„Ja jestem uzależniony od Capri…” | Dialog – Miesięcznik poświęcony dramaturgii współczesnej\n„Capri – wyspa uciekinierów”, reż. Krystian Lupa, Teatr Powszechny w Warszawie, 2019. Fot. Natalia Kabanow\nW pierwszej części spektaklu (Casa Malaparte) ze sceny pada pytanie o Anioła zagłady Luisa Buñuela, o zakończenie filmu. Przypomnę: w domu na ulicy Opatrzności, po spektaklu teatralnym, spotyka się ekscentryczne towarzystwo z wyższych sfer. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Dom opuszcza służba. Wywraca się kelner niosący kolację. Wybite zostaje okno. Gospodyni nakazuje wyprowadzić niedźwiedzie i barany do ogrodu. Zebrani rozmawiają, jedzą, tańczą, słuchają muzyki. Żegnają się, lecz nie są w stanie opuścić salonu – podjąć decyzji i wyjść. Widz obserwuje powtórzenia, znaki – czy coś, co zdaje się znakiem, przede wszystkim wytwarza atmosferę niesamowitości – dziwne przedmioty, obrazy i zdarzenia, fragmenty wypowiedzi, wizji, snów. Powinno być konwencjonalnie, ale nie jest. Pod powierzchnią świata skrywa się jakaś groźna energia, negatywny czar, widmo rozpadu; ujawniają się dziwne pragnienia i fantazje zebranych. Ktoś umiera (z ulgą, że nie zobaczy końca…), narzeczeni popełniają samobójstwo, zebrani chcą kogoś zabić, kłócą się i biją, uprawiają seks. Brakuje jedzenia i wody, pojawia się morfina. Atmosfera łączy apatię z nerwowością; rodzi się rozpacz i dezorientacja. Jakby świat i ludzie wracali do stanu pierwotnego. Na zewnątrz zaczynają się zamieszki, porządek społeczny zdaje się upadać; wojsko i policja nie potrafią wejść do zaklętego domu. Trwa to kilka dni, po czym sytuacja wraca do normy, jakby nic się nie stało. Scena niemożności wyjścia powtarza się raz jeszcze – katedry nie mogą opuścić uczestnicy mszy; równocześnie zmierza tam stado baranów. Wszystko to rodzi niepokój, świat okazuje się niesamowity, pełen ukrytej i jawnej przemocy. Ze zwykłości lęgną się demony, dziwna apokalipsa splatająca to, co religijne – też blasfemiczne, szatańskie i pogańskie – ze świeckim, ujawniająca absurd i grozę istnienia.\nW Capri Lupy jest podobnie i inaczej. Sceny rozgrywające się w Casa Malaparte charakteryzuje powolne tempo gry. Zebrani tam zdają się uwięzieni, choć mogą swobodnie wchodzić i wychodzić. Jakby zostali poddani czarowi ciągnącego się czasu, gestów, słów – czekających na swój koniec – które jedynie odwlekają coś, co ma nadejść. Trwa nieokreślona wojna, oglądamy między innymi film pokazujący ruiny Aleppo. Panuje niepewność, pojawiają się pytania o sens, jakiś rodzaj zakłopotania, pretensje. Ramy Anioła zagłady nie można się pozbyć z myślenia o spektaklu. Powraca ona w jego zakończeniu, czy może lepiej – w kolejnych próbach zakończenia, znów powolnych, rozciągniętych.\nLupa opowiada historię, sięgając po książki Curzia Malapartego, Kaputt (1944) i Skórę (1949), dwie powieści non fiction. Celnie charakteryzował je Milan Kundera w Spotkaniu, doceniając walor estetyczny reportażu włoskiego pisarza, a także traktując go jako twórcę zaangażowanego. W Kaputt wiedzącego, gdzie jest dobro, a gdzie zło; w Skórze pozbawionego tej wiedzy, stającego się pełnym boleści poetą. Za każdym razem Malaparte okazuje się ironistą, choć w sposób niezdyscyplinowany, raz nie pozostawiając niedopowiedzeń, raz zostawiając czytelnika z pytaniami 1. Przede wszystkim to, co można powiedzieć o Malapartem, zawsze potrzebuje dopełnienia, czasem zaprzeczenia; okazuje się skomplikowane i trudne do oceny. Narcyz, rozgrywający w życiu i literaturze performans swojego ego. Z przyjemnością brylujący pośród establishmentu oportunista i koniunkturalista – który zarazem potrafił obserwować rzeczywistość, manifestować swój dystans wobec faszystowskiej władzy i krytykować ją (podobnie zresztą postępował z reżymem sowieckim), za co poniósł konsekwencje, zesłany na wyspę Lipari; starał się bronić wolności sztuki. Homofob – o czym mówi Lupa swoim głosem w Capri, dodając przy tym, że pedał… – rasista i mizogin, który jednak dostrzega cierpienie najsłabszych. Potrafi wątpić w to, co robi, doświadczać duchowego kryzysu, klęski swoich marzeń oraz projektów, i dosadnie określać swoją fascynację faszyzmem („ja jestem kurwą” 2).\nHistoria ta – co już nie dziwi po Wycince i Procesie oraz wywiadach dawanych ostatnio przez Lupę – ma charakter polityczny. Malaparte okazał się przydatny reżyserowi, gdyż pisał jako świadek wydarzeń wojennych, specyficzny świadek, korespondent, oglądający je z perspektywy niemieckiej – tak też patrzy na okupowaną Polskę; był również świadkiem kształtowania się powojennego amerykańskiego porządku w Europie. Wojna, jej przyczyny i konsekwencje staną się punktem wyjścia refleksji snutej w Capri. Malaparte okazał się przydatny ponadto dlatego, że pozwala postawić pytanie o artystę, który służy ideologii, utopiom, pragnie rewolucji, która zmieni świat, stworzy nowego człowieka. W przypadku autora Skóry i Kaputt chodzi nie tylko o faszyzm, ale i, jak już wspomniałem, także o komunizm. Pisarz fascynował się Chinami Mao Tse-tunga, któremu zapisał swój dom na Capri. W końcu Malaparte przydaje się Lupie, pozwalając eksplorować mroczną sferę swojego „ja” („mala-parte”), a ten wymiar antropologii zawsze interesował reżysera.\nMalaparte w apokaliptyczny sposób, łącząc groteskę (czasem przypominającą Gombrowicza, jak w scenie renesansowej kolacji w Neapolu, w trakcie której spożywana jest ryba przypominająca dziewczynkę) z realizmem, ukazuje ruiny świata, jaki znano na początku dwudziestego wieku, a także resztki dotyczącej go pamięci. Moment, w którym odsłania się przerażająca prawda nagiego życia wydanego na pastwę nonsensownej śmierci, szaleństwo człowieka zagarniętego przez szaleństwo wytworzonej przezeń historii. Pojawiające się w obu powieściach wzmianki, ślady wielkiej modernistycznej poezji, prozy, myśli, muzyki to jakby ślady dawnej Europy i jej kultury pośród wojennych i powojennych ruin; co znamienne, Malaparte gładko przechodzi w swoim dyskursie od opisów mordów do Rilkego, Platona (o którym mówi Hans Frank) czy Bacha. We wstępie do Kaputt pisarz określa książkę mianem okrutnej, zarazem stwierdza, że wojna nie jest w niej kwestią pierwszoplanową. Okazuje się raczej fatum, które coś odsłoniło w stanie Europy, ujawniło jej klęskę.\nU Malapartego pojawia się nadzieja, powiada on – jest to trzy razy powtórzone w spektaklu – że woli świat, w którym można coś zacząć i budować od nowa niż świat, który trzeba przyjąć jako już gotowy. Nic jednak nie usprawiedliwia tego optymizmu. Pisarz to przecież mizantrop niemający złudzeń co do człowieczeństwa. Człowiek cierpiący potrafi być bohaterem i zarazem stać go na nikczemność, by ocalić własną skórę – już nie duszę jak niegdyś. Jesteśmy niefrasobliwi przed wojną, bagatelizując znaki jej zbliżania się, a później giną bezbronni. Świat mężczyzn jest skazany na cyniczną grę kończącą się konfrontacją zbrojną; po czym zresztą, jak pada ze sceny, okazuje się, że bohaterowie żyjący męskimi fantazjami to pedały. Zwykli kulturalni ludzie, o nieograniczonych ambicjach – tu pisarz zbliża się do tezy Hannah Arendt o banalności zła – potrafią budować getta. Malaparte zdaje się Dantem, który prowadzi nas przez łatwo powstające piekło, nie mogąc jednak wznieść się ku czyśćcowi, nie wspominając już o raju, te bowiem ciągle czekają na urzeczywistnienie.\nGustaw Herling-Grudziński potwierdził, że wszystko, co wyczytał w Skórze na temat Neapolu, do którego wkroczyli alianci, było prawdą. Z kolei Melchior Wańkowicz radykalnie kwestionował prawdopodobieństwo opowieści Malapartego 3. Sprzeczność tę proponuję potraktować jako oddającą problem z trudnym do zaklasyfikowania włoskim pisarzem i przejść dalej do spektaklu.\nFragmenty wybrane przez Lupę z Kaputt odznaczają się kontrapunktowością łączącą trywialność z okrucieństwem; scena biesiady u Hansa Franka, a następnie u Ludwiga Fischera zostaje przełamana wędrówką do warszawskiego getta i mordem na uciekającym stamtąd dziecku; scena w burdelu – egzekucją żydowskich przymusowych prostytutek. Fragmenty Skóry pozwalają również uchwycić napięcia powojennej rzeczywistości, eksplodującej wolnością, homoseksualnym witalizmem oraz ideami lewicowymi i zarazem naznaczonej głodem, epidemią tyfusu oraz prostytucją; cierpieniem i wstydem. Malaparte znakomicie pokazuje losy ludzi wplecione w nieludzką machinę historii, powtórzę – skonstruowaną przez nich samych. Lupa zdaje sobie sprawę z tego, że żyjemy w czasie, w którym już nie pamiętamy i nie chcemy pamiętać koszmaru wojennego, rojąc o pięknie heroicznej przygody. W spektaklu – za włoskim pisarzem – pokazuje oślepionych żołnierzy niemieckich, przypominających o spóźnionej wiedzy Edypa.\nLupa nie przecina pępowiny łączącej artystę z dziełem. Staje się głosem uczestniczącym w spektaklu z widowni. Nie są to jedynie, spotykane już wcześniej w przypadku tego reżysera, rozmaite pomruki. Pojawiają się dopowiedzenia, pytania, powtórzenia, rzucone słowa, zdania. Nie tyle jednak świadczący o władzy komentarz, ile coś w rodzaju medytacji, snutej najczęściej drżącym, cichym głosem. Czasem nabierającym charakteru autoironicznego, jak w pytaniu: „czego ja chcę dogrzebać się w tej scenie?”. Czasem okazującym się smutną refleksją: „znowu jesteś wypierdolony na śmietnik, młody człowieku”. A czasem stającym się niezrozumiałym, bezradnym, bełkotem bądź stwierdzeniem: „przejebane”.\nW spektaklu nie ma nic przypadkowego. Lupa opowiada historię wojenną i powojenną, wydobytą z tekstów włoskiego pisarza, umieszczając ją w kosmosie sceny, obwiedzionym czerwoną linią pola gry, która jednak bywa przekraczana przez aktorów. Zwłaszcza przez wcielającego się w starego Malapartego Piotra Skibę, a także przez kobiece towarzystwo znajdujące się przy stoliku oraz grupowo przez pozostałych aktorów siadających na stopniach sceny i wpatrujących się w widownię, jedzących, mówiących o sobie, milczących; w tle sceny w pewnym momencie pojawia się napis, że to kobiety mogą ową linię przekroczyć. Podział między sceną a widownią nie jest więc jasny, towarzyszą mu przy tym pytania o to, kim jest aktor – sobą czy rolą, czerwone linie wskazują przy tym także drogę ku widowni. Scena w ostatniej części spektaklu (Muzeum czasu) jest podzielona ponadto, podobnie w niejasny sposób – na „tę” i „tamtą” (nomen omen metafizyczną?) część; aktorzy wychodzą „tam”, ku dali, i wracają „tu”. W teatrze Lupy zawsze rozgrywały się rytuały, ryty rozwoju. W Capri nie jest wszakże jasne, czy wspomniane przejścia wiążą się z dojrzewaniem, czy tylko z bezcelowym błąkaniem się i niemożnością opuszczenia zajmowanego miejsca.\nKosmos spektaklu współtworzy, do czego jeszcze powrócę, rama kręconego na Capri filmu Jean-Luca Godarda Pogarda (1963), otwierającego akcję sceną śmierci bohaterów. Współtworzą go różne cytaty, także te odsyłające do Anioła zagłady i Pogardy oraz nawiązania do szeroko rozumianego tekstu kultury. Obrazy – zarówno zniszczone, fragmentaryczne freski pojawiające się jako dekoracje, jak i te, niezwykłe, powstające z wystawianych scen. Myślę tu o patrzeniu przez okno w morską dal. To oczywiście przebitka ze wspomnianego filmu Godarda. Warstw, po których wolno błądzić oku widza, może być jednak więcej. Trudno nie pamiętać choćby o samotności patrzących przez okno bohaterów obrazów Hoppera czy o pragnieniu nieskończoności patrzących przez okno na obrazach Caspara Davida Friedricha; u tego drugiego dal, w którą wpatrują się postaci, wiąże się ze śmiercią; w ten sposób artysta maluje to, czego nie da się namalować, ukazuje napięcie pomiędzy „tą” a „tamtą” stroną istnienia i nasze wychylenie ku „tam”. Oprócz obrazów – rzeźby, ruiny, fragmenty filmów, muzyka, gra gestów, ich odbić i powtórzeń, przedmioty na scenie. Widz powinien mieć dobry wzrok i być archeologiem patrzenia, dobry słuch zresztą też się przyda.\nW jednym z fragmentów spektaklu fresk na fragmencie ruiny sufitu ukazuje oko Opatrzności. Od początku Capri pojawia się symbolika religijna. Przypomnę tu scenę odsyłającą do opowieści o raju utraconym. Adam (Julian Świeżewski) i Ewa (Magdalena Koleśnik) odkrywają swoją nagość i obecność na scenie wobec widzów, rzeczywistość gry, wraz z którą pojawia się pytanie o to, co jest realne – Lupie przecież zawsze chodzi o życie, temu służy gra na scenie. Później mamy arras z wyobrażeniem rajskiego kuszenia. Leżące na scenie jabłko zostało zjedzone, przyczyną stało się wszakże nie pragnienie wiedzy, lecz po prostu głód. Tak traci się niewinność. Scena ta zostaje przełamana parodią cudu. Głodni są również zebrani w Casa Malaparte, niektórzy nawet nie pamiętają, czy jedli (co może świadczyć tak o skali głodu, jak i o długim przebywaniu w odosobnieniu). Lodówka jest jednak pusta. Na scenę wchodzi postać przypominająca Jezusa (Vova Makovskyi) i pojawiają się w niej chleb oraz ryby. Metafizyka w spektaklu okazuje się ornamentem na ruinie bądź przedmiotem parodii; świat permanentnej wojny to świat zdesakralizowany. W Capri mamy do czynienia także z oskarżeniem katolicyzmu, potraktowanego jako wielkie kłamstwo będące ponadto źródłem wykluczeń (w pewnym momencie pada ze sceny mocne: „zniszczyliście Boga, skurwysyny”). Do nagości niemal wszyscy aktorzy wracają w dziejących się w jaskini scenach kończących spektakl. Desakralizacja widoczna jest w szczególnie bluźnierczy sposób w trakcie rytuału płodności, rozgrywanego przez homoseksualistów (la figliata). Mężczyzna rodzi dziecko, które w połowie jest członkiem, po czym wraz z innymi zastyga z nim w pozycji Piety, dalsza akcja to orgia. Sam rytuał – wiernie za Skórą Malapartego – zostaje potraktowany ironicznie. Uczestnicy rozbiegają się, jedząc spaghetti, a noworodek zostaje skradziony przez Amerykanina. Znów głód okazuje się czymś podstawowym.\nPorządek spektaklu współtworzą ponadto kobiece postaci przy stoliku, jak wspomniałem przed czerwoną linią, usiłujące grać w brydża (Monika Niemczyk, Maria Robaszkiewicz, Halina Rasiakówna, Ewa Skibińska). Powracają one jako uczestniczki akcji, jej komentatorki, głosy na kształt chóru, który jednak nie ma nic do przekazania. Jego członkinie pytają o swój status, życie, rozgrywające się zdarzenia. Czasem to monologi o niczym. Na początku gra w karty nie udaje się, jedna z postaci odsłania swoje rozdanie. Po co więc grać, gdy wszystko jest wiadome. To jakby metafora sytuacji, choć zarazem przecież nic nie jest wiadome. Trudno jednak okłamywać, że kiedyś będzie normalnie, że pojawi się jakiś cel, że jeszcze będzie można żyć.\nJak pisze Lupa w programie spektaklu, w Casa Malaparte dochodzi do pomieszania i syntezy czasów. Spotykają się: Odys, Godard, Fritz Lang, Brigitte Bardot (pojawieniu się grającej ją aktorki towarzyszy napis „Brigitte Bardot”), Malaparte, Axel Munthe, szwedzki lekarz, autor Księgi z San Michele, który, podobnie jak Malaparte, wybudował na Capri dom w ruinach pałacu Tyberiusza, tworząc sobie miejsce ucieczki. Wyspa to przestrzeń schronienia artystów, władców, rewolucjonistów, obowiązkowy przystanek na trasie podróży edukacyjnych od osiemnastego wieku; był tam także Juliusz Słowacki w trakcie podróży do Ziemi Świętej. Lupa pragnie widzieć w Casa Malaparte archetypowy dom, pozwalający kształtować się człowiekowi, ale to raczej – jak również zauważa reżyser – schron ratujący przed śmiercią (państwem, demokracją, dyktaturą, Unią Europejską, religią…), którego nie można opuścić, jak w filmie Buñuela; przestrzeń utopijna, która obsunęła się w dystopię. Na zewnątrz trwa ciągła, nie wiadomo już która, wojna; szaleństwo rozpętane przez pychę, pragnienie władzy, reformy, zbrodni. Wspomniane pomieszanie czasów pozwala Lupie określić spektakl mianem seansu spirytystycznego, na którym zjawiają się duchy i upiory, marzyciele nowego człowieka; reżyser pisze też o dziele alchemicznym. Trudno jednak określić, co powstaje – co może powstać – w takiej retorcie…\nPOWRÓT (DO) ODYSA\nW spektaklu nic nie jest przypadkowe. Zaczyna się w sennej (nieco Gombrowiczowskiej, myślę o Ślubie i jego początku dziejącym się po końcu wojny… – wszystko jest znane i nieznane) atmosferze; śnienie stanowi zresztą jeden z wątków powracających w Kaputt i estetyzujących fabułę. Bohaterowie są zmęczeni, zdziwieni sytuacją, coś mówią, nie potrafiąc dialogować, oglądają filmy mające przedstawiać świat na zewnątrz, dziwny postindustrialny pejzaż. Nie wyłania się żadna całość. Zebrani w Casa Malaparte zastanawiają się, czy to, co się dzieje, to efekt jakiegoś wirusa (tak, w październiku 2019 roku!), reklama, schizofreniczny program wyborczy, a może awaria komputera, która dotknęła również umysły ludzi? Jak już wspomniałem, wszystko się nieznośnie ciągnie, niczym umieranie. To świat po wojnie, po upadku, końcu, choć wojna trwa, nie wiadomo tylko, kto ją prowadzi. Wszystko zostało zniszczone. Pozostaje rozpacz, odczucie braku sensu. Rozum nie ogarnia sytuacji, brak jakichkolwiek punktów odniesienia dla myśli. Pytanie „kim jestem?”, będzie wracać wielokrotnie; zresztą, jak się dowiadujemy, każdy może być każdym. Malaparte kreślił optymistyczną perspektywę nowego początku na ruinach starego świata, Lupa zdaje się tkwić w pesymizmie. Nie wiadomo nawet, jak i wobec czego stawiać opór.\nWracam do Pogardy Godarda. Jeden z jej wątków wiąże się z poświęconym Odyseuszowi filmem, który na Capri kręci Fritz Lang. Lupa przed laty przeniósł na scenę teatru Powrót Odysa, przedśmiertny dramat Wyspiańskiego (1981 – Stary Teatr, Kraków 1999 – Teatr Dramatyczny, Warszawa). Zmagając się z nim po raz drugi – poświęcił temu sporo miejsca w swoich zapiskach – zauważał, że sztuka ta jest umocowana w rytualności. Należy do niej dotrzeć, ale na miarę współczesną, w ramach otaczającej nas rzeczywistości. Na tym polega zadanie teatru 4. Pierwszy Powrót Odysa, powiada Włodzimierz Szturc, to spektakl, w którym „uczestniczymy […] na zasadach przeżywania nie uświadomionej jeszcze, choć grożącej nam wszystkim, tajemnicy oczekiwania na wieczyście uciekające jutro, które zapewne i tak niczego nie zmieni. Czekanie dla czekania. Z tego powodu przedstawienie jest próbą (może być tak odebrane) uświadomienia zjawiska upływającego czasu, choć jednocześnie staje wobec prawdy głoszącej, iż czas można tylko przeżywać, iż opiera się on próbom systematyzacji, nazwania, prowadząc w końcu do wniosku, że cokolwiek by się na jego temat powiedziało – będzie już tylko truizmem w rodzaju: wszystko mija – mija pamięć o młodości, o stanach szczęścia, minęła Itaka i każdy z nas jest wrzucony w jakiś obszar wydziedziczenia”. W drugim – jak pisał Rafał Węgrzyniak – reżyser potraktował tytułowego bohatera po jungowsku. Jako wcielenie archetypu władcy i wojownika, kogoś dojrzewającego do tak pojmowanej męskości przez dokonywane zbrodnie, agresję i egotyzm, co kończy się klęską i zniszczeniem Itaki. Tłem zdarzeń staje się wizja kryzysu cywilizacyjnego wiodącego do regresu człowieczeństwa.\nU Wyspiańskiego syreny zapowiadają bohaterowi nowe życie. Ale przecież to zwodnice. Nie ma nowego życia. Jest to, co się zrobiło, i konieczność poradzenia sobie z przeszłością. Tak włada bezwzględny los. Pozostaje jedynie marzenie o czystości, o doskonałej Itace, której także nie ma, gdyż ta prawdziwa okazuje się naznaczona zbrodnią. W związku z Capri można, jak sądzę, mówić o nakładaniu się perspektyw z dwóch wspomnianych spektakli Lupy. Odys to bohater męskiej fantazji, przygody – wojownik pragnący krwi. Jego marzeniu o wzlocie towarzyszy upadek. Jednocześnie to ktoś „czekający na czekanie”, wrzucony w płynący i ogałacający nas czas. W zakończeniu dramatu Wyspiańskiego Odys nie może osiąść w Itace, musi dalej uciekać przed sobą i swoim przekleństwem; pozostaje samotny przed rozległym horyzontem morza, jak mówi na cmentarzu, nawiedzany przez wspomnienia dawnych pokus towarzyszących wędrówce. Odys u Godarda/Langa, sztuczny i groteskowy w przybieranych pozach, patrzy w bezkres morza i mówi, że widzi Itakę, której jednak nie dostrzegają patrzący na tę scenę, nie widzą jej również bohaterowie Lupy. Rytuał rozsypuje się, podobnie jak fasady europejskiej kultury. Wytworzona przez ludzi historia zagarnęła ich życie i miejsce mitu, powtarzalność okazała się powtarzalnością ludzkiej głupoty i okrucieństwa. Proces destrukcji zdaje się poważniejszy. Dotyka nie tylko rytuałów rozwoju, ale i samej podmiotowości. Jak pisałem, bohaterowie mają kłopot z odpowiedzią na pytanie, kim są, z rozdzieleniem roli i życia. Okazuje się ponadto, że „osoba jest złudzeniem”: różni aktorzy grają te same postaci, stają się mediami myśli i opowieści. Rozwój człowieka, dojrzewanie, przekraczanie siebie, zdaje się więc już niemożliwy.\nPowtarzam: nic w Capri nie jest przypadkowe. Lupa reżyseruje ostatnio sztuki polityczne i daje wywiady głoszące konieczność takiej pracy, motywowaną specyfiką czasu, w którym żyjemy, w Polsce i na świecie. Spotyka się przy tym z krytyką – tak za to, co robi, jak i czego nie robi w swoich spektaklach, powrócę do tej kwestii na zakończenie moich rozważań. Być może pojawiający się w Capri zarzut rzucony przez Munthego (Grzegorz Artman) w stronę Malapartego, że ten nie zna języków współczesności i jej nie rozumie, jest jakimś echem tych debat. Spektakl zdaje się jednak przekonywać, że sprawa ma się inaczej. Lupę stać nawet na gagi w stylu Strzępki/Demirskiego, jak w scenie, w której bohaterka powiada, że szła ulicą Alzheimera i zapomniała, dokąd idzie, po czym dodaje, że w Polsce wszystkie ulice to ulice Alzheimera.\nJak już wspomniałem, postać włoskiego pisarza pozwala otworzyć dyskusję nad kondycją i rolą artysty oraz sztuki. W Capri pojawiają się wypowiedzi o egotycznych pseudoartystach zajmujących się jedynie sobą i zmuszających innych do przeżywania obcych im problemów; pojawia się pytanie, czy sztuka może pozostawać wolna od zobowiązań. Okazuje się również, że coś psuje się w sztuce, kiedy psuje się świat. Tak, jakby Lupa stawiał przed sobą lustro i mówił: „sprawdzam”. Efekt tej procedury jest tylko pozornie prosty. W wątek ten, jak sądzę, wkrada się ironia i to ironia romantyczna, kreacyjna, mnożąca punkty oglądu świata. Czasem można odnieść wrażenie, że Lupa chciał zmieścić w swoim spektaklu wszystko, co powinno zostać współcześnie w nim zmieszczone, jakby chciał zadowolić krytyków.\nPolityka w Capri to nie tylko pamięć o wojnie i jej okrucieństwie, o totalitaryzmie faszyzmu oraz komunizmu, ale i wplecione w spektakl perspektywa lewicowa, genderowa oraz ekologiczna. Pojawia się satyra na warstwy wyższe w trakcie renesansowej uczty w Neapolu; dyskusje młodych włoskich lewicowców, zresztą dogmatycznie krytykujących sztukę burżuazyjną (komicznie brzmiąca apologia Szostakowicza jako twórcy zaangażowanego). Mamy krytykę męskiego porządku patriarchalnego, odpowiedzialnego za wojny; homoseksualny rytuał witalności. Zdaje się rodzić nowy człowiek. Malaparte akcentuje przy tym splot marksizmu i homoseksualizmu, przeciwstawiony heroicznej zabawie w żołnierzy. Tylko że, jak już wspomniałem, rytuał odrodzenia figliata zostaje porzucony na rzecz spaghetti, a dyskursywne manifestacje czystości postawy lewicowej kończą się pełnym erotyzmu tańcem Mambo Italiano, piosenką doskonale pustą – to słowo znaczy tu w ramach słownika lewicowego – świadczącą jedynie o radości konsumpcyjnego życia. W zasadzie bez ironicznego echa pozostaje tylko ekologia. Cierpienie zwierząt, drzew i dewastacja planety, za które jest odpowiedzialny człowiek, nie znajduje w spektaklu przełamania. Wspiera ten wątek postać Brigitte Bardot, odrzucającej swoją przynależność do gatunku ludzkiego.\nOczywiście, można przyjąć i nie będzie to błędem, że Lupa, o czym jest mowa w spektaklu, po prostu staje po stronie słabych, którzy zawsze przegrywają wojny; odwraca porządek historii (różnych historii), będąc przekonanym, że wygrać wojnę to wstyd. Prawdziwymi zwycięzcami drugiej wojny okazują się kurwy i pedały, a budowa czegokolwiek na upokorzeniu ofiar jest niemożliwa. Tak, ale sądzę, że Lupa robi coś więcej. Powiada – „chcecie języków współczesności?, proszę bardzo”. Jest ich w efekcie tyle, że można odnieść wrażenie, iż spektakl nie ma jednego finału. Problem wszakże i tak leży gdzie indziej. Nie w klasowości czy w homofobii – te, jak u Malapartego wojna, stanowią raczej objaw deficytu niż jego źródło – a w wymiarze, który artysta zawsze eksplorował: w naturze ludzkiej i tajemnicy egzystencji, głęboko skażonej głupotą i złem, brakiem odpowiedzialności. Zresztą, słyszymy ze sceny, ideologie to tylko zasłony chroniące, w sposób nieudany, przed lękiem, śmiercią, wstydem; doświadczenia te, przekonuje Lupa, są uprzednie w stosunku do ich różnych opracowań.\nMamy więc języki współczesności i zarazem mamy takiego Lupę, jak z epoki przed teatrem krytycznym. I tu się nic nie zmieniło w stosunku do poprzednich spektakli reżysera. Postaci Capri pozostają osobne w swoich rolach, nie wychodzą próby porozumiewania się. Słyszymy szczątkowe dialogi, monologi i zdawkowe odpowiedzi. Nie udaje się budowanie bliskości przez gesty (to samo, wypada zauważyć, dzieje się też w Pogardzie Godarda). Pamiętając o wspomnianej wyżej diagnozie rozpadu rytuałów i podmiotowości, wiemy, że jesteśmy w otchłaniach pesymizmu. Nie istnieje już nic… I tu jednak wypada odnotować zmianę. Nie ma przecież także teatru takiego, jak dawny teatr Lupy, który zajmował się rozwojem człowieka, doświadczaną przez niego indywiduacją – od Junga reżyser nie może się uwolnić nawet w czasach Deleuze’a. Pozostaje teatr zaświadczający momentowi konwulsji, w którym żyjemy.\nPatrząc na Piotra Skibę grającego starego Malapartego, myślałem o widzianym kiedyś spektaklu Słońce zachodzi Michela de Ghelderode 5, w którym aktor grał starego króla Karola V Habsburga, medytującego w obliczu śmierci nad starością i dzieciństwem, umieraniem oraz życiem składającym się z iluzji; dal morza miała tam walor oczyszczający. Spektakl Lupy wyzwala archeologię patrzenia, nie zawsze w sposób zamierzony. Świat zostaje ukazany z dwóch perspektyw czasowych – młodego i starego pisarza, czasem toczących ze sobą dialog, szukających sensu, rozliczających swoje życie. Stary Malaparte, choć nie posiada recepty na życie, ma w spektaklu szczególne kompetencje (zwracałem już uwagę na możliwość przekraczania przez Skibę czerwonej linii i oglądania sceny z zewnątrz; jako jedyny znajduje się on też pod koniec spektaklu po dwóch stronach sceny, „tu” i „tam”). To drugi głos po komentarzu, którym sam reżyser opatruje Capri, a w niektórych fragmentach pełni rolę narratora. W powstającej wielogłosowej strukturze spektaklu głosy Lupy i Skiby, czasem wypowiadające jeden tekst („jestem sam”), brzmią najczęściej jak zmęczony głos starego człowieka. Objawia się w tym doświadczenie wzniosłości, nieprzełamane przez groteskę. Dzieło alchemiczne, o którym Lupa pisał w programie, to raczej laboratorium końca świata, coraz mniej ekscentryczne, coraz bardziej realistyczne w miarę rozwoju zdarzeń w otaczającej nas rzeczywistości. Wszystko gaśnie. Nasza radość zmieniła się w rozpacz („to Dante”). Jakbyśmy doszli do jakiejś ściany i jedyne, co możemy powiedzieć, to Kaputt.\nPozostało jeszcze towarzystwo kobiet przy stoliku. I tu refleksje są minorowe, snute zmęczonym głosem. Życie to iluzje i rozczarowania. Pojawiają się jednak też pytania – „czy można jeszcze raz spróbować żyć, żyć od nowa”. „Może by się tak jeszcze zakochać?” (głos Lupy mówi: „miłość”) „Może jest gdzieś dom, w którym można zamieszkać?” „Mężczyzna, z którym będę spać?” Brzmi to jak wspomniany wyżej śpiew syren z Powrotu Odysa Wyspiańskiego. Ale może też jest czymś przypominającym zakończenie Doktora Faustusa Thomasa Manna – w kompozycji Lament doktora Fausta Adriana Leverkühna, podczas apogeum nocy zła, kiedy to demony opanowują świat, pojawia się dźwięk „jak światełko pośród nocy”, nieśmiało zwiastujący nadzieję. Padający na scenę deszcz oczyści wszystko, a powracający obraz kobiety czeszącej włosy nad brzegiem rzeki da ukojenie? Może tysiące śmierci nie poszły na marne? Choć przecież zarazem słyszymy, że dwa tysiące lat kultury europejskiej właśnie rozsypały się w proch; pogrążająca się w zakłamaniu cywilizacja zjada swój ogon. Nie wiemy, gdzie jest exit… I prawdopodobnie rzeczywiście chodzi już tylko o to, by nie stać się takim, jak to, z czym się walczy. Czy bowiem rozwiązaniem jest pokazany w końcówce spektaklu reset oraz powrót do jaskini i nagości człowieka? Jaskinia to niebezpieczny symbol. Możemy tam siedzieć, ciągle nic nie rozumiejąc, widząc jedynie cienie prawdy, jak chciał Platon. A to nie wróży najlepiej.\nTo, co uderza – zwłaszcza w końcówce spektaklu (Muzeum czasu) to piękno obrazów oraz melodramatyczna muzyka zderzone ze smutkiem myśli i makabrą wcześniejszych scen. Estetyka chroni przed okrucieństwem rozpoznania rzeczywistości, ale też buduje wrażenie zimnego chirurgicznego cięcia, pozbawiającego nas złudzeń. Lupa zresztą nie stroni w spektaklu od mocniejszych montaży, nakładając na siebie pornograficzne nazistowskie filmy i filmy pokazujące muzułmanów z obozu koncentracyjnego. Innego rodzaju kontrast zawiera fragment Ślepi żołnierze, pokazujący wojenne losy Niemców: oślepionych żołnierzy i usiłujących żyć normalnym życiem cywilów, którym doskwiera brak szpilek.\nJak pisze reżyser w dzienniku powstającym w trakcie pracy nad Capri, Malaparte miał świadomość klęski wszystkiego, w co siebie zainwestował. Obserwował zanikanie własnego świata, pierwsze duchowe, później fizyczne 6. Podobnie dzieje się z Lupą. Wywodzi się on z wysokiego i rozczarowanego sobą, swoimi projektami idealnej ludzkości, modernizmu. W spektaklu pokazuje, że nic z niego nie pozostało, nie ma już nawet złudzeń. Lupa nie jest równościowy, niehierarchiczny, feministyczny, nie zajmuje go neoliberalizm, choć po tym, co tu napisałem o spektaklu, nie mam przekonania, że musi. Można, a nawet należy, tworzyć teatr idiomatycznie, zwłaszcza w czasach, w których teatralnych idiomów jest coraz mniej.\n1. Zob. Milan Kundera „Skóra”: arcypowieść, w: Spotkanie, przełożył Marek Bieńczyk, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2009, s. 147 i następne.\n2. Zob. Tadeusz Breza Spiżowa brama, Książka i Wiedza, Warszawa 1995, s. 181.\n3. Komentarze Herlinga-Grudzińskiego i Wańkowicza przytaczam za: Małgorzata Ślarzyńska Spotkania po latach na Capri, „Teatr” nr 12/2019; Marcin Czardybon „Jeżeli nie wierzycie, to popatrzcie tu, na mój talerz”. Prawda konfabulacji w prozie reportażowej Curzia Malapartego.\n4. Zob. Krystian Lupa Utopia 2. Penetracja, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003, s. 46 i następne.\n5. W 1991 roku w Teatrze Groteska w Krakowie, inscenizacja: Jules van Houtte i Włodzimierz Szturc.\n6. Zob. program do spektaklu Capri – wyspa uciekinierów.\nHistoryk literatury, profesor w Zakładzie Komparatystyki Instytutu Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Autor wielu książek i publikacji poświęconych przede wszystkim literaturze romantycznej i retoryce. Ostatnio wydał rozprawę Inny Mickiewicz (2013).


V Kongres Kół Gospodyń Wiejskich w Białym Borze [zdjęcia] | Szczecinek Nasze Miasto\nRajmund Wełnic 04.07.2020\nGaszyn challenge, czyli przysiady oraz zbiórka pieniężna na małego Kajtusia z powiatu świdwińskiego walczącego z groźną chorobą genetyczną Rajmund Wełnic\nCykliczne spotkania kół gospodyń wiejskich to już mała tradycja, którą zapoczątkował koszaliński oddział Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. W tym roku w organizacji nie przeszkodziła nawet epidemia, choć każdy z uczestników przed wejściem na teren kongresu musiał zdezynfekować ręce i podpisać stosowne oświadczenie.\nMotywem przewodnim imprezy była pomoc dla małego Kajtusia z powiatu świdwińskiego, który walczy z podstępną chorobą genetyczną niszczącą mięśnie.\nNie zabrakło oczywiście także konkursu kulinarnego, do którego każde koło wystawiło pyszne dania własnego pomysłu. Uwagę przykuły dania rybne – faszerowany szczupak z Łubowa i chłopski zawija śledziowy z Chłopowa, ale wszystkie potrawy były znakomite. Oceniano i prace rękodzielnicze pań, oraz ich występy artystyczne.\nW sumie w zmaganiach kół gospodyń wzięło udział ponad 30 organizacji. Dopisała pogoda i humory, a wszyscy mają nadzieję, że okazja do kolejnego spotkania będzie już niebawem. Co ciekawe, w kołach oczywiście dominują panie, ale i paru panów, który wspomagają także się znalazło.


Forum Bioderko :: Zobacz temat - Kinka - historia powypadkowa\nForum Bioderko Strona Główna » HISTORIE PACJENTÓW » Artroskopia - historie » Kinka - historia powypadkowa\nKinka - historia powypadkowa\nWysłany: Czw 20 Lut, 2014 Kinka - historia powypadkowa\nBardzo , bardzo długo nosiłam się z myślą opisania na forum swojej historii. Aż nastał ten dzień\nOgromne dzięki dla Aga T. , która wspierała mnie mailowo .\nZaczęłam czytać forum tuż przed artroskopią lewego biodra. Muszę przyznać, że skorzystałam z wielu rad udzielonych na forum i historie osób po operacji uświadomiły mi czego mogę się spodziewać. Wielkie dzięki za to\nSkąd się wzięły problemy z biodrem? Biodro właściwie jest fragmentem zdrowotnej układanki złożonej z wielu kawałków, którą zafundował mi 1.10.2011 roku obywatel Niemiec, który na autostradzie w Niemczech postanowił z dużą prędkością wjechać w samochód, którym podróżowałam siedząc z tyłu za kierowcą. Ponoć najbezpieczniejsze miejsce w aucie.\nJechaliśmy w 4 osoby, do Francji, na długo wyczekiwane wakacje. Byłam jedyną osobą, która ucierpiała, nawet mój pies, york , siedzący koło mnie, wyszedł z wypadku bez uszczerbku na ciele.....choć z ogromną rysą na psychice\nSzczęściem w nieszczęściu było to, że wypadek wydarzył się za granicą. Nawet nie wyobrażacie sobie ile razy od polskich lekarzy słyszałam, że z takimi obrażeniami na pewno nie przeżyłabym wypadku w Polsce.\nPęknięta śledziona, pęknięta wątroba, uszkodzenie nerek, obustronna pourazowa odma w jamie opłucnej, wieloodcinkowe złamanie kręgosłupa z fragmentami w kanale rdzenia kręgowego, złamanych 5 żeber, zwichnięte biodro ze złamaną głową kości udowej. Kropką nad i był wybity ząb....jedynka\nTutaj od razu chcę powiedzieć o jednej bardzo ważnej rzeczy. Od zawsze , jadąc na wakacje kupowałam ubezpieczenie podróżne. Kiedyś przemknęło mi przez głowę jak dużo pieniędzy wydaję tylko po to, żeby mieć święty spokój. Tym razem po raz pierwszy...i mam nadzieję ostatni, skorzystałam z tego za co płaciłam przed wyjazdem. Moja rada: nie oszczędzajcie na kupowaniu ubezpieczenia. Koszty naprawdę nie są duże, jest mnóstwo firm, w których można to kupić przez internet a o spokojną głowę warto zadbać.\nBardzo dobrze zajęto się mną w niemieckim szpitalu. Kręgosłup skręcono na 4 śruby i dwa tytanowe pręty, biodra nie operowano licząc na to, że po nastawieniu i ułożeniu we właściwej pozycji głowa się zejdzie i zrośnie prawidłowo co kontrolowano kilkukrotnie i założenia się potwierdzały.\nPo kilku tygodniach zostałam wypisana do domu. Karetka przywiozła mnie z Niemiec do szpitala na Szaserów w Warszawie. Okazało się jednak, że nikt mnie nie przyjmie. Na ortopedię się już nie nadaję a na rehabilitację nie przyjmą mnie bo jest piątek.\nW poniedziałek okazało się niestety, że mam tak dużą anemię, że najpierw muszę z niej wyjść i dopiero wtedy przyjmą mnie na oddział rehabilitacji. To moje wychodzenie trwało miesiąc....z powodu potwornego bólu kręgosłupa nie mogłam wstawać z łóżka, chodzić, siedzieć. Przesuwanie się o kulach do łazienki stanowiło wyczyn nie lada.\nPo miesiącu zostałam przyjęta na oddział rehabilitacji szpitala na Szaserów. Miesiąc zabiegów i ćwiczeń na podwieszkach nie zdziałał wiele.\nMogłam wysiedzieć bez podparcia 20 minut. Hurrrrra!\nPo wyjściu ze szpitala skorzystałam z rehabilitacji oferowanej na oddziale dziennym szpitala na Szaserów, zajęcia codziennie przez 3 tygodnie, jednocześnie korzystając z pomocy fizjoterapeuty z Kliniki Rehabilitacji Sportowej Ortoreh.\nTuż przed wypadkiem, przygotowując się do przebiegnięcia maratonu, byłam pod ich opieką i do dziś darzę lekarzy oraz fizjoterapeutów ogromnym zaufaniem.\nW sierpniu 2012 roku zostałam wezwana na kontrolę stanu zdrowia do Niemiec ponieważ skarżyłam się na ogromne bóle kręgosłupa.\nPo zrobieniu rtg kręgosłupa i biodra lekarz skupił się na zdjęciu biodra i orzekł, że dostrzega martwicę, zaleca operację. Sprawą zajęła się niemiecka firma pomagająca osobom po wypadkach wrócić do zdrowia a ja pojechałam na turnus rehabilitacyjny do Ciechocinka z ZUS, po którym mi się pogorszyło....i kręgosłup i biodro, ból ograniczenie ruchomości i totalny zjazd psychiczny.\nPo powrocie kolejne konsultacje , rezonanse, tomografie, mnóstwo wydanych pieniędzy i diagnoza, że martwicy raczej nie ma ale operować trzeba. Najlepiej koniec stycznia 2012 roku, szpital w Berlinie.\nPlan był, że zaczną od artroskopii jeśli nie uda im się dotrzeć do wszystkich uszkodzeń to skończy się na otwartej operacji i operacyjnym zwichnięciu stawu biodrowego.\nNa całe szczęście udało się dotrzeć do wszystkich uszkodzonych miejsc przez 5 otworów. Przytoczę tu opis z tłumaczenia wypisu ze szpitala: usunięcie zrostów, korekta offsetowa główki kości udowej, usunięcie zwłóknionej powiechrzniowej warstwy chrząstki panewki stawu biodrowego, wygładzenie chrząstki główki kości udowej, odświeżenie krawędzi panewki i ponowne umocowanie obrąbka za pomocą kotwy, wycięcie kikutów więzadła, częściowe wycięcie błony maziowej i artroliza.\nCo potem...? Rehabilitacja we wspomnianym wyżej Ortorehu, ćwiczenia w domu oraz pomoc osteopaty - Adama Pawelca. Zależało mi na czasie ponieważ z końcem marca kończył się przyznany mi na 12 miesięcy zasiłek rehabilitacyjny a ja bardzo ale to bardzo chciałam wrócić do pracy.\nUdało się. 2.04.2013 poszłam do pracy pierwszy raz po 18 ciężkich miesiącach. Wydawało mi się, że powoli wracam do normalności jednak ból kręgosłupa nie pozwalał cieszyć się wszystkim w 100%.\nW maju dostałam pozwolenie na powolne bieganie. Lekarze z Niemiec od razu mówili mi, że powrót do aktywności sprzed wypadku będzie możliwy...podczas gdy od lekarza z Szaserów usłyszałam, że mam się cieszyć, że w ogóle chodzę a o jakimkolwiek sporcie zapomnieć.\nJak jest teraz? Różnie. Pracuję, biegam i prowadzę w miarę normalny tryb życia. Biodro w zasadzie nie sprawia większych problemów. Pilnuję właściwego rozciągania po ćwiczeniach i na cotygodniowej rehabilitacji fizjoterapeuta też pracuje z moim biodrem.\nWiększym problemem w tej chwili jest kręgosłup, który bardzo mnie boli. Lekarz zakłada prawdopodobieństwo ,że po operacji usunięcia śrub ból nie zniknie niestety ale ja staram się o tym nie myśleć i czekam do wiosny, bo właśnie wtedy ma nastąpić wielka chwila odchudzenia mnie o 4 śruby i dwa pręty. Zobaczymy jak będzie.\nA póki co, staram się nie myśleć o bólu kręgosłupa za bardzo. Praca siedząca przez 8 godzin nie przyczynia się do poprawy a rehabilitacja raz w tygodniu w poniedziałki przynosi ulgę do połowy wtorku. Ale życie jest piękne i jest tylko jedno.\nI zawsze jak mi źle to myślę o Michale, którego poznałam na oddziale rehabilitacji. Uszkodzony rdzeń w wypadku samochodowym a radością życia mógłby obdzielić nas wszystkich.\nDługa mi ta historia wyszła Mam nadzieję, że będą tacy, którzy dotrwają do końca.\npozdrawiam Was i dzięki, że jesteście\nWysłany: Pią 21 Lut, 2014\nKinka Witam Cię serdecznie Fajnie, że zdecydowałaś się opisać swoją historię. Obserwuję Cię cały czas i podziwiam Cię za Twoją aktywność fizyczną i walkę o formę. Na dodatek ten uśmiech\nPołączyła nas podobna historia choć moje urazy w porównaniu do Twoich to pryszcz no i te maile\nŚciskam mocno i pozdrawiam serdecznie! Mam nadzieję, że będziesz tu zaglądać i opisywać dalej swoją historię\nMam nadzieję, że będą tacy, którzy dotrwają do końca.\nDotrwałam, bardzo dobrze że zechciałaś to wszystko opisać.\nMam nadzieję że razem z odpowiednimi specjalistami znajdzisz receptę na\nbóle kręgosłupa i będziesz mogła jeszcze bardziej cieszyć się życiem\nU mnie na podobne dolegliwości pomogła praca z terapeutą i samodzielna systematyczna praca wg.jego wskazówek-no ale u mnie była trochę inna przyczyna bóli.\nWysłany: Pią 21 Lut, 2014 Re: Kinka - historia powypadkowa\nDługa mi ta historia wyszła Mam nadzieję, że będą tacy, którzy dotrwają do końca\nJa także dotrwałam do końca i to bez problemu. Wspaniale, że się podzieliłaś swoją, bardzo traumatyczną historią. Rozbawiłaś mnie tą wybitą jedynką, mam nadzieję że już także wstawiona ubolewam nad tym co napisałaś odnośnie podejścia do pacjenta lekarzy niemieckich, a polskich. Mieszkałam trzy lata w Niemczech i miałam kontakt ze służbą zdrowia. Oni naprawdę potrafią zarazić wielkim optymizmem. Ja do dziś nie zapomnę słów mojego miejscowego ortopedy w Polsce, który po obejrzeniu mojego zdjęcia RTG powiedział : Boże ale Pani ma biodra gorzej niż 70 letnia babcia grunt to się takimi nie przejmować. Pozdrawiam\nTak, jedynka wstawiona Plusem zamieszania z zębami jest to, że przestałam się bać dentysty a przed wypadkiem każda wizyta wywoływała paniczne drgawki.\nBardzo przykra jest obserwacja różnic pomiędzy polską i niemiecką służbą zdrowia. Nie chodzi nawet o zaopatrzenie, czy wygląd oddziałów ale przede wszystkim o podejście ludzi. Od pani sprzątającej po profesorów. Doskonałe podejście do pacjentów również zdarza się w Polsce. Jednak to nie powinno się zdarzać.....takie podejście powinno być na porządku dziennym.\nW jednym ze szpitali pielęgniarki postawiły pewnej starszej pani śniadanie, pani miała obie ręce bardzo spuchnięte i nie miała szans zjeść sama więc śniadanie stało nieruszone aż przychodziła pora obiadu kiedy to przychodziła salowa i wylewała kubeł żalu na głowę tej starszej pani, że śniadanie się zmarnowało...O zgrozo\nKinka, ja również dotarłam do końca\nPrzeżyłaś bardzo wiele ale teraz już wszystko dąży do lepszego\nTeż przekonałam się o różnicy pomiędzy lekarzami polskimi a niemieckimi. To bardzo przykre, że u nas pacjent traktowany jest jak zło konieczne. Obsłuchałam nawet za to, że w gabinecie (w którym byłam pierwszy raz) stoję nie w tym miejscu w którym powinnam.\nPost dotyczący warunków w polskim szpitalu został przeniesiony do Realia polskiego szpitala Zapraszam do kontynuacji tematu\nKinka, przeczytałam jednym tchem Twoją historię a przyznam się, że ostatnio rzadko to robię\nPrzeszłaś nie mało ale widać, że należysz do tych z twardym tyłkiem. Tak trzymać. Walcz o każdy dzień bez bólu. Trzymam kciuki.\nWysłany: Nie 23 Lut, 2014\nTwardy tyłek się przydaje ......ale przede wszystkim wsparcie rodziny i narzeczonego. Bez nich to byłby ogromny koszmar.\nNo i nie sposób nie docenić istnienia Forum Bioderko. Z wpisów zamieszczonych tutaj korzystałam w momencie kiedy były mi najbardziej potrzebne. Ogromne wsparcie, choć może nie bezpośrednie , bo nic nie pisałam, podnosiłam się jednak na duchu czytając rady i historie.\nKinka, cieszę się że znalazłaś wsparcie a tym samym jakieś ukojenie na naszym forum.\nDo tego zostało stworzone\nMyślę, że to, iż podzieliłaś się swoją historią, też kiedyś w przyszłości pomoże nie jednemu użytkownikowi. A jeżeli Twój wpis miałby pomóc jednej duszyczce, to warto było go napisać. Ja z takim samym podejściem stworzyłam swojego bloga. Widzę po statystykach, że jest czytywane i to nie tylko przez bliskich Drobny sukces a jak cieszy\nOgromne wsparcie, choć może nie bezpośrednie , bo nic nie pisałam, podnosiłam się jednak na duchu czytając rady i historie.\nTeraz i Ty dokładasz cegiełkę do idei Forum i swoją historią wspierasz inne osoby\nKinka-dzieki za historie, motywuje do tego, zeby wziac sie w garsc i nie narzekac!\nWysłany: Pon 21 Kwi, 2014\nkolejny etap mojej historii to jutrzejszy wyjazd do Niemiec na operację kręgosłupa.\nŚruby i pręty wyjąć trzeba bo jest szansa (wg polskiego lekarza niewielka a pojutrze dowiem się co myśli o tym lekarz z Niemiec) że ból się zmniejszy.\nJak wrócę to biodro idzie do kontroli bo coś mnie ostatnio kłuje i pojawił się ból, którego wcześniej nie było.\nKinka bardzo mocno trzymam kciuki Daj znać jak już będziesz po.\nPowodzenia Kinka. Trzymam kciuki


ADR Tablica wyrózniająca stała - Vika - Systemy Mocowania Ładunków\n» ADR Tablica wyrózniająca stała\nPomarańczowa tablica ADR stała 30x40cm\nPomarańczowa tablica wyróżniająca ADR o wymiarach 30 cm x 40 cm w komplecie z kieszenią. Tablica wyróżniająca oraz kieszeń do montażu możliwe są do zakupienia oddzielnie wybierając pola wyboru nad przyciskiem "do koszyka".\nTablica wyróżniająca ADR przeznaczona jest dla pojazdów transportujących materiały niebiezpieczne. Przy tego typu transportowanego materiału tablica wyróżniająca ADR jest obowiązkowym oznaczeniem pojazdu. Pojazdy transportujące w cysternach lub luzem materiały niebezpieczne powinny zawierać tablice koloru pomarańczowego z numerami rozpoznawczymi.\nPomarańczową tablicę wyróżniająca należy obowiązkowo oznaczyć pojazd duże z przodu i z tyłu. Zgodnie z wymogami umowy ADR tablica, którą oferujemy ma wymiary 40 x 30 cm oraz szerokość czarnej, nieodblaskowej ramki równą 1,5 cm.\nW przypadku małych pojazdów, w których zamontowanie pomarańczowej tablicy wyróżniającej ADR o wymiarach 40x30 cm jest niemożliwe, dopuszcza się zastosowanie mniejszej tablicy o wymiarach 30 x 12 cm.


Konkurs graficzny - Nazwa dla firmy działającej w branży prozdrowotnej - rehabilitacja zdrowia, szkolenia. | Designer.pl\nSzanowni Użytkownicy, ogłaszamy konkurs na nazwę dla Firmy, która działa w branży prozdrowotnej ( medycznej ). Firma produkuje urządzenia medyczne do rehabilitacji, pomagające w powrocie do zdrowia, a także suplementy diety. W celu zapewnienia odpowiedniej dystrybucji swoich produktów stworzyła, dla osób pragnących zająć się dystrybucją lub rozszerzyć o to swoją działalność, program partnerski w oparciu o system poleceń. Fi...\nSzanowni Użytkownicy, ogłaszamy konkurs na nazwę dla Firmy, która działa w branży prozdrowotnej ( medycznej ). Firma produkuje urządzenia medyczne do rehabilitacji, pomagające w powrocie do zdrowia, a także suplementy diety.\nW celu zapewnienia odpowiedniej dystrybucji swoich produktów stworzyła, dla osób pragnących zająć się dystrybucją lub rozszerzyć o to swoją działalność, program partnerski w oparciu o system poleceń.\nFirma prowadzi również szkolenia dla fizjoterapeutów oraz osób działających w branży prozdrowotnej, gdzie przekazuje wiedzę z dziedziny medycyny fizykalnej oraz rozwoju osobistego.\nOprócz tego Firma prowadzi gabinety fizjoterapeutyczne, w których prowadzone są zabiegi z wykorzystaniem własnych urządzeń, gdzie klienci mogą sami przekonać się o skuteczności terapii oraz dokonać zakupu podobnego urządzenia do użytku własnego.\nBranża: Prozdrowotna - rehabilitacja zdrowia, szkolenia.\nBędziemy zajmować się produkcją i sprzedażą urządzeń medycznych, suplementów, a także rozbudowywać sieć własnych gabinetów fizjoterapeutycznych oraz sieć sprzedaży partnerskiej, w tym celu będziemy prowadzić profesjonalne szkolenia dla swoich partnerów w dystrybucji.\nGrupa odbiorców: Fizjoterapeuci ludzi zajmujący się rehabilitacją zdrowia, a także klienci indywidualni zainteresowani poprawą swojego zdrowia.\nDocelowy rynek (polski, zagraniczny, lokalny): Polska potem zagranica\nNazwa powinna mieć wolną domenę z końcówką: pl, com.pl lub com to jeszcze lepiej\nPreferujemy nazwę w języku: Dowolnym\nNie chcemy nazw:\nDodatkowe uwagi: - Firma w celu realizacji swojej strategii biznesowej musi docierać bezpośrednio do osób posiadających zawód fizjoterapeuty oraz osób z różnymi schorzeniami wymagającymi rehabilitacji fizjoterapeutycznej np. bóle stawów, kręgosłupa, choroby zwyrodnieniowe, stany pooperacyjne, detox, cukrzyca, choroby układu krążenia i wiele wiele innych.\nPozyskiwanie partnerów oraz klientów będzie odbywało się głównie przez internet i polecenia. Następnie w celu przekonania do swoich produktów firma będzie organizowała webinary, seminaria i konferencje.\nChcielibyśmy, aby nazwa firmy mogła stać sie marką dla urządzenia, suplementów oraz nazwy własnych gabinetów fizjoterapeutycznych..\nId grafika: #6205 Nr pracy: #153308\nId grafika: #9404 Nr pracy: #152143\nId grafika: #9404 Nr pracy: #152144\nId grafika: #9404 Nr pracy: #152145\nId grafika: #11987 Nr pracy: #151689\nId grafika: #6205 Nr pracy: #151917\nId grafika: #6205 Nr pracy: #152621\nId grafika: #7026 Nr pracy: #151707\nId grafika: #7026 Nr pracy: #151708\nId grafika: #7026 Nr pracy: #151709\nId grafika: #7026 Nr pracy: #151710\nId grafika: #3069 Nr pracy: #151788\nId grafika: #3069 Nr pracy: #151792\nId grafika: #6205 Nr pracy: #152581\nId grafika: #7026 Nr pracy: #153166\nId grafika: #7026 Nr pracy: #153333\nId grafika: #7026 Nr pracy: #153334\nId grafika: #7026 Nr pracy: #153335\nId grafika: #7026 Nr pracy: #153336\nId grafika: #7026 Nr pracy: #153337\nId grafika: #9753 Nr pracy: #153597\nId grafika: #8601 Nr pracy: #153796\nId grafika: #3069 Nr pracy: #151713\nId grafika: #3069 Nr pracy: #151714\nId grafika: #6205 Nr pracy: #151712


"BYŁO MNIE DWOJE" - odcinek 4 • Opowiadania • artykuły • portal\n"BYŁO MNIE DWOJE" - odcinek 4\nMijały kolejne lata. Stałam się dojrzałym człowiekiem. Człowiekiem, który świadom jest swego społecznego męskiego wizerunku. Świadom jednak także swej kobiecej tożsamości. Jako facet uprawiałam pasjonujący zawód. Jako człowiek, miałam swoją Śnieżynkę i kochałam ją. Świadoma byłam swej odpowiedzialności za nią, za rodzinę, dom, za dane przyrzeczenia – to było moje realne życie. Realny nie wyimaginowany świat. Tak miało być!\nAle wtedy poznałam swoją alternatywę – dokonałam odkrycia, że zjawisko transseksualizmu istnieje, że zmiana płci jest możliwa nawet w Polsce.\nPróbowałam konfrontować odkryte rewelacje z tym, co się ze mną działo przez całe życie. Zastanawiałam się, czy jestem osobą transseksualną. Nie wiedziałam. Wiedziałam tylko, że nie czuję się typowym mężczyzną, może nawet w ogóle się nim nie czuję. Pamiętałam wprawdzie, że będąc dzieckiem nie byłam psychicznie zwykłym chłopcem. Ale przecież radziłam sobie jakoś jako chłopak w ostatnich latach.\nWięc jak to ze mną jest? Może los kazał mi urodzić się w obcym ciele? Tak, jak tym transseksualistom, o istnieniu których właśnie się dowiedziałam. Może również tak jest ze mną? Obserwowałam siebie. Wiele rozmyślałam na ten temat. Spostrzegłam, że bywa tak, iż czuję się samotna nawet będąc z osobami mi najbliższymi. Bo oni komunikowali się z facetem, formułowali wobec niego odpowiednie oczekiwania, a ja czułam, że to nie może mnie dotyczyć. Otoczenie przypisywało mi nieprawdziwe w moim przypadku uczucia i motywy, a ja czułam się zmuszona udawać kogoś, kim nie byłam, niejednokrotnie zmuszałam się, by nie robić tego, co chciałam robić i często rezygnowałam z tego, co mnie fascynowało.\nOdczuwałam jednocześnie smutek i żal do losu, że nie mogę wyglądać tak pięknie, jak one, że nie mogę i nie potrafię tak pięknie poruszać się, używać kosmetyków, układać włosów. Tak - najtrudniej było mi znieść własną zazdrość. Poranna toaleta Śnieżynki we wspólnej łazience, towarzyszenie jej w zakupach odzieżowych powodowały we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony fascynację, a z drugiej wielki smutek i rozgoryczenie. Często wpędzało mnie to niezmiennie w zły nastrój. Kiedy nadchodził sylwester, czułam wręcz lęk. To był najgorszy dzień w roku. Wszystkim udzielała się atmosfera balu. Kobiety robiły kobiece zakupy i stroiły się pięknie. A ja miałam za zadanie być męskim tłem dla ich świetności. A potem eksponować w tańcu swe kanciaste ruchy i ciężką posturę. Nie znosiłam sylwestra.\nZrozumiałam, że realizuję grę, w której coraz trudniej mi wytrwać. Że oddalam się od prawdziwego życia. Żyłam publicznie jako facet, ale nie odstępowała mnie myśl, uczucie, marzenie, że bardzo chciałabym być uważana za kobietę przez każdego, kto ma ze mną do czynienia, a najbardziej przez tych, których kocham. Chciałabym być NIĄ.\nNa co dzień znowu czułam coraz wyraźniej, że mierzi mnie i degustuje moje ciało, choć wiem, że jestem uważana za przystojnego mężczyznę. Nie interesował mnie także uproszczony emocjonalnie świat taki, jakim widzą go moi koledzy. Natomiast ciekawiła mnie rozmowa z każdą koleżanką, która dostrzega relacje międzyludzkie, uczucia, kolory, psychologię.\nGeneralnie lubię ludzi, lubię także mężczyzn. Ciekawią mnie, podziwiam wielu z nich za niektóre rzeczy, ale ich świat to w znacznej mierze nie jest mój świat. Jak wytrwać w świecie, w którym nie można być sobą? Trzeba wytrwać, więc trwam.\nWkrótce oboje ze Śnieżynką zapragnęliśmy mieć dziecko. Seks przestaliśmy uprawiać już przed ślubem, więc kiedy zapadła decyzja o dziecku, zrobiliśmy coś, co można nazwać "przystąpieniem do produkcji". Śledziłyśmy cykl owulacyjny Śnieżynki i wybierałyśmy dogodny moment. Udało się po kilku próbach, test ciążowy wypadł pozytywnie. Seks znowu odszedł w odstawkę.\nŚnieżynka urodziła naszego syna. Oboje przeżyliśmy euforię. Jednak za jakiś czas pojawił się problem. Dziecko stało się osią wszystkiego, co wokół nas. Ja z natury rzeczy zmuszona byłam krążyć po innej, dalszej orbicie. Miałam być tylko pomagającym ojcem. Ona - Śnieżynka - była matką! Ja tylko ojcem. Oni w domu, a ja - łowca. Obie patrzyłyśmy w słońce – nasze dziecko, ale nie umiałyśmy już patrzeć sobie w oczy. Było dziecko, ale skończyło się nasze trzymanie się za rączki, buziaczki, misiaczki i takie tam, teraz już nieważne gesty. Nie umiałam przebić tej bariery, by być bliżej nich – razem z nią.\nW moim małżeństwie narastał emocjonalny kryzys. Im bardziej Śnieżynka stawała się matką, tym bardziej ja czułam się sama, opuszczona, poza nawiasem spraw najważniejszych. Rozumiałam swoją męską rolę, ale czułam się z nią coraz gorzej. Za daleko od Śnieżynki, za daleko od dziecka.\nPytania: kim jestem, jak żyć, co ja tutaj robię, nurtowały mnie coraz bardziej i stawały żywiej.\nMarzenia o kobiecości\nTrafiłam do lekarzy, którzy po wielomiesięcznych wszechstronnych badaniach zdiagnozowali transseksualizm.\nA jednak! Jestem osobą transseksualną!\nTak – to przecież było oczywiste – myślałam. Jak mogłam tego nie wiedzieć. Otworzyła się przede mną potencjalna możliwość zmiany płci. Otworzyły się chmury i odkryły błękitne marzenia. Potem już nigdy nie byłam taka, jak przedtem.\nMarzenie o kobiecości uderzyło do głowy jak szampan. Zgoliłam brodę. Szybko powiększyła się kolekcja moich kobiecych ubrań, które chowałam na pawlaczu i w piwnicy. Uczyłam się kobiecości, chciałam odnaleźć swój styl. Nosiłam na co dzień damską bieliznę pod męskimi ubraniami, ale także często dużymi łykami spijałam radość z uczucia, które daje delikatność i powiewność kobiecych materiałów, strojów i kolorów. Teraz już przestawałam się wstydzić tak bardzo swej przypadłości, uważać ją za "zboczenie" – wstydliwą chorobę.\nTo przecież ja. Cóż z tego, że jestem dalece niedoskonała, że nieporadna, ale to ja. Nie czynię nikomu nic złego – myślałam. Nie robię przecież przestępstwa. Jestem tylko sobą! Cieszyłam się z akceptacji dla siebie od przyjaciół. Rozumieli mnie. Wreszcie mogłam próbować swojej szansy na kobiecość nie tylko przed lustrem, ale także w oczach innych ludzi. Dostałam nie tylko akceptację, ale nawet zostałam obdarzona miłością. Kasia zaistniała nie tylko w świadomości, ale także w świecie czyichś uczuć. Poczułam, że jestem kochana, że można mnie - Kasię - kochać. To była euforia wolności.\nDowiedziałam się, że można mnie kochać taką, jaką jestem, ale bardzo obawiałam się, że nie mogę liczyć na zrozumienie i akceptację od Niej - ze strony mojej Śnieżynki. Zrozumiałam, że stracę ją, stracę to, co jest dla mnie najważniejsze.\nPrzerażona chwyciłam się jedynej szansy. Szansy, która wydawała mi się bardzo mała, ale jakże piękna, jak ponętna – wymarzona. Opowiedzieć jej o swych uczuciach, o swej całej historii. Nie myśleć o ewentualnej transformacji, ale być z nią w pełni, nie skrywając duszy. Postanowiłam zwierzyć się żonie.\nOpowiedziałam o sobie wszystko. Już nie leżała między nami moja tajemnica. Przestała mi ciążyć na sercu, ale ją obciążyłam straszną dla niej wiedzą. Miałam jednak nadzieję, że pęknie moje rozdarcie. Chciałam wycofać się z pomysłu transformacji i pozostać na zawsze z żoną, razem żyć i razem się zestarzeć. Ale chciałam, by Kasia i cała psychologiczna prawda zaistniała między nami. By Kasia mogła żyć, choćby w jakimś sensie, bym nie musiała przynajmniej przed ukochaną stale grać faceta.\nProsiłam o margines tolerancji.\n- Jak Ty to sobie wyobrażasz? Jesteś kobietą, a ja z kobietą nie wyobrażam sobie życia. Nie jestem lesbijką – usłyszałam.\nByłam zdziwiona. Nie rozumiałam.\n- Co zmienia się miedzy nami? – pytałam. Znasz teraz prawdę. Znasz mnie lepiej. Teraz możemy mówić ze sobą otwarcie, być ze sobą bliżej, bez bariery, jaka nas dzieliła. Bez mojej gry i bez moich tajemnic. Może to nawet lepiej. Czy zawartość mojej szafy coś zmienia?\n- Zrozum: ja chcę mieć męża, nie żonę – uśmiechnęła się gorzko z politowaniem.\n- Będę przecież tym, kim wcześniej. Tylko pełniej, tylko szczerzej. Nie będziesz musiała oglądać mnie w damskich ubraniach, jeśli nie chcesz. Nie musisz mówić do mnie Kasiu. Nie będę Cię publicznie kompromitować. Obiecuję!\n- Nie chcę takiej szczerości. Wyszłam za mąż za mężczyznę. Teraz dowiaduję się, że mnie oszukałeś. Nie powiedziałeś całej prawdy. Gdybyś wtedy powiedział, kim jesteś, nie bylibyśmy teraz razem.\n- Czy problemem jest Twoja świadomość, że nie akceptuję swojej płci? Moje marzenia? Co jest dla Ciebie problemem?\n- Ty jesteś problemem, taki jaki jesteś teraz.\nZgodziła się pójść ze mną do moich lekarzy, którzy proponowali mi, że postarają się pomóc mi ułożyć stosunki z żoną, wytłumaczyć jej wszystko. Nie umiałam sama dotrzeć do Śnieżynki i do jej serca, chciałam, by to lekarze pomogli ułożyć nam nasze wspólne życie - bez mojej transformacji. Byłam gotowa do uszanowania jej uczuć, ale także do podjęcia dialogu z jej niechęcią i obawami. Uspokoić jej uczucia. Chciałam zaistnieć choć trochę. Mieć swój kobiecy kąt, własną szafę, trochę czasu dla siebie, swobodę wyrażania swoich uczuć. Chciałam móc rozmawiać z nią otwarcie o wszystkim, co mnie i jej dotyczy.\nAle Śnieżynka nie chciała się z tym pogodzić. Nie umiała wyobrazić sobie takiego życia ze mną. Nie było mowy o żadnych kompromisach. Nie umiała..., nie chciała... Odbyła wraz ze mną jedno czy dwa spotkania z psychologami i odmówiła dalszych.\nportal > artykuły > Opowiadania > "BYŁO MNIE DWOJE" - odcinek 4


2016 – Kujawsko-Pomorska Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa\nStrona główna » Aktualności 2016\nArchiwum - Aktualności 2016\nSpotkanie Rzeczników Odpowiedzialności Zawodowej KUPOIIB, członków OSD KUPOIIB z Kujawsko-Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego oraz z Powiatowymi Inspektorami Nadzoru Budowlanego\nW dniu 2 grudnia 2016 roku odbyło się spotkanie Rzeczników Odpowiedzialności Zawodowej KUPOIIB, członków Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego KUPOIIB, z Kujawsko-Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego oraz z Powiatowymi Inspektorami Nadzoru Budowlanego. Celem spotkania było omówienie współpracy z organami nadzoru budowlanego przy składaniu wniosków z tytułu odpowiedzialności zawodowej.\nCzytaj dalej: artykuł Spotkanie Rzeczników Odpowiedzialności Zawodowej KUPOIIB, członków OSD KUPOIIB z Kujawsko-Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego oraz z Powiatowymi Inspektorami Nadzoru Budowlanego\nW dniu 22.11.2016 w auli Auditorium Novum UTP w Bydgoszczy, odbyła się konferencja podczas której zaprezentowany został projekt Kodeksu urbanistyczno-budowlanego. Konferencji przewodniczył Pan Tomasz Żuchowski – Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Budownictwa wraz z Zespołem. W spotkaniu udział wzięło ponad 300 osób.\nCzytaj dalej: artykuł Konsultacje projektu Kodeksu urbanistyczno-budowlanego\nOferta dla członków KUPOIIB na prenumeratę czasopism\nInformujemy, że istnieje możliwość zamawiania prenumeraty czasopism związanych z budownictwem na rok 2017 przez członków Kujawsko-Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa: Nazwa miesięcznika Koszt prenumeraty dla członka Kontakt Przegląd Budowlany 126 zł Redakcja: ul. Świętokrzyska 14 A (pok. 234) 00-050 Warszawa Tel. /faks[nbsp] 22/826 67 00 e-mail: biuro@przegladbudowlany.pl Inżynieria i Budownictwo 107,10 zł Redakcja: Armii Ludowej […]\nCzytaj dalej: artykuł Oferta dla członków KUPOIIB na prenumeratę czasopism\nWyjazdowe posiedzenie Rady Okręgowej w Toruniu\nW dniu 24 października 2016 roku odbyło się wyjazdowej posiedzenie Rady Okręgowej KUPOIIB w Toruniu w CKK JORDANKI. Na posiedzeniu omawiano przebieg obchodów „Dni Budowlanych” , które odbyły się w Toruniu, w Grudziądzu, w Inowrocławiu, w Brodnicy, we Włocławku i w Bydgoszczy. Zatwierdzono zwiększenie kosztów na Ubezpieczenie NNW dla członków Izby, które zostało przedłużone na […]\nCzytaj dalej: artykuł Wyjazdowe posiedzenie Rady Okręgowej w Toruniu\nStanowisko przyjęte na XV Krajowym Zjeździe PIIB w sprawie warunków wykonywania zawodu inżyniera budownictwa\nCzytaj dalej: artykuł Stanowisko przyjęte na XV Krajowym Zjeździe PIIB w sprawie warunków wykonywania zawodu inżyniera budownictwa\nSzanowni Państwo, Koleżanki i Koledzy, Cykl seminariów pod hasłem Wrocławskie Dni Mostowe został zainicjowany w 2005 roku. Tematem tegorocznego spotkania będę Duże mosty wieloprzęsłowe. Projektowanie, technologie budowy, monitoring. W ostatnich latach wybudowano w Polsce kilkadziesiąt dużych mostów betonowych i stalowych, stosując różne technologie i rozwiązania konstrukcyjne. Polskie zespoły projektują i budują obiekty mostowe również za […]\nCzytaj dalej: artykuł Wrocławskie Dni Mostowe\nKonferencja nt. projektowania oszczędnego konstrukcji żelbetowych w Bydgoszczy\nKonferencja nt. projektowania oszczędnego konstrukcji. Problematyka spotkania dotyczyła obliczeń tradycyjnych jako wprowadzenia do projektowania oszczędnego z zastosowaniem analizy liniowo sprężystej z ograniczoną redystrybucją i projektowanie oszczędne z zastosowaniem analizy plastycznej. Słuchaczy konferencji oraz Profesora Włodzimierza Starosolskiego powitał Profesor Adam Podhorecki, Przewodniczący Rady Kujawsko-Pomorskiej Okregowej Izby Inzynierów Budownictwa. W konferencji swoją ofertę w odniesieniu do zagadnień […]\nCzytaj dalej: artykuł Konferencja nt. projektowania oszczędnego konstrukcji żelbetowych w Bydgoszczy\nKonkurs PRYMUS BUDOWNICTWA\nUwaga! Zapraszamy do udziału w Konkursie PRYMUS BUDOWNICTWA Kujawsko – Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa organizowanym dla osób wzorowo wykonujących samodzielne funkcje techiczne w budownictwie. Kujawsko – Pomorska Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa informuje, że przyjmuje zgłoszenia na Konkurs PRYMUS BUDOWNICTWA Kujawsko – Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, jaki po raz pierwszy będzie organizowany w 2016 […]\nCzytaj dalej: artykuł Konkurs PRYMUS BUDOWNICTWA\nUWAGA! Zbieramy zapisy na wyjazd techniczny: Sympozjum Naukowo-Gospodarcze – Inwestycyjny Gdańsk – „Tunel drogowy pod Martwą Wisłą – podsumowanie”\nKujawsko-Pomorska Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa (tel. 52 366 70 50, e-mail: szkolenia@kup.piib.org.pl, kup@piib.org.pl) zbiera zapisy na wyjazd techniczny: Sympozjum Naukowo-Gospodarcze Inwestycyjny Gdańsk – „Tunel drogowy pod Martwą Wisłą – podsumowanie. Prognoza inwestycyjna Gdańska do 2020 roku”. Zapraszamy do udziału w SYMPOZJUM, organizowanym przez Pomorską OIIB, Urząd Miejski w Gdańsku oraz Gdańskie Inwestycje Komunalne, które odbędzie […]\nCzytaj dalej: artykuł UWAGA! Zbieramy zapisy na wyjazd techniczny: Sympozjum Naukowo-Gospodarcze – Inwestycyjny Gdańsk – „Tunel drogowy pod Martwą Wisłą – podsumowanie”\n62. Konferencja Naukowa 11-16 września 2016 Bydgoszcz- Krynica\nCzytaj dalej: artykuł 62. Konferencja Naukowa 11-16 września 2016 Bydgoszcz- Krynica


Ważne wydarzenia w życiu - Papilot.pl\nSłucham? Mamy po 20 lat znamy juz osobe, z ktora spedzimy reszte zycia? yyyyy...... dziewczyno, Twoje statystyki sa lekko odrealnione :D to oznacza, ze swojego przyszlego meza mialabym poznac jeszcze bedac w gimnazjum- bo przeciez trzeba ze soba pobyc dluzszy okres czasu i przejsc ze soba wiele i poznac sie na tyle, by byc pewnym tej drugiej osoby ;/ moze w Twoim przypadku zycie uklada sie w rozowych barwach,czego Ci zycze ;), ale zapewniam Cie, ze znam wiele, wiele kobiet 30+ ( sama jestem 22-latka), ktore jeszcze nie znalazly tego jedynego. Raczej jako 20 letni czlowiek nie jest na tyle "uksztaltowany" i nie zna na tyle zycia codziennego - bo prawdziwe zycie i klopoty zaczynaja sie dopiero po studiach , wtedy zazwyczaj jest zderzenie sie z brutalna rzeczywistoscia , kwestia chociazby kredytu na x lat do splaty, brak pracy - wtedy dopiero czlowiek , moze zobaczyc, na ile ta druga osoba dojrzala do bycia w malzenstwie. Dlatego tez uwazam, ze najlepszy wiek na malzenstwo to 30+ :) Dodam jeszcze,ze by mowic o tym ze znamy osobe, z ktora spedzimy reszte zycia, moza dopiero na lozu smierci . Milosc zdarza sie nielicznym osobom ( prawdziwa), niestety wiekszosc bedzie poszukiwac, poszukiwac i nigdy jej nie znajdzie...:( Choc wszystkim dziewczyna na tym forum tego zycze z calego serca! A jak Wy myslicie?\nTy przesadzasz... Nie napisałam, że w wieku 20 lat średnio się wychodzi za mąż, tylko, że wtedy już zwykle jest się z "tym" mężczyzną, za którego się za kilka lat wyjdzie. Dodam, że w związku zazwyczaj mężczyzna jest kilka lat starszy od kobiety, a kobiety szybciej dojrzewają, więc mają już możliwość ocenić "jakość" tego faceta. Czy kobiety 30+, które znasz nie miały wcześniejszych doświadczeń damsko-męskich? To, że im się nie udało, to nie znaczy, że każdemu ma się nie udać. Naprawdę nie trzeba mieć wszystkiego od razu, żeby stworzyć dobry związek. Nie słyszałaś o małżeństwach, które poznały się już w szkole średniej?\nTakie niby panny w wieku 20 czy 22 lat nie do końca dojrzałe, a co jedna to mieszka z facetem i żyją jak małżeństwo... Nie mówię, że wszystkie, ale to bardzo częste zjawisko i nikogo jakoś nie dziwiące. Dopiero jak przychodzi do tematu ślubu to ludzie zaczynają gadać, że pewnie w ciąży itd. Taka hipokryzja XXI wieku...\nSlyszalam jak najbardziej i troche takich jest:) Wiesz dlaczego wlasnie podchodze tak pesymistycznie do malzenstw zawieranych w okolicy 20 paru lat? :) Z historii, które bardzo czesto slysze opowiadanych z ust mojej mamy, ona z racji wykonywanego zawodu ma nieustanny kontakt co rusz to z nowymi osobami z roznych nazwijmy to " klas spolecznych ", takze przekroj jest bardzo duzy:) Ale do rzeczy.Dlaczego tutaj wspomnialam o mojej mamie? Wszyscy jej znajomi sa juz w tych zwiazkach x lat, czesto poznali sie jeszcze za czasow licealnych. Takze ona ma zupelnie inne spojrzenie na zwiazki anizeli ja, widzi jak wygladaja malzenstwa po wielu latach bycia ze soba, choc zaznaczam nie kazde, ale jest ich niestety wiekszosc:( Zawsze jest tak samo w stylu: nie widzi sie swiata bez siebie przez dobre kilka lat, pragna jak nalepiej dla drugiej osoby,znaja sie jak"lyse konie" kazdy dzien bez tej drugiej polowki jest jakis niepelny, czuja po prostu radosc z bycia ze soba i gleboko wierza w to, ze ta druga osoba jest nasza druga polowka.... Faktycznie przez pierwsze lata malzenstwa czlowiek troche inaczej widzi te instytucje:) schody zaczynaja sie dopiero pozniej.... gdy opadaja juz hormony u obojga malzonkow, maja zapewniona jakas stabilizacje- kobiety faktycznie jej pragna, ale mezczyzni coz bardzo czesto chyba nie do konca wiedza co to oznacza:) Pierwsze malzenstwo poznalo sie w liceum , milosc od pierwszego wejrzenia, w wieku 20 paru lat pobieraja sie ... Oboje pracuja na swietnych stanowiskach, rodza sie im dwie coreczki , niczego nie brakuje... niestety ta sytuacja bardzo szybko konczy sie- jedna z coreczek okazuje sie ze ma raka , matka walczy o nia kazdego dnia , wydaje sie ze ma oparcie w swoim ukochanym, na ktorego moze liczyc od niepamietnych czasow , ukochana corka umiera,nic wiecej nie da sie zrobic.... Kobieta jest zalamana, ale wie ze zawsze ma meza. Mijaja dwa tygodnie(!) od pogrzebu , a maz wrecza jej pozew rozwodowy, mowiac ze odchodzi do innej i nie chce zeby ona juz w jakikolwiek sposob uczestniczyla w jego zyciu, nawet nie chce mowic jak to sie dla tej kobiety skoczylo- laduje w szpitalu psychiatrycznym na pare lat, jej milosc zycia nawet nie zaintersowala sie jej stanem zdrowia, zamiast tego szczycil sie nowa za przeproszeniem d* przy wszystkch znajomych , majac za nic swoja kobiete, ktora kochal niby nad zycie. Kolejne malzenstwo poznaje sie takze w liceum, takze swiata poza soba nie widza, niestety mezczyzna nie zdaje matury , kobieta tak, konczy nawet studia. Mezczyzna jest przez wiele lat siedzi na bezrobociu, jest utrzymywany przez malzonke , twierdzac ze nie bedzie wykonywal "czegos za pare groszy", rodza sie im dzieci- 3 synow , kobieta bardzo kocha meza i robi wszystko, zeby maz stanal jakos na nogi- dlatego uczy sie z nim do matury , on dzieki jej uzyskuje ja , a takze mobilizuje go do tego zeby poszedlna studia , a wzystko robi z milosci do niego, on dzieki jej pomocy konczy studia, ona uruchamia swoje kontakty , a jej maz dostaje dosc dobra posade w jakiejs firmie. I poznaje tam kobiete, dla ktorej zapomina o tym co przez tyle lat robila dla niego jego malzonka , pewnego dnia oznajmiajac jej ze jej juz nie kocha i nigdy nie kochal , zeby szla precz. Dodatkowo zwraca przeciw matce synow i oni zaczynaja zeznawac przeciwko niej... Inna zostaje rok po slubie porzucona przez meza, ktorego znala od podstawowki, okazuje sie ze cierpi na nowotwor piersi , a ten tylko komentuje to w sposob, ze " dla niego to zbyt wiele i inaczej jego zycie ma wygladac, nie myslal ze baba za ktora wyszedl bedzie tak problematyczna bezposrednio po slubie (!!!!)" to tylko nieliczne przyklady .... Opislam je po to, zeby dziewczyny wychodzac za maz przemyslaly wszystko milion razy ,bo przepasc pomiedzy 20 letnim czlowiekiem za ktorego wychodzimy a 30 letnim jest kolosalna, dopiero charakter czlowieka jest w miare uksztaltowany ..... lepiej poczekac to pare lat , niz pozniej dolaczyc do kregu tych biednych (akurat w tym przypadku) kobiet...\nDobrze napisała przecież. WIĘKSZOŚĆ poznaje partnera na życie jak idzie do pierwszej pracy, albo na studiach. Zdarzają się tacy którzy już nawet w wieku 15 lat ( czy wcześniej ) znajdują "drugą połówkę", tak samo tacy którzy w wieku np 40 lat, ALE większość poznaje właśnie w wieku 20, 20 kilku lat.\nWłaśnie o to mi chodziło, Anonimie z 2016-11-05 09:22:41. :-) Wiem, że różnie się ludziom w życiu układa, ale jakby nie patrzeć okres 20-25 lat jest tym najczęstszym i najbardziej naturalnym czasem, kiedy klarują się sprawy "sercowo-małżeńskie". Ja mam obecnie 23 lata i dopóki nie poszłam na studia, to wydawało mi się, że w tych czasach najpierw trzeba skończyć studia, znaleźć pracę i dopiero potem brać ślub, ale od jakichś 2-3 lat obserwuję jak moje kolejne koleżanki i ich znajome zaręczają się, wychodzą za mąż, niektóre rodzą dzieci... Jak kobieta ma te 22-24 lata, a mężczyzna 26-28, są parą od kilku lat, to raczej nie nazwiemy ich dziećmi, które nie wiedzą na co się decydują. Ja cieszę się, że trafiły na odpowiednich facetów i nie zachowuję się jak pies ogrodnika ;-) Gdyby wszystkie kobiety wychodziły za mąż po 30, to sporo dzieci byłoby jedynakami...\nMeza poznałam mając lat 16, w wieku 22 wyszlam za maz, 24 jak urodziłam syna. Żyjemy na swoim i jesteśmy szczęśliwi więc statystyka statystyka, a życie to co innego.\nWow, a wiec dzieci matek, ktore urodzily je miedzy 35-43 powinny wolac do nich prababciu? Puknij sie w czolo czlowieku... To, ze jedne rodza w wieku 17, a inne w wieku 24, to nie znaczy ze te rodzace po trzydziestce sa gorsze... A juz w ogole nie wypada, zeby KOBIETA KOBIECIE, MATKA MATCE mowila ze jej wiek jest geriatrycznym na rodzenie dziecka...\njak dla Ciebie 34 lata to starość to współczuję , bo na przykład dla mnie to jeszcze najlepsze lata w zyciu :)))\nUspokój się kobieto. Dokształć się trochę, a później pouczaj innych. Niezależnie od czasów - prawda jest taka, że najlepszym biologicznie wiekiem do rodzenia dzieci jest 22-25 lat, a po 30 tylko już wzrasta szansa na choroby genetyczne dziecka. Po 35 roku życia hormony działają w ciele kobiety inaczej, więc mamy większe ryzyka powikłań. Więc tak, pod względem BIOLOGICZNYM, 35-40 lat na dziecko to już wiek geriatryczny.\nNie, nie powinny. Każdy ma ( lub nie ma ) dzieci w swoim czasie, ALE z biologicznego punktu widzenia 34 lata to późny wiek jak na 1 dziecko i nie ma co udawać, że jest inaczej. Nie oznacza to natomiast, że każdy specjalnie ma szybciej "robić" sobie dzieci.\nAle gdzie ona Ci napisała, że 34 lata to starość?\nMoja mama urodziła pierwsze dziecko w wieku 37 lat, a mnie już jak miała prawie 40. Dostałam najwyższą punktację i jestem zdrowa jak ryba. Najwięcej zależy od genów. Znam też kobietę, która w wieku 25 lat przeszła menopauzę... Myślę, że o tej kwestii warto porozmawiać z mamą :)\nZ medycznego punktu widzenia, kobieta, która rodzi pierwsze dziecko po 27 roku życia jest tak zwaną późną pierwiastką (teraz zmienia się ten wiek. Z przyczyn społecznych). Biologia jest nieubłagana.\ndziewczyna ma rację, po 30 jesteś stara pierworódką, nie wiem czy dalej tak jest, kiedyś po 30 obowiązkowe były dodatkowe badania genetyczne więc nie ma się co spinać, to biologia po prostu, a przeciez i tak każdy może rodzić kiedy chce\nbo ty chyba wpadlas i urodzilas dziecko w wieku 17 lat\nno i co z tego ze wzrasta ryzyko skoro sa to jakies ułamki procenta i praktycznie do 35 wiekszosc kobiet zajdzie w ciaze i urodzi zdrowe dziecko. nie popadajmy w paranoje\nAle o co wy się oburzacie? Nikt wam przecież nie każe specjalnie wcześniej rodzić dzieci. Chodzi tylko o to, że "najlepiej" jest mieć pierwsze dziecko przed 30, bo z BIOLOGICZNEGO punktu widzenia jest to lepsze. Nie oznacza to jednak, że każda kobieta po 35tce urodzi chore dziecko czy, że każda 20 latka urodzi zdrowe. To jest osobista sprawa. Każdy niech ma w swoim czasie. Cały czas dziewczyny tu piszą o tym, że to późny wiek jak na 1 dziecko, a nie, że kobieta po 30stce czy 40stce jest stara. Nie mylcie pojęć... Jak ktoś ma dobre zdrowie i szczęście to i po 50 roku życia urodzi zdrowe dziecko i będzie miał siłę za nim biegać. ;-)\nnie istnieje najlepszy wiek na dziecko, i tyle w tym temacie.\nKobieto, po raz dziesiąty trzeba Ci pisać, że chodzi o "najodpowiedniejszy" wiek z biologicznego/medycznego punktu widzenia? Przecież nikt Ci nie każe w tym wieku rodzić dziecka.\na z zyciowego punktu widzenia najodpowiedniejszy wiek to 30 lat\nAle jeśli myślimy o więcej niż jednym dziecku, to bezpieczniej jest je mieć wcześniej. Oczywiście nic na siłę, najpierw trzeba mieć męża/stałego partnera. Dla mnie osobiście między 24 a 32 lata to norma- taki kompromis między biologią, a wymogami, które narzuca nam dzisiejszy świat. Nie ma co się oszukiwać- mężczyzna może płodzić dzieci nawet w wieku 80 lat, u nas ten czas jest bardziej ograniczony. Z biologicznego punktu widzenia słyszałam o okresie 18-32 lat. Słyszałam także, że kobietom z PCOS lekarze zalecają się starać o potomstwo przed 25 rokiem życia, na co pewnie panie "najpierw kariera, potem rodzina" zareagowałyby oburzeniem...


Drepo | Wiata drewniana, samochodowa i garażowa. Wiaty Poliwęglanowe.\nWarunki gwarancji określone zostały w zakładce „Warunki gwarancji”.\ntylko w Drepo\nOkucia i elementy złączne wszystkich wiat i zadaszeń wykonane ze stali nierdzewnej – trwałość na lata (za dopłatą)!\n100% drewna klejonego\nTrwałość, wytrzymałość i bezproblemowe użytkowanie w długim okresie czasu.\nCo możemy dla Ciebie zrobićO nas\nWykonujemy wysokiej jakości zadaszenia na samochód oraz ciekawe zadaszenia tarasów. Zastosowanie naszych rozwiązań skutecznie osłoni Twoje auto przed deszczem i śniegiem i umożliwi niezależne od pogody użytkowanie tarasu.\nOferowane przez nas projekty zadaszeń na samochód, taras i ogród są nowoczesne, a ich konstrukcje solidne, bowiem jedynym materiałem jaki stosujemy jest drewno klejone warstwowo – materiał wytrzymały, stabilny i trwały.\nNowoczesne rozwiązania coraz częściej wypierają standardowe konstrukcje, ponieważ dają więcej możliwości zastosowania i adaptacji.\nPlanując przestrzeń wokół posesji, staramy się dopasować je do Waszych potrzeb i wybierzemy najbardziej elastyczne rozwiązania.\nW naszej ofercie znajdą Państwo wiaty garażowe, które stanowią doskonałą alternatywę dla tradycyjnych sposobów przechowywania auta.\nPodstawową zaletą stosowania wiat garażowych jest ekonomika tego rozwiązania oraz możliwość zaadaptowania, jako punktu przechowywania rowerów, motocykli, quadów oraz innych przedmiotów.\nZadaszenia tarasów pozwolą na użytkowanie tarasu również w deszczowe dni i ochronią wszystkie sprzęty na nim jest zgromadzone. Teraz już każde spotkanie w gronie rodziny i przyjaciół będzie zawsze mile wspominane.\nZadaszenia na samochód i taras wykonujemy również na zamówienie, co daje możliwość wyboru koloru konstrukcji i pokrycia dachowego oraz zmiany wybranych parametrów konstrukcyjnych.\nDodatkowo możemy zagwarantować darmowy transport wybranej wiaty garażowej na zamówiony adres oraz jego fachowy montaż.\n*wypełnij poprawnie wymagane pola\n+48 607 990 609\n+48 601 738 681\nT.H. Grimex s.c.\n60-593 Poznań, ul. Radosna 30 (siedziba)\nBiuro handlowe i ekspedycja\n61-315 Poznań, ul. Pokrzywno 5 działka 7/30\n(wjazd w ulicę na przeciwko firmy K-EX)


Wiadomości: Andrej Żekow: Teraz czas na więcej gry\nStrona Główna > Aktualności > siatkówka światowa > Andrej Żekow: Teraz czas na więcej gry\nAndrej Żekow: Teraz czas na więcej gry\n17 sierpnia 2014 08:23\n- Poziom naszej gry nie jest tak wysoki, jaki powinien być, tak samo jak zespołu polskiego. To tylko kolejny etap przygotowań, bo właściwa forma powinna przyjść za 20 dni - stwierdził rozgrywający reprezentacji Bułgarii, Andrej Żekow.\nNa początek zafundowaliście kibicom niezwykle emocjonujący mecz. A jak to wyglądało z perspektywy boiska?\nAndrej Żekow: – Uważam, że to był dobry mecz, a gra przed taką publicznością to prawdziwa przyjemność. Występy przed pełnymi trybunami to naprawdę coś niesamowitego. Ten mecz, jak i cały turniej, to kolejny krok w naszych przygotowaniach do mistrzostw świata. Sądzę, że wszystko idzie zgodnie z planem.\nZwyciężyliście, ale wasza gra daleka była od ideału. Popełniliście aż 34 błędy.\n– Poziom naszej gry nie jest tak wysoki, jaki powinien być, tak samo jak zespołu polskiego (biało-czerwoni popełnili 42 błędy – przyp. red.). To tylko kolejny etap przygotowań, bo właściwa forma powinna przyjść za 20 dni.\n– Zakończyliśmy ciężki trening fizyczny, zarówno w siłowni, jak i na zewnątrz. Dlatego właśnie nasze nogi wciąż są dość ciężkie. Teraz czas na więcej gry i jeśli dobrze przepracujemy ten okres, jestem pewny, że znakomicie przygotujemy się do mistrzostw.\nPodczas tego turnieju zagracie z drużynami, z którymi zmierzycie się także w grupie. To dla was korzystna sytuacja?\n– To prawda, możemy podejrzeć ich grę, ale to działa w dwie strony. Poza tym nie sądzę, żeby Rosja zagrała najmocniejszym składem. Tak samo może być z nami, bo ten mecz był długi, ciężki, zakończył się późno i nie mamy zbyt wiele czasu na odpoczynek. Być może trener da szansę także innym zawodnikom, zwłaszcza że ten turniej sprzyja testom.\nZ jakim nastawieniem przyjechaliście na ten turniej?\n– Już wcześniej wiedzieliśmy, że to będzie mocny turniej, z bardzo silnymi drużynami. Nawet Chiny pokazały dziś, że grają na dobrym poziomie. Jednocześnie za 20 dni będziemy grać z nimi jeszcze ważniejsze mecze. Co nie zmienia faktu, że w tym turnieju także chcemy z nimi wygrać.\nAndrej Żekow, Bułgaria, Memoriał Huberta Wagnera


W pierwszej części dzisiejszego dnia inwestorzy skupią swoją uwagę na decyzji Banku Anglii dotyczącą przyszłej polityki monetarnej na Wyspach Brytyjskich.\nNajprawdopodobniej władze BOE dalekie są jeszcze od podjęcia decyzji o zmianie obecnego łagodnego jej charakteru w obawie przed zduszeniem w zarodku pewnego odreagowania po niemal dwuletniej recesji. Tym samym wpisują się w panujący na świecie trend, w którym władze monetarne poszczególnych państw wspominają od konieczność opracowania planu wyjścia z mającego miejsce pobudzania gospodarki poprzez rekordowo niskie stopy procentowe oraz skupowanie toksycznych aktywów od instytucji finansowych, jednak przesuwają tę decyzję jak najdalej w przyszłość.\nPopołudniu za oceanu napłyną raporty dotyczące amerykańskiego bilansu handlowego oraz tygodniowej liczby nowych bezrobotnych. Pierwsza figura uległa „iluzorycznej” poprawie a związana ona jest ze spadkiem popytu wewnętrznego a co za tym idzie dynamiką importu, ale w razie powrotu koniunktury gospodarczej ponownie będziemy mieli do czynienia z gwałtownym wzrostem deficytu handlowego USA. Tak więc nie można odczytywać obecnych niższych poziomów deficytu jako dobry znak.\nIstotniejsza dla inwestorów w dniu dzisiejszym będzie tygodniowa liczba nowych bezrobotnych, gdyż obecnie to rynek pracy ciąży gospodarce amerykańskiej w największym stopniu. Ciągły spadek zatrudnienia oraz dynamiki wzrostu wynagrodzeń odbija się na chęci Amerykanów do konsumpcji bieżącej szczególnie dóbr trwałego użytku.\nPara ta przetestowała w dniu wczorajszym okolice kolejnego istotnego poziomu oporu przy cenie 1,4620 wynikającego ze zgrupowania zniesień Fibonacciego. Dalsze ruchy eurodolara zależą w dużym stopniu od zachowania się indeksów giełdowych a na rynku kapitałowym rośnie prawdopodobieństwo technicznej korekty obecnych dynamicznych wzrostów. Fakt ten może ograniczyć w krótkim terminie wzrosty pary EUR/USD i doprowadzić również do jej korekty. Możliwe poziomy, które mogą nie zostać w najbliższym czasie pokonane to wspomniane wyżej 1,4620 oraz górne ograniczenie kanału wzrostowego przy cenie 1,4717 USD za jedno euro.\nPotwierdzenia utrzymania rekordowo niskich kosztów pieniądza na Wyspach może sprzyjać wzrostom kursu pary EUR/GBP ze względu na korzystny dla wspólnej waluty dysparytet stóp procentowych.\nBrak istotniejszych danych makroekonomicznych zwiększa wpływ ruchów pary EUR/USD na nasz rynek walutowy. Skala umocnienia naszej waluty spowodowana dynamicznym ruchem eurodolara na północ nie jest jednak tak duża jak można byłoby się tego spodziewać. Tym samym rośnie prawdopodobieństwo scenariusza wyraźnej korekty technicznej ostatnich spadków kursów polskich par walutowych szczególnie jeśli do głosu na GPW dojdą „niedźwiedzie” i skorygują obecnie wysokie poziomy indeksów giełdowych. W dniu dzisiejszym nadal jednak możemy obserwować próby szukania dna kolejnej fali aprecjacji a faktowi temu sprzyjać może powrót indeksów giełdy warszawskiej do tegorocznych szczytów.\nPara ta znajduje się obecnie w dolnej części zakresu wahań 2,81 – 3,01 w którym porusza się od dwóch miesięcy. Najprawdopodobniej zabraknie impulsu do dalszej zdecydowanej wędrówki na południe i cross ten powinien próbować wracać w okolice ceny 3,0 PLN za jednego dolara.\nPodobna sytuacja jak na parze USD/PLN, jednak w tym przypadku wyraźniej zarysowało się odbicie od przedwczorajszych lokalnych minimów co również zwiększa prawdopodobieństwo odreagowania w kierunku górnego ograniczenia dwumiesięcznych wahań 4,07 – 4,21.


P. E. Strzelecki - tablica w Dublinie - uznanie po 166 latach\nP. E. Strzelecki - tablica w Dublinie\nuznanie po 166 latach\nTekst i zdjęcia - Marysia Thiele, Adelajda\nW niedzielę, 29 marca 2015 roku, miałam zaszczyt uczestniczyć w Irlandzko - Polskich uroczystościach odsłonięcia tablicy upamiętniającej humanitarną pomoc Pawła Edmunda Strzeleckiego, niesioną Irlandii w okresie klęski głodowej lat 1846 - 1849.\nW marcu 1847 roku, z Westport w Irlandii, Paweł Edmund Strzelecki napisał:\n„Żadne pióro nie opisze nędzy, którą jestem otoczony. Osiągnęła ona obecnie taki stopień tragizmu, że niemożliwa jest tu przesada lub przekręcanie faktów…\nto co widzę tutaj, przewyższa wszystko, co kiedykolwiek czytałem o dawnych i obecnych klęskach.”\nZnakomitą ilustracją do tych słów Strzeleckiego jest stojąca w Dublinie rzeźba-pomnik upamiętniający ofiary klęski głodu spowodowanej zarazą kartoflaną.\nPomnik przedstawia mężczyznę niosącego na plecach umierające z głodu dziecko. Oto tragiczna historia człowieka, który niósł swoją córkę do jadłodajni, gdzie rozdawano posiłki. Gdy wreszcie doszedł, zupy zabrakło. Jego dziecko zmarło.\nPaweł Edmund Strzelecki urodził się 20 lipca 1797 roku w Głuszynie, majątku ziemskim koło Poznania; zmarł szóstego października 1873 roku w Londynie. Był pierwszym polskim podróżnikiem, który w latach 1834-1843 opłynął świat dookoła, zapisując się w historii odkryć, nauki i… romantycznej miłości XIX wieku.\nDziałalność humanitarna Strzeleckiego, wielkiego serca filantropa i humanisty, który z narażeniem zdrowia i życia uratował od głodowej śmierci setki tysięcy ludzkich istnień, nareszcie doczekała sie uznania i rozgłosu.\nLata jego pracy w Irlandii od stycznia 1847 do września 1849, jako pełnomocnika Brytyjskiego Komitetu Pomocy Irlandczykom dotkniętych klęską głodu, pozostaną w historii tego kraju wielkim dziełem jednego człowieka na rzecz zniewolonego i pozbawionego ludzkich praw Narodu Irlandzkiego.\nWe wrześniu 1849 roku Paweł Edmund Strzelecki powiedział:\n„Chyba nawet sam diabeł nie wymyśliłby bardziej niszczycielskiego systemu prawnego, który by tak efektywnie niszczył ten biedny kraj.”\nW wietrzny irlandzki dzień wczesnej wiosny, o godz 18 w sercu Dublina, stolicy Republiki Irlandii, na rogu głównej arterii miasta O'Connell Street i Sackville Place, zebrała sie spora grupa osób, budząca zainteresowanie przechodniów, zajętych wielkanocnymi zakupami.\nWe wzrastającym tłumie język angielski mieszał sie z językiem polskim. Wśród zebranych byli obecni reporterzy stacji TV Irlandii, stacji radiowych polskiej i irlandzkiej (Paul Wright), oraz polskiej i irlandzkiej prasy.\nNa ścianie Clerys House powiewała zawieszona pionowo, targana wiatrem polska flaga.\nTablicę pamiątkową (o wymiarach 60x85 cm) z podobizną Pawła Edmunda Strzeleckiego, z napisem w trzech językach: polskim, angielskim i irlandzkim (Gaelic Irish), skrótowo opisującym jego humanitarną pomoc w uratowaniu ponad 200 000 dzieci irlandzkich, umieszczono na jednym z pilastrów Clerys House przy Sackville Place.\nW latach 40 dziewiętnastego wieku mieścił się tu hotel, gdzie Paweł Edmund Strzelecki jako szef B.R.A. miał swoją siedzibę.\nOdsłonięcie tablicy pamiątkowej Strzeleckiego stało się możliwe po czterech latach starań, zaangażowania i pasji dla jego dzieła, kooperacji oraz dobrej woli działaczy i władz obu narodów: Irlandii i Polski.\nPomysłodawcą dublińskiej tablicy jest poznaniak i działacz Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego Oddział Środowiskowy Poznań Nowe Miasto, pan Wojciech Owsianowski.\nTreść przemówienia Wojciecha Owsianowskiego podczas uroczystości - _kliknij tutaj_ . cos.\nNatomiast wykonawcą tablicy jest poznański artysta rzeźbiarz, Robert Sobociński.\nPoparcia oraz pomocy w realizacji projektu tablicy udzieliło Towarzystwo Irlandzko-Polskie (Irish Polish Society - gospodarzem uroczystości z ramienia Towarzystwa była Pani Edyta Jankowska), a także Polskie Towarzystwo Kultury Narodowej; Irlandzki Department of Arts, Heritage and the Gaeltacht; oraz Ministerstwo Sprawiedliwości i Równości; Dublin City Council; Ambasada RP; dyrekcja Clerys House i Urząd Prezydenta Miasta Poznania.\nProjekt poparła także grupa sponsorów doceniających ważność upamiętnienia imienia Polaka, który oddał dwa lata swego życia dla ratowania głodujących mieszkańców Irlandii.\nPo powrocie do Londynu w 1849 roku Paweł Edmund Strzelecki nie zostawił Irlandczyków własnemu losowi. Aktywnie działał w komitetach organizujących masową emigrację ubogiej ludności do Australii. Gdy kolejny statek odpływał, Strzelecki pojawiał się na pokładzie z dobrym słowem i życzeniami powodzenia na australijskiej ziemi.\nW tamtym okresie wielu Irlandczyków wyemigrowało do Ameryki i Kanady. Na wszystkich kontynentach doskonale się zaadoptowali, wykorzystując wolność i demokrację w 19-wiecznym nowym świecie dla zdobywania dostatku, wykształcenia, rozwijaniu karier politycznych i zawodowych. Wygnańców z własnej, zasobnej ziemi irlandzkiej charakteryzowała zaradność, pracowitość i gospodarność.\nWśród ich potomków znajdują się tacy politycy jak rodzina Kennedych na czele z prezydentem Johnem F. Kennedym, liczni biznesmeni, milionerzy, przedsiębiorcy i inteligencja krajów osiedlenia.\nTablicę pamiątkową (o wymiarach 60x85 cm) umieszczono na jednym z pilastrów Clerys House, który w XIX wieku był dublińskim hotelem.\nTu, od stycznia 1847 do września 1849 roku, mieszkał i pracował Paweł Edmund Strzelecki, pełnomocnik Brytyjskiego Komitetu Pomocy, rozporządzając sumą 240 000 funtów zebranych przez Komitet w Anglii.\nZ narażeniem zdrowia i życia przez dwa lata swej działalności w Irlandii Strzelecki uratował ponad 200 tysięcy istnień ludzkich od pomoru głodowego i epidemii związanych z klęską głodu, jaka nawiedziła Irlandię wskutek zarazy ziemniacznej.\nDwuletnia filantropijna działalność Strzeleckiego została tym samym należycie uhonorowana i upamiętniona.\n_Zobacz_ cos cos cos cos cos cos cos cos cos cos więcej zdjęć z odsłonięcia tablicy pamiątkowej w Dublinie.\nPost scriptum /- Marysia Thiele/\nPozwolę sobie na uzupełnienie listy gości, przybyłych na tę doniosłą uroczystość:\nAmbasador Republiki Irlandzkiej w RP - Mr. Gerard Keown;\nByli ambasadorowie irlandzcy w Polsce: Mr. Eugene Hutchinson; Mr. Pat McCabe; Mr. Declan O’Donovan;\nKomentator i redaktor dublińskiego „Independent Radio” - Paul Wright;\nKoordynator Heritage Gallery i Clerys Archive - Gerhard Scully - który był mocno zaangażowany w procedurę umieszczenia tablicy pamiątkowej Strzeleckiego na budynku Clerys;\nMrs. i Mr. Bryan McMahon - historycy z Dublina.\nTakże goście z Poznania:\nDyrektor Szkoły im. Pawła Edmunda Strzeleckiego w Głuszynie - Anna Liebert;\nPrezydent Miasta Poznania - Jacek Jaśkowiak;\nNauczycielki z Gimnazjum im. Pawła Edmunda Strzeleckiego w Poznaniu - Katarzyna Milewska i Sylwia Czechyra.\nMój fotograf osobisty Mr. Klaus Thiele;\nNo i ja Marysia Thiele…\nreprezentująca Radio Polonia PBA-FM w Adelaide, Kosciuszko Heritage, magazyn internetowy „Puls Polonii” oraz miesięcznik „Panorama” wydawany w Adelaide.


Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha Kraków, Prądnik Biały - mieszkania na sprzedaż - RynekPierwotny.pl\nMieszkania na sprzedaż ul. Banacha, oferowane bezpośrednio przez Henniger Investment S.A.\nAktualnie w inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha dostępnych jest 108 ofert\nInwestycja Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha znajduje się na Prądniku Białym, ul. Banacha (4.2 km od centrum Krakowa), jest realizowana przez Henniger Investment S.A.\nCały projekt składa się z 108 nowych mieszkań znajdujących się w 2 budynkach wielorodzinnych. Budynki posiadają 6 kondygnacji naziemnych wraz z parterem oraz 1 kondygnację podziemną.\nAktualnie w inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha w sprzedaży jest 108 nowych mieszkań o powierzchni od 27 do 96 metrów kwadratowych.\n1-pokojowe o powierzchni od 27 do 34 m2 (6 mieszkań)\n2-pokojowe o powierzchni od 35 do 52 m2 (58 mieszkań)\n3-pokojowe o powierzchni od 51 do 66 m2 (36 mieszkań)\n4-pokojowe o powierzchni od 87 do 96 m2 (8 mieszkań)\nmiejsca postojowe naziemne (44 miejsca) w cenie 25 000 zł\nmiejsca postojowe podziemne (64 miejsca) w cenie 39 000 zł\nW inwestycji znajdują się 34 komórki lokatorskie wielkość: 1,25 m2 - 4,18 m2, zakup nieobowiązkowy, cena od 4 000 zł brutto/m2 do 5 000 zł brutto/m2.\nposiada (34): wielkość: 1,25 m2 - 4,18 m2, zakup nieobowiązkowy, cena od 4 000 zł brutto/m2 do 5 000 zł brutto/m2\nmiejsca postojowe naziemne (44 miejsca) w cenie 25 000 zł: zakup nieobowiązkowy.\nmiejsca postojowe podziemne (64 miejsca) w cenie 39 000 zł: zakup nieobowiązkowy.\nplac zabaw, internet, klimatyzacja, przystosowane dla niepełnosprawnych, TV kablowa, winda, instalacja fotowoltaiczna, miejsce do ładowania samochodów elektrycznych, rekuperacja, pompa ciepła\nod 27 do 96 m².\nsystem 10/90 (ulegnie zmianie w trakcie sprzedaży na 20/20/20/20/20).\numowa rezerwacyjna na okres 2 tygodni - 5000 zł.\nW inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha znajdują się 64 oferty rekomendowane do zakupu pod przyszły wynajem.\ndostępność usług Mieszkaj w Mieście to nie reklamowy slogan, to marka opierająca się na koncepcji, w którą wpisana jest dostępność usług. Realizując naszą flagową inwestycję w Krakowie – Osiedle Wizjonerów, od samego początku dążyliśmy do stworzenia od podstaw na ponad 20 hektarach samowystarczalnej dzielnicy, która bazuje na idei 15-minutowego miasta. Zachęcamy do jej odwiedzenia przy okazji wizyty w naszym Biurze Sprzedaży – z pewnością uda się zauważyć, że konsekwencja w tworzeniu miejsca idealnego do życia to coś, co chcielibyśmy przenosić na wszystkie realizowane przez nas projekty deweloperskie. Z uwagi na doskonałą lokalizację pośród istniejącej i zrealizowanej w ostatnich latach w tej części dzielnicy Prądnik Biały nowej zabudowy Zacisze Banacha oferuje bliskość najpotrzebniejszej infrastruktury. Stanowi o tym obecność w odległości kilku minut spacerem takich obiektów jak m.in.: – żłobek i przedszkole sportowo-językowe, – żłobki niepubliczne, – przedszkole publiczne, – niepubliczne przedszkole artystyczne, – szkoła podstawowa, – centrum medyczne „Dbamy o mamy”, – przychodnia lekarsko-stomatologiczna, – apteka, – kawiarnia, – restauracja, – sklep spożywczo-przemysłowy, – delikatesy, – market spożywczy, – kościół, – salon kosmetyczny, – salon fryzjerski, – placówka pocztowa. Ponadto niewiele dalej, bo w odległości kilku minut jazdy samochodem, znajdują się m.in.: – Biedronka, – Lidl, – stacje benzynowe, – szpital, – siłownia/klub fitness, – boisko piłkarskie, – hala sportowa, – park wodny, – Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki”, – Multikino, – centra handlowe: Krokus i Serenada, – OBI, – Castorama, – McDonald’s, - pozostała gastronomia i wiele innych. lokalizacja Górka Narodowa to część dzielnicy Prądnik Biały znajdującej się w północnej części Krakowa. Usytuowanie na wzgórzu zapewnia widok na malowniczą panoramę Krakowa, zaś w bezchmurne dni nawet na Tatry! Lokalizacja na wzniesieniu oferuje przede wszystkim lepszą wentylację, co wpływa na jakość powietrza, która jest zdecydowanie lepsza niż w centralnych częściach miasta. To nie jedyne argumenty przemawiające za rosnącą popularnością Górki Narodowej, która w ostatnich latach staje się coraz częściej wybieraną okolicą dla kolejnych przedsięwzięć deweloperskich. Za wzrost popytu na mieszkania w tym rejonie Krakowa odpowiada też atrakcyjna infrastruktura komunikacyjna: – w odległości niespełna 300 metrów od Zacisza Banacha przebiegać będzie linia szybkiego tramwaju na Górkę Narodową, która obecnie jest w fazie realizacji – powinna się ona zakończyć przed oddaniem kluczy pierwszym mieszkańcom naszej inwestycji. Jednocześnie dzięki temu, że powyższa odległość wypełniona jest tkanką miejską w postaci zabudowy wielorodzinnej, przejazdy taboru tramwajowego nie będą dotkliwe dla osób, które zdecydują się na wybór Zacisza Banacha; – usytuowanie w pobliżu przebudowywanej alei 29 Listopada to dogodny dojazd do powstającej północnej obwodnicy miasta, która uzupełni tzw. „ring autostradowy” wokół stolicy Małopolski, a także do drogi ekspresowej S7 Kraków – Warszawa; – niedaleki dystans od ulicy Opolskiej i biegnącej w jej ciągu tzw. III wewnętrznej obwodnicy miasta w momencie zakończenia budowy wspomnianej linii tramwajowej również stanowić będzie dogodną możliwość dojazdu samochodem do pozostałych rejonów Krakowa. Stale rozbudowywana jest nie tylko infrastruktura drogowa, ale i usługowa, o czym wspomniano powyżej. Oprócz niej na atrakcyjność tej lokalizacji ma wpływ także bliska odległość od pobliskich kompleksów: – biurowych: O3 Business Campus, Opolska Business Park, Quattro Business Park, Tertium Business Park, Rondo Business Park, – akademickich: Wydział Biotechnologii i Ogrodnictwa oraz Wydział Leśny Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, co sprzyja szczególnie zakupowi mieszkań o charakterze inwestycyjnym. Teren i okolica Mieszkaj w Mieście – Zacisza Banacha objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wpływa na zaplanowany rozwój tej części Krakowa i brak możliwości realizacji chaotycznych oraz nieprzewidzianych w nim inwestycji.\nJak wygląda komunikacja w okolicy inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha?\nPrzyszli mieszkańcy inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha mogą korzystać z rozbudowanej sieci połączeń komunikacyjnych. W odległości 260 metrów od inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha znajduje się najbliższy punkt komunikacyjny - Banacha.\nCzy w pobliżu inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha znajdują się szkoły/przedszkola?\nMieszkańcy mogą korzystać z bogatej oferty edukacyjnej. W najbliższej okolicy inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha znajdują się się 3 placówki edukacyjne. Najbliżej położone to: Przedszkole Publiczne "Bajkowy Świat" w odległości 280 m, Przedszkole Publiczne Parafii Chrystusa Króla im. św. Jana Pawła II w odległości 380 m, Niepubliczne Przedszkole Artystyczne "MARZENIE" w odległości 460 m.\nNa infrastrukturę handlowo-usługową inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha składa się wiele punktów. Nieopodal, w odległości 190 m znajduje się Sklep spożywczy, w odległości 390 m znajduje się Lewiatan, w odległości 400 m znajduje się Lewiatan.\nBliskość terenów rekreacyjnych oraz obiektów sportowych to mocna strona tej lokalizacji. W najbliższej okolicy inwestycji Mieszkaj w Mieście - Zacisze Banacha w odległości 450 m znajduje się Soul Fitness, w odległości 500 m znajduje się Boisko.\n+48 12 291 62 19\nBanacha II - budynek B2 (82 oferty)\n29 Listopada Residence (1 oferta)\nPrzestrzenie Banacha II (47 ofert)\nMieszkania 2-pokojowe (428 ofert)


The Sims 4: Witaj w pracy Download - Pobierz za Darmo\nPraktycznie wszystkie elementy w The Sims kosztują naszych bohaterów ciężko zarobione pieniądze. Jako że normalnym trybem zdobywania pieniędzy jest praca zawodowa, to twórcy serii zadbali o to, by simy miały gdzie zarabiać. Dodatek The Sims 4: Witaj w Pracy pozwala rozwinąć skrzydła na wielu ścieżkach kariery. Do pobrania z platformy cyfrowej EA Origin.\nNa simów czekają arcyciekawe zawody. Począwszy na ambitnym detektywie a skończywszy na wybitnym doktorze, simy odnajdą się w życiu zawodowym i będą mogły rozbudowywać swoje majątki i stać się milionerami z niesamowitą ilością funduszy na przyjemności.\nThe Sims 4 Witaj w pracy - wymagania systemowe\nOcena The Sims 4: Witaj w pracy\nInformacje o The Sims 4: Witaj w pracy po polsku\nPobrano 23 273 razy\nLiczba pobrań: 63 149\nLiczba pobrań: 59 893\nLiczba pobrań: 53 824\nLiczba pobrań: 52 174\nLiczba pobrań: 48 368\nPobrano: 169 425\nPobrano: 99 576\nPobrano: 47 848


Bank Pekao SA najlepszym bankiem w Polsce wg Global Finance - PRNews.pl\nPRNews.plWiadomościBankowośćBank Pekao SABank Pekao SA najlepszym bankiem w Polsce wg Global Finance\nBank Pekao SA 24.03.2010 (12:54) artykuł nadesłany\nMagazyn Global Finance przyznał Bankowi tytuł „Najlepszego Banku w Polsce” za wyjątkowe kompetencje, które bank jako partner i usługodawca okazuje w nadzwyczaj trudnych dla bankowości czasach. Przyznając nagrody dla najlepszych banków w regionie Europy Centralnej i Wschodniej międzynarodowe jury brało pod uwagę zarówno wyniki finansowe, jak i rozwój oferty produktowej oraz poziom innowacyjności zgłoszonych instytucji. Kluczowy wpływ na decyzję jury miały referencje klientów Banku, analizowane i weryfikowane przez Global Finance.\nWcześniej Bank Pekao SA trzykrotnie zdobył tytuł „Best Bank in Poland” („Najlepszy Bank w Polsce”) przyznawany przez magazyn Euromoney – w latach 2005, 2008 oraz 2009. Ma w swoim dorobku także trzy analogiczne nagrody („Bank of the Year in Poland”) magazynu The Banker, za lata 2004, 2008 i 2009.\nJednomyślne uznanie Pekao SA za wiodący polski bank przez największe autorytety międzynarodowej prasy finansowej świadczy o uznaniu dla konsekwentnego budowania wartości przez Bank. Dowodzi też tego, że każda z tych nagród była nieprzypadkowa. Otrzymane w ciągu dwóch najtrudniejszych dla światowej bankowości lat, te uznania dla Pekao SA pokazują, ze Bank potrafi nie tylko przyjąć rolę lidera, ale i na długo nim pozostać.