Robinson Crusoe - Edukacja w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: robinson crusoe\nDo tej pory w ramach całorocznego pakietu edukacyjno-rozrywkowego, opracowanego wspólnie z pedagogami, grupa dzieci z placówki opiekuńczo-wychowawczej w Inowrocławiu odwiedziła z nami Warszawę, Gdańsk, Toruń i Poznań. Do Torunia wrócilismy, bo miasto wciąż ma nam do zaoferowania mnóstwo atrakcji. Na początek zabraliśmy dzieciaki w niezwykle barwną podróż: na spektakl "Robinson Crusoe" teatru Baj...\n“Robinson Crusoe” dryfował na oceanie 15 miesięcy. Podejrzewają go, że zjadł kolegę\nSalvador Alvarenga wyglądał jak prawdziwy "Robinson Crusoe". Ale to nie koniec tej historii. Teraz rodzina zmarłego Ezequiela Cordoby żąda od uratowanego rozbitka miliona dolarów. Twierdzi, że to...\nOpera szykuje polską premierę "Robinsona Crusoe" Offenbacha\nPolską premierę opery komicznej Jacquesa Offenbacha "Robinson Crusoe" wystawi szczecińska Opera na Zamku. Spektakl powstaje we współpracy z Teatrem Operowym w czeskim Libercu.\nDwie bezludne, holenderskie wyspy na Morzu Północnym będą musiały mieć ulice i dokładne adresy pocztowe. Chodzi o Rottumeroog i Rottumerplaat. Wyspy są niewielkie, ale bardzo ciekawe pod względem przyrodniczym.\nByły milioner od 20 lat żyje na bezludnej wyspie. "Chciałbym, żeby panie mnie tu odwiedzały"\nBył jak Rockefeller, a postanowił żyć jak Robinson Crusoe. Australijczyk David Glasheen 20 lat temu porzucił swoje bogate życie i wyjechał na bezludną wyspę.\nRMF: Argentyńczyk zgubił się na wyspie w Gdańsku\nSkarb znaleziony na wyspie Robinson Crusoe\nOsiemset 50-kilogramowych sztab złota, sztaby srebra i 600 beczek wypełnionych szmaragdami i złotymi monetami znalazła chilijska firma Wagner na wyspie Robisnon Crusoe. Jeśli doniesienia się potwierdzą, będzie to największy w historii skarb, o wartości szacowanej na 10 miliardów dolarów.\nWideo na temat: robinson crusoe\nLepsze Jutro z RMF FM: Z wizytą u Robinsona Crusoe i na krzyżackim zamku\ndla marynarzy, taka śmierć jest piękniejsza. Jednak z wody się wynurzam. Być może będę jak Robinson Crusoe”- mówi Siwiec w rozmowie z Konradem Piaseckim. „W innej partii miałbym mandat”- dodaje.\nDyskusje na temat: robinson crusoe\nRe: "Przegląd": Okoń (k)ością niezgody\nRobinson Crusoe był na większej wyspie....!\nRe: Wrocław: Dryfował Odrą na fragmencie pomostu. Twierdził, że płynie do Świnoujścia.\n.,Robinson Crusoe .,\na jednak Robinson Crusoe był postacią historyczną. kp\nRe: Wielka Brytania: Policja bada zaginięcie 13-letniej Polki\nA co mnie obchodzi jakiś tam tomi robinson. Jakby chodziło o Robinsona Crusoe to i owszem.\nRe: Rosja ma nowego sojusznika w UE. Podpisano porozumienie\nJIMI GLAN = Robinson Crusoe Banderos ...\n- "Bedziemy wyspa wolnosci" Juz dawno podejrzewalem, ze Jarek, to taki polski Robinson Crusoe, ale kim jest Pietaszek ?\nRe: Co dalej z Notre-Dame? Katedra powinna zostać odbudowana w takim samym kształcie?\nSłysząc o "nowoczesnych" projektach odbudowy Notre Dame, gloszonych przez francuskich polityków przypomniał mi się skecz kabaretu Dudek. Wpiszcie "Kabaret Dudek-Polski Robinson Crusoe ".\nna fotce powyzej wyspa marzenie na takiej to bezludnej wyspie pragnol bym zamieszkac nie majac zadnego kontaktu z cywilizacja jak Robinson Crusoe\nSPOKO TO MOJ PIETASZEK NA URLOPIE.\nJankesi oddajcie moją tratwę


ZASP wspomina zmarłą 14 grudnia aktorkę Hannę Stankównę - Filmy, seriale i nowości kinowe - Serwis filmowy dziennik.pl - Dziennik.pl\nZASP wspomina zmarłą 14 grudnia aktorkę Hannę Stankównę\n17 grudnia 2020, 13:08 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nfot. AKPA / AKPA\nZanim ukończyła Wydział Aktorski warszawskiej PWST im. A. Zelwerowicza, zagrała w filmie Jerzego Kawalerowicza "Prawdziwy koniec wielkiej wojny" - napisano na stronie Związku Artystów Scen Polskich (ZASP) o zmarłej 14 grudnia aktorce Hannie Stankównie.\nNa stronie ZASP-u przypomniano, że Stankówna "zadebiutowała w 1959 r. rolą Furii w +Beatrix Cenci+ Juliusza Słowackiego w reżyserii Jana Kreczmara na scenie Teatru Polskiego, któremu pozostała wierna przez kolejne cztery dekady, wcielając się w dziesiątki postaci".\n"Była Elizą w +Śmierci gubernatora+ Kruczkowskiego, Karin w +Eryku XIV+ Strindberga, Klarą w +Pigmalionie+ Shawa, Hrabiną Marią Harrys w +Pierścieniu wielkiej damy+ Norwida, Doryną w +Świętoszku+ Moliera, Julią w +Miarce za miarkę+, Orsinem w +Wieczorze Trzech Króli+ i tytułową Julią w dramacie Szekspira, Elsinoe w +Irydionie+ Krasińskiego, Kasandrą w +Trojankach+ Eurypidesa, Florą w +Księżniczce na opak wywróconej+ de la Barki, Elicją w +Celestynie+ de Rojasa, Wróżką w +Wyzwoleniu+ i Rachelą w +Weselu+ Wyspiańskiego, Halucyną Bleichertową w +Onych+ Witkiewicza, Hrabiną de Profundis w +Chłopcach+ Grochowiaka, Betty Dullfeet w +Karierze Artura Ui+ Brechta, czy Herodową w +Pastorałce+ Schillera" - czytamy w opublikowanym w czwartek wspomnieniu.\nJak wyjaśniono, ostatnią premierą zagraną na deskach Teatru Polskiego był "Kordian" Słowackiego, w którym kreowała dwie postaci - Matki i Stracha.\nPodziwiana na wielu scenach\n"Podziwiali ją także widzowie Teatru Prezentacje, poznańskiego Teatru Polskiego i Sceny na Piętrze, Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim, Teatrze na Woli, Teatru Wielkiego, czy Montowni" - dodano.\nPrzypomniano, że aktorka "pracowała pod reżyserskim okiem Kazimierza Dejmka, Czesława Wołłejki, Aleksandra Bardiniego, Stanisława Różewicza, Zygmunta Huebnera, Jana Kluczyńskiego, Macieja Prusa, Jana Englerta, Krystyny Meissner, Barbary Sass, Romualda Szejda, Jarosława Kiliana i Pawła Passiniego".\n"Patrząc na listę postaci stworzonych w Teatrze Polskiego Radia, można by sądzić, że nie opuszczała studia radiowego, do którego weszła po raz pierwszy w 1960 r. dając się poznać słuchaczom w +Weselu poety+ Baczyńskiego. Do udziału w realizowanych słuchowiskach zapraszał ją Jerzy Markuszewski, Zbigniew Kopalko i Wojciech Maciejewski, Edward Płaczek, Juliusz Owidzki, Andrzej Łapicki i Zdzisław Nardelli, Zofia Rakowiecka i Andrzej Pruski, Sławomir Pietrzykowski, Jan Warenycia i Janusz Kukuła" - napisano.\nPodkreślono, że reżyserzy telewizyjni i filmowi "powierzali jej interesujące, niebanalne role". "W obrazie +Piękny był pogrzeb, ludzie płakali+ Chmielewskiego była Żoną, Synową w +Samotności we dwoje+ Różewicza, Guwernantką w +Lokis. Rękopis profesora Wittembacha+, Śpiewaczką w +Systemie+ Majewskiego, Francuską turystką w +Wergilim+ Bera, Hrabiną w +Trędowatej+ Hoffmana, Panią z teatru w +Murmurando+ Barszczyńskiego, Zofią w +Drugiej stronie słońca+ Petelskiego" - czytamy na stronie ZASP-u.\nPrzypomniano także, że w "Przyspieszeniu" Zbigniewa Rebzdy "wcieliła się w 6 ról: aktorki, służącej, nauczycielka biologii, dyrektorki szkoły, prostytutki i urzędniczki". "Była Teklą w +Bożej podszewce+ Cywińskiej i ostrą szefową Genetix, jakże inną Teklą w +Seksmisji+ Machulskiego" - napisano.\n"Telewizyjna widownia śledziła jej losy m.in. w +07 zgłoś się+, +Wielkiej miłości Balzaka+, +Królowej Bonie+, +Karierze Nikodema Dyzmy+, +Janie Serce+, +Rzece kłamstwa+, +Pannie z mokrą głową+, +Awanturze o Basię+, +Tygrysach Europy+, +Klinice samotnych serc+ oraz +Na Wspólnej+" - czytamy we wspomnieniu.\nNa stronie ZASP-u zwrócono uwagę, że w serialu "Dom niespokojnej starości" Drabińskiego zagrała jedną z wiodących ról razem z Piotrem Machalicą. "Obydwoje odeszli w poniedziałek 14 grudnia…" - dodano.\nzgon teatr kino Kultura, Sztuka, Rozrywka kraj\nEuroliga koszykarek: VBW Arka Gdynia pojedzie na turniej do Pragi\nSebastian Loeb złapał gumę i wycofał się z Rajdu Dakar\nRajd Dakar: Spokojna jazda Przygońskiego\nLiga NHL: Mistrzowskie "Błyskawice" zaczęły sezon od wygranej\nWoś donosi do prokuratury w sprawie szczepień na WUM\nPŚ w skokach. Długopolski: Reprezentacyjnie cudownie, indywidualnie lekki niedosyt


Masaż na piękno, ale i na stres - obliczaurody.pl\nNiewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, jak negatywnie potrafi na nas wpływać nadmierne napięcie mięśni twarzy. Choć Poznań nie oferuje zbyt wielu punktów, w których można zażyć leczniczych masaży, to w ostatnim czasie pojawiły się nawet takie, które oferują masaż twarzy, który nie tylko odmładza skórę, ale także pomaga zwalczyć stres, a także bóle szczęki oraz głowy. To rozwiązanie polecane każdemu, kto dużo i stresująco pracuje, zarówno kobietom, jak i mężczyznom. Może ono pomóc w prawdziwym i pełnym odprężeniu.\nRegularne masaże twarzy, pozwalają na uniknięcie powstawania zmarszczek wiekowych oraz mimicznych, gdyż dzięki nim skóra staje się bardziej elastyczna. Spowalniają one przykre procesy starzenia się skóry i sprawiają, że wyglądamy znacznie młodziej. Masaż obejmuje także szyję i jest przeprowadzany w różny sposób, zależnie od tego, na osiągnięciu jakiego końcowego efektu nam zależy. Powinien być jednak wykonywany przez profesjonalistę, który posiada odpowiednie certyfikaty oraz szkolenia.\nMasaż twarzy dopiero popularyzuje się w Wielkopolsce i Poznań jest jednym z pierwszych miast, w których się pojawił. Oczywiście, takie usługi mogły być świadczone już wcześniej, ale przez osoby, które nie mogły się pochwalić ukończeniem kursów japońskiego masażu czy hollywoodzkiego masażu liftingującego. Dlatego warto się zainteresować tą nową możliwością i skorzystać z usług fachowego salonu, który ją oferuje w najlepszej odsłonie oraz w przystępnych cenach.\nDziała również na cienie pod oczami\nMasaże twarzy pomagają w pozbyciu się obrzęków, zarówno tych występujących pod oczami, ale także powiek. Pomogą także na spowodowane stresem napięcia w obrębie szczęki, co ma niebagatelne znaczenie w mieście takim jak Poznań, gdzie wiele osób wykonuje bardzo odpowiedzialne, ale i niesamowicie stresujące prace. Choć korzystają z nich przeważnie kobiety, które chcą uzyskać efekt młodszej i bardziej lśniącej skóry, to zainteresowanych nimi jest także coraz więcej mężczyzn, którzy oczekują po prostu chwili odprężenia.\nNiezależnie od powodów, dla których decydujemy się na masaż twarzy, pamiętajmy o tym, że najlepszy efekt uda się nam osiągnąć tylko wtedy, kiedy powierzymy wykonanie usługi komuś, kto ma doświadczenie i doskonale wie co robi. Poznań oferuje konsumentom takich specjalistów i znalezienie ich nie powinno nastręczać większych trudności, a jakość masażu na pewno będzie dużo wyższa niż w przypadku kogoś, kto się na nim po prostu nie zna.\nWiele osób stosuje filtry przeciwsłoneczne tylko latem. Prawdą jest, że ich aplikacja powinna być niezbędnym


Kresy i bezkresy [Jadwiga Czechowicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Jadwiga Czechowicz Liczba stron: 427\nISBN: 978-83-65546-05-0 Data wydania: 2016-11-28\nKsiążka zawiera opis losów Józefa Olsiewicza (1870-1936), zaś równocześnie, na tle jego perypetii życiowych, ukazana jest panorama życia Polaków od czasów popowstaniowych aż po Wielki Kryzys lat 30. XX wieku, z takimi zjawiskami owego czasu, jak: emigracja Polaków za ocean, walka o katolickość, odzyskanie niepodległości, wreszcie pobożność, zwyczaje i - codzienne życie. Dodatkowo, książka dokładnie oddaje topografię Wileńszczyzny przełomu XIX i XX wieku. Pisząc o życiu prostych ludzi, autorka opisała wytrwałą i nieugiętą walkę Narodu Polskiego o wolność i niepodległość. Całą książkę i losy jej bohatera przenika duch, który można podsumować słowami, będącymi wyznaniem wiary naszych ówczesnych Rodaków: 'Bóg, Honor, Ojczyzna'.\nOsią powieści jest zatem to, co przydarza się praktycznie każdemu człowiekowi w ciągu jego życia. Ale czy jest to banalne i zwykłe? Moim zdaniem nie, jak pisał bowiem Chesterton właśnie te ,,typowe' wydarzenia, ta rutyna życia, jest czymś najbardziej niezwykłym na świecie, darem od Boga, o którym dzisiaj, w świecie pędzącym ogromną prędkością (ale dokąd?) często zupełnie zapominamy. Skupiamy się na niezwykłościach, zapominając, że cuda są na wyciągniecie ręki, tylko musimy chcieć je dojrzeć.\nCopyright © by Jadwiga Czechowicz Copyright to this edition © by Wydawnictwo Prohibita ISBN: 978–83–65546–05–0 Projekt okładki: Szymon Pipień Redakcja i korekta: Barbara Manińska Wydawca: Wydawnictwo PROHIBITA Paweł Toboła–Pertkiewicz www.prohibita.pl wydawnictwo@prohibita.pl Tel: 22 424 37 36 www.facebook.com/WydawnictwoProhibita Sprzedaż książki w Internecie:\nBabie lato delikatnie kołysało się i snuło w powietrzu, jak wiszące bujawki. Pogodny czas końca września zwiastował nadchodzącą porę królowania jesieni, a razem z nią kolorów starego złota, mocnej czerwieni, tudzież słonecznych żółci i jasnych odcieni brązów. Łagodne promyki słonka pozwalały cieszyć się pięknem wygrzanej po gorącym lecie przyrody, rozświetlały i dodawały ciepła barwom. Rozłożyste jabłonie, grusze i śliwy, nad podziw obficie owocujące tego roku, dostojnie dźwigały obciążone owocami gałęzie. Skończył się czas dojrzewania, ziściła się nadzieja na plony i oto przyszedł czas końcowych zbiorów. W sadzie, pod niską rozłożystą jabłonką, leży wywrócony łykowy koszyk i wysypane z niego, lekko muśnięte czerwienią złote jabłka, kawałek dalej rzucona niedbale biała lniana zapaska. W pobliżu nie widać żywej duszy, jedynie dwa wygrzewające się koty leniwie rozciągnięte na wielkim kamieniu, tuż przy drodze wiodącej od bramy do niskiej chaty strzechą krytej. Jeździec dosiadający karego konia zatrzymał się przed otwartą bramą, rozejrzał uważnie wokół, jakby sprawdzał, czy ktoś go widzi, i po chwili wjechał na podwórze. Zaprowadził konia do stajni i zbliżał się już do domu, gdy usłyszał dobiegające przez otwarte drzwi wołanie: – Ooo…, Jezu mój… Mężczyzna, zatrwożony, szybko wbiegł do środka. W izbie kuchennej, przytrzymując się stojącego przed nią stołka, klęczała młoda kobieta w stanie błogosławionym. – Boże mój, Łucyjko – zawołał mężczyzna – to już?! Wybacz mi... Wyraźnie umęczona kobieta, bladziutka na twarzy, mimo cierpienia delikatnie się uśmiechnęła: – Janie…, jestem gotowa. Dzięki Bogu, już jesteś. – Co mam robić?! – Jan był wyraźnie przerażony. – Pomóż mi wstać, chcę się położyć. Jeszcze tej nocy, pod wygwieżdżonym niebem Wileńszczyzny, przyszedł na świat pierworodny syn Łucji i Jana Olsiewiczów, któremu dano na imię Józef, a było to w 1870 roku. * * * Czuł, jakby wszystkie smutki świata całego jego samego przywaliły. Zwykle nie myślał o sobie, widział cierpienie innych ludzi, rozumiał je, współczuł i starał się ze swojej strony pomóc, ile mógł tym, którzy mają ciężej, ale właśnie dzisiaj Józef nie potrafił oderwać się od poczucia boleści i samotności, jaka go dosięgła. Umarła matka, ta najukochańsza, najtroskliwsza, powierniczka i ratunek w każdej potrzebie i o każdym czasie. Okres ostatnich trzech miesięcy był czasem walki o jej życie, czasem jej cierpienia i jej umierania. Każdy dzień zaczynał się i kończył lękiem i niepewnością, czy zrobił wszystko, co powinien. Noce długie, ciemne, niekończące się nie przynosiły ulgi, podwajały jedynie lęki. Pomimo zmęczenia czuwał przy niej, bo uważał, że tak powinien robić, chciał być dla niej na każde zawołanie. Miał dopiero szesnaście lat, ale nie wiedział, co to znaczy wiek młodzieńczy, był dorosły, bardzo dorosły i odpowiedzialny. Ojciec umarł dwa lata temu. Kiedy nagle przyszła choroba matki, jej siostra wzięła do siebie jego małe młodsze siostry – Agatę, Elżbietę i Paulinkę. Ciężar cierpienia matki dźwigał sam. Lekarz przestał przychodzić, nie dawał chorej szans i wyraźnie mu to oznajmił. Gdy czasem zaglądnął kto do nich, nie umiał być długo, szybko uciekał, nie radząc sobie z widokiem przytłaczającego cierpienia. Prawdą jest też, że nikt, choćby i najbardziej chciał, nie mógł im pomóc, bo też jak? Bywały dni, gdy chora czuła się lepiej i wtedy pojawiała się iskierka nadziei, że może lekarz nie miał racji, niestety zwykle takie chwile trwały krótko. Najgorsze było to, że i Józef nie umiał jej pomóc, cokolwiek by robił. Karmił ją, przygotowywał jedzenie lekkie, delikatne, a ona patrzyła mu w oczy i widział w nich zdziwienie, że to, co jej daje, jest mało jadalne. Zastanawiał się, czy lepiej, żeby jadła, czy lepiej, żeby głodowała, bo wnętrze było chore i w każdym wypadku cierpiała. Nikt mu nie doradzał, nikt nie podpowiadał, a sam często nie wiedział, jak postępować. Bywało, że leżąc już do snu, przyglądał się jej zmaganiom i modlił o to, żeby chociaż część cierpień mógł za matkę ponieść. Błagał Boga o pomoc, o ulżenie jej w cierpieniu, a dla siebie o wytrwanie i cierpliwość. Modlił się przy niej na głos i widział, jak jej wargi bezgłośnie się poruszają, wiedział, że tak jest jej lżej, że modlitwa głośna jest wysiłkiem. Później modliła się milcząc i tak już było do śmierci. Nie mówił nikomu, jak umierała, wszystko zachował dla siebie. Starał się myśleć, że Bóg wybrał dla niej to, co najlepsze, że już nie cierpi, i że już doszła tam, gdzie jest szczęśliwa, ale dzisiaj, kiedy ją pochował, zaczął się lękać samotności w świecie i nieodwracalności wydarzeń. Żal, że odeszła ukochana matka i nie padnie do jej kolan, i rąk spracowanych nie ucałuje, że nie będzie miał już nikogo, kto się o niego zatroszczy i nad nim samym czuwać będzie. Żal bolesny ogarnął całą jego istotę i po raz pierwszy zaszlochał, a płacz rozdzierał mu serce i ujawniał wielkość strapienia, które w sobie nagromadził. Szloch targał jego ciałem i dech zapierał, a Józef popadał w coraz większą niemoc. Wylał ze łzami cały swój smutek, całe cierpienie i gorycz przeżytych ciężkich chwil. Wtulił się zmęczony w pierzynę i łkając jeszcze, powoli zasnął. Nikt inny, tylko sam Bóg przysłał mu na pocieszenie i ukojenie sen dobry i pełen miłości. Czuł, jak za ręce biorą go rodzice i unoszą w górę, w górę, w górę, a patrzą się co chwila na niego i na siebie i uśmiechają czule. Wznosił się ku wysokiemu szczytowi, gdzie stanęli razem, ale jak to we śnie bywa, sam nie wiedział, dlaczego znalazł się nagle przed chatą swoją, do której drzwi były zamknięte tak, że nijak dostać się do niej nie mógł. Zdawało mu się, że szarpie wejście coraz mocniej i mocniej, aż nagle usłyszał: – Obudź się, Józefie. Zerwał się ze snu głębokiego na równe nogi i zrozumiał, że to nie on szarpał, tylko jego budzono w ten sposób. Przed nim stał Zygmunt Wyrwicz. Widział go dzisiaj na pogrzebie matki i w pierwszej chwili nie rozpoznał, a był to dawny znajomy nieżyjącego ojca. Przypomniał sobie, że widywał go w dzieciństwie i fascynował go wtedy ten mądry i bogaty człowiek. Ojciec nie był wykształcony, nie miał bogactw żadnych, ale był przez Wyrwicza niezwykle szanowany i widział to nawet mały wówczas Józef. Niespodziewany przybysz spojrzał serdecznie na umęczonego chłopca, szczupłego, z podkrążonymi oczyma i w tych oczach zobaczył to samo światło, które dostrzegał u swojego przyjaciela. Nosił Wyrwicz w sobie ogromną wdzięczność wobec ojca Józefa, któremu długu za uratowane od niewoli życie nie spłacił. Jak nic siedziałby teraz na Syberii, gdyby nie nadszedł ratunek i gdyby garstka chłopów, na czele z Olsiewiczem, nie wydarła go z rąk ruskiej straży, która złapała go z bibułą na drodze do Woropajewa1 i już wiodła do cyrkułu. – Rozmówić się z tobą przyszedłem w ważnej sprawie – powiedział Wyrwicz. – Proszę usiąść, bardzo proszę – Józef zatroszczył się o przybysza, nie bardzo rozumiejąc, co go sprowadziło do niego samego, kiedy już ojciec i matka pomarli, a on sam przecież, kimże on jest, żeby tak zacny pan miał do niego interes. – Widzisz, Józiuta, rozmawiałem z ciotką twoją Anną Zawiszą, a to w sprawie przyszłości twojej i twoich sióstr. Ciotka z mężem swoim postanowili, że dziewczynki wychowają i sami swoich dzieci nie mając, przyjmą je jako swoje. O tobie pomyślałem z moją żoną, że już masz swoje lata i byłoby lepiej dla ciebie, żebyś nie siedział tu sam jeden, tylko zechciał z nami zamieszkać w Postawach2, więcej zobaczyć, poznać... Hmm, a co myślisz o propozycji? Józef zamarł, nie mógł pojąć, że to, co słyszy, jest prawdą, że to o niego chodzi. Opadł na krzesło i oparłszy ręce o stół, uchwycił w nie silno głowę. – Och – wyrwał się z niego jęk. – Ja nic nie myślę – odparł żałośnie, wyraźnie przygnębiony i cierpiący. Dzień ten był najtrudniejszym do przeżycia, a ostatnie miesiące były równie trudne. Wszystko przeżywał na bieżąco, dzień za dniem mijały i nie miał czasu na myślenie o sobie. Wyrwicz, widząc zakłopotanie Józefa, szybko kontynuował to, co zaczął. – Oczywiście, ty się spokojnie zastanowisz, pomyślisz o tym, co powiedziałem, ale pamiętaj, że my z żoną bylibyśmy bardzo radzi móc w jakikolwiek sposób dopomóc ci. Już przyszłością się nie martw. już nie martw. To już całkiem nie mieściło się w głowie Józefa, który o przyszłość do tego czasu nigdy się nie martwił, mało tego, nie myślał o niej, ale rzeczywiście, nie był to czas podejmowania decyzji. Przytaknął więc, że tak, że przemyśli to i podziękował Wyrwiczowi za okazaną troskę i wspaniałomyślność, a gość słuchając tych kurtuazji pomyślał, że może za wcześnie chłopcu zawracał głowę. Zanim życie zacznie toczyć się dalej w młodym człowieku, czas uspokojenia musi potrwać, a póki co, żałoba w nim panuje i nie ma na nic innego miejsca. Kończył się dla Józefa dzień pełen przeżyć i wielkiego cierpienia z rozłąki z matką, dzień, kiedy kochające się osoby splata świat tak żywych, jak i umarłych. Niezwykły to stan, w którym nie wiadomo, gdzie człowiek chce być, kroczy wszak po ziemi, a miłość, którą darzy zmarłą osobę, pociąga go w wieczność i sięga daleko w świat duchowy. Chociaż wie, że zostać tam nie może, to jeszcze szuka wspólnoty z duszą odeszłą do Boga i pocieszenie znajduje u stóp Tego, który jest obecny i w tym, i w tamtym świecie, u Tego, który zawsze JEST. Mijały dni, podczas których Józef sprzątał dom. Uporządkował wszystko, a co niepotrzebne spalił. Nawet najgłębsze zakamarki przejrzał i ogarnął, a ściany wewnątrz chałupy pobielił. Siedział na łóżku któregoś kolejnego rana i rozmyślał, nagle wstał, podszedł do starej, pakownej okutej skrzyni i podniósł jej ciężkie wieko. Wyciągnął z niej skórzane, z wysokimi cholewami, stare buty ojca. Przymierzył, podskoczył i uznał, że będą dla niego dobre. – Dorosłem już – powiedział sam do siebie. Ojciec Józefa, Jan Olsiewicz, był ranny w zamieszkach czasów Powstania Styczniowego, wówczas, kiedy na Litwie rządy sprawował straszny Murawjow3, Wieszatielem nazywany. O tym Wieszatielu ojciec Józefa opowiadał, że mawiał on, iż nie należy do tych, których wieszają, ale do tych, którzy wieszają. Mówił także, tenże Wieszatiel, że przydatni dla Rosji Polacy, to powieszeni Polacy. Nigdy od ojca się nie dowiedzieli, jak doszło do poranienia, wiadomo tylko, że zamieszki były, bitwy i potyczki zbrojne i że Jan wcześniej kontakt z partyzantką utrzymywał. W pamięci mieli tylko nazwisko ważnego człowieka, o którym Olsiewicz wspominał, a brzmiało ono: Dalewski4. Jakie łączyły ich relacje, co ważnego miał wykonać Jan Olsiewicz, nikt się nigdy tego nie dowiedział, może oprócz żony Łucji, która na ten temat nie wspomniała nawet małym słówkiem, dając do zrozumienia, że mówić o tym nie będzie. Ojciec nigdy już nie doszedł do siebie, rany były zbyt poważne i dolegliwości trwały, osłabiając coraz bardziej zapadającego na zdrowiu mężczyznę. Po długiej chorobie zmarł, pozostawiając żonę, która będąc wątłej kondycji, bardzo krótko jeszcze żyła i w dwa lata osierociła czworo dzieci. Zdjął buty i obłożywszy stopy flanelowymi onucami, ponownie je włożył. W skrzyni mieściły się świąteczne ubrania nieżyjącego ojca. Stanowiły pamiątkę, ale wobec ciągłej biedy, matka trzymała je dla syna, czekając, aż dorośnie. Józef wyciągnął jeszcze sukienne spodnie ze zwężanymi nogawkami, wiązane w pasie, lnianą koszulę bez kołnierza zawiązywaną pod szyją troczkami i marynarkę z kołnierzem. Wszystkie ubrania uszyła dla ojca matka. Widział ją w pamięci, jak przy oknie do światła siedziała i lekko mrużąc oczy, dłubała igłą z delikatnym uśmiechem na twarzy. Na samym dnie skrzyni leżała ojcowska peleryna z dużym kapturem, zmierzył ją, była do pół łydki i ta długość wyraźnie mu odpowiadała. Uszyta była z wełnianego, bardzo grubego sukna, a do tego podszyta przez matkę lnianym płótnem. Myślał, że nic już nie ma w skrzyni, ale zobaczył jeszcze na dnie jakieś przedmioty. Rozpoznał ojcowską skórzaną torbę z paskiem na ramię i sięgnął po nią z zainteresowaniem większym niż po ubrania. Gdy ojciec wracał do domu z wyjazdów, zawsze w tej torbie miał coś dla dzieci. Ostatni raz jak wrócił, był poraniony i słaby, wszystko na nim było brudne i skrwawione, a przytroczona do siodła końskiego torba nie interesowała już dzieci. Otworzył ją teraz ze wzruszeniem i spojrzał do wnętrza, było puste, nie zawierało niczego. Przez myśl przebiegły mu słowa matki, słyszał, jak mówiła je do ojca: – Przecież nic to nie zmieni, po co to wszystko, nie jedź, Janku, proszę, proszę. – Cichaj Łucyjko, cichaj – uspokajał ojciec i zawsze robił swoje, a matka z trwogą czekała jego powrotów. Gdy wrócił po raz ostatni, pielęgnowała go, milcząc i nie narzekając. Pamiętał, jak czuwała przy nim nocami, ukradkiem popłakując. Wszystkie ubrania, w których wrócił, wyczyściła, poprała i czekały na powrót Jana do zdrowia, ale on już nie wydobrzał. – Chroniła nas wszystkich i wypróżniła nawet torbę, żeby śladu nie było po konspiracji ojca – pomyślał o matce. Odłożył torbę i sięgnął po tajemniczą, jak ojciec mówił, „francuską” manierkę. Oczy mu się zaszkliły. Przypomniał sobie, jak kiedyś ojciec wrócił do domu i pozwolił mu ją ponosić, bawił się wtedy w spragnionego wody poszukiwacza skarbów na pustyni. „Dosiadając” kija, obiegał podwórze i wołał: „Wody, wody, wody!”. – To było jakby wczoraj – pomyślał z rozrzewnieniem. Usiadł na podłodze i opierając się o skrzynię, oglądał to „cudo”, które tak ożywiło wspomnienia. Przypominał sobie, jak ojciec przyniósł ją, znalazłszy w lesie, i cieszył się jak dziecko, że skarb uświadczył cenny. Jak Napoleon szedł na Moskwę, ziemie tutejsze doświadczyły wielu nieszczęść od przechodzących głodnych wojsk. Józef słyszał opowieści dziejowe od starszych ludzi, którzy bezpośrednio na sobie odczuli przejście Francuzów. Pamiętali oni, jak z całym swoim dobytkiem zmuszeni byli chronić się na bagnach przed rabunkiem ze strony wojskowych, do dziś pozostały pobudowane tam kryjówki i miejsca przetrwania. Nie dość, że Francuzi żywność ludziom zabierali, to przede wszystkim konie, których nie potrafili utrzymać i co chwila zdychające pozostawiali w olbrzymiej liczbie po drodze. Najgorsze, że i sami żołnierze tracili życie, zwłaszcza z głodu i chorób. Nie otrzymawszy od swoich pomocy, pozostawiani na stracenie, umierali porzuceni. – Pozwól, Janie, daj, zobaczysz, tak będzie lepiej – matka tłumaczyła ojcu, że warto uszyć na manierkę „ubranko” filcowe. – Zawracanie głowy, Łucyjko, niepotrzebna mi jest ta manierka, ale podoba mi się. Zobacz, jak to pomyśleli ci Francuzi, żeby takie przedmioty robić ze stali, a nie lepiej, żeby to miedziane było? Miedź zdrowa, wodę zachowa dobrze, przecież to wiadomo od lat... Hmm, pewnie nie potrafią. No, ale jest, to się przyda. ale cudo – zachwycał się ojciec. Matka uszyła „ubranko” z filcu i był to bardzo dobry pomysł, bo woda w środku zachowywała dłużej swoją temperaturę. Józef zdjął je teraz ostrożnie z manierki i przyglądał się, jak też Francuzi wykonali to ojcowskie „cudo”. Manierka była stalowa, ocynkowana, w kształcie owalu, spłaszczona od góry i od dołu. Miała dwa otwory na górze, jeden był mniejszy, a drugi większy, a oba były mocno zatkane koreczkami na sznureczkach umocowanych do bocznych uszek manierki, do których był też przymocowany skórzany pasek. – Cudo – głośno stwierdził Józef, napełniając manierkę wodą i odłożywszy ją na bok, zabrał się do posiłku przed podróżą. Nie było już w domu niczego oprócz słoniny i kawałka suchego chleba, który jadł, maczając w wodzie. Gdy skończył posiłek, włożył na siebie ojcowskie ubrania, zapakował do torby słoninę i swój kozik, wziął ojcowski kubek cynowy, przymocował manierkę Francuzów, zgarnął jakieś niezbędne drobiazgi przygotowane wcześniej i usiadł na zydlu. Był gotowy do opuszczenia pustego rodzinnego domu. Cała chudoba z gospodarstwa była już za choroby matki wy– sprzedana i zjedzona. Ukląkł, jak w zwyczaju miał ojciec przed każdym wyjazdem z domu, i pomodlił się głośno i pobożnie. Czując powagę chwili, powierzał się Bożej Opatrzności i prosił, by zawsze wiary ojcowskiej dochował. – Tak mi dopomóż Boże Ojcze Wszechmogący w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci – wypowiedziawszy modlitwę, zakończył ją znakiem krzyża świętego i powstał z klęczek. Drzwi domu zamknął na skobel, furtę bramy zasunął i ruszył raźnym krokiem. Wiedząc, że opuszcza dom już na zawsze, zerknął kątem oka w jego kierunku, ale nie chcąc nawet przed sobą samym okazać tkliwości, mocniej zaczął stawiać kroki w butach spadkowych po ojcu. Szedł na przełaj, znając dobrze miedze i ścieżynki, które szybciej doprowadzić go miały do zamierzonego celu. Pogoda była wyjątkowo ciepła, jak na marzec. Zboczył z drogi do lasu, gdzie wiedział, że strumień bije. Słońce było już wysoko, gdy wszedł do boru sosnowego, w którym wiatru nie było czuć ani trochę. Powietrze stało nieruchomo. – Las bez okien – pomyślał z uśmiechem, zmierzając do miejsca, które było bardziej porośnięte zielenią. Las nie szumiał, królowała w nim cisza, bo i ptactwu leśnemu o tej porze nie chciało się fruwać, ani śpiewać. Światła słonecznego bardzo mało przebijało się przez stare korony sosen, które rosnąc zbyt gęsto, wysoko pięły się do promieni. Słychać było tylko trzask łamanych gałązek i świszczące pod nogami igliwie. Przyspieszył kroku. Po chwili usłyszał mruczenie, szmer jakiś – to jakby delikatne dzwoneczki, jakby brylantowe kamienie przesuwały się wody źródlane i niczym diamenty rzucały chwilami iskierki odbitych, z trudem przedostających się promieni słonecznych. Po kamykach o obłych kształtach, wodą przez lata obrobionych, pędził czysty jak kryształ strumień. Wymył już dawno ziemię, na boki ją przesuwając, oczyścił mijane po drodze korzenie, dla siebie przysposobił koryto, żeby pomieścić się cały i wypłynąwszy gdzieś spod ziemi, pędził do dalszych miejsc, wszystkim dając nie tylko orzeźwienie, ale i zdrowie przynosząc w swojej żywej wodzie. Zachwycony widokiem czystego strumienia Józef schylił się i obmył w nim dłonie, a następnie nabrał bardzo zimnej wody i uniósł do spragnionych warg. Nie wyjmował kubka, nie potrzebował, wystarczyły mu własne ręce. Wydawało mu się, że już się nasycił i przestawał pić, ale po chwili ponownie nabierał błyszczących kryształów i pił, i pił, i pił. Już odchodził, a jednak znowu wracał. Ugasiwszy pragnienie, usiadł na brzegu i przypominał sobie, jak to ludzie mówili, że gdy kto w chorobie podupada, to trzeba go napoić żywą wodą ze strumienia, to i zdrowie, i siły wrócą, ale trzeba pić, aż do całkowitego nasycenia. Na wszelki wypadek napił się jeszcze raz ze zdroju i ruszył w dalszą podróż. Po godzinie wszedł z pól w szerszą drogę z koleinami, po jej bokach ustawione były płoty z długich nieokorowanych żerdzi przymocowanych do wbitych w ziemię palików, a w oddali, sponad drzew owocowych, sterczały słomiane dachy i kominy domów w Panfiłowszczyźnie5. Za wsią, po lewej i prawej stronie, ciągnęły się gęste, bardzo błotne lasy, przez które wiejska droga biegła dalej na północ. Wioska, składająca się z kilkunastu gospodarstw, tętniła życiem. Słychać było odgłosy z mijanych obór i podwórek, a to zwierzyny, a to dzieciaków, których pełno było wszędzie. Dziatwa z ciekawością wyglądała na drogę, żeby przyjrzeć się przybyszowi. Z jednej bramy wypadły dwie dziewczynki i obłapiły Józefa z radością, piszcząc i szczebiocząc jednocześnie – były to siostry Józefa, Agatka i Elżbietka. Chłopak, stęskniony za rodziną, cieszył się, że doszedł do domu ciotki, gdzie mieszkają jego krewni. Rozpromieniony i roześmiany od ucha do ucha, po raz pierwszy od wielu miesięcy wyglądał na szczęśliwego, ale rozglądał się jeszcze wokół, szukając ukochanej, najmłodszej Paulinki. Spostrzegł, jak uchylają się drzwi domu i wychyla się z nich śliczna złotowłosa dziewczynka. – Paulinko maleńka – zawołał radośnie do dziecka, podbiegł do niej i schwycił na ręce, tuląc ją mocno do siebie. Była najmłodszym dzieckiem Łucji i Jana Olsiewiczów, miała niecałe pięć lat. – Józiuta! – zawołała. – Ty gdzie byłeś? Nie ma ciebie i nie ma, a ja szukałam cały czas. Józiuta... jesteś – objęła go rączkami, a jemu łzy stanęły w oczach ze wzruszenia i serce ścisnęło się na myśl, że będzie musiał zostawić to ukochane dzieciątko, tę kruszynkę, którą wylulał na swoich rękach i którą ukochał najmocniej, i od której czuł się tak kochany. Późnym wieczorem, kiedy dzieci już spały, usiadł Józef do poważnej rozmowy z siostrą matki, Anną. – Ciociu droga, ja chciałem cioci podziękować serdecznie. – Za cóż ty mi dziękować chcesz, Józiutko – odezwała się ciotka. – Bóg tak chciał. Ty sam nadźwigałeś się trudu strasznego, ja niewiele ci mogłam pomóc – westchnęła. – Oj, ciociu, co też ciocia mówi, dziewczynki miały. mają tu dom i opiekę, to tak dużo. to wszystko…, ja do końca życia nie wywdzięczę się, dziękuję – wypowiedział te słowa i rzucił się do stóp ciotki, za ręce schwycił i ucałował je z szacunkiem. Chciał wszystko zrobić jak należy, chciał, żeby rodzice w niebie wiedzieli, że zrobił to, co powinien. – Taka trudna sytuacja nas spotkała, to nic, żeście krewni, nie musieliście, a jednak szlachetnie przygarnęliście dzieci, sieroty, z dobrego serca. Niech dobry Bóg wam za to zapłaci – dziękował wzruszony, całując dłonie ciotki. Anna znała Józiutę i bardzo ceniła go za szlachetność i dobroć. Wiedziała, że wyjątkowy z niego młodzieniec, któremu nie w głowie były psoty i zabawy, który przez swoją postawę wykazał się dojrzałością większą niż niejeden dorosły. Ze swojej strony Anna zrobiła, co mogła, przyjęła pod swój dach dzieci siostry, gdy ta obłożnie zachorowała i po jej śmierci nad nimi przejęła opiekę. Własnego potomstwa jeszcze nie miała i ufała, że podoła, razem z mężem, wychowaniu trzech dziewczynek, chociaż trud to wielki będzie i obciążenie, przyjmowała go jak obowiązek, który spadł na nią, jako siostrę, z woli nieba. – Wola Boża. Cicho, cicho Józiutko, wiem, że ci ciężko, wiem... wstań, dziecko – powiedziała do niego głosem podobnym do matki, a jemu serce ścisnęło się z tęsknoty za rodzicielką. Wstał, nie dając poznać po sobie wzruszenia. Szybko przeszedł do innego tematu, bo rozczulenie dławiło mu krtań, a chciał ciotce pokazać swoją dorosłość i odpowiedzialność, żeby mając pod opieką jego rodzeństwo, chociaż o niego była spokojna. – Zostanę u was, jeśli trzeba co pomóc, a później ruszę dalej w drogę. do Postaw. – Czy ty zamyślasz iść do Wyrwiczów? – spytała cichym głosem. – Tak ciociu. Dom i całe gospodarstwo zostawiam na zawsze dla was. Jest posprzątane w środku, wybielone. to już wasze, zróbcie z nim, co chcecie – odpowiedział, a po chwili dodał głosem stanowczym, pewnym, jakby to nie była ważna decyzja: – Skorzystam z propozycji pana Wyrwicza i pójdę do niego. – Oj, Józiutko – ciocia Anna westchnęła wzruszona. – Niech ciocia się nie martwi o mnie, on mi pomoże zdobyć jakiś fach, przeszkolę się, to zarobię coś pieniędzy i wam pomogę. – Syneczku, taki jesteś dobry i taki dzielny. Nie myśl ty o nas, obyś poradził sobie w obcym, o mój Boże, takim niebezpiecznym świecie – zamartwiała się o niego szczerze. – Jakbyś chciał, to i z nami zostać możesz, twoja wola, tyle że rozmawiałam z panem Wyrwiczem i myślę sobie, że ty tam więcej zdobędziesz. Pan Zygmunt to niezwykle szlachetny człowiek i jak zechciał cię zaprosić, i obiecał pomoc, to pomoże, trzeba korzystać z otwartych drzwi na świat, a nawet jak jest lęk i strach przed tym, co obce, to zaufać trzeba Bogu. – Tak, ciociu – powiedział jakby do siebie, bez przekonania, jakby pytając, ale z nadzieją, że tak będzie, że sobie poradzi, że wypełni zadane życie, mimo lęku przed niewiadomym. Szeptali razem jeszcze długo w noc. Został z rodziną kilka dni, w obejściu pomógł naprawiać dach starej stodoły i pożegnawszy się czule, ruszył w drogę swojego dorosłego życia. Poranna rosa okrywała trawy, błyszcząc jak szklane koraliki i tworząc kobierce rozesłane po rozległej równinie. Mgła zasnuwała wszystko wokół jak welonem, kładła się na pola, łąki i lasy, otaczała gdzieniegdzie stojące pojedyncze drzewa i kępy krzaków. Jak zza muślinu widać było rozmyte słońce, które gdy mgła opadnie, rzuci przez czyste powietrze snopy promieni, ostro i gorąco dosięgając nimi nawet najmniejszych zakamarków. Wtedy, przy braku powiewu, trudno będzie iść podróżnemu, który odziany w ciężkie buty i grubą marynarkę maszeruje, oddychając rześkim jeszcze na razie powietrzem. Józef bardzo wcześnie wstał tego dnia, opuszczając ostatnie znane sobie miejsce. Obejrzał się jeszcze za siebie i przez chwilę popatrzył na pozostawioną w oddali wieś. Młode serce zaczęło walić mocno w piersi, krtań ścisnął szloch, a z oczu mimowolnie polały się piekące, wielkie jak grochy łzy. – Gdzie ja idę? – wypowiedział te słowa łkając i szybko zamilkł, nie chcąc ich słyszeć, bo w ciszy czuł więcej pewności siebie. – Lepiej nie wiedzieć, gdzie, co i jak, trzeba iść do przodu, a choćby i bezmyślnie – dodał sobie odwagi. Mijał pola i wsie, wyszedł już za Mosarz6, w którym pozostał jego kościół, i pomyślał, że nigdy dalej nie był, wszystko przed nim było teraz nowe, obce i niepewne. Szedł dróżkami przez lasy i pola, żeby jak najdalej od gościńców, na których więcej obcych spotkałby, a niedoświadczony w zetknięciu z policją carską, wolał zrobić wszystko, żeby jej uniknąć, bo też ta potocznie zwana ochrana, już niejednemu zniweczyła plany. Na bezdrożach jednak nigdy nie było bezpiecznie, bywa przecie, że i ci, co niecne zamysły mają, wybierają ubocza do przemieszczania, toteż należało zachować ostrożność i nie być lekkoduchem. Szedł milcząc. Mijane miejsca starał się zachować w pamięci, bo gdy będzie odwiedzał krewnych, a zamierza chociażby raz na rok, przyda się znajomość trasy. Rozmyślał nad cudownością przyrody, nad zapachami natury, które wraz z nadchodzącą wiosną pojawiały się coraz częściej. Idąc tak, zaobserwował z dala białe cienie obłoków, a po chwili widział już nadciągające coraz większe chmury, które z każdą chwilą zaciągały się bardziej na niebie, gęstniały i zniżały, do ziemi przybliżając. Wielkie chmury, jak pierzyny puchate, całe w kolorze granatu przechodzącego w szarość czarniejącą, groźnie pomrukiwały, pohukiwały i dawały znać, że pokażą, oj, pokażą swoją siłę. – W marcu, gdy są grzmoty, zboża ponad płoty – Józef przypomniał sobie, jak matka mawiała. Chłopak rozglądał się od jakiegoś czasu, szukając schronienia przed nadchodzącym deszczem i burzą. Wiedział, że niebezpiecznie jest chować się pod samotnym drzewem, a z daleka dojrzał ich kilka razem stojących. Wygląd miały drzew owocowych. – Jak nic musi i domostwo jakieś tam się skrywać – pomyślał i ruszył w kierunku drzew bardzo szybkim krokiem. Rzeczywiście, za małym sadem owocowym było siedlisko, niestety pożar strawił większą jego część, pozostawiając jedynie sterczące zgliszcza. – Co robić, co robić? – rozglądał się, gorączkowo ścigając z nadchodzącą burzą i szukając miejsca na schronienie. Wyszukiwał oczyma bystro patrzącymi ziemianki, bo przeważnie każde gospodarstwo taką miało. Po drugiej stronie zgliszczy zauważył pagórek porośnięty trawą i krzaczkami, ponad którymi sterczało także kilka młodych brzózek. Ruszył więc w tamtą stronę, zaszedł od tyłu wzniesienia, schodząc w dół, gdzie było obniżenie terenu i pomimo coraz większych ciemności zobaczył ucinającą pagórek ścianę z ułożonych warstwa po warstwie wielkich polnych kamieni i futrynę zrobioną z kloców grubego drewna, a w niej zawarte drzwiczki. Kilka metrów przed drzwiami ziemianki zaczynał się krzaczasty gąszcz bujnych, kłujących wąsów jeżyn i malin, który dalej przechodził w rozłożyste leszczyny i głogi. Żywa zapora ukrywała schronienie i Józef ucieszył się, że tutaj trafił. Pchnął lekko zmurszałe wejście i oczom chłopca ukazało się ciemne wnętrze, którego nie potrafił dobrze obejrzeć, dopóki nie przywykł do ciemności. Buchnęło ze środka zimne, ziemią pachnące powietrze. Dostrzegł, że w głębi jest dużo miejsca i kilka grubych dech leżących na kamieniach. Zamknął za sobą dokładnie drzwi, bo deszcz mocnymi kroplami padał już na dworze, a grzmienie burzy było prawie nad nim. Zdjął kilka desek z kamieni i ułożył je na ziemi. Przygotował sobie w ten sposób legowisko. Torbę położył pod głowę i przykrył się ojcowską peleryną. Małą chwilkę myślał o tym, że mu ciepło i przytulnie pod przykryciem, szybko jednak zmorzył go sen twardy i głęboki. Burza na zewnątrz szalała, grożąc z wysoka i wysyłając pioruny, jakby obrażona, że uciekł jej wędrowiec, że deszcz zmoczyć go nie może i że zasnął nieświadom jej złowieszczego wygrażania. Spał snem kamiennym, nie słysząc szarugi, której końca nie było widać. Rozpłakane niebo wylewało nagromadzone wody na przesuszoną, spragnioną ziemię. Nie była to dobra pogoda do wędrowania, ale też Józefowi wcale nie spieszyło się do nowego, nieznanego miejsca. Sen przyniósł mu ukojenie, poukładał jakoś życiowe problemy i pomagał uspokoić to, co wzburzone, niespokojne. Ile czasu spał, nie wiedział, nagle, przez sen jeszcze, usłyszał jakiś dziwny chrobot i to blisko niego. Uniósł się lekko na swoim posłaniu i przez chwilę nasłuchiwał, chcąc rozeznać, co słyszy, nagle zerwał się i aż krzyknął przerażony, zatykając sobie jednocześnie usta ręką: – Boże mój! W mroku ziemianki, prawie tuż obok siebie, zobaczył leżącą postać. Pomimo rumoru, jaki Józef zrobił, zrywając się gwałtownie, obcy spał. – Nie musi być groźny – pomyślał chłopak. – Spałem jak wszedł i nic mi nie zrobił... schował się tak jak ja, uciekając przed deszczem – uspokajał się całkiem rozważnie, nie wpadając w panikę. Jednak nie potrafił już spokojnie się położyć, nie bardzo też pasowało mu wychodzenie z ziemianki w deszcz ulewny. Przyklęknął więc na deskach i próbował dojrzeć więcej szczegółów w mroku piwnicy. Obcy był bardzo schludnie ubrany, nie wyglądał na obwiesia, ani na dziada. Sprawiał wrażenie niewiele starszego od Józefa. Buty miał solidne i przykryty był równie dobrą, jak dla wędrowca, peleryną. Na twarzy miał zarost, jasne wąsy i brodę, bokobrody, ale nie rosnące byle jak, tylko uregulowane, a brwi zrośnięte. Głowę trzymał na dużej torbie, a peleryną był okryty prawie po uszy. Ponownie rozległ się dźwięk, który go wcześniej obudził. Zrozumiał, że to z ust śpiącego wydobywały się niewyraźnie brzmiące słowa. – Gada przez sen – uśmiechnął się spokojniejszy już Józef. Przestraszył się jednak po chwili, gdyż leżący zaczął się szarpać i wołać głośno, niezrozumiale. – Co się dzieje, pijany czy co? Józef powolutku nachylił się w kierunku śpiącego, chcąc sprawdzić, czy czuć alkohol, poczuł jednak, że od nieznajomego bije gorąco, sięgnął ręką do czoła obcego i po chwili zrozumiał, że jest on w malignie. Westchnął głęboko. Znowu choroba przy nim, znowu pomoc jest potrzebna, a nie ma nikogo, kto by to zrobił, tylko on, Józef. Musi coś wymyślić, przecież nie zostawi obcego nieprzytomnego, w gorączce. Sięgnął po swoją pelerynę i otulił nią chorego. Wyciągnął z torby kozik i rozejrzawszy się po ziemiance wybrał najgorszą deskę, którą postanowił zamienić w szczapki. Pracował wytrwale, rozdzierając wilgotne od ziemi drewno, szczęściem przynajmniej nie było zmoczone deszczem. Przypatrywał się dawniej, jak matka pomagała ojcu w chorobie i umiał pomóc, gdy ona zachorowała. Znał sposoby na ból i gorączkę i wiedział, jak jej zaradzić, w dodatku był na to przygotowany. – Masz ty człowieku szczęście, że na mnie trafiłeś – mruknął po cichu sam do siebie, nie przestając pracować. Z deski nałupał dość sporą ilość szczapek. Dobrze, że ludzie mieli w zwyczaju budować ziemianki, mające paleniska i dymniki – wszystko mógł przygotować, nie wpuszczając do środka zmoczonego przez deszcz, wilgotnego powietrza. Potrzebował zagotować wodę. Miał jej w starej francuskiej manierce całkiem jeszcze dużo. – Wystarczy – pomyślał, poruszając manierką. Na palenisku ułożył stosik ze szczapek i kamienie, na których postawił swój cynowy kubek z wodą. – Masz ty, człowieku szczęście, oj masz – mruczał pod nosem. – Wykaraskam cię z tej biedy, wykaraskam. Pakując się do wyjścia z domu, wybierał wszystko to samo, co ojciec brał, wychodząc w świat na dłużej. Miał zapakowanego błyskoporka7 z brzozy, który to grzybek niszczy biedne drzewo, deformuje i pasożytuje na nim, a wysuszony staje się wspaniałą hubką, którą maleńka nawet iskierka błyskawicznie rozpala. Grzybek trzymał razem z krzemieniem i krzesiwem w skórzanym woreczku, który miał zawieszony na szyi, dla bezpieczeństwa, żeby w razie czego nie zamókł, miał tam także kilka piórek, żeby uzyskać łatwo płomyk. Wziął do ręki krzemień i ułożył na nim grzybek, przytrzymując palcami, zaczął teraz uderzać krzesiwem w krzemień, a powstająca iskra rozżarzyła błyskoporka. Józef szybko odłożył krzesiwo i przyłożył do żaru piórka, które chwyciły płomień i dały początek ogniowi podpalającemu ułożone na palenisku szczapki. Wszystko wykonywał w wielkim napięciu, bał się, czy zapamiętał dobrze nauki ojca, który uczył go, jak radzić sobie w potrzebie bez niczyjej pomocy. Na szczęście wszystko poszło dokładnie tak, jak oczekiwał i za chwilę woda w kubku wrzała. Zdjął ją z żaru, ale ogień zostawił płonący, żeby zagrzać powietrze w ziemiance i żeby choremu było cieplej. Do cynowego kubka wsypał szczyptę suchej, sproszkowanej kory wierzbowej, którą zabrał z domu rodzinnego, a którą zrobił dla matki z młodych gałązek wierzby i podawał jej, gdy gorączkowała, i gdy ją bolało. Uznał, że ten proszek to panaceum na wszystko, dlatego zabrał niezużyty z opuszczanego rodzinnego domu jako zabezpieczenie dla siebie w razie nagłej potrzeby. Zdjął szybko filc z manierki i zakrył nią kubek, żeby zaparzyć korę. Nie gorącym, ale jeszcze bardzo ciepłym naparem spróbował napoić chorego. Nie było łatwo, bo chory w malignie machał rękami, wyrywał się, jakby przestraszony i nie pozwalał się unieść. Józef spróbował więc innego sposobu. Wziął delikatnie rękę leżącego i zaczął tłumaczyć: – Słuchaj, człowieku! Jesteś chory, masz gorączkę, majaczysz. Chcę ci pomóc, podam ci lekarstwo, musisz wypić – po czym powoli położył dłoń mężczyzny i zaczął go lekko unosić na ręce, a drugą ręką podawał mu do ust wywar. Chory zaczął posłusznie pić. Lekarstwo nie było smaczne, ale wypił wszystko. Józef ułożył go ponownie na posłaniu, dokładnie otulając pelerynami. Usiadł obok, patrząc w tlące się jeszcze szczapki, a po chwili ułożył głowę na swojej torbie i zasnął. Minęła noc, minął dzień i kolejna noc. Józef rano i wieczorem podawał nieznajomemu lekarstwo. W dzień wychodził z ziemianki, szukał po lesie źródeł, żeby samemu napić się wody i uzupełnić manierkę. Dużo się modlił i rozmyślał, czuwając przy chorym. Po raz pierwszy w życiu czuł się niezależny. Nikt na niego nie czekał, do nikogo nie musiał się spieszyć, nikt nie wymagał niczego od niego, a jedynym jego obowiązkiem był ten chory, którego pilnował. Przyjrzał się dokładnie ruinom spalonego domu, oglądał, jak był posadowiony, jaki miał obrys, ciekawiło go, z jakiego został wykonany drewna. Zdumiał się, że był z modrzewia, musiał być piękny, co też mogło się wydarzyć, że jest spalony? Szukając strumienia, który znalazł w głębi lasu, poznał mniej więcej okolicę. Czuł się tu już dobrze i bezpiecznie. Głodu nie doświadczał. Ciocia Anna napełniła jego torbę sucharami i kiełbasą, a on jadł jeszcze słoninę ze swojego domu wziętą. Kolejna noc minęła, aż obudził go nagle głos nieznajomego: – Gdzie ja jestem?! Kto tu?! – Spokojnie, nie bój się. Wszystko w porządku – powiedział łagodnym półgłosem, żeby nie przestraszyć chorego. Obcy w napięciu przyglądał się mu, wyraźnie wzburzony. W oczach miał niepewność i lęk. – Ktoś ty?! – spytał twardo i surowo. – Zdrowie ci ratowałem. Nie bój się – uspokajał chorego, jak mógł – uciekłem tu przed burzą i zasnąłem, nie wiem, kiedy ty wszedłeś. Miałeś gorączkę, majaczyłeś ciągle. – Mówiłem?! Co mówiłem?! – nieznajomy wyraźnie się zaniepokoił. – E tam, mówiłeś... majaczyłeś bez ładu i składu, nic nie rozumiałem. Przestań krzyczeć, ślęczę przy tobie jak niańka już dwie noce, gdyby nie moje napary, źle by z tobą było. Uspokój się. – Co mi dawałeś? – zapytał zaniepokojony. – Cudowny lek, hahaha – zaśmiał się Józef, a poważniejąc, wyjaśnił: – Napar z kory wierzbowej. Nieznajomy zastanowił się, coś sobie przypominał i po chwili powiedział: – Dziękuję. Pomogłeś mi, przepraszam. – Nie ma za co, niech ci na zdrowie wszystko wyjdzie, a ty kto? Zresztą nie mów, bo widzę, że przestraszasz się niepotrzebnie. Mnie wołają Józef – lekko i od niechcenia przedstawił się obcemu. – Hehehe, mnie też Ziuk – nieznajomy zaśmiał się szczerze. – Mów, skąd i dokąd idziesz? Józef opowiedział choremu swoją historię z grubsza, a on wysłuchawszy, powiedział: – Aaaaa, to taka historia. – i zamilkł, a po chwili dodał: – Moja matka też zmarła. dwa lata temu. Zamilkli obaj, a po chwili Ziuk zapytał: – Wiesz ty, gdzie jest Mosarz? – Przechodziłem tamtędy idąc od Łużek8, to i zaszedłem na chwilę pomodlić się, bo to święte miejsce, a ty co, do kościoła idziesz? – Tak pytam. Daleko jeszcze? – pytał i unosił brwi zrośnięte razem, spoglądając na Józefa nieufnie. – Nie, tylko trzeba wiedzieć, którędy iść, żeby nie wejść w bagna. – Dam sobie radę. – Chwila, chwila, jeszcze nie teraz, musisz leżeć, nie spiesz się, bo i tak nie dasz rady na nogach ustać. Suchary mam, zrobię napoju, podkarmię cię, pogadamy – rzucił Józef. Chory już tego nie słyszał, zasnął ponownie, choroba i słabość zmogły go, nie tak szybko będzie szykował się do drogi. Józef znowu nie miał z kim rozmawiać, ale ostatnimi miesiącami przyzwyczaił się do milczenia. Zastanawiał się, kim też jest chory, bo po prawdzie to on sam opowiedział jemu o sobie dokładnie wszystko, a ten drugi to tylko, że jest Ziuk i że interesuje go Mosarz, tyle..., a może aż tyle? – Jak to jest, że tak szczerze wszystko opowiedziałem o sobie? – dumał. – Nie mówiłbym, gdybym miał coś do zatajenia, a chory nic nie opowiedział. Wynika z tego, że ma coś do ukrycia, na pewno. Wyzdrowieje i każdy pójdzie w swoją stronę – pomyślał i przypomniał sobie, że idzie w miejsce nieznane, do obcych osób – Czy one też będą skryte, jak ten tutaj? – myślał. – Może ja za dużo mówię? Może jestem za bardzo odkryty? Józef uznał, że nie będzie obcego wypytywał, to nie jego sprawa. Chory, leżąc, często obserwował Józefa, czasem coś podpytał, a to czy mu dobrze na świecie, czy wszystko się mu podoba, a czy chciałby coś zmienić, a jeżeli, to jakim sposobem? Józef czuł, że chory nie jest biedny, że nawet leżąc, chętnie rządzić lubi i jest władczy, wymaga posłuszeństwa. Pomyślał sobie nawet, czy gdyby leżący nie był chory i w potrzebie, to czy rozmawiałby z nim, niemającym niczego sierotą? Spędzili razem w ziemiance cztery dni i rozstali się, a każdy poszedł w swoją stronę. Na pożegnanie Ziuk wyciągnął rękę do Józefa i pod wąsem mruknął zdawkowe podziękowanie. – Dziękuję za troskę. Jakbyś był kiedy w potrzebie, to zwróć się do mnie – i ruszyli w swoje drogi. Józef zastanawiał się, gdzie by to miał w świecie szukać Ziuka, o którym nic więcej nie wiedział, tylko że on Ziuk, i idąc leśną dróżką, roześmiał się w głos, a echo leśne porwało ten śmiech i nagle zerwały się do lotu wszystkie ptaki, zatrzepotały skrzydłami spłoszone, jakby strzał się rozległ i dał sygnał do ucieczki. Zapraszamy do zakupu pełnej wersjiSprzedaż książki w Internecie:\nJadwiga Czechowicz (z domu Zarzecka) przyszła na świat w 1953 roku w Zielonej Górze, od 40 lat mieszka w Łańcucie. Autorka jest wnuczką głównego bohatera książki Kresy i bezkresy, a powieść jest kreacją literacką życia jej przodków. Jest to zarazem jej literacki debiut.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Kresy_i_bezkresy-ebookRO/p119577i196376" target="_blank" title="Kresy i bezkresy [Jadwiga Czechowicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kresy i bezkresy [Jadwiga Czechowicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Opalizujące zmutowane bakterie oferują nową, lśniącą paletę barw | Result In Brief | CORDIS | European Commission\nOpalizujące zmutowane bakterie oferują nową, lśniącą paletę barw\nLODIS — Wynik w skrócie\nW ramach ekscytującego projektu unijnego o nazwie LODIS zbadano mechanizmy genetyczne odpowiedzialne za efekt opalizacji w koloniach bakterii. Naukowcy wyjaśnili koncepcję tego szczególnego rodzaju zabarwienia, które jest również podstawą efektownego piękna skrzydeł wielu motyli oraz macicy perłowej.\nKolory, które wyglądają inaczej, gdy patrzy się na nie pod różnymi kątami, określa się mianem opalizujących. O ile pigmenty wytwarzają kolory za pomocą mechanizmu zwanego absorpcją (pochłaniają one część widma widzialnego, a niepochłonięta część widna przekłada się na obiektu), to kolory strukturalne wynikają ze strukturyzacji materiału w skali długości fali światła widzialnego. Takie opalizujące zabarwienie może więc zmieniać kolor i jasność w zależności od kąta patrzenia, czego klasycznym przykładem jest macica perłowa wyściełająca skorupę ostryg.\nNaturalne struktury fotoniczne są źródłem wielu wyzwań, zwłaszcza w odniesieniu do modelowania. Są one wysoce hierarchiczne, co oznacza, że mają cechy rozłożone na różnych skalach długości i są zazwyczaj podatne na zaburzenia. W ramach finansowanego przez UE projektu LODIS (Looking through disorder) opracowano narzędzia do analizy i symulacji w celu dokładniejszego zrozumienia nieuporządkowanych struktur fotonicznych, aby przezwyciężyć problem złożoności tego zjawiska i wyjaśnić sposób powstawania wielu barw występujących w przyrodzie.\nZespół projektu LODIS skupił się w szczególności na wpływie zaburzeń na właściwości optyczne struktur fotonicznych. „W wielu naturalnych układach nanostruktury produkujące barwę są swoiście nieuporządkowane. Nieład może wpływać negatywnie na silne interferencje w systemach optycznych, ale pozwala również na uzyskanie znacznie większej różnorodności pod względem wyglądu”, wyjaśnia koordynator projektu, dr Silvia Vignolini. W ramach projektu, w celu zilustrowania efektu zaburzenia stworzono wideo pokazujące, jak zmieniają się kolory opalizujących bakterii morskich.\nKluczowe znaczenie mutacji\nNaukowcy stworzyli docenianą na całym świecie linię badawczą, która znacząco przyczyniła się do zrozumienia, w jaki sposób żywy system może tworzyć złożone architektury fotoniczne w przyrodzie. „Kolejną kwestią będzie to, jak takie naturalne zasady projektowania można wykorzystać do produkcji nowych materiałów optycznych w zrównoważony sposób”, zauważa dr Vignolini.\nUżywając mikroskopu elektronowego do przyjrzenia się zmutowanym bakteriom o długości zaledwie dwóch milionowych części metra, badacze zobaczyli, co się tak naprawdę dzieje: organizacja bakterii odpowiada za kolor kolonii. Określono genetyczne ścieżki regulacji niezliczonej ilości barw w nowym szczepie bakterii z gatunku Flavobacterium. Modyfikując ich geny, badacze wykazali, że można kontrolować zarówno właściwości barwiące, jak i rozpraszające światło.\nKiedy zakłócenia są konstruktywne\nWyjaśnia to zasada procesu fizycznego zwanego interferencją konstruktywną. Definiuje się ją jako sytuację, w której dwie lub więcej fal o jednakowej fazie i częstotliwości wytwarza pojedynczą długość fali równą sumie poszczególnych fal. „W przypadku kolorowych bakterii morskich powoduje to »kolorowe odbicie światła«”, wyjaśnia dr Villads Egede Johansen, członek zespołu badawczego. „Inaczej mówiąc, kolor, który widzimy, jest wynikiem odbicia światła od mających kształt pałeczek bakterii ułożonych w określony sposób, a nie od pigmentu. Jeden ruch ezy i kolor znika z powodu zmiany ułożenia bakterii!”\nUzyskane mutanty różniły się pod względem długości lub średnicy komórek o kształcie pałeczek, a nawet zdolności do poruszania się. Zespół pokazał, w jaki sposób można kontrolować barwę i właściwości rozpraszające światło organizmów żywych poprzez modyfikację ich genów.\n„Prace te oznaczają ogromny postęp w tej dziedzinie: jak dotąd badania koncentrowały się głównie na optycznej charakterystyce strukturalnie kolorowych organizmów, ale brakowało badań nad genetycznymi ścieżkami odpowiadającymi za zabarwienie strukturalne w jakimkolwiek żywym organizmie”, podkreśla dr Vignolini. Dobrze przyjęta zarówno przez środowisko naukowe, jak i prasę praca została opublikowana w prestiżowym czasopiśmie PNAS.\nKolejne kroki na drodze do wykorzystania naturalnych mechanizmów koloryzacyjnych\nKontynuacja badań ma dla zespołu ogromne znaczenie, a uczeni aktywnie poszukują dalszych środków finansowych. Brytyjska instytucja finansująca BBSRC, która skupia się na innowacyjnych projektach w dziedzinie nauk biologicznych, przyznała grant doktorantowi z przeznaczeniem na kontynuację prac. Bez wątpienia istnieje wiele ekscytujących wątków badań, które można podjąć. „Wyobraźmy sobie możliwe zastosowania tej technologii – przeźroczyste, biodegradowalne kosmetyki i farby na bazie bakterii, które będą rosły w ciągu jednego dnia, tworząc kolorowe ściany i samochody”, podsumowuje dr Vignolini.\nLODIS, barwa, opalizujące, struktury fotoniczne, pigment\nNumer rekordu: 233052


9-osobowe wynajem samochodów w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja - Rental24H.com\n9-osobowe wynajem samochodów w w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja\nStrona domowa Malezja Kota Kinabalu - Ocenia Hotel , Malezja 9-osobowe\nWypożyczalnie samochodów 9-osobowe w pobliżu Kota Kinabalu - Ocenia Hotel\nNa tej stronie znajdziecie ceny 9-osobowe za wynajem samochodów w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja z najlepszych wypożyczalni. Nasza usługa pozwala porównać ceny różnych samochodów i wybrać najlepszą opcję 9-osobowe wynajmu samochodu.\nPoniżej znajduje się lista 9-osobowe, dostępne do wypożyczenia w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja, jak również pobliskie lokalizacje. Te listy zawierają modele i podstawowe informacje o samochodach, jak również przybliżone ceny. Pozwalają oszacować poziom cen i zakres możliwych opcji. Aby dowiedzieć się więcej na temat dokładnych cen i dostępności samochodów w wymaganych terminach, wypełnij datę rozpoczęcia i końca okresu wypożyczenia w formularzu wyszukiwania powyżej i naciśnij przycisk "Szukaj" lub po prostu naciśnij przycisk "Sprawdź" poniżej zdjęcia wybranego samochodu.\n9-osobowe wynajmy samochodów w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel I inne odpowiednie samochody\n9-osobowe wynajmy samochodów w Kota Kinabalu – Lotnisko – Terminal 2 [BKI] I inne odpowiednie samochody 3.54 km / 2.2 mi\n9-osobowe wynajmy samochodów w Kota Kinabalu – Lotnisko [BKI] I inne odpowiednie samochody 4.99 km / 3.1 mi\nGdzie mogę odebrać 9-osobowe w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja?\nOpcje do dodania przy wypożyczaniu 9-osobowe w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja\nJeśli chcesz upewnić się, że otrzymasz określony model samochodu w Kota Kinabalu - Ocenia Hotel, Malezja, wybierz samochody oznaczone znakiem "Gwarantowany model samochodu". W przeciwnym razie wypożyczalnia może dostarczyć Państwu samochód należący do tej samej klasy, z której zamówiłeś, lub jeśli w tej klasie nie ma samochodu, firma dostarczy Ci samochód klasy wyższej.


Podkłady wyciszające pod panele – czy warto je stosować? – Europejski blog\nMacie plan niedługo zakupić podkłady wyciszająca pod panele? Dużo osób decyduje się na takie rozwiązanie. Nie jest to przypadkowe. Należy podkreślić, że odpowiedni podkład wyciszający pod panele ma bowiem rozmaite zalety.\nJakie? Przede wszystkim znakomicie wywiązuje się ze własnego podstawowego zadania. Nic zatem dziwnego, że ludzie, którym zależy na stosownej akustyce wybierają właśnie podkłady wyciszająca pod panele. To natomiast nie wszystko. Należy spostrzec fakt, że podkład wyciszający pod panele – o ile będzie wybrany od odpowiedniego producenta – znakomicie wywiązuje się także z innej kwestii. W głównej mierze jest rzeczywiście prosty w montażu. Należy zaznaczyć, że wielu ludzi decyduje się właśnie na to rozwiązanie. Wiedzą, że potencjalny montaż nie spowoduje żadnego problemu. Zresztą jednakowo jak demontaż, jeżeli już będzie zachodziła ogólnie rzecz biorąc taka potrzeba. Trzeba zaznaczyć, żę sporo osób wybiera podkłady wyciszająca pod panele, ponieważ zdają sobie sprawę, że są te elementy również eleganckie i bardzo wnikliwie wykonane. Dzięki temu służą Klientom przez bardzo długie lata, co oczywiście też jest najistotniejsze. To wszystko powoduje, że dobrej jakości podkład wyciszający pod panele ma rzeczywiście rozmaite zalety. Raczej nie trzeba spodziewać się, ażeby ludzie w najbliższych latach takich elementów nie potrzebowali. Perfekcyjnie bowiem zdają sobie sprawę, że warto zdecydować się na bardzo wysokiej jakości podkłady wyciszająca pod panele, które de facto znakomicie wywiązują się z różnych aspektów. Jest to ważny aspekt.\nZobacz również: sklep z podkładami do paneli.


Gwiazdą pokazów zorganizowanych przez firmę Merlo Polska w Łącku na Mazowszu była ładowarka Merlo Multifarmer MF 40.7 CS. Model wyposażony jest w silnik o mocy 156 KM oraz pompę hydrauliczną load-sensing o ciśnieniu roboczym 210 bar i 152 l/min wydajności. Maksymalny udźwig maszyny wynosi 4000 kg przy wysokości podnoszenia do 6,8 m w wersji MF 40.7 T-CS, oraz 8,8 m dla modelu MF 40.9 T-CS. Hydrostatyczna skrzynia pozwala na uzyskanie dowolnej prędkości w zakresie od 0 do 40 km/h. Ładowarka posiada homologacje na transport przyczep o masie ciągnionej do 20 t.\nŁadowarkę wyróżnia wbudowany wał odbioru mocy o prędkości 540 lub 1000 obrotów na minutę. Do tego zastosowano trójpunktowy układ zawieszenia maszyn (III kat.). Podczas łąckiej imprezy Merlo Multifarmer współpracowała z kosiarką KT 301H marki Samasz oraz przetrząsarką P4-531 i zgrabiarką Z-410 tego samego producenta. Poza tym organizator zaplanował demonstrację pracy ładowarki z prasą zwijającą Lely Wekger RP 245. beb\nWidziałeś już nasze video "V Forum Rolników i Agrobiznesu: Wąskie płodozmiany ograniczają plony (debata z udziałem ekspertów)"?\nMultifarmer MF 40.7 CS


Katalog stron internetowych. Linki bezpośrednie. Natychmiastowe dodanie.\nSzczegóły strony www.katalogstron.elo.pl:\nInternetowy katalog stron. Linki bezpo?rednie. Miniaturki witryn.\nPolski spis stron internetowych Odporny.com widnieje w krajowej sieci dopiero od miesiąca, a już po kilkunastu dniach od jego uruchomienia zaskarbił sobie zaufanie wielu pasjonatów rynku SEO. Przyjazny, ciepły layout i naturalny interfejs pozwolą Ci bez problemu na dodanie strony do odpowiedniej kategorii. U nas odnajdziesz mnóstwo tematycznych wpisów, które nadają się na naturalne uzupełnienie treści przylegających do Twojego opisu. Nie wiesz od czego zacząć pozycjonowanie? Zacznij od najlepszych, zaufaj wykwalifikowanej administracji, która bezinteresownie obejrzy sugerowaną witrynę i w przypadku akceptacji doda ją do spisu.\nData dodania: 22 05 2010 ·\nKatalog polskich stron internetowych, umieszczonych w odpowiednio dobranych kategoriach tematycznych. Dzięki nieustannemu rozwojowi, jak również sporej popularności wśród użytkowników zbiory katalogowane w katalogu polskich stron z każdym dniem stają się obszerniejsze. Polski katalog to serwis tworzony przez internautów i dla internautów. Zapraszamy Państwa do zgłaszania stron internetowych do katalogu.\nData dodania: 30 05 2010 ·


Wybory prezydenckie 2020 - Strona 2 - Forum Sudety.it\nPostautor: Dolnoślązak » 20-06-2020 21:53\nSkoro chcesz obalić Dudę, raczej nie masz innego wyboru, jak ten, który z wypływającym gównem sobie nie poradził nawet\nPostautor: Lech » 21-06-2020 06:37\nGówno prawda. Są inni, na których trzeba zagłosować. I zrobi tak każdy, kto ma trochę oleju w głowie i komu Wiadomości TVP i TVP Info oraz pisowsko-kościelne media nie wyprały jeszcze mózgu. Zrobi tak każdy kto rozumie, że musi powstać siła, która wyciągnie nas spod młota i kowadła jakim jest PiS i PO.\nPostautor: olo23333 » 21-06-2020 20:06\nDolnoślązak pisze: Jedziesz na Dudę a nie napisałeś czym wsławił sie Rafcio, jak gówno w Warszawie wypłynęło...\nNo i gdzie zniknęła niedoszla prezydent Kidawa?\nJa wiedziałem że we wszystkich twoich postach jakie ostatnio widziałem wydzierał się PIS\nPowiedz napisz co zrobił Pan Andrzej Duda podczas swojej kadencji?\nRozumiem ok może po angielsku hmhmhmh you now but but i kant nothing hmmm\nTeraz moje zdanie jako człowieka z tego gorszego sortu finansującego pisiorów:\nPolemika po prostu dla plebsu biorącego kasę za nic - i na tym tylko się opiera jego prezydentura. Podpisuje co mu Kaczor każe i tyle. Nawet Wałęsa miał więcej do powiedzenia niż PAD. I nawet czasami mimo tego że był jest elektrykiem lepiej mu to wychodziło\nPostautor: olo23333 » 21-06-2020 20:08\nDodam od siebie że nasze forum nie powinno być miejscem na takie dyskusje... ale jak już coś poszło to poszło\nPostautor: Dolnoślązak » 21-06-2020 21:22\nNo cóż, jakoś szczęścia do prezydentów za bardzo nie mamy. W kwestii angielskiego i ośmieszania nas na arenie międzynarodowej zdaje się, zapomniałeś o Bulu Komorowskim Najlepiej chyba wypadał Kwaśniewski, choć cierpiał na chorobę filipińską\nPostautor: Lech » 22-06-2020 08:33\nWidać jak sekta PiS coraz bardziej wciąga w swe szpony wiernych i hierarchów Kościoła Katolickiego. Niedawno biskup Długosz wygłosił kazanie o nowych ewangelistach: Mateuszu i Łukaszu (Morawieckim i Szumowskim). Tym razem ewangelista Macierewicz uczył w niedzielę w Hyżnem na Podkarpaciu, jak poprawnie czcić Jezusa i głosować na Dudę. Podobnie uczyła wiernych Emilewicz w Częstochowie.\nPostautor: olo23333 » 25-06-2020 17:00\nDolnoślązak pisze: No cóż, jakoś szczęścia do prezydentów za bardzo nie mamy. W kwestii angielskiego i ośmieszania nas na arenie międzynarodowej zdaje się, zapomniałeś o Bulu Komorowskim Najlepiej chyba wypadał Kwaśniewski, choć cierpiał na chorobę filipińską\nMasz rację - przepraszam za moje uniesienie\nPostautor: Lech » 25-06-2020 20:26\nolo23333 pisze: przepraszam za moje uniesienie\nJa tam nie zauważam żadnego uniesienia. Ot wyraziłeś swoje zdanie i tyle.\nCała ta kampania wyborcza mnie śmieszy. Ktoś z zewnątrz, nie zorientowany o co chodzi, mógłby dojść do wniosku, że to są wybory parlamentarne i na wiecach występują liderzy partii z realnymi szansami na większość parlamentarną. Wszyscy obiecują "złote góry", a przecież doskonale wiedzą, że przez najbliższe trzy lata nie mają najmniejszych szans na ich realizację, bo po prostu Konstytucja nie daje im takiej władzy Tak naprawdę mają jedynie tylko (i aż) prawo veta i nic więcej. Nawet Duda, i on powinien do każdej obietnicy dodawać formułkę: "o ile prezes pozwoli".\nDla mnie najbardziej wiarygodnym kandydatem na prezydenta byłby taki kandydat co by powiedział: - obiecuję zawetować każdą idiotyczną ustawę, a szczególnie taką, która prowadzi do autokracji lub jawnej kradzieży mienia społecznego. I to wszystko, każdy z nich nic więcej nie może.\nPostautor: Makuh » 26-06-2020 07:33\nA ja chciałbym kandydata, który\n1. Doceni dokonania poprzedników. W końcu nie żyjemy w trzecim świecie i myślę, że samo to się nie zrobiło.\n2. Będzie chciał kontynuować to, co robili poprzednicy (oczywiście, jeśli to było dobre), a nie zapowiadał zmiany. Takie to zdumiewające, że wciąż znajdują się kandydaci, którzy zapowiadają rewolucję, wiedząc, że ludzie w swojej naturze mają awersję do zmian.\n3. Będzie miał swoje poglądy, ale nie będzie narzucał ich innym, bo będzie świadomy tego że może się mylić.\n4. Będzie świadomy tego, że będzie prezydentem wszystkich Polaków - również tych, którzy na niego nie zagłosują\n5. Niczego nie obieca, bo najczęściej są to obietnice nierealne albo szkodliwe.\n6. Nie będzie proponował "pomysłów - cud". Bo skoro nikt na to wcześniej nie zrobił, to chyba ktoś na to wpadł, ale po przemyśleniu uznał, że to jednak bez sensu.\n7. Będzie miał autorytet zbudowany na konkretnych działaniach, a nie na agresywnym wizerunku.\n8. Będzie miły i sympatyczny. Bo człowiek nie powinien bać się władzy. Władza człowieka też. W przyjaznym kraju nikt nikogo nie powinien się bać.\nTo tyle z mojej utopijnej wizji. To jest nie do spełnienia, bo wyborcy podczas kampanii chcą igrzysk i kandydaci dobrze o tym wiedzą.\nPostautor: buba1 » 28-06-2020 11:28\nTroche smiech bierze... Niby jedni sa za pisem, inni za po... Niby tacy wrogowie, o innych pogladach, ideologiach, niby zupelnie inny swiat. Gowno prawda... Jak przyszlo do pozbawienia obywateli wolnosci, zastraszania, odebrania podstawowowych praw obywatelskich i praw czlowieka, do wprowadzania bezprawnych represji - to cala ta banda szła zgodnie, ramie w ramie, glosując na "tak" aby uwiezic ludzi w domach, wypuscic psy aby szczuły obywateli i nakladac irracjonalne kary niezgodne z konstytucja... Zapomnieliscie juz? Krotką macie pamiec... To jest jedna banda. I maski opadły, pokazali, ze do brania ludzi za morde potrafia sie zjednoczyc w sekunde... A teraz znow igrzyska dla ciemnych mas... I ludzie znow uwierzyli, ze jest jakakolwiek roznica....\nPostautor: Dolnoślązak » 28-06-2020 12:08\nPostautor: Krzysztof63 » 29-06-2020 19:53\nCoś zeszło powietrze ...\nPostautor: Lech » 30-06-2020 06:35\nKrzysztof63 pisze: Coś zeszło powietrze ...\nPomyliłeś powietrze z wartością złotówki, która zeszła mocno w dół. Mamy bowiem najwyższą inflację w Europie, 5-krotnie wyższą od średniej unijnej > https://www.money.pl/gospodarka/ceny-najszybciej-rosna-w-polsce-inflacja-ponad-5-krotnie-wyzsza-od-sredniej-unijnej-6522439095978113a.html Krótko mówiąc jedziemy w kierunku piekła, przez które przeszła Grecja. Na pewno możesz czuć się zadowolony z polityki rządu, który do tego doprowadził.\nPostautor: Krzysztof63 » 30-06-2020 17:31\nJesteś żywą ilustracja powiedzenia u ludziach, wykształconych ponad poziom swej inteligencji.\n"Powszechnie uznaje się, że najzdrowsza dla gospodarki jest inflacja na poziomie 3–4 proc., jednak są różne szkoły podejścia do tematu. Poziom bliski 0 proc. daje zbyt wysokie ryzyka deflacji, dlatego lepiej, by nie spadał poniżej 1 proc. W Polsce za optymalny uznawany jest poziom 2,5 proc., z odchyleniem o 1 pkt proc. Daje to przedział między 1,5 a 3,5 proc. jako najodpowiedniejszy dla polskiej gospodarki. Niska inflacja sprzyja wzrostowi gospodarczemu i działa stymulując na gospodarkę."\nhttps://www.totalmoney.pl/artykuly/8958 ... flacji,1,1\nPostautor: Lech » 30-06-2020 21:10\nJesteś specjalistą od odwracania kota ogonem z predyspozycjami na zatrudnienie w TVP w dziale zajmującym się propagandą. Z wielkim przekonaniem cytujesz tekst sprzed ponad 1,5 roku zupełnie pomijający fakt, że aktualnie inflacja w Polsce stale wzrasta, że mocno podrożały i nadal drożeją produkty pierwszej potrzeby, zwłaszcza artykuły spożywcze. I tak np. kalafior jaki rok temu kosztował 4-5 zł dziś na osiedlowym ryneczku kupiłem za 11 zł, zresztą wybierając spośród najtańszych. Pyry, które przed rokiem kosztowały około 1-1,5 zł za kg, dziś kupiłem po 3 zł za kg. Owoce są jeszcze droższe. Chleb, który przed rokiem kosztował 3 zł w styczniu już 4,50 zł czyli podrożał o 50%. Przykładów można mnożyć. Nie trzeba wiele wyobraźni, że towary spożywcze, na które obecnie wydam 500 zł przed rokiem mogłem nabyć za około 250 zł. Do tego dochodzą spore podwyżki opłat mieszkaniowych. Można oszczędzać na innych wydatkach, ale tych wydatków nie da się uniknąć.\nDla przeciętnego Polaka życie stało się dużo droższe. Problem w tym, że na wielu zaczadzonych z zablokowanymi przez pisowską propagandę szarymi komórkami nadal działają magiczne słowa: "daliśmy wam 500+, 300+, 13-tą emeryturę itp." choć de facto nie dali ze swoich, tylko wzięli z podatków ściąganych od tych, którzy przez wiele lat ciężko pracowali i nadal pracują. Niestety ten obłęd naiwnych: "głosuję na PiS bo nie kradną(?), a nam dają" trwa nadal. A że ceny rosną w dużym tempie, że utrzymanie z dnia na dzień staje się coraz droższe, na owych zaczadzonych nie robi żadnego wrażenia.


Zdjęcia: Rosja w euforii po meczu otwarcia. "To cudowne, po prostu cudowne" - Strona 1 - Piłka nożna dziennik.pl\nNa trybunach byli Władimir Putin i książę saudyjski Muhammad ibn Salman. Kamery niemal po każdej bramce pokazywały uśmiechniętego i nawet nieco zaskoczonego prezydenta Rosji oraz jego coraz smutniejszego gościa z Arabii Saudyjskiej.\nSzczęśliwi kibice "Sbornej" biegli po meczu do stoiska z piwem na stadionie i nie odstraszały ich ceny za kubek – w przeliczeniu ponad 20 złotych. Taki dzień nie zdarza się przecież często.\nNie zabrakło również widocznych niemal na każdym kroku w centrum Moskwy kibiców z Kolumbii. "My jesteśmy z niedużego miasta, które się nazywa Neiva. Nie mogliśmy opuścić meczu otwarcia. Wynik? Jestem zaskoczony rozmiarami zwycięstwa, spodziewałem się niewielu goli, ale poczekałbym z wnioskami do spotkań Rosjan z silniejszymi drużynami" – powiedział fachowo jeden z sympatycznych Kolumbijczyków, który – podobnie jak stojący obok kolega - miał nogi włożone... w wielką maskotkę konia (wyglądało, jakby na nim jechał). A kiedy usłyszał, że rozmawia z polskim dziennikarzem, odparł nieco zamyślony. "Nasz mecz z wami w Kazaniu będzie ciężki. Jesteście naprawdę mocni. Typuję 2:2".


GÓRNIK - ARKA RELACJA NA ŻYWO ! 2016-10-15 RELACJA LIVE Z MECZU! Sprawdź!\nArka zremisowała z Górnikiem Łęczna\nLIVE! 15 października 2016 (116 opinii)\nPiłkarze Arki polubili poza Gdynią rozstrzygnięcia 0:0. Przed ligową przerwą taki rezultat przywieźli z Poznania, a po wznowieniu rozgrywek powtórzyli go na Arena Lublin. Żółto-niebiescy mecz z Górnikiem Łęczna rozpoczęli z dużym animuszem, okazję...\n79 Prusak - 3 Komor, 23 Szmatiuk, 4 Gerson, 2 Leandro - 25 Drewniak, 16 Dźwigała - 10 Hernandez, 8 Piesio, 15 Bonin - 9 Grzelczak\nStefański (Bydgoszcz) oraz Boniek, Golis\n13 Jałocha - 33 Zbozień, 29 Marcjanik, 3 Sobieraj, 17 Marciniak - 8 Marcus, 6 Łukasiewicz, 20 Hofbauer, 19 Bożok - 10 Szwoch - 9 Abbott\n69' 9 Grzelczak [ICO] 45 Pitry\n77' 16 Dźwigała [ICO] 77 Danielewicz\n88' 8 Piesio [ICO] 6 Sasin\n72' 10 Szwoch [ICO] 11 Siemaszko\n79' 19 Bożok [ICO] 18 Yussuff\n89' 9 Abbott [ICO] 22 Zjawiński\nRelację obejrzało w sumie: 2472 osoby (desktop: 1423, mobilna: 1049)\nDruga połowa była słabsza niż pierwsza. Przyczyniła się do tego Arka, która zagrała bardzo zachowawczo. Gdynianie punkt zawdzięczają bramkarzowi. Jałocha (ARKA) interweniował z dużym wyczucie, a kiedy trzeba nie opuszczało go szczęście. Tym samym żółto-niebiescy w drugim wyjazdowym meczu z rzędu osiągnęli wynik 0:0.\nKONIEC MECZU. ARKA ZREMISOWAŁA NA WYJEŹDZIE Z GÓRNIKIEM 0:0\nniecelny strzał Siemaszki (ARKA)\nkolejny raz próbował strzelać Pitry (GÓRNIK), ale tym razem nie był w opałach Jałocha (ARKA), który spokojnie złapał piłkę\nARKA przeprowadza zmianę. Boisko opuszcza Abbott, w jego miejsce wchodzi Zjawiński.\nniecelny strzał z dystansu Drewniaka (GÓRNIK)\nrośnie przewaga Górnika w ostatnich minutach\nGÓRNIK przeprowadza zmianę. Boisko opuszcza Piesio, w jego miejsce wchodzi Sasin.\nteraz tylko Gerson (GÓRNIK) wie, jak nie posłał piłki do siatki. Drewniak (GÓRNIK) zagrał futbolówkę w pole bramkowe, a Gerson (GÓRNIK) odbił ją z 2. metrów nad poprzeczką\ntrzeci róg dla Górnika\ni znów broni Jałocha (ARKA). Tym razem odbił piłkę po strzale głową Pitrego (GÓRNIK) i dośrodkowaniu z rogu Drewniaka (GÓRNIK)\nJałocha (ARKA) doskonale wybił na róg piłkę po strzale Danielewicza (GÓRNIK)\nJałocha (ARKA) piąstkuje po dośrodkowaniu z rogu Drewniaka (GÓRNIK)\nSobieraj (ARKA) zablokował strzał Piesio (GÓRNIK). Róg dla rywali\nblisko szczęścia Siemaszko (ARKA), który strzelił z pierwszej piłki po dośrodkowaniu Zbozienia. Broni Prusak (GÓRNIK). Piłka odbijała się po rękach bramkarza gospodarzy, ale zdołał ją opanować, mimo że zaatakował go jeszcze Abbott\nnieco upiekło się Siemszce i Zbozieniowi (ARKA), którzy przeszkadzali rywalom w szybkim wznowieniu gry, ale kartek nie otrzymali\nSłowak przekazał kapitańską opaskę Marcusowi (ARKA). Przypomnijmy, że kolejny w kolejce do tej godności w Arce są: Łukasiewicz (ARKA) i Sobieraj (ARKA)\nARKA przeprowadza zmianę. Boisko opuszcza Bożok, w jego miejsce wchodzi Yussuff.\ndośrodkowanie Hofbauera (ARKA) prosto w ręce Prusaka (GÓRNIK)\nGÓRNIK przeprowadza zmianę. Boisko opuszcza Dźwigała , w jego miejsce wchodzi Danielewicz.\nAbbott (ARKA) i Siemaszko (ARKA) próbują sobie przypomnieć jesień 2015, gdy razem grali na I-ligowych boiskach, ale na razie defensorzy Górnika nie dają się zaskoczyć\nZbozień (ARKA) zatrzymał kontrę Hernandeza (GÓRNIK), który wcześniej mijał innych gdynian jak słupki slalomowe\nSiemaszko (ARKA) pada w polu karnym po wślizgu Gersona (GÓRNIK). Arkowcy domagają się karnego, ale sędzia nakazuje grać dalej\nniecelny strzał sprzed pola karnego Bonina (GÓRNIK)\nsygnał od trenera Nicińskiego, że ten mecz jest do wygrania, gdyż napastnik wszedł za ofensywnego pomocnika. Inna sprawa, że bez względu kogo z ofensywnych graczy zdjąłby szkoleniowiec nie zrobiłby błędu, gdyż zawodnicy ofensywni po przerwie grają słabo\nARKA przeprowadza zmianę. Boisko opuszcza Szwoch, w jego miejsce wchodzi Siemaszko.\nzamieszanie w polu karnym Arki po akcji lewym skrzydłem Piesio (GÓRNIK). Ofiarna interwencja Jałochy (ARKA), który zabrał piłkę Pitremu (GÓRNIK)\nJałocha (ARKA) może kontynuować grę\nnatomiast do zmiany przygotowany Siemaszko, choć on oczywiście nie wybiera się między słupki\nmasażyści są już przy Jałosze\nJałocha (ARKA) uratował Arkę. Gdyński bramkarz przyjął piłkę na twarz i w ten sposób obronił strzał z ostrego kąta Bonina (GÓRNIK) po podaniu Pitrego (GÓRNIK)\nGÓRNIK przeprowadza zmianę w ataku. Boisko opuszcza Grzelczak , w jego miejsce wchodzi Pitry .\nodważniejsze wejścia do ofensywy Marciniaka (ARKA). Wcześniej tak z lewej jak i z prawej strony niezbyt często w Lubinie obrońcy Arki włączali się do atakowania\ndośrodkowanie Marciniaka (ARKA) w ręce Prusaka (GÓRNIK)\nniecelny strzał sprzed pola karnego Marciniaka (ARKA)\npo przerwie najszybciej rosną statystyki po stronie... fauli, co pokazuje także obraz gry po przerwie. Górnik przekroczył przepisy już 18 razy, Arka - 13\nniecelne uderzenie z dystansu Dźwigały (GÓRNIK)\nobie drużyny w komplecie\nPrusak (GÓRNIK) złapał piłkę po strzale z wolnego Hofbauera (ARKA)\ncoraz więcej piłkarzy na rozgrzewce. Sołdecki ucina sobie na niej pogawędkę z Jareckim. Teraz są po przeciwnej stronie barykady, ale przedtem grali razem w Termalice\nrównież masażyści przy Leandro (GÓRNIK), który faulował Marcusa (ARKA)\npomocy medycznej potrzebuje Marcus (ARKA)\nHofbauer (ARKA) nie utrzymał piłki w boisku. Jego dośrodkowanie już po zagarnięciu futbolówki spoza końcowej linii\ndużo słabsza gra po przerwie z obu stron niż w pierwszej połowie\nniecelny strzał Piesio (GÓRNIK)\nkolejne złe zagranie Marcusa (ARKA). Tym razem w ofensywie niecelne jego podanie zakończyło kontrę Arki\nArka w pełnym składzie, ale na rozgrzewkę odesłani Sołdecki i Socha\nArka na razie w "10", ale Sobieraj (ARKA) zza linii bocznej podnosi rękę i sygnalizuje, że wróci do gry\nSobieraj (ARKA) po tej interwencji potrzebuje pomocy medycznej\nofiarna interwencja Sobieraja (ARKA), który wślizgiem wybił piłkę spod nóg Bonina (GÓRNIK) po stracie przed własnym polem karnym Marcusa (ARKA)\nMarcus (ARKA) w pojedynku z Gersonem (GÓRNIK) nie wywalczył nawet rogu. Piłka uciekła mu poza boisko\nkłopoty z zawiązaniem składnej akcji z obu stron po przerwie\nna rozgrzewce Siemaszko i Zjawiński\nspokojne pierwsze minuty po przerwie\ndrugą połowę rozpoczął Górnik. Obie drużyny bez zmian w składach\nArka zaczęła bardzo dobrze, ale potem oddała inicjatywę rywalom, co pokazują statystyki. Gdy po kilkunastu minutach dawały one w posiadaniu piłki około 60 procent gdynianom, to na zakończenie połowy jest po 50 w tym elemencie, a w liczbie strzałów lepsi są gospodarze (9:6).\nŻółto-niebiescy najlepszą okazję na gola mieli po strzale Abbotta (ARKA). Natomiast po drugiej stronie boiska najaktywniejszy jest piłkarz urodzony na Pomorzu, który nigdy nie trafił jednak do trójmiejskiego klubu - Bonin (GÓRNIK).\nKONIEC PIERWSZEJ POŁOWY. NA ARENA LUBLIN BEZ GOLI\nniecelny strzał głową Szamtiuka po dośrodkowaniu z rogu Drewniaka (GÓRNIK)\nPiesio (GÓRNIK) wywalczył róg\nobie drużyny jakby czekały już na przerwę\nkolejny faul gospodarzy. Oni częściej przekraczają przepisy. Obecnie to 12:7 w tym elemencie\nSzwoch (ARKA) z wolnego przeniósł piłkę nad poprzeczką\nna nic protesty obrońcy Górniak. Będzie wolny dla Arki\nŻółtą kartką został ukarany Komor (GÓRNIK), który sfaulował Hofbauera około 20. metrów od własnej bramki\nnajwięcej kłopotów defensorom Arki robi Bonin (GÓRNIK), który wrócił na swoją ulubioną pozycję i znów zaatakował prawym skrzydłem\nspada przewaga Arki w posiadaniu piłki. Teraz 53:47\nŻółtą kartką został ukarany Dźwigała (GÓRNIK) po faulu na Hofbauerze\nZbozień (ARKA) faulem przerwał kontrę Leandro (GÓRNIK). Piłkarz gospodarzy domaga się kartki, ale sędzia nie sięga do kieszeni\nJuż 8 strzałów Górnika. Arka opowiedziała 5\nniecelny strzał Bonina (GÓRNIK). To już jego trzecia próba w tym spotkaniu\nBożok (ARKA) dośrodkował z wolnego prosto w ręce Prusaka (GÓRNIK)\nsędzia upomina Marciniaka (ARKA) i Drewniaka (GÓRNIK), którzy przepychali się w polu karnym, ale jeszcze bez kartek\nSzwoch (ARKA) faulowany tuż przy linii bocznej pola karnego\nGerson (GÓRNIK) faulował Sobieraja (ARKA) po dośrodkowaniu z rogu Drewniaka (GÓRNIK) Od wolnego rozpoczną gdynianie\nJałocha (ARKA) wybił piłki na róg po strzale Grzelczaka (GÓRNIK) z ostrego kąta\nlepsze minuty Górnika. Przeniósł grę na połowę Arki\nszczęście przy Arce. Bonin (GÓRNIK) "zakręcił" Marciniakiem (ARKA) i ostro zagrał w pole bramkowe. Piłka trafiła w Hernandeza (GÓRNIK) w nogę i wyszła poza boisko. Hiszpan zupełnie nie był przygotowany do strzału\nstatystyki Ekstraklasy SA potwierdzają dobrą grę Arki. Posiadanie piłki 59:41 na korzyść gdynian\nJałocha (ARKA) do boku odbił piłkę po strzale z dystansu Bonina (GÓRNIK). Mocne uderzenie, ale w środek bramki. Golkiper Arki nie ryzykował łapania futbolówki\ntrzeba podkreślić, że Arka tak odważnie na wyjeździe zaczęła w ekstraklasie w tym sezonie tylko raz. Miało to miejsce w Warszawie. I właśnie był to jedyny wygrany mecz poza Gdynią o ligowe punkty\npo dośrodkowaniu z rogu Szwocha (ARKA) niecelnie główkował Marcjanik (ARKA)\nPrusak (GÓRNIK) pewnie złapał piłkę po dośrodkowaniu Szwocha (ARKA) z wolnego z około 40 metrów\nnieudane dośrodkowanie Dźwigały (GÓRNIK)\nPrusak (GÓRNIK) odbił piłkę po strzale Abbotta (ARKA). Do bramki było z 6. metrów, tuż przed narożnikiem pola bramkowego. Paweł bardzo dobrze doszedł do piłki zagrywanej przez Marciniaka, a potem uwolnił się spod opieki Szmatiuka\nod kilku minut walka w środku pola\nGórnik otrząsnął się z początkowej przewagi Arki. Najwyraźniej potrzebował nieco czasu, aby odnaleźć się w nowym ustawieniu w ofensywie. Wcześniej Bonin (GÓRNIK) grał z prawej, a Piesio (GÓRNIK) z lewej strony pomocy. Dziś ustawieni odpowiednio z lewej i na środku drugiej linii\nw odpowiedzi również niecelne uderzenie Hofbauera (ARKA)\npo akcji z Piesio (GÓRNIK) niecelny strzał Bonina (GÓRNIK)\nDźwigała (GÓRNIK) i Gerson (GÓRNIK) to piłkarze Lechii, którzy są wypożyczeni do końca sezonu do Górnika. Ponadto napastnik gospodarzy - Grzelczak (GÓRNIK) to także były gracz gdańskiego klubu\nSzwoch (ARKA) spudłował z narożnika pola karnego. Pomocnik znalazł się w bardzo dobrej sytuacji, gdy Dźwigała wybił piłkę zbyt krótko spod nóg Abbotta, do którego starał się dogrywać Hofbauer\npoczątek to ataki Arki\nPruska przejął piłkę wstrzeloną w "16" przez Łukasiewicza (ARKA)\nbez zagrożenia dla gospodarzy po rogu Bożoka (ARKA)\nPrusak (GÓRNIK) na róg wybił piłkę po strzale Zbozienia (ARKA)\nnietypowe oznaczenie boiska, gdyż poza piłkarskimi są także te rodem z futbolu amerykańskiego\ndla odmiany Bożok (ARKA), przed powrotem do Arki 1,5 sezonu spędził w Górniku\nRezerwowi Górnika: Małecki, Sasin, Jurisa, Pitry, Danielewicz, Jarecki oraz Pruchnik, były piłkarz m.in. Arki. W "11" jest też Szmatiuk, który w Gdyni grał nawet w ekstraklasie\npiłkarze na prezentacji. Arka żółte koszulki, niebieskie spodenki. Górnik zielone koszulki i czarne spodenki\ndo "11" wchodzą Hiszpan Hernandez (GÓRNIK) i Drewniak (GÓRNIK)\nw Górniku dwie zmiany w porównaniu z ostatnim meczem ligowym, który został przegrany z Lechem 1:2\nrezerwa Arki: 1. Steinbors, 2. Socha, 4. Sołdecki, 11. Siemaszko, 18. Yussuff, 22. Zjawiński, 23. Warcholak\no zaskoczeniu możemy mówić zaś na środku obrony. Po raz pierwszy w tym sezonie w ekstraklasie Sobieraj (ARKA) zastępuje Sołdeckiego\nnatomiast pewną niespodzianką jest roszada na lewej obronie. Marciniak (ARKA) zastępuje tutaj Warcholaka. Jednak o absolutnym zaskoczeniu nie ma mowy, gdyż to ustawienie szkoleniowiec sprawdził w grze wewnętrznej już w poprzednim tygodniu\nTAKIE USTAWIENIA SPRAWDZAŁ TRENER NICIŃSKI W GRZE WEWNĘTRZNEJ\nDwie zmiany w "11" Arki sygnalizowaliśmy. Pierwszy raz w ekstraklasie od początku zagra Hofbauer (ARKA), a w ataku miejsce odzyskał Abbott\nPRZECZYTAJ WIĘCEJ O DOMINIKU HOFBAUERZE\nTrener Niciński inaczej niż we wrześniu poprowadził w październiku przygotowania w przerwie ligowej. Gdynianie poprzednie rozegrali dwa sparingi, a teraz cały czas przygotowywali się we własnym gronie.\nDla piłkarzy Arki to nowość. Muszą nauczyć się grać po przerwie na mecze reprezentacji, gdyż w I lidze takich pauz nie było. Pierwsze takie podejście, we wrześniu było nieudane. Gdynianie przegrali na wyjeździe z Koroną Kielce 0:1. W październiki Grzegorz Niciński inaczej poprowadził przygotowania, zrezygnował m.in. ze sparingów. Jak przełoży się to na wynik pojedynku z Górnikiem Łęczna na Arena Lublin? Zapraszamy na bezpośrednią relację od godziny 15:15.\n(165) ponad 50 zablokowanych\nWeźcie pałki i zapalki.\nBERBY NA REMIS I KAZDY ZADOWOLONY\nArka gol gol\nPanie sedzio kiedy ten karny?\nSPOKOJNIE ARKA STRZELI W OSTATNIEJ AKCJI...\nderby to ja czarno widze\nKonradowi to dzisiaj naleza sie gromkie brawa, gdyby nie on to by byla du.....\nGOL DLA ARECZKI JEST\nzaraz nam hukną bramę, Rashid na boisku czyli gramy w 10\nkto ma lepszą bande\nLechia ,Arka ?\nŁęczna jedna z gorszych drużyn Extr.\nPowinna już prowadzić 5 - 0 !!\nZABRAL GO TERMINATOR...\nsędziuniu kochany kończ jusz.\nNitek ogarnij się\nYusyf to tylko strata dla Ary!!!\nAle arka ma dzis farta


persona non grata: kwietnia 2015\n"I know if I'm onto you, I'm onto you\nOnto you, you must be on to me"\nMam przyjaciela, który jest prawie myśliwym. To znaczy ma broń myśliwską, amunicję i w ogóle, i często się kręci po okolicach, gdzie są zwierzęta, tyle że do niczego nie strzela.\n-Czasem - mówi mi- mogę tropić jakiegoś jelenia czy lisa całe godziny, a nawet dni. W ostatniej fazie, kiedy go doganiam, przybliżam się do niego pod wiatr, żeby mnie nie wyczuł. Przyklękam na kolanie, przyciskam policzek do kolby, zwalniam spust, celuję i...to wszystko. Nie muszę strzelać, żeby wiedzieć, że mógłbym- mówi. -Po prostu wstaję potem i odchodzę.\n(Etgar Keret, 'Buffalo' w 'Tęskniąc za Kissingerem', fragment)\n/jacket- sh/ skirt- lovelywholesale.com/ blouse- frontrowshop.com/ shoes-@/ sunglasses- sinsay/\no 4/23/2015 18 komentarzy:\nEtykiety: allblack, black, blog, bomber jacket, heels, lifestyle, moda, muzyka, outfit, stylizacje, teksty, wilk\no 4/02/2015 24 komentarze:


hope (@hopeless9913) — 11 answers, 84 likes | ASKfm\nCzasem, po grzebaniu w poszukiwaniu prawdy, mam ochotę ją znów zakopać. Znasz to uczucie?\nOj znam bardzo dobrze. Czasem już tak jest. Ludzie są ciekawi ale gdy sie już dowiedzą stwierdzają że jednak woleli nie wiedzieć.\nFotka w zależności od Twojego nastroju (możesz dodać cytat)\nSkończ zdanie: Nie mogę żyć bez Ciebie, ale... ???? "\nJednak tak żyje, bez kontaktu z Tobą.\nCzego ludzie lubią się dowiadywać?\nLudzie są tak skonstruowani że lubią dowiadywać się plotek. Wierzą w plotki zamiast poznać osobę.\ndlaczego ci, którzy pragną miłości, dostają łzy?\nTak już to wszystko działa. Kiedy czegoś pragniesz czesto tego nie dostajesz. Miłości nie warto szukać na siłę. Ona przychodzi sama. Żądzi się swoimi prawami. Przez większość życia ludzie w kimś się zakochują lub zauraczają. Lecz prawdziwa miłość jest tylko jedna, kiedy się ją odnajdzie wie się że to jest ona. Tego uczucia się nie zapomina. Ludzie za bardzo pragną spotkać tą odpowiednią osobę i po prostu się zawodzą\nCzym różnisz się od innym i co w Tobie jest takiego, że wyróżniasz się z tłumu ? :D\nNie wyróżniam się raczej niczym szczególnym. Po prostu jestem sobą, nie udaje nikogo. To czy ktoś mnie polubi czy nie to już raczdj nie moja sprawa. Nie potrzebuje wkupywać się w czyjeś łaski żeby mnie polubili. W tym świecie jest wielu fałszywych ludzi. Dlatego żyje chwilą, staram sie niczym nie przejmować i pomagać.\nKogo lub czego ci teraz najbardziej brakuje?\nNajbardziej barakuje mi przyjaciolki ktora mieszka w Radomiu. Niby jest ten kontakt telefoniczny ale to nie to samo.\nBrakuje mi też czasami osoby którą byłabym w stanie pokochać ze wzajemnością.\nCzy masz tę samą Walentynkę co rok temu?\nOd kilku lat moją Walentynką była samotność. W tym roku nic miało sie nie zmienić poza tym ze chciałam kupić sobie piwo/wino i poogladac glupie filmy. Ten plan musze niestety przełożyć gdyż w tym roku jadę się zobaczyć z kolegą.\nWyobraź sobie, że jesteś kotem – jak masz na imię?\nCieżko to sobie wyobrazić. Aczkolwiek imię, hmmmm...\nMasz konto na Instagramie?\nMam ale mało zdjęć wrzucam ;)\nJaki rodzaj muzyki wolisz? Wrzuć ulubiony kawałek)\nOgolnie słucham wszystkiego i nie mam jakiejś ulibionej nutki ;)\nAsk hope a question now


darmowe leki - Wyniki wyszukiwania, strona 2 - WPROST.pl\nPolacy będą płacić za leczenie za granicą? Resort nie przygotował przepisów 25 paź 2013, 16:28 — Leczenie za granicą nie będzie darmowe dla polskich pacjentów – nie przygotowano dla stosownego projektu.\nKorea Północna: miliony dzieci bez wody, prądu, leków i jedzenia 12 cze 2012, 13:16 — Bez pomocy z zewnątrz zagrożone będą nawet sporadyczne dostawy żywności dla dwóch trzecich mieszkańców Korei Północnej, a miliony dzieci w tym kraju pozbawione są regularnego jedzenia, a także czystej wody, prądu, leków oraz środków czystości - alarmuje ONZ.\nImigranci w Hiszpanii nie będą leczeni? Lekarze i regiony się buntują 24 sie 2012, 15:25 — Część lekarzy oraz wspólnot autonomicznych w Hiszpanii zapowiedziała, że nie zastosuje się do nakazu pozbawienia darmowej opieki zdrowotnej imigrantów nieposiadających stosownych dokumentów. Jest to inicjatywa konserwatywnego rządu w ramach oszczędności.\nAfryka: leki na AIDS za darmo 6 cze 2001, 18:03 — Pacjenci z 50 najbiedniejszych krajów świata otrzymają za darmo leki przeciwko HIV i AIDS od amerykańskiej firmy farmaceutycznej Pfeizer.\nSpędził osiem lat w Guantanamo bo... chciał się leczyć w Afganistanie? 17 sie 2010, 5:48 — Sędzia federalny nakazał zwolnienie z więzienia Guantanamo Jemeńczyka, który był tam przetrzymywany przez ponad osiem lat. W utajnionej wcześniej decyzji sądu, która zapadła w lipcu, sędzia Henry Kennedy stwierdził, że administracja prezydenta USA Baracka Obamy nie zdołała...\nSkyscanner: Europejczycy chcą darmowego Wi-Fi na lotniskach 17 wrz 2014, 14:14 — Najpopularniejsza wyszukiwarka podróży w Europie, sprawdziła koszty dostępu do bezprzewodowego Internetu na lotniskach i opublikowała przewodnik po portach lotniczych Europejscy podróżni są zgodni - 96% z nich uważa, że na lotniskach...\nPogrzeb... w nagrodę 26 lis 2008, 11:17 — "Wygraj darmowe leczenie/pogrzeb" – tak reklamuje swój konkurs na hasło reklamowe Miniapteka.pl. Plakaty takie można zobaczyć w kilku punktach Warszawy m.in. wagonach metra.\nPalikot o prawie do darmowych filmów: Polak nie jest bogaty, musi kopiować i kraść 29 sty 2012, 11:33 — - Miliony Polaków ledwo wiąże koniec z końcem, z trudem opłacając swoje rachunki. Zwłaszcza młodzi ludzie, pracujący na umowach śmieciowych, nie odkładają na emeryturę. I jedna z niewielu rzeczy, na jakie ich stać, jest obejrzenie wieczorem filmu w internecie - w taki sposób...\nPalikot o ACTA: darmowe filmy w internecie to element godności Polaków 29 sty 2012, 18:08 — - Do parlamentu i pozycji partii, która może wygrać następne wybory przywiodła nas nie partyjność, ale bycie ruchem społecznym - przypominał Janusz Palikot, przemawiając do warszawskich działaczy Ruchu Palikota. Jak przekonywał, RP musi dalej być ruchem społecznym.\nNo to lecimy! 23 kwi 2012, 23:25 — Kryzys to najlepszy czas na zwiększenie działalności na rynku lotniczym. Kolej w Polsce będzie coraz lepsza, ale na dłuższych trasach, szczególnie przy takich cenach, loty wygrywają z pociągami czy z samochodami mówi Businesstoday.pl Jarosław Frankowski, dyrektor zarządzający...


Rzeczą oczywistą jest, że wszyscy powinniśmy odwiedzać gabinet dentystyczny regularnie, choćby tylko po to, aby kontrolować stan swojej jamy ustnej, a w szczególności - zębów i dziąseł. Niestety, tylko teoretycznie je\nDodane: 29-10-2020 01:54\nst to oczywistością, ponieważ wielu ludzi z rozmysłem unika wizyt u dentysty. Czy jednak to sam dentysta jest dla nich tak straszną postacią, że boją się do niego przyjść i oddać zdrowie swoich zębów w jego ręce? Najczęściej, nie. Stomatolog wiąże się jednak dla tych osób z niezbyt dobrymi skojarzeniami, a często wspomnienia, jakie te osoby pielęgnują z pobytu na fotelu dentystycznym, również nie pomagają. Co zatem, w takim przypadku, robić? Jeśli osoba z naszego najbliższego otoczenia nie chce się udać na choćby rutynową kontrolę u dentysty? Możemy prosić, grozić, straszyć... Jednak, najprawdopodobniej, nie przyniesie to pożądanych skutków. Najlepiej w takiej sytuacji porozmawiać z kimś, kto ma obawy i spróbować go zrozumieć, a następnie postarać się wyjaśnić, że jego strach jest irracjonalny i nie ma żadnego uzasadnienia (może poza niezbyt miłymi wspomnieniami z poprzednich wizyt).\nWłaśnie zdałeś maturę i teraz stoi\nO protetyce zębowejNawet Nie Myśl Aby leczyć zęby Zanim Nie Poznasz Tych 8 Sposobów.Kto nie musi leczyć zęby?W gabinecie stomatologaPorady na zdrowie. O zębachCzy warto znaleźć dobrego dentyste w Zabrzu? Koszty i cenyKilka ogólnych porad o wizycie u stomatologaNowoczesna endodoncja mikroskopowaPod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiKonsekwencje ubytków w szkliwieCzy dentyści są tacy źliNowa metoda leczenia kanałowego zębów - endodoncjaJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaUzębienie - jak dentyści diagnozują problemy?Poradnik - o wizytach u dentysty i implantologiiCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaPod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiJak znaleźć dentystę w Cieszynie - odkrycie 2020!Jak leczyć zęby - nowości w 2020Dentysta - poradnik pacjentaLeczyć zęby szybciej?Jak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaGabinet dentystyczny zabrzeCzy w 2020 warto poświęcić czas aby znaleźć dentystę w CieszynieSTUDIUM PRZYPADKU Jak leczyć zęby W 11 Dni?Postaw na nowoczesny gabinet stomatologicznyKilka porad - o wizycie u stomatologaZdrowe zęby. Kilka poradCzy można znaleźć dentystę w sobotę?12 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak Leczyć zęby


Rozpoczęcie leczenia onkologicznego, czyli o tym jak przyjąć rolę pacjenta\nDo przyjęcia roli pacjenta onkologicznego należy się przygotować. Ta sytuacja zawsze wymaga czasu i poukładania myśli i emocji w głowie. Przede wszystkim należy zdobyć jak najwięcej wiedzy na temat diagnozy i możliwych opcji leczenia. Bardzo ważną częścią tej roli jest umiejętność zadawania pytań - im więcej, tym lepiej. W roli pacjentki nigdy nie chodzi o relacje podległości i posłuszeństwa wobec lekarza. Lekarz nigdy nie jest przełożonym chorej. Skłonność do takiego myślenia o swojej relacji z lekarzem-onkologiem mają przede wszystkim starsze pacjentki.\nPierwsza wizyta kobiety chorej na raka piersi bywa DECYDUJĄCA o dalszym przebiegu leczenia. To specjalny moment, w którym lekarz powinien zbudować w pacjentce odpowiedni poziom zaufania – fundament relacji pacjent-lekarz. Zaufanie pacjenta wobec lekarza to rodzaj specjalnej więzi. Wiara pacjentki w lekarza pomaga uchronić ją przed zwątpieniem i poddaniem się. Na pierwszym spotkaniu ustala się zasady współpracy. To rodzaj regulaminu, który obowiązuje obie strony. Jeżeli tę pierwszą wizytę pacjentka uzna za nieudaną, jeżeli lekarz nie wzbudził w niej zaufania, powinna spotkać się z innym lekarzem w tym samym lub innym ośrodku zdrowia. Brak zaufania do lekarza, podobnie jak niewystarczające okazywanie szacunku, powinny zawsze mobilizować pacjentkę do zmiany.\nTrudne sytuacje, którym towarzyszy napięcie i lęk, niepewność oraz bezradność, zmniejszają u każdego człowieka zdolność koncentracji, a co za tym idzie możliwości pojmowania i zapamiętywania. Dlatego przed każdą konsultacją lekarską należy zapisać pytania, które pacjentka chciałaby zadać. W czasie samej wizyty należy zapisywać odpowiedzi lekarza. Bardzo wskazane jest, aby w takich spotkaniach uczestniczyła osoba bliska pacjentce.\nRozmowa z lekarzem o stanie swojego zdrowia powinna mieć funkcję informacyjną oraz terapeutyczno-doradczą. Najlepszym modelem komunikacji lekarz-pacjent jest oczywiście partnerska współpraca i współdziałanie. W tym idealnym scenariuszu lekarz pomaga pacjentce i udziela konsultacji. Jest to relacja dwóch dorosłych osób, z których jedna posiada specjalistyczną wiedzę, z której druga osoba potrzebuje skorzystać. Lekarz powinien liczyć się z obserwacjami i obawami pacjentki i respektować jej pozycję „eksperta od siebie samego”. Taką rolę lekarza można porównać do mentora, przewodnika lub trenera sportowego, który ustawia zawodnika i podpowiada strategię w czasie zawodów. Lekarz powinien zawsze dołożyć wszelkich starań, aby podzielić się swoją specjalistyczną wiedzą w jak najbardziej przystępny sposób. Pacjentka i osoby jej towarzyszące zawsze powinny mieć przestrzeń na wyrażenie swoich obaw i potrzeb.\nNależy pamiętać, że choroba i jej leczenie narzucają ograniczenia oraz zmuszają do zwolnienia tempa życia, ale można to pogodzić z poczuciem satysfakcji w realizowaniu różnych celów życiowych, pod warunkiem, że będą stawiane realne oczekiwania wobec siebie i świata. Aby dostosować się do nowych warunków, warto podzielić drogę leczenia na małe odcinki i przechodzić je po kolei, skupiając się na tym, co jest realne w danym momencie.