100 anos de Luís Seoane na Fundación Caixa Galicia\nRecomendo vivamente a visita á exposición dos 100 anos do nacemento de Luís Seoane, que está na Fundación Caixa Galicia nos Cantóns.\nMoitas obras del e doutros excelentes pintores e artistas, unha gran e detallada biografía, unha delicia.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 21:21\nVolpone, de Talía Teatro\nPouco tempo despois repetín experiencias teatrais. Fun ver "Volpone" de Talía Teatro (vin outra obra deles hai poucas semanas), dirixida por Roberto Salgueiro (vin outra obra dirixida por el hai menos dunha semana).\nMarabilloso. A comedia dell Arte, nunha obra do gran dramaturgo inglés Ben Jonson, nas mans deste grupo tan alucinante. A combinación é explosiva.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 21:19\nXornadas Carvalho Calero\nCo gallo das Xornadas Carvalho Calero que celebran na UDC o centenario do nacemento do insigne polígrafo galego, houbo un recital poético-musical no Teatro Rosalía da Coruña.\nRecitaron Santiago Fernández e Lino Braxe, acompañados por Manu Clavijo ao violín, e despois actuaron Ugía Pedreira e Fred Martins.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 21:17\nHai pouco fun ver unha obra máis de Teatro do Atlántico titulada "Memoria de Helena e María", con Lucía Regueiro e María Barcala como actrices.\nRecoñezo que unha das cousas que me atraía era volver ver unha obra dirixida por Roberto Salgueiro.\nHoubo varias cousas que me chamaron a atención: a actriz nova facía de nai e a máis maior de filla, pero en momentos históricos diferentes, e a pesar de ser as dúas únicas actrices no escenario, non había ningún diálogo entre elas, pola razón antes exposta.\nNon estaba mal a historia, pero fíxoseme algo pesada, pero merece un visionado.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 21:11\nE tamén aproveitei para darlle a despedida a Miguel Ríos, un dos roqueiros máis importantes do Estado, que se retira.\nRecoñezo que nunca fun velo actuar, que nunca merquei un disco seu, pero lembro que os seus discos e directos da primeira metade dos 80 marcáronos a moitos, como Rock & Rios, Rock en el Ruedo, ou o Rock de una noche de verano.\nNon estivo mal o espectáculo. Aínda que comeza a preocuparme que estou indo a moitos concertos nostálxicos, como este ou o de Supertramp. Será indicio de algo?\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 21:08\nBicarelo: as zanfonas de Alfonso Cheda e María Xosé López\nHai uns días vin na Fundación Wenceslao Fernández Flórez de Cecebre unha actuación musical ben curiosa.\nEra a presentación de Bicarelo, o dúo de zanfonas formado por Alfonso Cheda e María Xosé López, esta última con longa traxectoria musical en grupos como Muxicas e Na Virada.\nCantaron moitas cancións tradicionais, coas súas marabillosas voces, sobre todo a de María Xosé, e o nome do grupo vén da famosa poesía de Uxío Novoneyra "No bicarelo do bico do brelo".\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 21:05\nXornada de Normalización Lingüística de FEREGA\nUn ano máis (agora celébranse no outono) xuntámonos os profesores máis comprometidos co galego dos colexios relixiosos para coñecernos máis, compartir experiencias e seguir aprendendo.\nO programa deste ano era bastante atractivo e xiraba bastante en torno á radio.\nAparte diso, tamén falaba Henrique Monteagudo sobre a situación actual da lingua galega e un colexio do País Vasco contou algo sobre a situación e a defensa do euskera.\nEn canto á radio, eu mesmo contei a experiencia do programa de radio que levamos ano e medio facendo no noso colexio (chámase "A fume de carozo" e na sección de enlaces de esquerda podedes chegar á páxina onde están todos os programas accesibles).\nTamén falou outro profesor de Ourense que explicou como facer un "streaming" para emitir radio en directo por Internet.\nPero na miña opinión a estrela do día foi Xurxo Souto coa súa amenidade e paixón habitual, que falou sobre a radio en galego.\nComentarios (0) - Categoría: Os Devotos de Santa Clara - Publicado o 04-12-2010 21:01\nLatexo Trío na Orde Terceira\nE se a semana anterior estivera Fuxo Xabier na Orde Terceira como parte do Ciclo de Concertos de Outono, nesta ocasión tocáballe a Latexo Trío, que é unha parte do grupo coruñés Duploson.\nConcretamente o formado polo guitarrista Jorge Peña, o teclista Serxio Moreiras e o percusionista Víctor Echave.\nTocaron adaptacións de pezas do propio repertorio de Duploson e moitos estándares de jazz. A xente quedou moi contenta.\nDéixovos cun video dun ensaio de Duploson.\nComentarios (0) - Categoría: Os Mártires da Caeira - Publicado o 04-12-2010 20:45\nHai pouco fun ao Teatro Colón da Coruña (ultimamente vou bastante por alí, e máis que irei) a ver unha boa obra de teatro.\nEra a última montaxe da compañía de Excéntricas Produccións Teatrais. Teño entendido que esta compañía vén sendo a unión de Mofa e Befa, Quico Cadaval e invitados ocasionais para cada ocasión. Nesta ocasión os outros actores eran Santiago Romay e Dorotea Bárcena.\nA obra era "Un cranio furado" (A skull in Connemara) do irlandés Martin McDonagh, que ultimamente está sendo moi representado en Galicia, e que semella que ambienta todas as súas obras en Leenane.\nPasámolo ben, Víctor e Evaristo, de Mofa e Befa, son un valor seguro, Santi Romay sorprendeunos moi positivamente a moitos, e deume a impresión que a gran Dorotea Bárcena xa non ten o nivel que lle recordamos no pasado, sobre todo en canto a proxección de voz. O paso polos Tonechos parece que non perdoa.\nHoubo algún "diálogo" memorable, como o do policía que lle di ao seu irmán pequeno algo así como "douche unha ostia e morres de fame polo aire".\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2010 20:40


Do caso Matesa a vender cervexa : avozdevilalba.gal\nNo decenio de 1960, España viviu varios procesos de transformación sociolóxica. Entre eles, a transición do viño á cervexa, pasando da tradicional cultura tabernaria propia dos pobos e grandes vilas á cultura de bar característica das cidades. De feito, a produción cervexeira multiplícase por catro no conxunto do Estado: de trescentos corenta millóns de litros en 1960 a mil douscentos millóns en 1970, un incremento por riba da media europea. Atendendo a este contexto histórico, hoxe lembramos que hai exactamente medio século Manuel Fraga Iribarne pronunciaba unha interesante conferencia en Madrid, ante a asemblea da Asociación Española de Técnicos de Cervexa e Malta, onde explicaba -repleto de razón e de argumentos- que o sector da cervexa era o máis industrializado entre todos os das bebidas refrescantes. A súa maxistral intervención levaba por título “A economía do sector cervexeiro” e sobra dicir que o orador recibiu unha salva de aplausos por parte do afervoado público que asistiu ao evento.\nPouca xente sabe que Fraga era daquela o director xeral de El Águila, compañía fundada en 1900 en Madrid e unha das máis consentidas pola ditadura. Aterrou no despacho da empresa cando deixou a xefatura do Ministerio de Información e Turismo en 1969 como consecuencia do caso Matesa, que estalou no mes de xullo e foi un dos maiores escándalos do final do franquismo, impactando de cheo no seo do goberno; para moitos historiadores, significou o comezo da fin do réxime. Coincidiu que naquelas datas, ademais, Franco designara oficialmente a Juan Carlos de Borbón como sucesor, noticia recibida con gran pesar polo Conde de Barcelona, que seguía a ser o xefe da Casa Real no exilio.\nPodemos afirmar sen tapullos que a verdadeira transcendencia do caso en cuestión foi a súa repercusión política. O ditador, na súa liña habitual, non lle deu moita importancia ao principio, ollando cara a outro lado como de costume. Fraga era o principal representante dos azuis, un sector do goberno afín á Falanxe que non quería perder poder, enfrontado internamente cos tecnócratas, vencellados ao Opus Dei, que lograran gañarse a confianza de Franco pola súa participación no deseño do Plan de Estabilización de 1959 e nos posteriores plans de desenvolvemento que fixeron posible a milagre da recuperación económica durante a década prodixiosa.\nO “león de Vilalba”, fiel ao seu carácter arroutado e colérico, non dubidou en utilizar ao seu favor os medios de comunicación do Movemento e, ao amparo da Lei de Prensa e Imprenta de 1966 que el mesmo impulsara, permitiu tratar o asunto cunha liberdade que deixou sorprendidos até aos máis adeptos ao réxime, coa finalidade de que o escándalo pasase factura política aos seus opoñentes; pero non calculou ben a xogada e acabou cesado fulminantemente nas súas funcións polo ditador, quen decidiu perdelo de vista durante unha longa tempada, encargándose persoalmente de mandalo a exercer a actividade privada lonxe do Pardo. Ademais de Fraga, que pasou a traballar en El Águila ate 1973 e logo foi enviado de embaixador a Londres, tamén foi depurado José Solís Ruiz, coñecido popularmente como “O sorriso do réxime”, que ocupaba a Secretaría Xeral do Movemento.\nExperto en operacións propagandísticas, axiña fixo uso das súas influencias e encargouse de “recomendar” sen demora a venda preferente da súa marca ao eido turístico e hostaleiro. O slogan da campaña publicitaria do produto era sinxelo: “Se beben más”. Contaba o meu pai que un día de agosto de 1971, pouco antes do nacemento do meu irmán Mario, entrou apresurado no cafetería que tiñamos en Vilalba o Arturo do bar Submarino preguntándolle: “Ramón, ti tamén a recibiches?”. Referíase a unha carta comercial enviada dende Madrid e asinada polo director xeral de El Águila, convidando a ofrecer a súa marca de cervexas fronte a outras que se consumían no momento, como Estrella Galicia, San Miguel, Skol ou El Alcázar, esta última fundada en Jaén polos membros da familia Puga, que se establecera en Andalucía a finais do século XIX procedente de Lugo.\nTras o seu cesamento como ministro de Información e Turismo do goberno franquista, cargo que ocupou entre 1962 e 1969, Fraga recibiu en 1970 unha calorosa homenaxe en Vilalba por parte dos seus acólitos, promovida polo daquela alcalde Suso Gayoso. Para xustificar o acto, decidiron que sería un multitudinario agradecemento da veciñanza pola posta en marcha do Parador de Turismo, inaugurado en 1967 na Torre da Homenaxe do castelo dos Andrade. A consigna era clara e directa: “Mañá non pode quedar ninguén na casa”. Con tal motivo, organizouse un evento masivo de recoñecemento á súa figura, colocando o busto de bronce que aínda hoxe preside os xardíns da Alameda na capital chairega e que durante todo este tempo sufriu unha morea de atentados, chegando incluso a desaparecer e ser substituído por outro similar durante a derradeira etapa de Agustín Baamonde ao fronte da alcaldía. Cousas veredes...\nA vida da moitas voltas. Fraga chegou á presidencia da Xunta de Galicia en febreiro de 1990. Eu daquela traballaba na Redacción de El Progreso en Lugo, tarefa que compaxinaba coa miña carreira de xornalismo na Facultade de Ciencias da Información en Madrid. En 1991 tiven a oportunidade de marchar a Cuba como reporteiro, acompañando á delegación de alcaldes galegos que percorrería a illa caribeña, nunha especie de acción política e mediática a xeito de sobremesa tras a visita oficial de Fraga en setembro daquel mesmo ano. Ao meu regreso, coñecedor de que eu era de orixe chairega e tamén estivera na perla do Caribe coa representación de mandatarios municipais da nosa terra, coincidimos nas xornadas de Comunicación Interdepartamental que a Xunta de Galicia convocaba cada ano en Vilalba. Diante de varios compañeiros da prensa preguntoume: Señor Paz, que tal lle foi en Cuba? Ao que respondín: “Moi ben co Galego Fernández, presidente. E a cervexa Hatuey está moi boa, mellor que a Cristal. Por certo, ademais do tradicional Cuba Libre, comprobei que teñen por costume pedir nos hoteis un combinado coñecido popularmente como Presidente, composto por unha medida de vermú vermello, medida e media de ron branco, varias gotas de granadina e un par de cubiños de xeo”. Quixen evitar calquera polémica. Coido que entendeu ben a mensaxe, pois asentiu cun sorprendente xesto -mestura de sorpresa e complicidade- e deu a cháchara por rematada.\nVoltando á súa etapa cervexeira, e unha vez que Fraga deixou as súas funcións como director xeral de El Águila para regresar á política, o grupo holandés Heineken adquiriu un terzo das accións da compañía. E en 1985 pechou a súa fábrica madrileña na rúa Xeneral Lacy, quedando o edificio sen uso ate a súa posterior remodelación como Biblioteca Rexional Joaquín Leguina. Asemade, comezou un proceso de centralización da produción nas plantas de San Sebastián de los Reyes e de Cuart de Poblet, vendendo algunhas das outras fábricas ou simplemente pechándoas. No ano 2000 fusionouse co grupo Cruzcampo, adquirido na súa totalidade por Heineken. Finalmente, en 2019 a compañía decidiu relanzar, con notable éxito, a marca El Águila, inspirada na receita orixinal. Como dato curioso, dicir que a cervexa preferida dos mexicanos de Jalisco é da marca Fraga, fabricada en Yahualica de González Gallo e que na actualidade comercializa sete variedades de diferentes sabores. Ironías da vida, non lles parece?


palestra "rosalÍa de castro diante dun pai ausente" - O Galo\npalestra "rosalÍa de castro diante dun pai ausente"\nPara conmemorar o 183 aniversario do nacemento da escritora Rosalía de Castro, a escritora Marga do Val impartirá a palestra "Rosalía de Castro diante dun pai ausente", o próximo xoves 5 de marzo de 2020, ás 20:30 horas, no Espazo Enocultural "Vide, vide!", na Rúa da Fonte de Santo Antonio, nº 10, en Santiago de Compostela.\nPresenta o acto o profesor e investigador Luis Martul, como representante da A.C. O Galo.\nAo rematar a charla, haberá coloquio e serviranse un viño con petiscos.\nMarga Romero Lorenzo, coñecida literariamente como Marga do Val, é actriz e autora de poesía, ensaio, novela e teatro. Licenciada en Filoloxía Hispánica e Galego-Portuguesa pola USC, desde 1995 a 2005 foi lectora de lingua e literatura galegas na universidade de Tréveris, exercendo actualmente como profesora de ensino medio. Colaborou en varias publicacións periódicas (Grial, Festa da Palabra Silenciada, A Nosa Terra, Sermos Galiza) e actualmente en Nós Diario. Desde o ano 2015 é presidenta da Asociación "Instituto de Estudos Agrarios Mártires de Sobredo".\nComo ensaísta ten traballado sobre Otero Pedrayo, Rafael Dieste, Carolina Otero, Lorenzo Varela, Rosalía de Castro...; como poeta a súa obra máis salientábel é "A cidade sen roupa ao sol" (Espiral Maior, 2010), pola que recibiu o Premio da Crítica de poesía galega no ano 2010; como novelista publicou en 1997 a novela infanto xuvenil "O prognóstico da lúa" ; como tradutora recibiu o Premio da AELG de tradución no 2011, pola súa versión de Randea do alento, de Herta Müller; en teatro publicou "Aurora Rodríguez e a súa moneca de carne" e "Belle Otero, o corpo que fala", estreadas en 2002 polo Teatro Arte Livre. Tamén participou en múltiples obras colectivas tanto de poesía como de ensaio, tendo presentado comunicacións en diversos congresos sobre Rosalía de Castro.


Aloxar hóspedes en tempos de crises | Consumer\nAloxar hóspedes en tempos de crises\nMoitos cidadáns víronse obrigados a alugar habitacións da súa vivenda paira pagar as súas hipotecas\nData de publicación: Luns, 24deNovembrode2008\nImaxe: Daniel Lobo\nUno máis en casa\n/imgs/2008/11/alugo-habitacion.art.jpgMoitas das persoas que hai uns anos empezaron a pagar a súa casa e a vivir soas ou coa súa parella, emancipados e independentes -ou viron como os seus fillos abandonaban por fin a casa na que creceron-, non se imaxinaban que, pouco tempo despois, a necesidade económica íalles a facer compartir o seu piso outra vez, aínda que nesta ocasión con xente, na maioría dos casos, descoñecida. Ante a crise, moitos cidadáns víronse obrigados a alugar una ou varias habitacións da súa vivenda paira poder seguir pagándoa.\nO perfil das persoas que comparten piso cambiou nos últimos anos. Até hai pouco, estudantes e mozos traballadores que tiñan que cambiar de cidade eran case os únicos que compartían a vivenda. Actualmente, o grupo é moito máis heteroxéneo e a el sumáronse os divorciados de máis de corenta anos con nenos ao seu cargo que non poden facer fronte ao pago do piso, familias monoparentais, viúvas con pensións reducidas, inmigrantes que traballan en España, anciáns con grandes pisos e ingresos reducidos… Todos eles conforman un novo universo doméstico no que é a necesidade, e non tanto os lazos familiares, o que máis une; una imaxe que lembra máis á España dos anos 50, coas súas habitacións con dereito a cociña, que a un moderno país en pleno século XXI.\nPrezo por habitación\nO aluguer dalgunha das habitacións da vivenda pode ser una opción interesante paira persoas que teñan baleira una parte da súa casa. É o caso de parellas que aínda non teñen nenos e aínda non utilizan a estancia destinada a eles, ou matrimonios sós cuxos fillos xa se independizaron. Tamén, en situacións de maior necesidade, se xunta aos nenos nunha habitación co fin de deixar outra libre para que poida ser ocupada polo novo inquilino. Noutros casos, o propietario da vivenda traballa noutra cidade e viaxa con frecuencia, co que aloxar un hóspede axúdalle a pagar o piso, á vez que lle permite gozar da súa casa cando regresa. Pero, canto pode chegar a recibir o dono dun piso por alugar un cuarto?\nO prezo que se pide pola habitación varía en función da cidade en que estea situado o piso e a zona en que se atope. Ademais, hai que ter en conta o tamaño do cuarto, o equipamento, o número de persoas que van convivir na casa, o estado de conservación. Segundo un estudo elaborado polo portal inmobiliario idealista.com, e publicado en agosto de 2008, as grandes cidades seguen sendo os puntos nos que se concentra a maioría das habitacións dispoñibles, principalmente, en Madrid e Barcelona. Segundo sinala este informe, na Cidade Condal os propietarios dun piso piden de media 380 euros por cada habitación, fronte aos 360 que pedían hai un ano (un 5,6% máis), mentres que en Madrid, esta cantidade é de 371 euros, practicamente o mesmo que pagaban os inquilinos en 2007 (373 euros). Os propietarios dunha vivenda no centro da cidade poderán obter una cantidade maior ao mes polo aluguer dunha parte do seu piso, pois son os distritos céntricos as zonas máis demandadas polas persoas que buscan una habitación\nIr á páxina seguinte: Organización da convivencia »\nalugar casa habitación-gl piso-gl vivenda


Daría a miña vida\nEu daría a miña vida, non por Roberto Carlos, senón pola levitación dun soño, ou polo voo dunha rula. O voo dunha rula sempre nos leva por esas corredoiras que se enchen de sentimentos entre portelo e portelo. Hai rulas que voan con tanta elegancia que non queda outra que amalas. Si, así de sinxelo. E de bonito. Eu daría a miña vida por bailar na crista dunha onda e desde ela axexar o sorriso de alguén que te aprecia. Sempre haberá alguén que está ó outro lado dos desexos. Aínda que despois, un salouco ou un lamento quede colgado por entre as nubes brancas do ceo. Pero mentres o salaio non asome, todo o demais é bonito. É tan bonito como a curvatura dun círculo. Eu daría a miña vida para aboiar sobre as augas do Atlántico e que, pasiño a pasiño, onda a onda, milla a milla me leven ata o sur da miña esperanza. Din que a esperanza é o último que se perde. E quen falou de perdela! Perder só queda perdido o espellismo do que non imaxinamos. Pero, ai Deus!, co lindo que é imaxinar, supoñer, idear. Co bonito que é cantar versos que rimen sobre a concepción dun sentimento ou dunha sensación. Porque hai sensacións que me levan máis alá da levitación dese soño, do meu soño. Eu daría miña vida por afogar no alento dunha rula. E non son Roberto Carlos.\nHomenaxe a Julio López Cid\nCoincidencias da vida. Xusto ó día seguinte de acabar de ler un libriño titulado Sombra tendida, de Julio López Cid, a familia e algúns amigos realizáronlle ó autor do mesmo unha pequena homenaxe (morto hai uns meses) no Liceo de Ourense. Por que non ir? E fun. Ademais, creo que é á primeira homenaxe á que teño asistido dun autor ourensán. E fixen ben. Alí, entre uns cantos sobriños e algún amigo, desagregaron, esfollaron un chisco a vida e a obra do autor que foi íntimo do gran poeta Ángel Valente e de María Zambrano. Ó mesmo tempo, entre intervención e intervención, outro sobriño dáballe ó piano porque era unha das paixóns de Julio López Cid. Léronse cartas e léronse poemas, e dixéronse palabras fermosas, como as de Pepe Bouzas, veciño molgués que foi, precisamente, o que me agasallara co libriño citado ó principio, e do que só se fixo unha tirada de 250 exemplares, numerados a man (o meu, por certo, é o exemplar número 187). Deste libriño recalco, faltaría máis, que foi prologado, maquetado e ilustrado por Bouzas. Seguindo coa homenaxe, alí se falou da súa tardanza na escritura (ós 33 anos) e da forma en que escribía (a impulsos), pero corrixindo moito. A gran anécdota estivo na forma en que oía algunhas pezas do sobriño ó piano: por teléfono, de cando Julio vivía en Suíza.


13 mayo 2022 18:48 h.\nGuerra en Ucrania Sobre o terreo\nEstatua de José de Ribas, en Odesa. M.M.\nAo carón da estatua en Odesa deste insigne mariño español hai moitas cousas, moitas que por suposto non puidemos gravar\nO HOTEL Grande Pettine está moi preto do centro de Odesa, mais parece un lugar apartado do mundo. Para chegar hai que percorrer unhas sinuosas corredoiras, ninguén diría que levan a un resort de 4 estrelas. Está na beiriña do mar, do mar Negro, dende onde lle chegou o ataque que o deixará inoperativo por moito tempo. É de arquitectura típica de Odesa, a min pareceume unha desas casas de ricos na Concha donostiarra. Non moi lonxe del —e tampouco podo dar máis detalles —si que parece haber un claro obxectivo para un ataque ruso. Con non moi lonxe falo duns 70-100 metros, unha barbaridade para eses mísiles ultramodernos que di Rusia que está a usar.\nFoi na praia do Pettine, pequeniña e como dixen de difícil acceso, onde por primeira vez puiden meter a man no mar Negro, menos frío que as augas de Foz no verán, sorprendeume. Non é un punto de desembarco, sería unha ratoneira, así que este recuncho de area non está minado, non como o resto de praias de Odesa. Non podemos saber que se lle pasou pola cabeza aos rusos e a quen apuntou cara o hotel, ir por el como emblema do turismo, canda o porto, o pulmón económico da cidade, ou mala puntería. Moito me temo que Rusia tampouco nolo vai dicir.\nOs mísiles hoxe en día son como un Tom-Tom ou a aplicación de mapas que usamos no móbil: Siri lévame aquí, e alí vai o mísil. Outro xeito de marcar obxectivos é dende o terreo, con aparellos non máis grandes ca un móbil que marcan cun láser dende até a 3 km do obxectivo onde queremos guiar o mísil. Pero para isto hai que ter xente no terreo. Rusia tena, de feito nas últimas horas e só en Odesa detiveron tres persoas, tres espías que colaboraban con Rusia. Un deles levaba a acreditación que temos os xornalistas, resultou ser falsa.\nXa teño comentado nestas páxinas a molestia que son as identificacións aquí a cada paso que damos, pero molestia non quere dicir queixa, entendémolo e punto. Imos con até 3 acreditacións distintas. A xeral, a que depende do Ministerio de Defensa ucraíno, leva todos os nosos datos, a foto por suposto, e un número de teléfono ao que chaman cada vez que nola piden para comprobaren que efectivamente somos nós. Non entendo como un espía pode ir cunha falsa...\nA produción de historias tampouco é doada, leva días conseguir permisos, e a maioría das veces non chos dan. Tentar atopar xente para entrevistar é outro dos hándicaps, malia haber xente na cidade parecera que todas as persoas que nós queremos para as nosas reportaxes teñen fuxido dela.\nOdesa foi fundada por un español, José de Ribas, aló polo século XVIII. Hai unha estatua dedicada a el na cidade, ademais unha das avenidas principais leva o seu nome. Poder ir tirarlle uns planos á devandita estatua requeriu de moitas chamadas de teléfono; está na zona militarizada da cidade, non moi lonxe das famosas escaleiras do Potemkin, por certo De Ribas traballou ás ordes do almirante Potemkin, quen deu nome ao barco que deu nome á película. A vida deste home é digna dun guión. Fillo dun catalán, nado en Nápoles, no Nápoles baixo o poder da coroa española, traballou para a armada rusa, mesmo casou coa filla dun ministro da emperatriz Catalina II que o nomeou gobernador de Odesa coa orde de convertela no gran porte que é hoxe. Ao carón da estatua deste insigne mariño hai moitas cousas, moitas que por suposto non puidemos gravar, examináronos minuciosamente cada plano para comprobaren que non se vía nada, do que alí agarda polos rusos se estes chegaran á cidade. Non llo fan doado, imaxino que moito menos que a nós.\n"La artillería rusa está bombardeando almacenes de cereales en Ucrania"


Reabren a estación de autobuses e outros servizos dende o luns\n15 Maio, 2020 17 Maio, 2020 Redacción\nA Estación de Autobuses reabre este luns para volverlles dar servizo ás viaxeiras e viaxeiros no seu horario habitual. Contará cun percorrido de seguridade para o tránsito das persoas dentro da terminal. As compañías de autobuses continúan con horarios reducidos nos seus servizos.\nAs persoas usuarias da Tarxeta Millenium que a teñan deteriorada ou ás que non lles funcione poden pedir cita previa a partir do luns no teléfono 673 308 634, para entregaren a tarxeta antiga na Estación de Autobuses e fixaren unha data para recolleren a nova. O resto das xestións relacionadas coa Tarxeta Millenium (solicitude, renovación, cambio de perfil…) deberán realizalas a través do Rexistro municipal e enviaránselles as tarxetas ao domicilio.\nPrevious Programados 500 cursos gratuítos para mellorar a capacitación laboral ante a crise da COVID-19\nNext O concerto de Loquillo no Coliseum, atrasado ata 2021


As listas de espera para diagnosticar a "Síndrome da Apnea do Soño" superan os dous anos | Consumer\nAs listas de espera para diagnosticar a “Síndrome da Apnea do Soño” superan os dous anos\nAs listas de espera para diagnosticar a chamada “Síndrome da Apnea do Soño” superan en bastantes hospitais españois os dous anos, segundo denunciou a Sociedade Madrileña de Pneumoloxía e Cirurxía Torácica (Neumomadrid). Esta entidade pide unidades específicas nos grandes hospitais para axilizar o diagnóstico e os tratamentos.\nEsta síndrome, que afecta a máis dun millón de españois (o 4% da poboación adulta), produce interrupcións da respiración mentres se dorme, impedindo, por tanto, o correcto descanso e producindo somnolencia durante o día, cansazo, dor de cabeza, irritabilidad e falta de concentración.\nAdemais, este problema pode causar ata o 20% dos accidentes de tráfico, cadros de hipertensión e un maior risco de sufrir accidentes cardiovasculares, debido a que o peche da faringe impide a chegada de osíxeno ao sangue.\nEstudo do soño\nA inmensa maioría das persoas que padecen esta patoloxía descoñéceno. O diagnóstico débese facer a partir dun estudo do soño, que achega datos obxectivos mentres se dorme. Segundo explican os expertos de Neumomadrid, a través duns sensores determínase cantos episodios de apnea sofre o paciente. Posteriormente, engaden, requírese o ingreso unha noite, aínda que nalgúns casos pode realizarse un estudo simplificado no propio domicilio.\nO tratamento pode ser médico (adaptación dunha prótese na boca ou compresor de aire) ou cirúrxico. A elección, segundo os especialistas, depende das circunstancias de cada caso. Aínda así, é necesario seguir unhas medidas xerais para ter unha vida sa, como practicar exercicio, consumir alimentos saudables e evitar o alcol e o tabaco.\napnea síndrome soño


NOVOS E VELLOS PATROCINADORES\nGracias a Tu Pana e a Electrogaufer, os nosos cadetes estrean camisetas\nFORMANDO PERSOAS QUE XOGAN Ó FÚTBOL\nRECOMENDACIÓNS ALIMENTICIAS PARA O DÍA DO PARTIDO OU ENTRENO\nUnhas pequenas recomendacións para sacar o mellor do noso corpo\nPróximos partidos ...\nGracias a Tu Pana e a Electrogaufer, os nosos cadetes estrean camisetas ...\nformando persoas que xogan ó fútbol ...\nSe queres medrar nun entorno profesional e familiar, o Erizana é o teu lugar. Un Clube onde cada xogador é especial e onde pode sacar todas as suas cualidades ...\nUnhas pequenas recomendacións para sacar o mellor do noso corpo ...\nNova Xunta Directiva ...\nDENDE O CLUBE QUEREMOS DARLLE A NORABOA A NOSA XOGADORA CLAUDIA POLO SEU RECENTE CHAMAMENTO PARA ADESTRAR COA SELECCIÓN GALEGA. CON SACRIFICIO E TRABALLO CONSIGUENSE AS METAS. ...\nTemas a tratar na Area de nutrición\nDinos qué aspectos sobre a túa alimentación ou a do teu fillo/a te gustaría que se trataran. Impríme esta folla e fai que chegue a nós. ...\nRecomendacións Nutricionais Xenéricas\nDesde a recién inaugurada area de nutricion achegannos uns modelos de menús sinxelos e completos para que os nosos deportistas comencen a traballar outra liña de optimizción das súas capacidades deportivas. Tedes á disposición de pais e xogadores un buzón de suxerencias para orientar as próximas intervencións do noso nutricionista ...\nALEVIN "A" 23/05 12\nXUVENIL 24/05 19\nBENXAMÍN A 01/06 10\nBENXAMÍN A 07/06 10\nPREBENXAMÍN 08/06 8\nSENIOR 11/06 21\nINFANTIL 12/06 15\nXUVENIL 13/06 20\nCADETE "A" 22/06 17\nXUVENIL 27/06 18\nSAN MIGUEL 5-0 JUVENIL A\nGOIAN 4 - 1 ERIZANA JUVENIL B\nCADETES 0 / ALERTA NAVIA 1\nINFANTIL 9- 2 SAN MIGUEL CF\nERIZANA PRES 4 CORUXO 0\nBENJAMÍN 7 GONDOMAR 1\nPresentación Equipos 2019/2020\nCadete A vs Moledo CF\nTweets de https://twitter.com/Erizana_CF


Nigrán instala as primeiras marquesinas 100% accesibles - Telemariñas\nInicio Nigrán Nigrán instala as primeiras marquesinas 100% accesibles\nNigrán instala as primeiras marquesinas 100% accesibles\nO Concello de Nigrán iniciou esta semana a instalación das primeiras marquesinas de espera de transporte público 100 % accesibles e non discriminatorias, cumplindo así co seu proxecto global de ‘Un Nigrán para todos’.\nSon por tanto conformes ao Real Decreto 1544 e Orden VIV/561/2010, destacando principalmente en que son as primeiras do Concello en contar con asentos isquiáticos, estes permiten o descanso nunha posición semisentada e axudan a recobrar a posición erguida fácilmente, sendo especialmente indicados para persoas maiores ou con algunha discapacidade física.\nAsí, o goberno local investiu 17.600 € en mercar as seis primeiras unidades e xa instalou unha en Patos (en Tomás Mirambell, á altura de Bouzavella) e ten previsto facelo próximamente en Manuel Lemos (á altura da Piscina mancomunada), Avda.Val Miñor (á altura de rúa Carballiños), e no cruce da Areíña (Parada). » A nosa intención é que a partir de agora as marquesinas que se repoñan e as novas que se creen sexan destas características porque forman parte dese ‘Nigrán para todos’ que temos sempre como obxectivo», explica o alcalde, Juan González.\nAs novas marquesinas son de 2,3 metros de alto e 3 metros de ancho, cunha profundidade de 1,5. A estrutura é totalmente de aceiro inoxidable brillo con tellado do mesmo material en chapa. Traseira e laterais son completamente pechados en policarbonato, un material antivandálico porque resisten mellor os impactos. Nos laterais pegouse un vinilo vermello co escudo do Concello para facelas máis visibles e accesibles. O banco co que conta ten repousabrazos e é tamén de aceiro inoxidable; o asento isquiático contínuo ao banco consiste nunha barra situada a 75 cm do chan.\nArtículo anteriorO Arrabal acolle este domingo as “historias non escritas” de Oia\nArtículo siguienteO BNG afronta en pé igualdade calquera acordo degoberno para Guarda


Rosalía de Castro nos latexos do meu sentir\n24 de febrero de 2021 24 de febrero de 2021 Latexos en estado puro\tDejar un comentario\nNestes días de celebración do nacemento de Rosalía de Castro, Día de Rosalía, pareceume un momento excelente para dar voz a un profundo sentir… latexo do meu corazón.\nNa miña infancia unha vez á semana ou máis pasaba por diante dos paneis da Ruta Rosaliana en Bastavales, Brión. Todos os anos, polo mes de febreiro… na escola se organizaba algunha actividade na honra de Rosalía de Castro. E como non, tamén estiven na súa Casa Museo nunha xornada de excursión escolar…\nVivir en Bastavales é ter presente a figura de Rosalía de Castro de xeito case permanente… escoitar as campás da Igrexa, maxestosa e imperante sobre o Val da Mahía, é pensar neste cantar…\n“Campanas de Bastavales, cando vos oito tocar… mórrome de soidades”\nIdentificada con estas verbas, unha profunda nostalxia me inunda especialmente nesta época do ano…\nHai uns anos, tres xa! Vivín un dos momentos máis fermosos da miña vida… un soño feito realidade de maneira fugaz ao longo de cinco minutos… O Alcalde de Brión presentou a renovada Ruta Rosaliana (As Pegadas de Rosalía): un novo produto turístico o cal o Universo me permitiu formar parte da súa creación; nun santuario turístico como é o stand de Turismo de Galicia en Fitur. GRAZAS\nA maiores, o máis sagrado como muller e agasallo universal: un novo ser que me escollera como nai, latexaba dentro de min… GRAZAS . Inda hoxe podo sentir ese compendio de emocións que embargaron aquel momento identificado co nacemento, coa creación… gravados no meu arquivo de consciencia máis aló deste mundo material… que me acompañarán no infinito do meu ser…\nNo ano seguinte por estas mesmas datas unha friaxe profunda acaparou o meu sentir e quebrou o meu corazón… Tocou despedir a alguén moi importante para o meu ser. A pé desta Igrexa repousan os seus restos de materia… Son días para recordar a esta persoa, símbolo de nai para min nesta terra… GRAZAS\nFinais de febreiro… esperta en min un sentir de dualidade con emocións vencelladas ao morrer e o nacer. Finais de febreiro… nostalxia… abrazando case o mes de marzo… esperanza. Arrecendo a primavera: explosión da natureza…\nA VIDA mesma… achegando as dúas partes dunha unidade para poder aceptar, entender e comprender… o xogo desta dimensión que eliximos experimentar, e vivir.\nCampanas de Bastavales, Concello de Brión, Día de Rosalía, Rosalía de Castro


O Banco de Alimentos organiza unha nova recollida solidaria pola escaseza de produtos - Canal Rías Baixas\nO Banco de Alimentos organiza unha nova recollida solidaria pola escaseza de produtos\nPONTEVEDRA> 18.000 quilos. Esa é a cantidade que o Banco de Alimentos de Pontevedra espera superar esta fin de semana na primeira recollida solidaria do ano. Unha actividade que se levará a cabo de maneira simultánea en 6 concellos da provincia e na que participarán 8 establecementos comerciais.\nO Banco de Alimentos prepárase para a primeira recollida solidaria do ano. A actividade levarase a cabo entre mañá e pasado en Pontevedra, Vilagarcía, Cambados, Lalín, Arcade e Marín. En total, nesta edición participarán 8 supermercados de Eroski e Familia.\nO obxectivo que se marcan dende o Banco de Alimentos é superar os 18.000 quilos recollidos o ano pasado. En canto aos produtos máis demandados destacan sobre todo…\nO Banco de Alimentos conseguiu repartir en 2019 preto de 300.000 quilos de comida. Unha cantidade coa que se cubriu o 35% das demandas dos máis necesitados.\nA pesar dos bos datos rexistrados no 2019, actualmente o Banco de Alimentos de Pontevedra ten escaseza de produtos de primeira necesidade. Por iso chaman á solidariedade de toda a cidadanía para esta primeira recollida solidaria de 2020.\nArtigo anterior220 atletas discapacitados competirán na 25ª Secial Olympics Galicia en Vilagarcia\nSeguinte artigoA violencia de xénero e o consumo de drogas nos centros educativos, as dúas claves do Plan Director\nUn camión atropela a unha rapaza de 12 anos no paso...\nO concello aposta pola creación dun viveiro para as empresas ‘creativas’\nPoio reduce o PoioEscena para mellorar a calidade do ciclo teatral


Nigrán informa da apertura do prazo de matriculación para a EOI de Vigo con sección de inglés en IES Proval - ValmiñorTV\nInicioGALEGONigrán informa da apertura do prazo de matriculación para a EOI de Vigo con sección de inglés en IES Proval\nO Concello de Nigrán informa da apertura do prazo de matriculación para o curso 2021/2022 da Escola Oficial de Idiomas de Vigo na sección de Nigrán (en IES Proval). O centro ofrece inglés desde o nivel A1 ao C1.2. Toda a información está dispoñible en http://www.eoidevigo.org. Igualmente, o día 22 de setembro ás 19:00 horas ofrecen unha xornada de portas abertas na que os interesados poderán experimentar como sería unha clase na escola (por cuestión de control de aforo é preciso rexistrarse enviando un correo a eoi.vigo.nigran@edu.xunta.gal indicando datos de contacto e o nivel que estima que un posúe). A data límite para rexistrarse nesta xornada é o 20 de setembro.


ACTIVIDADES 2011-2012 – BiblioXograr\nOs alumnos e alumnas de 1º de bacharelato, baixo a dirección da profesora Ana Belén Durán, puxeron música e imaxes a algúns poemas dos grandes autores da literatura castelá.\nQueren compartir con nós a súa experiecia. Na pestana Poemas podemos ver animacións como esta:\nAutor biblioxograrPublicado o 23 Xuño 2012 23 Xuño 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012Etiquetas grandes autores, Lingua castelá, poemasLeave a comment on Poemas\nUN CROQUE MONSIEUR PARA REMATAR O CURSO\nOs alumnos de 1º Bacharelato puxéronse o delantal para, na clase de Francés-2, elaborar un sinxelo “Croque Monsieur”, emparedado típico da cociña gala. Vémolos aquí co producto elaborado. Aproveitamos para deixarvos a receita por se queredes practicar neste tempo de lecer.\n– Ingredientes (para 4 persoas)\n* 300 gramos de xamón cocido\n* 1 paquete de pan de molde, mellor sen corteza\n* 100 gramos de queixo raiado gruyère\n* 1/4 de litro de nata\n* 3 xemas de ovo\n1)Nunha cacerola misturar a nata, as xemas e o queixo raiado. Quentar ata que o queixo funda. Botar sal e pementa.\n2) Poñer a pasta sobre unha rebanada de pan, logo outra de xamón e cubrir cunha rebanada igualmente coa pasta. Presionar lixeiramente. Poñer pasta por enriba e engadir un pouco de queixo raiado.\n3) Facer deste xeito tantas como chegue coa pasta disponible.\n4) Poñer no forno a gratinar.\n5) Comer mentras esté quente.\nDous pequenos consellos\n– Empregar leite semidesnatada se se considera que a nata é moi forte\n– Pódense por taquiños de xamón serrano no interior do emparedado.\nAutor biblioxograrPublicado o 21 Xuño 2012 23 Xuño 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012Etiquetas FrancésLeave a comment on UN CROQUE MONSIEUR PARA REMATAR O CURSO\nMILOU NA NOSA BIBLIO\nO famoso can do reporteiro Milou xa está con il na nosa biblioteca. Grazas ao departamento de Atención SocioSanitaria, que fixo este grandísimo traballo. Neste caso vale mellor un par de imaxes..que mil palabras!!\nAutor biblioxograrPublicado o 15 Xuño 2012 15 Xuño 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012Leave a comment on MILOU NA NOSA BIBLIO\nMáis lecturas para o verán…\nPara gozar do noso tempo libre, dende a biblioteca queremos engadir suxestións de libros aos que xa nos propuxeron os integrantes do club de lectura. Desexamos que sexan de voso agrado!!!!\nAutor biblioxograrPublicado o 14 Xuño 2012 14 Xuño 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012, suxerencias de lecturasEtiquetas SUXERENCIASLeave a comment on Máis lecturas para o verán…\n….as nosas alumnas Lucía Pombo Capón e Carla López López, gañadoras do prestixioso concurso literario IES Gregorio Fernández, na súa novena edición. Lucía, cun relato titulado“Ollos de luz” venceu na categoría de 1º Ciclo de Ensino Secundario, mentras que Carla fíxoo na modalidade de Bacharelato e Ciclos cunha obra titulada “O Reencontro”.\nDende a biblioteca queremos felicitarvos e animarvos a seguir así.\nAutor biblioxograrPublicado o 13 Xuño 2012 18 Xuño 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012, CONCURSOLeave a comment on NORABOA…!!!!\nComo todos os anos, cando o curso xa está rematando, os membros do Club de lectura recoméndannos libros que nos poden resultar entretidos para ler no verán.\n“Esperamos as vosas fotos…”\nAutor biblioxograrPublicado o 25 Maio 2012 25 Maio 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012Etiquetas SUXERENCIASLeave a comment on Lecturas para o verán\nTERCEIRA REUNIÓN DO CLUB DE LECTURA\nOs integrantes do Xograr Lector, en número de catorce, entre profesorado e alumnado, reuníronse na terceira e derradeira sesión do curso 2011-2012. O traballo xirou arredor da obra da escritora rusa Irene Némirowsk “El baile”, ambientada na Francia de finais dos anos 20. Esta sesión serviu igualmente para agradecer a enorme disposición de todos os partecipantes, nesta época onde os exames chaman á porta, e sobre todo de María Melle Goyanes e Sandra López Pereiro, que rematan o seu periplo estudiantil no noso IES e que contribuiron enormemente ó nacemento e consolidamemento deste club lector (dende a Biblioteca moita sorte ás dúas nos seus posteriores estudos e proxectos!!!)\nAutor biblioxograrPublicado o 24 Maio 2012 24 Maio 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012Etiquetas club de lectura 2011-2012Leave a comment on TERCEIRA REUNIÓN DO CLUB DE LECTURA\nO coñecido personaxe de tebeo xa “forma parte” da nosa biblioteca. O gran traballo feito polo alumnado de Ciclos Formativos e PDC, coordinados por profesorado de ambos niveis, permitiu dispor dun moneco do popular xornalista a quen o dibuxante belga Hergé fixo protagonizar numerosas aventuras e que acaba de ter tamén a súa versión cinematográfica. Xa está a carón da porta da nosa biblio. Da súa man (nela leva unha carpetiña de plástico) iremos coñecendo novas diversas, como, neste caso, todas actividades que xiran arredor das Letras Galegas. E se as cousas van como pensamos, en breve estará acompañado do seu coñecido can, Milou.\nAutor biblioxograrPublicado o 15 Maio 2012 15 Maio 2012 Categorias ACTIVIDADES 2011-2012Leave a comment on TINTIN NA NOSA BIBLIOTECA


O teatro protagoniza a programación cultural en Neda para novembro - Noticias de Galicia\nO teatro protagoniza a programación cultural en Neda para novembro\nO teatro será o gran protagonista da programación cultural deseñada polo Concello de Neda para o mes de novembro. Así será coas compañías “Os 7 magníficos+1” (7 de novembro), “O Aturuxo de Melpómene” (15 de novembro), “Lusco e Fusco” (21 de novembro) e “Catrocadeiras” (28 de novembro). Todas as representacións celebraránse os venres, excepto a segunda semana, por coincidir coa presentación da nova edición da Revista de Neda (o 14 de novembro). Darán comezo ás 20,30 horas, con entradas a 2 euros e recomendadas para un público maior de 12 anos. As funcións forman parte do ciclo Tempo para o Teatro, que promove a Deputación provincial da Coruña. Deste xeito, a primeira cita terá lugar este venres da man de “Os 7 magníficos+1”, que trae a Neda “O gordo e o calvo van ao médico”.\nUn espectáculo clown de creación propia dirixido por Iván Prado e protagonizado por Pedro Brandariz e Fran Rei. Trátase da séptima producción da compañía e nace a raíz do éxito dos personaxes protagonistas do seu espectáculo máis popular, “O Gordo e O Calvo”, con máis de 50 funcións por toda a Península dende a súa creación en 2003. Seguindo a liña do anterior, neste divertido espectáculo recupéranse e actualizan algunhas vellas farsas dos paiasos do circo, misturándose con situacións cómicas de creación propia. O humor máis clásico fusiónase coa creatividade e actitude de risco características desta compañía para compoñer unha obra cómica en torno ao mundo dos/as médicos/as. Tomará o relevo o sábado 15 “O Aturuxo de Melpómene” coa súa obra “A Ratoeira” de Agatha Christie.\nNarra a historia da Casa Grande do Pozo dos Monxes, que abre as súas portas aos primeiros hóspedes, ao tempo que a radio informa da posibilidade de quedar illados pola neve. Esta chega e, con ela, un crime por resolver. “Lusco e Fusco” representarán o venres 21 “Encontros”, espectáculo gañador de “Valladolid Propone” (TAC Valladolid 2011). A compañía nace da unión de dous dos artistas máis carismáticos do panorama do novo circo e teatro físico galego: Alfredo Pérez Muíño: Circanelo, e Pablo Reboleiro Rama: Trasno. Ambos os dous posúen unha formación moi similar en circo, teatro físico e danza. “Encontros” é un espectáculo de circo contemporáneo que pretende desenvolver no espectador unha nova sensibilidade. Xogando co corpo como principal instrumento comunicador estes dous paiasos buscan unha nova identidade cómica, un código propio baseado na sutileza e limpeza escénica. Conseguen así que cada espectador teña unha vivencia única, unha mestura do que están vendo e do que cada un leva dentro. E, pechando o mes, “Catrocadeiras” e “O Feo”. Unha compañía de teatro de nova creación composta por xente formada na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia e na Escola de Teatro de Mar Navarro e Andrés Hernández de Madrid.\n“O Feo” é a súa primeira montaxe. Do autor alemán Marius Von Mayenburg. Conta a historia de Lette, un home que traballa duro como enxeñeiro e que goza dunha vida apacible e sen sobresaltos… ata que un día descobre unha terrible verdade: é espantosamente feo. Unha comedia divertida e mordaz, crítica coa nosa sociedade. Unha sociedade na que se confunde o “ser” co “parecer”.\n3 de novembro de 2014 | 16:00\t• Sen comentarios


As nosas contas - Socialistas de Vilalba\nDesde sempre, os socialistas -e os socialistas vilalbeses- cremos na transparencia informativa. Tamén cremos que nunha sociedade democrática e plural, as contas económicas de todos os partidos políticos deben poñerse a disposición do conxunto da cidadanía.\nNo que se refire á nosa agrupación, os ingresos proveñen exclusivamente das cotas dos militantes así como da aportación que o Grupo Municipal Socialista (GMS) lle fai á Agrupación segundo o convenio asinado entre ambas entidades, e que tamén publicitamos.\nAsí pois, seguindo este principio, segundo o acordado por unanimidade dos militantes na Asamblea ordinaria celebrada o venres 27 de xuño de 2014, e a proposta do Secretario Xeral, a Agrupación Socialista de Vilalba fará públicas, desde agora e no sucesivo, as contas da nosa agrupación.\nE para que a transparencia sexa absoluta, temos que dicir que todos os comprobantes e facturas atópanse a disposición de calquera cidadán na nosa sede, no noso horario habitual.


AVES NO SUR DA DORSAL GALEGA: OENANTHE OENANTHE\n"Moi bien, moi bien, moi bien", que diría Farruco. E digo eu que fabuloso o post e as fotos, Oscar, cojonudo. Semella que tes ben labrado o Suido. Soubéronme a pouco os textos dalgunha foto, por exemplo a dos lobos... De seguro que os tes estudiados. Xa nos contarás, o que se poda, nalgún vindeiro post "off topic", si tes a ben. Remato pidichón, pero é un comentario para felicitarche.\n¡¡Moi boas imaxes das collalbas Óscar!!\nEu, coma David, quedo abraiado co tema dos lobos. Ainda que sexan habituais na zona, é un luxo poder contalo como o contas (case en plan "pasan por alí os lobos..")\n¡Vaia, vaia! ¡Eu matandome a poñer fotos desta ave e resulta que causa máis sensación unha fulerilla foto de tres lobos!\nFora bromas, como se diría neste caso ¡¡Habelos hainos!! pero fáciles de observar, na de na. Son demasiado nocturnos e eu diría que cada vez máis.\nEsto non é o meu, pero algunha cousiña si que sei, e como as cousas non están como para botar foguetes en estes momentos na serra, mellor non divulgar cousas que outra xente garda recelosamente.\nUn saudo e graciñas polos comentarios.


O BNG de Vigo urxe unha actuación integral na contorna do colexio 'Picacho' - VigoÉ\nO BNG de Vigo urxe unha actuación integral na contorna do colexio ‘Picacho’\nA fronte nacionalista demanda do Concello de Vigo que poña en marcha un plan de actuacións urxentes na zona para asegurar a seguridade e evitar a degradación urbana\nO responsábel local do BNG, Serafín Otero, mantivo nos últimos días encontros coa comunidade educativa, realizando unha visita ao centro e as súas inmediacións. A fronte nacionalista entende que reparar o grao de degradación na que se atopa a zona exixe dun «plan de actuacións urxentes» que con carácter integral responda ás necesidades en materia de seguridade, limpeza e revitalización urbana.\nNeste sentido, xulgan necesario alargar os mecanismos de intervención socioeducativa e a mellora do funcionamento do albergue municipal, un reforzamento dos dispositivos de seguridade cidadá e unha humanización efectiva da contorna e que inclúa tamén melloras no transporte e na oferta dotacional e de servizos.\n«A raíz de todos os problemas que se veñen rexistrando está no total abandono desta zona por parte do Concello», denuncia Otero. «É inxustificábel que o único que teña feito o Goberno municipal sexa habilitar unha segunda entrada ao colexio, que ademais non reúne as garantías de accesibilidade, pechando os ollos ao que sucede na súa contorna», acrecenta.\nO dirixente nacionalista carga ademais contra os recortes en política social aplicados polo Concello. «Cando se fechan programas como Sereos e se reduce ao mínimo a capacidade de intervención dos servizos sociais municipais, colapsados por falta de medios, favorécese a existencia de guetos e espazos de marxinalidade», afirma.


O CBS Cambre tráese de Canarias un trunfo e unha derrota ante o Capitalinos GC (0-16 e 3-2)\nO CBS Cambre tráese de Canarias un trunfo e unha derrota\nAs galegas acudiron a xogar a Telde contra Capitalinos de Gran Canaria (0-16 e 3-2)\nCapitalinos Gran Canaria vs CBS Cambre na SSL / CLUB BÉISBOL SÓFTBOL CAMBRE\nO CBS Cambre pecha o seu concurso na quinta xornada da Spanish Softball League cunha vitoria e unha derrota. As galegas visitaron a cancha teldense das Capitalinos de Gran Canaria, colleitando no primeiro cruce un 0-16 e no segundo un 3-2.\nSobre o papel, as locais aspiraban nesta xornada a acadar a súa primeira vitoria. Mentres que as cambresas querían puntuar para seguir ocupando postos mornos e cómodos da parte media da táboa clasificatoria. Con este reparto de partidos, ambas as dúas escuadras acadaron obxectivos.\nCapitalinas Gran Canaria vs CBS Cambre na SSL / CLUB BÉISBOL SÓFTBOL CAMBRE\nSegundo contan desde o CBS Cambre, no primeiro dos partidos “gañamos por 0-16 con gran dominio defensivo da nosa pitcher Leonella Elizabeth, que non permitiu anotar ningunha carreia ao equipo grancanario. E na faceta ofensiba, as nosas rapazas foron un vendaval de bateo que en ningún momento deixou de presionar ao equipo contrario do Capitalinos Gran Canaria. En xeral, todo o equipo estivo a un grande nivel”, explican.\nMelisa Yanes foi a grande perdedora no duelo con Leonella Elizabeth. O duelo rematou na segunda entrada que se pechou cun insalvable 0-14. Yanes cediu seis bases por bolas e seis hits que xunto aos tres erros defensivos se convirtieron en 14 carreiras, só 9 cargadas á abridora canaria.\nFoi co partido case decidido que o Capitalinos saltaba ao círculo Glorilen Luna, que solventou a terceira entrada sen carreiras apoida pola súa defensa que o pechou cun dobre play. Laura Otero sacaríalle o único hit, que significou o 0-16, resultado que sería definitivo xa que Elizabeth mantivo a cero ao equipo insular e acadouro último out en home que mataba o partido por diferencia na cuarta.\nConsulta aquí as estatísticas do 1º partido entre Capitalinas GC e CBS Cambre\nO segundo cruce foi para as xogadoras do Capitalinos GC\nAínda que o resultado colleitado foi unha derrota para as galegas, desde o CBS Cambre aseguran que ese encontro foi “dos que fan afición”. Finalizou cun 3-2 para as grancanarias. “O resultado indica o complicado que foi o partido”, aseguran desde o club cambrés. “Desde a primeira entrada notouse o igualado que había de ser o partido. Foi un duelo de pitchers moi ben acompañadas polas dúas defensas. Foi un de eses partidos que se deciden por detalles mínimos”, explican desde o CBS Cambre.\nNada que ver polo tanto o segundo partido co primeiro. Leonella Elizabeth, a pitcher danesa local sumó trece strikeouts e así puxo contra das cordas a ofensiva do CBS Cambre que sumó unicamente tres hits en todo o partido, aínda que tiraron proveito deles xa que se convertiron e dúas carreiras. Certo que a primeira non chegou até a cuarta entrada, cun triple de Adelaida Soengas que acabó impulsada a home por Laura Otero.\nCon ese inning as galegas empataban o partido (antes anotara Flavia Carletti para as grancanarias). O 1-1 mantívose até a parte baixa da cuarta entrada na que as locais acadaban dúas carreiras máis poñendo o partido 1-3 ao seu favor.\nCapitalino Gran Canaria vs CBS Cambre na SSL / CLUB BÉISBOL SÓFTBOL CAMBRE\nNa quinta entrada as galegas reduciron distancias até o 3-2 que sería o resultado final do segundo encontro vivido en Telde esta xornada. Este tanteo supuña o estreno no marcador do equipo canario na máxima categoría do sóftbol español.\nNeste momento, na clasificación da Spanish Softball League (SSL), as xogadoras do CBS Cambre son sétimas con catro trunfos e seis derrotas, mentres que as do conxunto do Capitalinos Gran Canaria son colistas, con nove partidos pertidos e so un gañado, o desta xornada ante as galegas.\nConsulta aquí as estatísticas do 2º partido entre Capitalino GC e CBS Cambre\nRevive a xornada entre as Canarias e as galegas en YouTube\nA vindeira semana na Spanish Softball League visita Acea De Ama o conxunto aragonés do Miralbueno. A intención das cambresas é seguir sumando trunfos.\nEtiquetas CambreCapitalinos Gran CanariaCBS CambreCBS Cambre SófbolSóftbolSSL Spanish Softball LeagueTelde


Tags turismo - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\n"Aínda vivo aquí", a campaña de Galiza Nova contra a xentrificación\nA organización Galiza Nova alerta das dificultades que enfronta quen trata de asinar un contrato de aluguer en Compostela. Sinalan a masificación turística e a xentrificación como as principais causas e reclaman medidas para combatelas.\nJakson Renner, profesor e investigador\nA veciñanza de Compostela aprecia, en termos xerais, o turismo mais deséxao doutra maneira, cun carácter máis cultural e amigábel. Sermos Galiza conversa co profesor Jakson Renner Rodrigues sobre os efectos deste fenómeno na poboación da capital e sobre como esta olla as e os visitantes.\nO turismo constitúe xa unha das principais actividades económicas na Galicia, achegando 5M de visitantes (case dous visitantes por residente) que inxectan na nosa economía uns 6.400 M€/ano, o 11% do noso PIB. Cómpre asumirmos esta realidade. Mais por mór das...\nMudar o modelo turístico, coa vista posta na sustentabilidade, debe ser un dos obxectivos da Galiza do futuro. En lugar de primar a cantidade, debe primarse a calidade, co aumento da estancia das persoas visitantes e coa promoción do turismo cultural e verde. Nas urbes debe...\nCurso da UDC\nSerá que vivimos no século máis exhibicionista ou que o viaxeiro pasou do elitismo de Stendhal ao simple voyeur de clase media que mide a vida en megapíxeles. Non é un fenómeno galego senón universal. Xunto á xentrificación residencial das grandes...\nSustentabilidade e responsabilidade social deberan ser chaves no turismo, cuxa cara b esconde precariedade e alugueiro ilegal de pisos turísticos. Cómpre reflexionar sobre novas fórmulas turísticas centradas máis no aspecto cualitativo que no cuantitativo, máxime tendo en...\nO negocio do alugueiro turístico desborda na Galiza\nMils de vivendas na Galiza están a destinarse ao alugueiro turístico a cabalo do éxito das plataformas dixitais que facilitan este servizo. Un boom que tamén ten consecuencias, e non poucas, para a poboación residente. Xa son 6.000 as vivendas turísticas rexistradas mais o número de existentes multiplicaría até por 5 esa cifra. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 311 de Sermos Galiza.\nUn ceo de paraugas embelece Lalín\nOs paraugas están de moda en Lalín. A Concellaría de Turismo vén de instalar un ceo de paraugas multicores na rúa Colón para facela máis atractiva e para dinamizar comercial e socialmente a vila.\nQuer por un consumo turístico desmedido, quer polo total desleixo, o modelo actual na xestión do acervo do país provoca a desprotección dos bens colectivos\nCampaña da Deputación da Coruña\nDálle un ‘like’ aos xeodestinos turísticos do norte\nConsciente da riqueza turística de Ferrolterra, A Coruña e As Mariñas, Costa da Morte, Terras de Santiago, Ría de Muros e Noia e Ría de Arousa Norte, a Deputación da Coruña vén de lanzar a campaña “Coruña Like”, enfocada ás redes sociais.\nUnha viaxe por Galiza e polo mundo para acender os sentidos\nA asociación cultural O Galo organiza en Santiago de Compostela o seminario Mundos/Galiza para descubrir os recursos naturais e culturais do noso país\nEnmárcase na campaña Galega, Jovem e Rebelde, Organiza-te para vencer que desenvolve a organización xuvenil independentista.\nNos nossos dias estão a produzir-se, como novidade, uma série de manifestações em contra do turismo, seguidas duma enfiada de declarações de repulsa dos poderes públicos, e cumpre analisar as suas causas e a sua...\nEntrevistamos Iago Lestegás\n"A presión turística en Santiago é moi forte"\nColaborador do Grupo de Análise Territorial da Universidade de Santiago de Compostela, Iago Lestegás (Lugo, 1987) vén de ser recoñecido co premio ao Mellor Mozo Investigador na reunión anual da Comisión de Xeografía Urbana da Unión de Xeógrafos Internacional polo artigo Lisbon's historic center: a real estate enclave in the periphery of the Eurozone, que tamén ten a ver coa tese de doutoramento que presentou en xuño na Universidade Mediterránea de Reggio Calabria (Italia) e que contou coa titoría, entre outros, do catedrático Rubén Lois. Conversamos co investigador premiado, que tamén viviu dous anos Buenos Aires –onde fixo o proxecto fin de carreira– e un en Boston –a raíz dunha bolsa da citada universidade italiana–, sobre turismo, vivenda e urbanismo. Entrevistámolo no Sermos Galiza 261. Eis un extracto.\nModelos para filtrar visitantes\nDo turismo con válvula ao turismo funil\nMentres a Xunta de Galiza persevera nas políticas de promoción en base á exaltación da Galiza rural, monumental e gastronómica herdadas da época de Fraga, as cidades e mesmo as vilas costeiras buscan vías para combater os efectos da crecente masificación e deseñan estratexias para filtrar as persoas visitantes antes de que cheguen. Abordamos este asunto en profundidade no Sermos261, xa na rúa. Eis un extracto da reportaxe.\nPara alén do acerto ou non da resposta dalgúns grupos á masificación turística , este debate chegou para se manter, mentres non se lle dea unha solución axeitada a un problema que causa descontente en sectores...\nÉ tão bom o turismo, como dizem?\nSe falarmos em turismo não podemos ficar apenas no número de pessoas que servem a outros vindos doutros territórios ou na “riqueza” gerada, medida através o PIB. Também não podemos ficar no muito sacanas que são...\nA cara B do turismo en Galiza: 50.000 traballadores en precario\nCCOO e UXT denuncian temporalidade, elevada rotación laboral, 'falsos autónomos' e baixos salarios nun sector que cada vez ten máis peso na economía galega.\nXantar premia a estratexia turística da Deputación da Coruña\nXantar galardoou a iniciativa impulsada desde o goberno provincial.\nO turismo mata\nHai unhas semanas, nunha visita a Compostela, a escritora estadounidense Donna Leon, residente en Venecia dende 1981, laiábase de que a cidade italiana se convertera nunca caste de Disneylandia, e retrucaba cun pouco de retranca que, polo visto, Compostela ía polo mesmo camiño.\nRazóns para non facer un Parador de Turismo no núcleo monumental do Castelo de Monterrei\nO núcleo monumental do Castelo de Monterrei está formado pola Torre de Don Sancho, a Igrexa, o Palacio dos Condes, a casa Reitoral e o Patio de Armas. Este núcleo é a esencia do recinto do Castelo e o que caracteriza a fortaleza. Dado o seu carácter de Praza Pública —Monterrei é como unha pequena cidade— si se altera o seu uso público,transformando o núcleo monumental nun hotel, todo o conxunto se vería desnaturalizadoe perdería o seu carácter.\nAudiencia Nacional admite a trámite a impugnación do ERE en Paradores\nA petición, asinada polos sindicatos CIG, CUT e CGT, deixa na corda frouxa a legalidade dos 35 despedimentos que se produciron na Galiza, 12 deles no compostelán Hostal dos Reis Católicos\nAs repetidas campañas da Xunta trouxeron visitantes que pasan pouco tempo no noso territorio e gastan menos. O turismo internacional prefire outras zonas da península.\nTurismo e comercio xa advirten que a suba do IVE vai xerar peches e despidos\nA Alianza para a Excelencia Turística, Exceltur, fala de 19.000 despedimentos no Estado neste sector, e os autónomos alertan de que moitos pequenos comercios terán que pechar.\nO turismo fai que baixe o paro en xuño, aínda que menos que noutros anos\nDesde xuño de 2011, o desemprego suma en Galiza 35.646 persoas máis, un 15%.\n[email protected] internacionais debaten en Compostela sobre turismo e patrimonio\nCompostela convértese estes días en lugar de referencia no debate turístico. Recoñ[email protected] especialistas da área no ámbito internacional tomarán parte dun congreso promovido pola European Journal of Tourism.


Miguel Suárez Abel: octubre 2016\nPARA A situación tan explosiva e delicada que vive o PSOE, do que coñezo, se alguén se me ocorre con capacidade para salvar a nave é Borrell. Segundas partes nunca son boas e o seu fracaso despois dunha victoria nas primarias con autoridade foi decepcionante, pero sigo crendo que non teñen cabeza mellor preparada nin político con tanta experiencia coma el. Sobre todo, coñece dous aspectos da política, un nacional e outro exterior, que considero esenciaias no momento actual.\nNo referente á politica nacional, por máis que algúns miren para outro lado, debemos aceptar que o problema de Cataluña esixe un tratamento novo, unha actitude diferente e unha vontade clara. Borrell podería ser o home. Catalán convencido, amante da lingua e da cultura, cun pasado impoluto de compromiso coa terra , a súa dedicación a estudiar as contradicións argumentais dos separatistas poderían elevalo a categoría de interlocutor idóneo. Porque sen negar raíces, o exministro demostra maneiras pedagóxicas respecto a este problema que an ningún outro político lle vin. Coñecedor da economía, das ordenanzas europeas e da propia realidade de Cataluña, Borrell, a parte libros publicados, demostrou en debates cos principais impulsores do plan separatista a súa coherencia, serenidade e obxectividade enfocando os problemas. Entre outras habilidades políticas, resolver a encirrada situación catalana precisará dunha grande dose de pedagoxía. Tanto en Cataluña coma no resto do país. Borrell paréceme o máis preparado para este labor explicativo. Manexa os datos con fluidez, non permite que elementos emocionais se impoñan sobre a análise e está o suficientemente curtido coma para non se amedrentar diante dun asunto tan espiñoso. Por suposto que para cumprir con este propósito antes habería de pacificar o partido, pero tamén para iso conta con dotes e seguidores que o apoiarían. En canto fala Borrell, calquera sabe que non escoita un magnetofón que repite catro consignas estudadas nunha mesa de publicidade, o seu prestixio como político racional e sensato, ilustrado, non se discute. A proba máis evidente tivémola nesta tormenta brava dos últimos meses do partido. Se, tal e como el propuxo nun artigo inmediatamente despois de perder as eleccións, optase o partido pola negociación con PP cun decálogo claro e conciso de contrapartidas, hoxe poderíamos ter goberno e o PSOE non padecer o desorde que padece.\nNon sei se algunha vez se enfrontaron Pablo Iglesias e Borrell, pero creo que o vello político demostraría máis viveza e dinamismo que o mozo ambicioso\nE se o problema de Cataluña pode queimar os lazos de unión do Estado, a encrucillada na que se atopa Europa é outro grande reto. Sen Europa cambiada, mellorada, reformada, pouco avanzaremos os países do sur. E hoxe, ninguén do partido domina os asuntos de Europa coma el. Despois dun medio mandato como Presidente do Parlamento e de anos nos círculos de Bruxelas, a súa experiencia resultaría moi beneficiosa nas negociacións que se aveciñan. Así pois, político con experiencia, experto en economía, dominando linguas, catalán convencido do beneficio de non separarse de España e adestrado nas artes de se desenvolver polos intrincados corredores de Bruxelas, Borrel paréceme un candidato idóneo para reconstruír o partido. A pesar de que sengundas partes nunca foron boas.\nO inconveniente máis grave - poderoso de verdade - sería a idade (tamén os seus servizos a Abengoa). Os partidos tradicionais non reciben voto da mocidade. Borrell tampouco encandilaría a sectores de votantes con menos de 45 anos. Mantén imaxe de político antigo e dá a impresión de que regresar a vellas caras xa fracasadas pode acabar noutro intento infructuoso. Pero se miramos ás caras novas e mozas que intentan renovar a política, comprobamos o seu nivel táctico e analizamos os seus vaivéns desnortados e inmaduros, se cadra non lle viña mal ao partido unha dose de intelixencia dun político forxado e sensato. No sei se algunha vez se enfrontaron dialécticamente Pablo Iglesias e Borrell, pero tería mérito, creo que o vello político demostraría máis viveza e dinamismo que o mozo ambicioso. Non só os xóvenes, sobrevalorados, saben cara onde vai o futuro nin arranxan mellor os problemas. Xa digo, por min, que volva Borrell.\nNON gardo moitos recordos de acompañar a persoas no seu último instante de vida. Sei, claro, que cada quen non morre como quere senón como pode. Gozamos dun límite de liberdade que se rompe cando o dolor e a descomposición afectan a todo o ser. Porque a capacidade cognoscitiva tamén depende da situación global do organismo, e cando comenzan a fallar os órganos esenciais, ninguén sabe o que será del. Algúns afortunados programan o momento último con certo detalle e a realidade axústase bastante ás súas pretensións, pero a maioría, aceptémolo, morren, morreremos, como a enfermidade, a decrepitude, os accidentes corporais nos permitan. Dicía que non participei en moitos momentos últimos. Vin morrer a poucas persoas, e das máis queridas, por fortuna, aínda ningunha. Pero a última á que acompañei nese tránsito, deixoume impresionado.\nFora un home de armas tomar. Contraditorio. Arrichado, autoritario, vigoroso, decidido, xeneroso, de palabra, traballador. Ata os 85 anos viviu sen enfermidades, resistente coma un buxo, paseador da cidade sen límite de quilómetros nin esforzos. Pero entrado nos 85, un cancro rabioso devorouno en 3 meses. Mais ata os últmos días ninguén diría que xa estaba nas últimas. O maior acto de xenerosidade que lle coñecín refírese á independencia que regalou aos fillos. Morta a muller, decidiu que só non quería seguir, pero tampouco se convertiría nunha carga para ningún dos fillos. E iso que algún acolleríao de bo grao. Sen embargo, el, convencido da conveniencia de independencia por ambas partes, optou por elixir unha residencia cómoda onde, acompañado, viviu os últimos anos. Satisfeito e sen mimos, adoptou unha postura ben meditada e valente. Organizaba os seus días coas súas afeccións filatélicas, os inacabables paseos e algún xogo de mesa coas vellas máis salerosas da residencia.\nCando caeu enfermo, os fillos insistiron na bondade que suporía que se quedase na casa dalgún. De ningunha maneira, enfermo tamén se podía permanecer na residencia. E así o fixo. Varias noites comezou a fatarlle aire, necesitar axuda con osíxeno que os cuidadores lle proporcionaban. Superaba a crise e ao día seguinte mantiña as súas rutinas. Claro, os paseos moi curtiños, o descanso moi longo e as visitas aos fillos contadas. Pero mantivo o ritmo de vida elixido. Ata que non puido máis. Unha mañá quixo baixar ao pequeno almorzo e non se deu erguido da cama. Pediu axuda. Ao velo, chamaron aos fillos e decidiuse que era o tempo de ingresalo. Chegou ao hospital aínda coa forza de se rebelar para que ningún fillo, menos unha filla, o levase ao baño. Arrastrouse ata o último momento para chegar ao retrete el só con tal de que non lle puxesen pañal. Os dous últimos dus días xa non puido manter o seu heroísmo. A morfina e o pañal chegaron xuntos. Foron dous día dando as boqueadas, intentando pillar aire que non chegaba, mirando con tenrura aos fillos e netos que o visitaban. As últimas palabras que repetiu, agarrado con canta forza tiña ás barras da cama, foron: mamá, mamá, mamá!\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 19:51 0 comentarios\nNON son tan radical coma Sánchez Ferlosio para desprezar o deporte coma un imbecilidade dos nosos tempos, pero si concordo con el na estrañeza de ler e escoitar día tras día que estamos diante dun partido de alto risco. E alá van os servizos policiais especialistas para enfrontarse a unha banda de borrachos enardecidos detrás dun obxectivo: gozar de algunha identidade, ser algo. Tanto ten que sexa en países máis ou menos educados e democráticos.\nEn todos existen arredor dos grandes clubs de fútbol unha tribo de desherdados desexosos de ser alguén pelexando as fins de semana con policías ben armados. No Reino Unido, en Italia, en España, en Polonia, en Rusia, en Holanda, en calquera país, os equipos contan cuns afeccionados agrupados en tribos organizadas que van detrás da violencia coma se fose auga para beber. Están sedentos de violencia, por descargar a súa frustación, a súa desesperación por non ser nada nunha sociedade na que só atopan unha vía de escape: presumir de ser brutos, bestas, resistentes, beodos atrevidos que non temen a nada para denfender nada, porque no fondo o equipo é o de menos, o que realmente lles atrae é a pertenza a un grupo que os acolle entre cánticos, insultos, agresións e demostración de valentía na batalla.\nStéfano Sollima filmou unha película magnífica sobre este problema dende a perspectiva dun grupo de policías antidisturbios: A.C.A.B.: All cops are batards . Expostos cada fin de semana a esta tribo de delicuentes asociados ao fútbol, deben formar un grupo cohesionado, coas súas normas e obrigas, propias de quen depende do outro para sobrevivir. Nesa visión dende os defensores da orde para que todos os demais poidamos seguir coa nosa vida normal a pesar deses bárbaros empapados en alcohol que só atopan sentido causando violencia, aparecen as contradicións, a propia violencia que o corpo debe utilizar e os saltos por riba da lei para seguir sendo fieis ao grupo.\nAcordábame desta película vendo as imaxes violentas entre o grupo de delincuentes emboscados en seguidores dun equipo polaco e a policía antidisturbios. O difícil equilibrio que supón non abusar da forza e das armas coas que contan estes policías perfectamente adestrados cando son insultados e agredidos por estes provocadores. Comprendo o autocontrol e adestramento ao que se teñen que someter para non perder o tempero e comezar a mallar neles sen compaixón. A lei fai ben en ser rigorosa e non permitir que forzas espaciais abusen o se extralimiten os máis mínimo defendendo a orde pública. Ningún caso xustifica que policías armados ata os dentes e convenientemente adestrados se ceben con estas tribos de desesperados violentos. Pero tamén resultaría útil entender e aplaudir o autrocontrol, o cumprimento das ordes e o sometemento á lei duns funcionarios públicos que poden verse rodeados, acurralados, perseguidos e agredidos de maneira sádica por estes bándalos arrimados ao fútbol. O que talvez sexa necesario é que os protocolos de actuación destas forzas distingan entre defenderse destas tribos e controlar a orde en manifestacións pacíficas de perdedores: parados, estafados, desafiuzados.\nO tempo corre a unha velocidade galopante. Por iso sucesos de hai poucos anos xa se poden considerar prehistóricos segundo María Dolores de Cospedal. A prehistoria achégase tanto a nós que, coa velocidade de vértixe que está pillando a política, o que sucedeu onte a ninguén lle importa nin repercursión algunha debe ter. Así o pensan no PP, partido ao que nada lle importan os xuízos nos se xulgan actividades coma o das tarxetas negras e o da correa de Correa. Conste que a min este señor, Correa, paréceme cabal. Di o que todos sabemos coa tranquilidade e seguridade que aportan as vidas cando andaron na cima do éxito. O que el realizou, di, non é máis que unha práctica habitual entre empresarios e políticos neste país, só que a min pilláronme. Hai que andar máis aleutos, dedúcese, para que non te pillen. Velaí a filosofía simple e clara dunha persoa que non se anda polas ramas. Pero volvamos á prehistoria.\nCando a secretaria do partido nos transporta a tan remoto tempo é simplemente para aclarar que con Rajoy acabouse a festa, que el nada tivo que ver e que, se cadra, un tal Aznar puido manter algunha conexión esporádica con estes señores, peor todo iso xa é auga pasada, nin move muíño nin leva a ningures, esquézanse, miren para o futuro, xa toda a opinión está farta de cotillear con eses enredos e vaiamos a gobernar, a continuar salvando este país que perecía e ía directo á catástrofe e, grazas ao noso goberno, está comezando a levantar cabeza. Non se lles ocorra, parece advertirnos Cospedal, castigar ou asociar ao PP con esas historietas pasadas de moda. Nós somos o futuro. Nós acabamos con esas prácticas. Nós somos os salvadores únicos, extra Rajoy nulla salus, podería concluír a avogada se quixese poñerse pedante. Así pois, quen queira entramparse en tempos prehistóricos xa sabe que está perdendo o tempo tratando de enrabechar ao votante con naderías, trivialidades propias dos negocios, asuntos algo oscuros que acontecen en tódalas familias. Salvado Rajoy e o voto, xa todo amortizado, se os informativos e os diarios queren levar ás primeiras planas estes asuntos prehistóricos, aló eles, pero o mundo onde el vai... Aznar? Un señor que sentou as bases da desfeita de anos posteriores, pero un magnífico expresidente explotando os seus negocios co orgullo e tenacidad propias dun grande atleta. Rato? Un exministro ilustrísimo, o mellor que se coñeceu dende a prehistoria en España, agora tachado de algo tramposillo, pero nada importante, a xustiza ofrece trucos e mañas nas que estes grandes da economía se desenvolven con soltura. Agag? Quen? Ah, o xenro de Aznar. Nada, un próspero negociante en Londres que foi amigo de Correa, pero todos pasamos por momento de xuventude alocada e coñecemos algún amigo do que, ao entrar en razón, non recordamos se o coñecemos. Bárcenas? Un interventor que prestou grandes servizos ao PP. Non se pode dicir outra cousa, salvo que despois de dúas décadas caeu na tentanción de facerse rico. Unha decepción para Rajoy que, con boa fe que o caracteriza, confiou en que era persoa xusta. En canto descubriu que non o era, arrepentiuse e todo quedou saldado. Blesa? Un cazador petimetre de Madrid. Non o fixo perfecto ao fronte de Caixa Madrid, pero tampouco hai que rasgarse as vestiduras. Entre estes cazadores de leóns sempre aparece algún farsante. Pero tamén esquecido. Todo é prehistoria. Pasado remoto. Basta de titulares sobre a prehistoria de persoas e tramas algo escuras, pero que, no fondo, son as que lles deron a vida ao PP e tamén se podería engadir a España.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 19:17 0 comentarios\nEspero que a partires de agora España vaia coma unha vela pola senda da mellora económica, da formación dun goberno estable e da resolución de tódolos problemas que nos aflixen. A causa de tanto mal está enterrada. Sánchez xa non habita no mundo do políticos con poder e os comentaristas enrabechados que levan meses mallando nel sen piedade poderán descansar de buscarlle calificativos a cada paso más despectivos , chegando incluso ao insulto ad hominem. Creo que foi mellor que desaparecese, porque de continuar algúns xa non atoparían espazo nin folgos para insistir con tanta teimosía na inutilidade do político linchado.\nA min Sánchez paréceme que foi un político á altura de calquera dos mediocres que nos rodean só que nunha situación envelenada da que non era doado saír. Ao PSOE non lle queda outra que sufrir unha viaxe penitencial polo deserto. Atrapado na crise que padecen as sociais democracias de Europa, case atropelado por un partido atípico que tivo dous anos de esplendor innegables que parecía arrasaría con todo, atascado polas pelexas internas entre poderes feudais necesitados de manobras para non afogarse nos fosos dos seus castelos, a este partido non hai lider ou lideresa que o endereite mentres non saian das areas coma brasas baixo os seus pés.\nO que ocorreu foi que un grupo moi elevado de comentaristas políticos – cada un saberá o porqué- deu en colaborar na creación dun chivo expiatorio que lle viña de perlas á estratexia do PP. Non se enganen: Rajoy xogou sempre coa carta tapada das eleccións. Dende a mellora de resultado das últimas, na súa maquinadora cabeza resisitiu sen pena o segredo de que, en último caso, a quen lle favorecerá ir a novas eleccións é a el. Sempre e cando, claro, lider e partido do PSOE se convertan nos causantes máximos de tal despropósito. A campaña saíulle a pedir de boca. Amigos e asociados lanzáronse en prancha enriba do mediocre Sánchez ata aniquilalo, ata tal punto que tanto castigo case se converte polo exceso nun repiro para o peor político da historia. Nunca se leron descalificacións tan esaxeradas e groseiras, nunca un exército de comentaristas, tertulianos, opinadores, escritores de fuste, locutores pagados a prezo de ouro e politólogos puxeron tanto empeño por destrozar unha figura política. Parecía que a orde estivese escrita nas redaccións de tódolos medios: esnaquizalo, que non queden nin cinascos del! E así se cumpriu. Mallaron e mallaron tanto no moneco que ninguén tivo valor para dicir unha palabra na súa defensa. O Papa emérito Felipe, temeroso de que se producise un xiro do seu amado paritdo cara os rapaces insorportables de Podemos e os independentistas cos que el tanto tratou, amañaou e axudou a prosperar, deu a orde de atque final e os rebeldes acabaron chimpando ao leproso. Coma se el fose a causa do mal do PSOE, da gobernabilidade, do paro e do que nos espera unha vez que se absteñan e permitan que Rajoy volva aos seus pasos inconclusos, porque agora si, o PP ten baixo a súa bota aos indecisos e errabundos socialistas.\nPor suposto que os plans de Sánchez non eran fáciles de captar nin avaliar. Cometeu o erro de non seguir a idea de Borrell no sentido de, dende os primeiros instantes, proporlle ao PP un decálogo de esixencias para absterse. Abaneou en situacións nas que debería ser firme e ancorouse nunha firmeza imposible e dos débiles cando se veu perdido. Claro que cometeu erros. Pero de aí a consdieralo causa de todo mal vai un abismo. Agora defenestrado darase conta a Xunta Xestora, por máis que teña o plan de ruta fixado, nas dificultades nas que se atopa o partido, máis cando o PP medrou coma leite ao lume e, diante da ameaza de ir a eleccións, fará deles o que se propoña. Entre outras cousas porque os parlamentarios do PSOE non son tan estúpidos e saben que, de repetirse eleccións, arredor de corenta non repetirían, coa desgraza que iso supón. Polo tanto a abstención está garantida que era a primeira parte do plan. Pero o que ha de vir non promete nada bo nin para o PSOE, nin para o novo goberno nin para o país.\nEn fin, os cans rabiosos que se botaran con toda a saña contra Sánchez, haberán de atopar outro óso no que roer, este xa se esgotou. A ver que se lle ocorre aos programadores do PP e seguro que eles, coma obxectivos politólogos, experientados analistas, imbatibles defensores dos principios que os animan axiña se botarán sobre a presa para esgazala. Así se vai construíndo España. A base de crear chivos expiatorios causa de todo mal para distraer ao público. Agora que xa non temos o político peor do mundo, o máis inepto, o máis cerril e túzaro e irresponsable , suponse que España será un aturuxo de esquina a esquina. Ou non. Pero en tal caso xa se buscará outro ou otros sobre os que mallar. O caso é manter a tensión persecutoria e desviar o tiro.\nPublicado por Miguel Suárez Abel en 19:15 0 comentarios


Este ano 2017 continuaremos realizando unha de descuberta de biodiversidade, tamén coñecida como Bioblitz. Nesta actividade, os asistentes, organizados en pequenos grupos, percorrerán treitos do río para coñecer máis de cerca os tesouros naturais que agochan os cursos fluviais. O venres estará adicado á captua e identificación de morcegos. O sábado cada grupo se dedicará a buscar e fotografar especies de flora e fauna coa finalidade de identificalas, ben no momento, ben ao regreso da saída co asesoramento de expertos/as e guías de campo. Con esta actividade queremos divulgar a biodiversidade que vive nos nosos ríos.\nPodes anotarte nos teléfonos:\nou no e-mail: pacobanhobre@adega.gal


Viaxes Lea desde Río de Xaneiro\n5 viaxes ladeiras de Río de Xaneiro\nFlorian Hofer, con licenza baixo Creative Commons\nOs Xogos Olímpicos de verán de 2016 que se celebrarán este mes de agosto en Río de Xaneiro esperan atraer unha gran multitude internacional. A cidade é considerada a miúdo como unha das zonas urbanas máis fermosas do mundo, con montañas cubertas de bosque que rodean a cidade e xorden do mar. Aínda que hai moito que ver na cidade de Río de Xaneiro , os visitantes poden querer ampliar as súas vacacións para incluír viaxes laterais. Ao saír da cidade, pódese experimentar un lado máis tranquilo do estado de Río de Janeiro. A continuación amósanse 5 suxestións para viaxes laterais de Río de Xaneiro, que precisan unha noite. A maioría ten polo menos dúas horas de Río, polo que, a menos que estea disposto a pasar unhas horas alí e alá nun día, terá que planificar polo menos unha estadía de unha noite. Estes lugares poden ser alcanzados alugando un coche ou levando os autobuses locais.\nParaty, pronunciado "pah-rah-CHEE" e ás veces escrito Parati, é un dos destinos de viaxes máis queridos en Brasil. A combinación da historia colonial e as illas tropicais atrae a aqueles que buscan tanto o gusto do vello Brasil como a relaxación no paraíso. A pequena cidade está sentada no auga e, como o resto da costa nesta rexión, está respaldada por dramáticas montañas verdes que separan as zonas costeiras do interior.\nA cidade de Paraty foi instalada no século XVI polos portugueses e pronto se converteu nunha importante parada para as minas de ouro de Ouro Preto e outros pobos do veciño estado de Minas Xerais. As pequenas rúas empedradas de Paraty ofrecen excelentes exemplos de arquitectura colonial en Brasil. Para probar o paraíso, os visitantes tamén poden visitar as moitas illas que se atopan na baía: as excursións ás illas son ofrecidas en barco, tanto en grupo como con guía privada.\nParaty pode estar chea de turistas, así que faga unha reserva para aloxamentos de antemán ou quede en Trindade.\nFlabbergast ED en Flickr\nTrindade, pronunciada "Treen-DAH-dzee", é unha das varias pequenas cidades de praia próximas a Paraty, accesible en barco ou autobús desde Paraty. Trindade ofrece unha opción máis tranquila para os que desexan gozar dunha das máis fermosas litoral brasileiras. Mentres non atopará a variedade de aloxamentos ou atraccións de Paraty, hai simples pousadas (casas de hóspedes) e restaurantes á beira do mar que serven peixe fresco. A praia aquí é tranquila e limpa. Podes camiñar nas montañas por riba da praia por vistas impresionantes e nadar en piscinas tranquilas creadas por grandes pedras ao longo da praia.\nCrédito da foto: Flabbergast ED en Flickr\nRosanetur en Flickr\nNo interior de Río de Xaneiro e na fronteira dos estados do Río, São Paulo e Minas Xerais é a rexión de Itatiaia. Aínda que parece fóra do camiño, esta área atrae aos visitantes pola súa selva tropical e ao seu encanto do Vello Mundo, grazas á influencia dos colonos alemáns e suízos. As vilas de Visconde de Mauá e Maringá están cheas de granjas pacíficas e chalés de estilo europeo. Os visitantes poden levar todo isto a un paseo a cabalo polos carrís tranquilos e ás montañas boscosas. Xusto nas proximidades da cidade atópanse oportunidades de paseo marabillosas con camiños que levan a numerosas fervenzas.\nA zona é frecuentada por viaxeiros brasileiros procedentes de Río e ata São Paulo, que buscan unha escapada tranquila, polo que non esperan os prezos do orzamento a pesar da situación bastante remota da zona.\nCrédito da foto: Rosanetur en Flickr\nMiguel Álvarez no Flickr\nIlha Grande, pronunciada "EE-lyah GRAN-dzee", é unha das illas máis coñecidas para visitar a costa de Brasil. É accesible en barco da cidade de Angra dos Reis; o paseo leva 90 minutos e custa uns poucos dólares. A illa permanece case sen desenvolvemento. A única cidade principal, Vila do Abraão, pode estar atestado durante os momentos máis puntuais, pero hai moitas outras cousas que facer. Con máis de 100 praias, moitas das cales raramente se visitan, e as aluguer de barcos dispoñibles en Vila do Abraão, poderás gozar aquí de un paraíso vírveme.\nCrédito da foto: Miguel Álvarez no Flickr\nmagnera en Flickr\nBúzios, pronunciado "BOO-zee-oos", é unha popular vila costeira costeira nunha península a uns 100 quilómetros ao leste de Río de Xaneiro. Este é un dos destinos turísticos máis importantes de Brasil, polo que esperamos boutiques, restaurantes caros e servizos dirixidos a turistas. Hai moitas praias próximas, polo que non importa o que queiras facer ou o que estea disposto a aventurarse a atopar un lugar para relaxarse, non debe decepcionarse.\nCrédito fotográfico: LC Notaasen (magnera) en Flickr\nOs mellores bocadillos de Rio\nMellores vistas de Río (e como verlas)\nAs Cerimonias de Apertura: Detrás das Escenas\nA aldea dos atletas: un paseo fotográfico\nUn día no lado leste de Manhattan\nConsellos de viaxes de negocios para Filipinas\nHotel Ballrooms: Lugares de matrimonio en Washington, DC\nMercado indio do Museo Pueblo Grande 2016\nConsellos de viaxe para Boston Duck Tours\nAtopar os mellores restaurantes de Los Angeles\nObter un adestramento nas súas vacacións en Las Vegas\nImaxes de La Jolla California - 7 magníficas razóns para visitar\nEscolas privadas Little Rock


Aquí tedes o rexistro en vídeo do último baño sonoro, o de xaneiro ofrecido por 4ºA\nSabemos que nada se compara con viaxar en vivo e en directo, pero así vos podedes facer unha idea.\nBenvidos á sabana!!\nEXCELENTE TRABALLO 4ºA!!!\nPublicado por musiquer@s ás 15:36 Ningún comentario:\nEtiquetas: 4ºA, baño sonoro, biblioconcertos, música e animais\nBIBLIOCONCERTOS. Baño sonoro de xaneiro\nComezamos o 2018 e esta paisaxe sonora é a que escoitaredes se asistides o póximo venres 26 de xaneiro ao Baño sonoro co que nos agasallarán @s compañeir@s de 4ºA.\nArriscádevos a dicir por onde viaxaremos?\nEtiquetas: 4ºA, baño sonoro, biblioconcertos\nPublicado por musiquer@s ás 16:52 2 comentarios:\nPublicado por musiquer@s ás 14:33 4 comentarios:\nPublicado por musiquer@s ás 17:54 2 comentarios:


Inicio / Grupos / Grupos de música tradicional / No Cómbaro\nRúa Somozas, s/n\nTeléfono: 654165 194\nO grupo ten a sua orixe o abeiro da Escola Municipal de música tradicional do concello de As Pontes. Foi creado fundamentalmente po la boa relación e amizade persoal duns cantos amigo/as con inquedanzas semellantes e con moita afeción á música feita na nosa terra.\nA formación como grupo data aló po lo ano 2003. Isto ocorre despois de moitas xornadas loitando darreo nos ensaios, conquerindo deste xeito un nivel necesario para comezar a sair a tocar ante o público. Dedicándose fundamentalmente as enxebres alboradas e pasarruas.\nAs metas propostas non son outras que a satisfación que nos produce tocar en calqueira tasca, romaría, foliada ou festexo popular que se tercie, de feito a nosa especialidade é sen lugar a dúbidas a “música de taberna” da cal sentímonos estreitamente identificados.\nNo ano 2006 tivemos o pribilexio de participar no 6º Festival Internacional de Folclore Cidade de Rio Tinto (Porto) Portugal e tamén de haber representado no mesmo ano o Concello de As Pontes na localidade bretona de Lesneven (Francia).\nEstaríamos ledos dabondo sabendo que con esta pequena achega, axudamos dalgún xeito a que a nosa música, feita tamén cos nosos instrumentos, manteña o lugar que lle pertence, o cal foi gañado pasiño a pasiño polos nosos debanceiros, na maioría das veces transmitindo os seus coñecementos de boca en boca e aprendendo unhos de outros, cando os recursos non eran coma os de agora. Grazas a eles conservamos a día de hoxe un amplo e envexable repertorio dentro da nosa cultura musical.\nO noso repertorio está vencellado básicamente nos ritmos tradicionais do amplo abano que os vellos gaiteiros nos deixaron o longo de moitas décadas.


ACIMTA | Política de Privacidade\nPara os efectos do disposto na Lei orgánica 15/1999, do 13 de decembro, de protección de datos de carácter persoal, a Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada, con CIF: G27231364, informa ao usuario que é o propietario de ficheiros de datos persoais rexistrados no RGPD (Rexistro Xeral de Protección de Datos) no que se incorporan e procesan os seus datos co fin de proporcionar os servizos solicitados e enviarlle información sobre a nosa empresa que poida ser do seu interese.\nO envío de datos persoais é obrigatorio para contactar e recibir información sobre os servizos prestados pola Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada. Así mesmo, non proporcionar os datos persoais solicitados ou non aceptar esta política de protección de datos implica a imposibilidade de subscribirse, rexistrar ou recibir información sobre os devanditos servizos.\nDe conformidade co disposto na Lei orgánica 15/1999, do 13 de decembro, de Protección de datos de carácter persoal, informámoslle de que os datos persoais obtidos como resultado do envío de datos persoais serán incorporados a un ficheiro propiedade da Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada con enderezo Avenida de Lugo 59, Taboada (Lugo) C.P. 27550, tendo implementado todas as medidas de seguridade establecidas no Real decreto 1720/2007.\nA Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada non se fai responsable da veracidade da información que non sexa de elaboración propia e da que se indique outra fonte e, polo tanto, non asume ningunha responsabilidade polos hipotéticos danos que se poidan derivar do uso desa información. A Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada está exonerada de responsabilidade por calquera dano ou perda que o Usuario poida sufrir como consecuencia de erros, defectos ou omisións, na información facilitada pola Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada sempre que proceda de fontes distintas a Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada.\nDe conformidade co disposto na Lei orgánica 15/1999, do 13 de decembro, de protección de datos de carácter persoal, o usuario acepta a inclusión dos seus datos persoais nun ficheiro propiedade da Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada, e que poidan ser transferidos ás compañías de paquete coas que a citada empresa traballa no momento da contratación e co fin de que dispoñan da información necesaria para prestar un determinado servizo.\nNeste sentido, indicamos que dispón de trinta días para expresar por escrito a súa negativa ao tratamento de datos descrito. Se transcorrido este prazo, non manifestou o seu desacordo no sentido indicado, entenderase que presta o seu consentimento para o tratamento dos seus datos persoais nos termos indicados anteriormente. Por outra banda, informámosche de que pode exercer os seus dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición dirixíndose a: Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada Avenida de Lugo 59, Taboada (Lugo); ou enviando unha mensaxe ao enderezo de correo electrónico info@acimta.es\nPode dirixir as súas comunicacións e exercer os seus dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición a través de correo postal en: Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada con enderezo Avenida de Lugo 59, Taboada (Lugo) C.P. 27550, ou por correo electrónico: info@acimta.es xunto con xustificante válido en dereito, como fotocopia do DNI e indicando no tema "PROTECCIÓN DE DATOS".\nO Usuario declara ser informado das condicións sobre a protección de datos de carácter persoal, aceptando e consentindo o tratamento das mesmas por Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada, do xeito e dos fins indicados nesta Política de protección de datos de carácter persoal.\nA Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada resérvase o dereito a modificar esta política para adaptala á nova lexislación ou xurisprudencia así como ás prácticas da industria. En tales casos, a Asociación de Comerciantes e Industriais do Municipio de Taboada anunciará nesta páxina os cambios introducidos con razoable anticipación da súa implementación.


Euromillóns deixa en Sada un segundo premio de 375.000 euros | Noticias de Galicia | CRTVG\nEuromillóns deixa en Sada un segundo premio de 375.000 euros\nPublicado o 24/07/2019 13:53\nMaría e o seu marido son os donos dunha administración de loterías de Sada, que se atopa na praza de España. Tras recibir unha chamada, levaron unha grande alegría. Un boleto do Euromillón selado na súa administración foi premiado este martes con 375.000 €.\n"Onte ás dez da noite chamaron por teléfono. Colleuno o meu marido e dixéronlle que era un señor de Zamora e que nos tocara. Eu pensei que era unha broma, pero non, o señor dicía que nos tocara na nosa casa, na administración... Eu quedei tola, e meu marido igual", di María Josefa Álvarez, a dona da administración en que caeron 375.000 €.\nO propietario do boleto, do que se descoñece a identidade, conseguiu acertar cinco números e unha estrela, o que corresponde a un premio de segunda categoría. Na xornada pasada deuse a circunstancia de que non houbo premios de primeira categoría, polo que se xerou un Eurobote, podendo gañar un único acertante, o próximo martes, ata 28 millóns de euros.\n"Aínda que non me toque a min, que lle toque a xente que ven aquí, porque, imos ver, isto é un aliciente para nós. A xente sábeo e ven aquí. É como se me tocase a min, onte cando mo dixeron foi como se me tocase a min. Ti imaxina que me tocase, miña nai, eu non sei o que faría", engade María moi entusiasmada.\nAgora, María e o seu marido están a celebrar esta boa nova, pois a sorte asomouse á súa porta.\nSantiago énchese de visitantes e extrema a seguridade na véspera do Apóstolo


O CONCELLO DE VILALBA PRESENTA A PROGRAMACIÓN DO “LECER CULTURAL” CON OBRADOIROS, LECTURA E MÚSICA » Concello de Vilalba\nO CONCELLO DE VILALBA PRESENTA A PROGRAMACIÓN DO “LECER CULTURAL” CON OBRADOIROS, LECTURA E MÚSICA\n“A infancia de Vilalba poderá gozar dunha programación divertida este verán pero sen esquecer o lado didáctico”, subliña Antía Rama\nO Concello de Vilalba presenta a súa programación de verán nomeada “Lecer Cultural”, con actividades adaptadas ao contexto sanitario actual e dirixidas a todos os públicos, especialmente á infancia do municipio. O programa divídese en tres bloques: obradoiros, lectura e música.\nOs talleres levaranse a cabo ao longo de todo o verán e incluiranse actividades de teatro, manualidades, fotografía, monicreques de cartón… Os obradoiros serán extensivos (todo o verán), intensivos de tres días ou puntuais, cunha duración dun único día. O material necesario para a actividade está xa incluído, agás no caso do de fotografía, para o que cómpre levar unha cámara dixital, un móbil, unha tablet ou un dispositivo semellante.\nEstes obradoiros diríxense a menores de entre 5 e 12 anos, en función da actividade (en teatro será a partir dos 8 anos, sen límite de idade), e o seu prezo oscila entre os 2 e os 6 euros. No cartaz, detállanse os horarios e espazos das actividades.\nNo marco do programa “Ler conta moito”, a rapazada poderá gozar de actividades de balde e ata completar aforo, enfocadas á lectura este verán grazas á Biblioteca Municipal. O vindeiro venres 2 de xullo, o espectáculo de narración oral “Outra Vez!” representarase ás 17:30 na Praza da Constitución, da man da mestra e contadora Vero Rilo.\nO día 17 de xullo, “Rockeamos todas con Pakolas” representarase ás 18:00h na Praza da Constitución. Un espectáculo familiar con protagonistas femininas, recomendado para cativos e cativas entre 3 e 10 anos, no que se dan a coñecer diferentes historias de superación da desigualdade, de loita polo respecto e a liberdade.\nPor último, o 30 de xullo, “Barquiño de Pau” estará ás 17:30h na área recreativa da Madalena. Consiste nun teatro de obxectos e música dirixido á infancia entre 0 e 3 anos.\nDoutra banda, os seráns musicais encherán as rúas de Vilalba de ritmo, con seis actuacións dos grupos locais Buxos Verdes, Lusco Fusco, Charanga de Vilalba, Banda de Gaitas Mato Vizoso, AC Andrade, e Axóuxere de Roupar polo programa da Deputación “Musiqueando”, os venres a partir das 21:00h en xullo e agosto. O día 25 de xullo, Día de Galicia, haberá un concerto da Banda de Música de Vilalba.\nAdemais, a xornada do 10 de xullo dedicarase ás actividades fluviais propostas pola Deputación de Lugo.\n“A infancia de Vilalba poderá gozar dunha programación divertida este verán pero sen esquecer o lado didáctico, con actividades que mesturan o lecer coa aprendizaxe”, subliña Antía Rama, concelleira de Educación, Infancia e Mocidade.


Previsións informativas mércores 30 de novembro - Concello de Ourense\nPrevisións informativas mércores 30 de novembro\n10:00 horas (La Molinera). Rolda de prensa para presentar o Ourense Makers Lab. Asisten o alcalde, Jesús Vázquez e o concelleiro Jorge Pumar.\n10:30 horas (Salón de Plenos). Rolda de prensa para presentar o programa Mañás de Nadal, de Amencer. Asisten: A concelleira de Xuventude, Sofía Godoy; o coordinador de Amencer, Manuel Seguin; e o responsable das actividades de Mañás de Nadal, Martín Rejo.\n11:00 horas (Cámara de Comercio). Presentación do Concurso de Escaparates de Nadal 2016. Asisten o alcalde de Ourense, Jesús Vázquez; a concelleira Belén Iglesias e o presidente da Cámara, Juan Carlos Parada.\n12:00 horas (Sala Valente). Entrega de premios escolares da XL San Martiño e recaudación solidaria. Asisten o alcalde, Jesús Vázquez, e o concelleiro Mario Guede.\n13:30 horas (Centro Comercial Ponte Vella). O alcalde, Jesús Vázquez, asiste á inauguración da pista de xeo.\n16:00 horas (Centro Sociocomunitario de Ourense, rúa Concello, 4). O alcalde, Jesús Vázquez, asiste á clausura da Liga Reumatolóxica Galega.\n18:00 horas (Sala de Exposicións de Afundación. Praza Maior). O alcalde, Jesús Vázquez, asiste á inauguración da exposición “Na procura do pasado. Orixe e desenvolvemento da arqueoloxía en Ourense”.\n19:00 horas (Liceo). O alcalde, Jesús Vázquez, asiste á presentación da Enciclopedia do Románico, de Fundación Santa María la Real del Patrimonio Histórico.