Twoją, Panie, jest wielkość i moc, i majestat, i sława, i chwała, gdyż wszystko, co jest na niebie i na ziemi, do Ciebie należy, Twoim, Panie, jest królestwo i Ty jesteś wyniesiony jako głowa nad wszystko, od Ciebie pochodzi bogactwo i chwała, Ty władasz nad wszystkim, w Twojej ręce jest siła i moc, w Twojej ręce jest to, aby uczynić kogoś wielkim i mocnym, więc teraz, Boże nasz, składamy Ci dzięki i wielbimy chwalebne imię Twoje. [1 Kron. 29; 11 – 13]\nSTYCZEŃ 08. [PONIEDZIAŁEK] – 30. [WTOREK]\nW „Gazecie Polskiej” – po pewnej liczbie skreśleń cenzury – ukazują się ”Szkice węglem”.\nLUTY – [?] [NIEDZIELA]\nW San Francisco Henryk Sienkiewicz wsiada na statek „Mohongo”.\n[Autor fotografii: J. J. Berges. Źródło – Wikipedia.][Fotografia ta znajduje się w domenie publicznej w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, ponieważ została opublikowana (lub zarejestrowana w Biurze Praw Autorskich USA) przed 01 stycznia 1923 r.]\nWyrusza nim w podróż do Los Angeles:\n(…) Nie pamiętam, czym opisywał już pierwszą moją podróż z San Francisco do Los Angelos. (…) Statek „Mohongo”, stary weteran kursujący niegdyś między Chinami a Kalifornią, pełni obecnie takąż samą służbę między San Francisco a San Diego. Wydostawszy się z olbrzymiej Zatoki San Franciskańskiej przez tak zwaną Złotą Bramę (Golden Gate) na Ocean i przepłynąwszy koło skał Cliff Housu, słynnych z mnóstwa lwów morskich, płynęliśmy na południe, ciągle wzdłuż brzegów. (…)\n[01. Golden Gate. 02. Cliff House][Fotografie: Autor: 01. Carry Bass; 02. Mbz1. Źródło – Wikipedia.]\n[Zdjęcie 01. objęte jest licencją GNU FDL]. [Zdjęcie 02. objęte jest licencją CC-BY-SA].\nCo za cudowna chwila teraz! Szeroka smuga wody w kierunku słońca świeci jeszcze, lśni, błyszczy się, mieni i gra barwami,\njakoby oświecona spod spodu. (…) W owych blaskach migają jakieś wysepki.\n- Co to za wysepki? – pytam majtka.\nI doprawdy, nie tylko wyspa, ale wszystko tam było anielskie. (…)\n[01. i 02. Angel Island][Fotografie: Autor: 01. Kevin Murray; 02. Edward Betts. Źródło – Wikipedia.]\nMijamy Endżel Ailand. Zorze gasną. Na purpurowe jeszcze, ale mroczące się już tło wychodzi jedna gwiazda, druga. (…) Po chwili zapalają błękitną latarnię; maszyna świszcze, zawijamy do jakiegoś portu. (…)\n- Co to za miasto? – pytam.\n- Monterey. (…)\nWkrótce zostaje na pokładzie tylko dwóch: jakiś ksiądz meksykański i ja. Ksiądz chodzi spokojnym krokiem i spoglądając\nna gwiazdy mówi pacierz; ja siedzę na ławce i patrzę na światła migające z dala w oknach domów. Skończywszy pacierze ksiądz zbliża się do mnie.\n- Bonita noche! (piękna noc) – mówi z cicha, jakby się obawiał spłoszyć jej urok.\nSkłaniam głowę na znak potwierdzenia… (…)\nPo godzinie wyruszamy naprzód. (…) Powoli przychodzi mi na myśl kraj rodzinny. U nas teraz zima, robi się właśnie ranek, może mroźny, ale różowy ranek. Wioski zasypane śniegiem; dachy białe, sine dymy z kominów wznoszą się prosto ku górze;\npo ogrodach gałęzie zasute szronem rysują się nieruchomo i milcząco; przed chałupami skrzypią zamarzłe żurawie studzienne,\na stada wron łopotaniem skrzydeł i zwykłym „kra! kra!” budzą tych, co jeszcze śpią. Obraz znany wam dobrze, ale znad brzegu drugiego Oceanu patrzy się nań przez ów wiersz Mickiewicza: ... ty jesteś jak zdrowie!\nPrzesiedziałem na pokładzie całą noc. Potem jeszcze upłynęła doba i wreszcie zawinęliśmy do Santa Monica, skąd kolej idzie\ndo pobliskiego Los Angelos. (…)\nZ Los Angeles Henryk Sienkiewicz koleją wyrusza w drogę powrotną, zwiedzając pustynię Mojave (Mohave):\n(…) Właściwym jednak moim celem jest opisanie odwrotnej drogi, to jest z Los Angelos do San Francisco, a raczej do środkowej pustyni kalifornijskiej Mohave. (…) Prócz nielicznych stacji kolejowych nigdzie ani domku, ani namiotu. (…) Pociąg poczyna biec wśród amfiteatrów nagich skał, które ciągnąc się półkolami wzdłuż drogi zdają się nie mieć końca. Widać tylko skały i niebo. Spojrzysz na prawo lub na lewo w gardło kanionu, widzisz kamienną, pustą galerię; przed tobą kamienna galeria, za tobą także. Pociąg leci jakby wśród umarłych miast. Gwałtowny oddech lokomotywy, hurkot kół zdwojony echem są jedynymi głosami\nwśród panującej tam ciszy. Tu ludzi nigdy nie będzie; nie ma i żadnych innych żywych istot: pusto, głucho! (…) Ciągle też same amfiteatry skalne, też same półkola skał, jedno podobne do drugiego: kamień, kamień... (…)\nNazajutrz rano pociąg zatrzymał się na małej stacji tuż nad granicą Mohave. Stację tę składało kilka domów stojących\nbez osłony na nagim stepie, więc zwykły, pomalowany brązowo domek kolejowy, pospolita buda z czerwonych desek z napisem "Bakery" i druga takaż sama zatytułowana: "Saloon", co znaczy po prostu: szynk. Dowiedziawszy się, że z tej właśnie stacji można się dostać na pustynię ciągnącą się wzdłuż linii kolejowej, wysiadłem tu z zamiarem pozostania przez dni kilka. (…)\nGdy pociąg odszedł, poznajomiłem się z urzędnikiem kolejowym nazwiskiem Brown, który zaprosił mnie na nocleg. Powiedział mi także, że do właściwej pustyni, a raczej do lasu palmetów, jest jeszcze cały dzień drogi konno. (…)\n…po godzinie drogi stepem, gołym zupełnie jak klepisko i popękanym, zobaczyłem małą dolinę, a raczej wklęsłość, w środku której stała spiczasta chata indyjska i korall, w którym chodziły konie. (…) W trójkątnym otworze wigwamu siedział stary Indianin obdzierając ze skóry zabite wiewiórki ziemne, których kilka już obłupionych suszyło się na słońcu. (…) Nowy mój przewodnik przytroczył do siodła spory worek z kukurydzą i drugi na wodę. (…) Pero („Pies”! – takie było imię Indianina) utrzymywał, że nie mamy potrzeby jechać na stację, że to z drogi itd., ale ja miałem potrzebę, nie życząc sobie jeść jego suszonych obrzydliwych wiewiórek, chciałem zakupić sucharów i czego można było dostać. (…) Przybyliśmy wreszcie na stację. Urzędnik Brown zobaczywszy mego Pera powiedział mu, iż jest wielkim złodziejem i że nikt inny prócz niego nie mógł ukraść Połcików słoniny, które przed paru dniami zginęły. Teraz dopiero zrozumiałem, dlaczego Pero chciał koniecznie stację wyminąć. Ale prosiłem, aby dano mu pokój, tym bardziej, że nie było jawnie świadczących przeciw niemu dowodów; sam zaś Pero gorąco zapewniał, że jakkolwiek słoninę musiał zjeść „pero” (pies), ale nie „big” (wielki) Pero, tylko mały „pero” na czterech nogach.\nDla zakończenia sprawy posłałem go po wodę, sam zaś poszedłem do "Bakery". Dostałem tam nie tylko sucharów, ale tartej szynki, a przede wszystkim ogromny pęk bananów wiszących na grubej łodydze.\nPo południu ruszyliśmy ku pustyni. (…) Jechaliśmy już parę godzin, a widnokrąg nie zmieniał się prawie zupełnie. Skończyła się tylko falistość gruntu, a przed nami legł step równy, szary, jednostajny, po którym błądziłem oczyma, gubiąc je w nieskończonej dali. (…) Jechaliśmy teraz po gruncie pokrytym niezmiernie drobnym piaskiem, podobnym do popiołu, miękkim i ruchomym. Znikły także, już po raz drugi, falistości gruntu. Jak mogłem okiem sięgnąć, rozciągała się przed nami i obok nas równina szara, gładka jak stół. (…) Naokół nie rosło ani jedno źdźbło trawy, nic i nic, tylko niebo w górze, popielata, wygłodzona toń piaszczysta\nna dole. Pero podniósł się w kulbace, zatoczył brązową ręką łuk ogarniający widnokrąg i rzekł:\nJechaliśmy jeszcze z pół godziny, nie dostrzegając naokół ani jednego przedmiotu. Nicość założyła tu sobie królestwo. (…) Czerwoni nie mieszkali tu nigdy, bo na Mohave nie ma wody i zwierząt. Koń i jeździec musi tu umrzeć. Czerwoni mieszkali niżej\n(tu ukazał ręką w kierunku Los Angelos), w górach, gdzie rosną drzewa, i co wiosna jeździli na bawoły na drugą stronę. Tam step pokryty jest trawą. (…)\nHenryk Sienkiewicz pisze do Juliana Horaina:\n(…) Luty – Niedziela – Bóg widzi, nie wiem który.\nSzanowny i kochany Kolego!\nWidzę, że jesteście prawdziwy Litwin, jeden z takich, o jakich W. Pol (Wincenty Ferreriusz Jakub Pol) mówi:\nKiedy szczery, jak wosk mięknie,\nAle kiedy kto zahaczy,\nTo i w grobie nie przebaczy.\n– Cóż u diabła! Cóż tam ja zahaczyłem? (…) Czy na koniec mój list przedostatni rozgniewał Was? (…) Czy może Wam kto nagadał iniurii (niesprawiedliwości) na mnie? – Jeżeli za list – toć Wy jako literat powinniście wiedzieć, jak sądzić literata, który dla stylu,\ndla jakiejś metafory, metonimii lub synegdoche rodzonemu ojcu łatkę przypnie. (…) – Jeżeli kto w St. Francisco nagadał iniurii – mój Boże – idźcie lub jedźcie do Warszawy – tam być może najszanowniejsi skądinąd ludzie powiedzą o mnie, że 1. jestem szpiegiem utrzymywanym w St[anach] Zjednoczonych za ruble rosyjskie, 2. podpalaczem, 3. (najbliższe prawdy) gwałcicielem nieletnich dziewcząt, począwszy od lat dwóch, skończywszy na 50 – 4. złodziejem kieszonkowym lub bankowym, 5. pijakiem nałogowym cierpiącym delirium tremens, 6. (hm! hm!) karciarzem… i wszelkie et caetera, które z powyższych pięknych danych wypadają. (…) Dajcie sobie z tym spokój. (…) „Gazety” już nie chcę, choć tam wychodzi podobno jakaś „Barania Głowa”, utwór genialny ulubionego mego autora Litwosa. (…) Tyle jestem bezczelny, że ani mi się śni wstydzić tej mojej zmienności. (…)\nW St. Francisco posiedzę tak długo, jak wypadnie z rachunku, złożywszy tylko to, co potrzeba na drogę, do banku. – Na drogę? gdzie? nie wiem… (…)\nFinanse Karola Chłapowskiego kurczą się. Henryk Sienkiewicz porzuca Anaheim i i przeprowadza się do San Francisco na Minna Street 619 i wspomina:\nJak długo w San Francisco bawić będę – nie wiem. (…) Piszę także dramat amerykański z walki z tutejszych partii, nie dlatego, aby wam go przesłać, ale aby go wystawić w tutejszych teatrach i jeśli się uda, zrobić grube pieniądze. (…) Ten dramat, jeśli zrobię, zrobię w dwa tygodnie. (…) Nie spodziewam się nic po nim, ale dlaczego nie spróbować, tym bardziej, że te moje kochane U. S. pod względem literatury stoją najniżej ze wszystkich białoskórych ludzi na świecie. (…) Prócz tego („Listów z podróży”) bazgrzę tam i coś innego. (…) Ale lękam się, że talentu mi nie starczy, że nie potrafię postaci tak odmalować, jak je odczuwam.\nPo staremu wątpię o sobie! A przy tym wiele rzeczy mam innych, nie dokończonych, które by pierwej skończyć należało. Zachęćcie mnie, jeśli więcej macie wiary w moje pióro niż ja sam. (…)\nMARZEC – 30. [PIĄTEK]\nTuż przed Wielkanocą, po nieporozumieniach z zazdrosnym o żonę Karolem Chłapowskim, Henryk Sienkiewicz wyjeżdża do Sebastopola. Zamieszkuje u kapitana Rudolfa Piotrowskiego.\nMARZEC – 31. [SOBOTA]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w Sebastopolu.\nKWIECIEŃ – 01. [NIEDZIELA]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w Sebastopolu. Pisze do Juliana Horaina:\nOnegdaj przyjechaliśmy do Sebastopola. (…) Żebym miał talent do rysunków, wyrysowałbym wam Sebastopol: chałupka –\nza nią suchy stawek, potem górka, potem znów górka, a wszystkie łyse porozkopywane, podrapane, świecące bezwstydną golizną, kamieniami, rumowiskiem i żółtą trawką. (…) Powtarzam, że ja zdrów mniej więcej na ciele i umyśle – umyślnie\ni dobrowolnie opuściłem dla tej sielanki San Francisco. (…) Człowiek w rozkoszach staje się egoistą. Czy się zmienię? Zapewne! Opalę się, a może także dostanę odcisków, bo tu dużo kamieni. Zapomniałem o polowaniu; gdy piszę, muchy mi łażą po nosie, oczach, czole, ustach i za kołnierzem, muszę więc polować, choćbym nie chciał. Pcheł także jest trochę, więc zwierzyny nie brak. Żebyście mi zapłacili, nie wrócę. Człowiek na łonie natury bliżej Boga. A jak tak kocham naturę i sielankę. (…) Jest mi tu tak dobrze, że nie umiem wypowiedzieć. Osiadłbym tu nawet na zawsze, gdybym był pewny, że mam duszę. (…) Pokój mojej duszy, która mi się gdzieś zapodziała. (…) Dzisiaj jest pierwszy dzień Wielkanocy. (…) Polecam się Waszej pamięci, Wy zaś nie macie potrzeby polecać się mojej, bo choćbym chciał zapomnieć, nie mogę. Ten sentymentalizm płynie z bólu zębów. (…) Mam nawet rozrywkę z tego, gdy myślę, jakby to było dobrze, gdyby mnie nie bolały. (…)\nKWIECIEŃ – 02. [PONIEDZIAŁEK]\nKWIECIEŃ – 03. [WTOREK]\nKWIECIEŃ – 04. [ŚRODA]\nKWIECIEŃ – 05. [CZWARTEK]\nKWIECIEŃ – 06. [PIĄTEK]\nKWIECIEŃ – 07. [SOBOTA]\nKWIECIEŃ – 08. [NIEDZIELA] - 09. [PONIEDZIAŁEK]\n(…) Tymczasem piszę. Zacząłem amerykański dramat. (…) Akt I-szy skończony. Czytałem go kapitanowi Piotrowskiemu. Podobał mu się. (…) Mam choć tę jedną pociechę, że obietnic moich dotrzymuję. – Obiecałem pracować, więc choć myśl własna ucieka\node mnie – ściągam ją gwałtem i pracuję. (…) Powtarzam Wam, iż prawdopodobnie wszystko się tak złoży, że długo już\nnie zabawię w Ameryce, a jak raz wyjadę, to i miejsce po mnie zastygnie, i pamięć zaginie. Wszystko to dopiero prawdopodobne. (…)\nKWIECIEŃ – 10. [WTOREK]\nKWIECIEŃ – 11. [ŚRODA]\nKWIECIEŃ – 12. [CZWARTEK]\nKWIECIEŃ – 13. [PIĄTEK]\nKWIECIEŃ – 14. [SOBOTA]\nKWIECIEŃ – 15. [NIEDZIELA]\n(…) Positively (stanowczo, z pewnością) przenosimy się do Haywards, zatem o godzinę drogi od St. Fran[cisco], bliżej Was wszystkich, będę lepszej myśli. Z Sebastopola wyjeżdżamy jutro, t.j. w poniedziałek. (…)\nKWIECIEŃ - 16. [?] [PONIEDZIAŁEK]\nHenryk Sienkiewicz opuszcza Sebastopol i przybywa do Haywood, gdzie kończy dramat amerykański, nieznany dzisiaj dramat osnuty na tle stosunków amerykańskich. [W 1954 r. Bibliteka Zakładu im. Ossolińskich nabyła prawdpopodobnie fragment tego dramatu, obejmujący jedenaście obustronnie zapisanych kart autografu - sygnatura biblioteki 12583/II.]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w Haywood.\nKWIECIEŃ – 18. [ŚRODA]\nKWIECIEŃ – 20. [PIĄTEK]\nKWIECIEŃ – 21. [SOBOTA]\nKWIECIEŃ – 22. [NIEDZIELA] – 23. [PONIEDZIAŁEK]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w Haywood. Pisze do Juliana Horaina:\n(…) Stokrotne dzięki pani Helenie za parę słów w Waszym liście. Jest to dla mnie pokarm niebieski. Całuję jej ręce i proszę\no pamięć. (…) Za każdą przesyłką jestem pewny, że upadnie moja dobra sława literacka, a po każdej nowej pochwale pytam sam siebie, kto się łudzi. (…)\n(...) Odebrałem także przesłane mi przez kap[itana] Piotrowskiego listy z domu, a w nich masę wiadomości o recenzjach\nw rozmaitych gazetach, z których widzę, że gwałtem chcą ze mnie zrobić wielkiego człowieka, czyli podejmują się równie trudnego, jak niewdzięcznego zadania. (…) …w tych dniach im napiszę: „Kiedym taki wielki, to przysyłajcie równie wielkie monety”. (…) Co porabia pani nasza? Dawno już nie pisaliście mi o niej. (…) Drżę z bojaźni, co powie o moim dramacie,\ni czy znajdzie w nim nie już rolę godną siebie, bo na to trzeba być Szekspirem, ale przynajmniej możliwą. Zresztą powiedzcie,\nże przerobię, zmażę, przepiszę, podrę i naprawię wszystko jeszcze dziesięć razy, jeśli tego zażąda. (…) Przesyłam do Was znów list do naszej pani, który chciejcie jej oddać na tychże samych warunkach jak i poprzedni, tj. na cztery oczy,… (…)\nHenryk Sienkiewicz zwiedza Maripozę (Mariposa). Na kilka tygodni zatrzymuje się w San Fracisco.\nSIERPIEŃ - 07 [WTOREK]\nPodczas pobytu w San Francisco Henryk Sienkiewicz uczestniczy w zatrzymaniu przestępcy. O godz. 10 przed południem wspólnie z Julianem Horainem spacerował\npo ul. Montgomery. Tak pisze na ten temat:\nObecnie bawię w San Francisco, gdzie przyjechałem umyślnie na występy pani M[odrzejewskiej] z Maripozy. (…) Potem w moich oczach jakiś Hangs, konsul Gwatemali, zabił niejakiego pana Leslie (być może, ze inaczej się pisze). Należałem do liczby tych, którzy złapali za kark zabójcę i odbierali mu rewolwer. Żałowałem następnie bardzo, że nie wsadzili mnie jako świadka do kozy, bo tu świadków czasem sadzają do kozy, aby ich usunąć spod wpływów rodziny oskarżonego, ale za to płacą pięć dolarów dziennie (nie wiem, czy i w Kalifornii), czyli sumę, jakiej zapewne żaden literat na dzień nie zarabia. Koniec końców nie wsadzili mnie i pojechałem do Maripozy. Maripoza to jeden ogromny las; w tydzień po moim przyjeździe wlazłem w gąszcza\nza postrzelonym sępem ze strzelbą, w której jedna lufa od śrutu była właśnie wystrzelona, a druga od kuli nie nabita, i spotkałem się nos w nos ni mniej ni więcej, tylko z madame la Cougouar. Madame huknęła na mnie i parsknęła gwałtownie, ja zaś jako\nnie przedstawiony, cofnąłem się z takim pośpiechem, że przyniósłby on zaszczyt najlepiej wychowanemu dżentelmenowi. (…) Kuguarzyca schroniła się do starej miny srebra, ja zaś do chałupy. (…)\nSIERPIEŃ – 20 [PONIEDZIAŁEK]\nTego dnia w California Theatre w San Francisco ma miejsce amerykański debiut Heleny Modrzejewskiej, na który z lasów Maripozy przybywa Henryk Sienkiewicz\ni w korespondencjach do „Gazety Polskiej” entuzjastycznie pisze się na temat jej występu:\n(…) Olbrzymie afisze teatralne porozlepiane na rogach ulic w San Francisco dnia 20 sierpnia doniosły wszem wobec i każdemu\nz osobna, że "celebrated Polish artist, Mrs. Helena Modjewska" ma się ukazać na scenie California Theatre w roli Adrianny Lecouvreur. Tegoż samego dnia, wezwany poprzednio listem Horaina, przybyłem z lasów Maripozy. Była szósta godzina\npo południu. Udałem się natychmiast do mieszkania artystki, aby osobiście dowiedzieć się, jakim sposobem cud ten przyszedł\ndo skutku. Odpowiedziano mi, że już jest w teatrze. Poszedłem do teatru – i nie mogłem się dostać do wnętrza, więc stanąłem przed afiszem i… nie chciałem własnym oczom wierzyć. (…) Uderzyła godzina ósma, weszliśmy do teatru. (…) Z zeszytem roli Roxany w ręku, poważna, może wzruszona, ale spokojna, zbliżyła się na przód sceny. Światła kinkietów rzucały na nią blaski. Idealna postać: rysy tak czyste, jakby wyszła spod dłuta Fidiasza, szlachetność rozlana w całej postawie i ów niewypowiedziany czar niewieści, znany wam dobrze, wrażenie uczyniły niezmierne na nieprzywykłej do takich postaci publice. Cisza stała się tak głęboka, że nie przerywał jej najmniejszy szmer. Na koniec posąg przemówił. Wy znacie czary tego głosu głębokiego, serdecznego, w którym drgają łzy i srebro… (…) Gdy skończyła, cisza trwała jeszcze przez chwilę, jakby publiczność nie zdołała się ocknąć od razu z upojenia. Potem… trudno opisać, co się stało. Burza prawdziwa oklasków, okrzyków, nawoływań. Zimna\nz natury publiczność uniosła się do tego stopnia, iż potem dziennikarze mówili mi, że jak Ameryka Ameryką, nie pamiętano takiego entuzjazmu. (…) Teatr wył, ryczał, klaskał, tupał. Mężczyźni odbierali swoim ladies bukiety i ciskali je na scenę; starzy rodacy nasi płakali jak małe dzieci; słowem, oczywistość przeszła wszelkie nadzieje i wszelkie oczekiwania. (…) Wywołano przeciw zwyczajowi jedenaście razy artystkę. Gdy się ukazywała, mężczyźni wstawali i odkrywali głowy. (…) Było to po prostu wzięcie szturmem Ameryki. (…)\nJuż sierpniowe sukcesy sceniczne Heleny Modrzejewskiej przyczyniają się do tego, że wśród Amerykanów wzrasta zainteresowanie Polską. Dla jednego z dzienników\nSan Francisco Henryk Sienkiewicz pisze artykuł o Polsce, o którym aktorka wypowiada się z uznaniem:\nLitwos napisał bardzo piękny artykuł o Polsce, który przetłumaczyłam na angielski język i będzie w tych dniach wydrukowany. Właściciel dziennika zażądał go z powodu moich występów.\nSIERPIEŃ – 21. [WTOREK]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w San Francisco.\nSIERPIEŃ – 22. [ŚRODA]\nSIERPIEŃ – 23. [CZWARTEK]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w San Francisco. Pisze o rosnącej sławie Heleny Modrzejewskiej:\n(…) …odbyło się trzecie przedstawienie Adrianny. Przed samym przedstawieniem przybyła do artystki deputacja niemiecka,\naby grała w niedzielę, w który to dzień nie ma zwykle przedstawień w Ameryce. (…)\nSIERPIEŃ – 24. [PIĄTEK]\nSIERPIEŃ – 25. [SOBOTA]\nSIERPIEŃ – 26. [NIEDZIELA]\nSIERPIEŃ – 27. [PONIEDZIAŁEK]\nSIERPIEŃ – 28. [WTOREK]\nSIERPIEŃ – 29. [ŚRODA]\nSIERPIEŃ – 30. [CZWARTEK]\nSIERPIEŃ – 31. [PIĄTEK]\nWRZESIEŃ – 01. [SOBOTA]\nWRZESIEŃ – 02. [NIEDZIELA]\nWRZESIEŃ – 03. [PONIEDZIAŁEK]\nWRZESIEŃ – 04. [WTOREK]\nWRZESIEŃ – 05. [ŚRODA]\nWRZESIEŃ – 06. [CZWARTEK]\nWRZESIEŃ – 07. [PIĄTEK]\nWRZESIEŃ – 08. [SOBOTA]\nWRZESIEŃ – 09. [NIEDZIELA]\nW październiku, na zaproszenie sportowego klubu kalifornijskiego, pisarz wyrusza na stepy Wyomingu na kilkutygodniową wyprawę myśliwską na jesienny ciąg bawołów:\n[01. Położenie Gór Skalistych w Ameryce Północnej]\n[Fotografia - Autor: 01. Al guy. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją GNU FDL].\n(…) Nie pisałem do was dawno, ponieważ długi czas spędziłem w Wyomingu na wyprawie myśliwskiej, która trwała przeszło miesiąc. Towarzystwo sportsmenów w San Francisco, złożone z bogatych ludzi, często nie wiedzących, co robić z pieniędzmi, przesłało mi zaproszenie do owej wyprawy wraz z biletem na podróż do lasu i na powrót. Zrozumiecie łatwo, że nie namyślałem się długo. Na drugi dzień po odebraniu zaproszenia udałem się do naczelnika przyszłej wyprawy, pana Woothrup, którego poznałem na parę miesięcy przedtem. (…) Co do przygotowań moich osobistych, to nie licząc broni, której nie potrzebowałem kupować, koszt ich ograniczał się na zakupienie dwóch kołder flanelowych i futrzanej czapki. Miałem za to perspektywę przepędzenia miesiąca czasu w Górach Skalistych (Rocky Mountains)… (…) …kupiłem więc jak najśpieszniej dwie kołdry, opatrzyłem broń rdzewiejącą nad łóżkiem w mieszkaniu Horaina, nabyłem jeszcze nowy nóż, stary bowiem złamałem\nw Maripozie, i byłem gotów. W dwa dni później wyruszyliśmy na wschód. (…)\n[02. Bawół (bizon)]\n[Fotografia – Autor: 02. Ceasol from Edmonton - Canada. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją CC-BY-SA].\nGłównym… przedstawicielem świata zwierzęcego jest bawół (buffalo). (…) Mówiono mi, że potężne samce, poczytując zapewne lokomotywę za jakieś zwierzę pokrewnego sobie rodzaju, pochylały potężne łby za jej zbliżeniem się, jakby wyzywając ją\ndo walki. Oczywiście walka ta kończyła się… (…) Zamiarem naszym było spolować obszerny kanion ciągnący się między dwoma równoległymi pasmami Gór Słodkiej Wody (Sweet Water Mts.). Kanion ten nosi nazwę kanionu Północnych Wideł Platty, środkiem jego bowiem płynie rzeka tegoż nazwiska (North Fork of Platte R.). (…) Przybywszy do Percy, stacji leżącej nad North Fork\nof Platte R., zastaliśmy już wszystko przygotowane. Wozy dla nas wraz z mułami i końmi wierzchowymi nadeszły z Cheyenne.\nDo każdego wozu przydany był mulnik, razem więc sześciu mulników do sześciu wozów, nie licząc dwóch przewodników Metysów: Smitha i Bulla, oraz starego strzelca zwanego Left Hand (Lewa Ręka, mańkut), którego prawdziwego nazwiska\nnie mogłem się dopytać, ale z którym zaprzyjaźniłem się wielce od razu. (…)\n[03. Rzeka Platte z dopływami: Platte Północna i Platte Południowa]\n[Fotografia – Autor: 03.) Kmusser. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją CC-BY-SA].\nPowiedziałem Woothrupowi, abyśmy ruszyli natychmiast; on jednak pragnął najprzód ułożyć regulamin podróży, a po wtóre doczekać się wiadomości od Mac Clella, które miały nadejść wieczorem. Jakoż wieczorem przyjechał z Cheyenne sam Mac Clell, człowiek niezmiernie ugrzeczniony, o twarzy najbardziej złodziejskiej, jaką sobie można tylko wyobrazić. Oświadczył, że zrobił wszystko, co było w jego mocy, że Utanie obiecali mu także wszystko, co będzie w ich mocy, że mają nam dodać eskortę\nprzy Medicina R., słowem, że możemy być zupełnie bezpieczni. Tegoż dnia wieczorem ułożony został dzienny porządek wyprawy. Naczelnikiem jej miał pozostać, jak dotąd, Woothrup. (…) Na dworze było ciemno, a przy tym wiatr z pustyni północy przejmował do żywego. Obwinąwszy się jednak w skórę bawolą i mając takąż drugą pod sobą wkrótce uczułem błogie ciepło rozchodzące się po kościach. Ale kwik mułów gryzących się w ogrodzeniu i klątwy mulników, którzy nadeszli, aby je uspokoić, nie pozwalały nam zasnąć. Zapaliliśmy więc fajki i poczęli gawędzić. Na wozie było nas czterech: Woothrup, Thompson, Ward i ja… (…)\nNazajutrz rano wyruszyliśmy świtem w drogę. (…) …pierwszego rana wyruszyliśmy szczęśliwie. (…) Metysowie przewodnicy, Smith i Bull, ruszyli naprzód, a że jeszcze niezupełnie było widno, wkrótce więc ujrzeliśmy ich zaledwie majaczących wśród szarego światła poranku, a potem znikli nam zupełnie z oczu. Gdy się rozwidniło, począłem przyglądać się okolicy. Jechaliśmy środkiem obszernego kanionu, który jakby olbrzymia, na kilkanaście mil szeroka ulica szedł na północ. Dwa boki, a raczej dwie ściany jego boczne stanowiły pasma Gór Sweet Water Mts. (Słodkiej Wody); przez przerwy zaś pasma leżącego po prawej stronie widać było południową grupę Black Hills (Czarnych Gór). (…) Posuwaliśmy się naprzód z wolna wzdłuż koryta Północnych Wideł (North Fork) Rzeki Platty, płynącej środkiem kanionu wprost na północ i dopiero znacznie wyżej skręcającej na wschód,\nw kierunku Missouri, do której, przebiegłszy całą Nebraskę, wpada pod Omaha. (…) Okolica zdawała się być zupełnie pustą\ni jednostajną. Przed nami zawsze taż sama rzeka i ten sam kanion ciągnący się do nieskończoności… (…) O’Leary i Winson, którzy zapuszczali się w step z drugiej strony, również nie widzieli nic nareszcie koło godziny dziesiątej z rana ujrzeliśmy pasemko zarośli ciągnące się prostopadle do rzeki, a na poprzek naszej drogi. (…)\nPo przebyciu zarośli leżących na drugim brzegu, ujrzeliśmy ślady stada wielkich antylop złożonego z sześciu sztuk. (…) …stary mańkut kazał nam teraz rozproszyć się po stepie tak, abyśmy nie tracąc się z oczu zajęli przestrzeń na milę przynajmniej. (…)\n…widziałem więc doskonale flegmatycznego Thompsona, jak zatrzymawszy konia zmierzał się z karabinem, po chwili z końca lufy wybuchnął biały dymek, rozległ się strzał, po którym Thompson począł galopować naprzód. (…) Była to antylopa ciemnego koloru z żółtymi cętkami na grzbiecie, młoda jeszcze, na nóżkach tak cienkich jak badylki. (…) W samo południe zatrzymaliśmy się\ndla zjedzenia lunchu. (…) Po lunchu powyciągaliśmy się przy ogniu na naszych kołdrach i pookrywawszy się skórami, pokrzepialiśmy spoczynkiem kości strudzone trwającą od świtu konną jazdą. Koło godziny trzeciej ruszyliśmy dalej. Kraj\nnie zmieniał się ani na jotę; aż do noclegu nie zaszło nic godnego uwagi, nie padł ani jeden więcej strzał. (…) Na nocleg stanęliśmy w wierzchołku kąta utworzonym przez ujście strumienia do rzeki. (…) Prosiłem Woothrupa, abym ja należał do tych pierwszych wartowników, na co się chętnie zgodził. Odjechawszy na jakie trzysta kroków w ciemność, zatrzymałem konia.\nNa tęż samą mniej więcej odległość miałem po prawej ręce Le Clerca, a po lewej Warda. Noc zaczęła się spokojnie. (…)\nDrugi i trzeci dzień… (…) Jedynym wypadkiem była sprzeczka Warda z Thompsonem, zagodzona z wielkim taktem\nprzez Woothrupa, jedyną zaś pociechą to, że droga stawała się coraz lepszą. Zagłębienia na stepie znikły, mogliśmy więc posuwać się prędzej i w kierunku zupełnie prostym. Szczyty Sweet Water Mts. ciągnące się po lewej stronie rzeki zmniejszały się coraz bardziej. (…) Pewne zniechęcenie poczęło ogarniać nasze grono. Trzy dni konnej jazdy nuży, zwłaszcza gdy nic nie zajdzie takiego, co by dozwoliło zapomnieć o zmęczeniu. (…) Towarzysze moi zaczęli coraz częściej zsiadać z koni, aby szukać wypoczynku na wozach; ja, przyzwyczajony już do ciągłych konnych wycieczek w południowej Kalifornii, męczyłem się mniej\nod innych i przepatrywałem okolicę staranniej. Towarzyszył mi zwykle Ward, który od czasu sprzeczki z Thompsonem zaczął się mniej ze mną sprzeczać. Zapraszaliśmy z sobą i Lewą Rękę; ten jednak mało oddalał się od karawany… (…)\nCzwarty dzień przeznaczony był na wypoczynek… (…) Przyłączyłem się do Metysów Smitha i Bulla i ruszyliśmy razem w kierunku wschodnim. Tym razem los nam sprzyjał; zaledwie bowiem oddaliliśmy się na parę mil (angielskich) od karawany, z krzaku rosnącego opodal wysunął się duży ryś, szary, cętkowany, nie dalej jak o trzydzieści kroków od nas. Wstrzymawszy natychmiast konia strzeliłem doń tak szczęśliwie, że zabiłem go na miejscu. Kula strzaskała mu wierzchnią część karku wraz z kręgami szyjnymi. Ale, gdym dla pewności zeskoczywszy na ziemię dobijał go jeszcze kilku pchnięciami noża, z pobliskiego krzaku ruszył się drugi, który utaił się po strzale i zaślepiony wściekłością lub trwogą ruszył wprost na mnie. Zaledwie miałem jednak czas przyklęknąć przysłoniwszy jedną ręką oczy, drugą trzymając straszliwy bowie-knife, gdy w powietrzu świsnęło lasso, rozległo się jakby uderzenie biczem; schwytany za szyję zwierz beknął chrapliwie, zwinął się w kłębek i odbijając się jak piłka od kamieni\ni gruntu stepowego porwany został jakby wichrem w step przez Metysa Smitha. Drugi przewodnik, Bull, schwytał tymczasem mego konia, z którego zsiadłem dla dobicia mojej ofiary, a który, w chwili gdym przyklęknął, uciekł, i galopował w kierunku karawany. (…)\nWe cztery godziny potem stanęliśmy na nocleg; przedtem jednak jeszcze straciliśmy jednego muła, który upadł przy przeprawie przez strumień tak nieszczęśliwie, że złamał nogę. (…) Z polecenia Woothrupa miałem czuwać nad strażami pilnującymi stada, przejeździłem więc na koniu całą noc. (…) Noc cała przeszła bez wypadku. Świtaniem, gdy większość towarzyszów wyszła już\nz obozu z blaszankami po wodę, zsiadłem z konia i położyłem się spać. Przespałem aż do lunchu. (…) Jechaliśmy dalej spokojnie. Nad wieczorem znów znaleziono ślady bawołów, które tym razem sam oglądałem. (…) Wjeżdżaliśmy jednak widocznie w okolicę obfitującą w zwierzynę, co można było poznać z wielkiej ilości antylop. Następnej nocy zachowywaliśmy też same ostrożności\njak poprzedniej; nic jednak nie zaszło godnego uwagi. (…)\n[04. Widłoróg (antylopa widłoroga) - para]\n[Fotografia – Autor: 04.) Samsara. Źródło – Wikipedia.] [Zdjęcia objęte są licencją CC-BY-SA].\nNazajutrz około godziny ósmej rano stary strzelec, który świtaniem wyszedł był na zwiady i dopiero co powrócił, zbliżywszy się\ndo mnie szepnął z cicha, abym udał się za nim. Wyjechaliśmy obaj z obozu konno. Kanion, który od kilku dni zwężał się\ncoraz bardziej, nie był w tym miejscu szerszy niż na sześć do ośmiu mil angielskich; wkrótce więc dojechaliśmy do gór. (…) Zatrzymaliśmy się u wejścia do jednego z bocznych kanionów. Tu stary strzelec zsiadł z konia i mnie kazał to uczynić, a następnie odprowadziwszy konie ukrył je w rozpadlinie gruntu porośniętej krzewiną. – Teraz musimy pójść piechotą - rzekł do mnie. (…) Poszliśmy. Wąskie gardło bocznego kanionu prowadziło nas w głąb gór. Gardło to jednak rozszerzało się stopniowo coraz więcej. Przy samym wyjściu stary zatrzymał mnie: - I will show you something. (Chcę panu coś pokazać) - rzekł. Co? - Buffalo! - Serce zabiło mi z radości. (…) Po kilkudziesięciu jeszcze krokach kanion rozszerzył się nagle w polankę, której brzegi pokryte były zaroślami, środkiem zaś ciągnęła się łąka, przez którą przepływał mały strumień. (…) …na środku łąki ujrzałem potężnego bawołu stojącego spokojnie opodal strumienia. Zasunąwszy się jeszcze głębiej w zarośla począłem się czołgać. Upłynęła może\nz godzina czasu, zanim zmieniłem kierunek w stronę brzegów polanki. Poruszałem się z największą ostrożnością, aby nie potrącić nawet gałązki. Przez cały ten czas nie widziałem zwierzęcia, ale za to, gdym się doczołgał do brzegu, ujrzałem je w całej okazałości. Wyznaję, iż ponieważ były to pierwsze moje łowy na bawołu, serce biło mi nie tylko ciekawością, myśliwskim zapałem, ale i pewnym wzruszeniem, nieco do strachu podobnym.\nTen bawół stojący teraz ode mnie nie dalej jak sześćdziesiąt jardów, wydawał mi się już nie tylko wielkim, ale po prostu potwornym. Był to istotnie potężny zwierz z ogromnym łbem, szerokim może na półtrzeciej piędzi, z rogami tak czarnymi\njak heban, zaledwie widocznymi wśród kudłów pokrywających głowę, garb i w ogóle przednią część ciała. Kudły te były prawie zupełnie czarne, reszta zaś sierści jednostajnego brązowego koloru. Zwierz nie podejrzewając niebezpieczeństwa stał spokojnie, nie pasąc się trawą, ale poruszając z wolna żuchwami, z których zwieszała się ślina. (…) Opanowawszy wzruszenie wymierzyłem doń spokojnie, ponieważ zaś stał obrócony do mnie lewą stroną, starałem się trafić go w serce. (…) Strzał był niedaleki i do tak wielkiego zwierzęcia łatwy, po chwili więc pociągnąłem za cyngiel. Po moim strzale rozległ się drugi,\ntak jednocześnie, że prawie nie mogłem go odróżnić. Według polecenia Lewej Ręki zamiast wyskoczyć z zarośli, przysiadłem spokojnie czekając, co się stanie, łatwo więc wyobrazić sobie moje zdziwienie, gdym ujrzał, że bawół nie drgnął nawet, zupełnie tak, jakby nie słyszał naszych strzałów. Po chwili jednak zwierz poruszył się, zachwiał i nie wydawszy najmniejszego głosu klęknął na przednie nogi, a następnie zwalił się całą masą olbrzymiego swego cielska. (…) Bawół, któregośmy zabili, był tak wielki, że jakkolwiek leżał na brzuchu, gdym stanął przy nim, garb jego dochodził wysokości mojej głowy.\nZ tym wszystkim Lewa Ręka teraz wytłumaczył mi, dlaczego zabronił mi pokazywać się po strzale. Bawół po strzale nie ucieka nigdy, jeśli nie zobaczy człowieka; spłoszony jednak jego widokiem umyka i często, choć ranny śmiertelnie, potrafi ubiec kilka mil, zanim padnie. (…) …wróciliśmy do koni. Wsiadłszy na nie udaliśmy się z powrotem do karawany, którą w godzinę dogoniliśmy\nz łatwością. (…) Wiadomość o naszym powodzeniu wzbudziła ogólną ciekawość, a nawet i zazdrość. Wszyscy chcieli jechać oglądać naszą ofiarę. Karawana musiała zatrzymać się na czas pewien, którego potrzeba było do zdjęcia skóry ze zwierzęcia. Mięso jego porąbaliśmy z pomocą toporów na sztuki i ułożywszy na muły co przedniejsze części odwieźliśmy je do obozu, resztę pozostawiwszy dla wilków. (…) Tymczasem jednak posuwaliśmy się naprzód, wolniej wprawdzie niż poprzednio, droga bowiem skutkiem zwężania się odległości między górami stawała się coraz trudniejszą, ale wytrwale. Przez parę następnych dni odbywaliśmy drogę spokojnie. (…) Na koniec dotarliśmy do miejsca, w którym Północne Widły skręcają na wschód. Pasma Sweet Water Mts. kończyły się po obu stronach, a kanion rozpływał się na północ w step prawie nieskończony. (…)\n…któż opisze ogólną radość i uniesienie, gdyśmy między tymi smugami na stepie ujrzeli kilkadziesiąt czarnych punkcików, zaledwie widocznych dla oka, ale widocznie ruchomych. Lewa Ręka przyłożył swoją imienniczkę, lewą rękę, do czoła, wytężył wzrok, popatrzył chwilę, potem zwracając się ku nam rzekł:\n– Buffalo. (…) Po krótkiej chwili Lewa Ręka objął nad nami dowództwo i poczęliśmy spuszczać się z tarasu. (…) Im bliżej byliśmy zwierząt, tym jechaliśmy wolniej… (…) Po godzinie takiej drogi wiatr począł przynosić nam głuche ryki zwierząt, a po półgodzinie jeszcze mogliśmy je widzieć przez przerzedzone zarośla. Dzieliła nas od nich odległość może pięciuset jardów… (…) Po chwili ciche: „stop”, wymówione przez Lewą Rękę raczej poruszeniem ust niż głosem, zatrzymało nas na miejscu. Bawoły poczuły nas. (…) Krowy i młode bawolaki poczęły się zbijać w wielką kupę. Samce pochylały straszne, kudłate łby, wydając głębokie a krótkie ryki i uderzając silnie racicami o ziemię. Na koniec całe stado, jakby popchnięte niewidzialną siła, ruszyło nagle, ale zamiast uciekać, ruszyło wprost na nas. (…) Z tym wszystkim kilkanaście luf pochyliło się jednocześnie w stronę zarośli i na dany znak przez Lewą Rękę daliśmy ognia: po czym wyjąc po indyjsku puściliśmy konie przez zarośla, aby objechawszy ich koniec, uderzyć na stado. Po pierwszej salwie nie padł ani jeden bawół, natomiast wszystkie w mgnieniu oka zwróciły się do ucieczki. (…)\nNa koniec stado, oślepione trwogą, rozproszyło się po stepie. Każdy zwierz uciekał teraz w innym kierunku. (…)\nPognawszy za wielkim samcem strzelałem doń z karabinu jedną ręką, drugą prowadząc konia. Strzały nie mogły być celne, dlatego uciekał ciągle. (…) Wystrzeliłem na koniec czternaście strzałów, a nie mając czasu nabijać ani zapinać karabina w pasy, cisnąłem go na ziemię, chwyciwszy na to miejsce rewolwer Colta wielkiego kalibru, który miałem u pasa. (…) Szalona ta jazda tuż, tuż trwała z jakie dziesięć minut, póki nie wystrzeliłem wszystkich ładunków z rewolweru. (…) Zawróciwszy konia półkolem, spostrzegłem, że zwierz upadł na jedno kolano i z drugą nogą wyciągniętą naprzód, a nozdrzami zanurzonymi w trawę pozostawał nieruchomy. Gdym się zbliżył, zerwał się jeszcze z oczyma zakrwawionymi, pełnymi przerażenia i obłąkania,\nale zachwiał się natychmiast i padł. (…) Gonitwa nie odbyła się jednak bez wypadku. Na Benneta rzuciła się krowa bawola\nw obronie cielęcia, a ponieważ dojeżdżał ją zbyt blisko, przewróciła go razem z koniem. Konia zabiła, a jeździec zemknął\nw zarośla, skąd mimo iż zwichnął jedną rękę, strzelał jeszcze z rewolweru… (…) Z pomocą mułów pościągaliśmy je wszystkie\nw jedno miejsce. Zdjęcie skór i wybranie najprzedniejszych cząstek zajęło tyle czasu, iż musieliśmy nocować na polu gonitwy. (…)\n…drugi dzień już upływał, jak przebyliśmy Medicina Creek nie spotkawszy żywego ducha. (…) Postanowiliśmy nawet z tego powodu zatrzymać się dwa dni, aby dać czas eskorcie odnalezienia nas. Ten dłuższy wypoczynek był zresztą potrzebny i nam,\ni mułom, podróż nasza bowiem trwała już dwa tygodnie. Co do mnie, rad byłem z tego niewymownie. Prawdę powiedziawszy,\nod kilku dni czułem się niezdrów, a zaraz nazajutrz po owej szalonej gonitwie za bawołami było mi tak słabo, że musiałem zsiąść z konia i położyć się na wozie. Ward przez cały dzień albo gotował mi herbatę, albo siedział przy mnie gawędząc, poprawiając\nna mnie skóry bawole i troszcząc się o mnie jak najlepszy przyjaciel. (…) Wieczorem gorzej mi się jeszcze zrobiło. Paliła mnie gorączka, czułem zawrót głowy i ból we wszystkich kościach. Obawiałem się, że utracę przytomność. (…) Drugiego dnia jednak zrobiło mi się nadspodziewanie lepiej. Mogłem się przechadzać po majdanie, a nawet po lunchu siadłem na konia i pojechałem\nna rzekę. Wieczorem tego dnia zaszedł ważny w obozie wypadek. Przyjechał od Mac Clella Metys z listem do Woothrupa. Człowiek ten przebył w pięć dni drogę, którą my wlekliśmy się już dwa tygodnie. Przywiózł niedobre wiadomości. (…) Mac Clell spodziewał się jeszcze załatwić sprawę spokojnie, ale mimo to wzywał nas, abyśmy wracali jak najprędzej, póki układy się toczą i powstrzymują czerwonoskórych od porywania się zbrojną ręką na podróżników. (…)\nBądź co bądź postanowiliśmy wracać i wracać tąż samą drogą. Odwrót ten rozpoczął się zaraz nazajutrz. (…) Nocami połowa ludzi musiała zawsze czuwać nad mułami i obozem. Strażom surowo było zakazane drzemać na postoju. Nie wolno było także oddalać się, nawet w dzień, więcej niż na pół mili od karawany, i to tylko w miejscach otwartych. (…) Czwartego dnia odwrotnej podróży przewodnicy spostrzegli znaczny oddział Indian… (…) …widok trzydziestu strzelb wymierzonych i spokojny, pewny głos Woothrupa rozlegający się jako komenda wstrzymały ich w przyzwoitej odległości. Było ich około stu wojowników. Wieczorem przysłali do nas poselstwo. Chciałem wtedy koniecznie wstać, aby zasiadłszy u ogniska rady palić z Indianami i przypatrywać im się, ale nie mogłem. Gdym wyszedł z wozu, nogi zachwiały się pode mną i o mało nie utraciłem przytomności. Położono mnie nazad na wóz, musiałem więc poprzestać na przypatrywaniu się nowym gościom przez uchylone płótno wozu. (…)\n…Indianie, także chytrzy do najwyższego stopnia, odgadli te plany i powiedzieli Woothrupowi, że je odgadują. Nie zaprzeczał. Powiedział im, że istotnie takie miał cele, a teraz albo niech się zgodzą na jego żądania, albo niech się biją. Takie oświadczenie\ni ujęło ich, i zaimponowało zarazem. Zrozumieli, że język naczelnika białych nie jest "dwoisty" i że można ufać jego słowom; zrozumieli także, że jesteśmy czymś odmiennym od zwykłych awanturników, z jakimi spotykali się w stepach, i koniec końcem, zgodzili się na wszystkie żądania Woothrupa. (…) Pięciu Indian przeznaczonych do towarzyszenia nam nie śpieszyło się także\nz odjazdem. Mogli jeść i pić sto razy lepiej niż zwykle w domu, a przy tym spodziewali się jeszcze wyłącznych dla siebie podarunków. Traktowano ich dobrze z wyjątkiem naszych psów, które ujadały na nich dniem i nocą. (…) Co do mnie,\nnie widziałem ich prawie wcale, cały ten czas bowiem przeleżałem jak martwy na wozie. Na koniec, na dwa dni przed przybyciem do Percy, odprawiono posłów obdarzywszy ich hojniej, niż się sami spodziewali.\nTak skończyła się nasza wyprawa, która trwała przeszło miesiąc. Za przybyciem do Percy Woothrup i niektórzy z towarzyszów naszych związanych z nim interesami, pojechali dalej na Wschód, do Omaha i Council Bluffs, a stamtąd przez Sioux City\ndo Czarnych Gór, reszta zaś wraz ze mną do San Francisco. Do San Francisco przyjechałem mocno cierpiący, a dolegliwości moje\nnie opuściły mnie aż dotąd. Znalazłem tu Polaków posmutniałych z powodu odjazdu pani Modrzejewskiej do New Yorku. (…)\n…słabość, rozwijająca się początkowo coraz silniej, wstrzymała i opóźniła znacznie mój wyjazd do Europy. Wstrzymuje mnie ona\ni dotychczas, ale za to pozwala mi pisać tak długie listy, jak ten obecny, w którym pozwoliłem sobie nudzić czytelników. (…)\nW drodze powrotnej zwiedza kopalnie srebra w Virginia City.\nZ tego okresu pobytu Henryka Sienkiewicza w Kalifornii pochodzą: końcowe „Listy z podróży”, „Komedia z pomyłek” i „Chińczycy w Kalifornii”.\nGRUDZIEŃ - 18. [WTOREK]\nHenryk Sienkiewicz przebywa w San Francisco i donosi o swej chorobie i zamiarze opuszczenia Kalifornii:\n(…) Nadspodziewanie bawię jeszcze w San Francisco, gdzie zatrzymała mnie jeszcze słabość, jakiej nabawiłem się w czasie ostatniej mojej wyprawy do Wyomingu. Wyprawy tej nie będę wam opisywał, albowiem opis jej dość obszerny posłałem\ndo „Gazety Polskiej”, w której będziecie mogli go czytać. Nie wspomniałem jednak o tym, że po drodze wstępowaliśmy na jeden dzień do Virginia City w Nevadzie. Miasto to odległe jest tylko na parę godzin drogi od głównej linii kolei Dwóch Oceanów, że zaś naczelnik naszej wyprawy, Woothrup, jako akcjonariusz tamtejszych kopalń, miał jakiś interes do ich zarządu, ja zaś chciałem zwiedzić żyły srebrne, przeto puściliśmy się tam ze stacji Reno. (…)\nDalej wspomina zwiedzanie kopalń srebra w Virginia City:\n(…) Virginia City wyjątkowo pięknie jest położona na górze, z której otwiera się bardzo obszerny widok. (…) Przybywszy\ndo miasta udaliśmy się do kopalń. Wśród stosów wydobytej ziemi i poobdzieranych przestrzeni wychyliła się przed nami nagle czarna jama. Nim weszliśmy do niej, przewodnik nasz, który nagle wylazł z podziemia,…, zaprowadził nas do domku, gdzie kazał nam włożyć ubranie z pęcherzy, wilgotne, brudne, obrzydliwe. Po włożeniu go udaliśmy się znów do jamy, siedli w rodzaj kosza\nz desek, który ukazał się w jej wnętrzu, i nagle… zrobiło nam się w oczach ciemno. Poczęliśmy zlatywać na dół jakby na złamanie karku. Przy blasku niepewnym latarni ujrzałem tylko sznury czy też łańcuchy, odwijające się z przerażającą szybkością. Kosz leciał na dół, i leciał, i leciał… myślałem, że to się nigdy nie skończy… nareszcie stanął, a raczej upadł tak silnie, że małośmy się\nnie potrącili głowami. Pytałem się przewodnika:\n- Czy przy takiej wariackiej jeździe nie bywa wypadków?\n– Czasem – odpowiedział – jeśli łańcuchy się pozrywają, to siedzący w koszu muszą się zabić.\n– A czy zdarza się to?\nZnowu spokojna odpowiedź:\n- Czasem. (…)\nPoczęliśmy dziękować przewodnikowi. Był to, jak wam już wspomniałem, człowiek dość obdarty, brudny, zasmolony,\nwe flanelowej koszuli, w kapeluszu z powystrzępianym koliskiem i w podartych gumowych butach. Twarz jego, lubo zasmolona, miała jednak pewien wyraz dystynkcji, a jasne, niebieskie oczy patrzyły rozumnie. (…) …przybywszy do miasta chodziliśmy\npo owych wielu miejscach; na koniec około godziny ósmej wieczorem stanęliśmy przed ślicznym, marmurowym pałacykiem oddzielonym od ulicy sztachetami i przepysznym trawnikiem, na środku którego wznosiła się fontanna.\n- Gospodarz w domu? – spytał Woothrup człowieka, który nam otworzył.\n- Yes sir! proszę do „parloru”. (…) Po chwili wszedł gospodarz i… proszę sobie wyobrazić moje zdziwienie, gdym poznał w nim mr. Jamesa Little, naszego rannego przewodnika. Wyznaję, że zmieszałem się. Pan Little, ubrany teraz nie wykwintnie,\nale przyzwoicie, w koszuli świetnej białości, umyty, uczesany, miał minę jeżeli nie księcia, bo ich tu nie ma, to przynajmniej… bankiera. Potem nadeszła jego żona, piękna, jasnowłosa „missis” w jedwabnej sukni, ze złotym łańcuchem, a potem jeszcze piękniejsza miss Ellinor, siostra pani Little. (…) Nie potrzebuję już zapewne tłumaczyć wam, że pan James Little\nnie jest robotnikiem, ale głównym inżynierem i jednym z głównych akcjonariuszów kopalni. Ale jego zasmolone ubranie i twarz łatwo istotnie mogą w błąd wprowadzić. Tymczasem w kopalni innego używać niepodobna. Na zwiedzających właśnie dlatego nakładają umyślnie ubrania, że w podziemiach wszystko się niszczy, rozrywa o skały, plami wilgocią, kopci dymem i sadzą. Oczywiście inżynier, który większą część dnia spędza w kopalni, w krótkim czasie musi wyglądać jak oberwaniec. (…)\nDalej przytacza rzeczywistą historię pewnego Polaka:\n(…) Gazety nowojorskie doniosły o śmierci ziomka naszego, Siellawy, niegdyś obywatela gub. Witebskiej. Poznałem go osobiście w czasie pobytu w Nowym Jorku, przeto mogę udzielić kilku szczegółów z jego życia i jeden psychologiczny. Śp. Siellawa (…) był człowiek wysoko ukształcony, prawy i szlachetny. Miał wszakże jedną dziwną monomanię; wszędzie gdziekolwiek przebywał, zdawało mu się, że go szpieguje, ściga i prześladuje jeden z rządów europejskich. Stąd też nigdzie nie mógł zagrzać na długo miejsca, a nawet z nikim utrzymać trwałych stosunków przyjaznych. (…) Gnany myślą, że go ścigają i prześladują,\npo opuszczeniu Europy (…) zwiedził Przylądek Dobrej Nadziei, Madagaskar, Australię, Amerykę Południową, środkową i nareszcie Stany Zjednoczone. Powiadał mi nieraz, że za najszczęśliwsze chwile swojego życia uważa te parę lat, które przebył\nna międzymorzu Panama, spełniając obowiązek strażnika latarni morskiej przed portem Colon-Aspinwall. Obowiązkiem jego było\no każdej szóstej godzinie zapalać lub gasić latarnię. Mieszkał o 10 mil od brzegu, sam jeden wśród morza na samotnej skale, której przez 26 miesięcy nie opuszczał. Co dwa tygodnie przywożono mu żywność (…). Raz mu przysłano pakę z gazetami\ni książkami polskimi – i to go wygnało z samotnego raju, w którym żył najszczęśliwszy, bez Ewy i węża, jak sam się wyrażał.\nW liczbie przysłanych książek była powieść Zygmunta Kaczkowskiego „Murdelio”. Otóż w pewien mglisty dzień Siellawa tak się zaczytał przy lampie w owej powieści, że wiecznym prawem zapomniał zapalić lampę latarnianą. To zmyliło z drogi jakiś okręt\ni o mało nie stało się powodem rozbicia. Zaskarżono strażnika i Siellawa stracił miejsce. (…) W Nowym Jorku pracował\npo aptekach. Cierpiąc bezsenność, używał morfiny czy innego jakiegoś niebezpiecznego lekarstwa i tym się podobno otruł. Dopiero w kilka dni po jego śmierci ziomkowie dowiedzieli się o tym i pośpieszyli pochować. (…)


Noże i sitka - Sitka i noże do maszynek - Wędliny domowe - forum\nNapisano 15 lis 2007 - 15:31\nWitam wszystkich serdecznie.Chciałbym zapytać :blush: czy do nowej maszynki Zelmer Diana , którą zanabyłem pare dni temu trzeba do kazdego sitka dokupić osobny nóż??? Bo gdzieś na forum przeczytałem , że nóż powinien być dopasowany do swojego sitka.Może też poradzicie jak ostrzyć naże i sitko,czy to się dociera na kamieniu ??? Pozdrawiam\nNapisano 15 lis 2007 - 15:39\nspokojnie objedziesz na jednym nozu choc jest kilka osob np Abratek co maja komplety\nostrzyc polecam u slusarza ,sam tez ostrzylem ale przewalone .\nKawalek szkla, papier wodny,woda i jechane ,raczej nie polecam.\nNapisano 15 lis 2007 - 16:09\nOczywiście że można obejść się jednym, jednak na pewno ostrzenie będzie musiało odbywać się częściej,\nja przy okazji zakupu sitek "dorzuciłem" noże, bo wydatek nie był zbyt duży a sumienie spokojniejsze :wink:\nkupowałem w www.sitka.com.pl\nNapisano 15 lis 2007 - 16:36\nostrzyc polecam u slusarza\nOstrzyłeś u ślusarza? Jeśli tak, to ile kosztowała usługa?\nNapisano 15 lis 2007 - 17:13\nW ten sposób to można najwyżej zniszczyć sobie sitko. Jeżeli chcesz ostrzyć sam to proponuję nową ściernicę i jechanie. Lub w droższej wersji ale ostrzenie idealne. Płyta traserska (mała) sproszkowany korund, olej i jechanie (najlepiej kreślić ósemki).\nNapisano 15 lis 2007 - 17:28\nnapisalem ze nie polecam a naostrzyc mozna :???:\nNapisano 15 lis 2007 - 17:35\nPłyta traserska (mała) sproszkowany korund, olej i jechanie (najlepiej kreślić ósemki).\n.......+ metr gumy, żeby sobie strzelić w łepetynę :sad:\n- ostrzenie noży i sitek zostawmy fachowcom . ( tylko magnesówka )\nNapisano 15 lis 2007 - 17:38\nNa magnesówce to się ostrzy klientowi. Dla siebie ostrzy się ręcznie. Jakość obróbki jest nieporównywalna.\nNapisano 15 lis 2007 - 17:39\nOstrzyłem kiedyś sitko na szkle i papierze wodnym. Do d... z taką robotą. Pół godziny ostrzenia, pięć arkuszy papieru zużyte, a sitko dalej tępe :devil:\nStanowczo nie polecam. Trzeba poszukać magnesówki, dwa piwa i sześć sitek naostrzone :grin:\nNapisano 15 lis 2007 - 17:42\nPedro i Fentel mają rację tyko magnesówka\nNapisano 15 lis 2007 - 17:45\nNa szkle i papierze ściernym nie uzyskacie płaszczyzny. Szkło nie jest równe a papier się podwija. Tylko idealna płaszczyzna do ostrzenia. Po ostrzeniu magnesówką też należy dokonczyć ostrzenie ręcznie. Po tarczy zostają nierówności. Pod lupą je widać.\nNapisano 15 lis 2007 - 17:49\nOstrzyłem kiedyś sitko na szkle i papierze wodnym. Do d... z taką robotą. Pół godziny ostrzenia, pięć arkuszy papieru zużyte, a sitko dalej tępe\nStanowczo nie polecam. Trzeba poszukać magnesówki, dwa piwa i sześć sitek naostrzone\nNapisano 15 lis 2007 - 17:51\nNapisano 15 lis 2007 - 17:53\nMoje sitka ostrzy mi kolega na magnesówce i jestem zadowolony.Ostrzy oczywiście razem z nożykiem.Najpierw nożyk pobieli z tej strony co nie tnie a później odwraca i ostrzy.\nNapisano 15 lis 2007 - 18:07\nWitam! W śródmieściu Wa-wy, w punkcie dorabiania kluczy zauważyłem na wystawie komplety nóż-sitko. Spytałem czy sprzedają, czy ostrzą, bo byłem wtedy na etapie poszukiwania sitek o dużych oczkach. Więc tylko ostrzą. Nie pytałem o cenę, bo mam dostęp do magnesówki z obsługą, ale mogę się dowiedzieć.\nNowe noże czesto mają zupełnie zły "kąt natarcia" i przy pierwszym ostrzeniu trzeba go poprawić /zwykle ręcznie/. Pewnie o tym mówił Wnuczek pisząc o ręcznej robocie. Nie ma lepszego sposobu na naostrzenie , tylko magnesówka. Wodny drobny papier "przylepiony" wodą do szyby, czy proszek ścierny na płycie - te sposoby można traktować jako środek zastępczy, działanie doraźne, podostrzenie. Tymi metodami łatwo popsuć płaskość sitka czy noża, a krawędzie tnące nie będą tak ostre.\nOsobne komplety: na pewno lepiej je mieć, bo nóż i sitko, zużywając się, równocześnie stale dopasowują się do siebie i nawet krzywe dolegają do siebie.\nJednak jeśli sitko znieniamy często, robiąc przeróżne wyroby w niedużych ilościach, i nie ma miejsca sytuacja, że tygodniami pracuje jedno sitko, a inne prawie wcale. To można przyjąć, że wszystkie sitka i jeden nóż zużywają się równomiernie. Sitko musi zawsze tą sama stroną pracować!\nJagra! al. Wyzwolenia, przy pl. Zbawiciela - Klucze Świata.\nNapisano 15 lis 2007 - 18:48\nJa korzystam z moich sitek już chyba ze trzy lata jak kupiłem moją maszynkę nr 22 . Cały czas korzystam z jednego nożyka do różnych sitek chociaż posiadam takowe w zapasie . Nigdy jeszcze nie ostrzyłem i nie widzę na razie takiej potrzeby . Muszą być przechowywane w suchym miejscu trochę natłuszczone żeby nie rdzewiały .\nNapisano 15 lis 2007 - 18:59\nNóż i sitko zawsze myją tylko gorącą wodą. Pozostają tłuste w dotyku. I tak je zostawiam. Nie rdzewieją.\nNapisano 15 lis 2007 - 19:36\nNapisano 15 lis 2007 - 19:50


LOL | Viralka.net\n12 genialnych lifehacków dla ludzi oszczędnych.\n12 genialnych lifehacków dla ludzi oszczędnych\nKażdy z nas na skórze ma pory. Setki malutkich otworów które jednak powinny być niewidoczne gołym okiem. Jest to możliwe jeśli skóra jest zadbana a pory są oczyszczone!\nJadł przez 7 dni w McDonalds. Nie uwieżysz co się stało!!!\nJadł przez 7 dni w McDonalds. Sprawdź co się stało.\nRządzący planują wprowadzenie tzw „kary za rozwód”! Skorzystać ma na tym ZUS!\nRozwód sam w sobie jest kosztowny, nie tylko emocjonalnie ale też finansowo. Podział majątku, decydowanie co do kogo należy. Problemy z domem. Teraz może dojść kolejny materialny problem podczas rozwodu!\nDyrektorka poznała sekret 77-letniej woźnej i zmusiła ją do pojawienia się na sali gimnastycznej! Tam już czekali wszyscy!\nKażdy z nas ma sekrety, niektóre duże, inne małe. Pewne rzeczy po prostu lepiej zostawić dla siebie, z rozmaitych powodów. Z takiego założenia wychodziła jeszcze do niedawna szkolna woźna, Frances Buzzard.\n11-latek próbował kupić prezerwatywy. Chciał się przygotować na wizytę koleżanki\nNa kanale BrzozaTV przeprowadzono eksperyment, w którym sprawdzono, jak sprzedawcy reagują na 11-latka, który chce kupić prezerwatywy na wieczór z koleżanką. Każdy z nich był zaskoczony i nie mógł uwierzyć, że z ust dziecka pada taka propozycja. Eryk był...\nNarodziny dziecka to jedno z najbardziej ekscytujących ludzkich doświadczeń. Z pewnością potwierdzi to każdy rodzic. Przyzna się też do tego, że wraz z wiadomością o tym, że na świat przyjdzie jego potomek, pojawia się w nim paniczny strach o jego zdrowie...\n35-latka szła poboczem drogi z dwójką małych dzieci. Nagle wjechał w nią rozpędzany samochód\nOto kolejna tragedia, która powinna dać do myślenia wszystkim kierowcom. Na drodze nie jesteśmy sami i powinniśmy zachować szczególną ostrożność w czasie prowadzenia samochodu. Jedna nieprzemyślana decyzja może odebrać komuś życie…


TMHome sp. z o.o. - Biuro Nieruchomości w: Warszawa\nBiuro Nieruchomości w: Warszawa\nul. Orłowska 5/42, Warszawa\nKontakt z namiWyznacz trasęPoproś o wycenęZarezerwuj stolikUmów się na wizytęZłóż zamówienieZobacz menu\nDo sprzedaży przestronne dwupokojowe mieszkanie usytuowane na czternastym piętrze z piętnastu w bloku z lat siedemdziesiątych w samym centrum Warszawy, gotowe do wprowadzenia z widokiem na panoramę miasta.\nWarszawa Wola Ul.Grzybowska.\nMieszkanie wykończone w wysokim standardzie, świeżo po remonc...\nNowe, piękne mieszkanie (segment) w Markach, doskonale wykończone z klasą i stylem!\nNieruchomość zlokalizowana w inwestycji oddanej do użytkowania w 2020 roku, budynek składa się z czterech mieszkań, posado...\nNa sprzedaż działka o powierzchni 956 m2 w miejscowości Mniszek, gmina Wolanów.\nDziałka jest przeznaczona pod funkcje mieszkalnictwa niskiej intensywności, budownictwa letniskowego, oraz usług komercyjnych, związanych z rekreacją, wypoczynkiem i turystyką (w tym: usługi sportu i rekreacji, hotel...\nZobacz film z lotu ptaka: https://youtu.be/KeRXg9yni6U\nMieszkanie znajduje się w nowym budynku, który powstał na Pradze w sąsi...\nOferty tylko u nas!\nNieruchomość posiada pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego.\nParcela w kształcie prostokąta położona w centrum miasta. Idealna pod zabudowę wielorodzinną.\nZapraszamy do pracy w naszym Zespole.\nAgencja, która robi rzeczy niemożliwe. Pani Marzena , to kobieta orkiestra z mega wiedzą. Pan Michał wirtuoz dronów, zdjęć i logistyki. Pełen profesjonalizm, dyspozycyjność , empatia, ogrom wiedzy i pomocy. Będę polecać każdemu.\n- Olala 2\nTMHome sp. z o.o. zapewnia bardzo profesjonalną i sprawną obsługę, dbając o spełnienie potrzeb zarówno kupującego, jak i sprzedającego, co buduje partnerstwo i zaufanie w trakcie współpracy. Serdecznie dziękuję Pani Marzenie Zawadzie za jej sprawną organizację całego procesu, fachowe doradztwo i zaangażowanie. Można liczyć na jej wsparcie na każdym etapie transakcji. Z przyjemnością polecam współpracę!\nfenomenalna obsługa, "prowadzenie za rękę" od pierwszego kontaktu do sfinalizowania transakcji bdb znajomość rynku kulturalnie, uczciwie, rzeczowo - polecam!\n- Agnieszka S\nChcesz kupić dom lub mieszkanie? A może zależy Ci na szybkiej sprzedaży własnej nieruchomości? Dobrze trafiłeś! Z naszym biurem możesz liczyć na sprawne przeprowadzenie każdej transakcji. Korzystamy z nowoczesnych narzędzi marketingowych i publikujemy oferty na najpopularniejszych portalach ogłoszeniowych.Prześlij do nas swoje preferencje dotyczące poszukiwanej nieruchomości, a my znajdziemy dla Ciebie nowy dom.\nJasne warunki współpracy i pełna przejrzystość całego procesu sprzedaży. Z nami dokonasz transakcji i dowiesz się, jak działamy, aby zadowolić naszych klientów\nul. Orłowska 5/42\nAutor zdjęcia w nagłówku: TMHome sp. z o.o.


Sieć POWERLINK – otwarty standard dla przemysłu tworzyw sztucznych – w katalogu produktów – www.automatyka.pl\n728 osi w 400 µs\nPOWERLINK to najbardziej odpowiedni protokół komunikacji dla przemysłu tworzyw sztucznych, jaki jest dostępny na rynku. Wyjątkowo szybka sieć jest kluczowa dla przetwórstwa tworzyw, gdzie czasy reakcji poniżej 0.5 milisekundy wymagane są nawet w podstawowych operacjach przełączania. POWERLINK zapewnia pracę bez opóźnień sieci i sterowania, co sprawia, że jest idealnym rozwiązaniem w systemach z zamkniętą pętlą sterowania i nie tylko. Wykorzystując funkcje cross-traffic, ten protokół czasu rzeczywistego potrafi z wyjątkową dokładnością zsynchronizować wiele osi.\nNajszybsza na świecie sieć w aplikacji z branży przetwórstwa tworzyw sztucznych działa przy użyciu sieci POWERLINK. Maszyna do rozciągania dwuwymiarowej folii od Brückner Maschinenbau GmbH & Co. KG posiada 728 zsynchronizowanych osi z czasem cyklu 400 µs. Taka wydajność przemawia za POWERLINK-iem i za wyborem tego rozwiązania w branży tworzyw sztucznych.\nJuż w 2010 stowarzyszenie EUROMAP (Europejskie Stowarzyszenie Producentów Maszyn dla Przetwórstwa Gum i Tworzysz Sztucznych) włączyło standard sieci POWERLINK do swoich 75 specyfikacji. "Specyfikacja EUROMAP podkreśla czołową pozycję POWERLINK- a wśród protokołów z wymaganiami czasu rzeczywistego" mówi Stefan Schönegger, dyrektor zarządzający organizacją EPSG (Grupa Standaryzacji Ethernet POWERLINK).


Rozwiązano: Re: okres budowlany a warunki Kredyt hipoteczny - Społeczność ING - 36652\nokres budowlany a warunki Kredyt hipoteczny\nWitajcie. 30 kwietnia 2022 kończy mi się okres budowlany. W aplikacji ING w warunkach które muszę spełnić tj dokumenty z odbioru domu oraz zdjęcia do rozliczenia inwestycji widnieje wymów do 6 czerwca 2022.\nW umowie wyczytałem że powinienem spełnić te warunki do końca okresu budowlanego. I teraz pytanie robić na spokojnie odbiór i do czerwca wysłać papiery czy wydłużyć okres budowlany i wtedy już na miękko kończyć budowę? Jakie są dla mnie minusy wydłużania okresu budowlanego? Karencji nie mam place raty kapitałowo odsetkowe już.\nWiadomość 2 z 2 (278 wyświetleń)


Najpopularniejsze ciasta - Ciasta domowe- Cukiernia Tadek producent ciast\n27 października 2021 27 października 2021 | in Cukiernia Tadek| by Admin\nJakie najpopularniejsze ciasta?\nNic nie smakuje lepiej, niż upieczone przez siebie ciasto, którym możesz poczęstować znajomych. Przestawiamy najpopularniejsze ciasta, które wykonasz sam w domu.\nBeza Pavlova czy ciasto bezowe?\nDeserem, który znajduje się na szczycie list przebojów jest ciasto bezowe. Niezależnie od tego, czy wybór padnie na bezę Pavlova z owocami,i czy tort bezowy, na pewno nikt nie pożałuje. Bezy to słodkie ciastka, które mogą mieć różną formę, wykonane z białek jajek i cukru. Sekret wykonania tkwi w dokładnym ubiciu białek z cukrem na sztywną masę, a także na pieczeniu w określonej temperaturze i pilnowaniu czasu wypiekania. Ciasto bezowe można podawać w rozmaitych wariantach, na przykład: torty z masą kakaową, z owocami czy w formie zwykłych ciasteczek. Większość łasuchów nie pogardzi słodkością, jaką one oferują.\nSernik z brzoskwinią czy tradycyjny?\nZapytani mężczyźni o ulubione ciasto najczęściej odpowiadają – sernik, oczywiście panie także gustują w sernikach. Ma on wiele wariantów: z rodzynkami, wiedeński, z bezą, a także z owocami. Popularnym spotykanym dodatkiem do sernika jest brzoskwinia. Nie tylko znakomicie wygląda, ale też rewelacyjnie smakuje, na pewno znajdzie swoich amatorów.\nBabeczki owocowe – deser na szybko?\nCo zrobić, kiedy nie mamy żadnego pomysłu na ciasto? Babeczki owocowe bardzo dobrze sprawdza się jako coś na szybko, wystarczy zagnieść ciasto, dodać owoce lub opcjonalnie krem czy bitą śmietanę i gotowe. Niezwykłe jest to, że ten deser możesz wykonywać i latem, gdy dostępne są świeże owoce, a także zimą, kiedy masz zapasy w zamrażalce.\nBabeczki serowe jako alternatywa dla sernika?\nPrawie każdy z nas lubi sernik, ale możliwe jest, że po prostu nam się znudzi jego forma. Nic straconego, gdyż można na przykład babeczki serowe. Taka forma sprawi, że dobrze znany wszystkim sernik zostanie podany w nowoczesnej i zaskakującej postaci. Połączenie babeczek z serem z wiśniową konfiturą sprawi, że nie oprą im się nawet najmłodsi.\nTrudno wyobrazić sobie sytuację, kiedy to trzeba podzielić mały batonik przez liczbę gości. Coraz więcej przepisów pozwala odtworzyć smak malutkiego batonika na tradycyjnej blasze do ciasta. Wykonanie domowego 3-bita wcale nie jest trudne, a do tego potrzebne są herbatniki, śmietana kremówka, puszka kajmaku i mleczna czekolada. Te kilka składników sprawi, że będziesz mógł się cieszyć większą wersją batonika 3-bit wraz ze swoją rodziną i przyjaciółmi.


Andrzej Sapkowski - Sezon burz | Co myślę o... – Blog pełen recenzji\nAutor: Hersus 3 grudnia 2013 6\nInformacja, że Andrzej Sapkowski ma w planach napisać kolejną część Wiedźmina doszła do moich uszu na początku tamtego roku. Byłem naprawdę mile zaskoczony zwłaszcza, że książkami o Geralcie wywoływały u mnie naprawdę same pozytywne emocje. Zostało oczekiwanie. Dokładnie dwa lata, bo tyle autor miał ją pisać. Jednak kilka tygodni temu moim oczom ukazała się wspaniałą nowina już wkrótce ma się ukazać jego nowa książka. Księgarnie już prześcigały się w przedpremierowych promocjach i reklamach. Odliczałem dni i minuty do czasu, gdy „Sezon burz” pojawi się w księgarniach i wreszcie trafi w moje spragnione jej łapki. W końcu biblioteka zakupiła a ja byłem pierwszym, który ją wypożyczył. Czekała niecierpliwie na swoją kolej, bo w tym czasie czytałem inną. Gdy nadeszła pora na przeczytanie jej myślałem ze wybuchnę z ekscytacji jednak już od pierwszych stron radość ma mijała i to niestety coraz szybciej. Czułem się jak przebity balon.\nGeralt trafia do miasta Kerack, gdzie zostaje aresztowany. Kaucję wpłaca za niego czarodziejka Lytta Neyd zwana Koral (to ona też go tam wsadziła) ich znajomość rozwija się tak jak zawsze, czyli trafiają do łóżka. W międzyczasie dowiaduje się, że zostały skradzione jego miecze. Wyrusza wiec na ich poszukiwanie. Nie wie jednak ze został wplątany w wielką magiczną grę, w której stał się zwykłym pionkiem. W swojej podróży po miecze musi rozwiązać zagadkę demona zabijającego ludzi, zgładzić kilka mutantów i nieudanych eksperymentów genetycznych oraz zbałamucić kilka dam jak to na Wiedźmina przystało. Za druha ma oczywiście wspaniałego barda Jaskra.\nDobra o fabule więcej opowiadał nie będę, bo naprawdę jest trochę pogmatwana. Często zdarzało mi się gubić w niej i musiałem wracać o stronę czy dwie żeby przypomnieć sobie, co się tak naprawdę dzieje i gdzie są bohaterowie. Największa wadą tej części jest język. W poprzednich częściach był prosty i przyjemny w przyswajaniu. Tu niestety jest całkowicie inny, bardzo rozbudowany pełen wyrazów dziwnego pochodzenia (to chyba łacina). Przyznam się, że sam czasami nie wiedziałem czy oznaczają one nazwę własną, przydomek, sentencję czy tez jakiś stopień naukowy lub tytuł szlachecki. Brakuje jakichkolwiek wyjaśnień albo słowniczka. Kolejna wadą był ogólnie styl pisania może niezwiązany z językiem, ale czytało mi się tą książkę ciężko, bo chyba z dwa tygodnie, co jak na mnie to naprawdę długo zwłaszcza, że ma trochę więcej niż czterysta stron. Zdarzało mi się przeskakiwać, co dwa, trzy wyrazy a i tak nie traciła na swoim i tak, niezrozumiałym czasem sensie. Zastanawia mnie też, czemu Wiedźmin ciągle bałamuci czarodziejki czy to jakiś jego fetysz? Kolejnym dość dużym minusem był język zaciągnięty z dzisiejszych czasów. Jak mi mag wyskoczył z serwisowaniem, gwarancją czy dowodem zakupu to myślałem ze coś mnie strzeli. Czekałem aż wyciągnie kasę fiskalną wtedy książką bym rzucił o ścianę. Na szczęście nie zrobił tego. Bohaterowie też jakiś trochę przymulaści. Geralt to już w ogóle pobity przez kobiety, dał sobie gwizdnąć miecze, co za niemota się z niego zrobiła. Jak to tak może być?\nNa szczęście tak gdzieś sto stron do końca akcja powoli zaczęła się rozkręcać pojawili się ciekawi bohaterowie np. wilkołak, któremu Geralt uratował życie. Walka z mutantami też byłą ciekawa i energiczna. Czemu tak późno? Moim zdaniem ta książka, bo jeden wielki żart i to nawet nie zabawny. Właśnie wracając do żartów. W internecie pełno jest ciekawych i zabawnych cytatów z poprzednich części z tego może jak jednego uda się wyciągnąć to jest sukces. Sapkowski odwalił całkowitą komerchę, która moim zdaniem zepsuje całe uwielbienie czytelników do postaci Geralta. Z powodu sukcesów gry z Wiedźminem autor książki miał ochotę zarobić na tym już dość dobrze znanym bohaterze. Zwłaszcza, że po przeczytaniu „Sezon burz” nie wiem czy jest jakaś chronologia do wydarzeń w poprzednich książkach. Chyba lepiej by było żeby został przy opowiadaniach.\nCzas zakończyć tą recenzję. Jak pewnie zauważyliście zbyt dobrze tej książki nie oceniam jednak są osoby, którym się ona podoba. Rozumiem to i każdy ma prawo do własnego zdania. Ja jednak uważam, że słaba fabuła, skomplikowany i zbyt nowoczesny język niepasujący do książki fantasy trochę flegmatyczni bohaterowie i oklepane wątki nawet z delikatnymi przebłyskami geniuszu to i tak zbyt mało żeby oczarować czytelnika. Główny sukces tej książki to po prostu nadzieja w sercach czytelników, że dorówna ona poprzednim częściom i chęć posiadania całej kolekcji. Moja ocena to 2/5.\nEtykiety: #Fantasy Andrzej Sapkowski Literatura wyd. SuperNOWA\nMichał Oleksa 29 grudnia 2013 21:08\nU mnie stoi na półce, ale najpierw muszę skończyć całą sagę wiedźmińską.\nHersus 31 grudnia 2013 09:25\nMi chyba też przydałoby się przypomnienie całej sagi. Chociaż ta cześć dość negatywnie mnie do niej nastawiła.\nPieguska 31 stycznia 2014 17:40\nHmm... z Twojej recenzji wynika, że trochę ta część jest naciągana, wymuszona, nie przypomina dawnego Wiedźmina. Sama muszę sięgnąć bo jestem ciekawa czy rzeczywiście bohater aż tak zmiękł i wyblakł. Może czasami lepiej pozostawić dawne wątki, bohaterów i nie budzić przeszłości. Musze przyznać, że nie mogłam uwierzyć, że Sapkowski powrócił z nowymi przygodami Wiedźmina. Po prostu wydawało mi się, że autor wyczerpał wątki a tutaj taka niespodzianka.\nHersus 1 lutego 2014 15:29\nNaciągana to mało powiedziane :) Moim zdaniem powrócił bo jego portfel zaczął świecić pustkami :)\nlittle black 14 listopada 2014 09:31\nMoja koleżanka uwielbia Wiedźmina i ,,Sezon burz" oceniła dobrze chociaż wspominała, że to jednak nie to samo co wcześniejsze książki. Debatowałyśmy też co by było, gdyby HBO wzięło się za produkcję serialu o W - wystarczy spojrzeć co zrobili z sagą Martina. :)\nHersus 14 listopada 2014 19:43\nMoim zdaniem oni świetnie nadawaliby się do tego :) w sadze o Wiedźminie sporo jest nagości a HBO zna się na tym jak mało kto :P


Jusam. Zabudowy, przyczepy, plandeki. Jurkowski S., Samochody - naczepy, przyczepy - Wyszukiwarka firm BiznesFinder.pl\nProdukcja, przeglądy i serwis zabudów samochodowych\n55-100 Trzebnica , Wrocławska 10 (woj. dolnośląskie)\nZabudowy samochodów ciężarowych i dostawczych to konstrukcje produkowane i montowane od 1998 roku przez firmę Jusam. Przedsiębiorstwo Stanisława Jurkowskiego z Trzebnicy, w województwie dolnośląskim wykonuje wytrzymałe, funkcjonalne i estetyczne zabudowy na podwoziach używanych i nowych. Firma zapewnia indywidualne podejście do każdego zlecenia, w tym dobranie odpowiednich materiałów, zaprojektowanie nadwozia i jego terminowe oddanie właścicielowi. Przykładem wykonywanych nadwozi są:\nzabudowy skrzyniowe z plandekami,\nzabudowy z funkcją wywrotu,\nzabudowy do przewożenia paszy,\nzabudowy typu skrzynia,\nzabudowy z windami,\nzabudowy z dźwigami.\nJusam wykonuje też plandeki z grafikami, produkuje ogólne i specjalne przyczepy i dostarcza osprzęt do małych ciągników japońskich marek. Można do niego zaliczyć pługi, skrzynie, ładowacze czołowe, kosiarki i przyczepki.\nW zakładzie zabudowy są serwisowane w ramach gwarancji i po jej zakończeniu oraz poddawane przeglądom i modernizacjom. Firma ma uprawnienia UDT, dlatego może się też zajmować montażem hydrauliki siłowej. Dodatkowe usługi świadczone przez przedsiębiorstwo to montaż kabin sypialnych i spojlerów, śrutowanie, lakierowanie i obróbka metali. Elementy stalowe i aluminiowe są gięte, cięte i spawane.\nWięcej informacji o ofercie Jusam można znaleźć na stronie internetowej. Warto też skontaktować się telefonicznie albo e-mailowo.\nZabudowa wykonana przez Jusam jest nie tylko funkcjonalna, ale też estetyczna. Widać, że przykładają wagę do wykończenia.\nSprawny serwis auta ciężarowego. Nie mam się do czego przyczepić.\nSolidna firma. Produkują zabudowy, zajmują się przeglądami okresowymi i w razie potrzeby naprawiają konstrukcje.\nZnałem ich wcześniej z produkcji zabudów, ale wykonują też osprzęt do japońskich traktorków. Polecam szczególnie ich ładowacze i kosiarki, bo nie mają odpowiedników na rynku.\nFachowcy, na których można polegać. Gonił mnie termin, więc naprawę zabudowy wykonali bardzo sprawnie.\nPrzyczepa od Jusam spełnia moje oczekiwania. Ma duży udźwigi i jest dopuszczona do użytkowania po drogach.\nSpecjaliści od produkcji i montażu zabudów. Polecam firmę Jusam.\nPotrafią wykonywać nawet najbardziej skomplikowane prace przy zabudowach. Dla mnie przygotowali zabudowę samowyładowczą do auta dostawczego. Zyskałem małą wywrotkę w dobrej cenie.\nZamówiłem w Jusam zabudowę skrzyniową do samochodu dostawczego oraz przyczepę o podobnych parametrach. Teraz mam zestaw, który przydaje mi się na co dzień przy wykonywaniu usług. Koszt wcale nie był wysoki! Wyszło o wiele taniej niż przy zakupie pojazdu z salonu.\nSzukałem taniego auta z podwoziem do przewozu paszy i wyszło na to, że najbardziej opłaca się zamówić specjalistyczną zabudowę. Pracy podjęła się firma Jusam i muszę przyznać, że mi zaimponowali swoją wiedzą i profesjonalizmem. Dotrzymali terminu i auto jest już na chodzie. Jego parametry są dokładnie takie, jak tego oczekiwałem.\nJaka jest nazwa firmy Nazwa to: Jusam Stanisław Jurkowski\nJaki jest adres firmy Jusam Stanisław Jurkowski Adres to: 55-100 Trzebnica , Wrocławska 10 (woj. dolnośląskie)\nJakie są godziny otwarcia firmy Jusam Stanisław Jurkowski Godziny otwarcia to: Pn.-Pt.: 07:00-20:00\nJaki jest kontakt telefoniczny do firmy Jusam Stanisław Jurkowski Kontakt telefoniczny to: 71 312 31 07\nJaki jest e-mail do firmy Jusam Stanisław Jurkowski E-mail to: jusam@jusam.eu\nJaki jest NIP firmy Jusam Stanisław Jurkowski NIP to: 9151031569\nJaki jest numer REGON firmy Jusam Stanisław Jurkowski Numer REGON to: 931910490\nJakie są współrzędne geograficzne firmy Jusam Stanisław Jurkowski Współrzędne geograficzne to: 51.3014726078431°N 17.0609200196078°E\nZobacz jak wygląda przeróbka busa na auto do przewozu osób\nzabudowy busów wersja vip\nprzebudowy nadwozia w busach\nzabudowy pojazdów typu furgon\nzabudowy paki busów\nzabezpieczanie ładunku w busach\nzabezpieczenie towaru w busach\nzabudowy do przewozu napojów\nrozbudowy furgonów o systemy regałowe\nprzebudowa nadwozi samochodów dostawczych\npółki pod klimatyzację samochodową\nklapy tylne z tworzywa\nmodernizacje przyczep do przewozu koni\nprzeglądy techniczne po przebudowie nadwozi\ntechniczne adaptacje samochodów użytkowych\nzabudowy blaszaków na autobusy\nadaptacja blaszaków na autobusy\nnawiewy do zabudów\nlampki do zabudów\nfirma zabudowująca busy\nzabudowy skrzyniowe z plandekami\nzabudowy z funkcją wywrotki\nzabudowy do przewozu pasz\nnadwozia typy skrzynia\nnadwozia z żurawiami\nnadwozia z windami\nosprzęt do japońskich traktorków


Renomex Przedsiębiorstwo Usługowe, Ruda Śląska ✦ Konstrukcje stalowe ✦ Panorama Firm\nMontaż konstrukcji stalowych Montaż Pyt Warstwowych Spawalnictwo Remont Maszyn\nul. Kamienna 36/4, 41-707 Ruda Śląska śląskie\n572 463 227\nMontaż Konstrukcji Stalowych Antykorozja\n„P. U. RENOMEX” jest rozpoznawanym w Polsce wykonawcą konstrukcji stalowych, ślusarstwa budowlanego i spawalnictwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Wykonujemy zlecenia na terenie całego kraju, jak i poza granicami. Nasze usługi doskonale sprawdzają się w obiektach użyteczności publicznej i obiektach przemysłowych.\nNasze usługi cieszą się uznaniem na rynku branży budowlanej. Firma Renomex jest rozpoznawanym w Polsce wykonawcą konstrukcji stalowych, ślusarstwa budowlanego i spawalnictwa w szerokim tego słowa znaczeniu.\nWykonujemy zlecenia na terenie całego kraju, jak i poza granicami. Nasze usługi doskonale sprawdzają się w obiektach użyteczności publicznej i obiektach przemysłowych. Doświadczenie wynikające z ilości realizacji daje nam moralne prawo i obowiązek do potwierdzenia usług na wysokim poziomie.\nNasza oferta skierowana jest do firm polskich i zagranicznych.\nPodejmiemy współpracę zarówno jako główny wykonawca oraz podwykonawca robót w zakresie naszej działalności.\nOferujemy nasze bogate doświadczenie w:\n– montażu i modernizacji konstrukcji stalowych, montażu krat, balustrad, schodów,\n- montażu płyt warstwowych\n– pracach remontowych (maszyn przemysłowych, przenośników, przesiewaczy, wulkanizowanie taśm, spawalnictwo),\n– pracach na wysokościach również techniką alpinistyczną.\nZatrudniamy wykwalifikowanych spawaczy, ślusarzy, monterów oraz elektromonterów, którzy posiadają badania lekarskie, szkolenia BHP,oraz wszelkie uprawnienia i certyfikaty potrzebne do wykonywania powierzonych prac.\nZachęcamy do skontaktowania się z nami. Przygotujemy dla Państwa indywidualną ofertę.\nZapraszamy do współpracy z firmą Renomex.\nFirma Renomex podjęła się wykonania konstrukcji stalowych, wszystko przebiegło sprawnie. Dziękujemy i polecamy!\nHala to jedna z najczęściej wykonywanych konstrukcji stalowych. Warto wiedzieć, jak dokładnie przebiega jej kompleksowe przygotowanie oraz profesjonalny montaż.


VESA® AdaptiveSync Display\nMonitory gamingowe LG UltraGear™ (modele 27GP950 i 27GP850) jako pierwsze na świecie uzyskały certyfikat VESA® AdaptiveSync Display, wprowadzony przez stowarzyszenie Video Electronics Standards Association (VESA). Nowe logo VESA® AdaptiveSync Display pomaga konsumentom łatwo zidentyfikować i porównać parametry zmiennej częstotliwości odświeżania (VRR) monitorów gamingowych obsługujących protokół VESA Adaptive-Sync przed dokonaniem zakupu.\nAby uzyskać certyfikat VESA AdaptiveSync Display, elitarne monitory gamingowe firmy LG musiały spełnić wyczerpujące i rygorystyczne wymagania specyfikacji VESA Adaptive-Sync Display Compliance Test Specification (Adaptive-Sync Display CTS), która obejmuje ponad 50 kryteriów testowych w celu ustalenia jasnych punktów odniesienia do oceny możliwości VRR monitorów i laptopów. Dzięki wysokiej częstotliwości odświeżania, krótkim czasom reakcji Gray-to-Gray (GTG) i niskim opóźnieniom, dwa modele monitorów UltraGear do gier spełniły lub przekroczyły wyniki testów określone w nowym otwartym standardzie VESA.\nMonitory LG UltraGear 27GP950 i 27GP850, posiadające certyfikat AdaptiveSync Display, zapewniają poziom jakości obrazu niezbędny do płynnej rozgrywki. Oba modele uzyskały wymagane wyniki w ramach standardu VESA Adaptive-Sync Display CTS, w tym w kilku kluczowych pomiarach, takich jak częstotliwość odświeżania, migotanie ekranu i czas reakcji. Dwa 27-calowe monitory do gier wyposażono w zaawansowane panele LG Nano IPS oferujące wysoką częstotliwość odświeżania i czas reakcji GTG wynoszący 1 milisekundę, co pozwala na płynną rozgrywkę i ostry, czysty obraz zarówno w grach komputerowych, jak i konsolowych.\nVESA Adaptive-Sync Display CTS określa jasny, spójny standard wydajności monitorów do gier i pomaga konsumentom w podejmowaniu świadomych decyzji o zakupie. Jako pierwsze na świecie produkty z nowym logo AdaptiveSync Display, monitory do gier UltraGear firmy LG wypadły nadzwyczaj dobrze we wszystkich obowiązujących testach.\nJim Choate, kierownik programu zgodności w VESA\nJesteśmy dumni, że LG UltraGear jest pierwszym monitorem, który otrzymał certyfikat VESA AdaptiveSync Display. Dzięki nadchodzącym modelom na rok 2022, w tym UltraGear 27GP95R, nie tylko spełnimy wysokie standardy testów wydajności VESA, ale także zaspokoimy oczekiwania i zróżnicowane potrzeby współczesnych konsumentów.\nSeo Young-jae, starszy wiceprezes i szef działu IT w LG Electronics Business Solutions Company\nFirma LG Business Solutions jest zaufanym partnerem oferującym innowacyjne produkty i rozwiązania dla różnych branż na całym świecie. Dzięki portfelowi niepowtarzalnych ofert, od wiodących w branży marek OLED i LED, firma LG cieszy się uznaniem klientów na całym świecie. Rozwiązania IT firmy LG obejmują monitory biznesowe, laptopy, projektory, urządzenia w chmurze, monitory medyczne i roboty komercyjne, wszystkie zaprojektowane tak, aby zmaksymalizować wydajność pracy i zapewnić klientom wysoką wartość dodaną. Informacje na temat rozwiązań biznesowych LG można znaleźć na stronie pod adresem lg.com/pl/sprzet-komputerowy.


Pasażerowie podróżujący samolotem muszą przestrzegać nowych zasad bezpieczeństwa - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona główna Polska Pasażerowie podróżujący samolotem muszą przestrzegać nowych zasad bezpieczeństwa\nfot. Mateusz Marek/EPA-EFE/Shutterstock\nKażdy kto od poniedziałku zdecyduje się w Polsce na podróż samolotem, na razie po kraju, musi stosować się do nowych wytycznych, jak m.in. obowiązek noszenia maseczek, utrzymywania dystansu społecznego. Do samolotu nie wejdzie podróżny, którego temperatura jest równa albo przekracza 38 st. Celsjusza.\nW piątek, 22 maja, w Dzienniku Ustaw zostało opublikowane Rozporządzenie Rady Ministrów z 21 maja 2020 r. w sprawie zakazów w ruchu lotniczym. Przedłuża ono okres obowiązywania zakazów w ruchu lotniczym na kolejne 14 dni w odniesieniu do lotów międzynarodowych – do 6 czerwca br. Jeśli chodzi o loty krajowe, zakaz ten upłynął 31 maja br. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 24 maja 2020 r. (PAP)\nPoprzedni artykułJacek Kurski ponownie powołany do Zarządu TVP; będzie nadzorował TAI i TVP Sport\nNastępny artykułGubernator ogłasza stan kryzysowy, wysyła Gwardię Narodową na przedmieścia


Najfatalniejszy Archives - theheritagefoundation.info\nTopy występują w różnych kształtach, rozmiarach, wzorach, kolorach itp. Topy typu flutter zawsze były modne ze względu na swój wygląd. Każda dziewczyna chce mieć top z trzepotaniem. Jest piękny i nadaje zupełnie inny wygląd. Krój i kształt topu sprawiają, że wygląda bardziej atrakcyjnie i oszałamiająco. Można go nosić w różnych stylach.Najnowsze i niesamowite bluzki Flutter dla kobiet: Topy Flutter są bardzo szykowne i dają niesamowity wygląd. Topy Flutter są modne i są wiecznie zielone. Można…\nFutra to modne i luksusowe stroje, prawda? Dla miłośników zwierząt to jeden z topowych wyborów w ich garderobie, must-have. Futro może zaspokoić wszystkie Twoje potrzeby zimą, a także później, w zasadzie możesz zarzucić go na dowolny top i wyglądać modnie i to również bez żadnego wysiłku.Najlepsza i najnowsza kolekcja futrzanych bluzek dla kobiet: Oprócz utrzymywania ciepła, topy z futra są niezwykle modne, obszerne i puszyste, prawda? Cóż, mamy dla Ciebie 9 najlepszych takich typów futrzanych…\nTopy Low Cut to te, które mają niski dekolt z przodu lub z tyłu topu. Głęboko wycięty dekolt ukazuje czysty dekolt kobiecego biustu. Dla mężczyzn dostępne są również topy z głębokim dekoltem. Noszą go głównie mężczyźni podczas ćwiczeń na siłowni. W topie z głębokim dekoltem kobiety i mężczyźni wyglądają gorąco. Ludzie nie zmienią oczu, jeśli nosisz bluzki z głębokim dekoltem. Przedstawia twoją śmiałość. W przypadku kobiet noszenie bluzek z głębokim dekoltem wymaga silnej mentalności.Oszałamiające topy…\nZimowy klimat nie jest odpowiednią porą roku na noszenie stylowych i designerskich ubrań, o których myślą wszystkie młode dziewczyny i panie. Ale to nie do końca prawda, ten artykuł całkowicie przedstawia różne pomysły, w których zimową bluzkę można nosić w stylowy sposób.Najnowsza i urocza kolekcja zimowych bluzek dla pań: Oto lista 15 topów zimowych dla młodych dziewcząt i pań, które szukają modnych i modnych zimowych bluzek.1. Zimowy kaszmirowy top z nadrukiem: Wełna kaszmirska znana jest…\nTopy dla lalek, które są również znane pod nazwą Baby doll top. Uderzającą cechą tego modnego topu jest to, że ma dopasowany krój wokół klatki piersiowej i rozszerza się, dając luźny wygląd. Top dla lalek jest wykonany z różnych materiałów. Najczęściej używane tkaniny to szyfon, satyna i siatka. Satynowa lalka niemowlęca jest zwykle używana w nocy, nosząc bluzkę z parą dopasowanych kolorystycznie szortów.Proste i najnowsze topy dla lalek dla pań ze zdjęciami: Teraz bez dalszych…\nMłode pokolenie dzieciaków jest pełne imprezowiczów. Ci młodzi ludzie wierzą w ostrą imprezę i cieszenie się życiem. Dla takiego pokolenia modnych chłopców i stylowej dziewczyny topy z połyskiem są najlepsze. Oprócz dzikich imprez w klubach tanecznych i pubach, a nawet domowych imprezach domowych z głośną muzyką i fast foodami; te połyskujące topy są po prostu idealne. Stylowe i najlepsze projekty bluzek Shimmer dla kobiet: Połyskujące topy wyglądają naprawdę efektownie i dodają dramaturgii osobowości młodych dziewczyn.…\nTopy bez ramiączek są jak topy tubowe. Nie posiada pasków na ramionach. Góra zaczyna się od obszaru piersi. Jeśli komuś nie jest wygodnie bez pasków, może się nad tym wzruszyć. Topy bez ramiączek wyglądają seksownie i gorąco. Pokazuje czystą sylwetkę dziewczyny. Również w bluzkach bez ramiączek dostępne są różne wzory. Topy bez ramiączek noszone są głównie na plaży, imprezach i wypadach z przyjaciółmi. Top bez ramiączek może być dopasowany do ciała lub luźny. Dobrze wygląda…\nTopy te są bardzo wygodne dla kobiet do regularnego noszenia. Można go nosić z dowolnymi dolnymi ubraniami, dżinsami, palazzo, spodniami lub spódnicą. Prawie każda dama nosi koszulki. Można go nosić podczas prac domowych, wychodząc na zakupy lub cokolwiek innego. Daje relaks w noszeniu. Koszulki są dostępne w maksymalnych projektach, czy to gładkie, czy drukowane. Może być luźny lub dopasowany do ciała. Można też nosić Shruga na koszulkach. Mogą istnieć również designerskie trójniki do określonych funkcji.Oszałamiające…\nFioletowy kolor blatu ma swoje znaczenie. Ma dwa odcienie, takie jak ciemnofioletowy i jasnofioletowy. Oba odcienie będą dobrze wyglądać w topach. Fioletowy top może mieć różne style. Jeśli kobieta szuka tylko topu w kolorze fioletowym, dostanie w nim wiele stylizacji. Fioletowe topy będą pasować do czarnych, niebieskich i białych spodni. Jeśli bluzka jest długa, możesz połączyć ją z dżinsami lub spodniami. A jeśli top jest krótki, możesz połączyć go ze spódnicą, jeansami lub szortami.Nowoczesne i…\nW koronkowych topach widać dużo dziur. Blat jest wypełniony jedynie otworami o różnych kształtach. Topy koronkowe to topy bardzo delikatne i łatwo ulegające uszkodzeniu, przez co wymagają ostrożnego obchodzenia się. Jednak po założeniu wygląda zachwycająco. Składa się z doskonałej jakości tekstury. Jest to przewiewny i miękki materiał. Musisz założyć koronkowy top od wewnętrznej strony. Wymaga misternego wykonania przy projektowaniu koronkowych bluzek. Nie jest dziełem jednego człowieka. Ze względu na pełne wdzięku wzory koronkowe topy są…\nSunn livsstil – nyt et langt liv\nSunn mat for kvinner over 50 år


Roladki najlepsze! - Info Sadowne\nHome » Roladki najlepsze!\nTagged with: Elżbieta Rukat I zimowa edycja szkolnego konkursu gastronomicznego pt. „Boże Narodzenie” w Sadownem Maria Dobies Technikum Żywienia i Usług Gastronomicznych w Sadownem\nI edycja szkolnego konkursu gastronomicznego.\nW dniu 17 stycznia 2015 r. w ZSP w Sadownem odbyła się I zimowa edycja szkolnego konkursu gastronomicznego pt. „Boże Narodzenie”. Konkurs adresowany był do uczniów technikum.\nUczniowie w trakcie pracy\nCelem konkursu było promowanie kuchni związanej ze świętami Bożego Narodzenia, kształcenie umiejętności zawodowych z uwzględnieniem twórczych inspiracji własnych uczniów oraz tworzenie sytuacji do prezentacji przez uczniów umiejętności zawodowych.\nZadanie konkursowe obejmowało przygotowanie w ciągu 90 min. potrawy konkursowej – dania zasadniczego, które można podać na bożonarodzeniowym obiedzie w ilości 3 porcji i jej prezentację. Do współzawodnictwa przystąpiło 8 dwuosobowych zespołów. Zmaganiom konkursowym towarzyszyło dużo emocji.\nPrzestępując do oceny jury zwracało szczególną uwagę na: właściwe przygotowanie surowców, prawidłowe zastosowanie technik kulinarnych, organizację stanowiska pracy, higienę i czystość podczas pracy, smak i wygląd, kreatywność oraz prezentację wykonanej potrawy.\nPo burzliwych obradach jury ustaliło werdykt:\nI miejsce – Kinga Wyszogrodzka i Agata Kaczmarczyk;\n„Roladki z kurczaka z puree marchewkowym i kaszą jaglaną, na sosie śmietanowym”\nII miejsce – ex aequo: Mariola Nowak i Kamil Puchta oraz Damian Sawicki i Patryk Karczmarczyk;\n„Łosoś z puree z brokuła i konfiturą z czerwonej cebuli i rodzynkami”\n„Pomidorowy kurczak z ziemniakami i chmurką brokułową”\nIII miejsce – Karolina Dzieciątko i Dorota Wieliczko.\n„Ryba w sosie kaparowym w towarzystwie warzyw i ryżu”\nWszystkim uczestnikom gratulujemy umiejętności!\nZainteresowanych zapraszamy do obejrzenia na żywo zmagań młodych adeptów sztuki kulinarnej w wiosennej edycji konkursu w dniu 1 kwietnia 2015 r.\nOprac.: E. Rukat, M. Dobies


Marcin Ryszka – „Nie widzę przeszkód”\nurodzony 15 lipca 1990 r. w Czechowicach-Dziedzicach. Być może dzień i miesiąc urodzenia nie jest w jego sytuacji przypadkowy, gdyż w swoim życiu z wytrwałością godną podziwu podejmuje walkę zarówno z codziennością, jak i realizując się jako sportowiec. W 1994 r. w wyniku choroby stracił wzrok. W 1997 r. rozpoczął edukację w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie. Od 2010 r. studiuje na Wydziale Zarządzania Akademii Górniczo-Hutniczej na kierunku Zarządzenie. W 2013 r. ukończył studia I stopnia i rozpoczął studia magisterskie na specjalności Marketing.\nMarcin Ryszka o AGH\nJestem studentem AGH od 2010 r. i jestem z tego powodu niezmiernie dumny. Uczelnia stworzyła mi możliwość łączenia moich pasji, którymi są – pływanie na poziomie profesjonalnym z nauką na najwyższym poziomie.Przez pierwsze trzy lata studiów, czyli podczas studiów I stopnia, trenowałem 11 razy w tygodniu. Mieszkam w domu studenckim Arkadia na terenie Miasteczka Studenckiego AGH, który jest położony bardzo blisko Basenu AGH. Te bardzo dobre warunki, które zapewnia pływakom klub AZS AGH Kraków oraz fakt, że mieszkam tak blisko basenu, pomagały mi zarówno w nauce jak i wypoczynku. Nie traciłem czasu na dojazdy z miejsc oddalonych od mojego miejsca treningów. Wraz z rozpoczęciem studiów II stopnia postanowiłem zmienić coś w moim życiu sportowym i spróbować trenować w inny sposób niż do tej pory. Moim celem jest wypełnienie minimum na Mistrzostwa Europy, które odbywają się w sierpniu i robię wszystko, aby osiągnąć swój cel. To właśnie sport nauczył mnie samodyscypliny, odpowiedzialności oraz tego, że nigdy nie można się poddawać.\nJestem osobą niewidomą. Na uczelni traktowano mnie zawsze bardzo indywidualnie, starając się w jak najbardziej wszechstronny sposób umożliwić mi przyswojenie wymaganego materiału oraz jego zaliczenie. Znakomicie pomaga w tym Biuro ds. Osób Niepełnosprawnych AGH, które ułatwia rozwiązywanie problemów, jakie student może napotkać podczas nauki, m.in. przerobienie i dostosowanie materiałów dydaktycznych do indywidualnych potrzeb. Spotkałem tu również wspaniałych nauczycieli akademickich, którzy przekazują swoją wiedzę nie tylko w sposób teoretyczny, ale również pokazują jak wykorzystać ją w praktyce. Muszę również wspomnieć o studentach, których poznałem. Tworzą oni niepowtarzalny klimat tej uczelni. Wszyscy czują, że tworzą jedność, jaką jest AGH. Właśnie w AGH umożliwiono mi zdobycie wykształcenia i robienia tego, co w życiu oprócz nauki jest dla mnie ważne, czyli rozwijania swoich umiejętności sportowych.\nAGH – serdecznie polecam!


Perkins Restaurant & Bakery, Winnipeg - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWyszukaj Kanada›Manitoba›Winnipeg›Winnipeg Restauracje›Perkins Restaurant & Bakery\nNr 941 wśród 1 369 Restauracje w lokalizacji Winnipeg $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 2675 Portage Ave, Winnipeg, Manitoba R3J 0P9, Kanada +1 204-895-4565\nWinnipeg, Manitoba Więcej Delta Hotels by Marriott Winnipeg\nWinnipeg, Manitoba Wszystkie restauracje w: Winnipeg (1641)\n2675 Portage Ave, Winnipeg, Manitoba R3J 0P9, Kanada Lokalizacja:\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Perkins Restaurant & Bakery Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 1 196 recenzje(-i) Assiniboine Park\n389 recenzje(-i) Leo Mol Sculpture Garden\n643 recenzje(-i) Assiniboine Park Zoo\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 16 recenzje(-i) Underdogs\n24 recenzje(-i) Rustic Restaurant & Bakery\n30 recenzje(-i) Pad Thai Restaurant