Bundeswehra zamówi 64 H145M - MILMAG\nHome / Defence & Space / Wojsko / Bundeswehra zamówi 64 H145M\nDowództwo Bundeswehry zapowiedziało rozpoczęcie w przyszłym roku zakupu 64 lekkich śmigłowców wielozadaniowych Airbus H145M.\n26 lutego podczas konferencji IQPC Military Helicopter, zorganizowanej w Londynie przez stowarzyszenie Defence IQ, przedstawiciele dowództwa niemieckich sił zbrojnych (Bundeswehry) poinformowali o planach rozpoczęcia w przyszłym roku procedury zakupu łącznie 64 lekkich śmigłowców wielozadaniowych Airbus Helicopters H145M.\nDzięki nowemu zamówieniu, które zostanie złożone u Airbusa, liczebność śmigłowców typu H145 i H145M w Bundeswerze wzrośnie do 86 / Zdjęcie: Airbus Helicopters\nŚmigłowce miałyby być przeznaczone głównie do zadań szkoleniowych i wsparcia ogniowego. Z puli 64 wiropłatów, aż 48 trafi do wojsk lądowych (Heer), w tym 24 do szkoleń i drugie 24 do wsparcia ogniowego w ramach trzech pułków lotniczych. W przypadki tych pierwszych, Niemcy chcą zastąpić 13 H135 P2+, służące w Międzynarodowym Centrum Szkolenia Śmigłowców w Bückeburg (Internationale Hubschrauberausbildungszentrum). 1 lipca 2019 jeden z niemieckich wiropłatów tego typu uległ katastrofie. Zastąpią także starsze Bell 206D, których wycofanie ze służby jest pilne (Katastrofa niemieckiego H135, 2019-07-02).\nPozostałe 24 wiropłaty z puli dla Heer otrzymają oznaczenie LUH Streitkrafte (LUH SK) i będą służyć do bojowych misji poszukiwawczo-ratowniczych (Combat Search and Rescue, CSAR), łącznikowych, transportu lub ewakuacji medycznej. Dołączą do siedmiu H145 LUH SAR (Light Utility Helicopter Search and Rescue), czyli nowo zakupionych nieuzbrojonych śmigłowców do zadań SAR. Odbiór pierwszego z nich nastąpił 10 grudnia 2019 (Niemiecki H145 SAR dostarczony, 2019-12-12).\nPozostałymi, tj. 16 śmigłowcami będą musiały podzielić się ze sobą wojska lotnicze (Luftwaffe) i marynarka wojenna (Marine). Od 2015 Bundeswehra jest użytkownikiem 15 zmilitaryzowanych H145M LUH SOF, pełniących rolę lekkich śmigłowców wsparcia sił specjalnych Kommando Spezialkräfte (KSK), dzięki systemowi uzbrojenia HForce. Wiropłaty stacjonują w Laupheim, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia i są przypisane do 64. Eskadry Śmigłowców (Hubschraubergeschwader 64).\nZ nowych wiropłatów 8 egzemplarzy zostanie wyposażonych w system HForce, a pozostałe 48 będzie miało taką możliwość w razie potrzeby. System HForce w standardowej wersji składa się z komputera Rockwell Collins Deutschland (RCD) FMC-4212, nahełmowego systemu celowniczego HMSD Thales Scorpion i pulpitów do sterowania uzbrojeniem. Uzbrojenie to 12,7-mm wkm FN Herstal HMP400, umieszczony w zasobniku podskrzydłowym, 20-mm działko Nexter NC621 i wyrzutnia niekierowanych pocisków rakietowych Thales FZ231. Śmigłowce w tej konfiguracji zakupiły ostatnio Serbia, Węgry i Luksemburg (Pierwsze H145M dla Serbii, 2018-11-27; Luksemburg odbiera H145M, 2019-11-15; Węgry odbierają H145M, 2019-11-20).\nCo ciekawe, Niemcy planują zintegrować swoje LUH SK z przeciwpancernymi pociskami kierowanymi (ppk), nie wskazują na razie typu. Jednak na początku 2021 Airbus Helicopters i Rafael Advanced Defense Systems planują zintegrować HForce w H145M z ppk Spike ER o zasięgu 8 km. Warto zauważyć, że spokrewniony Spike LR o mniejszym zasięgu 4-5 km, znajduje się na wyposażeniu Heer jako MELLS (Mehrrollenfähiges Leichtes Lenkflugkörper-System) (Modernizacja SPz Marder 1A5, 2020-01-21).


Mateusz Morawiecki zarobił na kościelnych gruntach? Rząd: to "kłamstwa i manipulacje" - Budownictwo\nCIR zarzuciło też, że w artykule pominięte zostały - przekazane przez Centrum - "okoliczności i sekwencje wydarzeń", bo - jak oceniono - zaprzeczają one tezie "GW".\nPoniedziałkowa "GW" napisała, że szef rządu wraz z żoną w 2002 roku kupili 15 ha gruntów za 700 tys. zł od Kościoła we Wrocławiu.\nPóźniej rzeczoznawca ocenił, że nieruchomość już w 1999 r. warta była prawie 4 mln zł. Czytamy, że władze Wrocławia zaplanowały bowiem na tych terenach inwestycje, a przez środek działki dzisiejszego premiera przebiegać ma trasa szybkiego ruchu.\nDziennik podał też, że w śledztwie ABW, jakie w tej sprawie było prowadzone w 2006 roku, Morawiecki miał zeznać, że o gruntach tych dowiedział się od metropolity wrocławskiego kard. Henryka Gulbinowicza.\nDziennik cytuje też odpowiedź Kancelarii Premiera w tej sprawie, w której napisano, że z powodu rozdzielności majątkowej małżeństwa Morawieckich grunty te są obecnie własnością Iwony Morawieckiej, a "wiedzę o możliwości zakupu działki Pani Iwona Morawiecka pozyskała m.in. od znajomego, który zajmował się pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości".\n"Gazeta Wyborcza po raz kolejny łamie podstawowe standardy dziennikarskiej rzetelności. Dzisiejszy tekst red. Jacka Harłukowicza opiera się o niedopowiedzenia, domysły, spekulacje i nieprawdziwe sformułowania. Służy to przedstawieniu premiera i jego żony w złym świetle - gdy w rzeczywistości sam artykuł jest pełen manipulacji i nierzetelności" - napisało CIR w oświadczeniu.\nJak dodano, "prasa ma prawo prześwietlać osoby publiczne, ale ma również obowiązek robić to rzetelnie". "Tego obowiązku +Gazeta Wyborcza+ nie dopełniła" - ocenił CIR.\nPoinformowano, że ponieważ tekst red. Harłukowicza "narusza dobra osobiste premiera i jego żony, to podjęli oni decyzję o skierowaniu sprawy na drogę sądową z żądaniem sprostowania zawartych w nim kłamstw i manipulacji".\nWedług CIR, autor "przemilczał fakty, które zaprzeczały postawionym przez niego tezom". "Np. w odpowiedzi udzielonej mu przez Centrum Informacyjne Rządu wskazano wyraźnie, że wiedzę o możliwości nabycia działki pani Iwona Morawiecka uzyskała 17 lat temu z więcej niż jednego źródła (+wiedzę o możliwości zakupu działki pani Iwona Morawiecka pozyskała m.in. od znajomego, który zajmował się pośrednictwem w sprzedaży nieruchomości+). Autor artykułu pominął ten fragment i wprost sformułował wobec premiera i pani Iwony Morawieckiej zarzut kłamstwa - choć to właśnie on minął się z prawdą" - podkreślono.\nobywatel 2019-05-20 11:45:54\nTo nie CIR powinno się odnieść do artykułu GW o zakupie ziemi kościelnej przez Morawieckiego w 2002 roku za 700 tys. zł tylko on sam bo nadal właścicielką tej działki jest jego żona a ziemia jest teraz warta aż 70 mln zł.\nOregon 2019-05-20 11:59:03\nJakież to biedactwo ten nasz Mateuszek. O niczym nie wiedział , niczego się nie domyślał, w zasadzie kupił te hektary bo nie chciał, żeby ziemia nasza ojczysta u tych Zakonnic Elżbietanek się marnowała (zupełnie jak Domogoła, tyle że ten poszedł na całość i wziął 1000 ha i od 10 lat ma prokuratora na karku). Na szczęście Gulbinowicz wziął od niego za te marnych 15 ha "co łaska" bo je przecież i tak za darmo od państwa dostał. Część Mateuszek sprzedał a zaraz potem odkupił za 10-krotną cenę. Potem oddał komuś pod uprawę ale nie pobiera żadnych opłat dzierżawnych. No z nim to tylko businessy robić. Teraz jeszcze GW-pismaki wtykają nos w cudze sprawy i przeszkadzają w dziele chrystianizacji Europy. A przecież sam Prezes mówił, żeby nie przeszkadzać ! Skąd ten facet bierze tyle sił, żeby walczyć z tą czarną niewdzięcznością.\nAuto54N 2019-05-20 13:52:57\nKłamczuszek - Mateuszek ośmiela się zarzucać komuś nieprawdę?\nBardak 2019-05-20 14:28:55\nKto inny, jak tylko ten marksistowski szmatławiec nie "ujawniłby afery". Najpierw oplują, potem przegrają proces, potem sprostowania, odszkodowania..\nWuwuzela 2019-05-20 16:33:03\nJak się walczy z beneficjentami uwłaszczenia nomenklatury i aferzystami III RP to można się spodziewać takiego obrzucania błotem.\nbardok 2019-05-20 23:59:24\nCiekawe, że o tym jak na gruntach dorobili się przedstawiciele lewicy słowem GW się nie zająknęło.


Sir Matt Busby Sports Complex (Bellshill, Szkocja) - opinie\nTurystyka - Bellshill\nPensjonaty - Bellshill\nLoty - Bellshill\nRestauracje - Bellshill\nAtrakcje - Bellshill\nZdjęcia - Bellshill\nMapa - Bellshill\nWszystkie hotele - Bellshill\nOferty hoteli - Bellshill\nNajlepsze hotele dla rodzin - Bellshill\nHotele biznesowe - Bellshill\n3-gwiazdkowe hotele - Bellshill\nHotele w pobliżu Bellshill Academy\nWszystkie restauracje - Bellshill\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Sir Matt Busby Sports Complex\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Bellshill\nAtrakcje w pobliżu obiektu Sir Matt Busby Sports Complex\nKanał o podróżach: Bellshill\nSir Matt Busby Sports Complex opinie, Bellshill\nAtrakcje w Bellshill\nNr 3 wśród 6 atrakcji w lokalizacji Bellshill\nSir Matt Busby Sports Complex Main Street, Bellshill ML4 3DP, Szkocja\nMały basen . wydaje się bardzo stary i musi być z powodu aktualizacji. Spectaror okolicy pojawił się ciasno i bardzo ciepła.\nBean N D\nPierwszy raz z powrotem od dłuższego czasu i muszę przyznać był mile zaskoczony z łatwym dostępem do basenu do kogoś takiego jak ja, który ma ograniczenia mobilności personel był bardzo pomocny i przyjazny.\nTo była moja pierwsza wizyta w Matt Busby, to nie będzie ostatni. Podczas gdy w szatni nie są bez skazy, Matt Busby obiekty wodne są o wiele lepsze od Baia Mare , Rumunia. 25 m basen jest bardzo czysty i całkowicie wystarczający dla szkolenia. Zmiana...na wsi jest dość czyste. Personel w recepcji był doskonale poinformowany o różnych kwestiach.Więcej\nSuper za wczesnie rano pływać\nMoja pierwsza wizyta i chętnie wrócę na basenie przed pracy. Nie było tłoczno. Idealne, jeśli chcesz po prostu popływać ale pozostanę przy Hamilton jeśli wziąć dzieci. Fatima w recepcji był przyjazny i pomocny.\ngenialne kompleksu sportowego, świetny stosunek jakości do ceny bardzo dobre fitness zarówno dla dorosłych i dzieci, piękny basen do pływania również osobny mały basen dla małych dzieci 👍\nDobre dla rodziny pływać ale jeśli szukasz rynien i zsypów spróbuj gdzie indziej ... znajduje się również sauna i siłownia\nDobra siłownia posiada wszystko, czego potrzebujesz nic szczególnego. Ładny i mały ma duży wybór klasy, które można uzyskać większość z nich za darmo, jeśli u są jestem członkiem. Nie jestem wielkim fanem na basen. Ale to za mało za to, co u musisz zrobić. Nie...było o wiele dla dzieci w basenach po prostu mały basen.Więcej\nBasen jest grotowy. Siłownia jest po. Nie możesz się z siłowni na basen z łatwością. Pracownicy są świetni, przyjaźni, pomocni, poinformowany\nZobacz 2 hotele w pobliżu.Zobacz 28 restauracji w pobliżu.Zobacz 6 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Sir Matt Busby Sports Complex.


Uderzył w pień i… uciekł - Jelonka.com\nUderzył w pień i… uciekł\nCzwartek, 18 września 2008, 8:00\nRannego kierowcy pojazdu, który w nocy ze środy na czwartek rozbił się na drzewie na drodze Jelenia Góra – Dziwiszów, poszukują policjanci.\nNie wiadomo, jak doszło do kolizji. Prowadzący najpewniej był pod wpływem alkoholu. Kiedy jego samochód zakończył jazdę na pniu, wydostał się z wraku i wziął nogi za pas. Policja znalazła na miejscu zdarzenia ślady krwi. Według relacji świadków w samochodzie byli także pasażerowie.\nMężczyzna ma zapewne obrażenia ciała i może zgłosić się do szpitala lub lekarza. Trudno będzie mu jednak udowodnić, że kierował po wódce. Auto nadaje się do kasacji. Do wypadku doszło w nocy podczas trudnych warunków atmosferycznych.\npiipi 18-09-2008 8:44\n..~Piipi,..w obronie mezczyzn !!.~Pytanie,..DLACZEGO policja posadza o ten wypadek (..moze..) niewinnego mezczyzne ?.\n~exxon 18-09-2008 8:48\njeżeli jedziesz sam i uderzysz w drzewo lub cokolwiek nie jesteś zobowiązany wzywać policji ,możesz na własną reke odholować auto i iśc do domu.\n~_ojdiridirachciach___ 18-09-2008 10:48\nPrzyznaję rację Piipi. Tam przecież mogła być kobieta ...i wcale nie była ranna ! ;)\nHankaOdRumcajsa 18-09-2008 11:07\npiipi 18-09-2008 15:57\n..do - [~Ojdiridirachciach..]..tak,tak..dziewczyny maja tylko raz w zyciu takie "szczescie".\n~Sabath 18-09-2008 21:31\na kobiety są ponoć słabe za kierownicą nawet gdy nie wypiją alkoholu


Kathy Leonia: 285. Wreszcie wolne!\nAutor: Kathy Leonia o 18:33:00\nTesterka 20 grudnia 2013 19:07\nJa też mam od dziś wolne i od szkoły i od pracy, ale fajne uczucie :D\nRadiomuzykant - ka 20 grudnia 2013 19:08\nniech zyje wolne !!!!! :)\nale zakupowania prezentów w tym momencie Ci nie zazdroszczę....\nSara 20 grudnia 2013 19:42\nJa od wczoraj mam wolne i właśnie skończyłam pakować wszystkie prezenty :p\nŻaneta J. 20 grudnia 2013 19:59\nAnecka 20 grudnia 2013 21:09\nJeju kiedy sie do szkoly chodzilo :))) szkoda, ze te lata juz nie wroca :P\nZazdroszcze wolnego! Ja jutro do pracy na weekend a potem do pracy 24 i 26 grudnia.. no i 1 stycznia :/ No coz.. w UK nie wiedza co to dwa dni Swiat.. tu sie PRACUJE :P\nLenka 20 grudnia 2013 23:10\nTo upajaj sie i odpoczywaj a ptem bedzie lepiej :) a do kiedy masz wolne?\nkochana ja też się upajam, co to za fantastyczne uczucie:)\nGemini 21 grudnia 2013 10:36\ncentra handlowe przed świętami to zło ;D\n92ana 21 grudnia 2013 20:51\nA ja spędzę czas na pisaniu licencjackiej. :P


Pół milion ludzi żąda uwolnienia Asi Bibi | Afganista\nPół milion ludzi żąda uwolnienia Asi Bibi\nAsia Bibi to katoliczka skazana w Pakistanie za rzekomą obrazę Mahometa.\nDo dzisiaj ponad 572 tys. osób podpisało się pod petycją o uwolnienie Asi Bibi, chrześcijanki skazanej na karę śmierci w Pakistanie za rzekomą obrazę Mahometa. Inicjatorką petycji, którą wsparli m.in. premier Wielkiej Brytanii, David Cameron oraz minister spraw zagranicznych tego kraju, jest Angielka Emily Clarke. Przypadek Asi Bibi wywołał falę protestów na całym świecie.\nAsia Bibi ma 44 lata, jest mężatką i matką pięciorga dzieci. W czerwcu 2009 roku została ona oskarżona o bluźnierstwo przeciw Mahometowi przez muzułmanki, z którymi pracowała w polu. Od 19 czerwca tamtego roku przebywała w celi w Śechupurze. Blisko półtora roku później zapadł wyrok – kara śmierci przez powieszenie. 16 października 2014 r. sąd apelacyjny w Lahore potwierdził wyrok śmierci na Asię Bibi. Teraz wyrok może cofnąć jedynie Sąd Najwyższy.\nJak na razie liczne międzynarodowe apele o akt łaski dla Asi Bibi nie przyniosły rezultatów.


Adw. Bartosz Golejewski dziekanem Okręgowej Rady Adwokackiej w Gdańsku - MacLawye®\nWczoraj zakończyło się Zgromadzenie Pomorskiej Izby Adwokackiej. Zgromadzeenie odbywało się w trybie zdalnym. Wybrano nowe władze oraz Delegatów na Krajowy Zjazd Adwokatury.\nDziekanem Okręgowej Rady Adwokackiej wybrany został dotychczasowy rzecznik dyscyplinarny izby, adw. Bartosz Golejewski. Aby dokonać wyboru konieczne było przeprowadzenie drugiej tury wyborów.\nW pierwszej turze mec. Golejewski zdobył 31%, mec. Karczmarzyk 30% a mec. Marcin Derlacz 29%. Reprezentant starszego pokolenia mec. Krzysztof Wolinski uzyskał ponad 9%. Taki wynik oceniony został jako zmiana pokoleniowa w Pomorskiej Izbie Adwokackiej(1).\nW drugiej turze wyborów adw. Bartosz Golejewski został wybrany stosunkiem głosów 430 do 403 oddanych na adw. Marka Aureliusza Kaczmarzyka.\nLista osób wybranych do władz Pomorskiej Izby Adwokackiej publikowana jest na fb profilu Okręgowej Rady Adwokackiej w Gdańsku.\nADW. BARTOSZ GOLEJEWSKI\nW 1995 roku ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego.\nW latach 1995-1997 odbył, zakończoną zdaniem egzaminu sędziowskiego, aplikację sądową przy Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku, będąc zatrudnionym jako etatowy aplikant sądowy w Sądzie Wojewódzkim w Gdańsku. W latach 1997-2000 odbył uzupełniającą aplikację adwokacką przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Gdańsku, zakończoną egzaminem zawodowym.\nPraktykę adwokacką prowadzi od 2000 roku – początkowo w formie kancelarii indywidualnej, a od 2002 także w ramach spółki partnerskiej. Zainteresowania zawodowe obejmują przede wszystkim zagadnienia z zakresu prawa cywilnego, karnego i rodzinnego oraz korporacji i podmiotów gospodarczych.\nOd 2007 do 2016 roku członek Prezydium Okręgowej Rady Adwokackiej w Gdańsku – jako sekretarz (2007-2013) oraz jako Wicedziekan (2013-2016).\nOd 2016 roku do chwili obecnej pełni samodzielną funkcję Rzecznika Dyscyplinarnego Pomorskiej Izby Adwokackiej.\nW 2013 roku wyróżniony przez Naczelną Radę Adwokacką odznaką „Adwokatura Zasłużonym”.\nW latach 2013 oraz 2016 delegat Krajowego Zjazdu Adwokatury w Katowicach i Krakowie. W ramach prac Zjazdu był członkiem Komisji Regulaminowej opracowującej miedzy innymi. uchwalone projekty zmian w regulaminie Krajowego Zjazdu Adwokatury oraz Zgromadzeń Izb Adwokackich.\nOd 2016 roku członek Komisji Etyki Naczelnej Rady Adwokackiej.\nWieloletni wykładowca szkolący aplikantów adwokackich Pomorskiej Izby Adwokackiej i egzaminator w ramach komisji przeprowadzającej kolokwium roczne, a nadto aktualnie po raz trzeci powoływany przez Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej w skład Komisji Egzaminacyjnej ds. aplikacji adwokackiej z siedzibą w Gdańsku.\n(1) Przebieg wyborów, ich wynik oraz opinia, na podstawie wpisu adw. Bartłomieja Wituckiego w fb Niezależnej Grupie Dyskusyjnej Polska Palestra.\nredakcja ADWOKATURA, Samorząd, XIII KZA 2021


Nowe Muzeum w Berlinie. Nefretete & Co. - Przewodnik po Berlinie\n© Joanna Maria Czupryna\t Aktualizacja 9.7.2021 3 754\nGmach Nowego Muzeum wzniesiono w latach 1843-1855 jako odpowiedź na rozrastające się berlińskie kolekcje i brak miejsca w Starym Muzeum. Choć dzisiaj dominują tu zbiory egipskie (często pada pytanie o Muzeum Egipskie, utożsamiane z Nowym), to po otwarciu w XIX wieku znajdowały się tu również kopie starożytnych rzeźb do studiowania, zbiory etnograficzne, eksponaty prehistoryczne i te pochodzące ze wczesnego średniowiecza.\nZniszczony w czasie wojny budynek wykorzystywano po części jako magazyn dla sąsiednich muzeów, a dopiero w latach 80-tych ubiegłego wieku przystąpiono do prac renowacyjnych. Odbyło się to jednak w dużej mierze ze szkodą dla zachowanej substancji historycznej.\nKamień węgielny pod wierną odbudowę położono we wrześniu 1989 roku, ale prace podjęto już po zjednoczeniu Niemiec. W ramach przedsięwzięcia Masterplan Museumsinsel, projektem nowego gmachu zajął się brytyjski architekt, David Chipperfield. Zachowując ocalałe resztki, uzupełnił brakujące fragmenty gmachu. Zostawił również polichromię, która niegdyś bogato zdobiła muzealne pomieszczenia. Ponowne otwarcie odbyło się we wrześniu 2009 roku. W ciągu pierwszego roku działania zarejestrowano ponad milion odwiedzających.\nNowe Muzeum to nie tylko Egipt\nObecnie w gmachu znajdują się dwie placówki muzealne: Muzeum Egipskie i Kolekcja Papirusów oraz Muzeum Prehistorii i Wczesnego Średniowiecza. Ich rozdział nie jest tak klarowny, jak w innych budynkach. Mimo, iż ekspozycje przenikają się nawzajem, często stanowią tematyczną całość, np. na poziomie 1 można znaleźć informacje o pochówku zarówno w czasach prehistorycznych jak i starożytnego Egiptu.\nPopiersie królowej Nefretete (Nofretete) – są tacy, którzy kupują bilet tylko dla tego jednego eksponatu. Mając niewiele czasu, należy od razu udać się na poziom drugi, gdzie w sali 210 prezentuje się egipska piękność (1345 p.n.e.). Wykonanie rzeźby przypisuje się Totmesowi. To właśnie na terenie pozostałości jego warsztatu w Amarnie dokonano w 1912 roku niezwykłego odkrycia. Ekspedycją kierował Ludwig Borchardt, ale po przekazaniu znalezisk do Berlina, jeszcze przez kilkanaście lat utrzymywano eksponat z dala od oczu ciekawskich. Po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowano go w 1923 roku, wzbudzając u wszystkich zachwyt. Doskonale zachowane popiersie egipskiej królowej uosabia kanon ówczesnej urody, ideał kobiecego piękna. Dzięki niezliczonym kopiom na całym świecie stało się również ikoną sztuki.\nBerlińska Zielona Głowa (Berliner Grüner Kopf) – niewielka rzeźba męskiej głowy, wykonana z piaskowca o zielonej barwie (szarogłazu) datowana jest na 400 lat p.n.e. Wykonywanie portretów indywidualnych ludzi nie było powszechnie stosowane w sztuce staroegipskiej, widać tu wyraźne wpływy Grecji. Takie rzeźby pozwalały bogatym urzędnikom państwowym na pełną identyfikację i brak anonimowości nawet po śmierci. Rzeźba ma identyczne oba profile, co jest z kolei jednoznaczną cechą charakterystyczną dla sztuki Egiptu.\nKolekcja Papirusów (Papyrussammlung) – berlińska kolekcja jest najstarszą i największą w Niemczech. Zbiory prezentowane są w sali 211, tzw. Antycznej Bibliotece. Pośród nich warto zwrócić uwagę na Papirus Westcara (Papyrus Westcar, od nazwiska jego nabywcy), przedstawiający faraona IV dynastii – Cheopsa, wysłuchującego od swoich synów pięciu opowieści o cudach.\nArchitektura budynku – oglądając muzealne ekspozycje nie sposób nie zauważyć ciekawych rozwiązań architektonicznych, łączących stare z nowym. W niektórych salach można podziwiać fragmenty zachowanych polichromii. W większości pomieszczeń znajdują się tablice ze zdjęciami pokazujące wygląd sal sprzed wojny i przed renowacją. David Chipperfield, kierując się postanowieniami Karty Weneckiej z 1964 r., uzupełnił brakujące elementy nowymi, nie kopiując ani nie tworząc wiernych imitacji zniszczonych fasad czy fragmentów budynku.\nAdres: Bodestraße 1-3, 10178 Berlin (James-Simon-Galerie, Bodestraße)\nAudio-guidy po polsku: nie, dostępne w innych językach\nIle czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Minimum 1 godzinę (odwiedzający są wpuszczani na godzinę przed zamknięciem).\nGarderoba i bagaż: w zależności od wybranego wejścia, do garderoby należy zejść na poziom 0. Plecaki każdego rodzaju i duże torby należy zostawić w szafce (przyjmują 1 i 2-euro monety). Garderoba jest bezpłatna.\nToalety: znajdują się na najniższym poziomie (0), aby z nich skorzystać, trzeba posiadać bilet.\nBilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? (1) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji). Ponadto może opłacać się zakup (2) berlińskiej karty rabatowej WelcomeCard, wersji z Wyspą Muzealną (72h+M). Kolejny sposób to (3) zakup 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). Jeszcze inną możliwością, by zaoszczędzić jest (4) nabycie jednodniowego biletu na całą Wyspę Muzeów (tzw. Museumsinsel Alle Ausstellungen/Museum Island all exhibitions w cenie 19€).\nZobacz położenie Nowego Muzeum na mapie Google\nBerliner GoldhutBerliński Złoty KapeluszDavid ChipperfieldKolekcja PapirusówMuzeum Egipskie w BerlinieMuzeum Prehistorii i Wczesnego Średniowiecza w BerlinieNefreteteNowe Muzeum


Tabliczki zakazujce wyprowdzania psów – nieprawne | ok24.tv – portal aglomeracyjny\nTabliczki zakazujce wyprowdzania psów – nieprawne\n1821 Wyświetlenia 11 sierpnia, 2015 Miasto, Ostrów Wlkp. OK24\nDobra wiadomość dla właścicieli psów. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stawianie tabliczek ze znakiem zakazu wyprowadzania zwierząt w parkach, czy na placach zabaw, jest niezgodne z prawem i ogranicza prawa posiadaczy czworonogów\nSkąd taka decyzja? Wszystko zaczęło się od Wołowa, małego miasta w woj. dolnośląskim. Tamtejsi radni przed dwoma laty przyjęli uchwałę o utrzymaniu czystości i porządku w mieście. Orzekli w niej całkowity zakaz wprowadzania zwierząt domowych do tzw. obiektów użyteczności publicznej. Wyjątek miały stanowić obiekty przeznaczone dla zwierząt, tj. lecznice, wystawy itp. Ponadto radni zdecydowali, że psy nie mają prawa wstępu na place zabaw, do piaskownic dla dzieci, na kąpieliska i miejsca wykorzystywane do kąpieli.\nUchwała trafiła do wojewody, a ten uznał, że jest ona niezgodna z prawem, bo wszystkie kwestie, o których w niej mowa, są już uregulowane w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i zaskarżył uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. I sąd przyznał mu rację. Uznał także, że uchwała ogranicza prawa właścicieli psów. Radni Wołowa próbowali jeszcze się odwoływać do wyższej instancji, ale Naczelny Sąd Administracyjny ich skargę odrzucił. To oznacza nic innego, jak to, że o swoje prawa mogą się teraz starać psiarze z innych miast. Wyrok sądu już jest. Teraz wystarczy tylko powołać się na niego.\n2015-08-11 ok24.tv z fakt.pl\nCBŚ zabezpieczyło milion papierosów i ponad 1000 litrów spirytusu


Radca prawny Barlinek | Edukator Mińsk Mazowiecki, Otwock, Nowy Dwór Mazowiecki\nYou are here: Home / Edukator Otwock / Radca prawny Barlinek\n27 lutego 2018 By admin Off 100\nZbyt mała wypłata\nO ubezpieczeniach samochodu można dowiedzieć się wiele w internecie, Wystarczy wpisać hasło i już wyświetla nam się setka stron poświęconych o tym jakie ubezpieczenie wybrać, by nie stracić, a zyskać. Wiele osób kieruje się informacjami zawartymi na tych stronach, jednak czasami okazuje się, że rzeczywistość wygląda nieco inaczej. Niespodzianki losu bywają niezwykłe, i nie zawsze pozytywne. Stykamy się różnymi sytuacjami i podejściami ubezpieczyciela, które nie odpowiadają naszym aktualnym potrzebom. Nie możemy przygotować się na wypadek samochodowy i to ile zasądzi nam odszkodowania ubezpieczyciel, jednak nie musimy się zgadzać na zbyt niską sumę pieniędzy. Roztropny klient będzie domagał się swoich praw po wcześniejszej konsultacji u profesjonalisty. Radca prawny Barlinek jest osobą, u której możemy śmiało szukać pomocy nawet w takiej sytuacji. Fachowiec będzie potrafił podpowiedzieć nam jak powinniśmy się zachować w danej sytuacji i czy ma sens dalsze ubieganie się o pieniądze z ubezpieczenia po wypadku.\n27 lutego 2018Ochrona środowiska kancelaria prawna Posted in Modele pielęgnowania\nUpadłość osoby prywatnej 27 lutego 2018 By admin\nKompleksowa pomoc prawna Konin 27 lutego 2018 By admin\nZalanie mieszkanie może przydarzyć się każdemu z nas, tym bardziej, gdy nieświadomie zalaliśmy komuś mieszkanie. Może się to przydarzyć każdemu, bez względu na jego wiek czy status. Problem pojawia się wówczas, gdy winowajcy zalania naszego mieszkania nie poczuwają się w najmniejszym stopniu do swojej winy i nie chcą w żaden sposób zrekompensować krzywdy jakiej doznaliśmy…


HALSET aerozol do gardła 30ml | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nHALSET aerozol do gardła 30ml\nHalset aerozol do gardła stosowany jest w celu nawilżania błony śluzowej jamy ustnej i gardła.\nZawarte w aerozolu substancje tworzą warstwę ochronną, która pokrywa podrażnioną błonę śluzową, umożliwiając jej regenerację.\ndekspantenol, chlorek benzalkonium (konserwant), anetol, olejek eteryczny mięty pieprzowej, polisorbat 20, cyklaminian sodu, glikol propylenowy, diwodorofosforan potasu, monowodorofosforan sodu oraz wodę oczyszczoną.\nHalset Spray to preparat, którego zadaniem jest nawilżenie i ukojenie błony śluzowej gardła podczas infekcji objawiającej się dokuczliwym bólem lub chrypką. Składniki Halset Spray powlekają błonę śluzową gardła oraz wspomagają jej leczenie i szybszą regenerację. Preparat wskazany dla osób dorosłych oraz dla dzieci powyżej 3 roku życia.\nHalset Spray należy rozpylać w obrębie gardła kilka razy na dobę w zależności od potrzeby (średnio co 2 godziny). Aerozolu nie należy rozcieńczać.\nDorośli: maksymalnie 4 rozpylenia przy jednorazowym podaniu. Dzieci od 3 roku życia: maksymalnie 2 rozpylenia przy jednorazowym podaniu.


wiek - Życie dzieci w afryce\nWielu rodziców martwi się, czy ich potomstwo rozwija się prawidłowo. Zastanawiają się oni, czy oby na pewno zachowania ich dzieci były normalne. Nie należy jednak zbyt pochopnie wpadać w rozpacz związaną z nieprawidłowościami rozwojowymi, o które podejrzane jest nasze dziecko. Rodzice bowiem nie zawsze są obiektywnymi obserwatorami. Każde zachowanie dziecka przyporządkowane jest określonym kategoriom wiekowym. W myśl nich dane dziecko powinno zachowywać się, jak setki innych dzieci w podobnym wieku. Nie zawsze jednak tak jest. Są odstępstwa od tej reguły, które spowodowane mogą być przeróżnymi czynnikami, a jednocześnie nie musi to świadczyć o nieprawidłowym rozwoju naszego dziecka. Każde dziecko jest tak naprawdę inne i w innym, charakterystycznym tylko dla siebie, tempie wchodzi w konkretne fazy rozwojowe. Uważa się, że każdy wiek naszego dziecka odznacza się specyficznymi zachowaniami. Tak na przykład dziecko po czwartym miesiącu potrafi już obracać się z pleców na brzuch, potrafi też unieść główkę i sięgnąć po zabawki. Może mieć też już pierwsze ząbki. Nie jest to jednak konieczność. Zbyt niecierpliwi rodzice powinni czekać spokojnie i nie wnosić alarmu, jeśli tak się nie dzieje. Jest to bowiem indywidualna cecha każdego człowieka. Uważa się, że po siedmiu miesiącach dziecko powinno już samodzielnie dziadzieć, podskakiwać, kiedy jest podtrzymywane. Powinno szczegółowo badać zabawki i chętnie bawić się nóżkami. Gdy tak nie jest, to nie od razu musi oznaczać, że nasze dziecko jest niedorozwinięte. Bywa, że jest po prostu leniwe. Kiedy nasze dziecko ma około dziesięć miesięcy potrafi samodzielnie siadać i raczkować, zaczyna rozumieć mowę, próbuje wspinać się po meblach. Nawet jeśli tego nie zauważyliśmy, nie powinniśmy ignorować tych standardowych zachowań. Nasze dziecko w każdej chwili bowiem może zacząć wykazywać takie zachowania, które, co łatwo można zauważyć, nie są najbezpieczniejszymi zachowaniami. Wspinające się na meble dziecko to nie jest widok zbyt przyjemny dla rodzica. Jeśli jednak zachowanie naszego dziecko w znacznym stopniu odbiega od normy, jego reakcje przychodzą z dużym opóźnieniem lub w ogóle ich nie zauważamy, wtedy możemy mieć prawo do niepokoju. Pierwszą rzeczą, jaką wtedy powinniśmy, jako rodzice, zrobić, jest wizyta u specjalisty. Nie możemy sami diagnozować dziecka. Jedynie osoba kompetentna może stwierdzić, czy nasza pociecha rozwija się prawidłowo czy nie. Nie powinniśmy więc wcześniej wydawać żadnych sądów. Nasze dziecko może nie rozwijać się prawidłowo z wielu różnych przyczyn. Mogą to być choroby, na które nie mieliśmy wpływu, lecz równie dobrze mogło to być zaniedbanie z naszej strony. Rozwój bowiem każdego dziecka jest w pewnym stopniu uzależniony od otoczenia, w którym dorasta. Jako rodzice powinniśmy uczyć dziecka wszystkiego, co jest odpowiednie dla jego wieku, powinniśmy umożliwiać mu kontakt z innymi ludźmi, powinniśmy w każdej sytuacji mieć na względzie dobro dziecka. Wówczas mamy większą pewność, że nasze dziecko rozwija się prawidłowo.


List wakacyjny do Okejek – OK zeszyt dla rodziców i ich dzieci – Moja oś świata\nNajpierw o działaniach Romana, który wyjechał wraz z żoną Ewą do USA do rodziny. Tam spotkali swoją bratanice Julię, której zaproponowali prowadzenie OK zeszytu. Roman napisał:\n„Bratanicy Julii spodobał się pomysł OKZeszytu. Zaczęliśmy i tak on wygląda. Nie jest on związany z żadnym przedmiotem. Julia ma trudności w uczeniu się i jest to dla niej męczące. Może zeszyt odwróci jej myślenie o uczeniu się. Julia jest autorem tego zeszytu i to ona wybiera tematy do realizacji”.\nPo liście Romana zaraz zaczęłam wspominać czasy, gdy moja córka była mała. Myślę, że właśnie tego mi brakowało, aby sensownie się czymś wspólnie z nią zająć. Brakowało mi ram, które organizowałyby naszą działalność. Prowadziłam z nią dziennik podróży, gdy miała 8 lat, niezapomniane wspomnienie. Nie miałam wtedy pomysłu, jak takie ramy wprowadzić. Dziś myślę, że można zaproponować rodzicom elementy zeszytu, zachęcić ich do wspólnego zaplanowania OK zeszytu, potem wybranie tematu na wspólne poszukiwania.\nRoman z Julią prowadzi zeszyt, który planuje sama bratanica, ale widać ze zdjęć, że jednak zaproponował jej pewne elementy OK zeszytu, ale Julii pozostawił wybór i decyzję.\nWarto przeczytać propozycje zawartości OK zeszytu (elementy) wypróbowane w grupie OKzeszyt. Można razem z dzieckiem wybrać te elementy, które będę użyteczne dla naszych celów. Trzeba pamiętać, że OK zeszyt wakacyjny jest własnością dziecka, bardziej niż OK zeszyt prowadzony w szkole. Szczęśliwie nie obowiązuje nas na wakacjach podstawa programowa, więc wszystko co uda nam się nauczyć, to nasze i nigdy nie jest tego za mało, czy za dużo.\nZapraszamy do zapoznania się z elementami i …. do dzieła!\nPozdrawiam serdecznie wakacyjnie i liczę na pomoc.\nGrupę OKzeszyt na Facebooku prowadziłam w ramach programu Szkoła Ucząca się (we współpracy z Polsko-Amerykańską Fundacją Wolności). Od września planujemy kurs internetowy OK zeszyt. Zapraszamy wszystkich nauczycieli, też bibliotekarzy i nauczycieli zerówek w przedszkolach: sus.ceo.org.pl.\nWięcej o OK zeszycie na sąsiedzkim blogu: OK zeszyt.\ndobre nauczanie i uczenie siędocenienie ucznianauczycielnauczycielkaocenianie kształtująceok zeszytrodzicewspółpraca\nZapisywana refleksja na lekcjach matematyki\nZauważam nieusuwalną sprzeczność pomiędzy Może zeszyt odwróci jej myślenie o uczeniu się, a trzema pierwszymi elementami „Zeszytu”:\nc) Refleksje dziecka – zapisane przez właściciela OK zeszytu jego własne refleksje dotyczące tego, czego się uczy i czego się nauczyło\nCzy więc chodzi o to by dziecko uczyło się mimochodem, nie myśląc o tym, że wykonuje ciężką i poważna pracę w ramach realizacji procesu dydaktycznego, czy o to, by właśnie proces uczenia się był zaplanowany, ustalony, zdefiniowany, poddany kryteriom oceny (znaczy nie „oceny”, bo to słowo tabu, ale „sukcesu”) i realizowany w ramach tego planu?\nRównie nieusuwalną sprzeczność widzę pomiędzy:\nKomentarz rodzica: Dziecko potrzebuje informacji – Jak mi idzie?\nSamoocena – komentarz dziecka do własnej pracy. To samo co poprzednio, ale wykonane przez samo dziecko\nZdecydujmy się, czy dziecko potrzebuje informacji zwrotnej, czy jest zdolne do jej samoudzielenia samemu sobie?\nLuźniejszych wakacji życzę wszystkim dzieciom. Jeśli mają korzystać z zeszytów (do czego zachęcam) to do robienia najdziwniejszych i najbardziej prywatnych notatek pod wpływem chwili. A nie do planowego procesu. I niech zeszyt służy do suszenia w nim kwiatków i listków. Niezależnie od tego, czy mają one służyć potem za ilustrację do egzaltowanych wierszy, czy dla podążania śladami Linneusza (i Szafera) w rozpoznawaniu roślin.\nJakoś mam głębokie przekonanie, że bardzo nieliczna część dzieci marzy o tym, by w czasie wakacji realizować jakiekolwiek cele, konfrontować to z ustalonymi kryteriami sukcesu, spisywać refleksje nad tym procesem, dokumentować swój rozwój, wykonywać zadania, być w tym komentowanym i samokomentować się. Albo nawet szukać odpowiedzi na postawione mu pytanie dlaczego ptaki latają. To raczej mogą być marzenia rodziców, przepełnionych metodyczną nadgorliwością. Być dzieckiem „nauczyciela z pasją” to chyba jeszcze gorszy pech życiowy niż być psem weterynarza.\nZapytałem o te ptaki znajomego ośmiolatka. Jestem (bez cienia ironii) pod wielkim wrażeniem głębokiego zrozumienia problemu. Dowiedziałem się, że duże ptaki, jak strusie, nie latają. A małe muszą uciekać latając, bo inaczej koty by je zjadły.\n27 lipca 2016 at 12:09\n1. Nieusuwalna sprzeczność polega na niedopowiedzeniu: chodzi nie o odwrócenie uwagi od uczenia się, tylko od uczenia się „szkolnego”.\n2. Przy każdym uczeniu się warto wiedzieć jaki jest jego cel.\ndziecko potrzebuje informacji – jak mi idzie, a czasami samo może sobie jej udzielić. czego wszystkim również dorosłym życzę.\n3. Każdy kto wychowywał dziecko wie, że ono marzy coś rozsądnego robić z rodzicami.\n27 lipca 2016 at 20:12\n1. No właśnie: odwracasz uwagę od „uczenia się szkolnego” poprzez wprowadzanie w czasie wakacji metodyki tożsamej z tą, jaką stosujesz przez pozostałe 10 miesięcy? Twój przepis wakacyjny na „cele-kryteria-refleksje” nie różni się niczym (na ile rozumiem OK) od Twojego przepisu na „naukę szkolną” w czasie roku szkolnego. Jak chcesz więc odwrócić uwagę „od uczenia się szkolnego”, stosując niemal dokładnie taką samą metgodykę i sztafaż, co w czasie roku szkolnego w klasie?\nWszystko istotne, czego w życiu się nauczyłem, nie miało żadnego celu. Ani sam go sobie nie stawiałem, ani nie był mi stawiany. Uczyłem się tego, co mnie interesowało, dlatego, że było to ciekawe i spełnianie potrzeb poznawczych sprawiało mi przyjemność. Pozbawione było to przyczyn celowych. Do tej pory nie wiem w jakim celu uczyłem się mówić, pisać, jeździć na rowerze, gotować paellę, rozwiązywać równania wariacyjne, albo po co zwiedzałem Luwr i czytałem Becketta. .\nNiemal wszystko, czego w życiu uczyłem się dla określonego a priori celu, zostało już dawno wyrzucone z mojego umysłu na zasadzie Zakuj-Zdaj-Zapomnij: cel został wypełniony, kryteria sukcesu osiągnięte, wiedza, nie mająca dla mnie wartości samoistnej, wymieciona z mózgu na śmietnik.\nJedyne rzeczy, jakich uczyłem się dla określonego celu, a które jakoś zostały mi w głowie, to studiowanie nowych technologii, stymulowane pracą zawodową. Przy czym ten model uczenia pojawił się u mnie dopiero w wieku jakiś 35-40 lat, nie był obecny wcześniej i ewidentnie związany jest z utylitarno-zawodowym traktowaniem tej wiedzy, której trzymanie w głowie jest warunkiem koniecznym dla zarabiania pieniędzy ponad średnią.\n2A. Oczywiście, że w większości przypadków zarówno dzieci, jak i dorośli, mają samoświadomość tego, czy coś umieją, czy nie. Czasem trochę zafałszowaną, jednak mają ją. Nikt nie musi mi mówić, ani tym bardziej pisać, czy umiem jeździć na rowerze, czy nie. To po prostu wiem. I żadna „refleksja”, „samoocena”, „dokumentacja procesu”, ani informacja od rodzica nie jest mi do tego potrzebna. Ani a priori postawione kryterium sukcesu. Wszystko to staje się oczywiste, gdy albo przejadę bez problemu kilkanaście kilometrów, albo gdy trzeba mi jodynować nogę, gdy wywalę się na pierwszym zakręcie przy domu.\n3. Każdy, kto był sam kiedyś dzieckiem wie, że marzy robić rzeczy niekoniecznie rozsądne, ale zdecydowanie nie wykonywać nadany mu z góry plan. Wykonuje taki plan przez cały rok szkolny. Niech choć te dwa miesiące ma okazję do samodzielnych improwizacji! Każdy, kto był kiedyś dzieckiem, wie też, że dzieci mają zdecydowanie różne od nauczycieli kryterium tego, co jest „rozsądne” i systematycznej ciężkiej pracy nad planowym uczeniem się raczej za „rozsądne” nie uważają.\nSens zeszytów wakacyjnych polega na założeniu, że dziecko chce się w to z nami bawić. Na tym w ogóle polegają zabawy edukacyjne – potrafimy wyperswadować dziecku beztroskie bieganie z rówieśnikami po łące i w zamian proponujemy cel, np. w postaci prowadzenia zielnika.\nStosunkowo łatwo dokonać takiej sztuki z kilkulatkiem, spróbujcie jednak zrobić to samo z nastolatkiem i przekonajcie go, jeśli nie jest entuzjastą traw i mchów, że to nie dość, że fajny, ale jeszcze jego własny cel.\nAtrakcyjność OK-eja tkwi w łatwości przekonania do niego małego dziecka, dla którego atrakcyjne jest wszystko, co nowe. Jak długo, to już inna sprawa. Ze starszymi dziećmi udaje się już dużo rzadziej. OK jest świetne, jeśli cel dziecka jest celem nauczyciela i to właśnie jest problem nieusuwalny z każdej, nawet bardzo dobrej metody.\n28 lipca 2016 at 19:59\nSens zeszytów wakacyjnych polega na założeniu, że dziecko chce się w to z nami bawić.\nTak, oczywiście. Jeśli che się w to bawić, to szczęść Boże!\nNie potrafię tylko zrozumieć w jaki sposób coś, co odrzucało dziecko przez 10 miesięcy ma nagle wzbudzić jego entuzjazm, gdy będzie mu, nawet bez zmiany nazwy i sztafażu, podsunięte na dwa pozostałe miesiące. I w jaki sposób „Wakacyjny Zeszyt OK” ma odwrócić uwagę od nielubianego i nudnego „szkolnego uczenia się”, opartego o „Szkolny Zeszyt OK”.\nOK jest świetne, jeśli cel dziecka jest celem nauczyciela i to właśnie jest problem nieusuwalny z każdej, nawet bardzo dobrej metody.\nProblem jest usuwalny, jeśli „metoda” nie jest objawioną prawdą wiodącą do zbawienia, tylko jeśli się ją traktuje luźno i elastycznie. Czyli jeśli dopuści się do siebie tę blasfemiczną myśl, że to jednak dziecko jest podmiotem tego procesu i przyjmie się auksyliarną postawę pomagania mu w jego celach, rezygnując z narzucania mu swoich własnych. Choćby te swoje wydawały nam się pasjonujące.\nNa marginesie: teoria „dlaczego ptaki latają” z istotnym czynnikiem kotów doprowadziła już do lektury o wyginięciu endemicznych ptaszków nielotów ze Stephens Island po zbudowaniu tam latarni morskiej i przybyciu nie tylko latarnika, ale i jego kota. To jednak koty są powodem, dla którego ptaki latają…\nTylko to wymaga nie planowania i świadomego realizowania ustalonych z góry celów, ale żeby mieć matkę, zdolną do zauważenia i improwizowanego wykorzystania okazji, jaką była na szybko dana odpowiedź o wróblach uciekających przed kotami i strusiach, które kotami się przejmować nie muszą.\nNo to i mały już rozumie ideę doboru naturalnego.\n29 lipca 2016 at 08:53\nXawer, w ogóle nie przyjmujesz do wiadomości podstawowego założenia: Dziecko chce i już. Bo cele są fajne.\nOczywiście, się czepiam. Z kilkuletnim dzieckiem naprawdę łatwo znaleźć coś, co będzie dla niego atrakcyjne przez kilka dni. I można je nawet namówić na prowadzenie zeszytu. Trudno jednak opierać na tym działania mające doprowadzić do osiągnięcia jakichkolwiek celów nieoportunistycznych.\nChęci nie da się ominąć – to moje podstawowe zastrzeżenie do idei OK, które zdaje się mieć tę chęć zagwarantowaną, a jest to tylko pozór. Lepszy niż inne, ale jednak pozór.\n29 lipca 2016 at 10:21\nFaktycznie, że chęci nie da się zadekretować. Dla mnie oświata ma 3 nogi: co?, jak? i jak sprawdzamy?. OK jest lekiem na dwie ostatnie, ale nie na wszystko. W ogóle się nie odnosi do PP, nią zajmują się EKSPERCI przedmiotowi, i jest jak jest.\nOK podpowiada w sprawie metod i próbuje mieć wpływ na rolę oceniania, ale kto powiedział, że istnieje sposob na wszytsko.\n29 lipca 2016 at 16:38\nMetod i oceny nie daje się oddzielić od treści. Metoda dydaktyczna (OK, czy jakakolwiek inna), abstrahująca od treści, to ułuda młotka Masłowa: uniwersalne doskonałe narzędzie, nadające się równie dobrze do wbijania gwoździ, co do wprawiania szkiełka do zegarka.\nA wracając do dekretowania chęci (gdzie się wszyscy zgadzamy, że to niemożliwe), to absurdem i nieusuwalną sprzecznością jest dla mnie to, że jeśli dziecko nie lubi się uczyć, ma niechęć do szkoły i „szkolnego zeszytu OK”, to pokocha i z entuzjazmem przyjmie „wakacyjny zeszyt OK”.\nTych chęci nie daje się zadekretować, ale można (i należy) zauważać te, jakie się same z siebie pojawiają. I wykorzystywać je. Tyle, że one zazwyczaj są dość efemeryczne i trzeba mieć refleks, żeby je wykorzystać. U większości znanych mi dzieci zupełnie nie poddają się planowaniu – ubieranie autentycznej chęci i zainteresowania w plan działania, kryteria sukcesu i sformalizowany sposób realizacji, zabija te chęci na starcie. Te chęci niezwykle rzadko miewają w tle jakiekolwiek cele, którym miałyby służyć.\nNawet małe dziecko buduje na plaży zamek z piasku dlatego, że to jest po prostu zabawne dla niego, a nie po to, by nauczyć się o wpływie wilgotności na strukturę piasku, o adhezji i napięciu powierzchniowym. Co nie znaczy, że z siedmiolatkiem nie można przy okazji budowy zamku z piasku sensownie podyskutować o tej adhezji (nie używając tak strasznego słowa) i że nie zostanie mu w głowie na ten temat więcej, niż z następnych 12 lat szkolnej przyrody/fizyki. Ani, że pewne intuicje nie zostaną nawet temu dziecku, z którym nikt o tej adhezji dyskutować przy tej okazji nie będzie. Trzeba tylko zauważyć zainteresowanie i samemu rozumieć, na czym adhezja polega.\nAle nie sposób przed pójściem na plażę (przed wyjazdem nad morze) zaplanować w zeszycie: „będę się uczył o adhezji”, ani tym bardziej sformułować „kryteriów sukcesu” – bo tych na poziomie siedmiolatka nie ma żadnych – to etap nabierania „intuicji fizyki człowieka pierwotnego”, że suchy piasek się sypie, a z mokrego można robić zamki, etap bardzo powolnego i płynnego uogólniania tej wiedzy, a nie coś, co można rozgraniczyć na „umiem”/”nie umiem”.\nNo to krótka zabawa dla Was i Waszych dzieci: spróbujcie zrobić babki z piasku zmoczonego nie wodą z morza/rzeki/jeziora, ale wodą z dodatkiem płynu do mycia naczyń. Miłej zabawy i owocnych przemyśleń dlaczego tak się zachowują.\n29 lipca 2016 at 18:52\nWyobraź sobie teraz taką zeszytową refleksję dziewięciolatka po tych zajęciach z babkami: Nie umiem stawiać babek :(.\n29 lipca 2016 at 20:17\nNiestety głównie takie widzę.\nŚmiejesz się, ale gdy patrzę na publikowane tu materiały, to zdecydowaną większość „refleksji”, „samoocen” i „ocen koleżeńskich”, a niestety i pewną część „informacji zwrotnych” nauczycieli widzę na podobnym poziomie związku z „celem zajęć” i ich deklarowaną treścią merytoryczną.\nA swoją drogą: ogromna większość dorosłych nie zdaje sobie sprawy, ani nie ma żadnej intuicji w sprawie babek z piasku zmoczonego wodą z płynem do zmywania.\nNaprawdę warto spróbować, jeśli nigdy się tego nie robiło. Choćby z wieku stawiania babek i budowania zamków z piasku wyrosło się 60 lat temu.\n30 lipca 2016 at 11:31\nJa w ogóle mam wrażenie, że większość ludzi traktuje nauczanie wczesnoszkolne, czy nawet przedszkolne jako coś bardzo prostego, wręcz intuicyjnego, niewymagającego większego przygotowania merytorycznego – w końcu co się wielkiego stanie, jeśli dzieciak wyniesie mylne intuicje ze swojego zeszytu? Metoda jest ok.\nWielokrotnie, gdy odmawiam udzielania lekcji dzieciom w tym wieku, spotykam się ze zdziwieniem i posądzeniem o arogancję, bo to niby nie chcę „zniżać się” do tego poziomu. Wielu nie rozumie, jaka to odpowiedzialność i odmienny rodzaj kompetencji.\nRobercie, całkowicie się zgadzam. To najważniejszy etap nauczania. Poznałam ostatnio wiele bardzo dobrych nauczycielek wczesnoszkolnych i jestem oczarowana. Widzę też ile krzywdy może zrobić nauczyciel, który nie wie jak trafić do tam małych dzieci. Sama nie uczyłam dzieci w tym wieku, mam raczej doświadczenie z wyższymi poziomami, ale uważam, ze czym niżej tym trudniej i odpowiedzialniej.\nWystarczy wysłać profesora matematyki do I klasy SP i zobaczymy, jak sobie da radę.\nA badania IBE na temat nieznajomości matematyki przez nauczycieli wczesnoszkolnych (w zakresie liczenia do 100) uważam za nadużycie.\nZ twojej działki, to pomysł na nauczanie języka angielskiego w przedszkolu przez nauczycielki, które ledwie znają ten język i mają słaby akcent, uważam za szkodliwe.\nKłania się też metodyka nauczania, o której na uczelniach zapomniano, bo uczy się przedmiotu, a nie nauczania przedmiotu. W ramach tego „świetnego” pomysłu zlikwidowano kolegia nauczycielskie, też językowe. Teraz każdy będzie czytał dzieła w oryginale, ale nie będzie wiedział, jak nauczyć dziecko zamówić w restauracji obiad.\n30 lipca 2016 at 15:01\n„[…]nauczanie języka angielskiego w przedszkolu przez nauczycielki, które ledwie znają ten język i mają słaby akcent[..]” Jest praktyką powszechną, ponieważ panuje ogólne przekonanie, że dzieci w tym wieku „uczą się tylko liczyć i rozróżniać kolory”.\nPoza tym, cały czas spotykam się z przekłamaniem filozofii „porozumienie jest najważniejsze” prowadzącego do upowszechniającej się tezy o nieistotności akcentu i gramatyki nauczanego języka. W rezultacie w wielu przedszkolach i szkołach dominuje swoisty pigeon English.\nGłówna przyczyna tego zjawiska nie leży jednak wcale w niedouczonych nauczycielkach, ale w systemowym traktowaniu tego zawodu jako trzeciorzędnej, niewymagającej kwalifikacji fuchy dla dorastających panienek. Osoby o dużych kwalifikacjach szukają sobie po prostu zajęcia przynoszącego adekwatne do nich wynagrodzenie. Brak miejsc, gdzie kwalifikacje do pracy z dzieckiem można zdobyć jest wynikiem niewielkiej ilości chętnych do stawania na rzęsach w zamian za drobne na waciki.\n30 lipca 2016 at 15:21\npomysł na nauczanie języka angielskiego w przedszkolu przez nauczycielki, które ledwie znają ten język i mają słaby akcent, uważam za szkodliwe.\nOczywiście. Tylko nie rozumiem, jak tę obserwację potrafisz powiązać z niedostatkami metodyki i nadmiarem zbędnej wiedzy merytorycznej w kształceniu nauczycieli: metodyka nauczania, o której na uczelniach zapomniano, bo uczy się przedmiotu, a nie nauczania przedmiotu. Te ledwo dukające po angielsku przedszkolanki były właśnie przez całe swoje studia uczone metodyki i pedagogiki, ale nie angielskiego.\nSwoją droga – jeśli chodzi o skuteczność uczenia dzieci przedszkolnych angielskiego, to z moich obserwacji najlepiej spełniła się niania, bez żadnego przygotowania metodycznego, Murzynka z Ghany, która w tej Ghanie skończyła na tyle przyzwoite liceum, że mówiła literacką angielszczyzną z w miarę przyzwoitą wymową i sama była w miarę oczytana w angielskiej literaturze. Urocza dziewczyna. I nie miała rasowych uprzedzeń: czytała dzieciakom „How the Leopard Got His Spots” i dyskutowała z nimi o tej lekturze z perspektywy Kiplinga, a nie dzisiejszej politycznej poprawności. Za to po polsku mówiła na tyle słabo, że dzieci po prostu musiały z nią rozmawiać po angielsku.\n30 lipca 2016 at 17:07\n„Te ledwo dukające po angielsku przedszkolanki były właśnie przez całe swoje studia uczone metodyki i pedagogiki, ale nie angielskiego.” – Bo angielskiego uczono je właśnie według tej metodyki i pedagogiki, a raczej w ich kulcie.\n„Za to po polsku mówiła na tyle słabo, że dzieci po prostu musiały z nią rozmawiać po angielsku.” – Ot i cała potrzebna metoda i pedagogika.


Tanie pozycjonowanieDentysta ZabrzeWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićCzysty dywan - nieosiągalne?Kartki świąteczne. Proces wytwarzania i krótkie faktyDla biznesu: reklama outdoorWhat it means to be an electricianKlimatyzowane pomieszczeniaOgólnie na temat pozycjonowanie BydgoszczSkuteczne pozycjonowanieRegularne wizyty u stomatologaNie dbasz o zdrowie, jeśli nie dbasz o zębyJak większe wydarzenia plenerowe są organizowane?Drewno - kilka faktówObsługa bhpZrezygnuj z komercyjnych kosmetyków. Jak dbać o skórę naturalnieKilka informacji o dentystach odontologiske og moderne teknologiO dedykowanych aplikacjach i programach na zamówieniePrinting supplies. Explained.Klimatyzacja na eventyGeneralnie o stronach w sieciO zdrowiu psychicznym i dobry samopoczuciuTradycje i zwyczaje pogrzeboweJak wybrać dobry zakład pogrzebowy?Inwestujemy w nowoczesną klimatyzacjęZanim kupisz mieszkanieObsługa bhpChoroby i problemy układu nerwowegoSzkolenia BHP


Udany test radaru AN/SPY-6(V) | Konflikty.pl\nStrona główna » Aktualności » Wiadomości » Udany test radaru AN/SPY-6(V)\nUdany test radaru AN/SPY-6(V)\nMaciej Hypś — 5 kwietnia 2017\nAmerykańska marynarka wojenna poinformowała o przeprowadzeniu udanego testu nowego radaru okrętowego AN/SPY-6(V). Jest to urządzenie zaprojektowane z myślą o obronie przeciwlotniczej i przeciwrakietowej.\nPróba odbyła się na Pacyfiku, na poligonie Pacific Missile Range Facility na Hawajach. W jej trakcie radar poszukiwał, wykrył i śledził balistyczny pocisk rakietowy krótkiego zasięgu. Była to zaledwie pierwsza z serii zaplanowanych prób nowego radaru. Chociaż już wiadomo, że pierwszy test zakończył się sukcesem, teraz specjaliści zajmą się szczegółową analizą telemetryczną.\nZarządzający programem rozwoju radaru komandor Seiko Okano powiedział, że to urządzenie zrewolucjonizuje przyszłość US Navy. AN/SPY-6(V) jest projektowany do zastosowania na niszczycielach typu Arleigh Burke Flight III.\nUS Navy / Mass Communication Specialist 3rd Class Raymond D. Diaz III\nTagi: niszczyciele typu Arleigh BurkeObrona przeciwrakietowaStany Zjednoczone\n„AN/SPY-6(V) provides greater detection ranges and better discrimination accuracy than the radar onboard today’s destroyers. In fact, the 37 RMA configuration can see a target of half the size at twice the range.”


Wielkanoc 2020 koronawirus w Polsce. Poseł lekarz Zdzisław Wolski z SLD wrócił do zawodu lekarza wieszwiecej - tvp.info\nmk, mnie 09.04.2020, 09:49 |aktualizacja: 10:19\nPoseł Zdzisław Wolski codziennie łączy obowiązki parlamentarzysty z pracą lekarza internisty (fot. PAP/Hanna Bardo)\nJako posłowie pracujemy intensywnie, ale trzeba też chodzić po ziemi – uważa poseł Lewicy Zdzisław Wolski, który od początku epidemii codziennie przyjmuje pacjentów jako lekarz internista w przychodni w Częstochowie. Zachęca też do tego innych posłów i senatorów oraz wskazuje, że z powodu koronawirusa służba zdrowia już wkrótce może znaleźć się w trudnej sytuacji kadrowej. – Może być sytuacja, że każdy lekarz będzie na wagę złota – mówi polityk Lewicy w rozmowie z portalem tvp.info.\n– Każdy lekarz w takiej sytuacji jest potrzebny i każdy powinien pracować i pomagać chorym. To jest zadanie lekarza. Na to składali przysięgę, a...\nPoseł Wolski do Sejmu dostał się po raz pierwszy w zeszłorocznych wyborach parlamentarnych. Jak wyjaśnia, już na początku kadencji, by nie stracić kontaktu z zawodem lekarza, złożył wniosek do Kancelarii Sejmu o zgodę na pracę w przychodni. Taką zgodę uzyskał.\nNasz rozmówca wskazuje, że choć to na walkę z koronawirusem położono największy akcent, lekarze podstawowej opieki zdrowotnej są taką „ostatnią opoką służby zdrowia” – wystawiają recepty, konsultują telefonicznie pacjentów, doradzają i „wyłapują” zagrożenia.\nWolski podkreśla, że wraz z początkiem epidemii koronawirusa w naszym kraju przychodnia w Częstochowie, gdzie pracuje, znalazła się w sytuacji, gdy „na placu boju” pozostało dwoje lekarzy. – Musieliby zamknąć przychodnię, więc natychmiast dogadaliśmy się i zacząłem przychodzić dzień w dzień. Choć teraz sytuacja się trochę uspokoiła, nadal codziennie przyjmuję pacjentów – wyjaśnia.\nKarczewski apeluje do prezesa PSL. Chodzi o zachowanie Grodzkiego\nWicemarszałek Senatu Stanisław Karczewski ponowił apel do prezesa PSL Władysława Kosiniaka-Kamysza o wycofanie poparcia jego ugrupowania dla...\nJak wskazuje, ułatwia to także możliwość pracy zdalnej przez parlamentarzystów i system głosować zdalnych. Dzięki temu może pogodzić pracę posła i lekarza internisty.\n– Przed epidemią wyjazdy, przebywanie w warszawie obowiązkowe przez cztery dni, to też wypełniało czas, choćby w sensie logistycznym, przejazdów, nocowania. Posłowie obecnie nie mają też innych obowiązków, jak choćby dyżury w biurach poselskich czy liczne uroczystości – podkreśla Wolski. Zauważa, że teraz pod tym względem posłowie „mają lżej” i tylko niewielu z nich jeździ na kilkudniowe posiedzenia do stolicy.\n– Jeśli wiem, że coś ważnego będzie się działo w Sejmie, to tak umawiam wizyty, by nie przyjmować pacjentów w czasie prac parlamentarnych. Jestem w stanie pogodzić pracę lekarską i być przy tym trochę internetowym, ale aktywnym posłem – podkreśla.\nDo podobnych działań zachęca także innych lekarzy z parlamentarnym mandatem, których w Sejmie i Senacie jest w tej kadencji kilkudziesięciu. Nasz rozmówca przyznaje, że już teraz są trudności z obsadzaniem dyżurów, a wiele wskazuje na to, że sytuacja może się jeszcze pogorszyć.\nOcenia, że „może zdarzyć się sytuacja, gdy każdy lekarz będzie na wagę złota”. – Jest przysięga Hipokratesa, jest etyka zawodu, które dla mnie są niesłychanie ważne. Jako posłowie pracujemy intensywnie, ale jednak trzeba chodzić po ziemi – mówi Wolski w rozmowie z portalem tvp.info.\nPrzyznaje jednak, że choć pracuje dla idei, nie zgadza się z obowiązującymi przepisami dotyczącymi działalności zarobkowej tzw. zawodowych posłów – określają one, że tacy parlamentarzyści mogą otrzymywać wynagrodzenie nie większe niż połowa płacy minimalnej. Stąd, mimo codziennych dyżurów, poseł Wolski – jak wskazuje – dostane „na rękę” około 630 zł miesięcznie.\nDo pracy w szpitalu w połowie marca zgłosił się wicemarszałek Stanisław Karczewski z PiS. Udał się do szpitala w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie zakażonych było kilkunastu medyków.\nW tym tygodniu także lider ludowców Władysław Kosiniak-Kamysz – także kandydat ugrupowania w wyborach prezydenckich – zadeklarował gotowość powrotu do zawodu lekarza.\n#koronawirus #częstochowa #epidemia #poseł #parlament #sejm #lewica #zdzisław wolski #praktyka lekarska #internista


Pisany inaczej: "Bliżej słońca" - Richard Paul Evans\nAlannada 16 lipca 2012 12:37\nTrochę nie moja działak\nbezrobotna.pl 16 lipca 2012 12:58\nPo przeczytaniu "Stokrotek w śniegu" z pewnością jeszcze kiedyś do Evansa wrócę. Nie zachwyca, ale czyta się go bardzo przyjemnie. Pozdrawiam!\nDonna 16 lipca 2012 13:44\nNigdy nie przeczytałam żadnej powieści Evansa, a kiedy już mam zamiar to w bibliotece nie mogę się odnaleźć ;d\nTaki jest świat 17 lipca 2012 00:48\nKsiążka świetna, z niezwykłą atmosferą\nGosiek ♥ 17 lipca 2012 02:44\nJuż od dawna chcialam się zapoznać z twórczością tego pana, jednak nigdy nie miałam okazji.\nMagda 17 lipca 2012 04:10\nja dopiero mam zamiar zapoznać się z twórczością tego autora, jedna jego książka już czeka na półce :)\nAleksnadra 17 lipca 2012 04:58\nWszyscy w samych superlatywach wyrażają się o książkach Paula Evansa. Aż wstyd się przyznać, że nie miałam jeszcze okazji poznać jego powieści chociaż posiadam w swojej biblioteczce jeden tytuł :/\nKinga 17 lipca 2012 13:20\nGościł też w Rzeszowie o czym dowiedziałam się niestety kilka godzin "po". Dotychczas czytałam tylko jedną powieść Evansa, spodobała mi się na tyle, że kupiłam kolejną.\nDominique 19 lipca 2012 13:06\nO tak lubię Evansa .. ale jak zawsze znajduję coś ważniejszego i prawie wgl nie mam kiedy czytać jego ksiązek\nAnna Strzelec 2 sierpnia 2012 19:33\nWiadomo, Evans! Autor pełen charyzmy,nie dla wszystkich. Mam jego pozycje,oczywiście przeczytane, a tę też kupię. Pozdrawiam:)


Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens Costa Teguise (Lanzarote, Hiszpania) - Wycieczki\nStrona główna > Europa > Hiszpania > Lanzarote > Wycieczki Costa Teguise > Hotel H10 Suites Lanzarote ...\nAvenida Islas Canarias, 13 35508 Costa Teguise Lanzarote, Hiszpania\nOpinie (1182) Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens\n“Zasługuje na co najmniej 1,5 * więcej!” czytaj więcej\nkwiecień 2016, Jens , 41-45\n“Fantastyczny Hotel Rodzinny!” czytaj więcej\nstyczeń 2016, Beata , 46-50\nLuty 22℃ 7h 2 dni 18℃\n« Wycieczki Costa Teguise\nInformacje o Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens\nHotel H10 Lanzarote Gardens znajduje się w odległości wynoszącej jedynie 200 m od plaży Playa de las Cucharas w mieście Costa Teguise na wyspie Lanzarote. Na miejscu do dyspozycji Turystów są 3 baseny, w tym jeden dla dzieci. Hotel oferuje również dużo atrakcji rekreacyjnych.\nWszystkie dogodne oraz luksusowe apartamenty oraz bungalowy w obiekcie Lanzarote Gardens zawierają część wypoczynkowa i kompletnie wyposażoną kuchnię. W każdym co więcej, Turyści przebywający w obiekcie mogą korzystać z udogodnień takich jak taras lub balkon.\nW hotelu jest kort tenisowy i klub H10 Family Club, który udostępnia zajęcia dla dzieci w wieku od 6 miesięcy do 17 lat.\nRestauracja w obiekcie H10 zaprasza Turystów na śniadania, lunche i kolacje serwowane w postaci obfitego szwedzkiego stołu. Trzy razy w tygodniu przyrządzane są tutaj też bufety tematyczne. Na miejscu co więcej, Turyści przebywający w obiekcie mogą korzystać z udogodnień takich jak bar, w którym można zrelaksować się przy muzyce, i bar przekąskowy przy\nTelefon: +34 928 590100\nRestauracja w obiekcie H10 zaprasza Turystów na śniadania, lunche i kolacje serwowane w postaci obfitego szwedzkiego stołu. Trzy razy w tygodniu przyrządzane są tutaj też bufety tematyczne. Na miejscu co więcej, Turyści przebywający w obiekcie mogą korzystać z udogodnień takich jak bar, w którym można zrelaksować się przy muzyce, i bar przekąskowy przy basenie.\n904 Zdjęcia hotelu Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens\nHotel H10 Suites Lanzar...\nod Anna Josefa\n1184 opinii Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens\nZasługuje na co najmniej 1,5 * więcej!\nSuper hotel, świetna lokalizacja, ale przede wszystkim super miły, bardzo pomocny personel!!! Bardzo ładny, przestronny apartament z dużym tarasem i widokiem na baseny. Codzienne sprzątanie. Naprawa prysznica przeprowadzona bez zgłoszenia z naszej strony. Zauważył i zgłosił to pewnie personel sprzątający. Super serwis! Serwis w tym hotelu jest wzorowy. Począwszy od recepcji, przez personel w restauracji, aż po animatorów i opiekunów dla dzieci. Wszyscy są bardzo mili, pomocni. Serwis w restauracji bardzo dobry. W godzinach szczytu jest się ... Czytaj dalej opinię\nJens, Wiek 41-45, wczasy rodzinne\nOpinie czytano 346 razy - 100% pomocna\nDobry hotel rodzinny z za małą restauracją\nFajny hotel dla rodzin. Przestronne pokoje. Dla nas trochę za ciemno w całym ośrodku. Okropne kolejki i czas oczekiwania na śniadanie i obiadokolację! Apartamenty przyjemnej wielkości, wanna, duży balkon. Prosiliśmy o cichy pokój i otrzymaliśmy z ładnym widokiem na krajobraz. Mimo to przez sąsiadów i akustykę było głośno. Aneks kuchenny nie nadaje się do gotowania (mikrofalówka, lodówka, ekspres do kawy, czajnik do gotowania wody), ale można np.podgrzać mleko. Duża pochwała dla personelu! Wszyscy byli zawsze bardzo mili, pomocni i radośni. ... Czytaj dalej opinię\nMaevi, Wiek 41-45, wczasy rodzinne\nTylko dla rodzin z małymi dziećmi\nDobry, czysty hotel z miłym i pomocnym personelem. W hotelu były głównie rodziny z małymi dziećmi. Przez to było bardzo głośno. Jedzenie było nudne. Atmosfera w restauracji była nieprzyjemna z powodu hałasu i dużej ilości rodzin z dziećmi, jak i personelu, który sprawiał wrażenie przeciążonego. Czytaj dalej opinię\nMiles, Wiek 51-55, wczasy rodzinne\nByliśmy po raz pierwszy na Lanzarote (dzieci 9/12). Ośrodek jest bardzo zadbany. Pokoje są czyste i wystarczające pod względem wielkości. Miła recepcja. W hotelu byli przeważnie Anglicy. Kilku Niemców i Hiszpanów. Optymalny dla dzieci do maks. 12 lat. Pokoje wystarczającej wielkości. Wyremontowana sypialnia z dużym łóżkiem dwuosobowym i salon z kanapą. Materace są bardzo twarde. Kanapa do spania ma już swoje lata. Łazienka jest mała, jednak ma okno. W salonie jest też mały aneks kuchenny z umywalką, lodówką i mikrofalówką. Pokoje były czyste... Czytaj dalej opinię\nEva , Wiek 36-40, wczasy rodzinne\nInteresujące atrakcje turystyczne w pobliżu hotelu Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens\nKlub Lanzarote Active\nKawiarnia Yogurt Creations Costa Teguise\nStare miasto Arrecife\nCentrum nurkowe Aquatis Divecenter\nBaza nurkowa Calipso\nPark rozrywki Sport Away\nSzkoła nurkowania Daivoon\nRestauracja Prado Verde\nRestauracja Lobo Marino\nBar/ kawiarnia Hook\nBar Cesar's Perle\nWszystkie atrakcje turystyczne - Costa Teguise >>\nod 1 178 zł >>\nGoście chwalą: wielkość pokoju, wielkość łazienki, dogodne położenie na wycieczki fakultatywne, dobre wyposażenie pokoju, sklepy w okolicy\nod 2 730 zł >>\nGoście chwalą: sklepy w okolicy, możliwości rozrywki w okolicy, dogodny Check in/Check out, przyjazny personel, dobrą znajomość języków obcych\nHotel Finca Studios Chimid\nIVV.SL Ferienhaus Vieja 9\nNa HolidayCheck znajdziesz obszerne opisy Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens Hiszpania w Costa Teguise. Zanim wyjedziesz na upragnione wakacje wyszukaj Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens i poczytaj o nim. U nas wszystkie informacje o Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens są za darmo. Czytałeś już info o Hotel H10 Suites Lanzarote Gardens Lanzarote?


Przegląd Małych Form Teatralnych "Przebudzenie 2015" | Starosadeckie.info\nPrzegląd Małych Form Teatralnych „Przebudzenie 2015”\nOpublikowano: Czerwiec 4, 2015 o 12:34 pm / przez Admin / komentarze (0)\nJuż po raz piętnasty, pod patronatem prezydenta Ryszarda Nowaka, w sali widowiskowej Miejskiego Ośrodka Kultury w Nowym Sączu odbył się Przegląd Małych Form Teatralnych „Przebudzenie 2015”. Jego organizatorem jest Sądecki Ośrodek Interwencji Kryzysowej w Nowym Sączy przy współpracy z Urzędem Miasta Nowego Sącza oraz gminami: Stary Sącz, Dobra, Łukowica, Trzyciąż i Podegrodzie. Tegoroczne hasło Przeglądu to „Samotność w tłumie”.\nWiceprezydent Jerzy Gwiżdż witając młodych aktorów podziękował za organizację tego ważnego wydarzenia, które kształtuje postawy i zachowania młodzieży teraz i w przyszłości. Podkreślił również jak istotny jest problem samotności, odosobnienia, braku zrozumienia i wsparcia bliskich we współczesnym świecie.\n– Samotność przede wszystkim tkwi w głowie i sercu. Można być, jako samo hasło tego festiwalu mówi, w tłumie, czyli w wielkiej zbiorowości ludzkiej, ale czuć się samotnie. Jestem sam, z problemami, nie ma koło mnie nikogo i to niestety jest zjawisko dosyć powszechne. Zamykamy się w czterech ścianach, mało rozmawiamy bo mamy telefony, laptopy, dostępność do używek i popadamy w samotność na swoje własne życzenie. Samotnym możemy być z przyczyn obiektywnych, niezależnych, ale myślę, że w większości te przyczyny tkwią po naszej stronie. Zatem przebudźmy się sami dla siebie i dla kontaktu z innymi ludźmi – mówił wiceprezydent Jerzy Gwiżdż inaugurując XV Przegląd Małych Form Teatralnych „Przebudzenie 2015”.\nSłowa podziękowania za wspieranie właściwych wzorców zachowań wśród młodzieży skierowali do organizatorów: Marta Mordarska, pełnomocnik prezydenta ds. społecznych oraz Leszek Langer, dyrektor Wydziału ds. Problematyki Osób Niepełnosprawnych.\nWśród gości, na uroczystości otwarcia, obecni byli także: przewodnicząca Rady Miasta Bożena Jawor, dyrektor Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Grzegorz Chochla oraz dyrektor Sądeckiego Ośrodka Interwencji Kryzysowej Czesław Baraniecki.\nJury konkursowe oceniło prezentacje sześciu grup teatralnych, które przygotowały krótkie formy w ramach hasła „Samotność w tłumie”, przyznając następujące miejsca:\nGimnazjum w Przyszowej (gmina Łukowica) – 93 pkt.\nGimnazjum nr 9 w Nowym Sączu – 90 pkt.\nGimnazjum w Podegrodziu (gmina Podegrodzie) – 87 pkt.\nGimnazjum w Zadrożu (gmina Trzyciąż)\nGimnazjum w Skrzydlnej (gmina Dobra)\nGłówne kryteria jakimi kierowało się w ocenie jury konkursowe to: zgodność przedstawionej problematyki z tematem, jasność przekazu, przesłanie, oryginalność, a także ogólne wrażenie artystyczne.\nMiędzy poszczególnymi prezentacjami Przeglądu Małych Form Teatralnych „Przebudzenie 2015” odbywały się konkursy profilaktyczne przygotowane przez studentów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Sączu. Także w tych konkurencjach zostały przyznane nagrody ufundowane przez sądeckich parlamentarzystów, którzy wzięli udział w podsumowaniu Przeglądu. Publiczność mogła również zobaczyć pokazy taneczne przygotowane przez Szkołę Tańca „WirDance” oraz trening pokazowy kickboxingu w wykonaniu sądeckiego klubu Fight House 27.\nCzesław Baraniecki, dyrektor Sądeckiego Ośrodka Interwencji Kryzysowej w Nowym Sączu podziękował na zakończenie wszystkim uczestnikom i opiekunom grup teatralnych, a także gminom współorganizującym Przegląd Małych Form Teatralnych „Przebudzenie 2015”. Jednocześnie zaprosił do wzięcia udziału w kolejnej szesnastej edycji wydarzenia już za rok.


Weronika Marczuk oczyszczona z zarzutów - tvp.info\nDARTH 21.01.2011, 11:56\nWeronika Marczuk od początku twierdziła, że jest niewinna i nie popełniła żadnego przestępstwa (fot. PAP/Radek Pietruszka)\nProkuratura umorzyła śledztwo przeciwko Weronice Marczuk, podejrzanej o przyjęcie łapówki za pomoc w prywatyzacji Wydawnictw Naukowo-Technicznych. Zadecydować o tym miało m.in. podejrzenie śledczych, że CBA nielegalnie inwigilowało Marczuk. W tej sprawie wszyto odrębne śledztwo.\n– Materiał dowodowy zebrany w toku śledztwa nie dawał podstaw do uznania, że działanie Weroniki M. wyczerpało znamiona przestępstwa płatnej protekcji. Z ustaleń prokuratorów wynika, że potencjalnych nabywców spółki WNT łączyła z Weroniką M. zwykła umowa cywilno-prawna doradztwa w procesie inwestycyjnym w związku z prowadzoną sprawą prywatyzacyjną wydawnictwa – powiedziała tvp.info prokurator Monika Lewandowska, rzeczniczka warszawskiej prokuratury okręgowej.\nProkurator Lewandowska dodała, że dowody nie wskazują także, aby Weronika Marczuk powoływała się na jakiekolwiek wpływy w celu sfinalizowania transakcji z agentami CBA udającymi biznesmenów. – W związku z tym, że w trakcie postępowania prokurator powziął wątpliwości, co do legalności materiałów niejawnych wytworzonych podczas kontroli operacyjnej m.in. przez agenta CBA, nie były one brane pod uwagę w czasie tego śledztwa. Materiały dotyczącego ewentualnego przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego zostały w czwartek wyłączone do odrębnego śledztwa. Jeszcze nie zapadła decyzja, kto je poprowadzi – dodała prokurator Lewandowska.\nUznanie za potencjalnie nielegalnych działań CBA oznacza, że śledczy nie brali pod uwagę stenogramów z podsłuchów z telefonu Marczuk a także informacji zbieranych przez „agenta Tomka”. CBA sugerowało wcześniej, że właśnie te dowody najlepiej pokazują, że celebrytka popełniła przestępstwo. Nie wiadomo, dlaczego akcję CBA wobec Marczuk uznano za potencjalnie nielegalną. Uzasadnienie tej decyzji pozostaje niejawne.\nWeronika Marczuk została zatrzymana we wrześniu 2009 r. w ramach specjalnej operacji Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Prokuratura postawiła jej zarzut powoływanie się na wpływy oraz żądanie i wzięcie łapówki za pośredniczenie w korzystnym rozstrzygnięciu procesu prywatyzacyjnego Wydawnictw Naukowo-Technicznych. Chodziło o 450 tys. zł, z których w czasie spotkania a agentem udającym biznesmena miała przyjąć pierwszą transzę w wysokości 100 tys. zł. Tym przykrywkowcem był słynny „agent Tomek”, ten sam, który rozpracowywał wcześniej Beatę Sawicką. Niedługo po zatrzymaniu Marczuk, agenci CBA zatrzymali Bogusława S., prezesa WNT. Postawiono mu zarzut korupcji.\nOd samego początku Weronika Marczuk twierdziła, że jej kontakty z agentem CBA nie miały charakteru korupcyjnego. Przekonywał, że w dniu zatrzymania przez CBA nie przyjęła łapówki od agenta, ale otrzymała wynagrodzenie „za obsługę prawną”. Dowodziła, że jej kancelaria oficjalnie reprezentowała spółkę Estate Management Poland Ltd, na co ma odpowiednie dokumenty.\n„Pani Weronika działała na zlecenie i w imieniu przedstawicieli Spółki, znanych jej wcześniej. Podjęła się ona wyłącznie obsługi prawnej inwestora, który miał przystąpić do przetargu. Pani Weronika Marczuk-Pazura nie przyjęła łapówki, lecz wynagrodzenie należne kancelarii za obsługę prawną” – napisała agentka Marczuk w oświadczeniu dla mediów, wydanym po postawieniu zarzutów celebrytce.\nProkuratura w dalszym ciągu prowadzi śledztwo w sprawie prezesa WNT – Bogusława S.


Archiwum Historii Mówionej - Zdzisław Spuś\nZdzisław Spuś „Skrzetuski”\nPrzeprowadziliśmy się z rodzicami do Warszawy miałem wtedy cztery lata. Mieszkaliśmy na Żurawiej, później na Rycerskiej, później na Freta 47, później na Freta 4. Chodziłem do szkoły Powszechnej na Rybaki, szkoła numer 3 na Rybakach. Te adresy są o, tyle [ważne], że mieszkaliśmy na Freta 47 w domu, gdzie został włączony do getta i musieliśmy się zamienić z Żydami na Freta 4. Tam mieszkałem do Powstania. Później chodziłem do gimnazjum imieniem Konarskiego. Tam nas zastało Powstanie. Nie skończyłem tego gimnazjum, ponieważ wybuchło Powstanie. Do Powstania przystąpiłem na drugi dzień po wybuchu, zapisałem się w komisji poborowej i byłem w oddziale „Gozdawy”. Byliśmy w oddziale, który więcej chodził jak na barykadach. Na barykadach żeśmy byli normalnie… Prawie wszystkie barykady w Warszawie na Starówce obchodziłem. Byłem na barykadzie na Świętojańskiej, w katedrze, na Piwnej, na Bonifraterskiej. Byłem zawsze na barykadach. Najlepiej wspominam taki moment, kiedy katedra była już zajęta, i żeśmy byli na zapiecku, siedzieliśmy… Dom się palił narożny, gruzy po drugiej stronie [ulicy] Świętojańskiej. Pełno gruzów. Kolega siedział w oknie na pierwszym piętrze, bo tam już Niemcy nachodzili. Ludzie siedzieli w piwnicy, wystawili rurę i zaczęli gotować i dym nas raził, nie mogliśmy wysiedzieć. Z jednej strony ogień, z drugiej strony dym. Kolega poszedł do porucznika na [ulicę] Piwną i prosi, żeby poszedł w interwencji, żeby przestali palić. To była noc. Poszedł, my żeśmy mu powiedzieli, że za chwilę przestaną palić. My zadowoleni, po jakiejś pół godziny przynoszą nam miskę pełną pyzów ze skwarkami. Żeśmy mieli jedzenie. Charakterystyczne w tym czasie, że nawet ci ludzie, którzy siedzieli w piwnicy już pomagali nam… Na każdej barykadzie siedziało się w nocy, w dzień byliśmy posyłani na Piwną, na Bonifraterską, także na Boleść. Tak żeśmy chodzili po barykadach. Jak były ataki to się broniło, a jak nie… to się siedziało spokojnie, normalnie na barykadzie swojej się odsiedziało i się szło na kwaterę…Gdy byliśmy na Bonifraterskiej na barykadzie, to puszczali małe czołgi na prąd i nie można tego było zlikwidować tylko przy przecięciu przewodów, które do niego prowadziły. Chłopaki podchodzili... czasami udało im się zlikwidować, a czasami to wszystko wybuchło. Drugi przypadek jest taki [...] – wybuch czołgu na Kilińskiego. Akurat stałem na warcie na Długiej 13 przed oddziałem. Kolega mówi: „Chłopaki przyjechali z… czołg zdobyty wiozą tu pod komendę na Długą – bo komenda dowództwa była na Długiej 7 – to ja lecę.” Ja mówię: „Dobra, to raz, dwa leć i przyleć to i ja polecę.” Poleciał tam, trochę pobył i wrócił. W pewnym momencie, ja mu zdaję karabin... i cisza. Mówię: „słuchaj Rysiek!” „Co, Powstanie się skończyło?” Cisza. I wtedy jak huknęło od razu z miejsca! Tak nas z nóg zwaliło. Nie wiedzieliśmy co się stało... normalny obstrzał, bo cały dzień był normalny obstrzał. Poleciałem na Kilińskiego, a tam na Kilińskiego już od Długiej do Podwala pełno trupów. Wybuch czołgu. Już teraz nie pamiętam jak to się mówi, ale tam był trup koło trupa. Ludzie na balkonach stali, to balkony poskrzywiały się i wszystko pospadało. W ostatnich dniach Powstania, już na Starówce odesłano nas do majora Sosny do oddziału, do dyspozycji majora Sosny. Jeden dzień już przed wycofaniem się, wysłał nas major Sosna na Rynek Starego Miasta do Fukiera od strony Piwnej po butelki samozapalające z benzyną, na czołgi. Żeśmy polecieli. Nie można wziąć, bo nie wolno trzymać było za butelkę, żeby się nie rozgrzało, bo mogło samo mogło wybuchnąć, to za główki i lecimy przez te gruzy, pełno gruzów na ulicy, zawalone wszystko. Przewróciłem się, ale butelki w górze trzymałem, żeby broń Boże nie [upuścić]… Inaczej to by wybuchło i spaliłbym się. Takie przygody mniej więcej. Później już sprawa wycofania się. Najpierw mieliśmy się przebijać od banku górą, do Ogrodu Saskiego. Wszystkich nas tam skupili. Żeby Niemcy wiedzieli, że tam jesteśmy, to dopiero by było! Prawie wszystkie oddziały tam były, pełno ludzi w tym pasażu kina miejskiego na Daniewiczowskiej, ale załamało się. Atak się załamał, więc wszyscy wycofujemy się do kwater. Przyszedł się dzień, w którym [mieliśmy] ewakuować się. Koniec Powstania. W nocy wszystko się… Weszliśmy do kanałów nad samym ranem. Jeden po drugim wchodził. Taka linka jak żeśmy wchodzili… Z początku, to linka była, ale później to już linki nie było. Linka się zerwała, ktoś zgubił... Tak żeśmy szli tym kanałem. Najpierw na prosto, a później już na osiemdziesiąt centymetrów kanał [wysoki i szliśmy] na kucki. Ale nie kazali żadnego bagażu brać, ale chłopaki zawsze każdy ktoś coś miał. Szedł, ciężko było dźwigać, i zostawiał w kanale… Szedł przewodnik i powiedział jak nas tam szło trzydziestu sześciu: „Nogi do góry, bo bagaż!” To każdy [powtarzał do tyłu]: „Nogi do góry, nogi do góry, nogi do góry, nogi do góry…” To za nim ja [usłyszałem] – szedłem wtedy czwarty od końca – to jak powiedzieli „nogi do góry”, to podnosiłem, podnosiłem, podnosiłem, a później jak przyszło do tego momentu, nadepnąłem na ten plecak, przewróciłem się w wodę. Ale trzeba było wstać i iść dalej. Wszyscy [kierowali się] do wyjścia na Nowym Świecie róg Wareckiej – tam żeśmy wychodzili brudni, umorusani, zmęczeni. Dali nam kawy, herbaty i przyszliśmy na kwaterę. [niezrozumiałe] na kwaterę na Chmielnej, w garażach, poszliśmy się szybko tam umyć. Leżałem ranny, to miałem jeszcze w Stalagu te smugi po kanale. Myśmy się trochę umyli, miałem ciotkę na Złotej, to poprosiłem porucznika, żeby mi dał przepustkę, żebym poszedł tą ciotkę zobaczyć, bo moja mama była w Powstaniu na Solcu z młodszą siostrą a ta [ciocia] na Starówce ze starsza siostrą. Poleciałem. Najpierw jeszcze dali nam kwaterę na Złota 16, to było na wprost banku. Poleciałem, przywitałem się z ciotką, powiedziała, że mama jest u stryjka na dobrej. To byłem już spokojny [że żyje], bo była na Solcu, a potem przeszła na Dobrą do stryjka. Przychodzę [z powrotem] na kwaterę, a kwatera rozbita. Dwie krowy wpadły, dobrze, że chłopaków nie było, bo każdy gdzieś tam polazł i nikogo [nie zabiło]… A my żeśmy dostali ładne czyste łóżeczka z prześcieradłami, ze wszystkim. Człowiek nie pamięta, żeby w Powstaniu było na Starówce tak… Zacząłem szukać i znalazłem chłopaków na drapaczu chmur na Placu Napoleona. Przyszedłem, ale już rano wpadł pocisk chyba „grubej berty” i chłopaków w kawiarni [ranił]… Dużo było rannych chłopaków. [...] Trzech było rannych. Dołączyłem do nich. Później żeśmy mieli wartę. Przekwaterowali nas na Chmielną. Z Chmielnej na Mokotowską, w stronę Alej [Jerozolimskie] przeszliśmy, później dostałem rozkaz iść na pomoc na Czerniaków. Rozkaz został cofnięty, żeśmy poszli tylko do placu Trzech Krzyży i powrotem cofnęli nas, już dalej żebyśmy nie szli. Później przerzucili nas na Chmielną 26 i tam była nasza kwatera. Stamtąd były wypady, jedne na barykadę... Nas przydzieli do saperów i mieliśmy opróżniać... jak Niemcy rozwalali barykadę w Alejach Jerozolimskich, to myśmy musieli to rozgrzebywać, żeby było ruchome przejście w Alejach. Porucznik mówi, do kolegi: „Słuchaj, leć do kapitana i [zapytaj] czy mamy już się wycofać czy nie? Rozkaz przynieś.” A kolega się ociągał, mówi: „Nie.” To mówię: „To ja polecę.” I sanitariuszka była, mówi: „To ja też polecę, akurat sobie wezmę zaopatrzenie – bandaże...” I żeśmy polecieli. Przylecieliśmy na Chmielną, dostałem rozkaz kapitana, (którego nie doniosłem) i już mieliśmy iść. Żeśmy zjedli coś, żeśmy wylecieli. Doszliśmy do bramy i tak nie chce mi się iść, a koleżanka sanitariuszka mówi do mnie: „Co, tchórzysz?” A okropny ostrzał był na Chmielnej w tym czasie z moździerzy. Stoimy w bramie… „No, nie...” Ona wyskoczyła, a ja za nią. Jak wyskoczyła, dostałem, ona też i leży, ja się przeczołgałem do bramy z powrotem na Chmielnej 28, tam się dostałem, nie było gdzie wejść. Przyszedłem, tam chłopaki są mówię, to od razu zabiorą i będzie ratunek. Ona dostała w brzuch, ja dostałem w nogi. W ogóle miałem pełno odłamków, do dzisiaj zresztą mam... Przeczołgaliśmy się... To tak byli wstrzeleni w Chmielną, musieli obserwować, bo gdzie żeśmy się przeczołgali troszeczkę, to patrzę, gdzie myśmy byli, to znów padał granatnik. Ostatnio, jak ona weszła pierwsza do bramy, to ją złapali, zanieśli, a ja drugi, to jak chłopaki mnie wciągnęli, to tam gdzie ja leżałem, to jeszcze jeden granatnik padł. I [dostałem się] do szpitala na Chmielną 34. Tam była klinika Webera i tam do piwnicy. Do końca Powstania już leżałem w piwnicy. Drugi jeszcze taki fragment, już po zakończeniu. Najpierw mnie wypisali ze szpitala, ale później poszedłem na opatrunek, zatrzymał mnie lekarz, bo zrobił mi się tętniak. Miałem osłabioną tętnicę w lewej nodze. Zatrzymał mnie i nie wolno mi się było ruszać kompletnie. Tak przeleżał człowiek, bo to nie można ani operacji zrobić ani nic takiego zrobić i leżałem do końca już kapitulacji. Chłopaki przyszli normalnie, przynieśli mi żołd, pożegnali się, bo już wychodzili i w nocy budzi mnie ktoś. Otwieram oczy, stoi nade mną esesman, trupia czaszka świeci w oczy, i pyta się: „Powstaniec czy cywil?” Mówię: „Powstaniec”. Przyłożył pistolet do prawej ręki, do lewej ręki – „bohater” – mówi junger „młody bohater!” Podszedł do następnego, a ten się obudził [niezrozumiałe] weszło trzech, no i to samo: „ta, bohater.” Leżał tam taki staruszek, dozorca ze Złotej, który pilnował, tam była rozlewnia wódek i też leżał ranny. On do niego dochodzi, on nie spał, bo on w ogóle nie mógł spać i mówi: „Powstaniec czy cywil?” „Powstaniec.” „Taki stary i temu się chce?” Podał mu rękę i dalej. Kolega mówi tak, po prawej stronie drzwi, on nie obudził się. Wszyscy Powstańcy, to też pewnie. „Powstaniec czy cywil?” „Nie, nie! Cywil, cywil.” A on rzucił tą rękę, dał mu kopa, mówi: „bandyta!” i wyszedł. To już była kapitulacja. Później sprawa dalsza, wyniesienie przez esesmanów na róg Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich, położyli na noszach na placyku i do ewakuacji. Leżałem na tym placyku, oni przynosili na noszach wszystkich, przynieśli kobietę z małym dzieckiem, ona leżała ranna i dziecko leżało na niej. I nastąpił wybuch. Uderzyło i tą kobietę i dziecko zabiło. Ktoś nadepnął na minę. Odczułem uderzenie, ale to było uderzenie w nosze. Nie we mnie, tylko w nosze. Wsadzili nas, zawieźli na dworzec – w tej chwili [Dworzec] Główny, a [przedtem] był towarowy. Zawieźli nas, wsadzili do wagonów, szesnaście osób – cztery osoby na dole, cztery na górze i po drugiej stronie tak samo. Te pulmany towarowe przerobione były na [wagony] Czerwonego Krzyża, rannych Niemców wywozili. Też mnie esesman zaniósł na górę, położył. I żeśmy tak przyjechali, jeszcze kolega, który został ranny w drapaczu, też go tam przynieśli i żeśmy dojechali do Altengrabowa. A tam ewakuacja, na początku jeszcze więcej rannych. Wynieśli wszystkich z pociągu, zostałem sam. Wziąłem laskę i siedziałem. Ranny byłem i siedziałem normalnie. Niemiec esesman wpadł, podjechała karetka akurat, wpadł do mnie, za łapy mnie złapał i ciągnie, a ja go laską pod łapę. Anglik wpadł, złapał go za ręce, wsadził do karetki, trzasnął i odjazd. To później mnie jeszcze w Stalagu szukał, nie mógł mnie znaleźć. Rozebrany już byłem, nie mógł mnie poznać, nie mógł mnie znaleźć. I rewizja oczywiście, pozabierali wszystko. Chłopaki z 1939 roku mówią: „Jak macie pieniądze, to chowajcie wszystko, chowajcie złoto, bo was tu zaraz ograbią.” Żeśmy schowali. Jak Niemiec do mnie dochodził, to mówiłem: „Oj, boli.” I zostawił mnie i poszedł dalej. Tego nie będę mówił jeszcze, ale jak żeśmy wyjeżdżali, to co chłopaki wieźli ze sobą do Stalagu. Nie żywność, nie nic tylko wódkę. Niemcy zabierali wszystko, nas stawiali i zabierali. Tak się siedziało…Najpierw były operacje tak zwane ropne i ciężko… Wszystkim chłopakom robili… Ponieważ ja miałem czystą ranę, tylko ten tętniak, to biło jak serce waliło, opaska gumowa, żeby nie było [pęknięcia]… Czekałam na operacje, potem przenieśli mnie na blok operacyjny do operacji przed Bożym Narodzeniem. Przyszedł dzień, kiedy miałem iść na operację. Byłem zadowolony, że mam iść na operację, rano – raz, dwa, trzy przygotowanie. Postawili nosze, a ponieważ chodzić mogłem, tylko nie wolno mi było, zeskoczyłem z łóżka (takie były duże łóżka amerykańskie z materacem) i siadam na nosze. Nogę przełożyłem i drugą nogę przekładam i w tym momencie tętnica pękła. Lało się, przez bandaże, przez wszystko lało się. Tylko zdążyłem powiedzieć „oj” i straciłem przytomność, a sanitariusze raz, dwa, trzy, opaskę zaciągnęli, normalnie umyli, rozgrzali, [niezrozumiałe] i do łóżka i na stół operacyjny. Po czterech godzinach mnie przywieźli, podszyli mi tętnicę w pachwinie i kolegę tak samo [niezrozumiałe], bo jeszcze oficerów nie oddzielili od nas, porucznika też [operowali], też miał w prawej nodze tętnicę przestrzeloną, więc jego też. On był pierwszy na operację, ja drugi. Później był jeszcze jeden [ranny], też miał lewą nogę, tętnicę i chłopak szesnastolatek miał prawa rękę, tętnice przestrzeloną. W nocy bóle [mnie] złapały, noga się zaczęła robić… plamy dostałem. Porucznik też. I ratunek – gorąca woda, zimna woda, gorąca woda, zimna woda, gorąca woda, zimna woda. Tylko nogi przestawiali... bez przerwy. Później transfuzja krwi, Serb mi dał krew, a porucznik – kolega rano [patrzy], noga czarna, na operację – amputowali nogę. Mnie też chcieli po trzech dniach, bo jeszcze palmy zostały. Powiedziałem, że ja mogę iść w plamy do grobu, ale nie dam sobie amputować. To nas wyszło trzech – jednemu amputowali, mnie tętniak zrobili, ale miałem nogę skrzywioną, łamali kości w stawie i ten młody też miał sztywną nogę, do dziś zresztą ma sztywną nogę, i ten młody też miał rękę sztywną nie mógł [ruszać]. [...]I tak do końca, dokąd nie przyszli Amerykanie, wywozili nas. Najpierw wywozili Amerykanów, Anglików, wszystkich prócz Serbów i nas i Włochów jeszcze nie wywozili, też byli. Patrzyć, zakończenie wojny. Jeszcze nie było zawieszenia, ale zakończenie wojny, bo oni przyjechali zza Łaby ewakuować obóz, bo tam front miał przychodzić. Ale na trzeci dzień sanitarki lecą, murzyni za kierownicami, [niezrozumiałe] na gaz, nogi na kierownicę i jedzie. Rosjan wyskakuje, karabin na sznurku i mówi: „Stój, bo będę strzelał!” A ten się tylko śmieje, zęby szczerzy, na gaz i dalej! Ten odskoczył w bok, a za chwilę, za piętnaście minut następny, później następny... Amerykanie już przestali wywozić, nas zostawili i żeśmy zostali po tej stronie. Jeszcze wcześniej jak Rosjanie wchodzili, obok były oddziały Własowa zakwaterowane niedaleko Stalagu, w lasku. Jak Rosjanie wchodzili, jak zaczęli walić w lasek, to myśmy się daleka widzieli jak ciała latały, konie w górze... Tak walili, nikt żywy stamtąd nie wyszedł. Jak wychodziliśmy ze Stalagu, nie chcieli dać nam żadnych podwody, kazali nam czekać. Na piechotę, o dwóch kulach, nogą nie dotykałem do ziemi i w drogę! Szło się piętnaście kilometrów jednego dnia na kulach. Jak człowiek padł w stodole, to nie mógł się dotknąć do ręki. Na drugi dzień trzeba normalnie wstać i dalej w drogę. Żeśmy kawałek uszli, Niemka jechała z Niemcem. Kolega, Władek Szulc, który był ranny (on już nie żyje, żeśmy tak zwaną w Stalagu współspacz [fonet.] [czyli] paczkę otrzymywali amerykańską na dwóch, żeśmy się dzielili), on zatrzymał ich, normalnie zwalił tego Niemca i Niemkę z roweru. Mnie dał damkę a sam wziął drugi rower i żeśmy już jechali na rowerze. Kule przyczepiłem do roweru i na rowerze żeśmy jechali już dalej. Na drugi dzień pod wieczór koledzy skombinowali wóz – platformę i dwa konie. Jeden koń belgijski, drugi nieduży (w zaprzęgu dobrze wyglądały), i żeśmy plecaki i wszystko powrzucali na wóz i żeśmy jechali. Dojechaliśmy do szosy i żeśmy doszli do Belzigu w Belzigu mówią nam, że nie ma dla nas transportu, więc musimy się sami starać, żeby dojechać do granicy. Dojechaliśmy do granicy i do Leszna żeśmy aż dojechali. W Lesznie koledzy poszli sprzedać konie, ten wóz i wszystko, żeby mieć… Po drodze, już pod granicą, dogonili nas Rosjanie, dali nam chleb i słoninę na zapas. Już nie będę opowiadał co żeśmy kombinowali po drodze. Jak żeśmy dojechali ja zostałem, chłopcy polecieli i wszystkie bagaże, całe plecaki porzucali na peron i ja siedziałem przy tym peronie. [...] Przyszedł ruski, spojrzał, a ja jeszcze harmonię miałem, Imka przysłała harmonię do Stalagu, ona się rozwaliła cała... On tak się przygląda, przygląda… Łap za tą harmonie i zwiał. Nie mogłem za nim lecieć. Jak przyszli chłopaki, to żeśmy raban zrobili, poszliśmy do ruskiego zawiadowcy stacji i on kazał nam wszystkim wejść. Przyszliśmy wszyscy do niego, nieduże pomieszczenie było, a jak nas trzydziestu sześciu tam władowało się do tego pokoju, to żeśmy go tak z biurkiem przesuwali do okna. W końcu machnął ręką i żebyśmy poszli już, ale nam harmonii nie oddali. Potem [wsiedliśmy] w pociąg i jazda do Warszawy. [Pociąg był] załadowany, to w ubikacji człowiek siedział i przyjechał do Warszawy. Gruzy, wszystko... Żeśmy poszli do kolegi, bo nie wiedziałem co z rodzicami. Na Poznańskiej było targowisko a on handlował w czasie okupacji mąką i towarem takim: mąka, kasza. [...] Spotkał[em] kolegów, żeśmy troszeczkę siedli i sobie wypili. Byłem młody, siedemnaście lat, ale żeśmy wypili. Poszliśmy na górę gdzie mieszkał na Towarowej i na drugi dzień rano siadam na rower i jadę na Starówkę do swojego domu, zobaczyć co jest. Róg Freta przy kościele tam był kiosk kiedyś i koleżanka ze szkoły podstawowej handlowała, gazety sprzedawała. Zobaczyła mnie i mówi: „O, Zdzisiek, tam kartka jest od rodziców! Weź no zajrzyj tam na gruzy!” Poszedłem, zobaczyłem, że rodzice są. Tata, mama i dwie siostry mieszkają na Stalowej, więc wsiadłem na rower i pojechałem. Akurat ani mamy nie było ani taty, bo tata pojechał do Łodzi, do ciotki tej ze Złotej, a mama pojechała do rodziny do Pawłowic. Wchodzę, ale już kolega (ten co był ranny, co się spotkałem z nim w pociągu jadąc jako ranny) wyszedł wcześniej i powiadomił, że ja wracam, że za parę dni będę. Jak przyszedłem, rower zostawiłem na dole, a sam kuśtykając po drodze, poręczy przyszedłem. Jak szedłem, w butach wojskowych przecież, to o, że ja idę „Rysiek idzie.” (bo mam na drugie Rysiek i w domu wołali na mnie ‘Rysiek’). Przyszedłem, ani mamy ani taty nie było. Pojechałem po ciuchy na rowerze przywiozłem i już zostałem. Później żeśmy mieszkali na Sapieżyńskiej w burzonym domu, tata przyjechał i mieszkaliśmy na Sapieżyńskiej. Ja, nie chodząc, bo [byłem] o kulach, siedziałem raczej w domu dokąd mogłem. Później [poszedłem] do szkoły, [chciałem] gimnazjum skończyć, skończyłem maturę. Jeszcze w czasie tego siedzenia, jak wyszedłem, to miałem wizyty częste milicjanta dzielnicowego z Bednarskiej, zawsze przychodził. „Co słychać? Jak tam jest?” Jeszcze w pasie chodziłem. Zaczepił mnie [kiedyś] na ulicy i powiedział, żebym orzełek zdjął i rogatywkę (w mundurze amerykańskim byłem) i żebym ten orzełek odpruł, bo tu z koroną jest orzełek a nie może być. No to zdjąłem czapkę, nie odprułem, potem tak już było. Później do gimnazjum chodziłem, matura, po maturze do pracy. Byliśmy z kolegami i z koleżanką na Żoliborzu w kawiarni. Siedzimy, wypiliśmy po winie, po drugim winie i schodziliśmy już na dół wieczorem, bo już zamykali i wtedy nas zatrzymali ubowcy [żeby nas] legitymować. Koleżanki, koledzy się wylegitymowali, a mnie na samym końcu zostawili. Mówię: „Dobrze, ale komu mam się legitymować?” On wyciąga czerwoną książeczkę, to ja wyciągam legitymację Związków Zawodowych. „Pan wie kim ja jestem?” „Nie.” „To ja się panu nie wylegitymuje.” „Zobaczymy.” „Mundurowy milicjant przyjdzie, to się mu wylegitymuje.” Przyjechał z komisariatu. „Dlaczego pan się nie chce wylegitymować?” A ja mówię: „Ja wiem, kto ten pan jest?” On mówi: „Wie pan, że to jest porucznik Służby Bezpieczeństwa?” „Skąd ja mogę wiedzieć?” Machnął mi książeczką czerwoną przed nosem. „Pan nie wie co to jest czerwona książeczka?” Mówię: „Nie wiem. Skąd mogę wiedzieć?” Pokazałem [legitymację] Związków Zawodowych i mówię „Wszystko w porządku jest?” To co mogli mi powiedzieć – tak, [albo] nie. Zabrali mnie. Na Żoliborzu była [siedziba] UB. Przesiedziałem trochę. Trochę badali, trochę się pobili. Ale ojciec zaczął chodzić koło tego i zwolnili mnie. Tak, że i to przeszedłem. Później praca, praca, praca i praca i tak do dzisiaj, do emerytury. Jeszcze z nogą się nie skończyło, jeszcze się leczyłem. Leczyłem się w Skierniewicach. Później leczyłem się w szpitalu Dzieciątka Jezus na Nowogrodzkiej. Tak, że jakoś się doprowadziło tą nogę, że zacząłem chodzić. W Stalagu łamali [mi] jeszcze nogę pod narkozą, żeby prostować. Operacji na tą nogę przeszedłem osiem. Krwotoki, ropa się wdała, gangrena się wdała, wszystko. Ale później pracowałem. Do pracy poszedłem. Na studiach byłem w Arlbergu, ale nie skończyłem. Pracowałem w BORZE. [...] Potem pracowałem w spółdzielczości inwalidzkiej, później w rehabilitacji. I tak do końca, do emerytury człowiek dociągnął. I to już wszystko.\nCzy pana uczestnictwo w Powstaniu stwarzało panu jeszcze jakieś przeciwności później w PRL-u, poza tymi kwestiami, o których pan powiedział?\nTak, to te co mnie UB aresztowało i później jak pracowałem zawsze mnie chwali, ale nigdy żadnego odznaczenia, nic takiego nie miałem, zawsze byłem odsuwany na dalszy plan. Tak, że nie miałem [odznaczeń], trochę utrudniali wszystko. Jak lotniczym byłem w Welbergu, a chciałem się dostać do LOT-u to miałem taki wypadek do pracy, że… odsyłali mnie... Razem ze mną był kapitan Wojska Polskiego, żeśmy weszli we dwóch do [biura], tam załatwiłem, papiery zostawiłem, on też papiery zostawił i kazali przyjść za dwa tygodnie. Przychodzimy, on [wychodzi i] mówi: „No, na razie jeszcze nie wiadomo.” Ja wchodzę - też jeszcze nie wiadomo. [Kazali przyjść znów]za dwa tygodnie. Przychodzimy za dwa tygodnie, on wychodzi zadowolony i mówi: „Ja już jestem, przyjęli mnie.” To ja wchodzę - „Nie. Pan ma za dużo...” Jeszcze miałem sprawę w Komisji Poborowej. Wyrobiłem sobie inwalidztwo w 1945 roku, inwalidy wojennego, ale powołała mnie Komisja Poborowa. Więc idę normalnie do nich i pytają mnie się: „Jak jest? Co jest wam?” Wystarczy na mnie spojrzeć, nago, to wiadomo, co jest. I tak mówi: „Do lotnictwa go.” Zdawałem na wydziale lotniczym, byłem w Arlbergu. „Do lotnictwa go, to się przyda.” „Nie będziesz chodził, będziesz latał, to nogi ci są niepotrzebne. A gdzieś ty był ranny?” „Byłem w Powstaniu Warszawskim w AK.” Politruk się zgadza – „Element niepożądany w wojsku, kategoria D.” Już miałem spokój z kategorią D. Dopiero jak za mąż wyszłem z małżonką, przeprowadziłem, do Żyrardowa, tam mieszkałem. I znowu... do wojska powołanie. Znów idę na tą komisję, książkę inwalidzką trzymam w ręku. Jeden drugi, trzeci. „No – mówi – tego to do czołgu, mechanik do czołgu.” „Dobra, do czołgów.” Idę do politruka: „Chcecie iść do wojska?” mówi, ja mówię: „Nie chcę”, „Dlaczego?” wyciągam książkę, miałem w ręku przygotowaną, on patrzy… „Inwalida wojenny?” patrzy… „Na nogi? I żaden lekarz…” Bo każdy lekarz pyta: „Zdrowy jesteś czy chory? Zdrowy... to zdrowy.” I następny, następny, wszyscy. Później szum się zrobił, wszystkich co pozwalniali, to z powrotem na komisję, bo jeden ślepy był, drugi kulawy... Mnie dali święty spokój do dziś. Tak, że ja już jestem poborowy wojskowy.\nProszę powiedzieć czy w czasie Powstania docierała do pana jakaś prasa, czy słuchaliście radia i jakich rozgłośni?\nRadia żeśmy słuchali, prasa też docierała do nas. Jeszcze mogę powiedzieć taką jedną sprawę, którą pominąłem, to jest ten samolot, którym przywozili nam broń co spadł na Miodowej [...] Poleciał dalej, zrzutu nie było i wracał, dostał z działka przeciwlotniczego i wpadł, nie doleciał, bo wiedział, że tam jest… tylko za nisko już był, zahaczył o budynek na Miodowej i spadł. Chłopaki wyciągnęli później jeszcze działko pokładowe, amunicji trochę stamtąd wyciągnęli… Docierało wszystko, wiadomości docierały z Londynu. Było radio.\nA dyskutowaliście o sytuacji politycznej?\nNie było czasu, żeby dyskutować, a żeśmy zresztą byli za młodzi, żeby dyskutować. Jak [niezrozumiałe] byli na Piwnej z nami na barykadzie, to jak zaczął się atak, to wszyscy zwiali. [...]\nJakie było nastawienie do Powstania? Cały czas pozytywne czy zmieniało się, czy niechęć się rodziła w pewnym momencie?\nZależy, ludność w czasie trwania [Powstanie], to ludność z początku nie [byli źle nastawieni], później było już takie… Ludzie nie mieli co jeść, nie mieli wody, nie można było wyjść, bo to bez przerwy obstrzał. To jak żeśmy lecieli [piwnicami], bo przez Rynek Starego Miasta nie można było latać, to żeśmy piwnicami przechodzili, bo wszędzie [niezrozumiałe], to już mówili żebyśmy w końcu zostawili, żebyśmy zdjęli..., żebyśmy oddali broń... i tak dalej, już takie [głosy] były pod koniec Powstania. Jak już później latałem do katedry i na Świętojańską, to przez Rynek Starego Miasta leciałem, już nie leciałem piwnicami. Przykro było patrzeć na tych ludzi jak nie mieli co jeść, przecież nie było zaopatrzenia kompletnie nic.\nA nastawienie żołnierzy, kolegów? Widziało się zwątpienie?\nNie, raczej nie, nie spotykałem się z tym. Może później jak było w Śródmieściu, ale wtedy leżałem ranny, to może coś takiego było, ale tak to nie.\nJaka była atmosfera w oddziale? Stosunek dowódców do żołnierzy…\nŻeśmy mieli bardzo dobry, żeśmy dowódców mieli dobrych. Nie mieliśmy żadnego problemu. Dbali o nas, uczyli trochę – jak obchodzić, jak to jest jak jest obstrzał, kiedy uniknąć, jak, kiedy przeskoczyć. „Czapka mniej, czapka więcej”, fu i leci się! A obstrzał jest. Żeśmy stali na Podwalu przed kwaterą, stał porucznik, stało nas ośmiu, odprawa była wieczorowa i naraz porucznik złapał się za nogę. Było słychać strzał i za nogę się złapał. Tyle nóg było i on dostał w łydkę pocisk. Poddany był pod obstrzałem, rykoszet poleciał, odbił i mu w nogę, a tyle nóg było! Nas ośmiu stało i on był… Czasami tak to jest. Kolega był na Piwnej, kręcił się, kręcił i porucznik mówi: „Już się nie kręć, bo coś się może stać, idź na kwaterę.” To poszedł na kwaterę. Dowódca leżał na kozetce, okno było duże, on przyszedł, melduje się, że wrócił z barykady i w tym momencie pocisk artyleryjski rąbnął pod okno. Wtedy tam było cztery osoby cywilne ranne, porucznik, sanitariuszka i on. A później dowódca leżał na tapczanie i odłamek mu rąbnął w głowę i koniec. Tak się kręcił, kręcił i szukał śmierci. To samo ja – nie chciałem wyskoczyć, a wyskoczyłem.\nCzy wspomina pan jakiś bezpośredni kontakt z żołnierzami, z Niemcami bądź z innych narodowości i to jako wrogów i być może walczących po stronie Powstania?\nMyśmy tam mieli… Przyjęli nas jak żeśmy przyjechali, to nam Polacy i inne narodowości, to paczki, sanitariusze i żołnierze, którzy leżeli ranni, to nam dawali, dzielili się z nami. [...]\nAle już po kapitulacji, a czy w czasie Powstania miał pan jakiś kontakt?\nPo kapitulacji, to już tylko z Niemcami mieliśmy do czynienia.\nProszę jeszcze powiedzieć, pan mówił, że leżał długo w szpitalu w czasie Powstania, od kiedy pan został ranny...?\n9 września, a 3 [października] wywieźli nas do Altengrabowa.\nCały miesiąc leżał pan w szpitalu. A może pan opowiedzieć swoje wspomnienia z tego czasu? Jak wyglądała sytuacja w ogóle w czasie Powstania? Jakie to były warunki?\n[...] Nic kompletnie i żadnych warunków [luksusowych] tam takich nie było… ale starali się ci lekarze, żeby wszystko jak najlepiej było. Miałem wrażenie, tak jak przypominam po latach, że ten tętniak spowodował lekarz ze względu na to, że chciał poszukać odłamku i wsadził całą pęsetę w nogę, w dziurę i chciał wyciągać. To może przy tym naruszył tętnicę i dlatego tak było. Ale tak, to nie było nic. Miałem taki incydent, bo miałem papierośnicę (dopiero zacząłem palić w czasie Powstania) na pachwinie w panterce. I w tą papierośnicę, trafił odłamek tak, że jedną powiekę przebił, a drugiej nie przebił, ale uwiązł. Jak się otwierało, to razem z tym odłamkiem. To mi ukradli w szpitalu, to była dobra papierośnica, ale ktoś mi gwizdnął… Tak było wszystko OK… Nie można powiedzieć, że ktoś z jakąś agresją, czy z jakąś niechęcią [podchodził], nic takiego nie było.\nJakie jest pana najmocniejsze wspomnienie z Powstania? Najgorsze bądź najlepsze?\nNajgorsze, to nie ma żadnych. Najgorsze, to że czasem nie można się było wyspać.\nChciałby pan jakoś podsumować Powstanie?\nKażdy człowiek w życiu coś przechodzi. Taki okres akurat ja znalazłem, że było i Powstanie i okupacja i te wszystkie łapanki, nie łapanki... Nie mogę narzekać, że ja w swoim życiu miałem coś takiego strasznego… To zranienie, które człowiek tyle wycierpiał i nachodził się po sanatoriach, żeby móc chodzić normalnie. To tylko to. Później najgorsze było z pracą, bo zawsze coś przeszkadzało. Tak na ogół, to nie mogę narzekać na swoje życie. Przeżyłem je jakoś dobrze, mam wrażenie, że jeszcze trochę pożyje. Mam siedemdziesiąt osiem lat. Wszystko, żeby najlepsze było. [...]\nZdzisław Spuś Pseudonim: „Skrzetuski” Stopień: starszy strzelec Formacja: Batalion „Gozdawa” Dzielnica: Stare Miasto, Śródmieście Północne Zobacz biogram


Samochody na gaz płynny LPG LAND ROVER ze wszystkimi pojazdami, modelami i cenami\nSamochody LPG LAND ROVER\nOd momentu założenia LAND ROVER jest innowacyjną firmą, która nieustannie poszukuje bardziej wydajnych i czystszych silników i pojazdów. Korzyści wynikające z zastosowania gazu w Państwa samochodach są udowodnione i przekonują Państwo swoich klientów.\nKorzyści ekonomiczne i środowiskowe, w połączeniu z własną obsługą techniczną LAND ROVER, stanowią połączenie bardzo interesujących powodów wyboru opcji ekologicznej.\nLiczba samochodów LAND ROVER LPG jest obecnie rozbudowywana o możliwość rzeczywistej adaptacji samochodu benzynowego, w ramach tzw. operacji "Retrofit".\nA Samochód LAND ROVER benzynowy z LPG zawsze utrzymuje układ benzynowy dokładnie tak samo jak model "tylko benzynowy" i w tym celu dodawany jest układ autogazu LPG\nW odniesieniu do bezpieczeństwa, samochody LAND ROVER LPG uzyskały wynik 4,7 w testach, które testują do 1763 punktów krytycznych. Obecnie istnieje szeroki wachlarz producentów samochodów oferujących modele LPG:\nSamochody marki LAND ROVER z możliwością adaptacji LPG