z dnia 3 marca 2021 r.(*)\nSłużba publiczna – Urzędnicy – Awans – Procedura certyfikacji – Wyłączenie z ostatecznej listy urzędników wytypowanych do wzięcia udziału w szkoleniu – Artykuł 45a regulaminu pracowniczego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Przekazanie listem poleconym – Artykuł 26 regulaminu pracowniczego – Polecona przesyłka pocztowa niepodjęta przez adresata – Początek biegu terminu do wniesienia skargi – Dopuszczalność – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada dobrej administracji – Proporcjonalność – System językowy\nW sprawie T‑723/18\nJoão Miguel Barata, zamieszkały w Evere (Belgia), którego reprezentowali adwokaci G. Pandey, D. Rovetta oraz V. Villante,\nParlamentowi Europejskiemu, który reprezentowali J. Steele oraz I. Terwinghe, w charakterze pełnomocników,\nmającej za przedmiot wniesioną na podstawie art. 270 TFUE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., aktu z dnia 7 grudnia 2017 r., aktu z dnia 21 grudnia 2017 r., pisma z dnia 1 marca 2018 r. i pisma z dnia 22 marca 2018 r. dotyczących złożonej przez skarżącego kandydatury do procedury certyfikacji w roku 2017 oraz nieważności ogłoszenia o konkursie wewnętrznym z dnia 22 września 2017 r.,\nw składzie: R. da Silva Passos, prezes, V. Valančius, I. Reine, L. Truchot i M. Sampol Pucurull (sprawozdawca), sędziowie,\nuwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 lipca 2020 r.,\n1 W dniu 22 września 2017 r. Parlament Europejski opublikował zaproszenie do składania kandydatur (zwane dalej „ogłoszeniem o konkursie”) na rok certyfikacyjny 2017, w celu wytypowania urzędników grupy funkcyjnej AST, którzy mogliby zostać mianowani na stanowisko w grupie funkcyjnej AD. W dniu 27 września 2017 r. skarżący, João Miguel Barata, będący urzędnikiem Parlamentu, złożył swoją kandydaturę.\n2 W dniu 7 grudnia 2017 r. organ powołujący (zwany dalej „AIPN”) odrzucił tę kandydaturę jako niedopuszczalną z tego względu, że nie dołączono do niej obowiązkowego wykazu załączników (dalej „akt z dnia 7 grudnia 2017 r.”).\n3 W dniu 13 grudnia 2017 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie jego kandydatury.\n4 W dniu 21 grudnia 2017 r. AIPN utrzymał w mocy akt z dnia 7 grudnia 2017 r. (dalej „akt z dnia 21 grudnia 2017 r.”).\n5 W dniu 2 lutego 2018 r. skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”).\n6 W piśmie z dnia 1 marca 2018 r. (zwanym dalej „pismem z dnia 1 marca 2018 r.”) AIPN powtórzył swoje stanowisko, zgodnie z którym skarżący nie został dopuszczony do udziału w procedurze certyfikacji za rok 2017, oraz poinformował skarżącego o możliwości wniesienia odwołania do wspólnego komitetu ds. procedury certyfikacji (zwanego dalej „COPAC”).\n7 W dniu 8 marca 2018 r. skarżący wniósł odwołanie do COPAC.\n8 Pismem z dnia 22 marca 2018 r. COPAC poinformował skarżącego, iż zgodnie z przekazaną AIPN opinią ten ostatni powinien oddalić wspomniane odwołanie (zwanym dalej „pismem z dnia 22 marca 2018 r.”).\n9 W dniu 28 marca 2018 r. AIPN utrzymał w mocy odrzucenie kandydatury skarżącego.\n10 W dniu 13 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na decyzję z dnia 28 marca 2018 r.\n11 W dniu 16 kwietnia 2018 r. Parlament opublikował listę wybranych kandydatów.\n12 W dniu 23 lipca 2018 r. AIPN oddalił zażalenia skarżącego i utrzymał w mocy swoją decyzję o niedopuszczeniu go do udziału w postępowaniu podjętym w celu wytypowania urzędników, którzy mogliby zostać mianowani na stanowisko w grupie funkcyjnej AD (dalej: „decyzja z dnia 23 lipca 2018 r.”). Parlament przekazał skarżącemu tę decyzję listem poleconym za potwierdzeniem odbioru na adres jego miejsca zamieszkania. W dniu 25 lipca 2018 r. belgijski operator pocztowy przedstawił ten list do doręczenia w miejscu zamieszkania skarżącego, lecz wobec jego nieobecności pozostawił awizo. Jako że wspomniany list nie został podjęty przez skarżącego, belgijski operator pocztowy odesłał go do Parlamentu w dniu 9 sierpnia 2018 r.\n13 W dniu 28 sierpnia 2018 r. Parlament przesłał skarżącemu pocztą elektroniczną wiadomość, do której załączona została decyzja z dnia 23 lipca 2018 r.\n14 Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 grudnia 2018 r. skarżący wniósł skargę w niniejszej sprawie.\n15 Odpowiedź na skargę, replika i duplika zostały złożone w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach 25 lutego, 25 kwietnia i 7 czerwca 2019 r.\n16 W dniu 9 lipca 2019 r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy.\n17 Ze względu na zmianę składu Sądu, decyzją z dnia 18 października 2019 r., prezes Sądu, na podstawie art. 27 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, przekazał sprawę nowemu sędziemu sprawozdawcy, który został przydzielony do siódmej izby.\n18 W dniu 6 grudnia 2019 r. Sąd zdecydował, na wniosek siódmej izby i na podstawie art. 28 regulaminu postępowania, przekazać sprawę składowi powiększonemu.\n19 Na wniosek sędziego sprawozdawcy (siódma izba w składzie powiększonym) Sąd postanowił otworzyć ustny etap postępowania i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania zadał stronom pytania na piśmie. Strony udzieliły odpowiedzi na te pytania w wyznaczonym terminie. Rozprawa, wyznaczona na dzień 2 kwietnia 2020 r., została odroczona na dzień 1 lipca 2020 r.\n– stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., aktu z dnia 7 grudnia 2017 r., aktu z dnia 21 grudnia 2017 r., pisma z dnia 1 marca 2018 r., pisma z dnia 22 marca 2018 r. oraz ogłoszenia o konkursie(1);\n– tytułem żądania pomocniczego – oddalenie skargi jako bezzasadnej; oraz\n– obciążenie skarżącego całością kosztów.\n22 Parlament podnosi dwa zarzuty niedopuszczalności: pierwszy dotyczący wniesienia skargi po terminie, a drugi dotyczący braku zgodności skargi z wymogami art. 76 lit. d) regulaminu postępowania.\nW przedmiocie wniesienia skargi po terminie\n23 Parlament twierdzi, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po terminie. Wskazuje, że przekazał skarżącemu decyzję z dnia 23 lipca 2018 r. listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W dniu 25 lipca 2018 r. operator pocztowy przedstawił ten list do doręczenia w miejscu zamieszkania skarżącego w Brukseli (Belgia), lecz wobec jego nieobecności pozostawił awizo. Ponieważ skarżący nie podjął tego listu przed upływem ustawowego terminu przechowywania przez pocztę przesyłek, przypadającego na dzień 9 sierpnia 2018 r., zdaniem Parlamentu termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od tego dnia i upłynął w dniu 19 listopada 2018 r. Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. została zatem w przekonaniu Parlamentu wniesiona z opóźnieniem.\n24 Skarżący kwestionuje prawidłowość doręczenia drogą pocztową decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., z którą – jak twierdzi – mógł się zapoznać dopiero gdy Parlament mu ją przekazał pocztą elektroniczną w dniu 28 sierpnia 2018 r. W opinii skarżącego skarga nie została wniesiona po terminie, jako że termin na jej wniesienie rozpoczął bieg od tego dnia.\n25 Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego „[k]ażda decyzja indywidualna, która jest podejmowana na podstawie przepisów […] regulaminu pracowniczego, jest niezwłocznie przekazywana na piśmie zainteresowanemu urzędnikowi”. Wobec braku wskazania metody lub metod pozwalających przekazać decyzje w sprawie indywidualnej „na piśmie”, przytoczony przepis należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ dysponuje szeregiem możliwości w tym zakresie, w tym drogą elektroniczną (zob. podobnie wyrok z dnia 29 listopada 2018 r., WL/ERCEA, T‑493/17, niepublikowany, EU:T:2018:852, pkt 54).\n26 Droga elektroniczna nie jest przy tym jedyną możliwą metodą doręczania decyzji administracyjnych. Zainteresowany organ może również nadać list polecony za potwierdzeniem odbioru, zważywszy że metoda ta została wyraźnie przewidziana w art. 26 akapit trzeci regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym „[przekazanie] każdego dokumentu jest dokumentowane podpisem urzędnika lub, jeśli nie jest to możliwe, poprzez wysłanie listu poleconego na ostatni adres wskazany przez urzędnika”. List polecony za potwierdzeniem odbioru, dzięki szczególnym gwarancjom, jakie niesie zarówno dla urzędnika, jak i dla właściwego organu, jest ponadto uznawany za pewny sposób doręczeń (zob. podobnie wyrok z dnia 29 listopada 2018 r., WL/ERCEA, T‑493/17, niepublikowany, EU:T:2018:852, pkt 61).\n27 Z powyższego wynika, że właściwy organ zachowuje co do zasady swobodę wyboru metody, którą uważa za najbardziej adekwatną, w świetle okoliczności danego przypadku, do dokonania doręczenia decyzji o oddaleniu zażalenia, przy czym regulamin pracowniczy nie ustanawia żadnej ustalonej kolejności korzystania z dostępnych metod, takich jak droga elektroniczna lub list polecony za potwierdzeniem odbioru.\n28 Ponadto należy przypomnieć, że art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego przewiduje, że skargę wnosi się w terminie trzech miesięcy, który rozpoczyna bieg w dniu doręczenia decyzji podjętej w odpowiedzi na zażalenie. Zgodnie z art. 60 regulaminu postępowania „[t]erminy procesowe przedłuża się o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość”.\n29 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem terminy do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi, określone w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, mają charakter bezwzględnie wiążący i nie mogą być pozostawione uznaniu stron lub sądu, który też ma obowiązek zweryfikować, nawet z urzędu, czy zostały one dochowane. Terminy odpowiadają wymogowi pewności prawa i potrzebie unikania wszelkiej dyskryminacji lub arbitralnego traktowania w prowadzeniu postępowań sądowych (wyroki: z dnia 7 lipca 1971 r., Müllers/EKES, 79/70, EU:C:1971:79, pkt 18; z dnia 29 czerwca 2000 r., Politi/ETF, C‑154/99 P, EU:C:2000:354, pkt 15).\n30 Strona, która powołuje się na przekroczenie terminu do wniesienia skargi, powinna wykazać, od którego dnia zaczął biec ten termin (wyrok z dnia 17 lipca 2008 r., Athinaïki Techniki/Komisja, C‑521/06 P, EU:C:2008:422, pkt 70; zob. podobnie wyroki: z dnia 5 czerwca 1980 r., Belfiore/Komisja, 108/79, EU:C:1980:146, pkt 7; z dnia 29 listopada 2018 r., WL/ERCEA, T‑493/17, niepublikowany, EU:T:2018:852, pkt 59).\n31 Jeśli chodzi o wniesione na podstawie art. 270 TFUE skargi w dziedzinie służby publicznej, istnieje również utrwalone orzecznictwo przewidujące, że aby decyzja została prawidłowo doręczona w rozumieniu przepisów regulaminu pracowniczego, konieczne jest nie tylko jej przekazanie adresatowi, ale także to, by ów adresat miał możliwość skutecznego zapoznania się z jej treścią (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 czerwca 1976 r., Jänsch/Komisja, 5/76, EU:C:1976:92, pkt 10; z dnia 29 listopada 2018 r., WL/ERCEA, T‑493/17, niepublikowany, EU:T:2018:852, pkt 57).\n32 Warto również przypomnieć, że zgodnie z art. 263 akapit szósty i art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE datą, jaką należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia chwili rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności, jest dzień doręczenia spornego aktu, jeżeli akt ten wskazuje adresata. Decyzja zostaje prawidłowo doręczona, kiedy zostanie przekazana jej adresatowi, a adresat ten ma możliwość zapoznać się z nią. Trybunał uznał, że ta ostatnia przesłanka jest spełniona wówczas, gdy adresat miał możliwość zapoznać się z treścią tej decyzji oraz z jej uzasadnieniem (wyrok z dnia 21 marca 2019 r., Eco-Bat Technologies i in./Komisja, C‑312/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:235, pkt 25, 26).\n33 W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący zapoznał się z treścią decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. dopiero po przekazaniu mu jej przez Parlament pocztą elektroniczną w dniu 28 sierpnia 2018 r. To zatem tę datę należy, co do zasady, brać pod uwagę do celów obliczania terminu do wniesienia skargi.\n34 Parlament obstaje jednakże przy tym, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg wcześniej. Uważa on, że należy brać pod uwagę nie dzień, w którym skarżący rzeczywiście zapoznał się z treścią decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., lecz dzień, w którym miał on możliwość się z nią zapoznać. Parlament podnosi w tym względzie, że w sytuacji gdy doręczenia dokonuje się listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, można domniemywać, że adresat miał możliwość zapoznania się z jego treścią od chwili upływu okresu przechowywania tego listu przez operatora pocztowego. Na poparcie tego twierdzenia Parlament powołuje się na dwa orzeczenia Sądu do spraw Służby Publicznej: postanowienie z dnia 16 grudnia 2010 r., AG/Parlament (F‑25/10, EU:F:2010:171), i wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., Wahlström/Frontex (F‑87/11, EU:F:2013:10).\n35 Z uzasadnienia tych orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej wynika, że kiedy decyzja jest doręczana listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, domniemywa się, że wraz ze złożeniem podpisu na potwierdzeniu jej odbioru adresat zapoznał się z jej treścią. Jednakże może się zdarzyć, że potwierdzenie odbioru listu poleconego nie może zostać podpisane przez jego adresata, gdyż jest on nieobecny w miejscu swego zamieszkania w chwili przybycia doręczyciela poczty lub nie podejmuje żadnych działań, a w szczególności nie odbiera listu w okresie, w którym listy są przechowywane przez operatora pocztowego. W takim wypadku należy uznać, że decyzja została prawidłowo doręczona adresatowi w dniu upływu okresu przechowywania listu przez operatora pocztowego. Gdyby bowiem przyjąć, że nie podejmując żadnych działań, a w szczególności nie odbierając listu poleconego we wspomnianym okresie, jego adresat byłby w stanie uniemożliwić prawidłowe doręczenie decyzji listem poleconym, adresat miałby pewną swobodę w wyznaczaniu początku biegu terminu do wniesienia skargi, podczas gdy termin taki nie może podlegać uznaniu stron i musi odpowiadać wymogom pewności prawa i zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowań sądowych (postanowienie z dnia 16 grudnia 2010 r., AG/Parlament, F‑25/10, EU:F:2010:171, pkt 41–43; wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., Wahlström/Frontex, F‑87/11, EU:F:2013:10, pkt 38, 39).\n36 Z orzecznictwa Sądu do spraw Służby Publicznej wynika również, iż domniemanie, że doręczenie decyzji adresatowi zostało dokonane z chwilą upływu normalnego okresu przechowywania listu poleconego przez operatora pocztowego, nie ma charakteru niewzruszalnego. Przeciwnie, domniemanie to jest wzruszalne i uzależnione od prawidłowości doręczenia. Sąd do spraw Służby Publicznej uznał bowiem, że stosowanie tego domniemania wymaga od zainteresowanego organu dowodu prawidłowości doręczenia listem poleconym, w szczególności poprzez pozostawienie awiza pod ostatnim adresem wskazanym przez adresata. Ponadto adresat może obalić to domniemanie, wykazując, iż nie miał możliwości – w szczególności z powodu choroby lub zaistnienia siły wyższej niezależnej od jego woli – skutecznie zapoznać się z awizo (postanowienie z dnia 16 grudnia 2010 r., AG/Parlament, F‑25/10, EU:F:2010:171, pkt 44).\n37 W ramach odwołania od wydanego w pierwszej instancji orzeczenia w przedmiocie skargi opartej na art. 263 TFUE Trybunał, w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlament (C‑326/16 P, EU:C:2018:83), uchylił postanowienie z dnia 19 kwietnia 2016 r., LL/Parlament (T‑615/15, niepublikowane, EU:T:2016:432), w którym Sąd – wskazawszy, że skarga została wniesiona ponad 17 miesięcy po doręczeniu zaskarżonego aktu, a skarżący nie powołał się na nieprzewidywalne okoliczności lub siłę wyższą – odrzucił tę skargę jako oczywiście niedopuszczalną ze względu na jej wniesienie po terminie. Trybunał oddalił w szczególności argumentację, zgodnie z którą termin do wniesienia skargi, po bezowocnym doręczeniu listem poleconym, rozpoczynał bieg w owej sprawie od chwili upływu okresu jego przechowywania przez belgijską pocztę.\n38 Trybunał wyjaśnił, że w rozumieniu art. 263 akapit szósty i art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE decyzja jest prawidłowo doręczona, gdy została przekazana jej adresatowi, a adresat ten miał możliwość zapoznania się z nią. Trybunał uściślił między innymi, że art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE stanowi usankcjonowanie zasady pewności prawa, zgodnie z którą nie można powoływać się wobec adresata danego aktu administracyjnego o charakterze indywidualnym na wynikające z tego aktu prawa i obowiązki, dopóki adresat ten nie został w sposób należyty o tym akcie powiadomiony. Opierając się na tej zasadzie, Trybunał zauważył – stwierdziwszy, że ów podlegający doręczeniu list został, wobec jego niepodjęcia, zwrócony nadawcy – że adresat otrzymał ten list jako załącznik do wiadomości poczty elektronicznej nadanej przez Parlament. Trybunał zauważył, że w tych okolicznościach doręczenie nie zostało dokonane jedynie za pośrednictwem listu poleconego. Trybunał uznał, że ponieważ termin dwóch miesięcy i dziesięciu dni mógł rozpocząć bieg w stosunku do adresata dopiero w dniu, w którym miał on pełną znajomość tej decyzji, wniesiona do sądu skarga była dopuszczalna (wyrok z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlament, C‑326/16 P, EU:C:2018:83, pkt 46–56).\n39 Należy zatem zbadać, w świetle wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlament (C‑326/16 P, EU:C:2018:83), czy domniemanie doręczenia, na które powołuje się Parlament, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W tym celu Sąd wezwał strony do przestawienia uwag na piśmie w przedmiocie ewentualnych konsekwencji dla niniejszej sprawy wspomnianego wyroku Trybunału i opinii rzecznika generalnego w owej sprawie. Strony przedstawiły na piśmie oraz ustnie na rozprawie rozbieżne stanowiska.\n40 Skarżący jest co do istoty zdania, że ów wyrok podważa istnienie domniemania doręczenia. Podziela on punkt widzenia rzecznika generalnego Szpunara wyrażony w szczególności w pkt 59 i 62 jego opinii w sprawie LL/Parlament (C‑326/16 P, EU:C:2017:605), zgodnie z którym to domniemanie jest niezgodne z zasadami pewności prawa i dobrej administracji oraz prawem do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).\n41 Parlament utrzymuje natomiast, ze stosowanie w niniejszej sprawie domniemania doręczenia pozostaje uzasadnione w świetle zasadniczych różnic istniejących pomiędzy kontekstem prawnym i faktycznym niniejszej sprawy a sprawy, w której został wydany wyrok z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlement (C‑326/16 P, EU:C:2018:83). Przytoczony wyrok wpisywał się zdaniem Parlamentu w ramy art. 263 TFUE, skutkiem czego jego zakres nie obejmuje skargi w niniejszej sprawie opartej na art. 270 TFUE ani w ramy regulaminu pracowniczego. Parlament wyjaśnia bowiem, że w świetle autonomii prawa służby publicznej należy dokonać rozróżnienia między tymi dwoma ramami postępowań sądowych. Ze względu na równowagę istniejącą między wzajemnymi prawami i obowiązkami, jakie regulamin pracowniczy stworzył w relacjach między AIPN i pracownikami służby publicznej, domniemanie doręczenia jest uzasadnione i dostosowane do tego szczególnego kontekstu. W tym względzie Parlament kładzie szczególny nacisk na mechanizm ustanowiony w art. 20 regulaminu pracowniczego, który pozwala organowi administracji uniknąć wszelkich nieprawidłowości w doręczeniu drogą pocztową dzięki jego znajomości adresów pozostających w służbie urzędników, jako że mają oni obowiązek podać mu swój adres i poinformować go niezwłocznie o każdej jego zmianie. Parlament podkreśla, że okoliczności leżące u podstaw sprawy LL/Parlament (C‑326/16 P, EU:C:2018:83) nie wchodziły w zakres stosowania regulaminu pracowniczego i nie korzystały tym samym z równoważnych gwarancji. Parlament odrzuca pogląd, zgodnie z którym domniemanie doręczenia pozbawia urzędników prawa do skargi do sądu, i twierdzi, że jest ono korzystne dla urzędników, gdyż odracza moment rozpoczęcia biegu terminu.\n42 W celu ustalenia, czy w niniejszej sprawie Parlament jest uprawniony do powoływania się na domniemanie doręczenia, o którym mowa w przywołanych orzeczeniach Sądu do spraw Służby Publicznej, należy na wstępie zauważyć, że art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego przewiduje jedynie, że skargę wnosi się w terminie trzech miesięcy, który rozpoczyna bieg w dniu doręczenia decyzji podjętej w odpowiedzi na zażalenie. Bezsporne jest ponadto, że żaden przepis regulaminu pracowniczego lub jakiegokolwiek innego aktu normatywnego Unii Europejskiej nie precyzuje, że w razie bezowocnego doręczenia listu poleconego rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi jest odroczone do chwili upływu okresu przechowywania tego listu przez pocztę, a nie do chwili rzeczywistego zapoznania się z treścią tego listu.\n43 W braku aktu prawnego wyrażającego taką zasadę prawną w celu sprawdzenia zgodności z prawem spornego domniemania doręczenia należy odwołać się do zasady pewności prawa i do karty, a zwłaszcza do prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.\n44 W tym względzie art. 47 akapit pierwszy karty przewiduje, że każdy, czyje prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w tym artykule. Zgodnie z art. 47 akapit drugi karty każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd, ustanowiony uprzednio na mocy ustawy.\n45 Zgodnie z wyjaśnieniami do tego artykułu, które na mocy art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i art. 52 ust. 7 karty należy uwzględniać przy dokonywaniu wykładni karty, art. 47 akapit drugi karty odpowiada art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.\n46 Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego wykładni art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, do której należy się odwołać zgodnie z art. 52 ust. 3 karty, wynika, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym. Wykonywanie tego prawa może podlegać ograniczeniom w szczególności w zakresie przesłanek dopuszczalności skargi. Uregulowania dotyczące terminów, których należy przestrzegać w celu wniesienia skargi, służą zapewnieniu prawidłowego przebiegu postępowań sądowych oraz poszanowaniu między innymi zasady pewności prawa. Choć zainteresowani powinni spodziewać się, że zasady te będą stosowane, to stosowanie ich nie może jednak uniemożliwiać jednostkom korzystania z dostępnego im środka zaskarżenia (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2013 r., Arango Jaramillo i in./EBI (szczególna procedura kontroli orzeczeń), C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, pkt 43; wyrok ETPC z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie Kuznetsov i in. przeciwko Rosji, CE:ECHR:2018:0313JUD005635409, § 40).\n47 Niemniej jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału celem art. 47 karty nie jest zmiana przewidzianego przez traktaty systemu kontroli sądowej, a w szczególności przewidzianych w prawie Unii zasad odnoszących się do terminów procesowych [zob. postanowienie z dnia 5 lipca 2018 r., Müller i in./QH, C‑187/18 P(I), niepublikowane, EU:C:2018:543, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo]. Prawa zagwarantowane przez art. 47 karty nie są w żaden sposób naruszone przez ścisłe stosowanie uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych (zob. podobnie postanowienie z dnia 11 czerwca 2020 r., GMPO/Komisja, C‑575/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:448, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).\n48 W niniejszym przypadku powoływane przez Parlament domniemanie doręczenia nie znajduje oparcia w żadnym przepisie uregulowania Unii dotyczącego terminów procesowych. Niemniej, ze względu na jego charakter, owo domniemanie wywiera skutki prawne w stosunku do adresata podlegającego doręczeniu aktu, ponieważ określa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, a w konsekwencji jej dopuszczalność. Tymczasem, zważywszy że celem przepisów regulujących terminy procesowe jest zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowań sądowych w sposób pozbawiony wszelkiej dyskryminacji lub jakiegokolwiek arbitralnego traktowania oraz zapewnienie poszanowania między innymi zasady pewności prawa, o istnieniu takiego domniemania doręczenia należy poinformować, przed dokonaniem doręczenia, osoby zainteresowane, tak aby mogły zapoznać się z jego zasadami oraz rozsądnie i wystarczająco precyzyjnie przewidzieć konsekwencje, dla obliczania terminu do wniesienia skargi, niepodjęcia listu poleconego za potwierdzeniem odbioru.\n49 Z powyższego wynika, że wobec braku konkretnego przepisu regulującego w sposób precyzyjny i przewidywalny określenie momentu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi w razie niepodjęcia listu poleconego za potwierdzeniem odbioru w sporach objętych zakresem stosowania regulaminu pracowniczego, stosowanie w tym kontekście przez instytucje art. 26 regulaminu pracowniczego może nie wystarczyć dla wykazania, że zainteresowana osoba miała możliwość zapoznać się z daną decyzją o charakterze indywidualnym.\n50 Należy bowiem podkreślić, że chociaż powiadomienie listem poleconym jest przewidziane w art. 26 regulaminu pracowniczego w brzmieniu niezmienionym od czasu przyjęcia tego przepisu w 1962 r., domniemanie doręczenia, na które powołuje się Parlament, opiera się na zastosowaniu krajowych przepisów dotyczących przechowywania przez operatorów pocztowych niepodjętych listów poleconych. Poza tym od przyjęcia art. 26 regulaminu pracowniczego minęło prawie 60 lat. Tymczasem instytucje Unii, podobnie zresztą jak krajowe organy administracji w państwach członkowskich, stoją coraz częściej wobec konieczności używania elektronicznych środków komunikacji w ich relacjach z podmiotami prawa.\n51 Wobec milczenia obecnie obowiązujących aktów prawnych znajdujących zastosowanie do niniejszej sprawy oraz w szczególności w świetle ogłoszenia wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlament (C‑326/16 P, EU:C:2018:83), względy pewności prawa oraz konieczność unikania jakiejkolwiek dyskryminacji lub jakiegokolwiek arbitralnego traktowania przy zapewnianiu prawidłowego prowadzenia postępowań sądowych stoją na przeszkodzie stosowaniu w niniejszej sprawie powoływanego przez Parlament domniemania doręczenia.\n52 Parlament nie może tym samym twierdzić, że doręczenie decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. należy uznać za dokonane w chwili upływu okresu przechowywania listu poleconego adresowanego do miejsca zamieszkania skarżącego.\n53 Parlament doręczył tę decyzję również za pośrednictwem wiadomości poczty elektronicznej z dnia 28 sierpnia 2018 r., której otrzymanie skarżący niezwłocznie potwierdził. Co za tym idzie, Parlament niesłusznie utrzymuje, że do celów obliczania terminu do wniesienia skargi należy brać pod uwagę wyłącznie doręczenie listem poleconym, nawet jeśli ten list nie został podjęty w terminie wyznaczonym przez belgijskiego operatora pocztowego. Bezsporne jest, że to w dniu 28 sierpnia 2018 r. skarżący w pełni zapoznał się z decyzją z dnia 23 lipca 2018 r. Termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg od dnia 28 sierpnia 2018 r. W konsekwencji skarga w niniejszej sprawie, wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r., nie została wniesiona po terminie (zob. analogicznie wyrok z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlament, C‑326/16 P, EU:C:2018:83, pkt 53–56). Należy zatem oddalić podniesiony przez Parlament zarzut niedopuszczalności dotyczący wniesienia skargi po terminie.\nW przedmiocie braku zgodności skargi z art. 76 lit. d) regulaminu postępowania\n54 Parlament podnosi, iż niedopuszczalne jest żądanie, w ramach którego skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie, że art. 90 regulaminu pracowniczego jest nieważny i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Parlament podkreśla, iż mimo że żądanie to można rozumieć jako zarzut niezgodności z prawem, nie zostaje ono rozwinięte w dalszej części skargi. Parlament jest zatem zdania, że należy uznać ów zarzut niezgodności z prawem za niedopuszczalny na podstawie art. 76 lit. d) regulaminu postępowania. Parlament kwestionuje również dopuszczalność podniesionego przez skarżącego zarzutu czwartego dotyczącego naruszenia systemu językowego Unii.\n55 Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który znajduje zastosowanie do postępowania przed Sądem zgodnie z art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz zgodnie z art. 76 lit. d) regulaminu postępowania skarga musi wskazywać „przedmiot sporu, podnoszone zarzuty i argumenty, a także zwięzłe omówienie tych zarzutów”. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby zagwarantować pewność prawa i prawidłowy przebieg postępowania sądowego, takie zwięzłe przedstawienie zarzutów strony skarżącej musi być wystarczająco jasne i dokładne, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, zaś właściwemu sądowi – orzeczenie w przedmiocie skargi (zob. postanowienie z dnia 25 września 2019 r., EM Research Organization/EUIPO, C‑728/18 P, niepublikowane, EU:C:2019:781, pkt 8 i przytoczone orzecznictwo). Samo abstrakcyjne wyliczenie zarzutów w skardze nie odpowiada tym wymogom.\n56 W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że skarga zawiera, w pkt 61–67, argumentację prawną, za pomocą której skarżący kwestionuje w ramach zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu systemu językowego Unii, zgodność z prawem ogłoszenia o konkursie w świetle rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 z dnia 13 maja 2013 r. dostosowującym niektóre rozporządzenia i decyzje w takich dziedzinach jak swobodny przepływ towarów, swobodny przepływ osób, prawo spółek, polityka konkurencji, rolnictwo, bezpieczeństwo żywności, polityka weterynaryjna i fitosanitarna, polityka transportowa, energia, podatki, statystyka, sieci transeuropejskie, wymiar sprawiedliwości i prawa podstawowe, sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo, środowisko, unia celna, stosunki zewnętrzne, polityka zagraniczna, bezpieczeństwa i obrony oraz instytucje w tej dziedzinie, w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji (Dz.U. 2013, L 158, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1”) i zasady równego traktowania. Argumentacja ta jest wystarczająco jasna i dokładna, aby umożliwić Parlamentowi przygotowanie obrony, a Sądowi – przeprowadzenie kontroli. Zarzut czwarty należy zatem uznać za dopuszczalny.\n57 Co się tyczy zarzutu niezgodności z prawem art. 90 regulaminu pracowniczego, należy stwierdzić, że w części wstępnej skargi jej przedmiot został określony w zdaniu zawierającym wykaz aktów, których stwierdzenia nieważności się dochodzi, a mianowicie aktów z dnia 7 grudnia 2017 r. i z dnia 21 grudnia 2017 r., pism z dnia 1 marca 2018 r. i z dnia 22 marca 2018 r., decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. i ogłoszenia o konkursie.\n58 Po tym wyliczeniu skarga zawiera zdanie o następującej treści: „[t]ytułem wstępnym stwierdzenie w stosownym przypadku, że art. 90 regulaminu pracowniczego jest nieważny i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie zgodnie z art. 277 TFUE”.\n59 Żądanie to nie zostało poparte w dalszej części skargi żadnymi argumentami co do prawa lub co do faktów. Skarga nie podaje zatem istotnych elementów faktycznych i prawnych, na których opiera się podniesione w trybie zarzutu żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem art. 90 regulaminu pracowniczego.\n60 Celem obalenia argumentacji Parlamentu dotyczącej naruszenia art. 76 lit. d) regulaminu postępowania skarżący powołuje w pkt 19–23 repliki szereg argumentów mających wykazać niezgodność z prawem art. 90 regulaminu postępowania.\n61 Nie podaje on jednak żadnego usprawiedliwienia dla tak spóźnionego przedstawienia argumentacji.\n62 W tych okolicznościach wobec braku przedstawienia w skardze jakiegokolwiek argumentu na poparcie zarzutu niezgodności z prawem art. 90 regulaminu pracowniczego należy stwierdzić, że zarzut ten nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 76 lit. d) regulaminu postępowania. Żądanie stwierdzenia, że art. 90 regulaminu pracowniczego nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy, należy zatem uznać za niedopuszczalne.\n63 Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia obowiązku uzasadnienia, po drugie, naruszenia zasad proporcjonalności i dobrej administracji oraz prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym i art. 41 karty, po trzecie, naruszenia prawa do dobrej administracji i po czwarte, naruszenia rozporządzenia nr 1 oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji. Zdaniem Sądu zarzuty te należy pogrupować tak, aby zbadać w pierwszej kolejności zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia, w drugiej kolejności – zarzut naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, prawa do obrony i art. 41 karty, w trzeciej kolejności – zarzut naruszenia zasad dobrej administracji i proporcjonalności i w czwartej kolejności – zarzut naruszenia systemu językowego Unii oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.\n64 Skarżący podnosi, że decyzję z dnia 23 lipca 2018 r. oraz decyzje, które ją poprzedzały, cechuje oczywisty brak uzasadnienia. Skarżący utrzymuje, iż Parlament nie wyjaśnił, dlaczego nie poinformował go, że w jego kandydaturze brak jest wykazu załączników, w sytuacji gdy termin na składanie kandydatur jeszcze nie minął. Na wypadek gdyby służby Parlamentu miały dostęp do jego tabeli ocen, skarżący wnosi do Sądu o nakazanie Parlamentowi przedstawienia tych dokumentów.\n65 Parlament nie zgadza się z twierdzeniami skarżącego.\n66 Sąd przypomina, że obowiązek uzasadnienia niekorzystnego aktu, przewidziany między innymi w art. 25 regulaminu pracowniczego, służy, po pierwsze, dostarczeniu zainteresowanemu informacji wystarczających, by móc ocenić, czy akt jest zasadny, czy też ewentualnie wykazuje brak pozwalający zakwestionować jego zgodność z prawem, a po drugie, umożliwieniu sądowi przeprowadzenia kontroli w tym względzie (wyroki: z dnia 26 listopada 1981 r., Michel/Parlament, 195/80, EU:C:1981:284, pkt 22; z dnia 28 lutego 2008 r., Neirinck/Komisja, C‑17/07 P, EU:C:2008:134, pkt 50).\n67 Akt jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w kontekście znanym zainteresowanemu urzędnikowi, pozwalającym mu na zrozumienie jego treści (wyroki: z dnia 1 czerwca 1983 r., Seton/Komisja, 36/81, 37/81 i 218/81, EU:C:1983:152, pkt 48; z dnia 12 listopada 1996 r., Ojha/Komisja, C‑294/95 P, EU:C:1996:434, pkt 18; postanowienie z dnia14 grudnia 2006 r., Meister/OHIM, C‑12/05 P, EU:C:2006:779, pkt 89).\n68 Ponadto obowiązek uzasadnienia decyzji stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności podstaw uzasadnienia, odnoszącej się do materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Uzasadnienie aktu polega bowiem na formalnym przedstawieniu podstaw, na których opiera się dany akt. W przypadku gdy owe podstawy zawierają błędy, błędy te naruszają materialną zgodność z prawem danego aktu, lecz nie jego uzasadnienie, które może być wystarczające, nawet jeśli podaje błędne podstawy (zob. wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r., Włochy/Komisja, T‑295/13, niepublikowany, EU:T:2015:997, pkt 122 i przytoczone tam orzecznictwo).\n69 W niniejszym przypadku względy, które doprowadziły do odrzucenia kandydatury skarżącego, zostały mu przedstawione w akcie z dnia 7 grudnia 2017 r., a względy przemawiające za oddaleniem jego zażaleń zostały wyłożone w decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. Decyzja ta wskazuje wyraźnie, że wspomniane oddalenie jest umotywowane brakiem wymaganego wykazu załączników. Wspomniana decyzja odwołuje się w tym względzie do pkt 5.3 ogłoszenia o konkursie i do części drugiej podpisanego przez skarżącego oświadczenia, które potwierdzają, że został on poinformowany o tym, że do kandydatury należy dołączyć, pod rygorem jej odrzucenia, taki wykaz. Względy te zostały wyłożone w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, pozwalający skarżącemu na zrozumienie ich treści i ocenę zasadności wniesienia skargi do Sądu, a Sądowi – na przeprowadzenie kontroli zgodności tej decyzji z prawem. Co za tym idzie, należy oddalić jako bezzasadny zarzut skarżącego oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, bez konieczności zastosowania środków dowodowych w tym zakresie.\n70 Skarżący podnosi, że Parlament naruszył wyrażone w prawie pierwotnym Unii i w art. 41 karty zasady poszanowania prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym. W opinii skarżącego Parlament powinien był, zanim uznał jego kandydaturę za niedopuszczalną, przyznać mu prawo przedstawienia uwag na piśmie oraz umożliwić mu ustosunkowanie się na piśmie do powołanych podstaw oddalenia jego zażalenia. Skarżący miałby wówczas możliwość podjęcia próby przekonania Parlamentu, by sprawdził jego kandydaturę celem upewnienia się, że zawiera wszystkie istotne dokumenty, oraz wykazania wszystkich nieścisłości dotyczących jej oceny.\n71 Parlament odpiera tę argumentację.\n72 Jeśli chodzi o możliwość przedstawienia uwag na piśmie przed przyjęciem decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., należy przypomnieć, że przewidziane w art. 41 ust. 2 karty prawo do bycia wysłuchanym w każdym postępowaniu, które stanowi integralny element poszanowania prawa do obrony, nie mając jednak tak szerokiego zakresu jak to ostatnie prawo, gwarantuje każdej osobie możliwość użytecznego i skutecznego przedstawienia jej stanowiska w trakcie postępowania administracyjnego i przed wydaniem względem niej jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby negatywnie wpłynąć na jej interesy (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 grudnia 2014 r., Boudjlida, C‑249/13, EU:C:2014:2431, pkt 34, 36; z dnia 24 kwietnia 2017 r., HF/Parlament, T‑584/16, EU:T:2017:282, pkt 149, 150; z dnia 14 grudnia 2018 r., UC/Parlament, T‑572/17, niepublikowany, EU:T:2018:975, pkt 86).\n73 Istnienie naruszenia prawa do bycia wysłuchanym należy oceniać przy uwzględnieniu w szczególności przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 9 lutego 2017 r., M, C‑560/14, EU:C:2017:101, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 24 kwietnia 2017 r., HF/Parlament, T‑584/16, EU:T:2017:282, pkt 154).\n74 Niemniej osoba, która na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego wnosi zażalenie na niekorzystny dla niej akt, nie może co do zasady skutecznie twierdzić, że nie została wysłuchana w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, gdyż istotą zażalenia jest właśnie umożliwienie zainteresowanemu sformułowania uwag (wyrok z dnia 14 grudnia 2018 r., UC/Parlament, T‑572/17, niepublikowany, EU:T:2018:975, pkt 90; zob. podobnie postanowienie z dnia 26 września 2019 r., Barata/Parlament, C‑71/19 P, niepublikowane, EU:C:2019:793, pkt 49; wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., Barata/Parlament, T‑81/18, niepublikowany, EU:T:2020:137, pkt 109).\n75 Co za tym idzie, sformułowany przez skarżącego argument, w ramach którego zarzuca on Parlamentowi, że nie wezwał go, przed uznaniem jego kandydatury za niedopuszczalną, do przedstawienia uwag w przedmiocie podstaw oddalenia jego zażalenia, zanim przyjął decyzję z dnia 23 lipca 2018 r., jest wadliwy pod względem prawnym.\n76 Ponadto z przywołanych powyżej okoliczności poprzedzających wniesienie skargi wynika, że skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie swojej kandydatury, złożył dwa zażalenia i wniósł do COPAC odwołanie. Tym samym skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa obrony jego interesów na wszystkich etapach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, późniejszych względem przyjęcia aktu z dnia 7 grudnia 2017 r. odrzucającego jego kandydaturę jako niedopuszczalną. Wobec powyższych elementów skarżący nie może skutecznie utrzymywać, że nie miał możliwości przedstawienia na piśmie uwag, zanim jego kandydatura została uznana za niedopuszczalną i zanim przyjęto decyzję z dnia 23 lipca 2018 r. w przedmiocie podstaw odrzucenia jego kandydatury.\n77 Należy zatem oddalić zarzut skarżącego oparty na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym.\nW przedmiocie naruszenia zasad dobrej administracji oraz proporcjonalności\n78 Skarżący kwestionuje, co do istoty, zbytni formalizm, z jakim Parlament odrzucił jego kandydaturę jedynie ze względu na brak wykazu załączników. Po pierwsze, skarżący zarzuca Parlamentowi, że naruszył zasadę dobrej administracji w ten sposób, że nie przestrzegł go ani nie umożliwił mu uzupełnienia jego kandydatury poprzez dostarczenie wykazu załączników przed upływem terminu do złożenia kandydatur ani też nie dał mu szansy na uzupełnienie braków kandydatury po tej dacie. Po drugie, skarżący zarzuca Parlamentowi, że naruszył zasadę proporcjonalności i dopuścił się nadużycia prawa z tego względu, że uznał jego kandydaturę za niedopuszczalną z powodu czysto formalnego. Absurdalne zdaniem skarżącego jest przyjęcie, że umożliwienie mu uzupełnienia braków kandydatury naruszałoby równe traktowanie kandydatów.\n79 Parlament odpiera tę argumentację.\n80 Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji odzwierciedlają równowagę wzajemnych praw i obowiązków, jakie regulamin pracowniczy ustanowił w relacjach między organem władzy publicznej a pracownikami służby publicznej, i przekładają się między innymi na to, że kiedy organ ten rozstrzyga w przedmiocie sytuacji urzędnika, bierze on pod uwagę wszystkie elementy, które mogą wpłynąć na jego decyzję, kierując się przy tym nie tylko interesem służby, ale także interesem zainteresowanego urzędnika (wyrok z dnia 23 października 1986 r., Schwiering/Trybunał Obrachunkowy, 321/85, EU:C:1986:408, pkt 18).\n81 Jeśli chodzi o procedury konkursowe, to co do zasady do kandydata w konkursie należy dostarczenie komisji konkursowej wszystkich informacji i dokumentów, jakie uważa za użyteczne do zbadania jego kandydatury tak, aby umożliwić tej komisji sprawdzenie, czy spełnia on wymogi określone w ogłoszeniu o konkursie, zwłaszcza jeżeli został do tego wyraźnie i formalnie wezwany (wyrok z dnia 12 grudnia 2018 r., Colin/Komisja, T‑614/16, niepublikowany, EU:T:2018:914, pkt 48; zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 1989 r., Belardinelli i in./Trybunał Obrachunkowy, 225/87, EU:C:1989:309, pkt 24).\n82 Równowaga wzajemnych praw i obowiązków między organem władzy publicznej a kandydatem wymaga przede wszystkim, by kandydat dokonał uważnej i poważnej lektury postanowień ogłoszenia o konkursie mających całkowicie jasny, precyzyjny i bezwarunkowy charakter (wyrok z dnia 20 czerwca 1990 r., Burban/Parlament, T‑133/89, EU:T:1990:36, pkt 33).\n83 Co się tyczy organu administracji publicznej, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że komisja konkursowa, aby sprawdzić, czy spełnione zostały przesłanki dopuszczenia, może oprzeć się jedynie na informacjach wskazanych przez kandydata w jego kandydaturze i w dokumentach, jakie powinien przedstawić na ich poparcie (wyroki: z dnia 23 stycznia 2002 r., Gonçalves/Parlament, T‑386/00, EU:T:2002:12, pkt 74; z dnia 25 marca 2004 r., Petrich/Komisja, T‑145/02, EU:T:2004:91, pkt 45). Tym samym komisja konkursowa nie ma obowiązku poszukiwać informacji celem sprawdzenia, czy kandydat spełnia wszystkie wymogi ogłoszenia o konkursie (wyroki: z dnia 21 listopada 2000 r., Carrasco Benítez/Komisja, T‑214/99, EU:T:2000:272, pkt 77; z dnia 25 marca 2004 r., Petrich/Komisja, T‑145/02, EU:T:2004:91, pkt 49). Nie należy do obowiązków komisji konkursowej, w obliczu dokumentów niekompletnych lub niejednoznacznych, kontaktowanie się z zainteresowanym w celu wyjaśnienia tych braków lub niejednoznaczności (wyroki: z dnia 21 maja 1992 r., Almeida Antunes/Parlament, T‑54/91, EU:T:1992:65, pkt 36; z dnia 6 listopada 1997 r., Wolf/Komisja, T‑101/96, EU:T:1997:171, pkt 64).\n84 A zatem, jeżeli jasne postanowienia ogłoszenia o konkursie przewidują jednoznacznie obowiązek załączenia do kandydatury dokumentów na poparcie podanych w niej informacji, niewykonanie tego obowiązku przez kandydata nie może umocować komisji konkursowej lub AIPN do działania sprzecznego z treścią tego ogłoszenia ani tym bardziej zobowiązywać ich do tego (wyroki: z dnia 31 marca 1992 r., Burban/Parlament, C‑255/90 P, EU:C:1992:153, pkt 12; z dnia 23 stycznia 2002 r., Gonçalves/Parlament, T‑386/00, EU:T:2002:12, pkt 74; z dnia 25 marca 2004 r., Petrich/Komisja, T‑145/02, EU:T:2004:91, pkt 49). W tego typu sytuacji brak przedstawienia wymaganych dokumentów jest więc ważną przesłanką niedopuszczenia do udziału w konkursie.\n85 Jeżeli natomiast brzmienie ogłoszenia o konkursie jest niejasne lub wieloznaczne, organ administracji jest zobowiązany wykonywać swoje uprawnienia w zakresie swobodnego uznania z uwzględnieniem interesu kandydata, zgodnie z obowiązkiem staranności i zasadą dobrej administracji. Sytuacja taka ma miejsce na przykład, gdy ogłoszenie o konkursie nie uściśla przesłanek formalnych, jakim powinny odpowiadać wymagane dowody na poparcie podanych w kandydaturze informacji. I tak, jeżeli postanowienia ogłoszenia o konkursie przewidują, w odniesieniu do składania kandydatur, wyłącznie obowiązek przedstawienia dokumentów poświadczających wykształcenie szkolne, lecz zostało zarazem uściślone, że należy przedstawić kopie dyplomów lub tytułów studiów poświadczone za zgodność z oryginałem, Trybunał orzekł, że takie uściślenie stanowiło jedynie „praktyczne zalecenie adresowane do kandydatów, którym [nie były] zwracane przedstawione dokumenty”. W takich okolicznościach do komisji konkursowej należy ocena, czy dostarczone przez kandydata dokumenty są lub nie są dokumentami poświadczającymi umożliwiającymi mu dopuszczenie do udziału w konkursie (wyrok z dnia 25 kwietnia 1978 r., Allgayer/Parlament, 74/77, EU:C:1978:89, pkt 4).\n86 Trybunał przyznał ponadto, że w sytuacji gdy ogłoszenie o konkursie posługuje się, bez dalszych uściśleń, określeniem „dokumenty poświadczające”, komisja konkursowa, po tym jak zinterpretowała to określenie w sposób wąski jako oznaczające „oryginał lub fotokopię poświadczoną za zgodność z oryginałem”, nie może, bez naruszenia zasad wymienionych w pkt 80 i 85 powyżej, odrzucić kandydata z tego powodu, że przedstawił zwykłe fotokopie, nie umożliwiwszy mu najpierw przedstawienia uzupełniających dokumentów poświadczających mogących usunąć braki jego kandydatury (wyrok z dnia 23 października 1986 r., Schwiering/Trybunał Obrachunkowy, 321/85, EU:C:1986:408, pkt 20). W takich okolicznościach komisja konkursowa powinna była pozwolić kandydatowi na złożenie fotokopii poświadczonych za zdolność z oryginałem w miejsce pierwotnie złożonych zwykłych fotokopii.\n87 Stosując analogiczne rozumowanie, Sąd orzekł, że w sytuacji gdy ogłoszenie o konkursie nie uściśla, że kandydat powinien przedstawić, pod rygorem niedopuszczenia do konkursu, dowody na wystarczającą znajomość języka urzędowego Unii, komisja konkursowa nie ma prawa odrzucić kandydatury, do której załączono oświadczenie w przedmiocie poziomu znajomości językowych kandydata z tego względu, że do jego kandydatury nie dołączono dokumentów poświadczających (wyrok z dnia 19 lipca 1999 r., Varas Carrión/Rada, T‑168/97, EU:T:1999:154, pkt 45–57). Sąd orzekł także, że niejednoznaczny charakter dokumentu poświadczającego dyplom nie może sam w sobie pozwolić komisji konkursowej na odrzucenie kandydatury bez uwzględnienia oświadczeń złożonych przez kandydata w jego kandydaturze oraz istotnych przepisów prawa państwa członkowskiego wydania tego dyplomu (wyrok z dnia 12 grudnia 2018 r., Colin/Komisja, T‑614/16, niepublikowany, EU:T:2018:914, pkt 44–66).\n88 Te jednoznaczne zasady orzecznicze znajdują zastosowanie do procedury certyfikacji takiej jak będąca przedmiotem niniejszej sprawy.\n89 W niniejszym przypadku pkt 5.3 ogłoszenia o konkursie wymagał od kandydatów, by dostarczyli „wykaz, w którym każdy załączony do kandydatury dokument poświadczający [był] ponumerowany i zwięźle opisany”, i przewidywał wyraźnie, że brak poszanowania tej przesłanki skutkuje odrzuceniem kandydatury.\n90 Przesłanka ta została ponadto przywołana w formularzu kandydatury, który zawierał następujące oświadczenie:\n„2. [z]ostałem poinformowany / zostałam poinformowana, że moja kandydatura zostanie odrzucona, jeżeli nie wypełnię wszystkich rubryk niniejszego formularza kandydatury i nie złożę go w wyznaczonym terminie wraz ze wszystkimi wymaganymi dokumentami poświadczającymi, a zwłaszcza wykazem, w którym każdy załączony do kandydatury dokument poświadczający został ponumerowany i zwięźle opisany (pkt 5 ogłoszenia o konkursie)”.\n91 Tekst ten został umieszczony na samym końcu formularza kandydatury i poprzedza bezpośrednio miejsce zarezerwowane na podpis kandydata. Został opatrzony nagłówkiem „Oświadczenie”, wydrukowanym wielkimi literami i pogrubioną czcionką w ten sposób, że nie może umknąć uwadze czytającego. Skarżący podpisał to oświadczenie.\n92 Z powyższego wynika, że brzmienie ogłoszenia o konkursie i formularza kandydatury były jasne, precyzyjne i pozbawione wszelkiej niejednoznaczności. Podpisując formularz kandydatury, skarżący nie mógł nie zauważyć, że brak wykazu dokumentów poświadczających pociągnie za sobą odrzucenie jego kandydatury.\n93 W tych okolicznościach, mając na uwadze orzecznictwo przytoczone w pkt 84 powyżej, Parlament nie był w żaden sposób zobowiązany z tytułu obowiązku staranności lub zasady dobrej administracji do powiadomienia skarżącego o brakach w jego kandydaturze ani do wezwania go do usunięcia tych braków. Przed upływem terminu na złożenie kandydatur skarżący mógł usunąć braki swojej kandydatury poprzez zastąpienie pierwotnie złożonej kandydatury pełnym zestawem dokumentów, zawierającym wymagany wykaz załączników. Jako że skarżący złożył kandydaturę w dniu 27 września 2017 r., miał jeszcze dziewięć dni na usunięcie jej braków. Natomiast od chwili upływu terminu do składania kandydatur w dniu 6 października 2017 r. poszanowanie brzmienia ogłoszenia o konkursie i zasady równego traktowania nie pozwalało Parlamentowi wezwać kandydata do usunięcia braków kandydatury niezawierającej wymaganego wykazu załączników.\n94 W celu ustosunkowania się do argumentacji, w ramach której skarżący powołuje się na nieproporcjonalny charakter takiej interpretacji zasad regulujących przeprowadzanie przedmiotowej certyfikacji ze względu na wagę konsekwencji odrzucenia kandydatury w świetle czysto formalnego charakteru brakującego wykazu załączników, należy przypomnieć, że zasada proporcjonalności wymaga, by akty instytucji Unii nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym gdy istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować te najmniej restrykcyjne, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów (postanowienie z dnia 14 grudnia 2006 r., Meister/OHIM, C‑12/05 P, EU:C:2006:779, pkt 68; wyrok z dnia 5 marca 2019 r., Pethke/EUIPO, T‑169/17, niepublikowany, EU:T:2019:135, pkt 122).\n95 Zważywszy, po pierwsze, na szeroki zakres uznania wynikający z ustanawiającego procedurę certyfikacji art. 45a regulaminu pracowniczego, a po drugie, na szeroki zakres uznania, który – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału – został przyznany instytucjom Unii w kwestii organizacji ich służb, w szczególności zaś w kwestii określania sposobów i warunków przeprowadzania konkursów oraz oceny i porównania przymiotów kandydatów w ramach każdego postępowania o charakterze selekcyjnym, kontrola Sądu w tej dziedzinie musi ograniczyć się do kwestii tego, czy w świetle czynników, na których organ oparł swoją ocenę, zachował on rozsądne granice i nie skorzystał z przysługującej mu w tym zakresie swobody w sposób oczywiście błędny lub do celów innych niż cele, dla których swoboda ta została mu przyznana (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 października 2008 r., Chetcuti/Komisja, C‑16/07 P, EU:C:2008:549, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 11 listopada 2003 r., Faita/EKES, T‑248/02, EU:T:2003:298, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo).\n96 Co za tym idzie, rolą Sądu jest zbadanie, czy wyrażony w pkt 5.3 ogłoszenia o konkursie wymóg załączenia do kandydatury wykazu załączników, pod rygorem jej odrzucenia, który stanowi podstawę decyzji o odrzuceniu kandydatury, spełnia wyżej wymienione kryteria.\n97 Należy zbadać, czy wymóg ten służy realizacji uzasadnionego celu. Parlament podniósł, w swoich pismach oraz w trakcie wystąpień na rozprawie, że wspomniany wymóg służył realizacji dwóch celów. Podstawowym celem miało być ułatwienie przeglądu kandydatur w fazie ich formalnej analizy. Celem drugorzędnym miało być sprawdzenie umiejętności kandydatów w zakresie wykonywania jasnych i jednoznacznych instrukcji.\n98 Należy przypomnieć w tym względzie, że istotą przedmiotowej procedury certyfikacji było wyłonienie urzędników należących do grupy funkcyjnej AST celem umożliwienia im powołania na stanowisko administratora zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 45a regulaminu pracowniczego. Skala zadań o charakterze administracyjnym do wykonania w dość ograniczonym przedziale czasu w celu zagwarantowania prawidłowego przebiegu procedury certyfikacji może stanowić odpowiednie uzasadnienie dla sformułowanego przez organ administracji wymogu przedstawienia wykazu zbiorczego pozwalającego zweryfikować wszystkie informacje i dokumenty przedstawione na poparcie każdej kandydatury. Ponadto, zważywszy na sam charakter procedury certyfikacji, należy przyznać, że nie można uznać za nierozsądne oczekiwanie od kandydatów pragnących przejść na stanowiska administratorów, by wykazali się dyscypliną i uwagą dostatecznymi, aby wykonać instrukcje wynikające z jasnego, precyzyjnego i jednoznacznego brzmienia ogłoszenia o konkursie.\n99 Co za tym idzie, należy uznać, że powołane przez Parlament cele służące skutecznemu przetwarzaniu kandydatur i sprawdzeniu umiejętności kandydatów w zakresie wykonywania jasnych, precyzyjnych i jednoznacznych instrukcji, stanowią – w świetle celu procedury certyfikacji – uzasadnione cele.\n100 Konieczne jest jeszcze sprawdzenie, czy, w granicach zakresu swobodnego uznania przyznanego organowi administracji w ramach organizacji procedury certyfikacji, środki zastosowane do realizacji tych celów są odpowiednie i konieczne.\n101 Zbiorczy wykaz dokumentów poświadczających daje organowi administracji ogląd, w zwięzłej formie, wszystkich dokumentów przedstawionych na poparcie każdej kandydatury. Parlament podkreślał właśnie w tym kontekście różnorodność owych dokumentów, w szczególności z językowego punku widzenia, ze względu na różnorodność narodowości kandydatów. Trzeba również zauważyć, że tego typu procedura budzi zainteresowanie znacznej liczby kandydatów. Prawdą jest, że ze względu na swój wewnętrzny charakter procedura ta dotyczy liczby kandydatów, która może wydawać się relatywnie skromna w porównaniu do konkursów organizowanych w celu naboru przyciągających czasami wiele tysięcy kandydatów. Niemniej jednak potencjalna liczba kandydatów oczekiwanych w ramach takiej procedury rekrutacji zdecydowanie nie jest nieznaczna. Należy również podkreślić ograniczenia czasowe właściwe takiej procedurze selekcji. Została ona bowiem zamknięta, w drodze publikacji listy wytypowanych kandydatów, 190 dni po terminie składania kandydatur.\n102 Mając na uwadze różnorodność zawartości zgłoszeń, liczbę kandydatów i ograniczenia czasowe, obowiązek dostarczenia wykazu załączników jawi się jako środek zdatny do przyczyniania się do skutecznego przeprowadzania procedury certyfikacji. Wymogu takiego nie można uznać za nakładający na kandydatów nadmierne lub nierozsądne obciążenie. Ogłoszenie o konkursie zwracało uwagę kandydatów na wagę przestrzegania tego wymogu w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, którego nie można uznać za sprzeczny z obowiązkiem staranności.\n103 Przewidując, że ów wykaz powinien zostać dostarczony pod rygorem odrzucenia kandydatury, wyrażony w pkt 5.3 ogłoszenia o konkursie wymóg służy zmobilizowaniu kandydatów do zastosowania się do wspomnianego obowiązku. Prawdą jest, że ponieważ wykaz ma funkcję czysto administracyjną, jego brak nie stanowi przeszkody w dokonaniu oceny indywidualnych przymiotów kandydatów, jak to może mieć miejsce, kiedy brakuje na przykład dokumentu poświadczającego poziom kwalifikacji lub wykształcenia. Niemniej w braku omawianego wymogu kandydaci mieliby mniejszą motywację do starannego sprawdzenia prawidłowego stanu ich kandydatury. Pomijając okoliczność, że brak takiego wymogu mógłby w praktyce prowadzić do utrudnienia zadań organu administracji, z prawnego punktu widzenia mógłby on budzić niejasności co do możliwości zaradzenia takiemu uchybieniu.\n104 W konsekwencji, przyjmując decyzję o odrzuceniu kandydatury skarżącego w oparciu o wymóg wyrażony w pkt 5.3 ogłoszenia o konkursie, Parlament skorzystał z przysługującego mu zakresu swobodnego uznania w rozsądnych granicach i nie w sposób oczywiście błędny lub do celów innych niż te, które zostały mu powierzone.\n105 Z powyższego wynika, że zarzut skarżącego oparty na naruszeniu zasad dobrej administracji i proporcjonalności jest bezzasadny i należy go oddalić.\nW przedmiocie naruszenia systemu językowego ustanowionego przez rozporządzenie nr 1\n106 Skarżący utrzymuje, że poprzez nieużycie języka portugalskiego w decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. oraz w ogłoszeniu o konkursie na rok certyfikacyjny 2017 Parlament naruszył przepisy rozporządzenia nr 1. Skarżący twierdzi, że choć orzecznictwo dopuszcza używanie kilku konkretnych języków ze względu na szczególne i poświadczone potrzeby służby, możliwość ta jest uwarunkowana przyjęciem rozporządzenia wewnętrznego zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1 (wyroki: z dnia 27 listopada 2012 r., Włochy/Komisja, C‑566/10 P, EU:C:2012:752; z dnia 24 września 2015 r., Włochy i Hiszpania/Komisja, T‑124/13 i T‑191/13, EU:T:2015:690). W braku takiego rozporządzenia żadne odstępstwo nie jest, zdaniem skarżącego, dopuszczalne.\n107 Skarżący postrzega się więc jako ofiarę dyskryminacji względem kolegów posługujących się ojczystym językiem angielskim, niemieckim lub francuskim. Skarżący uściśla, że niniejszy zarzut należy rozumieć jako zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie, jako że nie mógł on, na wcześniejszym etapie, zakwestionować bezpośrednio tego aktu ze względu na brak interesu bezpośredniego i indywidualnego.\n108 Ponadto skarżący podnosi, że choć jego zażalenie zostało zredagowane w języku portugalskim, Parlament odpowiedział na nie w języku angielskim i nie przedstawił jego tłumaczenia.\n109 Parlament odpiera tę argumentację.\n110 Należy przypomnieć – bez potrzeby rozstrzygania o tym, czy w braku szczególnych przepisów rozporządzenia mających zastosowanie do urzędników i innych pracowników, oraz w braku przepisów w tym względzie w regulaminach wewnętrznych instytucji, relacje między tymi instytucjami a ich urzędnikami i innymi pracownikami są wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1 – że zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia, który odpowiada co do istoty art. 24 akapit czwarty TFUE i art. 41 ust. 4 karty, dokumenty kierowane do instytucji przez osobę podlegającą jurysdykcji państwa członkowskiego są sporządzane w jednym z języków urzędowych wskazanych w art. 1 tego rozporządzenia, zgodnie z wyborem dokonanym przez nadawcę, a odpowiedź instytucji jest sporządzana w tym samym języku. Jako istotny składnik poszanowania różnorodności językowej Unii, którego znaczenie przypomniano w art. 3 ust. 3 akapit czwarty TUE, a także w art. 22 karty, zapewnione każdemu prawo wybrania spośród języków urzędowych Unii języka, jaki będzie używany w komunikacji z instytucjami, ma charakter podstawowy (wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Hiszpania/Parlament, C‑377/16, EU:C:2019:249, pkt 36).\n111 Jednakże, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, z ciążącego na Unii obowiązku poszanowania różnorodności językowej nie można wywodzić, iż istnieje ogólna zasada prawa zapewniająca każdej osobie prawo do tego, by wszelkie informacje mogące wywrzeć wpływ na jej interesy zostały w każdym wypadku przedstawione w jej języku, i zobowiązująca instytucje, bez żadnej możliwości odstępstwa, do używania wszystkich języków urzędowych w każdej sytuacji (zob. wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Hiszpania/Parlament, C‑377/16, EU:C:2019:249, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).\n112 W szczególności w odniesieniu do szczególnych ram procedur selekcyjnych dotyczących personelu Unii Trybunał orzekł, że na instytucje nie można nakładać obowiązków wykraczających poza wymogi określone w art. 1d regulaminu pracowniczego (zob. wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Hiszpania/Parlament, C‑377/16, EU:C:2019:249, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).\n113 Z art. 1d ust. 1 i art. 1d ust. 6 zdanie pierwsze regulaminu pracowniczego wynika, że choć nie jest wykluczone, iż interes służby może uzasadniać ograniczenie wyboru języków porozumiewania się kandydatów w danym konkursie i organu administracji do zawężonej liczby języków urzędowych, których znajomość jest najbardziej rozpowszechniona w Unii, ograniczenie takie musi jednak koniecznie opierać się na danych, które mogą zostać obiektywnie zweryfikowane zarówno przez kandydatów w konkursie, jak i przez sądy Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy, C‑621/16 P, EU:C:2019:251, pkt 124 i przytoczone tam orzecznictwo).\n114 W ramach ogłoszenia o konkursie przeznaczonym dla urzędników i innych pracowników danej instytucji wymóg znajomości określonych języków może być uzasadniony w świetle wewnętrznego charakteru konkursu, o ile kandydaci mieli możliwość zrozumienia powodów wyznaczenia konkretnych języków sprawdzianów, a Sąd – sprawowania kontroli wyboru tych języków (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 listopada 2012 r., Włochy/Komisja, C‑566/10 P, EU:C:2012:752, pkt 92; z dnia 5 kwietnia 2005 r., Hendrickx/Rada, T‑376/03, EU:T:2005:116, pkt 33, 34).\n115 Zasady te znajdują zastosowanie do aktu adresowanego do ogółu kandydatów w ramach procedury certyfikacji, takiej jak będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, zastrzeżonej wyłącznie dla urzędników, którzy mogą wykazać co najmniej sześcioletni staż w instytucji (zob. podobnie wyrok z dnia 20 listopada 2008 r., Włochy/Komisja, T‑185/05, EU:T:2008:519, pkt 132).\n116 Należy bowiem przypomnieć, że procedura certyfikacji została uregulowana w art. 45a regulaminu pracowniczego, który przewiduje w ust. 1, że urzędnik grupy funkcyjnej AST w grupie zaszeregowania 5 może zostać powołany na stanowisko w grupie funkcyjnej AD.\n117 W niniejszym przypadku z ogłoszenia o konkursie wynika, że zgodnie z art. 4 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 26 września 2005 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących procedury certyfikacji kandydaci powinni między innymi wykazać co najmniej sześcioletni staż w grupie funkcyjnej AST. Należy zauważyć, że art. 3 wspomnianej decyzji wskazuje, że zaproszenia do składania kandydatur oparte na tym przepisie muszą zawierać wzmiankę o tym, jak ważne jest, by kandydaci posiadali odpowiednią biegłość w co najmniej jednym z języków, w których przewidziany został program szkolenia i testy, o których mowa w art. 5 i 6 tej decyzji.\n118 Na tej podstawie ogłoszenie o konkursie wskazywało wagę wspomnianej znajomości języków i podkreślało, że program szkolenia i testy odbywają się w językach francuskim i angielskim. Ogłoszenie o konkursie podawało również informację, że COPAC miał zaprosić na rozmowę kandydatów, którzy uzyskali najlepsze wyniki, aby ocenić ich umiejętności językowe w zakresie języków francuskiego i angielskiego, to jest języków używanych w programie szkolenia, o którym mowa w art. 45a ust. 1 regulaminu pracowniczego.\n119 Poza tym należy przypomnieć, że organ administracji, który kieruje do urzędnika lub innego pracownika decyzję o charakterze indywidualnym, powinien – zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem staranności – sformułować ją w języku, którego ów urzędnik lub inny pracownik ma pogłębioną znajomość, umożliwiającą mu skuteczne i łatwe zapoznanie się z jej treścią (zob. podobnie wyroki: z dnia 23 marca 2000 r., Rudolph/Komisja, T‑197/98, EU:T:2000:86, pkt 44, 46; z dnia 5 października 2005 r., Rasmussen/Komisja, T‑203/03, EU:T:2005:346, pkt 61, 64).\n120 Okoliczność, że dokumenty adresowane przez organ administracji do jednego z jego urzędników są zredagowane w języku innym aniżeli jego język ojczysty, nie stanowi żadnego naruszenia praw tego urzędnika, jeżeli posiada on pogłębioną znajomość języka używanego przez ten organ umożliwiającą mu skuteczne i łatwe zapoznanie się z treścią tych dokumentów. Tak więc doręczenie decyzji o oddaleniu zażalenia zredagowanej w języku innym niż język ojczysty zainteresowanego urzędnika lub innego pracownika lub język zażalenia może zostać uznane za dokonane prawidłowo, jeżeli zainteresowany miał możliwość skutecznie zapoznać się z jej treścią (zob. podobnie wyroki: z dnia 23 marca 2000 r., Rudolph/Komisja, T‑197/98, EU:T:2000:86, pkt 44, 45; z dnia 7 lutego 2001 r., Bonaiti Brighina/Komisja, T‑118/99, EU:T:2001:44, pkt 17; z dnia 7 lutego 2019 r., Duym/Rada, T‑549/17, niepublikowany, EU:T:2019:72, pkt 110).\n121 Z dokumentów przedstawionych Sądowi wynika tymczasem, że skarżący wskazał w formularzu kandydatury, że posiada „bardzo dobrą” znajomość języka angielskiego, przy czym ta kwalifikacja jest najwyższą z trzech przewidzianych do wyboru przez kandydatów. Skarżący ponadto podpisał oświadczenie zamieszczone na końcu formularza kandydatury zredagowanego w języku angielskim (zob. pkt 90 powyżej). W języku angielskim zostało zredagowane przez skarżącego zażalenie z dnia 2 lutego 2018 r., w przedmiocie którego została wydana decyzja z dnia 23 lipca 2018 r., która rozpatrzyła je łącznie z zażaleniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. Poza tym skarżący sporządził w tym języku inne dokumenty odnoszące się do roku certyfikacyjnego będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, między innymi przygotował kandydaturę z dnia 27 września 2017 r. i odwołanie z dnia 8 marca 2018 r. wniesione do COPAC. Z akt wynika także, że skarżący używał języka angielskiego w ramach korespondencji elektronicznej z organem administracji podjętej celem wystąpienia o ponowne rozpatrzenie jego kandydatury w dniu 13 grudnia 2017 r. oraz celem przekazania zażalenia z dnia 13 kwietnia 2018 r. W tym względzie należy podkreślić, że skarżący, w wiadomości poczty elektronicznej zredagowanej w języku angielskim i skierowanej w dniu 13 grudnia 2017 r. do AIPN, wyraźnie przyznał, że popełnił błąd, zapominając przekazać wykazu dokumentów poświadczających na poparcie jego kandydatury, przy czym nie usiłował usprawiedliwić tego błędu trudnościami o charakterze językowym, które uniemożliwiłyby mu zrozumienie treści ogłoszenia o konkursie.\n122 Będąca przedmiotem niniejszej sprawy procedura certyfikacji nie była konkursem zewnętrznym podlegającym obowiązkowemu opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej we wszystkich językach urzędowych i otwartym dla wszystkich obywateli Unii, lecz konkursem wewnętrznym zastrzeżonym dla niektórych urzędników mających ponad sześcioletni staż. A zatem Parlament mógł, bez naruszenia przywołanych powyżej zasad regulujących system językowy Unii, pominąć publikację ogłoszenia o konkursie w języku portugalskim. Nie stanowi również naruszenia owych zasad okoliczność, że Parlament w tym ogłoszeniu zwrócił się do skarżącego o porozumiewanie się z nim w języku innym niż język portugalski i postawił wymóg odpowiedniej znajomości języka angielskiego lub języka francuskiego. Z powyższych rozważań wynika, że zarzut niezgodności z prawem oparty na naruszeniu rozporządzenia nr 1 należy go oddalić.\n123 Argumentacja, którą posługuje się skarżący w celu zakwestionowania sporządzenia decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. w języku angielskim i braku tłumaczenia na język portugalski, nie jest więc zasadna, a co za tym idzie, nie może zostać uznana.\n124 Ponieważ wszystkie zarzuty wobec decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego zostały oddalone co do istoty w świetle innych aktów i pism, których stwierdzenia nieważności domagano się w ramach niniejszej sprawy, przy czym brak jest konieczności rozstrzygania w przedmiocie dopuszczalności żądań stwierdzenia nieważności tych aktów i pism, skarga podlega oddaleniu w całości.\n126 Ponieważ Parlament wniósł o obciążenie skarżącego kosztami postępowania, a ten przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami postępowania.\n2) João Miguel Barata zostaje obciążony kosztami postępowania.\nWyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 3 marca 2021 r.\n1 Konwencja przyjęta w pkt 1.


Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Trampki › Trampki niskie › Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige\nEsprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige\nProponowane Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Ten typ kobiecego obuwia od dawna opanowuje modowe trendy kobiece kobiece trendy modowe. Marka Esprit dostarcza kobietom trampki niskie damskie o interesującym designie, czego przykładem niewątpliwie są buty Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige. Buty te.. więcej »\nProponowane Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Ten typ kobiecego obuwia od dawna opanowuje modowe trendy kobiece kobiece trendy modowe. Marka Esprit dostarcza kobietom trampki niskie damskie o interesującym designie, czego przykładem niewątpliwie są buty Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige. Buty te przedstawią się idealnie jako buty codzienne - nie tylko bardzo dobrze wygląda, ale na dodatek zapewnia znaczną swobodę i wygodę używania, ma to kluczowe znaczenie, jeśli chodzi o ich użytkowaniu każdego dnia. Poznaj opis techniczny:\nEsprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige, materiał zewnętrzny: wysokiej jakości materiał skóropodobny, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: płaski, materiał zewnętrzny: wysokiej jakości materiał skóropodobny, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: wysokiej jakości materiał skóropodobny.\nPokazywane tutaj trampki niskie damskie cechują się rewelacyjną wytrzymałością, jaką osiągnięto dzięki wykorzystaniu wysokiej klasy materiałów do ich stworzenia. Jeżeli w dalszym ciągu nie posiadasz w swojej garderobie trampki niskie damskie albo buty Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige nie spełniają Twoich wymagań - zobacz nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Esprit MATILDA Tenisówki i Trampki beige


Dzialka na sprzedaż - Miłki - Ruda - DPO-GS-7150 - 6745.00m² - Dom Polski\n220,16 zł/m2 cena: 1 485 000 zł\nNa sprzedaż teren inwestycyjny o powierzchni 6 745 m2, położony w odległości 100 m od linii brzegowej jeziora Wojnowo, w miejscowości Ruda, gmina Miłki, powiat Giżycki. Jezioro Wojnowo połączone jest z jeziorem Niegocin – Szlak Wielkich Jezior Mazurskich.\nNieruchomość położona jest na górce z pięknym widokiem na jezioro i okolice, przynależy do niej udział w drodze wewnętrznej zakończony dojściem do jeziora – wspólną plażą o szerokości 52 m, na której znajduje się pomost, co umożliwia cumowanie jachtów. Dojście do linii wodnej jest swobodne i komfortowe.\nNajbliższe sąsiedztwo stanowią działki zabudowane domami jednorodzinnymi, w odległości 50 znajduje się pensjonat i restauracja.\nZgodnie z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomość przeznaczona jest na usługi turystyczno-wypoczynkowe, oznaczona symbolem 1UT.\nW zakres przeznaczenia podstawowego w obszarze 1UT planuje się realizację budynków hotelowych i obiektów uzupełniających o funkcje rekreacyjno-sportowe np. basenu, obiektów SPA, domków turystycznych itp.\nPlanowane budynki parterowe z dachami dwu lub wielospadowymi, o kącie nachylenia połaci 37 – 50 stopni i kolorze pokrycia dachowego w odcieniach brązów lub ceglasto- czerwonych. Dopuszcza się mniejsze nachylenie połaci dachowych dla budynków o przeznaczeniu dopuszczalnym, powyżej 27 stopni i w przypadku realizacji budynków parterowych bez poddasza użytkowego.\nTeren uzbrojony jest w energię elektryczną, wodę, kanalizację. Ukształtowanie terenu lekko pochyłe w stronę jeziora. Dojazd odbywa się utwardzoną drogą, wychodzącą z krajowej drogi nr 63, na trasie Giżycko – Orzysz.\nRewelacyjne miejsce na inwestycję na Mazurach przy Szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Odległość do Giżycka wynosi tylko 8km.\nJezioro Wojnowo to zbiornik wodny o powierzchni 176 ha, długości 4,5 km, szerokości 600. Jest to jezioro rynnowe, polodowcowe. Połączone jest z jeziorem Niegocin przez jeziora Niałk Mały i Niałk Duży. Na zachodnim brzegu jeziora położona jest wieś Kleszczewo, a w północnej części Ruda, od strony wschodniej jeziora znajduje się wieś Staświny. Jezioro typu leszczowego, bardzo czyste, żyją w nim raki.\nCena nieruchomości: 1 485 000 zł\nSymbol oferty DPO-GS-7150


PZM Centrum Certyfikacji Rzeczoznawców | Polski Związek Motorowy\nPolski Związek Motorowy jest polskim związkiem sportowym i posiada osobowość prawną. Działa na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ( tj. Dz.U. z 2020 r. poz.1133) i ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. „Prawo o stowarzyszeniach ( tj. Dz.U. 2020 r. poz.2261) oraz w oparciu o statut uchwalony przez Krajowym Zjeździe Delegatów Polskiego Związku Motorowego w dniu 29 czerwca 1991 r. z późniejszymi zmianami. Tekst jednolity z dnia 15 czerwca 2019 r.\nPolski Związek Motorowy - jest zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym, Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy, XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: 0000036662 w dniu 21.08.2001 r. ostatni wpis w dniu 29.01.2021 r. z adresem: 02 - 518 Warszawa, ul. Kazimierzowska 66.\nW wyniku Uchwały Zarządu Głównego z dnia 15 września 2001 r., Polski Związek Motorowy powołał Centrum Certyfikacji Rzeczoznawców jako jednostkę podległą Prezesowi PZM z zadaniem certyfikacji rzeczoznawców samochodowych.\nPodstawą prawną było wprowadzenie art. 79a do ustawy z dnia 28 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Artykuł ten określił zasady powoływania rzeczoznawców samochodowych i ustalał prowadzenie ich listy przez ministerstwo (Dz. U. nr 129 z 2001 r. poz.1444, z póź-niejszymi zmianami).\nZgodnie z ustawą, jednym z warunków uzyskania tytułu rzeczoznawcy samochodowego jest posiadanie certyfikatu kompetencji wydanego przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji.\nCentrum Certyfikacji Rzeczoznawców, działające w strukturze Polskiego Związku Motorowego uzyskało akredytację w Polskim Centrum Akredytacji w dniu 25 czerwca 2002 r. Certyfikat akredytacji PCA – Nr AC 091 potwierdza zgodność działań PZM CCR z normą PN/EN 45013:1993 – Ogólne kryteria dotyczące jednostek certyfikujących personel, obecnie PN-EN ISO/IEC 17024:2012 „Ogólne wymagania dotyczące jednostek certyfikujących osoby”.\nObecnie obowiązującymi dokumentami są:\nObwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 1 marca 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym ( t.j. Dz.U. 2021 poz. 450 poz. 463, poz. 694, poz. 720).\nObwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2021 poz. 919).\nPN-EN ISO/IEC 17024:2012 r. Ocena zgodności Ogólne wymagania dotyczące jednostek certyfikujących osoby.\nPCA DAC-12 Akredytacja jednostek certyfikujących rzeczoznawców samochodowych, wydanie 5 z dnia 6.05.2019 r.\nWarszawa, 1.06.2021 r.\nLokalizacja PZM Centrum Certyfikacji Rzeczoznawców\nTelefon: 22 532 85 55, 22 532 85 03, 602 769 070\nFax: 22 532 85 58\nBiuro: ul. Górczewska 228F, 01-460 Warszawa\n– Lista certyfikowanych rzeczoznawców PZM CCR


PESA podpowiada jak bezpiecznie siadać w tramwajach. Na przykładzie Swinga -\nW związku z przepisami ograniczającymi liczbę pasażerów w transporcie publicznym PESA przygotowała infografikę z informacją o tym fakcie oraz symulacją zajmowania miejsc na przykładzie tramwaju Swing. Znaczna część tramwajów kursujących w polskich miastach to pojazdy wyprodukowane w Bydgoszczy. Dlatego ta podpowiedź może być pomocna dla pasażerów. Można ją odnieść\nJesteś tutaj: Infotram / Producenci / PESA podpowiada jak bezpiecznie siadać w tramwajach. Na przykładzie Swinga\nInfoTram.pl - Opublikowano: 25.03.2020 13:45:58\nW związku z przepisami ograniczającymi liczbę pasażerów w transporcie publicznym PESA przygotowała infografikę z informacją o tym fakcie oraz symulacją zajmowania miejsc na przykładzie tramwaju Swing.\nZnaczna część tramwajów kursujących w polskich miastach to pojazdy wyprodukowane w Bydgoszczy. Dlatego ta podpowiedź może być pomocna dla pasażerów. Można ją odnieść także do innych typów wagonów.\nJeśli musisz dojechać do pracy i korzystasz z komunikacji publicznej pamiętaj o bezpiecznym zajęciu miejsca w pojeździe Pesa opracowała optymalny schemat zajmowania miejsc w transporcie publicznym na podstawie aktualnie obowiązujących zasad na przykładzie tramwaju typu Swing. Pamiętaj, że wyjście z domu dozwolone jest tylko w niezbędnych sytuacjach, np. w drodze do pracy lub po jedzenie. Jeśli nie musisz wychodzić #Zostanwdomu – apeluje producent z Bydgoszczy.


Podpowiadamy optymalne rozwiązania przy parku maszynowym\nDoradzamy przy nowoczesnej robotyce\nUsprawniamy procesy automatyki w firmach\nFirma ARM Projekt powstała w 2019 roku, a przygodę z automatyką rozpoczęliśmy w 2002 roku.\nJesteśmy firmą inżynierską, w której głównym obszarem działalności, to systemy sterowania procesami technologicznymi i maszynami. Firma realizuje zadania od fazy uzgodnień poprzez fazę projektu, aż po uruchomienie i serwisowanie instalacji. Drugim obszaem działania są różngo rodzaju modernizacje maszyn i ciągów technoloogicznych, gdzie "stare technologie" zostaja zastąpione nowymi.\nSłużymy doradztwem w doborze rodzaju urządzeń i aparatury oraz odpowiedniej konfiguracji systemów pomiarowych i sterowania. Staramy się w procesie tworzenia systemu sterowania wykorzystać wiedzę inwestora, która często jest niezbędna do prawidłowego rozwiązania problemu. Prowadzimy doradztwo i szkolenia techniczne, serwis gwarancyjny i pogwarancyjny. Pietnasolenie doświadczenie przy realizacji tego typu prac gwarantuje wysoką jakość usług i zapewnia niezawodność produktów.\nPosiadamy wieloletnie doświadczenie w pracy ze sprzętem renomowanych firm z branży automatyki, jak Siemens, Schneider, Eaton, LS, Unitronics, Saia, Esa, Asem, Omron, Baluff, Wenglor, Pilz, Endress+Hauser i inne.\nprogramowanie: sterowniki plc, panele operatorskie hmi, systemy wizualizacji SCADA, systemy raportowania, systemy napędowe,\nprojektowanie: AKPiA, maszyn i konstrukcji mechanicznych,\nwykonawstwo: prefabrykacja szaf, instalacje elektryczne i mechaniczne, budowa maszyn, uruchomienie i serwis.\nObszary działalności w których realizowaliśmy oraz realizujemy projekty to:


Jak prawidłowo zrobić rozdarte dżinsy własnoręcznie\nJak prawidłowo zrobić ładne dżinsy z dziurami\nNazwij chociaż jednego człowieka, który be nie pamiętał albo nie słyszał o modzie na dżinsy w 80-te i 90-te lata. W tamtym czasie prawdziwe rozdarte dżinsy uważały się niezwykłą rozkoszą, i człowiek, który chodził w takich dżinsach, uważał się bardzo modnym… nawet lepszym od tych, kto dzisiaj chodzi z iPhone 5. Ale jeśli za dziesięć lat, na przykład nowości techniki, tracą swoją aktualność, i będą zamienione bardziej nowymi modelami, to dżinsy – nigdy! Moda na nich była i będzie zawsze, jak i w XX, również w XXI wieku.\nWiększość dżinsów, zazwyczaj idą, jako zwykłe modele z różnym krojeniem i kolorami. A dżinsy rozdarte, w zasadzie, jest to dziedziczenie obecnych projektantów i stylistów.\nOdpowiednie, żeby kupić sobie oryginalną i ekskluzywną model, trzeba będzie dużo wydać. Ale po co to robić, jeśli wszystko można zrobić własnoręcznie? Jak już domyśleliście, w tym artykule będziemy rozmawiać o tym, jak zrobić rozdarte dżinsy. Obiecujemy, że będzie ciekawie!\ndżinsy; nóż; nieduża fanerka; odkurzacz; kreda; mydło;\nJak ładnie rozdarć dżinsy\nDlatego, nie musisz iść do sklepu na zakupy. Po co psuć nową rzec, jeśli jest stara?\nW sumie, nie chcemy nic psuć, a nawet przeciwnie – odświeżyć, twoje stare dżinsy i nadać im całkiem innego wyglądu, drugie życie. Więc, dżinsy już mamy, a teraz wszystko inne.\nCo będziemy jeszcze potrzebować? Wśród innych instrumentów:\nNa początku zdecyduj się, jaki konieczny wynik chcesz zobaczyć.\nTo muszą być malutkie dziurki i wytarcia, nieduże krojenia albo bardzo podarte dżinsy?\nDobrze przemyśl schemat, jak i gdzie masz zamiar robić cięcia na twoim przyszłych dżinsach. Po tym, jak na pewno zdecydujesz się, możesz kreślić kredą na tkaninie.\nŻeby uniknąć podobnego rezultatu, jeszcze raz wszystko zmierz!\nJak prawidłowo rozdarć dżinsy? Po pierwsze, jaszcze raz oceń swój przyszły projekt, patrząc na swoje dżinsy z różnych stron. A teraz możesz śmiało zaczynać! Działamy według naszej instrukcji.\nNa miejsce przyszłego cięcia włóż niedużą fanerkę. Posługuje ona pewnym poziomem dla równego wycięcia i chroni inne części wyrobu.\nNie śpiesz robić głębokie i szerokie cięcia. Ponieważ mniejsze, można potem jeszcze zwiększyć, a duży nie da się zmniejszyć.\nKiedy zrobisz cięcie, opracuj nicie, które się zostały. Idealnie będą pasować jasne albo grube nicie – zrobią one twoją model unikalną i stylową. Rób jeszcze więcej cięć na równej odległości i mocno przyciśnięte do siebie. To tylko ulepszy pozytywny wynik. Po tym odkurz to co się zostało.\nMożesz zrobić jeszcze kilka dodatkowym wycięć na dżinsach. Weź pilniczek albo żelazną szczotkę i naciągnij swój wybór na coś okrągłe i twarde. Potem lekko nacieraj zaznaczone miejsce papierem ściernym i zrób kilka nakłuć.\nMożesz osiągnąć jeszcze bardziej ciekawego efektu, nie tylko robiąc dziurki na dżinsach, ale też za pomocy wytarcia.\nDlatego, weź wybielacz z chlorem i nanieś go na miejsce podartych części.\nLepiej zacznij z mniej zauważalnych miejsc, ponieważ na pewno nie wiadomo, jak odreagują twoje dżinsy na takie chemiczne wtrącenie, mogą wcale stracić kolor.\nDrugi wariant – ozdobić twój wybór ładną koronką. Dlatego należy jedynie ustalić rodzaj koronki.\nJak powrócić kolor ubrań\nDla ciemnych dżinsów bardziej pasuje czarna koronka, dla jasnych – szara albo biała.\nWykonując zakup w sklepie, przyszyj koronkę nićmi, które będą pasować do twych dżinsów.\nWięc, twoje arcydzieło jest skończone. Tylko nie zapomnij ich wyprać po zakończeniu pracy! Z jakimi rzeczami i na jakie imprezy warto zakładać takie dżinsy.\nNa zakończenie naszego artykułu chcemy zaproponować ci kilka obrazów:\ndziurawe dżinsy + bluzka + szpilki (dla imprez).\ndziurawe dżinsy + top + balerinki (na co dzień).\ndziurawe dżinsy + koszulka + adidasy (dla wyjazdu z miasta).\ndziurawe dżinsy + tunika + sandały (dla letniej pogody).\nAle jest jeszcze drugi problem. Często dżinsy z dziurami tracą atrakcyjny wygląd, ponieważ dziury z czasem osiągają nie akuratny kształt. W naszym artykule możesz przeczytać, jak powrócić dziurawe dżinsy do życia, jeśli dziurki zrobiły się nieakuratne.


Parlamentarzyści, przedsiębiorcy i społecznicy rozmawiali dziś w Koszalinie o rozwoju Pomorza Środkowego | Polskie Radio Koszalin\nParlamentarzyści, przedsiębiorcy i społecznicy rozmawiali dziś w Koszalinie o rozwoju Pomorza Środkowego\nDyskusja dotyczyła m.in. powołania zespołu parlamentarnego do spraw Pomorza Środkowego i utworzenia specjalnego programu wsparcia dla regionu.\nPoseł PO Marek Hok podkreślił, że liczy na ponadpartyjne porozumienie w tej sprawie: - Wszystkie zespoły działające na rzecz regionu są bardzo potrzebne. W nich jest mniej polityki, a więcej merytorycznych - dyskusji i pracy. Wszyscy, którzy są związani z Pomorzem Środkowym, powinni pracować na rzecz jego rozwoju i bezpieczeństwa.\nO tym, że ponadpartyjna współpraca na rzecz rozwoju Środkowego Pomorza jest potrzebna przekonany jest także poseł PiS Czesław Hoc: - Wszystkie tego typu inicjatywy są cenne. Pragnę jednak zauważyć, że rząd Zjednoczonej Prawicy dba o zrównoważony rozwój całej naszej ojczyzny. Zawsze podkreślamy, że takie sprawy, jak na przykład drogi nie mają barw partyjnych i nie powinno tu być politycznych podziałów. Wokół takich wspólnych spraw zawsze możemy się jednoczyć.\nUczestniczący spotkaniu przedsiębiorcy i społecznicy zaapelowali do parlamentarzystów o lobbowanie na rzecz specjalnego wsparcia dla regionu. Miałoby ono być wzorowane na realizowanym od lat programie Polska Wschodnia. Piotr Jaśkiewicz z Fundacji Nauka dla Środowiska wskazał, że dzięki temu Pomorze Środkowe będzie w stanie „dogonić” lepiej rozwinięte regiony Polski: - Te regiony, w nowej perspektywie finansowej Unii Europejskiej, będą miały dofinansowanie na poziomie 40 procent, ponieważ dogoniły poziomem rozwoju już Niemcy, Francję, Hiszpanię, Włochy. Czas na nas.\nUczestnicy dzisiejszego spotkania zaapelowali do parlamentarzystów o przygotowanie interpelacji w sprawie specjalnego programu rozwojowego Polska Zachodnia.\nPiotr Jaśkiewicz z Fundacji Nauka dla Środowiska


Spycharki gąsienicowe firmy DRESSTA – Wigropol\nZastępca głównego inżyniera ds. serwisu maszyn budowlanych\nDressta Maszyny Nowe /\nKompaktowe spycharki gąsienicowe firmy Dressta posiadają bardzo szeroki zakres zastosowań, wśród których warto wymienić pracę w warunkach górniczych, budowę dróg i autostrad, pracę w lesie oraz na wysypiskach śmieci.\nWyposażone w najnowszej generacji silniki Cummins, spycharki te osiągają bardzo wysoką wydajność. Ich moc waha się od 74 KM do 515 KM.\nTrzystopniowa przekładnia zapewnia sześć biegów w przód i sześć biegów w tył, a zaawansowany reduktor momentu obrotowego umożliwia płynne przekazywanie napędu.\nDwubiegowy moduł sterowania przekazuje napęd na obie gąsienice, co jest gwarantem znakomitej przyczepności i zwrotności nawet na zboczach i luźnym gruncie. Ergonomiczne joysticki umożliwiają precyzyjne sterowanie gąsienicami, lemieszem, czy też zrywakiem.\nSztywne jednoczęściowe ramy zapewniają solidną budowę spycharek zdolnych do pracy w najbardziej ekstremalnych warunkach. Zaawansowana konstrukcja gąsienic oraz ramy chroni główną przekładnię oraz układ napędowy przed obciążeniami udarowymi w celu zapewnienia trwałości maszyny.\nUznane podwozia firmy Dressta mogą wytrzymać długą eksploatację w warunkach pracy z materiałem ściernym. Każda z ich części została fachowo wykonana z myślą o wytrzymywaniu pęknięć, uszkodzeń i skrajnych temperatur.\nSpycharki wyposażone są w bezpieczną, ergonomiczną kabinę z precyzyjnym systemem kontroli, co daje duży komfort pracy operatorowi. Natomiast przednia oraz tylna szyba zapewnia pełną widoczność.


Kod błędu 80000010 | Błąd „Sensor Kinect wymaga ponownego uruchomienia” | Konsola Xbox 360\nPodczas używania sensora Kinect dla konsoli Xbox 360 występuje błąd 80000010\nPodczas używania sensora Kinect dla konsoli Xbox 360 jest wyświetlany następujący komunikat o błędzie i kod:\nSensor Kinect wymaga ponownego uruchomienia\nTen komunikat oznacza, że sensor jest zajęty. Musisz poczekać 90 sekund, a następnie wyłączyć konsolę lub zakończyć grać w grę.\nRozwiązanie 1: Wyłącz konsolę, a następnie włącz ją ponownie\nJeśli ten komunikat jest wyświetlany, zaczekaj przynajmniej 90 sekund, a następnie wykonaj poniższe kroki:\nWyłącz konsolę Xbox 360. W tym celu naciśnij i przytrzymaj przez trzy sekundy przycisk przewodnika konsoli Xbox na kontrolerze. Następnie wybierz opcję wyłączenia tylko kontrolera lub kontrolera i konsoli. Jeśli wybierzesz konsolę, zostanie wyłączona konsola oraz wszystkie podłączone do niej kontrolery.\nJeśli sensor jest bardzo zimny, poczekaj, aż osiągnie temperaturę pokojową (około 21°C).\nWłącz konsolę i zobacz, czy problem nadal występuje. W tym celu naciśnij przycisk przewodnika konsoli Xbox na kontrolerze.\nJeśli powyższe rozwiązanie nie umożliwiło rozwiązania problemu, oznacza to, że sensor Kinect wymaga naprawy. Zobacz Oddawanie konsoli Xbox lub sensora Kinect do serwisu.\nCzy chcesz skontaktować się z obsługą klienta w sprawie problemu „Podczas używania sensora Kinect dla konsoli Xbox 360 występuje błąd 80000010”, którego dotyczyły czytane artykuły, lub innego problemu?


Niemcy zwiększą składki do budżetu UE - 23.04.2020, Sputnik Polska\nNiemcy zwiększą składki do budżetu UE\nNiemcy powinny być gotowe na znaczne zwiększenie składek do budżetu UE – oświadczyła w czwartek kanclerz RFN Angela Merkel, występując w Bundestagu. 23.04.2020, Sputnik Polska\nangela merkel, budżet\nNiemcy powinny być gotowe na znaczne zwiększenie składek do budżetu UE – oświadczyła w czwartek kanclerz RFN Angela Merkel, występując w Bundestagu.\nPrzemówienie Merkel było transmitowane na kanale izby parlamentu Niemiec w YouTube.\n„Musimy być gotowi na wprowadzenie, w duchu solidarności, znacznie wyższych składek do budżetu UE” – powiedziała Merkel.\n„Chcemy przecież, aby wszyscy członkowie UE mogli znowu się podnieść, z gospodarczego punktu widzenia” – dodała. Zdaniem kanclerz pandemia „dotyczy wszystkich, jednak nie wszystkich dotknęła w jednakowym stopniu”.\nNależy udzielić szybkiej pomocy i szybko wejść w posiadanie instrumentów, które mogłyby złagodzić skutki kryzysu – podkreśliła.\nPrzed wideokonferencją liderów UE Merkel ponownie odrzuciła pomysł emisji specjalnych europejskich papierów wartościowych w sytuacji pandemii (koronaobligacji analogicznie do euroobligacji), które pozwoliłyby państwom zaciągać pożyczki (i zwiększać dług publiczny) na jednakowych warunkach.\n„To byłby skomplikowany proces, który wymagałby wiele czasu i który nie mógłby bezpośrednio pomóc w obecnej sytuacji” – powiedziała szefowa rządu RFN. Oczekuje się, że liderzy państw UE omówią jeszcze dziś kwestię dodatkowej pomocy dla państw Unii Europejskiej, które szczególnie ucierpiały z powodu pandemii. Austria, Niemcy, Holandia i Finlandia opowiadają się przeciwko emisji tzw. koronaobligacji, ideę popierają natomiast Hiszpania, Włochy i Francja.\n11 marca Światowa Organizacja Zdrowia podczas konferencji prasowej podała, że epidemię koronawirusa należy już określać mianem pandemii. Według najnowszych danych na świecie zarejestrowano już ponad 2,6 mln przypadków zarażenia tym wirusem, zmarło ponad 184 tys. osób.


Zwapnienie sierpa mózgu - neurologiczne.pl\nZwapnienie sierpa mózgu\nneurologiczne.pl & zwapnienie sierpa mózgu\nZwapnienie w sierpie mózgu .. zwapnienie w sierpie mózgu. O czym może to świadczyć. Jeżeli to istotna patologia, jakie mogą być jej przyczyny i następstwa. Zwapnienia w sierpie mózgu mogą pojawiać się wraz z wiekiem. Nie stanowi to powodu do niepokoju. ... Zwapnienie w sierpie mózgu i zgrubienie blaszki kości pokrywy czaszki .. zwapnienie w sierpie mózgu oraz mam zgrubienie blaszki kości pokrywy czaszki w obrębie czaszki czołowej. Mam 40 lat, czy ty coś poważnego? To nic poważnego, z wiekiem mogą pojawiać się zwapnienia. ... Duże zwapnienie w sierpie mózgu .. zwapnienie w sierpie mózgu. Co oznacza to określenie i jakie leczenie jest zalecane? Zwapnienia sierpa mózgu nie jest wskazaniem do żadnego leczenia. Może to tego dochodzić wraz z wiekiem. ...\nMasywne zwapnienie w sierpie mózgu i szyszynce .. zwapnienia w rzucie sierpu mózgu oraz drobne w obrębie splotów naczyniówkowych obu komór bocznych a także w szyszynce. Po stronie prawej w rzucie płata ciemieniowego silniejsze wzmocnienie naczyń niż po stronie lewej. Co jest przy ... Zwapnienie na sklepistości mózgu w okolicy sierpa a zaburzenia pamięci świeżej .. zwapnieniami na sklepistości mózgu w okolicy sierpa tomografia komputerowa głowy w granicach normy. Co oznacza owo zwapnienie? Co mogło być tego przyczyną i co może ono powodować? Mam 20 lat. Zwapnienie sklepistości nie stanowią p ... Znaczne zanikanie korowe mózgu, miernie nasilone zaniki móżdżku .. Zwapnienie w sierpie mózgu. Co to oznacza? Obraz mózgowia zmienia się wraz z wiekiem, u starszych osób zaniki korowe mogą być związane z normą, natomiast u dorosłych w średnim wieku nie. Zatem obraz opiniuje się zależnie od obrazu ...\nZwapnienie w przedniej części sierpa mózgu i zwapnienie w szyszynce .. zwapnienie w przedniej części sierpa mózgu. Zwapnienie w szyszynce. Poza tym struktury mózgowia i zbiorniki płynowe wewnątrz czaszkowe bez uchwytnych odchyleń od stanu prawidłowego. Chciałem sie dowiedziec czy to cos groznego i co ... Zawroty głowy przy skostnieniu sierpa mózgu .. zwapnienie. Jest to wypustka opony twardej oddzielająca dwie półkule mózgu od siebie. Nie jest przyczyną zawrotów głowy i zaburzeń równowagi. ... Zwapnienie w sierpie mózgu i jego skutki dla zdrowia .. zwapnieniu w sierpie mózgu. CO to oznacza? Czy mojemu zdrowiu ( a może życiu ) coś zagraża? Jak się leczy takie zwapnienie i czy może ono ulec pogorszeniu? Nie ma to większego znaczenia klinicznego. Jest zmianą najprawdopodobnie p ...\nZagrożenia dla życia i zdrowia przy kostniaku .. zwapnienie w okolicy sierpu mózgu. Co to oznacza? Czy to zwapnienie poważnie zagraża mojemu zdrowiu czy nawet życiu? Kostniak jest łagodnym nowotworem kości. Należy skonsultować konieczność jego usunięcia osobiście. Co do zwapnień ... Zaniki mózgowia i ognisko malacji pozawałowej .. zwapnienie związane z sierpem mózgu po stronie lewej, najpewniej zwapniały oponiak i ognisko malacji pozawałowej w głowie jądra ogoniastego prawej półkuli mózgowej. Co to znaczy? Czy tato jest poważnie chory? Ma 70 lat. Zaniki tka ... Przyczyny i leczenie zwapnienia w sierpie mózgu .. zwapnienie w sierpie mózgu? Jakie są przyczyny powstania tego schorzenia i jak powinno przebiegać leczenie? Czy to coś poważnego? Sierp mózgu to część opony twardej przebiegająca pionowo i oddzielająca półkule mózgu od siebie. Jej ...\nZwapnienie w sierpie mózgu u dziecka .. zwapnienie w sierpie mózgu. Skąd to się bierze u dzieci? Czy to dziedziczne? Jakie konsekwencje ma ta choroba dla jego życia? Czy trzeba go gdzieś leczyć? Syn ma osiem lat. Sierp mózgu to wypustka opony twardej oddzielająca półkul ... Zwapniały oponiak przy kości czołowej i zwapnienia w sierpie móżgu .. zwapnienia w sierpie mózgu, a także migdałki móżdzku schodzą nisko - widoczne na poziomie otworu wielkiego - co to wszystko oznacza? Zwapnienia opisane w badaniu mogą być kostniakiem lub oponiakiem, czyli zmianą łagodną, które w P ... Zaniki korowe oraz zwapnienia w szyszynce, sierpie mózgu i komorach bocznych .. Zwapnienia w splotach naczyniowych komór bocznych mózgu.Zwapnienie w szyszynce,sierpie mózgu. Zmniejszenie powietrzności lewego wyrostka sutkowego. Układ komorowy nadnamiotowy,symetryczny,nieposzerzony. Co to oznacza? ...\nkrwotok podpajęczynówkowy malformacje\ncytomegalowirus a zapalenie opon mózgowo rdzeniowych\nprofilaktyka w udarze mózgu\nból głowy klasterowy przyczyny\nniemożność wydalenia stolca\nosteofity na krawędziach C\nnapięciowe bóle głowy leczenie\nogniska podwyższonego sygnału w czasie T2\nAorta i gałęzie aorty Tarczyca Układ mięśniowy\nDiabetolog Forum Dietetyka Forum Endokrynolog Reumatologia forum


Blog – PG Partner Gospodarczy\nadmin 19 kwietnia 2021 Bez kategorii\nTrudno wyobrazić sobie prowadzenie działalności gospodarczej bez użycia środków trwałych. Określanie ich wartości jest podstawą szacowania majątku przedsiębiorstwa. Piszemy o tym, co jest środkiem trwałym, jak określić jego wartość i jak prowadzić amortyzację. Przedsiębiorca ma obowiązek ujawnienia rzeczowych aktywów, których…\nadmin 18 kwietnia 2021 Bez kategorii\nWIS, czyli Wiążąca Informacja Stawkowa, jest odpowiedzią na problemy związane z niepewnością podatników, dotyczącą stosowania właściwych stawek VAT. Występując o wydanie WIS, podatnik uzyskuje gwarancję, że stosując się do otrzymanych wytycznych, nie narazi się na konsekwencje karno-skarbowe. Wprowadzenie WIS zbiegło…\nadmin 17 kwietnia 2021 Bez kategorii\nKażdy, kto sprzedaje towary i usługi osobom fizycznym (które nie prowadzą działalności gospodarczej) i przekracza 20 tys. zł obrotu w skali roku, ma obowiązek używania kasy fiskalnej. Dzięki niej można zapisać wszystkie operacje oraz prowadzić ewidencję sprzedaży. Przygotowaliśmy krótkie zestawienie…


Ganasz – sklep, który powsta³ z rodzinnej mi³o¶ci do koni - konna, je¼dziecka, do jazdy konnej, opinie, zdjêcia\nGanasz – sklep, który powsta³ z rodzinnej mi³o¶ci do koni\n2016-11-25 / 1 komentarzy\nGanasz – sklep, który powsta³ z rodzinnej mi³o¶ci do koni - zdjêcia, foto - 1 zdjêæ\nBy³ schy³ek XIX wieku, gdy w rodzinie Redmann pojawi³y siê konie jako piêkne i przyjazne cz³owiekowi zwierzêta. To zami³owanie rozkwit³o w latach 20. I 30. XX wieku w hodowlê koni w malowniczej miejscowo¶ci Kruszyniec po³o¿onej w Dolinie Nadnoteckiej, któr± prowadzi³ pradziadek Julity. Kolejne pokolenia pielêgnowa³y tê mi³o¶æ, a¿ ta wyda³a owoc w postaci sklepu Ganasz. Julita wierzy, ¿e wieloletnia tradycja rodzinna, a z ni± ogromne do¶wiadczenie w dziedzinie je¼dziectwa prze³o¿± siê i na wyj±tkowo¶æ sklepu, i na zadowolenie jego klientów.\nPradziadek Julity zarazi³ siê konn± pasj± od swojego ojca. Konie hodowa³ g³ównie na potrzeby wojska. Jego syn, Tadeusz, równie¿ odziedziczy³ tê mi³o¶æ, hodowane przez niego wspólnie z ma³¿onk± Krystyn± konie, pomaga³y w pracach polowych. Ich córka, Ró¿a, mama Julity, kontynuowa³a rodzinn± tradycjê, przy czym jej konie hodowane by³y „pod siod³o”. Tak w rodzinie Redmann powsta³a pierwsza prywatna szkó³ka je¼dziecka, któr± Ró¿a wspólnie z mê¿em Romualdem rozwinê³a w profesjonaln± hodowlê koni.\nKu rado¶ci rodziców, ich córeczka Julita kocha³a konie od wczesnego dzieciñstwa. Mama nauczy³a j± jazdy konnej na grzbiecie do¶wiadczonej klaczy Nera, rasy konik polski. Pó¼niej Julita uczy³a siê ju¿ pod okiem do¶wiadczonych trenerów, a¿ mog³a zacz±æ braæ udzia³ w zawodach je¼dzieckich.\nSklep „Ganasz” Akcesoria Je¼dzieckie jest owocem tej d³ugiej historii mi³o¶ci rodziny Redmann do koni. Julita ma nadziejê, ¿e dziêki decyzji o jego otwarciu, przygoda jej rodziny z koñmi wzbogaci siê o nowe, dobre do¶wiadczenie.\nI tak powinno siê staæ, gdy¿ internetowy sklep „Ganasz” oferuje szeroki asortyment sprawdzonych akcesoriów je¼dzieckich. Znajd± tu Pañstwo wszystko, czego potrzeba dla konia, dla je¼d¼ca i do stajni, w ofercie wiele znanych marek i wyszukanych produktów. Outlet gwarantuje mo¿liwo¶æ atrakcyjnych cenowo zakupów. W³a¶ciciele sklepu s± otwarci na opinie i potrzeby klientów.\nGanasz – sklep, który powsta³ z rodzinnej mi³o¶ci do koni - opinie i komentarze\nkatarzyna-sobocinska (2016-12-05 19:26)\nSuper sklep, mi³a obs³uga, szybka wysy³ka! Serdecznie polecam\nJak zacz±æ skoki przez przeszkody? 1