dressesandcookies: March 2013\nτα άχρηστα της ζωής μου πεταμένα σε συνοικιακους δρόμους.Οι παπαρούνες άνθισαν και περιμένουν τους διαβάτες που αντί να τις κόψουν θα πετάξουν σκουπίδια και θα συνεχίσουν το δρόμο τους. Είμαι στο κάθισμα του συνοδηγού με κατεβασμένο το χείλος σαν κακομαθημένο παιδι και καθαρίζω αυτιστικά το καπώ για να δεις πως είμαι εκνευρισμένη και να με ρωτήσεις τί έχω και να χαίρομαι που δεν σου απαντάω.\nΦυσικά, σκέφτομαι άλλα πράγματα και στο μυαλό μου επαναλαμβάνω diorella, diorissimo,dioressence,πράσινο chypre, chypre λουλούδι, chypre ξυλώδες.\nκαι πάλι από την αρχή,dioressence, diorissimo,diorella,βάλε και miss dior να υπάρχει.\nΜπουκάλια γεμάτα δηλητηριώδη πράσινα υγρά σε δέρματα.Υγρασία.\nΜια γυναίκα μόνη της με ξεχειλωμένο πουλόβερ και φυμέ κάλτσες κάπου στην Κερατέα.Πλάι στη λεωφόρο σε αντίθετη φορά.\nΤα λιμάνια μόνα χωρίς πλοία, κλειστά πρατήρια εισητηρίων και ψαροταβέρνες ανοιχτές.Κάποιοι κάνουν μπάνιο στην κλειστοφοβική παραλία δίπλα.\nchypre ξυλώδες και λουλουδάτο, ανοιξιάτικο.Θερινή ώρα με βλέμμα αγουροξυπνημένο και ρολόγια που ξεχάστηκαν,να αλλαχτούν, να φορεθούν να πεθάνουν.\nΠαντού άδεια μπουκάλια εμφαλιωμένου νερού και τα παπούτσια της Ντόροθυ με φαγωμένα τακούνια γιατί πάντα οι δρόμοι σε λιμάνια οδηγούν,Κυριακές και αργίες.\nΠαλιά έβγαζαν ασήμι τώρα βγάζουν ψυχές.\nΟι πόλεις που είναι τόσο ξένες κοντά μας και είναι γεμάτες τσουκνίδες και αυθαίρετα.Η ίδια μας η ζωή.\nPosted by Loukia Kinali at 4:33 AM No comments:\nκουράστηκα να βλέπω το σημαδεμένο πρόσωπό σου.όπου και να κοιτάξω είσαι εκεί και με κοιτάς με μάτια στρογγυλά και αυτό το στράβωμα του επάνω χείλους και μια γλώσσα σαύρας να περιμένει\nέχω και δεν έχεις είσαι και δεν είμαι\nτα μάτια σου γίνονται καστανά και μετά πράσινα και μετά γκρίζα ψηλώνεις\nοι χαρακιές στο πρόσωπό σου θα μπορούσαν να είναι οι δικές μου τα έλη σου οι νυχτερινοί σου ιδρώτες\nτο κτητικό βλέμμα θα είναι μια μέρα και δικό μου λέω\nνοσταλγώ τη σκληρότητά σου που δεν απέκτησα ακόμα και τη γύμνια σου τη σπασμένη\nαν γινόταν να ενωθούμε\nθα ήμασταν η τέλεια γυναίκα\nσκοτεινέ εαυτέ λίλιθ με γαμψους κυνόδοντες\nμαραίνεις τις εγκύους αποβάλλεις τρομαγμένα έμβρυα\nκι εγω σε χρειάζομαι σαν προηγούμενη ή επόμενη ζωή, σαν μεθύσι που δεν μπορείς να αποτινάξεις\nκιτρινιάρικο δέρμα σπασμένη φωνή βλέμμα σαν κομμάτι πάγου\nPosted by Loukia Kinali at 1:20 PM No comments:\nΠαγκόσμια Ημέρα ποίησης και εγώ σε σκέφτομαι Νίκο Γκάτσο, εσένα που ξεκίνησες από την Αρκαδία την άγρια για να δώσεις φως\nεσύ που δεν ταξίδεψες καθόλου μα έμεινες πιστός στο αττικό φως και το τίμησες όπως κανένας άλλος, μα ταξίδεψες ολους σου τους συμπατριώτες σου στις Κυκλάδες και κάτω απ' το νερό μα και πέρα από τη λήθη\nπου δεν μετακινήθηκες ωραίος σαν Έλληνας ξερακιανός σαν τη ζωή με το βλέμμα του ιερέα την έκφραση τη λαξεμένη\nτο τσιγάρο στο χέρι σου φάρος.\nΛένε πως έγραψες την Αμοργό σε μια νύχτα μα εγώ δεν το πιστεύω.Την έγραφες κάθε νύχτα ξανά και ξανά στο πρόσωπό σου για να τη δουν οι εκλεκτοί και οι μυημενοι\nκι εσύ γεννημένος στον αστερισμό του Τοξότη πετούσες βέλη βουτηγμένα σε λέξεις και αλατόνερο και ιδρώτα κοριτσιών κοιμισμένα πάνω σε μικρά νεογέννητα κυκλάμινα\nΌταν περνάω από τον καινούριο Ζώναρς ξέρω πως δεν θα σου άρεσε καθόλου και χαμογελάω κρυφά\nστους δρόμους νοσταλγώ το λευκό καλοσιδερωμένο σου πουκάμισο\nκι εσύ δεν ταξίδεψες ποτέ μα με ταξιδεύεις από τα δεκάξι μου σα να μου κρατάς το χέρι όταν γίνονται απότομες οι στροφές\nPosted by Loukia Kinali at 1:35 AM No comments:\nμανώλης χιώτης στο ραδιόφωνο και νερό στο τραπεζομάντιλο,κατά πόδας η άνοιξη.\nΗ άνοιξη είναι εφηβεία λέει η μητέρα μου, είναι δύσκολη σαν την εφηβεία τη δική μας κάθε χρόνο.\nΈρχεται φορτωμένη με ορμόνες πάνω σε καλοσχηματισμένα λευκά εφηβικά πόδια και γεμάτη χυμούς για να μας τα δώσει. Τα μπουμπούκια φουσκώνουν όπως το στήθος της και πετάει τα μαλλιά της πάνω από τα μάτια της για να μας χαμογελάσει με αναίδεια ή ντροπαλά,κυκλοθυμία.\nΑγόρασα ένα σίδερο και ο ατμός του με συντροφεύει.Κάθε ζάρα από τα ρούχα φεύγει όπως από το πρόσωπό μου.Είναι γαλάζιο και λευκό και κοχλάζει.Η πωλήτρια είπε πως παίρνει όλου του είδους τα νερά για να μας διευκολύνει.Το νερό της βρύσης δεν το πειράζει όπως εμένα που έχω ευαίσθητο στομάχι,το δικό του στομάχι είναι ατσάλι.\nΚαι θα περάσει η άνοιξη και εγώ θα σιδερώνω.Βαμβακερά πουκάμισα και σεντόνια και καλύμματα στρωμάτων.Το πλυντήριο θα τρώει τα ρούχα μου και θα τα ξαναβγάζει με περίσσεμα νερού.\nΚαθαρά και ξάστερα όπως μερικές σκέψεις και αισθήματα.Κάθετα σαν τις αποφάσεις που πήρα και μου κόστισαν.Λευκά και γαλάζια σαν το σίδερο και καυτά σαν τον ατμό που σβήνει με ένα κουμπί και χάνεται.\nPosted by Loukia Kinali at 10:55 AM No comments:\nυδροκυάνιο χρώματος γαλάζιο\nζω μέσα σε καφετιά μπουκάλια φαρμακείου τετράγωνα. μέσα εκεί παρασκευάζω αισθήματα και τα τρέφω.τα χρώματά μου δεν φαίνονται μέσα από το παχύ τζάμι της ετικέτας.καμιά φορά βγαίνουν λευκά και μωβ χαπάκια με το όνομα ευτυχία.\nδεν έχω χέρια δεν έχω λαιμό\nη ετικέτα λέει λ.κ ημερομηνία γέννησης ημερομηνία παραγωγής ημερομηνία λήξης\nκάθε μήνα παράγω ένα παχύ ζωηρό ωάριο που το βαφτίζω υγεία\nκαίγεται σαν τα φαγητά που σας μαγείρεψα σαν τα φρύδια μου έναν χειμώνα που έγιναν φλογοβόλα\nτο αποβάλλω με μουσική υπόκρουση από ανάσες και αναστεναγμούς\nθα θελα να το πω αρμονία μα δεν μιλάω πολυ\nκάποτε με φώναζαν κεράσι μετά μπήκα σε ένα μπουκάλι σκουρόχρωμο με καπάκι και κουτί\nφλέβες αρτηρίες βλέννες σάλπιγγες\nκάθε βράδυ πουδράρω τους ώμους μου με σκόνη από το δέρμα σου\nεσύ με λες κανίβαλο εγω λέω δεν ξανάκουσα πιο τρυφερή λέξη\nσυναντιόμαστε στα διπλανά ράφια συνουσιαζόμαστε σε σωλήνες βγάζουμε ατμούς και γεννάμε μικρά μπουκάλια με λεπτούς λαιμούς\nτα λέμε υδροκυάνιο και τα βαφτίζουμε σε βιτρίνες\nPosted by Loukia Kinali at 12:22 PM No comments:\nγια μια φορα μόνο αφήστε με να παίξω το γενναίο λιοντάρι που δε βρυχάται αλλά επιβάλλεται, lioness make a mess με τα χρυσά μαλλιά σου και τη στραβή κορώνα σου\nανάμεσα στο βασίλειο ίσως έτσι και να μη δουν το αγκάθι στο πόδι σου μόνο τα κοφτερά σου δόντια\nαν και όλοι ξέρουν πως είναι οι ύαινες που διώχνουν με το γέλιο τους το θήραμα και το διώχνουν που δίκαια κυνήγησες.\nτότε θα ήμουν πιο δυνατή και θα με λυπόσουν πάλι.you love me as a loser and now you re worried that i just might win. catch 22 και άλλα λογοτεχνικά κλισέ.\nθα πάω για ύπνο με τους φίλους μου τους αληθινούς τα πλήκτρα της γραφομηχανής στο κεφάλι μου τη γυναίκα που δεν είχατε με λεκέδες στις γάμπες κόκκινες κερασί ορθάνοιχτες τρύπες απο καρφιά σημάδια στο πρόσωπο από καμένο λάστιχα\nαφήστε με να παιξω το λιοντάρι χωρίς να δειλιάσετε εσείς\nlioness, make a mess\nPosted by Loukia Kinali at 11:34 AM No comments:\ncarthago civitas delenda est\nόταν βγαίνουμε έξω δε με φιλάς ποτέ.σα να φοβάσαι πως μπροστά στον κόσμο θα πάρω τη δύναμή σου και θα την καταθέσω στα πεζοδρόμια,δεν μυρίζεις την κολώνια μου\nκουμπώνεις το σακάκι σου και με ρωτάς αν θέλω έναν καφέ ακόμα κι γώ κοιτάω τις ράγες του τραίνου ίσως με απάθεια και ηδυπάθεια\nκαθαρίζεις τα γυαλιά σου για να δεις καλύτερα, το πρωί πηγαίνεις αμέσως στο μπάνιο για να με ξεπλύνεις από πάνω σου\nμου λες γράφεις σπουδαία σα να απαγγέλλεις επικήδειο\nσε πιάνω να κοιτάς με νοσταλγία την πόρτα και ξανά ερωτεύεσαι εμένα σε συσκευασίες άλλης κακέκτυπά μου\nίσως να σε αγαπώ περισσότερο έτσι να βλέπω να με κηνυγάς σε άλλες\nγίναμε τελικά ο ένας ο καθρέφτης του άλλου με όλα τα ραγίσματα με την ατυχία που λένε οι παλιές 7 χρόνια και πάλι από την αρχή\nκι εσύ δώστου να τσιμπας με το κεντρί για να φτιάξω εγώ αντισώματα δε με θες αδύναμη λες καλό θα σου κάνει\nκ εγώ εκεί να λέω οι ράγες οι ράγες σκουριασμένα βαγόνια που σου έμοιασαν\nPosted by Loukia Kinali at 11:14 AM No comments:\nκρατώντας κιτρινα τριαντάφυλλα\nπεζοδρόμια στρωμένα με βότσαλο για να σκαλώνει το βήμα και τα μάτια να κιτρινίζουν.\nσήκωσε τους ώμους σου μου έλεγε η μάνα μου όταν πηγαίναμε για ψώνια τέτοιες μέρες,μου αγόραζε μια σοκολάτα και το ξεχνούσαμε. ο ήχος από τα χαμηλά τακούνια της και τα σκούρα γκρι της καλσόν.ήταν μανταρισμένα και ξαναραμμένα πολλές φορές,στη φτέρνα,βαριόταν να αγοράζει άλλα και το ξεχνούσε διαρκώς.μια ελαφριά ζακέτα στους ώμους της,δεν κρύωνε,θαύμαζε πορσελάνες στις βιτρίνες και σετ τσαγιού που ήξερε πως δεν θα αγοράσει.\nεγώ κρύωνα και χασμουριόμουν και κοιτούσα τα πεζοδρόμια.\nτώρα κίτρινα πρωινά,αβέβαιες μέρες.πίνω καφέ σε νεορετρό καφενεία καπνίζοντας και ψάχνω την τσάντα μου για τσιγάρα και αναπτήρα.\nμαξιλάρια με παχουλά ροζ τριαντάφυλλα σαν σε αναγεννησιακό πίνακα μαλακά στην αφή σε καναπέδες,η μαμά μου δεν είναι στο πλάι μου πια.και άλλα λουλούδια σε πράσινο φόντο\nραμμενα απλά,γλυκά,ροζ κραγιόν σε εφηβικα χείλη και γεύση ροζ μαλλί γριάς και τριαντάφυλλο λικέρ.\nτριγύρω μου κορίτσια με τα ψώνια τους ευτελη βραχιόλια και ρούχα απο αλυσίδες και γέλια χαρούμενα διαδηλώνουν με τα νιάτα τους βάζοντας κερασί λιπ γκλος σε άγουρα στόματα που θα φιληθούν όπως εσύ δε με φίλησες απόψε\nκαι ένα λεμονί σπίτι στο γυρισμό,το ξύνω και τρώω τη φλούδα του με χαρά\nκρατώντας κίτρινα τριαντάφυλλα\nPosted by Loukia Kinali at 9:43 AM No comments:\nμην κόψετε τα μαλλιά μου για να λέτε πόσο όμορφη ήμουν\nμεγάλη ή μικρή,ποιος ξέρει άραγε\nμη μου κλείσετε τα μάτια στοργικά\nμα αφήστε τα μισάνοιχτα και υποψιασμένα\nκαι μην κρατήσετε ενθύμια\nκαι μην βάλετε μαζί μου αντικείμενα για συντροφιά\nεφόσον εσείς στη ζωή μου δε μου κάνατε.\nΜην καλύψετε τα νύχια των ποδιών μου\nμε κάλτσες και παπούτσια\nαφήστε τα να γρατζουνάνε πόρτες τις νύχτες\nόταν φύγω με το καλό\nάκαπνη και άυπνη και αποκαμωμένη\nμην πείτε πως ήμουν καλόψυχη και αγνή\nγιατί δεν ήμουν και τόσο\nκαι δεν μου άρεσαν ποτέ τα κακόγουστα αστεία.\n'οταν φύγω με χρώμα στο πρόσωπο χρυσό\nσαν νόμισμα και σαν πασχαλινή λαμπάδα\nμην πείτε πως ήμουν γενναία\nγιατί τα ψέματα κανείς δεν τα θέλει\nπείτε μόνο οριστικά και αμετάκλητα\nπως τα κορίτσια θα τρώνε παγωτά όπως έκαναν και τότε\nκαι θα σκορπίζουν\nκάποια γυναίκα καθώς μεγαλώνουν\nόπως κάποτε,ίσως ήμουν κ εγώ\nPosted by Loukia Kinali at 9:20 AM No comments:\nστο σουπερμαρκετ δίπλα στον ηλεκτρικό Πειραιάς-Κηφισιά ταξιδεύω. Λέω να φτιάξω πατάτες μέ καρυ και σαμόσας και ψάχνω στα ράφια στην τύχη. Μαύρες φακές beluga και χωριάτικες χυλοπίτες, shortbread από τη Σκωτία και βελγικές σοκολάτες. Μαλλιά αγγέλου ξανθά σαν του μωρού.\nΗ ποίηση μια λέξη,σιμιγδάλι.Αλεύρι που λέγεται η φάρμα των περιστεριών,λευκό σαν φτερό,σαν πούπουλο. Δίπλα περνάνε τα τραίνα για Πειραιά.\nTumeric και τριμμένος κόλιανδρος και αλάτι Ιμαλαιων για τους σνομπ της γεύσης.Τόσες δα συσκευασίες που κοστίζουν μια περιουσία με όμορφα χρώματα,τσάγια που υπόσχονται ηρεμία και ανακούφιση.Εσύ είσαι το τσάι μου θέλω να πω.Να σε βάλω σε βραστό νερό να τσουρουφλιστείς να σε πιω,τι λες?\nΚορνφλεικς χωρίς γλουτένη και βιολογικά συστατικά,ρυζογκοφρέτες που κάνουν κρακ και εκρήγνυνται στο στόμα αλμυρά.Σαπούνια χωρίς parabens λευκά και διάφανα σαν το νερό μα δεν είναι αγνά πάντα. Σαν τους ανθρώπους και την αγάπη τους.\nΝοσταλγώ το μπάνιο της γιαγιάς μου με τη μοναχική της οδοντόβουρτσα μόνη, σε ένα ποτήρι.¨οταν πηγαίναμε το ποτήρι γέμιζε οδοντόβουρτσες κι εγώ έλεγα,ορίστε, έχεις παρέα. Μια πλάκα σαπούνι πράσινο για όλο το σώμα.Μόνη και εκείνη.Νερό βράζαμε στην κατσαρόλα και μας έλουζε. Κι όλα ήταν πλούσια κι ας ήταν μοναχικά.Το νερό της βρύσης έκανε τα πιάτα να κελαηδούν στο πλύσιμο.\nΤο φλυτζάνι της και το πιάτο της.Μόνα σε ένα νιπτήρα λευκό. Τίποτα περιττό τίποτα ανούσιο.Κι όταν έμπαινε Μάρτης χαμογελούσε. Και κοιτούσε τη σόμπα και μας περίμενε.\nΚαι ακόμα μας περιμένει.Λιγνή, με κοκκαλωμένα χέρια.Σε ένα τραίνο με διαδρομή προς Πειραιά,στα προάστια πάνω απο Φιλιπιννέζες βοηθούς και μένα που απόψε κρυώνω.\nPosted by Loukia Kinali at 10:22 AM No comments:\nόταν σου λέω πως πονάω\nτότε να μην κοιτάς αλλού\nκαι μη μου λες πόσο όμορφη είμαι\nγιατί τότε βλέπω το πόσο άσχημος είσαι εσύ\nκαι με απογοητεύεις πάλι\nPosted by Loukia Kinali at 2:04 AM No comments:\nτσάγια με γεύση περίεργη και οκτώ βότανα.πόσες δόσεις θα χρειαστεί να πάρω την ημέρα για να φύγεις από πάνω μου?\nσε φακελάκια ή σε μπουκάλι,διαλέγεις και παίρνεις,γιατρεύει τα πάντα για τον ερχομό της άνοιξης για να νιώθω εύρωστη και εύκαμπτη και ανίκητη για να μην μπαίνω στο σίφουνά σου, στη δίνη σου.\nκάψουλες με λάδι που δένουν τα κουρασμένα μου κόκκαλα και λειαίνουν τα κουρασμένα μου μαλλιά και τα σπασμένα μου νύχια και δίπλα ένα τσιγάρο να καίει ανελέητο να λέει θα σε νικήσω ομορφιά θα σβήσω τα ροζ σου μάγουλα τη σκιά των ματιών σου γράφω σε λαδωμένα τεφτέρια και σέρνω το μολύβι στις σελίδες\nτα νιάτα σου ήταν τα καλοκαίρια που ζεσταινόσουν και ζαλιζόσουν και άλλαζες δέρμα\nτα φίδια κάτω από το δέρμα σου βγήκαν έξω και ψάχνουν θύματα\nμε ή χωρίς αποτοξινώσεις και δηλητήρια\nPosted by Loukia Kinali at 1:32 AM No comments:\nσε ενοχλεί το κόκκινο κραγιόν μου?\nσε πειράζει που με μια πουά καπαρντίνα περπατάω σαν άλογο. i stride. beauty and pride.\nσε ενοχλεί που κρατάει η ομορφιά μου εδώ και καιρό και δεν την λερώνουν οι πιστοί,δικοί μου και άλλων, που γράφω μαγκωμενα ποίηματα για κορίτσια στα σύρματα των τηλεγράφων και τηλεγραφημάτων.\nδεν μπορείς να δεχτείς πως μέσα μου έχω ένα φεγγάρι, μια ηλιαχτίδα, μια θάλασσα γαλαζοπράσινη πως μυρίζω μήλο και κανέλα και μαύρη ζάχαρη και παίζεις μαζί μου την Ηχώ και το Νάρκισσο μα δεν καταλαβαίνεις πως εγώ είμαι η ίδια η Φύση που έτσι κι αλλιώς γεννάει για να γεννήσει\nδεν είμαι η ντροπή που θες να είμαι. δεν είμαι η ενοχή η δικιά σου, ούτε καν η σκιά της.\nμοιράζω φιλιά σαν τσιχλόφουσκες σε αγνώστους .art deco rouge και siren red.\nPosted by Loukia Kinali at 8:03 AM No comments:


Πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης μαθητών και ανακύκλωσης σε σχολεία της Ρόδου\nΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 15 Δεκεμβρίου 2015\nΣήμερα Τρίτη 15/12/2015 στην αίθουσα Εθιμοτυπίας του Δήμου Ρόδου παρουσία του Δημάρχου Ρόδου κ. Φώτη Χατζηδιάκου, εκπροσώπων των διευθύνσεων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Δωδεκανήσου καθώς και εκπροσώπων σχολικών μονάδων του Δήμου Ρόδου έγινε παρουσίαση του ολοκληρωμένου προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ανταποδοτικής ανακύκλωσης σε σχολικές μονάδες του Δήμου Ρόδου.\nΣε δηλώσεις του ο Δήμαρχος Ρόδου μεταξύ άλλων ανέφερε πως ″Ο Δήμος Ρόδου ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε θέματα περιβάλλοντος και ολοκληρωμένης διαχείρισης των αποβλήτων, πρωτοπορεί με στοχευόμενες δράσεις ενίσχυσης της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης και συμμετοχικότητας της Εκπαιδευτικής Κοινότητας, διοργανώνοντας σε συνεργασία με το εγκεκριμένο Συλλογικό Σύστημα «Ανταποδοτική Ανακύκλωση» πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ανταποδοτικής ανακύκλωσης σε σχολεία όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης του Δήμου Ρόδου.\nΒασικός στόχος του προγράμματος είναι η ανάπτυξη περιβαλλοντικής συνείδησης των μαθητών και της ενεργής συμμετοχής τους στην διαδικασία της ανακύκλωσης.\nΣτο πλαίσιο αυτό έχουν σχεδιαστεί και μετά τις γιορτές θα εφαρμοστούν οι ακόλουθες δράσεις του προγράμματος :\n1. Περιβαλλοντική εκπαίδευση των μαθητών με χρήση ειδικού έντυπου και οπτικοακουστικού υλικού.\n2. Δημιουργία σημείων ανακύκλωσης, εντός των σχολικών μονάδων, για την χωριστή συλλογή χάρτινων, πλαστικών και μεταλλικών συσκευασιών.\n3. Εβδομάδες ανταποδοτικής ανακύκλωσης με την χρήση ολοκληρωμένου κινητού κέντρου ανταποδοτικής ανακύκλωσης και την διοργάνωση μεγάλων διαγωνισμών ανακύκλωσης.\n4. Μεγάλος διαγωνισμός ανακύκλωσης για τους μαθητές του Δήμου Ρόδου με χρήση των ολοκληρωμένων κέντρων ανταποδοτικής ανακύκλωσης που λειτουργών σε κεντρικά σημεία του νησιού.\nΣε πρώτη φάση το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί σε 36 σχολικές μονάδες (14 Δημοτικά Σχολεία και 22 Γυμνάσια-Λύκεια-ΙΕΚ) με συνολικό δυναμικό περίπου 7.500 μαθητών ενώ τον επόμενο χρόνο θα υπάρχει δυνατότητα το πρόγραμμα να επεκταθεί σε περισσότερες σχολικές μονάδες.\nΜέσα από το πρόγραμμα θα αναδειχθούν ενεργοί πολίτες και πρεσβευτές της ανακύκλωσης και της προστασίας του περιβάλλοντος, οι οποίοι θα αποτελέσουν παράδειγμα για τις μεγαλύτερες γενιές.″\nΑκολούθησε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων με τους παρευρισκόμενους εκπαιδευτικούς οι οποίοι δήλωσαν την απόλυτη ικανοποίησή τους για τις ολοκληρωμένες δράσεις που έχει σχεδιάσει ο Δήμος αλλά και την ενεργή συμμετοχή τους στην επιτυχία του προγράμματος.