludzkiej natury. Nigdy nie przyjmuje niczego za pewnik, doskonale zdając sobie sprawę, że nie wszystko w życiu jest tym, czym się na pierwszy rzut oka wydaje. Zadziwiający intelekt, przenikliwy umysł oraz wyjątkowa zdolność dedukcji są jego główną bronią; otaczającym go ludziom trudno nadążyć za jego tokiem myślenia. Analizując zbrodnię, Poirot przywiązuje wielką wagę do najdrobniejszych, pozornie zupełnie nieistotnych detali, zadaje wszystkim trafne pytania, podważa początkowo niezbite dowody, eliminuje najbardziej oczywistych podejrzanych, by ostatecznie wyciągnąć prawidłowe, choć niezwykle zaskakujące wnioski. Woli myśleć o sprawie w ciszy i spokoju, pozostawiając działanie policji lub osobom postronnym, nie waha się jednak przystąpić do akcji, jeśli jest to naprawdę konieczne. Nie ma nic przeciwko kłamstwu, gdy chce zdobyć niezbędne informacje. Czasami belgijski detektyw postępuje nieuczciwie, nie wyjawia prawdy policji, gdy uważa, że sprawcy nie należy aresztować, albo pozwala mordercy popełnić samobójstwo. Na koniec każdej książki Poirot zbiera wszystkich bohaterów w jednym pomieszczeniu, gdzie demaskuje mordercę, którym okazuje się zwykle najmniej podejrzewana przez czytelnika osoba, a także przedstawia metody, jakie doprowadziły go do prawdy. Podobnie jak Sherlock Holmes, Poirot czasem pracuje z asystentem, a zarazem najlepszym przyjacielem, kapitanem Hastingsem, ale pojawia się on tylko w nielicznych powieściach. Agatha Christie napisała około 33 książek o Herkulesie Poirot, moim zdaniem najciekawsze z nich są: „ABC”, „Morderstwo w Orient Ekspresie”, „Zerwane zaręczyny”, „Tragedia w trzech aktach”, „Śmierć na Nilu” czy, pierwsza z serii, „Tajemnicza historia w Styles”. Wszystkie te powieści możemy usłyszeć w interpretacji świetnych lektorów, takich jak Artur Dziurman, Marcin Hycnar czy Maciej Słota, a sporo z nich posiada dodatkowo oprawę muzyczną.\nChristie stworzyła również postać panny Jane Marple, sympatycznej starszej pani lubiącej szydełkować, plotkować, a przy tym z sukcesem rozwiązującej niewyjaśnione sprawy kryminalne. Panna Marple, jak twierdziła Christie, przypomina jej własną babcię, ja jednak zniechęciłam się do tej postaci po pierwszej z przeczytanych powieści z jej udziałem, niewiele więc mogę o niej powiedzieć. Oczywiście, Christie napisała też kilka książek bez obecności żadnego z tych dwojga detektywów. Wśród takich niezależnych powieści zdecydowanie mogę polecić „Dziesięciu murzynków”, później przemianowaną z powodu poprawności politycznej na „I nie było już nikogo”. Książka ta, pod pierwszym tytułem przeczytana przez Stellę Weber, a pod drugim przez Danutę Stenkę, przedstawia historię dziesięciu nieznających się nawzajem osób, które zostają zaproszone do odizolowanego domu na wyspie. Bohaterowie nie mają pojęcia, kim jest ich tajemniczy gospodarz, mimo to wszyscy decydują się przyjąć zaproszenie. W trakcie pobytu stopniowo ujawniane są niewygodne fakty z przeszłości każdego z nich, co dzieje się dalej – nie chcę zdradzać.\nCo ciekawe, Agatha Christie była członkinią organizacji „Detection Club”, stowarzyszenia autorów powieści detektywistycznych, którzy stworzyli dwadzieścia zasad pisania kryminałów, zobowiązując się do ich przestrzegania. Agatha Christie została na jakiś czas wyrzucona z klubu, ponieważ złamała niektóre z tych wytycznych (np. zasadę mówiącą, że główny bohater lub narrator opowieści nie może być mordercą). Taki wypadek zaistniał w jednym z jej kryminałów, sami jednak musicie dociec, w którym.\nW powieściach detektywistycznych brak jest zazwyczaj wartkiej akcji czy brutalnych scen; zamiast tego znajdziemy w nich ciekawe przesłuchania świadków, dokładne poszukiwania dowodów oraz zaskakujące zwroty wydarzeń. Kryminały te są więc idealne dla osób, które niełatwo się nudzą, zwracają uwagę na szczegóły i pragną rozwijać umiejętność analitycznego myślenia.\nPodgatunek ten powstał w odpowiedzi na potrzeby tych czytelników, którzy uważają wizję świata przedstawionego w powieściach detektywistycznych za zbyt przeidealizowaną. Reprezentanci tego nurtu przekonują, że morderstwo, napaść, kradzież czy porwanie zdarzają się wszędzie i może zetknąć się z nimi każdy człowiek, nawet jeśli wcale się tego nie spodziewa. Ich zdaniem dobro i zło często się przenikają, nie wszystkie zbrodnie łatwo jest więc osądzić. Przestępstwo wdziera się z impetem w życie bohaterów, wikłając ich w sieć intryg i niebezpieczeństw. W czarnych kryminałach również występuje często postać policjanta bądź prywatnego detektywa rozwiązującego sprawę, nie jest on jednak wyłącznie obserwatorem bazującym jedynie na własnej przenikliwości czy zeznaniach świadków. Przeciwnie, nie raz angażuje się emocjonalnie, nawiązuje z innymi bohaterami intymne relacje, a czasem działa wbrew prawu, aby osiągnąć własne cele. Niejednokrotnie miewa też problemy z nałogiem lub cierpi na długotrwałą traumę po doświadczeniu osobistej tragedii. Nie będę skupiać się na autorach, którzy ukształtowali ten rodzaj kryminału w latach 30. i 40. XX w., ponieważ uważam, że współcześnie napotkamy jeszcze smaczniejsze kąski.\nMoim zdecydowanym faworytem, którego zaliczyłabym do pisarzy czarnych kryminałów amerykańskich, jest Harlan Coben, twórca licznych, wysoko ocenianych powieści. Ma on na koncie m.in. cykl o Myronie Bolitarze, byłym koszykarzu, którego obiecująca kariera raptownie dobiegła końca, gdy doznał poważnej kontuzji. Zmuszony do rezygnacji z rozgrywek w reprezentacji, Myron założył agencję reprezentującą sportowców, a później także innych celebrytów. Jednak Myron stał się nie tylko agentem, ale także kimś w rodzaju prywatnego detektywa. W książkach pomaga swoim klientom rozwiązywać afery kryminalne, w jakie zostali wplątani. Myron ma najlepszego przyjaciela Wina, który prowadzi bardzo oryginalny styl życia, pochodzi z niezwykle bogatej, arystokratycznej rodziny i zawsze dostaje to, czego chce. Win przepada za towarzystwem kobiet, ma nieodpartą skłonność do przemocy, uwielbia wymierzać sprawiedliwość na własną rękę, jest również mistrzem wielu sztuk walki. Jego cechy fizyczne: drobna sylwetka, delikatne rysy twarzy, alabastrowa cera i jasne loki nadają mu w oczach wrogów wygląd bezbronnego słabeusza, co prowadzi ich do popełniania szkodliwych w skutkach błędów. Myron z kolei to przystojny romantyk, który marzy o stworzeniu szczęśliwego związku i poszukuje miłości swojego życia; jest też mocno związany z rodzicami, u których długo mieszka. Myron i Win współpracują ze sobą, wdają się w brutalne bójki, a nawet zabijają, wielokrotnie narażają się na niebezpieczeństwo oraz mają niekiedy, szczególnie Win, konflikty z prawem. Obracają się nie tylko w świecie sportu, gwiazd show-biznesu czy amerykańskiej arystokracji, lecz także wśród groźnych przestępców i innych podejrzanych typów, przy czym nierzadko ledwo uchodzą z życiem.\nHarlan Coben jest zresztą znany nie tylko z serii o Myronie Bolitarze. Napisał wiele innych, samodzielnych powieści, wśród których najbardziej lubię „Bez pożegnania”, genialnie przeczytaną przez Jacka Rozenka. Książka ta opowiada historię Willa, którego życie zmienia się diametralnie w momencie, gdy matka tuż przed śmiercią wyznaje, że jego brat, lata wcześniej oskarżony o gwałt i morderstwo, wciąż żyje i pozostaje w ukryciu. Niedługo później znika ukochana Willa, Sheila, z którą do tej pory tworzyli udaną parę. Usiłując ją odnaleźć, Will poznaje garść zaskakujących faktów na temat dziewczyny, której bezgranicznie zaufał. Mężczyzna jest też coraz bliżej odkrycia prawdy o, jak dotychczas sądził zmarłym, bracie. Prywatne śledztwo z każdą chwilą przybiera mroczniejsze oblicze zwłaszcza, że po piętach depczą Willowi nie tylko agenci FBI, lecz także rządny zemsty, psychopatyczny płatny morderca.\nGłównymi bohaterami powieści Cobena są zazwyczaj lekarze lub prawnicy, wiodący szczęśliwe, spokojne, bezpieczne życie do czasu, aż tzw. amerykański sen zostaje zakłócony przez niespodziewane, tajemnicze bądź tragiczne wydarzenie związane z ich najbliższymi: rodzeństwem, rodzicami czy ukochanymi. Dopada ich mroczna, zagrzebana dotąd głęboko przeszłość, której drastyczne sekrety nagle wychodzą na światło dzienne. Niedoświadczeni w walce z zagrożeniem bohaterowie usiłują, często z pomocą przyjaciela, ocalić rodzinę i na nowo poskładać swój zrujnowany świat. Powieści tego autora cechuje wiele nieoczekiwanych zwrotów akcji. Pod przykrywką rodzinnej bądź przyjacielskiej sielanki kryją się zadawnione urazy, popełnione przed laty w sekrecie złe uczynki, zatajone fakty. Harlan Coben, podobnie jak Agatha Christie, jest całkowicie nieprzewidywalny, charakteryzuje go również wielowątkowość oraz mnogość przewijających się przez fabułę, drugoplanowych postaci. Nigdy tak naprawdę nie wiemy, co czeka nas na końcu powieści ani kto jest kim w całej układance. W odróżnieniu jednak od głównie szczęśliwych zakończeń Christie, zakończenia Cobena są przygnębiające. Bohaterowi udaje się oczywiście rozgryźć większość niewiadomych, ale konsekwencje okrutnych doświadczeń – brzemię winy, przymus zachowania strasznej tajemnicy czy odpowiedzialność za podjęte decyzje – pozostaną z nim już na zawsze.\nWbrew jednak pierwotnej nazwie, czarne kryminały nie są tworzone wyłącznie przez Amerykanów. Istnieje kilkoro świetnych, rodzimych przedstawicieli tej pododmiany, na przykład Agnieszka Pietrzyk, autorka cyklu o komisarzu Kamilu Soroce i prokurator Milenie Łempickiej-Krol. Dwie części tego cyklu: „Porwanie” oraz „Zostań w domu” zostały przeczytane przez Andrzeja Hausnera i są dostępne na stronie biblioteki DZdN. Komisarz Soroka, człowiek o bardzo nietypowych preferencjach seksualnych, nie cofa się przed oszustwem, pobiciem, szantażem czy nadużyciem władzy, aby ukryć własne niecne postępki. Z kolei prokurator Łempicka-Krol nadal usiłuje pozbierać się po mającym miejsce kilka lat wcześniej zniknięciu chorego na schizofrenię męża wraz z ich kilkuletnim synkiem. Pomimo poważnych problemów osobistych, ci dwoje współpracują ze sobą przy rozwiązywaniu powierzonych im spraw, wkrótce rozwija się też między nimi nader burzliwy romans. Fabuła książek Pietrzyk często ma miejsce na terenie Elbląga, a opisywane przez nią historie piętnują ciężkie przewinienia policji, które sprawcom zwykle udaje się zataić dzięki sukcesom zawodowym, znajomościom czy po prostu posiadanej pozycji służbowej. Dla tej autorki nic nie wydaje się być tematem tabu i dobro nie zawsze zwycięża w jej powieściach.\nCzarnym kryminałom nieobce są przemoc, uzależnienia, handel bronią, ludźmi czy narkotykami, brutalne zabójstwa, okaleczenia, gwałty bądź porwania dla okupu. Jeśli zatem kochacie dreszczyk emocji, wątki sensacyjne i atmosferę zagrożenia wzrastającą wraz z każdym przeczytanym rozdziałem, tego typu powieści są właśnie dla was!\nObecnie fabuła większości powieści kryminalnych nie jest już skoncentrowana wyłącznie wokół samego rozwiązywania zagadek. Zbrodnia pojawia się raczej na tle sytuacji życiowej bohaterów: ich nastrojów, rodzinnych konfliktów, pragnień, radości i smutków. Mamy więc dokładnie zarysowane profile psychologiczne ofiar, sprawców, a także prowadzących dochodzenie śledczych. Detektyw, policjant lub policjantka, oprócz pracy nad konkretną sprawą wiedzie równocześnie prywatne życie, odnosi osobiste zwycięstwa bądź porażki, zakłada rodzinę lub kończy toksyczny związek, zmienia miejsce zamieszkania albo przechodzi kryzys. Czytelnik towarzyszy takiej postaci na każdym kroku, przez co powieść toczy się dwutorowo. W tego typu książkach nierzadko możemy również obserwować od kuchni pracę policji, medyków sądowych, techników kryminalistycznych czy innych ekspertów od zbrodni.\nJedną z moich ulubionych autorek kryminałów z wątkiem psychologicznym jest brytyjska pisarka Rachel Abbott. Do jej najbardziej znanych powieści należą te z serii o nadinspektorze Tomie Douglasie. Tom to porządny, uczciwy policjant, opiekuńczy ojciec nastolatki, który po rozwodzie przeprowadził się do odziedziczonej po zamożnym bracie posiadłości. Uwielbia gotować, sumiennie pracuje nad każdym z powierzonych mu śledztw, a kiedy trzeba, potrafi postawić na swoim. Dobrze dogaduje się z podległym mu zespołem policjantów (jego stałą współpracownicą jest sierżant Becky Robinson), cierpi jednak z powodu konfliktów z byłą żoną i rzadkich spotkań z córką, Lucy. Z czasem jednak jego relacje rodzinne ulegają poprawie, a grono najbliższych nawet się powiększa. Wszystkie powieści z cyklu o nadinspektorze Tomie Douglasie możemy usłyszeć w znakomitej interpretacji Anny Dereszowskiej, a czasami również Filipa Kosiora; nieraz czytają oni też w duecie. Do moich ulubionych należy „Obce dziecko”. Bohaterowie tej powieści, Emma i David, są małżeństwem, wspólnie wychowującym kilkumiesięcznego synka. Rodzinna sielanka gwałtownie ulega zmianie, gdy w ich drzwiach nieoczekiwanie staje uprowadzona przed laty córka Davida z pierwszego małżeństwa, Tasha. Dziewczynka nie chce powiedzieć, gdzie dotąd była, co się z nią działo ani jakim cudem wróciła do domu. Emma usiłuje pomóc milczącemu, wycofanemu dziecku uporać się z traumą i zauważa, że mała jest dziwnie nieufna w stosunku do ojca. Kiedy Tasha ponownie znika bez śladu, porywając ze sobą maleńkiego synka Emmy, zdesperowana kobieta prosi o pomoc swojego dawnego znajomego, nadinspektora Douglasa. Tom musi błyskawicznie wkroczyć do akcji i odnaleźć niemowlę, zanim będzie za późno.\nAmerykańskim odpowiednikiem Abbott jest Lisa Gardner, autorka kilku cykli, z których największy traktuje o bostońskiej policjantce, detektyw sierżant D.D. Warren. D.D., miłośniczka butów oraz skórzanej kurtki w karmelowym kolorze, jest twardzielką o ciętym języku. Chętnie stawia czoła wyzwaniom, nie obawia się ponosić ryzyka – w słusznej sprawie naraża nawet na szwank własne bezpieczeństwo. Doskonale kieruje podległymi sobie ludźmi, jednak najbardziej pasjonuje ją praca w terenie. W trakcie kolejnych powieści obserwujemy zachodzącą w policjantce zmianę; z samotnej, dość oschłej pracoholiczki D.D. przeradza się stopniowo w kochającą żonę i matkę. Wciąż pozostaje bezgranicznie oddana pracy, zaczyna jednak wykazywać większą troskę o losy ocalałych ofiar zbrodni, z którymi się styka. Lisie Gardner bowiem morderstwa nie wystarczają. Autorkę tę cechują niezwykle realistyczne portrety psychologiczne kobiet, które zdołały przetrwać najgorszy w życiu koszmar. Przetrwanie to wszakże dopiero początek. Ofiary muszą na nowo odnaleźć własną osobowość i zmierzyć się ze wszechobecnym strachem, który już zawsze im towarzyszy. W jednej z powieści, zatytułowanej „Znajdź ją”, D.D. nawiązuje kontakt z jedną z takich ocalałych, Florą Dane, młodą dziewczyną, którą porywacz przez kilka miesięcy więził w skrzyni wielkości trumny. Po tym, jak uratowało ją FBI, Flora nie jest w stanie powrócić do dawnej, beztroskiej egzystencji. Choć od porwania minął już jakiś czas, wciąż wraca pamięcią do dręczącego ją potwora, nieustannie ogląda się za siebie i przygotowuje na walkę z każdym możliwym zagrożeniem. Jest stale czujna, ma ogromne problemy z zaufaniem, nie potrafi budować więzi nawet z najbliższą rodziną. Postać Flory również ewoluuje; dziewczyna postanawia pomóc innym ocalałym, przechodzącym przez podobne co ona piekło. Zostaje też informatorką D.D., a ich początkowo trudna, pełna wzajemnej niechęci współpraca, nabiera pomału stałego charakteru. Między tymi dwiema kobietami wytwarza się specyficzna więź. Dodatkowo, Flora musi odgrzebać najboleśniejsze wspomnienia, aby uchronić tych, na których jej zależy i pomóc D.D. rozwikłać mroczne tajemnice. Powieści o D.D., Florze (i nie tylko) czyta Marta Grzywacz, a późniejsze Anna Szawiel.\nWśród polskich pisarzy tego typu kryminałów za absolutną mistrzynię uważam Katarzynę Puzyńską. Jej składający się jak dotąd z trzynastu części cykl „Lipowo” został przetłumaczony na wiele języków. Autorka jest z wykształcenia psychologiem, toteż tworzy wyjątkowo barwne postaci, których charakter i życiowe perypetie rozwijają się wraz z każdą kolejną powieścią. Akcja „Lipowa” toczy się w malowniczej, położonej na Mazurach miejscowości o tej właśnie nazwie, a później w jej okolicach. Puzyńska przyznaje, że zaczerpnęła urokliwy krajobraz lasów i jezior z rzeczywistej, choć nazywającej się inaczej, mazurskiej miejscowości, w której chętnie przebywa. Stale jednak zapewnia, że „nikt tam nikogo nie morduje”. Główną postacią tego cyklu jest aspirant Daniel Podgórski, który z misiowatego, małomiasteczkowego gliniarza przeistacza się, w miarę swojego awansu, w doświadczonego śledczego pracującego przy najtrudniejszych przypadkach. W życiu osobistym Podgórski od pewnego momentu oscyluje między dwiema kobietami: piękną, energiczną narzeczoną oraz dawną miłością, a zarazem matką jego jedynego syna, z którą współpracuje na gruncie zawodowym. Daniel nie jest w stanie podjąć ostatecznej decyzji, zmienia zdanie raz za razem, toteż jego miłosne relacje są dość niepewne i wybuchowe, co prowadzi do tragicznego w skutkach finału. Podgórski wiele razy musi uporać się z problemami dotyczącymi nie tylko niezdecydowania w związkach, lecz także własnego nałogu, stosunków z synem oraz niespodziewanej straty najbliższych mu osób. Każda z postaci w stałym otoczeniu Daniela doświadcza własnych trosk, przechodzi dobre i złe chwile, w które czytelnik jest dogłębnie wtajemniczany, co pozwala nam spojrzeć na nich wszystkich z wielu różnych perspektyw. Oprócz Podgórskiego, najbardziej charakterystyczną bohaterką tego cyklu jest komisarz Klementyna Kop, wytatuowana staruszka z ogoloną głową, osoba bardzo bezpośrednia, nigdy nie przebierająca w środkach, sypiąca słowami niczym z karabinu maszynowego. U Puzyńskiej morderstwa popełniane są zwykle w odludnych miejscach: lesie, pustym mieszkaniu czy na zamarzniętym jeziorze. Tropy często prowadzą do lokalnych legend bądź ludowych wierzeń, a przeszłość splata się nierozerwalnie z teraźniejszością. Autorka w trafny, interesujący sposób porusza kwestie: radzenia sobie ze śmiercią, zawiści, zaburzeń osobowości, metod działania sekt oraz mnóstwa innych dysfunkcji współczesnego człowieka. Ciekawym, według mnie, atutem jej powieści są nadawane bohaterom nietypowe imiona, takie jak Idosława, Rodomir, Żegota czy Żywia. Nie sposób określić, która z części „Lipowa” jest moją ulubioną, stanowią one bowiem spójną, rozciągniętą w czasie i przestrzeni całość. Wyboru możecie zresztą dokonać sami, zwłaszcza że wszystkie one dostępne są w postaci audiobooków (w interpretacji Laury Breszki). Puzyńska opublikowała jeszcze serię „Policjanci”, czyli zbiór wywiadów z autentycznymi śledczymi pracującymi w różnych wydziałach polskiej policji. W rozmowach z autorką ujawniają oni blaski i cienie swojego zawodu.\nDo innych świetnych autorów, piszących właściwie na pograniczu kryminału i thrillera psychologicznego, należą m.in.: B.A. Paris, Alex Marwood, Cheryl Browne czy Gillian Flynn, autorka doskonale przyjętej „Zaginionej dziewczyny”. Tego typu powieści stanowią wyborne połączenie mrocznej zagadki, wciągającej, pełnej napięcia fabuły oraz wątków psychologicznych. Prowokują one czytelnika do utożsamienia się z bohaterami i zadania sobie pytania, jak sami postąpilibyśmy na ich miejscu.\nDowód na to, że zbrodnię można traktować z przymrużeniem oka, dało wielu pisarzy, w tym dwoje moich ulubionych, o których zdecydowanie warto napomknąć. Pierwszą z nich jest Olga Rudnicka, autorka błyskotliwych, zabawnych powieści z morderstwem w tle. Moje serce podbił jej rewelacyjny cykl o siostrach Sucharskich. Część pierwsza zatytułowana „Natalii 5” rozpoczyna się w chwili, gdy po tajemniczej śmierci bogatego biznesmena, jego córki zmuszone są stawić się na odczytanie testamentu. W kancelarii notarialnej wychodzi na jaw, że żadna z pięciu kobiet nie miała dotąd pojęcia o istnieniu pozostałych. Każda z nich mieszkała w innym mieście, z inną matką, nigdy więc nie doszło do ich spotkania. Na dodatek siostry ku swemu przerażeniu odkrywają, że ich ojciec, prowadzący podwójne, czy może raczej popiątne życie, aby wykluczyć ewentualne pomyłki, nadał wszystkim córkom takie samo imię. Natalie decydują się wprowadzić do sekretnego domu po ojcu (o istnieniu tego budynku również nie miały dotychczas pojęcia) i nauczyć żyć we własnym towarzystwie. Próbując rozwikłać okoliczności śmierci taty, natrafiają na zagadkowy, skrzętnie ukryty w ich nowym domu skarb, który staje się przyczyną wielu zawirowań. Wspólne przygody zbliżają kobiety do siebie; między nimi wytwarza się specyficzna, nierozerwalna, siostrzana więź. Choć kobiety wyraźnie różnią się od siebie charakterem, każda z nich jest niezmiernie bystra, obdarzona ciętym językiem i gotowa bronić pozostałych do utraty tchu, nawet jeśli niezupełnie zachodzi taka konieczność. Ich rozliczne umiejętności oraz zainteresowania, z pozoru tak od siebie odmienne, tworzą uzupełniającą się całość i są nader przydatne w rozwiązywaniu wszelakich zagadek. W późniejszych książkach, Natalie angażują się m.in. w sprawę poszukiwanych, bezcennych brylantów, a także w odnalezienie skradzionego podczas wakacji, milionowego kuponu totolotka. Całą serię przeczytała Lidia Sadowa.\nDrugim mistrzem czarnego humoru, zwanym też księciem komedii kryminalnych, jest Alek Rogoziński. Stworzone przez niego historie nierzadko kręcą się wokół środowiska celebrytów – aktorów, piosenkarzy, modeli, pisarzy czy ekspertów kulinarnych. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek tego autora to Róża Król, znana pisarka kryminałów zafascynowana prawdziwymi zbrodniami. Róża jest zagorzałą miłośniczką dobrej kuchni, przez co cierpi na pewne problemy z nadwagą, które permanentnie wypiera ze swojej świadomości; ma również nieustanne problemy z doprowadzeniem do porządku własnej fryzury. Zamiast dotrzymywać wyznaczonych przez wydawcę terminów, woli mieszać się w prywatne śledztwa, nie raz utrudniając swoim nieostrożnym zachowaniem pracę policji. Róża ma jednak dobrą intuicję, a jej otwartość na innych sprawia, że ludzie chętnie zdradzają jej swoje największe sekrety. Zbrodnia przyciąga ją jak magnes; niestety, przy prawie każdym dochodzeniu Róża wciąż pakuje się w nowe kłopoty, doprowadzając tym samym swoich przyjaciół do chęci zamordowania jej gołymi rękami. Serię „Róża Król na tropie” czytają Paulina Holc oraz Katarzyna Pakosińska. Zbrodnie Rogozińskiego nie dotyczą wyłącznie sław polskiej telewizji; ich ofiarami równie często padają zwykli ludzie. Charakterystyczne jest to, że w jego powieściach nie istnieje jeden konkretny sprawca ani jedna konkretna ofiara; każdy ma na sumieniu większe lub mniejsze grzeszki, a w konsekwencji bohaterowie wikłają się w przewrotne komedie pomyłek. Moją ulubioną jest książka „Jak cię zabić, kochanie”, przeczytana przez Joannę Kołaczkowską. Nieszczęśliwa w małżeństwie Kasia staje przed szansą odziedziczenia sporej fortuny, pod jednym tylko warunkiem: musi pozbyć się męża. Rozwód nie wchodzi w grę, toteż kobieta postanawia wysłać małżonka na tamten świat. Realizacja jej morderczych pomysłów nie jest jednak łatwym zadaniem, zwłaszcza że mąż ma w stosunku do niej dokładnie takie same plany. Polujący na siebie nawzajem bohaterowie szybko znajdują się również na celowniku innych, czyhających na ich majątek osób, w tym Tygrysa Złocistego, groźnego gangstera uwielbiającego słodkie, zwierzęce porównania, a także zakonnic będących zaprzeczeniem wszystkiego, co powszechnie kojarzy się z dobrocią i świętością. Rogoziński dokonuje wyjątkowo celnych obserwacji społeczeństwa, w którym żyjemy i w błyskotliwy sposób wytyka pewne jego przywary oraz śmiesznostki. Humorystyczny styl tego autora często doprowadza mnie do wybuchów niepohamowanego śmiechu.\nNa koniec warto wspomnieć, że kryminałami mogą zaczytywać się nie tylko dorośli. Do dyspozycji mamy też całą gamę książek kryminalnych dla dzieci i młodzieży. Są to przeważnie powieści detektywistyczne, o łagodnym, często przygodowym zabarwieniu. Brak tu, rzecz jasna, krwawych scen zabójstw, brutalnych opisów przemocy czy innych treści, z którymi nie powinni stykać się młodsi czytelnicy. Autorzy próbują za to przemycić do takich powieści pewne walory edukacyjne i sporą dawkę humoru. Rolę detektywa przyjmuje zazwyczaj na siebie, w zależności od przeznaczenia wiekowego, dziecko lub nastolatek, a nierzadko również grupka przyjaciół, z którymi najmłodszy czytelnik może się utożsamić. Wśród kryminałów dla dzieci wyróżnić można serię „Detektywi z Tajemniczej 5” Marty Guzowskiej. Ta zafascynowana archeologią autorka pisuje interesujące kryminały dla dorosłych z mocno zarysowanym wątkiem archeologicznym w tle. Oprócz tego stworzyła (jak dotychczas sześcioczęściowy) cykl o przygodach Anki, jej przyjaciela Piotrka, jego małej siostrzyczki Jagi oraz szczura Sherlocka. Ta sympatyczna czwórka młodych śledczych musi m.in. odnaleźć skradzioną kopię ozdoby księżnej Czartoryskiej, zmierzyć się ze zbuntowanym robotem oraz okiełznać ducha Chopina. Poza dobrą zabawą i ciekawymi przygodami, dziecięca literatura Guzowskiej pozwala zapoznać młodego czytelnika z elementami historii sztuki. Autorka przyznaje, że powołała do życia detektywów z Tajemniczej 5 na wyraźne życzenie swoich dzieci. Całą serię znajdziemy w audiobookach przeczytanych przez Donatę Cieślik.\nNieco starszym czytelnikom polecić można np. interaktywną serię Zofii Staniszewskiej pt. „Ignacy i Mela na tropie złodzieja”, czytaną przez jednego ze znanych aktorów, Artura Barcisia. Kryminały dla dzieci z pewnością pomogą rozbudzić w naszych pociechach ciekawość świata, a zarazem rozwinąć ich umiejętność logicznego, kreatywnego myślenia, tak potrzebnego przy rozwiązywaniu zagadek.\nCoś mrocznego dla każdego\nChoć kryminały mogą wydawać się pozornie nieskomplikowaną rozrywką, w rzeczywistości wzbogacają wyobraźnię, pozwalają wykształcić w sobie zmysł obserwacji, wnikają w tajniki ludzkiej osobowości, a także zwracają uwagę zarówno na przymioty, jak i mankamenty otaczającego nas świata. Różnorodność powieści kryminalnych sprawia, że każdy może wybrać z nich coś odpowiedniego dla siebie. Wciągające, pełne napięcia książki to doskonała odskocznia od codzienności podczas długich wieczorów lub dobre wykorzystanie czasu na przykład w podróży.\nDodano: 26-01-2022 13:02:39


Jak relacje pomagają mi zachować równowagę? - dobra pora dnia\nRelacje pomagają mi zachować równowagę. Kontakty z innymi dokładnie tak, jak dobry, zdrowy posiłek, efektywny odpoczynek, poczucie dobrze wykonanej pracy, wysiłek fizyczny wpływają na moje samopoczucie.\nI to samo powiedzą Ci badania. Bowiem naukowcy dowiedli, że życie w izolacji od kontaktów społecznych zwiększa o 50% ryzyko śmierci. Życie w samotności szkodzi tak, jak byśmy wypalali 15 papierosów dziennie (palenie tytoniu zwiększa ryzyko przedwczesnej śmierci o 1,6%, tymczasem izolacja towarzyska o 2,0%), czyli bardziej niż brak ruchu i otyłość. Udowodniono, że osoby samotne (nie single – tylko takie, które nie mają z kim podzielić się troskami i radościami) mają wyższy poziom kortyzolu – hormonu stresu, a to niewątpliwie przekłada się chociażby na odporność. Z kolei przyjazne stosunki z innymi powodują uwolnienie hormonów obniżających poziom stresu.\nKontakty z innymi są dla mnie istotnym aspektem życia. I zdecydowanie przedkładam jakość nad ilość. Jeśli mnie zapytasz, ilu mam znajomych na facebooku, to Ci nie odpowiem, bo nawet nie wiem i nie chcę wiedzieć, gdyż interesują mnie tylko znajomości, które utrzymuję w rzeczywistości choćby na odległość. Bo dzięki nowoczesnym technologiom łatwiej podtrzymywać wartościowe relacje, choć nie ma to jak rozmowa twarzą w twarz.\nKontakty z innymi pomagają mi zachować poczucie równowagi, w sytuacjach, gdy z niej wytrącona mogę sobie przypomnieć, że mam na kogo liczyć. To ma bardzo praktyczny wymiar. Dzięki sieci znajomych łatwiej znaleźć pracę, kupić lub sprzedać mieszkanie, trafić na dobrego pana „złotą rączkę”, ale też na dobrego lekarza. To oszczędza mi czasu i frustracji.\nKiedy przychodzi zwątpienie w to, co wiem, w to, co umiem, w to, co do tej pory wydawało mi się oczywiste, mogę potwierdzić sobie, że inni myślą podobnie. Albo gdy spotyka mnie coś złego, nieprzewidzianego, co mąci mój spokój i równowagę przekonuję się, że nie jestem sama i innych też to spotyka.\nKiedy żyję w błędnych przekonaniach i brnę do bezsensownego celu, konfrontacja z perspektywą innych osób pozwala mi przyznać się przed samą sobą, że się mylę i powrócić na właściwe tory. Albo okazuje się, że pewne rzeczy można robić inaczej – i nie znaczy to gorzej.\nTo dzięki spotkaniu właściwych osób we właściwym czasie jestem tu gdzie jestem, piszę bloga, czepię radość z tego, co robię. Rozmawiając z innym, słuchając ich historii widzę, że się da, że coś, co wydawało mi się niemożliwe, jest w zasięgu mojej ręki. Uczę się do nich, dowiaduję o przydatnych umiejętnościach, gadżetach itp. Czasami przychodzi moment konsternacji, gdy prawda zakole w oczy, ale ostatecznie daje mi to kopa do działania.\nNic tak dobrze na mnie nie działa, jak możliwość wygadania się. Nie potrzebuję dobrych rad, potrzebuję kogoś kto wysłucha. Najczęściej to wystarczy, aby sobie coś poukładać w głowie.\nKiedy myślę o przyjemnych wydarzeniach w moim życiu, to jestem wtedy z ludźmi, na których mi zależy, z którymi lubię spędzać czas. A nie ma to jak wspomnienia.\nPisząc o tym, jak relacje pomagają zachować balans, nie sposób nie wspomnieć o jeszcze jednej zależności. Podobno:\n„Jesteśmy odzwierciedleniem pięciu osób, z którymi spędzamy najwięcej czasu. To oni nas motywują, doradzają, krytykują. Przyjrzyj się, z kim Ty przestajesz”.\nWarto zatem przyjrzeć się, czy znajomości, które utrzymujesz mają na Ciebie dobry wpływ. Na ile możesz liczyć na szczerą informację zwrotną. Na ile dobrze czujesz się w towarzystwie konkretnych osób. Pewnie nie raz słyszałeś o „wampirach energetycznych”. A może nawet doświadczyłeś ich oddziaływania na własnej skórze. Każdy ma w swoim życiu lepsze i gorsze dni i po to są najbliżsi i przyjaciele, by wspierać się wzajemnie, zwłaszcza w trudnych momentach. Sprawdź jednak, czy w rozmowach z Twoimi znajomymi dominują ogólne narzekania, utyskiwanie, licytowanie, kto ma gorzej…czy żale równoważą się z radościami.\nJa lubię sobie ponarzekać, ale lubię też podzielić się swoimi fascynacjami i zarazić się inspirującymi ideami.\nWpisz w grafik\nNie ukrywam, że mam ciągły niedosyt kontaktów z moimi znajomymi. Oczywiście bywa tak, że mam ochotę spędzać czas sama lub z najbliższą rodziną. Zazwyczaj w natłoku codziennych obowiązków kontakty z innymi schodzą u mnie na dalszy plan, czego wciąż żałuję. Niektórzy eksperci radzą, by kontakty z innymi uczynić takim samym nawykiem jak uprawienia sportu. Ja poniekąd na pewnym etapie mojego życia głównie zawodowego musiałam częściowo wdrożyć tę radę, gdy zdecydowałam zadbać o mój work life balance. Wówczas jedynym sposobem, by spotykać się ze znajomym było wpisanie w kalendarz z miesięcznym wyprzedzeniem tego planu. Wtedy szczególnie sobie uświadomiłam, że relacje pomagają zachować równowagę – zarówno te bliższe, jak i dalsze.\nA czy Tobie relacje pomagają zachować równowagę?


Wygląda na to, że kwestia wprowadzenia w Polsce euro staje się jednym z głównych postulatów partii Teraz Ryszarda Petru.\nO konieczności wprowadzenia euro w Polsce Petru mówił w rozmowie przeprowadzonej na antenie Polskiego Radia. Polityk oświadczył, że przyjęcie europejskiej waluty przez Polskę jest niezwykle istotne.\n– Jeżeli Polska chce na stałe być w Europie, musi być w strefie euro. Zawsze są za i przeciw. Trzeba zważyć. Więcej jest za niż przeciw. Gdyby nie było przeciw, to decyzja byłaby naturalna. W nauce ekonomii zawsze jest kwestia wyboru. Euro powinno być czynnikiem łączącym, bo euro to bezpieczeństwo, bogactwo, lepsza wymiana handlowa, szybszy rozwój biznesu, bo jeżeli mamy wspólną walutę, wszyscy o siebie nawzajem musimy się troszczyć – powiedział Ryszard Petru.\nDzień wcześniej polityk zorganizował zaś konferencję prasową, w trakcie której przedstawiał swój postulat. Petru uważa, że wprowadzenie euro powinno być jednym z głównych haseł zjednoczonej opozycji.\n– Jedno ze wspólnych haseł jakie powinna mieć na sztandarach, to jest przyjęcie przez Polskę waluty euro w najbliższym możliwym terminie, po to właśnie, aby zakotwiczyć się na stałe w strukturach europejskich – powiedział Ryszard Petru.\nO tym, że euro powinno zostać wprowadzone w Polsce, Ryszard Petru mówił też podczas konwencji programowej swojej partii.\n– Za rok od dzisiaj zgłosimy akces Polski do strefy euro. Bezpieczeństwo ekonomiczne i społeczne Polaków jest ściśle związane z Europą. Tylko waluta euro gwarantuje stałą obecność Polski w strukturach decyzyjnych Unii Europejskiej – powiedział wówczas lider partii Teraz.\nCzytaj także: Konwencja programowa partii Teraz. Ryszard Petru przedstawił postulaty\n23 grudnia dniem żałoby narodowej. Jest decyzja Andrzeja Dudy


Tu mój dom - Święto Pieśni Litwy.\nDziś na Placu Katedralnym w Wilnie odbył się uroczysty koncert, rozpoczynający Święta Pieśni Litwy 2014 pt. „Čia mano namai” (Tu mój dom). Jest to już dziewięćdziesiąte Święto Pieśni Litwy. Pierwsze tego rodzaju święto odbyło się 23 i 25 sierpnia 1924 roku w Kownie, w którym wzięło udział 86 chórów i około 3 tys. śpiewaków.\nUczestnicy i organizatorzy tegorocznego święta litewskiej pieśni przygotowali obszerny program, realizacja którego potrwa do niedzieli włącznie. W trakcie święta będzie śpiewało, tańczyło i grało około 37 tys. osób z kraju oraz ze skupisk Litwinów poza granicami Litwy.\nŚwięta pieśni i tańca na Litwie, Łotwie i w Estonii zostały wpisane na listę UNESCO niematerialnych zabytków kultury ludzkości.\nNa zdjęciu: pierwszy koncert Święta Pieśni Litwy 2014 na Placu Katedralnym.


Etui Motorola - 4touch sklep Brzezie\n> POZOSTALI>Motorola>Etui Motorola\nJesteś w tej chwili w kategorii Etui do telefonu Motorola. Znajdziesz w tym miejscu najnowsze akcesoria dopasowane do Twojego smartfona. Etui możesz sortować wg nazwy lub ceny. Jeśli wybierzesz Etui do Motorola w naszym sklepie możesz mieć pewność, że nabyłeś towar najwyższej jakości w niskiej cenie.\nKupując na 4touch.pl otrzymasz Etui idealnie dopasowane do twojego modelu smartfona. Każdy produkt zakupiony w tym sklepie możesz oddać w ciągu 14 dni od dnia zakupu - nawet bez uzasadnienia. W asortymencie posiadamy Etui nie tylko dedykowane do modelu Motorola, ale także innych popularnych modeli smartfonów .\nW 4touch.pl zadowolenie klienta jest najważniejsze oraz dokładamy wszelkich starań żeby Wasze zamówienie zostało wysłane bez zbędnej zwłoki. Nasze przesyłki pakujemy starannie, dzięki czemu klient otrzymuje towar w całości. Produkty kupione w naszym sklepie odebrać można w naszej siedzibie w centrum Krakowa. Każde Etui kupione w naszym sklepie możesz zwrócić w ciągu dwóch tygodni od dnia transakcji bez podania przyczyny.


Zimowy Kurs Turystyki Wysokogórskiej 2010\nNowy rok rozpoczął się dla mnie dość spektakularnie. Mówi się nawet, że "Jaki Sylwester, taki cały rok". Ciśnie mi się na usta zmienienie trochę tego porzekadła w moim przypadku. "Jakie pierwsze dni nowego roku, taki nie cały rok". O co chodzi? Może przedstawię mały opis sytuacji. Poprzednich wydarzeń noworocznych nie wspominam za dobrze. Zaburzenia żołądkowe (nie łączyć z upojeniem alkoholowym!) nie spowodowały na szczęście, że rok 2010 przedstawia mi się obecnie w samych złych statystykach. Wręcz odwrotnie! A jaki będzie rok 2011? Rozpoczął się zerwaniem torebki stawowej stawu skokowego. Czyż to nie przepowiednia, że będzie już tylko lepiej? :) Co ciekawe, taką krzywdę nie wyrządziły mi góry, ale miejskie chodniki. Z bandażami i okładami na nodze wracam jeszcze do końcówki 2010 roku, kiedy to pierwszy raz w życiu trzymało się czekan w ręce i uświadamiało sobie, że śnieg może być punktem asekuracyjnym.\nPomysł skorzystania z dobrodziejstw takiego kursu, wpadł mi i Pawłowi do głowy mniej więcej jeszcze w okresie przedwakacyjnym. Odległość czasowa była trochę zabójcza. Nikt nie myślał wtedy o zimie, ale postanowiliśmy zacząć powoli werbować ludzi, którzy nie koniecznie chcieliby spędzić okres świąteczny przy stole. Ostateczny "team" ukształtował się na początku października. Pięciu śmiałków: Skadi, Kamil, Paweł, Piotrek oraz Witek już w Drugi Dzień Świąt Bożego Narodzenia opuścili ciepłe pomieszczenia z przepełnionymi lodówkami by z własnej nieprzymuszonej woli trochę poegzystować w wysokogórskim terenie.\nDzień 1. "Linoleum"\nNaszą podróż do Zakopanego postanowiliśmy podzielić na dwa etapy. Głównie z przyczyn oszczędzania energii i nie tułania się po nocach pociągami. Dlatego też zatrzymaliśmy się u mojej kuzynki mieszkającej w Krakowie. Dla niektórych, była to pierwsza okazja by zobaczyć dawną stolicę Polski, a dla mnie możliwość skosztowania bardzo dobrego drinka z ogórkiem! Dzień minął bardzo sympatycznie, głównie na graniu w "Boggle", rozmawianiu o muzyce i wyjaśnianiu dlaczego Kamil upodobał sobie słowo "linoleum" :)\nDzień 2. " Lajkonik, brokuły i Holandia"\nO 7 rano jesteśmy w autobusie do Zakopanego. Większości udziela się drzemka. Dla mnie, to pierwsza okazja zobaczenia Tatr wysłanych śniegową pierzynką. Po 9 wsiadamy ze swoimi pakunami na tył busa jadącego do Kuźnic. Krótka przejażdżka bardzo pobudziła wyobraźnię moich kolegów. Rozmawianie na abstrakcyjne tematy to ich specjalność. W połowie zgubiłam wątek rozmowy, więc moje myśli skierowały się na to, że za chwilę czeka nas podejście do Murowańca i będziemy musieli się pożegnać na parę godzin z ciepłymi pomieszczeniami. Wybraliśmy szlak niebieski na Halę Gąsienicową przebiegający przez Boczań.\nNa rozdrożu szlaków. Przed nami jeszcze 30 minut drogi.\nOkoło 14 docieramy do schroniska, gdzie okazuje się, że pokój dzielimy z kursantami, którzy jechali tym samym busem co my i wysłuchiwali naszych pogaduszek o brokułach i Holandii. Zabawne było również to, że jeden z nich mieszka w tym państwie. Może nie wywarliśmy dobrego wrażenia na początku, jednak po bliższym poznaniu daliśmy się polubić do takiego stopnia, że jeden z nich - Adam - postanowił do nas dołączyć i przez najbliższe dni wspólnie zmagać się z programem kursu. Dopiero o godzinie 19, po samochodowych zawirowaniach przyjechali instruktorzy. W szybkim tempie rozdano nam potrzebny sprzęt i przydzielono instruktorów do poszczególnych grup. Nasza ekipa trafiła pod opiekę "Lochnes'a" - sympatycznego instruktora, który nie ma nic wspólnego z potwornością legendarnego potwora. Historia przydzielenia takiej ksywki do jego osoby musi więc być inna. Na sali wykładowej uczyliśmy się podstawowych nazw sprzętów, bezpiecznego ich użycia czy typów wiązań.\nDzień 3. "Pomarańczowy pocisk".\nPierwsze wyjście w teren. Pierwsze zmagania z mrozem. Tego dnia temperatura wynosiła - 15 °C. Śnieg padał przez cały dzień. Pierwszą część dnia poświęciliśmy na naukę hamowania upadków z wykorzystaniem czekana na pobliskim, malutkim stoku. Symulowaliśmy upadek przy pomocy bezpiecznego dupozjazdu. Czekan w ruch i próba zahamowania. Zjazdy wychodziły różnie. Przynajmniej mi. Podobno taką umiejętność trzeba ćwiczyć przy każdej możliwej okazji. Ja, jeszcze tego dnia mogłam już wykorzystać naukę z pierwszej części zajęć przy okazji prawdziwego, niekontrolowanego upadku.\nZ Piotrkiem próbujemy hamować upadki.\nZanim jednak do tego doszło, podeszliśmy w okolice żlebu, gdzie po raz pierwszy mogliśmy wykorzystać targany przez siebie sprzęt. Ubieranie raków czy uprzęży nie należało do prostych. Stromy stok powodował częste zapadanie się śniegu. Przy tych wszystkich manipulacjach zgubiłabym dwa karabinki, które myślałam, że już przepadły jak kamień w wodę. Na szczęście przykryła je tylko mała warstwa śniegu i z powrotem znalazły się na mojej szpejarce.\nHura! Mam już raki. Teraz w tym mrozie trzeba je jeszcze założyć!\nPodzieliliśmy się na dwa, 3 osobowe zespoły. Związani linami poznawaliśmy tajniki asekuracji lotnej idąc w górę żlebu. Częste postoje na montowanie kolejnych punktów asekuracyjnych powodowały, że mróz coraz bardziej doskwierał. Z racji, że mój zespół szedł drugi, Piotrek idący ostatni, miał za zadanie zbierać nasze "zabawki". Myślę, że jak na pierwszy raz, poszło nam to wszystko całkiem sprawnie.\nWitek, Paweł oraz Kamil na asekuracji lotnej.\nZe śnieżnej otchłani wyłania się potwór!\nMajster Piotr wykręca śruby lodowe.\nInstruktor udziela wskazówek Kamilowi.\nZawsze chciałam mieć zdjęcie z uniesionym w górę czekanem :P\nOkoło godziny 14 znaleźliśmy się w okolicach Przełęczy Liliowe. Ponieważ powoli zbliżał się zmrok naszym kolejnym celem było już tylko dojście do schroniska. Schodziliśmy dosyć długim stokiem. W pewnym momencie idący z przodu Paweł chcąc coś nam powiedzieć stracił równowagę i zmagając się z wbijaniem czekana w śnieg, zniknął za zakrętem. Jedynie co zdążył nam przekazać przed upadkiem to wyrażenie "Uprasza się...". Podejrzewam, że końcówka brzmiała " o zachowanie ostrożności", gdyż w tym samym miejscu również mi ześlizgnęła się noga. Turlając się z dobrych 30-40 metrów wysmyknął mi się z ręki czekan. Lecąc niczym pocisk reszta towarzyszy idących z przodu odsuwała się na bok. Przed oczami miałam jedynie biel. Mój niedający się samoistnie zakończyć upadek przerwał dopiero instruktor idący jako pierwszy. Dzięki temu doświadczeniu dowiedziałam się co należy robić, kiedy nie mamy możliwości użycia czekana. Do schroniska wróciliśmy cali i zdrowi. Niestety nie wszyscy mieli tyle szczęścia co my. Trzy kursantki z innej grupy doznały dosyć poważnych urazów uniemożliwiających ich dalsze uczestnictwo w kursie. Wieczór poświęcony teorii. Jeden, słuszny nasuwający się wniosek z przeprowadzonych wykładów brzmiał: "Wełna jest dobra na wszystko".\nDzień 4. " Idzie rak nieborak"\nTrzeci dzień kursu. Temperatura bez zmian. Natomiast zamiast padającego śniegu, poranek wita nas słonecznymi promieniami. Drogę do Czarnego Stawu Gąsienicowego urozmaicał nam instruktor, który zwracał uwagę na pewne aspekty charakterystyki terenu w jakim się znajdowaliśmy. Większość z nas nigdy by nie pomyślała o niektórych sprawach czy czyhających zagrożeniach.\nWiążemy się linami by bezpiecznie przejść przez Czarny Staw Gąsienicowy.\nW końcu pokazały się góry!\nNo i ruszyliśmy. W niezmienionym składzie z poprzedniego dnia.\nPo przejściu, z powrotem zwinęliśmy cały sprzęt i podeszliśmy trochę w górę w kierunku Zawratu. W pewnym momencie odbiliśmy trochę ze szlaku. Na oblodzonym terenie zaczęliśmy się uczyć chodzenia w rakach. Z początku nie dawałam im pełnego kredytu zaufania i za wszelką cenę chciałam wbijać zęby w powierzchnię jak najgłębiej. Na własnej skórze musiałam się przekonać, że na darmo idzie moja energia, gdyż dwa czy cztery przednie zęby wbite w lód spokojnie są w stanie mnie utrzymać. Każdy pokonywany krok stawał się coraz pewniejszy. By jeszcze lepiej zapoznać się z zasadami użytkowania raków, podeszliśmy w nich aż do Zmarzłego Stawu Gąsienicowego.\n"Cały czas do przodu. Cały czas do przodu.\nStaramy się. Przede wszystkim. :)"\nOkolice Zmarzłego Stawu wywarły na mnie bardzo duże wrażenie. Nie sądziłam, że istnieją takie miejsca w Tatrach, zwłaszcza w zimowej odsłonie. Nie mam tu tylko na myśli możliwości praktykowania wspinaczki lodowej. Czułam się jakbym była na jakimś wielkim stadionie. Tyle, że w wersji górskiej. Trybuny w postaci przepięknych grani i szczytów oraz zamarznięty staw robiący za murawę. Jeden z kolegów skomentował nawet, że fajnie by się grało tam w piłkę. Nie tylko więc ja miałam podobne skojarzenia widząc to miejsce po raz pierwszy. Gdy stawiła się cała nasza szóstka przy małej, lodowej ścianie, Lochnes pokazał nam sposób montowania śrub lodowych oraz jak wykonać ucho Abałakowa.\nKamil złapał się aż za głowę,\ngdy dowiedział się że ktoś zwinął nam jebadełko.\nPo walce z wkręcaniem śrub przyszła pora na próbowanie swoich sił na lodospadzie. Kto poszedł na pierwszy rzut? Oczywiście ja. Na drugiej linie miał się wspinać Paweł. Mozolnie wiązałam "ósemkę". Mróz spowalniał ruchy wymagające precyzji, więc potrzebowałam dłuższej chwili by się przygotować. Na asekuracji stanął Piotrek, który (jak sam otwarcie przyznał) nigdy tego nie robił. Bez chwili głębszego zastanowienia nad tym faktem, ruszyłam. Jak prawa moja strona ciała dobrze funkcjonowała i pięła się w górę, tak lewa całkowicie odmawiała posłuszeństwa. Czekan trzymany w lewej ręce nie chciał się wbić. Podobnie sytuacja wyglądała z rakiem. Będąc mniej więcej w połowie lodospadu przydarzyło mi się kolejne, ciekawe doświadczenie.. Uniosłam w górę lewą nogę, natomiast but z wbitym rakiem nawet nie drgnął. Po kilku sekundach dotarło do mnie, że prawdopodobnie słabo zawiązane sznurówki spowodowały wysunięcie mi się nogi z buta. Cała konstrukcja trzymała się jedynie na gumowym pasku od stuptuta. Wyglądało to dosyć komicznie, zwłaszcza przy opuszczaniu mnie na dół. Paweł wspinający się z boku w pierwszej chwili pomyślał, że mam złamaną nogę. Może dobrze, że musiałam w połowie zrezygnować, gdyż mój czekan trzymający w lewej dłoni zaczynał mnie dobijać swoim niewbijaniem się. Będąc na dole, dowiedziałam się, że źródło mojego utrapienia znajdowało się w ciężarze czekana.\nLodospad w całej okazałości.\nMa ktoś czekoladę?\nPamiętam, że najgorszą rzeczą po tej akcji była próba "naprawienia" zaistniałego stanu rzeczy. Wszystko ufajdało mi się oczywiście śniegiem. Nie wspomnę już o panującym mrozie. Gdy w końcu uporałam się ze wszystkim, w łapki wręczono mi dwie dziaby (które znacznie ułatwiły mi wspinaczkę), a w gębę włożono tabliczkę czekolady na pobudzenie sił do walki z lodem. ;)\nOby tylko nie rozwiązały się sznurówki w drugim bucie!\nDruga próba poszła mi już znacznie lepiej.\nWspin Pawła na drugiej linie. Asekuruje Adam.\nPowrót do schroniska przebiegł bez większych komplikacji. Wieczorem odbył się kolejny wykład. Tym razem instruktorzy omawiali "uroki" nieplanowego bądź planowanego nocowania w terenie. Głównie mówili o zasadach w jakich sytuacjach należy podejmować takie decyzje. O godzinie 22 gasili w schronisku światło, więc nawet nie mieliśmy okazji obgadania mijającego już dnia czy przedyskutowania omawianego tematu.\nDzień 5. "Deadman z grzybem."\nOstatni dzień kursu. Pogoda była naprawdę przyjemna. Nawet mróz trochę zbastował. Na termometrze było jedyne -12 °C. W programie została nam jeszcze nauka zjazdów, montowanie różnych stanowisk asekuracyjnych w śniegu oraz wydostawanie się ze szczelin lodowych. Tatry mają to do siebie, że nie we wszystkich aspektach umożliwiają rzeczywiste przećwiczenie tych czynności w praktyce. Nieopodal schroniska jest na szczęście sprzyjające miejsce, które pozwala na bezpieczne choć nie w pełni realne wypróbowanie nowo poznanych umiejętności.\nMeteorologiczny spektakl trwał nad górami prawie przez cały dzień.\nPierwszą rzeczą jaką nauczyliśmy się robić, to wykonanie z czekana punktu asekuracyjnego. Ja po raz kolejny musiałam mieć chwilę zachwytu nad tym prosto zbudowanym narzędziem. Nigdy nie sądziłam, że czekan może mieć aż tyle zastosowań. Po instruktażu, każdy znalazł swoją życiową przestrzeń i rozpoczął tworzyć rowki w śniegu.\nChodzą słuchy, że jeden z turystów w okresie letnim zgubił tutaj 5zł.\nPo wypróbowaniu swoich stanowisk asekuracyjnych mieliśmy "wydeptać" śnieg w miejscu zakończenia taśm przymocowanych do czekana. Ja na szczęście na ten moment wyciągnęłam go ze swojego stanowiska, gdyż podświadomie przeczuwałam, że długo tam nie postoję. Po raz kolejny ześlizgnęła mi się noga, ale tym razem bez problemu udało mi się zahamować upadek. Dzięki temu nasunął się motyw do omówienia kolejnego aspektu zawartego w programie.\nNiektórzy złożyli już ręce w geście, że nie dostanę się\nz powrotem na górę. ;)\nNasz instruktor jednak wszystkiemu zaprzeczył. Paweł korzystając ze swojego stanowiska asekuracyjnego wykonanego z czekana rzucił mi line, dzięki której doczłapałam się z powrotem na górę. Po "pokazie" reszta kolegów wzajemnie uczyła się wydobywania swoich partnerów. Następnie poznaliśmy jeszcze inne możliwości budowania punktów asekuracyjnych. Lochnes pokazał nam między innymi ciekawy przyrząd zwany deadman'em. W historię nazwy nikt nie chciał wnikać.\nZ Pawłem zdobywamy zaufanie do kolejnego punktu asekuracyjnego.\nTym razem utworzonego z tzw "śnieżnego grzyba".\nO ile grzyb śnieżny faktycznie mógł się wydawać solidnym punktem dającym nam 100% bezpieczeństwo, jakoś w działanie metalowej małej blaszki z dokręconym metalowym sznurkiem nie byliśmy w stanie uwierzyć. Paweł zdecydował się powierzyć życie tej małej kupie żelastwa. Ku zaskoczeniu wszystkim, kolega przeżył. Pomimo najszczerszych chęci spowodowania wysunięcia się deadman'a ze śniegu i obalenia mitu o jego skuteczności, jak na złość ani nie drgnął. Postanowiliśmy zwiększyć siły. Do liny zamontował się także Witek, lecz deadman dalej mocno trzymał. Nie chcieliśmy dać tak szybko za wygraną, więc do akcji wkroczył najcięższy osobnik z grupy...\nPaweł podpina mnie do liny, by ostatecznie rozprawić się z deadman'em.\nDla większej siły nacisku na przyrząd, upozorowałam upadek wykonując dupozjazd. Cała nasza trójka poczuła dziwne poluzowanie się punktu asekuracyjnego, ale w dalszym ciągu staliśmy w tym samym miejscu. Pomimo tych prób, nie wiem czy w przyszłości będziemy używać deadman'a. Zapewne pokaże to czas, a przede wszystkim warunki w jakich będziemy przebywać.\n1-0 dla deadman'a.\nW wolnych chwilach spoglądaliśmy na pięknie oświetlone góry.\nPogoda naprawdę tego dnia rozpieszczała.\nMogłoby się wydawać, że największe atrakcje dnia są już za nami. Ostatnim elementem do przećwiczenia była próba prowizorycznego wpadnięcia do szczeliny lodowej i samego wydostania się z niej. Na "demo" posłużył nam kamienisty stok, a w roli potencjalnego pechowca - ja. Zostałam opuszczona pare metrów na linie po czym na sygnał (w momencie poluzowania liny) miałam wychylić się do tyłu. Skutek był bardzo realistyczny. Wisząc na linie przez pare minut, oglądałam sobie Tatry do góry nogami. W tym momencie wolałam nie myśleć do jakiego punktu asekuracyjnego jestem przymocowana. Cała grupa zeszła do mnie na dół. Lochnes poinstruował mnie co w takich przypadkach można zrobić, gdy jesteśmy zdani tylko na siebie. Po wykonanym z liny "miszmaszu" sama zaczęłam podciągać się do góry. Czynność bardzo męcząca, ale skuteczna. Widząc, że cały mechanizm naprawdę działa, a moje ręce zaczęły opadać z sił postanowiłam przekazać linę kolegom, którzy po kolei próbowali się znaleźć z powrotem na górze.\nJedyne ciepłe miejsce w okolicach\nHali Gąsienicowej - schronisko "Murowaniec".\nDo schroniska wróciliśmy przed godziną 16-tą. Po oddaniu szkoleniowego sprzętu, spakowaniu się i zjedzeniu ostatnich zupek chińskich jakie mieliśmy w zapasie, a przede wszystkim pożegnaniu się z naszym instruktorem, wróciliśmy szlakiem niebieskim do Kuźnic. Po raz pierwszy będąc na tatrzańskim szlaku o późnej zimowej porze, widziałam pięknie oświetlone całe Zakopane. Do centrum miasta dotarliśmy około 20, gdzie udało nam się złapać autobus jadący do Krakowa.\nDzień 6. " Pekin."\nDo Krakowa dojechaliśmy po 23-ej. Najbliższy środek transportu jadący do Wrocławia mieliśmy kilka minut przed godziną 1 w nocy. Pociąg na szczęście przyjechał o czasie, a podróż minęła nam spokojnie. Przeczekując dłuższą chwilę na dworcu kolejowym na jednej ze ścian dostrzegliśmy trochę już zadrapaną naklejkę. Jej tematyka dotyczyła głównie atmosfery (której media nie przedstawiały) panującej na letniej olimpiadzie w 2008 roku. Jednak jej główne hasło brzmiało "Jedź do Pekinu". Ja osobiście w tej naklejce widzę głębsze przesłanie...\nOdbyty kurs otworzył nam szerzej oczy na pewne sprawy. Głównie nakierował nas na co mamy zwracać szczególną uwagę w przyszłości, a przede wszystkim w jakim kierunku pogłębiać wiedzę, by móc jeszcze bezpieczniej poruszać się po górach zimą. Dla mnie to był także czas próby. Dzięki szkoleniu stanęłam już pod drzwiami z tabliczką "wysokie góry". Jeszcze ich nie otworzyłam, ale myślę, że jestem na dobrej drodze by to kiedyś uczynić.\nissa 11/1/11 21:51\nJESTEM POD WRAŻENIEM CUDOWNYCH WYPRAW !!! POZDRAWIAM I ŻYCZĘ ICH JESZCZE WIĘCEJ :)\ntoñi jordan 19/1/11 18:54\nQué fotos mas bonitas¡¡¡ y cuanta nieve¡¡¡\nUn saludo fuerte desde España¡¡¡\nm 21/1/11 16:39\njaaaaacieeeee! ale czad:) tak właśnie powinno się spędzać czas zimowy !\nrafalb 13/2/11 15:57\nMieliście szczęście do pogody. Zazdroszczę słońca\nJoanna Zadrożna 14/7/21 18:35


Od 1 lipca zmiany w Strefie Płatnego Parkowania – Głos Gdyni\nParkomat w Gdyni // fot. ZDiZ\nRedakcja poleca Warto wiedzieć Z Gdyni\nby Redakcja 22/06/2020 22/06/2020 0\nWzorem innych miast również i Gdynia, na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia 15 maja 2020 roku wprowadza zmiany w Strefie Płatnego Parkowania\nNowe przepisy wchodzą w życie 1 lipca i dlatego gdyńscy kontrolerzy umieszczają za wycieraczkami aut specjalnie przygotowane ulotki informacyjne.chcąc poinformować jak największą rzeszę kierowców\nZmiana dotychczasowych przepisów ma na celu uszczelnienie systemu windykacji, zwiększenie rotacji pojazdów i tym samym dostępność miejsc parkingowych. A warto przypomnieć, że zgodnie ustawą, nie mniej niż 65 % wpływów ze Strefy Płatnego Parkowania miasto przeznacza m.in. remonty chodników, nową infrastrukturę rowerową, miejskie tereny zielone czy inwestycje w zakresie transportu zbiorowego.\nObowiązek wpisywania numeru rejestracyjnego pojazdu\nOd 1 lipca gdyńscy kierowcy podczas zakupu biletu będą musieli obowiązkowo wpisać numer rejestracyjny pojazdu. Pozwoli to sprawniej windykować ewentualne należności – Wiele samorządów wprowadziło takie rozwiązanie i pomimo skrajnych reakcji obowiązek ten został utrzymany. W naszym przypadku wpisany numer rejestracyjny będzie istotnym elementem przyszłych e-kontroli. Planujemy zakupić elektryczne pojazdy wyposażone w system automatycznej ewidencji aut parkujących w strefach płatnego parkowania. To dodatkowo uszczelni proces pobierania opłat\n– wyjaśnia Marek Łucyk, wiceprezydent Gdyni ds. rozwoju.\nNowe stawki opłat dodatkowych za brak ważnego biletu\nWysokość TAKIEJ opłaty będzie wynosić 150 zł (dotychczas 30 zł). i będzie obowiązywać w przypadku wniesienia opłaty dodatkowej do 7 dniu. Ale już po 7 dniach opłata dodatkowa wrośnie do 200 złotych. Teraz opłata za brak biletu zrówna się do poziomu opłaty dodatkowej (mandatu), jaką musi uiścić podróżny w komunikacji publicznej.\n– Zdajemy sobie sprawę, że wzrost opłat dodatkowych budzi duże emocje. Ale jak pokazują przykłady z innych miast, to skuteczne działanie. Z naszych wieloletnich obserwacji wynika, że wielu kierowców świadomie nie kupuje biletu parkingowego, bo niska opłata dodatkowa ich nie odstrasza. Mamy zatem nadzieję, że podwyższone opłaty dodatkowe zdyscyplinują parkujących do płacenia za postój na terenie strefy –\npodkreśla Karol Kozak, kierownik Strefy Płatnego Parkowania.\nAbonament dla mieszkańca tylko dla osób zameldowanych i płacących podatki w Gdyni\nKolejną bardzo istotną zmianą będą reguły dotyczące możliwości nabycia abonamentu typu „M”, czyli abonamentu dla mieszkańca. Uszczelniono zapisy, które sprawią, że ten preferencyjny abonament typu „M” będzie dedykowany tylko dla osób zameldowanych na pobyt stały lub tymczasowy w Gdyni. Ponadto adres meldunku będzie musiał być zgodny z obszarem dzielnicy, w której mieszkaniec będzie chciał korzystać z miejsca parkingowego. Co więcej, osoby chcące korzystać z abonamentu mieszkańca będą musiały udokumentować rozliczenie PITu w gdyńskiej skarbówce.\n– Szczególnie drugi warunek będzie miał pewne przełożenie na budżet miasta. Wiele osób, które przeprowadziły się do Gdyni, mieszka tu i pracuje, jednak nadal odprowadza podatki w swoich rodzinnych miejscowościach. Mamy nadzieję, że nowe zasady wykupu abonamentu typu „M” zmobilizują ich do rozliczania się w gdyńskiej skarbówce. Bo przecież na co dzień korzystają z udogodnień i chociażby miejskiej infrastruktury, która jest przecież współfinansowana z pieniędzy gdyńskich podatników\n– podkreśla wiceprezydent Łucyk.\nObecnie miesięczny abonament dla mieszkańca wykupywany na okres od 1 do 5 miesięcy wynosi 30 zł. Z kolei przy zakupie abonamentu na okres od 6 do 12 miesięcy mieszkaniec zapłaci 25 zł miesięcznie. Stawki te zostaną utrzymane, ale tylko dla tych mieszkańców, którzy spełnią powyższe kryteria. Stawki te dotyczą abonamentu na pierwszy pojazd. Jeśli jednak w gospodarstwie domowym znajdują się kolejne samochody, to zgodnie z nową uchwałą stawki abonamentu mieszkańca będą wyższe. Szczegóły cennik abonamentów można znaleźć w uchwale.\nUchwała Rady Miasta nr XIX/602/20 z dnia 15 maja 2020 roku.\ncałość na stronie Gdynia.pl\nGdyniakomunikacjaMarek ŁucykRada Miasta\nLato Na Patio, czyli kino plenerowe!


Stare zdjęcia Nieszki - gmina Bakałarzewo - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Nieszki\nHistory, old, archival photos, historical photos - Nieszki\nPoznaj kartę losów zachowaną na starych fotach - Nieszki - gmina Bakałarzewo\nWiekowe pamiątki przekształcone w postać cyfrową mogą być pamiątką mówiącą o dawnej historii. Cyfrowe archiwa są naoczną kopalnią wiedzy, umożliwiają ukazanie przekształceń które przyszły z biegiem lat. Mamy pomysł i chcemy nie tylko odtworzyć foto przeszłość a także pozyskać chętnych użytkowników do współdzielenie się własnymi zbiorami.\nTereny, ludzie, natura, konstrukcje, mity...\nNaszym celem jest opublikować wyżej wymienione punkty dając opcje perspektywy na mijający okres. Bardzo ważne są zdjęcia dawnych miejsc, dotyczące faktów nieznanych szerszemu gronu odbiorców oraz wydarzeń przekazywanych ustnie z pokolenia na pokolenie. Interesujące są także fotografie z architekturą przemysłową i ukazujące dawne zawody.\nNieszki - Zachowane wiekowe ilustracje poddane koloryzacji\nStaramy się również aby fotografia opublikowane na portalu fotodzieje.pl zostało poddane obróbce przedstawiające jego wersje w kolorze. Takie zestawienie pozwala na lepsze ukazanie zmian i ułatwia porównania. Dodatkowo chcemy publikować wzmianki takie jak data zdjęcia oraz opis lokalizacji, sytuacji i okoliczności przedstawionej na fotografii.\nWykonanie strony internetowej oraz zamieszczanie na nim ilustracji dawnych lat to wspaniałe rozwiązanie na ocalenie ich przed skutkami działania czasu. Udostępniając swoje zdjęcia masz możliwość wspólnie budować niepowtarzalny zbiór cyfrowej historii. Poprzez ogólnopolską stronę internetową fotografie zostaną rozpowszechnione dla wszystkich użytkowników portalu a informacje mają wpływ popularyzacyjny.\nGodzieszki Bezek Stara Wieś Kamieniec Piaski Bór Bartków Zakrzówek-Wieś Chyby Zasichla


Jabłczan magnezu 500 gram Bioskamed\n» Jabłczan magnezu 500 gram\nJabłczan magnezu 500 gram\nZapraszamy do zakupu jabłczanu magnezu, czyli jednej z najbardziej przyswajalnych form magnezu (obok cytrynianu i glicerofosforanu) stosowanych podczas suplementacji diety. Związek ten zawierający cząstkę kwasu jabłkowego oraz dwie cząstki magnezu. Dzięki tej pierwszej cząstce charakteryzuje się bardzo wysoką biodostępnością dla naszego organizmu (wynika to z faktu, iż kwas jabłkowy występuje w większości komórek naszego ciała). To właśnie dzięki temu jabłczan magnezu tak dobrze jest przyswajalny przez nasze organizmy.\nWłaściwości jabłczanu magnezu:\n- Poprawia nastrój, pamięć oraz koncentrację.\n- Zwalcza zaburzenie rytmu snu.\nDzienna dawka wynosi od 1/2 do 1 łyżeczki (1-2 gram), najlepiej podzielone na 2 porcje (np. rano a druga wieczorem). Ze względu na wysoką przyswajalność nie powinno się przekraczać zalecanej dawki dziennej. Suplement diety nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.


14 medali w Mistrzostwach Mazowsza\n22 maja w Warszawie odbyły się Mistrzostwa Województwa Mazowieckiego w karate kontaktowym.\nSezon w pełni rozpoczęty. Za młodymi zawodnikami UKK BDC Huragan Wołomin już pierwsze wiosenne starty i zwycięstwa. Maraton z cyklu Mazovia MTB Marathon w Sierpcu wypadł znakomicie. Tydzień później odbył się kolejny etap Poland Bike w Nowym Dworze Mazowieckim gdzie nasi zawodnicy pogromili przeciwników.\nSukces wołomińskich koszykarek\nKoszykarska reprezentacja Mazowsza zdobyła tytuł Mistrza Polski na XVII Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży w Białymstoku, która odbyła się w dniach 29.04-03.05.2011r. W reprezentacji wystąpiło 5 dziewcząt z Wołomina: Karolina Poboży, Sylwia Bujniak, Monika Radomska, Natalia Panufnik, Aleksandra Miesiąc - wszystkie są uczennicami Gimnazjum Sportowego Nr 5 w Wołominie. Trenerem koordynatorem reprezentacji jest Ryszard Zahn. Wszystkim zawodniczkom gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów.\nWe wtorek, 19 kwietnia 2011 roku na boisku Orlik 2012 przy Zespole Szkół (ul. Legionów 85) odbyły się Mistrzostwa Gminy Wołomin w piłce nożnej klas szóstych Szkół Podstawowych. Przez kilka godzin ponad sześćdziesięciu młodych piłkarzy wraz ze swoimi opiekunami walczyli o miano najlepszych w Wołominie. Ponadto zwycięzca turnieju otrzymał prawo gry w Mistrzostwach Powiatowych (29 kwietnia 2011) w Zielonce. W zawodach głównym arbitrem był Wojciech Plichta - radny Rady Miejskiej w Wołominie. Najlepszą szkołą w Gminie Wołomin okazała się Szkoła Podstawowa numer 3 w Wołominie. Gratulujemy i życzymy powodzenia w kolejnych etapach!\nW niedzielę 6 marca odbył się maraton zimowy Mazowia MTB Nortec. Sekcja kolarska Huraganu Wołomin wypadła znakomicie. Zawodnicy świeżo po zgrupowaniu zimowym sprawdzili z powodzeniem swoją dyspozycję. Zajęli I i II miejsca w swoich kategoriach wiekowych, nie dając szans swoim rówieśnikom i potwierdzając, że są najlepsi. Grupa prowadzona przez trenera Huraganu Wołomin Janusza Królikowskiego traktuje ten start jako przygotowanie do zawodów w sezonie letnim. A oto najlepsze wyniki:\nVIII Ogólnopolski Turniej Kadetek w koszykówce o Puchar Burmistrza Wołomina\nZapraszamy do zapoznania się z wynikami gier VIII Ogólnopolskiego Turnieju Kadetek w koszykówce.


Wielu pracodawców zastanawia się nad tym, jak napisać ofertę pracy, dzięki której znajdzie się odpowiedni kandydat na dane stanowisko. Przede wszystkim należy zastanowić się, do jakiej grupy docelowej ma trafić to ogłoszenie. Trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, czy szukamy młodej przebojowej osoby, czy raczej stawiamy na doświadcze ...\nPoszukiwanie odpowiedniego pracownika nie jest wcale taką prostą sprawą. Pracodawcy zgodnie twierdzą, że pomimo panującego bezrobocia mają duży problem ze znalezieniem odpowiedzialnej osoby. Dotyczy to niemalże wszystkich stanowisk w większości branż. Poszukiwanie odpowiedniego pracownika może ciągnąć się miesiącami pomimo tego, � ...\nJak napisać swoje pierwsze CV, aby znaleźć pracę?\nKażdy z nas kiedykolwiek napisał lub będzie musiał napisać swoje pierwsze CV. Należy przestrzegać kilku zasad, które zagwarantują nam profesjonalny wygląd naszej aplikacji. W CV należy umieścić nasze dane personalne i kontaktowe oraz informacje o posiadanym wykształceniu. Należy podać jedynie ostatnią ukończoną szkołę. Następn ...


3. "Numery" - Rachel Ward - WRITTEN BY BIRD - blog o życiu i podróżach\n3. "Numery" - Rachel Ward\nNiestety zostałam dzisiaj poddana kwarantannie z powodu choroby, dlatego też nie mogę porobić zdjęć, powymyślać oryginalnych recenzji z mnóstwem odnośników. Prosto napiszę o książce, którą przeczytałam jakieś 3 lata temu i wywarła na mnie takie wrażenie, że do dzisiaj pamiętam przygody bohaterów utworu Rachel Ward.\nAngielska okładka pierwszej części trylogii [źródło]\nPolska okładka [ źródło ]\ntytuł oryginału: Numbers\nseria/cykl wydawniczy: Numery tom 1\nJak to jest znać daty śmierci wszystkich ludzi na świecie...? Jak to jest wiedzieć, że ukochana osoba umrze już za kilka dni...? To, co widzi piętnastoletnia Jem, to dar, ale i przekleństwo. Numery są w jej głowie. Zna datę śmierci matki. Wie, kiedy w ataku terrorystów na Londyn zginą ludzie. Nikogo nie umie obronić przed śmiercią, więc ucieka - przed rówieśnikami, policją, innymi ludźmi.\nKto sięgnie po dzieło Rachel Ward na pewno będzie zaskoczony główną bohaterką - dziewczyną, która zna daty śmierci innych ludzi. Tytułowe numery pojawiają się w głowie Jem, kiedy tylko spojrzy w czyjeś oczy.\nWard zajmuje się fantastyką osadzając świat przedstawiony we współczesności. Sama bohaterka została pozbawiona heroizmu, pomimo swoich zdolności nikomu nie pomaga, zamyka się w sobie. Nawet nie próbuje uratować czyjegoś życia, wie, że jest to niemożliwe.\nAutorka w swojej powieści twierdzi, iż ludzie nie mogą zmienić swojego losu. Według niej, data śmierci jest nam przypisana od urodzenia, a życie to podróż. Każdego dnia jesteśmy coraz bliżej własnej apokalipsy.\n[SPOJLER] Dziewczyna pewnego dnia próbuje śledzić bezdomnego, który miał umrzeć jeszcze tego samego dnia. Mężczyzna wystraszył się nastolatki i wpadł pod samochód. Bohaterka dochodzi do wniosku, że równie dobrze mógł dojść do parku i zadławić się hamburgerem ze śmietnika lub dostać zawału. Jego koniec był nieunikniony. [KONIEC SPOJLERA]\nPrzesłanie jest narzucone, ogranicza publiczność literacką. Można zauważyć nawiązanie do mitu o rodzie Labdakidów, gdzie bohaterowie nie mają wpływu na przeznaczenie. Jak dobrze wiemy, Edyp pomimo swojej ucieczki i tak zabił prawdziwego ojca, a potem poślubił swoją matkę - Jokastę. Klątwa spełniłaby się nawet gdyby został w królestwie.\nRachel Ward świetnie wczuła się w rolę dziwnej, zagubionej dziewczyny, która nie potrafi poradzić sobie z ciężarem daru, tudzież dla niej przekleństwa. Niestety po przeczytaniu książki czuję, że potencjał nie został wykorzystany. Coś, co można było świetnie wykorzystać, zostało surowe i pozbawione większego wyrazu, jednak widzę dużo pozytywów.\nWarto zwrócić uwagę na sam pomysł pisarki, który niezwykle przypadł mi do gustu. Muszę także przyznać, że jest to pożeracz czasu. Dosłownie człowiek wsiąka w fabułę i chce się dowiedzieć, jakie decyzje podejmą bohaterowie. Także bohaterka nie jest irytująca, a często nie cierpię damskich postaci w książkach dla młodzieży.\nOkładka sama w sobie odwołuje się do treści książki, w środku atakują nas wszechobecne numery, jakbyśmy sami byli Jem.


5 propozycji na gwiazdkowy prezent dla domu - Blog Ubierz Swoje Ściany\n> Blog > Posty > 5 propozycji na gwiazdkowy prezent dla domu\n5 propozycji na gwiazdkowy prezent dla domu\n30 Nov 2018, 14:15 Posty 0 likes 293 views\nŚwięta zbliżają się wielkimi krokami, a wraz z nimi cały szereg dylematów. Te zaczynają się od tego, gdzie je spędzić. Potem pojawiają się rozterki związane z przygotowaniem odpowiedniego menu. No i oczywiście niezmiennie powraca temat prezentów. Ponieważ dość często tkwimy w przekonaniu, że wszystko już mamy, może dobrym pomysłem byłoby postawić na ciekawe dekoracje, które w prosty sposób są w stanie odmienić każdą przestrzeń, a ich oryginalny charakter sprawia, że z pewnością będzie to podarunek, obok którego nie można przejść obojętnie. Spośród szeregu różnych propozycji bez problemu można wybrać dokładnie takie, które sprawią przyjemność naszym bliskim i będą się doskonale prezentować.\nPo pierwsze, naklejki\nTo jeden z najprostszych sposobów na ciekawą dekorację pokoju. Naklejki dekoracyjne na ścianę to cała paleta wzorów, kolorów, motywów, które sprawią, że przestrzeń będzie wyglądać atrakcyjnie i oryginalnie bez potrzeby kosztownego i pracochłonnego remontu. Największymi zaletami jest oczywiście doskonały wygląd oraz fakt, że szybko i bez problemów można ozdobę usunąć. Poza wzorami geometrycznymi czy też motywami dedykowanymi do pokoju dziecka rewelacyjnie sprawdzają się naklejki z napisami motywacyjnymi (jak naklejka It Is Good To Be Home), które mogą pojawić się gdziekolwiek tylko chcemy, a najlepiej w miejscu, w które często patrzymy.\nPo drugie, plakaty\nTo rewelacyjny pomysł na dekorację salonu lub sypialni. Wiele produktów można układać w ciekawe cykle, które na ścianach tworzyć będą niezwykle oryginalne kompozycje. Plakaty to ciekawe rozwiązanie, które pozwala zmienić stylistykę, ale również odświeżyć wnętrza. Modne motywy roślin na plakatach wpisują się w trendy ekologiczne. Poza nieszablonowym wyglądem ten rodzaj dekoracji umożliwia okresową zmianę dekoracji i jest doskonałym wyborem dla tych wszystkich, którzy szukają nowych inspiracji.\nPo trzecie, planery\nNiezwykle modny gadżet nie tylko pozwala na zaplanowanie dnia, tygodnia miesiąca, ale również rewelacyjnie wygląda. Planery organizują życie rodzinne, a ich designerska forma tworzy z nich stylową dekoracją szczególnie wtedy, gdy wykorzystują zabawne motywy, interesujące grafiki czy też modne napisy (np. Plan ścienny COOL). To doskonały prezent zarówno dla zapominalskich, jak i tych, którzy planują wszystko bardzo skrupulatnie.\nPo czwarte, obrazy\nW nowoczesnych wnętrzach sprawdzają się designerskie dekoracje. Te często sięgają po abstrakcyjne czy też geometryczne motywy, a tym samym skrupulatnie podkreślają oryginalny styl. Obrazy na płótnie prezentują się również bardzo atrakcyjnie szczególnie w salonie i są bardzo ciekawą oraz elegancką dekoracją dla wszystkich miłośników doskonałej jakości gadżetów. Polecamy zwłaszcza Zestaw dwóch obrazów Artistic Modernity.\nPo piąte, tablice\nPowrót do szkoły w najlepszym wydaniu. Tablice kredowe to idealny pomysł na designerski wystrój kuchni, jak tablica z napisem "Przepisy". Sprawdzą się również w lokalu gastronomicznym oraz wszędzie tam, gdzie chcemy codziennie podkreślać swoją indywidualność. Zostaw wiadomość najbliższym i spraw, by czas mijał im bardzo przyjemnie.


IN 22.08.2016 06:00\nJeremy Clarkson zdobył sławę dzięki słynnemu programowi "Top Gear". Równie znane są też jednak kontrowersyjne opinie i wypowiedzi dziennikarza. Wygląda na to, że niedaleko spada jabłko od jabłoni, bo córka Clarksona, Emily, też lubi mówić wprost to, co myśli.\nEast News / Instagram.com/Em_Clarkson\nJeremy Clarkson to jeden z najbardziej charyzmatycznych i najpopularniejszych dziennikarzy na świecie. Ostatnio głośno było o nim przede wszystkim z powodu kłótni z producentem jego kultowego programu "Top Gear", przez którą specjalista od samochodów odszedł po wielu latach z BBC.\nOkazuje się, że zamiłowanie do bezkompromisowych opinii można odziedziczyć w genach. Przykład? Córka Clarksona, Emily, która ostatnio trafiła na pierwsze strony brytyjskich tabloidów.\nZOBACZ ZDJĘCIA CÓRKI CLARKSONA! >>\nWszystko przez ostry wpis 21-latki na jej blogu. Dziewczyna kpiła w nim z "płytkich celebrytów", chwalących się na każdym kroku swoimi luksusowymi wakacjami.\nWszystko, co widzę na Instagramie, to tylko nieustanne przechwałki na temat gotowych na lato ciał i ekskluzywnych podróży, jakie zamierzają odbyć w tym sezonie - pisała Emily Clarkson. - To takie żenujące!\nNiestety, wpis początkującej dziennikarki stracił nieco na swojej mocy, gdy okazało się, że Emily... sama chętnie pokazuje na Instagramie i Facebooku swój luksusowy styl życia.\nPiękna córka Jeremy'ego Clarksona ma już na koncie kilka opublikowanych w ogólnokrajowych mediach artykułów - oczywiście na temat motoryzacji. Oprócz samochodów, jej pasją jest też sport - jest zapaloną biegaczką, no i oczywiście moda.\nZobaczcie w naszej galerii, jak wygląda córka Clarksona! Jest do niego podobna?


Jak rozwiązać problemy z Bluetooth w iOS 12 - 12.4 na iPhonie lub iPadzie\nGłówny / Telewizor apple / Jak opanować i zmienić wygaszacz ekranu Apple TV\nApple TV 4 jest wyposażony w bardzo popularną opcję wygaszacza ekranu o nazwie Aerials. Te „ruchome obrazy” o wysokiej rozdzielczości świetnie wyglądają na Apple TV i przyciągnęły tak wiele uwagi, że ludzie chcieli wygaszaczy ekranu z serii Aerials także do swoich laptopów. Niemniej jednak, jeśli masz Apple TV, możesz chcieć zmienić opcję wygaszacza ekranu lub dodać jakąś odmianę do już istniejącego wyboru. Pokażemy Ci dokładnie, jak zmienić wygaszacz ekranu Apple TV.\nJak zmienić wygaszacz ekranu w Apple TV\nSprawdź poniższe kroki zmiany wygaszacza ekranu w Apple TV:\nWłącz Apple TV i otwórz aplikację Ustawienia i przejdź do Ogólne.\nOgólnie rzecz biorąc, zobaczysz opcję wygaszacza ekranu, kliknij tę sekcję.\nPo kliknięciu tutaj zobaczysz Typ . Kliknij Typ, aby zmienić typ aktualnie posiadanego wygaszacza ekranu. Pojawi się rozwijana lista twoich opcji.\nTo szybki podział zmieniania wygaszacza ekranu Apple TV. Jeśli nie masz jeszcze skonfigurowanego Home Sharing, zapoznaj się z naszym przewodnikiem na temat używania zdjęć z komputera jako wygaszacza ekranu Apple TV. Ale czekaj… jest więcej.\nJak uzyskać więcej (lub mniej) wygaszaczy ekranu z powietrza\nChociaż właśnie pokazałem, jak zmienić domyślny wygaszacz ekranu Aerial, nie oznacza to, że nie jestem fanem. Wygaszacz ekranu Aerial jest właściwie moim ulubionym typem, ale może to wynikać z liczby różnych scen, które mam na urządzeniu Apple TV. Wygaszacz ekranu Aerial ma stałą ilość dostępną, ale możesz zmienić, jak często Apple pobiera nowe dla twojego urządzenia. Tak więc, im częściej pozwalasz na pobieranie, tym większą różnorodność będziesz mieć dzięki wygaszaczowi ekranu Aerial.\nPo kliknięciu tutaj zobaczysz Typ . Kliknij Typ i upewnij się, że Antena jest wybrana z menu rozwijanego.\nCofnij się (naciśnij przycisk Menu na Siri Remote), aż przejdziesz do ekranu menu Wygaszacz ekranu.\nZobaczysz Pobierz nowe filmy. Kliknij tę opcję, aby zmienić częstotliwość pobierania nowych filmów przez Apple TV (nigdy, codziennie, co tydzień lub co miesiąc).\nAle możesz zrobić coś więcej niż tylko zmienić wygaszacz ekranu lub częstotliwość pobierania z lotu ptaka. Możesz także zmienić efekt przejścia.\nZmień przejście wygaszacza ekranu:\nAby zmienić typ przejścia, musisz mieć wygaszacz ekranu z taką opcją. Przejścia działają w przypadku Moich zdjęć, My Music, Apple Photos i Home Sharing (jeśli jest włączone).\nPo włączeniu jednego z tych wygaszaczy ekranu, włącz opcje, wróć do menu wygaszacza ekranu, a zobaczysz listę przejść do wyboru.\nPo wybraniu przejścia, które chcesz, możesz wyświetlić podgląd, wybierając opcję Podgląd z listy.\nTo wszystko, co jest do wygaszaczy ekranu i jak je skonfigurować w Apple TV. Daj nam znać, jak to idzie w komentarzach.


Poznaj nas | Apartamenty Zakopiana w Zakopanem\nPoznaj nas Miejsce, którego potrzebujesz\nJeśli potrzebujesz czasu dla siebie z dala od gwaru miasta, to miejsce jest wymarzone dla Ciebie. Jeśli jednak zapragniesz smacznie zjeść, wyruszyć w góry, potańczyć, popływać, pojeździć na rowerze – wszystko to masz na wyciągnięcie ręki.\nApartamenty oferują wygodne łóżka zapewniające regenerujący sen, a kuchnie są wyposażone we wszystko, co niezbędne, by przygotować pełnowartościowy posiłek.\nJest tylko jedno słowo opisujące lokalizację Zakopiany – doskonała.\nPołożona blisko centrum Zakopanego, lecz w zacisznym miejscu. Skręcisz w prawo i po kilku minutach będziesz u podnóża Wielkiej Krokwi, skręcisz w lewo i za chwilę będziesz na słynnych Krupówkach. Z apartamentów Zakopiany można podziwiać Giewont – jest na wyciągnięcie ręki.\nW Zakopianie zaczyna się Twój urlop i od tego momentu jest to Twoje centrum Wszechświata. Ale… Jeśli zdecydujesz, że chcesz zwiedzić więcej to masz tylko 100 m do najbliższych sklepów, tylko 900 m zarówno do Wielkiej Krokwi, jak i na Krupówki… I tak możesz wędrować coraz dalej i wracać do Zakopiany, swojego centrum odpoczynku.\nW swoich wnętrzach Zakopiana w niezwykle harmonijny sposób łączy funkcjonalność i przestronność z kameralną atmosferą. Tu wszystko jest i pod ręką, i na swoim miejscu, a na dodatek jest piękne i stylowe.\nChoć w sercu miasta, oddalona o 50 m od głównej drogi, w otoczeniu drzew Zakopiana zapewnia swoim gościom odpoczynek w ciszy i spokoju.


Papież w Auschwitz-Birkenau MKiDN - 2016\n"Panie, miej miłosierdzie nad Twym ludem! Panie, przebacz tak wiele okrucieństwa!" - napisał Franciszek w księdze pamiątkowej muzeum Auschwitz-Birkenau, które odwiedził 29 lipca br. Papież w milczeniu obejrzał miejsce kaźni milionów. Na terenie byłego obozu koncentracyjnego Franciszka przywitali przedstwiciele polskiego rządu: premier Beata Szydło i wicepremier, minister kultury i dziedzictwa narodowego prof. Piotr Gliński.\nPrzez historyczne wejście, na którym widnieje napis "Arbeit macht frei", papież przeszedł pieszo, w samotności i ciszy. Ojciec Święty samotnie modlił się na placu apelowym, gdzie 75 lat temu odbył się apel, podczas którego franciszkanin o. Maksymilian Kolbe, dobrowolnie ofiarował swoje życie za Franciszka Gajowniczka, wybranego przez Niemców na śmierć głodową po ucieczce jednego z więźniów.\nNastępnie podszedł do i ucałował szubienicę stojącą przy budynku kuchni obozowej, na której 19 lipca 1943 odbyła się największa egzekucja przez powieszenie w historii niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zagłady Auschwitz.\nPrzed Ścianą Straceń na dziedzińcu bloku 11 - zwanego blokiem śmierci, papież rozmawiał się z 12 więźniami obozu - Polakami, Żydami i Sinti.\nPotem Franciszek długo modlił się w samotności i niemal w ciemności w celi męczeńskiej śmierci ojca Maksymiliana Kolbego, znajdującej się w bloku 11.\nUroczystość bez przemówień\nNastępnie papież przejechał w kolumnie do byłego obozu Auschwitz-Birkenau. Tam pieszo, w skupieniu, z prawą dłonią na papieskim krzyżu przeszedł wzdłuż monumentu upamiętniającego ofiary obozu. Ustawił przed nim znicz i ponownie długo się modlił.\nPrzy pomniku, rozpościerającym się między ruinami dwóch największych obozowych komór gazowych i krematoriów, nie wygłoszono żadnych przemówień. Papież spotkał się ze Sprawiedliwymi wśród Narodów Świata, którzy z narażeniem życia podczas wojny nieśli pomoc Żydom. Każdego z nich uściskał i błogosławił. W uroczystości, która przebiegała w milczeniu, uczestniczyło ok. tysiąca osób.


ŁOMŻA „W swoim tempie” – nowy spot reklamowy Łomży Pils\nKibicuj z Sokołowem! Nowa akcja... »\nMarka ŁOMŻA wystartowała właśnie z nowym spotem reklamowym dedykowanym wariantowi ŁOMŻA PILS. Film emitowany jest od 7 czerwca w telewizji oraz w Internecie. W ramach kampanii zaplanowane zostały również niestandardowe działania content’owe prowadzone na kanałach digital marki.\nNowa historia o wdzięcznym tytule „Chmielu bąbelu” jest kolejną odsłoną platformy komunikacyjnej Łomży „W swoim tempie”. Reklama utrzymana jest w duchu nowej idei kreatywnej marki – jest zaskakująco, lekko abstrakcyjnie i z przymrużeniem oka. Głównym bohaterem jest Adam Woronowicz, jeden z najlepszych polskich aktorów. Drugim z bohaterów jest sam produkt - Łomża Pils, który zawdzięcza swoją szlachetność wyjątkowej kompozycji użytych do jego produkcji chmieli. Wykorzystano bowiem aż jego 3 odmiany: Lubelski oraz Sybilla, a na końcowym etapie całość chmielona jest na zimno szlachetnym chmielem Żateckim. Dzięki temu Łomża Pils ma pełny i głęboki smak, a lekka goryczka przyjemnie orzeźwia.\n„Nowy spot reklamowy ŁOMŻA niezmiennie zachęca do czerpania przyjemności z wolnych chwil w swoim tempie, jednocześnie prezentując wariant piwa Łomża Pils – mówi Paulina Grodzińska, Dyrektor Marketingu Van Pur – Niespiesznie leżakowany zyskał uznanie wielu konsumentów. Łomża Pils to idealne rozwiązanie na wyjątkowe chwile z przyjaciółmi na łonie natury, z dala od wielkomiejskiego zgiełku - dodaje Grodzińska.\nZa kreacje i produkcje filmów reklamowych we współpracy z Van Pur odpowiada agencja reklamowa Brasil Warsaw, producent filmowy Wojtek Pałys (koproducent nominowanego do Złotej Palmy w Cannes filmu "Venus w futrze"), reżyser kinowych hitów Sam Akina („Mayday”), operator Piotr Sobociński, autor zdjęć do wielu uznanych polskich filmów (nominowane do Oscara „Boże Ciało"). Za obsługę social media marki odpowiada Agencja Nie Do Ogarnięcia, a zakup mediów powierzono domowi Mediacom.\nVan Pur S.A. jest polskim, największym, niezależnym producentem piwa i napojów bezalkoholowych, obecnym na rynku od 1989 roku. Van Pur posiada 6 browarów zlokalizowanych w Łomży, Rakszawie, Jędrzejowie, Zabrzu, Braniewie oraz Koszalinie. Kluczową marką Spółki jest Łomża, serca klientów podbiły również Cortes, Karpackie, Brok, Kuflowe, Śląskie i Halne. Van Pur specjalizuje się także w produkcji marek własnych. Jest również jednym z czołowych eksporterów piwa za granicę. Więcej informacji o firmie na stronie: www.vanpur.com.pl\ntagi: ŁOMŻA , W swoim tempie , spot reklamowy , Łomża Pils , piwo , akohole , rynek spożywczy , sprzedaż , handel , konsument , kampania , Van Pur ,