Morre o actor Xan Cejudo, pioneiro na profesionalización do teatro - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nMorre o actor Xan Cejudo, pioneiro na profesionalización do teatro\nRedacción 28 Setembro 2018 10:39 h.\nO actor Xan Cejudo nunha edición dos premios María Casares. Foto: Tamara de la Fuente / AAAG.\nXan Cejudo pertencía a esa xeración de pioneiros que construíron os alicerces do teatro profesional galego. Nado na Coruña, os seus primeiros pasos na escena deunos co grupo O Facho, nos anos sesenta. Exerceu como actor, director, autor. E morreu onte, aos 71 anos.\ncultura teatro necroloxica\n“É un nome fundamental no desenvolvemento profesional do mundo da escena en Galiza”, sinalou a Asociación de Actores e Actrices nun comunicado, “grazas a persoas como Xan Cejudo abriuse o camiño polo cal a profesioón naceu, medrou e consolidouse no noso país”.\nCejudo fixo parte do elenco da primeira obra do Centro Dramático Galego (CDG). Foi o Woyzec, de Georg Büchner, e foi en 1984. A súa ligazón coa compañía pública -como autor- estendeuse a O incerto señor Don Hamlet (1991), de Cunqueiro, A fiestra baldeira (1994), de Rafael Dieste, Seis personaxes á procura de autor (2005), de Pirandello, ou Noite de Reis (2008), de Shakespeare.\nPero o actor tamén traballou como director para o CDG. Fíxoo á fronte da Pousadeira, de Carlo Goldoni, e da Burla do Galo, de Roberto Vidal Bolaño. “Sempre deixou unha forte pegada entre os compañeiros e compañeiras de oficio”, engade a asociación, “mais tamén no público”.\nNon só demostrou o seu oficio na institución pública. Compañías como Teatro Circo, Teatro Tranco ou Matarile requeriron os seus servizos. Como o fixeron realizadores e cineastas en series como Pratos combinados, Mareas Vivas e Rías Baixas ou Matachín, de Jorge Coira.\nA profesión recoñeceu a súa valía con dous premios María Casares, un ao mellor actor en 2006 e outro ao mellor secundario en 2008. En 2011, acadou o Premio de Honra Marisa Soto da Asociación de Actores de Actrices de Galiza.


🎖 ▷ Como taxas predeterminadas afectar crowdfunding investimento inmobiliario | Popcorn\nCando pares plataformas de préstamo como Prosper and Lending Club, a xente volveuse tola por eles. Foi un novo activo para investir e as persoas analizalas para atopar unha vantaxe.\n“investir” en préstamos persoais non garantidos parece arriscado , Pero como é tan novo, ninguén sabía exactamente o risco. Non foi ata máis tarde que moitos destes investimentos só estarían dispoñibles para os investimentos acreditados por alto patrimonio.\nAs plataformas fixeron que os seus analistas e actuaries intenten proxectar as taxas de incumprimento e establecer o prezo dos préstamos de conformidade … pero ninguén o sabe realmente.\nmínimo mínimo de fluxo, moitas veces de $ 5 ou $ 10, significou que podería distribuír a súa Investimento en varios préstamos e distribuír o risco. $ 100 por un préstamo a un mutuários é máis volátil que os préstamos de 5 a 20 mutuários.\nO problema era que as taxas de violación destes préstamos eran só conxecturas. Os préstamos persoais son notoriamente volubidos. Pense nisso: se as cousas van mal, vai pagar a súa factura de servizo público, factura de tarxeta de crédito, un préstamo non garantido do seu banco ou un préstamo non garantido nunha plataforma de préstamo por pares? A resposta é bastante clara.\ne cando as suposicións de tarifas predeterminadas non sexan precisas, e as cousas saen do control como vimos en 2007 e 2008 (Gran recesión), ocorren cousas malas. No canto dos valores predeterminados do 5%, viu 10% + valores por defecto.\nAfortunadamente, non me permitiu investir nesas notas como residente de Maryland e perdín a diversión de crecer Tarifas. Hoxe en día, podo investir en investimentos inmobiliarios financiados por crowdfunding e a miña esperanza é que, ao comprender as taxas de violación, pode evitar esas posibles perdas.\nPor desgraza, cando se trata de investir en inmobles, o risco de incumprimento é (literalmente) unha parte da ecuación. Pero non sempre é o tema de conversa máis divertido. Que ten sentido; Despois de todo, quen quere falar de tristeza e fatalidade ao gañar cartos é o verdadeiro obxectivo?\nAs miñas experiencias con crowdfunded inmobiliario\npara poñer este artigo en contexto e para axudarlle Para informarlle como estiven pensando no risco de incumprimento (o que considero o risco máis significativo destes acordos), quería compartir brevemente como estou involucrado.\nEn canto a esta redacción, cometín 15.000 dólares a dous acordos en RealtyShares (que deixou de aceptar novos investimentos e facer novos acordos). Con RealtyShares, está investindo en propiedades individuais, non son fondos que compran a propiedade. Non podo falar sobre os detalles de cada acordo, vai contra os termos de servizo e non é moi relevante, pero o primeiro foi un acordo de capital común cunha retención de 5 anos. O segundo aínda está aberto, aínda que me comprometeume ao acordo.\nO primeiro acordo tivo retorno trimestralmente en liña co Proxeccións, entón estou satisfeito con el, e as actualizacións trimestrais foron oportunas e completas. É un espazo comercial de case 160.000 pés cadrados (un centro comercial é o que chamaríamos crecer en Nova York) e proporcionar todos os detalles que pode pensar en querer, incluídos os estados financeiros completos, o balance e os estados de fluxo de caixa. Eu me sinto informado\nO que precisa saber sobre o risco de incumprimento\nsen perfís de risco adecuadamente axustados, pode acabar familiarizando máis co concepto de violación do que faría como. Aproveite esta oportunidade para coñecer máis sobre o incumprimento e como evitar isto.\nPrimeiro, cal é a taxa predeterminada? Ás veces chamado “taxa de violación cohort”, é a porcentaxe de préstamos que os acreditan a calma como perdas despois de varios pagamentos atrasados. Despois de cancelar os préstamos, generalmente transfírense a unha axencia de recollida.Nalgúns casos, pódese aplicar unha taxa de interese predeterminada e é unha taxa de interese máis elevada que se aplica a un mutuários que non realizou un pagamento específico.\nmentres que as empresas e os fondos individuais xeralmente non publican a súa violación Taxas, a reserva federal informa que en 2017 houbo unha taxa de delincuencia do 0,74 por cento para os préstamos inmobiliarios comerciais reservados nos bancos estadounidenses. Noutras palabras: un de cada 135 préstamos CRE procesado polos bancos de Estados Unidos. UU tiña polo menos un atraso do ano pasado.\nPor que Non pagan os mutuários? Hai moitos motivos. Podería ser tan sinxelo como os problemas financeiros persoais, coma se estiveses na túa cabeza ou máis. Con inmobles comerciais, pódese confiar en que a maioría dos mutuários terán os recursos para cubrir o déficit en efectivo en tales eventos (como evidenciado pola taxa de delincuencia do 0,74 por cento).\ndixo que, non quere conservar máis que a súa parte xusta destas ofertas do 0,74%.\nPara evitar isto, debes realizar unha dilixencia exhaustiva no patrocinador inmobiliario que controlará a entidade de préstamo e o orzamento do proxecto antes de asinar a liña de puntos.\nComo avalio o risco por defecto?\nAínda que non hai unha forma segura de protexer a súa carteira contra os investimentos de préstamos que acabarán en violación, hai varios Pasos que os investimentos prudentan para protexerse. O primeiro e máis importante paso é facer unha exhaustiva dilixencia.\nComo punto de partida, aquí hai algúns puntos importantes a ter en conta:\nPatrocinio. ¿Creo neste plan de negocios e a capacidade do patrocinador para executalo con habilidade? ¿O patrocinador realizou previamente esta estratexia para este tipo de activos? Ou neste mercado? Cantos anos de experiencia ten o grupo de patrocinio?\nactivos físicos. Cando foi construída a propiedade? Cando foi renovado por última vez? Cando foi o teito, o aparcamento, o ascensor ou o sistema mecánico substituído por última vez? Cal é a probabilidade de que a propiedade necesita gastos de capital a curto ou longo prazo?\ninfluencia. A alavancagem pode variar dun préstamo do 50% a un valor estabilizado (LTV) ata o 80% ou máis. Nalgúns casos, pode ata ter sentido superar o 80%. Pero en termos xerais, os proxectos multifamiliares deben ser un 80% ou menos para o préstamo principal e outros activos comerciais estabilizados deben ser do 70% ou menos. A alavancagem excesiva pode levar á delincuencia, que pode levar a incumprimento, o que pode provocar un peche.\ntermos de débeda. É o patrocinador aproveitando a súa carteira neste proxecto? Os termos da débeda reflicten os puntos fortes e débiles do proxecto e do mutuários? E é o prazo do préstamo axeitado? O risco de refinanciamento aumenta substancialmente se a débeda caduca nun mercado que está debilitando e o valor da propiedade caeu.\nOs inquilinos acabarán sostendo a bolsa se os seus inquilinos se moven ou non pagan a renda debida a forzas competitivas ou outras tendencias imprevistas?\ntaxa de capitalización. Que competitividade é o mercado actual? ¿As taxas de capitalización (valores de propiedade en relación cos ingresos operativos) están a ver unha presión ascendente, é dicir, os valores de propiedade parecen diminuír? Son as taxas de interese escalando? Como informado é a taxa de subministración de límite de saída, é dicir, o obxectivo do prezo de venda? ¿Esta suposición de prezos de saída ten sentido?\nmercado e localización. ¿O ciclo do mercado é favorable para o seu activo? Ademais, está situado nun emprendedor con tendencias positivas de aluguer, ocupación, poboación, demografía e crecemento do traballo?\nconstrución. A construción, xa sexa un novo desenvolvemento ou melloras de valor para unha propiedade existente, ten o potencial de causar exzos ou atrasos? Se si, como é que este risco mitiga?\nleasing. Ten o patrocinador asignado o suficiente para as reservas da Comisión de Marketing, a mellora do inquilino e / ou arrendamento para alugar a propiedade?\nA lista ten como obxectivo ser unha introdución, un glosario de que busca , pero non completo. Calquera destes temas merecería unha publicación de si mesmo!\nPerfís de risco por tipo de investimento\nDado o que sabemos sobre as infraccións e as taxas de violación, que tipo de riscos estruturais supón o seu investimento ?\nHai tres formas principais de investir en inmobles hoxe:\nCrowdfunding – onde compras unha pequena parte dun acordo, como a través de RealtyShares e outros sitios de real Propiedade crowdfunding.\nInvestimento de fondos – ao investir en REIT (ETF ou fondos mutuos) ou a través de pequenas empresas similares ao REIT (moitos sitios de crowdfunding non acreditados están estructurados deste xeito)\nPropiedade directa – onde compras propiedades directamente ou a través de sindicatos\nCrowdfunding de accións privadas en proxectos inmobiliarios permite que os investimentos individuais poidan poñer diñeiro nunha entidade xurídica (LLC) que inviste de forma real Proxecto inmobiliario ou proporciona diñeiro a ese proxecto. En termos xerais, os sitios de crowdfunding ofrecen taxas máis baixas que a maioría do REIT. Ademais, como son investimentos privados, o desempeño do investimento é relativamente menos correlacionado co S & p 500 e outros indicadores do mercado líquido. Polo tanto, pode ser unha forma atractiva de diversificar a súa carteira, tanto por mercado xeográfico como activo e tipo de investimento.\nO feito de que só hai unha propiedade asociada a un determinado investimento significa que hai pouco a que apelar no caso de que o proxecto teña un rendemento máis baixo. Dito isto, os valores predeterminados representan aquí un perfil de menor risco xa que a propiedade garante o préstamo, actuando así como o seguro. Ademais, as poxas de peche son unha opción en caso de incumprimento do patrocinador ou o propietario.\nTrusts de investimento inmobiliario que están listados no mercado de accións (REIT) son carteiras profesionalmente administrada de propiedades diversificadas ; A maioría dos fondos invisten en activos comerciais, corporativos ou de aluguer. Aínda que é relativamente fácil de negociar dentro e fóra, a REIT que figura no mercado de accións pode implicar un maior risco de volatilidade a curto prazo porque o seu rendemento é relativamente máis correlacionado co mercado de accións. Se sae durante unha recesión (como moitos serán tentados a facer), os seus rendementos poden ser danados.\nO investimento de fondos ofrece un perfil de risco diferente do investimento directo. Porque un fondo é unha cesta de propiedades e proxectos, moitas veces se adapta aínda máis ás taxas de incumprimento da cohorte e ao rendemento xeral do mercado. Pero ofrece menos control e personalización, xa que os investimentos non poden seleccionar os proxectos individuais que desexan investir. Dito isto, estes tipos de investimentos tamén ofrecen liquidez, o que significa que pode negociar as súas accións despois de adquirir.\nA propiedade directa é cando ten propiedades individuais directamente, a si mesmo. Se estás interesado neste tipo de investimento, podes esperar dedicar un tempo considerable aos teus investimentos inmobiliarios e ser moi práctico e implicado en todos os detalles destas propiedades. Ten control total e pode ser tan conservador ou arriscado como queira.\nque o tipo de responsabilidade pode ser atractivo, pero é importante ser realista sobre o feito de que cando se trata de ter unha propiedade, o risco Principal é vostede. Leu o mercado correctamente? ¿Construíu un plan de negocio alcanzable? Será capaz de velo?\nA incomodidade da administración diaria da propiedade é unha gran razón pola que moitos investimentos prefiren aproveitar o tempo e a experiencia dos demais. Os investimentos inmobiliarios profesionais nos mercados seleccionados a miúdo dedican a súa carreira completa á aprendizaxe dun determinado mercado. O investimento inmobiliario pasivo dálle a oportunidade de beneficiarse desa experiencia profesional ao facer a súa vida diaria sen ser perturbada.\nComo manexar os valores por defecto por tipo de investimento\nO que ocorre cando hai valores por defecto en diferentes tipos de activos?\nCon inmobles financiados por crowdfunding, está investindo nunha nota ou un acordo de capital co patrocinador. Se as cousas van de acordo co plan, dependerá da plataforma para facer as cousas ben (ou o máis correcto posible) e, polo tanto, parte da súa debida dilixencia debe ser sobre como a compañía planea afrontar estas inevitables situacións.\nCon REIT, o Fondo xestionará os diferentes valores predeterminados e buscará un rendemento combinado que satisfaga as súas necesidades. Poden prometer 10% (como exemplo), pero que pode incluír acordos nos que obteñen un 15% para axudar a contrarrestar eses acordos que poden ser violados (ou atrasados en pagamentos, etc.). Para ti, é unha parte invisible do investimento e só se reflicte nos rendementos do propio fondo.\nCoa propiedade directa da propiedade, vostede é o “patrocinador” (para usar os termos financiados por crowdfunding), de xeito que cando non pague, iso realmente depende de ti, polo que realmente non está dentro O alcance desta publicación.\nAo final, sexa tolerante a risco, o risco risco ou nalgún lugar do espectro, a diversificación da súa carteira ten o potencial de aumentar os seus rendementos e os inmobles son unha forma poderosa de facelo.\nCon estas novas plataformas de crowdfunding, aínda é importante comprender que o risco de incumprimento é unha preocupación seria. Non ser seducido polas promesas de devolucións de dous díxitos porque non todos os acordos funcionarán. Saber como se tratarán os valores predeterminados porque terán éxito e quererán saber que plataforma está a ser compatible e non estará oculto desta rara inevitabilidade.


Marea de Vigo lembra ao alcalde que na cidade se seguen a pruducir ducias de casos de persoas que perden a súa vivenda tal como vén de denunciar a PAH no de hoxe | Noticias Vigo\nMarea de Vigo lembra ao alcalde que na cidade se seguen a pruducir ducias de casos de persoas que perden a súa vivenda tal como vén de denunciar a PAH no de hoxe\nHoxe o Grupo Municipal da Marea de Vigo foi testemuña do rexistro de documentación no Concello sobre dous novos casos de desafiuzamento.\nPublicado por Noticias Vigo o día 15/12/2017 na sección de Marea Vigo,Política\n“Cando se da un proceso como o que estamos a ver no día de hoxe, a resposta das administracións públicas non pode limitarse a unha pelexa entre administracións. Non existen políticas de vivenda desde a institución municipal para axudar as persoas que están en risco de exclusión social. O Concello non leva a cabo ningunha política neste eido coa escusa de ser competencia autonómica e a Xuntacarga contra o concello dun xeito ruín acusándoo de non querer entrar no famoso rexistro de vivendas baleiras cando gran parte do problema existe a causa das políticas de austericidio contra a sociedade do propio Partido Popular” afirma Marga L. Barreiro, concelleira do Grupo Municipal da Marea de Vigo.\nMarea de Vigo considera que, á marxe das competencias autonómicas, o Concello si que pode ofrecer saídas ás persoas que, como vén de denunciar a PAH no día de hoxe, corren un grave risco de desprotección . A institución municipal, como a máis próxima á cidadanía, e de xeito amparado pola lei (7/1985), debe exercer competencias na atención inmediata a persoas en situación ou risco de exclusión social, tal e como xa están facendo outros concellos no conxunto do estado.\nNo caso de Vigo resulta especialmente grave cando o máximo responsable, o Alcalde, sae constantemente nos medios de comunicación afirmando que en Vigo non hai desafiuzamentos, e que incluso o seu despacho “é unha oficina antidesafiuzamentos”, cando, día tras día, movementos sociais como a PAH, non cesan de denunciar estes casos. De feito, para que o propio alcalde estea perfectamente informado, esta mañá a Plataforma de Afectados polas Hipotecas, a través do rexistro xeral do Concello, informaron de dous novos casos.\n“Xa é a hora de poñerse a traballar para dar resposta inmediata ás familias que se atopen nunha situación de desafiuzamento ou risco de exclusión social por perda da súa vivenda habitual e precisen de intervención, e deixar de utilizar as necesidades das persoas como arma electoral e política” engade Marga L. Barreiro.\nMarga L. Barreiro, Vivenda


CONVOCATORIA DO PLENO ORDINARIO DE OUTUBRO | Concello de Cambados\nEstá vostede aquí: Inicio / CONVOCATORIA DO PLENO ORDINARIO DE OUTUBRO\nO luns 30 de outubro, ás 21:00 horas celebrarase no salón de plenos da casa consistorial a sesión ordinaria do Pleno da Corporación Municipal coa seguinte\n1º.- Aprobación das actas das sesión ordinarias celebradas os días 25 de maio, 29 de xuño e 27 de xullo de 2017.\n2º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora do imposto sobre bens inmobles.\n3º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora do imposto sobre actividades económicas.\n4º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora do imposto sobre vehículos de tracción mecánica.\n5º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora da taxa pola prestación do servizo de distribución de auga.\n6º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora da taxa pola prestación do servizo de sumidoiros.\n7º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora da taxa por recolida de residuos sólidos urbanos.\n8º.- Aprobación, provisional se procede, da ordenanza reguladora da taxa por ocupación de terreos de uso público local con mesas, cadeiras, tribunas, tablados e outros elementos análogos con finalidade lucrativa.\n9º.- Acordo de Goberno instando a que se deixe de perseguir a axuda entre familiares e vecinos non retribuida.\n10º.- Moción do grupo municipal do BNG solicitando a retirada do proxecto de Lei de Portos de Galiza.\n11º.- Moción do grupo municipal do Partido Popular para apoiar e respaldar ás forzas e corpos de seguridade do estado como garantes do estado de dereito.\n12º.- Moción do grupo municipal de Somos Cambados de Rexeitamento da Proposición de Lei de Fomento de Iniciativas Empresariais.\n13º.- Moción do grupo municipal socialista con motivo do día 25 de novembro, día internacional contra a violencia de xénero.\n14º.- Moción do grupo municipal socialista sobre a vaga de lumes que asolou Galicia.\n15º.- Moción do grupo municipal de Somos Cambados na defensa dunha política agroforestal ao servizo da xente.\n16º.- Moción do grupo municipal do BNG contra os lumes forestais e polo desenvolvemento rural.\n17º.- Dar conta das resolucións da alcaldía\n18º.- Rogos e preguntas\nA sesión plenaria será emitida en directo a través da nosa canle en youtube, con enlace nesta mesma páxina web.\nDescargar: DECRETO 2017-0328 [DECRETO convocatoria pleno ordinario outubro 2017].pdf\nDescargar: DECRETO 2017-0328 [DECRETO convocatoria pleno ordinario outubro 2017].pdf (612 kB)


Iniciarte: Roy Lichenstein: valoración e técnica\nRoy Lichenstein: valoración e técnica\nDe sempre o Pop-Art produciume un gran interese. O primeiro libro de arte que merquei por iniciativa persoal fora sobre o Grupo Crónica. A nivel internacional, Roy Lichtenstein pareceume máis interesante que Warhol. Hoxe preséntovos unha valoración de Argan sobre Lichtenstein e un estracto da súa técnica artística adaptado desde o catálogo da exposición celebrada na Fundación Juan March (Madrid) entre febreiro e maio do 2007.\nRoy Lichenstein. Muller chorando 1964\n"Lichtenstein ocupouse dunha das principais canles da cultura de masas: as narracións ilustradas (debuxos animados, banda deseñadas), que constitúen un dos síntomas máis preocupantes da inclinación da sociedade actual a descoidar o discurso, a linguaxe articulada, a escritura e a lectura. A análise que fixo Lichtenstein da banalidade dese tipo de comunicación é metodoloxicamente impecable. Separa unha imaxe, auméntaa e estuda coidadosamente os procesos, ata tipográficos, mediante os cales a imaxe fíxose comunicable a través de millóns de exemplares. Ao repetir a man, e como ao microscopio, ese proceso de produción industrial de imaxes, demostra que foi absolutamente correcto, modelo de perfección tecnolóxica. Ponse no lugar do dirixente técnico que sabe que problemas e dificultades tivéronse que afrontar para chegar ao estándar que permite a millóns de persoas ler á mesma vez a mesma narración, interpretala da mesma xeito, sentir a mesma sensación momentánea e esquecela un momento despois. Aos consumidores de comics evítaselles o máis mínimo esforzo. A pintura de Lichtenstein (aínda que xa non pode chamarse pintura) é unha proba de intelixencia, pero substancialmente só demostra que o artista comprendeu o truco e está capacitado para formar parte do “trust dos cerebros”.\nGiulio Carlo Argan. El arte moderno. 1770-1970. Valencia, Fernando Torres, 1977. Páx. 683-684\nTexto adaptado do Catálogo da exposición celebrada na Fundación Juan March (Madrid) entre febreiro e maio do 2007.\nRoy Lichtenstein comezaba o seu traballo cun debuxo a lapis de cor.\nO debuxo orixinal fotografábase en formato de diapositiva de 35mm. A diapositiva proxectábase sobre un cartón ata a metade da escala do cadro. Despois, Lichtenstein volvía debuxar e “volvía sentir” a imaxe ata convertela nun debuxo a lapis. Logo de refacer o debuxo sobre o cartón adheríanse liñas negras para crear o contorno da imaxe ou se enchía coa cinta negra.\nO bastidor encargábase segundo a escala do collage e normalmente utilizábase unha ampliación de 2:1 O lenzo preparado colocábase de forma que se puidese proxectar o collage acabado.\nTRANSFERIR E VOLVER DEBUXAR\nCon frecuencia Lichtenstein proxectaba pola tarde, transferindo a imaxe do collage na escuridade cun lapis de grafito. Volvía debuxar e “volvía sentir” a imaxe, empregando o lapis, borrando e refacendo as liñas cada vez.\nVOLVER DEBUXAR CON CINTA ADHESIVA\nLichtenstein empezaba o cadro pegando os contornos negros con cinta adhesiva. Empregaba unha folla de afeitar dun fío para cortar a cinta fotográfica e unha púa de guitarra para fixar os bordos no lenzo.\nDespois, as pantiñas de puntos colocábanse en zonas específicas. Estas plantiñas facíanse para copiar as gradacións xa existentes no collage terminado. As plantiñas de papel cortábanse cun bisturí para obter detalles precisos e uníanse con cinta de pintor de 1/8 de polgada. Cando a plantiña estaba lista, asperxíase o dorso con pegamento en aerosol. Despois, aplicaba cinta de pintor sobre as zonas con cinta negra para evitar que a tinguidura da cinta negra corrésese e mesturase coas cores. A plantiña de puntos fixábase no lenzo (detrás do lenzo colocouse un taboleiro a modo de soporte para lograr que a superficie fose ríxida) e despois puíase coa púa de guitarra. Os puntos e as diagonais xeralmente pintábanse primeiro ao óleo. A pintura ao óleo para os puntos aplicábase directamente do tubo. Unha vez aplicado o óleo a través da plantiña, esta retirábase e deixábase secar a pintura.\nLichtenstein marcaba as zonas para obter a cor desexada. Para estas cores sempre se empregaba pintura acrílica. A capa branca subxacente e a pintura ao óleo eran mates. As liñas de pintura negra eran brillantes e diluíanse con medio acrílico brillante ao 100%.\nEn xeral empregábanse múltiples capas de pintura acrílica. A primeira capa diluíase coa metade de medio acrílico e a metade de aguarrás. A segunda capa (é dicir, Mars Black) diluíase con medio acrílico ao 100% para que brillase. Se se necesitaba unha terceira capa, diluíase con medio acrílico ao 100%. Roy Lichtenstein empregaba normalmente de 2 a 3 capas de cor acrílica cunha capa de verniz acrílico entre cada capa. O azul podía necesitar 3 capas, o amarelo de 2 a 3 capas. Empregábanse protectores antigoteo. Xeralmente aplicábanse de 2 a 3 capas de cor cunha capa de verniz Magna entre cada capa de acrílico. O verniz Magna diluíase en dúas terceiras partes ou ao 50% en alcol desnaturalizado. Deixábase o tempo suficiente de secado entre as capas de pintura e de verniz para evitar o agrietamento.\nLichtenstein tamén empregaba cinta sobre o óleo e o acrílico. Despois aplicábase o acrílico ao bordo desa cinta de pintor coa cor correspondente (para evitar que a pintura negra goteara baixo a cinta de pintor). A cinta de pintor sobre a cor conseguía un bordo nítido. Aplicábanse varias capas de pintura acrílica negra ás zonas tapadas cos contornos cunha capa de verniz Magna entre cada capa de cor. A cinta colocada anteriormente retirábase para revelar o nítido contorno negro e, se había zonas de filtración baixo a cinta, retocábanse cun pincel pequeno. Finalmente, Lichtenstein asinaba e databa o lenzo no seu reverso cun carboncillo Vin e asperxía a zona con fijador de carbonciño.\nEtiquetas: Arte contemporánea, Pintura contemporánea, Pop-Art


10 minutos con neonlight en deixar rodar Festival 2013 - Benešov, Cz | ILoveDrumnBass.com\nCasa › BassJunkees › 10 minutos con neonlight en deixar rodar Festival 2013 - Benešov, Cz\nPublicado o 25/08/2013 por toupeira — Sen comentarios ↓\nTobias de neonlight, 2012 Foi moi seu ano, o que está por vir?\nCreo que a próxima vén o conxunto de Let It Roll, esta é o primeiro. Entón temos algúns lanzamentos benvida de novo entón eu creo que 2013 foi bastante como un deserto, só remix nós lanzamos.\nPero agora temos unha única chegando música Lifted en agosto, con dúas novas pistas e unha VIP dunha faixa do último EP, Sprech Funk VIP. O lanzamento será chamado Power Hour, como unha das súas pistas, é realmente enerxía, algo Neon, é realmente puching fronte.\nQuizais poida imaxinar cando ir á academia, e saír correndo, ou no deslizante e puch ao seguinte nivel eo seguinte, é o seguinte, ea pista é un pouco como que, cada vez máis e máis, e logo, que é unha especie de explosión, cando se sente nocauteado e despois volta.\nEntón esta é a pequena historia da pista, entón eu creo que cando a xente escoitan..\nSi, si, se cadra eles van executar, é bo para traballar máis.\nWhereabout es en Alemaña?\nEstamos de Leipzig, é en Oriente e é un lugar moi agradable.\nComo vostedes se coñeceron? Hai dez anos, ou algo así?\nMáis. Os nosos pais coñecéronse anos, son amigos da escola. Sei Jakob de tan lonxe como podo pensar sobre iso. Somos da mesma idade. Nós viamos cada verán nos festivos.\nO último 10 anos, nós estivemos moi preto e cinco anos temos vivido na mesma cidade, Leipzig.\nÉ a gran escena en Alemaña?\nEu creo que a escena está aí. Eu non estou seguro se é grande, pero cada cidade ten a súa propia escena, non é unha gran cousa, como o Reino Unido ou na República Checa.\nPenso que tivemos bos anos, hai dez anos. Eu creo que o hype se 2003-2005, non é a cousa da selva. Tivemos grandes raves en Alemaña, con dous a tres mil persoas, e iso cada mes.\nE entón el caeu, pero creo que vai volver. Temos unha nova xeración de persoas que van a festas e creo que o dubstep ea música baixo, en xeral, contribúe moito para traer sangue novo para a escena.\nEstamos optimistas, Esperamos ter bos partidos para os próximos anos. Entón eu non vou reclamar, é podería ser peor.\nLet It Roll, con todos vós, Xade Mindscape, BSE, e logo, está botando xunto a tres. Vostede parece ser parte dun equipo moi agradable. LIR debe ser un orgasmo para ti.\nSi, eu creo que Let It Roll é a cousa que pode xogar en Europa. Ten a cousa da estación pirata en Rusia, xogamos en San Petersburgo que vai de ano e este foi incrible, carallo enorme. Moitas persoas.\nPero esta, un festival onde ten dous días, máis ou menos só Drum and Bass, é incrible, é difícil de imaxinar en Alemaña, onde é máis techno, electro house minimal e outras cousas.\nPero cando ve esta, é Drum and Bass en todas as partes, as persoas coñecen a música, coñecer o artista. Entón si, é quizais orgasmo.\nEntón, onde está agora, a continuación, Jakob?\nCreo que Jakob aínda está durmindo no momento. Quizais estea esperando a transmisión en directo en internet, pero eu estou seguro que está durmindo por Jakob é un pai, el ten unha filla pequena, Entón, cando non está xogando, el espertar moi cedo pola mañá, en 6 ou 7.\nEl é moi bo, organizado para xestionar a vida familiar eo estudo, o proxecto neonlight e outras cousas. Entón, cando non está en festa, el é unha persoa normal como todos nós.\nNo momento en que nós xogamos unha morea de concertos en Alemaña, o próximo concerto é na nosa cidade en Leipzig. É un lugar pequeno, pero é un bo público alí e moita enerxía nun club pequeno, pero é un lugar moi suado polo que vai ser quente no verán, polo que vai ser bo.\nEntón temos un outro concerto en Alemaña e logo, en setembro volvemos a República Checa para dous concertos, a Praga e despois para Viena, quizais a Rusia de novo en setembro ou así. Si, eu creo que cando a tempada de festas acaba, persoas van volver para o club, entón imos ver, pero eu estou seguro que será ocupado.\nAsí, mentres tanto imos xogar por separado, porque, para ser honesto, xogamos só actuacións, polo que non é necesario para xogar xuntos. Claro que podemos xogar de costas ou en tres pisos, catro pisos, ou dous mixers e cousas así.\nPero entendemos que Jakob ten un xeito de mixagem e el mesmo por min, entón eu creo que é interesante para a xente veren quizais seu xogo, e despois me, non é sobre a comparación, pero é fresco para ter dous eventos con neonlight e dúas persoas, é totalmente diferente, pero legal, entón eu creo que non é tan malo.\nNeonlight estará en deixar rodar Open Air 2014\n‹ 10 minutos con Fourward en deixar rodar Festival 2013 - Benešov, Cz\nNoite : BLACKOUT with BLACK SUN EMPIRE, STATE OF MIND, Neonlight, Rido, KANTYZE @ Le Bikini, Toulouse – 15 Novembre 2013 – Deux places à gagner ›\nMarcados con: festival, Alemaña, Entrevista, Jakob, Leipzig, deixar rodar, música levantado, neonlight, hora de enerxía, Sprech do funk VIP, Tobias


O Funambulista Coxo: Sucesión de crises\nSucesión de crises\nNo seu As crises do capitalismo Karl Marx botaba man dun exemplo para explicar como a escisión entre o valor de uso da mercadoría e o seu valor de cambio expresado na forma diñeiro por unha banda e mais a escisión entre o momento da compra da mercadoría e o momento da venda pola outra estaban no cerne da natureza contraditoria do capitalismo:\n«Supoñamos –dicía o alemán– que o tecedor venda a súa mercadoría ao comerciante por 1000 libras, pero non en metálico, senón por medio dunha letra de cambio, de tal modo que o diñeiro figura como medio de pago. E que o vendedor, á súa vez, endose a letra ao banqueiro, xa sexa para pagar con ela unha débeda ou para que lla desconte. O agricultor que vende o liño ao fabricante de fíos véndello tamén contra unha letra de cambio, e o mesmo o fabricante de fíos ao tecedor, o fabricante de maquinaria ao tecedor, o produtor de madeira e ferro ao fabricante de maquinaria, etc. Pois ben, se o comerciante non paga a mercadoría, o tecedor non poderá cobrar a letra e producirase un impago en cadea; ningún dos produtores poderá cobrar e non podendo facer efectivo o valor das súas mercadorías, non poderán repoñer a parte correspondente ao capital constante. E terá nacido unha crise.»\nContinuando, grosso modo, co exemplo de Marx, supoñamos agora que todas esas letras de cambio foron emitidas en forma de créditos por algúns bancos que á súa vez venderon estas débedas a outros bancos e estes a outros, creando así unha burbulla coa que seguir obtendo plusvalías a partir da circulación dun capital que en realidade nunca se fai efectivo e estaremos ante o panorama que provocou a crise financeira do 2008.\nMais agora, coa asunción por parte dos estados desas débedas lixo xeradas polas entidades privadas grandes-de-máis-para-caer, encontrámonos –segundo explica Xavier Vence nun recente artigo titulado Mercados soberanos, estados vicarios– «nunha nova fase da crise». Unha nova fase na que\n«As mesmas axencias de rating que toleraron nos últimos anos níveis de débeda exorbitante no sector privado e nas finanzas póñense agora de árbitros para determinar até onde a débeda soberana dun estado pode ser ou non ser tolerada.»\n«Os mercados financeiros acaban determinando as políticas dun xeito absolutamente imperativo –velaí Grecia. [O cal] obriga a asumir os custos dos desaxustes provocados pola voracidade especulativa dos axentes financeiros e impide a adopción de medidas de recuperación ou de protección fronte as consecuencias provocadas polas mesmas.»\nNunha liña semellante á de Vence, e tamén no mesmo xornal, o economista Marc Vidal sostiña que\n«Os estímulos que se crearon agora están fabricando unha nova burbulla, que é moi evidente. Dunha maneira moi rápida formouse unha burbulla da débeda pública, difícil de xestionar porque non coñecemos cales son as repercusións a medio e longo prazo, xa que nunca tivemos unha. Ten que ver con que os estados pensan que todo é fabricar diñeiro, un diñeiro que nestes momentos non responde ao valor real das cousas, senón que se está fabricando para que haxa un fluxo que circule sen cesar. Témome que é cuestión de tempo que iso acabe reventando.»\nDaniel Bensaïd, pola súa banda, nun artigo titulado Marx e as crises di que\n«O salto perigoso do capital dende a forma mercadoría á forma diñeiro pode resultar así mortal. O xerme das crises está pois presente no diñeiro en tanto que valor convertido en autónomo, forma de existencia convertida en autónoma do valor de cambio. Esta autonomía enxendra a ilusión de que o diñeiro poida multiplicarse por partenoxénese, incrementarse no circuito do crédito sen ser fecundado polo seu paso polo proceso de produción.»\nE conclúe citando a Marx:\n«O intercambio polo intercambio sepárase do intercambio de mercadorías.»\nNesta situación, Vence vaticina que\n«Ou se reforma a fondo as regras de xogo dos mercados financeiros, domesticándoos para que estean ao servizo da economía produtiva e da sociedade, ou estaremos sometidos á extorsión deses grandes fondos especulativos.»\nExtorsión que, segundo Miren Etxezarreta, xa se estaría a producir no tema das pensións. Así, cando en Público lle preguntan por que Zapatero anunciou o aumento da idade de xubilación, esta catedrática de economía responde:\n«Imaxino que o fai para tratar de convencer aos mercados internacionais de que é moi duro.»\nE cando lle preguntan por que estala agora o debate das pensións, contesta:\n«Para axudar aos plans de pensións privados, que son unha baza fantástica para o capital financeiro, que é o que encarga os informes dramáticos. Para eles é unha entrada de fondos inxente, que teñen asegurados para moitísimos anos. E ademais poden investilos en bolsa coa particularidade de que se perden, perdes ti. Eles, nunca.»\nPor outra banda, Daniel Bensaïd adianta, para quen espere que canto peor mellor ou que aquí pode estar o principio da fin que\n«Marx non fala xamais dunha “crise final”. Demostra soamente como “a produción capitalista tende sen cesar a sobrepasar as súas barreiras inmanentes”. A cuestión é saber a que prezo, e a costa de quen, poden ser resoltas.[...] A súas crises poden ser inevitables pero non insalvables. A resposta non pertence á crítica da economía política, senon á loita de clases e aos seus actores políticos e sociais.»\nQue neste momento a sociedade galega estea a posicionarse no tema das caixas de aforro máis en función de paixóns localistas que de análise da conduta destes organismos durante todos estes anos e de previsión do que poderían representar no futuro para a economía do país, indica que a capacidade de reacción das clases populares ante esta sucesión de despropósitos semella estar, tamén ela, en crise.\nPostado por O Fuco às 00:15\nPero, digo eu, non é igual de reaccionario ghastar chapapote contra a fusión e, ao mesmo tempo, canonizar a devandita porque o país necesita unha caixa forte propia?\nPero digo eu, non é igual de reaccionario canonizar a fusión (porque seica o país necesita unha caixa forte propia) que ghastar chapapote contra a devandita?\np.s.: eliminar o meu comentario anterior, claro.\npero, digo eu, dende cando o capital ten patria? dende cando ás élites financieiras deste país impórtalles algo a vida dos seus súbditos? Porqué o alcalde dunha cidade convoca -con certo éxito- ao seus administrados para desfilar en defensa dunha -supostamente- asediada institución financieira?\nO debate fusión-ou-non é ridículo, que vai cambiar no status quo da sociedade galega se pasa unha cousa ou outra? Vai ser peor que goberne as caixas Rato que Gayoso? Vai ser peor o biunvirato Méndez-Gayoso que calqueira outra forma de goberno? Imos ir pior con caixanovadegalicia que con caixamadridnova?\n(Desculpas por esta invasión de cuestións demagóxicas, pero precisaba desfogar un chisco)\nO capital non ten patria pero debería tela. O papel principal das caixas non era o de actuar como meros acumuladores de capital, senón o de contribuír co seu finanzamento a mellorar o tecido produtivo dos lugares onde radicaban. Podemos dicir que o capital financeiro e especulativo non ten patria pero un sistema produtivo determinado si que a ten (ou a debería ter).Non digo que as caixas sexan a panacea, pero tampouco creo que teñamos que renunciar elas mediante a escusa de "total todo dá igual". Ao fin e ao cabo son os únicos entes bancarios nos que existe un pequeno control político(outra cousa é que fan determinados políticos con ese control). Por iso non dá igual que a caixa sexa galega ou madrileña. No primeiro caso os cidadáns galegos teremos capacidade de decisión sobre ela, no segundo non. Creo que é necesario traballar en alternativas pero tamén hai que defender con uñas e dentes calquera pequeno espazo de democracia que exista. Dito isto, recoñezo que no tema das caixas a postura que máis me aquela é a de Vence: é posible, e desexable, manter a pluralidade de caixas, e do que se trata é de reorientalas ao sector produtivo. O que se me escapa (por pura ignorancia) é ata que punto isto é posible na coxuntura actual e ata que punto a fusión é a única alternativa que queda. Coa liña oficial do BNG concordo en que hai que manter as caixas no noso país. Co que non concordo é coa estratexia de evitarlle problemas ao PP ultra de Feijoo aparecendo o nacionalismo como o adalid da fusión en lugar de traballar nun segundo plano (por non falar do patético idilio que,a raiz do tema das caixas, mantén hoxe en día algunha xente do BNG cun xornal inimigo de calquera transformación real, do nacionalismo e da mesma idea de Galiza como é a Voz). A estratexia de Caballero e Losada é tan simétrica que me resulta chocante que a xente non se decate e que o PSOE non sufra desgaste ningún por ter a dous alcaldes seus sostendo posturas diametralmente opostas pero conchabadas. En todo caso, o cerne do asunto é que a concentración e a reestructuración das caixas é algo querido tanto polo PSOE coma polo PP. De aí que o FROB exixa, polas súas axudas, ou ben cumplir cunhas condicións draconianas ou ben, en caso de non conseguir devolver as axudas, ser intervidas polo Banco de España.\nPero entón os seus argumentos danlle a razón a Caballero. Quero dicir, cando eu era pequeno existía a caja de ahorros municipal de Vigo. Daquela os vigueses tiñamos capacidade de decisión sobre ela. Agora que o chiringuito vai estar en Estambul, qué tipo de control político van poder exercer os veciños de Chandrexa da Queixa?\nSalientaria o último parágrafo, o da crise das classes populares refletida pola sua incapacidade para a contestação. Ora, temo que esse cenário é o habitual, só interrompido em explosões como Nunca Mais ou Queremos Galego. Mas, se essa situação de "crise" é a normalidade e os poucos momentos de empoderamento são, precisamente, poucos... então, pode dizer-se que a situação normal de bovinidade é realmente de crise?\ncossimo, supoño que cando falas de Istambul estás empregando a mesma terminoloxía futboleiro-localista (neste caso o dialecto Lerista) pola cal aos vigueses se nos aplicaría (segundo o dialecto Vazquista) a "desgraza" de sermos portugueses (e que curioso, tanto Leri coma Vázquez eran tamen do PSOE). Non penso que sexa a mellor terminoloxía, pero cada un é dono das súas palabras.\nO caso é que, malia que a sede estivese, como ti dis, en Istambul, os veciños de Vigo (e os de Chandrexa de Queixa) si terían, a través dos seus representantes no parlamento galego, capacidade de decidir algo (podemos estar dacordo en que non demasiado). Pensar que Caballero está montando todo isto para defender a democratización das caixas e non para apoiar as intencións da directiva actual de Caixanova de se fusionaren con, por exemplo, Caja Murcia, (ou con Caja Cantabria, que seica é outra das alternativas das que gosta o PSOE) é atribuirlle a este alcalde unha visión de país que nin el, nin o partido ao que pertence, demostrou nunca (e a mellor mostra de que o PSOE non ten un proxecto galego vese no panorama actual no que a súa estratexia consiste en que cada alcalde, tamen o da Coruña e o de Lugo, contribúan a esgazar a sociedade galega nun sifin de microreivindicacións estériles mentres o goberno central fai o seu traballo.\nOscar de lis. Eu referiame á "crise nas clases populares para reaccionar" coma un fenomeno novo, como unha desarticulación tal da sociedade que mesmo acontecementos importantes son incapaces de provocar a toma de consciencia.\nAsí, poderíase dicir que a falta de consciecia é o estado habitual, o momento de consciencia (ou de "empoderamento" nas tuas palabras) é estado puntual, e a crise consistiría na incapacidade estrutural da sociedade para saír do estado de inconsciencia. Sei lá.\nÉ que a nai de Leri e a miña avoa eran íntimas (compartían clase social, creo). Lembro ter ido hai 25 anos ou así ao funeral da matriarca na colexiata.\nNon sei se sabes que en tv3 hai un programa que se chama Polónia e outro que se chama Crackovia. E logo están tamén os pezones negros. Ou sexa, que supós mal.\nPor outra banda, poderoso caballero es don dinero.\nDe verdade pensas que axudar á supervivencia das entidades financeiras (porque iso é o que son hoxendía basicamente as caixas) é facer país?\nA pregunta qué deberiamos plantexarnos é: en qué beneficia a fusión intergalaica aos que menos teñen? E aos que non teñen nada?\nO teu razoamento podería ser levado ad infinitum: ti acusas a Caballero de localista e os "constitucionalistas" acúsante a ti de plantexar microreivindicacións estériles ao mesmo tempo que se vanaglorian da penetración das "nosas" empresas nos mercados latinoamericanos. E supoño que non fai falta que che diga que gaña sempre.\nA alternativa coas caixas non é ou ben axudar á súa supervivencia ou ben axudar á demolición de todo o sistema bancario, caixas incluídas. Se ese fose o debate (e que iluso é pensar na mera existencia dun debate semellante) se cadra eu avogaba pola demolición de todo. Pero iso non é o que se dirime. O dilema é, temos unhas entidades nas que se pode influír democraticamente (admitindo como xa admitín que a democracia nas caixas é de todo insuficiente) e temos outro tipo de entidades (os bancos privados) nos que non se pode influír en absoluto e que son o modelo ao que se quere levar ás caixas. Ante este dilema temos dúas opcións: busquemos a mellor maneira de que as caixas sigan sendo ferramentas controlables democraticamente (e aquí xa dixen que non sei se a fusión é a única alternativa) ou ben, pasemos de todo porque total todo o que fagamos tanto dará, xa que o capitalismo é tan natural como as borrascas e nada se pode facer porque todo é unha merda.\nEn canto ao de considerar equiparable o localismo coa concepción nacional de Galiza, está claro que é posible só desde unha opción ideolóxica previa determinada. Para considerar que as reivindicacións galegas son estériles hai que partir de existencia incuestionada dun marco sociohistórico e económico español xusto por graza divina ante o cal calquera reivindicación dun marco alternativo é non só innecesario senón tamén intrinsecamente malvado.\nEn cambio, desde unha concepción soberanista galega (obviamente, hai que partir desa concepción soberanista galega), considerar os localismos vigués e coruñés como estratexias distractoras propulsadas desde determinadas concepcións ideolóxicas do Estado é algo bastante razonable; e considerar ao nacionalismo galego (e aquí teño que dicir que a palabra nacionalismo non me convence, pero ese é outro tema) como unha ferramenta útil da que se dotou a sociedade galega para contrarrestar unha posición obxectivamente subalterna (por non dicir que colonial en moitos aspectos)tampouco parece un disparate.\nEn todo caso, e por resumir, para clarificar este debate, creo que hai que partir dunha certa idea de verdade.\nSe pensamos que todo o que nun momento dado é formalmente coincidente resulta igualmente válido, se non partimos de que nalgún lugar está a verdade, é normal que acabemos razonando con algo parecido a: o localismo é ao nacionalismo galego o que o nacionalismo galego é ao estado ergo o localismo é igual ao nacionalismo galego. Pero eu son dos que penso que nalgún lugar está a verdade dos feitos.\nEn canto a que haxa un programa chamado Polonia e TV3 demostra a intelixencia dos cataláns ao utilizar ironicamente un insulto. Pero ollo, eles aí están dando a guerra onde hai que dala, na confrontación de intereses centro periferia entre Madrid e Barcelona; non dando a guerra nunca batalla (que repito é estéril) tanxencial entre a periferia 1 que é Coruña coa periferia 2 que é Vigo (ou viceversa).\nEu penso que é xusto ao contrario: os teus plantexamentos posibilistas alimentan a constante(re)naturalización do capitalismo; como o igualitarismo radical é unha utopía inatinxible, inventemos ferramentas para controlar democraticamente "a cousa". Pois ás veces, non facer nada, (subtraerse á lóxica do capital)é o mínimo que deberíamos facer; un imperativo categórico, vamos.\nTodos os nacionalismos, para non caer nunha contradicción obvia (o seu carácter ideolóxico)pretenden apropiarse da gran verdade. Xa sei que o españolismo proactivo non é o mesmo có galeguismo reactivo pero aínda así... qué raio son as reivindicacións galegas? As reivindicacións dunha traballadora da limpeza e as dun directivo de caixagalicia poden ser subsumidas nunha categoría común?\nNon sei onde está a verdade pero seguro que está máis preto de Marx ca de Risco ou de Albert Boadella. Por certo, hai un blog en internet que se chama "xudeus sen fronteiras".\nSeguro que deixar todo en mans do espontaneismo, esquecerse das institucións (o que non significa conseguir que as institucións se esquezan dun) e obviar que nunha sociedade con rasgos coloniais a loita tamén se expresa na contradición centro-periferia lle beneficia moito á traballadora da limpeza.\nEu qué sei!.\nMoi clarificadora a súa expliación!\nTeño unha pregunta final: a vía de actuación decisiva, polo tanto, pasa por chegar ás insitucións (concellos, xunta, caixas de aforros, comunidades de veciños) alá onde sea posible, e, unha vez nelas... que? e sobre todo dende que posicións?\nGrazas polos seus comentarios, os únicos intelixentes e ben fundamentados que teño lido sobre todo este tema ultimamente en medios variados.\nBuf... falar de "actuación decisiva" xa me dá un pouco de medo pero non vexo outra maneira de facer as cousas que tratar de cambiar o existente a partir do existente (o cal non quere dicir "xestionar o existente").\nEu entendo que evitar entrar naqueles lugares onde se dirime poder e pretender mudar a realidade é unha forma de pensamento máxico.\nE logo as institucións financieiras, son unha conquista obreira e labrega?\nEu creo que as dúas posturas xa quedaron bastante claras.


Programa de actividades de Nadal 2020 - Lugo - Viva Lugo\nInicio Varios Programa de actividades de Nadal 2020 – Lugo\nPrograma de actividades de Nadal 2020 – Lugo\nA concelleira de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua, Maite Ferreiro, presentou xunto con representantes da Mesa Pola Normalización Lingüística, A Volta do Agro, Asociación Socioeducativa Antonio Gandoy, Cántigas e Frores, Madia Leva!, Semente Lugo e Troupelear as actividades culturais do Nadal 2020. Maite Ferreiro explicou que “estas actividades están pensadas seguindo as pautas da cultura segura que levamos executando desde o inicio da crise sanitaria”.\nA área de Cultura achegará o Nadal a distintos puntos da cidade, con actividades organizadas no Auditorio Municipal Gustavo Freire, no MIHL, na Praza de Abastos, no Vello Cárcere e espectáculos de rúa en distintas zonas da cidade, entre as que se atopan actuacións musicais, pasarrúas, obradoiros e contacontos. “O Nadal é unha data na que debemos traballar tamén para recuperar e promocionar os elementos culturais da nosa terra” indicou Maite Ferreiro, que e engadiu “este ano decidimos colaborar por segunda vez consecutiva cos colectivos de Lugo, que levan moito tempo facendo a benvida ao Apalpador, que xa é unha cita importante do Nadal en Lugo”.\nA programación do Gustavo Freire comezará o sábado 19 de decembro, coa III Festa de Benvida ao Apalpador, que contará coas actuacións de A Volta do Agro, Cántigas e Frores e Troupelear. O martes 22, Producións Dispersas traerá Tódalas Marabillas do Mundo, e o mércores 23, Tropa de Trapo presentará o espectáculo 4 monos. O sábado 26 poderá desfrutarse de Pakolas co espectáculo Cores, Contos e Rock’n Roll, e o domingo 27 Assircopatas interpretará Rogelio, un paiaso en recuperación. De cara á última semana do ano poderá desfrutarse de Clownbatientes, de Imaginart, o día 29, e Fartura de Nadal, de Rilo&Penadique o día 30.\nTodas as actividades comezarán ás 18:30, e serán de entrada gratuíta que deberá retirarse previamente no portal entradaslugo.es\nMIHL e Praza de Abastos\nOs días 22, 23, 28, 29, 30 de decembro, terán lugar os obradoiros para público familiar Adornamos o MIHL, Feliz Nadal, e Artesanía de Nadal, entre as 10:30 e as 13:30h, que se complementarán os días 26 e 27 co espectáculo Un Nadal curioso: As Saturnalias, que terá lugar entre as 17:00 e as 19:00.\nO 4 de xaneiro realizarase un obradoiro de arte urbana, que terá unha cabida de 10 mozas e mozos maiores de 12 anos.\nO domingo 20 de decembro terá lugar unha dobre función de Queres que cho conte?, de Paloma Lugilde Producións, ás 12h no MIHL e ás 18h na Praza de Abastos, con entrada gratuíta, que deberá retirarse na web entradaslugo.es.\nPara os obradoiros é preciso reservar praza, chamando ao MIHL no 982 297 446 ou no correo mihlmuseolugo@gmail.com.\nOs días 26, 28 e 30 de decembro, e 2, 3, 4 e 5 de Xaneiro, o Vello Cárcere realizará obradoiros de panxoliñas, cunha cabida de 10 nenas e nenos en cada unha das dúas sesións diarias, 11:00 a 12:00 e 12:15 a 13:15.\nO 26 de decembro e o 2 de xaneiro realizarase un contacontos de Nadal baixo o título Babar e Papá Noel. Terá lugar entre as 11:30 e as 12:30 para nenas e nenos de 3 a 5 anos, e de 18:30 a 19:00 para nenas e nenos de 6 a 8, que terá unha cabida de 6 nenas e nenos por sesión.\nO domingo 27, organizarase o obradoiro Organicemos un boneco de neve!, destinado a nenas e nenos de 6 a 8 anos, cunha cabida de 6 nenas e nenos.\nO domingo 3 de xaneiro, entre as 11:30 e as 12:30, terá lugar o obradoiro Facemos Galletiñas!, destinado a nenas e nenos de 3 a 5 anos, e cunha cabida máxima de 6 nenas e nenos por sesión.\nTodas as actividades precisarán de reserva de praza previa no teléfono do Vello Cárcere, 982 297 195, ou no correo vellocarcere@concellodelugo.org.\nO 19 de decembro, entre as 17 e as 18:30, a área de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua en colaboración cos colectivos A Volta do Agro, Asociación Socioeducativa Antonio Gandoy, Cántigas e Frores, Madia Leva!, Semente Lugo e Troupelear, organizan dous pasarrúas de Benvida ao Apalpador. O primeiro comezará no Recinto Histórico, pasando pola avenida da Coruña e rematando no Auditorio Gustavo Freire, mentres que o segundo comezará na praza da Milagrosa e rematará no Auditorio Gustavo Freire.\nOs días 24 e 31, a partir das 12h, Troula Animación percorrerá as rúas do recinto histórico co espectáculo O Son do Nadal\nArtículo anteriorVocabulario en galego sobre a COVID-19\nArtículo siguienteReabre a Casa da Música de Lugo


A crise e a inflación centran a xornada do Primeiro de Maio\nOs sindicatos chaman á mobilización e a actuar contra a suba dos prezos e os efectos da crise na clase traballadora.\nphoto_camera Unha persoa pasa diante dos carteis que chaman á mobilización neste Primeiro de Maio (Foto: Xoán Roberes).\nEste domingo, primeiro de maio, a clase traballadora galega está chamada a saír as rúas para reivindicar melloras que fagan fronte, entre outras cuestións, á perda de poder adquisitivo e garantan unha saída digna da actual crise económica e social.\nSerá unha xornada que decorrerá no medio dun escenario "extremo", no que se aproveita a guerra para xustificar unha situación económica, social e industrial que arranca xa de antes Galiza, e que na pandemia empeorou e agora está nun momento moi crítico", explica a Nós Diario o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, que incide en que "a carestía da vida e o avance da pobreza en xeral lévanos a que fagamos a reivindicación de 'Contra a pobreza, políticas públicas e salarios dignos'".\nEntre as peticións do principal sindicato da Galiza, que este domingo se mobilizará en 16 cidades e vilas galegas coa de Vigo como principal, están apostar por unha tarifa eléctrica galega, na que se desconten as peaxes por transporte e aplique 10% de desconto a todas as galegas e os galegos; recortar os beneficios das eléctricas; revisar os salarios conforme ao IPC interanual acumulado e subir o salario mínimo a 1.167 euros (60% do salario medio que marca a carta social europea), entre outras.\nUn prezo máximo do combustíbel, a revisión do salario conforme ao IPC e fixar o custo da enerxía: as propostas da CIG polo 1 de Maio\nPola súa parte, Comisións Obreiras (CCOO) e UXT organizan varias manifestacións conxuntas no país, aínda que a principal, na que participarán os seus respectivos secretarios xerais, terá lugar na Coruña. Todas elas serán baixo o lema 'A solución: subir salarios, conter prezos e máis igualdade'.\nA este respecto, a secretaria xeral de CCOO, Amelia Pérez, denunciou que a perda de poder adquisitivo fai que haxa na Galiza "moitas familias que teñen traballo e non chegan a final de mes" ou nas que, pola alza dos prezos, "calquera imprevisto rompe as costuras da economía doméstica".\nO secretario xeral de UXT, José Antonio Gómez, tamén incidiu na necesidade de adecuar os salarios ao incremento do custo da vida e lembrou que, xunto a estas reivindicacións están as de camiñar cara á xornada laboral de 32 horas, avanzar no compromiso do Goberno español de subir o SMI e traballar "nun estatuto dos traballadores para o século XXI".\nNa CUT, pola súa parte, terán moi presentes as loitas obreiras de 1972, das que se cumpren 50 anos e que, un sindicalismo que, como destacan, "rompera con ese outro sindicalismo español que non ía tardar en traizoar ao proletariado todo".\nPara a CNT o reto transcendental do movemento obreiro é facerse oír, tomar conciencia de clase e contrarrestar a onda de movementos autoritarios, racistas e patriarcais, unha idea que respalda tamén a CXT, que proclama que 'Os dereitos conquístanse loitando'.\nA CIG, ademais da manifestación de Vigo, convoca nas outras seis cidades e en vilas como Cee, Ribeira, As Pontes, Foz, Verín, O Barco, Vilagarcía, A Estrada e Cangas.\nCCOO e UXT irán xuntas na Coruña, Ferrol, Santiago, Vigo, Ourense, Pontevedra e Vilagarcía, mais UXT maniféstase en solitario en Lugo e Viveiro.\nA CUT convoca actos na Coruña, Compostela, Vigo e Ourense, mentres que a CNT programa o seu acto central en Compostela e a CXT o seu en Pontevedra.\nCIG CCOO CUT UXT Día Internacional do Traballo


Foro da Galiza Pospetróleo • Ver tema - Redefinirmos o feminismo na era posindustrial\nÍndice do Foro ‹ Galiza Pospetróleo ‹ Mulleres e Peak Oil\nRedefinirmos o feminismo na era posindustrial\nAcerca do papel das mulleres nunha sociedade pospetróleo e como as afectarán as implicacións do Peak Oil.\npor Begonha » 13 Xuñ 2014, 00:17\nO sistema patriarcal no que vivimos é cuestionado por primeira vez de xeito organizado polas mulleres durante a revolución industrial, cando elas empezan a traballar nas fábricas. As mulleres saen traballar e visibilízanse, reúnense e fanse fortes. Empeza asi a longa loita pola igualdade de dereitos. Máis tarde soubemos que o capitalismo nola xogou ben xogada, máis hai que recoñecer que se avanzou no recoñecemento de dereitos e na independencia económica.\nPero se nos enfrontamos precisamente ao fin da era insdustrial, qué nos depara o futuro pospetróleo ás mulleres? Voltar á invisibilidade, ao doméstico, e polo tanto á dependencia? Ao traballo reproductivo e de coidados non remunerado e que por tanto nos fai dependentes, logo sometidas? O pasado sábado saía un artigo en "Público" que afirma que "El trabajo no remunerado en España supone ya el 53% del PIB. El mayor porcentaje de esta actividad se concentra en el cuidado de niños, enfermos y mayores, según un estudio publicado este miércoles por la Fundación BBVA y liderado por la investigadora del CSIC María Angeles Durán. Adiviñade quén se encarga maioritariamente deste traballo" A crise, por suposto, fai que o Estado devolva as funcións de coidado aos fogares.\nAgora ben, a teoría do Decrecemento promulga unha Sociedade-Economía do coidado, coidado da terra, coidado das persoas, e as ocupacións tradicionalmente femeninas deben poñerse en valor, porque son as máis importantes para a sociedade. Sin o traballo reproductivo por exemplo a sociedade simplemente non existirá.\nPor outra banda, a "liberación feminina" en moitos aspectos non foi tal e hai hoxe un amplo movemento de mulleres que nos sentimos timadas, esclavizadas, con xornadas laborais dobles, esclavizadas pola publicidade e a moda, e ainda por riba frustradas por non poder vivir plenamente feitos tan importantes coma a maternidade, que se considera un obstáculo para a nosa vida laboral e profesional, cando máis ben é ao contrario, como opina a profesora de Socioloxía da Universidade de Sevilla, Isabel Aler, quen calificou, xa no 2008, o modelo de traballo actual en España como androcéntrico e precario.\nSguimos vivindo nun sistema patriarcal que espera de nós abnegación, submisión e satisfacción dos desexos dos outros antes que dos nosos mesmos. Estamos nun momento histórico no que temos que repensar o mundo que nos gustaría deixarlles ás nosas fillas.\nA independencia económica é a base fundamental para todos os seres sentirse libres.\nEsa independencia económica ten que estar garantida ainda para as persoas que se adican ás tarefas reproductivas e de coidados\nA educación é a única vía para cambiar a sociedade, para erradicar violencia, prexuizos, discriminación, etc. Polo tanto unha nova maternidade, crianza, educación son fundamentais\nUnha sociedade pospetróleo, tal e como a pensamos desde Véspera de Nada, co cambio de valores que implica, pode ser unha oportunidade para avanzar no eido da igualdade de dereitos e no desenvolvemento dos dereitos que as mulleres temos a maiores e que se derivan de que nós preñamos, parimos e aleitamos as criaturas. Só unha sociedade que respete profundamente esta naturaleza mamífera e que recoñeza a especial importancia do nacemento e a primeira crianza, e que permita o pleno desenvolvemento destas funcións criará persoas completas para unha sociedade sana.\nRexistrado: 04 Mar 2014, 12:19\nRe: Redefinirmos o feminismo na era posindustrial\npor Casdeiro » 13 Xuñ 2014, 07:32\nBegonha escribiu: O sistema patriarcal no que vivimos é cuestionado por primeira vez de xeito organizado polas mulleres durante a revolución industrial, cando elas empezan a traballar nas fábricas. As mulleres saen traballar e visibilízanse, reúnense e fanse fortes. Empeza asi a longa loita pola igualdade de dereitos. Máis tarde soubemos que o capitalismo nola xogou ben xogada, máis hai que recoñecer que se avanzou no recoñecemento de dereitos e na independencia económica.\nObviamente queres dicir... independencia económica con respecto ao marido ou o pai... pero desde logo non respecto do patrón ou do sistema capitalista-industrial no seu conxunto, non é?\npor Casdeiro » 13 Xuñ 2014, 07:41\nBegonha escribiu: Pero se nos enfrontamos precisamente ao fin da era insdustrial, qué nos depara o futuro pospetróleo ás mulleres? Voltar á invisibilidade, ao doméstico, e polo tanto á dependencia?\nEn cánto á invisibilidade... que queres dicir? No ámbito ¿público? ¿social? Depende de onde definamos ese ámbito: se é no local, na aldea/barrio, na parroquia/cidade, a volta á casa (sexa dun home ex-traballador ou muller ex-traballadora) significa precisamente todo o contrario: volvemos a estar presentes, visibles, e actuando no noso contorno máis inmediato. Seguimos colonizados polo imaxinario capitalista-industrial onde o local, o comunitario, o intensamente social e achegado ás nosas vidas, non existe, non ten valor... Debemos desprendernos desa visión porque non é nosa: é imposta pola súa ideoloxía.\nE o mesmo podemos dicir da dependencia: deixar de depender dun emprego, dun Estado protector... ¿é volver ser dependentes? En todo caso mudariamos a dependencia, pero en boa medida tamén abre a posibilidade a nos independizarmos máis, como unidade familiar. E o mesmo lle pode pasar a un home. Non acabo de ver por qué precisamente as mulleres teñen que ser as que volvan a casa desbotadas polo sistema industrial, pero bo... asumamos que pode ser así por cómo están montadas as cousas e as mentalidades no sistema actual. Deberiamos entre todos repensar os roles de homes e mulleres pero adaptados ao novo contexto postindustrial e recoñecendo o valor (humano, non de mercado) dos coidados, do labor doméstico, etc. Penso eu que no pasado preindustrial se recoñecía máis, con todo o que puidese haber tamén de machismo, claro, e de falta de dereitos, pero non penso eu que o home desvalorizase o labor da muller na vida tradicional rural previo ao mundo do emprego asalariado.\nAcho que non deberiamos vencellar doméstico a conceptos con carga tan negativa como invisibilidade ou dependencia. O doméstico é o básico, o fundamental, o entorno sinequanon para a vida.\npor Casdeiro » 13 Xuñ 2014, 08:11\nBegonha escribiu: A educación é a única vía para cambiar a sociedade, para erradicar violencia, prexuizos, discriminación, etc. Polo tanto unha nova maternidade, crianza, educación son fundamentais\nPor suposto que é unha vía importante para mudar unha sociedade, e sería a vía ideal... mais entran outros factores en xogo, tanto na sociedade industrial como na postindustrial cuxo alborexar vivimos. A simple carencia de enerxía (e con isto, de moito do que demos ata hoxe por seguro) vai facer mudar a nosa sociedade dunha maneira moito máis brusca e profunda do que podería facer a educación, e temo que non será no sentido que a nós nos gustaría. Por suposto se tivésemos unha educación preparada para acompañar e dar sentido positivo e liberador a estes cambios, sería moito mellor e o resultado final o mellor dos posibles, pero coido que estamos moi lonxe desa preparación e se cadra xa é moi tarde, agás se cadra para algunhas experiencias de educación libre, non controladas polo Estado nin polos poderes privados actuais (incluída a Igrexa católica).\nPolo demais parabéns polo texto, penso que merece unha presenza no noso blog e mais nalgún outro medio de comunicación. Espero que te animes a envialo!\npor marinela » 28 Set 2014, 08:43\nUnha cousa é o que propón a teoría do decrecemento, e outra a realidade do futuro postpetróleo. Penso que non van ser os grupos pro-decrecemento quen se encarguen de organizar a sociedade dese futuro. Máis ben serán os grupos de poder de sempre. Pouco vexo arredor de min que me faga ter esperanza no contrario.\nDe modo que tamén é posible que as ocupacións de coidados que na sociedade patriarcal se nos atribúen ás mulleres, seguirán (e en aumento) séndonos atribuídas. Xa seoen voces dicíndonos que volvamos "para o noso sitio".\nA liberación da muller claro que é un timo. Non vale de nada que nós saiamos fóra traballar, se toda a carga do fogar e dos coidados repercute sobre as nosas costas. Dese timo, non é o poder o único culpable, tamén o é cada varón que permite que as mulleres da súa familia teñan unha dobre xornada laboral mentres el descansa. Os coidados deben estar repartidos, o ocio tamén.\nA miña pregunta é: se en momentos de bonanza económica non se acadou nin sequera unha igualdade tan simple como a igualdade salarial, que pasará durante unha crise económica sen precedentes?\nEu xa sei quen vai lavar as camisas cando non haxa lavadora. Xa o vivín hai moito tempo!\nRexistrado: 27 Set 2014, 11:15\nEncontro de Mulleres en Transición\npor Casdeiro » 06 Out 2015, 06:40\nNon perdades esta crónica de Olga Romasanta, se non puidestes estar alí.\nVolver a Mulleres e Peak Oil


A Deputación busca poñer en valor a figura de Concepción Arenal no bicentenario do seu nacemento - Comarcas na Rede\nHomeÉ NoticiaA Deputación busca poñer en valor a figura de Concepción Arenal no...\nA Deputación, a través dos departamentos de Patrimonio e Igualdade, e o Ateneo de Pontevedra iniciarán este mes a conmemoración do bicentenario do nacemento de Concepción Arenal co fin de poñela en valor como unha das primeiras feministas galegas e como importante figura do patrimonio histórico feminino polo legado do seu pensamento nunha grande produción de publicacións. Segundo adiantou hoxe a presidenta Carmela Silva na presentación –na que estaba acompañada pola deputada de Patrimonio, María Ortega e o representante do Ateneo, Antón Sobral–, a escritora e profesora Anna Caballé será a encargada de desmontar os mitos creados arredor da figura da humanista galega cunha conferencia maxistral aberta ao público.\nO relatorio de Caballé , que estará o mércores 29 en Pontevedra (20 horas, Café Moderno), ten como título ‘Concepción Arenal, a lei do ben’, e está baseado na biografía que lle valeu a concesión do premio Nacional de Historia 2019 (‘Concepción Arenal. La caminante y su sombra’) “por reunir todos os requisitos de excelencia nunha obra de historia: novidade historiográfica e metodolóxica, pluralidade de fontes e un plantexamento científico e rigoroso sobre un personaxe aínda non suficientemente coñecido”. Nela reconstrúe por primeira vez traxectoria vital de Concepción Arenal, as súas aspiracións, os seus acertos e as súas contradicións.\nA presidenta da Deputación destacou que a conferencia organizada polo Ateneo de Pontevedra sobre Concepción Arenal “vai iniciar as actividades que vamos desenvolver sobre a primeira feminista galega, para poñer en valor a súa figura cando se celebran douscentos anos dende o seu nacemento”. Deste xeito, a conferencia que impartirá a Premio Nacional de Historia Anna Caballé, a quen Silva cualificou como “unha muller imprescindible na cultura e na defensa da igualdade das mulleres”, servirá para afondar na traxectoria vital de Concepción Arenal.\nCarmela Silva aproveitou a ocasión para reivindicar que “nós tivemos moitas mulleres nacidas aquí cun gran nivel, como Concepción Arenal, Clara Campoamor ou Victoria Kent, que son as nosas mulleres, mulleres galegas comprometidas cunha grande capacidade, cunha grande formación, que ocuparon espazos de poder moi potentes e que nós temos que poñer en valor como as súas pequenas herdeiras, para seguir traballando pola igualdade”. Deste xeito, a presidenta da Deputación quixo tamén “mandar un recado a todos eses que falan do pin parental” e amosar, así o seu “compromiso persoal de loita contra todos os que queren afastarnos, ás mulleres, do noso lugar”.\n“Concepción Arenal é o noso patrimonio feminino. Por iso ten que vir a primeira fila. É unha muller que viviu nun tempo onde a muller estaba cuestionada e non podía demostrarse no ámbito público, e ela loitou contra ese estatus. Fíxose a si mesma, sendo máis reformista que revolucionaria. Ía por diante dos seus tempos pero con vagaxe chea de contradicións (…) e aínda así deu pasos importantes e deixou un legado e patrimonio escrito do seu pensamento “, subliñou a nacionalista.\nOrtega tamén puxo de relevo que Concepción Arenal viviu en Pontevedra ao final da súa vida, cando era maior e doente, e chegou a ser unha figura fundamental para que se organizaran ao seu arredor faladoiros de ilustres homes pontevedreses, dando protagonismo así a unha voz feminina. Así mesmo, destacou que o Museo de Pontevedra conta cun amplo patrimonio sobre ela (cadros, figuras, escritos…) e incluso en 1996 editou un traballo da autora que non fora publicado antes. “Todos estes son argumentos máis que suficientes para darse conta da importancia de apoiar esta iniciativa do Ateneo”, subliñou Ortega, quen convidou á cidadanía a asistir á conferencia de Caballé para “desmontar moitos mitos” sobre a figura da humanista galega.\nPola súa parte, Antón Sobral destacou que o Ateneo é un foro de debate independente que organiza arredor dunhas 70 actividades anuais. Sinalou que sen a colaboración da Deputación non sería posible sacar adiante a conferencia de Anna Caballé, de quen salientou a profesionalidade na investigación sobre Concepción Arenal. Tamén lembrou a vinculación de Caballé co feminismo e destacou que é impulsora da iniciativa para que se elimine a denominación de ‘Congreso dos deputados’ por ser redundante e non inclusiva, a favor de unicamente ‘Congreso’.


Como cada sábado previo ao Día da Patria Galega terá lugar a subida ao Pico Sagro, revivindo así o ascenso que Castelao realizara en 1924 canda outros membros das Irmandades da Fala. Após a subida realizarase un xantar e visitaranse distintos puntos da zona.\nAscenso ao Pico Sagro nunha imaxe de aqruivo [Foto: Xoan Carlos Garrido]\nRedacción 11:34 do 20 de xullo de 2021\nUnha nova subida ao Pico Sagro terá lugar o vindeiro sábado 24 de xullo, convocada pola Asociación Cultural O Galo de Santiago e a AC Vagalumes da Estrada, ambas as dúas integrantes da Federación Galiza Cultura. Conmemórase así o ascenso realizado por Castelao o 19 de xullo de 1924, en plena ditadura de Primo de Rivera, con outros membros das Irmandades da Fala para coñecer os mitos e a historia do pobo galego. Ademais tamén se honrará o discurso Alba de Gloria de Castelao, reafirmando con el a vontade de Galiza de ser e de existir como nación.\nO cartaz deste ano 2021 reproduce a fotografía coloreada que tiraron como lembranza Castelao e o grupo cando a súa ‘peregrinación’ ao Pico Sacro.\nAs convocantes sinalan que nesta actividade gardaranse todas as normas necesarias nun contexto de pandemia como o que se está a vivir. “Por este motivo crebamos o programa habitual e non acudirán ao acto as outras asociacións membros da Federación Galiza Cultura, nin o grupo de gaiteiros, nin haberá a actuación musical; tamén se anulou o recital de poemas e restrínxese o número de participantes, como xa se fixo en 2020”.\nIso si, mantense a cerna do acto que se leva desenvolvendo desde hai unha década: no cumio do monte, unha sucesión de persoas lerán o Alba de Gloria’de Castelao.\n12 horas. Concentración no aparcadoiro. Desde alí comezará a subida do último tramo do monte até chegar á capela de San Sebastián.\n12:30 horas Na capela, o investigador Héitor Picallo lerá o texto que escribiu ex professo para este acto e despois subirase ao cumio.\n13 horas. Izarase a bandeira galega na rocha que coroa o Pico Sacro, leitura do Alba de Gloria e canto do Himno Galego.\n13:45 horas As persoas que baixan xuntaranse no cruce coas que quedaron na capela de San Sebastián, para ir até as covas do Pico Sacro. Héitor Picallo explicará as súas posíbeis orixes e as lendas que se conservan sobre elas.\nUn xantar de convivio en Gres e a visita a determinados puntos da zona, como a ponte medieval de Ledesma ou a capela de Santiaguiño completan o programa. A organización advirte que de chover, haberá un programa alternativo.\nO Galo pico sacro alba de gloria Vagalume\nOs ‘19 de Meirás’ volven ao pazo catro anos despois da protesta


Comarca de Caldas - Howling Pixel\nA comarca de Caldas é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra e a súa capital é Caldas de Reis. Pertencen a ela os concellos de Caldas de Reis, Catoira, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga.\n34.757 hab. (2014)\nMenores de 15 anos 4.576 (13.16 %)\nEntre 15 e 64 anos 22.317 (64.21 %)\nMaiores de 65 anos 7.864 (22.63 %)\nVexa o artigo principal en Galería de imaxes da comarca de Caldas\nConcellos da comarca de Caldas.\nConcellos e localización na provincia de Pontevedra.\n↑ DECRETO 65/1997, do 20 de febreiro, polo que se aproba definitivamente o mapa comarcal de Galicia (DOG nº 63, de 3.04.1997)\nSan Breixo de Arcos de Furcos é unha parroquia que se localiza no concello de Cuntis. Limita coas parroquias de Cuntis, Couselo, Piñeiro e Portela, e co concello da Estrada no nordeste do concello de Cuntis na comarca de Caldas.\nEn 1836 tiña unha poboación de feito de 725 persoas. Nos anos que van de 1986 a 2009 a poboación pasou de 799 a 662, o cal significou unha perda do 17,1 %. Segundo o IGE en 2011 tiña 642 habitantes (336 mulleres e 306 homes).\nEstá formado polos seguintes lugares ou aldeas: A Casiña, Anllada, Arcos de Arriba, Casa da Cruz, Cornado, Ducío, Ferreiros, Furco, O Caeiro, Piñeiro e Piso.\nSanta Mariña de Arcos da Condesa é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Caldas de Reis na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 439 habitantes (214 homes e 225 mulleres, distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento con respecto ao ano 2004 cando tiña 424 habitantes, malia que aínda por embaixo dos datos de 1999, con 469.\nDebe o seu nome á condesa Munia, filla de Froila Vermúdez, que viviu no lugar de Marán. Durante o Antigo Réxime foi un couto, aínda que non chegou a ser concello propio no momento da configuración dos concellos constitucionais. Actualmente é unha das 9 entidades locais menores de Galiza, recoñecida como tal por Decreto de 18 de xaneiro de 1946.\nSan Miguel de Catoira é unha parroquia que se localiza no norte do concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.201 habitantes (596 homes 605 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.060 habitantes.\nSanta María de Cosoirado é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 69 habitantes (36 mulleres e 33 homes), nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 78 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 49 habitantes, sendo 26 homes e 23 mulleres.\nSan Miguel de Couselo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cuntis na comarca de Caldas. Segundo o IGE en 2011 tiña 189 habitantes (102 mulleres e 87 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 187 habitantes.\nSan Pedro de Dimo é unha parroquia que se localiza no norte do concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 973 habitantes (469 homes e 504 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.141 habitantes.\nO último domingo de maio celébrase a romaría de San Cibrán.\nGalería de imaxes da comarca de Caldas\nGalería de imaxes da comarca de Caldas.\nA comarca de Caldas comprende os concellos de Caldas de Reis, Catoira, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga.\nSanta Baia de Oeste é unha parroquia que se localiza no norte do concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 767 habitantes (376 homes e 391 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 808 habitantes.\nSan Mamede de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello de Cuntis na comarca de Caldas. Segundo o IGE en 2011 tiña 370 habitantes (195 mulleres e 175 homes), 84 menos ca en 1986. En 1836 tiña unha poboación de feito de 480 persoas.\nLimita coas parroquias de Estacas, Cuntis, Couselo e Arcos e co concello da Estrada .\nPortas é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal, no ano 2014 tiña unha poboación de 3.025 persoas. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «portense».\nSan Salvador de Saiáns é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña na comarca de Caldas. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.451 habitantes (757 mulleres e 694 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.375 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 1.857 habitantes, sendo 924 homes e 933 mulleres.\nSanta María de Troáns é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Cuntis, na comarca de Caldas. Limita coas parroquias de Estacas e Cuntis, e cos concellos de Moraña e Caldas de Reis.\nEn 1836 tiña unha poboación de feito de 574 persoas. Nos anos que van de 1986 a 2009 a poboación pasou de 1008 a 732 persoas, o cal significou unha perda do 35,1%. Segundo o IGE en 2011 tiña 720 habitantes (375 mulleres e 345 homes).


APRENDER O VERBO REGULAR\nA estrutura do verbo debemos aprendela ben.Cóllenos nunha man:\nPERSOAS: 1ª 2ª 3ª e tres formas non personais: Infinitivo, Xerundio e Participio.\nNÚMERO: Singular/ Plural\nMODOS: Indicativo, Subxuntivo e Imperativo.\nTEMPOS: 6 en Indicativo, 3 en Subxuntivo 1 en Imperativo.\nVOZ: Activa e Pasiva\nCOMO APRENDER A CONXUGAR UN VERBO REGULAR:\n1º Aprendemos ben o nome dos tempos de cada modo:\n-6 para o INDICATIVO:Presente, copretérito, pretérito, antepretérito, futuro e pospretérito.\n-3 para o SUBXUNTIVO: Presente, pretérito e futuro.\n- 1 para Imperativo: Presente\n2º Logo estudamos cada tempo lendo un cadro coma o que podedes consultar aquí .\n3º A seguir escribimos o verbo de memoria sen mirar a táboa.\n4º Finalmente comprobamos onde fallamos ou dubidamos. Esas formas mal escritas serán as que temos que volver a repasar e escribir ata que nos saia ben.\nPara rematar un par de consellos:\nComentarios (1) - Categoría: GRAMÁTICA - Publicado o 27-01-2016 06:12\nComentarios (0) - Categoría: A LINGUA DOS NOSOS AVÓS - Publicado o 22-01-2016 07:14\nO VERBO REGULAR EN GALEGO\nEstudar os verbos é saber a estrutura da conxugación, é dicir, tempos e modos en cadansúa persoa e tato no singular coma no plural. Memorizala primeiro ben, logo tentar reproducila por escrito e ao escribila unha vez comprobado o que fallamos ou temos dúbidas, iso é o que debemos repasar e aprender ben, ata que non cometamos un só erro ao volver a facelo de memoria non cometamos, nin tan sequera nos tiles ou acentos gráficos tan importantes nos verbos.\nBótalle un ollo aquí.\nOutro xeito de conxugar verbos\nComentarios (0) - Categoría: GRAMÁTICA - Publicado o 19-01-2016 21:08


Memes, gifs e vídeos: a rapazada combate os discursos de odio na rede coa súa linguaxe do día a día - Praza Pública\nHackaton nun centro de ensino contra os discursos de odio © Agareso\nAprendendo a loitar contra as fake news e os discursos de odio dende a escola\n22 mozos e mozas en risco de exclusión amosan a súa visión do mundo en tres curtas\nsábado 8, xuño 2019\nEpdLab: un proxecto para formar en valores e na lectura crítica dos medios\nEdo Bazzaco: "Non só hai que responder aos discursos de odio na rede, hai que xerar unha narrativa diferente"\nmartes 16, maio 2017\nHai seis anos a ONGD Agareso (Asociación Galega de Comunicación para o Cambio Social) botou a andar EpDLab, un proxecto de educación en valores que -co financiamento de Cooperación Galega- fai fincapé na formación no uso das TIC como medio de comunicación para a sensibilización social e que traballa nos centros de ensino galegos a través de obradoiros que inciden na análise crítica das mensaxes que se difunden nos medios de comunicación e nas redes sociais.\nNesta ocasión participa alumnado de 2º da ESO de IES do Milladoiro, de Brión, de Silleda, de Bueu e de Viana do Bolo\nDende entón centos de rapaces e rapazas participaron nesta iniciativa, que este xoves levará a cabo un hackaton en liña para combater o discurso de odio nos medios e nas redes sociais. Nesta ocasión participa alumnado de 2º da ESO de IES do Milladoiro, de Brión, de Silleda, de Bueu e de Viana do Bolo.\nEste xoves levarse a cabo un hackaton en liña para combater o discurso de odio nos medios e nas redes sociais\nO obxectivo é que a rapazada coñeza alumnado doutros lugares e colabore na elaboración dunha campaña de comunicación conxunta contra o discurso de odio. Para facelo, terán que reflexionar sobre a importancia que ten a subxectividade na lectura que facemos cada unha e cada un de nós dos contidos que recibimos a través dos medios e das redes sociais, descubrirán os mecanismos que favorecen o espallamento dos estereotipos e bulos e aprenderán a desmontar o discurso de odio que sofren as persoas migrantes ou outros colectivos.\n"Trátase de crear contidos para contrarrestar as fake news, a xenofobia e o racismo na sociedade, nos medios e nas redes e contidos a favor dunha sociedade máis acolledora coas persoas migrantes e refuxiadas", explican dende Agareso. E todo a través "dun xogo que estimula creatividade e o diálogo, demostrando que colectivamente se poden facer cousas para cambiar a nosa realidade máis próxima e que a comunicación ten un gran potencial transformador", din.\nO obxectivo é desenvolver a empatía e aprender a poñerse no lugar doutras persoas, evitar o uso de etiquetas ou estereotipos ao falar desas outras persoas que pertencen a outros países, culturas ou razas, desmentir bulos e denunciar os contidos racistas que vemos nas redes\nUn Hackaton é unha maratón hacker, un encontro de traballo intensivo no que un grupo de persoas se coordina para solucionar un problema nun breve lapso de tempo. En anos anteriores celebrouse en Silleda, pero este curso ten que trasladarse á rede para sortear os riscos que suporía durante a pandemia xuntar rapazada de distintos centros de Galicia nun mesmo espazo.\nAlgunhas das claves coas que traballarán serán desenvolver a empatía e aprender a poñerse no lugar doutras persoas, evitar o uso de etiquetas ou estereotipos ao falar desas outras persoas que pertencen a outros países, culturas ou razas, desmentir bulos e denunciar os contidos racistas que vemos nas redes e reivindicar que todos os seres humanos debemos ter os mesmos dereitos. Farano, empregando a súa creatividade e o seu coñecemento das tecnoloxías da comunicación e das redes sociais para elaborar memes e vídeos contra o discurso de odio.\nSeis anos de EpDLab\nO éxito da iniciativa é resultado "do alto compromiso do profesorado con este proxecto, que precisa de moitas horas para poder levarse a cabo"\nO artigo Narrativas Dixitais para potenciar la creatividade, la participación y el pensamento crítico en la ensinanza obrigatoria, publicado no Congreso Internacional sobre Aprendizaje, Innovación y Cooperación, afonda no funcionamento do proxecto e dos logros acadados nos seus seis anos de andaina.\nAgareso destaca que o éxito da iniciativa é resultado "do alto compromiso do profesorado con este proxecto, que precisa de moitas horas para poder levarse a cabo". "A colaboración dos formadores na súa execución foi fundamental para poder mostrar agora todos estes resultados", din.\nTrátase de empregar as mesmas linguaxes e ferramentas e a rapazada manexa de forma cotiá (memes, gifs, fotografías ou vídeos de Youtube), que conforman un ecosistema mediático coas súas propias regras, un novo código lingüístico\nA través da análise da linguaxe mediática e da reflexión colectiva, diferentes grupos de estudantes de ESO elaboraron contidos dixitais ao redor de temas como a igualdade, a inclusión ou a xustiza social. Trátase de empregar as mesmas linguaxes e ferramentas e a rapazada manexa de forma cotiá (memes, gifs, fotografías ou vídeos de Youtube), que conforman un ecosistema mediático coas súas propias regras, un novo código lingüístico.\nO proxecto pregúntase "como afectan ao noso imaxinario sociocultural?", se "estamos a preparar ao alumnado para comprender e para utilizar estes recursos desde o ensino obrigatorio" e, sobre todo, "como fomentar a creatividade, a participación cidadá e o pensamento crítico a través desta narrativa dixital".\n"As novas xeracións terán que formarse no 'fact checking' para aprender a seleccionar a información"\nmércores 26, abril 2017\nO proxecto Xornalismo na Escola (Colexio de Xornalistas e La Caixa) busca estimular na mocidade o consumo crítico de medios de comunicación Falamos con Víctor Sariego e Sara Martínez, dous dos profesionais que imparten os 90 obradoiros que compoñen este ano a iniciativa.


Illa das Esculturas by Luisa Marquez - issuu\n2011 IES “LUIS SEOANE” MONTEPORREIRO\n[CONVIVINDO CONVIVINDO NAS ILLA DAS ESCULTURAS ESCULTURAS] Saímos a descubrir a Xunqueira do Lérez, onde se atopa a Illa das Esculturas, unha proposta que aúna “Natureza e Arte”.\n“ Para construir a casa de todas e todos, para realizar o gran proxecto ético da humanidade, para conseguir que se respecten os dereitos humanos, temos que cumprir os nosos dereitos cos demais”. J.A. Marina “Educación para a cidadanía”\nSeguindo este idea, imos realizar unha xornada de convivencia na “ILLA DAS ESCULTURAS”, un espazo especial que temos na nosa cidade e que se atopa moi próximo ao noso centro. Que obxectivos pretendemos:     \nValorar a importancia do traballo colaborativo Aprender a convivir fora da escola es Descubrir a riqueza medioambiental do noso contorno Analizar o papel da intervención humana na natureza Poñer en valor o patrimonio natural e cultural propio.\nO primeiro que tes que facer é mirar e descubrir as diferenzas entre a Xunqueira Antiga e a actual. Unha vez observado, observado sinala cinco:\nNA RIBEIRA DO RÍO LÉREZ: A XUNQUEIRA E A ILLA DAS ESCULTURAS Os últimos 20 km do cauce do río Lérez, teñen sido declarados “espazo natural protexido”,, cinco deles atópanse ató no concello de Pontevedra, concretamente desde a parroquia de Mourente ata a súa desembocadura na ría. Un vai desde As Corbaceiras ata Monteporreiro, e nesa parte do río celébrase, o 11 de xullo, a romaría de San Benitiño.\nOutro transcurre percorrendo a Xunqueira de Alba e a Xunqueira de Lérez, onde destaca a Illa das Esculturas, Esculturas situada na Illa do Covo. Unha vez cruzada a pasarela veremos o programa de\nactuacións que o Concello está levando a cabo para a súa recuperación. recuperación O programa denomínase:\nE consta dun conxunto de actuacións. Tes que completar as palabras que faltan: 1. 2. 3. 4. 5.\nRestauración das ________________________ fluviais Recuperación da vexetación de ____________________________ ______________________ dos camiños existentes. Creación de novas _________________________ ___________________________ de paseos __________________ de ______________ 6. Eliminación de especies __________________ ______________________ 7. ___________________________ de arbolado _______________________ _________________ por frondosa autóctona. 8. Novas ______________________ de frondosas ornamentais 9. Substitución das _______________________ de ________________________________________ 10. Arranxo e limpeza da pasarela __________________________________ 11. ____________________ de un parque de _________________________ _________________________ 12. Novo ______________________ urbano e ____________________ de baixo consumo. 13. _________________________________ e limpeza do patrimonio _______________________ 14. Novas _____________________ para o ______________________________ 15. Instalación ón dun módulo de _____________________________ 16. Creación dun ___________________________________\nA ILLA DAS ESCULTURAS No paseo do río Lérez, na Illa do Covo, coñecida como “Illa das Esculturas”, inagurouse no ano 1999, segundo unha idea de Rosa Olivares e Xosé Antón Castro, o maior museo ao aire libre de Galicia. Este espazo innovador dentro da cidade de Pontevedra, é unha illa fluvial onde chegan as mareas, situada no último tramo do Lérez, nas xunqueiras, un espazo natural protexido, do, declarado LIC (Lugar de Interés Comunitario) e incluido na rede Natura 2000. A illa ten unha extensión de 7 hectáreas, cunha fauna e flora autóctona, presentando diferentes ecosistemas e tipos de vexetación, como bosques de carballos e eucaliptos, matorrais orrais e xuncos. É posible, ademais, observar especies de parrulos, cisnes, ánades, garcetas, e diversos tipos de paxaros. Este espazo natural, no ano 1999, pasou a recoller doce instalación ou esculturas de artistas internacionais que foran invitados a desenvolver esenvolver un proxecto específico para a Illa. A proposta, enmarcada no Xacobeo 99, pretendía dotar a ista illa dunha serie de obras que invitaran ao paseante ao descanso e á reflexión. Röckriem, Casás, Long, Holzer, Anselmo, Croft, Hamilton Finlay, Leiro, Graham, os Poirier, Velasco e Morris deseñaron unha obra en claro diálogo coa pisaxe, coa historia da pedra e da escultura, coa tradición do lugar e, por enriba de todo, coa esencia dos seres humanos e a súa relación co medio natural, sendo o material presente pre en todas as esculturas a pedra. “A idea que teníamos estaba moi relacionada coa pedra, pedra que é a base de todas as igrexas románicas que hai na Galiza, e co camiño, camiño que une a Europa coa nos aterra. Por outro lado, a pedra, material único dass doce esculturas da illa, ven marcando a historia de Galiza ata hoxe. Verdadeiramente existe un culto á pedra” (Xosé Antón Castro) AGORA DEBES PROCURAR IDENTIFICAR IDEN AS ESCULTURAS 1. GIOVANNI ANSELMO, ANSELMO a súa obra chámase “CEO ACORTADO”, a idea é que podemos humanizar o infinito inalcanzable (o ceo) acortando a distancia con él desde a terra un metro vinte centímetros. centímetros Non sei se terás moita sorte na súa búsqueda, pero, como te imaxinas que é? pinta un boceto dela\nCEO ACORTADO BOCETO TO\nCEO ACORTADO - FOTO\n2. JENNY HOLZER,, é unha instalación in de 8 bancos de granito gris, situados no paseo central, cada un con doce frases, TRUISMOS, de tal maneira que sexan non só lugares de descanso senón tamén de reflexión. Copia 5 deses truismos: trui  ______________________________________________________________  ______________________________________________________________  ______________________________________________________________  ______________________________________________________________ ______________________________________________________________  ______________________________________________________________  ______________________________________________________________  ______________________________________________________________  _______________________________________________________________ _______________________________________________________________  _______________________________________________________________  _______________________________________________________________  _______________________________________________________________  _______________________________________________________________ _______________________________________________________________  _______________________________________________________________\n3. ENRIQUE VELASCO, escultor formado na Escola de Canteiros, intenta recuperar a imaxe do paseo con dúas largas e estreitas estructuras lonxitudinais en granito, dispostas spostas de xeito diagonal e rematadas con dúas plataformas cadradas que converxen nun vértice visual. Ambas conformacións elévanse lixeiramente do chan de xuncos para que a auga poida discurrir no caso de\nasolagamento polo río. O nome da súa obra é “XAMINORIO AMINORIO XUNQUEMENES ABAY” .Fai Fai una recreación persoal da obra: 4. ULRICH RÜCKRIEM, recibe o nome de “ESTELA”, sitúase na encrucillada do camiño que cruza a illa de sur a norte. Simbolicamente poderíamos pensar nun “Cruceiro”, debes completar a composición co teu propio cruceiro:\n5. ROBERT MORRIS coa súa obra “LABERINTO”, “LABERINTO” é unha recreación do petroglifo de Mogor, persegue retornar á historia e a unha memoria do tempo. Que semellanzas atopas entre as dúas obras?\n_______________________________________________________________________ _______________________________________________________________________ _______________________________________________________________________ _______________________________________________________________________ ___________________________________________________ _______________________________________________________________________ _______________________________________________________________________ DISEÑO O MEU PROPIO LABERINTO\n“A CASA É O MUNDO ONDE O HOME SE CONSTRÚE A SI MESMO, FAINA NA GRAN CASA DE TODAS E TODOS, NA NATUREZA” 6. JOSÉ PEDRO CROFT, coa súa obra “CASIÑA”,, amosa a cega relación entre o home e a natureza. É unha casa de granito gris, sen portas nen ventas, nun volumen. A casa non non ten moradores pero parece ocupada pola natureza, polas árbores.\nDESCRIBO A MIÑA IMPRESIÓN:\nDesde a ponte de madeira podemos ver un conxunto escultórico na outra beira do río,\n7. ANNE e PATRICK POIRIER, a obra denomínase “UNHA FOLIE OU PEQUEÑO PARAISO PARA PONTEVEDRA”, a obra iníciase á saída da ponte nun camino paralelo ao río, ten un paseo enmarcado por pedras e sinalado con catro arcos adintelados, construídos cunha estructura reticular de aceiro, recuberta por plantas trepadoras, que conducirán conducirán a unha habitación central e aberta. Cada un dos arcos vai precedido dunha palabra, escribe cales son:\nA habitación central chámase ________________________________, está disposta diagonalmente para enfatizar a idea de desequilibrio, nela atopamos tres cadeiras, ó redor dun bloque de granito gris, un cerebro que simboliza a memoria que emerxe desde o centro da terra. REPRESENTA CUNHA IDEA PROPIA A TÚA MEMORIA\n8. RICHARD LONG, fai unha instación que chama “A LINE BY WALKING”, é unha das difíciles de atopar, mais se estás un pouco atento ou atenta chegarás chegar ata ela, é unha recta de 37 m de lonxitude, de 80/90 cm de ancho e uns 30/40 cm de alto, construída con trozos de granito e mantendo o aspecto natural das pedras esenciais, cada pedra se interrelaciona coas outras, uníndose polas súas formas e ángulos, sen ninguna outra axuda. Esplica a túa impresión:\n9. FERNANDO CASÁS, elexiu a tradición xudea dos “36 XUSTOS”, como punto de partida para a súa intervención consistente en 36 árbores de granito talados, como se tivera habido unha tormenta, un lume ou calquera outra traxedia natural ou provocada pola man do home. Estes 36 árbores atópanse entre eucaliptus aliptus reais dun pequeño bosque da illa e plantexan un diálogo entre o real e o artístico, entre a natureza e a paisaxe. Deseño o meu propio bosque:\n10. DAN GRAHAM, na súa obra “PIRÁMIDE”, propón pr pón unha pirámide que contén en negativo outras tantas en cada un dos tres lados da construcción. A pirámide duplica a súa imaxe nas augas do río e logra absorver cousas do ámbito exterior. Intenta debuxar o negativo da pirámide:\n11. FRANCISCO LEIRO, “ZONA DE DESCANSO”, inaccesible como a felicidade, felicidade a balsa-sala sala de estar flota no recodo final da Illa. Unha superficie estable pero móvil, de madeira, anclada no río, varada como unha balea. Un refuxio para o caminante que pretende atopar un lugar onde descansar. Onde colocarías ti esta peculiar “sala de d estar”\n12. HAMILTON FINLAY, “PETRARCA”, a última das 12 intervencións escultóricas na Illa, tes que estar un pouco avispado para atopala, has de mirar para o ceo, xa que colgan a unha altura superior aos 5 m en tres grandes eucaliptus, son tres medallóns de pizarra que levan grabados a man, coas técnicas máis tradicionais, o nome de Petrarca e os números de tres dos seus sonetos. Copia cada un deles.\nQUE APRENDÍN: 1.- RELACIONA AOS AUTORES COAS SÚAS OBRAS: Giovanni Anselmo\nJosé P. Croft\nTruismos Un pequeno Paraiso para Pontevedra\n2.- SOPA DE LETRAS: DESCUBRE AOS AUTORES OCULTOS A P P Y Z E N X C K M T J L K C\nT F O R C H Q Y E G O Z I O M A\nB O I X A G P L I R N A H P R S\nC Ñ R N C J S O G A P B G S U A\nD M I V L I V N J H Ñ H F T C S\nE L E U B A R G I A R O E A K Q\nF K R T N L Y Z H M S L D B R I\nG J Q N D K U A F L Q Z C M I K\nL E I R O M O C S A L E V D E H\nH I R S F O T B D S I R R O M E\n3.- IDENTIFICA A OBRA CO SEU AUTOR:\n4.- TRABALLA SOBRE A IMAXE PROPOSTA 1.- Que representa?\n2.- Cal é a ponte do escudo?\n3.- Onde se atopa o escudo?\n5.- AVALIACIÓN DA ACTIVIDADE: 1.- Quen foi o teu compañeiro/os durante a actividade?\n2.- Foi dificultoso atopar as esculturas? Explica por que\n3.- Que impresión tes agora da Illa das esculturas? Tiñas reparado algunha vez na súa intervención artística?\n4.- Cal é, segundo ti o valor ambiental e artístico da Illa?\n5.- Gostache de facer esta actividade? Por que\n6.- Avalia a actividade de 1 á 10:      \nUnidade: Complexidade do traballo: Convivencia cos compañeiros e as compañeiras: Descubrimento de novas visións da Illa: A compañía das profesoras: O que aprendiche:\n7.- Estarías disposta/ disposto a repetir actividades deste tipo?\n8.- Tes algunha suxerencia?\n4.- FAI O PUZZLE ( tes que recortar os elementos, pegalos noutra pรกxina e descubrir a imaxe)\nUnidade para compartir cos compañeiros e coas compañeiras de 2º ESO