Batalla de Lorena - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA batalla de Lorena foi unha batalla da Primeira Guerra Mundial, producida no contexto da batalla das fronteiras entre o 14 e o 25 de agosto de 1914. Desta vez, a vitoria caeu do lado alemán.\nBatalla de Lorena, parte da Batalla das fronteiras\nCabalería francesa pesada parisiense.\n14 a 25 de agosto de 1914 (fin dos combates a grande escala)\n1 Ofensiva francesa\nO 14 de agosto de 1914, os franceses iniciaron un ataque sobre Lorena, territorio perdido trala derrota na guerra franco-prusiana. O obxectivo era emprender un dobre ataque: O I Exército francés atacou Sarrebourg mentres o II Exército avanzaba cara Morhange.\nO día 17, o XX Corpo galo de Foch ocupaba Château Salins, preto de Morhange, e un día despois os franceses conquistaban Sarrebourg. O avance francés foi exitoso inicialmente, pero os alemáns estaban preparando un contraataque co VI e VII Exércitos Imperiais.\nRupprecht logrou deter o avance francés en Lorena, en parte grazas ao uso de metralladoras e mellor material cós franceses. Non obstante, o xeneral alemán non estaba contento cun rol soamente defensivo e pediulle ao Alto Mando do Imperio Alemán permiso para atacar ao exército inimigo.\nO día 20, os alemáns atacaron e ocuparon Morhange e Sarrebourg. Trala reocupación destas vilas, emprenderon un ataque no territorio francés, tentando conquistar Nancy. Desta vez, o XX Corpo de Foch resistiu e permitiu a reconquista de Mulhouse. Porén, o ataque xermano desbaratou o Plan XVII.\nO día 24 producíronse varios ataques e contraataques, que duraron ata o final de agosto. A partir de setembro, escaváronse trincheiras e a fronte quedou inamovible ata 1918.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Batalla_de_Lorena&oldid=5588852"\nÚltima edición o 23 de setembro de 2020 ás 15:04\nA última edición desta páxina foi o 23 de setembro de 2020 ás 15:04.


O pasado 2019 foi un ano de revisión, no que tanto as Nacións Unidas -e as súas institucións dependentes- como moitos Estados (tales como o español) fixeron un exercicio de auto-avaliación a partir do que extraer o punto de situación no que se atopa a implantación da Axenda 2030 e así sentar as bases para acadar as metas marcadas en cada unha das 17 dimensións sobre as que se constrúe.\nTemos por feito moitas cousas que nos afectan intimamente e diariamente, descoidadamente. Empregamos moitos termos extremadamente importantes sen pensar na súa definición. Por exemplo, que é a democracia? Cales son as súas características fundamentais? Entre os meus estudantes, as definicións presentan semellanzas, pero as listas de calidades sempre difiren. Do mesmo xeito, "a xente vota" supera todos os inventarios. Co cal, deduzo que pensamos no factor procesual da democracia, pero é moi incompleto. Esta realidade vese máis claramente nos momentos de crise, coma a que estamos a vivir agora á sombra do coronavirus.\nO potencial impacto da propagación a grande escala da Covid-19 en África podería ter dramáticas consecuencias a máis dun nivel. Non existen medios consecuentes para un diagnóstico fidedigno da extensión do andazo, nin os réximes en liza se caracterizan precisamente pola súa transparencia informativa, pero no momento de redactar estas liñas todo apunta a que a situación epidemiolóxica mantense relativamente contida e moi lonxe do estado de cousas en Europa e os Estados Unidos. Porén, xa teñen saltado todas as alarmas, conscientes os poderes africanos do veraz risco de inestabilidade e da case inexistencia de vectores de resiliencia para facer fronte a unha profunda crise máis aló dos seus límites territoriais, con dimensións globais, e que se atopa na súa fase inicial. O coronavirus actuará como certo detonante e amplificador de factores de risco estruturais, ameazando con deixar en franca evidencia os límites e incapacidade dos diferentes estados africanos, os seus respectivos sistemas e elites, impotentes para protexer ás súas poboacións e ofrecer aos seus cidadáns un horizonte de salvación.\nEste artigo fai parte do IGADI Annual Report 2019-2020 "Da guerra comercial á Coivd19". Por Niranjan Marjani, xornalista e analista independente de Vadodara, India.\nNarendra Modi está no seu segundo mandato como primeiro ministro da India. A súa elección en 2014 e reelección no 2019, foron acontecementos emblemáticos na política india. En 2014 converteuse no primeiro ministro en 30 anos en gañar unha maioría absoluta para o seu partido, o Partido Bharatiya Janata (BJP). En 2019 de novo, o BJP gañou a maioría absoluta baixo o seu liderado.\nEste artigo fai parte do IGADI Annual Report 2019-2020 "Da guerra comercial á Coivd19". Por Augusto Zamora, Profesor de Dereito Internacional, ensaísta e escritor. Os seus últimos libros son; “Política e xeopolítica para rebeldes, irreverentes e escépticos” (Akal, 3ª edición 2018), “Requiem polifónico para occidente” (Akal, 2018) e “Liberadores malditos” (Siglo XXI Editores, 2020)\nTres crises telúricas provocaron a humanidade entre 1914 e 2020: as dúas guerras entre imperios europeos, máis tarde chamadas guerras mundiais, e a pandemia covídica do 19, que atrapou a todos os gobernos do mundo. As dúas devastadoras guerras mundiais cambiaron o mundo, non a especie humana, aínda que é imposible negar que as sociedades non cambiaron. Para imaxinar o mundo que deixará a Covid19, é pertinente recordar as dúas hecatombes bélicas. Un pouco para ver o pasado e para intentar comprender mellor este presente viral. Comecemos coa Gran Guerra, que, aínda que só se loitou en Europa, tivo efectos planetarios (houbo pequenos conflitos nas colonias, pero foron absolutamente residuais).


Pazo de Arenaza - 1 semana, 1 coworker. Hoxe con... Richi Rozas | Pazo de Arenaza\nLucía Triñanes Blanco il mercoledì 30 ottobre 2019\n0 commento(i) Coworkers\nSon Richi Rozas, son músico e profesional do marketing orientado á industria audiovisual, concretamente a fabricantes e distribuidores de audio. O meu proxecto chámase Teima Consulting e ofrece servizos de marketing e consultoría para as empresas deste gremio.\nAta principios deste ano estaba traballando neste eido do audio profesional, pero ben, os cambios sobreveñen e, cando chegou o momento, tomei un tempo para osixenarme. Estiven formándome e fixen un máster con IESIDE en marketing dixital e, ao tempo, comentando con colegas e contactos do meu gremio, fun vendo a necesidade e a receptividade a servizos de marketing que traballasen en proxectos concretos ou colaboracións puntuais e aí foi onde se foi xestando esta idea de Teima Consulting.\nAnteriormente xa traballara en espazos de coworking e tiña idea de que esa era a fórmula perfecta para min. Paralelamente a estes cambios dos que falaba, o espazo onde traballaba de maneira habitual pechou, así que tiña que buscar unha solución, un novo espazo, e casualmente ao whatsapp da miña muller chegou unha mensaxe dunha colega falando do Pazo de Arenaza. Ao día seguinte chamei pola mañá e en 24 horas estaba a solicitude enviada.\nEstán, obviamente, asociadas, a un uso máis racional do espazo e dos recursos. Pero, sobre todo, as sinerxías que se producen nun espazo como este, tanto a nivel profesional como persoal: podemos compartir experiencias, penas e alegrías e iso sempre axuda. E, dende logo, ese é un dos puntos máis importantes nun espazo de coworking.\nAgora que xa levamos uns meses e xa podemos ter un pouco máis a percepción real, o espazo é un luxo realmente, tanto pola localización como polo edificio en si e a reforma que se fixo, e a xestión paréceme que se nota os anos de experiencia que hai: a dinamización diaria do pazo, hai moitas actividades que realmente fomentan que, en moi pouco tempo, haxa un ambiente de familiaridade entre os/as coworkers. E logo, o factor humano, creo que a xente que hai aquí é un dos mellores activos, senón o mellor activo do pazo.\nSe algo destacaría é que non hai unha rutina. Iso se cadra é un dos aspectos que máis me atrae dun proxecto así, porque ás veces as rutinas non se levan ben con determinadas actividades; os mesmos espazos e as mesmas secuencias de eventos lévante a buscar as mesmas solución e ferramentas para cada proxecto e creo que iso axuda a fomentar a creatividade. Prefiro pensar máis a nivel semanal, fixar obxectivos e así todo é un pouco máis permeable e permisivo.\nUn ordenador, unha mesa e unha cadeira e, incluso, a mesa e a cadeira poden ser prescindibles. E, agora que o penso, tamén pode que o ordenador sexa prescindible! Hai cousas que prefiro facelas con lapis e papel e, se é grande, se é un A3 mellor, para ter máis sitio.\nO proceso creativo e o reto que me supón cada proxecto, que é un contexto novo, un cliente diferente, uns obxectivos distintos, e creo que esa parte creativa e ese reto constante é o aliciente máis importante do meu traballo.\nSon músico, que máis que unha profesión, é unha condición que me acompaña. Ao longo da miña experiencia tiven momentos onde me dedicaba profesionalmente, outros semiprofesionalmente compatibilizando con outras actividades… O tempo que me queda é para pasalo coa miña familia e amigos.\nEn canto á película, pois eu diría Tarantino, a discreción; serie, The Wire, Breaking Bad, clásicos.\nLibro, agora mesmo estou lendo un libro de estratexia que se chama Zag, de Marty Neumeier; está moi chulo e é moi produtivo.\nCanción si que xa me pides demasiado… Musicalmente son omnívoro, pero ben, por dar algún nome, ultimamente estou moi pillado con Snarky Puppy e gozo moito coas cancións dunha banda de California que se chama Dawes.\nPodes atopar a Richi en:\nLucía Triñanes Blanco il 27/11/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 20/11/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 14/11/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 06/11/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 23/10/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 16/10/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 09/10/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 02/10/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 25/09/2019 0 commento(i)\nLucía Triñanes Blanco il 18/09/2019 0 commento(i)


As Concellerías de Igualdade e Comercio solicitan a implicación da hostelería e comerciantes na campaña de sensibilización do 25-N – Concello de Silleda\nAs Concellerías de Igualdade e Comercio solicitan a implicación da hostelería e comerciantes na campaña de sensibilización do 25-N\n09/11/2015 by adminSilleda 0\nSilleda, 6 de novembro de 2015. O Concello de Silleda iniciará unha campaña de sensibilización no comercio e a hostalería locais con motivo do Día Internacional contra a Violencia de Xenéro, que se celebrar o vindeiro 25.\nAsí, e de cara a preparar as accións a levar a cabo, as responsables dos departamentos municipais de Igualdade –Pilar Peón- e de Comercio e Turismo, Ana Luisa González- mantiveron hoxe un primeiro encontro cos presidentes dos colectivos de comercio (ECOS), Alberto Iglesias, e de hostalería, José Luis Fernández.\nNeste encontro as concelleiras explicaron a súa proposta para facer partícipes ao comercio e a hostelería “na necesaria visibilización e sensibilización ante unha das lacras máis graves da sociedade como é a violencia de xénero”, engade Ana Luisa González.\nAsí entre outras cuestións, presentáronse distintos lemas para colocar nos locais na campaña deste 25-N. O vindeiro martes celebrarase un novo encontro para fixar xa as frases definitivas, unha vez que os responsables dos colectivos consulten cos seus asociados.\nDende o Concello de Silleda agradécese a colaboración e implicación destes dous sectores, na loita contra a violencia de xénero.\nEsta campaña de sensibilización sumarase aos actos previstos para conmemorar o 25-N, “aínda que a loita contra a violencia de xénero é unha cuestión na que temos que traballar día a día, coa prevención e educación como piares fundamentais”, indica Pilar Peón.\nPor outra banda no encontro tamén se aproveitou para avanzar no deseño de actividades que se incluirán no programa de Nadal.


Tempos Dixital | Rescue me!\n11 Xuñ 2012 ⋅ Francisco M. Hidalgo ⋅\nTemas: crise, Rajoy, rescate\nA loita contra a palabra “rescate” leva varios días mobilizando á dereita española. Ninguén a quere pronunciar. Ninguén a quere escribir. Ninguén a quere recoñecer. Para substituíla téñense dito numerosos eufemismos: “apoio europeo”, “préstamo solidario”, “axuda comunitaria”… Algún xornalista de medios que si a escriben, con grandes titulares, ten padecido estes días pasados algún xesto maledicente por parte de Luís de Guindos e de Mariano Rajoy. Todo vale para que pareza que non, que este caso non é como os demais. O choteo en Twitter acadou o seu grao máximo co hashtag #EspañanoesUganda… aínda que ás veces poda parecelo.\nSen embargo, as realidades e os feitos son teimudos, e a prensa internacional tense botado enriba de Rajoy para denunciar o seu intento de ocultar o que, fóra das fronteiras do estado, se cualifica unanimemente como (1) o rescate dun sistema financeiro insolvente; (2) asumido polo estado a través do Ministerio de Economía (de quen depende o FROB); (3) con consecuencias máis alá do sistema financeiro –como anunciou este luns o comisario europeo de Economía Joaquín Almunia; e (4) entre as que se atopa unha nova perda involuntaria de soberanía co sometemento aos poderes internacionais.\nA vantaxe comunicativa para o goberno español está en que, mentres as auditorías non estean listas e non se decida entón cantos cartos se van pedir prestados, se pode xogar ao despiste sobre que supón ou deixa de supoñer o rescate do sábado pasado. Cando o ruxerruxe domina a comunicación, quen ten maior poder comunicativo pode acabar impoñendo a súa perspectiva, e o goberno xunto coa dereita mediática xogan con esta ventá de tempo ao seu favor. Ademais da escasa permeabilidade na opinión pública española da comunicación internacional, unanimemente crítica coa actitude e a xestión do goberno de España.\nA bomba de reloxería acabará por estoupar, con todo, antes ou despois. As consecuencias do préstamo acabarán por chegar e, cando iso pase, volveremos novamente a ter este tema na axenda. Disto se percataron ben os mercados que o luns, tras unha breve caída, volveron levar cara arriba á Prima de Risco española; síntoma da incerteza sobre as condicións opacas que se lle impoñan e a capacidade de España para asumilas de forma completa e efectiva. E consecuencia, claro, dunha estratexia comunicativa gobernamental errática, improvisada e carente de todo rigor e claridade nas mensaxes que transmite á sociedade.\nCon todo, preocúpame a extraordinaria capacidade do bunker conservador para impoñer a súa visión da realidade. Este episodio debe servir como advertencia para darnos conta como, no control da axenda política, ata a sucesión de feitos máis evidente pode poñerse en cuestión cunha estratexia comunicativa axeitada e unha mensaxe ben elaborada. Os spin doctors conservadores traballan sen descanso porque a crise faga o menos dano posible á solidez do goberno español. Mentres no outro lado da balanza, non existe unha mensaxe ou estratexia que contrapoñer con certa posibilidade de éxito. Ironicamente, sómente a voracidade dos mercados por recuperar a súa parte do botín están poñendo coto á súa capacidade.\nCando esa voracidade se aplaque, outros deberán asumir o seu rol coa mesma eficacia, se non queremos que a nosa democracia perda calidade. Como cidadáns tócanos a nós mover ficha para defender e rescatar á nosa confiada vontade de quen tanto a maltrata.


18 Outubro, 2017 Actualidade\nFairway será un evento con congreso aberto; feira de expositores; e workshop de reunións con turoperadores internacionais\nA segunda edición de Fairway, Forum do Camiño de Santiago, segue a dar pasos para a súa celebración entre o domingo 12 e o martes 14 de novembro.\nA empresa de organización de eventos Trevisani é unha das tres firmas que están metidas de cheo en fornecer este acontecemento.\nÁ cita no Palacio de Congresos e Exposicións de Compostela están a sumarse expositores profesionais e institucionais de distintos puntos.\nPresenza institucional na feira profesional\nDespois do éxito da primeira cita, celebrada en 2015, os seus organizadores aspiran a referendar o seu papel como punto de encontro dos profesionais que traballan ao redor destas rutas.\nPara iso contará cun congreso aberto, formado por relatorios e mesas redondas sectoriais; unha feira profesional na que empresas e institucións poderán mostrar os seus recursos e servizos; e un workshop que propiciará reunións de intercambio comercial con destacados turoperadores internacionais.\nMemoria da primeira edición do evento


A ponte entre Galiza e Escocia // The bridge between Galiza and Scotland : Dende o frente: Diario numero 2 #Escocia #indyref\nHai días que son simplemente máxicos. Aquí non se durme apenas. Onte, xa instalados en Dunblane participamos xa das actividades de Yes Scotland Dunblane. Ainda sendo unha zona non moi independentista, sorprendeume o número de voluntarios para repartir a publicidade de Yes Scotland.\nOnte recibimos o aviso dunha actividade en Edinburgh na que se ia facer unha foto con cidadáns de distintos países da UE e do mundo...\nEvidentemente alí estivemos, cando alguén nos comentou que o FM Alex Salmond estaría participando con tod@s nós.\nQué mellor momento para entregarlle unha copia do mapa de Escocia que Paul Kavanagh fixo con moitas das fotos da Campaña Internacional Solidarity with Scotland.\nE Douglas encargouse de grabar este video para que vivades con nós este día tan especial.\nLogo diso, un xornalista do Telegraph interesabase do meu apoio a Escocia e preguntoume tamén polo Goberno español e o caso de Catalunya.\nE como non, saimos na prensa...\nNon quería rematar sen agraceder a Peter Curran toda a axuda, apoio, ánimo e agarimo que nos está dando dende que chegamos a Escocia! Mi madriña! Qué home mais marabilloso. E qué calidade musical! Non vos perdades a mellor canción de Indyref!\nPublicado por pilaraymara.com en 23:21


A CIG-Ensino esixe da Consellaría unha aposta decidida polo ensino do portugués - CIG Ensino\n03 Xullo 2022 22:42\nA CIG-Ensino esixe da Consellaría unha aposta decidida polo ensino do portugués\nEste martes lugar unha reunión da Mesa Sectorial Docente en que, entre outras cuestións, se tratou a Orde de convocatoria de formación en linguas estranxeiras (PIALE), unha orde que só oferta 140 prazas, cando no ano 2011 foran 325. Correlativamente, reduciuse o orzamento en relación ao ano 2011 nun 50%, sendo neste curso de 453.000 €. A CIG-Ensino denunciou que esta orde segue sendo un instrumento para os obxectivos políticos do PP, exclusivamente interesado en formar o profesorado en lingua inglesa para potenciar os centros plurilingües e as seccións bilingües, e non na adquisición de maior competencia en linguas estranxeiras para o conxunto do profesorado.\nA CIG-Ensino reclamou unha aposta decidida pola lingua portuguesa. No proxecto presentado pola Administracón a oferta de formación en portugués non acada nin sequera o 11 % das prazas (15 sobre 140), cando a Consellaría debería facer unha aposta por unha lingua que, cunha pequena formación, ofrece unha grande competencia lingüística, habida conta da proximidade coa nosa lingua propia. O incremento da oferta de portugués non só sería moi rendíbel formativamente senón que abriría un amplo espazo de comunicación, pois o portugués é unha lingua falada por máis de 200 millóns de persoas e é lingua de 11 estados repartidos por todos os continentes. Por outro lado a aprendizaxe do portugués é un mecanismo de reforzo e prestixio da lingua propia.\nA CIG-Ensino considera que a oferta presentada pola Administración non dá cumprimento á Iniciativa Lexislativa Popular de potenciación do portugués, ILP Paz Andrade aprobada no Parlamento, nin se corresponde cos anuncios propagandísticos feitos polo Presidente da Xunta. Ao mesmo tempo a Consellaría non valora, para acceder a este tipo de formación, o profesorado que a imparte, o profesorado de galego.\nA CIG-Ensino defendeu que no acceso tivese prioridade o profesorado que nunca puido realizalos, en todo caso, conseguimos que se incrementase a puntuación recollida no baremo para o profesorado que nunca participou.\nNa Mesa de hoxe tamén se trataron varios currículos de diferentes ciclos formativos de FP, adaptados á LOE. A CIG-Ensino denunciou o atraso co que a Consellaría está a desenvolver os currículos de FP e e a falta de oferta de todos eles no ensino público. Neste sentido temos que lamentar a afirmación realizada pola Consellaría de que a titulación de Hípica non será implantada na pública, e que o ciclo se traía á Mesa para atender a petición dun centro privado. A CIG-Ensino reclamoulle á Consellaría que rectifique sobre a implantación do ciclo de Integración Social e que atenda as peticións dos centros que o solicitaron no seu día e non lles foi concedido, mentres si se implantaba nun centro privado concertado que segrega o alumnado por sexo.\nA CIG-Ensino volveu reclamar que nos currículos de FP se exprese que módulos deben ser impartidos en galego, para facer efectivo que a metade destes, como mínimo, deben ser impartidos na nosa lingua. Ao mesmo tempo a CIG-Ensino denunciou a ausencia de materiais na nosa lingua, o que tivo que ser recoñecido pola Administración, quen manifestou que estaba en proceso de publicación de materiais en galego para diferentes módulos de FP a distancia.\nEn Rogos e preguntas, entre outros temas, a CIG-Ensino esixiu que se adíe a aplicación da LOMCE en Secundaria para non reproducir a chambonada deste curso coa aplicación en Primaria. Ademais pediu aclaración sobre como tiña previsto a Consellaría realizar a proba xeral de avaliación individualizada en 3º de Primaria, ao que a Consellaría respondeu que sería unha proba similar á de avaliación de diagnóstico e que a corrixiría profesorado do mesmo centro, aínda que non o que lle imparte docencia ao alumando.\nA CIG-Ensino esixiu a readmisión do profesorado CELGA, de acordo coas máis de 30 sentenzas do Social e 4 do TSXG gañadas pola CIG e que reiteradamente declaran nulos estes despedimentos, ao aprezar os distintos tribunais que estamos ante despedimentos por represión sindical.\nEsiximos a inmediata execución da sentenza do TSXG sobre o Concurso Xeral de Traslados, así como a apertura de negociacións para acordar o baremo que debe rexer nas próximas convocatorias. En relación con isto, esiximos que de maneira excepcional, este curso, poida participar na elección de destinos provisionais o profesorado definitivo que se viu privado de participar no Concurso Xeral de Traslados.\nA CIG-Ensino reclamou a execución inmediata da sentenza firme do Contencioso Administrativo de Pontevedra que obriga á Consellaría a restituír no seu posto de director do IES da Illa de Arousa ao profesor ilegal e inxustamente apartado do seu cargo.\nA CIG-Ensino esixiu a retirada da circular que limita o uso dos materiais audiovisuais na actividade docente e denunciou a mercantilización do uso destes materiais pedagóxicos ao acordar cunha empresa privada o cobro dun imposto pola súa utilización, con cargo aos reducidos e raquíticos orzamentos dos centros. A CIG-Ensino esixiu a total gratuidade do uso destes materiais audiovisuais, como ferramenta imprescindíbel que son no traballo docente.\nCIG INFORMA coa información e a posición da CIG-ENSINO sobre a convocatoria do PIALE\nACCEDE DESDE AQUI A TODA A INFORMACIÓN DA MESA SECTORIAL


O blog ‘Mil cousas podes ler’ recomenda «Cartas de amor», un libro que «ensina moito, non só do amor, senón dos valores humanos» – FRAN ALONSO\nO blog Mil cousas podes ler recomendou a lectura do libro Cartas de amor, de Fran Alonso, un libro de relatos, protagonizados por mulleres que viven condicións sociais moi difíciles. O libro, que está na 8ª edición, aborda temas como a pobreza, a guerra, a inmigración, o franquismo, a violencia, a prostitución, a presión social, a integración… a través dunha narración en primeira persoa, intimista e confesional, que fai que as súas páxinas sexan contundentes pero tenras, e se ergan coma un canto á vida e á dignidade.\nCartas de amor – Fran Alonso\nO autor, Fran Alonso, neste breve libro reúne nove cartas aínda máis breves cunha forza incrible e un sentimento especial, que nos transporta a nove partes diferentes do mundo para ver e vivir nove situacións que nos ensinan algúns dos significados do amor.\nFainos entender que existen moitos tipos de amor, cada cal máis difícil de explicar. Con estas variadas cartas, de menos de vinte páxinas cada unha e que teñen un poder de te transportar a lugares diversos no tempo e no espazo, é fácil chegar a imaxinar o que senten os que as escriben, e o máis divertido e emotivo, imaxinar o que sentirán os destinatarios.\nPor outra banda, e seguindo as verbas do propio autor, é obrigatorio dicir que en ningunha destas historias o amor é o auténtico protagonista, se cadra, un elemento secundario, pero nada máis. Os verdadeiros protagonistas son os que escriben as cartas e nos contan as súas aventuras e experiencias como se fósemos os seus mellores amigos.\nOutro dato a ter en contra é que tódalas cartas están escritas por mulleres e que equivalen a un capitulo do libro, o que fai que sintas unha auténtica conexión co remitente xusto cando chegas o remate de cada correspondencia, e que sen darte conta, te creas o puro receptor de cada unha delas.\nCreo que este libro non ten desperdicio e ensina moito, non so do amor, senón dos valores humanos, da tolerancia cara os demais e a un mesmo, e como non, de temas de total actualidade que poden axudar ós máis cativos a entender cousas como o conflito de Iraq, os infernos que chegan a sufrir os inmigrantes no seu intento por chegar a unha terra mellor, a morte ou mesmo temas de homosexualidade.\nE por último quen mellor para falar do seu propio libro có seu autor:\ntagged with Amor, Conflitos, Fran Alonso, Guerra, Inmigración, MIl cousas podes ler, Mulleres, Pobreza, Prostitución, Valores humanos


Declaración institucional ante o cambio de postura do Goberno Español sobre o Sáhara Occidental - Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade\nO Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade amosa o seu fondo desacordo co recente cambio de postura sobre o Sáhara Occidental do Goberno Español. Despois de avalar durante décadas o referendo de autodeterminación auspiciado pola ONU, o Ministerio de Asuntos Exteriores defende agora que a República Árabe Saharauí Democrática (RASD), recoñecida por máis de 80 países, se converta nunha rexión autónoma dentro de Marrocos, pregándose así ás demandas do reino alauita.\nO Estado Español ten unha responsabilidade ineludible co pobo saharauí tras un pésimo proceso de descolonización que a partir de 1975 facilitou a ocupación do territorio por parte de Marrocos e obrigou á poboación local a fuxir cara Alxeria, onde hoxe máis de 170.000 persoas subsisten como refuxiadas grazas á axuda humanitaria nos campamentos de Tindouf, no canto de vivir dos recursos naturais que tiñan nas súas terras. Mentres tanto, o 80% da que fora a provincia número 53 de España segue invadido por Marrocos, separado por un muro de máis de 2.700 das zonas liberadas pola Fronte Polisario, muro no que desde novembro de 2020 continúa o enfrontamento armado. Nos territorios ocupados, a violación dos dereitos humanos é continua, tal e como denuncian organizacións especializadas pese ao “apagón informativo” que impide acceder e reportar con liberdade deste estes lugares.\nAnte esta situación, o Fondo Galego denuncia que os intereses económicos e xeopolíticos non poden estar por enriba do compromiso adquirido co pobo saharauí, ao que o Estado Español non pode abandonar, unha vez máis, á súa sorte. Especialmente, tendo en conta o movemento solidario e a vontade expresada pola sociedade civil en Galicia e noutras comunidades autónomas, que empatizan cunha poboación que ten o castelán como segundo idioma, entre outros moitos nexos de unión.\nO Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade segue apostando por unha saída dialogada ao conflito, que supón a posta en práctica do Plan de Arranxo subscrito en 1991 con mediación de Nacións Unidas e da Organización para a Unidade Africana. Isto implica celebrar o referendo de autodeterminación acordado por ambas as dúas partes. Ao mesmo tempo, reclamamos o cesamento inmediato da violencia e que as institucións internacionais adopten medidas fronte a impunidade coa que Marrocos continúa actuando no Sáhara Occidental. Agardamos que tanto a comunidade internacional como o Goberno Español estean á altura das circunstancias.\nOs concellos que desexen instar ao Goberno a reconsiderar a súa postura poden empregar este modelo de acordo plenario.\nConcentración convocada por Sogaps en defensa da autodeterminación do pobo saharauí.\nPublicado: Luns, 21 de Marzo de 2022


O Concello | IESP Xosé Neira Vilas\nOleiros é un municipio da provincia de A Coruña, na marxe dereita da ría do Burgo. Os límites son: no Oeste o océano, no Norte a ría de Ares, municipio de Cambre e no sul a ría do Burgo e a bahía da Coruña.\nCentro cultural A Fábrica en Perillo\nA poboación é de máis de 30.000 habitantes, en 44 kilómetros cuadrados e dividida en sete parroquias : Dexo. Dorneda, Iñás, Lians, Maianca, Nos, Oleiros, Perillos e Serantes.\nO clima é Oceánico con temperaturas suaves; ten unha temperatura media de 13,9 , unha amplitude térmica de 9 graos e unha media de precipitacións de 1.000mm. Os solos son pobres pola acidez e a pouca profundidade.\nA vexetación orixinaria de carballeiras e soutos case non existe, sustituido por piñeirais. O monte baixo está composto por queirugas, uces e toxos con herba de namorar nas zonas máis achegadas ó mar.\nA progresiva terciarización do municipio fixo que desapareceran máis do 60% da explotacións gandeiras nos anos 70 . As parcelas son de pequeño tamaño tendo un 93% menos de 0,5 hectáreas; cultivábase sobre todo pataca, millo e prados e pastizales. O papel da gandeiría está en disminución. As industrias principais están na zona sur do municipio.\nAs evidencias históricas remóntase á época castrexa coa existencia de numerosos recintos arqueolóxicos: castro de Xaz, de Oleiros, vixía de Xubiña, punta Torrella.. da época medieval a espléndida igrexa de Dexo. Esta terras estaban sometidas á xurisdicción de Miraflores e ó señorío do Conde de Lemos.\nA defensa da ría estaba feita desde a batería de Mera e o castelo de Santa Cruz construido a principios do XVII.\nParque A Capela en Montrove\nPazos e casa solariegas hai moitas no municipio, son entre elas: o pazo e a casa de Xaz, de Lóngora, vivenda do grande músico Marcial del Adalid e da súa dona Fany Garrido, escritora, agora convertido en centro de estudios mediambientais. O pazo da Carballeira, residencia de Juana de Vega, escritora e filántopa, casada con Espoz e Mina heroe da guerra da independencia e liberal do XIX, pazo de Miraflores, pazo de Pousada en Oleiros, de Río, torre de Lorbé…\nE numerosos exemplos de villas e quintas de principio do século XX, mostra da riqueza da burguesía local nese momento: villa Canaima, villa Marchesi, Ría Leda construida para casa de recreo do arquitecto Rafael González Villar, agora biblioteca municipal.\nA arquitectura moderna está presente fundamentalemente no racionalismo en viviendas particulares como a casa Caramés de Caridad Mateo ou a casa.\nCervigóndos anos trinta ou nos sesenta na iglesia da Santa Cruz exemplo notable da obra de Miguel Fisac ou a pureza de lineas da casa do capataces de Bastiagueiro de Alejando de la Sota. Edificios da nova arquitectura de Manuel Gallego Jorreto, centro de saude de santa Cruz, de Perillo, centros educativos, urbanizacións…\nVista desde O Seixo Branco\nO Concello dispón dunha ampla red de centros culturais, 11 bibliotecas , 13 centros educativos, ademáis do centro universitario de Educación física e o centro de educación medioambiental do CEIDA e escola de música e danza.\nCada parroquia tamén dispón de un centro do pobo (centro cultural de Montrove, casa da República en Oleiros…) para todo tipo de actividades; tamén centros de cultura como a fabrica de Perillo, as torres de Santa Cruz, o museo dos Oleiros e o auditorio de Mera.\nAs actividades deportivas son en 7 pistas e e 1 pavillóns polideportivo, 2 piscinas cubertas, 7 campos de fútbol 8 campos de chave.\nTen tamén o concello de Oleiros 6 parques en Perillo, 8 en Liáns, 1 en Dorneda, 3 en Maianca, 3 en Oleiros, 2 en Nos e 2 en Iñas. Así como a protección da área costeira do monumento natural de Serantes-Dexo. Numerosas tamén son as praias: Santa Cristina, Bastiagueiro, Sarro, Mera, Canabal, Penatouro, Espiñeiro ou Naval.


j) A subministración de prensa diaria, publicacións periódicas ou revistas, coa excepción dos contratos de subscrición para a subministración de tales publicacións.\nk) Os contratos celebrados mediante poxas públicas.\nEXORENACIÓN DE RESPONSABILIDADE\nHAI VEDRA perseguirá o incumprimento das presentes condicións, así como calquera utilización indebida do seu Portal exercendo todas as accións civís e penais que lle poidan corresponder en dereito. A relación entre HAI VEDRA e o PERSOA USUARIA rexerase pola normativa española vixente e calquera controversia someterase aos Xulgados e Tribunais do foro do consumidor cando o adquirente teña condición de tal. Cando o adquirente sexa empresario profesional no exercicio da súa actividade, como foro de submisión expresa, as partes suxéitanse aos xulgados de Santiago de Compostela.About this service


Incondicionais do Castelo Conta - Ainé Producións\nIncondicionais do Castelo Conta\nby Ainé Producións 17/09/2017\nSe algo non estaba previsto era ter tan claro ao día seguinte que en agosto de 2018 habería un novo Castelo Conta. O éxito de participación e de crítica desta orixinal actividade, promovida por Xosé A. Touriñán e a Comisión de Festas de Castelo coa colaboración de Ainé Producións, Undodez e a asociación Castelo Deporte convértena agora en imprescindible.\nO plan estaba claro desde o principio: unha andaina duns seis quilómetros polos seis lugares de Castelo con catro contadas de quince minutos polo medio con Evaristo Calvo e Cándido Pazó. Á noite, cea e monólogos, e despois música para converter en festa o que xa era unha festa.\nNon estaba claro -era a primeira vez que se facía algo así- o ambiente, as impresións, as dificultades que nas primeiras veces sempre adoitan aparecer nos momentos máis inoportunos… E resultou que unha conxunción de factores, a saber: bo tempo, sombreiros de palla, megáfonos, camiños, cervexa, auga e froita, humor, mexillóns e polo con pementos, música, luz e xente, moi boa xente, converteron o 26 de agosto de 2017 nun dos días máis especiais que viviu a parroquia cullerdense de Castelo en moito, moito tempo.\nContra as catro e media da tarde na praza, onde está o bar da familia de Xosé Antonio Touriñán, xa non collía ninguén. Longas pero áxiles ringleiras de xente para recoller camisola, sombreiro, plano da ruta e ticket para cear bloqueaban ata a estrada, na que xa se preparaban Os Charangos, encargados de poñer a música na andaina xunto cun moi querido grupo de gaiteiros en Castelo.\nTouriñán subía ao cruceiro para dar as primeiras indicacións: polo laranxa de Protessión Sivil, que tamén levaban Pepo Suevos, Marcos Pereiro, Oswaldo, Federico Pérez e Carmen Méndez. E por suposto gorra. Megáfono en man, palabras de agradecemento por estar e participar da idea.\nCamiño de Xalo comezaba a andaina, e xa en Xalo agardaba polos camiñantes o bar móbil de Deleite. E como leite non apetecía nesa hora, había cervexa ben fresquiña.\nPrimeira contada, na casa do Ferrador, a cargo de Evaristo Calvo. Despois o camiño seguía, con destino Castelo de Abaixo. Entre bambalinas, furgóns e coches cargados, e apurando para chegar a tempo e ter todo listo na seguinte contada antes de que chegara a xente.\nParada para repoñer forzas con bandexas de froita. Contada en Castelo de Abaixo con Cándido Pazó, e a seguir a ruta. Charanga e gaiteiros aparecían e desaparecían cando menos contaban os que camiñaban, e cando non soaba a música escoitábanse as voces de Marcos Pereiro, Pepo ou o propio Touriñán cos megáfonos.\nViría despois outra parada, a contada de Vilaverde, e xa por último a de Folgueira. Mentres chegaban á polideportiva de Castelo os primeiros asistentes á festa da noite, que collían sitio diante do escenario.\nCando se incorporaron os da andaina todos cearon: mexillóns da Illa de Arousa, polo á brasa e pementos da Arnoia. De fondo, a marabillosa música da Galifunk Brass.\nComezaba entón un espectáculo de dúas horas con sete artistas sobre o escenario que foi tamén a estrea de Carmen Méndez como monologuista. Ao rematar subiron os membros da Comisión de Festas, que entregaron un mexillón de ferro ao seu veciño máis ilustre.\nFin de festa con Los Claretes, e despois Los Tristes. Cando remataban en Castelo xa era domingo, e xa saía o sol.\nO que veu despois foron os comentarios no Facebook, e entre os veciños. No pobo no que tantos anos estivo Panorama decidiran cambiar de plan, e non podían estar máis orgullosos.\nCándido Pazó\tCarmen Méndez\tCastelo\tCastelo Conta\tComedia\tDavid Amor\tDeporte\tEvaristo Calvo\tFestas Castelo\tHumor\tMúsica\tOswaldo Digón\tPepo Suevos\tRural\tslider\tTouriñán


A BiblioRía de Gaspar: mayo 2011\nEtiquetas: Os tesouros dos bosques, Servando\nEste ano, para celebrar o Día das Letras Galegas, decidimos traballar con autores homenaxeados noutras ocasións así como co protagonista deste ano, Lois Pereiro.\nAo longo de todo o porche do colexio, colocamos as diferentes láminas que recollen momentos da súa vida así como os traballos que cada unha das aulas elaboraron para facer unha pequena mostra.\nOs nenos e nenas de 3 anos, estiveron a traballar a figura de Rosalía de Castro.\nPor outra banda, os nenos e nenas de 4 e 5 anos traballaron a Uxío Novoneyra e Xosé María Álvarez Blázquez respectivamente.\nO alumnado de 1º e 2ºA de primaria traballaron con Lois Pereiro.\nManuel María foi o protagonista na aula de 2ºB; os nenos e nenas da aula traballaron a poesía titulada "Galicia" e fixeron un mosaico con palabras que definen a nosa comunidade.\nLois Pereiro tamén foi o escollido polo alumnado de 3º de Primaria.\n"Soños na gaiola", de Manuel María, foi a poesía elixida polos nenos e nenas de 4º de Primaria.\n5º de Primaria traballou cos Homenaxeados no século XX e fixo este mural.\nE, por último, os nenos e nenas de 6º de Primaria traballaron a Vida e contexto de Lois Pereiro.\nHoxe, 17 de Maio de 2011, celebramos o Día das Letras Galegas cun protagonista: LOIS PEREIRO.\nSe queredes acceder a toda a información que temos recollida neste blogue, preme na imaxe do autor que aparece abaixo.\nPor outro lado, queremos compartir con todos un vídeo elaborado polos nosos compañeiros da Biblioteca "Saturnino Hermida" do IES. CONCEPCIÓN ARENAL (Ferrol) sobre a figura de Lois Pereiro... GRACIAS compañeir@s.\n(preme na imaxe do vídeo para acceder ao mesmo)\nQue teñades un bo día das Letras Galegas!!!\nPublicado por A BiblioRía de Gaspar en 4:13 No hay comentarios:\nEtiquetas: Celebracións, Días das Letras Galegas, Lois Pereiro\nA CDEDLG de Vigo e bisbarra pon á vosa disposición un novo blogue dentro do apartado "Dinamizacdedlg" adicado á figura de Lois Pereiro. Aí podedes atopar enlaces de interese, información variada, videos e outros sobre o autor homenaxeado este ano no "Día das Letras Galegas".\n(preme na imaxe ou no enderezo para acceder a este espazo web)\nPor outro lado, tamén poderedes acceder á páxina web do autor premendo na imaxe de abaixo.\nPublicado por A BiblioRía de Gaspar en 0:01 No hay comentarios:


O mellor hotel de luxo de Canadá Viaxe absoluta\nMellor hotel de luxo de Canadá\nQuen nunca soñou con quedar nun hotel de luxo, ¿onde o servizo sempre é impecable, onde comes divinamente e onde os clientes son tratados entre algodón?\n1 The Ritz-Carlton, Montreal\n2 O hotel Trump, Toronto\nChamado A Gran Dama de Sherbrooke Street, o Ritz-Carlton Montreal foi construído en 1912 e foi tamén o primeiro hotel que levou o nome Ritz-Carlton, en América do Norte. Renovado recentemente cun custo de 150 millóns de dólares, o hotel ten agora 31 suites, 98 habitacións, un bar, o xardín da Ritz, moitas salas de banquetes, un salón de baile e o restaurante la A Maison Bouluddo recoñecido chef Daniel Boulud.\nO hotel sempre era frecuentado por grandes personalidades. Por certo que estaban Winston Churchill, A raíña Isabel II, Richard Nixon, Charles de Gaulle, os Rolling Stones e Elizabeth Taylor. Tamén foi alí cando John Lennon e Yoko Ono fixeron un deses "insectos" para a paz, na primavera de 1969.\nUnha das grandes tradicións do hotel é a lendaria servizo de té ás 13:00 ou ás 16:30 Nese momento ofrécese unha selección de tés acompañados de repostería caseira ou canapés e todo no elegante patio das palmeiras.\nO hotel Trump, Toronto\nEl Hotel TrumpToronto é un dos hoteis de luxo máis grandes da cidade e os hóspedes son tratados con moito coidado. A torre de 65 pisos ten 261 habitacións e suites con ventás do chan ao teito que dan acceso a unha marabillosa vista sobre o centro de Toronto. O stock Restaurante ofrece cociña contemporánea nun opulento comedor.\nEl Quartz Crístais ofrece unha gran variedade de coidados do corpo nun ambiente luxoso, un ximnasio que comprende un pavillón deportivo totalmente equipado e unha piscina de auga salgada climatizada de 65 metros. O hotel tamén ten un servizo de porteiro e restaurante aberto as 24 horas, cun aparcadoiro interior.\nO nome de trunfo é sinónimo de altos estándares de calidade. O persoal está comprometido a superar as expectativas dos seus clientes, a servir con sofisticación pero sen pretensión, con atención pero sen intromisión e dar un servizo de 5 estrelas sen límites.\nCamiño completo ao artigo: Viaxe absoluta » Mellor hotel de luxo de Canadá\nO chinés e o bronce\nIrlanda, as mellores praias nudistas


IES Agra de Leborís (A Laracha, A Coruña) | Simplemente outro sitio Blogs Climántica máis\nA realidade dos renos.\nPublicado o Febreiro 23, 2011 por Marta\nUnha vez rematadas as navidades pensamos nas situacións positivas como pode ser o agradable que é estar en familia ou comer deliciosos manxares. Pero tamén hai que falar de cousas negativas. A WSPA é unha asociación a favor da defensa dos animais que fai pouco denunciou o maltrato dos renos, un dos símbolos máis destacados da navidade.\nOs renos son animais acostumados a vivir en liberdade, animais salvaxes sen a presenza humana.Encóntranse nunha situación límite cando teñen un gran estrés por ser forzados a entrar en currais ou para trasladalos aos matadoiros. Son moi preciados pola súa carne. Ademáis a WSPA aporta información como que cada ano son sacrificados 50.000 renos, incrementándose a cifra cada ano. No 2009 había en Suecia una poboación de arredor de 250.000 renos(practicamente os mesmos que a principios de século). Esta cifra variou dende os 150.000 que había no 1994 e os 300.000 que contaban en 1990 debido aos cambios no pasto e os animais depredadores.\nÉ a primeira vez que de denuncian este tipo de abusos aos renos.\nO xenoma do orangután: 97% igual cos humanos, 3% infinitamente diferentes\nOs investigadores identificaron os máis de tres millóns de pares de bases que constitúen o xenoma do orangután, un animal co que o home compartía un ancestral común hai máis de 12 millóns anos. A pesar das grandes semellanzas xenéticas co orangután, os seres humanos non son tan semellantes a eses homínidos, ou o resto deles, como se pensaba hai uns anos. Grazas ás técnicas modernas, atoparonse diferenzas importantes en certos fragmentos do xenoma de uns e doutros, e iso fainos moi diferentes. Só neses fragmentos do xenoma non compartidos, podería haber ata decenas de xenes que nos temos, pero os orangutáns non, e viceversa. Os datos sobre o orangután agora proporcionan pistas sobre a evolución dos homínidos e do proceso que levou ao xurdimento dos seres humanos. Os resultados tamén revelan información sobre os mecanismos sobre as reorganizacións cromosómicas de enfermidades como o cancro.\nUn diminuto animal con máis xenes que o ser humano\nA pulga de auga, un pequeno crustáceo usado hai décadas para analizar os cambios ambientais nos ecosistemas, convertiuse no animal con maior número xenes de cantos foron analizados ata agora. Segundo un estudo publicado na revista “Science”, contén máis de 30.000 xenes, case 10.000 máis que os humanos. Con este traballo, a pulga de auga converteuse no primeiro crustáceo cuxo xenome foi descuberto.\n¿A amizade tamén está determinada cos xenes?\nCientíficos estadounidenses obtiveron as primeiras probas de que as peculiaridades xenéticas influen nos nosos víncuos amistosos.\nEspecialistas da Universidade de California utilizaron datos de dous estudios independentes da saúde dos habitantes de certas localidades estadounidenses levados a cabo durante un longo período. Estes datos conteñen tanto información xenética dunhas 5.000 persoas coma información sobre os seus enlaces personais.\nOs investigadores analizaron variacións en seis xenes específicos, tendo en conta a raza, ascendencia común e xénero. Resultou que as persoas con certa variante do xen asociado co alcolismo, DRD2, tenden a crear vínculos coas persoas coa misma variante.\nAo mesmo tempo, os representantes do grupo que posúen o xen CYP2A6, asociado co metabolismo das sustancias alleas ao organismo (por exemplo, a nicotina) tenden a ser amigos de persoas que carecen deste xen e evitan as relacións con aqueles que si o teñen.\nOs autores do traballo aínda non teñen explicación para este fenómeno, pero supoñen que esto é unha demostración dun certo mecanismo protector.\nO OSO POLAR EN PERIGO\nO cambio climático é un problema que nos afecta a todos por igual, tanto aos animais, como a nós, os humanos, pero sobre todo aos animais. Na actualidade, o cambio climático é máis visible, por exemplo, no Polo Norte, onde o xeo dos osos polares estase a derreter. Isto provoca a morte de moitos osos debido a que se afogan e que necesitan o xeo para cazar as súas presas (as focas) e morren de fame.\nOs osos polares estanse a achegar cada vez máis aos humanos para conseguir algo que levarse a boca e asegurar así a supervivencia das súas crías. Se non facemos nada ao respecto agora que aínda estamos a tempo, acabaremos estinguindo a este animal tan especial.\nUn estudo afirma que asteroides trouxeron ouro a terra\nPublicado o Febreiro 10, 2011 por Marta\nHai tempo que os científicos coñecen a existencia dunha misteriosa cantidade de metais siderófilos (amantes do ferro) no manto da Terra. Estes metais, incluíndo o ouro, tenden a afiliarse co ferro nas súas formas líquidas. A mellor explicación é que algún tipo de obxeto espacial trouxo estes elementos ao planeta xusto antes de que se formara o seu núcleo pero a natureza exacta do obxeto que impactoú contra a Terra foi obxeto de debate. Os novos estudos afirman, con base en simulacions informáticas, que un reducido número de enormes impactos aleatorios hai aproximadamente 4,5 billons de anos son a orixe dos materiais siderófilos que se encontran na Terra. Estes obxetos que impactaron na Terra eran obxetos rochosos restos da fase de formación dos planetas do sistema solar. O estudo suxiere que o maior que golpeoú á Terra era aproximadamente do tamaño de Plutón, duns 3.220 kilómetros de ancho. Ademáis, os autores do estudo afirman que o xove planeta Terra non foi o único receptor: as colisions cataclísmicas enviaron metais siderófilos á Lua e a Marte máis ou menos o mesmo tempo. Aínda máis, os impactos poderían ser o orixen da auga na Lúa.\nComo poden voar as serpes\nUn novo estudo, que se validou de métodos de grabación e modelado 3-D sen precedentes así como de serpes tanto reais como de plástico, demostrou cómo as serpes voadoras forman ángulos e se dispoñen de forma que acadan unha propulsión óptima.\nTanto no sudeste como no sur de Asia se poden encontrar cinco especies de serpes Chrysopeleaque; observaronse retorcendo as súas costelas e aplanando os seus corpos no medio do aire pero isto non explica totalmente cómo controlan o descenso estes reptiles.\nA Nebulosa Esquimal recibiú este nome porque o astrónomo que a descubríu en 1787 pensoú que se parecía á cabeza dunha persoa cuberta pola capucha dunha parka. Sen embargo, esta detallada imaxen tomada no ano 2000 polo Telescopio Espacial Hubble descúbrenos unha estrutura moito máis complexa, para a que os astrofísicos aínda están buscando unha explicación.\nEMISIÓN DE GASES DE EFCTO INVERNADOIRO EN ESPAÑA\nEn España a emisión de gases de efecto invernadoiro diminuiu en 2009 un 8,2% respecto do ano anterior aínda que os compromisos adquiridos no Protocolo de Montreal siguen lonxe. O incremento respecto das emisións do ano 1990 é dun 28,5%,cando non deberiamos sobrepasar o 15%.\nSegún as proxeccións realizadas por o ministerio de Medio Ambiente e a oficina de Cambio Climático en 2010 produciuse unha redución moi significativa, próxima ao 6% ou 8%.\nAquí vos deixo un video que fala dos gases de efecto invernadoiro.\nPublicado en O NOSO ENTORNO | Deixa un comentario\nInundacións pola crecida dos ríos Rhin e Mosela en Alemania\nAs persistentes chuvias e o desxeo no país xermano provocaron o desbordamento de numerosos ríos e afluentes e inundacións en amplas zonas ao longo dos ríos Rhin e Mosela.\nCausou a morte dun home de 50 anos tras caer do seu kayak nun afluente do Rhin.\nEn Coblenza, resultaron afectados alguns edificios nos barrios de Güls e Lay, onde se rexitrou unha crecida do Mosela ata os 7,20 metros. Nas graves inundacións de 1993 e 1995 a altura do Rin chegou aos 9 metros.\nPublicado en CATÁSTROFES NATURAIS | Deixa un comentario\nAnllóns CONSUMO Contaminación Costa da Morte células nai espacio. evolución humana explotación minerais globalización LIC recursos residuos xenética\neloy leboris1b en Os investigadores confirman unha nova especie de dinosaurio.\nfernando leboris1b en UNHA DE PIRATAS\nandrear leboris1b en CONTAMINACION DA AUGA…como lles afecta aos demais\nfernando leboris1b en Descobren que o corazón dun cangrexo late menos ó fuxir.\nmarta leboris1b en A luz dunha estrela convértese no obxecto astronómico máis lonxano observado na Terra


G.K. Chesterton: O home que era xoves (por Juan Parcero) – Lecturafilia\nLecturafiliaClásicos, Lecturasartigo juan parcero, clásicos literatura, G.K. Chesterton, Juan Parcero, O home que era xovesDeja un comentario\nHai un tempo publicouse, por parte do selo 2.0 Editora, a tradución ao galego (feita por Marta Verán) dun clásico da literatura anglófona do século XX: O home que era xoves, de G.K. Chesterton. Tendo en conta o calado do escritor, tan prolífico como intelixente, a calidade da novela, tan desacougante como chea de creatividade e sarcasmo, e os intres nos que vivimos, berrando por un escape en forma de ficción pura, non temos máis que dicir que a saída do prelo na nosa lingua deste libro, magnífico, non pode ser máis ca un acerto. Cargado de humor, retranca, ironía e unha afiada mirada, chea de escepticismo cara ao propio e incredulidade sobre o alleo, a lectura da obra eterna que se nos ofrece fará de bálsamo diante da suposta profundidade dunha realidade que nos afoga e que nos obriga a fuxir a lugares tan barrocos como o Londres de comezos do século pasado, para tentar vivir un mundo, cando menos, incriblemente fantástico.\nPoñiamos o acento na tremenda busca do máis agochado da psique humana para mostrarnos, dende o próximo, dende o individual, a realidade global. Mais sabemos que non toda a literatura ten que ser tan, digamos, transcendental, indo máis lonxe, non toda a literatura debe ser tan fonda. O que queremos dicir é que o lector que se achega a un libro, non sempre busca atopar os alicerces do comportamento da humanidade, senón mergullarse nun mundo paralelo que o faga pasar as páxinas coa ansia e a paixón dun rapaz que descobre por primeira vez o goce da lectura. E nisto, nese entendemento do exercicio antigo de ler como o maior dos entretementos, Chesterton, ao noso entender, era todo un xenio. Revestido, iso si, coa calidade narrativa máis perfecta, usando técnicas para describir e facer fluír a acción, innovadoras e influentes, o autor consegue que sexamos un máis no seu universo, que suframos ante o vindeiro, que fuxamos dos inimigos e sintamos a mesma congoxa que o membro do Scotland Yard, Gabriel Syme, o protagonista da novela.\nO que máis “engancha” da obra é o ritmo: poucas veces nos atoparemos cun escrito que parece que se nos vai das mans, cunha prosa tan trepidante e veloz. Ás veces, o dioivo de imaxes, descricións e acción, supera a capacidade intelixible, mais, inconscientemente nos conduce ás profundidades dunha trama complexa onde a habilidade do autor, xunto co seu enxeño, fan que tomemos como normais episodios que a priori nos podían parecer incribles ou mesmo imposibles, para chegar, ao final do relato, a un paroxismo onde o real tórnase mentira e onde a mentira cobra a forma do máis agochado dos secretos. As personaxes que se nos presentan, dende o protagonista ata o máis mínimo dos secundarios, son mostradas cun trazo longo ou curto dependendo da importancia, pero dende logo, e aí radica o éxito do escritor, perfectamente recoñecibles cando, noutro lugar da redacción, aparecen de novo. Lonxe dos estereotipos sobre o ben e o mal que se poden dar noutras obras, Chesterton alambica un universo propio, cheo de persecucións, descubrimentos inesperados e unha innata capacidade para a sorpresa.\nCando se remata de ler O home que era xoves, é doado caer na tentación de volver ao mundo da Inglaterra de finais do XIX e comezos do XX. Desa maneira, poderemos gozar de títulos como O home invisible (Wells), O incrible caso do doutor Jekill e Mr. Hyde (Stevenson), O retrato de Dorian Grey (Wilde) e tantos outros que nos farán recuperar, se é que o perdemos, o gusto pola lectura máis pura: a do mellor entretemento criado. Non é de estrañar que o grande Borges dixese, referíndose á obra de Chesterton, que esta non posuía nin unha soa páxina que non ofrecese felicidade.


R€GANO$A IL€GAL: UNHA "PINGA DE AUGA"\nUNHA "PINGA DE AUGA"\n"A Nosa Colleita para Somalia", evento feito a base de doazóns de artistas galegos (Pintores/as, Fotógraf@s, Poetas, Artesáns, escultores/as) co fin de recadar cartos para o Corno de áfrica.\nO total acadado foi de 3095,31€.\nAo remate do acto fixoselle entrega a Fran Román (representante de Médicos sen Fronteiras) do carto recolleitado.\n- @s compañeir@s Ártabra21 pola difusión\n- A José Torregrosa, tanto polo manifesto que nos redactou, como pola sua implicación no acto.\nMANIFESTO-"A NOSA COLLEITA PARA SOMALIA"- Por José Torregosa\nOs alemáns, tras a Segunda Guerra Mundial, apresuráronse a xustificárense ante un mundo horrorizado: eles non sabían nada dos campos de exterminio, "da solución final", até, se nos apuran, da existencia dun Hitler e dun III Reich.\nHoxe nós, non podemos ignorar os estragos, os desbastadores efectos que o Colonialismo, ladrón e asasino, ocasionou e segue ocasionando en África? Como epicentro deste estado de masacre, sinalamos o seu Cono Sur, onde a morte por fame -a peor das torturas-, a miseria baixo cero, son os sinais de identidade de miles e miles de criaturas inocentes dun continente invadido e saqueado con coartadas "civilizadoras", onde, alén diso, se produciu un - "divide e vencerás" - unha sistemática operación de enfrontamento de etnias para o seu mellor dominio e aniquilación.\nPara maior escarnio á decencia e á razón universais, os seus voceiros mediáticos coidáronse de presentar a presente situación de holocausto como unha "normalidade" inevitábel: eses nenos que morren seis por minuto, á nosa hora de xantar, nos telexornais, apareceron aí e así deben ficar. Para ese crime non hai motivo, solución ou responsábel: non son alguén que nos deba preocupar. O que acontece, recordábanolo Arthur Miller, é que, tamén son fillos nosos e se o consentimos quizais nun mañá distante os fillos que nós xeramos se arrastren sobre o asfalto en busca dun codelo, dunha gota de auga; ou convertidos en meniños-soldado maten e morran ao servizo dos intereses bastardos daqueles que, onte, aboliron a escravitude porque non era rendíbel e a substituíron polo liberalismo...\nEstamos na hora de actuarmos, de organizármonos, de demostrarmos que, por moito que o intenten, non conseguirán anular a nosa capacidade de conciencia solidaria.\nDenunciamos hoxe o espolio de África, continente de riqueza e de cultura; o seu infame sacrificio para alimentaren co suor do seu rostro, coas súas bágoas, co seu sangue, o ventre insaciábel da Besta Imperialista. Nós non queremos ser "bwanas", amos brancos, senón compañeiros/as dese pobo, deses pobos, na súa loita pola dignidade, e cooperantes activos nas súas necesidades.\nO que hoxe esiximos, antes de que a Humanidade se vexa na obriga, na súa vesania, a mudar de nome, pasando a chamarse doutra forma, é a fin da explotación, a devolución dos bens subtraídos e a reparación de séculos de ignominia.\nA vós que nos escoitades, aquí ou en calquera outra localización, pedímosvos apoio, axuda, alento...Isto só será posíbel a través dunha toma de conciencia e dunha certeza: ao axudarmos o Cono Sur de África estamos a construír o noso propio camiño á coherencia e á dignidade, unicamente posíbeis cando os Dereitos Humanos máis elementais alcancen a toda a humanidade.\nNo 50 aniversario do asasinato en Katanga de Patricio Lumumba, artífice da independencia congolesa queremos lembrar unha frase del que sinala nitidamente as coordenadas de toda esta traxedia: «Ningunha brutalidade, maltrato ou tortura me someteu, porque prefiro morrer coa cabeza en alto, coa fe inquebrantábel e unha profunda confianza no futuro do meu país, a vivir sometido e pisando principios sagrados. Un día a historia xulgaranos, pero non será a historia segundo Bruxelas, París, Washington ou a ONU senón a dos países emancipados do colonialismo e os seus monicreques».\nÁfrica, o seu Cono Sur, no corazón e a cabeza. Cos pobos africanos. Contra o imperialismo. Contra a explotación. África somos todos!!!\n- A todol@s artistas de Ferrolterra que se involucrarón e "mollaron" polo Corno de África\nLeandrinho Lamas, Rosa Fernandez Salanova, Suso Basterrechea, Novás, José Rubio Gascón, José Manuel G. Ramos, Daniel Bretón, Carlos Barcón, Corin Cervera, Francisco Maceira, Luis Maceira Crespo\n- @s outr@s 60 do resto de Galiza que tamén doaron\n- Ao Diario de Ferrol pola difusión do evento, (A Coz de Galicia, tarde mal e arrastro)


Total oposición do BNG á privatización da recollida do lixo | BNG da Estrada\nSetembro 21, 2021 · by BNG A Estrada\t· in Municipal.\t·\nSusana Camba: “a privatización demostra que o goberno municipal do PP non é capaz de xestionar un servizo público; e se non é capaz, o lóxico é que tampouco cobre os soldos que cobra todos os meses, a empezar polo alcalde.\n“Desde o BNG da Estrada reiteramos a nosa oposición total á privatización da recollida do lixo no noso concello, anunciada onte polo alcalde para principios de 2022”, afirma concelleira do BNG, Susana Camba. “Cremos que a medio prazo vai supoñer un prexuízo para os veciños e veciñas da Estrada en forma de peor servizo e incremento do recibo, por moito que o alcalde diga agora mesmo que iso non vai acontecer”, explica, “hai exemplos abondo noutras vilas e cidades que apuntan esa dirección”.\nA concelleira nacionalista afirma que “as explicacións do alcalde para xustificar a privatización son absurdas e demostran unha vez máis a súa nula capacidade para dirixir un concello”. “Non se pode afirmar que non tiñan persoal dedicado á recollida e quedarse tan frescos, xa que se o concello non ten un cadro de persoal específico para este servizo é porque o goberno municipal do PP non quere”. “Hai persoas de sobra dispostas a traballar na recollida do lixo para o concello, o que falta é vontade política no goberno para facelo, xa que se deben a outros intereses privados”, afirma a concelleira nacionalista.\n“O lamentábel”, engade, “é que a privatización é un feito consumado; así por exemplo, a xestión do punto limpo xa a leva GESECO desde hai meses, e xa non se estrañaría ninguén que o concurso da recollida do lixo acabara en mans desta empresa”.\n← O PP ten na súa man converter o antigo centro de saúde nun centro de día\nO BNG da pide unha segunda pasarela peonil para Río de Sapos en Matalobos →


Turismo en Tel Aviv | Noticias de viaxes\nMariela Carril | | Que ver, Tel Aviv\nNa costa mediterránea de Israel está a cidade de Tel Aviv, o segundo máis poboado do país. Desde 2003 é Patrimonio da Humanidade E aínda que a situación política non é a máis atractiva para o turismo en Israel, o certo é que isto non impide que miles de turistas cheguen cada ano a vela.\nE máis alá de Xerusalén, Tel Aviv é unha cidade que merece ser visitada. É por iso que aquí deixamos algunha información práctica sobre que facer e que visitar en Tel Aviv.\n2 Que visitar en Tel Aviv\n3 24 horas en Tel Aviv\n4 Escapadas en Tel Aviv\nFoi fundada a principios do século XX e a tradución do seu nome do hebreo é outeiro da primavera. Durante un tempo foi a capital, provisionalmente, e foi ata bombardeada por Exipto e Iraq na última guerra do Golfo. Non está lonxe de Xerusalén, a só 60 quilómetros a só 90 de Haifa. Ten veráns cálidos e invernos frescos.\nComo dixen máis arriba É un patrimonio da humanidade, xa que contén un grupo moi interesante de edificios de arquitectura Bauhaus. Hai edificios coma este en todo o mundo pero en ningures hai tantos coma en Tel Aviv, onde o estilo proliferou nos anos 30 coa chegada de xudeus que emigraron de Alemaña para escapar do nacemento dos nazis.\nAlí cinco barrios na cidade: a chamada Cidade Branca, Jaffa, Floretin, Neve Tzedek e a praia. A Cidade Branca é o sector Patrimonio da Humanidade e atopalo entre as rúas Allenby e Begin e Ibn Gvirol, o río Yarkon e o mar Mediterráneo. Todos os edificios son brancos, por suposto, e restauráronse co paso do tempo.\nDebes pasear polo bulevar Rothschild, cos seus pintorescos quioscos no centro e os seus frescos cafés e tendas. Tamén pola rúa Sheinkin, que é o símbolo de Tel Aviv, coas súas tendas vintage, xoierías e cafeterías. É un barrio esencial.\nJaffa está ao sur de Tel Aviv e é o porto vello que co paso do tempo medrou. É encantador polo seu antigo aire, polo seu mercadillo, as súas rúas e esa mestura indiscutible de culturas xudías e árabes. O porto tamén é un bo lugar cos seus barcos pequenos, os seus restaurantes e cafeterías e o seu mercado e as vistas na distancia de Tel Aviv.\nFloretin Tamén está ao sur e sería algo así Soho en Tel Aviv. É un barrio antigo que, aínda que cambiou co paso do tempo, non cambiou moito polo que é especial. É unha parte máis pobre e imprescindible se queres ver contrastes. Podes camiñar polo mercado Levinsky, cos seus produtos gregos, turcos e romaneses, e se pasas a noite hai bares baratos e adoita vir xente do centro.\nNeve tzedek tamén é un dos distritos máis antigos de Tel Aviv pero ao mesmo tempo púxose moi de moda e restaurouse bastante. Data de finais do século XIX e foi o primeiro barrio xudeu fóra de Jaffa. Ten rúas estreitas, moita arquitectura oriental, galerías, boutiques, tendas de deseño e restaurantes con patios sombreados onde paga a pena pararse a tomar algo.\nPor último, está o praia de tel aviv que está presionado durante quilómetros contra a costa oeste da cidade. É unha das praias mediterráneas máis longas e no verán está especialmente abarrotado de turistas e veciños que acoden a aproveitar as súas cálidas augas. Sendo tan extenso hai espazo para todos. Incluso a praia do hotel Hilton é coñecida por ser a praia gay por excelencia e a praia de Gordon-Frishman é o punto de encontro de moda. Tamén hai Banana Beach, Dolphinarium e Alma Beach.\nEstás en Xerusalén e queres facer unha escapada a Tel Aviv? Entón tes que programar un pouco, marchar cedo e aproveitar. Se vas no verán, pasarás un par de horas na praia para comezar en Jaffa a gozar do porto, almorzar á beira do mar e dar un paseo. Neve Tzedek está ao lado para que poidas engadilo á xira e xantar alí.\nPola tarde podes escoller entre gozar da praia ou visitar algún dos moitos museos que ten Tel Aviv: o Museo do Pobo Xudeu, o Museo da Terra de Israel, basicamente un museo arqueolóxico, o Museo Bauhaus (Teña en conta que só está aberto dous días á semana, mércores e venres), o Museo de Historia de Tel Aviv, o Observatorio Azrieli dende o que se pode ver a cidade e 50 quilómetros de costa, tamén é gratuíto. E outro puñado de museos dedicados a importantes personalidades ou artes.\nE pola noite a cidade ten un gran vida nocturna que dura toda a mañá. Podes ir cear e despois saír a bailar ou a un bar, xa que estes lugares só se enchen á medianoite.\nEscapadas en Tel Aviv\nSe vas quedar unha noite en Tel Aviv, podes aproveitar o segundo día para facelo excursións de un día, escapadas. Masada para min é a primeira excursión que non se pode perder. Se tes máis de 40 anos, quizais recordes un clásico de Hollywood chamado Masada.\nEste é o nome das ruínas dunha fortaleza e palacios no deserto, nunha montaña, que resistiu durante moito tempo ao ataque dos romanos, finalmente sucumbiron e os seus sobreviventes cometeron suicidios masivos, razón pola que son considerados mártires. Tamén o é Patrimonio da Humanidade.\nPodes visitar Masada e facer un Xira polo mar morto ao mesmo tempo, por exemplo. Tamén podes engadir a visita a Oasi de Ein Gedi, sendeirismo e saia nunha praia privada do Mar Morto. Ou mesmo, visita Petra, na veciña Xordania. Aínda que por suposto, isto inclúe unha viaxe en avión. Ti tamén podes visita Caesea e Galilea, se está interesado neste último caso a historia da Biblia porque a visita inclúe unha visita a Nazaret.\nCamiño completo ao artigo: Noticias de viaxes » Cidades » Tel Aviv » Turismo en Tel Aviv\nQue visitar en Veracruz, México\nO tren Zorrilla, un xeito diferente de descubrir Valladolid


Departamento Tecnoloxía electrónica\nRodríguez Andina, Juan José\nDescrición xeral Esta materia ten por obxectivo xeral que o alumnado adquira as competencias y habilidades necesarias para o deseño, análise, simulación, depuración, proba y mantemento de circuítos electrónicos dixitais baseados en microcontroladores e en dispositivos reconfigurables para aplicacións biomédicas.\nO contido da materia fai énfase nos seguintes aspectos:\n-\tEstudo da estrutura básica dun microprocesador y dun microcontrolador.\n-\tEstudo da metodoloxía de deseño de sistemas dixitais baseados en microcontroladores para aplicacións biomédicas.\n-\tCoñecemento e compresión dos procedementos de programación e depuración de programas informáticos para microcontroladores en aplicacións biomédicas.\n-\tCoñecemento das características funcionais dos dispositivos reconfigurables (FPGA) e a súa aplicación en medicina.\n-\tCoñecemento das técnicas de especificación de sistemas baseados en FPGA.\n-\tCoñecemento do concepto System On Chip (SOC) e a súa aplicación en medicina.\n-\tCoñecemento e comprensión das características diferenciais dun procesador dixital de sinal (DSP) e a súa aplicación en instrumentación biomédica.


Bendición: sinónimos e definición | Sublimis\nSinónimos de bendicións\n. non. f. Acción para bendicir, dedicarse a adorar, ao servizo divino con certas cerimonias. A bendición dunha igrexa, unha capela, fontes bautismales, un cemiterio, etc. A bendición do pan, a auga, unha vela, etc.\nTamén se refire á acción dun prelado ou un sacerdote que bendiga a unha persoa ou unha cousa facendo sobre eles o sinal da cruz. Dea a bendición. Recibir bendición. Bendición nupcial. Bendición das bandeiras.\nTamén se di da acción pola que os pais e as nais bendiga aos seus fillos. Bendición paterna e de xardín de infancia. Doulle a miña bendición. Os seus fillos preguntáronlle a súa bendición. Tamén significa grazas e favor especial do ceo. Deus encheulle con bendicións. Bendicións celestes. Deus estendeuse, pagou as súas bendicións sobre esta familia. Deus puxo alí, deu a súa bendición. Atraer, atraer as bendicións do ceo.\nFig., Unha casa de bendición, unha casa que parece ser obxecto dunha determinada protección divina; E familiarmente, unha casa onde todo abunda. Tamén se di, de forma similar, é un país de bendición.\nFAM., É unha bendición, di falando dunha gran abundancia que parece resultar dun determinado favor divino. Fai un ano unha gran cantidade de froitas é unha bendición. É popularmente dixo, e por unha especie de ironía, para marcar o exceso dunha cousa desafortunada e desagradable; Polo tanto, normalmente é precedido por tanto. Chove, neva, que é unha bendición. Foi golpeado, que é unha bendición.\nAínda se di, especialmente no plural, os desexos que facemos pola prosperidade de alguén, desexa que se forme ao seu favor. Se fai este bo traballo, merece todas as bendicións. Fixo moito bo nesta provincia e os habitantes enchelos con bendicións. As bendicións dos pobres.\nA súa memoria está en bendición, recordámoslle e alugamos os seus actos de caridade, as súas virtudes, etc. APPOST ou parte desta definición é extraída do dicionario da Academia Francesa, oitavo Edición, 1932-1935\nPrevious Post - Previous post: Christina Hendricks, tan delicioso, aínda mostra o seu peito sexy!\nNext Post - Next post: Eyraud responde aos rumores de reembolso: “Marseille non está á venda”


De provincia a nación | Justo Beramendi\nDe Provincia a nación. Historia do galeguismo político é unha investigación sistemática da natureza e evolución dos movementos sociopolíticos de reivindicación de Galicia como suxeito político de seu dende as súas primeiras manifestacións individuais no século XVIII até a actualidade. O tratamento do provincialismo, do rexurdimento e do rexionalismo do século XIX, e máis aínda do nacionalismo galego do século XX, faise cunha profundidade sen precedentes. Para a análise acaída das diferentes dimensións a ideolóxica, a social, a organizativa, a electoral e das súas interrelacións, o autor incorpora conceptos e modelos analíticos propios que implican unha notable innovación metodolóxica no eido do estudo do nacionalismo. As maiores novidades neste sentido son a reconstrución das estruturas das ideoloxías, a caracterización das bases sociais e a técnica aplicada para desvelar e cuantificar a fraude electoral na Segunda República. Ademais, en paralelo coa historia central, vai trazando a da cuestión nacional en España, o que permite ter en conta a incidencia de factores extragalegos e comparar o galeguismo político cos seus análogos doutros territorios do Estado español. Isto unido á consideración da natureza e dos problemas maiores da sociedade galega de cada época, dá as claves para unha explicación convincente das causas do nacemento, persistencia, posibilidades e limitacións do nacionalismo galego. Xa que logo, este libro é unha contribución decisiva para coñecer e entender, por que Galicia ten hoxe unha personalidade política irreversiblemente diferenciada.


Sony presenta o seu primeiro smartwatch con Android Wear e unha renovada Smartband Talk – Mallando no Android\nAndroid Wear, ifa2014, smartwatch, sony, wearables\nCando Google anunciou Android Wear, Sony sentiuse defraudada por Google, xa que a compañía nipona levaba tempo traballando con reloxos intelixentes con Android. Daquela, a modo de pataleta, anunciou que non apostarían “polo momento” por Android Wear, aínda que semella que agora mudaron de idea, tras anunciar o Sony Smartwatch 3 no marco do IFA de Berlín.\nO novo trebello incorpora unha pantalla cadrada de 1,68 polgadas e resolución 320 x 320 píxeles, decantándose pola forma cadrada. Ademais é resistente á auga segundo o estándar IP58 e estará dispoñíbel en tres acabados, Classic, Sport e Metal.\nPor outra banda, tamén presentaron unha pulseira, Smartband Talk, con pantalla de 1,5 polgadas de tinta electrónica EINK, o que multiplica a duración da súa batería. Entre as súas posibilidades está a de facer chamadas, empregar comandos de voz ou recibir as notificacións de redes sociais, ademais de servir como controlador da actividade deportiva.\nEstarán dispoñíbeis no outono, aínda que polo de agora a compañía xaponesa non anunciou o seu prezo.


Tarifas Renfe-SNCF en Cooperación\nTarifas de Renfe-SNCF en Cooperación\nOfrecémosche unha gama de tarifas sinxela, facilmente comprensible e baseada no grao de flexibilidade que queres para a túa viaxe: ESENCIAL ou FLEXI.\nA tarifa Esencial está pensada para os clientes que non teñen intención de modificar a súa viaxe. Pero se xorde un problema, pódese anular a viaxe cun 50 % dos gastos ata a saída do tren.\nPensada para os clientes que necesitan un flexibilidade máxima ata o último momento: ata 24 horas antes da saída do tren, poderás cancelar o teu billete de balde e, se o tiveses que cancelar nas últimas 24 horas, só pagarías o 10 % en concepto de gastos de xestión. \nOs menores de 14 anos dispoñen dun 40 % de desconto sobre a tarifa Flexi ou Esencial adquirida polo adulto e coas mesmas condicións ca este en caso de anulación.\nOs nenos menores de 4 anos poden viaxar de balde, compartindo a praza coa persoa que os acompañe.\nRenfe-SNCF en Cooperación ofrécelle aos mozos de entre 14 anos feitos e 26 anos sen facer un 30 % de desconto sobre a mellor tarifa dispoñible.\nPara poderte beneficiar desta redución é necesario que dispoñas dun destes documentos:\n-Tarjeta +Renfe Joven\n-Carné Xove emitido por calquera das Comunidades Autónomas do Estado español\n-Carné Xove asociado a tarxetas bancarias emitidas por entidades financeiras colaboradoras\n-European Youth Card, carné xove emitido no estranxeiro nos países asociados á EYCA (European Youth Card Association)\n-Carné Internacional de estudante ISIC (International Student Identity Card)\n-Carné internacional de viaxes para mozos GO 25 (IYTC) administrada pola Confederación Internacional de Viaxes para Estudantes (ISTC) e recoñecida pola UNESCO como documento para a mobilidade xuvenil\nDESCONTO ACOMPAÑANTE DE PERSOA CON DISCAPACIDADE\nA oferta Renfe-SNCF en Cooperación está pensada para ofrecer as mellores comodidades de viaxe para todos. Para facilitar as viaxes das persoas con discapacidade, propoñemos unha tarifa con 50 % de desconto para o seu acompañante, sobre a tarifa Flexi ou Esencial que adquiriu a persoa con discapacidade e coas mesmas condicións que estas en caso de anulación.\nVIAXAR CON ANIMAIS DOMÉSTICOS\nOfrecémosche a oportunidade de viaxar tranquilamente coa túa mascota. Lembra que só está permitido o transporte de animais cun máximo de 10 kg e que deberán viaxar nunha gaiola, para evitar molestias ao resto de pasaxeiros. O prezo do billete para un animal doméstico é de 15 € para todos os traxectos.\nReservando coa máxima antelación posible, obterás os nosos mellores prezos calquera que sexa a tarifa escollida.


Aviso Legal | Parroquia de San Pedro do Buriz (Lugo)\nO código fonte, os deseños gráficos, as imaxes, as fotografías, os sons, as animacións, o software, os textos, así como a información e os contidos que se recollen na dirección da Parroquia de San Pedro do Buriz están protexidos pola lexislación española sobre os dereitos de propiedade intelectual e industrial a favor desta empresa e non se permite a reprodución e/ou publicación, total ou parcial, do sitio web, nin o seu tratamento informático, a súa distribución, a súa difusión, nin a súa modificación, transformación ou descompilación, nin demais dereitos recoñecidos legalmente ao seu titular, sen o permiso previo e por escrito da Parroquia de San Pedro do Buriz\nO usuario que visite a páxina única e exclusivamente pode utilizar o material que apareza neste sitio web para o seu uso persoal e privado, quedando prohibido o seu uso con fins comerciais ou para incorrer en actividades ilícitas. Todos os dereitos derivados da propiedade intelectual están expresamente reservados pola Parroquia de San Pedro do Buriz\nA Parroquia de San Pedro do Buriz velará polo cumprimento das anteriores condicións como pola debida utilización dos contidos presentados nas súas páxinas web, exercitando todas as accións civís e penais que lle correspondan no caso de infracción ou incumprimento destes dereitos por parte do usuario.\nA Parroquia de San Pedro do Buriz comprométese a NON REMITIR COMUNICACIÓNS COMERCIAIS SEN IDENTIFICALAS COMO TALES, conforme ao disposto na Lei 34/2002 de Servizos da Sociedade da Información e de comercio electrónico.\n1.- A Parroquia de San Pedro do Buriz non se fai responsable do incumprimento de calquera norma aplicable en que poida incorrer o usuario no seu acceso ao sitio web da Parroquia de San Pedro do Buriz e/ou no uso das informacións contidas neste.\n2.- A Parroquia de San Pedro do Buriz non será responsable dos danos e prexuízos producidos ou que poidan producirse, calquera que sexa a súa natureza, que se deriven do uso da información, das materias contidas nesta páxina web e dos programas que incorpora. Os enlaces (Links) e hipertexto que posibiliten, a través do sitio web Parroquia de San Pedro do Buriz, acceder ao usuario a prestacións e servizos ofrecidos por terceiros, non pertencen nin se encontran baixo o control da entidade. A Parroquia de San Pedro do Buriz non se fai responsable nin da información contida nestes nin de calquera efectos que puidesen derivarse da devandita información.\n3.- A Parroquia de San Pedro do Buriz non se fai responsable do uso ilexítimo que terceiras persoas poidan facer dos nomes de marca, nomes de produto, marcas comerciais que, non sendo propiedade da devandita entidade, aparezan na páxina web Parroquia de San Pedro do Buriz. Tampouco se responsabiliza da integridade, veracidade e licitude do contido dos enlaces ás páxinas web ás que poida accederse dende Parroquia de San Pedro do Buriz.\n4.- A Parroquia de San Pedro do Buriz non se responsabiliza dos virus que teñan a súa orixe nunha transmisión telemática infiltrados por terceiras partes (por exemplo, os macros de procesadores de texto, os applets de Java e os programas Active X), xerados coa finalidade de obter resultados negativos para un sistema informático.\n5.- En definitiva, o Usuario é o único responsable do uso que realice dos servizos, contidos, enlaces (Links) e hipertexto incluídos no sitio web Parroquia de San Pedro do Buriz


Documental | Baleiro. Canle de produción\n27 Jun 2012 - 21 Nov 2016\nInicio | Proxectos | Arte+Espazo público\nTodas as sesións que conformaron o ciclo de conferencias Arte+Espazo público contaron coa presenza de recoñecidos expertos a nivel internacional. Durante estes encontros puidéronse coñecer exemplos de proxectos artísticos que se relacionaban con contextos urbanos de diferentes partes do mundo: o caso paulista de Arte/Cidade en Brasil (Nelson Brissac), as particularidades da xestión da arte pública no Reino Unido (Sophie Hope) ou o fenómeno da explotación turística de Málaga (Rogelio López Cuenca). A intervención de Francesc Muñoz, aínda que salpicada de exemplos de cidades doutros países, nomeadamente botou man de estudos sobre a evolución urbana en Cataluña; mentres que o relatorio de Simón Marchán Fiz, que inaugurou o ciclo, fixo un percorrido pola escultura pública do século XX máis centrado en aspectos simbólicos e formais que na relación coa súa adscrición xeográfica.\nUn dos obxectivos primordiais deste ciclo era afondar no coñecemento e análise da confluencia da arte e do espazo público no ámbito especificamente galego. Con esta intención, e paralelamente á organización das sucesivas palestras, producíronse unha serie de reportaxes documentais rexistradas en vídeo, proxectadas para abrir a rolda de preguntas despois de cada unha das intervencións. Na procura dunha conexión das palabras dos expertos “de fóra” coa casuística local, escolleuse para cada vídeo un barrio diferente da cidade de Santiago de Compostela que puidese condensar, dalgunha maneira, a problemática específica abordada nesa sesión.\nAsí, a zona da dársena de Xoán XXIII xunto coa biblioteca pública Ánxel Casal pola súa proximidade á zona monumental semellaba unha boa escusa para abordar, despois dos comentarios de Simón Marchán Fiz, os problemas de lexitimidade social dos fitos simbólicos urbanos, que poden ser esculturas conmemorativas ou edificios de arquitectura singular –históricos ou non–, así como tamén grandes infraestruturas. O barrio de Vista Alegre, desde hai tempo pendente dun proxecto de rehabilitación integral, contén os índices de fractura social e de necesidade de cohesión que farían aplicable a receita da “democracia cultural” proposta por Sophie Hope. O barrio de Conxo, un núcleo agora periférico pero cunha forte identidade histórica, podía ser un exemplo de lugar tradicional atravesado polas dinámicas da urbanalización. As novas construcións residenciais da zona, o chamado Ensanche de Santa Marta, están a xerar unha paisaxe duplicada que se axeita aos conceptos barallados por Francesc Muñoz, pero sen esa xestión sofisticada das doses de local e de global que caracterizan o urbanal. Os niveis de complexidade e tensión que segundo Nelson Brissac se acadan nunha megalópole como São Paulo non teñen paralelismo posible en Compostela, pero no barrio de Sar conviven modos de vivir a cidade contrapostas (desde a actividade netamente agraria ata os grupos de graffiteiros); sen dúbida trátase dun barrio cun alto risco de desestruturación pola forte presión que exercerá nel a Cidade da Cultura. O complexo do Gaiás deixará a zona de Sar no medio de dous polos de atracción a nivel global (o casco histórico de Santiago e a infraestrutura cultural máis grande de Europa) que influirán fortemente na súa dinámica e sistemas de convivencia, ata o de agora fortemente locais. Para rematar, o barrio de San Lázaro, a entrada tradicional dos peregrinos cara a Compostela, semellaba, máis que a propia zona monumental, un exemplo axeitado para falar das influencias do turismo cultural na imaxe das cidades, un dos temas principais da palestra de Rogelio López Cuenca. A evolución de San Lázaro está marcada, a partir dos anos noventa, pola presenza masiva das iconas representativas do Camiño Francés e o Xacobeo, presentes nos paneis de tráfico e nos nomes de restaurantes e hoteis de todas as categorías, pero tamén pola súa progresiva implantación do sector terciario como actividade económica única.\nO resultado deste experimento de confrontación entre os exemplos propostos polos expertos internacionais e os problemas locais, aínda que con efectos desiguais, inseriu nos debates voces e argumentos que doutra maneira non entrarían en xogo. As palabras extraídas do contacto directo coa cidadanía poden axudar a completar as visións excesivamente especializadas deste tipo de foros, con públicos e participantes con perfiles de intereses e coñecementos moi similares.


A CIA coñecía os vínculos do GAL cos “servizos de seguranza españois” | Esculca\nESPAÑA: TERRORISMO VASCO E RESPOSTA DO GOBERNO\nA CIA coñecía os vínculos do GAL cos “servizos de seguranza españois”\nNun documento secreto elaborado a finais de 1984, a central de intelixencia dos Estados Unidos denominou os membros da banda paramilitar “vixiantes antiterroristas” e salientou que mediante os seus asasinatos lograran diminuír a “capacidade operativa” de ETA.\nHomenaxe a Santiago Brouard, asasinado polos G.A.L., no Parlamento Vasco en novembro de 2015. Fonte: Eusko Legebiltzarra\nChristian Olaskoaga era bailarino. Ou mellor dito, quería selo durante o resto da súa vida. Contodo, as súas pernas e os seus brazos deixaron de moverse un 18 de novembro de 1984. O GAL, a banda paramilitar que dicía loitar contra ETA, cribouno de balazos nun estacionamento de Biriatu, alén da fronteira. A súa idade: 22 anos. O seu ‘delito’: absolutamente ningún. Nin era de ETA nin tiña intención de selo, mais os pistoleiros non o tiveron en conta á hora de matalo. Despois dixeron que se enganaran. Tanto tiña. O caso terminou arquivado e os seus asasinos, impunes.\nEn canto o GAL acababa coa vida e os soños daquel bailarino -tamén feriu o seu irmán Claude-, un dos organismos de intelixencia máis poderosos do mundo elaboraba un relatorio secreto sobre as actividades dese grupo paramilitar español. Aquel mesmo novembro de 1984, a Oficina de Análise Europea da CIA redactou unha minuciosa análise sobre a denominada ‘loita antiterrorista’ que impulsionaba o PSOE desde A Moncloa.\nEspaña: Terrorismo vasco e resposta do goberno era o título dese documento, en que aparecía a clasificación de ‘secreto’. De feito, aínda hoxe existen partes do relatorio que continúan censuradas.\nSegundo puido comprobar o xornal electrónico El Salto, ao longo das súas 24 páxinas hai cousas asombrosas. Nun tramo do documento, a CIA reférese aos membros do GAL como ‘vixiantes antiterroristas españois’ e salienta que ‘o asasinato de membros de ETA en Francia’ privara ‘ETA de bases operativas’ alén da fronteira.\n‘O grupo vixiante anti-ETA coñecido como GAL -que as embaixadas de Estados Unidos en Madrid e París informan pode ter vínculos cos servizos de seguranza españois- sementou medo e confusión entre os terroristas e axudou a reducir a súa efectividade operativa. O impacto colectivo destes factores foi erosionar a popularidade, as capacidades e o apoio ao terrorismo de ETA”, sinalaba.\nCapa do relatorio: España: terrorismo vasco e resposta do Goberno que a Oficina de Análise Europea da CIA redactou en 1984- Arquivo El Salto\nCando a CIA elaborou este relatorio, o GAL levaba actuando polo menos 11 meses. Até ese momento, ‘tomara represalias contra coñecidos e supostos terroristas e activistas (sic) de ETA’ en territorio francés, o que ‘sementara o medo e a desorganización nas filas dos etarras fuxitivos’. Após destacar que os seus operativos eran ‘de procedencia incerta’, subliñaba que ‘moitos observadores públicos e da prensa sospeitan fortemente que o grupo pode contar co respaldo do goberno español’.\n‘Aínda que a táctica de combater o terrorismo con terrorismo non é nova, os terroristas están aínda máis á defensiva xa que saben que saír de España non garante a seguranza’, apuntaba a central de intelixencia dos EUA. Con efecto, as actividades do GAL centráronse nos vascos que fuxiran a Iparralde (o territorio de Euskal Herria que se sitúa sob administración francesa), onde moitos conseguiron mesmo a categoría de refuxiados.\nO PAPEL DE FRANCIA\nPrecisamente, o documento sinala que ‘o aparecemento dos vixiantes do GAL’ permitira axilizar a ‘cooperación francesa con Madrid’. A respecto diso, sinala que París ‘expresou publicamente a súa irritación’ polas accións do grupo paramilitar español no seu territorio, á vez que ‘ordenou batidas policiais’ no País Vasco francés e ‘aumentou a política de recolocación irregular dos activistas vascos no norte de Francia’, en alusión aos desterros e deportacións. De feito, destacaba que ao longo de 1984 o goberno de François Mitterrand xa expulsara a ‘uns 30 supostos líderes de ETA a países da América Latina e África’.\nEn calquera caso, a CIA lanzaba unha advertencia sobre a repercusión que as actividades criminais dese grupo podían ter sobre o Executivo de Felipe González. ‘De se confirmar a suposta participación de Madrid, as credenciais democráticas do goberno español e do Partido Socialista veríanse seriamente embazadas’, alertaba. Algúns parágrafos máis adiante, sinalaba ademais que ‘se se fixer evidente que Madrid patrocinara as accións de vixilancia dos GAL, a simpatía por ETA aumentaría notabelmente entre os vascos’.\nUnha das 24 páxinas do relatorio España: terrorismo vasco e resposta do Goberno que a CIA realizou en 1984.\nApesar de todo iso, o servizo secreto dos EUA prognosticaba que a banda paramilitar continuaría desempeñando ‘un papel no declinio de ETA’, xa que os seus membros fuxitivos ‘veranse obrigados a seguir movéndose para evitar tanto á Policía como aos GAL’.\nDIÑEIRO PARA ‘INFILTRARSE EN ETA’\nNo seu relatorio, a CIA analisaba tamén o polémico Plano ZEN (Zona Especial Norte) que impulsionara o goberno de González para ‘erradicar o terrorismo’. A central de intelixencia americana destacaba que se asignou un orzamento de 110 millóns de dólares para cubrir os distintos puntos dese plano represivo, que incluía a compra de ‘novos vehículos encubertos, armas, helicópteros e barcos’, así como a ‘renovación das instalacións policiais no catro provincias vascas’ (é posíbel que incluíse Nafarroa nesa definición) e a compra de ‘material para a formación de membros das forzas de seguranza españolas en métodos antiterroristas’.\nAsí mesmo, o Plano ZEN tamén permitiría destinar diñeiro público a outras materias represivas, como os ‘esforzos para infiltrarse en ETA’, a ‘preparación e distribución de propaganda anti-ETA’ ou a elaboración dun ‘recenseamento das provincias vascas para permitir que as autoridades identifiquen máis facilmente os colaboradores, as células terroristas e as casas de seguranza’.\nNo seu documento, a CIA sinalaba que ETA contaba na altura con 500 membros, a ‘maioría dos cales se cre que teñen a súa base en Francia’. ‘Algúns expertos en terrorismo español manteñen, contodo, que a finais de 1983 a organización contaba con apenas 200 membros activos’, matizaba. O GAL, como admitía o servizo secreto americano, estaba disposto a acabar con todos eles, fosen ou non de ETA.\n← Envelhecidos e doentes, os 40 presos que ainda sobrevivem em Guantánamo\nO Síndic des Greuges reclama a liberdade inmediata das presas e presos políticos →


A nova dirección do Bloque comeza a camiñar coa mirada posta en Beiras e Aymerich - Praza Pública\nMilitantes do BNG votando na XIII Asemblea Nacional da formación\nA nova dirección do Bloque comeza a camiñar coa mirada posta en Beiras e Aymerich\n“Comprométome a poñer voz a un discurso no que todos vos poidades recoñecer”. Acabado de elixir como candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera resumía deste xeito a súa vontade ante a Asemblea Nacional da formación nacionalista, na que 2338 militantes lle outorgaron a súa confianza, fronte aos 2043 que preferiron a Carlos Aymerich como cabeza de cartel. Minutos antes de pronunciar estas palabras, a Asemblea tamén decidira que Guillerme Vázquez continuase como portavoz nacional (2.123 votos) e non fose substituído por Xosé Manuel Beiras (1.823 apoios).\nO discurso do xa aspirante ao Goberno gaego puña fin a unha cita asemblearia que moitos definiran como “histórica” ou “definitiva” e sobre a que planeaba a sombra da ruptura, se cadra con máis intensidade ca nunca. Jorquera, Beiras e outros moitos dirixentes recoñeceran máis ou menos abertamente a posibilidade dunha creba se a cita celebrada no compostelán mercado gandeiro de Amio non lograba suturar feridas entre as correntes, aglutinadas esencialmente en dous polos: a Alternativa pola Unidade -plataforma auspiciada pola Unión do Povo Galego- e a alianza de Máis Galiza e o Encontro Irmandiño, unidos baixo a denominación Un novo proxecto común, refundación e rexeneración. En liza estaba tamén o Movemento Galego ao Socialismo (MGS), que obtivo 248 na votación ao Consello Nacional e que apoiou á ApU na elección do candidato á presidencia.\nAs tres visións\nO interrogante que quedou despois da xuntanza dos nacionalistas, "a máis numerosa" da historia da organización, e se agora hai "só un BNG", como afirmou Vázquez, ou se o Bloque fica "partido en dous", en verbas de Beiras. Ambas interpretacións chegaban despois de dous días de intenso debate -o sábado sobre as teses políticas, o domingo sobre a composición dos órganos directivos- nas que se palpou a tensión. Malia a celebrarse a porta pechada, as redes sociais e as lenes paredes do mercado gandeiro fixeron porosos uns debates nos que houbo confrontación de ideas, pero tamén aplausos, asubíos e reproches.\nIsto acontecía, por exemplo, nos discursos previos á elección do portavoz nacional, os últimos que as tres correntes lle puideron dirixir á militancia e que pola súa brevidade -dez minutos cada un ben poden ser escolleitos como síntese do acontecido. O primeiro en subir o atril foi un dos referentes do MGS, Rafa Vilar. Ante un auditorio relativamente tensionado, recoñecía o "contributo histórico" de Beiras á fronte nacionalista, pero censuraba o "contraste" do "desgaste social" que, na súa opinión, lle causou o veterano político ao Bloque nos últimos anos.\nBeiras: "Viva o BNG de 1982 posto ao día"\nXusto despois tomaba a palabra o propio Beiras. Fiel ao seu estilo malia a atoparse incómodo nos dez minutos asignados pronunciou un discurso que, segundo a quen se lle preguntase, foi "histórico" ou "persoalista", "certeiro" ou "esaxerado". O que fora referente social dos nacionalistas recolleu a luva e reivindicouse: a crítica non pode ser "afogada" e cómpre "restablecer o respecto recíproco" no seo da fronte, insistiu. "Non aspiro a outra cousa, non teño futuro político", proclamou. "Viva o nacionalismo galego e viva o BNG de 1982 posto ao día", concluíu.\nEntre os aplausos dos seus e algúns apupos remataba Beiras e comezaba Guillerme Vázquez resumía a súa aposta: "un BNG unido, plural pero unido", con "rigor" e no que prime a "asunción das decisións colectivas". "Estou orgulloso de ser do BNG", remarcou o que sería reelixido líder nacionalista apenas dúas horas despois.\nGuillerme aposta por un BNG "plural pero unido"\nA ritual sesión de clausura, de novo con maioría de aplausos e tamén algún asubío -para os contrarios de dentro, pero os de algúns tamén para o convidado de Unió Democrática de Catalunya- daba paso a un BNG no que, de novo segundo a quen se lle pregunte, "todo segue igual" ou no que as cousas están un chisco máis claro. En calquera caso, sobre a mesa quedan interrogantes, algúns dos cales comezarán a ser resoltos nas vindeiras semanas.\nXosé Manuel Beiras intervén ante o plenario da Asemblea\nVázquez intervén na Asemblea ante membros da nova Executiva, por tras\nMembros do Consello Nacional do BNG elixidos na XIII Asemblea\nPlenario da primeira xornada da XIII Asemblea Nacional do BNG\nMembros do Consello Nacional do BNG, ao inicio da XIII Asemblea da formación\nMilitantes do BNG recollen acreditacións ao inicio da XIII Asemblea da formación\nCanto do himno galego, ao inicio da Asemblea\nUn intre dos debates da Asemblea\nVotación durante a Asemblea Nacional do BNG\nVotación durante a XIII Asemblea Nacional do BNG\nJorquera e Lores, tras a elección da nova Executiva\nDelegacións convidadas, no acto de clausura\nGuillerme Vázquez, tras ser reelixido portavoz nacional do BNG\nJorquera, tras ser elixido candidato á presidencia da Xunta\nBeiras pide apoio para ser o novo portavoz nacional do Bloque\nRafa Vilar e Noa Presas piden o apoio da Asemblea para o MGS\nXIII Asemblea Nacional do BNG\nDo 28 ao 29 de xaneiro case 5.000 militantes do BNG reuníronse nas instalacións do mercado gandeiro de Amio, en Compostela, para renovar as súas teses políticas e os cadros directivos da organización. A Asemblea Nacional renovou a Guillerme Vázquez como portavoz nacional e situou a Francisco Jorquera como candidato á presidencia da Xunta.\nGuillerme: "Agora todos somos BNG"\nGuillerme Vázquez, acabado de elixir como portavoz nacional do BNG, subliña que a Asemblea Nacional da formación supuxo "un exemplo de democracia" e descarta divisións tras a decisión da militancia.\nPrimeiro interrogante: A Executiva\nSegundo interrogante: +G e o Parlamento\nTerceiro interrogante: o Encontro Irmandiño\nA integración, en mans da ApU e de Rafa Vilar\nTras a "primeira toma de contacto" celebrada vinte e catro horas despois da Asemblea, o vindeiro luns a Executiva Nacional do BNG reunirase para tomar as primeiras decisións relevantes. Cunha axustadísima composición -sete membros da ApU, sete da alianza de Máis Galiza cos 'irmandiños' e Rafa Vilar, do MGS-, o xogo de maiorías estará esencialmente en mans do MGS, aínda que ese non será o único factor a ter en conta.\nAsí, por exemplo, as primeiras pontes entre correntes poderían tenderse se algún membro das correntes lideradas por Carlos Aymerich e Xosé Manuel Beiras é designado como secretario ou secretaria de organización ou como responsable da coordinación da Executiva. Esa elección daría, a priori, maior visibilidade e influencia política ás correntes que non lograron vencer na Asemblea e, sobre todo, impediría que puidesen reprocharlle aos membros da Unión do Povo Galego unha intención de capitalizar toda a ponte de mando da fronte.\nDo mesmo xeito, unha distribución de postos directivos entre ambas correntes podería servir para arrefríar as eventuais tensións que puidesen xurdir no proceso de elección de membros do Consello Nacional -máximo órgano de decisión entre Asembleas- que agora se inicia nas comarcas.\nA portavocía parlamentaria de Aymerich, á disposición da Executiva\nUnha das primeiras incertezas que terán que despexar os nacionalistas tras a súa Asemblea é a estrutura do seu grupo parlamentario e, nomeadamente, a portavocía do mesmo, exercida ata o momento por Carlos Aymerich. O feito de que Aymerich non fose quen de lograr a candidatura á presidencia da Xunta, unido a que a súa corrente fose tameń superada pola ApU na elección da portavocía nacional deu lugar a que o propio líder de Máis Galiza abrise a porta a "deixar paso" a outros dirixentes. "Teño outra vida e outra profesión" á marxe da política, resume.\nNeste contexto, a Executiva Nacional ten á súa disposición un cargo que, de mantelo, suporía dificultades para Aymerich e para o Bloque de cara á política parlamentaria, especialmente nos cara a cara do nacionalista co presidente da Xunta, nas sesións de control. Non obstante, o mantemento do cargo suporía contradicir parte das teses aprobadas na Asemblea, que vetan as portavocías parlamentarías aos líderes das correntes internas. Así as cousas, todo apunta a un relevo no grupo nacionalista na Cámara e cada vez son máis as miradas que se dirixen cara á ata agora vicevoceira, membro da Executiva e integrante da Alternativa pola Unidade, Ana Pontón.\nÁ marxe do Parlamento, o outro interrogante ligado a Aymerich ten que ver co seu papel de coordinador xeral de Máis Galiza e ao propio futuro desta corrente. Nunha carta á militancia do colectivo á que tivo acceso Praza Pública, Aymerich exponlles aos seus a necesidade de "reflexionar colectivamente, con serenidade e sen tomar decisións precipitadas". Este venres o Consello Político Nacional de +G convocará "un proceso aberto de reflexión" que desembocará nunha Asemblea Nacional. Nese cónclave "seguiráse a afondar na construción" do seu "proxecto político para Galiza", conclúe.\n"Reflexión seria sobre que camiño tomar"\nUn "desarme" de quen converteu o ambiente do BNG en "irrespirable". É o resumo que o líder do Encontro Irmandiño, Xosé Manuel Beiras, realiza do que cómpre tras unha Asemblea Nacional que, subliña esta corrente, rematou cun "empate técnico". Ao remate da primeira xuntanza da nova Executiva, o histórico nacionalista subliñaba que a presenza dos 'irmandiños' nese primeiro encontro é dabondo para explicitar que están "dentro" da fronte.\nNon obstante, non todas as decisións están tomadas aínda. Como Máis Galiza, os 'irmandiños' prevén celebrar unha asemblea nacional para "facer unha avaliación do resultado". O primeiro diagnóstico da situación chegará este mesmo xoves, nunha reunión da coordinadora nacional que pretende "facilitar a toma de decisión que a nosa base militante considere pertinentes", detallan. Trátase de "reflexionar que camiño tomar" dentro do BNG, cando menos polo momento.