میانگین کالری در روز برای مردان\nکالری در هر روز برای مردان و زنان مقایسه کنید\nاگر شما مردی هستید که وزنش را می بینید، ممکن است از برخی اطلاعات کالری که به صورت آنلاین و در مجلات ارائه می شود ناامید شود. بخش عمده آن بر نیازهای انرژی روزانه زنان استوار است. اما چه مقدار کالری در روز برای یک مرد؟ بسیاری از زنان یک برنامه 1200 کالری در روز را برای کاهش وزن دنبال می کنند. اما تعداد کالری مورد نیاز برای مردان معمولا بسیار بالاتر است.\nکالری مورد نیاز برای مردان و زنان است\nاستفاده از یک ماشین حساب کالری مفید است هنگامی که شما در حال تلاش برای کشف چربی کالری در هر روز. تقریبا هر ماشین حساب کالری، علاوه بر وزن و سطح فعالیت شما، جنسیت خود را به حساب خواهد آورد. چرا؟ از آنجا که یک بدن انسان به طور کلی نیاز به انرژی بیشتری دارد (به شکل کالری) حتی زمانی که اندازه آن یک زن است.\nمردان معمولا توده عضلانی بیشتری نسبت به زنان دارند. عضله اضافی انرژی بیشتری نیاز دارد. و مردان معمولا بلندتر از زنان هستند. ارتفاع اضافی منجر به افزایش نیازهای کالری برای مردان می شود.\nاما حتی در مردان و زنان مشابه، مردان اغلب به کالری بیشتری نیاز دارند. مردان به طور کلی افزایش ظرفیت ریه را نشان می دهند، همانطور که میانگین VO2 حداکثر می باشد که به آنها اجازه می دهد تا در طول ورزش و فعالیت بدنی سخت تر کار کنند و همچنین نیاز به نگهداری کالری بیشتری دارند.\nنیازهای کالری خاص شما متفاوت خواهد بود، به همین دلیل ماشین حساب مفید است.\nبه عنوان مثال، متوسط قد، مرد 32 ساله که وزن آن 160 پوند است و فعالیت متوسط دارد، برای حفظ وزن خود نیاز به حدود 2600 کالری دارد. با این حال، کالری مورد نیاز برای مردان تغییر خواهد کرد اگر او بخواهد وزن خود را به دست آورد یا از دست بدهد.\nچقدر کالری در روز برای مردان برای حفظ وزن؟\nبرای حفظ وزن خود ، میخواهید غذای کافی برای دیدار با نیازهای روزانه انرژی خود را مصرف کنید .\nاگر شما کالری کم کالری در هر روز مصرف نکنید، توده های چربی و عضلانی را از دست می دهید. اگر شما غذاهای بیش از حد کالری در روز بخورید بدن خود انرژی اضافی را به عنوان چربی ذخیره می کند.\nشما می توانید از یک ماشین حساب برای پیدا کردن کالری هایی که هر روز می خورید استفاده کنید . یا این کالاهای متوسط برای مردان را ببینید تا ببینید چه مقدار انرژی شما هر روز مصرف می کنید و چه مقدار کالری که باید مصرف کنید تا وزن خود را حفظ کنید. هر میانگین کالری متوسط بر پایه یک مرد متوسط است که ارتفاع متوسط (یا حدود 5'10 ") دارد که وزن آن 175 پوند است.\nیک مرد 20 ساله باید روزانه 2800 کالری مصرف کند تا وزنش را حفظ کند\nیک مرد 30 ساله باید حدود 2728 کالری در روز برای حفظ وزن خود مصرف کند\nیک مرد 40 ساله باید حدود 2651 کالری در روز برای حفظ وزن خود مصرف کند\nیک مرد 50 ساله باید حدود 2573 کالری در روز برای حفظ وزن خود مصرف کند\nیک مرد 60 ساله باید حدود 2496 کالری در روز برای حفظ وزن خود مصرف کند\nمرد 70 ساله باید روزانه 2418 کالری مصرف کند تا وزنش را حفظ کند\nیک مرد 80 ساله ای که به اندازه کافی فعال است، باید 2076 کالری در روز برای حفظ وزن خود مصرف کند\nاگر شما ماندگار و یا به آرامی فعال هستید، باید کالری کمتری در طول روز برای حفظ وزن خود داشته باشید.\nاگر شما بسیار فعال هستید (شما کارهایی را انجام می دهید که شامل نیروی فیزیکی هستند و / یا به طور مرتب تمرین می کنید) باید کالری بیشتری مصرف کنید تا بتوانید وزن خود را حفظ کنید.\nشما ممکن است متوجه شوید که تعداد کالری که نیاز دارید با سن کاهش می یابد. همانطور که ما بزرگتر میشویم، متابولیسم ما متوقف می شود و ما به اندازه کافی مواد غذایی (انرژی) برای سوختن بدنمان نیاز نداریم. متابولیسم شما ممکن است به علت کاهش توده عضلانی یا به دلیل شیوه زندگی کندتر باشد. ما به طور معمول با افزایش سن ما کمتر فعالیم.\nچقدر کالری در روز برای مردان برای افزایش وزن؟\nاما اگر شما مردی هستید که میخواهد وزن کند؟\nچه مقدار کالری برای خوردن عضلات خود باید یک مرد بخورد؟ شما نیاز به مصرف بیش از نیازهای انرژی روزانه خود برای به دست آوردن وزن دارید، بلکه باید به نوع کالری مصرفی توجه داشته باشید.\nبه گفته شورای ورزش آمریکا، افزایش کالری 500 تا 1000 کالری در روز باید یک توازن انرژی مثبت ایجاد کند و به یک مرد کمک کند وزن بدنش را حدود یک پوند در هفته افزایش دهد. اما آیا او چربی یا عضله به دست میآورد، به عادتهای ورزشی و مصرف مغذی خود بستگی دارد.\nبرای بدست آوردن میانگین کالری در روز برای یک مرد برای به دست آوردن وزن، این تخمین ها را اسکن کنید تا ببینید که چقدر کالری برای افزایش وزن انسان از 160 پوند به 180 پوند با نرخ یک پوند در هفته افزایش می یابد.\nیک مرد 20 ساله باید روزانه به میزان 3200 کالری مصرف کند\nیک مرد 30 ساله باید وزن خود را به میزان 3123 کالری در روز مصرف کند\nیک مرد 40 ساله باید به میزان 3045 کالری در روز برای افزایش وزن مصرف کند\nیک مرد 50 ساله باید حدود 2968 کالری در روز برای افزایش وزن مصرف کند\nبرای اطمینان از اینکه وزن عضلانی و چربی بیش از حد را به دست نیاورید، باید رژیم غذایی روزانه خود را برای ترویج توده لاغری تطبیق دهید. تمرکز بر غذا خوردن پروتئین ، غذاهای فرآوری شده کمتر با قند اضافه شده و مصرف کربوهیدرات های تصفیه شده را محدود کنید. شما همچنین باید روی منابع سالم چربی تمرکز کنید و از خوردن بیش از حد چربی اشباع یا غذاهای چرب ترانس جلوگیری کنید.\nبنابراین پروتئین کافی است؟ پروتئین نیاز به مردان بر اساس سطح فعالیت خود متفاوت است. طبق گفته کالج آمریکایی پزشکی ورزشی، برای افزایش توده عضلانی شما نیاز به شرکت در یک برنامه تمرین قدرت دارید . علاوه بر این، شما باید 1.2 تا 1.7 گرم پروتئین در هر کیلوگرم وزن بدن در روز مصرف کنید یا 0.5 تا 0.8 گرم پروتئین در هر پوند وزن بدن.\nمنابع خوب پروتئین لاغر عبارتند از گوشت لاغر (گوشت گاو، گوشت گاو یا گوشت خوک)، مرغ (سینه مرغ یا بوقلمون)، تخم مرغ، آجیل، حبوبات و غذاهای دریایی.\nچه مقدار کالری در روز برای مردان برای از دست دادن وزن؟\nاگر شما مردی هستید که هدف آن کاهش وزن است ، می خواهید یک کمبود کالری برای کاهش وزن ایجاد کنید. یک مرد باید کالری کمتری مصرف کند تا او به طور موثر وزن کم کند. به عنوان یک قاعده کلی، شما باید حدود 500 کالری در روز یا 3500 کالری در هفته برای از دست دادن یک پوند چربی بردارید. اگر می خواهید سریعتر وزن خود را کاهش دهید، می توانید این تعداد را دو برابر کنید.\nبسیاری از وعده های غذایی برای مردان از یک عدد استاندارد برای کاهش وزن استفاده می کنند. برنامه های کاهش وزن معمولا در حدود 1،600-1،800 کالری برای یک مرد در نظر گرفته می شود. این اجازه می دهد تا بسیاری از بچه ها به کمبود کالری 500-1000 در روز برسند و در هفته ایمنی به میزان 1-2 پوند از دست بدهند.\nبا این حال، سن و سطح فعالیت بسیار مهم است. ببینید که چگونه اعداد زیر تغییر می کنند بر اساس میزان فعالیتی که یک مرد می گیرد و سن او.\nیک مرد 20 ساله دارای اضافه وزن و ماندگار باید روزانه 1808 کالری برای از دست دادن وزن مصرف کند\nیک مرد 20 ساله دارای اضافه وزن و متوسط می تواند حدود 2481 کالری در روز برای کاهش وزن استفاده کند\nیک مرد 30 ساله دارای اضافه وزن و ماندنی باید روزانه 1748 کالری برای از دست دادن وزن مصرف کند\nیک مرد 30 ساله دارای اضافه وزن و متوسط می تواند به میزان 2404 کالری در روز برای کاهش وزن استفاده کند\nیک مرد 40 ساله دارای اضافه وزن و نشاط باید روزانه 1688 کالری برای از دست دادن وزن مصرف کند\nیک مرد 40 ساله دارای اضافه وزن و متوسط می تواند حدود 23 تا 26 کالری در روز برای کاهش وزن استفاده کند\nیک مرد 50 ساله دارای اضافه وزن و ماندگار باید روزانه 1628 کالری برای از دست دادن وزن مصرف کند\nیک مرد متوسط 50 ساله میتواند به میزان 2249 کالری در روز برای کاهش وزن مصرف کند\nاگر در برنامه ای از فعالیت های شدید مشارکت دارید یا اگر به کارهایی که شامل مقدار زیادی از نیروی فیزیکی می شود، کار کنید، می توانید کالری بیشتری مصرف کنید و هنوز هم باریک.\nتعادل مغذی ها در کاهش وزن مهم است. وقتی کالری مصرف میکنید، سعی کنید غذاهای اطراف منابع نیتروژن پروتئین و منابع سالم کربوهیدرات مانند دانههای کامل، میوهها و سبزیجات را بسازید. کربوهیدرات های سالم حاوی پروتئین و فیبر، به شما کمک می کنند احساس راحتی و رضایت کنید تا بتوانید به برنامه غذایی خود برسید. حاوی منابع سالم چربی برای افزایش تنوع و حفظ سلامت بدن شما است.\n> Bellemare F، Jeanneret A، Couture J. اختلالات جنسی در ابعاد قفسه سینه و پیکربندی. مجله آمریکایی پزشکی تنفسی و مراقبت های ویژه. 2003؛ 168 (3): 305-12. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12773331\n> Dilgate Muth، Nathalie، MD، MPH، RD. آیا مردان و زنان نیازهای تغذیه ای متفاوت دارند؟ شورای آمریکا در ورزش 21 مارس 2012. https://www.acefitness.org/acefit/healthy-living-article/60/2461/do-men-and-women-have-different-nutritional/\n> Lewis D، Kamon E، Hodgson J. تفاوت فیزیولوژیکی بین جنس. تأثیرات برای آمادگی ورزش طب ورزشی (اوکلند، نیوزیلند). 1986؛ 3 (5): 357-69. https://www.ncbi.nlm.ni h.gov/pubmed/3529284\n> مصرف پروتئین برای نگهداری و بهینه سازی عضلات، کالج پزشکی آمریکا، (2015). https://www.acsm.org/docs/default-source/brochures/protein-intake-for-optimal-muscle-maintenance.pdf.\nآمار تغذیه روغن نارگیل\nنحوه مصرف بیشتر آب برای از دست دادن وزن\n6 راه سالم برای پخت ماهی\nنمودارهای ترکیب غذای روزانه برای کربوهیدرات، پروتئین و چربی\n10 سیب زمینی سالم با کالری کمتر از 300 کالری


لامبورگینی هوراکان ایوو ۲۰۱۹ معرفی شد  |  رکاب\n1397/10/20 15:30:0 تیم تحریریه رکاب زمان تقریبی مطالعه مقاله :4 دقيقه\nمهم‌ترین تغییر شاید این باشد که موتور V10 تنفس طبیعی ۵.۲ لیتری این خودرو حالا ۶۳۰ اسب بخار قدرت و ۶۰۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. وزن این خودرو به ۱۴۲۲ کیلوگرم رسیده است، نرخ نسبت وزن به قدرت این خودرو ۲.۲۲ کیلوگرم/اسب‌بخار است و شتاب صفر تا صد کیلومتر آن با ۲.۹ ثانیه زمان، ۰.۳ ثانیه از نسخه قبلی سریع‌تر شده است. سرعت رسیدن این خودرو به سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت هم تنها ۹ ثانیه است. حداکثر قدرت این خودرو هم به صورت الکترونیکی روی ۳۲۵ کیلومتر محدود شده است.\nموتور این خودرو جوری تقویت شده است تا به جز عملکرد بهتر، صدای غرش قدرتمندتری هم داشته باشد. دریچه‌های سوخت تیتانیومی و سیستم اگزوز سبک بهبود یافته از جمله ویژگی‌های منحصر به فرد این موتور هستند.\nهمچنین بخوانید: معرفی یکی از جدیدترین ساخته‌های لامبورگینی: لامبورگینی اونتادور SVJ\nاز دیگر تغییرات فنی این خودرو باید به استفاده از سیستم فرمان‌دهی محور عقب و همینطور سیستم توزیع گشتاور چهار چرخ اشاره کرد که باعث افزایش شتاب این خودرو شده است. مهندسین لامبورگینی برای این خودرو یک سیستم تعلیق فعال طراحی کرده‌اند که دمپرهای آن در لحظه قابل تنظیم هستند. سیستم انتقال قدرت تمام چرخ این خودرو هم تقویت شده است و حالا می‌تواند در صورت نیاز نیرو را تنها به یک چرخ منتقل کند که این روی شتاب و هندلینگ خودرو تاثیر مثبت داشته است.\nمغز هوشمند این خودرو سیستم جدیدی به نام لامبورگینی دینامیکا ویکولو اینتگراتا (LDVI) است که یک پردازنده مرکزی است که تمام جنبه‌های دینامیک خودرو را کنترل می‌کند و تمام سیستم‌های دینامیک خودرو به صورت یکپارچه توسط این پردازنده مدیریت می‌شوند. این سیستم حرکت بعدی راننده را پیش‌بینی می‌کند و تمام جنبه‌های خودرو را برای رفع نیاز راننده تنظیم می‌کند\nبدنه خودرو هم تغییراتی داشته است، به طور مثال قسمت عقب با داشتن دو اگزوز و سپر خشن بیشتر به مدل پرفورمانته شبیه شده است. در نمای جلویی هم سپر خشن‌تر و شارپ‌تری قرار گرفته است و با داشتن باله، عملکرد آیرودینامیک خودرو افزایش پیدا کرده است. در نمای جانبی شاهد استفاده از چرخ‌های ۲۰ اینچی آلومینیومی هستیم و دریچه‌های هم برای افزایش عملکرد آیرودینامیک لامبورگینی هوراکان ایوو در نظر گرفته شده‌اند.\nکنسول میانی داشبورد حالا مجهز به یک صفحه نمایش لمسی ۸.۴ اینچی شده است که از چندین لمس انگشت پشتیبانی می‌کند و راننده می‌تواند تمام قسمت‌های خودرو از وضعیت صندلی‌ها گرفته تا سیستم تهویه را از طریق این نمایشگر کنترل کند. این سیستم از اپل کارپلی هم پشتیبانی می‌کند. همچنین این سیستم مجهز به فرامین صوتی هم شده است. در صورت تمایل خریداران، یک سیستم دورسنجی دو دوربینه هم در نظر گرفته شده است.\nهمچنین بخوانید: معرفی لامبورگینی اوروس، بازگشت لامبورگینی به دنیای شاسی‌بلندها\nدر مرکز ثقل خودرو سیستمی به نام لامبورگینی پیاتافورما اینرزیاله (LPI) به کار رفته است که مجموعه‌ای از سنسورهای شتاب و ژیروسکوپ است. این سیستم که حالا تقویت شده و نسخه ۲.۰ آن در این خودرو به کار رفته است در زمان حرکت رفتار دینامیک خودرو را از جنبه‌های شتاب جانبی، طولی و عمودی خودرو و همچنین نرخ چرخش و میزان انحراف خودرو را بررسی می‌کند تا در هر لحظه، قسمت‌های مختلف خودرو بهترین عملکرد خود را داشته باشند.\nهمانطور که گفتیم سیستم تعلیق این خودرو، یعنی سیستم تعلیق رئولوژیکی مغناطیسی آن هم تقویت شده است و حالا از نسخه ۲.۰ آن در این خودرو استفاده شده است. این سیستم در لحظه با توجه به اطلاعات دریافتی از LPI خودرو سیستم تعلیق و دمپرها را تنظیم می‌کند. سیستم کنترل کشش جدید این خودرو هم در کنار سیستم تقویت شده توزیع گشتاور اجازه می‌دهد هر چرخ خودرو دقیقا به اندازه کافی گشتاور دریافت کند تا هندلینگ و کیفیت سواری خودرو افزایش پیدا کند.\nسیستم پیشرفته فرمان‌دهی دینامیک لامبورگینی (LDS) هم باعث شده است این خودرو با کمترین میزان فرمان‌دهی، با سرعت واکنش خیلی بیشتری پیچ‌ها را پشت سر بگذارد و حالا با استفاده از این سیستم در کنار سیستم فرمان‌دهی به محور عقب کمک می‌کند این خودرو در سرعت‌های پایین هم شتاب داشته باشد و در سرعت‌های بالا هنگام پیچیدن و ترمزهای ناگهانی، حتی در سخت‌ترین شرایط، بیشترین پایداری ممکن را داشته باشد.\nتمام این سیستم‌ها در کنار یکدیگر توسط سیستم LDVI کنترل می‌شوند تا با یک خودروی پرشتاب با سرعت واکنش بالا روبرو باشیم که میزان تسلط راننده روی آن به طرز شگفت‌آوری بالاست. هوراکان ایوو یک خودروی هوشمند واقعی است و با محاسبه در لحظه داده‌های دریافت شده از فرمان و پدال‌های گاز و ترمز هدف راننده را پیش‌بینی و به او کمک می‌کند.\nهمچنین بخوانید: تاریخچه کامل لامبورگینی، غول خودروهای سوپراسپرت\nلامبورگینی هوراکان ایوو بهار امسال عرضه خواهد شد و قیمت پایه آن در آمریکا ۲۶۱ هزار و ۲۷۴ خواهد بود.


پنج نکته طلایی (Jan-22) - هلدینگ بزرگ مام گروپ\nپنج نکته طلایی (Jan-22)\nجریان اخبار کرونا روند بدتری به خود گرفته است، رئیس جمهور جو بایدن درباره ۱۰۰۰۰۰ مورد مرگ دیگر در ماه آینده هشدار داد، در حالی که توکیو با ترس از اینکه ممکن است مجبور به لغو مجدد بازی های المپیک تابستانی باشد، روبرو شد. PMI در اروپا کاهش یافته و کسری دولت نیز افزایش یافته است. سهام با تردید در مورد چشم انداز کمکی اینتل و IBM با افت باز خواهد شد.\n۱- اخبار همه گیر ترسناک تر می شود\nجریان اخبار پیرامون همه گیری در بسیاری از مناطق جهان روند تاریک تری به خود گرفت. رئیس جمهور جو بایدن گفت که تعداد جان باختگان ناشی از Covid-19 در ایالات متحده می تواند در ماه آینده ۵۰۰۰۰۰ نفر باشد، در حالی که این تعداد آلمان ۵۰۰۰۰ نفر است.\nنخست وزیر انگلیس بوریس جانسون هشدار داد که ممکن است قرنطینه فعلی تا تابستان ادامه داشته باشد و دولت ژاپن مجبور شد گزارش های مربوط به لغو بازی های المپیک تابستانی را که سال گذشته یک بار دیگر برنامه ریزی شده بود، لغو کند.\nاین همه سهام جهانی را تحت فشار قرار داده و Euro Stoxx 50 را با افت ۱٫۲٪ و Nikkei با افت ۰٫۴٪ روبرو کرد، در حالی که شاخص های چین نیز افت داشتند. دلار به عنوان اشتهای ریسک که بقیه هفته را تعدیل می کند دوباره رشد کرد. بیت کوین ۱۰٪ دیگر از کاهش یافت.\n۲- گزارش های اینتل و IBM سوالاتی را ایجاد کردند\nسهام اینتل قرار است پس از انتشار زودهنگام غیرمجاز درآمد سه ماهه خود، بیشتر سودهایی را که در اواخر معاملات روز پنجشنبه کسب کرده از دست دهد.\nفروش و سود هر دو از انتظارات فراتر رفت اما بازار نسبت به برنامه های انجام معاملات مجوز بیشتر با رقبایی مانند سامسونگ و ساخت نیمه هادی تایوان واکنش کمی نشان داد.\nسهام IBM همچنین برای یک هیجان بزگ تنظیم شده است. خرید شرکت Red Hat در این مشکل را در کوتاه مدت حل کرده بود، اما درآمد سه ماهه چهارم دوباره تخمین ها را از دست داد که نشان می دهد حرکت آن به سمت بالا هنوز در ابهام است.\nسهام ایالات متحده قرار است در اواخر روز پنجشنبه، با ترکیبی از اخبار همه گیر و اخبار ضعیف از Tech’s Old Guard ، پایین تر باز شود.\nتا ساعت ۱۵:۱۰، معاملات آتی داو جونز ۲۷۵ واحد یا ۰٫۹٪ افت داشت، در حالی که معاملات آتی S&P 500 ۰٫۸٪ و معاملات آتی Nasdaq ۰٫۶٪ افت داشت.\nتقویم اقتصادی روزانه نسبتاً سبک است و تنها گروه خدمات میادین نفتی Schlumberger (NYSE: SLB) نگاه ها را به خود جلب مب کنند. همچنین، داده هایی در مورد فروش خانه های موجود در ماه دسامبر وجود دارد، که با توجه به مجموعه تعداد بسیار قوی دیگری در روز پنجشنبه برای هر دو شروع مسکن و پروانه های ساختمانی ارائه می شود.\n۴- سقوط PMI های اروپا\nبر اساس شاخص های مدیران خرید منتشر شده توسط IHSMarkit ، اقتصاد منطقه یورو در آغاز سال عمیق تر به قلمرو انقباضی سقوط کرد.\nدر مقابل محدودیت های زندگی اجتماعی و فعالیت های اقتصادی که با کشف نوع های جدید ویروس، به تدریج تحت فشار قرار گرفتند، PMI ترکیبی برای منطقه یورو از ۴۹٫۱ به ۴۷٫۵ کاهش یافت.\nفروش خرده فروشی انگلیس در ماه دسامبر نیز بسیار کمتر از حد انتظار بود و ارقام نوامبر نیز کاهش یافت. دولت انگلیس در ماه دسامبر رکورد جدیدی را برای وام گرفتن ثبت کرد، زیرا همه گیری باعث افزایش لایحه هزینه های عمومی شد.\n۵- لغزش نفت در پی نگرانی های Covid\nقیمت نفت خام نیز تحت نگرانی های ویروس کرونا کاهش یافت.\nدر ساعت ۱۵:۱۰، هر بشکه نفت خام آمریکا با ۲٫۵٪ کاهش به ۵۱٫۸۳ دلار رسید، در حالی که هر بشکه نفت Brent با ۲٫۳٪ کاهش به ۵۴٫۸۴ دلار رسید.\nدولت ایالات متحده تخمین میزان موجودی هفتگی نفت خود را دو روز دیرتر از حد معمول به دلیل تعطیلات دوشنبه و مراسم تحلیف روز چهارشنبه در ۱۰۳۰ AM ET منتشر می کند،\nگزارش حفاری Baker Hughes و داده های CFTC در مورد موقعیت سودآوری خالص در بازارهای آتی هفته را جمع بندی می کنند.\nپنج نکته طلایی 3 بهمن 1399\nتراشه جدید شرکت اینتل در رقابت با انویدیا 3 بهمن 1399\nالسالوادور مجددا بیتکوین خریداری میکند. 3 بهمن 1399


بهترین از غرب: سابق راجرز ستاره باعث می شود انتقال به مربیگری\nژوئن 10, 2020 Category: آرکانساس Comments: No comments\nتیلور اریکسون فراهم می کند بالاترین تعریف برای سابق و سافتبال هم تیمی Haylee (زیمرمن) سالن که دو بازی از چهار سال با هم در راجرز دبیرستان.\n“هانا است که تعریف یک رهبر باید” گفت اریکسون بود که یک مرکز fielder برای بانوی Mounties. “او تا به حال یک مقدار باور نکردنی از اعتماد به نفس و اعتماد به نفس تابش با ما در این زمینه است. زمانی که هیلی در تپه ما احساس غیر قابل توقف است.”\nراجرز به نظر می رسد تقریبا غیر قابل توقف در سال 2013 زمانی که بانوی Mounties برنده بیش از 20 بازی برتر قهرمانی بازی در کلاس 7A. سالن بود که یک دانشجوی سال دوم در زمان رهبری راجرز برای پیروزی بر کانوی و فورت اسمیت Southside قبل از بانوی Mounties کاهش یافت و به قدرتمند شمال لیتل راک در بازی های قهرمانی در Bogle زمینه در فیتویل.\nSouthside وارد نیمه نهایی بازی با 25 پیروزی اما راجرز برنده 6-1 در پشت سالن و Callie پادشاه که آمار دو اجرا از صفحه اصلی اجرا کنید. سالن شش تن به تن shutout نوبت قبل از Southside موفق اجرا در هفتم برای جلوگیری از shutout.\nسالن ساخته شده همه دولت مسابقات تیم به پایان رسید و 16-7 کلی آن فصل به عنوان یک دانشجوی سال دوم.\n“من همیشه به یاد داشته باشید بازی او تن به تن در طول سه دور اول از مسابقات دولت به عنوان مثال یک بازیکن در اوج در زمان مناسب,” راجرز مربی مایک هارپر گفت. “او وقار در دایره و اعدام از میدان بی عیب و نقص بود در این اجرا که به ما اجازه بازی در مسابقات قهرمانی کشور بازی. او یک بازیکن اختصاص داده شده است که تنظیم یک مثال خوب از آنچه در آن طول می کشد تا موفق شود.”\nسالن آمار پنج خانه اجرا می شود و تا به حال حرفه ای به طور متوسط پنبه حلاجی شده از .333 در علاوه بر این به کار خود را در دایره که در آن او بود 53-33 با 2.65 عصر. او ساخته شده همه دولت سه بار در چهار سال و شمارش او دانشجوی سال دوم سال که راجرز درباره وضعیت نهایی به عنوان بزرگترین نماد.\n“ما تا به حال 30 دختران در این تیم که سال و jelled واقعا به خوبی با هم” هال گفت. “ما تا به حال بسیاری از انتظارات و من می دانستم که من تا به حال به رشد و به سرعت پس از بازی به عنوان یک دانشجوی سال اول. این فقط همه گرد هم آمدند و به هم تیمی های من عالی شد. من هنوز هم با آنها در تماس با بسیاری از تیم است.”\nسالن ادامه سافتبال حرفه ای در اوکلاهما باپتیست دانشگاه در Shawnee, Okla., که در آن او همچنین همسر آینده خود را ملاقات شوهر, Rhett سالن. او یک محقق ورزشکاری که موفق به کسب 13 بازی یک فصل در اوکلاهما باپتیست یک عضو بزرگ آمریکایی کنفرانس.\n“من دوست داشتم من هم در اوکلاهما باپتیست” گفت: سالن که فارغ التحصیل از OBU در سال 2019. “بازی های ورزشی به شما می آموزد بسیاری در مورد زندگی و اخلاق کار شما به موفقیت است.”\nهال گفت که او هیجان زده بود به زمین اولین بار در شمال غربی آرکانزاس پس از ارسال چندین رزومه پس از فارغ التحصیلی از کالج. او می آموزد جبر 1 در سیلوام اسپرینگز دبیرستان که در آن او همچنین دستیار به Siloam Springs, سافتبال بانوان مربی امیلی گریس Ruggeri.\nRuggeri گفت: سالن که همچنین کمک می کند تا با والیبال است که علاوه بر استقبال به ورزش خانواده در سیلوام اسپرینگز.\n“Haylee است کسی این تیم و من لذت بردن از بودن در اطراف و خارج از میدان” Ruggeri گفت. “او به ارمغان می آورد بسیاری از دانش در همه جنبه های بازی به خصوص تبادل نظر و هدف قرار دادن. او متصل با دختران در یک سطح است که او می گوید: او به خاطر آنچه آن را مانند به عنوان یک بازیکن. من هیجان زده هستم برای آینده و بسیاری از آن شور و هیجان شروع می شود با داشتن Haylee مربیگری با من.”\nHAYLEE (زیمرمن) سالن\nاعتبار ساخته شده همه دولت مسابقات به عنوان یک دانشجوی سال دوم در حالی که رهبری راجرز به کلاس 7A قهرمانی کشور بازی. … انتخاب همه-دولت در سه سال از چهار سال او با بازی تیم اول دانشگاه یا دانشکده و سافتبال. … به پایان رسید 53-33 با 2.65 دوران به عنوان یک پارچ و batted .333 به عنوان یک hitter وظیفه در راجرز. … ادامه سافتبال حرفه ای در اوکلاهما باپتیست که در آن او یک محقق ورزشکار و برنده 13 بازی به عنوان یک پارچ یک فصل. …. در حال حاضر یک ریاضی و جبر معلم در سیلوام اسپرینگز که در آن او همچنین کمک می کند تا مربی تیم سافت بال و والیبال.\nاین چیزی است که او گفت: “Haylee است که تعریف یک رهبر باید” تیلور اریکسون گفت: از سابق دبیرستان هم تیمی در راجرز. “او تا به حال یک مقدار باور نکردنی از اعتماد به نفس و اعتماد به نفس تابش با ما در این زمینه است. زمانی که هیلی در تپه ما احساس غیر قابل توقف است.”


راهنمای عمومی - کلینیک لکنت\nخانه راهنمای عمومی\nعلت شناسی لکنت\nارتباط با افراد دارای لکنت\nلکنت روانی گفتار را تحت تاثیر قرار میدهد. در کودکی شروع شده و در بعضی موارد در تمام عمر ادامه پیدا میکند. مشخصه این عارضه، اختلال در تولید صداهای گفتاری است که « ناروانی» نیز خوانده میشود. بیشتر مردم بطور مختصر ناروانی گفتار را در زمان های مختلف تولید میکنند. به عنوان مثال بعضی کلمات تکرار و بعضی هم با “اااامممم” یا “ااااا” شروع میشوند. ناروانی لزوما یک مشکل نیست. هر چند وقتی که فرد تعداد زیادی از ناروانی را تولید کند میتواند مخل ارتباط شود.\nدر بیشتر افراد، لکنت دست کم در بعضی کارهای روزانه اثراتی را به همراه دارد. فعالیتهای چالشبرانگیز برای هر فردی متفاوت است. برای بعضی از افراد، مشکل ارتباطی فقط در موارد و فعالیتهای خاصی اتفاق میافتد. به عنوان مثال در صحبت با تلفن و یا هنگام صحبت در یک جمع بزرگ. برای بیشتر افراد دیگر، مشکلات ارتباطی در فعالیت هایی در خانه، مدرسه یا کار اتفاق میافتند. بعضی از افراد ممکن است مشارکت خود را به کارهای معینی محدود کنند. این « محدودیت در مشارکت » اغلب به این دلیل اتفاق میافتد که افراد ممکن است نسبت به واکنش دیگران به ناروانیشان، نگران باشند. بعضی دیگر ممکن است ناروانی گفتار خود را بوسیلهی جایگزینی کلمات در جمله یا بهانه کردن فراموشی هنگام گفتن چیزی، یا صرف نظر و اجتناب از صحبت، از دیگران مخفی کنند. افراد دیگری شاید فکر کنند که از مشارکتهای معینی به خاطر لکنت محروم شدهاند. در واقع تاثیر لکنت در زندگی روزانه میتواند تحت تاثیر این باشد که خود فرد و دیگران چطور نسبت به این اختلال واکنش نشان دهند.\nترجمه از : احسان محمدخانی – کارشناس برق قدرت\nعلت دقیق لکنت ناشناخته است. مطالعات اخیر به نقش ژنتیک، اشاره میکنند. به نظر میرسد، خیلی از افراد دارای لکنت صفاتی را به ارث میبرند که آنها را در معرض خطر ایجاد لکنت قرار میدهد. طبیعت دقیق این صفات در حال حاضر نامشخص است. این صفات هر چه که باشند مشخصا توانایی فرد در به حرکت درآوردن عضلات مختلف لازم برای تولید روان جملات را مختل میکند.\nهمهی کسانی که مستعد لکنت هستند، دچار این اختلال نمیشوند. برای بسیاری پیشآمدهای مشخصی در زندگی ماشهی این مشکل را میکشد. یکی از ماشهها، برای ایجاد لکنت رشدی، میتواند توسعهی مهارتهای دستور زبانی باشد. بین سنین دو تا پنج سال کودکان بسیاری از قواعد دستور زبان را یاد میگیرند. این قواعد اجازه میدهد که کودکان پیامهای ناپخته (“مامان! شکلات”) را به جملات بلندتر که نیاز به هماهنگی بیشتری برای تولید روان آنها هست، تغییر دهند. (“مامان لطفا شکلات را در کوله پشتی ام بگذار”). یک کودک که مستعد لکنت است شاید در روان گفتن جملاتی که یکی دو لغت طول دارند، مشکلی نداشته باشد. هر چند هنگامی که کودک شروع به تولید جملات طولانیتر و پیچیدهتر میکند، ممکن است خودش را درگیر چالشی ببیند که حاصلش ناروانی گفتار است.\nپس از شروع لکنت، عوامل دیگری میتواند ناروانی بیشتری تولید کند. مثلا: کودکی که به راحتی ناامید میشود احتمال بیشتری دارد که عضلات گفتار را هنگام ناروانی، منقبض کند. چنین انقباضهایی میتواند مدت زمان ناروانی را افزایش دهد. واکنش شنوندگان به لکنت (مانند تمسخر) نیز میتواند گفتار روان را دچار مشکل کند. افراد دارای لکنت از نظر واکنششان به ناروانی گفتارشان طیف وسیعی دارند. برخی به نظر میرسد کمترین نگرانی را دارند. سایرین، خصوصا افرادی که واکنش نامطلوبی از شنوندگان گرفتهاند، ممکن است واکنشهای عاطفی بروز بدهند که تولید کلام را بیشتر مختل کند. مثالهای این عواطف عبارتند از: خجالت، شرمندگی و اضطراب.\nمنبع: انجمن گفتار – زبان – شنوایی امریکا\nلکنت اغلب شامل تکرار کلمات یا بخشی از کلمات و همچنین کشش صداها در گفتار میشود. این ناروانیها اغلب در افراد دارای لکنت بیشتر از افراد دیگر جامعه اتفاق میافتد. بعضی از افرادی که لکنت میکنند، در هنگام صحبت کردن بسیار پرتنش یا با کمبود تنفس به نظر میآیند. گفتار ممکن است متوقف یا کاملا قفل شود. قفل شدن زمانی است که دهان در موقعیت بیان صدایی است اما برای ثانیههایی صدایی نمیآید یا صدای کمی تولید میشود. بعد از مقداری تلاش، شخص ممکن است کلمه را کامل کند. اصواتی مانند “اااممم” و “مثلا” میتوانند اتفاق بیفتند، بخصوص وقتی که شامل تکرار میشوند”ا ا م ام” یا کشیده میشود “اااااااام” یا وقتی که بصورت تعمدی برای تاخیر در شروع کلمه هایی بکار میرود که گوینده انتظار دارد در آنها گیر بیفتد.\nتعدادی از مثالهای لکنت شامل:\n– ک.ک.ک کجا میروید؟ ( تکرار بخشی از کلمه: شخص برای رفتن از ک.ک.ک. به بقیه صداها در کلمه دچار مشکل میشود. در تلاش چهارم موفق میشود کلمه را کامل کند.)\n– سسسسلام ( کشیدن صدا: فرد برای رفتن از “س” در “سلام” به بقیه صداها در کلمه دچار مشکل میشود. او تلاش برای تلفظ “س” را ادامه میدهد تا کلمه را کامل کند.)\n– من شما را ملاقات خواهم کرد.اااا حدودای …میدونی، مثلا، عصر ( به میان اندازی: فرد انتظار مشکل را دارد و کلمات “حدود” و “عصر” را به هم ربط میدهد. ) او اصوات مختلفی را در پاسخ به یک مشکل قابل پیش بینی تولید میکند، تا توانایی گفتن “عصر” را به نرمی داشته باشد.)\nمنبع : انجمن گفتار – زبان – شنوایی امریکا\nشناسایی لکنت در گفتار فرد ممکن است کار ساده ای به نظر بیاید. ناروانی اغلب مشخص و مختل کننده ی ارتباط افراد است. معمولا وقتی فرد لکنت میکند، شنونده ها میتوانند تشخیص دهند. با این حال، در لحظه ناروانی، لکنت میتواند بیش از آنچه برای مردم قابل مشاهده است اثر بگذارد. بعضی از مشخصه های گفتار همراه با لکنت، برای شخص شنونده به راحتی قابل تشخیص نیست. در نتیجه، شناخت لکنت نیازمند مهارتهای یک آسیب شناس گفتار و زبان متخصص لکنت است.\nدر طول یک ارزیابی، اسیب شناس گفتار و زبان به تعداد و نوع ناروانی های گفتاری که فرد در شرایط مختلف تولید می کند دقت میکند.آسیب شناس گفتار و زبان همچنین شیوه های واکنش فرد به ناروانی و سازگاری با آن را ارزیابی می نماید. او همچنین اطلاعاتی در مورد مسخره شدن که ممکن است مشکل را بدتر کند نیز جمع آوری میکند. ارزیابی های مختلفی ( مثل سرعت گفتار، مهارت های زبانی) بسته به سن و تاریخچه ی لکنت فرد انجام می شوند. سپس اطلاعات فرد آنالیز میشود که تشخیص داده شود که آیا یک ناروانی وجود دارد (یا خیر). اگر اینگونه باشد، میزان تاثیر لکنت بر توانایی انجام دادن و مشارکت در فعالیت های روزانه تعیین می گردد.\nدر مورد کودکان کم سن و سال مهم است که پیش بینی شود آیا احتمال ادامه یافتن لکنت وجود دارد یا خیر. یک ارزیابی مشتمل است بر تعدادی آزمون ، مشاهدات و مصاحبه هایی که طراحی شده است تا ریسک تداوم لکنت در کودک را تخمین زند. اگر چه اختلاف نظرهایی در بین آسیب شناسان گفتار و زبان در مورد اینکه کدام عامل خطر مهم تر است (و باید) در نظر گرفته شود، وجود دارد. عواملی که توسط بسیاری از متخصصین در نظر گرفته میشود، شامل موارد زیر است:\n– سابقه ی خانوادگی لکنت\n– لکنت هایی که شش ماه یا بیشتر طول کشیده اند\n– وجود اختلالات گفتاری یا زبانی دیگر\n– هراس یا نگرانی شدید در مورد لکنت از جانب کودک یا خانواده اش\nهیچ عاملی به تنهایی نمیتواند برای پیش بینی کردن اینکه آیا لکنت کودک تداوم خواهد داشت یا نه به کار رود. ترکیبی از این عوامل میتواند به آسیب شناسان گفتار و زبان کمک کند که تشخیص دهد آیا …\nدر مورد بزرگسالان و کودکان بزرگتر، این سوال که آیا لکنت ادامه دار است یا نه اهمیت کمتری دارد. زیرا لکنت آنقدر ادامه پیدا کرده است که آن را تبدیل به یک معضل در زندگی فرد کند. برای این افراد ارزیابی شامل آزمون ها، مشاهدات و مصاحبه هایی است که طراحی شده تا شدت کلی اختلال را تخمین بزند. به علاوه تاثیری که اختلال بر توانایی فرد برای برقراری ارتباط و ایجاد مشارکت مورد نیاز در فعالیت های روزانه دارد ارزیابی میشود. اطلاعات ارزیابی برای طراحی برنامه ی درمانی خاص استفاده می شود، برنامه ای که طراحی میشود تا به فرد کمک کند :\n– روان تر صحبت کند\n– موثر تر ارتباط برقرار کند\n– کامل تر در فعالیت های زندگی مشارکت کند\nچگونه می توانم با افراد دارای لکنت بهتر ارتباط برقرار کنم؟\nاغلب، افراد دربارهی اینکه در یک مکالمه چگونه به فرد دارای لکنت واکنش نشان بدهند دچار تردید میشوند. این تردید منجر به این میشود که شنونده در زمانهای وقوع لکنت کارهایی انجام دهند مانند: رو برگرداندن، قطع کردن کلام فرد، تکمیل کردن کلمات، یا خیلی سادهتر، صحبت نکردن با فرد دارای لکنت. هیچ کدام از این واکنشها کمک کننده نیستند. عموما، افراد دارای لکنت، دوست دارند با آنها مانند دیگران رفتار شود. آنها بسیار خوب میدانند که گفتار آنها متفاوت است و بیشتر از بقیه طول میکشد. متاسفانه این امر گاهی فرد را به احساس فشار برای سریعتر سخن گفتن وادار میکند. تحت چنین شرایطی افراد دارای لکنت وقتی میخواهند نرم و و زمان بندی شده صحبت کنند حتی دچار دشواری بیشتری در گفتار میشوند. بنابراین شنوندگانی که ظاهری بی تاب یا بی حوصله دارند عملا سخن گفتن افراد دارای لکنت را دشوارتر میکنند.\nهنگام سخن گفتن با افراد دارای لکنت، بهترین کار این است که به آنها فرصت لازم برای صحبت کردن، داده شود. سعی نشود که جملات را برای آنها تکمیل کنند یا کلمات خالی را برای آنها پر کنند. چنین رفتاری فقط احساس فشار زمانی را برای فرد افزایش میدهد. همچنین پیشنهاداتی مانند: « آهستهتر» ، « ریلکس باش» ، یا « یک نفس عمیق بکش»، حتی باعث احساس ناراحتی بیشتر فرد میشود. چون از این پیشنهادات اینطور بر میآید که به راحتی میتوان بر لکنت چیره شد، در حالی که اصلا اینطور نیست!\nالبته افراد مختلف دارای لکنت راههای مختلفی برای مدیریت مشکلات گفتاری خود دارند. برخی راحت هستند که در این مورد با شما صحبت کنند و برخی خیر. به طور کلی، بسیار کمک کننده است که خیلی راحت از آن فرد پرسیده شود که بهترین راه برای واکنش به لکنتش چیست؟ شما میتوانید بپرسید که: « من متوجه شدم شما لکنت دارید. آیا میتوانید به من بگویید که ترجیح میدهید دیگران هنگامی که دچار لکنت میشوید، چگونه با شما برخورد کنند؟ ». اغلب افراد (دارای لکنت) قدرشناس این توجه شما هستند. شما مطمئنا قصد ندارید از موضع بالا با آنها سخن بگویید یا صرفا بخاطر اینکه آنها لکنت دارند، متفاوت رفتار کنید. شیوه رفتار حمایتی و منطقی شما، به آنها نشان میدهد شما علاقمند به محتوای گفتارشان هستید نه به نحوهی صحبت کردن آنها. این مسیر میتواند باعث کاهش تردید یا تنش در موقعیت شده و شرایط را برای ارتباط موثر برای هر دو طرف راحتتر کند.\nپنج نکته در برخورد با افراد دارای لکنت\n1- از توصیه هایی نظیر « آرام باش » ، « یه نفس بکش » ، « راحت باش » ، خودداری کنید. این توصیه ها کمکی به فرد دارای لکنت نمیکند.\n2- با رفتار و اعمال خود به فرد دارای لکنت نشان دهید که به آنچه می گوید توجه میکنید نه نحوه گفتارش.\n3- تماس چشمی طبیعی خود را حفظ کنید و صبورانه و به طور طبیعی اجازه دهید تا فرد دارای لکنت گفتار خود را تکمیل کند.\n4- جملات افراد دارای لکنت را کامل نکنید یا کلمه ای را به جای او نگویید.\n5- اگر گوشی تلفن را برداشتید و صدایی نشنیدید، اول اطمینان پیدا کنید که این یک فرد دارای لکنت نیست، بعد گوشی را بگذارید.\nتهیه کننده : احسان محمدخانی – کارشناس برق قدرت


اجرای طرح هادی در 1600 روستای گیلان | نصیرمحله\nاجرای طرح هادی در 1600 روستای گیلان\nخبرگزاری فارس: مدیرکل بنیاد مسکن انقلاب اسلامی گیلان از اجرای طرح هادی در یک‌هزار و 600 روستا در این استان خبر داد.\nبه گزارش خبرگزاری فارس از رشت، سیاوش ذوالفقاری عصر امروز در دیدار کارکنان بنیاد مسکن انقلاب اسلامی استان با نماینده ولی فقیه در گیلان اظهار داشت: 21 تا 31 فروردین ماه ایام تاسیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی به فرمان امام (ره) نامگذاری شده است.\nوی به منازل کم دوام و بی‌کیفیت در روستاها اشاره کرد و افزود: منازل روستایی در مقابل حوادث طبیعی باید مقاوم‌سازی شوند.\nذوالفقاری با تاکید بر ساخت سالانه 200 هزار واحد مسکونی در روستاها و شهرهای زیر 20 هزار نفر خاطرنشان کرد: 80 هزار نفر از سال 84 تا کنون از طرف بنیاد مسکن گیلان به بانک‌ها معرفی شده‌اند.\nمدیرکل بنیاد مسکن انقلاب اسلامی گیلان جمعیت 40 شهر استان را زیر 25 هزار نفر عنوان کرد و گفت: بالغ بر 270 هزار نفر در این شهرها سکونت دارند.\nوی واگذاری زمین به متقاضیان را به صورت اجاره 99 ساله ذکر کرد و بیان داشت: زمین‌های مورد نظر از طریق مسکن و شهرسازی تامین شده است و بقیه متقاضیان در قالب خودمالک تسهیلات دریافت کردند.\nذوالفقاری سهمیه بنیاد مسکن گیلان را 10 هزار و 900 واحد اعلام کرد و گفت: تاکنون بالغ بر 17 هزار و 500 نفر به بانک معرفی شده‌اند و در مجموع 15 هزار و 800 نفر انعقاد قرارداد کردند.\nمدیرکل بنیاد مسکن گیلان با اشاره به اتمام زیربنای 15 هزار و 649 واحد تصریح کرد: تعداد 14 هزار و 700 واحد احداث اسکلت را به اتمام رسانده‌اند ضمن اینکه 12 هزار واحد در مرحله اتمام سفت‌کاری قرار دارند و 960 واحد در مرحله اتمام نازک‌کاری هستند.\nوی با بیان اینکه 7 هزار واحد قابل بهره‌برداری است، خاطرنشان کرد: سال گذشته تعداد 210 واحد در منطقه خمام رشت افتتاح شده و 95 درصد خانوارها در آن اسکان یافتند ضمن اینکه بقیه در مرحله تسویه حساب هستند.\nذوالفقاری 90 درصد فعالیت‌های بنیاد مسکن را در بخش خودمالک ذکر کرد و بیان داشت: پرداخت تسهیلات به متقاضیان خودمالک ادامه دارد.\nمدیرکل بنیاد مسکن انقلاب اسلامی گیلان با اشاره به پرداخت تسهیلات به 6 هزار و 500 متقاضی در شهرهای زیر 25 هزار نفر در سال جاری یادآور شد: تعداد 3 هزار واحد در رشت، یک‌هزار و 500 واحد در رودبار، 2 هزار واحد در سیاهکل، 730 واحد در لنگرود، 700 واحد در املش، 600 واحد در آستانه اشرفیه، 100 واحد در لاهیجان، یک‌هزار و 600 واحد در رودسر، 450 واحد در صومعه‌سرا، 370 واحد در شفت، یک‌هزار و 920 واحد در رضوانشهر، 780 واحد در تالش، یک‌هزار و 900 واحد در ماسال و 150 واحد در آستارا تاکنون منجر به انعقاد قرارداد شده است.\nوی از اجرای طرح هادی در یک‌هزار و 600 روستا در گیلان خبر داد و اذعان کرد: هشت درصد تملک دارایی‌های بنیاد مسکن استان برای طرح‌های هادی مصرف می‌شود.


تقریباً از هر 5 والدین 1 نفر واکسن مردد است - اخبار پزشکی و سلامتی، پیشگیری از بیماری ها، تغذیه سالم، درمان بیماری ها با روشهای طب سنتی و پزشکی\n(HealthDay) – یک تحقیق جدید دولت آمریکا نشان می دهد ، تقریباً از هر پنج والدین آمریکایی ، یک نفر خود را “در مورد عکسهای دوران کودکی مردد” توصیف می کند.\nاین کمتر از هر چهار نفر بود که در مورد واکسن ها در سال 2018 مردد بودند.\nتحقیقات جدید به عواقب واقعی ناشی از تردید واکسن پی برد. میزان واکسیناسیون آنفلوانزا در هر دو سال مورد مطالعه در فرزندان والدین “مردد واکسن” 26 درصد کمتر بود.\n“تامی سانتیبانز” رهبر مطالعه ، متخصص اپیدمیولوژیك در مركز ملی كنترل و پیشگیری از بیماریها در مركز ملی ایمن سازی و بیماریهای تنفسی ، در آتلانتا ، گفت: “این اختلاف درصد زیادی است.”\nنویسندگان این مطالعه گفتند که تردید واکسن به شیوع زیادی از بیماری های قابل پیشگیری در چندین کشور از جمله ایالات متحده کمک کرده است.\nسانتیبانز گفت: “کاهش تردید واکسن و افزایش اعتماد به نفس در واکسیناسیون می تواند به بهبود پوشش واکسیناسیون کمک کند و در نتیجه کودکان را در برابر بیماری محافظت می کند.” وی به والدین پیشنهاد کرد با ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود در مورد مزایای واکسیناسیون برای افراد و جوامع صحبت کنند.\nنیاز به آن مکالمه فوری است: اگر واکسن COVID-19 در دسترس قرار گیرد و درصد زیادی از والدین فرزندان خود را واکسینه نکنند ، عدم اعتماد می تواند عواقب قابل توجهی داشته باشد.\nیافته های این مطالعه در تاریخ 9 نوامبر در مجله منتشر شد اطفال.\nمحققان مردد بودن واکسن را “وضعیت ذهنی جلوگیری از تردید یا بلاتکلیفی در مورد واکسیناسیون” تعریف کردند.\nREAD دارو برای بیماری های نادر نویدبخشی برای درمان ویروس های تبخال است\nدر بهار 2018 ، محققان بیش از 36000 والدین آمریکایی را در مورد تردید واکسن بررسی کردند. آنها نظرسنجی را با تقریباً 40،000 والدین در بهار 2019 تکرار کردند.\nاز والدین س wereال شد که آیا فرزندانشان طبق برنامه استاندارد واکسینه می شوند و آیا آنها در واکسیناسیون تردید دارند یا خیر. از آنها همچنین در مورد نگرانی در مورد تعداد واکسنهایی که کودک همزمان انجام می دهد و اینکه آیا پزشک فرزندشان معتمدترین منبع اطلاعات واکسن است ، سال شد.\nدر سال 2018 ، 7.5 درصد والدین بسیار مردد بودند و 18 درصد در مورد واکسن ها تا حدی مردد بودند.\nدر سال 2019 ، تقریبا 6٪ از والدین گفتند که بسیار مردد هستند و تقریبا 14٪ در مورد واکسن ها مردد هستند.\nفقط 6٪ والدین گفتند که از برنامه غیر استاندارد برای واکسن فرزندشان استفاده کرده اند.\nتقریبا 23٪ والدین در سال 2018 و 19٪ در سال 2019 اظهار داشتند که نگران تعداد واکسنهایی هستند که کودک در یک زمان تزریق می کند.\nحدود 27٪ والدین در سال 2018 و 22٪ در سال 2019 از عوارض جانبی طولانی مدت ابراز نگرانی کردند.\nکمتر از 15٪ والدین گفتند که آنها شخصاً کسی را می شناسند که در دراز مدت با واکسن مشکل داشته باشد.\nبیش از هشت والد از هر 10 والدین گفتند که پزشک فرزندشان مطمئن ترین منبع اطلاعاتی در مورد واکسن ها است.\nدکتر پاول اوفیت ، مدیر مرکز آموزش واکسن در بیمارستان کودکان فیلادلفیا ، یافته های این مطالعه را مرور کرد.\nREAD شمار تلفات ویروس کرونا در مکزیک از 150،000 نفر گذشته است\nOffit گفت اگرچه خوب است که شاهد کاهش میزان تردید واکسن هستیم ، اما مهم است که ببینید این اختلاف بیش از یک سال پایدار است یا خیر.\nدر پاسخ به سوالی درباره والدین مردد واکسن که ممکن است از واکسن آنفلوانزا برای فرزندان خود صرف نظر کنند ، گفت: “آنفولانزا سخت است – این یک واکسن سالانه است ، و چون آنفولانزا هر ساله جهش پیدا می کند ، به اندازه یک واکسن موثر نیست – فقط حدود 50٪ موثر است.”\nاما این واکسن در کودکان بیشترین تأثیر را دارد. و ، وی گفت ، مهم است که به یاد داشته باشید که آنفولانزا سالانه صدها هزار نفر را به بیمارستان می فرستد و ده ها هزار نفر را می کشد.\nدکتر مایکل گروسو ، مدیر ارشد پزشکی و رئیس متخصص اطفال در بیمارستان هانتینگتون در Northwell Health در نیویورک ، گفت: به نظر می رسد عدم اعتماد به نفس به جای عدم دسترسی “عامل اصلی کاهش ایمن سازی در ایالات متحده” باشد. اغلب به صورت روزانه.\nگروسو چندین عامل موثر را ذکر کرد.\nوی توضیح داد: “یکی عدم آشنایی با شرایط قابل پیشگیری از واکسن مانند سرخک و سیاه سرفه است. در این زمینه گفته شده است که برنامه بین المللی واکسن قربانی موفقیت خود است.”\nعوامل دیگر عبارتند از مخالفت با دستورات بهداشت عمومی به طور کلی ، احساس اینکه گویی تصمیمی است که والدین باید بگیرند و برای برخی احساسات ضد علمی است.\nگروسو گفت: “نیازی به گفتن نیست ، این موضوعات توسط رسانه های اجتماعی تشدید می شوند كه نگرانی والدین همفكر را تشدید می كنند ، و تشخیص بسیاری از واقعیات و افسانه ها را برای بسیاری از افراد سخت می كند.”\nREAD سفر کروز کوتاه است زیرا تست مسافر برای COVID-19 مثبت است\nاین مطالعه مردد بودن والدین در مورد واکسن های معمول کودکی و آنفلوانزا را نشان می دهد\nدرباره چگونگی عملکرد واکسن ها بیشتر بدانید مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده.\nاستناد: تقریباً از هر 5 والدین 1 نفر واکسن مردد است ، یافته های مطالعه (2020 ، 9 نوامبر) در تاریخ 10 نوامبر 2020 از https://medicalxpress.com/news/2020-11-parents-vaccine-hesitant.html بازیابی شده است.


چگونه قند خون را کنترل کنیم؟ - ShiaWaves Persian\nدسته: علم و فناوری\t منتشر شده در یکشنبه, 28 بهمن 1397 15:09\t بازدید: 1425\nپزشکان می گویند، متفورمین از جمله دارو هایی است که برای کنترل قند خون و کاهش خطر ابتلاء به بیماری دیابت مورد استفاده قرار می‌گیرد. اما مصرف این دارو می‌تواند موجب برخی عوارض جانبی ناخوشایند مانند افزایش وزن، حالت تهوع و خستگی شود. اگرچه متفورمین گزینه‌ای مؤثر برای کاهش قند خون محسوب می‌شود، اما شاید تغییرات سبک زندگی نیز بتوانند به همان اندازه یا حتی بیشتر مؤثر عمل کنند.\nبه گزارش شیعه ویوز، مطالعه‌ای که توسط گروه پژوهشی برنامه پیشگیری از دیابت آمریکا انجام شد، نشان داد که تغییرات سبک زندگی کاهش ۵۸ درصدی احتمال ابتلاء به دیابت نوع ۲ را در پی داشته، در شرایطی که استفاده از داروی متفورمین کاهش ۳۱ درصدی این احتمال را موجب شده است.\nهمچنین، تغییرات سبک زندگی با عوارض جانبی ناخوشایند مصرف متفورمین همراه نبودند. در ادامه با برخی از این تغییرات که می‌توانند در کنترل قند خون به انسان کمک کنند، بیشتر آشنا می شویم.\nمطالعه بالینی دیگری با حضور بیماران مبتلا به پیش دیابت و دیابت نیز آثار مفید زیر را در نتیجه مصرف کورکومین نشان داد:\nروزه متناوب یکی از گزینه‌هایی است که می‌توانید برای مدیریت قند خون مد نظر قرار دهید.\nبه عنوان مثال، یک روز روزه داری در هفته از تکنیک‌های روزه متناوب است. روزه‌داری به روش‌های مختلف می‌تواند برای بدن انسان مفید باشد که از آن جمله می‌توان به کاهش مقاومت به انسولین (خطر ابتلاء به دیابت نوع ۲ را کاهش می‌دهد)، مبارزه با التهاب، کاهش فشار خون و کلسترول، کمک به کنترل وزن، سمزدایی بدن، افزایش تولید سلول‌های عصبی جدید و افزایش طول عمر اشاره کرد.


آیا هرگونه ارتباط با امام زمان (عج) در دوران غیبت محال است؟ – صاحب نیوز\nصفحه اصلی » فرهنگ و اندیشه » آیا هرگونه ارتباط با امام زمان (عج) در دوران غیبت محال است؟\nبى تردید مى توان با امام زمان(ع) ارتباط معنوى بر قرار کرد. البته این ارتباط با بهره گیرى از تقوا، دعا و توسل به ائمه(ع)، به ویژه به ساحت مقدس امام زمان امکان پذیر است. شاید بر همین اساس باشد که یکى از وظایف شیعیان در زمان غیبت، دعا براى امام زمان و توسلات بیان شده است.\nتاریخ انتشار: ۰۹:۰۶ - جمعه ۱۳۹۹/۰۹/۷\nبه گزارش صاحب نیوز؛ به طور کلی در باره ملاقات با امام زمان در زمان غیبت کبری اختلاف نظر وجود دارد. برخی باور دارند: دراین دوره- زمان غیبت کبری – نحوة ارتباط با امام زمان ممکن است از راه های زیر تحقق یابد:\nدر دعاى ندبه مى خوانیم: «جانم فدایت! تو آن غایبى هستى که از میان ما بیرون نیستی. جانم فدایت! تو آن دور شده از وطن هستى که از ما دور نیستی».(۱۳)پی نوشت:


ایبنا - تفاوت زنان و مردان در داستان‌های قدیم و جدید - نسخه قابل چاپ\nتفاوت زنان و مردان در داستان‌های قدیم و جدید\n21 شهريور 1398 ساعت 14:11\nنویسنده‌های قدیم به طور سنتی به زنان و مردان نگاه می‌کردند درحالیکه داستان‌های معاصر نقش اجتماعی زنان در جامعه را قبول کرده‌اند و کمتر از واژه زیبایی برای آنها استفاده می‌کنند.\nبه گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از ساینس نیوز، ایزابل آگوستین محقق و استاد دانشگاه کپنهاگ کشور دانمارک به همراه همکارانش اخیراً نتایج تحقیقاتی گسترده در میان کتاب‌های ادبی را منتشر کرده است که حقایق جالبی درباره محتوای رمان و داستان‌های ادبیات کلاسیک جهان بازگو می‌کند. آنها کتاب‌های منتشر شده داستانی و مستند را در طول یک دهه بررسی کردند.\nتیم تحقیقاتی دانشگاه دانمارکی تقریباً سه و نیم میلیون جلد کتاب چاپ شده به زبان انگلیسی بین 1900 تا 2008 میلادی را با هدف تعیین شخصیت زنان و مردان مطالعه و بررسی کرد. نتایج اولیه محققان دانمارکی نشان می‌داد که زنان و مردان با ویژگی‌های خاص و مشترکی در کتاب‌ها بیان می‌شوند.\nبه گفته دکتر آگوستین مردان و زنان در داستان‌های ادبی و همچنین کتاب‌های مستند با ویژگی‌های مشترکی یاد می‌شوند که معمولاً برای زنان بیشتر از مردان ظاهر اهمیت داده می‌شود.\nوی گفت: ما با همکاری چند دانشگاه و کمک شرکت مایکروسافت یک الگوی کامپیوتری طراحی کردیم تا این محتوای این کتاب‌ها را تجزیه و تحلیل کنیم و نتیجه کلی این بود که بیشتر زنان با مشخصه زیبایی و ظاهر نسبت به مردان تمییز داده می‌شوند.\nمحققان دانشگاه کپنهاگ مشخصات جمع آوری شده را بر اساس ویژگی‌های مثبت و منفی دسته‌بندی کردند و آمارها نشان می‌داد بیشتر زنان در ادبیات کلاسیک بر اساس ظاهر و زیبایی دارای مشخصات مثبت هستند. محققان گفتند: تحلیل این کتاب‌ها نشان داد تمام فعل‌ها و جملاتی که در تعریف از زنان استفاده شده است پنج برابر بیشتر از مردان به ظاهر اهمیت داده است.\nبیشتر نوشته‌های ادبی در داستان‌ها و کتاب‌های یک قرن گذشته وقتی خواستند از زنان تعریف کنند بیشتر به ظاهر آنها توجه داشتند ولی در مورد مردان بیشتر به ویژگی‌های شخصی مثل شجاعت و پرهیزکاری توجه شده است.\nالبته محققان به این نکته نیز اشاره کردند که در دهه‌های اخیر این آمار کمرنگ‌تر شده است و زیبایی کمتر ملاک ارزیابی زنان و شخصیت اجتماعی آنها بوده است. دکتر آگوستین گفت: نویسنده‌های معاصر کمتر از جملات و کلمات تعریف کننده از زیبایی زنان استفاده کردند و بیشتر به نقش اجتماعی و سیاسی آنها پرداختند.\nوی افزود: نویسنده‌های قدیم به طور سنتی به زنان و مردان نگاه می‌کردند درحالیکه داستان‌های معاصر نقش اجتماعی زنان در جامعه را قبول کرده‌اند و کمتر از واژه زیبایی برای آنها استفاده می‌کنند.\nکد مطلب: 280627\nآدرس مطلب: http://www.ibna.ir/fa/doc/longtrans/280627/تفاوت-زنان-مردان-داستان-های-قدیم-جدید


شب یلدا شب پولدار‌ها | صدای مردم\nشب یلدای امسال متفاوت‌تر از سال‌های گذشته است. در حالی که طبقه مرفه جامعه این روزها در حال تدارک سوپرلاکچری‌ترین شب سال هستند، بسیاری از مردم حتی قدرت خرید میوه را هم ندارند. اگرچه در چند سال اخیر قیمت اقلام مورد نیاز شب یلدا با افزایش ناگهانی و بی‌برنامگی مسوولان تنظیم بازار می‌گذشت اما امسال ماجرا جور دیگری است. امسال بسیاری از مردم نمی‌توانند شب یلدا را به معنی واقعی‌اش بر‌گزار کنند. آشفتگی وضعیت اقتصادی شرایطی را برای مردم به وجود آورده که تنها قشر مرفه جامعه می‌تواند از پس هزینه‌های شب یلدا برآید. روند افزایشی قیمت‌ها در سال‌جاری وضعیتی را برای مردم ایجاد کرده که مردم حتی توانایی خرید مایحتاج روزانه خود را هم ندارند چه برسد به برگزاری شب یلدا….\nکمتر کسی است که نگوید قیمت هر دانه پسته در سال‌جاری به ۱۵۰۰ تومان رسیده است. گشت‌و‌گذاری در بازار بزرگ تهران نشان می‌دهد که قیمت پسته از کیلویی ۲۰۰ هزار تومان شروع می‌شود که اگر قرار باشد این یک قلم در مناطق مختلف سطح شهر به فروش برسد، قیمت‌های چند صد هزار تومانی را تجربه خواهد کرد. از این رو عجیب نیست اگر بگوییم که این روزها خوراکی‌هایی مانند پسته را تنها باید از دور تماشا کرد و به آن نزدیک نشد. واقعیت این است که علاوه بر گرانی‌های بی‌سابقه در بازار میوه، اقلام پروتئینی، کالاهای اساسی و… بازار آجیل و خشکبار نیز تحت تاثیر نوسانات بازار قیمت‌های متفاوتی را تجربه کرده و بسته به نوع کالا شاهد افزایش قیمت‌های قابل توجه محصولات در بازارهای مختلف هستیم. از این رو مردم بر این باورند که خرید آجیل و میوه‌های مخصوص شب یلدا برای بیشتر خانواده‌ها میسر نیست و آنها نمی‌توانند شب یلدا را متفاوت از دیگر شب‌های سال بگذرانند. به گفته مردم، مراسم شب یلدا امروزه تشریفاتی شده و تنها طبقه مرفه جامعه می‌توانند آن را اجرا کنند چرا که امسال قیمت‌ها افزایش بی‌سابقه‌ای داشته و دیگر نمی‌توان شب یلدا را آن گونه که رسم بوده، سپری کرد. قیمت‌های باورنکردنی پسته، فندق، گردو، بادام و تخم کدو اوضاعی را به وجود آورده که خرید یک کیلو آجیل مناسب شب یلدا برابر با یک‌چهارم حقوق یک کارمند بوده و با هیچ منطق و معیاری قابل فهم نیست.\nروایت زندگی و رنج‌های کارگران بازار میوه و تره‌بار


باند قاچاق انسان درهرمزگان متلاشی شد\nساعت: 15:08 منتشر شده در مورخ: 1397/07/18 شناسه خبر: 1417352\nبه گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ فرمانده انتظامی هرمزگان گفت که اعضای باند 14 نفره جعل اسناد و مدارک هویتی و قاچاق انسان از سوی پلیس امنیت عمومی این استان دستگیر شدند.\nسردار عزیزالله ملکی روز چهارشنبه در جمع خبرنگاران افزود: این افراد که شماری از آنان از کارکنان ادارات دولتی یکی از شهرستان های استان هستند، پس از یک ماه کار پلیسی و اطلاعاتی دستگیر و گروه آنان متلاشی شد.\nرییس پلیس هرمزگان ادامه داد: دستگیرشدگان که سه نفر آنان زن است، به صورت سازمان یافته و با استفاده از مدارک فوت شدگانی که مرگ آنها به ثبت نرسیده با تبانی برخی کارکنان ادارات متولی، نسبت به تهیه اسناد هویتی جعلی به صورت کامل حرفه ای اقدام می کردند.\nاو افزود: اعضای این باند برای کسانی که قصد خروج غیرقانونی از کشور و یا اتباع بیگانه ای که قصد اقامت در ایران داشتند، اسناد و مدارک مورد نیاز تهیه می کردند.\nسردار ملکی اضافه کرد: روش کار این باند بسیار حرفه ای بود و شناسنامه و کارت ملی هوشمند را بر اساس سن، جنس و چهره افراد تهیه کرده و از متقاضیان پول های هنگفت حتی تا 600 میلیون ریال دریافت می کردند.\nفرمانده انتظامی هرمزگان یادآور شد: بیش از 350 فقره اوراق هویتی از مخفیگاه 14 متهم این پرونده کشف شد.\nسردار ملکی گفت: تحقیقات درباره این پرونده همچنان ادامه دارد و احتمال دستگیری افراد دیگری در هرمزگان و استان ها دیگر وجود دارد.


پاشنه آشیلها و آموزشهای قیام ک\nپاشنه آشیلها و آموزشهای قیام کارگری آبان 98\nشورش کارگری سراسری آبان ماه به رغم پارهای پالایشها در پیشینهی قرن بیستمی خود، از اتخاذ یک جهتگیری رادیکال و آگاه طبقاتی فرو ماند. این خیزش میتوانست شکست خورد، حادثهای که در سطحی و به شکلی اتفاق افتاده است؛ میتوانست پیروزیهایی به چنگ آرد؛ در صورت استمرار چه بسا شاهد شکوفاییها و تغییراتی رادیکال در جهتگیریهای طبقاتی خود میشد؛ شاید کُند و خرامان یا بالعکس تند و شتابان، راهبُردها و راهکارهای روزش را با بدیلهای آگاهانهی ضد کار مزدی جایگزین میساخت. همهی اینها ممکن بود اتفاق افتد و احتمال وقوعشان از پیش قابل انکار یا ابطال نبود. در این میان یک نکته قابل تاکید است. این که خیزش آبان با داشتن پاشنه آشیلهای موجودش و مادام که این پاشنه آشیلها باقی است، حتا که اگر موفقیتهایی به دست میآورد، شاید سنگی بر روی سنگ برای معماری مستحکم بنای پیکار طبقاتی آتی نمیگذاشت. قیام کارگران مثل تمامی شورشهای سلف خود، ضعفهای بنیادی داشت؛ ضعفهایی که به آنها خواهیم پرداخت و باید بپردازیم. اما مقدم بر آن، از هنرها یا جلوههای شکوفایی و رشدش بگوییم. در این گذر بر نکات زیر تاکید میکنیم.\n1- مقدم بر هر چیز باید گفت، که طغیان سراسری هفتهی آخر آبان 98 و پیش از آن قیام دی ماه 96 در تاریخ مبارزهی طبقاتی درون جامعهی ایران رُخدادهایی بی سابقه بودند. درست همان گونه که نوع این شورشها در کشورهای دیگر دنیا در سالهای اخیر، تا حد زیادی غیرمترقبه و بدون پیشینه بوده است. شاید این نکته به نظر عجیب آید. اگر تاریخ تکامل جوامع انسانی، تاریخ مبارزهی طبقاتی است - که حتما هست - چگونه میتوان این رویدادها را بی سابقه خواند؟! پرسش درستی است، اما بحث ما بر سر کمبود شورشها، طغیانها، انقلابات یا حوادث نوع اینها نیست. تاریخ آکنده از قیام و انقلاب است. بی سابقه بودن شورش آبان سال جاری یا دی ماه 96 در تفاوتهای هویتی میان آنها و رُخدادهای مشابه تاریخی اعم از پُر عظمت یا دارای شکوه کمتر است. این هر دو جنبش به تمام و کمال کارگری و سراسری بودند. کُل آحاد حاضر یا فعال در آن را کارگران تشکیل میدادند. آنان بودند که زیر فشار فقر، گرسنگی و بی خانمانی، علیه نظام بانی و باعث این سیه روزیها، علیه سرمایهداری، به صورت سراسری طغیان کردند. هر دو شورش فاقد صدر و ذیل، رهبر و پیرو، حزب و توده، نظریه پرداز و نظریه پذیر، سیاستگذار و مجری یا نوع اینها بود. ملاط و مصالح همپیوندی را فشار استثمار سرمایهداری میساخت. کارگران آماج این فشار، محله به محله، منطقه به منطقه، شهر به شهر به هم پیوستند، همپیوندیها قدرت شد، منفجر گردید، حاصل انفجار بر سنگفرش خیابانها راه افتاد و خیزشی سراسری گردید. آنچه این شورشها را به طور واقعی بی سابقه میساخت، برآیند مشترک کُل این مولفهها و نه وجود پراکنده و بدون انسجام آنها بوده است.\n2- وسعت و حدت سرمایه ستیزی خودانگیخنه و خودپوی این خیزش از تمامی طغیانها و عصیانهای کارگری پیشین افزونتر بود. واقعیتی که درخشش آن حتا عوامفریبان، فرصت طلبان و کفتاران شیارکار دلمههای سود و خون را هم به تصدیق واداشت. همه از آن به عنوان قیام گرسنگان یا شورش کارگران عاصی گرسنه نام بردند. کارگرانی که ظاهرا شعار ضد سرمایهداری سر ندادند! اما وجود خویش را علیه آنچه سرمایه بر سر آنها آوار کرده بود، علیه استثمار و شدت روزافزون استثمار سرمایهداری، علیه بلیههای آفریدهی سرمایه و بربریتهای دولت سرمایهداری منفجر ساختند. «مرگ بر سرمایهدار» و «سرنگون باد نظام سرمایهداری» بر زبان نیاوردند! اما قهر و نفرت طبقاتی خود را بر سر همهی نهادها، بنگاهها یا موسساتی سرشکن ساختند، که نماد هستی و قدرت سرمایه بودند. آنچه در این راستا و توسط عاصیان کارگر در این چند روز صورت گرفت، به نوبهی خود اگر نه بی سابقه، اما بسیار کم سابقه بود. یک شاخص بسیار درخشان و امید آفرین شورش آبان ماه را باید سرکشی عزم استوار کارگران برای درهم کوبیدن مالکیت سرمایهداری و تعرض رادیکال علیه بنیاد این مالکیت دانست. در بسیاری از شهرها، تودهی کارگر مصمم، خشمگین و بدون هیچ تردید، به تمامی فروشگاههای زنجیرهای یورش بردند، مراکز توزیع کالاها را به صورت ضربتی و جنبشی از چنگال سرمایهداران خارج ساختند. کُل موجودی این شرکتها و موسسات، از خورد و خوراک و پوشاک تا سایر مایحتاج اولیهی معیشتی و رفاهی را با ارادهای شورایی، سرمایه ستیز و طبقاتی در اختیار گرفتند و میان آحاد طبقهی خویش در سطح شهر تقسیم کردند. کارگران در خیلی جاها، این کارها را انجام دادند و در برخی شهرک ها یا شهرها، از جمله «قلعه حسنخان» (شهرک قدس)، تقریبا کُل فروشگاههای بزرگ را موقتا به تصرف خود در آوردند.\nراهکار الغای مالکیت سرمایهداری و تصرف مراکز اقتصادی مورد تملک صاحبان سرمایه به مراکز توزیع و فروش کالاها محدود نماند. در شهر ملارد، از شهرهای استان البرز، کارگران منطقه دست به کار تصرف نیروگاه و مراکز تولید برق شدند. برای حصول این هدف تلاش کردند و تا مراحل مهمی از کار پیش تاختند. در ماهشهر، استان بوشهر، و پارهای نقاط دیگر خطوط مواصلاتی، شبکهی حمل و نقل و بزرگراههای تجاری سرمایهداری را فلج نمودند و به طور کامل مسدود ساختند. این اقدامات در طول روزهای تداوم شورش، در نواحی مختلف کشور به گونهای چشمگیر اتفاق افتاد. حمله به مراکز قدرت سیاسی، نهادهای دولتی، ستادها و سازمانهای اختاپوسی اعمال بربریت سرمایهداری یا دستگاههای تصمیم گیری و اجرایی نظم سرمایه، در حوزههای مختلف نیز جلوهی بارز دیگری از خروش سرمایه ستیزی خودپوی تودههای کارگر بود. این نکتهی ظریف و حساسی است که شعور و شناخت هیچ سرمایهدار، هیچ نمایندهی فکری، سیاسی و حقوقی نظام بردگی مزدی، از جمله هیچ دفتر سیاسی یا کمیته مرکزی هیچ حزب مدعی «رهایی» طبقهی کارگر!!، قادر به فهم واقعی آن نیست. هیچ کدام اینها، میان انهدام هفت فرمانداری یا دهها ساختمان دولتی و ستاد نیروهای نظامی و انتظامی در خیزش آبان 98، با هجوم جنبش عمومی سال 57 به پادگانها و مراکز قدرت رژیم شاه هیچ فرقی ندیدند و نگذاشتند!! تفاوتی که به گونهای خیره کننده وجود داشت و از آن مهمتر، هویتی بود؛ به این معنی که رویکرد طبقاتی متفاوتی را منعکس میساخت.\nدر سال 57، تودهی وسیعی که اگر چه آنها هم کارگر بودند، اما پادگانها را میگرفتند، به این خاطر که رژیم اختاپوسی شاه را ساقط و رژیم اختاپوسیتر دیگری را بر جایش بنشانند. جنبش به گونهی فاجعه باری از فقدان محتوا و هویت طبقاتی ضد سرمایهداری رنج میبرد. ماجرا در شورش آبان 98 کاملا متفاوت بود. وقتی بانکها را آتش میزدند یا پاسگاههای پلیس را منهدم میکردند، زمانی که مراکز قدرت دولتی را طعمهی حریق میساختند یا حوزههای علمیه و دفاتر ائمه جماعت را در شعلههای خشم خود میسوزاندند، در همهی این موارد به ریشهی واقعی فلاکتها، گرسنگیها، گورخوابیها و محرومیتهای خود یورش میبردند. عملا به سرمایه حمله میکردند. خیزش آبان ماه از این لحاظ حتا از قیام دی ماه سال 96 پیشرفتهتر، رادیکالتر و شفافتر بود. این خیزش با این توصیف درست در نقطه مقابل طغیان منحط و پوسیدهی موسوم به «جنبش سبز» قرار داشت. در آنجا همه چیز نمایش دخیلبندی فاجعه بار بخشی از درس خواندههای شعور باختهی طبقهی کارگر به یک بخش ارتجاع هار بورژوازی برای اصلاح و آرایش «انسانی»!! نظام کارگرکُش و ضدبشری سرمایهداری بود!! در اینجا، بالعکس، قهر خودجوش و خودانگیختهی ضد بردگی مزدی کارگران بود که میتوفید و نمادهای حاکمیت و موجودیت سرمایه را در خود غرق میکرد. فقر، گرسنگی، کارتن خوابی و بیخانمانی و بی دارویی و بی درمانی مولود نظام بردگی مزدی بود، که باروت قهر میشد و این قهر توفانی سینهی شیوهی تولید و مناسباتی را نشانه میرفت که بانی و سرچشمهی واقعی کُل سیه روزیها بود.\n3- فرار کارگران معترض، از آویختن به منجی، رهبر، حزب، سندیکا و مافیاها یا امامزادههای بالای سر، این بار از همیشه بارزتر، فاحشتر و پُر درخششتر بود. یاوه سراییهای نفرتبار، مضحک و روان پریشانهی نبش قبرشدگان سلطنتطلب پیرامون دخالت در این قیام، نقش تیر تهمت و توهین بسیار سهمگینی را داشت که به قلب تودهی کارگر عاصی شلیک میشد؛ تیر افترای زهرآگینی که فشار جراحتاش از زخم قتلعام سپاه پاسداران و سایر عملههای سرکوب سرمایهداری کمتر نبود. همهی شواهد به اندازهی کافی فریاد میزدند که کارگران خود، یگانه نیروی سلسلهجنبان سیر رُخدادها هستند. مراودات طبیعی روییده از ژرفنای شرایط کار و زندگی، فشار جرقهزای بیکاری، گرسنگی، فقر و درد و رنج مشترک بود که دلها را به هم جوش میزد و شیرازهی همپیوندی یا سازماندهی خودپوی انسانها میشد. جنبش به همان سان رویید، که یک اعتصاب چندین هزار یا چند ده هزار کارگری در یک کارخانه یا یک قلمرو وسیع کار و تولید میروید. در آنجا هیچ نیروی ماورای ارادهی کارگران، دکمهی اعتصاب را فشار نمیدهد. در اینجا نیز اولا کُل معترضان، آحاد تودههای کارگر بودند و ثانیا به همان سیاق عصیان کردند که در کارگاه و کشت و صنعت و حمل و نقل و مدرسه و بیمارستان اعتصاب میکردند. این نکته نیازمند تاکید است، که اگرچه گُسست از حزب آویزی، فرار از دام دکانداری بورژوازی راست و چپنمای آلترناتیو فروش، اجتناب از دخیل بندی به سندیکا و اتحادیه یا هر امامزادهی بالای سر، یک پدیدهی در حال رشد درون جنبش کارگری، در سراسر دنیا است، اما طبقهی کارگر ایران از این لحاظ و در این عرصه کاملا پیشتاز است و گامهای بسیار مهمی به جلو برداشته است.\n4- در خیزش آبان ماه، پدیدهی رژیمستیزی توخالی فراطبقاتی که میراث و شاخص هویتی اپوزیسیون پردازی بورژوازی از جمله ارثیهی همهی احزاب لنینی است، نه فقط سرکشی نداشت، که به صورت بی سابقه یا بسیار کم سابقهای در مقابل فشار بار طبقاتی و سرمایه ستیزی نطفهای خودپوی جنبش کارگری زانو زد و تمکین کرد. خشم و قهر توفنده و در حال غلیان ضد فاشیسم اختاپوسی اسلامی بورژوازی حاکم، عملا وزن مخصوص هر چه بالاتر، جوشانتر و نیرومندتر سرمایه ستیزی پیدا کرد. نهادهای قدرت رژیم در دایرهی شعلهور شورشی سوختند، که با چاشنی قهرعلیه شدت استثمار سرمایهداری شروع به اشتعال کرد. این نیز درجنبش کارگری ایران جدید مینمود و خبر از شکوفایی طبقاتی پُر شکوهتر و افزونتر این جنبش میداد.\n5- توفان خشم تودههای کارگر علیه گرسنگی آفرینی، معیشت سوزی، آزادی کُشی، تبعیضات سبُعانهی جنسی، آپارتاید وحشیانهی عقیدتی، فقرگستری، آلوده سازی محیط زندگی یا سایر فاجعههای انسانی مخلوق نظام بردگی مزدی از همیشه کوبندهتر و سرکشتر شد. رژیم اسلامی بورژوازی از پایان دههی شصت تا امروز، هیچ گاه و در هیچ لحظهای فشار قهر منفجر، شورشی و گستردهی کارگران را به وسعت و قدرت این چند روز احساس نکرده و از بیم آن به وحشت نیافتاده بود. همه چیز گواهی میداد، که میلیونها خانوار کارگری تا آنجا از نفرت و قهر نسبت به آنچه سرمایه و دولت هار سرمایه بر سرشان آورده است، آکنده و عاصی هستند که حتا هولوکاست آفرینیهای جمهوری اسلامی هم به راحتی قادر به مهار خشم و عصیان آنها نمیگردید. کارگران، حتا کارگرانی که هیچ جملهای از مارکس نخواندهاند، حتا آنانی که سوای سب و لعن مارکس توسط تریبونهای رسمی بورژوازی هیچ شناخت دیگری از وی بر لوح خاطرشان ننشسته است، همهی آنها این عبارت او را به طور ضمنی و به عنوان حدیث زندهی زندگی نجوا کردند که: «سوای زنجیرهاشان هیچ چیز برای از دست دادن ندارند». این کلام، در هفتهی آخر آبان ماه، عملا سیلاب شد و ملاط طوفان گردید.\n6- فشار قهر تودهی کارگر بر نظم اقتصادی سرمایهداری و مختلسازی این نظم از همهی رُخدادهای پیشین سنگینتر بود. بورژوازی جهانی در متن صحه گذاری کریه سودجویانه بر حمام خونهای سراسری رژیم و در ادامهی حمایت آشکار و ضمنی از خونریزیها، یگانه اشکال کار حاکمان سرمایه را کمحُرمتی نسبت به «دموکراسی» در عرصهی قطع اینترنت دید!! قطع اینترنت مسلما جزیی از کارزار رژیم علیه اعتراض کارگران بود، اما این حادثه نه یک رویه، که دو رویهی ناهمگون داشت. از یک سو، بخشی از سرکوب طغیان تودهی کارگر را تشکیل میداد و از سوی دیگر، سراسیمگی، وحشت و اجبار بورژوازی به تحمل اختلال اجباری و اجتناب ناپذیر نظم اقتصادی سرمایه زیر مهمیز کوبندهی شورش را برملا میساخت. تعطیلی شبکهی اینترنت برای بورژوازی هزینهای سنگین داشت و رژیم از وحشت جنبش کارگری خود را مجبور به قبول و پرداخت این هزینه دید. اختلال نظم اینترنتی تولید و داد و ستد سرمایهداری، فقط گوشهی ناچیزی از فروپاشیهای نظم اقتصادی و اجتماعی سرمایه در طول این چند روز بود. از هم پاشیدن سیستم بانکی، تعطیل مراکز آموزشی، در آتش سوختن نهادهای قهر پلیسی سرمایهداری، طعمهی حریق شدن شمار کثیر مراکز مالی و تجاری، تعطیل شدن کارخانهها و موسسات اقتصادی نیز ضربات سهمگین دیگری بودند، که بر این نظم وارد گردید.\n7- اجماع ناننوشته و وحدت نامکتوب کُل دولتها و بلوک بندیهای بورژوازی در سراسر جهان با جمهوری اسلامی بر سر سرکوب هر چه وحشیانهتر شورش تودههای کارگر نیز یکی دیگر از ویژگیهای این خیزش و در همان حال یکی از دستاوردهای شکوهمند آن بود. ریشه این اجماع در دهشت سراسری کُل بورژوازی از ظرفیت بسیار بالای شورش برای اشتعال روزافزون در یک سو و فروماندگی قطبها و دولتهای سرمایهداری از آلترناتیو آفرینیهای ماورای ارتجاعی مطلوب و پاسدار منافع خود در صورت سقوط فاشیسم اسلامی بورژوازی از سوی دیگر قرار داشت. کُل آنها در غیاب بدیل دلخواه خویش، عملا بقای جمهوری اسلامی را شرط لازم و نیاز حتمی نجات سرمایهداری از خطر انفجار جنبش کارگری دیدند و در همین راستا، هولوکاست آفرینی این رژیم علیه شورش کارگران را به فال نیک گرفتند. وضع روز کُل نظام بردگی مزدی در دنیا، به ویژه در منطقه، هم بر اهمیت این اجماع افزود. بسیار قابل تعمق است، که درندهترین دولتهای متخاصم با رژیم درندهی جمهوری اسلامی هم که تا یک روز پیش از شروع شورش بر طبل جنگ علیه رژیم میکوبیدند، یک باره با مشاهدهی طوفان اعتراض کارگران ایران در ضرورت همسنگری مصمم با فاشیسم اسلامی بورژوازی هیچ تردیدی به دل راه ندادند. همهی آنها به طرفة العینی به این جمعبست قاطع مالامال از یقین رسیدند، که اکنون نه وقت رقابت و تسویه حسابهای درون طبقاتی یا دفع و رفع زیادت خواهیها، که زمان اجماع و اتحاد کامل با هم علیه جنبش کارگری است؛ امری که حتا اپوزیسیونهای مزدورمآب چشم به راه حمایت قطبها و دولتها برای عروج به عرش حاکمیت سرمایه را نیز سخت روان پریش و آشفته حال کرد. از منظر رویکرد سرمایه ستیز و رادیکال، وقوع این رُخداد دستاوردی سترگ در کارنامهی کارزار طبقاتی تودههای کارگر ایران بود. جنبش کارگری نشان داد که اولا با شورش پُر شکوه خود، کُل بورژوازی جهانی را دچار وحشت ساخته است، آنسان که همگی خود را مجبور دیدند طومار عوامفریبی، شیادی و نیرنگ بازی حول «حقوق بشر»!!، دموکراسی و این نوع جادوگریها را قفل زنند، ثانیا بر تمامی رویاهای پوشالی آنها برای آلترناتیو سازی یا آویختن طبقهی کارگر ایران به خویش و اپوزیسیونهای مافیایی شریک خود مُهر بطلان کوبد.\nنقطه قوتها یا مظاهر سرمایه ستیزی خودجوش کارگری در خیزش آبان مسلما بیشتر از مواردی است که در بالا آمد. همهی این جوششها و بالیدنها را باید دید، با واکاوی ضد سرمایهداری نظر انداخت و برای کمک به بالیدن افزونتر و سرکشتر آنها تقلا کرد. مسالهی حیاتی و اساسی آنست، که این خزیدنها یا به دندان خاییدن سنگها و سنگلاخها با همهی اهمیتی که دارند، هنوز مبین گُسست رادیکال، طبقاتی و پُر قوام جنبش کارگری از گذشتهی قرن بیستمی خود یا حتا مصونیت مقدماتی این جنبش در مقابل خطر این یا آن رفرمیسم نیستند. فشار راه حلهای گُمراه ساز و راهبُردهای تباهگر سرمایهمدار بر پویهی پیکار جاری تودههای کارگر هنوز به گونهی انفجارآمیزی سنگین است. ما همچنان در حال برداشتن گامهای اولیه، لرزان و کم قوام برای بُرش از برهوت پیمودنهای رفرمیستی هستیم. درست به همین دلیل باید در کنار دیدن نقطه قوتها و تلاش برای بالیدن و بلوغ روزافزون دستاوردها، به سراغ کاستیهای بنیادی و بُنبستهای فرساینده سر راه جنبش روز طبقهی خود رویم. خیزش آبان به رغم درخششهای چشمگیر، کماکان از احراز شاخصهای هویتی مبارزهی طبقاتی رادیکال و ضد سرمایهداری عاجز ماند.\nکارزار طبقاتی، جدال میان دو طبقهی اساسی جامعه، طبقهی استثمارگر حاکم در یک سو و استثمار شوندهی فرودست در سوی دیگر، بر سر کُل کارکردها، تبعات، آثار اقتصادی، سیاسی، مدنی، حقوقی، فرهنگی، اجتماعی شیوهی تولید مسلط و لاجرم اساس بودن یا نبودن این شیوهی تولید است. این کارزار بسان هر پدیدهی زنده، مراحل مختلف جنینی، استخوان بندی، بلوغ، پیش تاختن و به قهقرا رفتن دارد. اگر رشد نکند، اگر طبقهی استثمارشونده به نیازهای انکشاف، سرکشی، بالندگی و پیروزی آن پاسخ رادیکال تاریخی ندهد، اگر مسیر واقعی گسترش و بلوغاش با اهداف و افق تاریخی و طبقاتی آن همگن و انداموار نباشد، اگر در هر گام نطفه بندی نیرومندتر و استخوان بندی آهنینتر قدرت پیکار استثمارشوندگان را به نمایش نگذارد، قطعا اسیر بُنبست خواهد شد، به ورطهی فرسودگی میافتد، سرگردان بادیهها و برهوتها میشود، شکست پشت سر شکست را تحمل خواهد نمود و صورت و سیرتی خواهد یافت که «گر تو ببینیش، نشناسیش باز». وضعیتی که الان در مورد کارزار جاری تودههای کارگر دنیا به تمام و کمال مصداق دارد. جنبش کارگری برای این که بر ریل واقعی مبارزهی طبقاتی پیش تازد، چارهای ندارد جز آن که در کُلیهی فراز و فرودها، خیزشها، خزشها، سنگربندیها، حتا در سادهترین و روزمرهترین اعتراضاتاش، دارای راهبُرد ضد سرمایهداری باشد، تاکتیک و راهکار ضد سرمایه اتخاذ کند، تحلیلاش از شرایط روز طبقاتی و سرمایه ستیز باشد، راهحل ضد سرمایهداری پیش گیرد، مطالباتاش حمله به هستی سرمایه باشد، سازمانیابی پیکارش پویهی نمو و شاخ و برگ کشی تدریجی یک قدرت متحد شورایی ضد بردگی مزدی یا به بیان دیگر پویهی بالندگی، استخوان بندی و ابراز هستی نیروی در حال تدارک برای امحای سرمایهداری را به نمایش بگذارد. رژیم ستیزی او از سنگر ضد سرمایهداری انجام گیرد. جنبش کارگری اگر با این شاخصها آراسته شود، در حال مبارزهی رشد یابندهی طبقاتی است. در غیر این صورت، جنبشی از راه وامانده، به برهوت غلطیده و خارج از میدان کارزار بالندهی ضد سرمایهداری است.\nطبقهی کارگر با دخیلبندی به قانون، مدنیت، حقوق، دولت و نظم سرمایه نه فقط در سنگر جنگ طبقاتی نیست، که بالعکس با دست خود مشغول حفاری گور خود در گورستان نظم بردگی مزدی است و نقش عملهی ماندگارسازی سرمایهداری را ایفا میکند. آویختن به مبارزهی قانونی، خفه ساختن جنبش سرمایه ستیز خود با طناب دار سرمایه است. هیاهوی گرفتن «حق اعتصاب»!!، «حق تشکل»!!، «حق تحزب»!!، «حق آزادی بیان»!!، «حق راهپیمایی و تظاهرات»!!، «دموکراسی و حقوق دموکراتیک»، «حق رای و انتخابات آزاد»، نه فقط هیچ نشانی از مبارزهی ضد سرمایهداری ندارد، که فرار از کارزار رادیکال طبقاتی است. رژیم ستیزی دموکراتیک و خارج از خاکریز ضد کار مزدی برای جنبش کارگری، تبدیل خود و قدرت طبقاتی خود به ابزار تسویه حساب مافیاهای درون طبقهی سرمایهدار و ایفای نقش پیاده نظام ارتجاع بورژوازی است. هیچ کدام اینها سنخیت و تجانسی با پویهی کارزار رادیکال تودههای کارگر ندارند، بالعکس هر کدام بدتر و مرگبارتر از دیگری در خدمت خارجسازی جنبش آنها از ریل مبارزهی طبقاتی است. جدال افزایش دستمزد با موازین سندیکالیستی، کوبیدن بر طبل اعجاز «قانون کار» بورژوازی!!، راهاندازی کمپین اصلاح قوانین و میثاقهای شوم اجماع طبقاتی!!، پناه بردن به «طرح طبقهبندی مشاغل»، انتقال میدان کارزار افزایش بیمهی درمان، غرامت بیکاری، مستمری بازنشستگی، ایام مرخصی سالانه، کاهش روزانهی کار یا لیست طولانی این خواستها به برهوت قبول سندیکایی بردگی مزدی یا تمکین به اعتبار و حقانیت سرمایهداری، همه و همه به آتش کشیدن آشکار طومار مبارزهی رادیکال طبقاتی و جایگزین کردن آن با سازش طبقاتی است. حادثهی سیاهی، که در بخش عظیمی از دنیا اتفاق افتاده است.\nموضوع را دقیقتر بکاویم. کُل مواردی که نام بردیم یا به بیان جامعتر، کُل آنچه محتوای تضاد و جدال میان طبقهی کارگر و نظام سرمایهداری است، به دو شکل، در دو مسیر و با دو رویکرد ماهیتا متضاد و ناهمگن میتواند پیگیری گردد. رویکرد نخست، همان است که در سراسر سدهی بیستم بر سر جنبش کارگری جهانی آوار بوده است؛ رویکردی با پرچمداری بورژوازی لیبرال، سوسیال دموکرات، احزاب لنینی، مائوییستی و نوع آنها، رویکردی که همیشه، همه جا و در سراسر جهان، کوشیده است جنبش کارگری را نیروی مفلوک و بدون هیچ ارادهی جا به جایی شکلی از برنامهریزی نظم سرمایهداری با شکل دیگر یا تعویض ماشین دولتی سرمایه توسط این و آن حزب، این و آن جناح بورژوازی، سازد. فصل مشترک کارنامهی کُل آنها منحل کردن طبقهی کارگر در درون نظم اقتصادی، سیاسی، حقوقی، فرهنگی، مدنی و اجتماعی سرمایهداری است. و البته بند بند ایفای این نقش را با خروش جهانآشوب دعوی «رهایی پرولتاریا»!!، «کمونیسم»!!، «مارکسیسم»!!، «انقلاب» و«ضدیت با سرمایهداری»!! پیش بردهاند. حاصل کارشان نیز دقیق وضعیتی است، که امروزجنبش کارگری جهانی دارد.\nرویکرد دوم، رویکرد رادیکال مارکسی و ضد کار مزدی است. شالودهی کار در اینجا، تلاش برای تبدیل کُل اعتراضات، کُل عرصههای کشمکش، کُل اشکال جدال، هر نوع مبارزه علیه هر میزان تشدید استثمار، ستمکشی، تبعیضات جنسی، کودک آزاری، آلودگیهای زیست محیطی، به سنگرهای مرتبط و لحظات اندامور جنگ ضد سرمایهداری است. چیزی که واقعیترین و طبیعیترین روند رویارویی پرولتاریا با نظام بردگی مزدی است. اما سرمایه اساسا و بورژوازی هویتا، از جمله بورژوازی سوسیال دموکرات و لنینیست، با شستوشوی مغزی تودههای کارگر، آن را لباس ناممکنی پوشاندهاند و این ناممکنی دروغین را سم هلاکتزای جنبش ضد سرمایهداری کارگران دنیا ساختهاند. عُصارهی کیفرخواست رویکرد ضد کار مزدی، این است که چرا باید مبارزهی کارگر برای بهبود شرایط کار، معیشت متعالی، رفاه اجتماعی، آزادیهای سیاسی، رفع تبعیضات جنسیتی، محو کودک آزاری، سرنگونی طلبی، رفع آلودگیهای زیست محیطی و نوع اینها از کارزار رادیکال طبقاتی برای محو موجودیت سرمایهداری جدا باشد؟! شان نزول این جدایی چیست و از کجا آمده است؟! سوای سرمایه، سوای نیروها و احزاب چپنمای سرمایهمحور، سوای بورژوازی سوسیال دموکرات و لنینیست یا پاسداران کمونیستنمای سرمایهداری، کدام نیرو یا رویکرد اجتماعی دیگر، سلسله جنبان و مدافع این جدایی هستند؟! چرا کارگران نمیتوانند به جای خواست افزایش دستمزد و قفل کردن این افزایش به «نرخ تورم»؟!، خواستار خارجسازی کُل کار اضافی خود از چنگال قهر سرمایه شوند؟ چرا آنها نمیتوانند مبارزه برای افزایش دستمزد و معیشت بهتر، علیه حجاب اجباری، تبعیضات جنسیتی، بیکاری، فقر، بی خانمانی، آلودگی محیط زندگی، کشتار آزادیها و حقوق اولیهی انسانی را با کارزار تسلط بر سرنوشت کار و تولید و زندگی خویش به هم آمیزند؟ چرا؟ و چرا؟\nآیا برای آن که ظرفیت این جهتگیری در هستی طبقاتی آنها موجود نیست؟! برای این که سازمان نیافتهاند؟! شعورشان نمیرسد؟! فاقد قدرت انجام این کارهستند؟! کدام یک؟ هر کدام این سئوالات ابهامانگیز، در یکی دو جمله قابل بررسی هستند. سلب ظرفیت این یکیسازی یا همگنسازی از هستی اجتماعی طبقهی کارگر، کار بورژوازی است. درجهی وضوح و بداهت این حقیقت، تا جایی است که حتا منکران عملی وجود این ظرفیت در تودهی کارگر هم کُل انکار خود را زیر لوای باور به تاریخآفرینی و تاریخسازی پرولتاریا بر جنبش کارگری تحمیل کردهاند. تکیه بر متشکل نبودن به عنوان مانع سر راه این همگنسازی، استدلالی متناقض و فریبکارانه است. این سازمانیابی نیست که جهتگیری و جنبش را میسازد، دومی است که اولی را تعیین میکند و هویت میبخشد. سراسر سدهی بیستم، دوران یکهتازی احزاب و تشکلهای مدعی تعلق به طبقهی کارگر بوده است؟ اما این احزاب، عین بورژوازی حاکم، سایهی هر خیال تودههای کارگر برای تسلط بر سرنوشت کار و تولید را به رگبار بستند. به علاوه، وقتی فاقد سازمانیابی هستیم، باید تشکل یافتن و به طور اخص سازمانیابی متناضر با توان تسلط بر سرنوشت کار و تولید و زندگی را دستور کار کنیم، نه این که راه نفی مبارزهی طبقاتی را پیش گیریم!! این سخن که گویا کارگران شعورشان نمیرسد، یک بُرهان نفرتانگیز بورژوایی، ارتجاعی و مالامال از تناقض است. تودهی کارگر در سیاهیزار سدههای 14 و 15 میلادی این کار را کرده است؟ چرا در قرن بیست و یکم فاقد این شعور شده است؟! از این مضحکتر!!، مگر این شعور و آگاهی قرار نیست بیان اندیشوار شرایط کار، استثمار، زندگی و نیاز قهری پیکار جاری باشد؟ و در این گذر تکامل یابد؟ اگر این چنین است، که مسلما هست، پس چرا باید نقش وحی منزل یابد و طبقهی کارگر در انتظار نزول آن از عالم ماوراء ماند؟! ابتذال این فلسفه بافیها و دلیل تراشیها اظهرمنالشمس است. همهی این «بُرهان»ها سرهمبندی شدهاند، تا ساز و کار شستوشوی مغزی تودهی کارگر شوند، تا کارگران راه مبارزهی طبقاتی و جنگ واقعی ضد سرمایهداری را پیش نگیرند، تا بردهی مزدی بودن آنها ماندگار گردد، تا قدرت پیکار طبقاتی آنها سکوی پرتاب احزاب به اریکهی حاکمیت سرمایه و ساز و برگ جا به جایی شکلی از نظم سرمایهداری توسط شکل دیگر شود.\nدر این میان یک چیز قابل انکار نیست. این که تودههای کارگر دنیا زیر فشار گُمراهه رفتنهای رُعبانگیز ناشی از فشار افکار، راهبُردها، راه حلها، راهکارها و فرهنگ طبقهی بورژوازی، از جمله بورژوازی سوسیال دموکرات، لنینیست و دیگر، در یک دورهی طولانی تاریخی، به صورت حی و حاضر، از قدرت سازمان یافتهی خود برای تعیین تکلیف عاجل با موجودیت سرمایهداری و تسلط جامعالاطراف بر سرنوشت کار، تولید و زندگی خویش برخوردار نیستند. این یک واقعیت است و همین واقعیت با بلندترین صدا فریاد میزند، که حیاتیترین و عاجلترین کارشان باید احراز این موقعیت یا این قدرت سازمان یافتهی شورایی، سراسری و ضد سرمایهداری باشد. تودهی کارگر این قدرت را به صورت خودجوش، نطفهای و آمادهی بالندگی در هستی طبقاتی خود به اندازهی کافی دارد، اما این نیروی اندرونی سرکش باید ببالد و بالغ گردد. پروسهی شکوفایی و میدانداری آن هم باید در همین کارزار جاری طی شود، از اینجا تغذیه کند، ملاط و مصالح رشد بر گیرد، آموزش بیند و به بار نشیند. برای این کار یا برای طی پیروزمند این فرایند باید همه جا، در تمامی آنات، عرصهها، در هر شرایط و هر دوره و هر سطح، حتا نازلترین سطح، بنیاد کارش را بر تقابل رادیکال با سرمایه و موجودیت نظام بردگی مزدی استوار نماید. تعیین بهای نیروی کار یا هزینهی معاش، رفاه و امکانات مورد نیاز بازتولید این نیرو، پایینترین سطح کارزار روزمره است. در همین جا تودههای کارگر میتوانند و باید به جای خواست افزایش مزد، خواستار تصاحب سهم هر چه عظیمتر حاصل کار و تولید سالانهی خود شوند. سرنوشت ریال به ریال این محصول اجتماعی سالانه، واقعیترین و حیاتیترین پهنهی کارزار طبقاتی درون جامعهی سرمایهداری است. میدان مهم جنگ همین جا است؛ جنگی که یک طرفش ما کارگران و طرف دیگرش طبقهی سرمایه دار و دولتاش ایستاده است. ما این میدان را خالی و تسلیم بورژوازی کردهایم!! تسلط بر سرنوشت کار، تولید و زندگی را عملا حق بلامنازع طبقهی سرمایهدار و دولت سرمایه انگاشتهایم، موضوع کارزار طبقاتی را نه رفع استیلا و حاکمیت سرمایه، به هر میزان ممکن، بر سرنوشت کار و زندگی خویش، نه تقلای رادیکال احراز آمادگی برای محو این استیلا، که مذاکره، اعتراض یا جنگ برای آرایش آن ساختهایم!! باید به آوردگاه واقعی طبقاتی بازگردیم. جنگ جاری میان ما و بورژوازی باید جنگی همه جا گستر برای تسلط سازمان یافته و شورایی آحاد انسانها بر سرنوشت کار، تولید و زندگی خود باشد. افق پیش روی ما همواره، در همهی عرصهها، در کُلیهی اشکال اعتراض، برای غلبه بر هر مشکل، در ستیز با هر جنایت و سبُعیت بورژوازی، در تمامی قلمروهای زندگی انسانی و اجتماعی باید این باشد. مادام که چنین نیست، تا زمانی که شالودهی جدال ما جلب رضایت بورژوازی به چند ریال مزد افزونتر، گرفتن حق اعتصاب از دولت سرمایه، حصول مجوز تظاهرات از نهادهای قدرت سرمایهداری، خواست معیشت مرفه از سرمایهداران، تقاضای آزادیهای سیاسی از دولتمردان سرمایه، مطالبهی رفع آلودگیهای زیست محیطی از حاکمان بورژوازی، استدعای کاهش تبعیضات جنسیتی از بارگاه قدرت و حُکمرانی طبقهی سرمایهدار، تمنای تقلیل فقر از برنامهریزان نظم بردگی مزدی، دخیل بستن به ماشین دولت سرمایه برای تعدیل و کاهش بی خانمانی و مانند اینها باشد، فقط عرض خود میبریم، گور خود میکنیم و بر عُمر سرمایهداری میافزاییم. پیوند زدن این انتظارات و چشمداشتها با شعار پُر طمطراق سرنگونی یک رژیم و جایگزین سازی آن توسط رژیم دیگر نیز نه فقط هیچ ذره بار طبقاتی یا هیچ دانه خردلی رادیکالیسم کارگری و ضد سرمایهداری به آن اضافه نمیکند، که فقط غلظت عوامفریبی و گُمراه کنندگی آن را انفجارآمیز میسازد.\nتودههای کارگر دنیا تا زمانی که بُرد آخر جدال و دورنمای روز کارزار خود را تحقق مطالبات بالا با نگاه و شیوه بالا بینند، فقط قدرت طبقاتی خود را میفرسایند، زنجیر بردگی مزدی را بر دست و پای خود محکمتر میبندند، سرمایه را نیرومندتر و خود را مقهورتر، مدفونتر و هیچ و پوچتر میسازند. قطعا و بدون هیچ تردید مجبور به پایین آوردن مستمر سقف انتظارات خود میشوند، خود را حتا از حصول همین خواستهای محقر دور و دورتر مینمایند، بسیار عمیقتر و کوبندهتر در باتلاق فقر، فلاکت، استیصال، بی خانمانی، دیکتاتوری، خفقان، تبعیضات جنسیتی و آلودگیهای زیست محیطی فرو میروند. ریشهی واقعی ورشکستگیها، زمینگیریها و فروماندگیها در همین جا، در تعطیل مبارزهی طبقاتی، در تمکین جامعالاطراف عملی به ابدیت سرمایهداری، در پاره کردن پیوندهای هویتی مطالبات عاجل جاری با جنگ واقعی ضد بردگی مزدی است. جنبش کارگری باید کُل حوزههای کارزار، کُل راهکارها و تاکتیکهای پیکارش را سلولهای همگن انداموار استراتژی ضد سرمایهداری و لغو کار مزدی سازد. تاکتیک رادیکال پرولتاریا به همان اندازه سرمایه ستیز است، که استراتژی رادیکال او چنین است. به جای خواست افزایش دستمزد، لغو کار کودکان یا محو بیکاری، پروندهی قطور تمامی کار و تولید سالانهی خود را پیش روی بورژوازی و دولتاش باز کنیم و اعلام داریم که بر سر تعیین تکلیف کُل این تولید و کار میجنگیم. به جای مشاجره بر سر بیمهی دارو و درمان و شهریهی مدارس، یکراست بر طبل خارجسازی کُل بهداشت و درمان و دارو و آموزش از سیطرهی داد و ستد کالایی و سرمایهداری کوبیم. به جای تقلا برای افزایش غرامت ایام بازنشستگی، اصل برخورداری کُل آحاد انسانها از معیشت، رفاه و امکانات اجتماعی متعالی را پیش کشیم و موضوع جنگ کنیم. به جای درخواست حقوق مدنی و آزادیهای سیاسی یا محو پوشش اجباری، بر ممنوعیت مطلق هر نوع دخالت دولت و قدرت بالای سر در هر حوزهی زندگی انسانی پای فشاریم و بجنگیم. به جای تقاضای کاهش آلودگیهای زیست محیطی، راه پیکار برای تعریف کار توسط همهی آحاد جامعه و امحای هر چه کار و تولید خارج از نیازهای واقعی جمعی را پیش گیریم. به جای ستیز علیه تبعیضات رُعبآور جنسیتی، اصل امحای کار خانگی یا کُل قیود ضد انسانی خانوادهی سرمایهمدار را نقطه عزیمت پیکار نماییم. این یک تناقض وحشتناک است، که ما ابتدا تا انتهای انتظارات و آرزوهای خود را به چهاردیواری حاکمیت سرمایهداری، به بقای بردگی مزدی، به قانون، نظم، قرار، حقوق و مدنیت سرمایه قفل زنیم. همه چیز را در داربست قبول و جاودانه دیدن این نظام طرح کنیم و آن گاه خواستار اجابت و تحقق این مطالبات باشیم!! اگر بناست سرمایه نیروی مورد رجوع، تصمیم گیرنده، برنامهریز و حاکم بر سرنوشت کار و زندگی ما باشد، اگر قرار است ما همهی خواستها و انتظارات خویش را با قبول بردهی مزدی بودن خود و تسلط و استیلای نظم سرمایه پیش کشیم، در این صورت سرمایهداری خواهد بود که بر پایهی مصالح و منویات و ملزومات چرخهی ارزش افزاییاش، مطالبات ما را قبول یا نکول خواهد کرد.\nبورژوازی سوسیال دموکرات و لنینیست، از مسالمتجو تا سرنگونیطلب، بر روی تناقض بالا پرده میاندازند. این تناقض را انکار میکنند و اعلام میدارند، که سخن از مبارزهی تودههای کارگر برای خارجسازی سرنوشت کار، تولید و زندگی خویش از چنگال سرمایه تا پیش از سرنگونی رژیم سیاسی حاکم امری غیرواقعی و ناممکن است!! آنها با گرفتن سنگر در برجهای عاج ایدئولوژیک دیدهبان «کمونیسم» بورژوایی، اخطار میدهند که رویکرد کارگران به پیکار برای هر میزان تسلط بر سرنوشت کار و تولید قبل از جایگزینی کامل ماشین دولتی بورژواژی با «دولت پرولتری»؟!، نشانهی ناآگاهی به اهمیت قدرت سیاسی، عدم شناخت از نقش معجزهگر دموکراسی در برپایی جامعهی فراسوی سرمایهداری و گواه انصراف از پایبندی به اصول ایدئولوژیک «مارکسیسم - لنینیسم» میباشد.\nمبانی و سرچشمهی احکام این طیف، بسیار روشن و معلومالحال است. تودههای کارگر قادر به مبارزهی ضد بردگی مزدی نیستند! و ظرفیت پیکار برای نابودی سرمایهداری را ندارند! کمونیسم هم یک جنبش طبقاتی نمیباشد!، بلکه یک ایدئولوژی است! این شرایط کار، پیکار، زندگی یا هستی اجتماعی کارگران نیست که شعور مبارزهی ضد سرمایهداری را پدید میآرد!، بلکه ایدئولوژی کمونیسم است که سلسلهجنبان این جنبش میگردد! ایدئولوژی و مکتبی که توسط حزب نمایندگی میشود، حزب است که مبارزهی کارگران را بار طبقاتی و سرمایهستیزی میبخشد! جامعهی کمونیستی هم همان سرمایهداری دولتی زیر چتر حاکمیت «پرولتاریای» متحزب با اسم و عنوان «دولت» کارگری است! زیرا تودهی کارگری که اساسا فاقد هویت سرمایه ستیزی و تُهی از ظرفیت مبارزهی طبقاتی ضد سرمایهداری است، تودهی کارگری که صرفا نقش ارتش تحت فرمان حزب را بازی میکند، به هیچ وجه قادر به ایفای نقش در برنامهریزی کار و تولید و زندگی بدون دولت و بدون کار مزدی هم نخواهد بود. اینها احکام آهنین، آسمانی و ایدئولوژیک این رویکردها هستند؛ احکامی که در سراسر قرن بیستم در سطحی نسبتا وسیع بر جنبش کارگری تسلط داشته است.\nبورژوازی لنینیست، مستقل از آرایش صوری باورها یا سیمای فرمولبندیهای ایدئولوژیک، تاریخا و در همهی اشکال خود به مبانی و اصول بالا آویزان بوده است و کاملا پیداست که در داربست این اصول و پندارها، هیچ روزنهای بر روی هیچ کارگری برای آن که دورنمای تسلط بر کار و تولید و زندگی را دستور پیکار روز خود سازد، به این موضوع فکر کند، پیچ و خم چنین مبارزهای را چراغ اندازد، رابطهی ارگانیک آن با پویهی سرنگونی ماشین دولتی بورژوازی را جستوجو نماید یا انبوه مسایل دیگر، باز نبوده و باز نمیگردیده است. این اصول و احکام دقیقا همان مصیبتی را بر سر شعور و شناخت و مبارزهی کارگران میآورده است، که سرمایه به حُکم بُنمایه و ذات خود - از آغاز تا فرجام - بر سر طبقهی آنها آورده است. نگاه ضد کار مزدی و مارکسی مبارزهی طبقاتی، رویهی کاملا متضاد این احکام و اعتقادات، اندیشهها و آیات، است. در اینجا تودهی کارگر باید، میتواند و ظرفیت آن را دارد، که لکوموتیو مبارزات جاری روزمرهاش را مطابق وسع، توان، شناخت و امکاناتاش بر ریل واقعی ضد کار مزدی راه اندازد و پیش راند. و مادام که چنین نکند، در نظم سرمایه منحل است؛ نه فقط در چرخهی ارزش افزایی سرمایه، پیچ و مهرهی ماشین تولید سود است، که در حوزهی سیاست، حقوق، مدنیت، فرهنگ، اخلاق و همه چیز، نقش افزار و آلات و ادوات ماشین نظم سرمایهداری را ایفا مینماید. اگر اعتصاب میکند، اعتراض مینماید، حتا اگر دست به قیام میزند، نهایتا به مُهره، موتور، سیستم یا ماشینآلاتی میماند که زیر فشار فرسایش، استهلاک و قلت بارآوری، قادر به ایفای نقش مطلوب در چرخهی سراسری تولید و سامانپذیری سرمایه نمیباشد. و با این واکنشها، فریادها، شوریدنها، اعلام میدارد که باید تعمیر، روغنکاری، تعویض، بازپردازی، یا به شکل تازهای مدیریت گردد!! جنبش کارگری از اواخر سدهی نوزدهم تا امروز، این معضل یا تناقض کوبنده، رقتبار و هلاکتزا را با خود حمل کرده است. کُل اردوگاه قدرت خود را در چرخهی نظم اقتصادی، سیاسی، مدنی، فرهنگی، استراتژیک و تاکتیکی سرمایهداری منحل ساخته است. هویت مستقل ضد کار مزدیاش را از دست هشته است. در بهترین، پُر جنجالترین و طوفانیترین خیزشها یا انقلابات به نیروهایی آویخته است، که سوای جایگزینی شکلی از سرمایهداری با شکل دیگر هیچ چیز پیش روی نداشتهاند. در طول این صد سال و چند دهه، زمین و زمان را از مبارزه، اعتصاب، اعتراض، شورش، قیام، انقلاب، خیزشهای آتشفشانآسا و آنفجارآمیز آکنده است، اما افق پیکارش را کرانههای استیلای سرمایهداری و رنگآمیزی متفاوت دیوارههای این افق قرار داده است. در همین راستا، فرسوده، زمینگیر و مستهلک گردیده است. به طور کامل به بُنبست رسیده است و برای شکستن این بُنبست باید همه چیزش را بازپردازی، رادیکال، طبقاتی و سرمایه ستیز بنماید. باید، و قطعا میتواند، مبارزه برای تسلط بر سرنوشت کار، تولید و زندگی را دستور زندگی روز خود سازد. آیا این بدان معنا است که کارگران این و آن کارخانه، مدرسه، فروشگاه، کشت و صنعت، دانشگاه، بیمارستان، شبکهی حمل و نقل، جنگل، بندر، شرکت ساختمانی یا کُل تودههای کارگر یک کشور، دیوانهوار، مریخی راه افتند و شعار تسلط بر سرنوشت کار و زندگی سر دهند!! بورژوازی کمونیستنما در چند دههی اخیر زیر فشار چرخ انقراض، راه مقابله با رویکرد ضد کار مزدی طبقهی کارگر را سر دادن این نوع تعبیرات و تمسخرها دیده است. اما حرف کارگران رادیکال کاملا مشخص و حقایقی بسیار آفتابی هستند.\nبه شورش پُر عظمت آبان ماه 98 نظر اندازید. کارگران حتا به اعتراف فرماندهی سپاه پاسداران در 29 استان از کل 31 استان جهنم سرمایهداری وارد پهنهی کارزار شدهاند. خیزشی با این وسعت و فراگیری، متضمن این معنی است که تودهی کارگر سراسر این دوزخ، همزمان، همدرد، همرنج، با خواستهایی واحد، با اعتراضی همگن، علیه یک نظام بشرستیز معین در حال شورش هستند. پرسش این است، که چرا این کارگران نمیتوانند در هر کجا که هستند، در کارخانه، فروشگاه، حمل و نقل، مدرسه، بیمارستان، مزرعه، بندر، خیابان، بیابان، جنگل، دست به کار تصرف مراکز کار و تولید شوند؟ مگر نه این است، که آنها کُل چرخهی کار و تولید سرمایهداری را در تیررس تهاجم خود دارند و میتوانند شورش خویش را سرآغاز مبارزهی طبقاتی واقعی برای تصرف کارخانهها و مراکز کار بنمایند؟ گام نخست همپیوندی برای تشکیل شوراها و برپایی یک جنبش نیرومند شورایی سراسری و ضد سرمایهداری را بردارند؟ آیا این بدان معنی است، که آنها با این کار همه جا را «کن فیکون» کنند؟ یک شبه سرمایهداری را محو و سوسیالیسم را مستقر سازند؟ این قبیل تعبیرات مضحک چندشزا، فقط خاص احزاب و جریاناتی است که از نفرت و کینه نسبت به هر سطح و هر گام تلاش تودهی کارگر برای جنگ واقعی علیه سرمایهداری مالامال هستند، کارگران را شایستهی شروع این اقدامات نمیبینند، هر جست و خیز تودهی کارگر در این راستا را نقض حریم قداست حزب میانگارند و با آن سر دشمنی و عناد دارند. بحث بر سر «کن فیکون»سازی، راهاندازی انقلاب سوسیالیستی، یکسره کردن کار با بورژوازی، سر دادن فوری و فوتی شیپور رهایی انسان نیست. سخن از تغییر ریل بنیادی کارزار است. کنار گذاشتن و برچیدن ریلی که فقط انحلال در بورژوازِی، دفن شدن در نظم سرمایه، شکست، زمینگیری و فرسایش بار آورده است و قرار گرفتن روی ریل دیگری که هر لحظه و هر گام پیش تاختن بر آن، متضمن دست در دست هم گذاشتن به صورت یک طبقه، تبدیل شدن به یک قدرت متحد و سازمان یافتهی شورایی برای حضور پیروزمند در یک جنگ سراسری طبقاتی است. این که چرا تودهی کارگر در شورش آبان ماه چنین نکرد؟ پاسخاش شفاف و عریان است؛ زیرا افق اهتمام به این خیز رادیکال، طبقاتی و سرمایه ستیز از پیش چشم وی دزدیده و مفقود شده است.\nبحث اساسا بر سر شورش آبان یا شورشهای مشابه نیست. در سه سال متوالی اخیر، هیچ کارخانه و مرکز کار در پهندشت جهنم سرمایهداری ایران نبوده است که کارگران آنجا بارها و به کرات دست به اعتصاب نزده باشند. درهر برههی زمانی واحد، تعداد زیادی از این موسسات میدان اعتراض، تظاهرات، اعتصاب و نمایش قدرت جمعیت انبوهی کارگر بودهاند. اما از میان کُل این شمار عظیم کارگران، هر چند صد نفر یا چند هزار نفر، خود را صرفا کارگر کارخانهی معین و سرمایهدار معین تلقی کردهاند. صدر، ذیل، ارتفاع و همه چیز مبارزهی خود را هم به سقف همین موسسهی معین میخکوب ساختهاند. آنچه به طور کامل غایب بوده است، احساس، شناخت و شعور تعلق به طبقهی واحد، جنبش طبقاتی واحد و در حال جنگ علیه دشمن واحد بوده است. چیزی که درهیچ کجا، هیچ بروز و ظهوری نداشته و شعله نکشیده، احساس تحرک آفرین نیاز به تشکیل یک قدرت مستقل طبقاتی ضد سرمایهداری، یک جنبش نیرومند شورایی و سراسری سرمایه ستیز است. چرا این احساس و نیاز نجوشیده و جنبش نشده است؟ زیرا که سرمایه از زمان پیدایش، و به گونهای سرشتی، آن را درهم کوبیده و بمباران کرده است. زیرا که رفرمیسم راست سندیکالیستی و بدتر از آن بورژوازی لنینیست و احزاب متنوع این طیف، «کاتولیکتر از پاپ» کار بورژوازی را تکمیل کردهاند. از زمین و آسمان در گوش تودههای کارگر دنیا خواندهاند و به مغز و شعور آنان تزریق کردهاند، که همه چیز در گرو انتقال قدرت سیاسی از حاکمان روز سرمایه به جماعت متحزب موسوم به «دولت کارگری» است!! تا پیش از آن تاریخ، تا پیش از استقرار عدهای متحزب بر اریکهی قدرت، سخن از پیکار برای تسلط بر سرنوشت کار و تولید و زندگی، تصرف مراکز کار و خارجسازی هر چه بیشتر حاصل کار و استثمار از چنگال طبقهی سرمایهدار، کفر ایدئولوژیک، شکستن حریم اعتبار حزب، چشمپوشی از قداست مرحلهبندی انقلاب و افتادن به ورطهی خیالبافی است!! تحلیل، راهبُرد، راهکار و رویکردی، که به تمام و کمال همان استراتژی جایگزینی مالکیت انفرادی سرمایهها توسط مالکیت دولتی کُل سرمایهی اجتماعی را دنبال میکند و بیرق دروغین «کمونیسم» را هم بر بام آن میافرازد!!\nبه محور معضلات بازگردیم. در زیر سقف پولادین وفاداری عملی و عینی به اعتبار، حقانیت، حاکمیت و جاودانگی سرمایهداری، ولو همراه با شعارپردازیهای مریخی «کمونیسم، کمونیسم»!!، با میخکوب کردن کُل انتظار و خواست و باور خود به نظام بردگی مزدی، با انجماد جنبش خود در مطالبهی پرداخت مزدهای معوقه یا افزایش دستمزد، با تمنای حق اعتصاب، حق تظاهرات، حق آزادی بیان، «حق تحزب و تشکل»، حق زندگی بهتر، آزادیهای سیاسی، پاکسازی محیط زیست، محو تبعیضات جنسیتی از ماشین قدرت و حاکمیت سرمایه نمیتوان مبارزهی واقعی و رادیکال طبقاتی یا ضد سرمایهداری داشت!! در شرایط روز دنیا نمیتوان حتا ابتداییترین خواستهای عاجل و حیاتی را هم محقق ساخت. نمیتوان هیچ خدشهای بر ساختار نظم و حاکمیت سرمایهداری وارد کرد. جنبش کارگری با این شکل مبارزه و در حصار این مطالبات و آفاق، فقط میتواند هر روز از روز پیش فرسودهتر و مستهلکتر گردد، زمینگیرتر و برهوتنشینتر شود. طعمهی بسیار قابل شکارتری برای اپوزیسیونهای ماورای ارتجاعی راست و چپ بورژوازی گردد. باید طومار این وضعیت را به طور کامل درهم بست. آمادهی تصرف کُلیهی مراکز کار و تولید و خارجسازی آنها از چنگال قدرت سرمایهداران شد. تسلط بر سرنوشت کار و تولید را افق پیش روی و دستور کار جنبش خود ساخت.\n«نهنگ آن به که در دریا ستیزد - ز آب خرد، ماهی خرد خیزد»\nطبقهی کارگر در نیمهی نخست قرن نوزدهم گامهای سترگی برای گشایش میدان واقعی جنگ ضد سرمایهداری، همآمیزی و یگانهسازی کارزار روز یا مطالبات روزمرهی خود با جنگ طبقاتی تعیین سرنوشت، پیش تاختن به سوی افق راستین فراسوی سرمایهداری برداشت. انقلاب ژوئن 1848، برپایی انترناسیونال اول و سالها بعد قیام پُر شکوه و مالامال از درس کموناردها، بارقههای مهم این یگانهسازیها، پیش تاختنها و جنگیدنها در سنگرهای واقعی طبقاتی و ستیز رادیکال با سرمایهداری بود. این جهتگیری و تازش، اما خیلی زود از تک افتاد. در مورد زمینهها و ادله آن در جاهای دیگر به تفصیل بحث کردهایم، که در اینجا مجال تکرار آنها نیست. یک چیز روشن است. آن رویکرد، آرایش قوا و تدارک شکوهمند اولیه، نه فقط از تداوم باز ایستاد، که زیر چرخ قدرت بورژوازی - اعم از حاکم یا اپوزیسیون - متحمل مرگبارترین صدمات، قلب ماهیتها، مسخ شدنها و تغییر هویتها گردید. واقعیت آنست که بورژوازی در آن دوره و تا سالها بعد، در هر دو جبههی موازی و مکمل، در ساختار قدرت دولتی یا در نقش سوسیال دموکراسی و احزاب لنینی، توان وارد ساختن این ضربات و به کجراه بردنها را داشتند. اینک سالهاست، به ویژه از شروع قرن بیست و یکم به این سوی، همه چیز دستخوش عظیمترین دگرگونیها گردیده است. شیوهی تولید سرمایهداری به طور کامل از این ظرفیت تُهی شده است. هر شکل برنامهریزی نظم اقتصادی یا ساختار سیاسی، حقوقی، مدنی و اجتماعیاش، رُعبانگیزتر و وحشتآفرینتر از شکل دیگر گندیدگی، انحطاط، بشرکشی، فقرآفرینی، جنگافروزی و هولوکاست محوری خود را به نمایش گذاشته است. سرمایهداری در هیچ الگوی خود قادر به ادامهی چرخیدن، حتا به روال قرن بیستم، نیست. هر لحظه بقای خود را صرفا از طریق نابودسازی، به آتش کشیدن، سلاخی و ساقط ساختن بیش و بیشتر کارگران دنیا از هستی تامین میکند. از یک سو، طشت افلاس و ورشکستگی حاکمانش را در پهنهی پاسخ به نیازهای ماندگاری خود از بام بر زمین انداخته است و از سوی دیگر، مشتهای فریب همهی رویکردها، طیفها و بلوک بندیهای راست یا چپ دست به کار آرایش و پیرایش خود را به اندازهی کافی باز و رسوا کرده است. بورژوازی دیگر در هیچ کجای دنیا قادر به چهرهآرایی سوسیال دموکراتیک قرن نوزدهمی، اردوگاهی یا نوع اینها، نیست. چهرهی خالص و عریان خود را در وجود جمهوری اسلامیها، طالبانها، داعشها، بوکوحرامها، فجر لیبیها، احرارالشامها، ترامپها، بولسوناروها، لوپنها و فاشیسم هار تقدیم تاریخ میکند. اینها شعار نیست. واقعیت برهنه و زُمخت حی و حاضر سرمایهداری است. واقعیتی که حی و حاضر پنج شش میلیارد سکنهی کارگر روی زمین، لحظه به لحظه آن را تجربه، لمس و تحمل میکنند. اگر کسانی منکر هستند، پاسخ دهند که: در طول چند دههی اخیر زندگی تودههای کارگر کدام کشور، هر روز از روز پیش، وخیمتر و مرگبارتر نگردیده است؟ در کدام نقطهی این دوزخ مالامال از گند، دسترسی کارگران به امکانات دارو، درمان و آموزش به گونهای بسیار چشمگیر، دشوارتر، محدودتر و رقتبارتر نشده است؟ کدام نقطهی این جهنم را سراغ دارید، که شمار بیکاران به صورت جهشی افزایش نیافته است؟ در کجای این کهنه نظام ضد انسانی، جایی هست که وسعت، حدت و دامنهی فقر طبقهی کارگر هر سال از سال قبل رُعبانگیزتر و مهیبتر نگردیده باشد؟ کدام نقطه است، که در آنجا فشار گرسنگی و فلاکت، جمعیت انبوهتری از کارگران را تسلیم تیغ مرگ ننموده است؟ کدام منطقه و مرز و بوم است، که شمار کودکان کار آن از سالهای قبل کهکشانیتر نگردیده است؟ کدامین دیار سرمایه است، که افزایش کارتن خوابها، گورخوابها، حاشیه نشینان، معتادان، زنان گرسنه مجبور به تنفروشی آن، به ورطهی افزایش انفجاری نیافته است؟ کدام کورواحهی ناشناختهی این کُرهی خاکی است، که فشار آلودگیهای زیست محیطی ناشی از سودجویی سرمایه، آن را اطاق گاز اعدام انسانها نساخته است؟\nهیچ آدمیزاد دارای کمترین شرافت انسانی به خود اجازه نمیدهد، که در مقابل پرسشهای بالا پاسخ مثبت بگذارد. سرمایهداری کُل این بربریتها، هولوکاست آفرینیها و بشریت ستیزیها را در ابعاد سراسری بر سر تودههای کارگر دنیا آوار نموده است. آیا باز هم قرار است، که به این شیوهی تولید و مناسبات اقتصادی - اجتماعی اختاپوسی دخیل بندیم، باز هم از حاکمان این نظام خواستار «حق اعتصاب»، «حق آزادی بیان»، «حق برپایی تشکیلات»، «حق برگزاری تظاهرات» شویم؟! باز هم بهبود وضعیت معاش، دارو و درمان، آموزش، رفع تبعیضات جنسیتی، لغو کار کودک، رفع آلودگیهای زیست محیطی، اشتغال مطمئن، رفاه اجتماعی، امنیت زندگی را در چهارچوب حاکمیت و بقای این نظام جستجو کنیم؟! آیا باز هم قرار است ارتش آلت دست و پیاده نظام احزاب، نیروها و امامزادههایی شویم، که صدر و ذیل هویت و رسالتشان سوار شدن بر موج قهر، عصیان و خشم ما، تسویه حساب با حاکمان روز سرمایه، تسخیر قدرت سیاسی سرمایهداری، حفظ مناسبات بردگی مزدی زیر بیرق دروغین «کمونیسم»!! و تحمیل فشار استثمار، سبُعیت و انسانستیزی سرمایه در ابعاد عظیمتر بر طبقهی ما است؟!\nتودههای کارگر سالها است عملا، از اعماق زندگی، از ژرفنای شرایط کار و استثمار، بر بلندای آزمون نسلها، بر ویرانههای تلنبار شکستها، شروع به دادن پاسخ این پرسشها کردهاند. پاسخهایی که مگر در موارد نادر، هنوز نشانی از هیچ جهتگیری رادیکال طبقاتی برای خروج از این وضعیت به همراه ندارند. جنبش کارگری ایران مصداق بارز و به حق این نادرها است. اما حتا بدترین و فاجعهبارترین پاسخها هم حدیث تایید قهری و گریزناپذیر طبقهی کارگر جهانی بر درستی نکاتی است، که بالاتر تصریح شد. کُل آنچه در این دو دهه رُخ داده است، از یک سو تجلی عصیان انفجارآلود تودههای کارگر دنیا علیه شدت استثمار، درندگی، تباهی و انحطاط غیرقابل تحمل سرمایهداری و در سوی دیگر فروریزی شتابناک باور آنان به کارنامهی قرن بیستمی خود، به احزاب و نیروهای منجینمای راست و چپ بالای سر بوده است. مولفههایی که به نوبهی خود واجد اهمیت هستند، اما تا امروز خیز تازهی تودههای کارگر برای اتخاذ ریل پیکار رادیکال طبقاتی را خبر ندادهاند. در این میان، همان گونه که اشاره رفت، جنبش کارگری ایران وضعی کم یا بیش متفاوت دارد. این جنبش چه در عرصهی گُسست از آویختگی به ساختار نظم، دولت، حقوق، مدنیت و «قانون» مداری سرمایه، چه در پهنهی اتکا به قدرت جمعی طبقاتی خود و چه در زمینهی پالایش توهم به اپوزیسیونهای راست و چپ بورژوازی پیشرفتهای چشمگیری داشته است. پیشرفتهایی که از استخوانبندی با قوام طبقاتی برخوردار نشده است، آسیبپذیر است، اما حصول آنها گواه سنگین شدن بیش و بیشتر بار طبقاتی و ضد سرمایهداری کارزارهای جاری تودههای کارگر است. فریاد کارگران هفت تپه که «با قدرت خود، کُل مجتمع را از دست صاحبان سرمایه و دولتشان خارج میسازیم»، اهتمام کارگران شبکهی سراسری حمل و نقل به تعطیل این شبکه برای روزهای متوالی، با اتکا به قدرت طبقاتی خود، سازماندهی بیش از چند هزار اعتصاب، اعتراض، راهبندان، راهپیمایی، علیه شدت استثمار و بربریت سرمایه در طول هرسال در غالب مراکز کار و تولید سرمایه داری با رجوع استوار به قدرت نیرومند طبقهی خود، راهاندازی شورشهای پُر شکوه دی ماه 96 و آبان 97، فروریزی قهر مشتعل، طبقاتی و سراسری، بر شیرازهی مالکیت، قدرت، حاکمیت و نهادهای مظهر موجودیت سرمایهداری در این شورشها، و بالاخره آمیختن این میدانداریها با تعمیق روزافزون گُسست خودپوی طبقاتی از اپوزیسیونهای راست و چپ بورژوازی، هر کدام برگی پُر درخشش در کارنامهی سالهای اخیر این جنبش هستند. جنبش کارگری ایران با داشتن این کارنامه بر سر یکی از بزنگاههای بسیار حساس، متلاطم و سرنوشتساز پیکار قرار گرفته است. بزنگاهی که عبور پیروزمندانه از آن میتواند سرآغاز پیروزیهای عظیم بعدی و عجز از این عبور، به احتمال زیاد، زمینهساز زمینگیریها، شکستها و آسیبپذیریهای بدفرجام آتی باشد. این بزنگاه دقیقا همان چیزی است، که پیشتر به آن پرداختیم. تودهی کارگر باید از اکتفا به تعطیل چرخهی تولید و کار در چهاردیواری این و آن شرکت، از مجرد تظاهرات خیابانی، از سرنگونیطلبی توخالی فاقد بار ضد سرمایهداری، از همهی اینها، فراتر رود. باید آمادهی خارجسازی کُل پویهی کار و تولید و زندگی از چنگال قدرت سرمایه شود. معضل جنبش کارگری ایران اساسا فقدان سازمانیابی نیست، حتا فقدان جنبش شورایی سراسری سرمایهستیز هم، نیست. تشکل، هر فرم متشکل شدن، صرفا ساز و کاری برای اعمال قدرت و تحقق یک چشمانداز است. مرکز ثقل ماجرا در اینجا قرار دارد. طبقهی کارگر اول خود را سازمان نمیدهد، تا در فرصت مقتضی به تعیین چشمانداز و شروع پروسهی پیکار پردازد. کاملا بالعکس، نخست خواست، انتظار، هدف و دورنما را تعیین میکند. پس از آنست که متناسب با نیاز تحقق این مطالبه، هدف یا چشمانداز، شروع به جمعآوری قوای لازم و سازماندهی این قوا میکند. این همان نکتهی گرهی مهمی است، که جنبش کارگری جهانی تاریخا با آن مشکل داشته است. این گفتوگو که گویا «چارهی رنجبران، وحدت و تشکیلات است»!، معضل کارگران این و آن کشور یا دنیا عدم متشکل بودن آنها است!، این که گویا قدرت پرولتاریا در سازمانیابی او است و نوع این نظریه بافیها و تئوریها، هیچ کدام سرچشمهی کارگری و ضد سرمایهداری ندارند. اینها نسخه پیچیهای بورژوازی، و به طور اخص بورژوازی چپ نما، «کمونیسم»پوش و سینهچاک سواری بر موج قهر تودههای کارگر برای جایگزینی شکلی از سرمایهداری با شکل دیگر است. این تئوریها بر خلاف ظاهر آراستهی «سرمایه ستیزانه»ی خود!، تافته و بافته شدهاند، تا طبقهی کارگر جهانی را از میدان واقعی پیکار خارج سازند. مسالهی حیاتی پرولتاریا نه متشکل شدن، نشدن یا چگونگی سازمانیابی خود، که اتخاذ درست راه مبارزهی رادیکال علیه اساس موجودیت سرمایهداری است. اگر کارگران چنین کنند، اگر سرچشمهی واقعی فقر، گرسنگی، آوارگی، اسارت، ستمکشی، بی حقوقی، تبعیضات و سیه روزیهای مستولی بر خود را در وجود سرمایه ببینند، اگر راه کاهش و الغای هر کدام این مصیبتها را در ضدیت و جنگ با سرمایهداری جستوجو کنند، اگر مبارزه برای بهبود معیشت، آزادیهای سیاسی و حقوق انسانی را از پیکار نقشهمند علیه بردگی مزدی جدا ننمایند، اگر به دموکراسی، مدنیت، قانون و ساختار حاکمیت سرمایه نیاویزند، اگر به قدرت آگاه طبقاتی خود اتکا نمایند، آن گاه بسیار خوب راه، رسم و چگونگی متشکل شدن را پیدا خواهند کرد. این نکتهای است، که ما همیشه بر آن اصرار داشتهایم. تاکید کردهایم، که «بحث بر سر چگونه متشکل شدن نیست، سخن از جنبشی است که باید سازمان یابد». معضل طبقهی کارگر نامتشکلی نیست، خارج بودن از میدان جنگ رادیکال ضد سرمایهداری است. بُنبست فرساینده و خُرد کنندهی جنبش کارگری ایران به رغم دستاوردهای پُر ارجش، این است! جنبش کارگری ایران باید از پس این بُنبست بیرون آید و مبرمیت عاجل این خروج را تار و پود واقعی شعور، شناخت و پیکار روز خود سازد. باید افق تسلط بر سرنوشت کار، تولید و زندگی را در برابر خود بگشاید، دست به کار خارجسازی حاصل کار نسلهای متوالی طبقهی خود از چنگ قدرت سرمایه شود، میدان جنگ را به اینجا کشاند و در این میدان، سرنگونی دولت سرمایه را به عنوان جزء لایتجزای سرنگونی کُل نظام بردگی مزدی دستور روز مبارزه نماید.\nشرایط تاریخی با ما همراه، همساز و همدوش است. ما در سراسر قرن بیستم، سرگردان بادیهها و گُمراههها جنگیدیم ، پشت سر هر جماعت بورژوازی به صف شدیم، با ساز هر حزب و دسته و جمعیت این طبقه رقصیدیم. در هیچ کجا مبارزهی رادیکال ضد کار مزدی نکردیم، در باتلاق رفرمیسم راست سندیکالیستی و رفرمیسم چپ حزبآویز فرسودیم و تباه شدیم. سرمایهداری به یمن انصراف ما از کارزار واقعی سرمایهستیز باقی ماند، اما از شر فشار ویرانساز تناقضات سرکش ذاتیاش در امان نماند. کُل آوار این تناقضها و بحران خیزیهایش را بر زندگی ما آوار کرد، اما هر چه این کار را بیشتر انجام داد، سهمگینتر و بیشتر اسیر طوفان بحرانها و دشواری روزافزون چالش آنها شد. سرمایه در این گذار، وارد فازی گردیده است که هر لحظه بقایش نیازمند بلعیدن ماست و اکنون زیر فشار این وضعیت کُلیهی راههای امکان ادامهی زندگی در زیر چتر قدرت و حاکمیتاش را بر روی ما بسته است.\nتوضیح واضحات است، که فقط ما طبقهی کارگر ایران اسیر این وضع نیستیم. زندگی کُل همزنجیران ما درسراسر دنیا دستخوش طوفان مرگآور مولود حدت، وسعت، کوبندگی و انفجارآمیزی بحران سرمایهداری است. طوفان همه جا در طغیان است. در کُل آمریکای لاتین، آسیا، اروپا، آمریکا، آفریقا، اقیانوسیه و در این میان، ما تودهی کارگران خاورمیانه اگر نه بیشتر از سایر همزنجیران، نه کمتر از آنها، در حال تحمل عوارض این طوفان هستیم. در اینجا، این بخش از جهنم همیشه مشتعل و آکنده از کورههای آدمسوزی سرمایهداری، «عُمَر با سوط بی رحم خشایرشه - زند، اما نه بر دریا، که بر گُردهی ما». در این برهوت، همهی قطبها، دولتها و بلوک بندیهای سرمایهداری، هر کدام جنگ افروزتر، درندهتر و سودجوتر از دیگری، بر سر میزان سهام خود از سودها، مالکیتها، قدرتها، حاکمیتها، بر سر تقسیم و بازتقسیم آنچه حاصل کار و تولید نسلهای متوالی طبقهی ما است، با هم در جدالند. آنها به طور واقعی علیه هم نمیجنگند. همگی، همساز یا ناهمساز، وحشتناکترین جنگ را علیه تودههای طبقهی ما راه انداخته و پیش میبرند. جنگی از سوریه، ترکیه، ایران، لبنان، اردن، عراق و عربستان تا یمن، مصر، کویت، قطر، امارات و افغانستان، از سواحل دریای مدیترانه تا مرزهای چین، از دامنهی جبال بینالود - البرز- آرارات تا دریای سرخ، خلیج فارس و بحرعمان، جنگی که سالهاست بیش از 300 میلیون زن، مرد، کودک، جوان و پیر کارگر در میان شعلههایش میسوزند و خاکستر میشوند. جنگی که به عینه جنگ سرمایهداری علیه ما کارگران ساکن این کشورها است. فشار استثمار سرمایه بر ما را لحظه به لحظه مضاعفتر و انفجارآمیزتر میکند. کُل هزینههای نظامی، تسلیحاتی، رقابتگری و لشکرکشی سرمایه در پهنهی توزیع اضافه ارزشها، قدرتها و حاکمیتها را بر زندگی مستمرا در حال سلاخی ما سرشکن میسازد. از همه رُعبانگیزتر، ما تودههای کارگر را به جان هم میاندازد و در آستانهی اهداف منحط انسانستیزانهی سرمایه قربانی مینماید. کارگر کرد را روانهی جنگ علیه کارگر ترک میکند، بردهی مزدی عربستانی را مامور بمباران کارگر نفرین شدهی یمنی میگرداند، کارگران عرب را در مقابل تودهی کارگر ایرانی به صف میکند. جنگی را که جنگ کُل بورژوازی علیه کُل ماست، جنگ کرد و ترک و فارس و عرب و افغان میسازد.\nجنبش کارگری ایران دراین دهشتزار آفریدهی سرمایهی جهانی، آفریدهی قطبها و دولتهای سرمایهداری، آفریدهی رژیم اسلامی، دولتهای اسراییل، آمریکا، عراق، لبنان، ترکیه، آلسعود؛ «آل»های جواراجور سرمایه، آفریدهی اتحادیهی اروپا، چین روسیه و کُل بورژوازی، میتواند نقشی سترگ و تاریخی ایفا کند. میتواند در ادامهی مبارزات تا حال و بر بلندای پیش رفتنها و دستاوردهای تا کنونیاش، همهی قوای خود را برای شکستن بُنبست فرساینده و فاجعهبار سر راهش بسیج کند. میتواند دست به کار آمادگی، تدارک، تجهیز و سازمانیابی شورایی سراسری همهی تودههای خود برای تصرف واقعی چرخهی کار و تولید، خارجسازی کُل مراکز کار و تولید از سیطرهی قدرت سرمایه و تسلط بر سرنوشت کار و تولید و زندگی خویش شود. جنبش کارگری ایران در این گذر میتواند الگو و سرمشق بسیار اثرگذاری برای کُل تودههای کارگر همزنجیر خود در سراسر خاورمیانه و جهان شود، خود را از محدودهی جنبش کارگری ایران فراتر ببرد، پیشگام همپیوندی، همسنگری و همرزمی شورایی کُل طبقهی کارگر منطقه گردد. برای به صف شدن همهی کارگران منطقه در برابر بورژوازی منطقه و جهان تلاش نماید. همهی اینها در گرو آنست، که تودههای کارگر ایران به جای آن که خود را کارگر این و آن مرکز کار، کارگر این و آن صاحب سرمایه بینند، همصدا، همپیوند، واقعی، به طور عملی و جنبشی، خود را طبقهی کارگر به حساب آرند. به جای پیش کشیدن این خواست و آن انتظار در این و آن محل فروش نیروی کار، آمادهی پیکار سراسری در سنگر کُل طبقهی کارگر علیه سرمایه شوند. به جای تقلا برای تحمیل این و آن خواست محقر بر سرمایهداران، راه تدارک، تجهیز، تسلیح و سازمانیابی شورایی خود برای تسلط بر سرنوشت کار و تولید و زندگی را پیش گیرند.


خیرآبادی: برای تعمیر استادیوم آزادی پول دارند برای مسابقات جهانی کشتی امید ندارند! - مجله جگوار\nخیرآبادی: برای تعمیر استادیوم آزادی پول دارند برای مسابقات جهانی کشتی امید ندارند!\nبه گزارش مجله جگوار، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی امیدها گفت: چطور باید به کشتی گیرانم بگویم که تیم اعزام نمی گردد و همه این سخت گیری ها و دشواری های وزن کم کردن بی ثمر بوده است؟\nجمشید خیرآبادی در گفت وگو با خبرنگار ورزشی مجله جگوار در مورد جدی شدن بحث عدم اعزام تیم امید به مسابقات دنیای گفت: ماه ها پیش مسابقات انتخابی را برگزار کردیم، اردو و تمرین گذاشتیم که تیم به امیدهای دنیا برود اما حالا اسیر بلاتکلیفی شده ایم و واقعاً نمی دانیم جواب بچه ها را چطور بدهیم. مسئولان پول دارند که ورزشگاه آزادی را بازسازی نمایند اما برای حضور امیدها در مسابقات دنیای پول ندارند.\nوی ادامه داد: این بچه ها امیدهای اصلی ما در المپیک آینده هستند و از دست دادن مسابقات دنیای خیلی به ضرر تیم خواهد بود. در این مدت بدون هیچ هزینه ای کار کردیم، بچه ها با جان و دل تمرین کردند، تدارکات خاصی هم برای تیم در نظر گرفته نشد، به تورنمنت بین المللی هم نرفتیم، اما خبر عدم اعزام تیم یک شوک بزرگ به من ایجاد کرد، با وجود تمام مشکلاتی که بود می خواستیم در امیدهای دنیا بهترین کشتی ها را بگیریم.\nسرمربی سابق تیم ملی کشتی فرنگی آذربایجان اعلام نمود: یکی از بچه ها امروز خواب ماند و کمی دیرتر برای تمرین رسید. در حال وزن کم کردن است و او را توبیخ کردم که نظم را به او یاد بدهم. به گریه افتاد و عذرخواهی کرد، حالا من چطور باید به او بگویم که تیم اعزام نمی گردد و همه این سخت گیری ها و دشواری های وزن کم کردن بی ثمر بوده؟ من واقعاً نمی دانم باید چطور به تیمم بگویم بروید به خانه تان، تیم اعزام نمی گردد.\nانتشار: 28 اسفند 1397 بروزرسانی: 28 فروردین 1399 گردآورنده: hoseinjaguar.ir شناسه مطلب: 87\nبه "خیرآبادی: برای تعمیر استادیوم آزادی پول دارند برای مسابقات جهانی کشتی امید ندارند!" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "خیرآبادی: برای تعمیر استادیوم آزادی پول دارند برای مسابقات جهانی کشتی امید ندارند!"\nعلی اشکانی در گفتگو با خبرنگاران با آرزوی بازگشت صحت و سلامت به جامعه و انتها روزهای سخت کنونی به دلیل شیوع ویروس کرونا گفت: به هر حال اتفاقی برای کشورمان و حتی جهان رخ داده که همه چیز را تحت تاثیر قرار داده است. طبیعتا ورزش هم در کنار تمامی مسایل جهان متاثر از این وقایع است که ما...


عضو مالی هیات مدیره استقلال را بشناسید - مجله تار و سه تار\nعضو مالی هیات مدیره استقلال را بشناسید\nبه گزارش مجله تار و سه تار، تمام ارتباط بین خلیل زاده و فوتبال در حد یاری های چند ده میلیونی یا برگزاری یک جشن برای تبلیغات هتل با برند سپیدرود خلاصه شده است.\nعضو مالی هیات مدیره. این عنوانی عجیب و مرسوم در انتخاب اعضا هیات مدیره باشگاه ها است. آثار حضور افرادی با این عنوان در هیات مدیره باشگاه ها نیز هرگز شفاف و روشن نیست و هیچ کس نمی فهمد عملکرد عضو مالی هیات مدیره چیست و چه کاربردی برای باشگاه دارد.\nحالا که اعضای جدید هیات مدیره باشگاه استقلال انتخاب شده اند، یک نام ناآشنا برای فوتبال در هیات مدیره می بینیم که به عنوان عضو مالی معرفی شده و حتی با عنوان نایب رییس هیات مدیره فعالیت خواهد نمود. اما ببینیم اسماعیل خلیل زاده کیست؟\nاسماعیل خلیل زاده، نایب رئیس جدید هیات مدیره باشگاه استقلال مالک یک هتل در رشت است و با فوتبال گیلان ماجراهایی را پشت سر گذاشته. او چند بار برای ورود به باشگاه سپیدرود اقدام کرد اما هرگز پیروز نشد مقدمات حضورش را در لیگ 2 و لیگ یک فراهم کند و همواره حضور او در سپیدرود در حد حرف باقی ماند. سالهای دورتر او خود را به عنوان خریدار داماش نیز مطرح نموده بود. یاری های چند ده میلیونی با بزرگ نمایی و تبلیغات بسیار هم منجر به حضور او در باشگاه های گیلانی نشد. پسر این عضو هیات مدیره نیز بسیار مشتاق حضور در فوتبال بوده و تمام ارتباط بین خلیل زاده ها و فوتبال در حد یاری های چند ده میلیونی یا برگزاری یک جشن برای تبلیغات هتل با برند سپیدرود خلاصه شده است. اما حالا قرار است اسماعیل خلیل زاده عضو مالی باشگاه استقلال باشد و این خبر برای کسانی که مبلغ داد و ستدهای ورزشی خلیل زاده را از گذشته به یاد دارند عجیب به نظر می رسد.\nمنتظر می مانیم تا ببینیم اسماعیل خلیل زاده چه برنامه ای برای مسائل مالی باشگاه استقلال دارد.\nانتشار: 14 خرداد 1398 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: tar-3tar.ir شناسه مطلب: 94\nبه "عضو مالی هیات مدیره استقلال را بشناسید" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "عضو مالی هیات مدیره استقلال را بشناسید"