Panasonic PT-RZ570W – elastyczny projektor laserowy\nProjektor Panasonic PT-RZ570W dzięki laserowo-fosforowemu źródłu światła posiada długą żywotność lampy i jest bardzo elastyczny jeśli chodzi o ustawieni obrazu.\nGłówną zaletą projektora RZ570W jest długa żywotność. Dzięki technologii laserowo-fosforowej projektor może pracować aż do 20000 h. W porównaniu ze zwykłą lampą jest to o 4 a nawet o 5 razy dłużej. Zapewnia to pewne oszczędności w postaci wymiany lampy zarówno w kwestii kosztów jak i też czasu, bowiem wymiana lampy w przypadku trudno dostępnych projektorów zainstalowanych pod sufitem może być utrudniona. Kolejną zaletą jest wspaniałe przetwarzanie kolorów. Dzięki technologii laserowej projektor uzyskuje jeszcze bardziej naturalne kolory.\nJeśli chodzi o ustawienie lub montaż projektora, elastyczność urządzenia często odgrywa bardzo ważną rolę. Każde pomieszczenie różni się od siebie. Co prawda projektor Panasonic posiada wbudowaną stałą optykę jednak jest ona nad wyraz elastyczna. Elastyczność optyki podkreśla 2-krotny zoom projektora. Zarówno zoom jak i fokus są regulowane z przodu projektora na obiektywie. Obiektyw projektora umożliwia uzyskanie obrazu o szerokości 2 metrów z odległości pomiędzy 292 i 588 cm. To jednak jeszcze nie wszystko. Projektor posiada również pionową oraz poziomą korekcję Keystone.\nFunkcja ta jest regulowana poprzez joystick obok optyki. Wartość funkcji Lens-Shift wynosi „w górę“ 64 %, „w dół“ 44 %, „w lewo“ 27 % i „w prawo“ 34 %. Projektor posiada również pionową i poziomą funkcję Keystone oraz funkcję korekcja kątów. Źródło światła umożliwia również instalację 360 ° na dwóch poziomach: pionowym oraz poziomym.\nDzięki rozdzielczości WUXGA projektor Panasonic PT-RZ570W wytwarza bardzo ostre obrazy. Z racji tego, że rozdzielczość WUXGA pokrywa również standardy rozdzielczości Full HD 1080p dzięki projektorowi możemy wyświetlać nie tylko prezentacje ale i też filmy. Dzięki\nProjektor w kwestii polepszenia jakości obrazu posiada również funkcje Detail Clearity Prozessor 3 oraz Daylight View.\nDo innych funkcji projektora RZ570W zaliczamy np. tryb symulacyjny Dicom. Tryb ten nie służy co prawda do diagnozy jednak w przypadku nauczania jest to bardzo przydatne. Innym ułatwieniem pracy np. w salach konferencyjnych jest funkcja Picture in Picture. Projektor dysponuje również technologią DigitalLink. Funkcja ta bazuje na standardach HDBaseT ale oferuje zdecydowanie więcej. Dzięki tej funkcji możemy przesyłać sygnał HD poprzez kabel Cat 5e / 6 na odległości do 100 m. Odbiornik opcjonalnego, zewnętrznego nadajnika jest wbudowany w projektor. To znacząco ułatwia instalację.\nProjektor DLP posiada rozdzielczość 1920 x 1200 pixeli WUXGA w formacie 16:10. Jego jasność wynosi 5400 lumenów i jak na projektor laserowy jest bardzo wysoką wartością. Kontrast projektora wynosi 20000:1. Dobrą wartość kontrastu potwierdzają testy projektora . Kolejną zaletą projektora są szumy pracy wynoszące w trybie Eco tylko 28 dB.\nW kwestii złącz projektor PT-RZ570W nie pozostawia wiele do życzenia. Projektor posiada dwa wejścia HDMI oraz wejście DVI-D. Do tego dochodzą dwa wejścia VGA, gdzie jedno z nich może być również stosowane jako wyjście. Do przesyłu analogowych sygnałów video mamy do dyspozycji złącze Cinch-Video. Sterowanie projektorem umożliwia interfejs LAN oraz złącze RS232. Kolejne złącze LAN służy jako interfejs Digital Link. Sygnał audio przesyłany jest poprzez stereo-cinch oraz dwa złącza 3.5 mm. Do tego dochodzi złącze 5V DC USB.\nZakres dostawy projektora Panasonic PTRZ570W obejmuje kabel sieciowy, pilot z bateriami, oprogramowanie na CD oraz instrukcję obsługi.\nWejścia / Wyjścia : dvid, HDMI, Ilość portów Ethernet, Ilość wejść VGA, RS232, USB typu A


Blog – Strona 23 – Biblioteka Miejska im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu.\nWypożyczalnia dla Dorosłych Joanna Jax „Długa droga do domu” Justyna po rozwodzie pragnie ułożyć sobie życie na nowo- kupuje dom na wsi. Na strychu znajduje stary, mały kuferek, a w nim zeszyty z zapiskami: „Dzienniki Antoniny Tańskiej”. I tak zaczyna się podróż, w którą i my czytelnicy wraz z Justyną wyruszamy, by poznać zagmatwane i dramatyczne losy głównej bohaterki tej książki Antoniny Tańskiej. W 1938 jedenastoletnia Tosia wraz z rodzicami i rodzeństwem opuszcza Polskę, by osiedlić się w Stanach Zjednoczonych. Do Polski powraca 50 lat później. W życiu Tosi od momentu wyjazdu i powrotu do Polski wydarza się bardzo wiele. ...\nW Filii nr 4 w czwartek 30 stycznia 2020 r. odbyło się spotkanie z Bartoszem Wiśniewskim, autorem książki „Kurlandzki skarb inowrocławskiej biblioteki”. Publikacja przedstawia historię i charakter unikalnego księgozbioru rodu von Hahn, którego część od 1947 r. znajduje się w posiadaniu inowrocławskiej książnicy. Autor przybliżył zebranym czytelnikom losy arystokratycznej rodziny Niemców bałtyckich – von Hahn z Postenden (miejscowości leżącej w Kurlandii, na Łotwie). Prezentacja medialna pozwoliła obejrzeć niektóre ryciny i publikacje z kolekcji. Spotkanie zakończyło się indywidualnymi rozmowami z Bartoszem Wiśniewskim oraz składaniem autografów w publikacji. Wydanie książki zostało dofinansowane ze środków budżetu Miasta Inowrocławia w 2019 r. przeznaczonych na ...\nLuty to miesiąc miłości jakże potrzebny u schyłku zimowego chłodu… A że kolejne spotkanie wypada w Walentynki poznamy historię (jak się okazuje długą) tego święta i zobaczymy czym w imię miłości obdarowywano się nawzajem oraz jak ten dzień jest świętowany w poszczególnych krajach świata. Jednak w części plastycznej przeniesiemy się w sam środek trwającego jeszcze karnawału i wykonamy coś przydatnego na ostatnie karnawałowe zabawy. Czekamy na Was 14 lutego (w piątek) o godz. 16.00 w Filii nr 7 przy ul. Marulewskiej 7 Serdecznie zapraszamy!\nNa lutowe spotkania Pracowni Literacko-Artystycznej zapraszamy we wtorki 11 i 25 o godzinie 1600 do Biblioteki Głównej przy ulicy Kilińskiego 16. Zachęcamy do przyjścia wszystkich, którzy interesują się literaturą i sztuką. Jeśli próbujesz pisać własne utwory i potrzebujesz wskazówek profesjonalnego twórcy, przyjdź koniecznie! A może szukasz pomysłu na niebanalne spędzenie wolnego czasu? Pamiętaj – do Pracowni Literacko-Artystycznej, prowadzonej przez Michała Siewkowskiego, masz wstęp wolny. W razie dodatkowych pytań odwiedź Bibliotekę Główną, zadzwoń (tel. 52-35-75-249) lub wyślij mejla (bibliograficzny@bmino.pl).\nMiędzynarodowy Dzień Języka Ojczystego ustanowiony przez UNESCO przypada 21 lutego. Biblioteka, chcąc uczcić to święto, zaprasza do wspólnej zabawy językowej. W dniach od 10 do 21 lutego organizujemy konkurs „Ja mówię, Ty godosz”. W każdej filii i oddziale na Czytelników czekać będą foldery zawierające 20 pytań. Po udzieleniu odpowiedzi, wycięty kupon konkursowy można oddać w wybranej filii lub w Czytelni Biblioteki Głównej. Losowanie upominków odbędzie się 26 lutego. Szczegóły konkursu i Regulamin znajdują się na stronie internetowej www.jan-kasprowicz.bmino.pl/ . Regulamin


Powtórki (fragm.) ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Powtórki (fragm.)\nW zeszłym tygodniu mieliśmy na scenie Teatru Żydowskiego w Warszawie dwa występy gościnne. (...)\nDrugi gość sceny Teatru Żydowskiego, Samuel Beckett, dzięki staraniom Teatru Nowego z Łodzi również nie przeszedł bez wrażenia. Przedstawienie "Radosnych dni" w wykonaniu łódzkich artystów stało na najwyższym poziomie artystycznym. Świetna scenografia Henri Poulaina, reżyseria Tadeusza Minca, aktorstwo Bohdany Majdy - znakomite. Wątpliwości wywoływał jedynie sam utwór.\nWydaje mi się, że Beckett pozostanie dla nas autorem jednej sztuki: "Czekając na Godota". Trudno zapomnieć to wspaniałe przedstawienie w Teatrze Współczesnym sprzed siedmiu czy ośmiu lat, z Tadeuszem Fijewskim i Józefem Kondratem w rolach głównych - przedstawienie, które otwierało nowe horyzonty, pokazywało nowe możliwości teatru, inne, nietradycyjne przeznaczenie sceny... Interpretacja Samuela Becketta na naszym gruncie nie była wówczas pozbawiona, o ironio, nawet pewnego sensu politycznego! W każdym razie ostateczne rozbicie kanonów teatru dziewiętnastowiecznego podobało się nam szalenie, zwłaszcza że towarzyszył temu piekielny jadowity humor, drwina, ostry racjonalizm, a wszystko to włącznie z dyspozycjami psychicznymi widzów, odsuwało na dalszy plan beckettowską filozofię pesymizmu, osamotnienia jednostki, kresu społeczeństwa, beznadziejności egzystencji.\nBeckett to pisarz jednego tematu. Ale jego temat nie nadaje się do rozwijania w wielu dziełach, zwłaszcza w tej awangardowej konwencji, jaką pisarz stosuje. "Czekając na Godota" było objawieniem, wszystkie następne sztuki Becketta - a jest ich kilka - są już tylko powtórzeniem, odbitką, i to o wiele gorszą niż oryginał. I teraz już, co gorsze, nie ma mowy o szoku, nie działa oczarowanie, nie działa przymus mody. Beckett w "Radosnych dniach", które obejrzeliśmy dzięki wizycie Teatru Nowego, obnaża - wydaje mi się - dość obszerną pustkę intelektualną, filozoficzną, artystyczną i w ogóle wszelką.\n"Radosne dni" to przecież mimo wszelkich pozorów zaledwie coś w rodzaju rozciągniętego na dwie godziny monologu, jakie znamy z repertuaru Ireny Kwiatkowskiej czy Hanki Bielickiej. Jeżeli ktoś oburzy się na mnie, że spłycam i spłaszczam, to powiem, że nie wydaje mi się zajęciem zbyt płodnym intelektualnie pogłębianie tępych drobnomieszczańskich wynurzeń do rozmiarów katastroficznego dramatu. Powtarzanie "Ech, życie, życie!", jest też swego rodzaju filozofowaniem, a przecież nikt nie bierze tego na serio. Rzecz, którą po skrótach mogłaby wykonywać Hanka Bielicka na estradzie, nie powinna być traktowana zbyt serio przez filozofów i teatrologów.\nDoceniam wszelkie teatralne, awangardowe wynalazki teatralne Becketta, jeśli to on je wynalazł, ale oświadczam, że śmiertelnie mnie nudzi jego znudzenie. Natomiast podzielam obrzydzenie autora do tego sposobu życia, który dostępny jest jego obserwacji. Z tym, że nie jest to wszystko, co można na świecie zobaczyć, i może nawet nie tym przede wszystkim warto się zajmować.


Listopad 2008 – Tuchów – prawa miejskie od 1340 roku\nKonkurs Młodzieżowej Rady Gminy\nMłodzieżowa Rada Gminy Tuchów organizuje konkurs na swoje logo lub herb. Prace należy składać do 12 grudnia do radnych w Waszych szkołach. Rozstrzygnięcie konkursu 14 grudnia. Czekają nagrody dla zwycięzców! Szczegóły u radnych MRGT.\n26 listopada 2008\tin Informacje\nPlan Koła PTTK na rok 2009\nNa spotkaniu koła PTTK w Tuchowie ustalono plan wycieczek na rok 2009. Zapowiada się ciekawie i pracowicie.\n25 listopada 2008\tin Turystyka\nZapraszamy wszystkich zainteresowanych do wzięcia udziału w XV edycji Festiwalu Kolęd i Pastorałek im. Księdza Kazimierza Szwarlika – Będzin 2009. Eliminacje do konkursu odbędą się w 32 ośrodkach w całej Polsce w dniach 8-20 grudnia 2008 r.\n24 listopada 2008\tin Kultura i Edukacja\nKoniec programu „Już pływam”\nGmina Tuchów, podobnie jak w roku ubiegłym, otrzymała dofinansowanie z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego w kwocie 9 700 zł na realizację zadania pn. “Już pływam”. Program rozpoczął się 1 września i trwał do 14 listopada.\n23 listopada 2008\tin Informacje\nFelieton z Paryji\nZachęcamy wszystkich do przeczytania na stronie serwisu Pogorza.pl pierwszej części Felietonu z Paryji, autorstwa Mieczysława Solarza.\n22 listopada 2008\tin Turystyka\nNa podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity z 2001 r. Dz. U. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) zwołuję XXVI sesję Rady Miejskiej w Tuchowie, na którą serdecznie zapraszam w dniu 26 listopada 2008 r. (środa), na godzinę 12:00. Obrady toczyć się będą w sali posiedzeń w Ratuszu.\n21 listopada 2008\tin Informacje\nMałopolski Ośrodek Szkoleniowy w Krakowie prowadzi II nabór trenerów do projektu „Doskonalenie zawodowe nauczycieli w dziedzinie wykorzystania technologii informacyjnej”. Nabór trwa do 25.11.2008r.\n20 listopada 2008\tin Kultura i Edukacja\nProjekt realizowany w Siedliskach nagrodzony !\nZ ogromną przyjemnością informujemy, iż projekt Socrates Comenius „Obchodzenie świąt i tradycji w naszych krajach: w Polsce i na Słowacji” zrealizowany w Publicznym Gimnazjum w Siedliskach w roku szkolnym 2006/2007 został nagrodzony w Warszawie w kategorii „Instytucje”!\n19 listopada 2008\tin Kultura i Edukacja\n12 listopada 2008 roku o godzinie 15:00 w Restauracji „AGAWA” w Tuchowie odbyła się uroczystość wręczenia medali „Za długoletnie pożycie małżeńskie” (50-lecie). Medale wręczył Burmistrz Tuchowa Mariusz Ryś.\n13 listopada 2008\tin Wydarzenia


Latające książki: Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa - Haruki Murakami\nTo moja pierwsza książka autorstwa Murakamiego i na wstępie mogę powiedzieć, że ma dziwny styl. Pisze bardzo specyficznie i nie każdemu może się to podobać.\nPrzechodząc do fabuły, głównym bohaterem jest Tsukuru, ma 35 lat. Jest to bardzo dziwna postać. Buduje dworce kolejowe, mieszka w Tokio i raczej jest samotnikiem na skutek pewnych wydarzeń z przeszłości. Tsukuru miał czwórkę przyjaciół: Czerwonego, Niebieskiego, Czarną i Białą - ich nazwiska zawierały kolory w przeciwieństwie do Tsukuru. Pewnego razu, kiedy nasz bohater był na drugim roku studiów wszyscy się od niego odwrócili, bez słowa wyjaśnienia. To wydarzenie jest pewnego rodzaju przełomem w jego życiu. Nie prowadziło jednak do przyjemnych chwil.\nO co chodzi w tych latach pielgrzymstwa w tytule? To jest tytuł utworu muzycznego autorstwa Liszta. Ten utwór jest cały czas obecny w książce i pojawia się w najbardziej zaskakujących momentach. Patrząc na to inaczej może być to swoista metafora życia Tsukuru. Po stracie przyjaciół stał się samotny i z nikim się na dłuższą metę nie wiązał. Szedł przez życie tak jak pielgrzym - samotnie. Wyruszył także na wyprawę do Finlandii. Po wielu latach na skutek namów ze strony bliskiej przyjaciółki, Tsukuru postanowił zbadać sprawę odtrącenia i dowiedzieć się, kolokwialnie mówiąc, o co poszło. Jednak jego byli przyjaciele są już zupełnie innymi ludźmi. Problem ten jest bardzo interesujący. Z biegiem czasu rozwiewają się zawiłości dotyczące przeszłości, choć nie wszystkie. Niektóre pozostają w naszej strefie domysłów.\nJęzyk Murakamiego jest niespodziewanie odważny. W sumie nie spodziewałam się takich opisów stosunków międzyludzkich. W książce jest dość sporo filozoficznych rozważań. Mam wrażenie, że obserwowałam losy Tsukuru z pewniej odległości i nie zagłębiałam się w nie za bardzo, nie mogłam "wczuć się w postać". Klimat książki chyba najlepiej oddaje muzyka:


USD/PLN: odważne próby przebicia poziomu 3,9400 - TMS NonStop – Serwis Analityczny, Wiadomości Rynkowe, Aktualności Ekonomiczne.\nUSD/PLN: odważne próby przebicia poziomu 3,9400\nPrzed siłami podażowymi coraz silniej pojawia się perspektywa przebicia poziomu 3,9400, który wielokrotnie zatrzymywał rajd ku niższym poziomom. Sojusznikiem impulsów spadkowych nie jest oscylator RSI, którego wartości plasują się tuż pod jego dolnym ograniczeniem. Zanegowaniu nie uległ ostatni sygnał wskaźnika MACD. Zgodnie z nim istnieją techniczne przesłanki do przebicia okrągłego wsparcia.\nW przypadku kapitulacji sił popytowych można spodziewać się próby dotknięcia przez USD/PLN dolnego ograniczenia wstęgi Bollingera przy 3,9268. Jego wyraźne przełamanie będzie równoznaczne z rozpoczęciem rajdu w stronę poziomu 3,9000, którego osiągnięcie może być utrudnione przez dołki z 18 listopada (3,9130). Przebudzenie się impulsów wzrostowych będzie skutkowało podejściem pod 23,6 proc. zniesienie, które skutecznie powstrzymało zwyżkową euforię w trakcie środowych notowań (3,9772). Kapitulacja podaży może przyczynić się do wypchnięcia kursu USD/PLN w okolice średniej z ostatnich 200 sesji. Obecnie jej wydźwięk wzmacniają nieopodal położone maksima z 17 marca (4,0055).


Budowa Ci, którzy mają piękny nową oranżerię, chciałby korzystać z konserwatorium w salonie. Dlatego część praktyczna i łatwa w użyciu cieniowania wewnątrz lub na zewnątrz oranżerii w standardzie.\nOcieplanie konserwatorium od wewnątrz lub na zewnątrz?\nNajpierw trzeba zdecydować, czy oranżerii markiza ma być montowane wewnątrz lub na zewnątrz na dachu z pytaniem cieniowania dla nowej oranżerii. Oba warianty z pewnością mają swoje zalety i wady.\ncień od wewnątrz generować\nCzęsto nie wystarczy, jeśli ogród zimowy jest lekko zacienione od wewnątrz. Te dozowniki odcieni są zwykle zaprojektowane z dużymi naprężonymi panelami z tkaniny. Ale ta substancja może pluć szybko w mokrych miesiącach i pleśni.\nTo nie tylko wygląda na brudne i zaniedbane, ale także śmierdzi stęchlizną. Ponadto, ciepło nadal wpływa do pomieszczenia, które rośliny konserwatorium często rezygnują ze zwiędłych liści. W tym samym czasie, gdy wymagają znacznie większej ilości wody, a następnie odparowuje, a także sprawia, że słonecznym mokro stęchlizny.\nzewnętrzne zacienienie na oranżerii dołączyć\ncieniowanie z zewnątrz, ma tę zaletę, że nie można dotrzeć tylko do wnętrza ciepło cieplarnianego. Ułatwia to również wentylację w oranżerii.\nTutaj jednak wadą jest to, że cieniowanie konserwatorium z zewnątrz jest często znacznie droższe. Ponadto jest nieco trudniejsze w instalacji niż metody cieniowania, które są uprawiane od wewnątrz. Większość wariantów może być kontrolowana automatycznie i jest bardzo wygodna po zainstalowaniu.\nmożliwości cieniowania wkrótce\nżaluzje poziomo na szklany dach\nmarkizy powyższych zewnątrz oranżerii\nwnętrze poziome do przyklejania wewnątrz markizy\nTight paneli tkaniny wewnątrz kosztów\nz cieniowaniem konserwatorium\nzakresie w kosztach cieniowanie zakresach konserwatorskich od kilku euro dla niektórych linek bungee i paneli tkaniny aż do bardzo wysokich cen dla automatycznych systemów cieniujących, które działają od zewnątrz na ogród zimowy.\nZautomatyzowane układy nie mogą być tylko wtedy sterowany, lecz także przemieszczać się samoczynnie, w zależności od intensywności promieniowania słonecznego na powierzchni szkła. Można również zintegrować automatyczny system wentylacji ogrodu zimowego.\nMożesz sprawić, że ogród zimowy będzie cieniowany od wewnątrz. Różne folie barwione lub wzorzyste są dostępne w sklepach z narzędziami. Niektóre z nich są nawet nieznacznie po wyjęciu i zawsze można werden.Das używany ma tę zaletę, że w okresie zimowym, gdy pożądane jest w pięknej sali szklanej więcej światła i ciepła, można czerpać pełną moc światła. Ponadto nic nie formuje i nie iskrzy w foliach.\nRura spustowa zapewnia odprowadzanie wody deszczowej\nPrzykładowe ceny rur betonowych\nCeny betonowych kostek brukowych\nAsfalt, naturalny materiał budowlany o wielowiekowej tradycji\nPłaska konstrukcja dachu\nDrewniana podłoga - lepiej uszczelnić lub olej?\nZewnętrzne płytki schodowe powinny być odporne na mróz\nOdporna na pękanie, twarda i niska wysokość konstrukcji: cienkie płytki\nMalowanie koca bez pasków\nOsmoza - przykłady z życia codziennego\nOdpowiednie brzeszczoty do ostrzenia W zasadzie wszystkie ostrza tnące można wyostrzyć, gdy zęby nie są wyposażone w węglik. Te twarde metale nie mogą być szlifowane za pomocą konwencjonalnych narzędzi szlifierskich, ponieważ są co najmniej tak twarde, jak tradycyjne narzędzia i pilniki do szlifowania.\nBerberyjskie dywan delikatnie czysty\nSzafa tylna ścianka jest często wykonana z bardzo cienkiego materiału\nSam zbuduj garaż dla rowerów - czy to możliwe?


Strona główna » Kraj/ świat » Wyborczy sondaż: wyścig do PE wygrałyby PiS, PO-KO i Biedroń\nZ formalnego punktu widzenia wybory do PE zarządza prezydent RP, w drodze postanowienia, nie później niż na 90 dni przed dniem wyborów. Z kolei kampania wyborcza rozpoczyna się z dniem ogłoszenia zarządzenia prezydenta i ulega zakończeniu na 24 godziny przed dniem głosowania.\nWedług ostatniego sondażu IBRiS dla Onetu, w wyborach do Parlamentu Europejskiego Prawo i Sprawiedliwość uzyskałoby 36,2 proc. poparcia, a Platforma Obywatelska — Koalicja Obywatelska — 29,6 proc. Trzecie miejsce zajęłaby nowa formacja Roberta Biedronia (jej nazwa, ogłoszona już po publikacji sondażu to „Wiosna”) — 6,4 proc. głosów, SLD wskazało 6,1 proc. badanych. Na dalszych miejscach uplasowały się: PSL (4,1 proc.), Kukiz’15 (3,8 proc.) oraz koalicja partii Wolność, Ruchu Narodowego i środowiska Grzegorza Brauna (2 proc.). Poniżej jednego procenta zdobyły: Teraz! Ryszarda Petru oraz partia Razem (obie po 0,9 proc.), a także Nowoczesna i Zieloni (obie po 0,3 proc.). 9,4 proc. badanych nie potrafiło wskazać, na kogo odda swój głos.\nSondaż pokazał też, że ponad połowa respondentów może nie wziąć udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Gdyby głosowanie odbyło się w najbliższą niedzielę, do urn zdecydowanie nie poszłoby 20,2 proc. badanych. „Raczej nie” — 30,9 proc. osób. Do wyborów zdecydowanie poszłoby 31,5 proc. biorących udział w sondażu, a na odpowiedź „raczej tak” wskazało 14,4 proc. respondentów.\nMała frekwencja w eurowyborach to problem, na który odpowiada kampania europarlamentu „Tym razem głosuję”. W akcję zaangażowało się dotąd ponad 100 tys. wolontariuszy z całej UE; ich zadaniem jest przekonać do głosowania kolejne osoby — członków rodziny, sąsiadów, przyjaciół, znajomych. Kampania jest apolityczna, jej jedyny cel to zwiększenie udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego. W Polsce udział ten jest na bardzo niskim poziomie. Podczas ostatnich wyborów do europarlamentu w 2014 r. frekwencja w naszym kraju wyniosła 23,83 proc. Niższą odnotowano jedynie na Słowacji (13,05 proc.) i w Czechach (18,2 proc.). Dla porównania w całej Unii Europejskiej było to 42,61 proc, a w Belgii 89,64 proc.\nArtur. W. pisze:\n12 lutego 2019 o 08:58\nNajciekawsze z tym Biedroniem jest to że wejdzie do Sejmu nie dlatego że ma pomysł na reformy. Wejdzie do Sejmu bo jest gejem. Mówi takie brednie o miliardach że przykro słuchać. Palnie głupotę i się śmieje. Najmniejszych szans na premiera. Ludzie już przeszli Palikota, Leppera i innych i nadal dają się nabierać. Wejdzie cudak do Sejmu i po pierwszej kadencji wyjdzie. Jedyny sposób na kaczystow to mocna koalicja z PO na czele. Gdyby jeszcze odszedł Schetyna pokonaliby PiS sromotnie. Jednak karierowiczowi Biedroniowi na tym nie zależy patrzy na swoje interesy. Powinni to zrozumieć wyborcy bo kaczor wygra kolejne wybory. Będziemy nadal pośmiewiskiem Europy.\n10 lutego 2019 o 07:12\nBiedron to kopia Palikota, zresztą jego wychowanek. Skończy podobnie. Wejdzie do Sejmu z max 10 % umożliwi kaczorom dalsze niszczenie Polski.\n4 lutego 2019 o 16:38\nNo w końcu będzie można się legalnie wyskrobć, po kazdym niehdanym bzyksnku, a co wolno mi. Aż ciary mnie przechodzą na myśl że w końcu i my pedały będziemy mogli adoptować dzieciątka och jakie to rozkoszne no i w końcu zrobi się porządek z tymi klechami co tylko o jakichś grzechach mi chrzanią, a niech idą precz ja i tylko ja, hulaj dusza piekła nie ma.\nAle dewotyzm! Fu!\nNie masz pojęcia o czym mówisz, prawda?\nPrzeczytałam program pana Biedronia i pomyślałam sobie, nie to nie możliwe, żeby ten człowiek wygrał. Dokąd idziesz Polsko????? Ps. nie jestem fanką PIS, rydzyka i kk jakby ktoś pytał\n10 lutego 2019 o 07:10\nTo oczywiste że nie wygra ale wlezie do Sejmu i będzie mówił i sam się z tego śmiał.\nNie mam nic przeciw gejom ale nie znam jednej osoby która zagłosuje na Biedronia.\nZ tego wniosek, że obracasz się Joanno w specyficznym środowisku. Wyjdż do ludzi, a nie tylko kościół i kościół.


[Poradnik] Minecraft Premium Jak kupić? Co daje? Jak dodać skina Itp.\n» [Poradnik] Minecraft Premium Jak kupić? Co daje? Jak dodać skina Itp.\n#1 2012-07-15 20:10:19\nzwiązku z tym że powstaje coraz więcej tematów z pytaniami o gif code, piszę ten temat aby ogarnąć je. Ja sam też kiedyś pisałem, i z zdobytego doświadczenia opisze wam mniej więcej jak to wygląda i o co chodzi. Myślę że temat nie będzie do usunięcia.. A więc zaczynajmy.\n- Jest najbezpieczniejszym, i za razem najdroższym źródłem zdobycia gif code. Tam mamy pewność w 100% że bana nie dostaniemy, że będzie działał aż do śmierci. Po prostu gwarancja 100%. Jeśli były by jakieś błędy spokojnie można się z mini skontaktować\nALLEGRO i inne źródła\n- Gdy postanowisz kupić gif code z allegro bądź innego źródła nie masz 100% że będzie działał na na zawsze. Z tego wychodzi że allegro i inne źródła to najtańsze środki kupna gifcoda, ale i najniebezpieczniejsze. Ale jeżeli zdecydujesz się kupić pamiętaj o tym aby sprawdzić:\n-Komentarze na temat sprzedawcy\n-Przeczytać opis dokładnie\n-Pogadać z sprzedawcą o tym\nNie każdemu się udaje, lecz niektórzy mają do dziś Gifcode.\nAktywacja i zakup:\n2. Następnie w okienku szukaj wpisujemy minecraft.\n3. Pokaże nam się ogromna lista sprzedawców gift-codów, polecam kupować od automatów (szybciej otrzymamy kod). Polecam kupować od osób, które mają dobre komentarze, i które mają dużo osób które kupiły gift-code od tej osoby.\n4. Po otrzymaniu gift code wchodzimy na stronę\ni tworzymy konto.\n6. Następnie wchodzimy na\ni wklejamy tam nasz kod który kupiliśmy wcześniej i klikamy Reedem Code.\n7. Gotowe! Teraz możemy włączyć minecrafta, wpisać swój login i hasło i grać.\nAktualizacja 1 :\n-możliwość gry na każdym serwerze (od premium)\n-Możliwość wgrania własnego skina\n-Pełne aktualizacje aż do wyjścia finałowej wersji gry\n-2 nowe przyciski, i inne opcje w ustawieniach\n2. Wybieramy interesujący nas skin (w naszym przypadku będzie to Smoke z Mortal Kombat) i klikamy ,,Click Here To Automatically Aply Skin To Your Character"\n3. Pokaże nam się strona w której musimy zaznaczyć że chcemy zmienić skin (Yes, switch skin).\n4. Gotowe, mamy nowy skin który widzą wszyscy .\n99% ludzi nienormalnych czyta posty z ręką na myszce. Nie zdejmuj ręki. Już za póżno ;]\nPomogłem? Należy mi się + ?\nDaj mi go, to naprawde mnie motywuje ;]]\n#2 2012-07-16 09:59:32\nRe: [Poradnik] Minecraft Premium Jak kupić? Co daje? Jak dodać skina Itp.\nkonkursy data startu cd ( CrftoDolary ) kup już teraz prmocyjnie ! rangi podania propozycje zgłoszenia poradniki eventy problemy ( bugi ) zaproszenia na wspólną gre reklamy odwołania od bana pogaduszki kosz wszystko o forum odwołanie od bana FanArt wszystko o wszystkim\nserwis laptopów bydgoszcz materace koło płyty z tworzyw Czarter Grecja


PODOBNE DO: W cudzym ciele - ebook/epub - CYFROTEKA.PL\n00115 004329 21714851 na godz. na dobę w sumie\nKiedy Lucy poznała i pokochała Khaleda, był gwiazdą sportu. Uwielbiali go zarówno kibice, jak i piękne kobiety. Jednak dopiero gdy zniknął bez słowa wyjaśnienia, uświadomiła sobie, jak wiele ich dzieliło. Ona wychowywała się w skromnych warunkach. On od dziecka przywykł do luksusu należnego następcy tronu. Po czterech latach Lucy wciąż pamięta wstyd i upokorzenie, jakich doznała...


Film „Lego: Przygoda" jest SUPER | Libertarianin - serwis imienia Murraya N. Rothbarda\n30 sierpnia 2016 Artykuły, Kultura\nCzekałem z napisaniem tej recenzji, aby uniknąć (paru) spoilerów dla rodziców idących z dziećmi na film. Ale skoro początkowa fala zainteresowania opadła, wszystkim fanom wolności chciałbym powiedzieć, że wysoka oglądalność Lego: Przygody cieszy w każdym aspekcie. Licząc na zdrową rozrywkę, poszedłem na niego z synem i w pewnym momencie moja szczęka dosłownie opadła, ponieważ nie mogłem uwierzyć w to, jak świetny przekaz film zawierał. Niech ten post służy wyjaśnieniu dlaczego każdy, nawet bezdzietny, powinien go obejrzeć.\nPo pierwsze, film jest zwyczajnie zabawny. Dosłownie co parę minut mamy rozbrajający gag lub kwestię. Jednak w odróżnieniu od niektórych komedii, nie jest to tylko zbiór one-linerów. Ma on głębokie przesłanie, do którego stopniowo prowadzi za pomocą wątków fabularnych, łączących się pod koniec.\nFaktycznie mamy dwa przesłania ukryte w filmie – jedno polityczne, drugie osobiste. To drugie zawiera niespodziewany zwrot akcji (proszę, bez spoilerów w komentarzach), więc odłóżmy je na bok i skupmy się na przesłaniu politycznym.\nPolityczne przesłanie Lego: Przygoda brzmi: Stany Zjednoczone zwracają się w stronę faszyzmu, podczas gdy zwyczajni obywatele nie zdają sobie z tego sprawy, ponieważ ich uwagę odciąga nasza bezmyślna popkultura. Ten niepokojący trend można odwrócić tylko, jeśli każdy zauważy swój heroiczny potencjał i podejmie walkę o wolność.\nKiedy w ten sposób przedstawi się film, sądzę, że każdy, kto go obejrzał, uzna, że mam rację. W końcu film ten nie jest delikatny. Otwiera go protagonista, budowlaniec imieniem Emmet, dosłownie czytający instrukcję, jak być dobrym i szczęśliwym członkiem społeczeństwa. W (zabawnej) scenie otwierającej, Emmet zaczyna dzień od ubrania się, a następnie wysłuchania w telewizji prezydenta, który wyjaśnia swoje złowrogie intencje, lecz podczas gdy Emmet kontempluje te drakońskie zapowiedzi, jego uwagę odwraca głupkowaty TV show „Gdzie są moje spodnie?” (w którym zmieszany gwiazdor krąży bez spodni, wzbudzając w widowni zachwyt).\nTak, racja – piosenka jest kolektywistyczna, ale o to właśnie chodzi. Ta piosenka jest częścią popkultury odwracającej uwagę mieszkańców od wynurzającego się faszyzmu. Kiedy piosenka zostaje wprowadzona, Emmet jest w trakcie sprawdzania listy kontrolnej z rzeczami, które należy wykonać, aby pasować do społeczeństwa. Według listy należy między innymi zawsze sygnalizować zmianę pasu ruchu podczas jazdy, zawsze kibicować swojej lokalnej drużynie sportowej i kupować przecenioną kawę ze Starbucksa. Wyraźnie widać, że wszystkie te elementy stanowią satyrę na społeczeństwo, prawda? Dlaczego więc widz miałby sądzić, że twórcy filmu Lego: Przygoda popierają piosenkę z radia, którą bohaterka filmu Wildstyle gardzi, nie mogąc uwierzyć, że Emmetowi się ona podoba?\nPozwólcie mi wyjaśnić kolejną kwestię kontrowersyjną dla wolnorynkowych libertarian: imię czarnego charakteru to Prezydent Biznes, przez co niektórzy widzowie w rozmowie ze mną narzekali, że film ma przesłanie antyrynkowe.\nDobra. Po pierwsze ten film opiewa LEGO. Czy naprawdę myślisz, że wpajałby dzieciom unikanie komercji? Po drugie, jednym z bohaterów jest Batman. Nie chciałbym niczego spoilerować, lecz tajna tożsamość Batmana, w celu ochrony jego anonimowości nazwijmy ją „Bruce W.”, to nie żaden hipster prowadzący bezpłatną jadłodajnię dla ubogich, dlatego nieprawdą jest, iżby film głosił, że „każdy udany biznesmen jest zły”.\nPamiętaj, że motywem przewodnim filmu Lego: Przygoda jest transformacja Ameryki w państwo faszystowskie. Teraz pytanie, czym jest faszyzm? Jest on bezbożną komitywą wielkiego rządu i wielkiego biznesu. Cóż więc powinieneś zrobić, kiedy kręcisz film dla dzieci i chcesz jednocześnie dowieść swoich racji? Czynisz super-złoczyńcę głową państwa demokratycznego oraz jednocześnie szefem wielkiej korporacji, zapewniającej monitoring, kontrolującej media, a nawet wydającej własne książki historyczne (tak, w filmie mówi się o tym otwarcie).\nPamiętaj, że czarnym charakterem jest Prezydent Biznes, nie skupiaj się jedynie na drugiej części jego tytułu. Dowódcą jego ochrony nie jest prywatny najemnik, lecz szef policji (której głosu użyczył Liam Neeson) znana jako „Zły Glina”. Jego mechaniczni agenci znani są jako „Mikromenedżerowie”. Jeśli po zobaczeniu filmu dąsałeś się, widząc film jako antyrynkowy, gratuluję. Jesteś równie wyrafinowany, co analitycy z FOX news, będący fanami Mitta Romneya.\nJak dotąd udało mi się wyjaśnić, dlaczego Lego: Przygoda ma świetne przesłanie dla przeciwników faszystowskich Stanów Zjednoczonych, lecz przesłanie jest głębsze i to właśnie tutaj opadła mi szczęka. Ekstremalnie kreatywni, indywidualistyczni filmowi wojownicy wolności w końcu doznali olśnienia: ich trud, by pokonać Prezydenta Biznes spalały na panewce, ponieważ nie działali oni razem jak zespół. Musieli połączyć siły, realizując wspólny plan, choć jako sprzeczne z ich naturą, nie przychodziło im to z łatwością. Następnie dochodzi kolejne olśnienie, kiedy Wildstyle zdaje sobie sprawę, że liderzy ruchu oporu mogą mieć nadzieję na sukces tylko przy poparciu przeciętnych ludzi. Przeprasza tłumy (kiedy buntownicy zdobywają studio telewizyjne), mówiąc, że odrzucała ich wszystkich, nazywając „pionkami”, lecz doszła do wniosku, że każdy może być kreatywnym innowatorem.\nNie chcę zdradzać ani szczegółu więcej. Nic nie pobije oglądania filmu w teatrze pełnym setek zachwyconych dzieci, lecz jeśli jeszcze nie widziałeś Lego: Przygody, zdecydowanie polecam. Wszystko w tym filmie jest SUPER.


Covid-party ze sztuką w tle / WGW 2020 » www.miejmiejsce.com - Miej miejsce w kulturze\nCovid-party ze sztuką w tle / WGW 2020\nW tegorocznej odsłonie Warsaw Gallery Weekend rzeczywistość wymusiła zmianę planów. Pod sufitem bankietu dla VIPów nie śmigały hostessy przybrane w strusie pióra, żaden z artystów nie współprojektował garnituru dla jednego ze sponsorów – zamiast tego pojawiły się termosy z kawą i kolejki przed galeriami. W takiej aurze odbyła się 10. edycja WGW – nieskrępowana niczym (poza maseczką na twarzy), w przededniu wciągnięcia Warszawy w żółtą strefę obostrzeń pandemicznych.\nPowiedzmy sobie szczerze – nie ma sprawdzonego sposobu na recenzje wielkich wydarzeń, o których powodzenie (w tym wypadku: samo odbycie się) drżeli organizatorzy. Po pierwsze – sytuacja była i jest wyjątkowa, w końcu pandemie w XXI wieku dopiero zaczynają się rozkręcać, po drugie – niemal za każdą z imprez, które w 2020 roku doszły do skutku stoi długa i pokrętna historia planów, które zrewidowała rzeczywistość. Nie wiadomo, ile ambitnych projektów spaliło na panewce z powodów niezależnych od galerzystek, kuratorów i osób artystycznych, a wylewanie kubła zimnej wody na efekty ich wysiłków jest krytyczną złośliwością tych, którzy mniej są uwikłani w sztywność terminów i radykalnych cięć w budżetach. Niewątpliwym sukcesem jest, że Warsaw Gallery Weekend 2020 się odbyło, i to tuż w przededniu wciągnięcia Warszawy w żółtą strefę obostrzeń pandemicznych. Dla wielu była to okazja do przypomnienia sobie o subtelnym uroku wernisaży i nieskrępowanej niczym (poza maseczką) celebracji produkcji artystycznej. Pojawiły się nawet kuluarowe żarty o tym, że jeśli coś może zabić środowisko artystyczne to nie polityka kulturalna MKiDNu czy widmo kryzysu, ale właśnie kilkudniowe covid-party ze sztuką w tle. Nieprzypadkowo przedstawiciele i przedstawicielki młodszego pokolenia zdawali się z tych żartów śmiać głośniej niż pokolenia starsze i tym samym bardziej podatne na infekcję. Miejmy jednak nadzieję, że przez tegoroczne WGW nie nastąpi przyśpieszona wymiana pokoleniowa, skądinąd zawsze postrzegana jako szansa dla młodych.\nHanna Krzysztofiak, „Napoleonka albo śmierć”, Polana Institute, fot. Maciej Zielinski\nPandemiczna atmosfera wymusiła na organizatorach pewne zmiany w żelaznych punktach WGW – nie było oficjalnego bankietu dla VIPów, nie wydano zwyczajowego książeczko-katalogu, nikt nie miał szansy zaznaczać swojej pozycji, jeżdżąc od galerii do galerii autkami sponsora. Zrezygnowano też z „wpisowego”, przez co na mapie Warszawy roziskrzyło aż 29 punktów w postaci galerii, które przygotowały pokazy na ten październikowy długi weekend. Na otarcie łez kolekcjonerską gratką okazały się maseczki w motyw roślinny, które rozchodziły się jak świeże bułeczki – w myśl zasady kto pierwszy, ten dzierży na twarzy przydatny gadżet. Odbyła się także czwarta edycja Nagrody Fundacji Sztuki Polskiej, którą uhonorowano młode pokolenie twórców – Hannę Krzysztofiak (Polana Institute) i galerię Serce Człowieka zarządzaną przez Kamila Pierwszego. Młodzi być może mają pewne fory w tym, że wirus się ich mniej ima, jednak dla nowych, pozbawionych stabilności finansowej inicjatyw pandemiczne konsekwencje częstokroć zahaczają o kwestie podstawowe, takie jak możliwość dalszego prowadzenia galerii w tych średnio stabilnych czasach.\nLos wystaw zbiorowych, zwłaszcza złożonych z artystów i artystek młodych, które opowiadają o tym, co im się przyśniło, nie jest łatwy – stąd pojawiły się zarzuty, że jest to wystawa umiarkowanie wykuratorowana (cokolwiek to znaczy).\nJeśli wskazywać na symboliczną triumfatorkę tegorocznej edycji, z powodzeniem można nazwać tak nagrodzoną galerię Serce Człowieka. Stało się tak nie tylko ze względu na udany pokaz w centralnym punkcie Warszawy, przez co wszystkim było tam blisko, a wystający ogonek kolejki zachęcał do pytania za czym kolejka ta stoi. Również w towarzyszącej WGW wystawie Warszawy w Budowie w MSNie znaleźli się artyści związani z galerią Kamila Pierwszego. Natomiast sama ekspozycja w Nowym Świecie Muzyki składała się z dwóch części – freudowsko-pandemicznej grupowej wystawy artystów (głównie) debiutujących i We paint what ghosts and angels tell us to Zuzanny Bartoszek i Krzysztofa Grzybacza. Los wystaw zbiorowych, zwłaszcza złożonych z artystów i artystek młodych, które opowiadają o tym, co im się przyśniło, nie jest łatwy – stąd pojawiły się zarzuty, że jest to wystawa umiarkowanie wykuratorowana (cokolwiek to znaczy). Faktycznie, bardziej sprawiała wrażenie showroomu in spe, złożonego z różnorodnych obiektów, dotykających tytułowej pandemii raczej zdawkowo (może prócz obrazu Adama Kozickiego, opowiadającego o tym, co może się przyśnić prekariuszowi zamkniętemu w czterech ścianach pokoju podczas totalnego lockdownu). Śni się natura frywolna i niebezpieczna zarazem – dzbaneczniki i ciernie Kozickiego znalazły echo m.in. w „Storczyku z anomalią” Joanny Krajewskiej, fenomenalnym obiekcie gdzieś pomiędzy zębatymi waginami a techno-Matthewem Barney’em oraz w fotografiach Agnieszki Mastalerz i Jana Jurczaka. Jednak nacisk został położony na senne mary (chociażby Spillaertowskimi z ducha rysunkami Iwo Panasiewicza, niestety wyeksponowanymi w dość niekorzystny sposób) i przeskalowane symbole – zarówno konsumpcyjne (Jan Możdzyński), jak i te pochodzące z repozytorium tarota (Ociepa, Nowacki i Soporowska). Podwójny pokaz Bartoszek/Grzybacz miał właściwie jednego bohatera – a było nim malarstwo Grzybacza, absolwenta krakowskiej ASP, któremu żółty kolor ścian sali wyraźnie służył. Na ironię losu – to właśnie w Warszawie, sercu polskiego koloryzmu krakowski malarz pokazał jak odrobić lekcję z Pierre’a Bonnarda i malować świetliste obrazy, wzmocnione kruchą architekturą klatek i bramek. Wystawy w Sercu Człowieka stały się niezłą okazją dla sprawdzenia co robią debiutanci, a czego raczej nie mogliby pokazać w ramach WGW w ekskluzywnie niepandemijnym trybie. W tej różnorodnej szczerości i strategiach artystycznych widać zaznaczanie potencjałów, co w przypadku wystawy tego typu jest niewątpliwym plusem.\nWidok wystawy „Skutki pandemii: sny”, Serce Człowieka - LAW\nWystawie do tiktokowości brakowało jedynie ścieżki dźwiękowej (podsłuchałem, że autorka jest fanką Queen) – faktycznie, brakowało tylko The Best of Queen puszczonego zza ściany.\nNatomiast aurą wykalkulowanej fajności przepełniona jest inna ekspozycja nagrodzona przez FSP ING – „Napoleonka albo śmierć” Hanny Krzysztofiak. To wystawa zaprojektowana na podobanie się – jest to zbiór płócien pokaźnych rozmiarów, igrających z przedstawieniami triumfatorskimi, barokiem, ogniami piekielnymi, kościotrupami i nawałnicą stóp, które mając buzie smutne lub wesołe – zawsze się do oglądającego mizdrzą. Towarzyszą im opisy, które odniesieniami do popkultury podkreślają jeszcze raz autoironię autorki, smagającej płótna szprejem w myśl najnowszych trendów. Istotnie, jest to barok i ucieleśnienie horror vacui, jednak raczej barok prowincjonalny, przepuszczony przez filtr internetowej żartobliwości. Można mieć na niej wrażenie chęci ataku na stopy i pachy widza, tak aby go załaskotać na śmierć ogromem bodźców i postinternetowymi mykami. A mówiąc szczerze, czułem się jak stary dziad na tiktoku, który miał zostać oszołomiony technikami edycji obrazu i klikać w nieskończoność w poszukiwaniu esencji bycia cool i na czasie. Wystawie do tiktokowości brakowało jedynie ścieżki dźwiękowej (podsłuchałem, że autorka jest fanką Queen) – faktycznie, brakowało tylko The Best of Queen puszczonego zza ściany. Pewnie, że lubię Queen, ale niekoniecznie szlagiery, a jako mentalny stary dziad szybko taki tiktok odinstalowuję.\nPodobne wrażenie robi wystawa Sławomira Pawszaka, która sięga do gadżetów post-internetu – pojawia się nawet słynna szachownica z Photoshopa, na którą malarz nasprejowuje kolejne warstwy obłych plam. Pewną nowością u Pawszaka jest jego zainteresowanie się ceramiką – obrazom przesyconym detalami towarzyszą porcelanowe reliefy, wyeksponowane m.in. na słynnym tarasie BWA. Dopiero w scenerii socrealistycznych piaskowców MDMu Pawszakowa strategia zaczyna się uwidaczniać w pełnej krasie, uzupełniona gruzami gzymsów zalegających na tarasie. I dodajmy: nie jest to towarzystwo, które działa na korzyść artysty. To raczej obraz tego, jak to malarstwo i taka strategia niezbyt korzystnie się starzeje, a Pawszak zasila zastępy oldboyów zombie-formalizmu.\nSławomir Pawszak, "Amalgamat" / "Amalgamate", BWA Warszawa\nRównie rozczarowującą wystawą jest Cliffhanger Weroniki Gęsickiej, ubiegłorocznej laureatki Paszportów Polityki. Sięgając po stockowe fotografie idealnego, amerykańskiego życia doby Zimnej Wojny artystka dokonuje w nich drobnych interwencji, które mają potwierdzać nasze intuicje, że za uśmiechniętymi twarzami pań domu i przystrzyżonymi trawnikami stoi prozac w ilościach hurtowych i kulturowa opresja. Wszystkim tym, którzy odrobili lekcję z obłudy amerykańskiego snu (oglądając Truman Show, Żony ze Stepford czy chociażby przypominając sobie teledysk do nieśmiertelnego Black Hole Sun Soundgarden), propozycja Gęsickiej wydać się może po prostu słabszą, spóźnioną o pół wieku Marthą Rosler. Z marazmu tej obserwacji może wyrwać jedynie nadzianie się na obiekty zamieszczone w towarzystwie kolaży, w tym – robiące bardzo szkolne (jeśli nie studenckie) wrażenie hulahop z gwoździami wbitymi w ramę okręgu czy skakanka z drutu kolczastego. Jest to wystawa mało subtelna, a jednocześnie pozbawiona jakiejkolwiek siły rażenia, przewidywalna w tezach i środkach formalnych.\nWeronika Gęsicka, „Cliffhanger”, materiały prasowe galerii Jednostka\nJest obiecywana przyjemność i próżność, aksamit najeżony szpilkami i kruche narzędzia tortur pociągnięte toksycznym kobaltem.\nJeśli już o środkach formalnych – niekwestionowaną gwiazdą instagrama, jeśli chodzi o widoczność w ramach WGW stała się propozycja Wojciecha Ireneusza Sobczyka w Leto. Nie wiem, czy ktokolwiek, kto zobaczył z niej zdjęcia, oparł się wycieczce do tej galerii i chęci skonfrontowania się z tym przepychem, a jakże – barokowym. W odróżnieniu od Krzysztofiak, w przypadku Sobczyka nie mamy do czynienia z barokiem prowincjonalnym. To wystawa po prostu piękna (o czym już zwiastuje tytuł O próżnej sławie i ulotnym smaku truskawki lub poziomki), tak jak pięknymi są wycieczki do kontrreformacyjnych katedr, zabytków klasy zerowej ze sklepieniami upstrzonymi wizjami nieba i piekielnego potępienia. Właśnie te ambiwalentne odczucia są kluczem do wystawy – być może zbyt patetycznie podkreślonymi tekstem Sebastiana Gawłowskiego – jednak rodzą się one przede wszystkim w widzu skonfrontowanym z tym popisem warsztatowym, ogromem pracy włożonej w każdy z obiektów i ich sensualną naturą. Jest obiecywana przyjemność i próżność, aksamit najeżony szpilkami i kruche narzędzia tortur pociągnięte toksycznym kobaltem. Ma to się podobać, choć w sposób niedzisiejszy, ponieważ nie ma tutaj cienia kalkulacji mierzonej mrugnięciami okiem i zapewnieniach o autorskim zdystansowaniu się od rzeczywistości. Przyzwyczajeni do umiarkowania sztuki współczesnej, nie do końca ufający spektakularności warsztatowej możemy mieć do niej zarzuty, że kradnie show na poły nieetycznie – rozmachem i tytułową próżnością nie bierze ona jeńców. Tak jak po świeckim churchingu, kiedy gwiaździste sklepienia i narośla z putt jeszcze migają przed oczami zasypiającego turysty, pojawia się ostateczna wątpliwość – jakim kosztem? Ano, całkiem dużym.\nWojciech Ireneusz Sobczyk, „O próżnej sławie i ulotnym smaku truskawki lub poziomki”, Galeria Leto, fot. Bartosz Górka\nRozmachem pochwalić może się również wystawa Wages for housework w Fundacji Galerii Foksal, gdzie pojawia się trio artystek – obok już uznanych Natalii Załuskiej i Pauliny Ołowskiej, zaprezentowano także Agatę Słowak, najnowsze „trofeum” z pokolenia najmłodszych twórczyń. Tytuł, rodem z włoskiego ruchu feministycznego lat 70., w którym nieodpłatne prace domowe zaczęły być wyciągane z cienia „przyrodzonych obowiązków” podmiotów kobiecych, aby móc określać je jako kolejne pole reprodukcji stosunków kapitalistycznych okazuje się nader zwodniczy. Co prawda, mamy pokaz prac kobiet i to w zaaranżowanej scenerii mieszczańskiego salonu, są zbite lustra, okadzone szyby i zdarta politura. Nad całością wisi, zwłaszcza w kontekście miejsca wystawienia, aura zaproszenia do celebracji wyzwolenia kobiet uprzywilejowanych klasowo (manierystycznych księżniczek i podrywaczek) – znana doskonale z pozycji liberalnego nurtu feminizmu drugiej fali. I jest to rozczarowujące, zwłaszcza zestawione ze słowami Silvii Frederici z Wages against housework „jak długo uznajemy się za lepsze, inne niż gospodynie domowe, tak długo akceptujemy logikę pana, która jest logiką podziału, a więc niewolnictwa”.\nPaulina Ołowska, Agata Słowak, Natalia Załuska, „Płaca za Pracę Domową”, Fundacja Galerii Foksal\nWystawa w wykwintnej siedzibie FGF wspomnianej logiki podziału niestety nijak nie znosi. W opozycji do tej postawy lokują się dwa inne pokazy w galeriach od lat poruszających się w zagadnieniu sztuki zaangażowanej, w tym także feministycznej. Pierwszy z nich to monograficzna wystawa Katarzyny Górnej Czasy nie-ludzkie w Biurze Wystaw. Obok doskonale rozpoznanych prac Górnej, na uwagę zasługuje projekt „Drzewa artystów i artystek. Idea Pomnika Wszystkich Artystów i Artystek”, w którym autorka mierzy się z ciemną materią świata sztuki i ekosystemem produkcji twórczej. W kontekście WGW jako imprezy ze swojej natury uwidaczniającej nieliczną garstkę spośród rzesz osób aktywnych artystycznie praca wybrzmiewa jeszcze mocniej. Jest wspomnieniem o strukturze, która opiera się na wykluczeniu, jak i z drugiej strony – jest chęcią budowania porozumienia opartego na solidarności zawodowej i rozpoznaniu wspólnego interesu. Drugą z wystaw poruszających logikę podziału w ramach sztuki angażującej się jest grupowa Wielbłąd nigdy nie zapomina (lokal_30), skupiona na patriarchacie jako praprzyczynie opresji. Wśród tej dość nierównej ekspozycji zaznaczają się dwie pary korespondujących ze sobą realizacji. Diana Lelonek i Karolina Grzywnowicz oddają głos podmiotom spychanym przez następstwa migracji i katastrofy klimatycznej – wymierającym gatunkom ptaków i przymusowym nomad(k)om śpiewającym swoje pieśni, które to częstokroć są jedynymi świadectwami kultury dającymi się zabrać w podróż. Ulokowane w ostatniej sali galerii prace Katarzyny Swinarskiej również oddają głos opresjonowanym – mamkom z ludu i współczesnym opiekunkom-imigrantkom, wciąż przewijającym wielkopańskie pieluchy.\nDiana Diana Lelonek, „Ptaki 2019”, „Wielbłąd nigdy nie zapomina”, lokal 30\nPresja przynosi sens i wreszcie udało się wywalczyć gender balance w zmaskulinizowanym głównym obiegu lokalnego świata sztuki, będącym częścią większej struktury, w którym niskopłatną, mało widoczną ciemną materię zasilają głównie kobiety.\nA teraz rzecz najnudniejsza i najciekawsza na świecie – statystyka: wśród 32 wystaw zaledwie osiem opierało się wyłącznie na postaciach artystów-mężczyzn, przy czym czternaście było udziałem wyłącznie kobiet. We wszystkie duety lub pokazy grupowe włączono artystki. Można zatem wywnioskować, że presja przynosi sens i wreszcie udało się wywalczyć gender balance w zmaskulinizowanym głównym obiegu lokalnego świata sztuki, będącym częścią większej struktury, w którym niskopłatną, mało widoczną ciemną materię zasilają głównie kobiety. W przeciwieństwie do zeszłorocznej edycji WGW, pod sufitem bankietu dla VIPów nie śmigały hostessy przybrane w strusie pióra – może także dlatego, że imprezy w ogóle nie było. Żaden z artystów nie współprojektował garnituru (zwanego produktem unikatowym) dla jednego ze sponsorów – zamiast tego pojawiły się termosy z darmową kawą dla publiczności, a choć rzecz działa się w Warszawie, warszawocentryczność została z lekka naruszona obecnością galerii z Gliwic, Katowic, Łodzi i Poznania. W dodatku część galerii wykazała się solidarnością last minute i zaprezentowała prace Pawła Susida, artysty niedawno ocenzurowanego przez zarządzających Operą Narodową w Warszawie. Wśród zdjętych ze ścian hallu Opery była „Jeśli zaraz nie zrobimy czegoś śmiesznego, może się stać nie do wytrzymania”. Inną natomiast „Jeśli już padły jakieś słowa możesz być pewna, że za jakiś czas się zdezaktualizują”. Życzmy sobie tego, obyśmy w atmosferze nie-do-wytrzymania nie cofnęli się z zajmowanych pozycji, które łatwe do utrzymania nie będą.\nAleksy Wójtowicz – ur. 1992, absolwent studiów licencjackich na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną warszawskiej ASP, obecnie kontynuuje edukację na studiach magisterskich. Członek nieformalnej grupy Konsorcjum Praktyk Postartystycznych, współpomysłodawca i organizator inicjatywy Rok Antyfaszystowski, w szczególności Atlasu Roku Antyfaszystowskiego. W polu jego zainteresowań leży historia polskiego pola sztuki, społeczna historia sztuki oraz tradycja kultury lewicowej i antyfaszystowskiej.\nZdjęcie główne z wystawy: „Płaca za Pracę Domową”. Paulina Ołowska, Agata Słowak, Natalia Załuska, Fundacja Galerii Foksal.\n S. Frederici, Wages against Housework [Płace przeciw pracy domowej], druk ulotny, Power of Women Collective – The Falling Wall Press, Bristol 1975, s. 8, cyt. i tłum. za: J. Sokołowska, Maszyna do pracy z wyobraźnią, „Widok. Teorie i praktyki kultury wizualnej”, nr 20, http://widok.hmfactory.com/index.php/one/article/view/563/1125, [dostęp online 11.10.2020].


Mosty | Wrocław i Oleśnica – Tarabuła\nMosty to stałe uzupełnienia protetyczne znajdujące zastosowanie przy rekonstrukcji brakującego uzębienia. Most zbudowany jest z minimum 2 koron protetycznych oraz przęsła mostu, czyli części uzupełniającej dany brak zęba. Przy mocowaniu koron wykorzystuje się zdrowe zęby pacjenta, które stają się filarami konstrukcji mostu. Pomiędzy koronami umieszczone zostaje przęsło uzupełniające brakujące zęby. Po zacementowaniu mostu przez lekarza Pacjent nie ma możliwości samodzielnego ich wyjęcia. Takie rozwiązanie jest skuteczne nawet do 3 brakujących zębów obok siebie.\n[cytat strona=”prawa” podpis1=”Magdalena Pyra” podpis2=”Stomatolog” img=’ ‘ link=”#” ]Konstrukcja mostu pozwala przenosić siły żucia na własne zęby. Mosty protetyczne mają wiele zalet: między innymi dlatego, że przenoszą siły żucia w sposób fizjologiczny, na ozębną zębów filarowych, przez co są łatwe do zaakceptowania i zapewniają duży komfort użytkowania. W gabinetach stomatologicznych Tarabuła wykonujemy mosty protetyczne na podbudowie metalowej, na podbudowie ze złota oraz mosty pełnoceramiczne.[/cytat]\nWskazania do wykonania mostów protetycznych\nuniknięcie przemieszczanie zębów w przypadku luk w uzębieniu,\nuniknięcie zaniku kości szczęk,\nuniknięcie chorób dziąseł i próchnicy powodowanej przez akumulację jedzenia zalegającego w miejscach po brakujących zębach.\nNie masz czasu? Most gotowy w ciągu dwóch wizyt!\nPo wykonaniu badania stomatologicznego i prześwietleniu korzeni zębów lekarz dentysta podejmuje decyzję o możliwości wykonania mostu. Jeżeli w jamie ustnej są zachowane dobre warunki na wykonanie mostu możliwym jest jego wykonanie w ciągu dwóch-trzech wizyt.\nDobór koloru zębów-wspólnie z pacjentem.\nSzlifowanie zębów i zmniejszenie ich wymiaru w 3 płaszczyznach (aby zrobić miejsce na nowe korony).\nWyciski zębów górnych i dolnych (negatyw dla technika).\nZabezpieczenie zębów tymczasowym mostem.\nUsunięcie tymczasowego mostu.\nPrzymiarka mostu-sprawdzenie koloru i kształtu zębów.\nCementowanie mostu i osadzenie go na stałe.


„Dobrze mieć w domu mistrza” i „Ciesz się wolnym czasem” w kampanii Mastercook\nW telewizji rozpoczęła się kampania reklamowa piekarnika, pralki zmywarki Mastercook. Natomiast w prasie i internecie reklamowane są pralki oraz produkty do zabudowy i wolnostojące tej marki. Akcję przygotowały firmy Saatchi&Saatchi i MPG.\nTelewizyjna kampania Mastercook podkreśla, że piekarnik tej marki dzięki funkcji Master Chef samodzielnie dobiera najlepszy sposób pieczenia, a pralka z programem Opti A45 min dopiera do czysta już w trzy kwadranse. Jednocześnie przekaz pod hasłem „Dobrze mieć w domu mistrza, a jeszcze lepiej dwóch” informuje, że w ramach promocji przy zakupie sprzętu Mastercook można otrzymać zmywarkę za symboliczną złotówkę lub gwarancję na pralkę wydłużoną do 7 lat.\nOferta i promująca ją akcja są skierowane do osób, które prowadzą aktywny tryb życia i muszą pogodzić obowiązki zawodowe z pracami domowymi. Spoty do 27 listopada emitowane będą w TVN, TVP1, TVP2, Polsacie oraz w kanałach tematycznych, m.in. TVN Style, TLC, Polsat Cafe, Planete i AXN.\nW prasie reklamowane są pralki Mastercook z nowej linii Time Line. Przekaz pod hasłem „Ciesz się wolnym czasem” przekonuje, że pozwalają one skrócić czas prania nawet o połowę. Kampania obejmuje październikowe wydania magazynów kobiecych i poradnikowych (m.in. „Świat Kobiety”, „Olivia”, „Poradnik Domowy”, „Dobre Rady”, „Claudia”, „Zdrowie”).\nZ kolei w internecie rusza kampania produktów do zabudowy i wolnostojących Mastercook. Akcja - zaplanowana do połowy grudnia - obejmie porównywarkach cen Ceneo.pl, i Nokaut.pl), serwis Cokupic.pl, w największe e-sklepy oraz wyszukiwarkę Google.\nKreacją i produkcją na potrzeby całej kampanii zajęła się agencja Saatchi&Saatchi, za zakup mediów odpowiada dom mediowy MPG, a działania public relations prowadzi agencja Ego PR.\nDołącz do dyskusji: „Dobrze mieć w domu mistrza” i „Ciesz się wolnym czasem” w kampanii Mastercook


Political fiction? Putinowskie wojska kontra polscy faszyści\nstart Publikacje Autorski przegląd mediów Political fiction? Putinowskie wojska kontra polscy faszyści\n9 maja 2014 r. rosyjskie wojska wkroczyły do Białegostoku, by – jak oznajmił na specjalnej konferencji prasowej Władimir Putin – chronić jego mieszkańców przed faszystowskimi praktykami polskiego rządu . Jednocześnie korzystając z braku jakiejkolwiek kontroli granicznej, uzbrojone grupy „zielonych ludzików” zaczęły przenikać z Kaliningradu na terytorium północno-wschodniej Polski.\nPolska armia, licząca zaledwie kilkadziesiąt tysięcy zmobilizowanych żołnierzy, z których połowa to oficerowie, okazała się kompletnie niezdolna do walki. Białystok musiał zostać opuszczony. Trwają nieudolne próby wstrzymania bądź chociażby zmniejszenia napływu separatystów rosyjskich na teren Braniewa, Bartoszyc i Gołdapi. Jednak błędów popełnianych przez ostatnie siedem lat nie da się naprawić w jeden dzień. Polska armia jest skrajnie nieskuteczna. Na ratuszach kolejnych polskich miast zaczynają powiewać rosyjskie flagi.\nNasi najważniejsi sojusznicy w regionie, państwa bałtyckie, reagują w pierwszej chwili stanowczo. Oznajmiają, że jest to akt wojny i barbarzyństwo. Zarówno prezydent Łotwy, jak i premier Litwy ostrzegają swoją i europejską opinię publiczną, że jest to tylko kolejny punkt rosyjskiej ekspansji. Następnym celem będą inne państwa regionu. Ta sytuacja trwa jednak dość krótko. Wraz z coraz widoczniejszą niechęcią największych potęg Europy łagodnieje retoryka bałtyckich decydentów. 11 maja rządy państw bałtyckich oznajmiają, że nie widzą przeszkód, by zorganizować huczne obchody Roku Rosji na Litwie, Łotwie i w Estonii. Wreszcie, jak stwierdzają politycy partii rządzących, „kultura rosyjska to wspaniałe dziedzictwo”, a ministrowie od spraw kultury dodatkowo zaznaczają – odróżniamy wydarzenia kulturalne od politycznych”. Po początkowych buńczucznych wypowiedziach w sprawie sankcji wobec Rosji następuje korekta – „Sankcje są jak broń atomowa, lepiej nimi straszyć. Nie używajmy ich”, stwierdza minister spraw zagranicznych Litwy. Prezydent Łotwy – „Sankcje wobec Rosji mogą ją tylko sprowokować”. Jeden z najważniejszych autorytetów moralnych partii rządzącej na Litwie, Bartoszewskaił, rusza do Berlina, by godzinami perorować do mediów o tym, jaki to Putin jest mądry i podziwia jego skuteczność. 14 maja 2014 r. minister spraw zagranicznych Estonii otwiera debatę o tytule – „Dlaczego Polska powinna na zawsze pozostać rosyjska?”. Wiadomość tę kolportują wszystkie najważniejsze międzynarodowe portale informacyjne. Na pytania dziennikarzy, skąd ta idea, minister odpowiada – „Taki urok debat oksfordzkich!”. Tego samego dnia w najbardziej opiniotwórczym łotewskim dzienniku, „Gazecie Elektoralnej”, jeden z jej najważniejszych autorów publikuje wielki tekst, którego teza główna brzmi – „podziękujmy Związkowi Sowieckiemu za to, że uratował Europę”.\nW tym samym czasie skrajna prawica państw bałtyckich oznajmia, że „Polska sama się prosiła”, że „Polska to nie nasza sprawa”, że „Polska była i jest zagrożeniem większym niż Rosja”, że „Polska chciała podbić Wilno” oraz że ten kraj właściwie od zawsze był w rosyjskiej strefie wpływów i powinien tam pozostać na zawsze – w imię pokoju i równowagi sił. Mnożą się sugestie tego środowiska, że można by ruszyć na północ Polski i podzielić ją między Rosję a państwa bałtyckie. Głównym postulatem staje się realizacja przekonania, powstałego na obserwacji konfliktu w Polsce, że państwa bałtyckie powinny siedzieć cicho i jak najszybciej zrezygnować z NATO i relacji z UE.\nJednocześnie skrajna prawica zawiązuje jak najściślejszą współpracę z węgierskim Jobbikiem, którego szef regularnie wizytuje Rosję i publicznie admiruje Aleksandra Dugina (człowieka, który nie tylko sądzi, że Polska powinna być rosyjska... ale także i państwa bałtyckie). Skrajnie uzależniony od skrajnej prawicy litewskiej portal internetowy wciąż kolportuje fałszywe informacje o krwiożerczych Polakach-faszystach oraz sugeruje, że każdy nieprorosyjski Polak jest nazistą.\nMijają kolejne dni. Starcia z rosyjskimi separatystami stają się coraz intensywniejsze. Giną kolejni ludzie. Za naszą wschodnią granicą, na terenie Białorusi, stacjonuje już armia rosyjska licząca setki tysięcy zmobilizowanych i gotowych do akcji żołnierzy oraz tysiące ciężkiego sprzętu wojskowego.\nOkrągły stół z pułkownikiem KGB\nW tym samym czasie wypowiadają się także najważniejsi gracze europejscy. Angela Merkel stoi twardo na stanowisku, że Niemcy mogą sobie pozwolić co najwyżej na łagodne sankcje w stosunku do Rosji. Wyraźnie też zaznacza, że nie może być mowy o jakiejkolwiek reakcji militarnej. Za te sankcje i tak jest krytykowana przez własnych ludzi – „po co właściwie” – pytają. Ministrowie niemieccy wypowiadają się jasno – obecne problemy z Polską nie zmieniają zdania Niemiec o Rosji – jest to wiarygodny i lojalny partner, z którym Berlin nie ma zamiaru zawiesić współpracy. W tym czasie najważniejsi politycy UE wzywają, by zasiąść do okrągłego stołu z Putinem i zdecydować, jak rozwiązać dalszą przyszłość wschodu Polski. Proponowana jest federalizacja Rzeczypospolitej jako jedyna możliwość ograniczenia konfliktu. Fakt, że Białystok jest już rosyjski, nie jest nawet przedmiotem sporów. Ot, oczywista oczywistość. Francja, choć oburzona działaniami Putina, nie rezygnuje jednak z kontraktów na zaopatrzenie rosyjskiego wojska w broń. Wielka Brytania nie ma zamiaru nawet rozważać możliwości sankcji bądź ograniczenia działalności oligarchów rosyjskich na swoim terytorium.\nPolitical fiction? Oczywiście. Polska nie została zaatakowana. Pytanie tylko, czy opisana wyżej inwazja Rosji na Polskę jest tak mało prawdopodobna? Na to pytanie czytelnicy muszą odpowiedzieć sobie sami. Jedno jest jednak pewne. Szkicując tego typu alternatywną historię, bardzo wyraźnie widać, jaką rolę w obecnym konflikcie politycznym odgrywają różne państwa i partie polityczne. I jak w związku z tym powinniśmy je traktować. Nawet nie w kontekście samej Ukrainy, ale właśnie dlatego, że dobrze wiemy, iż Kijów to tylko pierwszy etap rosyjskiej agresji.


Sekrety - Sławomir Setlak - Realizm - Art In House\nStrona główna / Galeria online / Obrazy / Sławomir Setlak / Sekrety\nObrazy, Realizm, Portret, Człowiek, Zwierzę\n"Sekrety" - obraz jest dziełem z 2020 roku I charakteryzuje się wymiarem 80x100 cm. Autorem jest Sławomir Setlak.\nTematem tej pracy są człowiek, zwierzę, portret. Człowiek, który jest bez wątpienia najpopularniejszym motywem w sztuce od prehistorii aż do dziś. Postać ludzka występowała w niezliczonych kontekstach artystycznych: jako święty, w kostiumie mitologicznym, w scenach rodzajowych, salonowych, alegorycznych oraz wielu innych. Człowiek zajął również ważne miejsce w sztuce abstrakcyjnej, jednak obiektem zainteresowania stało się jego wnętrze – świadomość oraz percepcja. Jest to temat lubiany zarówno przez twórców, jak i odbiorców dzieła: pierwsze wizerunki zwierząt możemy oglądać na ścianach jaskiń, gdzie prehistoryczni myśliwi umieszczali wizerunki stworzeń w celach rytualnych. Jest to jeden z najtrudniejszych tematów plastycznych, wymagających nie tylko umiejętności artystycznych, ale w przypadku jego niefiguratywnego wydania - wiedzy psychologicznej i dużej wrażliwości w stosunku do modela.


Beta testy Asystenta Google dla Polaków ruszają już w czerwcu | gsmManiaK.pl\n23.05.2018 , Aleksander Rapicki Android Google Newsy\nFot. Asystent Google\nLepiej późno niż wcale – Asystent od Google wkrótce w Polsce. Ruszyły beta testy Google Assistant, choć jak na razie tylko dla wybranych.\nCzy Asystent Google przemówi po polsku?\nNie tak dawno temu, na I/O 2018, Google oficjalnie zapowiedział, że do końca tego roku Asystent Google przemówi w 30 nowych językach. Niestety, przedstawiciele giganta z Mountain View nie powiedzieli ani słowa o tym, czy nowy Asystent Google zrozumie nasz rodzimy język. Istnieje jednak duża szansa na to, że tak się właśnie stanie, ponieważ Polacy zaczęli dostawać zaproszenia do przetestowania Asystenta.\nRuszają beta testy Asystenta- póki co tylko dla wybranych osób\nJak donoszą niektórzy użytkownicy, Google zaczął wysyłać zaproszenia do wybranych osób w celu przetestowania wirtualnego asystenta. Wspomniane testy sątajne, co oznacza, że testerom nie wolno o nich mówić. Jak wszyscy wiemy mało kto się do tych zasad stosuje, o ile nie grozi za to nic poważnego. W tym przypadku Google może wykluczyć testera z dalszych testów. Oficjalnie testy rozpoczną się na początku czerwca. Wtedy też beta testerzy otrzymają pierwszą betę nowego oprogramowania.\nNie każdy będzie mieć możliwość przetestowania nowego Asystenta\nJak donoszą użytkownicy nie każdy będzie w stanie testować nowego Asystenta. Uprzywilejowani, którzy dostali owe zaproszenia to ludzie, którzy aktywnie rozwijają Google Maps. Google postanowił w ten oto sposób wynagrodzić tym użytkownikom ich czynny udział w rozwoju map giganta z Mountain View. Myślę, że jest to dobry pomysł, aczkolwiek szkoda, że nie dostałem zaproszenia.\nWarto również dodać, że zanim Google ostatecznie zaprosi użytkowników do testów, wybrańcy muszą spełnić kilka wymagań. Trzeba mieć ukończone 18 lat, a w ankietach należy wpisać z jakiego modelu telefonu dana osoba korzysta oraz w jaką wersję systemu Android jest on wyposażony. Podejrzewam, iż kilkuletnie smartfony z przestarzałym zielonym robocikiem nie załapią się na testy.\nJest nadzieja, że koniec czekania jest blisko\nWszystkie gwiazdy na niebie jasno wskazują, że wkrótce wszyscy będziemy mogli cieszyć się Asystentem w Polsce. Nie wiem jak Wy, ale ja jestem bardzo podekscytowany tą informacją. Na co dzień bardzo często korzystam z komend głosowych Google Now oraz Bixby. Przy pomocy Bixby można zrobić prawie wszystko w telefonie, aczkolwiek minusem jest to, że należy mówić wyłącznie w języku angielskim. Natomiast Google Now potrafi wysłać wiadomość SMS, wykonać połączenie czy też uruchomić Wi-Fi używając komend głosowych w języku polskim.\nNie mogę się doczekać, aż Google Assistant na dobre zawita na moim smartfonie.\n« poprzedni wpis Xiaomi Redmi 6 na zdjęciach. Jest również szczątkowa specyfikacja\nnastępny wpis » Snapdragon 710 oficjalnie. To (prawie) Snapdragon 845 dla superśredniaków\nAleksander Rapicki\t| środa, 23 maja 2018\nPodobne: Asystent Google premiera, Asystent Google beta testy, Asystent Google po polsku\nCoś mi tu się nie zgadza. Jak Google może nie wiedzieć jaki model telefonu ktoś używa i jaką ma wersję Androida?\nSądzę, że chodzi o pewność iż tester nie ma np. modyfikowanego softu.\n76 queries. 0,232, 0.232 (0,232) seconds.


Kącik Rodzica | STONOGA – Żłobek, Punkt opieki nad dziećmi\nRotawirusy atakują głównie zimą i wiosną. W organizmie dziecka rotawirusy potrafią dokonać prawdziwych spustoszeń: biegunka wywołana przez rotawirusy potrafi bardzo szybko doprowadzić do odwodnienia dziecka.\nRotawirusy oglądane pod mikroskopem mają kształt koła. Stąd zresztą wzięła się nazwa „rotawirus” – słowo „rota” po łacinie oznacza bowiem „koło”. I rzeczywiście, jak dobrze wiedzą rodzice dzieci, które walczyły z rotawirusem, powoduje niezły kołowrót – gdy malec zachoruje, cały domowy świat zaczyna kręcić się dookoła wypróżnień i wymiotów. Biegunka rotawirusowa jest często przyczyną hospitalizacji dziecka.\nNa zakażenie rotawirusowe szczególnie narażone są dzieci przebywające na co dzień w dużej grupie rówieśników – w żłobku, przedszkolu czy szkole. Rotawirus jest bowiem wydalany wraz z kałem jeszcze przez siedem do dziewięciu dni po ustąpieniu objawów choroby. Warto wiedzieć, że na zakażenia rotawirusowe cierpią również zwierzęta domowe, np. psy. Dlatego dziecko, które już chodzi, może zarazić się tym wirusem również na spacerze, dotykając przedmiotów, patyczków, kamieni, do których podchodził wcześniej chory zwierzak.\nNiebawem za oknami zrobi się zupełnie szaro, buro i ponuro. Korzystajmy więc w pełni z ostatnich słonecznych dni.\nJesienne przechadzki są nie tylko przyjemne dla maluchów, ale także bardzo zdrowe. Nawet w najbardziej pochmurny dzień zza chmur przebijają się promienie słoneczne, które wyzwalają w organizmie produkcję witaminy D. Nic też tak doskonale i tak szybko nie poprawia nastroju jak świeże powietrze.\nTrzymajmy się kilku zasad, a spacery jesienne sprawią nam wiele przyjemności:\nWybierajmy najlepszą porę. Najkorzystniejszą porą jesiennych spacerków są godziny południowe, bo wtedy jest najcieplej i częściej świeci słońce.\nMaluch kicha? To nie przeszkoda! Kichające i zakatarzone maluszki mogą spacerować, jeśli tylko nie mają gorączki czy innych poważnych dolegliwości. Świeże i chłodne powietrze pomoże naszym dzieciom oddychać. Pamiętajmy by przed wyjściem oczyścić maluchom dokładnie nos, aby nie wdychało zimnego powietrza buzią.\nUbierajmy maluchy na cebulkę. Dzięki temu nie dopuścimy do przegrzania ani wychłodzenia organizmu. Jeśli zrobi się cieplej w każdej chwili możemy zdjąć malcowi jeden sweterek. Nie przesadzajmy jednak z liczbą dodatkowych bluzeczek. Ruchliwy dwulatek tylko się przez nie zgrzeje, a siedzącemu w wózku niemowlakowi zabierzmy po prostu na spacer kocyk. Kierujmy się zasadą- maluch powinien mieć na sobie o jedną warstwę więcej niż mama. Pamiętajmy też, że czapka, dobrze chroniąca od wiatru uszy, jest niezbędnym ekwipunkiem jesiennej garderoby maluszka. Dziecięca główka jest stosunkowo duża , a przez to łatwo ucieka przez nią ciepło.\nNie martwmy się gdy nasze dziecko ma chłodne rączki, aby sprawdzić czy nie zmarzło dotknijmy jego karku. Jeśli jest ciepły, ale nie spocony, możemy być spokojne, bo to znak , że ubrałyśmy smyka w sam raz.\nNie bójmy się deszczu.Spacery w deszczu mają swoje zalety. Wystarczy, że odpowiednio się ubierzemy i dobrze zabezpieczymy wózek, a nie straszna nam będzie żadna ulewa.\nStarsze szkraby zachęcajmy do biegania. Maluchy, które potrafią chodzić nie powinny spędzać jesiennego spaceru w wózku. W obawie o przemoczone nogi kupmy im śliczne kaloszki, brodzenie w kałużach to dla dzieciaków wielka frajda. Pozwólmy im zbierać liście, kasztany, żołędzie, szyszki.\nChrońmy skórę.Pomimo iż nie ma jeszcze mrozów, powinniśmy około 15 minut przed każdym wyjściem posmarować buzię dziecka kremem ochronnym. Niemowlęta i małe dzieci mają bardzo delikatną i podatną na podrażnienia skórę. Chrońmy więc nasz skarby specjalnym kremem „ na każdą pogodę”. Wskazane jest też smarowanie ust ochronnymi pomadkami specjalnie opracowanymi dla dzieci.\nDlaczego jesienne spacery służą naszym dzieciom?\n- Hartują- Malce uczą się adaptowania do zmiennych warunków, do coraz niższych temperatur i ostrzejszego wiatru. Dzięki czemu zimą szkraby będą odporniejsze.\n- Pozwalają oddychać pełną piersią- nawet najlepiej wywietrzonym mieszkaniu nigdy powietrze nie będzie tak świeże jak na dworze.\n- Poprawiają nastrój- słonko jest nam wprost niezbędne do życia, łapmy więc każdy jego promyk, gdy dni stają się coraz krótsze, ładujmy akumulatory.\n- Zaostrzają apetyt- spacerowanie po świeżym powietrzu sprawi, że nasze maluchy będą z chęcią jadły obiadek, przyda się więc zwłaszcza niejadkom. Spora dawka tlenu sprawia, że maluszek szybciej poczuje głód.\n- Sprzyjają rozwojowi- tyle kolorów, kształtów i nowych ciekawych doznań może dostarczyć smykom jesienna przyroda, pozwólmy maluchom dotykać listków, jarzębiny, kasztanów, dajmy im usłyszeć szeleszczące liście.\nJak pożegnać się bez płaczu z ukochanym dzieckiem.\n1.Nie czuj się winna, gdy zostawiasz dziecko w żłobku. Oddajesz je w dobre ręce. Odrzuć więc poczucie winy, bo niechcący przekazujesz je dziecku, które staje się niespokojne.\n2. Pożegnaj się z dzieckiem stanowczo i pogodnie, aby wiedziało, że twoje wyjście jest czymś naturalnym i że niedługo wrócisz.\n3. Nie przedłużaj pożegnania. W zupełności wystarczy jeden całus i wesołe „do widzenia”.\n4. Prośby typu: tylko nie płacz, jak mamusia wyjdzie” przynoszą z zasady skutek odwrotny do zamierzonego.\n5. Daj dziecku ulubioną zabawkę, która zajmie jego uwagę, gdy ty będziesz wychodzić.\n6. Nie reaguj na prośby, błagania i łzy dziecka, nawet jeśli z powodzeniem mogłabyś zrezygnować tego dnia z pójścia do pracy i zostania z dzieckiem w domu, nie rób tego.\n7. Jeśli raz ustąpisz, potem będziesz miała więcej kłopotów z wychodzeniem w sytuacjach przymusowych.\nRADY NA PIERWSZE DNI W ŻŁOBKU :\n1.Rano obudź dziecko z uśmiechem na twarzy.\n2. Nie przychodź do żłobka na ostatnią chwilę, unikaj pośpiechu. Wyprawa do żłobka powinna odbyć się spacerem, a nie wyścigiem z czasem.\n3. Pozwól dziecku zabrać do żłobka ulubioną przytulankę lub inną zabawkę.\n4. Nie obiecuj swojemu maluszkowi nagród za pójście do żłobka, dziecka nie powinno się przekupywać.\n5. Nie przeciągaj nadmiernie pożegnania w szatni, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je, odprowadź pod opiekę opiekunki.\n6. Nie zabieraj dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu; jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że może wszystko wymusić.\n7. Nie obiecuj dziecku że zabierzesz je zaraz po obiedzie, skoro wiesz na pewno, że nie będziesz mógł tego uczynić.\n8. Postaraj się stopniowo wydłużać pobyt dziecka w żłobku.\n9. Jeżeli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się żeby przez kilka dni odprowadzał je do żłobka Tato. Rozstania z Tatą są mniej bolesne.\n10. Kontroluj co mówisz. Zamiast: JUŻ możemy wracać do domu, powiedz: TERAZ możemy wracać do domu. To niby nie wielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma wydźwięk negatywny.\n11. Nie wymuszaj na dziecku, by po przyjściu do domu, natychmiast opowiadało o żłobku, to powoduje stres, Poczekaj aż samo zacznie mówić.\n12. Nie pytaj, co ile dziecko zjadło, ale z kim i w co się bawiło./Co zjadło powiedzą opiekunki/.\n13. Chwal dziecko jak najczęściej, np. za pięknie wykonany rysunek.\nDarmowa oferta j.angielskiego\nSTONOGA - Żłobek, Punkt opieki nad dziećmi


Dystrybutor świetnych opasek zaciskowych - AdDis\nHome » Elektronarzędzia » Narzędzia » Dystrybutor świetnych opasek zaciskowych\nOpaski zaciskowe Oetiker to jeden z ciekawych produktów, przeznaczonych dla profesjonalistów, dostępnych w stałej ofercie firmy Norsteel. Opaski zaciskowe Oetiker są bardzo wygodne w użyciu i pozwalają na uzyskanie bardzo szczelnych połączeń w krótkim czasie. Dzięki nim można łączyć różnego rodzaju rury i przewody. Poza tym ich montaż jest bardzo szybki i prosty – wystarczy jeden ruch ręką, aby stworzyć bardzo silne i przede wszystkim szczelne połączenie. Opasanie następuje na całym obwodzie opaski, co ma związek ze specjalnym kształtem. Poza tym opaski mają specjalny kształt krawędzi taśmy opasującej, dzięki czemu nie mogą one uszkodzić łączonych elementów. Opaski są stosowane przede wszystkim przez specjalistów. Wykonane są one z mocnej i odpornej stali. Dostępne są w wielu rozmiarach, co pozwala odpowiednio dobrać je do wielu zastosowań. Różne są także szerokości taśm opasających dwie łączone rurki.\nWMC Tech to marka, która już długi czas oferuje swoim klientom wysokiej jakości przenośniki. Producent proponuje ten właśnie element wyposażenia każdej firmy przemysłowej w naprawdę wysokiej jakości. To powoduje, że są one chętnie wybierane przez wielu klientów bez względu na ich wymagania czy upodoban...


Coś złego dzieje się w wadowickim ZZOZ? Pacjentka z Andrychowa już od ponad tygodnia próbuje się dodzwonić do poradni specjalistycznej przy ulicy Karmelickiej w Wadowicach. Telefonu podanego na stronie nikt nie odbiera.\nMam już tego dosyć. Postanowiłam zainteresować tą sprawą rzecznika praw pacjenta. Nie może być tak, że poradnie są pozamykane na klucz przed pacjentami, bo niby jest epidemia, a telefon wskazany do kontaktu nie działa. Czy w Wadowicach istnieją jeszcze poradnie specjalistyczne, czy to wszystkie jest tylko na papierze i w internecie - denerwuje się kobieta.\nJej opinia nie należy do rzadkości. Od kilku miesięcy do naszej redakcji dzwonią ludzie, którzy skarżą się na ograniczenie dostępności do poradni specjalistycznych w Wadowic. Co więcej w tych skargach zawsze przebija się jeden motyw. Chodzi o telefon do rejestracji.\nWadowicki ZZOZ na swojej stronie internetowej od dłuższego już czasu informuje, że telefon do rejestracji... "uległ awarii". Jednocześnie placówka podała telefon zastępczy, komórkowy, ale niestety pacjenci skarżą się, że... mimo wielu prób uzyskania połączenia nikt go nie odbiera.\nW takich przypadkach szpital wadowicki też znalazł rozwiązanie. To nie nie żart... można zarejestrować się mailowo.\nInna sprawa, że godziny rejestracji są tutaj krótkie tylko od 10 do 14, co w wielu powiatowych ZZOZ należy już do rzadkości. W Suchej Beskidzkiej rejestrować można się w godzinach od 9 do 14, a w Oświęcimiu od 7 do 15.\nNiedawno minister zdrowia Adam Niedzielski zapowiedział, że jego resort będzie od teraz wyczulony na sytuacje, gdy placówki i szpitale, które nie są jednoimienne rzekomo pod pozorem "walki z epidemią" ograniczają pacjentom dostęp do świadczeń medycznych. Pacjenci mogą zgłaszać takie sytuację do ministerstwa lub najlepiej do wojewódzkich pełnomocników praw pacjenta.\nKażdy pacjent, który uzna, że zostały naruszone jego prawa, może zwrócić się o pomoc do pełnomocnika ds. Praw Pacjenta przy Małopolskim Oddziale Wojewódzkim NFZ (ul. Batorego 24, 31-135 Kraków. Sprawdziliśmy. Akurat te telefony działają: telefon 12/29-88-303, linia pacjenta tel. 12/29-88-404.\n::: Od wielu miesięcy ZZOZ w Wadowicach "przeprasza" za "awarię" telefonu:\n« Remont ulicy w Wadowicach spowoduje brak wody w Tomicach i Radoczy. Kiedy?\tWadowice mają pierwszą prawdziwą ścieżkę rowerową. Trasa liczy sobie 700 metrów »\nPijany kierowca na drodze każdego dnia. Taki weekend w wadowickim\nKraksa na krajówce w Choczni. Trzy osoby poszkodowane


Z pewnym dystansem podchodziłam do tej książki. Historia amerykańskich żołnierzy, którzy biorą udział w fecie podczas meczu footballu, wydawała mi się średnio ciekawym tematem. Obawiałam się, że tyle "grzybków w jednym barszczu" będzie niestrawne. Wystarczyło 20 stron żebym zmieniła zdanie.\nOsią fabuły jest Tournée Zwycięstwa kompanii Bravo. Po wygranej bitwie z irackimi partyzantami, amerykańscy żołnierze wracają do kraju żeby świętować zwycięstwo. Tournée jest elementem propagandy sukcesu. Próbą odbudowania w narodzie poparcia dla wojny w Iraku. Dlatego też młodzi żołnierze jeżdżą po wszystkich stanach, spotykając się z zakochanymi w nich patriotami. Traktowani są jak etatowi bohaterowie, których każdy może poklepać po ramieniu i zrobić sobie z nimi zdjęcie. Ostatnim etapem podróży jest Dallas i mecz w dniu Święta Dziękczynienia. Atmosferę podgrzewa fakt, że równolegle toczą się rozmowy z wytwórnią filmową, o prawa do ekranizacji historii Bravo. Honoraria, które żołnierze mają dostać za sprzedaż swojej historii, stają się obietnicą lepszego życia oraz wybicia się ponad przeciętność.\nGłówny bohater - Billy Lynn to postać, którą od razu się lubi. Jest zaprzeczeniem stereotypowego "American Soldiers". Pełen wątpliwości, skołowany machiną promocyjna, której celem jest utrzymanie przekonania o celowości wojny w Iraku, zastanawia się czy wrócić na wojnę. Zaczyna dostrzegać, że on i jego koledzy są pionkami w grze, w której każdy chce urwać jak najwięcej dla siebie. Jemu i jego kompanom powinna wystarczyć rola dyżurnych bohaterów.\n"Długi marsz w połowie meczu" zaskakuje trafnością obserwacji polityczno-społecznych. Tak sugestywnie opisuje rzeczywistość, że wydawać by się mogło, że to jedyny klucz do odczytania amerykańskiej kultury. W Dallas młodzieńcza naiwność żołnierzy miesza się z wyrachowaniem właściciela drużyny footballowej. Fanatyczny patriotyzm zderza się z agresją i stadionowym tandeciarstwem. Konflikt na Bliskim Wschodzie jest intratnym biznesem, a bohaterstwo mitem potrzebnym do obudowania tego biznesu.\nBen Fountain stworzył bohaterów z krwi i kości, którzy wplątani w grą sprzecznych interesów próbują utrzymać się na powierzchni. Autor stopniowo dozuje napięcie. Powoli rozgrywa losy filmu, opowiada rodzinne historie, dołącza wątek miłosny i dylematy młodych żołnierzy. Czytelnik nie ma szans się znudzić. Dokłada sarkastyczny humor, trochę wulgaryzmów i ckliwy sentymentalizm. Autor zachował balans między prześmiewczym tonem, a powagą którą wymusza temat. Ponadto napisał pacyfistyczną książkę, która mierzy się z mitem niepokonanej Ameryki.\nbiznes football Fountain Irak mecz readlikeagirl.pl stadion strach USA wojna zwycięstwo żołnierze