tevabuena: Fevereiro 2007\nO abuelo Manolo\nO vicepresidente do goberno galego insiste en coidar e mimar aos nosos maiores e fai ben. Vaille montando festiñas como as da terceira idade, na que se dan cita os xubilados galegos en distintas vilas. Alí comen polbo á feira e carne ao caldeiro e botan unhas peciñas ao agarrado, animados polas cunquiñas ben cheas de barrantes.\nOutra das actividades preferidas dunha boa parte dos menos novos son as vixes que lles ofrece o IMSERSO, nas que a xente goza realmente, malia ter que andar a fume de carozo -sete cidades en tres días- e verse tentados a investir unha porcentaxe importante das súas "limitadas" pensións en mercar cousas inservibles, que empresas "especializadas" lle presentan con habilidade sospeitosa. Cada vez son máis os que se apuntan a estas excursións, aínda que os rumores de que o goberno estaba a levar a cabo unha estratexia xerontocida -tan descompensada estaba a porcentaxe entre contribuíntes e perceptores de fondos públicos- estivo a piques de polas en perigo.\nAgora que as cousas están máis tranquilas e aquí non para de chover, quizáis se anime tamén o abuelo Manolo a dar una voltiña polo sur: Benidorm, Roquetas de Mar, Fuengirola...\nNa imaxe aprézase a súa boa disposición: coa viseira e o caxato vese disposto a percorrer quilómetros de paseos marítimos e tendas de souvenirs. Como moitos estabamos desexando que puidera descansar por fin, animámolo a que goce agora das doces meles do tan ansiado retiro.\nDi carraboujo ás 18:59 3 comentarios\nEstou segura de que día a día vivir na Coruña se convirte en algo máis bonito, máis entretido e cheo de emocións. Desde logo o noso novo alcalde (mesmo can...), seguindo a memorábel estela do seu mentor romano, non deixa de buscar por todos os medios novas fontes de distracción para tod@s @s coruñes@s. Aínda que marchara Paco Vázquez parecía evidente que "Losada" non deixaría de levar a cabo os fantásticos proxectos cos que este adornaba a nosa cidade, un deles é o ascensor do Monte de San Pedro; porque como tod@s os tevabuenas sabemos non hai moitas formas mellores de subir un monte que nun magnífico ascensor de cristal, redondiño, con pinta de ser unha especie de oviño que sube e baixa a aba do monte. Pois tan contento está o novo alcalde co proxecto que anda a pasearse por el e claro, xa se sabe, tanto vai o cántaro á fonte... que ao final "Losada" queda pechado dúas horas no ascensor e remata subindo o monte a pé, así co método de toda a vida. Dado este magnífico funcionamento comprendemos ao fin o porqué de facer un ascensor de cristal, así, se quedas pechad@ polo menos podes ver a paisaxe da costa coruñesa e, o mellor de todo, tamén te poden ver a ti, o que non sabemos é se devolveran os 3 euros que parece ser que costará subir nel. Non está nada mal o aparatiño este que costou 3.5 millóns de euros, realmente nada en comparación con outros gastos que decoran a cidade como o magnífico tranvía ese no que nin os turistas queren subirse.\nVisto o visto, o novo proxecto de facer unha ponte entre Santa Cristina e A Coruña tampouco ha de ter desperdicio. Por certo, que na Coru temos tamén tele propia...\nDi carraboujo ás 07:54 3 comentarios\nEtiquetas: a coruña, ascensor monte San Pedro, avería, Losada\nRecolle na contraportada de hoxe o xornal coruñés La Opinión unha destas iniciativas que, ultimamente, veñen sendo cada vez máis habituais. Trátase da celebración dunha "caravana de mulleres" (tal e como son coñecidas popularmente aínda que moitas delas inclúan tamén homes) para conseguir que se formen novas parellas e que pequenas aldeas non desaparezan. O conto nesta ocasión sucede nunha aldeiña de 359 habitantes situada na serra de Gredos e que ten o exótico nome de Hoyocasero que polo visto conta con 70 solteiros e 3 solteiras.\nAcontece neste caso que aos paisanos do lugar non se lles ocorreu cousa mellor que recibir as mulleres cunha faixa que rezaba "Ya están aquí las palomas". Elas, arredor de 150, foron convocadas, segundo contan en Hoyocasero, para fixar poboación e evitar que peche a escola da localidade que ten na actualidade sete alumnos. Os "solteiros" tiveron que preparar unhas cartas nas que expoñían o que querían ou agardaban dunha futura compañeira ("Necesito mujer para vivir juntos. No me importa nacionalidad, ni papeles. No necesita trabajar, ni vivienda ni coche" ou "Tengo un corazón muy grande, para sembrar mucho amor, porque el que siembra, recoge. Si no tienes compromiso, llámame. No quiero esclava, ni mujer lista ni tonta, quiero una mujer normalita como yo para pasarlo lo mejor que se pueda los dos" son algúns dos exemplos aínda que tamén hai outros máis "directos" como: "Busco buena doncella,buena cocinera y cariñosa en la cama"). Despois do primeiro contacto visual comeron, bailaron e asistiron a unha exibición ecuestre. Din os xornais que moitas das mulleres que acudiron decidiron facer noite na vila, non sabemos se porque houbo sorte ou non.\nDespois de ler isto só nos quedan as preguntas: porque sempre son caravanas de mulleres aínda que se anuncien como de solteir@s? porque parecen ser os homes os últimos en quedar nos sitios? non hai mulleres nesas aldeas? as mulleres asumen mellor a súa vida sen parella ou é que son algo máis selectivas?. Non é que critiquemos o feito de que a xente estabeleza relacións sociais (que sempre é de agradecer e máis non sitios pequenos) mais realmente é posíbel seducir a alguén cunha exibición ecuestre e baixo o lema de "Ya están aquí las palomas"? aínda que elas tampouco se quedaban cortas e respondían con "¿dónde están los gavilanes?".\nNa páxina de Hoyocasero hai un dosier do máis completiño con todo o que a prensa recolleu sobre esta iniciativa, non deixedes de visitalo.\nDi carraboujo ás 09:47 2 comentarios\nEtiquetas: caravana, Hoyocasero, solteiras, solteiros\nNon se sabe que ten para algunha xente un individuo como Fernando Sánchez Dragó. Había ata a quen lle gustaba aquel Negro sobre Blanco que emitía a dúas da televisión pública. Era unha mágoa que fose el o que tivera a sorte de ter diante a pensadores e escritores de tan inmensa altura, cando o único que pretendía era facer un espectáculo individual, de interminables monólogos con afáns epatísticos, cargados de reaccionarismo e misoxinia. O caso é que racalou nun lugar á súa medida: a televisión do goberno autonómico madrileño, onde acaba de rizar o rizo da imbecilidade humana ao soltar, entre outras, a seguinte lindeza: "Lo cojo a menudo da asco. Los españoles son uno de los pueblos más sucios de la Tierra y los madrileños ni te digo. Y los emigrantes, aún peor". En fin, saltan as alarmas e ata a propia cadea, que lle paga por ser imbécil en público, lle deu un tirón ás súas orellas de burro fateiro. Consecuencia?: non fixo máis que dicir del mesmo que era un "energúmeno", vaia novidade!!!\nÁ vez Televisión española "censura" unha entrevista de José María García, onde poñía podre a todo canto se lle cruzou no seu camiño. Parece que non se librou ninguén: amais de políticos de diestra e sinistra, coñecidos empresarios, xornalistas, familia real.... Ponse agora como touro bravo quen gozou das maiores glorias coas ditaduras franquista e aznarista.\nDi carraboujo ás 09:28 2 comentarios\nNa véspera dos Oscar (e outras cousas)\nNon me podo resistir a comentar convosco, seguidor@s tevabuena, a cantidade de noticias que nos trouxeron estes días os abandeirados do Imperio. Contra viento y marea o príncipe Enrique de Inglaterra será enviado á fronte iraquí nunha manobra político-militar que algúns opinan que quizais se deba a esa moza surafricana que botou o rapaz e que o ten “encacharolado” (segundo The Queen). No entanto, o “xeneral Bush”, pretendendo documentarse, xa pediu que lle enviasen á Casa Branca unha copia do filme O labirinto do Fauno, de que a bon seguro, paquete de bolachas en man (na outra nen sabemos nen queremos saber que terá), lle servirá para adestrar os secuaces nos “métodos de investigación” que empregan na búsqueda incesante das 7 Bólas Máxicas (léase armas de destrución masiva). E mentres tanto, os súbditos estadounidenses preocupados en censurar a Susan Patron porque nun dos seus libros infantís un cadelo traba a un raparigo no escroto, sen que ninguén nos diga cales foron as consecuencias!, en fin... onde estean os oníricos bombardeos verdes á vista das cámaras de visión nocturna, o sol agochado tras dos escuros corredores de Guantánamo, o “fogo amigo”, e a xustiza divina, para que padecermos torturas inhumanas e traumático-infantís en forma de huseínicas mordichadas de can.\nE nós, desde este lado do mar, recomendarmos como terapia de choque, e na vésperas dos frívolos, aínda que agardados Oscar, o goce de filmes como Jarhead ou Babel, que nos fan crer (ao menos por un momento) que non todo ao outro Lado é Escuro.\nDi Silvana ás 21:14 5 comentarios\nAtendemos a suxerencia dalgún tevabuena tristeiro, que nos dicía que ultimamente non había no noso blog máis ca despedidas e ningunha celebración, pois chegoulle a hora:\n¡¡¡¡¡SUPERAMOS AS 1000 VISITAS!!!!!\nO que comezou coma un pasatempo, outra forma de comunicación para un círculo reducido, unha excusa para botar unhas risas, compartir opinións, debater máis ou menos en serio, xa foi visto por máis de mil persoas. Dános igual se non é rigoroso o cómputo, somos conscientes de que hai xente que repite, ate varias veces no día, pero iso non só é o de menos, senon, precisamente, o de máis. O único que nos importaba é se ata agora acadara o obxectivo que perseguía: entreter; e cónstanos, aínda que nunca chova a gusto de todos, que en boa medida o conseguiu. Así é que grazas a tod@s por apoiar esta divertida tolemia: @s compañeir@s, a tod@s @s anónim@s tevabuenas por recalar aquí de cando en vez, ás nosas enviadas alén as fronteiras galaicas, aos que nos seguen dende outros portos próximos, aos navegantes senlleiros, aos críticos, ás/aos nos@s asesoras/-es , e, por suposto, á nosa Presidenta de Honra por darlle vida a este espazo con estusiasmo contaxioso.\nTemos algunha sorpresiña preparada para algo máis adiante. Manterémosvos informad@s.\nDe momento andamos a pensar en como imos celebrar esta primeira etapa, curta aínda, pero intensa.\n¡¡¡¡¡¡¡¡GRAZAS A TOD@S!!!!!!!!\nDi carraboujo ás 17:00 2 comentarios\nXa falamos aquí da inxente cantidade de colaboradores e asesores cos que contamos en Tevabuena. Das súas incursións por outras latitudes volven cargados de experiencias e informacións varias. A nosa I., que hai ben pouquiño nos fixo moi felices co seu merecido galardón, andou polos madriles e alí foi dar -a casualidade permite estas cousas- cunha das artistas máis inxustamente tratadas do panorama musical dos últimos anos. Trátase de quen fora coñecida como Tamara (Seisdedos), renomeada posteriormente como Ámbar por aclamación popular, e definitivamente, como Yurena. A autora de éxitos como "No cambié" ou "Hoy voy a salir a por ti" rexenta agora o Morgenstern, un disco-pub, como ela o define, do barrio madrileño de Malasaña. O que nos conta a nosa compañeira é que a bilbaina exerce tamén como Dj, que a súa afabilidade é entenrecedora e que está feita para o estrellato. Consciente das simpatías que esperta entre o seu entregado público, Yurena está como peixe na auga. Non sabemos se entre o repertorio de hits parades que alí soan se atopan as súas propias melodías, o que si é posible é que esta nova aventura empresarial sirva para que por fin se lle recoñeza ao mérito que sen dúbida ten e que foi evidente para autores como Carlos Berlanga ou Nacho Canut, entre outros, letristas dos seus éxitos "Amor caníbal" ou "La pesada".\nPor se alguén ten dúbidas da veracidade do que acabamos de relatar, aquí queda esto...\nDi carraboujo ás 09:20 5 comentarios\nNa procura dunha melodía\nHai momentos nos que a obsesión pode coas máis férreas vontades. A ti, amig@ tevabuena, nunca che pasou que descobres unha canción e non podes parar de escoitala e logo méteseche na cabeza e non sae de aí???? Pode suceder con unha que che gusta, pero ás veces, inevitablemente, non é así, e son as Ketchup ou Xil Ríos os que resoan sen parar. Canto máis pensas en sacalos daí, máis baten contra a neurona errante. Pasa ás veces tamén que hai recordos ou situacións que están unidas inexorablemente a unha melodía e cada vez que a escoitas evocas ese pasado, feliz ou non, que se actualiza permanentemente nos anacos de presente compartidos. Nós andamos a buscar unha melodía para a nosa M. Ha ser unha música doce pero á vez alegre, sorrinte, que a distraia estes días deses pensamentos cos que andamos todos, pero que ninguén verbaliza. O que queremos é que ela espante o meigallo e apure o tempo todiño da mellor maneira. Aínda se nos ha ocorrer una plan de salvamento. Non contamos co rescate de Colmillo Branco e Castor Gris, pero somos moitas as mentes pensantes, así que malo será que non deamos con algo para ir trampeando, eh, M.? O que está claro é que as cousas han saír ben, tan ben, que te imos ter por Compostela e así seremos máis formais coas quedadas (ego me accuso), porque ti es muller de palabra. Así que nos comprometemos a gozar canto poidamos nestes días e nos que veñan, que hai vida máis alá das letras, e se alguén nos acusase de frivolidade en determinados momentos -Nacho e Ana dan para moito-, pois si, ás veces o sentido lúdico é tan útil!!!!!\nTod@s a buscar a cancionciña!!!!!!\nDi carraboujo ás 17:40 14 comentarios\n"Quererse de amor"\nNun delfinario italiano, Mary G, un golfiño que foi atopado no porto de Ancona, morre de pena. A historia comezou e acaba mal. Mary ía seguindo á súa nai, que morrería tempo despois. Desorientado, tivo a sorte de ser rescatado e levado ao parque acuático de Oltremare, onde sería coidado e entrenado por Tamara, que tamén é protagonista dunha tráxica historia: hai uns días foi asasinada por un veciño tolo, porque, segundo el, lle molestaban os ladridos do seu can. Desde a morte de Tamara, Mary non quere comer e xa perdeu 50 quilos. Esta reacción anoréxica non ten unha explicación científica, polo que todo apunta a que bota tanto de menos a Tamara, que non soporta a súa ausencia e quere morrer, morrer de amor. ¡Que frase tan tráxica e á vez tan romántica! A natureza, á que tratamos tan mal, dános unha mostra máis de "humanidade". Nós choramos as ausencias, sentímolas irremprazables, pero poucas veces sucede que a perda dun ser querido, "querido de amor", é tan insufrible que preferimos marchar tamén; uns, os máis afortunados, coa esperanza dun reencontro no Máis Alá; outros, coa intención de pór fin a un padecemento insoportable. Ás veces non é a ausencia, senon o espanto ante o sufrimento do outro, como ocorreu hai uns días na Coruña, ou, supostamente, no Real de San Vicente (Toledo), o que leva a poñer fin á vida da persoa amada para logo, como adoita suceder, rematar coa propia.\nAgora proban un novo tratamento con Mary, pero sospeitamos que non ha ser efectivo. As penas, cando un "quere de amor", non teñen fácil remedio.\nDi carraboujo ás 08:38 0 comentarios\nE veña con outro barquiño!\nPolo visto estes últimos días na costa coruñesa (xa destas horas na costa de Lugo) parece que ou non aprendemos nunca ou, no fondo, xa deixamos que pase calquera cousa sen preocuparnos de máis; dando por feito que as cousas pasan porque si e que non hai nada que facerlles.\nMira que houbo avisos, mira que o tema do perigo dos transportes marítimos nas costas galegas non deixa de estar nunca presente nos medios, nas rúas, etc e aínda así volvemos máis unha vez ao mesmo asunto de sempre. Eu, que como coruñesa, lembro só o Mar Exeo (e o medo e a sensación rara de non saber que está a pasar nunha mañá en que tivemos que marchar do colexio) e (faltaría máis!) o Prestige (que xa me colleu máis crecidiña e me legou non só algunha que outra revisión médica adicional senón tamén un croque na cabeza grazas a un amábel policia nacional) recoñezo que teño sempre a mesma sensación con estas cousas. A mesma incertidume que tiven no primeiro caso, cando tiña uns 12 anos, é a que se reproduce unha e outra vez; desta vai con outro nome impronunciábel: o Ostedijk. Non é chapapote, son abonos mais a cuestión non está xa na carga senón na desinformación coa que se abordan estas cuestións (eu entereime o sábado pola radio e na Coruña houbo moita xente que non soubo nada até o domingo) e na forte impresión de que a todo o mundo lle dá igual, igual o que pase coas costas, cos recursos do mar, cos traballos da xente, coa vida da xente... en fin, o de sempre, meneamos un pouco o barco pola nosa costa e facemos unha porra a ver onde é que casca. Vivir para ver!\nDi carraboujo ás 00:09 11 comentarios\nNon paramos. Xa trememos cando alguén entra pola porta coa chaqueta colgada no brazo e un sorriso algo nervioso, é seguro entón que marcha, que nos deixa. Só nos consola que o fai porque atopou algo mellor, máis estimulante, mellor pagado..., aínda que non abonda, malia alegrarnos, para deixar de lamentalo. No medio, promesas de cañas e quedadas, de visitas que logo, agás as da nosa Píntega, nunca teñen lugar, pouco tempo, demasiadas présas..., en fin, que agora tamén lle tocou a vez ao noso bibliotecario máis veterano, A. Sentímolo de verdade, agochado detrás deses tímidos ollos azuis hai un home cun gran sentido do humor, eficaz e solícito. Déixanos por mellor vida e espectativas de futuro o home do teclado vertical -hai costumes-. Botarémoste de menos no café de primeira hora, nos comentarios sarcásticos das novas diarias, nos momentos de divertimento compartidos e nas visitas á biblioteca.\nCon tanta marcha seguida, é posible que só nós esteamos a pensar na cantidade de cousas que poderían mellorarse para que a xente preferira quedar????????? Isto non o ha ler que ten a responsabilidade última, pero aí queda.\nAo que iamos, A., desexámosche, coma o resto de sentidas marchas, o melloriño: sorte e saúde para seguir gozando da vida.\nDi carraboujo ás 18:03 5 comentarios\nDi carraboujo ás 15:13 8 comentarios\nQuietos parados todos, non hai xa de que preocuparse, xa existe unha explicación máis que lóxica para o deterioro da capa de ozono. A nosa asesora de contidos, S. achéganos esta importante nova: as emisións de gas que son verdadeiramente máis perniciosas para a atmosfera do planeta son as que proveñen das flatulencias das vacas neozelandesas, que conteñen importantes cantidades de metano (CH4), así que o que hai é que centrarse na rubia galega, que parace que se libera de maneira menos virulenta. A porcentaxe que se lle adxudicaba á queima de combustibles fósiles, era falsa, polo visto. Xa no Protocolo de Kioto, quedaba recollido que o metano era un dos gases máis prexudiciais para o efecto invernadoiro, así que aí está, e nós que volveramos ao desodorante roll-on, a matar as moscas a golpes e sen insecticida, a apagar o coche nos grandes atollamentos..., para nada.\nA nova abre grandes posibilidades comerciais, todo tipo de aparellos retentores ou catalizadores. Tamén podería probarse a modificar a súa dieta -¿alguén sabe que é o que comen as vacas das antípodas?-, aínda que o problema parece ser a cantidade, non a cualidade, é dicir o número de elementos que compoñen a cabana neozelandesa.\nNo proceso de documentación que precede, como deducides, á publicación dos nosos post, descubrimos una inxente cantidade de tratados sobre as características destas desagradables emisións, fálase ata de canto tempo tarda en ser percibido polo sentido do olfato dun alleo unha ventosidade propia, se son máis propensos a expelilas os machos ou as femias, en que momento do día exite unha maior incapacidade para retelas... Pero non hai que preocuparse de momento, son os das vacas, non os dos humanos, cuxa concentración de metano é moi inferior, os verdadeiramente daniños. Pero non animarse, que para este tipo de exhalacións seguen rexendo as mesmas normas de educación cívica: nada de espazos compartidos, ascensores ou habitáculos de dimensións reducidas, principalmente. Obsérvense atentamente tamén e as que impón a elegancia e a propia dignidade: hai momentos nos que é imperdoable manifestarse de xeito tan desagradable aos sentidos do olfato e o oido. É unha cuestión de bo gusto.\nDi carraboujo ás 09:12 5 comentarios\nCon gran sentido común, I. compañeiro e crítico construtivo, despois do ler o post "Hai lugares..." comentoume que aínda que na miña reflexión era notorio que pesaba máis o aspecto sentimental, botaba de menos -creo que non o dixo exactamente así- un posicionamento claro. En efecto, aprezado I., posicionamento definido téñoo, mais sei que ás veces non se entende claramente a miña postura fronte á política que rexe directa ou indirectamente a illa cubana. Hai unha cousa clara, que sobra dicir, as sucesivas políticas estadounidenses minaron fortemente a saúde económica e, por extensión, a de todos os terreos susceptibles de debilitarse por efecto do bloqueo, que non embargo. Pero non hai que eximir de responsabilidades a quen debe dar conta delas, e Castro, levado por unha tolemia propia de quen cre tan rexamente nun planteamento de xestión ineficaz a estas alturas -xa falamos diso-, que acaba por incapacitarse para levar as rendas do goberno dun país, contribuiu a crear o cóctel explosivo. A falta de recursos propios é o grande hándicap. El mesmo desbaratou a agricultura do pais, a industria enerxética fíxoa voar literalmente polos aires, e acabou por pedir aos cubanos esforzos sobrehumanos para seguir tirando coas rendas das axudas dos extintos reximes comunistas do leste de Europa; pero o periodo especial, no que a precariedade era tan extrema que acabou por afectar aos propios principios dunha importante maioría da poboación, aínda se deixa sentir con continuas réplicas a menor escala. A propia idiosincrasia cubana, creo que é a que lles permite seguir tirando dun carro pexado polas constantes limitacións de acceso á información, de liberdade de expresión, polos impedimentos constantes para saír do país, que non afectan, claro está, aos grupos de elite próximos ao goberno. Non pode deixarme indiferente que eu non poida levar un libro calquera para un amigo, que unha persoa de alá non poida subir á miña habitación do hotel ou acompañarme a moitos lugares nos que se lle impide a entrada, que non teña acceso á compra de determinados produtos aínda que economicamente puidese facelo, que se lle impida manifestarse crítico e estea baixo sospeita se frecuenta determinados lugares ou casas particulares, que sexan reprimidos inexplicablemente con duras sancións económicas por calquera acción que implique estar fóra do estricto e paranoico control gubernamental. Pola contra, non se persegue a prostitución de menores coa contundencia debida, ao fin e ao cabo, facer a vista gorda supón unha inxección económica nada desprezable. Pero a desaparción física de Fidel non implica posibilidades de mellora, Raúl Castro é a grande incógnita e a ONU non se decide a poñer fin ao bloqueo por puro medo. No entanto, o resto do mundo pasma mentres a Illa ameaza con afundirse, que se non o fai é porque o pobo terma dela con man forte e segue crendo en Martí.\nDi carraboujo ás 18:32 2 comentarios\nMoita merda (con perdón)\nNon nos gustan as despedidas, descoida P., non te imos facer pasar un mal rato, que tamén nos custa verte marchar; ademais entre nós non é frase feita iso de "vémonos nos bares", ha ser, seguro, alí onde nos reencontremos.\nNeste espazo compartido deixamos este ata logo e ata sempre ao que algún día será o noso Vittorio Gassman particular, apuntar, apunta maneiras. Foi un pracer compartir contigo os corredores de alfombra vermella, quizá sinal dos éxitos que che depara o futuro. Alá onde vaias xurdirán grupos de rendidas admiradoras, pero non esquezas que, dende o tevabuena, séguete o máis fiel e entregado de todos os posibles. Queremos estar presentes na gala dos Max, así que non nos perdas a pista.\nHaberá ocasión de sublevarse algún día e pór en práctica un plan B de insubmisión, pero espectacular, que non se diga!!!\nQuédanos desexarche a mellor das sortes. Esa liña da vida, a que marcou o azar máis cotián, a nós pareceunos que era longa e feliz.\nDi carraboujo ás 10:49 4 comentarios\nCatorce de febreiro\nHoxe, porque non sei quen o di, parece que é o día dos namorados, día de San Valentín, día no que algunhas parellas -unhas confesas, outras non- se senten na obriga de agasallarse.\nTevabuena propón abolir esta data porque querer a alguén non debe ser algo sinalado no calendario. Quérese sen data, sen tempo, sen esforzo nen consumo. Quérese simplemente. O colmo da materialización das querencias, dos amores e das paixóns é a cuantificación material dos mesmos, enquisas que din canto gastamos en agasallar ás nosas parellas: demasiado, moito, pouco, nada ou o que sexa preciso. Cantos máis euros invertidos semella que máis posibilidades temos de éxito na conquista. Así que chega o día 14 de febreiro e con el San Valentín volve obrar o milagre de xuntar parellas, ás veces imposibles. As grandes superficies comerciais explotan ao máximo as súas estratexias mercadotécnicas, que sempre hai quen pique. Pero tamén é unha navalla de dobre fío, porque na elección do tal presente pode revelarse un gusto imposible: uns pendentes para quen non os usa, unha gravata para quen aborrece este complemento, un colgante con medio corazón..., en fin, esas cousas difíciles de esquecer que poden devolver unha imaxe do namorado ou namorada semellante á que retés cando compartes por primeira vez unha cea e descobres que a súas maneiras son bastante correxibles, que mete o dedo no nariz, que leva calzóns vermellos ou que esquece quitar os calcetíns en determinados momentos nos que a estética non deixa de ser importante.\nAsí que seguimos propoñendo que sexan todos os días do ano o día nos namorados, dos que queren no sentido máis amplo do termo. Se se conseguira unha millonésima parte do noso propósito dariámonos por máis que satisfeit@s.\nDi carraboujo ás 08:54 0 comentarios\nHai lugares no mundo que representan un anaquiño moi pequeno en canto ao espazo físico que ocupan, pero a trascendencia do que neles sucede ten un alcance ás veces case inexplicable. É o caso de Cuba -quen no sabe algo da saúde ou falta dela do barbudo de Serra Maestra?. Permitídeme que fale en primeira persoa, pero debo confesar o meu profundo enamoramento desa illa, das súas xentes, xenerosas no sentido máis amplo do termo -dar o que un ten, non o que lle sobra, que é o que moitos poñemos en práctica a diario. Os fortes vínculos de amizade que fan que a miña mente percorra o océano infinidade de veces, mantéñenme xa ligada para sempre a esa pequena ínsula, que sobrevive por riba do batemento das augas quentes do Caribe contra as do xélido Atlántico, que amornecen entre sons e guagancós, entre mulatas espectaculares e crioulos de cadeiras desatadas. Faltan cousas, falta liberdade, pero non sei que ten ese cheiro, mestura de flores, salitre e carburante mal queimado, que aínda non conseguín botalo fóra, aínda que iso non me cega ante as cousas que non son xustas, ante o que debería ter esa boa xente loitadora, que percorre a inmensa cidade cada día ao amencer, para soportar longas xornadas de traballo por catro pesos, nunca mellor dito, e que non ten. Así que para eles, e co permiso de todos os tevabuenas, lectores e administradoras, aquí deixo esta pequena loa e a miña gratitude a todos os solidarios e desprexuizados antitópicos, en especial a M. pola súa xenerosidade entrañable, e as miñas desculpas polo apasionamento quizá desmedido, pero é débeda miña.\nDi carraboujo ás 17:33 0 comentarios\nAproveitando a recolla de cartaces galegos\nque aparece en flickr.com demos con este\nque a min, persoalmente, me trae moitos recordos dos días na casa da miña avoa. Como me prestaba aquela gaseosa maruxa, sobre todo cando diversificaron a produción e o "gaseosero" comezou a traer os sabores de laranxa e cola.\nSirva ademais este post como homenaxe para a nosa compañeira Mx., que anda agobiadiña, a ver se ironman descansa un pouco.\nDi carraboujo ás 10:11 3 comentarios\nEtiquetas: cartaces galegos, gaseosa maruxa\nDespois dunha andaina que comezou co novo ano, Tevabuena vai acadando importantes cotas de visitas dende lugares diversos, aínda que temos un público asiduo máis próximo fisica e afectivamente. Tamén sabemos que agora o buscador Google xa nos ten en conta e na nosa curiosidade atopamos unha referencia á que nos parece necesario apuntar unha aclaración. Mirando a procedencia das nosas visitas, observamos que as localizadas na zona de Cambre e Oleiros accederon ao noso espazo a través da páxina www.corme.net, que debeu ter noticia dos ires e vires en tevabuena do asunto do dicionario. Sobre nós din que non se sabe quen somos, pero que a nosa procedencia é cormelá. Pois ben, queremos apuntar que @s integrantes do equipo tevabuena temos procedencias moi distintas e o noso centro de operacións, por dicilo dalgún xeito, está entre Santiago e A Coruña, pero contamos con colaboradores espallad@s por boa parte da xeografía galega, amais de estar atent@s aos acontecementos que consideramos relevantes ou simples apuntes curiosos. Non teriamos problema ningún, vaia por diante, en pertencer á fermosa comarca de Bergantiños, pero queremos ser honest@s e, sabendo desa adscrición xeográfica que se nos supón, simplemente deixar aquí esta aclaración, cremos que necesaria. Da aparición do vínculo ao noso espazo en lugares inverosímiles falaremos outro día.\nDi carraboujo ás 12:18 0 comentarios\nQuerer e non poder...\nSeguro que tod@s, nos@s querid@s tevabuenas, coñecedes a alguén que máis ou menos se adapta ao perfil de individuo insatisfeito, ambicioso no peor sentido, petulante, autoritario, inseguro, pouco intelixente... O problema é que existen e ademais proliferan. Contra este tipo de personaxes case nunca se pode facer case nada, pero cómpre sempre ter con que despotricar deles. Se se poidese analizar cada unha das súas vidas, seguro que serían moitos os elementos que teñen en común: frustración por non ter acadado o relevo intelectual perseguido, sometementos vasaláticos ás súas parellas, que os leva a un exercicio desmedido de autoridade e a algunha disfunción fisiolóxica, que ás veces se palía mercando grandes cousas, un coche, por exemplo. En fin, consoládevos tod@s pensando que a case todo o mundo, nalgún momento, lle tocou bailar con esta fea. Non pode ser tan doado mandar tan mal, quizá sexa difícil saber mandar, pero a frustración mina as almas dos que non naceron máis que para ser espíritos febles, incómodas presenzas e, o que é peor, elementos ridículos.\nP.D.: A ilustración ten unha explicación que por prudencia non imos desenvolver aquí. Vai por vós M&M.\nDi carraboujo ás 10:38 2 comentarios\nE eramos felices...\nUn dos contactos da libreta de direccións do meu correo, sen caer na conta de que en menos dun mes sobrepasarei por segunda vez a barreira de miña terceira década de existencia, envioume un arquivo no que se comparaba a infancia de miña xeración coa que viven os nenos hoxendía, e claro, cando se bota a vista atrás, a primeira cada vez está máis lonxe. O caso é que mudaron vertixinosamente as cousas: o tipo de xogos, as relacións entre os propios nenos, cada vez máis independentes e illados, a actitude dos pais, que se moven entre os extremos da falta de responsabilidade na educación filial e a da demanda á sociedade para que os sobreprotexa, para que desenvolva a parte do papel que eles non queren ou non son quen de facer. Unha contraditio in terminis, é dicir, un rapaz pode ser mal educado, irrespetuoso, insolente e despiadado, pero ollo con que esa mesma actitude provoque que un mestre o reprenda ou un compañeiro lle dea unha hostia ben dada. Serán entón os proxenitores quen acusen ao mestre e á escola de abuso e ao compañeiro de acoso; iso provocará un efecto dominó: o mestre expedientado colle unha baixa por depresión, o compañeiriño acosador será expulsado do colexio e os pais estarán obrigados a sometelo a terapia reeducacional e a chamar á Super Nanny... Total, que cando nós eramos pequenos nin insultabamos aos mestres, nin desobedeciamos as regras fundamentais que nos ensinaban na casa, pola conta que nos tiña; iso si, zoupabamos cando había que zoupar e recibiamos cando tocaba recibir, e non pasaba nada, nin iamos por iso ao psicólogo nin sequera ao orientador da escola, que non o había; xogabamos sempre con máis nenos, non había maquiniñas e tocaba discurrir para non acabar aburríndose; comiamos de todo -xa existía o bollycao e tamén o comiamos- e a obesidade infantil non era un problema; caiamos vinte veces da bici e outras tantas nos levantabamos, doese ou non, que era unha cuestión de dignidade inversamente proporcional ao volume de bágoas vertidas. Eu, permitídeme que o diga, penso que eramos felices e os nosos pais, con todo, tamén o eran véndonos medrar sen problema aparente. E agora?, son os nenos felices cos pais e os pais felices cos nenos? Eu non o teño tan claro...\nDi carraboujo ás 08:52 0 comentarios\nXa non sei se é normal ou é neurose obsesiva, o caso é que hoxe lemos no xornal, que unha rapaza leva unha chea de días encerrada nun coche estudando para unhas oposicións. Claro, cada un ten as súas manías, normalmente a xente fai esas cousas na súa casa, nunha biblioteca..., pero... nun coche?????? O uso alternativo deste habitáculo coñecíamolo para outros menesteres máis privados, cando a casa paterna non podía ser e o presuposto non daba para costear hoteis ou pensións, pero para estudar?????? O caso é paradóxico en tódolos sentidos, ela ten o coche aparcado nun lugar e alí está cos seus apuntes, chova, neve ou faga sol, servíndose, por todo alumeado na noite, das farolas da rúa, pero cando marcha, non se despraza no vehículo, se non a pé. Cal é a explicación?, pois non se sabe, ela non fai declaracións e descoñécese se a súa familia está ao corrente. Nin a policía, nin os servicios sociais do concello puideron disuadila ata o de agora.\nMáis vale que non che toque cando vaias poñer a vacina da gripe....\nDi carraboujo ás 11:24 1 comentarios\nApostades porque é de 1979 ou é actual?\nMirade a mulleriña esta, toda desesperada co pobre do seu Franco, cos ladróns que o rodeaban. O vídeo é de 1979 mais a verdade é que cando o vin eu pensei que era dunha das últimas manis do PP. Hai discursos que non cambian...\nDi carraboujo ás 23:25 1 comentarios\nAcaba de aparecer unha empresa (non sei se chamarlle especializada en porno ou no cachondeo) que comercializa billetes de euro como os que podedes ver na fotografía. As cantidades que ofrecen son, evidentemente, irreais (teñen as opcións de 300, 600 ou 1000 euros) mais o rechamante da cuestión está en que se trata de "porno-euros", ou polo menos así é como foron bautizados xa na rede. A pregunta que nos facemos é: porque?, ten algun sentido?, porque darlle forma de billetes?, existe o euro-erotismo?, están destinados a fanatic@s da Unión Europea?. Moitas cuestións son ás que rodean a aparición destes billetes, que teñen versión de desnudo masculino e feminino.\nContribuíndo algo máis á polémica...non se parece o rapaz sorrínte do centro do círculo de corazóns a Bisbal? Será unha estratexia desta para darse a coñecer por Europa?\nMoitos misterios por resolver para tevabuena, a partir de agora tede tino co billetiño azul de 20 euros a ver se vai ter unha decoración adicional que en Alemaña parece ser que xa colou algún.\nDi carraboujo ás 22:21 6 comentarios\nEtiquetas: "porno-euros", euros\nNosos queridos tevabuena:\nComo podedes apreciar no resultado da nosa enquisa, non houbo nin un so acertante, polo tanto, non hai premio -pensaramos nun cd do Pichichi musical-, pero, nada, quedou deserto, a ver se para a próxima -entón será o cd do Pichichi máis un do Príncipe Gitano. O caso é, como sabedes todos xa, que parece que o presunto asasino do alcalde de Fago, é o irmán secreto de Pocholo, un friki en cernes, que, se resulta inocente, vai ser quen de inspirar novamente ao noso admirado Edilberto. Primeiro eríxese en guía e portavoz do pobo para os medios de comunicación, logo é detido e confésase autor, declarando que andivo 40 kilómetros só e de noite para volver á casa despois de asasinar ao seu rival político e empresarial; que a escopeta coa que lle disparara metéraa no oco da roda de reposto dun camión que viaxaba cara Francia... en fin, un despropósito engadido ao que xa significa matar a unha persoa por moi indesexable que poida chegar a ser. Pero agora, malia a que as probas periciais demostran que viaxou no coche do asasinado, di que nin o fixo nin ten nada que ver.\nAgardaremos a ver que sucede, pois non está claro se é un demente homicida ou un perturbado mental con afán de notoriedade Se é esto último, en nada verémolo en todos eses programas que agora teñen ese aparatiño que di se contas ou non a verdade.\nDi carraboujo ás 09:54 0 comentarios\nA nós non nos preguntaron, claro, e mira que estamos dispost@s a botar unha man, pero nada, nin un correo electrónico nin unha chamada nin unha enquisa para coñecer a nosa opinión. E xa lle tiñamos dito que non, que esqueceran esa expresión tan "campechana" pero tan carente de significado e refente no contexto da campaña "promozosgalegosneoounonfalantes". O caso é que desde aquí xa estabamos dando pistas, e aínda que entón non tiñamos claro que puidese ser máis eficaz -nin sequera o consideraramos-, á vista dos resultados de tan impactante promoción, imos suxerir un novo lema, que é o noso tan querido TEVABUENA!!! Nós cedémolo con gusto se de renomeala, que non abondaría para arranxar o que xa está mal feito, se tratara. Polo río abaixo vai un millón de euros, corre que te corre..., quen puidera....!!!!\nDi carraboujo ás 17:58 5 comentarios\nDesde tevabuena non queremos deixar pasar a ocasión de felicitar á nosa querida administradora (malia que pouco activa aínda neste campo) M. pola recente adquisición dun cochiño que, de seguro, lle vai facer as súas viaxes moitísimo máis cómodas. Queridos visitantes (da casiña e internacionais, coñecidos e descoñecidos) de tevabuena M. lucirá en breve un peugeot 106 blanquiño, case case do trinque.\nBicos M. e a desfrutalo nas fantásticas rotondas do Milladoiro!!!!\nDi carraboujo ás 07:45 2 comentarios


Os favoritos contan con Technorati? | Martech Zone\nOs favoritos contan con Technorati?\nVenres, setembro 8, 2006 Domingo, outubro 4, 2015 Douglas Karr\nTempo para outra proba xente! Quero ver se terme ou non nos teus favoritos de Technorati aumenta o ranking do meu blog. Aquí tes unha captura de pantalla do meu ranking actual, só para que saibas que non estou tentando tirar a la sobre os teus ollos:\nSe aínda non te uniches, recoméndoche moito a Technorati. Aquí tes a ligazón para engadirme aos teus favoritos:\nAquí está a miña promesa ... Engadirei a todos vós aos meus favoritos en canto vexa que me engadiu. A próxima semana botarei un ollo á clasificación e publiquei a clasificación despois de que algúns me engadan.\n8 de setembro de 2006 ás 11:37\nCreo que non contan, creo que son outra forma de promover o elitismo na blogosfera.\n(E si, me dei como favorito!)\n9 de setembro de 2006 ás 5:47\nBoa idea para unha proba Doug, engadiute como favorito. A ver se fai a diferenza.\n10 de setembro de 2006 ás 12:50\nPolo que eu sei, non conta.\nEngadínte aos meus favoritos, xa que estou subscrito a través de RSS 🙂\n10 de setembro de 2006 ás 8:43\nCreo que tedes razón. Recibín un par de referencias máis ao meu sitio, polo que a miña clasificación subiu; con todo, non parece que os favoritos o afectasen.\nCuriosamente, fixen que unha das persoas que o seleccionaron como favorita fose unha das miñas favoritas e creo que axudou a súa clasificación. Pero foi clasificado no rango de 900,000+. Despois de que o marquei como favorito, pasou a uns 844,000.\nQuizais só axude na clasificación cando non se te fai referencia desde ningún outro blog? Hmmm.\n11 de setembro de 2006 ás 7:11\nÉ unha boa cousa para min que os favoritos non contan, ou non estaría en ningún lugar da clasificación!\nPor certo, a túa palabra anti-spam non está visible en IE7. Realmente tes que deixar de usalo 🙁\n14 de setembro de 2006 ás 10:40\nSEOmoz está facendo algunhas probas nestas liñas:


Infovía plus, de onte a hoxe\nNodo local en Vilagarcía sen avisar\nMércores, 3 febreiro-99 Telefónica nunca deixa de sorprender, pero nesta ocasión os máis asombrados foron os internautas da Arousa, cando se decataron de que había nodo local de Infovía Plus en Vilagarcía. A primeira operadora puxo a funcionar o nodo sen avisar a ninguén e publicándoo soamente aquí, na lista de números da súa web. Polo tanto, as consecuencias son previsibles: a maioría dos usuarios seguiron conectándose polo 901 (que seguía operativo, pero a unhas 2.500 pesetas a hora) e rematáronse dándose conta ao chegarlles a factura de teléfono. Para os máis despistados, agora quedan avisados: 986 396 000 é o número que deben marcar.\nMulta de 580 millóns a Telefonica\nMércores, 3 febreiro-99 O Tribunal de Defensa da Competencia multou onte a Telefonica co pagamento de 580 millóns de pesetas por abuso de posición dominante. A primeira operadora discriminou ao seu rival BT e actuaou de xeito "predatorio" no mercado. Segundo a denunciou a operadora británica, Telefonica incumpría dende 1993 artigos da Lei de Defensa da Competencia e o Tratado da CEE ao "aplicar a BT prezos distintos aos oficiais polo aluguer de liñas e circuítos de comunicación só por ser un competidor, ademais de ofrecer aos seus clientes eses mesmos servicios con descontos para obstruir a competencia de BT". Telefonica anunciou que recorrerá o dictame.\nInfovía Plus segue fallando...\nMartes, 26 xaneiro-99 Onte pola tarde os usuarios de Infovía Plus non puideron conectarse de novo. Houbo un colapso nas liñas e as conexións caeron. Isto sen contar a lentitude da rede, queixa abandeirada da maioría dos internautas. Sen embargo, e para parar as avalanchas de críticas, Telefónica acaba de anunciar que pode solicitarse gratuitamente (chamando ao 1004) a facturación detallada das chamadas á nova rede de acceso e, consecuentemente, poderá ser posible saber cantas foron fallidas. Ata o de agora, había que pagar un suplemento de 500 pesetas para saber ao detalle as chamadas locais, nas que se inclúen as feitas aos nodos locais de Infovía Plus.\n"Flibusteirismo" contra Infovía Plus...\nLuns, 25 xaneiro-99 A revista en liña Çopyright vén de publicar un comunicado no que anima aos internautas a practicar o "flibusteirismo" contra Infovía Plus. Segundo se explica nesta web, esta é unha táctica empregada en certos parlamentos para impedir a aprobación de leis e que consiste no mantemento lexítimo do turno de palabra na palestra ata que expire o prazo legal para a aprobación da lei. Xa que logo, esta web recomenda que en caso de chamadas fallidas ou conexións lentas... hai que pasar á acción: chamar aos números gratuítos de Telefónica, explicar os termos da protesta (e estendela o maior tempo posible), solicitar o rexistro da reclamación e unha resposta por escrito pola súa anda, e pedir falar con empregados de maior xerarquía na operadora ata obter unha explicación satisfactoria. E, finalmente, solicitar a devolución do importe das chamadas fallidas a Infovía.\nTodos temen Infovía Plus\nFin de semana, 15, 16 e 17 xaneiro-99 O domingo 17 vai ser moi probablemente un día negro para os e as internautas: desaparece definitivamente a vella Infovía e o 055 para abrir paso a Infovía Plus, que aínda está a causar grandes problemas a usuarios e proveedores. Unha boa porcertanxe de internautas segue sen poder conectarse ao novo sistema, xa que presenta serios problemas de infraestructura, segundo as empresas proveedoras galegas. Corevia, por exemplo, afirma que os nodos locais funcionan mal e non son quen de dar abasto á demanda. Este proveedor santiagués conta que nos últimos días recibiron milleiros de queixas dos seus clientes por erros na conexión, perdas de paquetes, etc. O mesmo apuntan os de Cesatel (A Coruña), que aseguran que o novo sistema non mellora en absoluto a vella Infovía, e os de Cif&Net (Ferrol), que falan de "catástrofe". Critican a Telefónica por non daren información e por lle botar aos proveedores tódalas culpas, ademais de desmantelar Infovía sen avisar. Dende o proveedor ferrolá afírmase que os usuarios de RDSI quedan enganchados e que a nova rede aínda non está preparada. O cambio a Infovía Plus é aínda máis complicado para os usuarios de Mac, pero agora Telefónica ofrece un script de conexión na súa web. Máis? Telefónica cobra indebidamente as chamadas do Plan Primanet -ademais das fallidas-, segundo denuncia a Asociación de Internautas.\nCorte nas comunicacións con EEUU e Europa\nMércores, 13 xaneiro-99 Onte, martes 12 de xaneiro, produciuse un "corte accidental da mangueira de comunicacións de fibra óptica por obras na Nacional I", segundo Telefónica Transmisión de Datos, que impediu durante unhas cinco horas establecer comunicacións internacionais con Estados Unidos e Europa. Polo tanto, aqueles internautas que tentaran acceder a servidores de fóra do Estado español non puideron conseguilo na tarde de onte. E seguen tamén a producirse problemas debido á migración de usuarios cara a Infovía Plus, xa que este novo sistema aínda é inestable a falta de catro días para a eliminación definitiva do acceso pola vella Infovía.\nInfovía Plus segue dando problemas\nMartes, 12 xaneiro-99 A somentes cinco días da desaparición do acceso a Internet pola vella Infovía, o novo sistema, Infovía Plus, segue a dar problemas en case tódolos nodos do Estado. Telefónica xa puxo en marcha a operación de desmantelamento do 055 sen que o novo servicio estea completamente operativo. A pasada fin de semana foi negra para os internautas da Coruña e Santiago, que non puideron acceder a Internet por ningún dos dous sistemas, segundo informou o proveedor coruñés Cesatel. Onte luns e hoxe mesmo estánse a producir problemas nos accesos, sobre todo dende o nodo de Santiago. Telefónica está a pechar o 055 para que os internautas emigren definitivamente cara Infovía Plus antes do domingo 17 de xaneiro, pero tanto servidores coma usuarios dubidan do bo funcionamento e da calidade do novo sistema. Telefónica ofrece un servicio de información de balde, 900 500 055, no que aseguran que Infovía Plus funciona perfectamente.\nMércores, 23-decembro-98 Infovía Plus e a nova rede IP de Telefónica seguen dando problemas. Segundo recoñeceu a propia operadora, a menos dun mes da desaparición de Infovía só o 26% dos usuarios desta se cambiaron ao novo sistema de acceso a Internet. Esta porcentaxe é a todas luces insuficiente e prevé novos problemas de cara ao cambio definitivo. Malia que Telefónica culpa á falta de información dos internautas e dos servidores, o certo é que Infovía Plus segue sen funcionar ben. En Galicia, por exemplo, o seu éxito é dispar: se o nodo de Ferrol traballa perfectamente, o de Santiago é un desastre. Veremos que pasa o 17 de xaneiro, data na que expira o servicio 055 de Infovía ao que aínda se acollen a maioría dos internautas.\nInfovía Plus pode ser máis cara\nLuns, 30-novembro-98 A entrada en funcionamento de Infovía Plus é a grande incógnita do acceso a Internet no Estado. Se o xoves pasado se aprazou a súa entrada en vigor ata o 11 de xaneiro, agora a dúbida está nos prezos. Segundo confirmou este medio, os usuarios de Infovía Plus que non posúan acceso a nodo local (en Galicia nas sete cidades e a súa área metropolitana), terán que pagar máis. A razón é a seguinte: estes usuarios deberán conectarse a través do número 901 505 505, que en principio Telefónica dixo que se pagaría como chamada metropolitana. O que non explicou esta operadora é que teñen un problema legal, que aínda non recoñecen publicamente, polo que non poden aplicar os descontos do Plan Primanet a este número, xa que non é unha chamada local e iso daríalle vantaxe a Telefónica con respecto ás outras operadoras, cousa que o Ministerio de Fomento non pode permitir. Este problema, de non solucionarse, afectaría sobre todo a Galicia, onde a poboación está moi espallada e os usuarios que se conectasen sen nodo local non terían ese 30% de desconto do Plan Primanet.\nAprázase a entrada de Infovía Plus\nFin de semana, 27, 28 e 29-novembro-98 A Comisión do Mercado das Telecomunicacións confirmou onte un rumor que corría de boca en boca dos usuarios: o aprazamento da entrada da nova rede IP de Telefónica, Infovía Plus, para o 11 de xaneiro. Isto quere dicir que continuará estando operativo o servicio 055 da vella Infovía, debido aos problemas de inestabilidade do novo sistema. Esta decisión vén adoptada pola protesta dos proveedores, que prevían un caos na rede de non aprazar esta entrada, que estaba prevista para o 1 de decembro. Este sector da comunidade internauta está moi molestopolo trato que lle dá Telefónica ao acusalos do fracaso de Infovía Plus. Ademais, as ISPs vense ameazadas pola chegada das operadoras de cabo e os anuncios de Telefónica, BT e Retevisión, que van regalar o acceso a Internet, co que só poderían sobrevivir aqueles proveedores que deran servicios de valor engadido. Como consecuencia das difícilesrelacións con Telefónica, estas empresas están a plantexarse medidas de presión contra a operadora e realizar unha páxina web conxunta coas queixas.\nNodo local tamén en Ferrol\nXoves, 5 novembro-98 Se onte informabamos que os novos servicios de Infovía Plus xa chegaban a toda Galicia, hoxe a noticia é que Ferrol tamén ten un nodo local. A partir de agora os internautas da súa área metropolitana terán que marcar o número 981 335 000 para acceder a Internet. Nunha noticia de onte informabamos dos números de cada cidade galega, pero para aqueles que teñan dúbidas poden averigualo aquí escribindo o seu número de teléfono.\nInfovía xa cubre toda Galicia\nMércores, 4 novembro-98 Os nodos de acceso a Infovía Plus xa están operativos en toda Galicia. A partir de hoxe, 4 de novembro, aquelas poboacións que non teñan nodo local han de chamar ao número 901 505 055 (en lugar de ao 055) para conectarse á rede. Este número garantiza o acceso á Rede IP de Telefónica con tarifa metropolitana. Esta compañía instalou 71 nodos locais en todo o Estado, dos cales 6 están en Galicia. Apunten os números das cidades con nodo propio:\nA Coruña: 981 165 000\nLugo: 982 286 000\nOurense: 988 379 000\nPontevedra: 986 777 000\nSantiago: 981 529 000\nVigo: 986 396 000\nTelefónica paga "ás agachadas" as chamadas fallidas\nXoves, 8-outubro-98 Segundo un lector de Vieiros, chamando ao número 1004 de Telefónica para reclamar as conexións fallidas ao 055 de Infovía, alí informárono de como reclamar. Cando chega a factura das chamadas, o usuario calcula o prezo das fallidas, chma ao 1004, dá os seus datos e Telefónica abonará o importe, "alomenos a primeira vez", segundo a persoa que o atendeu. Así que propoñemos aos nosos lectores que fagan o mesmo para que Telefónica devolva os 2.500 millóns que gaña cada ano cobrando estas chamadas. Lembramos que a OCU denunciou hai unhas semanas á operadora por este feito.\nTelefónica presenta as redes IP\nFin de semana, 25, 26 e 27-setembro-98 Telefónica presentará o vindeiro luns nos Hostal dos Reis Católicos en Santiago a nova rede IP de telefonía para as empresas galegas. A primeira operadora conta con nodos locais na Coruña, Santiago, Lugo, Ourense e Vigo. Paralelamente, unha empresa galega, Aica, ofrecerá servicios de telefonía a través da rede, convertendo datos en voz. Tamen a compañía Pasum, con delegación en Vigo, pensa comercializar en Galicia a rede G-Matix cos mesmos servicios, que posúe 28 nodos en todo o Estado.\nInfovía Plus en Vigo e na Coruña\nMartes, 01-setembro-98 Setembro comeza con noticias para os galegos conectados a Infovía. Telefónica vén de instalar esta semana nodos locais de acceso a Infovía Plus en Vigo e na Coruña, lanzando así os seus novos servicios IP. Antes de finais de ano tamén o fará Santiago e Ferrol. Telefónica ten previsto poñer 152 en todo o Estado español. Aquelas poboacións que queden fóra de cobertura terán que chamar a un número do tipo 901 5XX XXX, que contabilizará como unha chamada local. Así, a partir do 1 de decembro deixará de funcionar o servicio 055. Para consultar os números de acceso e máis información, premer aquí.\nUnha ollada atrás: Reivindicacións dos internautas: a tarifa plana


A altura, factor crave paira vender o piso | Consumer\nA altura, factor crave paira vender o piso\nA altura das vivendas ten un efecto claro sobre o prezo dun piso, que sobe a partir da terceira ou cuarta planta\nImaxe: Luke Skyworcel\nUn primeiro é moi sucio e soporta moitos ruídos… O sexto? Se se estraga o ascensor, imposible subir con nenos ou cargados coa compra. Non é o mesmo vivir nun baixo que nunha oitava planta, dispor dun patio interior propio ou ter que convivir co ruído da máquina do ascensor. Aínda que todas as opcións presentan vantaxes e inconvenientes, e teñen detractores e defensores sen concesións, os datos sinalan que a tendencia xeral é considerar que canto máis alto é o piso, maior é a calidade de vida. Por esta razón, como se indica neste artigo, a altura -xunto ao estado de conservación- converteuse nun dos factores crave á hora de establecer o prezo dunha vivenda.\nEfecto da altura no prezo do piso\nVender a vivenda converteuse en misión imposible paira centos de cidadáns. Pero, si o piso ten una altura superior a unha terceira planta, resultaralles máis fácil. Os carteis que enchen as cristaleiras das inmobiliarias ofrecendo casas en venda incorporan catro ou cinco datos por vivenda, e un deles sempre é a altura.\nSegundo os expertos, a maioría dos españois prefire vivir nun piso alto\nXunto á cantidade de metros cadrados, o número de habitacións e a existencia ou non de terraza, praza de aparcadoiro ou ascensor, a altura é un dos elementos relevantes que, en moitos casos, actúa como factor crave á hora de inclinar a balanza cara a un ou outro extremo. A pesar de que non hai una cuantificación clara e real sobre o aumento do valor económico por planta en igualdade de metros cadrados, os expertos inmobiliarios sinalan que a altura ten un efecto claro sobre o prezo, que sobe a partir da terceira ou cuarta planta.\nVivir nun piso alto: vantaxes e inconvenientes\nAínda que segundo os expertos a maioría dos españois prefire vivir nun piso alto, esta opción tamén ten as súas contrapartidas. Aparte do curioso dato revelado por un estudo do servizo de Alergología do Hospital Río Ortega de Valladolid, segundo o cal as persoas que residen en vivendas altas teñen un maior risco de padecer alerxia ao pole que as que o fan en pisos baixos, habitar nas alturas presenta outros inconvenientes.\nEntre eles o que máis parece pesar no ánimo dos clientes paira non comprar un piso alto é a molestia de ter que subir e baixar polas escaleiras, se o ascensor sofre una avaría. Pero, ademais, son vivendas máis difíciles de evacuar en caso de emerxencia; os edificios altos soportan peor o vento, co que a máis altura, produciranse maiores oscilacións horizontais… sen contar con que se padecen os ruídos de máis veciños que quen habitan nos pisos baixos, xa que se sofren os que provocan os de arriba e os que proveñen das vivendas de abaixo.\nCanto máis alto é un piso dispón de mellores vistas e a luz solar chega con máis facilidade\nNo caso dos pisos máis altos do edificio, os áticos, pode haber pingueiras ou humidades, xa que son as zonas da leira expostas máis directamente ás inclemencias do tempo. Tamén o cuarto de ascensores está á beira, xa que a maquinaria tende a estar arriba, o que xera un ruído constante.\nLuz, mellores vistas, menos ruídos… As vantaxes de residir nunha vivenda alta son, con todo, máis valoradas polos compradores. Estas características son as que provocan que, en termos xerais, os prezos sexan máis altos nas casas que se sitúan por encima do terceiro ou cuarto piso. Así, quen ocupa un piso alto sofre menos a contaminación acústica da rúa e dispón dunha mellor ventilación. Pero, sobre todo, canto máis alto é un piso ten mellores vistas e a luz solar chega con máis facilidade, polo que é menor a necesidade de utilizar luz artificial.\nVivir nun piso exterior con moita luz natural é un dos factores máis valorados pola maioría dos compradores, característica que se atopa con máis frecuencia nas vivendas máis altas. Pero, ademais da altura, e dependendo dos gustos, necesidades, orzamento e capacidade de endebedamento de cada individuo, hai outros factores que condicionan, e en moitos casos determinan, a elección dunha casa:\nSituación: próxima ao traballo e o colexio dos fillos, co fin de dedicar o menor tempo posible ao desprazamento. Ademais, cada vez valórase máis residir nun barrio seguro, así como próximo aos servizos, equipamentos, transporte público e zonas verdes.\nBoa distribución do inmoble, sen longos corredores e zonas pouco aproveitables.\nExistencia de parking e ascensor na leira.\nEstilo, antigüidade e condición do edificio: é importante que mostre una estrutura sólida.\nMantemento: comunidade non moi elevada, de maneira que non sexa moi custoso manter o inmoble.\naltura ascensor piso-gl precio-gl vivendas


O próximo luns, día 7, comezan as labores de desentullo no barrio da Torre de Paramos | Concello de Tui\nO prazo de execución é de dous meses para executalo\nNa xornada de hoxe, venres 4 de xaneiro, foi asinada a acta de reformulación do proxecto de desentullo, demolicións e consolidacións urxentes no núcleo de Paramos. Con este documento asinado pola empresa adxudicataria, Demoliciones e desamiantados Galicia S.L., a empresa Renova Integral, autora do proxecto, o coordinador de seguridade, Fernando Rodríguez Antelo, o director de obra, Francisco Valle Rubín e polo Concello de Tui, do seu alcalde, Carlos Vázquez Padín. Se cumpren todos os pasos previos o inicio da obra, polo que, a partir do próximo luns, 7 de xaneiro, comezarán os traballos no núcleo de Paramos.\nO prazo de execución é de dous meses a partir da data do inicio, tal como se recolle no documento asinado no día de hoxe. Deste xeito, a partir de este luns os veciños afectados pola explosión da pirotecnia verán cumprido unha das súas principais demandas. O comezo das obras de recuperación do barrio para as que este desentullo é un paso previo necesario.\nO alcalde de Tui, Carlos Vázquez Padín, mostra a súa satisfacción por o inicio destes traballos e asegura que é un paso importante para solucionar todos os danos provocados pola explosión no barrio da Torre. O mesmo tempo di que agora haberá que dar pasos para comprometer ó goberno central no financiamento.


Facermos Mallando no Android posíbel – Mallando no Android\nAutor Luis P Castelo O día 26 Xaneiro, 2015 Non hai comentarios\nMallando no Android é un proxecto sen ánimo de lucro.\nPor moito que isto non sexa unha novidade, non debemos deixar de repetilo. Mallando no Android non ten como obxectivo gañarmos cartos. Como xa sabedes, en Mallando no Android proporcionamos información actualizada sobre telefonía Android, levamos a cabo a cobertura de eventos, facemos traballo de asesoría nas redes sociais… porque nos gusta, gratuitamente, e, de feito, en moitos casos, causando perdas ao equipo.\nPoñamos por exemplo este mes. Entre os días 5 e 12, Mallando no Android fixo o seguimento do CES de Las Vegas, presentando as novidades que alí se deron. O traballo levado a cabo foi intenso, publicáronse 45 novas en sete días, e o resultado foi moi ben recollido. Porén, ao contrario que moitos outros medios, os integrantes do equipo non puidemos estar en Las Vegas. O custo da viaxe é inasumíbel para Mallando no Android.\nSi estaremos no MWC o mes vindeiro en Barcelona. O MWC é o principal evento de telefonía móbil do mundo e o lugar onde Mallando no Android realiza algúns dos contactos máis frutíferos con fabricantes, distribuidores, desenvolvedores, etc, que despois convertimos en información e, se temos sorte, en regaliños, para todas vós. Aínda que a viaxe a Barcelona sexa asumíbel, e con gusto, novamente os membros do equipo terán que pagar boa parte da viaxe dos seus petos.\nE é que Mallando no Android non ten sponsors.\nMallando no Android non recibe ningún tipo de pago das marcas por insertar publicacións, nin fai posts patrocinados de ningún tipo. Obviamente, si somos convidados (non sempre, depende do fabricante) a presentacións de terminais e ás veces até conseguimos que nos paguen a viaxe e o hotel para que informarvos non sexa unha ruína (ao que tamén contribúe o hosting gratuíto que nos dá Dinahosting a través do seu programa social, polo que estamos eternamente agradecidos), mais máis nada.\nTampouco temos subvencións, nin publicidade institucional de ningún tipo. A pesar de que Mallando no Android sexa a principal publicación sobre Android en galego, non recibimos o apoio económico de ningunha administración, nin deixamos que a nosa web sexa a canle para que estas administracións se publiciten.\nEn Mallando no Android pensamos que a nosa independencia e a sinceridade (ollo, non imparcialidade) nas nosas informacións, opinións e consellos son chaves para a confianza que tedes en nós, e somos conscientes de que iso vale máis que calquera patrocinio, calquera viaxe organizada na que algún fabricante se dedique a mimarnos ou calquera pago por publicidade. Rexeitando estas accións evitamos pór en risco a nosa independencia, non lle deberemos nada a ninguén, e poderemos seguir falando libremente sen pensar se as nosas palabras terán consecuencias nas relacións coas marcas.\nÉ por iso que os únicos sponsors de Mallando no Android sodes vós, as lectoras.\nNon só economicamente, senón tamén animicamente sodes as responsábeis da pervivencia deste proxecto. E por iso estamos a escribir este post.\nDurante a primeira parte da campaña de micromecenado, conseguimos, a través das vosas doazóns, 285,93€, que invertimos no dominio .gal e en varios billetes de avión, entre eles os que nos permitirán cubrir o MWC. Grazas. Moitas grazas.\nEste ano, e a raíz da boísima recepción da cobertura do CES, en Mallando no Android propuxémonos asistir ao maior número de feiras posíbeis. Cremos que a cobertura que vos podemos dar in situ sempre vai ser mellor á que fagamos remotamente, e queremos que teñades a mellor información posíbel. As viaxes ao IFA de Berlín ou ao Google I/O son moito máis caras, mais non renunciamos a elas. Por iso, queremos que sexades vós quen decidades e quen nos axudedes. Se queredes que vos poidamos dar a mellor información posíbel in situ, conseguir máis e mellores contactos e regalos para sortear, se queredes que esteamos alí onde se está a producir a noticia, ide ao lateral esquerdo da páxina e doade unha pequena cantidade.\nPorque vós sodes os que facedes posíbel Mallando no Android.


Dous condenados polo asasinato de Malcolm X van ser exonerados case 60 anos...\nDous condenados polo asasinato de Malcolm X van ser exonerados case 60 anos despois\nO fiscal Cyrus Vance Jr. revelou ao diario The New York Times que o FBI e a policía ocultaron probas que, de ser tidas en conta, facilitarían a absolución dos homes.\nRedacción 09:37 do 18 de novembro de 2021\nUn fiscal de Estados Unidos anunciou que se anularán as condenas de dous homes acusados de asasinar en 1965 o líder afroamericano Malcolm X.\nSegundo a Fiscalía do Distrito de Manhattan, Muhammad Aziz e Khalil Islam, condenados por aquel asasinato, non obtiveron a xustiza que merecían no caso.\n"Estes homes non tiveron dereito á xustiza que merecían", declarou ao diario The New York Times o fiscal ¡Vance, cuxa oficina confirmou que haberá unha conferencia de prensa esta quinta feira tras a "anulación das condenas inxustificadas" de Muhammad A. Aziz e Khalil Islam.\nMalcolm X foi asasinado a tiros nun salón de baile de Nova York diante da súa familia. Aziz e Islam -xunto cun terceiro home, Thomas Fagan- foron declarados culpables do feito e condenados a cadea perpetua.\nO xuízo pola morte do líder negro en febreiro de 1965 estivo inzado de erros e omisións, segundo unha investigación que realizou a fiscalía do distrito de Manhattan e os avogados de ambos os condenados, citada polo diario neoiorquino.\nA oficina do fiscal do distrito de Manhattan "tomará medidas para anular as condenas erróneas de dous homes polo asasinato de Malcolm X. Máis por vir mañá", escribiu Vance na súa conta de Twitter.\nO pasado mes de febreiro, as fillas do activista afroestadounidense solicitaron a reapertura da investigación sobre o seu homicidio despois de que unha testemuña implique, presuntamente, a Policía de Nova York e o FBI. As probas consistirían nunha carta dun ex oficial encuberto da Policía de Nova York, na que afirma que os seus supervisores o apremaron para que conseguise que dous dos homes de seguridade do activista cometesen delitos uns días antes do asasinato.\neua asasinato afroamericano Malcolm X


O papel dun millón e medio de libras\n.....:: fonte.es 2019-12-28\nSi ho si! Se entras na tenda online "Ebay" verás que se vende de todo. A miña sorpresa foi cando atopei esta folla de papel tamaño DIN A4 por valor de millón e medio de libras esterlinas (1.760.000 euros aproximadamente e 8 euros e pico por gastos de envío). Aquí vos deixo o enlace a este artigo por se ides sobrados de "cash" ou tedes ganas de leria.\nO vendedor do artigo pinta a súa iniciativa con optimismo xa que pretende facer famoso ao comprador que confíe nel. Se o negocio fose adiante, a prensa máis sensacionalista seguramente que se faría eco da noticia, faríase famoso, e estenderíase a súa proeza polas redes a fume de carolo. Seguro que ambos se sentirían afortunados e pasarían á historia.\nHai máis ofertas de papel e doutros accesorios a prezos escandalosos. O caso é que se venden a pesar de ter un custo exorbitado. Fai algúns días que alguén mercou unha botella de medio litro baleira, de auga mineral, por 950.000 euros tamén en Ebay.\nOutro punto de vista que propón o enigmático "spenceyeama_0" para animar aos potenciais compradores é que miren este artigo con ollos de filántropo. De feito un papel é unha obra de arte tan exclusiva coma o "plátano amarrado a unha parede con cinta americana", de Maurizio Cattelan, vendido por 120.000 dólares e que comeu in situ un tal David Datuna. Outra célebre obra de arte de similares características pola que se pagaron 275.000 euros nunha subasta de Milán é "merda de artista" de Piero Manzoni, da cal fixo moitas versións. Como aclaración para os máis escrupulosos: "merda de artista" nin cheiraba nin manchaba xa que o excremento do autor ía perfectamente enlatado.\nXa sabedes, se queredes dar un pelotazo tédelo fácil coas novas tecnoloxías e o mercado global. Seguro que se vos ocorre algo que ofrecer moi exclusivo a un prezo razoable. Seguro que este método é mellor que xogar á lotería.


Publicado o 10 Febreiro, 2016 nas categorías Álbums, Infantil, Merliño\nO xornal La Voz de Galicia publicou unha información sobre o álbum ilustrado O día que choveu do revés, de María Canosa e Dani Padrón. María Canosa volve cun conto pasado por auga A escritora ceense acaba de publicar xunto ao ilustrador Dani Padrón «O día que choveu do revés» «O día que choveu do revés» (2016), Edicións Xerais, María Canosa (con ilustracións de Dani Padrón).\nPublicado o 9 Febreiro, 2016 nas categorías Álbums, Blogs, Infantil, Merliño\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre o álbum ilustrado O día que choveu do revés, de María Canosa e Dani Padrón. «O día que choveu do revés» Cando as nubes decidiron chover os sete choveres coa intención de que as os campos de millo e as verzas medrasen vizosas, non pensaron que poderían asolagar a vila de Portoseco.\nÁ procura de respostas: «Rubicundo», de María Canosa, finalista do Premio Merlín 2014\nPublicado o 25 Xuño, 2015 nas categorías Infantil, Merlín\nAlba Rozas Arceo publicou en El Correo Gallego unha recensión crítica sobre Rubicundo, de María Canosa. A recensión pode lerse ou descargarse nesta ligazón.


Antonio Grandal Gómez – Homenaje al Seminario de Mondoñedo (1572-2013)\nAntigo Grandal Gómez, (Esteiro, Cedeira, A Coruña 1943) Seminarista 1954-1961\nCon ledicia recibín a noticia da proposta deste homenaxe, por parte de exseminarisatas, co motivo do seu peche “temporal…” como centro de formación.\nNon podía ser doutra maneira, porque na miña estancia no Seminario Vilanova-Mondoñedo, 7 cursos, (segunda metade da década dos 50 e primeiros dos 60, puberdade e adolescenza, etapa transcendental na evolución de calquer rapaz), recibín unha formación humana da que me sinto moi orgulloso e satisfeito.\nNon me canso de recoñecer e agradecer o que me supuxo a seguridade persoal, o tesón no proposto e a claridade mental ahí conseguidas para enfoque de situacións e plantexamentos novos nas sucesivas etapas formativas e profesionais da miña vida.\nEn encontros e xuntanzas con compañeiros desa época a coincidencia neste sentir é bastante unánime.\nNa miña etapa universitaria e donde de verdade empecei a darme conta desa realidade seguindo confirmandoa e incrementándoa ata o día de hoxe.\n¡Grazas!, ¡moitas grazas!, Seminario de Mondoñedo, polo aportado á miña realización vital.


Desmantelan unha rede de comercio ilegal de vacún con ramificacións en Galicia\nEfe 01 mayo 2018 14:33 h.\nAlimentación Guardia Civil ganado vacuno\nCrotales del ganado. GUARDIA CIVIL\nHai doce gandeiros detidos ou investigados en toda España\nA Garda Civil detivo ou investigou a doce gandeiros que comercializaban ilegalmente con gando vacún mediante o uso do "DNI animal" de tenreiros españois que morrían tempranamente e que empregaban noutros de orixe descoñecida, simulando así que foran criados en explotacións gandeiras.\nSegundo informou o instituto armado, a organización facturou 2 millóns de euros nas transaccións impedindo coñecer a orixe real das reses destinadas a sacrificio, polas que só pagaba o valor do animal, aforrándose custos veterinarios e de mantemento e acolléndose a subvencións de xeito fraudulento.\nEsta actividade comprobouse ata en 200 casos. No entanto, todas as reses que ían á cadea de consumo humano pasaban os controis sanitarios obrigatorios nos matadoiros onde eran sacrificados.\nAsí, o Servizo de Protección da Natureza da Garda Civil detivo a doce gandeiros polos delitos de estafa, contrabando, falsidade documental e organización criminal, que actuaban nas comunidades autónomas de Asturias, Cantabria, Andalucía, Castela e León, Aragón, Galicia e Estremadura.\nO seu modus operandi consistía en retirar o crotal (documento identificativo) legalmente asignado a un tenreiro que falecía tempranamente e, en lugar de notificar esta circunstancia, gardábase o identificador ata que, chegada a idade de sacrificio, se lle colocaba a outro comprado no exterior a menor prezo.\nAsí mesmo, estas reses podían proceder de explotacións fóra do territorio nacional, polo que non se aseguraba o cumprimento das garantías sanitarias.\nPolos tenreiros falecidos, que simulaban que foran criados nas explotacións gandeiras, obtiñan tamén beneficios relativos a subvencións en función do número de cabezas dunha explotación, condicións da cría, especificidade dunha raza concreta...\nDoutra banda, para poder levar a cabo esas alteracións no uso dos crotales, algún dos investigados tamén creara explotacións virtuais nas que facía crer que acumulaba centos de cabezas de gando en espazos que, fisicamente, non podían acoller nin unha ínfima parte do que declaraban.\nNo entanto, na base informática ían acumulando animais e trasladábanos á súa conveniencia para evitar ser controlados.\nOs axentes chegaron a investigar o movemento virtual de 100.000 cabezas de gando constatando que non sempre chegaba a producirse ese movemento.\nA investigación comezou por parte dos equipos ROCA da Comandancia de Xixón ao rexistrar o maleteiro dun vehículo no que o condutor levaba varios crotais que, aínda que parecían novos, presentaban muescas que facían supor que foran utilizados previamente.\nEstes documentos de identidade, con número e clave únicos, acompañan ao animal desde o seu nacemento ata a súa morte, inclúen os rexistros correspondentes e permiten coñecer as circunstancias de cría e saúde do animal ao longo da súa vida e garantir a trazabilidade.\nDesmantelan unha rede de comercio ilegal de vacún con ramificacións...


Aconsellan un novo tratamento contra o mildiu no viñedo ante as choivas e temperaturas suaves - Campo Galego\nInicio / Portada arriba dereita / Aconsellan un novo tratamento contra o mildiu no viñedo ante as choivas e temperaturas suaves\nDavid González Iglesias - 24/04/2020\n24/04/2020 12:27 p.m.\nVideira con machas de mildeu\nA Estación Fitopatolóxica de Areeiro, centro dependente da Deputación de Pontevedra, informa no seu boletín fitosanitario desta semana da situación sanitaria dos viñedos na provincia de Pontevedra.\nDurante os últimos días houbo, sobre todo nas comarcas vitivinícolas do Salnés e de Ribeiras do Morrazo, pero tamén no resto, condicións climatolóxicas favorables ao desenvolvemento do mildiu. En concreto, temperaturas mínimas de sobre 12-13 ºC as noites do 17, 18 (nalgunhas zonas), e o 20. Estas temperaturas nocturnas coincidiron con humidade foliar durante 6-8 horas nas tres primeiras xornadas mencionadas. Ademáis, durante as horas do día chegaron a acadarse os 18-20 ºC á vez que había ceos alternando nubes e claros e/ou algunhas gotas localmente. É dicir, unha climatoloxía de tipo tormentoso que favorece as contaminacións do mildiu.\nAs mencionadas condicións, e en realidade a climatoloxía inestable que vimos sufrindo practicamente todo o mes e que da lugar a contaminacións case continuas, tiveron o seu reflexo nas viñas: apareceron as primeiras manchas nas parcelas que aínda non tiñan manifestado a enfermidade, e tamén naquelas onde xa se aplicara o primeiro tratamento, unha situación xeneralizada en todos os viñedos e variedades.\n“En ningún caso topamos síntomas en acio e as manchas eran moi recentes, con frutificación apenas iniciándose, agás nas zonas de avance a partir de manchas antigas”, precisan os técnicos de Areeiro. Outros técnicos e viticultores da práctica totalidade de comarcas informaron de idéntica circunstancia.\nPor iso, porque ao longo da semana houbo precipitacións de ata 40-50 l/m que reduciron a protección dos produtos, e tamén porque as previsións meteorolóxicas seguen a anunciar tempo inestable a partir da fin de semana, a recomendación da Estación Fitopatolóxica de Areeiro é aplicar un novo tratamento antes de que se produzan novas choivas, salvo que xa se aplicara nestes días e que na revisión das viñas se poida comprobar que non aparecen novos síntomas nin zonas de avance nos antigos”.\nNas xornadas seguintes á aplicación lembran a conveniencia de revisar as viñas, en especial se a fixeron con algo de vento, con humidade nas follas, ou se choveu ao pouco de finalizala. “En todos os casos, extremen a vixilancia” aconsellan.\nAs condicións climatolóxicas destes días son relativamente favorables a este patóxeno, pero segundo a tendencia dos últimos anos en xeral é cedo para que aparezan os primeiros síntomas. Aínda así, aconséllase incrementar a vixilancia.\nNa revisión anterior os técnicos de Areeiro observaron o primeiro síntoma en dúas viñas. “Pois ben, -subliñan- esta semana notamos un incremento na presenza de síntomas nas plantas da viña abandonada do Condado e tamén aumentou o número de parcelas con algunha pequena mancha”.\nA recomendación é manter a vixilancia e, nas viñas con historial desta enfermidade, poden elixir materias activas con efecto tamén fronte a este patóxeno, pero dando prioridade a aquelas que teñan efecto curativo fronte ao mildiu.\nMalia humidade relativa tan elevada que temos estes días (que se mantén por riba do 80% e mesmo acada o 100% en moitos momentos), as temperaturas bastante cálidas nas horas centrais que tivemos, e as feridas causadas pola sarabia ou pedrazo que caeu localmente, os técnicos da Estación de Areeiro informande que non apareceron apenas síntomas desta enfermidade nas viñas que revisaron.\nPorén, e aínda que para os dous días seguintes hai previsións de mellor tempo, lembran que de cara á fin de semana parece que volven as choivas, polo que haberá que incrementar novamente a vixilancia.\nAdvirten novamente do incremento de caracois e lemas, que están a deixar algunhas follas moi afectadas. Estes son animais de hábitos nocturnos que de día se poden topar nos postes, na zona entre estes e as cepas ou mesmo tamén detidos nas follas.\nNas plantas adultas non deberían causar maiores problemas, pero en plantacións novas, se a presenza de danos é alarmante, poden considerar poñer no solo algún produto autorizado en viña a base de fosfato férrico ou metaldehído, as dúas únicas materias activas que para estas pragas aparecen no Rexistro de Productos Fitosanitarios do Ministerio”, aconsellan dende a Estación Fitopatolóxica de Areeiro.


28 mayo 2018 14:46 h.\nPCF Pontevedra CF Edu Sousa\nEdu Sousa suxeitándose dunha portería nun adestramento. JAVIER CERVERA-MERCADILLO\nO gardarredes granate foi o que máis partidos e minutos disputou durante a Liga 2017-18, na que actuaron 29 futbolistas\nEdu Sousa foi o líder do Pontevedra 2017-18, o futbolista que máis minutos disputou na liga e o que máis partidos completou. O gardarredes granate liderou por segunda temporada consecutiva o apartado de tempo sobre o céspede nos encontros de Segunda B do once de Pasarón.\nO tudense só deixou de xogar un duelo do torneo da regularidade, a domicilio contra o San Sebastián de los Reyes, rival contra o que actuou Anxo. O nicrariense tivo como compensación a disputa dos dez duelos da Copa Federación que conduciron ao PCF ao título.\nEn total, 29 futbolistas participaron na liga 2017-18 co Pontevedra, unha cifra que non se superaba desde a temporada 2012-13, en Terceira División, cando Milo Abelleira era o adestrador do once pontevedrés.\nDavid Goldar foi o xogador de campo máis empregado e o único central entre os 13 homes que pasaron máis tempo sobre o céspede\nOs motivos do elevado número de deportistas utilizados foron as necesidades de recompoñer o equipo no mercado de inverno polo baixo rendemento colectivo ata decembro, a gran cantidade de lesións e enfermidades que afectaron aos membros do plantel profesional, que obrigaron á aparición en escena de varios rapaces da canteira, e as necesidades dos dous adestradores que pasaron polo banco ao longo da campaña, Luisito e Luismi, que á vista dos malos resultados fixeron moitos trocos para intentar atopar un once ideal.\nOs datos da temporada reflicten as deficiencias na confección do plantel, particularmente en dúas demarcacións fundamentais: central e dianteiro centro.\nEntre os doce homes que tiveron máis minutos, só hai un defensa marcador e ningún nove dos cinco de que dispuxo a entidade ao longo do exercicio.\nO central mencionado é David Goldar, o home de campo con máis presenza sobre o terreo de xogo en canto a minutos. En partidos disputados supérano David Añón e Álex González.\nNingún dos cinco dianteiros que aliñaron entre Luisito e Luismi superou os 1.400 minutos xogados nin os cinco goles\nO dianteiro que tivo máis minutos foi Jon Etxaniz (o décimo terceiro no total da lista de xogadores): curiosamente o único que non acabou a campaña cos granates.\nEn cambio, os centrocampistas e media puntas demostraron cualidades para ter continuidade e mesmo ocupar roles que non eran os seus habituais. Iso permitiu que dos quince máis empregados, catro sexan medio centros (Adrián León, Kevin, Álex Fernández e Prosi); tres, estremos (Álex González, Añón e Marcos Álvarez), e outros dous, media puntas (Mouriño e Jorge Hernández). Na zona ancha do terreo de xogo, o cadro de Pasarón si que atopou versatilidade e variedade de recursos.\nOs máximos goleadores do equipo foron David Añón (12), Álex González (5) e Eder (5).\nÓscar Graña: "Ahora tengo una marca de guerra en la cara que me quedará para el futuro"


A receita para unha cociña de tres estrelas\n«Hai que perder o medo ao cambio para seguir o ritmo do mercado».\nDetrás das zonas de restauración de moitas das tendas de Ikea en Europa, de cadeas hoteleiras en España e en América, de chefs premiados por Michelín ou mesmo na sede do Commercial Bank de Etiopía, está Migán. A empresa empezou hai 60 anos fabricando frigoríficos de madeira a medida. Hoxe desenvolve desde Lugo proxectos integrais de cociñas industriais á última en novos materiais, ergonomía, eficiencia enerxética ou contaminación acústica.\nNo Centro Integrado Burlada, un instituto de FP próximo a Pamplona, impártense cursos de cociña, pastelería e panadería, entre outros. Necesitaban aulas polivalentes para un bo número de alumnos e unha loxística ben planificada para o almacenamento dos produtos e a xestión do stock. A empresa luguesa Migán asumiu o desafío e construíu 75 zonas de traballo diferentes con seis cociñas centrais, área de pastelería independente con cuarto de frío incorporado, puntos de lavado e preparación e cámaras con central frigorífica.\nCase unha pequena cidade gastronómica sen saír do instituto. “Ademais das diferenzas evidentes nas necesidades dos clientes, cada un ten a súa forma de traballar. Gústanlles as cousas á súa maneira e a clave é adaptarse para conseguir o mellor proxecto posible”, relata Roberto Méndez, xerente de Migán.\nA dobre liña de negocio\nO grupo leva 60 anos innovando para ofrecer solucións únicas ao sector hoteleiro, a prestixosos chefs, a servizos sanitarios e a outras grandes compañías como Ikea ou o Commercial Bank de Etiopía. A súa historia comezou nuns baixos do centro de Lugo. Alí, o fundador, Miguel Ángel Pérez, e sete traballadores fabricaban frigoríficos de madeira e formica a medida.\nEn 1987 deu o primeiro gran salto cara á diversificación. Para aproveitar toda a capacidade da factoría e atender a crecente demanda, Migán lanzou a liña de negocio Lufri, centrada na fabricación de produtos estándar. “Nótase moitísimo o espírito familiar e por iso o noso CEO sabe perfectamente o camiño que quere definir para o futuro da empresa –desvela Méndez–, mantendo na medida do posible a forma de traballar e o trato ao cliente”.\nEn todo o proceso\nEses son os dous motores da innovación en Migán: gañarlle tempo ao tempo e preservar a calidade “para que os compradores queden totalmente satisfeitos”. O equipo de comerciais senta cos clientes desde o minuto un para coñecer o que buscan e como queren organizar o espazo. Xa nese momento o departamento de I+D intervén para facer un estudo inicial de ergonomía pensando nos profesionais que van traballar nas instalacións e evitar o problema da contaminación acústica.\nO deseño do mobiliario en 3D realízase tamén conxuntamente. Hai unha primeira montaxe nas instalacións de Migán para probar os produtos. “E logo nós mesmos asumimos o envío e a montaxe final para que todo quede funcionando sen problemas”, sinala o xerente.\nCalidade e medio ambiente da man\nMigán segue unha escrupulosa política de calidade e medio ambiente. Parte dos seus obxectivos de innovación poñen o foco na procura de novos materiais. O grupo quere seguir apostando polo valor engadido nos proxectos e facer un uso responsable dos recursos. Ao cadro de persoal acábase de sumar un especialista en sistemas frigoríficos e eléctricos encargado de potenciar a eficiencia enerxética. “Comprobamos que unha mellor instalación reduce moito o consumo e mellora as temperaturas”, afirma Roberto Méndez. “Iso é clave –continúa– para que os produtos duren máis e ao cliente lle saia máis rendible”.\nDe portas para dentro, na fábrica de Migán impóñense tamén as medidas de eficiencia enerxética. Non só para minimizar o consumo, senón tamén para mellorar as condicións de traballo dos empregados. A eles tamén se dirixe a innovación na empresa, que acaba de estrear un sistema de organización máis flexible. “Facilitámoslles aos equipos un maior grao de independencia para que se autoorganicen. O que vemos é que os traballadores están máis motivados e menos presionados. E os proxectos desenvólvense máis rápido e con menos incidencias”.\nA especialización no sector do frío e as cociñas industriais abriu a Migán a porta do comercio exterior. A empresa expandiu o seu negocio por uns quince países de Europa, África e América. Estar presente en todas estas zonas converteu a internacionalización nunha panca para a innovación porque cada territorio ten a súa normativa para case todo o imaxinable, empezando polas medidas de seguridade alimentaria. “E nunca dicimos que non”, sostén Méndez.\nCun desafío así acaban de toparse nun proxecto en Porto Rico, “onde as leis son completamente distintas en comparación ás de España e dos países europeos no máis mínimo detalle, como pode ser un parafuso ou os acabados”. “Informámonos, aprendemos e a seguir adiante”, conta o xerente de Migán. A receita para alcanzar os obxectivos de tempo e calidade é “tecnoloxía avanzada e máis e mellores coñecementos do cadro de persoal. Hai que perder o medo ao cambio. Non se se soará moi típico, pero é así: sen innovación resulta imposible ser competitivo e seguir o ritmo do mercado”, asevera Roberto Méndez.


Cans espanta a superstición do seu festival número 13 - Vigo al minuto\nCans espanta a superstición do seu festival número 13\nAllos colgados do pescozo para espantar a mala sorte e toda superstición. Os allos son o elemento central do deseño do cartel e da camiseta do Festival de Cans, que chega á súa edición número trece coa estrea de ‘Psiconautas’, unha longametraxe de animación pensada para o público adulto dirixida por Alberto Vázquez e Pedro Riveiro e que estivo no pasado Festival de San Sebastián.\nEste filme é a culminación do camiño que Alberto Vázquez iniciou coa curtametraxe ‘Birdboy’, coa que gañou en Cans en 2011, un Goya en 2012 e estivo preseleccionado para a correspondente categoría dos Óscar. En Cans repetiu Premio á Mellor Curtametraxe de Animación en 2013 con ‘Sangre de unicornio’. O festival, pola súa banda, cumpre tamén un dos seus principais obxectivos, que é ver medrar e progresar aos cineastas que pasaron por el inicialmente como curtametraxistas.\nAsí o indicou esta mañá o director do festival, Alfonso Pato, na presentación da imaxe gráfica e as camisetas do XIII Festival de Cans que tivo lugar na tenda do Rei Zentolo en Santiago de Compostela. Pablo Rodríguez, deseñador de Rei Zentolo e creador da imaxe, quixo destacar o elemento principal desta edición número 13: a ristra de allos como antídoto «para escorrentar todo tipo de meigallo que caiga sobre o festival». Ademais, conta cunha ilustración de fondo que completa esta iconografía con mouchos, ferraduras, figas, morcegos e outros motivos semellantes. Así mesmo, o festival quixo renderlle unha homenaxe á señora Alicia, a súa colaboradora máis popular e de maior idade, dedicándolle a camiseta de edición especial deste ano.\nO Festival de Cans xa conta con canción oficial, unha versión de De Vacas do mítico tema ‘A Vannes’ da cantante gala Françoise Hardy, que no seu momento versioneara tamén Carlos Berlanga cunha adaptación dedicada ao curmán francés de Cans, o festival de Cannes. A letra da canción, baseada «nas ganas de coñecer a Luís Tosar, a Godard e a homenaxe ás nais que sempre saen en todos os primeiros proxectos seus dos fillos e fillas cineastas». De Vacas dará un concerto o vindeiro 21 de maio dentro da programación do Cans Voulevar.\nOs primeiros packs de entradas estarán á venta na tenda virtual do festival a partir do próximo luns 18 de abril.\nVigo ahorró un 30% de energía con la renovación del alumbrado público\nUn asesor de IU-EU, detenido en una operación contra la pornografía infantil


X Trofeo de Patinaxe Artística Concello de Ames - Lindeiros\nBy Lindeiros on\t 9 Maio, 2019 Ames\nAmes, 9 de maio do 2019 – O Club de Patinaxe Artística Omega e o Club de Patinaxe Sarela, en colaboración co Concello de Ames, organizan a décima edición do Trofeo de Patinaxe Artística EDM Concello de Ames.\nDesde as dez da mañá de este sábado máis de 400 rapaces das escolas de patinaxe do Milladoiro, Bertamiráns, Barouta, Brión e La Salle competirán en este torneo. O programa incluirá unha gran variedade de actuacións, tanto grupais como por parellas e individuais, así como varias exhibicións encadradas en distintos niveis de dificultade. O evento contará tamén cunha exhibición da premiada patinadora amesá Nadia Iglesias.\nNo pavillón municipal de Bertamiráns mesturarase música, baile, coreografías, colorido e moita emoción, A programación comezará con trece actuacións grupais, que estarán divididas nos niveis iniciación, intermedio e avanzado. Os primeiros en actuar serán os cinco equipos do nivel inicial de Barouta, Brión, Milladoiro, e Bertamiráns. A continuación, ás 10.30h, será a quenda dos grupos de nivel intermedio do Milladoiro, La Salle, Bertamiráns e Barouta e, ás 11.00h, chegará o momento dos shows desempeñados polos patinadores/as do nivel avanzado das escolas deportivas de Bertamiráns, La Salle e Milladoiro. No total participarán un total de 13 grupos nesta primeira fase, na que cada equipo desenvolverá un show que xirará arredor da idea que da título ao espectáculo. Premendo no enlace dispoñible baixo a pestana de descargas desta nova poden consultarse a temática de cada unha das actuacións da competición.\nA partir das 11.20h desenvolveranse as probas por parellas dos niveis 1 e 2, así como as actuacións individuais dos niveis 0, 1 e 2. A continuación, os/as patinadoras que participan no campeonato galego dos clubs CP Sarela e CPA Omega realizarán dúas exhibicións grupais entre as 13.45 e as 13.55h. O show do CP Sarela levará como título “Agora que non estás”, e estará composto por 7 patinadoras do club, mentres que a actuación realizada polo CPA Omega, que contará con 10 patinadoras, titularase “1937, pinceladas de guerra”. A xornada matutina rematará arredor das 14.00h coa entrega de trofeos.