Η Celestion 3000 Ribbon μεγάφωνα αναθεωρήθηκε - HomeTheaterReview - Κριτικές Ήχου\nΤα ηχεία Celestion 3000 Ribbon αναθεωρήθηκαν\nΤα υβρίδια υποτίθεται ότι είναι τα καλύτερα από δύο ή περισσότερες τεχνολογίες και έχουμε δει την προσέγγιση που χρησιμοποιείται για κάθε είδους προϊόντα. Ηλεκτρονικά στερεά κατάσταση-βαλβίδας, κασέτες κινούμενου πηνίου με αρχιτεκτονική «Decca» - Θα μπορούσα να συνεχίσω και να συνεχίσω. Ο πιο πυρετός των Dr Frankensteins του hi-fi, πάντοτε ήταν αφιερωμένος στα μεγάφωνα.\nΟνομάστε οποιονδήποτε τύπο tweeter και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι συνδυάστηκε με ένα πρόγραμμα οδήγησης μπάσο τύπου κώνου. Οι λόγοι είναι απλοί: τα επίπεδα tweeter (ηλεκτροστατικά, ισοδυναμικά κ.λπ.) προσφέρουν την ταχύτητα, το άνοιγμα ή τη διαφάνεια που δεν είναι γενικά διαθέσιμα από tweeter κώνου ή θόλου, ενώ τα woofer κώνου προσφέρουν μεγαλύτερη απόσβεση, έλεγχο, «snap, απόδοση και οικιακή καταλληλότητα από τον διαχειρίσιμο τύπο πίνακα» οι μπάσο μπορούν να προσφέρουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα προγράμματα οδήγησης μπάσο κώνου είναι ανώτερα από τα γούφερ πάνελ, μόνο ότι είναι συνήθως πιο πρακτικά και οικονομικά αποδοτικά.\nΔιαβάστε περισσότερες κριτικές για ράφι από το HomeTheaterReview.com\nΣυζητήστε τα ηχεία ραφιών στο hometheaterequipment.com\nΕξερευνήστε τα ηχεία αναφοράς στο AudiophileReview.com\nΤα υβρίδια κορδέλας / κώνου υπάρχουν εδώ και χρόνια, με τους Γερμανούς να παράγουν παραλλαγές με τον τρόπο που οι Βρετανοί αντλούν 99 £ ανά ζεύγος ομιλητών προϋπολογισμού. Μεταξύ των πιο διάσημων, ωστόσο, είναι το περίβλημα Decca London, το οποίο χρησιμοποίησε την κορδέλα του Stan Kelly, οπότε υπάρχουν βρετανικά προηγούμενα. SD Acoustics, Alphason - αυτό το υβρίδιο μπορεί να είναι ελαφρώς εκτός τοίχου, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο. Δυστυχώς, ναι, αλλά όχι τόσο σπάνια.\nΌσο κι αν είναι οι προσπάθειες της SD και των άλλων, τα προϊόντα τους είναι αρκετά αποκλειστικά και λιγότερο «εμπορικά» από ό, τι απαιτείται για τη διάδοση του περιεχομένου πέρα από τους κύκλους του audiophile. Τώρα ήρθε η ώρα για μία από τις μεγάλες εταιρείες να εισέλθει και με ένα σχέδιο να αντιμετωπίσει τις κατάρες που εμποδίζουν την τεχνολογία κορδέλας να είναι πραγματικά προσιτή και εγχώρια αποδεκτή.\nCelestion's 3000 προσπάθειες για την εξάλειψη των προβλημάτων χαμηλής ευαισθησίας, αντιστάσεων που αψηφούν το θάνατο, χαμηλού χειρισμού ισχύος, επιβαρυντικών εγχώριων απαιτήσεων τοποθέτησης και πολλών άλλων ανησυχιών Πράγματι, το Celestion 3000 είναι το πιο «ολοκληρωμένο» νέο\nπροϊόν που έχω εξετάσει εδώ και χρόνια, με κάθε λεπτομέρεια - σωστά\nκάτω στο εγχειρίδιο του ιδιοκτήτη - εξετάζεται πλήρως πριν από ένα\nη μονάδα έφυγε από το εργοστάσιο. Αισθητική, εφαρμογή και φινίρισμα,\nτελειοποίηση ... τίποτα δεν έχει μείνει τυχαίο.\nΤο 3000 (και το 5000, το οποίο είναι πανομοιότυπο εκτός από το ερμάριο\nφινίρισμα) χρησιμοποιεί ένα περίβλημα τύπου κουτιού που μετρά ένα απλό\n650x330x300mm (HWD). Είναι σημαντικό, συναρμολογημένο από ψηλά\nμοριοσανίδα πυκνότητας και άκαμπτο με σχήμα-οκτώ\nεσωτερική στήριξη. Η εταιρεία προσφέρει επίσης ένα ηχητικό και\nαισθητικά ιδανική υποστήριξη για # 159 ανά ζεύγος που ανέρχεται στα 550 mm\nψηλός δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν να μην χρησιμοποιεί αυτό το όμορφα στιλ,\nΓλυπτό με άμμο και μόλυβδο. Η καινοτομία μιας κορδέλας\nΤο tweeter επισημαίνεται από χύτευση αλουμινίου που τρέχει το\nύψος του ηχείου, υπό γωνία και τοποθετημένο στην εσωτερική άκρη\nτου διαφράγματος. Όπως θα περιμένατε τα ηχεία παρέχονται\nζεύγη αριστερά και δεξιά. Το 3000 είναι όλα μαύρο για ένα επιπλέον\n# 100, μπορείτε να αγοράσετε το 5000, πανομοιότυπο εκτός από το καρύδι\nΗ μπροστινή επιφάνεια καλύπτεται από ένα μαύρο πανί γκριλ σε ένα συμπαγές,\nσκαλιστό πλαίσιο προστατεύει ένα μπάσο κώνου 200mm πολυολεφίνης\nπρόγραμμα οδήγησης, το οποίο λειτουργεί έως 900Hz. Η μάσκα έχει σχεδιαστεί\nγια να δημιουργήσετε μια ομαλή επιφάνεια στο εξωτερικό άκρο της κορδέλας\nσασί, που αντικατοπτρίζει την εσωτερική, καπλαμά επιφάνεια, έτσι ώστε οι γρίλιες\nπρέπει να παραμένει στη θέση του ανά πάσα στιγμή.\nΗ πλάτη περιέχει δεσμευτικούς στύλους για μονό, διπλό καλώδιο ή αμφίδρομο\nσυνδέσεις και δέχονται βύσματα με απόσταση από μπανάνα. Για ορισμένες\nπαράξενος λόγος, ο Celestion τους τοποθέτησε σε μια σειρά ανάγνωσης (από αριστερά\nπρος τα δεξιά) πρίμα μείον, μπάσο μείον, μπάσο συν, πρίμα συν, έτσι\nπρέπει να παρεμβάλλετε και να απλώσετε τα καλώδια σε όλο το\nσύνδεσμοι θα προτιμούσα να δω τις συνδέσεις ομαδοποιημένες ως\nμπάσο συν / μείον και πρίμα συν / μείον, αλλά αυτό είναι μικρό\nστρεψοδικώ. Σημαίνει απλώς την προσοχή στην καλωδίωση του\nμπανάνες σε απόσταση που επιμένω να χρησιμοποιώ.\nΚαι τώρα για την κορδέλα. Αυτό το πρόγραμμα οδήγησης 500 mm αποτελείται από ένα στενό\nλωρίδα πάχους 12 μικρών, κυματοειδές φύλλο αλουμινίου\nμεταξύ δύο σειρών μαγνητών ράβδου φερρίτη στροντίου. Αν και αυτό\nμοιάζει με κλώνο του tweeter Apogee, διαφέρει σε λεπτομέρειες.\nΓια ορεκτικά, η ίδια η κορδέλα είναι καθαρό αλουμίνιο χωρίς κανένα\nΗ υποστήριξη του Apogee χρησιμοποιεί το Kapton. Στην κορυφή και στο κάτω μέρος, το\nΗ κορδέλα Celestion συνδέεται με ένα «αγκυλωμένο» αφρό στο\nκορδέλα για την ανακούφιση της καταπόνησης. Όπου η Apogee χρησιμοποιεί αφρό «αρθρώσεις»\nστηρίξτε και κεντράρετε την κορδέλα σε διάφορα σημεία, χρησιμοποιεί το Celestion\nτεντωμένοι ιμάντες από καουτσούκ πυριτίου που υποστηρίζονται από μικρές κολόνες\nκαι στις δύο πλευρές της κορδέλας. Η άλλη σημαντική διαφορά σχετίζεται με\nτη μη-διπολική κατάσταση του 3000.\nΔεν υπάρχει κενό μεταξύ των άκρων της κορδέλας και των μαγνητών, α\nΑπαιτείται κρίσιμο διάκενο για χρήση στο δίπολο\nεγκαταστάσεις. Με το Celestion, ο ήχος πυροβολεί από πίσω\nτης κορδέλας ανακλάται από τις επιφάνειες του ηχείου\nντουλάπι, η κορδέλα είναι πραγματικά τοποθετημένη στο δικό της ξεχωριστό\nπερίβλημα εντός του 3000. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί η κορδέλα\nείναι τοποθετημένο σε γωνία 45 μοιρών προς το περίβλημα το οπίσθιο ψήσιμο\nΟ ήχος πυροδοτείται απευθείας σε απορροφητικό αφρό και δεν βλάπτει.\nΟ άλλος λόγος για τη γωνία 45 μοιρών είναι να βοηθήσει στη θέση\nκαι τη δημιουργία μιας πηγής γραμμής που διασκορπίζει τον ήχο σε ένα\nκυλινδρικός τρόπος. Ανέφερα πριν ότι η άκαμπτη μάσκα είναι\nνα μείνει στη θέση του έτσι ώστε να δημιουργηθούν λείες επιφάνειες και στις δύο\nπλευρά της κορδέλας. Αυτό ξεγελά τον οδηγό να αντιδράσει στο\nντουλάπι σαν να ήταν ένας κύλινδρος, με αποτέλεσμα ένα περίβλημα\nπου δεν έχει άκρα για να προκαλέσει περίθλαση. Στην πράξη, αυτό σημαίνει\nότι οι μόνες απαιτήσεις για τοποθέτηση αφορούν το μπάσο, γιατί\nΟι απαιτήσεις «toe-in» έχουν εξαλειφθεί. Sayonara, ζεστό κάθισμα.\nΑυτά είναι, χωρίς αμφιβολία, τα ευκολότερα ηχεία που έχω ελέγξει ποτέ\nΌσον αφορά τη θέση, αποθηκεύστε για ορισμένους τύπους όπου\nη τοποθέτηση είναι σταθερή ή αρκετά συγκεκριμένη (π.χ. Bose 901s, μερικά\nAllisons). Η Celestion προτείνει να σταθούν περίπου έξι\nίντσες από τον πίσω τοίχο, με τις πλάτες παράλληλες προς τον τοίχο.\nΛόγω των χαρακτηριστικών διασποράς των κορδελλών, το\nΗ απόσταση μεταξύ των ηχείων δεν είναι κρίσιμη. Όσο πιο μακριά\nμπορείτε να τα τοποθετήσετε, τόσο ευρύτερη είναι η σκηνή του ήχου\nπαράγω. Έπρεπε να τα μετακινήσω πάνω από 15 πόδια πριν μπορέσω\nεντοπίστε οτιδήποτε μοιάζει με «τρύπα στη μέση», από ένα\nθέση ακρόασης 12 πόδια μακριά. Φυσικά, θα αυξήσετε το\nμπάσο αν τα ηχεία είναι πολύ κοντά στα πλευρικά τοιχώματα, αλλά αυτό είναι\nισχύει για τα περισσότερα ηχεία. Πού διέφερα από το Celestion's\nΗ προτιμώμενη θέση είναι στην απόσταση από το πίσω τοίχωμα. βρήκα\nτο μπάσο είναι λίγο υπερβολικό, οπότε το ιδανικό σημείο για μένα\nδωμάτιο ήταν 15in από τον πίσω τοίχο.\nΗ επιλογή ενισχυτή είναι ένα άλλο ζήτημα εντελώς, και σπατάλησα ένα\nολόκληρη την εβδομάδα πριν χτυπήσω στον πρώτο από τους τρεις μαγικούς συνδυασμούς.\nΩστόσο, αυθαίρετα, προσπαθώ να αναθεωρήσω τους ομιλητές με το\nείδος ενισχυτών που πιστεύω ότι θα χρησιμοποιήσει και ο καταναλωτής\nόπως και με τους ενισχυτές «αναφοράς». Το επιχείρημα για το τελευταίο είναι\nότι μόνο συνδέοντας ένα ζευγάρι, ας πούμε, # 99 Celestion 3s to a\n# 10.000 Rowland θα μπορέσω να αξιολογήσω το πλήρες δυναμικό του\nο ΟΜΙΛΗΤΗΣ. Από την άλλη πλευρά, οι κριτικές ισχύουν μόνο για\nτους αναγνώστες εάν έχουν δοκιμαστεί πιθανώς τα ηχεία\nΣτην περίπτωση του 3000, έπρεπε να απορρίψω όλους τους κανόνες. Εγώ\nξεκίνησα με αυτό που νόμιζα ότι θα ήταν μια λογική επιλογή για ένα\nσυνδυασμός ηχείου / βάσης σε αυτό το σημείο τιμής, το # 1250\nCounterpoint SA-12. (Επίσης, πρέπει να προσθέσω, ένα υβριδικό.) Για 80\nτοις εκατό του χρόνου, όλα ήταν υπέροχα εκτός από το χειρισμό του\nβασανιστήρια που χρησιμοποιώ για να δοκιμάσω την αδελφότητα. Αυτές περιλαμβάνουν ηχογραφήσεις\nπου είναι «ακριβώς στην άκρη», όπως το «Break It» του Juice Newton\nΤο Me Me απαλά ή το κεφάλι πάνω από τα τακούνια του Poco. Η αντιστοίχιση 3000 / SA12,\nενώ εκπληκτικά στις περισσότερες απόψεις, απλά έπεσε σε κομμάτια. Και αυτό\nήταν ένα μάθημα εγχειριδίου για το γιατί πρέπει πάντα να κάνετε ακρόαση α\nπιθανή αγορά με το σύστημα στο οποίο θα βρίσκεται. ο\nκριτική oppo bdp-103\nCounterpoint - γλυκό και απαλό με τα Sonus Fabers - ακούγεται\nνευρικότητα με το Celestion 3000, το αντίθετο του γενικού του\nΉρθε το Old Faithful, το Radford SA25 Mk IV. Συζήτηση για ένα\nμετάβαση. Η σούβλα και η φρύγα εξαφανίστηκαν, χωρίς να την αφαιρέσουν\nοποιαδήποτε από τις κορυφαίες πληροφορίες. Αλλά ήμουν ακόμα σε αδιέξοδο.\nΠόσο έγκυρη είναι η αναθεώρηση ενός προσιτού νέου ηχείου με ένα\nενισχυτής εκτός παραγωγής με τιμή # 1000 περίπου; Ανακούφιση\nήρθε με τη μορφή του Antony Michaelson, ο οποίος έπεσε με το\nΕνσωματωμένοι ενισχυτές Musical Fidelity B1 (# 199) και A100 (# 499),\nπροϊόντα που μπορείτε να αγοράσετε και τα οποία δεν πρέπει να έχετε πολύ σκληρά\nεύρεση χρόνου σε καταστήματα που πωλούν επίσης Celestion. Τα αποτελέσματα\nήταν απόλυτη ευδαιμονία, έτσι - για όσους από εσάς λαχταρούσατε τους 3000 -\nμπορείτε να τα οδηγήσετε με ενσωματωμένο ενισχυτή # 199 και να πάρετε σχεδόν\nτο μόνο που μπορούν να προσφέρουν στην απόλυτη δυναμική. Όσο για το A100,\nλοιπόν, γιατί να ξοδέψετε περισσότερα;\nΠριν ξεκινήσω μια περιγραφή της παράστασης, επιτρέψτε μου\nσε βάζει στο σωστό πλαίσιο σκέψης. Έχω αυτήν την τρελή εικόνα\nπολυεστέρας κατάλληλο για πωλήσεις σε χώρες όπως οι ΗΠΑ\nγύρω από την ύπαρξη των νέων υβριδίων Celestion με γραμμές όπως 'They\nεκτοξεύστε Apogees / Mangenpans / κ.λπ. Επιτρέψτε μου να σας πω εξαρχής\nότι αυτά τα ηχεία δεν μπορούν να συγκριθούν με κορδέλες πλήρους εμβέλειας ή\nοποιαδήποτε άλλα δίπολα επειδή υπάρχουν ορισμένα πράγματα τα οποία\n3000 δεν μπορούν να κάνουν. Για αρχάριους, δεν είναι πουθενά\n«ανοιχτό ήχο» ή διαφανές ως δίπολα. Επιπλέον, το μπάσο\nέχει μια σαφή ταχύτητα και έλεγχο που μοιάζει με κώνους ποια δίπολα (ή\nπροσιτές, τουλάχιστον) δεν μπορούν να μιμηθούν. Είναι άδικο να συγκρίνεις\nτο Celestion to dipoles - κορδέλα tweeter ή όχι - γιατί\nδεν μπορούν να ανταγωνιστούν. Θα πρέπει να συγκριθούν με άλλα κουτιά ... σε\nποια περίπτωση θα καθαρίσουν. Προτείνω ότι η Celestion απολύει οποιοδήποτε\nεκπρόσωπος που χρησιμοποιεί την παραπάνω πρακτική, επειδή προφανώς αυτός ή αυτή\nδεν καταλαβαίνει το προϊόν, την αγορά, hi-fi ή\nΑυτό που κάνει το Celestion στα κουτιά της κατηγορίας τιμών είναι υψηλό\nτα πρότυπα από τρομακτικό βαθμό. Δεδομένου ότι τα ηχεία\nθα ανταγωνίζομαι σε κουτιά όπως σε τιμές, όπως και σε διαστάσεις, περιμένω\nότι οι μετοχές της Celestion είναι αυτές που θα αγοράσετε για εσάς\nχαρτοφυλάκια μετοχών. Μιλήστε για high-end για τους φτωχούς ...\nΈχω εγκατασταθεί σε ένα κομμάτι που μου λέει περισσότερα για ένα προϊόν\nυπό εξέταση από κάθε δωδεκάδα μπορεί. Είναι το μάθημα μου στο hi-fi\nαξιολόγηση οτιδήποτε ακούω μετά είναι απλώς για\nεπιβεβαίωση. Το κομμάτι είναι η CD έκδοση του Willy De\nΤο «Assassin of Love» του Ville, το οποίο ακόμη και ο Antony - ένα κλασικό μόνο\nτύπος που πιστεύει ότι το Fleetwood Mac είναι ένα χωριό στο Berkshire -\nβρέθηκε να αποκαλύπτει σε excelsis. Δοκιμάζει, με μεγάλη\nαρχή, τα ακόλουθα: bass επέκταση bass control προσωρινά\nπλάτος, βάθος και ύψος σταδίου επίθεσης, αποσύνθεσης και ανάκτησης\nυφή κλίμακας αδελφότητα κλίμακα ειδικότητα εικόνας «στρώση» και α\nπολύ περισσότερα. Οι 3000 έπλεξαν με ιπτάμενα χρώματα.\nΜε τη χρήση αυτού του δίσκου έμαθα πώς οι 3000\nθα μπορούσε να μετατρέψει ισχύ και κλίμακα χωρίς συμπίεση, και να καταδικάσει\nωραία «εξαφανιστική πράξη» σχεδόν αόρατου διπόλου. Ένα άλλο τεστ\nδίσκος, που παρέχεται από τον Antony, απέδωσε μια δεύτερη γνώμη. Η ηχογράφηση\nσε μια εκκλησία με κλασική σχέση με τον Ντάνιελ και τα λιοντάρια\nαπέδειξε ότι οι 3000 μπορούν να αναπαράγουν τον ήχο ενός τεράστιου,\necho-y venue, η πομπή που ξεκινά πολύ πίσω από τον πίσω τοίχο\nκαι τελειώνει μπροστά από τη γραμμή των ηχείων. Μέχρι εδώ καλά.\nΣε απόλυτους όρους, οι δυνατότητες στάσης του Celestion ήταν\nμια παραγγελία τόσο πολύ πέρα από αυτό που αναμένεται σε αυτό το σημείο τιμής\nΉθελα μόνο να ακούσω και άλλες 3-D υπερβολές. Περισσότερα λένε,\nως την απόλυτη ανεξαρτησία που έχει ο ακροατής\nκάθονται τρία που δεν οδηγούν σε μάχη για το κέντρο\nθέση. Αυτό, φίλοι μου, είναι το τέλειο ομιλητή για αυτούς\nεσείς που αποφεύγετε τις οντανιστικές πρακτικές ακρόασης και προτιμάτε να μοιραστείτε\nη μουσική με άλλους. Και είναι ένας τομέας όπου η τιμή δεν είναι\nμπείτε στην εξίσωση, γιατί από αυτή την άποψη το εκτιμώ\nοι 3000 χτυπούν όλους τους ερχόμενους.\nΤο άλλο επίτευγμα που έκανε ο Celestion που κάνει το 3000 έτσι\nιδιαίτερο είναι η ομαλότητά του. Αυτό το ηχείο είναι το πρώτο υβριδικό\nΈχω χρησιμοποιήσει το οποίο δεν δείχνει καμία συμμετοχή, με το μπάσο οδηγός\nπροσαρμοσμένη στην κορδέλα (ή το αντίστροφο) με τέτοια συντριπτική\nσυνέργεια που συγχωρείτε επειδή πιστεύετε ότι είναι πλήρες φάσμα\nΣύστημα. Το αποτέλεσμα είναι ένα «ολόκληρο» ηχητικό φάσμα, με\nσταθερή ταχύτητα, σαφήνεια και χαμηλός χρωματισμός.\nΟ ήχος είναι πιο ξηρός από αυτόν, ας πούμε, το Apogee Diva, λιγότερο πλούσιο\nκαι πιο δροσερό, αλλά ακούγεται κλινικό ή υγιεινό μόνο όταν\nσε συνδυασμό με πολύ στεγνό ενισχυτή. Οι δύο ενισχυτές μουσικής πιστότητας\nκαι το Ράντφορντ ήταν απόλυτα ικανό να κρατήσει το 3000 από\nακούγεται πολύ σαν hi-fi παρά μουσική, γι 'αυτό θα πρότεινα\nότι κάνετε ακρόαση των Ουραίων με ενισχυτές σε αυτήν τη φλέβα. Αρχοντας\nξέρει πώς θα ακούγονται αυτά - όχι, καλύτερα να μην ονομάσω\nΛοιπόν, τι κερδίζετε ξοδεύοντας περισσότερα; Στο # 699 ανά ζεύγος (ή # 858\nσυμπεριλαμβανομένων των υποχρεωτικών περιπτέρων), το 3000 έχει αναθεωρήσει το\nπροσδοκίες ενός αγοραστή με λιγότερες από 1.000 δαπάνες. Τι εσύ\nπάρτε από το πάτωμα μοντέλο 7000 είναι το καλύτερο μπάσο, δυναμική\nκαι χειρισμός ισχύος. Τι λαμβάνετε από άλλα ηχεία, όπως το\nΤα Quad ESL, Apogees, Martin-Logans et al είναι μεγαλύτερη διαφάνεια.\nΕίναι αλήθεια ότι το Celestion έχει μια δική του λεπτή υφή,\nαλλά είναι ευφορικά και - αναστεναγμοί ανακούφισης από το Ipswich - εντελώς\nσυνεπής από πάνω προς τα κάτω. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να πληρώσετε\nτουλάχιστον το ίδιο ποσό ξανά για να αφαιρέσετε ένα ή δύο μάλλον\nΌσο για μένα, αυτό είναι το καλύτερο που μπορούν να αγοράσουν τα χρήματα των ομιλητών\nγια κάτω από # 1k, υπό την προϋπόθεση ότι ο αγοραστής κατανοεί το\nκρίσιμη φύση του να ταιριάζει με ένα ηχητικά συμπαθητικό\nενισχυτής. Σε βασικούς όρους, η οδήγηση δεν είναι μεγάλη πρόκληση, έτσι\nδεν χρειάζεται να ξοδεύετε τις ετοιμότητές σας με απόλυτη δύναμη. Με\nομορφιά όπως το B1, ο συνδυασμός είναι μια συμφωνία για τους επίδοξους\nυψηλόβαθμοι. Γι 'αυτό μην το σκέφτεστε ως Apogees ενός φτωχού.\nΑντιμετωπίστε τα ως κορδέλα Everyman.\nρυθμίσεις sony ubp-x800\nβίντεο 3d τηλεόραση 42 ιντσών\nonkyo tx-rz720 κριτική\nsony vpl-hw40es κριτική\nσύνδεση sonos με δέκτη av\nπότε θα μεταδοθεί η τηλεόραση σε 4k


ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου: Ανοίγει η αυλαία της Πειραματικής Σκηνής - Θέατρο | AgrinioTimes\nΑρχική » Πολιτισμός » Θέατρο » ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου: Ανοίγει η αυλαία της Πειραματικής Σκηνής\n14 Νοεμβρίου 2018 AgrinioTimes Θέατρο, Πολιτισμός\n«Το Μάθημα» του Ευγένιου Ιονέσκο, στις 15 Νοεμβρίου, ώρα 9 μ.μ. Η παράσταση θα ανέβει στη ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, μια αίθουσα που από πέρσι διαμορφώθηκε σε θέατρο για τις παραγωγές του οργανισμού.


Sportingbet: Serie Α σε Ζωντανή Μετάδοση*! (09/05) | Στοίχημα\nΑρχική Άρθρα Στοιχηματικών Sportingbet: Serie Α σε Ζωντανή Μετάδοση*! (09/05)\nSportingbet: Serie Α σε Ζωντανή Μετάδοση*! (09/05)\nΣτο “Αρτέμιο Φράνκι” ολοκληρώνεται η 36η αγωνιστική της Serie A, με την αναμέτρηση Φιορεντίνα – Ρόμα. Αμφότερες οι ομάδες διεκδικούν την έξοδο τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της επόμενης αγωνιστικής περιόδου!\nBuild A Bet* στη Serie A |21+\nΦιορεντίνα και Ρόμα είναι από τις ομάδες που ζουν με το… άγχος της εξόδου στην Ευρώπη, την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Όμως και οι δύο δείχνουν στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν να έχουν «κολλήσει». Οι «βιόλα» μετά τη νίκη κόντρα στη Βενέτσια στις 16 Απριλίου μετρούν τρεις διαδοχικές ήττες. Η πιο πρόσφατη ήταν αυτή στην έδρα της Μίλαν που οδεύει για την κατάκτηση του τίτλου, όμως η συντριβή με 4-0 από την Ουντινέζε και μάλιστα στην Φλωρεντία αποτέλεσε το απόλυτο… σοκ, καθώς πέρα από το εύρος είχε προηγηθεί και το 2-1 στο γήπεδο της Σαλερνιτάνα! Στην αντίπερα όχθη η Ρόμα παραμένει κι εκείνη μακριά από τις νίκες στο πρωτάθλημα, αλλά με δύο ισοπαλίες και μία ήττα στα τρία τελευταία και όντας στην 5η θέση «βλέπει» το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία σε σχέση με την αντίπαλο της.\nΗ αναμέτρηση μέσα από τους αριθμούς\nΗ πρόσφατη «παράδοση» ανάμεσα στη Ρόμα και την Φιορεντίνα είναι ξεκάθαρα υπέρ των Ρωμαίων». Οι «τζιαλορόσι» νίκησαν σε όλα τα ματς που προηγήθηκαν κόντρα στους «βιόλα» και μπορούν να γίνουν η πρώτη ομάδα μετά τη Μίλαν της περιόδου 2008-11 που θα επικρατήσει σε περισσότερες από έξι αναμετρήσεις της Φιορεντίνα! Οι «βιόλα» φέτος αποτελούν φέτος μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις του ιταλικού πρωταθλήματος, όμως έπειτα από 35 αγωνιστικές, αποτελούν την μοναδική ομάδα που δεν έχει να σημειώσει κάποιο γκολ στις καθυστερήσεις καμίας αναμέτρησης τους!\nSerie A: Αμέτρητες επιλογές σε όλη τη διάρκεια του αγώνα! |21+


Western Conference Semifinals -LA.Clippers vs Denver Nuggets - Σελίδα 2 - BasketForum\nWestern Conference Semifinals -LA.Clippers vs Denver Nuggets\nΔευ Σεπ 14, 2020 7:35 am\nΚυρ Σεπ 13, 2020 9:37 pm\nΚαλά τα λες, αλλά μήπως είναι καλοί και οι άλλοι(Denver) τελικά; Στο χρονικό διάστημα που αναφέρεσαι έγινε ένα επιμέρους σερί 27-3, οι Nuggets τους έπνιξαν. Πήρε τάιμ-αουτ, ξαναπήρε τάιμ-άουτ ο Rivers μηδέν αντίδραση. Νομίζω σαν να διέκρινα έλλειψη όρεξης/κουράγιου από τους Clippers.\nΩ ρε και να σηκώσει πρωτάθλημα ο LeBron τι έχουν να ακούσουν τα αυτάκια μας από το στόμα του!!!! Θα αυτοανακυρηχθεί σε κορυφαίο αθλητή από όλα τα σπορ, όλων των εποχών!!!!\nΣωστός. Έχασα 2-3 λεπτά από αυτό το διάστημα είναι η αλήθεια, αλλά και οι Nuggets όσο περισσότερο μείωναν στο σκορ, τόσο περισσότερο αυτοπεποίθηση έπαιρναν. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν είναι ομάδα της σειράς. Μόνο και μόνο ότι έχουν ισοφαρίσει ήδη δύο σειρές από το 3-1 (και βλέπουμε) δείχνει ότι έχουν τεράστια ψυχικά αποθέματα.\nΤο πρόβλημα των Clippers ίσως είναι ότι μετά τους Leonard και George επικρατεί το χάος. Όπως ειπώθηκε και πιο πάνω τα guard τους (εκτός από κάποια ξεσπάσματα του Lou) έχουν προσφέρει πολύ λίγα, ενώ και ο Harrell σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει 6th man of the year παίκτη. Βλέπω τώρα μάλιστα ότι ο μόνος παίκτης των Clippers με θετικό +/- είναι ο Zubac που είχε +11 κιόλας, ενώ ο Harrell αγωνίστηκε για αρκετή ώρα σε αυτό το κακό διάστημα στο 3ο δεκάλεπτο με αποτέλεσμα να τελειώσει με -19 σε 15 λεπτά.\nΔευ Σεπ 14, 2020 12:32 pm\nΚυρ Σεπ 13, 2020 7:33 pm\nΟι Κλιπερς ειναι μια μειξη ποδοσφαιρικης Παρι με μπασκετικη ΤΣΣΚΑ.\nΤουπε και υφακι "κοιτατε τι ομαδαρα ειμαστε" λες και εχουν σαρωσει τους τιτλους, και στα κρισιμα αφαντοι.\nΤο προηγουμενο το γυρισε απ το -15 το Ντενβερ, αν κερδισει κι αυτο απ το -19 ειναι πολυ κοντα ψυχολογικα στο να τους στειλει εκει που αξιζουν στο game 7 : σπιτι τους.\nΣυμφωνώ σε όλα. Χωρίς να έχουν κερδίσει κάτι, πλασάρουν το στυλάκι του πρωταθλητή. Εύχομαι κι εγώ το Ντένβερ να τους αποκλείσει.\nΔευ Σεπ 14, 2020 3:30 pm\nΝαι αλλα ποια θα ηταν μεγαλύτερη απόλαυση για τους χειτερς, να αποκλειστούν από το Denver η να τους αποκλεισει ο Λεμπρον;\nΔευ Σεπ 14, 2020 3:37 pm\nΑπο το Ντενβερ.\nΑμα τους αποκλεισει ο Λεμπρον θα αρχισουν να λενε παλι για βολες, σπρωξιμο του NBA στον "Leflop" κλπ κλπ.\nΕπισης ειναι νικη του μπασκετ καθε φορα που καποιος ευρωπαιος που βασιζεται στο μπασκετικο IQ του και στο πως διαβαζει το παιχνιδι ξεφτιλιζει το μοντελο "η αθλητικοτητα και τα σωματικα προσοντα ειναι το παν" που προμοταρει το NBA.\nΔευ Σεπ 14, 2020 3:39 pm\nΕίναι περίεργο να βλέπω εδώ τέτοια αρνητικά σχόλια ενώ έχω εντελώς αντίθετες προσλαμβάνουσες από τα σάιτ και τα γκρουπ της ομάδας..\nΗ ομάδα δεν έχει περάσει ποτέ σε τελικό περιφέρειας, δεν είχε κλείσει ποτέ σειρά με σκορ 4-2 (μέχρι 4-3 το καλύτερο μας), δεν είχε τερματίσει ποτέ σε ψηλότερη θέση στην κανονική περίοδο από τη φετινή.\nΑπό την αρχή της χρονιάς υπάρχει ένας ενθουσιασμός για το καλύτερο ρόστερ που φτιάχτηκε ποτέ για αυτή την ομάδα αλλά μέχρι εκεί! Όλοι ξέρουν αυτά που έγραψα από πάνω, όπως και θυμούνται την ανατροπή που έφαγε από το 3-1 η lob city πριν μερικά χρόνια στον ίδιο γύρο..πιστεύω ότι αυτά που διαβάζουν όσοι είναι έξω από την ομάδα είναι τύπου "flame posts" παρόμοια με τις ατάκες που ρίχνει ο jefferson και ο perkins ίσα ίσα για να γίνει τζέρτζελο\nTo θέμα είναι ότι μπλέξαμε άσχημα τώρα με το game 7 και ένας θεός ξέρει αν θα ξεμπλέξουμε..\nΔευ Σεπ 14, 2020 3:58 pm\nΑυτά περί Παρί και ΤΣΣΚΑ νομίζω δεν είναι σοβαρές ατάκες..Η ομάδα σε καμία περίπτωση δεν αγοράστηκε! Χτίστηκε μέσα από μια σείρα ανταλλαγών και εξοικονόμησε άρκετα χρήματα στο σάλαρι έτσι ώστε να μπορεί να πληρώσει Λέοναρντ και Τζωρτζ, ενώ θυσίασε και το πουλέν μου τον Σάι!\nΘυμίζω πέρσι πολύς κόσμος κορόιδευε όταν αφήσαμε τον Χάρις να φύγει..Βασικά για την περίπτωση του Χάρις μας κορόιδευαν και όταν ήρθε και όταν έφυγε τώρα που το σκέφτομαι.. Υπήρχε και παλιότερα η αίσθηση ότι το Χιούστον μας κορόιδεψε και πήρε τον Πολ για το τίποτα. Όλα αυτά ήταν υπολογισμένες κινήσεις όμως, οπότε καλύτερα ας μη μιλάμε για μπάτζετ..\nΔευ Σεπ 14, 2020 4:32 pm\nΕξαιρω τον Λεοναρντ απο αυτα που γραφω για τους Κλιπερς, αυτος ειναι κυριος και μεγαλος παικτης.\nΑλλα οι υπολοιποι παικτες και ο Ντοκ ειναι προκλητικοι, αλαζονες και φερονται λες και ειναι πολυπρωταθλητες. Αν δε το βλεπεις, απλα διαφωνουμε.\nΔευ Σεπ 14, 2020 8:23 pm\nΈχω μια ένσταση για την περίπτωση του Griffin. Τη μια μέρα ,η διοίκηση, του έδειχναν βίντεο με τον ίδιο λέγωντας του πόσο σημαντικός είναι για τον σύλλογο, ότι είναι ο Franchise player κλπ και την ίδια εβδομάδα των έστελναν με trade, σε εμάς! Δεν το λες και μελετημένη κίνηση, αυτό φίλε RG13.\nΣε αυτά που λες πιο πάνω ότι η ομάδα έχει ένα άγχος για να πάει τελικούς Δύσης για πρώτη φορά, το αποδέχομαι και συμφωνώ. Είναι μικρή ακόμη η φανέλα της ομάδας, ίσως φέτος να μεγαλώσει απότομα!\nΕμένα μου αρέσει πόσο έχει δουλέψει ο Zubac, μου αρέσει που παίρνει χρόνο ο τιμιότατος JaMychal, ότι έχετε στην ομάδα σας τον Παυλογιώργη κλπ, μου αρέσει ακόμη και ο "Doc". Μάλλον έχει ενοχλήσει το στυλ του Beverley αλλά και το υπερβολικά "δυνατό" παιχνίδι του Morris. Το οποίο δυστυχώς για την ομάδα σου έγινε πάνω στην ιερη αγελάδα αρκετών φίλων του φόρουμ, τον Doncic.\nΓια φινάλε έχω λίγο από Doc σε Jamie Foxx mode!\nΔευ Σεπ 14, 2020 9:18 pm\nΌταν λέω για μελετημένες κινήσεις εννοώ γενικά την απόφαση να διαλυθεί η lob city! Eίχε αποφασιστεί να φύγει ο Μπλέηκ άσχετα αν έγινε άκομψα ή αν φάνηκε απότομο το trade.. Toν Doc δεν τον άντεχα την περίοδο που είχε στην ομάδα το γιο του..ξεκάκαρα δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση αλλά πέρα από αυτή την περίοδο δεν έχω παράπονο, ίσα ίσα μου φαίνεται και συμπαθής σαν άνθρωπος!\nΟ Μπέβερλι πάντα το ίδιο είναι, ανεξάρτητα αν η ομάδα είναι καλή ή όχι.. φέτος που η ομάδα έχει καλό υλικό φαίνεται αντιπαθής, πέρσι που σκιζόταν να κοντράρει τους γουόριορς φαινόταν συμπαθητικός, τα συμπεράσματα δικά σας\nΟ Χάρελ απ'οτι καταλαβαίνω μάλλον ήδη σκέφτεται τα 20εκ που θα τσεπώσει από την επόμενη ομάδα του, δεν είναι πολύ συγκεντρωμένος, ευτυχώς ο Ζούμπατς είναι βελτιωμένος\nΓια τον Μόρις συμφωνώ με την πλεοψηφία εδωμέσα..δεν είναι συμπαθής, δεν ξέρω καν αν βοηθάει την ομάδα, είναι καλός παίχτης αλλά σίγουρα νομίζει οτι είναι καλύτερος από ότι είναι στην πραγματικότητα.. Πάντως δε γίνεται να μας παίρνει η μπάλα λόγω του νεότερου μέλους της ομάδας\nΈλπίζω να είμαστε συγκεντρωμένοι αύριο και να το πάρουμε το ματσάκι, δεν είμαι υπερόπτης αλλά είναι στο χέρι μας πιστεύω. Είναι ώρα να ξυπνήσει ο Λου!\nΤρί Σεπ 15, 2020 12:27 am\nΑν και θεωρώ πως οι Clippers θα πάρουν εύκολα το Game 7 (ακόμα και να μην παίξουν καλά, ξέρουμε ότι η λίγκα θέλει Lakers-Clippers στους τελικούς) δε μπορώ να μην παραδεχθώ αυτά που κάνει ο Jokic στα φετινά playoffs. Γενικά οι Clips δυσκολεύονται με μπασκετικούς Ευρωπαίους στα φετινά playoffs, πρώτα ο Doncic, μετά ο Jokic, κρίμα που ο Caruso δεν είναι κανένας Τσέχος να αναπτερωθούν οι ελπίδες μου\nΌπως και να 'χει, μεγάλο respect στον Jokic για τα νούμερα και την παρουσία του, ελπίζω ο Murray να κάνει παιχνίδι πρώτου γύρου και να περάσουν, αλλά ο βιονικός Kawhi μπορεί ακόμα και να τους στείλει μόνος του κι ας μην ξυπνήσουν οι συμπαίκτες του.\nΤρί Σεπ 15, 2020 5:30 am\nΜου είναι συμπαθείς οι Κλίπερς λόγω του Λέοναρντ αλλά και του Πωλ αλλά έχοντας πλέον δει μερικά παιχνίδια αυτοί που με εξέπληξαν θετικά ως προς την ομαδική τους λειτουργία είναι οι Λέικερς.\nΓια το παιχνίδι με τους Νάγκετς θεωρώ ότι δεν θα το κερδίσουν καθόλου εύκολα, προς ντέρμπυ το βλέπω μην προβλέψω ότι θα έχει...χιτσκοκικό, γκρανγκινιολικό φινάλε.\nΤρί Σεπ 15, 2020 11:11 am\nΣαφέστατα απ' το Ντένβερ!Θα είναι πολύ γλυκό το συναίσθημα να έχουν αποκλειστεί ενώ προηγήθηκαν 3-1. Άλλωστε ταιριάζει γάντι με την loserική παράδοση που έχουν ως ομάδα.\nΤρί Σεπ 15, 2020 11:20 am\nΣου είχα γράψει σε παλιότερο ποστ γιατί δεν τους συμπαθώ. Είναι κυρίως εξαιτίας της αλαζονείας κάποιων οπαδών τους σε site που συμμετείχα ως συνομιλητής (SLAM,ESPN). Δεν θεωρώ ότι είναι όλοι έτσι αλλά οι περιπτώσεις που είχα πετύχει ήταν προκλητικές. Βάλε στην εξίσωση και το γεγονός ότι έπρεπε να γίνουν με το ζόρι ομάδα (βλ. ανταλλαγή Paul). Οφείλω πάντως να σου πω ότι απ' την ομάδα σου συμπαθώ τους Leonard και Morris.\nΓενικά, επειδή μου αρέσει πολύ η ιστορία, έχω μελετήσει πολύ την ιστορία της λίγκας (βιβλία, ντοκιμαντέρ κτλ.), γι' αυτό και συμπαθώ τις ομάδες που έχουν αφήσει εποχή.\nΤρί Σεπ 15, 2020 6:20 pm\nαν κατεφερναν να σκοραρει οποιοσδηποτε απο τους σαμετ χαρελ γουιλιαμς ζουμπατς μορις κτλ θα σου φαινοταν καλη η επιθετικη λειτουργεια και των κλιππερς... αλλα δεν σκοραρουν ουτε με αιτηση.\nΤρί Σεπ 15, 2020 6:27 pm\nοι λεικερς ειναι απο τις ομαδες που συμπαθεις?


Η ΚΟΠΕ γιορτάζει τα 40χρονα της - CYPRUS SPORTS NEWS\nΑναφερόμενη στο ιστορικό της ίδρυσης της ΚΟΠΕ, η ανακοίνωση σημειώνει ότι στις 25 Φεβρουαρίου 1978 εκπρόσωποι 20 σωματείων συνήλθαν στη Λευκωσία, στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών στις 15:00 μ .μ. και μετά από πολύωρη και διεξοδική συζήτηση, ίδρυσαν ξεχωριστή Ομοσπονδία για το άθλημα της πετόσφαιρας, την Kυπριακή Oμοσπονδία Πετοσφαίρισης (K.O.ΠE). Επρόκειτο για τη συνέχεια και διάδοχη κατάσταση της Τοπικής Επιτροπής Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Κύπρου με πρόεδρο τον Κώστα Χατζηανδρέου.\nΗ ιδρυτική συνέλευση της ΚΟΠΕ, αναφέρεται, έγινε λίγες ημέρες αργότερα στη Λευκωσία στις 16 Μαρτίου 1978 και στο πρώτο άρθρο του καταστατικού το οποίο εγκρίθηκε με νέα συνάντηση των σωματείων μελών της αναφέρονται τα εξής: «Από τα Σωματεία που αναφέρονται πιο κάτω, με αλφαβητική σειρά, ιδρύθηκε σήμερα 16 Μαρτίου 1978 Ομοσπονδία με την επωνυμία ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΕΤΟΣΦΑΙΡΙΣΕΩΣ (Κ.Ο.ΠΕ.), με έδρα τη Λευκωσία».\nΩς ιδρυτικά μέλη αναφέρονται 20 σωματεία που είναι τα ακόλουθα:\nΤο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΟΠΕ το 1978 είχε την ακόλουθη σύνθεση:\nΚώστας Χατζηανδρέου - Πρόεδρος ΚΟΠΕ\nΤάκης Σολομωνίδης (ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ) - Αντιπρόεδρος\nΓιώργος Παπάς (ΑΠΟΛΛΩΝ) - Σύμβουλος\nΤο ραδιόφωνο του Άστρα, καταλήγει η ανακοίνωση, θα μεταδώσει εκπομπή εξ ‘ολοκλήρου εκπομπή για την πετοσφαίριση την Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018 από τις 14:00 μέχρι τις 16:00 αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στα 40χρονα της Κυπριακής Ομοσπονδίας. Πετοσφαίρισης:


Μεταναστευτικό: Αναχώρησαν για τον Έβρο οι 22 Κύπριοι αστυνομικοί Μεταναστευτικό: Αναχώρησαν για τον Έβρο οι 22 Κύπριοι αστυνομικοί | Epirusblog.gr | Ιωάννινα Ήπειρος Ελλάδα\nΓύρω στις 8 αναχώρησε το αεροσκάφος C-130 από το αεροδρόμιο Λάρνακας οι 21 Κύπριοι αστυνομικοί, οι οποίοι θα μεταβούν αμέσως στον Έβρο για να ενισχύσουν την Ελληνική Αστυνομία.\nΠρόκειται για μια αντιοχλαγωγικη ομάδα της Μηχανοκίνητης Μονάδας Άμεσης Δράσης.\nΔείτε φωτογραφίες από την αναχώρησή τους\n1:59 μ.μ. - 8 Μαρ 2020


Η Ευρώπη πρέπει να γίνει μια παγκόσμια κλιματική δύναμη - ΤΑ ΝΕΑ\ntanea.gr > Έντυπες Ειδήσεις > Απόψεις > Η Ευρώπη πρέπει να γίνει μια παγκόσμια κλιματική δύναμη\nΣε έναν κόσμο όπου η ΕΕ αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 8% των παγκόσμιων εκπομπών, οι προσπάθειές μας για το κλίμα δεν μπορούν να περιοριστούν στην ήπειρό μας\nBorrell Josep Hoyer Werner\nΟ κόσμος παρακολουθεί με ανυπομονησία τη διάθεση εμβολίων κατά της νόσου Covid-19 και προσδοκά την αποκατάσταση της ομαλότητας μετά από έναν χρόνο περιοριστικών μέτρων. Δεν θα βρεθεί όμως ποτέ το εμβόλιο για την άλλη απειλή που επικρέμαται κατά της ανθρωπότητας: την κλιματική αλλαγή.\nΟι εικόνες αποκάλυψης από τις δασικές πυρκαγιές της Καλιφόρνιας και τις καταστροφικές πλημμύρες του Μπανγκλαντές προαναγγέλλουν αυτό που μας περιμένει αν δεν αντιμετωπίσουμε την κλιματική κρίση. Εάν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, οι καταστροφές αυτές θα είναι συχνότερες και όλο και πιο καταστροφικές. Επιπλέον, η κλιματική αλλαγή είναι μία από τις σοβαρότερες γεωπολιτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Πολλαπλασιάζοντας τις συγκρούσεις, τροφοδοτεί την κοινωνικοπολιτική αστάθεια, δημιουργεί μεταναστευτικές πιέσεις, επιδεινώνει τις παγκόσμιες ανισότητες και απειλεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνη, ιδίως στα πιο ευάλωτα κράτη.\nΟι κλιματολόγοι έχουν δηλώσει σαφώς ότι για να περιοριστεί η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη σε 1,5 °C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα - ο στόχος της Συμφωνίας των Παρισίων - δεν επιτρέπεται να εκπέμπονται πάνω από 580 γιγατόνοι διοξειδίου του άνθρακα παγκοσμίως. Αυτό είναι το ανώτατο όριο των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα δια παντός. Ωστόσο, με τον σημερινό παγκόσμιο όγκο εκπομπών περίπου 37 γιγατόνων ετησίως, θα έχουμε εξαντλήσει τα περιθώρια μέχρι το 2032. Πρέπει συνεπώς να απαλλαγούμε από τις ανθρακούχες εκπομπές χωρίς καθυστέρηση. Δεδομένου ότι η θερμοκρασία του πλανήτη έχει ήδη αυξηθεί κατά 1,1 °C, ενώ η αύξηση αυτή είναι πολύ υψηλότερη σε πολλές περιοχές, η επόμενη δεκαετία είναι η τελευταία μας ευκαιρία να λύσουμε το πρόβλημα.\nΗ Ευρωπαϊκή Ενωση πρωτοστατεί παγκοσμίως στο θέμα αυτό εδώ και δεκαετίες και έμεινε πιστή στις φιλοδοξίες της ακόμη και εν μέσω της κρίσης Covid-19. Μεταξύ άλλων, η ΕΕ έχει εγκαινιάσει ένα σχέδιο που ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Frans Timmermans έχει ορθώς αποκαλέσει «το οικολογικότερο σχέδιο ανάκαμψης στον κόσμο». Με την ευρωπαϊκή «Πράσινη Συμφωνία», η ΕΕ ανέβασε επίσης τον στόχο μείωσης των εκπομπών έως το 2030 σε 55% και είναι αποφασισμένη να κατακτήσει την κλιματική ουδετερότητα έως το 2050.\nΓια να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή, τα κράτη μέλη συμφώνησαν να μετατρέψουν την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) σε Τράπεζα Κλίματος της ΕΕ. Οπως αναφέρεται στον «χάρτη πορείας για μια Τράπεζα Κλίματος 2021-2025», ο Ομιλος ΕΤΕπ προσβλέπει στην κινητοποίηση επενδύσεων ύψους 1 τρισ. ευρώ (1,2 τρισ. δολάρια) για τη δράση υπέρ του κλίματος και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα μεταξύ 2021 και 2030. Είναι η πρώτη πολυμερής αναπτυξιακή τράπεζα στον κόσμο της οποίας οι δραστηριότητες είναι απόλυτα σύμφωνες προς τις διατάξεις της Συμφωνίας των Παρισίων.\nΩστόσο, για να είναι πραγματικά αποτελεσματική, η Ευρώπη πρέπει να συνοδεύσει τις προσπάθειες που καταβάλλει σε εσωτερικό επίπεδο. Σε έναν κόσμο όπου η ΕΕ αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 8% των παγκόσμιων εκπομπών, οι προσπάθειές μας για το κλίμα δεν μπορούν να περιοριστούν στην ήπειρό μας. Εάν αφήσουμε να καλυφθεί η αυξανόμενη ζήτηση ενέργειας στην Αφρική και σε ορισμένες περιοχές της Ασίας με νέες ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες που θα λειτουργούν με άνθρακα ή φυσικό αέριο και θα χρηματοδοτούνται από την Κίνα ή άλλες χώρες, η ελπίδα μας να περιορίσουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη θα εξανεμισθεί κυριολεκτικά. Πρέπει να πείσουμε τους παγκόσμιους εταίρους μας να ενστερνισθούν τη φιλοδοξία μας και πρέπει να τους πιέσουμε - ή να τους βοηθήσουμε - να λάβουν τα αναγκαία μέτρα.\nΓια τον σκοπό αυτόν, η Ευρώπη θα πρέπει να χρησιμοποιήσει το οικονομικό και διπλωματικό της εκτόπισμα στον αγώνα υπέρ του κλίματος και να γίνει παγκόσμια δύναμη στην κλιματική διπλωματία. Πρέπει να συνδυάσουμε τις προσπάθειές μας για το κλίμα με μια ρεαλιστική πολιτική, αναγνωρίζοντας την αδιαμφισβήτητη σχέση μεταξύ καινοτομίας και βιώσιμης ανάπτυξης. Μόνο μέσω της καινοτομίας μπορούμε να εξασφαλίσουμε τη μελλοντική ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης και να αντιμετωπίσουμε το κλιματικό ζήτημα εντός και εκτός των συνόρων μας. Και μόνο μέσω της καινοτομίας και των οικολογικών επενδύσεων μπορούμε να ενισχύσουμε την οικονομική ανθεκτικότητα στην Αφρική και αλλού.\nΗ Ευρώπη διαθέτει τα αναγκαία μέσα για να αλλάξει την κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ως μία από τις μεγαλύτερες αγορές και εμπορικούς συνασπισμούς στον κόσμο, η ΕΕ έχει τη δύναμη να θεσπίζει κανόνες και πρότυπα για τα εισαγόμενα αγαθά και υπηρεσίες. Εχουμε ήδη συνάψει ένα ευρύ φάσμα εμπορικών συμφωνιών και στρατηγικών συμπράξεων με χώρες και περιοχές σε όλον τον κόσμο και, ως σύνολο, η ΕΕ και τα κράτη μέλη της είναι ο μεγαλύτερος χορηγός αναπτυξιακής και ανθρωπιστικής βοήθειας παγκοσμίως. Τέλος, με την ΕΤΕπ, η ΕΕ έχει στη διάθεσή της τον μεγαλύτερο πολυμερή δανειστή. Η ικανότητα παρέμβασης της ΕΤΕπ είναι απολύτως αναγκαία. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Εμπορίου και Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, για την επίτευξη των στόχων μας για το κλίμα και τη βιώσιμη ανάπτυξη έως το 2030 πρέπει να καλυφθεί ένα ετήσιο επενδυτικό κενό ύψους περίπου 2,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Πουθενά δεν μπορούμε να βασιστούμε μόνο στον δημόσιο τομέα, πολλώ μάλλον στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιφέρειες. Ως δημόσιος χρηματοδοτικός οργανισμός και πρωτοπόρος στα πράσινα ομόλογα, ο ρόλος της ΕΤΕπ είναι πολύ σημαντικός για να μεταστραφεί η ιδιωτική χρηματοδότηση προς βιώσιμα επενδυτικά έργα σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και για να εξασφαλισθεί (με την τραπεζική εμπειρία και την τεχνογνωσία της) ότι όλα τα έργα έχουν νόημα από οικονομική άποψη.\nΓια να έχει παγκόσμιο αντίκτυπο, η ΕΕ πρέπει να αναπτύξει δυναμικά όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της. Για παράδειγμα, όλες οι προσπάθειες που καταβάλει επί του παρόντος η ΕΕ για να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές και οικονομικές ζημίες που προκάλεσε η πανδημία στις γειτονικές περιοχές θα πρέπει να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν με γνώμονα το ευρύτερο πρόγραμμα για το κλίμα.\nΕπιπλέον, και άλλες αναπτυξιακές τράπεζες θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της ΕΤΕπ ευθυγραμμίζοντας τις δραστηριότητές τους με τους στόχους της Συμφωνίας των Παρισίων, προκειμένου να τεθούν σε αναπτυξιακή πορεία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και ανθεκτική στην κλιματική αλλαγή (ή, τουλάχιστον, για να μην υπονομεύσουν την πράσινη μετάβαση).\nΟρόσημο η Γλασκώβη\nΗ διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, που θα πραγματοποιηθεί στη Γλασκώβη (COP26) τον Νοέμβριο, θα αποτελέσει ορόσημο για την αναβάθμιση των παγκόσμιων στόχων. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες COP, δεν θα αφιερωθεί τόσο στους νέους πολυμερείς κανόνες όσο στο να αποσπάσει μεγαλύτερη δέσμευση από όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες - ιδίως εκείνες που είναι υπεύθυνες για τις περισσότερες εκπομπές. Την ερχόμενη εβδομάδα, οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ θα εξετάσουν με ποιο τρόπο θα μπορούσε να εξασφαλισθεί η επιτυχία της διάσκεψης της Γλασκώβης και να αναπτυχθεί η κλιματική και ενεργειακή διπλωματία μας για την προώθηση της εξωτερικής διάστασης της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας.\nΗ επιτάχυνση της δράσης για το κλίμα και η διαχείριση της ενεργειακής μετάβασης πρέπει να είναι στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ και της συνεργασίας μας με τους παγκόσμιους εταίρους. Εξαίρουμε εν προκειμένω τη σημαντική απόφαση του προέδρου Biden να προσχωρήσουν εκ νέου οι ΗΠΑ στη Συμφωνία των Παρισίων. Ο,τι κάνουμε σήμερα θα διαμορφώσει την πορεία των επόμενων δεκαετιών. Το 2021 η Ευρώπη θα αξιοποιήσει όλο το διπλωματικό και οικονομικό της εκτόπισμα στον παγκόσμιο αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής. Οπως δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, António Guterres, πρόκειται για το «μεγαλύτερο στοίχημα της εποχής μας».\nΟ Ζοζέπ Μπορέλ είναι ύπατος εκπρόσωπος της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο Βέρνερ Χόγερ είναι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων\nBorrell Josep Hoyer Werner 25 Ιανουαρίου 2021 | 05:00


Ο άξονας του “γηγενούς” στο Ελληνικό Θέατρο του 20ου αιώνα. “Οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι” και “Η καθ’ ημάς ανατολή” | Theodore Grammatas\nΤο θέατρο δεν αντανακλά την πραγματικότητα, ούτε αποτελεί (σε καμιά περίπτωση) ομοίωσή της, (με την μαρξιστική σημασία του όρου), αφού σε παρόμοια περίπτωση θα στατικοποιούσε και θα περιόριζε τη ζωντάνια και πολυμορφία της πραγματικότητας στις δύο διαστάσεις της καθρεπτικής του απόδοσης, υπό μορφή «παγωμένης εικόνας».(Voekler 1973:73-90)\nΤο ίδιο μπορούμε να υποστηρίξουμε και για τη νατουραλιστική «φέτα ζωής», η οποία μετατρέπει τη «σκηνή» σε «ζωή», ή ανεβάζει τη «ζωή» στη «σκηνή», καταργώντας τη θεατρική σύμβαση και εκλαμβάνοντας το «θεατρικό» όχι ως «ομοιούσιο», αλλά «ομοούσιο» του πραγματικού (Zola 1881˙Sondel 1939), με αποτέλεσμα την αυτοαναίρεση της δυνατότητας ύπαρξης του θεάτρου, το οποίο δεν είναι (σύμφωνα μ’ αυτή την άποψη) παρά μιμητική, συμβατική απεικόνιση της πραγματικότητας.\nΓι αυτό και η αριστοτελική «θεωρία της μίμησης» (Mannoni 1969:166˙Γραμματάς 1990:17-19), εμπλουτισμένη και μετεξελιγμένη από τις σύγχρονες σημειωτικές προσεγγίσεις, μπορεί να αποτελέσει τη μοναδική ασφαλή ερμηνεία του θεατρικού φαινομένου, το οποίο εκλαμβάνεται όχι πια με την αρχική, παραδοσιακή σημασία της «μίμησης» του πραγματικού, αλλά την πιο σύγχρονη, της «σημείωσής» του. Η δυναμική του θεατρικού σημείου και η πολυδιάστατη φόρτισή του, πραγματοποιούν την υπέρβαση της άμεσης και μοναδικής αναφοράς του σημαίνοντος (θεατρικού) προς το σημαινόμενο (πραγματικό) και κατ’ επέκταση αναδεικνύουν το θέατρο ως την κατεξοχή διάσταση ανάπτυξης των εικονοποιημένων σημείων-συμβόλων, μέσα από τα οποία όχι πια σε πρωτογενές / κυριολεκτικό, αλλά σε δευτερογενές / μεταγλωσσικό επίπεδο υποδηλώνεται η πραγματικότητα (Eco 1975:33-41˙Pavis 1975:241-243).\nΣε καμιά λοιπόν περίπτωση δεν είναι δυνατό να εκλαμβάνονται τα σκηνικά δρώμενα ως αντίστοιχα δεδομένα πραγματικών συμβάντων, ούτε οι δραματικές καταστάσεις και ενέργειες των σκηνικών ηρώων ότι ανταποκρίνονται στις οικείες των αντικειμενικών περιστατικών και των ιστορικών προσώπων που εμφανίζονται στη σκηνή. Κατά συνέπεια, το εικονοποιημένο μπροστά σε θεατές θεατρικό έργο, όσο αντικειμενικά κι αν παρουσιάζεται, με όση αληθοφάνεια κι αν εμφανίζεται, δεν μπορεί ποτέ να εκληφθεί ως πηγή ιστορικής γνώσης και τεκμήριο ενίσχυσης των όποιων απόψεων υποστηρίζονται για το ιστορικά υπαρκτό, το οποίο μόνο έμμεσα και δευτερογενώς (εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως το «θέατρο ντοκουμέντο») κάνει την παρουσία του σκηνικά μορφοποιημένο.\nΔιαδικασίες μεσολάβησης: Από το κείμενο στην παράσταση\nΣτα προηγούμενα, πρέπει ακόμα να προστεθεί το γεγονός ότι, η τελικά από το θεατή προσλαμβανόμενη εικόνα της παράστασης, δεν είναι (σε καμιά περίπτωση) ταυτόσημη, ούτε ισοδύναμη με τον κειμενικά εγγεγραμμένο λόγο του συγγραφέα. Γιατί αυτός γνωρίζει εξαρχής ότι απευθύνεται όχι στον αναγνώστη, αλλά στο θεατή, ο οποίος παρακολουθεί από την πλατεία άμεσα αλλά και έμμεσα (με τη μεσολάβηση του σκηνοθέτη και των άλλων συντελεστών του θεάματος), ατομικά αλλά και συλλογικά (ως μέρος του «κοινού»), μονόδρομα προσανατολισμένα στο χρόνο και μοναδικά στις συνθήκες εποπτείας («εδώ» και «τώρα» της συγκεκριμένης παράστασης), αμφίδρομα και διαδραστικά (επίδραση της σκηνής στην πλατεία και αντίστροφα) το σκηνικά προβαλλόμενο θέαμα. Κατά συνέπεια, η πρόσληψή του διαμορφώνεται από πλήθος υποκειμενικούς και αντικειμενικούς, συνειδητούς και λανθάνοντες παράγοντες, οι οποίοι καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα και διαμορφώνουν την κρίση του γι αυτό. (Helbo 1975:69)Ανάμεσά τους ο σκηνοθέτης, ως διαμεσολαβητής και ανατροφοδότης των μηνυμάτων του συγγραφέα, παίζει σημαντικό ρόλο, όπως επίσης και οι άλλοι συντελεστές της παράστασης, που ο καθένας με τον τρόπο του, ο ηθοποιός με την υποκριτική, ο σκηνογράφος / ενδυματολόγος με την τρισδιάστατη (σκηνικός διάκοσμος) και δισδιάστατη (σκηνογραφία) απεικόνιση του χώρου και του χρόνου, ο μουσικός με τη φόρτιση και αποφόρτιση της δραματικής έντασης, ο φωτιστής με την ενίσχυση ή εξάλειψη της θεατρικής ψευδαίσθησης, δημιουργούν το τελικό αποτέλεσμα. (Campeanu 1975:102-103˙Dort 1986:239-240)\nΕξίσου όμως σημαντική είναι και η συμβολή του κοινού, αφού στη δική του κρίση απευθύνεται το θέαμα, από τη δική του υποδοχή εξαρτάται η επιτυχία ή αποτυχία της πρόσληψής του.\nΗ συμμετοχή του στη θεατρική επικοινωνία δεν είναι παθητική (όπως ενδεχομένως στην αναγνωστική σχέση), αλλά ενεργητική, αφού ο θεατής είναι όχι μόνο αυτός που αποδίδει το τελικό νόημα στην παράσταση αλλά γίνεται συμμέτοχος στη δημιουργία του αποτελέσματος. Κατά τη διάρκεια δηλαδή της παράστασης αναπτύσσεται ένα αμφίδρομο διαδραστικό επικοινωνιακό σχήμα, που καθορίζει δεσμευτικά τη συγκεκριμένη σχέση και αναδεικνύει την παράσταση σε αποκλειστικά «άπαξ» συντελούμενο, μοναδικό γεγονός, μη επαναλαμβανόμενο, αν και επαναλήψιμο. (Constandinidis 1984:630-688)\nΜε βάση τις προηγούμενες θεωρητικές επισημάνσεις και μ’ αυτές ως προϋποθέσεις, ερχόμαστε να προσεγγίσουμε, τη σχέση του θεάτρου με την πραγματικότητα, στην Ελλάδα του 20ου αιώνα. Πέρα από μια μηχανιστικού τύπου περιοδολόγηση, που περιλαμβάνει την ιστοριογραφική απαρίθμηση θεατρικών έργων και παραστάσεων, ονομάτων και ιστορικών περιστατικών, θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε το θέμα μας κάτω από το πρίσμα μιας διαγώνιας προσέγγισης, που διατρέχει ταυτόχρονα κάθετα και οριζόντια τη θεατρική και την πραγματική ιστορία της νεότερης Ελλάδας κατά τη διάρκεια του διαρρεύσαντος αιώνα και αντιμετωπίζει το ζητούμενο, τον άξονα δηλαδή του γηγενούς, νοουμένου ως συνισταμένης στοιχείων της «δυτικής», «ευρωπαϊκής» και τελικά «αρχαιοελληνικής» από τη μια και της «βυζαντινής» «ορθόδοξης» και τελικά «ανατολικής» παράδοσης, από την άλλη.\nΓιατί όπως είναι φανερό από την πρώτη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει το ελληνικό θέατρο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, διαπιστώνει ότι αυτό όχι μόνο αποτελεί πεδίο έκφρασης των προσδοκιών και αναζητήσεων της κοινωνίας στο σύνολό της, αλλά αντιστοιχεί στις ιδεολογικές, ψυχοπνευματικές και πολιτισμικές ορίζουσες του ελληνισμού στο σύνολό του. (Γραμματάς 2001:171-182)\nΠρωταρχικό ρόλο στις επιλογές των συγγραφέων και των ανθρώπων του θεάτρου γενικότερα παίζει άλλοτε με φανερό και άλλοτε με λανθάνοντα τρόπο η διαρκής και έμμονη ανάγκη που διατρέχει την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της για καθορισμό της πολιτσμικής φυσιογνωμίας και προσδιορισμό της ταυτότητάς της τόσο με τρόπο αποφατικό, όσο και καταφατικό, σε σχέση πάντα προς την ταυτοσημία αλλά και την ετερότητά της.\nΕπειδή ο προσδιορισμός αυτής της ιδιαιτερότητας και ο ορισμός των παραμέτρων του συνιστούν την «ελληνικότητα» διαθέτουν εκ φύσεως ενδογενείς αδυναμίες, επειδή η οποιαδήποτε έννοια πολιτισμικής ταυτότητας δεν είναι στατική ούτε μονοσήμαντη, αλλά εξελίσσεται δυναμικά και επειδή, τέλος, η συγκεκριμένη μορφή αναζήτησης χαρακτηρίζεται από ετερόκλητα και κάποτε αντιφατικά γνωρίσματα, η «ελληνικότητα» παραμένει μια ουτοπική σύλληψη, ένα ιδεολόγημα, που ως τέτοιο αποτελεί διαχρονικό ζητούμενο, συνώνυμο των αναζητήσεων της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της. (Τσαούσης 1983: 20˙Τσουκαλάς 1983: 38-39,45)\nΚατ’ επέκταση και η καλλιτεχνική δημιουργία στη θεατρική της έκφραση, που ως πολιτισμικό αγαθό υποτίθεται ότι μορφοποιεί και εκφράζει αντιπροσωπευτικά αυτές τις αναζητήσεις της κοινωνίας, καθηλώνεται στη διάσταση του δυιστικού, μετεωριζόμενη αγχωτικά μεταξύ των δύο παραμέτρων που συνιστούν τους αντιθετικούς πόλους της διαχρονικής πορείας, την παράδοση και το μοντερνισμό, το γηγενές και το ξενόφερτο, το αρχαιοελληνικό και το νεοελληνικό.\nΣτην επιμέρους ανάλυση αυτού του τελευταίου καθοριστικού ζεύγματος, της σχέσης δηλαδή της δραματικής παραγωγής με τα αρχαιοελληνικά πρότυπα από τη μια και τη σύγχρονη θεματική, από την άλλη είναι που θα επικεντρωθεί η μελέτη που ακολουθεί.\nΩς αφετηρία για την έρευνα μας δεν μπορεί να θεωρηθεί αυστηρά η χρονολογία έναρξης της αντίστοιχης ιστορικής περιόδου (1900), κατ’ αρχή γιατί ορόσημο για την περιοδολόγηση που μας ενδιαφέρει είναι το 1894, ημερομηνία παράστασης των «Βρικολάκων» του Ίψεν (Παπανδρέου 1983:22-29) και της «Γκραν Βία», της ισπανικής ζαρουέλας που καθόρισε την πορεία της ελληνικής επιθεώρησης από με το «Λίγο απ’ όλα» του Μίκιου Λάμπρου τον ίδιο χρόνο (Μαράκα 2000: 169-173˙Γραμματάς 2002:Β΄95-96) μέχρι σήμερα και κατά δεύτερο λόγο γιατί οι αφετηρίες της δραματουργίας ανάγονται αρκετά πριν, στις απαρχές του 19ου αιώνα. Εξίσου και ως κατάληξη, δεν μπορεί μηχανιστικά να θεωρηθεί το τέλος της δεύτερης χιλιετίας, αλλά η προέκτασή της και στον παρόντα (21ο) αιώνα, αφού έργα, συγγραφείς και παραστάσεις του σήμερα, ανήκουν ουσιαστικά στην ίδια ενότητα. Γι αυτό και κάποιες αναφορές που εκτείνονται στο 19ο αιώνα κρίνονται απαραίτητες για να δοθεί μια πλήρης εικόνα για το θέμα μας.\nΟ κόσμος της αρχαίας Ελλάδας\n2.1. Κλασικισμός και ρομαντισμός στο 19ο αιώνα\nΗ πρώτη επαφή του νεότερου ελληνισμού με το πολιτισμικό παρελθόν και την κληρονομιά της αρχαιότητας, συντελείται στο θέατρο στην περίοδο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού και εντάσσεται στη γενική τάση για απόκτηση εθνικής ταυτότητας και αυτογνωσίας, που θα καταστεί προϋπόθεση, στη συνέχεια, για την ύπαρξη του μελλοντικού ελληνικού κράτους, που φαινόταν ότι επρόκειτο σύντομα να δημιουργηθεί. (Ταμπάκη 1984: 187-206) Η εμφάνιση του δραματικού χώρου και χρόνου της αρχαίας Ελλάδας, η σκηνική απόδοση περιστατικών και γεγονότων, δρώντων προσώπων και επεισοδίων από την ιστορία και μυθολογία του αρχαιοελληνικού κόσμου, όπως επίσης η μορφοποίηση ιδανικών και αξιών που αντιπροσωπεύουν διαχρονικά τα βασικά εθνο-φυλετικά ζητούμενα του ελληνισμού, όπως το δημοκρατικό πολίτευμα και ο αγώνας για την ελευθερία, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ηρωική αντιμετώπιση της ζωής, οι πολιτικές αρετές των ηγετών και οι ψυχικές αρετές του «λαού», κάνουν την παρουσία τους στα έργα που γράφονται από τις αρχές του 19ου αιώνα και μετά. (Γραμματάς 1991:61-75)\nΑρχή γίνεται με τον Αχιλλέα ή το Θάνατο του Πατρόκλου (1805) του Αθ. Χριστόπουλου, για να συνεχίσουν ο Γ. Λασσάνης με το Η Ελλάς και ο ξένος (1812), ο Ι. Ρίζος Νερουλός με την Ασπασία (1813) και την Πολυξένη (1814), ο Ι. Ζαμπέλιος με το Τιμολέων (1818) και ο Ν. Πίκκολος με το Ο Θάνατος του Δημοσθένους (1818). Με τα έργα αυτά συγκροτείται μια πρώτη «τάση» που χρονικά διατρέχει τη νεοελληνική δραματουργία μέχρι σήμερα και στηρίζεται στην αξιοποίηση του στοιχείου της «εντοπιότητας», του «γηγενούς», στην προσπάθειά της να εκφράσει την ανάγκη για δημιουργία μιας «εθνικής» δραματικής παραγωγής, που δεν είναι πάντα απαλλαγμένη ιδεολογικών και άλλων σκοπιμοτήτων. (Σιδέρης 1970:151-191)\nΗ πραγματικότητα που δημιουργείται αμέσως μετά το τέλος του εθνοαπελευθερωτικού αγώνα και οδηγεί στη δημιουργία του ελληνικού κράτους, είναι κατά πολύ διαφορετική από εκείνη που είχαν φανταστεί οι οραματιστές εκπρόσωποι του Διαφωτισμού και οι αγωνιστές του ’ 21.\nΓια τη σύγχρονη Ελλάδα και τους πνευματικούς ηγέτες της, τους διανοουμένους και λογίους, τους λογοτέχνες και θεατρικούς συγγραφείς, ο αρχαίος κόσμος προσλαμβάνεται με τρόπο ρομαντικό, κυρίως, που δημιουργεί την αντίστοιχη αισθητική γραμμή (παράλληλα με την προϋπάρχουσα του κλασικισμού) για το θέατρο και τη λογοτεχνία, μέχρι τη γενιά του Παλαμά και την καθιέρωση του δημοτικισμού στα τέλη του 19ου αιώνα. (Ταμπάκη 1997:38-58)\nΙστορικά πρόσωπα και μυθολογικά θέματα, ήρωες αρχαιο-ελληνικών τραγωδιών και φανταστικά περιστατικά, επινοήματα των σύγχρονων συγγραφέων, διαπλέκονται, συμφύρονται και συνδυάζονται ποικιλότροπα δημιουργώντας ένα ρεπερτόριο εξαιρετικά διογκωμένο, χωρίς παρ’ όλ’ αυτά να συνοδεύεται και από αντίστοιχα υψηλά ποιοτικά γνωρίσματα. Ο Ορέστης (1835) του Αλ. Σούτσου και ο Κόδρος (1844) του Ι. Ζαμπέλιου, ο Κόρεσος (1851) του Ι. Ρίζου Ραγκαβή και οι Κυψελίδαι (1859-60) του Δ. Βερναρδάκη, αποτελούν μερικά από τα αντιπροσωπευτικά έργα του είδους.\nΆλλοτε έμμετρα και άλλοτε σε πεζό λόγο, με κλασικίζουσα ή ρομαντική αισθητική, παραμένοντας προσκολλημένα στα θεατρικά τους πρότυπα (όπως αποτελεί η Αντιγόνη του Σοφοκλή για Το φρόνημα των πρώτων χριστιανών (1870) του Αντ. Αντωνιάδη), ή απομακρυνόμενα απ’ αυτά (όπως Οιδίπους και Σφίγξ (1887) του Αχ. Καραβία), οι τραγωδίες (κυρίως) αλλά και τα ιστορικά δράματα που γράφονται κατά τη διάρκεια του ίδιου αιώνα, συνεχίζουν την παράδοση που ξεκίνησε με τα έργα του Διαφωτισμού, στοχεύοντας στη δημιουργία μιας «εθνικής» σχολής στη δραματουργία. (Χασάπη-Χριστοδούλου 2002:Α΄463, 624-627)\n2.2. Η σύγχρονη μορφή δράματος και τραγωδίας; Σύζευξη του αρχαιοελληνικού με το νεοελληνικό στις αρχές του 20ου αιώνα\nΣτο γύρισμα του αιώνα, μέσα στη γενικότερη τάση ανανέωσης της δραματουργίας και του θεάτρου, που είχε ήδη ξεκινήσει στα τέλη του 19ου αιώνα, εντάσσεται και η στροφή των συγγραφέων προς την τραγωδία και το αρχαίο δράμα με μια ποιοτική όμως ανασημασιοδότηση της έννοιας. Αντίθετα δηλαδή με την τάση μιμητικής εξάρτησης από το πρωτότυπο, που οδηγούσε σε αποτυχημένες απόπειρες φορμαλιστικής μάλλον και όχι ουσιαστικής «αναβίωσης» του είδους «τραγωδία», οι συγγραφείς προσεγγίζουν το θέμα διαφορετικά. Στηριζόμενοι στα πορίσματα νέων επιστημών όπως η Λαογραφία και παίρνοντας παράδειγμα από τη γενικότερη γονιμοποίηση της λογοτεχνικής γραφής μέσα από θέματα και στοιχεία που αντλούνται από τις παραδόσεις και τα έθιμα του ελληνικού λαού, τα οποία θεωρούνται ως κιβωτός που διαφυλάσσει αμόλυντη τη γνησιότητα της «ελληνικότητας» και τη συνέχεια του ελληνισμού μέσα στους αιώνες, στρέφονται προς τα εκεί. (Δημάκη –Ζώρα 2002: 553-557) Επιχειρούν λοιπόν μια σύζευξη κι ένα συγκερασμό δεδομένων της λαϊκής παράδοσης, των παραλογών και των δημοτικών τραγουδιών, με έννοιες και στοιχεία που απορρέουν από την αρχαία τραγωδία (μοίρα, αναίτιο πάθος, ηρωική αντιμετώπιση καταστάσεων, υπερβατικές δυνάμεις), η οποία τους επιτρέπει να προχωρήσουν στη δημιουργία πρωτότυπων έργων που συνενώνουν δημιουργικά το παρόν με το παρελθόν του ελληνισμού και αντίστοιχα την αρχαιοελληνική με τη νεοελληνική παράδοση. (Πεφάνης 1998: 92-109 ˙Πούχνερ 1990:129-145)\nΗ αφετηρία μπορεί να αναχθεί στη Γαλάτεια (1872) του Σπ. Βασιλειάδη, που αποτέλεσε (κατά κάποιο τρόπο) το πρότυπο για να ακολουθήσουν παρόμοιες προσεγγίσεις στην τραγωδία και τη δημοτική παράδοση (Δημάκη-Ζώρα 2002: 656-679) όπως κάνει ο Ηλ. Βουτιερίδης με το Γιοφύρι της Άρτας (1905), ο Π. Χορν με το Ανεχτίμητο (1906) και ο Ν. Καζαντζάκης με τον Πρωτομάστορα [ή τη Θυσία] (1908), που αξιοποιούν διαδοχικά το θρύλο του Γεφυριού της Άρτας. (Φίλιας 2000: 34-41) Στην ίδια κατηγορία έργων [βλ. στη συνέχεια] που επιχειρούν να παρουσιάσουν την τραγωδία με μια νέα, σύγχρονη για την εποχή μορφή (που σ’ ένα βαθμό στηρίζεται και στη χρήση της δημοτικής γλώσσας) κάνουν οι Ν. Ποριώτης με τη Ροδόπη (1913), Αριστ. Προβελέγγιος με τη Φαίδρα (1918), Ηλ. Βουτιερίδης με την Κασσάντρα (1919) κ.α. (Χασάπη-Χριστοδούλου 2002: Α΄642-647) Ιδιαίτερη και αντιπροσωπευτική (επειδή ίσως είναι και μοναδική) περίπτωση, αποτελεί η μόνη θεατρική δημιουργία του Παλαμά, η Τρισεύγενη (1903). Η σχετική έρευνα έχει εξαντλητικά προσεγγίσει το θέμα από πολλές απόψεις και έχουν δοθεί απαντήσεις σε ποικίλες όψεις του έργου, ως προς τη σχέση του με το ηθογραφικό κίνημα, τις ιψενικές και νιτσεϊκές επιδράσεις, τις θεατρικές του αδυναμίες που οδήγησαν τον Κ. Χρηστομάνο να το απορρίψει από τη Νέα Σκηνή κ.α. (Πούχνερ 1995:196-374) Αξίζει όμως να επισημανθεί ότι στο έργο αυτό ο Παλαμάς επιχειρεί μια μορφολογική και εννοιολογική εμβάθυνση στην αρχαία τραγωδία και τη δημιουργία μιας σύγχρονης σύνθεσης που διαθέτει αφομοιωμένα όλα τα στοιχεία εκείνης, προσαρμοσμένα στις συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητας της εποχής του.\nΗ μετάθεση του δραματικού χρόνου στο παρελθόν λειτουργεί μυθοπλαστικά και υπερβαίνει τα τυχόν αδιέξοδα και τις προσκρούσεις σε κοινωνικά και άλλα ιστορικά καθορισμένα στοιχεία. Η παρουσία του χορού των γυναικών, λειτουργεί πανομοιότυπα όπως και στα αρχαιοελληνικά πρότυπα, οι έντονες συγκρούσεις της ομώνυμης ηρωίδας, ο χαρακτήρας της που την οδηγεί σχεδόν μοιραία στο τέλος (όσο αιτιολογημένο ή μη κι αν αυτό θεωρείται), μαζί με τα άλλα δρώντα πρόσωπα και τις επιμέρους σχέσεις τους, αντιπροσωπεύουν τις τάσεις και προθέσεις των ελλήνων δημιουργών να προβούν σε συζεύξεις της τραγωδίας με το σύγχρονο δράμα (Gounaridou 1996:75-83˙Pontani 1952: 541-546)\n2.3. Αισθητικές και ιδεολογικές αναζητήσεις από το μεσοπόλεμο μέχρι το τέλος του εμφυλίου\nΣτην περίοδο του μεσοπολέμου παρατηρείται μια έντονη στροφή των συγγραφέων προς το ιστορικό παρελθόν, πρόσφατο και απώτερο. Ο αρχαίος κόσμος ως Ιστορία ή μυθολογία κάνει την παρουσία του μέσα από ιστορικά δράματα και τραγωδίες που, σ’ ένα βαθμό, αντιπροσωπεύουν τις γενικότερες τάσεις των διανοουμένων της εποχής για αναζήτηση και επανακαθορισμό της ταυτότητας του νέου ελληνισμού. Το ιδεολόγημα της «ελληνικότητας», όπως είναι γνωστό και εκφράζεται κατεξοχήν από τον εισηγητή του, τον Γ. Θεοτοκά, βρίσκει στο θέατρο πρόσφορο πεδίο ανάπτυξης, αφού η τραγωδία ως είδος λόγου, αλλά και θεματική, μπορεί να αποτελέσει προνομιούχο «όχημα σημασίας» δια του οποίου ο νεότερος, εμβαπτίζεται στα νάματα του αρχαίου ελληνισμού. (Γραμματάς 2006: 206-213)\nΎστερα από μια αρκετά μεγάλη περίοδο παύσης και σιγής που διήρκεσε σχεδόν όλο το πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα, με την έξαρση του αστικού δράματος, την κυριαρχία του ιψενισμού και των σύγχρονων αισθητικών και ιδεολογικών ρευμάτων της Ευρώπης (ρεαλισμός, νατουραλισμός, αισθητισμός, εξπρεσιονισμός, συμβολισμός, σοσιαλισμός, μαρξισμός), οι συγγραφείς βρίσκονται και πάλι σε αδιέξοδο. Η «νόθα αστικοποίηση» και ο πλασματικός εξευρωπαϊσμός καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι, μετά τα θλιβερά για τον ελληνισμό ιστορικά γεγονότα που μεσολαβούν (μικρασιατική καταστροφή, κρίση του κοινοβουλευτισμού, δικτατορικά καθεστώτα), αφήνοντας ένα μεγάλο κενό. Η σειρήνα της αρχαιότητας, το σίγουρο καταφύγιο του «γηγενούς», η γοητεία του «οικείου» ξανακερδίζουν έδαφος, ενώ παράλληλα αποτελούν τις διαχρονικές συνταγές διεξόδου από την κάθε μορφής κρίση που αντιμετώπιζε ανέκαθεν ο νέος ελληνισμός. Ο αρχαίος κόσμος με τα ιστορικά και μυθολογικά του πρόσωπα, με τα διαχρονικά του θεατρικά αριστουργήματα έρχεται και πάλι στο προσκήνιο, παρέχοντας «άλλοθι» και «καταφύγιο» στους πνευματικά ανήσυχους δημιουργούς. (Γραμματάς 2002: Α΄153-174)\nΟ Οδυσσέας (1922) και η Μέλισσα (1937), η τριλογία του Προμηθέα (Πυρφόρος-Δεσμώτης-Λυόμενος) (1943), ο Κούρος (1949) του Ν. Καζαντζάκη, αποτελούν μερικά από τα αντιπροσωπευτικά έργα του είδους. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και τον αρχαίο κόσμο, όπως αυτός προβάλλει στις τραγωδίες του Αγγ. Σικελιανού [Ο Διθύραμβος του Ρόδου (1932), Σίβυλλα (1940)], Ο Δαίδαλος στην Κρήτη (1942), ολοκληρώνεται η εικόνα που δίνει το ελληνικό θέατρο στον μεσοπόλεμο και στην περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, ως προς τη σχέση του με την αρχαιότητα.\nΣτην κατηγορία των έργων που προαναφέρθηκαν, πρέπει ιδιαίτερα να επισημάνουμε και τη συμβολή του Γ. Θεοτοκά, ο οποίος, ως γνήσιος εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος εμπρόθετα και ενσυνείδητα στρέφεται στο ιστορικό παρελθόν και επιχειρεί μέσα από τις τραγωδίες και τα ιστορικά του δράματα να επανασυνδέσει το νήμα που διασφαλίζει τη συνέχεια και τη συνοχή του ελληνισμού μέσα στο χρόνο. Στο είδος που εξετάζουμε στην παρούσα ενότητα, ανήκει η τραγωδία του Αντάρα στ’ Ανάπλι (1942). Αντλώντας το θέμα του από τη νεότερη ελληνική ιστορία (δολοφονία του Καποδίστρια), ο συγγραφέας επιχειρεί (και σ’ ένα βαθμό πετυχαίνει) να συνδυάσει στοιχεία της τραγωδίας (πεπρωμένο, χορός, από μηχανής θεός) και της πρόσφατης Ιστορίας, σε μια ενότητα αντιπροσωπευτική του είδους που μας απασχολεί, ενώ μέσα απ’ αυτή να μιλήσει για γεγονότα και καταστάσεις του παρόντος και του μέλλοντος (αντιπαραθέσεις αντιστασιακών οργανώσεων, ενδεχόμενο εμφυλίου πολέμου κ.α.). (Γραμματάς 2006: 194-195)\nΗ τάση αυτή συμπληρώνεται και με έργα άλλων συγγραφέων, όπως η Κλυταιμνήστρα (1945) του Αλ. Μάτσα και ο Προμηθέας (1949) του Θαν. Πετσάλη-Διομήδη, με τα οποία ο αρχαίος μύθος κάνει την παρουσία του με πιο σύγχρονο τρόπο, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επόμενη κατηγορία που ακολουθεί.\n2.4. Μοντέρνες και μεταμοντέρνες εκδοχές του αρχαίου κόσμου\nΑν και από τα μέσα της δεκαετίας του ’ 50 το νεοελληνικό θέατρο στρέφεται πια οριστικά στο σύγχρονο κόσμο, επιχειρώντας να εξετάσει και να αναδείξει θέματα και προβλήματα που απασχολούν τον ελληνισμό μετά το τέλος του Β΄ παγκοσμίου και του εμφυλίου πολέμου που επακολούθησε, όμως το ρεύμα της τραγωδίας, ή τουλάχιστον της σκηνικής ανάδειξης του αρχαίου κόσμου, εξακολουθεί να είναι ισχυρό. Ήδη στη δεκαετία του ’ 50 και του ’ 60 συγγραφείς όπως ο Αλ. Μάτσας με την Ιοκάστη (1952), ο Κύπρος Χρυσάνθης με την Ηλέκτρα (1960), ο Θαν. Κωτσόπουλος με τους Ατρείδες (1962), ο Δημ. Χριστοδούλου με Το τόξο (1954), ο Νοτ. Περγιάλης με την Αντιγόνη της Κατοχής (1960), ο Γιαν. Ρίτσος με τους ποιητικούς του μονολόγους Ορέστης (1963), Φιλοκτήτης (1965), Αγαμέμνων (1966), Χρυσόθεμις (1967), δίνουν μια νέα διάσταση στον τραγικό μύθο, (Γραμματάς 2006: 63-81) αφού, άλλοτε εμπλουτίζοντάς τον με ψυχολογικές και άλλοτε με κοινωνικές προεκτάσεις, έρχονται να μιλήσουν (μέσα απ’ αυτόν) για θέματα, γεγονότα και καταστάσεις που αφορούν τη νεότερη Ελλάδα.\nΑπό τη δεκαετία του ’70 και μετά, συντελείται μια πιο ουσιαστική αναθεώρηση της αρχαιότητας στη συνείδηση των νεότερων δημιουργών, οι οποίοι απαλλάσσονται από αγκυλώσεις και δεσμεύσεις του παρελθόντος και αντιμετωπίζουν κριτικά και κάποτε επικριτικά τον κόσμο της αρχαιότητας, απαλλαγμένοι από ιδεοληψίες και κατάλοιπα του παρελθόντος. Κατ’ αυτό τον τρόπο προκύπτει μια σύγχρονη θεατρική γραφή που στηρίζεται βέβαια σε συγκεκριμένα πρότυπα, αναγόμενη (άμεσα ή έμμεσα) σ’ αυτά, αλλά χωρίς να έχει πια τη δουλική μίμηση, ή την αποκλειστική εξάρτηση, που εμφανιζόταν σε προγενέστερες περιόδους. Στα έργα της κατηγορίας αυτής μπορούμε να συμπεριλάβουμε ανάμεσα σε άλλα τον Ορέστη (1971) της Ζ. Καρέλλη, τις Δαναΐδες (1963 στα γαλλικά, 1980 στα ελληνικά) της Μαργ. Λυμπεράκη, τη Δίκη του Ορφέα και της Ευρυδίκης (1973) του Γ. Σκούρτη, το Γωνία, ποτάμι, γέφυρα (1979) του Δημ. Χριστοδούλου, την Αντιγόνη ή το τέλος της αυταπάτης (1992) της Μ Κέκκου. (Χασάπη – Χριστοδούλου 2002: Β΄1092-1096)\nΜέσα στα πλαίσια της αποδόμησης και του μεταμοντερνισμού που κυριαρχεί σε παγκόσμιο επίπεδο στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα (που συμπαρασύρει και την αντιμετώπιση της τραγωδίας από σύγχρονους συγγραφείς), το διακείμενο, το μεταθέατρο και η δραματοποίηση, εμφανίζονται ως οι κατεξοχή τρόποι απόδοσης του θεατρικού λόγου.\nΣτο ελληνικό θέατρο αυτή η τάση πρώιμα εμφανίζεται με τη σύνθεση Η καλή μου μάνα η Κλυταιμνήστρα (1960) του Β. Ζιώγα και ακολουθείται από το Κλυταιμνήστρα; (1987)και Το μικρό δαχτυλάκι της Ολυμπιάδας (1992) του Ανδρ. Στάικου και το Φιλοκτήτη (1975) του Β. Ζιώγα. Με τα έργα αυτά ξεκινά για τη νεοελληνική δραματουργία η περίοδος του μεταμοντερνισμού, κατά την οποία ο νεότερος συγγραφέας δεν αποδίδει μέσα στο έργο του το μύθο, το θέμα ή την υπόθεση που αντλεί από κάποιο αρχαιοελληνικό πρότυπο, αλλά διαλέγεται με περισσότερα κείμενα που ξεκινούν βέβαια από ένα δεδομένο αρχέτυπο (Ορέστεια, Φιλοκτήτης), αλλά εμπεριέχουν στοιχεία που ξεπερνούν κατά πολύ τη συγχρονικότητα και διαχέονται στη διαχρονικότητα και τη διαπολιτισμικότητα του μύθου και της ιστορίας.\nΚατ’ αυτό τον τρόπο, η αρχαία τραγωδία εμφανίζεται ως το απώτερο σημείο αναφοράς του νεότερου έργου, που δεν είναι παρά ένα διακείμενο με αυτήν ως αφετηρία. Ενδεικτικές είναι οι περιπτώσεις έργων όπως τα μονόπρακτα Γράμμα στον Ορέστη, Ο Δείπνος και Πάροδος Θηβών του Ι. Καμπανέλλη που με κοινό τίτλο Ο Δείπνος (1992) παρουσιάζονται για να ανατρέψουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα που παραδοσιακά υπήρχε για την αρχαία τραγωδία στο ευρύ θεατρόφιλο κοινό. (Γραμματάς 1994:38-49) Το ίδιο κάνει λίγο αργότερα ο Π. Μάτεσις με το Προς Ελευσίνα (1995), αλλά και εντελώς πρόσφατα ο Μ. Ποντίκας με το Ο δολοφόνος του Λάιου και τα κοράκια (2004) και το Η Κασσάνδρα απευθύνεται στους νεκρούς (2007).\nΣε όλες αυτές τις περιπτώσεις και με όλους τους τρόπους που επιγραμματικά αναφέρθηκαν, ο αρχαιοελληνικός κόσμος, με τη μορφή της τραγωδίας κυρίως, κάνει την εμφάνισή του στο νεοελληνικό θέατρο, αποτελώντας ένα σταθερό άξονα αναφοράς και ερμηνείας του, με βάση το γηγενές της πολιτιστικής κληρονομιάς.\n2.5. Ο αρχαιοελληνικός κόσμος στη νεοελληνική κωμωδία\nΕκτός από την περίπτωση της τραγωδίας, ως ειδολογικού και θεματολογικού άξονα που οριοθετεί τη νεοελληνική δραματουργία σε σχέση με το ιστορικό παρελθόν, η κωμωδία, αποτελεί επίσης μια αξιοπρόσεκτη παράμετρο, η οποία εκφράζει (από μια διαφορετική σκοπιά) παρόμοιους προσανατολισμούς.\nΠρόκειται για περιπτώσεις έργων στα οποία ο τραγικός μύθος διακωμωδείται, παρωδείται ή σατιρίζεται, σε τρόπο ώστε μέσα από ένα τραγικό ή δραματικό θέμα, να προκύπτει ένα κωμικό έργο. Ο σύγχρονος έλληνας συγγραφέας προσεγγίζει τα πρότυπά του άλλοτε με τρόπο ειρωνικό και χιουμοριστικό, άλλοτε γκροτέσκο και αποδομητικό, εκφράζοντας μια διαφορετική οπτική στην πρόσληψη της αρχαιότητας από το νεοελληνικό κόσμο. Στόχος είναι άλλοτε η πλήρης ανατροπή και απομυθοποίηση των συμβολισμών και αξιών που εμπεριέχονται στην τραγωδία, ενώ άλλοτε επιδιώκεται απλά και μόνο η ανακουφιστική (μέσα από το γέλιο) αντιμετώπιση ενός εξαιρετικά σοβαρού θέματος, που ενδεχομένως αγγίζει τα όρια του τραγικού. Δεν είναι, τέλος, σπάνιες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες η κατ’ αυτό τον τρόπο αναπτυσσόμενη σύγχρονη μυθοπλασία, δεν αποτελεί παρά διαμαρτυρία για την ιδεαλιστική αντιμετώπιση του παρελθόντος και την προγονοπληξία που χαρακτηρίζει συχνά τους νεοέλληνες, σε σχέση με το πολιτισμικό παρελθόν τους. Η διακωμώδηση αυτή, μπορεί να εκληφθεί και ως προσπάθεια αναθεώρησης της οπτικής κάτω από την οποία προσλαμβάνεται η αρχαιότητα από το νεότερο ελληνισμό, απόπειρα διαφορετικής ερμηνείας της βαριάς κληρονομιάς που μας κληροδότησαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. (Διαμαντάκου-Αγάθου 2007: 291-330)\nΤα έργα που ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία είναι πολλά, οι αισθητικές, ειδολογικές και ιδεολογικές τους διαφοροποιήσεις τους είναι σημαντικές και αξιοπρόσεκτες. Όλα όμως εντάσσονται στον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης του παρελθόντος, που ξεκινά από την Επιστροφή των Θεών (1922) του Τίμου Μωραϊτίνη και τον Γυρισμό της Ελένης (1936) του Θεοδ. Συναδινού και φτάνει μέχρι τη Μήδεια (1993) του Μποστ (Μέντη Μποσταντζόγλου), το Μια κωμωδία (1997-98) και Η τελευταία πράξη (1998) του Ιακ. Καμπανέλλη (Γραμματάς 2004: 207-227).\nΑνάμεσα στα άλλα, που πλαισιώνουν το είδος, αντιπροσωπευτικά είναι η Ιφιγένεια εν μαύροις (1942) του Δ. Ψαθά, στηριζόμενη όχι σε κάποια συγκεκριμένη ομώνυμη αρχαιοελληνική τραγωδία αλλά στο πρόσωπο της ηρωίδας, της Ιφιγένειας και μεταφορά με παρωδιακό τρόπο ενός τραγικού θέματος (την απεγνωσμένη αναζήτηση τροφής για τους πολίτες της κατοχικής Αθήνας, στα χρόνια της μεγάλης πείνας του 1941-42), Ο μπαμπάς ο πόλεμος και Οδυσσέα γύρισε σπίτι (1952) του Ιακ. Καμπανέλλη με τα οποία η σύγχρονη κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα παρουσιάζονται με τρόπο συμβολικό και αλληγορικό με «όχημα» το γέλιο και τη σάτιρα. Είναι ακόμα Οι Κάφροι (1964) του Β. Ζιώγα, που στηριζόμενοι στην Ελένη του Ευριπίδη διακωμωδούν την πολιτιστική παρακμή της σύγχρονης Ελλάδας, Οι τριακόσιοι της Πηνελόπης (1971) του Γ. Χαραλαμπίδη, Ο Μίδας έχει αυτιά γαϊδάρου (1988-89) του Μαν. Κορρέ και άλλα που περισσότερο ή λιγότερο μεταφέρουν με κωμικό τρόπο τον κόσμο της αρχαιότητας στη σύγχρονη ελληνική σκηνή.\nΑν επιγραμματικά επιχειρήσουμε να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα για τα αίτια, τους μηχανισμούς και τα αποτελέσματα της κωμικής αυτής αναστροφής του τραγικού μύθου, θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε τις ακόλουθες σκέψεις: Οι λόγοι αυτής της εικονοκλαστικής και κάποτε ανατρεπτικής απόδοσης του παρελθόντος, συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με ιδεολογικά αίτια και αφορούν γενικότερα στους μηχανισμούς υποδοχής και πρόσληψης του παρελθόντος από το παρόν. Προκύπτουν από την αναζήτηση μιας διαφορετικής αντιμετώπισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που βαραίνει και δρα, κάποτε, καταλυτικά στις συνειδήσεις των νεοτέρων γενεών.\nΑυτή, κατά συνέπεια, η αντιμετώπιση εκφράζει άλλοτε την προσπάθεια απομάκρυνσης από το παρελθόν και υπέρβασής του, στο όνομα του σύγχρονου και του «μοντέρνου», ενώ άλλοτε αντιπροσωπεύει την προσπάθεια σύζευξης και συγκερασμού των δύο πηγών πολιτιστικής δημιουργίας σε μια σύνθεση ενοποιητική των αντιθέσεων και αντιπροσωπευτική του νεότερου ελληνισμού. Οι νέοι έλληνες θεατρικοί συγγραφείς, κατοχυρωμένοι πίσω από την αδιαμφισβήτητη αξία του μύθου και την πολυσημική δυνατότητα που τους παρέχει, βρίσκουν την ευκαιρία να διατυπώσουν τις δικές τους, άλλοτε αιρετικές και άλλοτε ανατρεπτικές απόψεις, παραμένοντας προσκολλημένοι σε ό,τι θεωρείται «θέσφατο» για τη συνείδηση των νεοτέρων, το αρχαίο πολιτιστικό περιβάλλον αναφοράς.\nΜέσα όμως από αυτή τη μορφολογική σταθερά, κάποτε με τρόπο σατιρικό ή παρωδιακό, ειρωνικό ή χιουμοριστικό και κάποτε αλληγορικό ή μπουρλέσκο, πετυχαίνουν να εκφράσουν την προσωπική βιοθεωρία τους για την ιδιαιτερότητα και τη φυσιογνωμία της νεοελληνικής ταυτότητας.\nΟ άξονας της εντοπιότητας και του γηγενούς, η διάσταση της «ελληνικότητας» δεν περιορίζεται μόνο στην αρχαιότητα. Μαζί μ’ αυτήν και παράλληλα, προεκτείνεται και προς τη νεότερη εποχή και συμπεριλαμβάνει το ευρύ φάσμα της Βυζαντινής και της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, που αποτελούν αναντίρρητους σταθμούς στη διαχρονική πορεία και τη μετεξέλιξη του ελληνισμού από τον αρχαίο στο σύγχρονο κόσμο.\nΗ «καθ’ ημάς Ανατολή» με την παράδοση της ορθοδοξίας και της ελληνολατρείας, των πολιτισμικών επιτευγμάτων και των ένδοξων στιγμών θριάμβου του χριστιανισμού και του ελληνισμού, αποτέλεσαν επίσης γόνιμη πηγή που τροφοδότησε τη δραματουργία με ποικίλης θεματικής, ιδεολογικής και αισθητικής κατευθύνσεως έργα. Ξεκινώντας από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο (1821) του Ι. Ζαμπέλιου και Ο Ανδρόνικος ή το στοίχημα του Βασιλιά (1880) του Κ. Ξένου, μέχρι το Ο άρχοντας Μαυριανός και η αδερφή του (1921) της Γαλ. Καζαντζάκη και την τραγωδία «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» του Ν. Καζαντζάκη (1944) ιστορικά πρόσωπα και περιστατικά της Βυζαντινής περιόδου εμφανίζονται στη σκηνή και προτείνουν ιδέες, ιδεολογήματα, αξίες και μηνύματα, που, στο σύνολό τους, αντιπροσωπεύουν βασικά ζητούμενα του νεότερου ελληνισμού στην προσπάθειά του να διασφαλίσει την εθνική του ταυτότητα, που αξιοποιεί το παρελθόν και εγγυάται το μέλλον. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται έργα όπως η Φαύστα (1893) του Δημ. Βερναρδάκη που συνδυάζει τη θεματική του Ιππόλυτου του Ευριπίδη και της αρχαίας τραγωδίας με το πρόσωπο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, ο Νικηφόρος Φωκάς (1927) του Ν. Καζαντζάκη και η Λάκαινα (1943-44) του Γ. Θεοτοκά, ο Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (1936), Ο σταυρός και το σπαθί (1939) και η Θεοφανώ (1946) του Αγγ. Τερζάκη, η Θεοδώρα (1945) του Δημ. Φωτιάδη κ.α.\nΜε τα έργα αυτά (τραγωδίες τα περισσότερα) οι συγγραφείς αποδίδουν θεατρικά την Ιστορία με τρόπο ρεαλιστικό ή ιδεαλιστικό, με ρομαντική ή κλασικίζουσα αισθητική, πάντα όμως με σαφή πρόθεση ιδεολογικής χρήσης, σε τρόπο ώστε μέσα από τους χαρακτήρες και τις δραματικές καταστάσεις, ως απώτερο ζητούμενο, να προβάλει η αναζήτηση συνέχειας και συνοχής του νεότερου ελληνισμού με την αρχαία πολιτισμική του κληρονομιά.\nΑλλά και η νεότερη Ιστορία αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή που τροφοδοτεί την «εθνική» δραματουργία με έργα που, κατά διαστήματα και περιόδους, μονοπωλούν σχεδόν την πρωτότυπη συγγραφική παραγωγή. Αρχή γίνεται με το ρομαντισμό του 19ου αιώνα και συγγραφείς όπως οι Ι. Ζαμπέλιος, Θ. Αλκαίος, Τ. Αμπελάς, Αντ. Αντωνιάδης, Σπ. Βασιλειάδης, που κατακλύζουν το νεογέννητο ελληνικό θέατρο με ιστορικά δράματα που έχουν ήρωες ομώνυμους αγωνιστές του ’21 ενώ αξιοπρόσεκτη είναι και η παρουσία προγενέστερων ιστορικών περιόδων όπως η Βενετοκρατία, που αποτελεί θέμα στα έργα Καλλέργαι (1869) του Σπ. Βασιλειάδη και Έως Πότε (1907) του Ν. Καζαντζάκη. Η παράδοση που από τότε δημιουργείται διατρέχει ολόκληρο τον 20ο αιώνα και ανάλογα με τα γενικότερα κοινωνικά συμφραζόμενα άλλοτε βρίσκεται σε ύφεση και άλλοτε σε έξαρση (Χατζηπανταζής 2006).\nΗ περίοδος του μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων (όπως ήδη επισημάνθηκε στην περίπτωση της τραγωδίας), ευνοεί την εμφάνιση έργων με παρόμοια θεματική. Η διαφορά όμως από αντίστοιχες δημιουργίες του 19ου αιώνα είναι, ότι οι σύγχρονες παρουσιάζουν τα γεγονότα με τρόπο αρκετά ρεαλιστικό, προσγειώνουν τους ήρωες και τη δράση στις αντικειμενικές συνθήκες, ενώ δεν απουσιάζουν και περιπτώσεις κατά τις οποίες αυτά πλαισιώνονται από μια έντονη ιδεολογική επικάλυψη.\nΕνδεικτικές είναι οι περιπτώσεις όπως Να ζει το Μεσολόγγι (1927) του Β. Ρώτα, Λόρδος Βύρων (1934) του Αλ. Λιδωρίκη, Παπαφλέσας (1937) του Σπ. Μελά, Στρατηγός Μακρυγιάννης (1946) του Δημ. Φωτιάδη, Η έξοδος του Μεσολογγίου (1956) του Γερ. Σταύρου, Αμαλία (1958) του Γ. Ρούσσου, κ.α.\nΕιδική μνεία για την ιδεολογική λειτουργία του ιστορικού δράματος μπορεί να γίνει για την περίπτωση του προσώπου του Ρήγα Φεραίου, η δράση του οποίου απασχόλησε δύο συγγραφείς που τον προσέγγισαν από διαμετρικά αντίθετη άποψη την ίδια χρονική στιγμή. Στο Ρήγα Βελεστινλή (1936) ο Σπ. Μελάς δίνει έμφαση στο αξιακό και ιδεαλιστικό περιεχόμενο του αγώνα που πραγματοποιεί ο ήρωας ενώ ο Β. Ρώτας στο δικό του Ρήγας ο Βελεστινλής (1937), πιστός στη μαρξιστική ιδεολογία του, επιμένει στην κοινωνική και ανθρώπινη διάσταση της προσωπικότητας και της προσφοράς του συγκεκριμένου ιστορικού προσώπου (Γραμματάς 2004: 141-150).\nΈνα ακόμα έργο αντιπροσωπευτικό αυτής της τάσης είναι ο Κατσαντώνης ή Το τίμημα της λευτεριάς (1952) του Γ. Θεοτοκά, στο οποίο ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να παρουσιάσει το όραμά του για το Νεοελληνικό Λαϊκό Θέατρο που συνδυάζει αφομοιωμένα το παρελθόν με το παρόν, το λαϊκό (Θέατρο Σκιών) με το έντεχνο, το δυτικό με το ανατολικό στοιχείο του νεοελληνικού πολιτισμού, ενώ στην ίδια κατηγορία εντάσσονται και έργα διαφορετικού «ύφους» όπως Οι Προστάτες του Μ. Ευθυμιάδη και το 1843 του Ανδρ. Στάικου.\nΕκτός όμως από την Επανάσταση του ’21και άλλα θέματα ιστορικού περιεχομένου απασχόλησαν κατά καιρούς την πρωτότυπη δραματική παραγωγή και εμπλούτισαν θεαματικά (με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία) το ρεπερτόριο του 20ου αιώνα. Ανάμεσα σ’ αυτά κατατάσσονται τα πατριωτικά μελοδράματα των αρχών του αιώνα, στα οποία ο βενιζελισμός και η εθνική ανάταση της περιόδου των Βαλκανικών και του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, έχουν αξιόλογη θέση (Γραμματάς 2002: Β΄158-165).\nΠλήθος από έργα αυτής της κατηγορίας με καθαρά επικαιρικό περιεχόμενο, με λεκτικό βερμπαλισμό και ιδεολογική φόρτιση, με μανιχαϊστική διάκριση των «καλών» από τους «κακούς» που ταυτίζονται με το «εμείς» και «οι άλλοι» αντίστοιχα, γράφοντας σε μια εικοσαετία για να ανταποκριθούν στη μεγάλη ζήτηση της εποχής και να ξεχαστούν αμέσως μετά, μόλις οι καινούριες συνθήκες ξεπέρασαν τις αιτίες που τα δημιούργησαν. Οι Βούλγαροι και Μακεδόνες (1905) του Αγγ. Τανάγρα και οι Λύκοι της Μακεδονίας (1906) του Γ. Ασπρέα, Οι λεβέντες της Αμύνης (1917) και Ο γιος του Ψηλορείτη (1917) του Δημ. Πίππη, Η ψυχή του στρατιώτου (1914) και Ο μαύρος καβαλλάρης (1915) του Σπυρ. Περεσιάδη, Ο απόστρατος (1916) του Μιλτ. Λιδωρίκη και Ανω σχώμεν τας καρδίας (1918) του Δημ Ταγκόπουλου, αποτελούν μερικές αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις.Στα έργα αυτά τα ιδεολογήματα του «ελληνισμού» και της «ορθοδοξίας», η έξαρση του πατριωτισμού και η αναγωγή του «εθνικού» και του «γηγενούς» σε εμβληματικές έννοιες για τη σχετική δραματική παραγωγή, αντιπροσωπεύουν χαρακτηριστικά τη συγκεκριμένη τάση για την οποία κάνουμε λόγο (Δελβερούδη 1992: 287-314).\nΤο ίδιο εντυπωσιακή είναι η παρουσία και της πρόσφατης ιστορίας στη δραματουργία της Κατοχής, της Αντίστασης, του Εμφυλίου, της Δικτατορίας του ’67 και γενικότερα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Τα έντονα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τραυματικά τη συνείδηση του ελληνισμού και καθόρισαν την φυσιογνωμία του, βρίσκουν θέση στο δραματολόγιο του μεταπολεμικού θεάτρου, αρχής γενομένης από τις επιθεωρήσεις που κατακλύζουν τις αθηναϊκές σκηνές αμέσως μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Το Μπράβο Κολονέλο (1940) των Αλ. Σακελλάριου-Δημ. Ευαγγελίδη, Το τσαρούχι (1941) των Π. Παπαδούκα-Β. Σπυρόπουλου, τα Μάρε Νόστρουμ και Κόβε ρόδα (1941) του Χρ. Χαιρόπουλου, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθούν και τα μονόπρακτα και πολύπρακτα έργα του Β. Ρώτα (Ελληνικά νιάτα 1946) και του Γ. Κοτζιούλα (Ο Γερμανοτσολιάς, 1942), που μαζί με τα λιγότερο γνωστά 1941-1944 (1944) του Γ. Λυδάκη και Η Αθήνα στ’ άρματα (1944) του Γ. Ρίτσου, που αντιπροσωπεύουν το Θέατρο της Κατοχής και της Αντίστασης. Μ’ αυτά το εθνικό παρελθόν εντοπίζεται, ο κόσμος της αρχαίας Ελλάδας παραμερίζεται, για να δώσει τη θέση του σε μια νέα πραγματικότητα που με τη σειρά της θα προκαλέσει το λεγόμενο «σύνδρομο της ελληνικότητας» και θα οδηγήσει βαθμιαία το νεοελληνικό θέατρο σε πιο σύγχρονες «μοντέρνες» και «μεταμοντέρνες» θέσεις.\nΚαι η συνέχεια όμως είναι γεμάτη από εξαιρετικά ιστορικά περιστατικά και έντονα δραματικές καταστάσεις, που με τη σειρά τους γίνονται θέματα ανάπτυξης σε πλήθος από έργα που γράφονται κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και αμέσως μετά.\nΌπως το Αγκάθι, το Σπιτικό μας και Το Καλοκαίρι θα θερίσουμε του Αλ. Δαμιανού, Το τραγούδι του νεκρού αδερφού του Μ. Θεοδωράκη, η Νίκη της Λ. Αναγνωστάκη, η Εξορία του Π. Μάτεσι, οι Θεατές του Μ. Ποντίκα, η Γυναίκα και ο Λάθος του Ι. Καμπανέλλη. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και πλήθος άλλων, τα οποία άμεσα ή έμμεσα αντλούν τη θεματική τους από τη δικτατορία του 1967 όπως Το τρομπόνι του Μ. Ποντίκα. Ένα παράξενο απόγευμα του Αντ. Δωριάδη, Κομμάτια και θρύψαλα του Γ. Σκούρτη, Αντόνιο ή το Μήνυμα, Η Νίκη της Λ. Αναγνωστάκη κ.α., τότε γίνεται απόλυτα κατανοητός ο άξονας της σύγχρονης ιστορικής πραγματικότητας και ο τρόπος με τον οποίο αυτή αποδίδεται θεατρικά, αντιπροσωπεύοντας τον άξονα του «γηγενούς» στη θεατρική δημιουργία. (Γραμματάς 2006: 137-149)\nΔημοτική Παράδοση και Λαϊκός Πολιτισμός\nΤο κήρυγμα του Ν. Πολίτη και το κίνημα της Λαογραφίας επέφεραν άμεσα αποτελέσματα στον προσανατολισμό των συγγραφέων και την ανάπτυξη ιδιότυπων θεατρικών ειδών και συνθέσεων, που σε μεγάλο βαθμό στηρίζονται και προέρχονται από το λαϊκό πολιτισμό και την παράδοση, που αντικαθιστά τον κόσμο της ιστορίας και του μύθου.\nΑρχή γίνεται με το κωμειδύλλιο Η τύχη της Μαρούλας (1889) που αποτελεί το έναυσμα για διόγκωση της αντίστοιχης ηθογραφικού χαρακτήρα δημιουργίας, που κυριαρχεί στη δραματουργία της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα. (Χατζηπανταζής 1981) Μαζί μ’ αυτό και ένα άλλο συναφές είδος κάνει την παρουσία του με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας (1891) του ίδιου θεατρικού συγγραφέα. Πρόκειται για το δραματικό ειδύλλιο, που εκφράζει αντιπροσωπευτικά τη στροφή στη φύση, το χωριό και την ύπαιθρο, σε μια εποχή που είχε ήδη αρχίσει να κάνει τα πρώτα της βήματα η αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και να δημιουργείται το φαινόμενο που θα εξελιχθεί στη συνέχεια στον υδροκεφαλισμό της πρωτεύουσας. (Χατζηπανταζής ο.π.). Η Χάιδω η Λυγερή (1892) του Παν. Μελισσιώτη, η Γκόλφω (1894) και η Εσμέ (1896) του Σπ. Περεσιάδη, αποτελούν μερικά από τα αντιπροσωπευτικά προϊόντα αυτής της μετεξελιγμένης μορφής «ποιμενικού δράματος», που ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον αγροτο-κτηνοτροφικό κόσμο της υπαίθρου προσφιλή και οικείο στα μεγάλα στρώματα των νεοπαγών «αστών» της Αθήνας. Γραμματάς 2004: 64-70)\nΤην ίδια περίοδο εμφανίζεται μία ακόμα μορφή θεατρικής έκφρασης που εντάσσεται στα ίδια πλαίσια, με τις ίδιες ιδεολογικές αναζητήσεις, αλλά πιο σύνθετη προβληματική ως προς τα δομικά στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται. Ο λόγος για τη δραματοποίηση των παραλογών και γενικότερα τη θεατρική απόδοση του δημοτικού τραγουδιού και της παράδοσης, που από τότε αποτελεί σταθερά μία από τις επιμέρους τάσεις του «γηγενούς» άξονα στη νεοελληνική δραματουργία. Αρχή γίνεται το 1895 με τον Βουρκόλακα του Αργ. Εφταλιώτη, που δραματοποιεί την παραλογή Του νεκρού αδερφού, για ν’ ακολουθήσουν αμέσως μετά Το δαχτυλίδι της Μάνας (1898), Αρήγιανος (1901) και Ανατολή (1901) του Γ. Καμπύση (Γραμματάς 1984: 99-103), Το γιοφύρι της Άρτας (1905) του Ηλ. Βουτιερίδη, Ο βασιλιάς Ανήλιαγος (1910) του Ι. Πολέμη, ο Όρκος του Πεθαμένου (1929) του Ζαχ. Παπαντωνίου, η Αροδαφνούσα (1939) του Γλαύκου Αλιθέρση, που αποτελούν μερικές μόνο από τις ενδεικτικές περιπτώσεις. Στην ίδια ακόμα κατηγορία μπορούμε να κατατάξουμε και ένα μεγάλο μέρος από τη θεατρική δημιουργία του Γ. Θεοτοκά, όπως Το γεφύρι της Άρτας (1942), Το κάστρο της Ωργιάς (1944), Όνειρο του δωδεκάμερου (1944), που αποτελούν μια επανεγγραφή των αξιακών και αισθητικών δεδομένων του ηθογραφισμού του 19ου, στις συνθήκες και τις προοπτικές του 20ου.\nΠαρόμοιους στόχους εξυπηρετούν και άλλα έργα, τα οποία δε φαίνεται να έχουν άμεση εξάρτηση από τη δημοτική παράδοση και το λαϊκό πολιτισμό. Σχετίζονται παρ’ όλ’ αυτά άμεσα ή έμμεσα με την «αυθεντικότητα» και το «γηγενές» που αποδίδονται θεατρικά μέσα από θέματα και δραματικές καταστάσεις εξαιρετικά οικείες και αποδεκτές από την πλειονότητα των θεατών στους οποίους απευθύνονται. Πρόκειται για τα έργα της μεσοπολεμικής ηθογραφίας και της μεταπολεμικής νεοηθογραφίας, που εκφράζουν παραστατικά και αποδίδουν με μεγάλο βαθμό πιστότητας την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας τις αντίστοιχες ιστορικές στιγμές, όπως Το Φιντανάκι (1921) του Π. Χορν και Το μελτεμάκι (1927) του ίδιου συγγραφέα, αλλά και Τα αρραβωνιάσματα (1924) και Το μπουρίνι (1934) του Δ. Μπόγρη, που αποτελούν τα αντιπροσωπευτικά δείγματα του είδους στην περίοδο ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Αντίστοιχα, Η έβδομη μέρα της δημιουργίας (1956) και Η Αυλή των θαυμάτων (1957) του Ιακ. Καμπανέλλη, Το πανηγύρι (1964) και Το τάβλι (1972) του Δημ. Κεχαΐδη είναι τα εμβληματικά έργα που αντιπροσωπεύουν το σύνολο σχεδόν του μικροαστικού δράματος στην περίοδο από το τέλος του εμφυλίου μέχρι σχεδόν τη λήξη του 20ου αιώνα. (Γραμματάς 2002: Α΄197-207)\nΤόσο στην πρώτη μεσοπολεμική (ηθογραφία) όσο και στη δεύτερη μεταπολεμική (νεοηθογραφία) περίπτωση, το ενδιαφέρον των συγγραφέων εστιάζεται στην απεικόνιση της νεοελληνικής πραγματικότητας. Η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων του λαού με τα προβλήματα και τις προσδοκίες τους, η ζωή στην επαρχία αλλά και στην περιφέρεια του αστικού κέντρου μπαίνουν στο επίκεντρο των έργων και αντιπροσωπεύουν την κοινωνία όπως αυτή είχε δημιουργηθεί τις αντίστοιχες ιστορικές εποχές μέσα από τα γεγονότα που προηγήθηκαν (Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, οικονομική δυσπραγία, κοινωνικό αδιέξοδο, Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, εμφύλιος, ψυχροπολεμική νοοτροπία, δικτατορία του ’67 κ.α.) επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στο «εδώ» και «τώρα» της σύγχρονης ιστορικής πραγματικότητας.\nΌπως συμπερασματικά διαπιστώνεται, η ελληνική πολιτιστική ταυτότητα (όπως αυτή μορφοποιείται στο θέατρο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, δεν είναι ενιαία ούτε μονιστική, αλλά δυαδική, συχνά ετερογενής ακόμα και αντιφατική, στηριζόμενη σε μια διαφορετικού είδους εντελέχεια, που «εν κατακλείδι» συνιστά την ιδιαιτερότητά της. Μέσα από ένα παλινδρομικό σχήμα προσέγγισης και απομάκρυνσης, έξαρσης και ύφεσης των επιδράσεων που δέχεται άλλοτε από το απώτερο και άλλοτε το πρόσφατο ιστορικό και πολιτιστικό παρελθόν, το ελληνικό θέατρο κινείται στηριζόμενο στον άξονα της γηγενούς παράδοσης, ενώ ισότιμα και παράλληλα προς αυτόν διαγράφεται και ο άξονας του ξενόφερτου, που με τη σειρά του συνιστά το «alter ego» της δραματικής παραγωγής, η οποία βρίσκεται εκτός των ορίων της παρούσης εργασίας.\nΑυτή η αναζήτηση της ταυτότητας, η έννοια της «ελληνικότητας» στη διττή της μορφολογική και ουσιαστική διάκριση μεταξύ του «αρχαιοελληνικού» και του «ανατολικού» στοιχείου, ως εναγώνιου ζητουμένου της πρωτότυπης καλλιτεχνικής έμπνευσης και δημιουργίας, αποτελεί ταυτόχρονα αισθητικό προϊόν και κοινωνικό φαινόμενο που εκφράζει τη σχέση ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν του ελληνισμού, ανάμεσα στην πραγματικότητα της ύπαρξης και το ιδεατό της υπόστασής του.\nΤο θεατρικό έργο του Γιάννη Καμπύση, Γιάννενα, Ε.Ε.Φ.Σ.Π.Ι., παρ. 20\n——————- (1990) «Από το θέατρο στην Πραγματικότητα» στο: Δοκίμια Θεατρολογίας, Επικαιρότητα , 13-32\n——————- (1991) Γλώσσα και ιδεολογία στο νεοελληνικό Διαφωτισμό, Αθήνα, Κουλτούρα\n«Δραματουργικά πρότυπα και πρωτοτυπία στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο» στο: Ιστορία και Θεωρία στη θεατρική έρευνα, Αθήνα, εκδ. Αφών Τολίδη, σειρά «Θεατρική Έρευνα» 1,155-169\n——————– (1994) «Μύθος και διακειμενικότητα στη δραματουργία του Ιάκωβου Καμπανέλλη» στο:Από την τραγωδία στο δράμα, Αθήνα, εκδ. Αφών Τολίδη, σειρά «Θεατρική έρευνα» αρ. 4, 29-59\n——————- (2001) Νεοελληνικό Θέατρο και Κοινωνία. Η Σύγκρουση των Νέων με το Σύστημα στο Ελληνικό Θέατρο του 20ού Αιώνα, Τυπωθήτω, σειρά «Θεατρική Παιδεία», 7\n——————- (2002) Το Ελληνικό Θέατρο στον 20ο Αιώνα. Πολιτισμικά Πρότυπα και Πρωτοτυπία, τομ.Α΄- Β΄, Αθήνα, Εξάντας\n——————- (2004) «Ο αρκαδισμός στο ελληνικό θέατρο. Από την ουτοπία στη φυγή», στο: Διαδρομές στη Θεατρική Ιστορία, Αθήνα, Εξάντας, 57-73\n——————- (2004) «Η αρχαιοελληνική μυθολογία στη νεοελληνική κωμωδία» στο: Διαδρομές στη Θεατρική Ιστορία, Αθήνα, Εξάντας, 207-227\n——————- (2004) «Η θεατρική απεικόνιση της ιστορίας στο έργο του Βασίλη Ρώτα» στο: Διαδρομές στη Θεατρική Ιστορία, Αθήνα, Εξάντας, 142-150\n——————- (2006) «Ο απόηχος των όπλων. Η εμπειρία του Εμφυλίου Πολέμου στο νεοελληνικό θέατρο της δεκαετίας του ’50», στο:Για το Δράμα και το Θέατρο, Αθήνα, Εξάντας, 137-149\n——————- (2006) «Απεικονίσεις της Ιστορίας στο θέατρο του Γιώργου Θεοτοκά», στο:Για το Δράμα και το Θέατρο, Αθήνα, Εξάντας, 191-214\n——————- (2006) «Η “Σοφοκλέους οδός” στο νεοελληνικό θέατρο, στο:Για το Δράμα και το Θέατρο, Αθήνα, Εξάντας, 63-81\nΔΕΛΒΕΡΟΥΔΗ Ε.Α. (21992) «Η καλλιέργεια του πατριωτικού αισθήματος στη θεατρική παραγωγή των αρχών του 20ού αιώνα» στο Γ. Μαυρογορδάτος-Χρ. Χατζηιωσήφ, Βενιζελισμός και αστικός εκσυγχρονισμός, Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 287-314\nΔΗΜΑΚΗ-ΖΩΡΑ Μ. (2002) Σ. Ν. Βασιλειάδης. Η ζωή και το έργο του, Αθήνα, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη\nΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ-ΑΓΑΘΟΥ Κ. (2007) «Από τον Αριστοφάνη στον Καμπανέλλη. Εναλλαγές και παραλλαγές του κωμικού» στο: Περί Τραγωδίας και Τρυγωδία, Αθήνα, Παπαζήσης, 291-330\nΜΑΡΑΚΑ Λ. (2000) «Η ισπανική επιθεώρηση «Γκραν Βία» στην Αθηναϊκή Σκηνή (1894)», Παράβασις 3:167-179\nΣΙΔΕΡΗΣ Γ. (1970) «Το Εικοσιένα και το θέατρο, ήτοι πώς γεννήθηκε η Νέα Ελληνική Σκηνή», Νέα Εστία 1043 (Χριστούγεννα):151-191\n—————- (1973) «Οι αντάρτες του Νουμά μεταφράζουν τραγωδίες στη Δημοτική», Θέατρο 31, 47-56\n—————- (1973) «Τα Ορεστειακά». Ταραχές για να μην παίζονται οι τραγωδίες σε μετάφραση», Θέατρο 33-34, 51-61, 89-99\nΤΑΜΠΑΚΗ Άν. (1984) «Η εποχή του Κοραή και το θέατρο», Πρακτικά Συνεδρίου «Κοραής και Χίος», Χίος, 11-15 Μαΐου 1983, τ.1, 187-206\n—————— (1997) «Ο διαφωτισμός και ο ρομαντισμός στο νεοελληνικό θέατρο» στο Νεοελληνικό θέατρο (17ος -20ός αι.), Αθήνα, εκδ. ΕΙΕ, 38-58\nΤΖΙΟΒΑΣ Δ. (1989) Οι μεταμορφώσεις του εθνισμού και το ιδεολόγημα της ελληνικότητας στο μεσοπόλεμο Αθήνα, Οδυσσέας\nΤΣΑΟΥΣΗΣ Δ.Γ. (1983) (επιμ.) Ελληνισμός και Ελληνικότητα: Ιδεολογικοί και Βιωματικοί Άξονες της Νεοελληνικής Κοινωνίας, Αθήνα, Εστία\nΤΣΑΟΥΣΗΣ Δ.Γ. (1983) «Ελληνισμός και ελληνικότητα. Το πρόβλημα της νεοελληνικής ταυτότητας» στο Δ. Γ. Τσαούσης (επιμ.), Ελληνισμός και ελληνικότητα:Ιδεολογικοί και βιωματικοί άξονες της νεοελληνικής κοινωνίας, Αθήνα, Εστία, σ.15-25\nΤΣΟΥΚΑΛΑΣ Κ. (1983) «Παράδοση και Εκσυγχρονισμός: Μερικά γενικότερα ερωτήματα» στο: Τσαούσης (Δ.Γ.) [επιμ] Ελληνισμός – ελληνικότητα:Ιδεολογικοί και βιωματικοί άξονες της νεοελληνικής κοινωνίας , Αθήνα, Εστία, 37-48\nΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Ν. (1990) (επιμ.) Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, 1979-1990. 11 χρόνια θέατρο στη Θεσσαλονίκη, Αθήνα, «Τέχνη», Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρία\nΠΕΦΑΝΗΣ Γ. (1998) «Λαϊκοί βάρδοι και θεατρικοί συγγραφείς. Το ζήτημα της δραματοποίησης των παραλογών. Τρεις περιπτώσεις:Εφταλιώτης, Παπαντωνίου, Αλιθέρσης», Θέματα Λογοτεχνίας 8: 92-109\nΠΟΥΧΝΕΡ Β. (1990) «Παραλογή και δράμα. Από το δημοτικό τραγούδι στο θεατρικό έργο», Λαογραφία 35: 129-145\n—————— (1995) Κωστή Παλαμά «Τρισεύγενη», Αθήνα, Ίδρυμα Κ. και Ε. Ουράνη\nPONTANI F.M. (1952) «Η Τρισεύγενη του Παλαμά», Ελληνική Δημιουργία 114: 541-546\nΦΙΛΙΑΣ Δ. (2000) «Ο Πρωτομάστορας» στο Κυριακή Πετράκου (επιμ.), Για το θέατρο του Νίκου Καζαντζάκη, Αθήνα, Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (ελληνικό τμήμα), 34-41\nΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ Δ. (1983) «Σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική και ελληνικότητα» στο: Δ. Τσαούσης Ελληνισμός και Ελληνικότητα: Ιδεολογικοί και Βιωματικοί Άξονες της Νεοελληνικής Κοινωνίας, Αθήνα, Εστία, 217-222\nΧΑΣΑΠΗ– ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ευσ. (2002) Η Ελληνική Μυθολογία στο Νεοελληνικό Δράμα. Από την εποχή του Κρητικού Θεάτρου έως το τέλος του 20ού αιώνα, τομ. Α΄-Β΄, Θεσσαλονίκη, University Studio Press\nΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ Ν. (1982) Εθνική Τέχνη και Πρωτοπορία, Αθήνα, Όχημα\nΧΑΤΖΗΠΑΝΤΑΖΗΣ Θ. (1981) Το κωμειδύλλιο, Αθήνα, Ερμής, σειρά «Νέα ελληνική βιβλιοθήκη»\n—————— (2006) Το Ελληνικό Ιστορικό Δράμα. Από το 19ο στον 20ο αιώνα. Ηράκλειο, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης\nCAMPEANU P. (1975) «Un role secondaire:le spectateur» in :Sémiologie de la répresentation [col.], Bruxelles, éd. Complexe, 96-1111\nCONSTANDINIDIS Str. (1984) « Feetback in Play Production », Kodikas/ Code 7, 630-88\nDORT B. (1986) Théâtres, Paris, Seuil, col. « Points »\nECO U. (1975) «Paramètres de la sémiologie théâtrale» στο:Sémiologie de la représentation, (col.), Bruxelles, éd. Complexe, 33-41\n(1996) «Intertext and the Regendering of Nietzsche’s Superman in Kostis Palama’s Τρισέυγενη», Journal of Modern Greek Studies 14/1:75-83\nHELBO A. (1975) Sémiologie de la representation:théâtre, télévision, bande dessinée, Bruxelles, éd. Complexe\nMANNONI O. (1969) Clefs pour l’imaginaire, Paris, Seuil\nPAVIS P. (1975) «Problèmes d’une sémiologie du théâtre», Semiotica, 15 :3, 241-263\nSONDEL B. (1939) Zola’s naturalisticTheory with partiular reference to the Drama, Chicago\nVOELKER Kl. (1973) «Μπρεχτ και Λούκατς. Ανάλυση μιας διαφωνίας», ελλ.μετ. Τ. Στεργίου, Ηριδανός, 4, 73-90\nZOLA E. (1881) Le naturalisme au theater, Paris\nΤο Θέατρο στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο. Από τον εθνοκεντρισμό στην πολυπολιτισμικότητα Next Post:\nTα κλισέ και το θέατρο της Κιτσοπούλου με αφορμή τη Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α\n“Ο Οθέλλος ξαναγυρίζει”. Το μεταθέατρο του Νίκου Καζαντζάκη.\n20 Οκτωβρίου, 2015 • Views: 21461\n1 Δεκεμβρίου, 2013 • Views: 14380\n12 Σεπτεμβρίου, 2021 • Views: 112\n24 Ιουλίου, 2016 • Views: 4767\n20 Σεπτεμβρίου, 2017 • Views: 2769\n2 Δεκεμβρίου, 2015 • Views: 6055\n2 Μαΐου, 2018 • Views: 3972\n11 Ιανουαρίου, 2020 • Views: 1887\n16 Φεβρουαρίου, 2016 • Views: 3956\n23 Ιουλίου, 2018 • Views: 4872