Czysty biznes. Jugendamt zabiera dzieci • .......SŁOWO ŻYCIA .....\nStrona główna forum » Potrzeby DUCHA i Duszy » RODZICE -DZIECI\nTeraz jest 16 grudnia 2018, o 00:43\nCzysty biznes. Jugendamt zabiera dzieci\nTytuł: Czysty biznes. Jugendamt zabiera dzieci\nNapisane: 20 kwietnia 2016, o 16:38\nKrzywdziłem polskie dzieci, to był czysty biznes.\nNiemiecki urzędnik o odbieraniu dzieci polskim rodzinom\nNiemiecki urząd do spraw dzieci i młodzieży - Jugendamt, nie bez powodu owiany jest tak fatalną sławą.\nCo roku dziesiątki polskich dzieci jest odbieranych rodzicom.\nPowody najczęściej są błahe.\nWystarczy sprzeczka między rodzicami, siniaki dziecka, które mają być dowodami na przemoc jakiej maluch doświadcza w domu, lub zbyt głośny płacz w miejscu publicznym.\nOdebranie dziecka najczęściej kończy się przymusową adopcją, lub wychowywaniem przez rodziny zastępcze.\nTo czysty biznes.\nZa jedno dziecko wychowywane w rodzinie zastępczej Jugendamt płaci\n1000 euro (ponad 4 tys. zł), jeżeli jest niepełnosprawne, ta kwota może wzrosnąć do 25 tys. euro\n—po 12 latach pracy w Jugendamcie opowiada Uwe Kirchoff.\nMężczyzna zdecydował się powiedzieć prawdę o swojej pracy i krzywdzie jakiej doświadczają polskie dzieci.\nKażdego dnia prześladowała mnie myśl, że krzywdzę polskie dzieci i rozbijam szczęśliwe rodziny.\nWreszcie powiedziałem „dość!”\n—przyznał mężczyzna cytowany przez fakt24.pl.\nUwe Kirchoff opowiedział historię pierwszego dziecka, które odebrał polskiej rodzinie.\nTo był 14-letni chłopiec.\nUkradł batonik ze sklepu.\nTo wystarczyło, by uznać, że jego rodzice nie są go w stanie wychować.\nNie mogę zapomnieć jego płaczu, kiedy go odbierałem\nPodkreślił też, że o polskie dzieci zabiega wiele niemieckich rodzin zastępczych.\nZ opowieści byłego urzędnika Jugendamtu wynika, że działanie urzędu jest perfidne, zaplanowane i opiera się w dużej mierze na manipulacji.\nUrząd zajmuje się przede wszystkim obcokrajowcami, im najłatwiej jest odebrać dziecko, bo są w obcym kraju i często nie znają języka.\nCała procedura zaczyna się od niezapowiedzianych kontroli w domach.\nWystarczy napisać w dokumentach, że dziecko jest w domu smutne.\nTo może być podstawą do odebrania go rodzicom.\nUrzędnika ma to nie obchodzić\n—przyznaje i zdradza jaki cel, przyświeca niemieckim urzędnikom.\nOprócz tego, że na dzieciach można nieźle zarobić, to liczy się też ich germanizacja.\nUwe Kirchoff podkreślił też, że po latach pracy w urzędzie miał dość, nie radził sobie z wyrzutami sumienia i zaczął pomagać rodzinom w odzyskiwaniu dzieci.\nPowiedział wprost, że Jugendamt to „zakłamana instytucja”.\nhttp://wpolityce.pl/spoleczenstwo/28950 ... m-rodzinom\nTytuł: Re: Czysty biznes. Jugendamt\nNapisane: 20 kwietnia 2016, o 16:43\nJugendamty masowo odbierają dzieci rodzicom.\nWystarczy, że nie chcą się poddać edukacyjnej indoktrynacji i uczą dzieci w domach\nopublikowano: 20 października 2013\nJugendamty, czyli urzędy ds. młodzieży, odebrały w 2012 roku 40 tys. 200 dzieci.\nTo o 5 proc. więcej niż w 2011 roku.\nLiczba odbieranych dzieci w Niemczech od kilkunastu lat stale wzrasta - mówi Joerg Großelümern z niemieckiej organizacji Netzwerk Bildungsfreiheit (Sieć Wolnej Edukacji) w rozmowie z "Naszym Dziennikiem".\nRozmówca ND opowiada, że powodem takich drastycznych decyzji bywa m.in. nieuznawane przez niemieckie prawo nauczanie domowe.\nW 2006 roku niemiecki sąd najwyższy orzekł, że rząd może odebrać takim rodzicom prawo do opieki nad dziećmi\n- mówi Großelümern. "Nasz Dziennik" przypomina też sprawę rodziny Romeike, która uciekła z Niemiec do USA z pięciorgiem dzieci, gdy z powodu edukacji domowej zagrożono jej utratą praw rodzicielskich.\nWymierzono jej także horrendalnie wysoką grzywnę, ich dzieci do szkoły eskortowała policja. Rodzina w 2006 r. wyjechała do USA, poprosiła o azyl polityczny z powodu dyskryminacji i otrzymała go, gdyż sąd imigracyjny uznał, że w ich przypadku niemieckie władze naruszyły podstawowe prawa człowieka\n- opowiada Jörg Großelümern.\nPrzytacza też kolejne przykłady:\nThomas i Marit Schaumowie starają się o azyl w USA. W sierpniu br. ekipa 20 osób: pracowników socjalnych, policjantów i funkcjonariuszy służb specjalnych, wtargnęła do domu Dirka i Petry Wunderlichów w Darmstadt, którzy uczyli w domu czworo swoich dzieci w wieku od 7 do 14 lat. To po prostu był atak. A powód był tylko jeden: nielegalny homeschooling. Dzieci zostały zabrane w nieznane miejsce, a przedstawiciele władz biorący udział w akcji poinformowali Wunderlichów, że w najbliższym czasie nie zobaczą swoich dzieci.\nWedług relacji Großelümerna, sędzia zezwoliła także na użycie środków przymusu, czyli po prostu przemocy wobec dzieci, ponieważ uznała, że dzieci mogły przejąć poglądy rodziców na temat homeschoolingu i policja może spodziewać się braku współpracy zarówno ze strony rodziców, jak i dzieci.\n(Państwo Wunderlichowie kilka lat przebywali za granicą, gdzie mieli warunki do edukacji domowej, ale gdy Dirk stracił pracę, powrócili do Niemiec.)\nPod presją władz - jak tłumaczy - rodzice zgodzili się na uczęszczanie dzieci do publicznej szkoły (jak nakazał sąd), gdyż oczywiście najważniejszy był powrót dzieci do domu.\nJak zaznacza jednak Jugendamty różnią się między sobą w zależności od regionu, miejscowych władz, samego lokalnego Jugendamtu, sytuacji rodziny.\nSą na przykład rodziny prowadzące nauczanie domowe, które w ogóle nie mają problemu z Jugendamtem. Niektóre urzędy oceniają, że nauczanie domowe to nie problem i nie stwierdzają zagrożenia dla dziecka\nGroßelümern wyjaśnia też, że nieposyłanie dziecka do szkoły jest w całych Niemczech uznawane za wykroczenie administracyjne i tylko w Hesji jest to przestępstwo zapisane w kodeksie karnym.\nW sytuacji, gdy rodzina jest otwarta, to znaczy Jugendamt może ją obserwować, a dzieci mają zewnętrzne relacje, to nie wymusza odebrania opieki. Rodzi to jednak pole do nadużyć, zachęca do składania donosów. Kilka tygodni temu pojawił się przypadek odebrania dzieci na podstawie nagrania z ukrytej kamery, która zarejestrowała dyscyplinowanie dzieci.\n- opowiada. Rodzice, którzy decydują się w Niemczech na edukację domową w większości przypadków muszą zapłacić grzywnę.\nNetzwerk Bildungsfreiheit, niemieckie stowarzyszenie rodziców wybierających edukację domową, jest niewielkie i ogranicza swą pomoc do porad prawnych. Nasze środki i możliwości działań prawnych są bardzo ograniczone, gdyż przegraliśmy wszystkie sprawy sądowe w ostatnich latach.\n- wyjaśnia Großelümern Nie kryje też jednoznacznie krytycznej oceny Jugendamtów:\nSądzę, że są niebezpieczne dla wielu rodzin, gdyż generują możliwość szeregu nadużyć. Jeżeli rodzina jest w jakiś sposób inna, to bywa oskarżana o rzeczy, które nie są istotą sprawy. Pojawiają się fałszywe oskarżenia i nie można się przed nimi bronić, a poza tym Jugendamt działa w ścisłej współpracy z sądem rodzinnym. Naprawdę rzadko zdarza się możliwość wygrania z ich połączonymi siłami.\nJak twierdzi obie te instytucje mają prawie nieograniczoną władzę i kiedy sąd stwierdza, że dobro dziecka jest narażone na niebezpieczeństwo, to skutkuje to nakazem odebrania dziecka, a jedyną bazą do tego wyroku jest wiara w to, co mu przedkłada Jugendamt.\nW większości przypadków, nie wszystkich, sąd nie prowadzi dokładnego dochodzenia, ale wierzy Jugendamtowi.\nRodzice nie mają możliwości zrobienia niczego, poza odwołaniem się do sądu wyższej instancji, ale w większości przypadków to nie pomaga.\n- podkreśla Großelümern.\nZwraca też uwagę, że istnieje cały przemysł czerpiący zyski z procederu odbierania dzieci rodzicom.\nNa przykład rodziny zastępcze, domy opieki.\nTo wszystko są konkretne pieniądze dla konkretnych ludzi.\nNa przykład państwo Wunderlichowie musieli zapłacić 4 tys. euro miesięcznie za każde dziecko z tytułu pobytu w rodzinie zastępczej, chociaż wcale nie chcieli ich oddawać.\nNie każdy jest w stanie tyle zapłacić.\nSądzę, że są osoby i instytucje, które na tym korzystają.\n- podkreśla przedstawiciel niemieckiej organiazacji.\nansa/ Nasz Dziennik\nhttp://wpolityce.pl/polityka/169059-jug ... i-w-domach\nNapisane: 20 kwietnia 2016, o 16:47\nDrapieżny Jugendamt kontra polska rodzina. Niemiecki urząd domaga się wydania dzieci\n15 kwietnia bytomski sąd ogłosi decyzję w sprawie trojga dzieci odebranych polskiej rodzinie przez hanowerski urząd ds. dzieci i młodzieży (Jugendamt). Po tym jak rodzice zabrali dzieci oddane pod opiekę zastępczą w Niemczech i wrócili do Polski, Jugendamt domaga się wydania całej trójki.\nW piątek przed Sądem Rejonowym w Bytomiu zakończyło się postępowanie dowodowe w tej sprawie. Rodzice, ich pełnomocnik, a także prokurator chcą oddalenia niemieckiego wniosku.\nJugendamt - którego przedstawiciel nie pojawił się w sądzie - domaga się wydania Gabriela, który ma dziś 16 lat, ośmioletniej Viktorii i pięcioletniej Julii. Polska rodzina mieszkała w Hanowerze od czerwca 2009 roku. W listopadzie 2013 r. Jugendamt - zdaniem pełnomocników „bezpodstawnie, w sposób skandaliczny i bezwzględny” - odebrał rodzicom dzieci.\nJulia i Viktoria trafiły do niemieckiej rodziny zastępczej, a najstarszy Gabriel - do pogotowia opiekuńczego oddalonego o 100 km. Według rodziców, niemieccy rodzice zastępczy drastycznie zaniedbywali dziewczynki, dzieci miały być też ofiarami przemocy i molestowania seksualnego. Rodzice zdecydowali się uprowadzić całą trójkę i wrócić do Polski w styczniu 2015 r.\nOdebranie dzieci Jugendamt uzasadniał sytuacją życiową rodziny i chorobą alkoholową rodziców. Pełnomocnik rodziny Markus Matuschczyk oświadczył w piątek przed sądem, że przeczą temu opinie lekarskie po badaniach przeprowadzonych jeszcze w Niemczech. Wykluczyły one jakiekolwiek uzależnienia, czy choroby przewlekłe. Rodzice stanowczo zaprzeczają też, by sami zgodzili się na oddanie dzieci w pieczę zastępczą. Według nich prawdziwym powodem pozbawiania praw rodzicielskich był konflikt z asystentem z Jugendamtu, który zbytnio ingerował w ich życie.\nPodczas piątkowej rozprawy sędzia Katarzyna Janik odczytywała m.in. wniosek Jugendamtu, protokoły z przesłuchania dzieci w obecności psychologa, opinię sądowo-psychologiczną, dokumenty ze szkoły i przedszkola, do których uczęszczają dzieci, a także informację z policji i z wywiadu środowiskowego.\ncałosc pod linkiem\nhttp://wpolityce.pl/spoleczenstwo/28811 ... nia-dzieci\nNapisane: 21 kwietnia 2016, o 06:09\nPorwali własne dzieci z niemieckiej rodziny zastępczej


Dysleksja - w krzywym zwierciadle - Blog\nO dysleksji krąży wiele żartów i błędnych przekonań, które powielane wzmacniają fałszywe stereotypy. Większość ludzi wierzy na przykład, że charakterystyczną cechą dysleksji jest "zwierciadlane pismo" inaczej lustrzane - czyli pisanie liter, wyrazów w kierunku od prawej do lewej strony lub też odczytywanie liter na odwrót.\nZ dysleksją kojarzone są zazwyczaj dwa typy błędów:\nodwrócona percepcja liter, czyli pisanie (lub czytanie) na przykład "b" zamiast "d";\nprzekręcanie kolejności liter w słowie. Badania w USA wykazały, że 70% uznaje te błędy za typowe dla dysleksji.\nPrzekonanie, że dysleksja przejawia się przekręcaniem słów jest do dziś również popularne wśród wielu badaczy tego zjawiska. Amerykański neurolog, jeden z pionierów badań nad dysleksją - Samuel Orton - na początku XX wieku stworzył pojęcie "pomieszanie symboli" i wysnuł hipotezę, że to właśnie ten mechanizm stanowi przyczynę dysleksji. Orton posunął się nawet do stwierdzenia, że niektóre dzieci z dysleksją mogą lepiej sobie radzić z czytaniem jeśli będą czytały w lustrze. Na długie lata badania Orton'a przyczyniły się w środowisku naukowym do utrwalania przekonania, że 'odwracanie liter' jest głównym objawem dysleksji.\nPogląd ten również gruntowały media np. w komedii 'Naga broń 33 1/3" główny bohater grany przez Leslie Nielsen'a czyta na głos artykuł w gazecie zatytułowany "Wynaleziono dysleksję na lek", a w "Pearl Harbor" kapitan Rafe McCauley grany przez Bena Affleck'a podczas badania wzroku informuje pielęgniarkę, że ma problem z odczytaniem liter "bo czasem widzi je na opak" Czym w takim razie jest dysleksja? Najprościej to ujmując jest to problem z percepcją języka, pisma ręcznego i druku.\nDyslektycy mają problemy z pisaniem i czytaniem nawet mimo odpowiedniej nauki w szkole. Trzeba podkreślić, że dysleksja nie świadczy o niskich zdolnościach intelektualnych, występuje bowiem często również u osób o dużej inteligencji dowodzą tego badania Wadlington'a z 2005 roku. Okazuje się równie, że formalne zdiagnozowanie dysleksji następuje najczęściej dopiero wtedy, gdy ogólnie rozumiana sprawność intelektualna dziecka zdecydowanie przewyższa jego umiejętności czytania. Niektórzy badacze, mimo że ich pogląd nie jest popularny w środowisku naukowym twierdzą, że u części dyslektyków występuje również upośledzenie wzrokowe ( Badian, Everatt, Bradshaw)\nNie ma jednak badania, które potwierdzałoby panujący stereotyp, że dyslektycy widzą litery w słowach na odwrót lub w odwrotnej kolejności. Powstało natomiast w ostatnich latach wiele badań wykazujących, że przekręcanie słów wcale nie jest cechą charakterystyczną dysleksji. Wykazano, że "czytanie zwierciadlane" jak i przekręcanie słów jest popularne wśród dzieci w wieku do 6 lat.\nBadania pokazują, że dzieci dyslektyczne przekręcają słowa tylko trochę więcej niż ich rówieśnicy tak, że nauczyciele, którym podano teksty do sprawdzenia pod względem ortografii nie potrafili jednoznacznie stwierdzić czy tekst był napisany przez dyslektyka czy ucznia z młodszej klasy.


Wśród kwiatów - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Wśród kwiatów\n Piękne lato, piękny las. Duży las, szlakiem szerokim kręto sunący razem z szerokimi zakrętami Niemna. Właściwie jest to bór, bo przeważają w nim olbrzymy iglaste, sosny ze wzrostem dużym, postacią wyprostowaną, z zielonością ciemną i kiśćmi pędów młodych bardzo jasnych, u wierzchołka gałęzi każdej, jak z pękami zapalonych u słońca świeczek.\nAle są i brzozy. Stoją po jarach, na ścianach poszarpanych, białe kory kładą na żółte piaski, po urwiskach sypią deszcze gałęzi płaczących. Innych drzew prawie niema; gdzieniegdzie osika drży i furczy, jak strumyk biegnący po kamykach, dąb stoi gruby, mocny, rozłożysty, między brzozami, jak dziad wśród dziewic. Miejscami igły i liście mieszają się w gęstwiny cieniste, uroczyste, z majestatem natury samotnej, drzemiącej w zmroku.\nCo tam wewnątrz, na dnie? Na dnie, kędy tylko spojrzeć, Jastrzębiec rozkłada po ziemi liście grube, włochate, prostacze. Może dlatego jest ich taka moc nieprzebrana, że są tak prostacze. Nie ma to wyzębień, ani wcięć, ani zgoła przyozdobień żadnych; kwitnie też lada jako, gdzieniegdzie żółtą koroną nieładną, na łodyżce sztywnej, jak na tyczce. Ani wdzięku, ani kunsztu niema w tym demosie leśnym, który, jak demos każdy, świat zalewa. Hieracium pilosella! Takie to grube, włochate, nieładne, że żal oczu na patrzanie, a takie plenne, jakby dążyło do zawładnięcia światem. Pleni się, rozmnaża, jest wszędzie, nigdy więcej nad pół cala od ziemi nie odrasta, okrąża sosny niebotyczne, zagląda pod paprocie, spływa w jary, idzie na polany, a gdziekolwiek przybędzie, tam sadzi i sadzi liście jajowate, całobrzegie, siwym włosem porosłe. W kształt gwiazd je sadzi, niezgrabnych, bardzo gęstych i bardzo nizkich. Zwyczajnie lud prosty, któremu jeżeli i przyśnią się gwiazdy, to niezgrabne.\nAle, dzięki Bogu, nie sam tylko Jastrzębiec posiada silę i możność mnożenia się na tym świecie. Mają je także w stopniu niemałym Borówki. Dwie mianowicie: Borówka brusznica i Borówka czernica, tak podobne do siebie, jak siostry rodzone. Bo też i są siostrami. Nazwiska ich rodowe: Vaccinia; imiona, pod któremi znane są na wielkim świecie: jednej Vitis idaea, drugiej Myrtillus. Istotki wyższe wzrostem od Jastrzębca, niby drzewka malutkie, takie wyprostowane, sztywne, w zgrabnem ubraniu z listków skórzanych i połyskujących. Jest tego tak wiele, rosną laskiem niziuchnym, tak gęstym, że miejscami niepodobna ominąć ich stopą. Ale to nic nie szkodzi, bo idzie się po Borówkach, jak po szczotce elastycznej; uginają się one pod stopami jak sprężyny i ledwie przejdziesz, wyprostowują się znowu sztywne i czupurne. Listki mają jak ze skóry, kwiatki mają jak z wosku. Lecz teraz już przekwitły. O Jastrzębca nie dbają; rosną z nim razem i pomimo niego, a niekiedy nawet przepędzają go het precz, za mchy, których on unika, a z którymi one godzą się wyśmienicie. Właśnie tam, kędy posłanie z mchu najpuszystsze i najzieleńsze, najgęściej natykają się malutkiemi drzewinkami siostry Borówki; ale która z nich jest Vitis idaea, a która Myrtillus, niech już sobie panowie botanicy decydują, bo nas ciekawość ogarnia: co to takiego w tem miejscu tak mocno pachnie? Przysiądz można, że konwalia, lecz to niepodobna, bo przekwitła dawno. Jednak mocna woń konwaliowa wybucha z dolinki, która pomiędzy pniami sosen jeży się borówkami, zmieszanemi z żółtym kwiatem Jastrzębca i kulkami białemi koniczyny leśnej. Pochylić się trzeba i długo szukać pośród borówek i koniczyny, aby rozpoznać, że to Gruszyczka pachnie; która Gruszyczka? bo jest ich kilka sióstr rodzonych... Siostry Pyrolle, rozmaite imiona chrzestne noszące. Tu znajduje się Uniflora, jedyna z pomiędzy nich pachnąca. Inne kwitną obficiej, okazalej, lecz w milczeniu, zapach bowiem jest głosem rośliny, a one go nie posiadają. Uniflora posiada kwiat jeden tylko, mały, biały, pięciopłatkowy, jędrny i z bronzowego środka wyziewający won konwaliową. Uniflor jest niewiele; wszędzie i zawsze śpiewaczek znakomitych jest niewiele. Różnoimienne siostry jej rozradzają się obficiej, ale teraz jeszcze ich ani widać. Ona pierwsza otworzyła na świat oczy i zaśpiewała; gdzieniegdzie na mchu wilgotnym jaśnieje płatkiem śniegu i śpiewa wonią, upajającą jak wino szampańskie. Daremnie walczy z nią zapach mokrej ziemi, przypominający deszcz i grzyby; daremnie nawet żywica rzuca z wysokości sosen tony świeże i mocne; Pyrolla Uniflora zwycięża. Jej nieliczne, drobne, śnieżne korony śpiewają tek przenikliwie i słodko, że trzeba odejść, aby oprzeć się pokusie położenia się na mchu wilgotnym i zasłuchania w pieśni, płynącej po smugach słonecznych, na które padają chwiejące się smugi cieniów.\nTu cicho; ledwie kiedy niekiedy słaby ruch powietrza zakołysze gałęzią i przemknie po twarzy pocałunkiem krótkim, ale w górze wiatr chwieje wierzchołkami sosen i od tego, cienie rzucane od sosen płyną po ziemi to wolniej, to prędzej, to w jedną stronę, to w drugą, odkrywając przestrzenie osłonecznione to węższe, to szersze. Teraz kilka takich cieniów długich i palczastych odpłynęło daleko, daleko i odsłoniło przestrzeń usianą — rubinami. Rubiny, zmieszane z płatkami bieli niepokalanej, goreją tu, owdzie, wszędzie, a gdzie ich najwięcej, tam zapach najsilniejszy.\nZnowu zapach, ale inny niż Uniflory, łagodniejszy, lepiej znany, tak znany, że niektóre strofy jego opiewają uciechy, uciechy rajskie własnego naszego dzieciństwa. Posłuchajmy chwilę. Oprzyjmy się o pień drzewa i zamknijmy oczy. Słowa pieśni łatwiej dosięgają słuchu, gdy wzrok wciągnięty w duszę, a co tam trzeba będzie zobaczyć, to odmaluje się pod powiekami. Rubiny, rozsiane po krzewinach, stojących w blasku słońca, tak śpiewają:\n»Za topolami wielkiego dziedzińca słońce czerwone zachodzi; u szczytu stodoły bocian stanął na jednej nodze i rozklekotał się na całe gardło.\n»Już po lekcyi. Książki, zeszyty do szuflady! Dziecko podskoczyło i dokoła pokoju kręcąc się na jednej nodze, klaszcze w dłonie. Samo nie wie czego kręci się, klaszcze i śmieje się, jak szalone. Pogoda cudna, bocian klekoce, kochany bocian, którego zna, odkąd świat pamięta. Pod oknem, w jaśminach kwitnących ptaki świegocą wesoło.\n»Cicho, sza! ktoś woła! Spieszczone imię dziewczęce dwiema miękkiemi zgłoskami rozlega się po pokojach. To babunia...\n— »Zaraz, zaraz, babunieczko, biegnę, lecę!«\n»Pokój bieluteńki, bo babunia obić na ścianach nie znosi; na ścianie białej krzyż duży, u otwartego okna wielkie geranie w drewnianych doniczkach. Ale nie geranium teraz tu pachnie. Co to pachnie? Ach, poziomki!\n»U okna, przy stoliku, babunia dużą szpilką wybiera z dzbanuszka poziomki. Bujne, jędrne, ciemno-purpurowe, z białą kropką pośrodku, jak paciorki padają na spodek, z palców długich, żółtawych, jakby wyrzeźbionych z kości słonioniowejsłoniowej. Wysokie ogarnirowanie białego czepca odbija na tle geranium, jak aureola włożona na pomarszczone czoło. Z pod czoła pomarszczonego piwne oczy patrzą jasno i wesoło; powieki zżółkłe, biedne, mrugają filuternie.\n— »Chodź, chodź, mała! dostaniesz, oj dostaniesz... poziomek!«\n»Jasna, mała sukienka już przytulona do sukni czarnej, szorstkiej, przypominającej habit mniszy. Ręka długa, żółtawa, staroświecką łyżeczką sypie biały, słodki pył na purpurowe paciorki, potem łyżeczkę oddaje drobnej ręce.\n»Po jednej, po dwie, z łyżeczki staroświeckiej poziomki wpadają do ust małych, co chwila wybuchających śmiechem. Bo na świecie błogo...\n»Jaskółka frunęła za oknem; bocian zerwał się ze stodoły i leci nad dziedzińcem ku topolom, za któremi słońce czerwone ku ziemi przysiada. Mały Żużu, kasztanek, postawił łapki na kolanach pani swojej i patrzy jej w oczy, bo chce cukru; a ona, coraz odwróci się od poziomek i patrzy w oczy babuni, bo nie wie sama co jest słodsze: poziomki osypane białym pyłem, czy źrenice, patrzące z pod powiek zżółkłych? i co więcej miękkie: poziomka, rozpływająca się na podniebieniu, czy pomarszczona dłoń, głaszcząca jej włosy?«\nTak śpiewa woń poziomek, ale z pod powiek obrazy uchodzą i niknąnikną. Pokój biały, geranie u okna, wielki dziedziniec z półkolem topoli, bocian, Żużu, babunia... wszystko zniknęlozniknęło, i tylko, na chwilę jeszcze, — rzecz dziwna! — ostatni, sam jeden, pozostał na białej ścianie — ciemny krzyż.\nPora otworzyć oczy i powoli, powoli iść przez niwkę poziomkową. Kwitną i jednocześnie rodzą owoce. Krzewiny, osypane białymi kwiatkami, jednocześnie pobłyskują czerwienią jagód, wśród liści wyciętych w trzy klapy ząbkowane i gdzieniegdzie tak prawie czerwonych, jak jagody.\nAle ziemia nie na to istnieje, aby tylko same słodkie jagódki na niej rosły. Tędy, jakby ktoś przeszedł z dzbankiem srebra płynnego, rozlewając je po trosze przez nieostrożność, tak ziemia tu i owdzie błyszczy od srebra, osypanego niezliczonemi, żółtemi gwiazdkami. To srebrniki, noszące na wielkim świecie nazwę Potentilla, a imion poszczególnych mnóstwo. Tu rozkrzewił się najbujniej Argentaria i jaskrawą żółtością gwiazdek niezliczonych rywalizuje ze świetną czerwienią poziomek. Aż skrzy się to, takie jaskrawe!\nLecz drobnymi wzrostami tymi i strojami bijącymi w oczy gardzi wysmukla, wykwintna, niezmiernie dystyngowana Veronica Spicata, która na łodydze wysokiej i giętkiej kołysze dwa, trzy kłosy długie, wysadzane kwiatkami liliowymi, jak żyłki na delikatnej twarzy, z tkanką cieniuchną, jak suknia letnia elegantki. I wzrost i gibkość, i cera prawdziwej damy; to też gdzieniegdzie tylko stoi wśród pospólstwa wysoka, samotna, w otoczeniu służebnic, równych jej wzrostem, lecz bynajmniej nie kształtami ani barwą. Są to Mietlice bronzowe, zdrowe, jędrne, lecz ciemne i rozczochrane, zwyczajnie jak służące. Kosmate głowy chyląc ku sobie w szeptach nieustannych, oddzielają piękną Weronikę Spikatę od pospólstwa, które zaledwie do kolan jej dorasta, i zarazem od krzewu wysokiego, na którym teraz właśnie Rosa Canina otwiera na świat skromne, ale czarujące oczy. Ten krzew kolczasty, gęsty, zdala jaśnieje mnóstwem płatków kolistych, dużych, różanych, a jak Potentilla Spikacie, tak Spikata Kaninie do kolan nie dorasta. Więc wykwintna pani, oko w oko spotkawszy się z rywalką, niechętnie odwraca swoje kłosy wiotkie, liliowe i z pośród tłumu mietlic—służebnic pochyla je z tęsknotą w stronę, pod gęstwiną cienistą...\nBrzegiem gęstwiny cienistej siadły wielkim i nieporządnym tłumem jałowce pękate, prawie czarne, osypane deszczem jagód zielonkawych, twardych i błyszczących. Krzaki to są grube, iglaste, suche, tak ciemne, że prawie czarne; tem niespodzianiej wychylają się z za nich, płonące najczystszą purpurą fioletową, wielkie korony Bodziszka krwistego.\nTak to się tylko mówi: Bodziszek, potocznie partykularnie. Na świecie szerokim, istota, która rzuca na ubogie jałowce ozdoby niespodziewane a świetne, nosi dosyć arystokratyczne imię: Geranium. Jakto? Może to samo, które stało u okna babuni, takie szerokie, liściaste? Jak się masz dawny... Nie, nie. Z tego samego rodu, lecz nie ten sam. Bo jest ich wielu braci. Tu osiadł ten, który, rzecz dziwna! najchętniej obiera sobie miejsce wśród jałowców, a nosi poszczególne imię krwistego, czyli Sanguineum, nie tyle z powodu korony purpurowej, ile dla szczególnej właściwości liścia, z jesienią nabierającego barwy jak krew czerwonej. Teraz jeszcze te liście, bardzo misterne, po prostu w koronkowy sposób wyciskane, są niewidzialne na tle ogólnie zielonem; tylko kwiat bujny, szeroko rozwarty, z pięciu płatkami blednącymi ku środkowi, goreje jak płomyk pośród żałobnych, suchych, ubogich jałowców. Nie jest jeden; owszem, płomyki takie rozrzucone są po jałowcach w stronach różnych, ale zrzadka! Niczego wykwintnego niema na świecie wiele. Geranie krwiste są tak nieliczne, jak Weroniki Spikaty; to też, ile tylko jest tu Weronik, wszystkie pochylają swoje liliowe kłosy ku purpurowym Geraniom z utęsknieniem takiem, z jakiem istoty wszelkie pochylają się ku istotom równym sobie. One z pod róż dzikich, oni z za jałowców, patrzą na siebie jak wybrańcy natury, rozłączeni dlatego właśnie, że są wybrańcami, skąpo rozrzuconymi po ziemi, zaludnionej gminem. Daremnie tęsknią; nie połączą się nigdy, i jedna tylko jest dla nich nadzieja: jeżeli komu z ludzi przyjdzie do głowy ułożyć bukiet z kwiatów leśnych, zerwie najpewniej Weroniki i Geranie, które podówczas umrą wprawdzie, ale w jednym dzbanku.\nCicho i skwarno. Pod błękitem płyną obłoczki kędzierzawe stadkami, pojedyńczo, lecz nie gaszą żaru słonecznego, w którym liście przybierają postawy obwisłe, kwiaty wydają się mdlejącymi, na sosny występują sznury kropel bursztynowych i pachną tak mocno, że, zda się, żywica wygnała z lasu powietrze wszystko i sama jedna do płuc przenika. Duszno. Najduszniej tam, gdzie podszycie boru z leszczyn, trzmielin, berberysów i paproci, tcze wzory rozmaite, nieprzejrzanie dalekie i gęste.\nTrudno oddychać i trudno drogę sobie torować w tej zarośli pełnej świateł i zmroków. Promyki kręte, przebijając w górze splątane konary, w dole pozłacają wierzchy leszczyn i oświecają na pniach sosen koronkowe wzory porostów. Czasem klomb paproci stoi w świetle i zdala tworzy dla oka wielką plamę złotą. Migocą zresztą, przebiegają, tańczą po pniach, pod krzakami, w liściach, iskry, strzałki, wężyki złote. Ale pomimo to, panuje w tem miejscu, pośród dnia słonecznego, prawie zmrok. Z trudnością rozchylając gibkie, lecz splątane gałęzie leszczynowe, koląc się o berberysy, ślizgając się po wzgórzach igieł suchych, spostrzegasz w cierniach jakieś twarze wielkie, okrągłe, żółte, które ze splotów liści z ciekawością nieruchomą patrzą na intruza. Zupełnie słoneczniki, tylko znacznie mniejsze, jednak duże. To Arnika, która z nizkiej kępy liści zapala na łodygach wysokich słońca promieniste, najforemniej okrągłe, zrzadka świecące w cieniach. Tu także, wysoko nad paprocie i nawet nad jałowce, bujają pióropusze śnieżne Spiraci Ulmarii, wspaniałej mieszkanki gęstwin cienistych i cichych. Wysoka i sztywna, ma ona w sobie coś rycerskiego. Pióropusze jej bieleją zdala, jak płaty śniegu; najlżejszy wiatr igra z ich włosami, w których wiszą rzędy i grona gwiazdek śniegowych.\nAle co to? Nic już nie widać: ani Arnik, ani Spirei, ani dzwonków jednostronnych, okrągłolistnych, rozpierzchłych, które na wszystkie strony rozrzuciły tu swoje liliowe kieliszki, kubeczki, dzbanuszki... Nic nie widzisz. Oślepłeś. Rozchylając gałęzie, wziąłeś na twarz coś szorstkiego, włochatego, zarazem trochę lepkiego, pod czem powieki zamknąć się musiały. To pajęczyna, zdjęta twarzą wsuwającą się tam, gdzie prawie nigdy twarz ludzka nie zagląda. Jedno mieszkanie pająka zniszczone, ale podobnych znajdzie się tu mnóstwo. Gdzie najgęściej, tam od gałęzi do gałęzi rozpostarte tkanki szare, czasem grube i szorstkie, jak ścierki, czasem delikatne, powiewne, srebrne, jak promieniste koła utkane z mgiełki. Na tego, kto się nie kocha w rodzie owadzim, to miejsce czyha z każdej gałęzi obrzydzeniem. Co chwila można wziąć na twarz pajęczynę, a dość trudno uwolnić się od tej maski, takie to lepkie i włókniste, czepia się skóry, z policzka zdjęte zostaje na ustach, z oczu ściągnięte wlecze się po szyi, a pajączysko szpetne przechadza się po palcach i trzy razy zrzucane, trzy razy jest znowu. Uciekamy! Ba! Nie łatwo! To pułapka. Przedzierasz się i przedzierasz przez krzaki kolczaste i liściaste, przez paprocie ogromne, przez widłaki, które rzeszami po mchach łażąc, stopy ci oplątują; wciąż jeszcze świata bożego nie widać. Grzyby i ocet zapachniały jednocześnie. Syrojeżki, czerwone jak jabłuszka, kupką siadły pod sosną, która gałęzie jak parasol nad niemi rozstawiła, i pod tym samym parasolem, w pobliżu, rozsypały się narodem całym maślacze brunatne, tak połyskujące, jakby naprawdę były posmarowane masłem. A octem pachnie od mrowisk, wznoszących się pod sosnami. Muszą być drogi bardzo liczne, całe systemy dróg, okrywające państwo mrówcze, na dnie listowia, porastającego ziemię, pod warstwami igieł suchych, które tu nie wiedzieć od ilu lat, jedne na drugie, każdej jesieni padają i padają. Lecz wiele czasu i trudu potrzeba, aby je odkryć, a tymczasem duszność taka, że płuca proszą o powietrze, ręce pokłute i kędy spojrzeć — pajęczyny z pająkami!...\nJednak przestrzenie wolne i jasne już kędyś niedaleko, bo nieco wiatru dostaje się w zarośla i zapach żywicy osłabł znacznie. Ptaki także, które w upale i duszności milczały całkowicie, odzywać się zaczynają. Rzednieje podszycie lasu; drzewa same coraz rzadziej rozstawione, pozwalają dostrzedz pobłyskujące błękity, nie w górze tylko, lecz i w dole. W górze niebo przegląda pomiędzy chwiejącymi się konarami, jak przez ruchome oka sieci potężnej. To zaś, co w dole naśladuje błękitne niebo, jest wodą, rzeką. Jeszcze ona daleko; to błyśnie za drzewami szmatą jedwabiu błękitnego, to zniknie, ale ptaki, które czują świeżość, lecącą od wody, i rade są w pobliżu gniazd posiadać studnię niewyczerpaną, mnożą się i wznoszą gwary coraz głośniejsze.\nRozmaici mieszkańcy i mieszkanki lasu, korzeniami tkwiący w ziemi, to naród; pod wierzchołkami zaś, wysoko, mieszkają poeci narodu leśnego wszelkich wzrostów i wszelkiej miary głosów, jak bywa z poetami narodów wszelkich. Najgwarliwszym i najciąglejszym jest tu świegot zupełnie elementarny, coś podobnego do nieczłonkowanej mowy Chińczyków, po dwie sylaby w wyrazie każdym: »ci-ci, li-li, pi-pi!« — nadzwyczaj proste i niemelodyjne, ale tak liczne, że czasem aż ogłuszają. Kukułki zato, macierzyńskie prace zdawszy na malutkie pliszki, kędyś u skraju lasu, blizko wody, w świeżości i pełnem świetle kukają głośno, wyraźnie, miarowo, wcale nie chórem, bo gdy jedna przestaje, wtedy dopiero druga zaczyna, a tej u końca wtóruje trzecia, a czasem zaś którakolwiek z większej swobody aż zaniesie się od śmiechu. Są to próżniaczki i lekkomyślnice, niemniej poetki wdzięku pełne. Lecz gołąb-grzywacz jest tak ponury, że można śmiało obdarzyć go tytułem pesymisty lasu. Głos ma donośny, a gdy się odezwie, przysiądz trzeba, że to ofiara mordowania o ratunek woła. »Huu-huu! huu-huu!« — woła, i jest w tem wołaniu przypomnienie noża mordercy, nocy ciemnej, konduktu pogrzebowego, rozpaczy samotnie wyjącej na grobach. Szczęściem, szczygły, śpiewające wielkim chórem, zagłuszają prawie lamenty grzywacza; w pobliżu rozlegają się głośne, miarowe stukania dzięciołów, a tuż nad głową coś dużego i świetnego w gałęziach przeleciało. To kraska mieniąca się na piórach macicą perłową i turkusami. Pomyka wysokiemi gałęźmi w milczeniu, tylko z szelestem dużych skrzydeł, i zapada między drzewa, kędy rozlegają się gwizdania kosów krótkie, melodyjne, z cieniutką nutą u końca jak z haczykiem.\nAle najwyżej, najwyżej, u tego z wierzchołków, który zdaje się dotykać obłoczka kędzierzawego, słychać piski ostre, przykre, dzikie, w których każdy poznać może skomlenie piskląt krogulcowych, oczekujących w gnieździe na powrót ojca z krwawym łupem. Tam, wysoko nad narodem leśnym i jego poetami, założył sobie gniazdo krogulec, tyran leśny. Niewiele przyjemniejszymi od pisków krogulczych są piski wron, odzywających się zrazu rzadko, potem coraz częściej, szybcej, chóralniej. Brzydko, chrapliwie, monotonnie, głupio, kraczą głupie, nieznośne wrony!\nWtem kwiat znowu zaśpiewał wonią. Migdałami powiało skądciś tak silnie, iż rzekłbyś: »Południe, Grecya!« Naokół jednak nic nowego. Gdzieniegdzie jeszcze żółta twarz Arniki z za krzaka wygląda, Rosa Canina patrzy mnóstwem oczu różanych, Kampanule dzwonią w liliowe kubeczki, dzbaneczki; najniżej puszcze borówek uginają się pod stopami. Skądże te migdały? Biją od ziemi jak z kadzielnicy, tak silnie, że żywica umilkła i oniemiał pewien śpiewak znakomity, Storczyk Podkolan, biały, stożkowaty członek arystokratycznego rodu Orchideów.\nPrzy samej ziemi, przy samej ziemi, niżej od borówek i poziomek, drobniutka ze swymi drobniutkimi, okrągłymi listki rośnie, pełznie, czołga się mnóstwem kół i zygzaków istotka pełna wdzięku, który ukrywa się skromnie, Linnea Boreale, stara mieszkanka północy dalekiej. Jakie nowiny przynosisz, Linneo, ze swej rodzinnej Szwecyi? Wielki Szwed, kochanek kwiatów, zapoznał się z nią pierwszy z ludzi i dał jej swe imię. Drobniutka, nosi imię wielkiego męża; prawie niedostrzeżona, wydaje się nieskończoną, bo gdziekolwiek wypuści pędzik jeden, tam już zaczyna iść po ziemi, raczej pełznąć, i idzie, pełznie bez żadnego zda się końca. Z pomiędzy jej listków drobnych, okrągłych, wystrzeliwają w odstępach małych widełki dość wysokie, a na każdym zębie tych widełków wisi po kieliszeczku bardzo różowym, nalanym wonią migdałową. Czarki malutkie, ale jest ich mnóstwo, więc śpiew woni staje się coraz i coraz mocniejszym, w miarę jak Linnea coraz wzorzystszym, gęstszym kobiercem zaścieła ziemię. Czasem, śliczne to maleństwo wspina się na pnie po drzewach ściętych i tak je oplata, że wyglądają jak poduszki puszyste od listowia drobniutkiego i natykane widełkami, u których wiszą kieliszki, pełne woni migdałowej. Wtedy pnie drzew ściętych w borze nadniemeńskim śpiewają o Szwecyi różanemi usty rośliny, noszącej imię wielkiego Szweda.\nA wrony kraczą coraz głośniej, wrzawliwejwrzawliwiej. Czego one tak się rozkrzyczały? Co prawda, wstąpiliśmy do ich państwa, w którem wolno im krzyczeć i wogóle robić co się podoba. Bo brzegiem łączki leśnej, za którą pełnym już szlakiem błękitnym prześwieca rzeka, wisi na gałęziach mnóstwo gniazd wronich, wielkich, kosmatych czapek, pełnych piskląt. W państwie leśnem państwo, w rodzie skrzydlatym plemię osobne. WszaskliweWrzaskliwe plemię. Wrzaskiem swym psuje koncert natury. Gdybyż umilkły na chwilę! Nie, coraz przeraźliwiej wrzeszczą, i zaczyna być w tym wrzasku trwoga, gniew, krzyk na pomoc, wołanie na bój. Zlatują się też zewsząd, z nad wody, z głębin lasu, z pól odległych. Wielkie, czarne, przerażone, ciężkim lotem śpieszą pojedyńczo, gromadami, krążą w powietrzu lub osiadają na gałęziach, u gniazd, w których pisklęta już spore, skrzydeł próbując podlatują. Od czegoż padł na nie strach taki wielki? Czego rozwrzeszczały się tak piekielnie? Brzydko, chrapliwie, monotonnie, głupio wrzeszczą głupie, nieznośne wrony!\nPod niebem, pod samem niebem, krogulec waży się na skrzydłach szerokich i pod grozą oka swego długo trzyma poetów lasu. Straszne to oko: krwią zaszłe, krwi żądne, dalekowidzące. Z pod chmur dostrzega ptaszę w krzewinie; w głąb ziemi chyba zapaść, aby się przed nim skryć. Kiedy przez chwilę, nieruchomo jak teraz pod niebem zawiśnie, to tylko dlatego, aby namyślić się i wybrać ofiarę. Potem jak piorun spadnie na kogo zechce, i sądu nie będzie, ani litości. On pan, bo silny.\nUmilkł las, w gąszcze najgłębsze skryli się jego poeci, i słychać tylko po krzakach, po gniazdach, ciche wołania, fruwania, pogwizdy podobne do jęków. I te ustały. Cicho, jak makiem posiał. Terror nakrył wierzchołek lasu, jak wieko trumnę.\nTylko wrony nie przestają wrzeszczeć, owszem, coraz szerzej otwierają dzioby, rozdziawione, przerażone, ale zarazem zdjęte gniewem, od którego pierze jeży się im na grzbietach, a skrzydła drgają, podlatują, łopoczą, jak sztandary rozwijane. Nie chowają się bynajmniej; na drzewach siedzą złe, napuszone, albo krążą koło gniazd, rozstawiając przed niemi skrzydła, jak parawany. Może zamierzają wrzaskiem odstraszyć tyrana lasu... Płonne nadzieje! Nieraz już słowiki oczarować go próbowały. Śmiał się tylko i co dziesiątego zjadł. Na plemię rozkrakane ma krzywy dziób i szpony.\nZ pochylonym nizko dzióbem i szponami, rozpostartemi nakształt haków krzywych, wielkich, wyostrzonych, z szybkością błyskawicy, w linii prostopadłej, spadł na jedną czapkę kosmatą i wyrwał z niej pisklę wronie.\nWówczas w powietrzu stało się coś dziwnego. Chmura ciemna okryła duży kawał nieba; cały naród wroni, jak jedna wrona, podniósł się na obronę swojej krwi. Hałas, chaos, ruch wściekły ciał skrzydlatych, okrążających jedno, lecz potężne. Właściwie, potężną była jego zbroja. W dzióbie trzymając skrzydło ofiary, szponami raził piersi bojowników, skrzydłami mocnemi, jak wicher, bił ich po głowach. Krwawi, ogłuszeni, padali na łączkę zieloną, miażdżąc ciałami wiotkie Weroniki, rosą czerwoną zwilżając srebrne Potentille. Lecz był to ubytek kropli w oceanie. Powietrze drżało walką, której końca z drżącemi piórkami oczekiwały wszystkie rody ptasie, bez oddechu skryte po drzewach i krzakach. Ciekawie spoglądały na nią z za krzaków żółte twarze Arnik, Geronie wśród Jałowców płonęły rumieńcem zapału, w gęstwinach najdzikszych Spiree wstrząsały hardo pióropusze białe, a Fragarye rubinowe, Pyrolla pachnąca, Linnea wdzięku pełna, nawet Borówki sztywne, od samej ziemi szeptały chórem: »Boże, dopomóż! Boże, dopomóż!«\nDopomógł. Z tłumu czarnego, zawrotnie krążącego na skrzydłach zdjętych gniewem, silnych od gniewu, łopoczących, zażartych, tyran lasu wypłynął jak łódź z żaglem wzdętym, chyżo, chyłkiem, z dzióbem pustym, ze szponami zwiniętymi, zwyciężony, poraniony, zawstydzony, uciekający. Nie śmiał do gniazda powracać bez łupu; więc odleciawszy daleko, daleko, bezsilnie opuścił się na drzewa i smutnie, ciężko, cicho, w ciemną ich głębię zapadł. Podówczas wszystko, co było w lesie liściem, trawą, igłą, zaruszyło się i uderzyło w oklask ogromny: »Brawo, wrony, dzielne, mądre wrony! brawo! brawo! brawo!«\nWrony, bez tchu i głosu, posiadały na gałęziach i dzióbami pióra wygładzają, lub zamyślone siedzą, spoczywając. Obroniły krew swoją. Oddały syna matce, rycerza przyszłego plemieniu swemu. Ocaliły cząstkę mocy swojej. Pomściły zgwałconą sprawiedliwość. Teraz to jedna, to druga, podniesie głowę i zakracze tryumfująco: »Dobrze mu tak!« — »Dobrze! dobrze!« — odpowiadają inne. — »Nie prędko powróci!« — »Oho! oho! niech spróbuje, będzie mu znowu!«\nWieko spadło z trumny, las odżył. Kukułka znowu kuka i zanosi się od śmiechu, dzięcioł stuka, kosy gwiżdżą, szczygły i inne drobne ptactwo świegoce na wszystkie możliwe tony i tempa. Poeci lasu, rodów i stopni wszelkich, wznieśli pean na cześć bohaterów. A Pyrolle wonne, Linnea pełna wdzięku, bursztynowe krople żywicy na sosnach, nawet czerwone jak jabłuszka Syrojeżki od stóp sosen, chórem woni wtórują: »Boże, błogosław! Boże, błogosław!«\nTę stronę ostatnio edytowano 3 kwi 2019, 22:22.


Frankowy paraliż. Sprawy zawieszone na 1,5 roku? - VESTRA\nBy lucasIn Bez kategoriiPosted 23 stycznia, 2020 0 Comment(s)\nSąd Okręgowy w Gdańsku postanowił zadać pięć pytań prejudycjalnych Trybunałowi Sprawiedliwości UE. Efekt: kredytobiorcy mogą znacznie dłużej poczekać na wyroki\n30 grudnia 2019 r. sąd zdecydował, że zapyta TSUE m.in. o to, jakie jest znaczenie aneksu do umowy kredytowej, który niweczy niedozwolone postanowienia umowne. Oraz czy sąd musi informować kredytobiorcę chcącego unieważnienia umowy o ryzyku bycia pozwanym przez bank (za korzystanie przez lata z kapitału).\nPrawnicy zwracają uwagę, że z punktu widzenia większości frankowiczów znacznie ważniejsze od samej treści pytań jest to, jakie skutki wywoła ich zadanie. A te będą niekorzystne.\n– Pytania sprawiają wrażenie przygotowanych przez bankowych prawników. Celem jest spowolnienie rozpatrywania spraw w sądach – uważa dr Jacek Czabański, adwokat prowadzący kancelarię obsługującą frankowiczów. Dodaje, że w ostatnich dniach pełnomocnicy instytucji finansowych już zaczęli wnioskować o zawieszenie postępowań.\nPytania wyglądają na przygotowane przez prawników banków\nZdaniem Karoliny Pilawskiej, wspólnika w kancelarii TPZ, bardzo prawdopodobne jest, że sądy będą przychylały się do tych wniosków. W efekcie wiele postępowań zostanie zawieszonych do czasu wydania orzeczenia przez TSUE, czyli nawet na półtora roku. Tak było choćby w przypadku głośnej sprawy Dziubaków. Jednocześnie to właśnie wyrok trybunału w odniesieniu do nich spowodował, że dziś większość spraw w sądach jest rozstrzygana na niekorzyść banków. W rezultacie muszą one tworzyć większe rezerwy na ryzyko prawne. Od początku stycznia o takich odpisach na łączną kwotę przekraczającą 600 mln zł poinformowały Santander Bank Polska, mBank i Bank Millennium. Czy teraz będą mogły odetchnąć?\n– W sporach frankowych nadal jest tyle niejasności, że powinniśmy poczekać na kolejny wyrok trybunału – uważa Jerzy Bańka, wiceprezes Związku Banków Polskich. Istnieje jednak wariant, w którym TSUE z przyczyn formalnych odmówi odpowiedzi na pytania lub wyda postanowienie. Wówczas sprawy opóźnią się „tylko” o kilka miesięcy.\nmBank utworzył 293 mln zł rezerw na portfel CHF


LenVitol - Bułka tarta ze złocistym lnem mielonym - LenVitol - Oleofarm\nHome Produkty LenVitol LenVitol – Bułka tarta ze złocistym lnem mielonym\nBułka tarta ze złocistym lnem mielonym doskonale sprawdza się jako posypka do gotowanych warzyw, dodatek do mięsa mielonego, panierka do mięsa smażonego i ryb oraz przysmaków dietetycznych. Można również obsypać formę do pieczenia ciast. Bułka tarta ze złocistym lnem mielonym idealnie przywiera do wybranych potraw, porównywalnie do efektów użycia mąki, a gotowane dania zyskają przyjemna chrupkość.\nbułka tarta pszenna – 50% (wypiek ze zboża zawierającego gluten), mielone nasiona lnu zwyczajnego uzyskane w procesie odtłuszczania – 50%.\nWartość energetyczna (energia) 1456 kJ/347 kcal\nTłuszcz, w tym:……………………….……………………………………………………..…….5,9 g\nkwasy tłuszczowe nasycone…………………………………………………………………0,5 g\nWęglowodany, w tym:………………………………………………………………….……….39 g


Ocena języka programowania 2016 - Wiadomości technologiczne i zaawansowane technologie flipperworld.org\nKomputery » Ocena języka programowania 2016\nWe współczesnym świecie programowania jest jednym z najbardziej prosperujących obszarów postępu technicznego. Potrzeba pracy z programami nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ praktycznie każda aktywność jest obecnie skomputeryzowana. Dlatego dobrzy programiści są bardzo doceniani zarówno w Rosji, jak i za granicą.\nJęzyk programowania to system połączonych ze sobą znaków niezbędnych do pisania programów komputerowych. Ponadto istnieje zestaw reguł, które wpływają na wygląd programu. W zależności od tych reguł komputer wykonuje procesy obliczeniowe lub zarządza obiektami. Poniższa metoda tworzenia programów jest przeznaczona wyłącznie do interakcji osoby i komputera.\nIstnieją dwa główne typy języków programowania:\nStandard (zestaw elementów, które składają się na jego składnię i semantykę).\nWdrożenie normy (samo oprogramowanie, które pozwala na pracę standardu).\nPomimo wszechstronności i obecnie istniejących języków, żadna składnia nie jest uniwersalna. Różnorodność systemów umożliwia tworzenie nowych wersji językowych. Rozprzestrzenianie się procesorów wielordzeniowych i mobilność stworzyły nowe zadanie dla programistów.\nOd czasu stworzenia pierwszych komputerów elektronicznych opracowano około ośmiu tysięcy języków programowania. A teraz są tworzone prawie codziennie. To prawda, że wiele z nich znanych jest tylko samym twórcom, aleniektóre z nich są dostępne dla milionów ludzi.\nPoczątki programowania należą do dziewiętnastego wieku. Do pewnego stopnia programowalne urządzenia obejmują na przykład maszyny tkackie i mechaniczne pianina. Zasada zarządzania nimi opierała się na instrukcji, którą można uznać za prototyp obecnych języków programowania, jedynie bardzo uproszczoną i prymitywną.\nZałożycielem języków programowania jest Ada Augusta Lovelace, angielski matematyk, który w połowie XIX wieku napisał program do obliczania liczby Bernoulliego zaprojektowanego dla maszyny analitycznej Charlesa Babbage'a. To ona jest uważana za pierwszego programistę, na cześć matematyka zwanego także jednym z języków programowania.\nWraz z rozwojem gałęzi technicznych stało się konieczne tworzenie programów kontrolujących procesy obliczeniowe, tworzenie czegoś. Stąd zaczęły pojawiać się różne języki programowania. Oto niektóre z nich:\nAsembler to język niskiego poziomu zaprojektowany do interakcji ze sprzętem.\nBASIC jest najłatwiejszy w programowaniu; Konieczne jest wstępne opanowanie środków automatyzacji.\n"Kobol" to wysoki poziom; wykorzystywane do rozwiązywania problemów ekonomicznych.\n"Fortran" to wysoki poziom; został stworzony dla algorytmicznych zadań obliczeniowych.\n"Piekło" to wysoki poziom; stworzony w celu zautomatyzowania zarządzania procesami (nazwany tak od Adi Lovelace).\nPascal został opracowany z myślą o programowaniu nauczania.\nC ++ jest uniwersalnym językiem do podjęcia decyzjiwszelkie zadania; w oparciu o wymagania programisty systemu.\nPopularność języków programowania RedMonk opiera się na ocenie GitHub i dyskusjach na stronie StackOverflow. Do roku 2016 lista ta wygląda następująco:\nAle według magazynu IEEESpectrum najpopularniejszym jest C. Po nim następuje Java, Python i C ++. Sekwencję tę określa się, wyszukując wyniki za pomocą specjalnych zapytań ze znanych witryn.\nTa ocena języka programowania podlega częstym zmianom,ponieważ powstaje w zależności od zainteresowań grupy docelowej.\nPowszechnie używane języki\nPodczas tworzenia systemu operacyjnego niemożliwe jest przewidzenie, czego konkretnie potrzebuje użytkownik. Czasami zdarza się, że system operacyjny nie ma funkcji, które nie są dostarczane. Jest dla nich stworzenie niezbędnych języków programowania, za pomocą których zostanie napisany i wdrożony specjalny kod. Jest rozpoznawany przez komputer i edytuje program lub tworzy pomocniczy. Do takich zadań najbardziej popularne są C i C ++, a także BASIC i Pascal. Zwykle tworzą systemy Windows i DOS.\nJęzyki sporządzania programów są podzielone na dwie grupy:\nSerwer (dobrym przykładem jest HTML.)\nSwoją drogą, sam HTML jest kierowany przez ranking używania języków programowania. Jego zalety w łatwym rozpoznawaniu szablonów HTML przez dowolną z istniejących przeglądarek. Ten język jest podstawowy, bez jego wiedzy nie można przejść na wyższy poziom programowania.\nZapotrzebowanie na język\nPython języka programowania: Podstawy, cechy i przykłady Jak wyczyścić format w "Vardo" 200320072010 i 2016 Smartphone Samsung J3 (2016): funkcje i recenzje Jak uaktualnić pakiet Microsoft Office 2016? Trzy proste sposoby Jak wstawić muzykę do programu PowerPoint: instrukcje dla wersji 2003-2016 i wskazówki dotyczące konfigurowania odtwarzania Jak wstawić muzykę do programu PowerPoint: instrukcje dla wersji 2003-2016 i wskazówki dotyczące konfigurowania odtwarzania\nDwa sposoby konwersji pliku PDF na Excel


Wywalczyć Polskę - kształtowanie się granic Niepodległej - II Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego w Sopocie\nJesteś tutaj: Home > Aktualności > Wywalczyć Polskę - ...\nWywalczyć Polskę - kształtowanie się granic Niepodległej\nRzeczpospolita zniknęła z map Europy na 123 lata na mocy rozbiorów. Pierwszy z nich odbył się w 1772, a drugi w 1793r. Rok później próbowano ratować niepodległość powstaniem, którym dowodził Tadeusz Kościuszko. Po upadku insurekcji i trzecim rozbiorze z 1795 roku, wielu Polaków, zwłaszcza wojskowych, wyemigrowało z kraju, głównie do Saksonii, Włoch i Francji. Wielu z nich związało swe losy z gen. Napoleonem I Bonaparte, który w 1797 wydał zgodę na utworzenie Legionów Polskich we Włoszech pod dowództwem gen. Henryka Dąbrowskiego, których celem była walka o niepodległość. W tym samym roku Józef Wybicki skomponował Pieśń Legionów Polskich zaczynającą się od słów Jeszcze Polska nie umarła, póki my żyjemy. My, czyli ci którzy nie godzili się na niewolę i zamierzali upomnieć się o niepodległość zbrojnie. Gdy wojska francuskie pokonały Prusaków, cesarz ogłosił polską wojnę przeciw Rosji. W 1806 roku generał Dąbrowski zainicjował zwycięskie powstanie wielkopolskie, dzięki któremu Polacy wyzwolili Wielkopolskę z zaboru pruskiego. W 1807 utworzono Księstwo Warszawskie. Formalnie wolne, w rzeczywistości terytorium zależne podporządkowane Cesarstwu Francuskiemu i jego władcy, cesarzowi Francuzów Napoleonowi Bonaparte.\nIstniało do 1815 roku, kiedy to Napoleon poniósł klęskę i w wyniku Kongresu Wiedeńskiego w tym samym roku powstało Królestwo Polskie, potocznie nazywane Kongresówką, które było połączone unią personalną z Imperium Rosyjskim w latach 1815–1832 w oparciu o Konstytucję Królestwa Polskiego. Polacy dążyli do zachowania jego autonomii i występowali przeciw łamaniu konstytucji, co było przyczyną wybuchu Powstania Listopadowego w 1930 roku. Po jego upadku w roku 1931 autonomia Królestwa Polskiego została ograniczona. Po upadku powstania listopadowego cesarz Mikołaj I Romanow wypowiedział słowa: Nie wiem, czy będzie jeszcze kiedy jaka Polska, ale tego jestem pewien, że nie będzie już Polaków. Na skutek represji związanych z upadkiem zrywu wielu Polaków wyemigrowała, głównie do Paryża i innych części Francji. Ten ruch migracyjny nazywany jest Wielką Emigracją. Jej głównymi przedstawicielami byli m.in. Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, książę Adam Jerzy Czartoryski, Zygmunt Krasiński i Fryderyk Chopin.\nPo raz kolejny podniesiono sztandar walki o niepodległość w 1863 roku. Wybuchłe powstanie styczniowe było największym polskim powstaniem narodowym, i w przeciwieństwie do powstania listopadowego, o którym papież Grzegorz XVI powiedział, że jest buntem przeciw legalnej władzy cara, to spotkało się z poparciem międzynarodowej opinii publicznej. Poniosło jednak klęskę w 1964 roku, po jego upadku Kraj i Litwa pogrążyły się w żałobie narodowej. W roku 1867 zniesiono autonomię Królestwa Polskiego. Wydarzenia te usunęły w cień zwolenników powstańczej walki o niepodległość, a zaczęła dominować praca organiczna. Następne pokolenie odrzuciło bierność wobec niewoli. Pokolenie niepokornych zaczęło kształtować nowe ruchy ideowe.\nW roku 1892 na zjeździe w Paryżu powstała Polska Partia Socjalistyczna, która rok później rozpoczęła działalność w kraju. Na czoło partii wysunął się Józef Piłsudski, który wraz z innymi działaczami był przekonany, że naród może rozwijać się prawidłowo jedynie we własnym państwie, dlatego celem PPSu stała się walka o niepodległą Polskę o ustroju socjalistyczym i demokratycznym. Na przełomie lat 80. i 90. XIX w. zaczął kształtować się ruch narodowy. W 1893r. powołano tajną Ligę Narodową, na czele której stanął Roman Dmowski. Najważniejszą wartością dla tego ugrupowania był naród. Uważano, że Polacy muszą uświadomić sobie swoją odrębność i bronić prawa do swobodnego rozwoju niezależnie od dzielących ich granic państw zaborczych. Najlepsze warunki do rozwoju polskiego życia politycznego, dzięki autonomii galicyjskiej panowały w zaborze galicyjskim. Nieco gorzej było w zaborze pruskim, ze względu na politykę germanizacyjną. Jawnej działalności politycznej nie można było prowadzić w zaborze rosyjskim, gdzie panował stan wojenny od czasów powstania styczniowego. Sytuacja zmieniła się w 1905 roku, w czasie rewolucji, która ogarnęła całą Rosję, wraz z Królestwem Polskim. Socjaliści i narodowcy zyskali wówczas większe wpływy i rozpoczęli swobodniejszą działalność.\nGdy wybuchła I WŚ nikt nie przejmował się sprawą polską. Jeden ze współpracowników Piłsudskiego, Michał Sokolnicki napisał: Nikt na całym świecie Polski nie chce. Polskę uważano w Europie za wewnętrzny problem zaborców. Premier brytyjski Herbert Asquith mówił Ignacemu Paderewskiemu: Nie ma żadnej nadziei dla ojczyzny Pana. Dowódcy walczących na ziemiach polskich armii chcieli zdobyć sobie przychylność Polaków. Zdawali sobie z tego sprawę przywódcy dwóch polskich nurtów politycznych. Dmowski poparł państwa ententy walczące z Niemcami, a Piłsudski stanął po stronie państw centralnych. Dmowski wyjechał na Zachód gdzie bezskutecznie starał się zainteresować władze francuskie i brytyjskie sprawą polską. Piłsudski liczył na połączenie ziem zaboru austriackiego z Królestwem Polskim, i że staną się trzecim członkiem monarchii Austro-Węgier. Zaczęto tworzyć Legiony Polskie, które miały walczyć z Rosją o niepodległość Polski. Męstwo i ofiarność legionistów przekonało społeczeństwo, że walczą oni nie o zwycięstwo państw centralnych, ale o Polskę. W 1915 Piłsudski wstrzymał werbunek do Legionów i utworzył Polską Organizację Wojskową działającą w konspiracji. 5 listopada 1916 monarchowie Niemiec i Austro-Węgier wydali akt zapowiadający utworzenie państwa polskiego z ziem zaboru rosyjskiego. Powstało zależne od nich Królestwo Polskie. Sprawa polska zaistniała wówczas na arenie międzynarodowej. 22 stycznia 1917 prezydent USA, Thomas Woodrow Wilson, wydał orędzie, w którym stwierdził m.in. że powinna powstać wolna i zjednoczona Polska. Wynikło to z zabiegów wybitnego polskiego pianisty Ignacego Paderewskiego. Rewolucja lutowa w 1917r. była przełomem w sprawie polskiej. Nowe władze rosyjskie zgodziły się na utworzenie państwa polskiego, które będzie znajdowało się w sojuszu z Rosją. Uformowano wówczas 3 polskie korpusy. Jednym z nim dowodził Józef Dowbor-Muśnicki. 4 czerwca 1917 r. we Francji zaczęto tworzyć Błękitną Armię pod dowództwem gen. Józefa Hallera, która wzięła udział w ostatniej fazie walk z Niemcami na froncie zachodnim. 12 września 1917 w kraju została powołana Rada Regencyjna, która pełniła funkcję tymczasowej władzy państwowej. 8 stycznia 1918 prezydent Wilson wydał czternasto punktowe orędzie, w którym punkt 13 dotyczył konieczności powstania niepodległego państwa polskiego z dostępem do morza. 3 sierpnia 1918 premierzy Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch wydali deklarację wersalską, w której stwierdzono, że powstanie niepodległego państwa polskiego jest warunkiem trwałego pokoju w Europie. 10 listopada 1918 do Warszawy przybył Józef Piłsudski, którego powrót zbiegł się z zawieszeniem broni między Niemcami a ententą 11 listopada, które zakończyło I WŚ.\n11 listopada nikt w Polsce nie wiedział, gdzie tak dokładnie jest Polska, jej granice różniły się znacząco od granic, które znamy z podręczników do historii i ostatecznie ukształtowały się ok. 1922 roku. Po zakończeniu I WŚ powstały dwie koncepcje na kształt granic Polski: koncepcja inkorporacyjna, zaproponowana przez Romana Dmowskiego, zakładała, że polska granica na wschodzie powinna sięgać tam, gdzie możliwa będzie pełna asymilacja mieszkających na tych terenach mniejszości narodowych, oraz koncepcja federacyjna wysunięta przez Józefa Piłsudskiego, której najważniejszym założeniem było przesunięcie polskiej granicy jak najdalej na wschód i utworzenie niepodległych państw (litewskie, białoruskie i ukraińskie) powiązanych sojuszami (federacjami) z Polską. Byłyby one jednocześnie buforami oddzielającymi II RP od bolszewickiej Rosji. Listopad 1918 roku umożliwił powstanie II Rzeczpospolitej, ale był też preludium nowej wojny. Wojny na wielu frontach. Na terenach Górnego Śląska, Warmii, Mazur i Powiśla miały odbyć się plebiscyty. Pomorze i Kujawy zostały przyłączone do Polski na mocy traktatu wersalskiego. 26 grudnia 1918 do Poznania przybył Ignacy Paderewski. Następnego dnia wybuchło powstanie wielkopolskie. 16 lutego 1919 w Trewirze podpisano traktat rozejmowy.\nNa Górnym Śląsku zwalniano z fabryk polskich robotników, co stało się przyczyną wybuchu I powstania śląskiego w sierpniu 1919, w skutek którego wycofano wojska niemieckie z tych ziem. W sierpniu 1920 roku doszło do antypolskich napadów, które doprowadziły do wybuchu II powstania śląskiego. Dzięki niemu zlikwidowano policję niemiecką i powołano w jej miejsce Policję Plebiscytową. Plebiscyt odbył się 20 marca 1921 i zakończył się zwycięstwem Niemców. Na początku maja 1921 roku wybuchło III powstanie śląskie, które trwało do lipca 1921. W reakcji na zbrojny zryw Polaków alianci dokonali ponownego podziału Górnego Śląska. Polsce przyznano 29% ziem objętych plebiscytem, co okazało się ogromnym sukcesem ze względu na potencjał gospodarczy tych terenów.\nNajbardziej zacięte walki toczyły się o wschodnią granicę II Rzeczypospolitej. 1 listopada 1918 Ukraińcy zajęli większość Galicji wschodniej ze Lwowem. Wywołało to opór ludności polskiej we Lwowie. Wiosną 1919 została tam skierowana Błękitna Armia, która wyparła Ukraińców za Zbrucz. W kwietniu 1920 Piłsudski zawarł porozumienie z rządem Ukraińskiej Republiki Ludowej z Symonem Petlurą na czele, który uznał prawo Polski do Galicji wschodniej i Wołynia w zamian za pomoc w wyparciu armii bolszewickiej.\nW czerwcu Armia Czerwona przeszła do ofensywy i wyparła Polaków z Ukrainy i szybko opanowała wschodnią Polskę. 13 sierpnia 1920 rozpoczęła się bitwa warszawska, która zakończyła się 16 sierpnia zwycięstwem obrońców. 18 marca 1921 w Rydze podpisano porozumienie z bolszewikami w sprawie przebiegu granicy na linii od Dźwiny przez Białoruś do Zbrucza i Dniestru.\nNa początku października 1920 gen. Lucjan Żeligowski wzniecił pozorny bunt przeciw Polakom i zajął Wilno 9 października 1920, ostatecznie włączone do II RP w marcu 1920.\n11 lipca 1920 roku, kiedy Polacy toczyli walki z bolszewikami odbył się plebiscyt na Warmii, Mazurach i Powiślu, który wygrali Niemcy.\nPolską drogę do odzyskania niepodległości można porównać do drogi krzyżowej. Była ona niezwykle trudna, długotrwała, łączyła się z licznymi upadkami i upokorzeniami Polaków m.in. klęski powstań narodowych,czy represje na Polakach, proces germanizacji i rusyfikacji. Odrodzenia Polski upatrywano się u Napoleona, poprzez powstania, w pracy organicznej, a w końcu na skutek Wielkiej Wojny. Wpływ na sytuację kraju mieli Polacy przebywający na emigracji, udowadniając tym samym, że polskość nie ma granic. Kształtowanie się polskich granic nie było procesem tak łatwym jakby się wydawało, a Polska nie odzyskała niepodległości z dnia na dzień.\nData dodania: 2018-11-08 20:07:13\nData edycji: 2018-11-08 20:14:59


Gospodarka: Kłopoty na Wschodzie. Eksport na Ukrainę wyraźnie spadł - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesGospodarka: Kłopoty na Wschodzie. Eksport na Ukrainę wyraźnie spadł\nGospodarka: Kłopoty na Wschodzie. Eksport na Ukrainę wyraźnie spadł\n26.06.2014, 12:55; Aktualizacja: 26.06.2014, 12:55\nOd początki roku wyraźnie ucierpiał eksport polskich towarów na Ukrainę. Główny Urząd Statystyczny podał, że do końca kwietnia eksport do wschodniego sąsiada był o ponad jedną czwartą niższy niż rok wcześniej o tej samej porze.\nWiceprezes GUS Halina Dmochowska wskazuje, że Polska sprzedała Ukrainie mniej między innymi koksu i półkoksu, owoców i orzechów świeżych i suszonych, papieru i tektury, olejów ropy naftowej oraz preparatów perfumeryjnych, kosmetycznych lub toaletowych.\nBilans ukraiński: biznes się obronił »\nWyższy niż przed rokiem był między innymi eksport urządzeń do rozdziału energii elektrycznej i artykułów z tworzyw sztucznych.\nWartość eksportu na Ukrainę od stycznia do kwietnia wyniosła nieco ponad 4 miliardy złotych.\nTagi:eksport, biznes, gospodarka, handel


Kupiłem cudo – BBB | fajka.net.pl\nSenatorow, Dunhill, Zembrowski, Tsuge… piękne fajki prezentowane są w tej rubryce. Tak piękne, że zdziwić może niektórych to, co ja chcę światu pokazać. Ktoś zacytuje starogreckie porzekadło: “z braku laku dobry kit”. Mi jednak bliższe jest inne wytłumaczenie: sądzę, że część mojego mózgu odpowiedzialna za wiarę w nadprzyrodzone zjawiska nie wykształciła się prawidłowo – stąd tak luźnie podejście do tego, co za cudowne może być uznane.\nFajkę kupiłem za ok. 30 dolarów (z przesyłką). Czy to dużo czy mało – nie wiem. To tyle, ile chciałem zapłacić. Pamiętam, ze kupowanie jej było czymś, co określam jako loterie fajkową: niewyraźne zdjęcie, brak opisu, zbyt mało czasu by pisać do sprzedawcy. Trudno… próbujemy! Niepewność potęgował jeszcze fakt, że ze zdjęć wynikało, iż fajka jest bardzo zaniedbana. Nie wiedziałem więc, co zastanę w kominie czy sygnatury są czytelne itd. Na zakup zdecydowałem się przede wszystkim dlatego, że wymarzyłem sobie buldoga. Teraz już wiem, że choć to pierwsza fajka tego typu, to na pewno nie będzie ostatnią.\nGdy fajka dotarła do mnie okazało się, że ustnik w najlepsze utlenia się już od lat, srebrny pierścień jest czarny, smoła na rimie pięknie pnie się ku niebu a całe wnętrze fajki, zarośnięte nagarem, chyba nigdy nie zostało zaskoczone wyciorem. Najgorszy był jednak smród. Miałem wrażenie, że cała fajka nasiąknęła nim w pełni, że stał się on jej immanentną cecha.\nPo standardowych procedurach czyszczenia stwierdziłem:\nustnik – jest dobrze, lekkie wgniecenie wskazuje istnienie uzębienia u poprzednika (poprzedników),\nz zewnątrz – nie obita, nie nadpalony rim – super! niestety zauważyłem lekką rysę na szyjce, w okolicach sygnatur; może mechaniczne uszkodzenie fajki a może, kto wie, wrzosiec zaczął pękać,\nkomin – kształtny, nie nadpalony choć z delikatną siateczką. Tylko okolice kanału dymowego lekko zdeformowane, jak sądzę raczej przez niezgrabne grzebanie niezbędnikiem niż nadpalenia.\nNiestety nie uniknęła fajka kąpieli w spirytusie. Nie lubię tego robić, wolę zachować oryginalną bejce, jednakże metoda profesorka stosowana przez 3 tygodnie nie dała rezultatów. Na szczęście oryginalna bejca była, jeśli mogę tak powiedzieć, naturalna i fajka tylko nieznacznie zmieniła odcień.\nPodsumowując: stan nie jest idealny ale na dobry mogę go ocenić. Nie paliłem w niej jeszcze. Lubię pojemne kominy, ta fajka to jedna z mniejszych jakie posiadam. Stąd wybiorę dla niej tytoń smaczny, dostępny w Polsce i o odpowiedniej mocy. Będzie to Nightcap, Nightcap lub Nightcap.\nPobierznie dokonane datowanie sugeruje, że fajka pochodzi z lat 50-tych lub 60-tych. Była to średnia pólka seryjnych fajek produkowanych przez BBB (najniższe serie kosztowały ok. 5 funtów, seria Virgin ok. 10, zaś prezentowana przez mnie ok. 7)\nBBB OWN MAKE, MADE IN LONDON ENGLAND 403 + (na pierscieniu) BBB STERLING SILVER + (na ustniku) logo BBB\ndługość – 14,1 cm\nwysokość – 4,1 cm\nśrednica komina – 1,9 cm\n*Pozwolę sobie wyrazić na koniec jedną uwagę (sądzę, że nie będzie to odosobniona opinia): życzyłbym sobie więcej opisów fajek w kategorii kupiłem cudo. Nie każdy z nas ma Senatorowa czy Zembrowskiego ale wszyscy jakieś fajki kupujemy: lepsze, gorsze, tańsze, droższe.I pewien jestem, że wiele z tych fajek to dla nas takie małe cuda, które z pewnością warte są upublicznienia.\nTags: BBB, ebay, kupiłem cudo, renowacja\n9 Responses to Kupiłem cudo – BBB\n9 stycznia 2014 at 07:57\nMM – bardzo ładnie opisane.\nA w szczególności podpisuję się pod ostatnim akapitem – gwiazdką: każdy ma swoje „cudo”. Bez znaczenia jaka to marka – każda zasługuje na opis. Dletego też podpisuję się pod apelem – opisujcie swoje cudeńka.\n9 stycznia 2014 at 09:46\nBulldogi mają swój swoisty urok. Bardzo mi sie podoba fakt, że nie wszyscy patrzą na cudo przez pryzmat $$$.\n9 stycznia 2014 at 10:34\nMM piękna fajka ! Mam dwie fajki tek oznaczone jedną sprzed wojny , drugą dużą współczesną. Ale twoja to JEST cudo :)\nCo tu dużo pisać piękna fajka. Najważniejsze, jednak to, że piękna fajka odnowiona samemu, zawsze smakuje dużo lepiej:)Jedyne do czego można się doczepić to ustnik, na którym widać utlenienie:)\n9 stycznia 2014 at 15:26\nJestem ciekawy wrazen z palenia. Fajka wyglada naprawde porzadnie i jak dla mnie lepiej niz tylko „dobry”\nJa kupilem kilka miesiecy temy fajke Astley’a ktora wykonal legendarny Barry Jones z pracowni James Upshall w poczatkach lat 90’tych. To moja najpojemniejsza fajka, cos w okolicach dunhillowego ODA. Pali sie smacznie i chlodno a jedyny minus to dorabiany ustnik. Zaplacilem nie wiecej niz za przemyska wrzoscowke :)\n9 stycznia 2014 at 15:42\nŚliczności! Sam od jakiegoś czasu poluję na bulldoga, ale nic mi się nie trafia sensownego (albo w moim zasięgu finansowych). Gratuluję!\n10 stycznia 2014 at 10:09\nGratuluję, fajeczka bardzo mi się podoba i mam nadzieję, że będziesz miał z nią nie jedno spotkanie. Co do „cuda” to zgadzam się, że każdy ma swoje – nie ważne ile „cudo” kosztowało, ważne czy właścicielowi się podoba a tytoń w niej palony smakuje wybornie.\n12 stycznia 2014 at 11:39\nBardzo fajna opowieść o zacnej fajeczce. Prawidłowo datujesz na lata 50-60. 403 to bardzo fajny model – jeśli ktoś lubi bulldogi, to zdecydowanie powinien nań zapolować.\nSmacznego nightcapowania ;)\n12 maja 2020 at 14:38\nJestem od wielu lat posiadaczem (i palaczem) fajki BBB typ 726. Wspaniała pod każdym względem! Mniej więcej rok temu przegryzł się ustnik, wysłałem do firmy naprawiającej fajki, zrobili identyczny, niestety bez puncy BBB w rombie (w oryginale pokrytej złotą blaszką), ale to mi zrobił jubiler-grawer. Ciekawostka – Gombrowicz palił fajkę identyczną! Serdeczności dla wszystkich fajczarzy.


RZA o swoim nowym filmie - FDB\nRZA o swoim nowym filmie 0\nAktor, raper i producent muzyczny – RZA zdradził kulisy tego jak trafił do branży filmowej oraz podał kilka szczegółów swojego debiutu reżyserskiego. Przypomnijmy, iż będzie to film pt. The Man with the Iron Fist a w produkcję są również zaangażowani Eli Roth oraz Quentin Tarantino.\nRZA poinformował, iż zainteresował się filmem po tym jak zadzwonił do niego Harvey Weinstein, który w krótkich słowach poinformował go, że chce, aby wystąpił w obrazie pt. Wykolejony. Od tego czasu były członek grupy Wu Tang Clan pokochał produkcję filmową.\nTeraz przyszedł czas na debiut reżyserski. RZA napisał do niego scenariusz, który został dobrze oceniony przez Eli Rotha. Co więcej wiadomo, iż szlifu uczył go sam John Woo, który zdradzał mu kilka tajemnic tworzenia film akcji.\nObraz The Man with the Iron Fist ma być swoistym połączeniem kilku konwencji: spaghetti western, kung fu oraz nowoczesnych sztuk walki. Coś w stylu Kill Billa i Blade'a. Niestety nie dowiedzieliśmy się dokładnie, kto będzie głównym bohaterem obrazu.


Ponad wszystko - Nicola Yoon - opinia o książce (4652085) - Lubimyczytać.pl\nNicola Yoon /\nPonad wszystko /\nSeria: Uwaga Młodość\n7,5 (653 ocen\ti\t96 opinii) Zobacz oceny\nyoung adult, choroba, ekranizacja\nChoroba nastoletniej Macddy jest bardzo rzadka. Ma alergię na cały świat. Od siedemnastu lat jest uwięziona w domu. Kontaktują się z nią wyłącznie mama i pielęgniarka. Pewnego dnia Maddy wygląda przez okno i widzi... jego. Jest wysoki, szczupły, ubrany na czarno. Ich spojrzenia się spotykają. Obserwuje go z oddali. Już wie, że jej życie właśnie się zmieniło. Nieodwracalnie. I wie, że to będzie...\nChoroba nastoletniej Macddy jest bardzo rzadka. Ma alergię na cały świat. Od siedemnastu lat jest uwięziona w domu. Kontaktują się z nią wyłącznie mama i pielęgniarka. Pewnego dnia Maddy wygląda przez okno i widzi... jego. Jest wysoki, szczupły, ubrany na czarno. Ich spojrzenia się spotykają. Obserwuje go z oddali. Już wie, że jej życie właśnie się zmieniło. Nieodwracalnie. I wie, że to będzie katastrofa.\n_abi_ | 2017-06-29\nNa półkach: Przeczytane 2017, Przeczytane, Ulubione ❤❤, Najlepsze 2017\nPrzeczytana: 28 czerwca 2017\nNiesamowita książka. Pokazuje że życie jest krótkie więc warto żyć ale tak prawdziwie pełną parą. Ta opowieść o życiu w którym nic się już nie wydarzy i jest ciągle takie same, bez spełniających się marzeń poruszyła moje serce.\nNalej mi wina!\nBardzo ładnie wydany tom poezji Tuwima związanej z alkoholem, zabawą i otoczką zabawy zakrapianej mocniejszymi trunkami. Autor jak zawsze - genialny,...


Cyfrowe abonamenty parkingowe już od maja | Gmina Miasta Gdyni\nOd maja tego roku zostanie wprowadzona, ważna cyfrowa innowacja w Strefie Płatnego Parkowania. Osoby, które zakupią preferencyjny abonament mieszkańca typu „M” otrzymają go tylko w formie cyfrowej. Oznacza to, że nie będą już wydawane klasyczne papierowe abonamenty. Kontrolerzy już teraz mogą sprawdzić wszystkich aktywnych abonentów w swoich mobilnych urządzeniach.\nTo nie pierwsza tego typu gdyńska innowacja. W 2018 roku Gdynia jako pierwsze, polskie miasto wprowadziła system „pay and go”. Pozwala on na zakup biletu bez konieczności jego wydruku i umieszczania za przednią szybą. Tego typu udogodnienie okazało się bardzo przydatne chociażby podczas ostatniego sezonu zimowego. Śnieg zalegający na przednich szybach pojazdów utrudniał sprawdzenie czy kierowca wyłożył bilet za opłacony postój. Dlatego też w Gdyni weryfikacja każdego pojazdu odbywa się automatycznie, poprzez sprawdzenie numeru rejestracyjnego urządzeniem skanującym. W ten sam sposób kontroler sprawdza czy dany pojazd jest uprawniony do postoju w ramach preferencyjnej stawki dla mieszkańców strefy.\n– Stawiamy na digitalizację usług i to nie tylko efekt pandemii. Wnikliwie obserwujemy trendy i reagujemy na oczekiwania klientów strefy płatnego parkowania. W Gdyni można m.in. płacić w naszych solarnych parkomatach BLIK-iem czy przedłużać postój za pomocą aplikacji mobilnych. Już teraz ok.1/3 wszystkich abonamentów jest kupowana poprzez sklep internetowy. Dlatego też od maja tego roku każdy abonament będzie funkcjonował jedynie w formie cyfrowej, a mieszkańcy nie będą musieli martwić się o jego wykładanie za przednią szybę – wyjaśnia Marek Łucyk, wiceprezydent Gdyni ds. rozwoju.\nOd ponad dwóch lat gdyńscy kontrolerzy Strefy Płatnego Parkowania sprawdzają każdy pojazd przy pomocy swoich mobilnych urządzeń. Mają w nich dostęp do bazy danych z informacjami o uprawnieniach lub wniesionej opłacie parkingowej. Przypomnijmy, że od lipca 2020 roku w Gdyni obowiązkowe jest wpisywanie numeru rejestracyjnego auta podczas zakupu biletu. Numer rejestracyjny pojazdu służy kontrolerom m.in. do weryfikacji czy właściciel auta ma prawo do korzystania z preferencyjnego abonamentu na parkowanie w strefie.\n– Statystyki wskazują, że gdynianie bardzo chętnie korzystają z bezgotówkowej formy płatności za parkowanie i coraz więcej osób decyduje się na zakup abonamentów drogą on-line. Do takiej formy zakupu zachęcamy, bo jest sprawna i bezpieczna, chociażby z uwagi na obostrzenia sanitarne. Jednak nadal oferujemy możliwość zakupu abonamentu osobiście, w naszym biurze przy ul. T. Wendy 15. Różnica będzie polegała na tym, że mieszkaniec nie otrzyma papierowego abonamentu w postaci druku, a jedynie wykaz ulic i zaznaczony obszar na mapie, gdzie będzie mógł parkować w ramach wykupionego abonamentu – tłumaczy Karol Kozak, kierownik Działu Płatnego Parkowania\nOd lipca ubiegłego roku obowiązują nowe reguły dotyczące możliwości nabycia abonamentu typu „M”, czyli abonamentu dla mieszkańca. Preferencyjny abonament typu „M” jest dedykowany tylko dla osób zameldowanych na pobyt stały lub tymczasowy w Gdyni. Ponadto adres meldunku musi być zgodny z obszarem dzielnicy, w której mieszkaniec korzysta z miejsca parkingowego. Osoby chcące korzystać z abonamentu mieszkańca muszą udokumentować rozliczenie PIT-u w gdyńskiej skarbówce. Obecnie miesięczny abonament dla mieszkańca wykupywany na okres od 1 do 5 miesięcy wynosi 30 zł. Z kolei przy zakupie abonamentu na okres od 6 do 12 miesięcy mieszkaniec zapłaci 25 zł miesięcznie.


Oddział UPS Myślenice - wysyłaj przesyłki z domu\nOddział UPS Myślenice - zamów kuriera nawet do 70% taniej! Wyceń przesyłkę kurierską z miasta Myślenice w formularzu poniżej i zobacz ile możesz zyskać!\nOddział UPS Myślenice\nPrzy zamawianiu kuriera musisz zaznaczyć wszystkie wymagane zgody. Podaj adres odbiorcy, nie pomiń wpisania jego kodu pocztowego. List przewozowy należy nakleić w widocznym miejscu na paczce. Bez wychodzenia z domu, można załatwić odbiór paczki z dowolnego miejsca. Automatyczne sortery odpowiadają za sortowanie Twoich paczek.\nPostaraj się, aby przedmiot wysyłki był bezpieczny i dobrze zapakowany. Niestandardowe zapakowanie przesyłki może generować dodatkowe koszty. Formularz pomaga klientom w skutecznym zamawianiu usług kurierskich. Na pewno uda Ci się zamówić kuriera, nawet po raz pierwszy. Zdecyduj się na przewoźnika, któremu chcesz powierzyć swoją przesyłkę.\nTani kurier Myślenice\nJeśli masz mało czasu, możesz poczytać o szybszym dostarczeniu przesyłki. Pola z gwiazdką w formularzu nie mogą zostać pominięte. Możesz umieścić list przewozowy w zwykłej koszulce biurowej i przykleić go do przesyłki. Przesyłka jest niestandardowa, gdy jest zawinięta tylko w stretch. Wiele korporacji kurierskich cały czas się rozwija i rozrasta.\nUPS Myślenice - lokalizacja\nJak zamówić kuriera UPS Myślenice\nOddział UPS Myślenice Kontakt


Pechowe sąsiedztwo…. | Moje zapiski nieuczesane...\n← Ukochany braciszek…\nNajlepszy przyjaciel kobiety…. →\nOdkąd zamieszkaliśmy w naszym wymarzonym domu ciągle zaskakują nas jakieś nowe wydarzenia. Prawdą jest, że nie każdy powinien mieć dom bo w związku z posiadaniem takowego przybywa obowiązków, poza tym wszystko trzeba zrobić samemu. Nie ma dozorcy, który zajmuje się posesją. Dozorcą, sprzątaczką, ogrodnikiem a jak trzeba to i kominiarzem jesteśmy MY. Dla kogoś kto całe życie mieszkał w mieście to dosyć poważne zmiany. My od dłuższego czasu marzyliśmy o własnym domu i teraz te mniej przyjemne obowiązki nam nie ciążą (przynajmniej na razie). Cieszymy się każdym dniem i wszystko byłoby cacy gdyby nie nasi sąsiedzi.\nZiemię na której wybudowaliśmy dom kupiliśmy jakieś 6 lat temu. Długo szukaliśmy właściwego miejsca bo zależało nam na ładnej okolicy. Chcieliśmy by była to działka leśna ale blisko jakiegoś większego miasteczka by codzienne życie nie stanowiło problemu. Wiadomo jak ma się małe dzieci to musi być w pobliżu szpital, lekarz, policja, przedszkole, szkoła itd…Założyliśmy, że nie będziemy wozić dzieci do innej miejscowości do szkoły bo nie miałyby koleżanek ani kolegów na miejscu. Wszystko dokładnie przemyśleliśmy i zaczęliśmy poszukiwania. Trwało to jakieś 2 lata. W końcu nam się udało kupić dwie duże działki . Jedna nie była zbyt zalesiona i wspaniale nadawała się na budowę domu a druga to typowy las. Lepszej nie mogliśmy sobie wymarzyć. Nie zamierzaliśmy wycinać żadnych drzew więc dwie działki obok siebie , które spełniały nasze oczekiwania to prawdziwy cud.\nKupiliśmy i zaczęły się nasze kłopoty. Sąsiad z lewej strony na swojej działce miał mały , murowany domek , właściwie to była altanka na narzędzia ale był wściekły na ciotkę, która nam sprzedała te działki ( miał nadzieję, że ciotunia zapisze mu je w spadku) więc oprotestował nasz projekt w gminie, że niby zaciemnimy mu działkę i jego dom. Nie bardzo wiedzieliśmy co niby mu tam zaciemnimy bo jego działka to były zarośnięte chaszcze, totalnie zaniedbana ziemia. Ponoć w ogóle nie pojawiał się na tej działce od wielu lat. Zresztą od momentu kupna przez nas działki minęło trochę czasu i my też go widzieliśmy zaledwie raz . W każdym razie facet nie był zadowolony z obrotu sprawy , bez przerwy latał do gminy , składał jakieś pisemka i w związku z tym na pozwolenie na budowę czekaliśmy prawie rok. Trochę to trwało, straciliśmy nerwy, sporo czasu i wiarę w dobrego sąsiada. Pechowo byliśmy pierwszymi osobami, które kupiły w tamtej okolicy ziemię pod budowę domów mieszkalnych więc niejako byliśmy pionierami tej okolicy. Na około stały domki działkowe. Gdy w końcu dostaliśmy pozwolenie budowa ruszyła.\nZaraz po nas kupiono kilka działek w sąsiedztwie i już wiedzieliśmy, że będziemy mieli kilku sąsiadów. Po rozpoczęciu przez nas budowy sąsiad od protestów pokazał się tylko raz . Śmiejemy się, że pewnie dlatego, iż zaciemniliśmy mu widoki z jego pięknej willi i biedaczek nie mógł mieszkać w domu przypominającym krecią norę. Minęło kilka miesięcy i obok nas po prawej stronie dwóch braci kupiło na spółkę dwie działki. Zamierzali postawić domy na przeciwko siebie by mieć wspólne podwórko. To mieli być nasi sąsiedzi z prawej strony. Ucieszyliśmy się, że będzie nas więcej , poszliśmy się przedstawić i powiedzieć, że w razie gdyby potrzebowali prądu albo wody to my im użyczymy bo mamy to już za sobą. Kto kiedyś budował dom wie, że bez prądu i wody budowa nie ruszy. Po jakimś czasie sąsiedzi przyszli z prośbą o użyczenie prądu więc mój X poszedł z jednym z braci by spisać liczniki. Wiadomo, jak przyjdzie rachunek będą wiedzieli za co muszą zapłacić. Nie było problemu. W międzyczasie przychodzili pożyczać różnych narzędzi, które nie zawsze oddawali ale sądziliśmy, że są im jeszcze potrzebne . Gdy któregoś dnia mój X poszedł upomnieć się o swoje narzędzia, których nazbierało się już trochę usłyszał, że muszą ich poszukać bo nie wiedzą gdzie są. Podejrzewali nawet , ze ktoś z ekipy budowlanej je ukradł. Trochę podniosło się mojemu X ciśnienie bo dla niego jak się coś od kogoś pożycza to w zębach trzeba oddać. Poza tym nie były to jakieś byle jakie narzędzia tylko drogie, które nie tak łatwo kupić. Mój X większość z nich dostał od swojego taty, który był tzw. ” złotą rączką”. Bracia obiecali oczywiście, że się rozejrzą, popytają ekipy budowlanej i może narzędzia się znajdą. MOŻE. To był pierwszy zgrzyt. Do dnia dzisiejszego oddali połowę. Dodam, że już rok temu zakończyli budowę. Trochę się wkurzyliśmy.\nDrugi zaczął się w momencie gdy zobaczyłam, że oni wycinają wszystkie drzewa na swojej działce. Niby nie powinno mnie to obchodzić, ale serce mi krwawiło jak widziałam jak z działki leśnej zrobili działkę rolną. Wycięli wszystko , zostawili jedną sosnę. Dodam, że był to naprawdę pięknie zalesiony teren. Gdy kupili tą ziemię to dziwiliśmy się nawet jak oni zamierzają postawić tam dwa domy skoro tam rośnie tyle pięknych drzew. Teraz już wiedzieliśmy. Naprawdę byliśmy mocno zszokowani.\nNie mieliśmy jeszcze płotu dzielącego nasze działki więc któregoś dnia zapytałam jak mogą wycinać tak piękne drzewa, czy im nie szkoda przecież po to kupowali działkę leśną by mieć las. Już miałam się nawet zapytać czy mają pozwolenie na wycinkę ale ugryzłam się w język, teraz żałuję bo może to by ich powstrzymało. Obawiali by się, że na nich doniosę. Przyznam, że przez moment przyszło mi to do głowy. Ostatecznie powstrzymało mnie to, że wciąż słyszałam jacy to oni biedni, że mają ogromne kredyty, żony na wychowawczym\n( obaj mają po dwoje dzieci ). Strasznie im ciężko sobie poradzić itd…itd… Zrobiło mi się ich szkoda. Nie chciałam dowalać im dodatkowych kłopotów. Teraz trochę tego żałuję bo czasem trzeba ludziom pokazać, że żle robią i ich działania są krótkowzroczne i niewłaściwe. Do dzisiaj mam moralniaka.\nNa moje pytania o wycinkę drzew odparli, że przecież domy musza gdzieś zbudować a las to mają wszędzie dookoła. No i żebyśmy się tak o te drzewka nie martwili bo oni sobie z nich zrobią schody. No szczęki nam opadły. Nie wiem czy w ogóle zdają sobie sprawę z tego, że wycięli kilkadziesiąt pięknych świerków, sosen, jodeł . Przecież to nie odrośnie ot tak za chwilę. Czy można być aż takim ignorantem?\nNajlepsze , że kilka dni pózniej zwrócili się do swojego sąsiada po prawej stronie z pytaniem czy mogą na jego działce wyciąć kilka drzew bo im przeszkadzają, zaciemniają działkę i w ogóle przez te drzewa to sygnał telewizyjny im nie dochodzi . Mieli pecha bo właścicielem sąsiedniej działki jest cioteczny brat mojego X i tak jak nam jemu też podniosło się ciśnienie na widok samowolnej wycinki. Odparł im, że chyba zwariowali jeśli myślą, że pozwoli im cokolwiek wycinać. Wystarczy , że swoją działkę ogołocili.\nPo jakimś czasie dostaliśmy rachunek za prąd. Liczniki były spisane więc było wiadomo, że sąsiedzi powinni nam oddać 800 zł . Przez cały okres budowy korzystali z naszego prądu, wodę dostali gratis. Mieliśmy swoją studnię więc nie było problemu. Jeden z braci powiedział, że oczywiście rozliczą się za kilka dni. Do tej pory ani złotówki nie zobaczyliśmy. Mało tego mój X raz czy dwa im o tym przypomniał i nadal cisza. Trochę to żenujące, że człowiek musi się upominać o swoje pieniądze. W dodatku przestali nam mówić Dzień Dobry. Pewnie się obrazili, że nie oddali kasy. Jesteśmy takim ich wyrzutem sumienia, że oszukali człowieka.\nNajlepsze jest to, że pobudował się kolejny sąsiad z którym i my i oni rozmawiamy. Wszyscy mamy dzieci więc spotykamy się na spacerach . Na jego pytanie dlaczego oni z nami nie utrzymują takich normalnych kontaktów odparli, że chcieliśmy kupić ich ziemię ale nam się nie udało więc jesteśmy teraz wściekli i obrażeni, że oni się pobudowali. Większego absurdu w życiu nie słyszałam.Bezczelni no ( znaczy się my). Cały las chcieliśmy wykupić no! Przecież mamy największą działkę ze wszystkich a chcieliśmy jeszcze więcej. Niezła bajeczka.\nNo i bądz tu człowieku miłym i pozytywnie nastawionym do sąsiadów człowiekiem. Chcieliśmy pomóc a zrobili z nas pazernych burżujów i jeleni . Mój X czuje się oszukany i walnięty w rogi. Jest na siebie wściekły, że pożyczył im te narzędzia . Wcale mu się nie dziwię. No ale jak ma się miękkie serce to trzeba mieć twardą d…ę. Tak skwitował całą tą sytuację jeden z naszych znajomych. A drugi nas obśmiał, bo uznał, że jesteśmy niereformowalni. Zastanawiał kiedy się nauczymy, że z ludzmi trzeba na dystans bo teraz takie czasy, że coraz więcej bezczelnych kombinatorów i oszustów, którzy chętnie wykorzystują czyjąś dobrą wolę a pózniej jeszcze rżną biedaczków. No właśnie….kiedy my się nauczymy.\n103 odpowiedzi na „Pechowe sąsiedztwo….”\nO problemach sąsiedzkich też coś wiem…mamy działkę pod zabudowę – nawet jeszcze nie zaczęliśmy a ojciec właściciela jednej z bocznych działek już zaczął nam utrudniać, ponieważ nienawidzi mojego męża (mąż był kiedyś jego sąsiadem i on jeden nie dawał sobą rządzić – powód nienawiści). Sprowadził obcych ludzi tylko dlatego że kupiliśmy ziemię na działkę. Powiedział im, że mój mąż „uorał” im 2 m z ich działki. Była afera na co mój mąż kazał im sobie geodetę sprowadzić (który był 3 miesiące wcześniej) żeby sprawdzili i uwierzyli, że nic im nie zabrał. Żal mi takich zawistnych ludzi, których zżera nienawiść i zazdrość. Życzę mądrości dla takich sąsiadów. Gdybym miała takich sąsiadów jak Wy (pozwalacie używać prądu, wody) byłabym zadowolona, ale widzę że normalnych i uczciwych ludzi jest coraz mniej. Nie mówiąc już, że to co się pożycza należy oddawać! Nie rozumiem takich ludzi??? Szczerze współczuję takich sąsiadów… Pozdrawiam cieplutko!!!\n20 stycznia 2012 o 11:53\nZ wycinką drzew to jest tak że jeśli te drzewa na mapie były naniesione i na nich doniesiesz że wycieli to za każde drzewo wycięte bez zgody muszą zapłacic grzywnę to jest standardowa opłata za wycinkę za zgodą razy trzy. Z tego co piszesz wycieli najdroższe wg taryfikatora drzewa, więc opłata w zależności od obwodu i ilości wyciętych drzew może wynosić od kilkudziesięciu tysięcy (my za zwykła brzozę musieliśmy zaplacić prawie 4 dychy opłaty standardowej – a jodły są droższe) do nawet kilkuset tysięcy. Na przykład dąb o obowdzie 250 za zgodą 400 tys, bez zgody 1,2 miliona. Więć jeśli Ci to towarzystwo nie odpowiada to możesz donieść że wycieli drzewa. Jeśli nie mają kasy by zapłacić karę będą musieli sprzedać swoje domy – wymagalność zapłaty w ciągu 21 dni w ten sposób możesz się łatwo pozbyć niemiłych sąsiadów. Oczywiście to jest już ekstremum i nie wiem czy nie będziesz miała później wyrzutów sumienia. A jeśli chodzi o sąsiadów to ja też miałam nieprzegrodzoną działkę. Jak u sąsiada ruszyła budowa to sobie zaczęli chodzić i jeździc po naszej działce – bo częściowa utwardzona, więc szybko postawiliśmy prowizoryczne ogrodzenie – to jeszcze sąsiad pytal dlaczego. Więc powiedzieliśmy że do ubezpieczenia jest konieczne a nie chcemy na zimę budowy zostawić bez ubezpieczenia bo wiadomo że w zimie rzadko się tam zagląda.\n20 stycznia 2012 o 11:59\nJa to juz przestalem nawet patrzec na ludzi . Kupa chamstwa i mysla jak drugiego wykorzystac.A jak juz cos pozyczysz to sie mozesz pozegnac z ta rzecza.Albo przyniosa zepsuta i powiedza ze taka byla.\n~leśny ludek pisze:\nNormalna kolej rzeczy- Wielcy Państwo z miasta kupili działkę, a nawet dwie na wsi i bardzo się zdziwili, że wieśniacy nie oddają im hołdu,nie pytają czy mogą wyciąć drzewo na własnej działce,czy mogą oddychać,czy wolno im chodzić i jeżdzić drogą. Jak Państwo z miasta chcą żyć w lesie to proszę kupić sobie 10 lub 15 hektarów ,a w środku tego lasu zrobić pieczarę-wtedy będą bardzo blisko przyrody.\n20 stycznia 2012 o 12:05\nJak to czytałem to myślałem, że zawału dostane… W życiu bym nie popuścił ani narzędzi a w szczególności pieniędzy i tylko bym powiedział, że codziennie procent rośnie i tyle.W głowie mi się nie mieści jaki polski naród potrafi być normalna DZICZ i BYDŁO. Ciężko mi się pisze bez przekleństw bo inaczej się nie da tego skomentować.Nie odpuszczajcie im tej kasy ani niczego !!!!Powodzenia\nNie żadne pechowe sąsiedztwo tylko trzeba się nauczyć utrzymywania dobrych relacji z sąsiadami. Z jednej strony oferujesz pomoc, a z drugiej masz pretencje, że nie oddają lub nie płacą za prąd!!! Dobry zwyczaj nie pożyczaj, a co do prądu i wody to trzeba postawić sprawę jasno na początku, a jak sąsiad nie wywiąże się z obietnicy lub umowy to najlepiej przejść do porządku dziennego. Szkoda nerwów, a nastepnym razem nie dać z siebie zrobić frajera.Drzew szkoda, ale na mojej działce mogę z nimi robić co mi się podoba. Mając pozwolenie na budowę be zproblemu mogli by je wyciąć. Nie licz na to, że inni będą myśleć podobnymi kategoriami jak ty. By żyć dobrze z sąsiadami trzeba lat lub ogromnej działki, na środku której stanął by Twój wymarzony domek.\nNo i właśnie takie komentarze mnie dziwią. Oferujesz pomoc, a potem bezczelnie domagasz się zapłaty. Reguły były jasne, montujemy licznik i według niego otrzymamy zwrot za użyczony prąd. Może to uprzejmość, może dobre serce, może i naiwność. Ale żeby potępiać w czambuł kogoś, kto chciał dobrze?! Myślę, że każdy uczy się na własnych doświadczeniach. Po czymś takim chęć pomocy i wiara w ludzi topnieją.\nNo niestety jesteście frajerami. TAK, to niestety prawda. Druga prawda to fakt że to smutne, bo w tym kraju jak człowiek pokaże dobrą wole i chęc pomocy to może własnie zostać wyrolowany i byc własnie frajerem. Szkoda gadać. Taki narów – mało tu wartościowych ludzi.\nNie chcę Cię obrazić autorko bloga, ale jesteście trochę śmieszni – kto w dzisiejszych czasach pożycza komuś narzędzia do budowy domu?!? Przecież wiadomo, że budowa nie trwa tydzień tylko rok albo i dwa – przez ten czas można nie tylko kupić nie jedne narzędzia, ale również nie jedne można zużyć. Tak, tak – nawet zwykły młotek się zużywa, więc „pożyczając” go komuś kto nie potrzebuje go jedynie do wbicia paru gwoździ, trzeba się liczyć z tym, że jest się jeleniem. No chyba, że kogoś stać na to aby dawać takie prezenty, ale wtedy w czym jest problem? O narzędziach typu szlifierki, betoniarki, wiertarki itd. nawet nie wspominam, bo tego nie pożycza się w ogóle – każdy leworęczny debil potrafi to zepsuć w ciągu 5s. (ot wystarczy wrzucić elektrykę do wody…). Co też przyszło Wam do głowy z tym prądem i wodą też nie rozumiem – ponieważ teren który opisujesz był niezamieszkały i w dodatku leśny, podejrzewam że żadnego PZT nie było tam w ogóle. A skoro tak, każdy musiał wystąpić o WZ – w takim przypadku konieczne jest określenie miejsca oraz sposobu poboru wody. To samo tyczy się przyłącza elektrycznego – tutaj trzeba nawet wystąpić do energetyki lokalnej o takie warunki jeszcze przed uzyskaniem PZ. Nie wiem, więc czy albo jesteście tak naiwni i na niewielu rzeczach się znacie, czy też ten tekst to taka bujda na resorach. 800zł za prąd? To na ile im go użyczyliście??? Analogicznie sprawa się ma do tego oczekiwania na rozpoczęcie budowy – niby rok to długo? Standardowo wydanie WZ trwa 3 miesiące, potem gromadzenie dokumentacji, wystąpienie o PZ (~60 dni) i nadanie klauzuli uprawomocnienia 1 miesiąc. Do tego trzeba wziąć pod uwagę, że budowaliście jako pierwsi i to w terenie leśnym – rok czasu to naprawdę niedługo. Przy skutecznych protestach budowę można zablokować na 2-3 lata.\nCześć.Ciekaw jestem, co byś powiedziała, gdyby waszymi sąsiadami została para, 2 facetów w wieku 30 & 40 lat. Chcielibyśmy obaj, kiedyś pobudować własny dom, ale dla nas ważne jest otoczenie, w tym sąsiedzi i to mnie najbardziej powstrzymuje przed tym krokiem. Przecież, to jest krok na długie lata a i czasem do końca życia.\nTo zależy, jeżeli zależy Wam na dobrych stosunkach z sąsiadami, to trzeba dobrze poznać okolicę. Wybierać raczej „nowe” dzielnice. Na wsiach, gdzie przewagę stanowią rdzenni mieszkańcy może być trudno, często dodatkowo rządzi tam ksiądz. A tak w ogóle to lepiej się zbytnio nie spoufalać i postawić sobie odpowiednie ogrodzenie.Mnie osobiście nie obchodzą sprawy sąsiadów, ale widzę te oczka strzelające przez siatkę. Raz nawet z lornetką przyłapałam sąsiadkę. A „dzień dobry” to nie powie.\nDwa domy i dwa rozwody – tak wygląda moje życie.O posiadaniu (pierwszego) domu marzyłam ja, na drugi uparł się mój (drugi) mąż. Trzeciego nie pozwolę sobie już wcisnąć.Mieszkanie daje czas na kontakt z drugim człowiekiem i odpoczynek. Mam wystarczająco dużo tematów do rozmów i pomysłów, jak zagospodarować wolny czas.\n20 stycznia 2012 o 13:15\na wsprawie zacieniania działki sąsiada, teraz stoi tam stara altana, ale w orzyszłosici może stać i dom i co wtedy. z jednej strony przeszkadza ci wycinanie drzew przez sąsiada, z drugiej przeszkadadza ci jak się sąsiad upomina o swoje. Wstyd , muślisz ,że jestwś mądrzejasza bo jesteś z miasta?\n20 stycznia 2012 o 17:12\nBo my to przeciez tylko wiesniaki… Wiec z zalozenia jestesmy glupsi.\n20 stycznia 2012 o 23:16\nTwoj X sie czuje walniety w rogi przez sasiadow czy przez ciebie?? :-/ Taki smaczek piatkowy z mojej stony….\n21 stycznia 2012 o 17:02\nNiestety dzisiaj coraz więcej takich. I widzisz – Wy się staracie, przejmujecie, a takie mendy korzystają, a potem na bezczelnego popsują, przywłaszczą sobie albo się obrażą, żeby nie oddawać. I oni pewnie śpią spokojnie jak dzieci.\n22 stycznia 2012 o 10:17\n22 stycznia 2012 o 16:03\nSkoro oni to olewają – Ty zrób to samo. Wiem, może to takie głupie podejście, ale skoro nie da się z nimi dogadać, to jak się zachować? PS: Narób trochę hałasu za tym Twoim płotem\nZ sąsiadami trzeba żyć w zgodzie, ale nie dać im się wykorzystywać. Jak zamieszkaliśmy w swoim domu mieliśmy podobną sytuację. Żywopłot, a to parę sadzonek, bo sąsiad posadzi sobie obok domu, woda z hydrantu, przecież nie będziemy żałować tych paru litrów samotnej sąsiadce. Te niby prośby narastały ciągle, aż w końcu nasza cierpliwość się skończyła. Teraz utrzymujemy kontakty przyjazne, ale na pewną odległość. Pozdrawiam\nA ja sobie mieszkam z daleka szumu i zgiełku, tylko czyste powietrze, lasy!\nod teraz swoich sąsiadów zacznę na rękach nosić\n1 lutego 2012 o 23:18\nnie rozumiem Cie… ich dzialka, ich plany, ich wycinanie drzew! Ty lubisz drzewa ok, oni raczej tez skoro kupili dzialke tam gdzie kupili ale na wlasnym podworku moze akurat chcieli troche przestrzeni… sa gusta i gusciki! Wy sami musieliscie czekac na pozwolenie na budowe a myslalas zeby komus to utrudnic… nie oceniam Cie wydaje mi sie poprostu, ze kazdy ma prawo do wlasnego zdania i kawalka na ziemi! a co do kasy i wymyslania bzdur to ja tez sie nigdy nie naucze PODCHODZENIA DO LUDZI Z DYSTANSEM bardzo smutne ale prawdziwe, pozdrawiam xx\n11 marca 2012 o 18:36\nCzasami w życiu warto być asertywnym. Nie jest nie – kiedy pomagasz to pomagasz, ale oddać dług trzeba.Pozdrawiam i życzę więcej pozytywnych osób na swojej drodzehttp://eksperyment-przemijania.blog.onet.pl/\nJestem typowym „mieszczuchem”który uciekł na wieś,budynek parterowy wielorodzinny.Kupiłem jedno z mieszkań,sąsiedzi dookoła znają moje pozytywne i tolerancyjne podejście do ludzi.Pracowali nade mną 16lat,a ja nad swoim charakterem.Za długa historia,podsumowując wcześniej byłem uważany za idiotę dlatego że nigdy nie odmawiałem pomocy,teraz dlatego że odmawiam.Nie wiecie jaki to ból nie być sobą ale…teraz mimo opinii mam święty spokój.Nie jestem z nikim w stanie wojny…po prostu proszony o pomoc udaję idiotę.Korzystam ze świeżego powietrza i mam o wiele więcej czasu dla rodziny.Pozdrawiam.\n10 lutego 2014 o 09:18\nWitam! Życie nauczyło mnie, że niektórych ludzi nie można niczego nauczyć po dobroci: nie można ich nauczyć szacunku i poszanowania drugiego człowieka i jego mienia, szcunku do zwierząt, natury… W ich małych główkach kołacze się jedna, nadrzędna myśl: NALEŻY MI SIĘ! I robią co chcą. Jest na nich tylko jeden sposób: być mądrzejszym o znajomość przepisów i reagować zawczasu. Wygląda na to, że Twoi sąsiedzi są wypisz wymaluj jak moi – ci przed 19 laty posadzili w odległości 3 metrów od mojego domu wzdłuż granicy topole (co metr jedna). Prosiłam, żeby może posadzili żywopłot, niższe krzewy, ale nie. Po 5 latach powstał mur zieleni. Po 8 – ściana. Wywalczę swoje, jestem w trkcie, bo to są immisje i jak piszą „Jeśli krzewy posadzone na granicy działki będą powodowały zacienienie, które zakłóci korzystanie z Pani nieruchomości ponad przeciętną miarę, i o ile nie uda się drogą porozumienia z sąsiadem uzgodnić i wyegzekwować maksymalnej wysokość krzewów, to przysługuje Pani roszczenie negatoryjne o zaniechanie naruszeń i przywrócenie stanu zgodnego z prawem – art. 222 § 2 K.c. cytuję z http://www.eporady24.pl/drzewka_posadzone_w_granicy_czyli_klopoty_z_sasiadem,pytania,4,55,635.html U mienie nie ma szans na porozumienie, ale zbieram dowody i nie odpuszczę. Szkoda tylko że zajmie mi to mnóstwo czasu, pieniędzy i nerwów. Ale uczyć trzeba Pozdrawiam!


Mani Lab Biocosmetic Nailworks - Zarezerwuj wizytę online - Booksy\nMani Lab Biocosmetic Nailworks\nKrólowej Jadwigi 58 a, 60-101, Poznań, Grunwald\nLifting i botoks rzęs\nBadanie skóry + receptura kosmetyku\nZbiegi na dłonie\nZdjęcie hybrydy plus manicure\nDo tygodnia od manicure usługa bezpłatna, powyżej tygodnia n...\nManicure z żelem podkładowym\nZdjęcie żelu plus manicure\nKwas na stopy\nHenna brwi/rzęs + regulacja\nPerfecting peel - PCA Skin\nPerfekcyjny peeling złożony dla skór starzejących się, wrażl...\nDETOX - PCA Skin\nIdealny zabieg dla każdego rodzaju skóry wymagającej głęboki...\nOxy trio PCA SKIN\nGłównym zadaniem zabiegu Oxygenating Trio jest walka z wolny...\nUltra peel I - PCA SKIN\nSpecjalna formuła peelingu przeznaczona w terapii skóry dojr...\nZabieg z wyciągiem z papai\nTerapeutyczna, rewitalizująca maska z wyciągiem z papai. Prz...\nPQAge to innowacyjny medyczny peeling o działaniu silnie uję...\nNawilżająco-uspokajająca maska z mleka owsianego\nNawilżająco-uspokajająca masaka dla skóry z zaburzoną barier...\nBardzo polecam! Pani Milena jest super profesjonalistą! Pomogła mi z moim problemem, bo przyszłam do niej z bardzo zepsutymi paznokciami. Teraz cieszę się i mam świąteczne piękne pazurki ♥ Do tego w Mani Lab panuje przemiła dziewczęca atmosfera, m...\nMiła atmosfera, ładne i przytulne wnętrze, a przede wszystkim piękne paznokcie. Polecam bardzo serdecznie ! 🙂\nSzybka i profesjonalna obsługa, Karolina pomogła mi dobrać kolory, efekt przepiękny! Bardzo klimatyczne miejsce, będę wracać 💚\nPerfekcyjnie zrobione paznokcie, przemiła atmosfera- najlepszy salon! To był mój pierwszy, ale na pewno nie ostatni raz w MANILAB! 😊💅🏼😍\nBardzo miła atmosfera, przepiękne wnętrze salonu a co najważniejsze - śliczny i wykonany z dbałością o każdy szczegół manicure. Polecam!\nByło bardzo przyjemnie i mam piękne paznokcie 🥰 po Hiszpanii wracam\nJestem bardzo zadowolona z kolejnej wizyty w Mani Lab. Z przyjemnością mogę napisać, że Pani Karolina z wielką dokładnością zadbała o moje pazurki u rąk i nóg. Salon jest bardzo ładnie urządzony, jest czyściutko, a dostępność terminów aż zachęca d...\nBędę wracać ❤\nJestem bardzo zadowolona z wizyty 😍 Moje paznokcie mają odpowiedni kształt, długość, skórki zostały idealnie wycięte (a to jest zawsze moja największa zmora), no i piękny śliwkowy kolor! Moja pierwsza wizyta, ale na pewno nie ostatnia 😀 Nie znalaz...\nCieszymy się 🥰🥰🥰 Mieliśmy chwilową awarię terminala 🙈 temat opanowany 😉 Do zobaczenia🥰\nPrzepiękne paznokcie, mega sympatyczna stylistka 🙂 brawo za staranność 👏 macie mnie 🙂 już umawiam następną wizytę 😊 do zobaczenia 🤗\nNajlepszy salon w Poznaniu! Zawsze wychodzę zadowolona! Cudowni ludzie tworzący wspaniałe miejsce. ❤\nPięknie i starannie — bardzo polecam!\nNajlepszy salon w Poznaniu i z wielkim potencjałem na jeszcze dalsze niż Poznan sukcesy 💅🏼🤩 dziewczyny są rewelacyjne!!! Wszystkie usługi zawsze wykonywane na najwyższym poziomie, dostosowują się do potrzeb klienta (w moim przypadku bardzo trudne p...\nOdpowiedź: wrz 18, 2019\nProfesjonalnie i bardzo sympatycznie ! Zdecydowanie polecam !\nPani Milena jest cudotwórczynią! Polecam!\nNajlepsze miejsce nie tylko dla paznokci, ale dla duszy również ❤ zawsze wychodzę z żalem... i pięknie zrobionymi pazurkami 😍 jesteście same dla siebie najlepszą reklamą! wczoraj moja Pani dentystka zapytała gdzie się takie paznokcie śliczne robi ...\nOdpowiedź: cze 18, 2019\nOd kiedy poznałam mani lab to już nie wyobrażam sobie pójść gdzie indziej! Uwielbiam❤\nOdpowiedź: lip 17, 2019\nMANI LAB, drugiego takiego miejsca nie znajdziecie. To miejsce spotkań, plotek, dobrej muzyki, prasy i ciekawych filmów. U nas znajdziesz świeżo wyciskane soki, zdrowe przekąski, organiczną kawę, a ws...\n606 107 129