Το κοινό, θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Ανδρέα Ριζιώτη « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Απελευθερωμένα μεζεδάκια\nΆγνωστες μαύρες σελίδες της κυπριακής ιστορίας »\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ\n2ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ\n3ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ\n4ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ\nΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΠΙΖΑΜΕΣ\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ\nΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΙΤΖΑΜΑΣ\nΚΥΡΙΑ ντυμένη στα μαύρα\n(Δωμάτιο του ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ)\n(Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ καθιστός. Φοράει φράκο. Γαλάζιο ντεκόρ. Στον τοίχο τυπωμένο ένα μεγάλο χέρι. Τα παράθυρα είναι ακτινογραφίες.)\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: Ήρθε το κοινό.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Να περάσει\n(Μπαίνουν τέσσερα ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ.) \nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Τι επιθυμείτε; (Τα ΑΛΟΓΑ σαλπίζουν με τις τρουμπέτες τους). Αυτό έτσι θα ήταν, αν εγώ ήμουν ένας άντρας άξιος ν’ αναστενάξει. Το θέατρό μου θα είναι πάντα στον ελεύθερο αέρα! Αλλά εγώ έχασα όλη μου την περιουσία. Αν δεν την έχανα, θα φαρμάκωνα ολάκερο τον ελεύθερο αέρα! Με μια σύριγγα που βγάζει το κάκαδο της πληγής, μου φτάνει. Έξω από ’δω! Έξω απ’ το σπίτι μου άλογα! Τώρα πια εφευρέθηκε το κρεβάτι για να πλαγιάζει κανείς με τ’ άλογα.. (Κλαίγοντας) Αλογάκια μου.\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: (Κλαίγοντας) Για τριακόσιες πεσέτες. Για διακόσιες πεσέτες. Για ένα πιάτο σούπα. Για ένα άδειο μπουκαλάκι αρώματος. Για το σάλιο σου. Για ένα κοψίδι απ’ τα νύχια σου.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Έξω, έξω, έξω! (Χτυπάει ένα κουδούνι).\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: Για ένα τίποτε! Παλιά ζέχνανε τα πόδια σου κι’ εμείς είμαστε τριών χρονών. Περιμέναμε στο αποχωρητήριο. Περιμέναμε πίσω από τις πόρτες. Κι’ ύστερα γεμίζαμε το κρεβάτι σου με δάκρια.\n(Μπαίνει ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Δώσε μου ένα μαστίγιο!\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: Και τα παπούτσια σου είχανε ψηθεί απ΄ τον ιδρώτα. Όμως νιώθαμε πως την ίδια σχέση είχε το φεγγάρι με τα μήλα που σαπίζουν μες’ στ’ αγριόχορτα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Στον ΥΠΗΡΕΤΗ) Άνοιξε τις πόρτες!\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: Όχι, όχι, όχι! Φρικτό! Είσαι τριχωτός και τρως απ’ τα ντουβάρια ασβέστη  που δεν είναι δικός σου.\nΥΠΗΡΕΤΗΣ; Δεν ανοίγω την πόρτα. Εγώ δεν θέλω να βγω στο θέατρο.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ (Χτυπώντας τον) Άνοιξε.\n(Tα άλογα βγάζουν μεγάλες επίχρυσες τρουμπέτες και χορεύουν αργά στο ρυθμό του τραγουδιού τους)\nΤΑ ΑΛΟΓΑ 1ο ΚΑΙ 2ο (Οργισμένα): Φρικτό.\nΤΑ ΑΛΟΓΑ 3Ο ΚΑΙ 4Ο : Κτοφρί.\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: Κτοφρί.\n(Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ ανοίγει την πόρτα)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Θέατρο στον ελεύθερο αέρα! Έξω! Άιντε! Θέατρο στον ελεύθερο αέρα. Έξω από ’δω. (Τα ΑΛΟΓΑ φεύγουν) (Στον ΥΠΗΡΕΤΗ) Συνέχισε. (Κάθεται πίσω από το τραπέζι)\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: Ήρθε το κοινό,\n(Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ βγάζει την ξανθιά περούκα του και φοράει μια σκούρα. Μπαίνουν τρεις ΑΝΤΡΕΣ με σκούρες γενειάδες που φοράνε φράκο, ντυμένοι ακριβώς ίδια).\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ο κύριος είναι ο σκηνοθέτης του θεάτρου στον ελεύθερο αέρα;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Στους ορισμούς σας\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ήρθαμε να σας συγχαρούμε για τo τελευταίο σας έργο.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Πολύ ασυνήθιστο.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Και τι ωραίος τίτλος! Ρωμαίος και Ιουλιέττα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ένας άνδρας και μία γυναίκα που ερωτεύονται.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ο Ρωμαίος μπορεί να είναι ένα πουλί και η Ιουλιέττα μία πέτρα. Ο Ρωμαίος μπορεί να είναι ένας κόκκος αλάτι και η Ιουλιέττα ένας χάρτης.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όμως πάντα θα είναι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Και ερωτευμένοι. Εσείς πιστεύετε ότι ήταν ερωτευμένοι;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Άνθρωπε… εγώ δεν είμαι μέσα….\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Αρκεί! Αρκεί! Εσείς από μόνος σας προδοθήκατε.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ (Στον 1ο ΑΝΤΡΑ): Με το μαλακό. Εσύ φταις. Για ποιο λόγο έρχεσαι στην πόρτα των θεάτρων; Μπορείς να φωνάξεις ένα δάσος  κι’ αυτό είναι εύκολο να ανοίξει το σάλαγο των χυμών του στ’ αυτιά σου. Αλλά σ’ ένα θέατρο!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Στα θέατρα είναι που πρέπει να φωνάξουμε. Στα θέατρα για να…….\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Για να μαθευτεί η αλήθεια για τη ζωή εν τάφω.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Μνήματα με λάμπες γκαζιού, μαρκίζες και μακριές σειρές καθισμάτων.\n1Ος ΑΝΤΡΑΣ: Μάλιστα, μάλιστα. Σκηνοθέτη του θεάτρου στον ελεύθερο αέρα, συγγραφέα του Ρωμαίος και Ιουλιέττα.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Πως κατουρούσε ο Ρωμαίος, κύριε Σκηνοθέτη; Μήπως δεν είναι ωραίο να βλέπεις τον Ρωμαίο να κατουράει; Πόσες φορές δεν υποκρίθηκε πως θα πηδήξει από τον πύργο δέσμιος της κωμωδίας του μαρτυρίου του; Τι συνέβαινε, κύριε Σκηνοθέτη, όταν δεν συνέβαινε; Κι’ ο τάφος; γιατί, στο τέλος, δεν κατεβήκατε τα σκαλιά του μνήματος; Θα μπορούσατε, να δείτε έναν άγγελο να μεταφέρει το φύλο του Ρωμαίου, ενώ εγκατέλειπε το άλλο, το δικό του, εκείνο που του αντιστοιχούσε. Κι’ αν σας πω πως, το σημαντικότερο πρόσωπο σ’ αυτή την ιστορία, ήταν ένα φαρμακερό λουλούδι; Τι θα σκεφτόσαστε; Απαντήστε.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Κύριοι, δεν είναι αυτό το πρόβλημα.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Διακόπτοντας) Δεν υπάρχει άλλο. Θα αναγκαστούμε να θάψουμε το θέατρο εξ αιτίας της δειλίας ολονών μας, κι εγώ θ’ αναγκαστώ να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Γκονθάλο!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Αργά) Θ’ αναγκαστώ να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα για να εγκαινιάσουμε το πραγματικό θέατρο, το θέατρο κάτω από την αρένα.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Πως;… (Παύση)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Αντιδρώντας). Μα δεν μπορώ. Θα βούλιαζαν όλα. Θα ήταν σαν να άφηνα τα παιδιά μου τυφλά. Και μετά τι κάνω με το κοινό; Τι θα κάνω με το κοινό αν βγάλω τα κάγκελα απ’ τη γέφυρα; Θα ’ρχότανε η μάσκα να με κατασπαράξει. Εγώ είδα κάποτε έναν άντρα που τον κατασπάραξε η μάσκα. Οι πιο γεροδεμένοι νεαροί της πόλης, με ματωμένες λόγχες του έχωναν μπάλες από παλιές εφημερίδες στον πισινό, και μια φορά, στην Αμερική ήταν ένα αγόρι που το απαγχόνισε η μάσκα, κρεμώντας το με τα ίδια του τα έντερα.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Θαυμάσιο!\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί δεν το λέτε αυτό στο θέατρο;\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Αυτό είναι η αρχή της πλοκής ενός επεισοδίου;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Εν πάση περιπτώσει ένα τέλος.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Ένα τέλος που έχει προκληθεί από το φόβο έχει προκαλέσει ο φόβος.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ : Είναι ξεκάθαρο, κύριε. Δεν με θεωρείτε ικανό να βγάλω την μάσκα στη σκηνή.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί όχι;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Και η ηθική; Και το στομάχι των θεατών;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Υπάρχουν άνθρωποι που ξερνάνε σαν βγάζεις τα μέσα έξω σ’ ένα χταπόδι και άλλοι που χλομιάζουν αν ακούσουν να αρθρώνεται με την ανάλογη πρόθεση η λέξη καρκίνος, εσείς όμως ξέρετε ότι για αντίδοτο υπάρχουν εκφραστικά μέσα όπως ο τενεκές και ο γύψος και το αξιολάτρευτο σύρμα και σε τελευταία ανάλυση το χαρτόνι, που είναι για όλα τα βαλάντια (Σηκώνεται ) αλλά αυτό που εσείς θέλετε είναι να μας ξεγελάσετε. Να μας ξεγελάσετε για να συνεχίσουν να είναι όλα ίδια και να μας είναι αδύνατο να βοηθήσουμε τους νεκρούς. Εσείς φταίτε που οι μύγες πέσανε πάνω σε τέσσερις χιλιάδες πορτοκαλάδες που είχα ετοιμάσει. Και ξανά πρέπει ν’ αρχίσω να τσακίζω τις ρίζες.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Σηκώνεται) Δεν φιλονικώ εγώ κύριε. Αλλά τι θέλετε από εμένα; Φέρατε κανένα καινούργιο έργο;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Τι πιο φρέσκο από ένα έργο με εμάς και τις γενειάδες μας….κι’ εσάς;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Κι’ εμένα;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Μάλιστα, εσάς.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ : (Κοιτώντας τον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) Ακόμα σας αναγνωρίζω κι’ είναι σα να σας βλέπω εκείνο το πρωί που κλείσατε έναν λαγό, που ήταν ένα θαύμα ταχύτητας, μέσα σε μια μικρή σάκα για βιβλία. Και άλλη μια φορά που φορέσατε δυο τριαντάφυλλα στ’ αυτιά, την πρώτη ημέρα που ανακαλύψατε το χτένισμα με τη χωρίστρα στη μέση. Κι’ εσύ, με αναγνωρίζεις;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Αυτό δεν είναι το ζήτημα. Για όνομα του θεού! (Κραυγάζοντας) Ελένη, Ελένη (Τρέχει προς την πόρτα)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Όμως θέλεις δε θέλεις πρέπει να σε βγάλω στη σκηνή. Με έχεις κάνει να υποφέρω υπερβολικά. Γρήγορα, το παραβάν! το παραβάν! (Ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ πιάνει ένα παραβάν και το τοποθετεί στη μέση της σκηνής)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Κλαίγοντας): Αναγκαστικά θα με δει το κοινό. Θα βουλιάξει το θέατρό μου. Έχω ανεβάσει τα καλύτερα δράματα της σαιζόν, αλλά τώρα!…\n(Ακούγονται οι σάλπιγγες των αλόγων. Ο 1ος ΑΝΤΡΑΣ κατευθύνεται προς το βάθος και ανοίγει την πόρτα).\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Περάστε μέσα, μαζί μας. Έχετε θέση στο δράμα.. Όλος ο κόσμος. (Στον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) Κι’ εσύ, πέρνα πίσω απ’ το παραβάν.\n(Οι ΑΝΤΡΕΣ 2ος και 3ος σπρώχνουν τον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ. Αυτός περνά από το παραβάν και προβάλλει από την άλλη γωνία ένα αγόρι ντυμένο στα λευκά με ένα λευκό κολάρο στο λαιμό. Πρέπει να είναι μία ηθοποιός. Κρατά μια μικρή μαύρη κιθάρα. )\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ενρίκε! Ενρίκε! (Σκεπάζει το πρόσωπό του με τα χέρια).\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Μη με κάνεις να περάσω από το παραβάν. Άσε με πια ήσυχο. Γκονθάλο!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Ψυχρός και κτυπώντας τις χορδές). Γκονθάλο, είσαι για πολύ φτύσιμο. Θέλω να σου ξεσκίσω το φράκο μ’ ένα ψαλιδάκι. Δώσ’ μου μεταξωτή κλώστη και βελόνα. Θέλω να κεντήσω. Δεν μ’ αρέσουν τα τατουάζ, αλλά θέλω να σε κεντήσω με μετάξια.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στα άλογα) Πάρτε θέση όπου σας αρέσει.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Κλαίγοντας) Ενρίκε! Ενρίκε!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Θα κεντήσω πάνω στη σάρκα σου και θα μ’ αρέσει να σε βλέπω να κοιμάσαι στη στέγη. Πόσα λεφτά έχεις στη τσέπη; Κάψτα! (Ο 1ος ΑΝΤΡΑΣ ανάβει ένα σπίρτο και καίει τα χαρτονομίσματα).Ποτέ δεν βλέπω καλά πως εξαφανίζονται τα σχέδια μέσα στη φλόγα. Δεν έχεις άλλα λεφτά; Τι φτωχός που είσαι Γκονθάλο! Και το κραγιόνι μου για τα χείλια; Δεν έχεις κοκκινάδι; Τι μπελάς.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: (Ντροπαλά) Έχω εγώ. (Βγάζει ένα κραγιόν κάτω απ’ τη γενειάδα και το προσφέρει).\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ : Ευχαριστώ……μα …..μα ακόμα εδώ είσαι εσύ; Στο παραβάν! Κι εσύ στο παραβάν. Και το ανέχεσαι ακόμα αυτό Γκονθάλο;\n( Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ σπρώχνει απότομα τον 2ο ΑΝΤΡΑ και εμφανίζεται από την άλλη άκρη του παραβάν μία Γυναίκα ντυμένη με μαύρο παντελόνι πυτζάμας κι’ ένα στεφάνι παπαρούνες στο κεφάλι. Κρατά στο χέρι ένα φασαμέν (ματογυάλια με μακριά λαβή) σκεπασμένο μ’ ένα ξανθό μουστάκι που θα χρησιμοποιήσει σε κάποιες στιγμές του δράματος, τοποθετώντας το πάνω από το στόμα της).\n2ος ΑΝΤΡΑΣ : (Απότομα) Δώσ’ μου το κραγιόν.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Χα! Χα! χα! Ω Μαξιμιλιάνα, αυτοκράτειρα της Βαυαρίας! Ω κακιά γυναίκα!\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: (Τοποθετώντας το μουστάκι πάνω από τα χείλια). Θα σε συμβούλευα να σώπαινες λιγάκι.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ω κακιά γυναίκα! Ελένη! Ελένη!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Δυνατά) Μη φωνάζεις την Ελένη.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Και γιατί όχι; Με αγαπούσε πολύ τότε που το θέατρό μου ήταν στον ελεύθερο αέρα. Ελένη!\n(Η ΕΛΕΝΗ προβάλλει από τα αριστερά. Ντυμένη σαν αρχαία Ελληνίδα. Έχει γαλάζια φρύδια, μαλλιά άσπρα και τα πόδια της είναι γύψινα. Το φόρεμά της, ολωσδιόλου ανοιχτό από μπροστά, αφήνει να φαίνονται οι μηροί της σκεπασμένοι από μία ευάρμοστη μάγια χρώματος ροζ. Ο 2ος ΑΝΤΡΑΣ τοποθετεί το μουστάκι πάνω στα χείλια).\nΕΛΕΝΗ: Πάλι τα ίδια;\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί βγήκες Ελένη; Γιατί βγήκες, αφού δεν θα μ’ αγαπήσεις;\nΕΛΕΝΗ: Ποίος στο ’πε; Μα γιατί μ’ αγαπάς τόσο; Εγώ θα σου φιλούσα τα πόδια αν με τιμωρούσες και πήγαινες με τις άλλες γυναίκες. Αλλά εσύ εμένα και μόνο εμένα λατρεύεις τόσο υπερβολικά. Πρέπει να τελειώνουμε μια για πάντα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Στον 3ο ΑΝΤΡΑ) Κι ’εμένα; Δεν με θυμάσαι εμένα; Δεν θυμάσαι τα ξεριζωμένα μου νύχια; Πώς θα ΄χα γνωρίσει τις άλλες κι’ όχι εσένα; Γιατί σε κάλεσα Ελένη; Γιατί σε κάλεσα, βάσανό μου;\nΕΛΕΝΗ: (Προς τον 3 ΑΝΤΡΑ) Πήγαινε μαζί του. Και ομολόγησέ μου πια την αλήθεια που μου κρύβεις. Δε με νοιάζει που ήσουν μεθυσμένος και ήθελες να δικαιολογηθείς. Όμως τον φίλησες, και κοιμήθηκες μαζί του στο ίδιο κρεβάτι.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Ελένη!\n(Περνά γρήγορα πίσω από το παραβάν και εμφανίζεται χωρίς γενειάδα και με το πρόσωπο πολύ χλωμό, κρατά στο χέρι ένα μαστίγιο. Έχει δερμάτινα περιβραχιόνια με καρφιά βαμμένα χρυσά).\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Μαστιγώνοντας τον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) Εσύ όλο μιλάς, εσύ πάντα λες ψέματα πρέπει να ξεμπερδεύω μαζί σου δίχως το παραμικρό έλεος.\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: Έλεος! έλεος!\nΕΛΕΝΗ: Θα μπορούσες να συνεχίσεις να τον χτυπάς στον αιώνα τον άπαντα, όμως εγώ δεν θα σε πίστευα.( Ο 3Ος ΑΝΤΡΑΣ κατευθύνεται προς την ΕΛΕΝΗ της σφίγγει τους καρπούς.) Θα μπορούσες να μου τσακίζεις τα δάχτυλα στον αιώνα τον άπαντα και δεν θα κατάφερνες να βγάλω ούτ’ ένα βογκητό.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Θα δούμε ποιος θ’ αντέξει περισσότερο!\nΕΛΕΝΗ: Εγώ και πάντα εγώ.\n(Εμφανίζεται ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ)\nΕΛΕΝΗ: Πάρε με γρήγορα από ’δω! Μαζί σου! Πάρε με! (Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ περνά πίσω από το παραβάν με τον ίδιο τρόπο –χωρίς να αλλάξει-).Πάρε με! πολύ μακριά! (ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ τη σηκώνει στα χέρια).\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Μπορούμε ν’ αρχίσουμε\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Όποτε θέλεις\nΤΑ ΑΛΟΓΑ: Έλεος. Έλεος\n(Τα ΑΛΟΓΑ σαλπίζουν με τις μεγάλες τους σάλπιγγες. Τα πρόσωπα στέκουν ακίνητα στις θέσεις τους).\n(Μια ΦΙΓΟΥΡΑ, σκεπασμένη τελείως με κόκκινα ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ παίζει φλάουτο καθισμένη πάνω σ’ ένα κιονόκρανο. Μια άλλη ΦΙΓΟΥΡΑ καλυμμένη με επίχρυσα ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ χορεύει στο κέντρο της σκηνής.)\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Αν εγώ γινόμουνα σύννεφο;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Εγώ θα γινόμουνα μάτι.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Αν εγώ γινόμουνα σκατό;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Εγώ θα γινόμουνα μύγα.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Αν εγώ γινόμουνα μήλο;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Εγώ θα γινόμουνα φιλί.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Αν εγώ γινόμουνα στήθος;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ:Εγώ θα γινόμουνα άσπρο σεντόνι.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Και αν εγώ γινόμουνα ιχθύς- σελήνη;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ:Εγώ θα γινόμουνα μαχαίρι.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: (Σταματώντας το χορό) Μα γιατί; Γιατί με βασανίζεις; Αφού μ’ αγαπάς γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου, μέχρι εκεί που εγώ σε πάω; Αν γινόμουνα ιχθύς- σελήνη, εσύ να γινόσουνα κύμα της θάλασσας ή φύκι, κι’ αν πάλι ήθελες κάτι τόσο μακρινό, αφού δεν λαχταράς να με φιλήσεις, ας γινόσουνα πανσέληνος. Αλλά μαχαίρι; Ευχαριστιέσαι να διακόπτεις το χορό μου. Και το να χορεύω είναι ο μοναδικός τρόπος που έχω για να σ’ αγαπώ.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Σε ακολουθώ όταν γυρνάς γύρω στο κρεβάτι και απ’ τα αντικείμενα του σπιτιού, όμως δεν σ’ ακολουθώ στα μέρη όπου εσύ, με τόση καπατσοσύνη, ζητάς να με πας. Αν γινόσουνα ιχθύς- σελήνη, εγώ θενά σ’ άνοιγα με ένα μαχαίρι, γιατί εγώ είμαι άντρας, τίποτε περισσότερο από αυτό, ένας άντρας, πιο άντρας κι’ απ ’τον ίδιο τον Αδάμ, και θέλω εσύ να είσαι ακόμη πιο άντρας κι’ από ’μένα. Τόσο άντρας ώστε να μη σουσουρίζουν τα κλαριά στο πέρασμα σου. Εσύ όμως δεν είσαι άντρας. Αν δεν είχα τούτο το φλάουτο θα το ’σκαγες στη σελήνη, στη σκεπασμένη με δαντελένια μαντηλάκια και σταγόνες γυναίκειο αίμα σελήνη.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: (Ντροπαλά) Κι’ αν εγώ γινόμουνα μερμήγκι;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ:(Ενεργητικά) Εγώ θενά γινόμουν χώμα.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: (Πιο δυνατά) Και αν εγώ γινόμουνα χώμα;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: (Πιο αδύναμα.) Εγώ θενά γινόμουνα νερό.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: (Με φωνή που πάλλεται) Κι’ αν εγώ γινόμουνα νερό;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: (Εξαντλημένη ) Σε ιχθύ- σελήνη θε ν’ άλλαζα εγώ.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: (Με φωνή που τρέμει). Κι’ αν γίνω εγώ ιχθύς- σελήνη;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ:(Σηκώνεται). Εγώ θα μεταμορφωνόμουνα σε μαχαίρι. Σ’ ένα μαχαίρι ακονισμένο μέσα σε τέσσαρες μακρόσυρτες Ανοίξεις.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Πήγαινέ με στο μπάνιο και πνίξε με, θα ‘ναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να με δεις γυμνό. Φαντάζεσαι πως φοβάμαι το αίμα; Ξέρω τον τρόπο για να σε κάνω ό,τι θέλω. Νομίζεις πως δεν σε ξέρω; Να σε εξουσιάζω τόσο, που όταν εγώ πω: ‘‘αν μεταμορφωθώ σε ιχθύ- σελήνη;’’, εσύ να μου απαντήσεις: ‘’ εγώ θε’ να γινόμουνα ένα σακούλι με μικρούτσικα μικρούτσικα αυγουλάκια ψαριού’’.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ:Πάρε ένα τσεκούρι και κόψε μου τα πόδια. Άσε να ‘ρθουν τα έντομα απ’ το ερείπιο και φύγε, γιατί σε περιφρονώ. Στα βάθια θα’ θελα να βουλιάξεις. Σε φτύνω.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Αυτό θέλεις; Αντίο. Είμαι ήσυχος. Αν κατηφορίσω κατά το ερείπιο θα βρω έρωτα και όλο και περισσότερο έρωτα.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: (Με αγωνία) Που πας; Που πας;.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Δεν πεθυμάς να φύγω;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: (Με αδύναμη φωνή) Όχι, όχι ,μη φεύγεις. Κι’ αν γινόμουνα ένας μικρούλης κόκκος άμμου;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Εγώ θα γινόμουνα ένα μαστίγιο.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ:Κι’ αν εγώ γινόμουνα ένα σακούλι με μικρούτσικα μικρούτσικα αυγουλάκια ψαριού;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Εγώ θα μεταμορφωνόμουνα σ’ ένα άλλο μαστίγιο. Ένα μαστίγιο καμωμένο με χορδές κιθάρας .\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Μη με μαστιγώνεις!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Σ’ ένα μαστίγιο καμωμένο με παλαμάρια καραβιού.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Μη μου χτυπάς τα σωθικά!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Σ’ ένα μαστίγιο φτιαγμένο με τους στήμονες μιας ορχιδέας.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Στο τέλος θα μ’ αφήσεις τυφλό!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Τυφλό, γιατί δεν είσαι άντρας. Εγώ μάλιστα, είμαι άντρας. Ένας άντρας τόσο άντρας, που λιποθυμάω όταν ξυπνούν οι κυνηγοί. Ένας άντρας τόσο άντρας που νοιώθω σουβλερούς πόνους στα δόντια όταν κάποιος κόβει ένα κλαράκι, όσο μικρό κι’ αν είναι. Ένας γίγαντας. Ένας γίγαντας τόσο γίγαντας που μπορώ να κεντήσω ένα τριαντάφυλλο πάνω στο νύχι ενός νιόγεννου μωρού.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Περιμένω τη νύχτα, γεμάτος αγωνία για την λευκότητα του ερειπίου, για να μπορέσω να συρθώ στα πόδια σου.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Μη, μη. Γιατί μου το λες αυτό; Είσαι εσύ εκείνος που οφείλει να με υποχρεώσει να το κάνω. Εσύ δεν είσαι ένας άντρας; Ένας άντρας πιότερο άντρας κι’ από τον Αδάμ;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: (Πέφτοντας χάμω) Ωχ! Ωχ!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: (Πλησιάζοντας και με χαμηλή φωνή) Κι’ αν εγώ μεταμορφωνόμουν σε κιονόκρανο;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Αλίμονο σε μένα!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Εσύ θα γινόσουνα σκιά του κιονόκρανου και τίποτε άλλο. Κι ύστερα θα ’ρχότανε η Ελένη στο κρεβάτι μου. Ελένη, καρδούλα μου! Ενώ εσύ, κάτω από τα μαξιλάρια, θα ’σουνα ξαπλωμένος, γεμάτος ιδρώτα, έναν ιδρώτα που δεν θα ’τανε δικός σου, που θα ’ταν των αμαξάδων, των θερμαστών και των γιατρών που χειρουργούν τον καρκίνο. Τότε εγώ θα γινόμουν ιχθύς- σελήνη κι εσύ δε θα ’σουν πια τίποτα περισσότερο από μια μικρή θήκη για πούδρα που περνάει από χέρι σε χέρι.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Ωχ!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Πάλι; πάλι κλαις; Θα χρειαστεί να λιποθυμήσω για να ’ρθουν οι χωριάτες. Θα χρειαστεί να φωνάξω τους νέγρους, τους θεόρατους νέγρους, τους πληγωμένους από τις λεπίδες των φυτών της γιούκας, που αγωνίζονται μέρα νύχτα κόντρα στο βούρκο των ποταμών. Σήκω από χάμου, δειλέ. Χθες το βράδυ ήμουν στο σπίτι του σιδερά και του παράγγειλα μιαν αλυσίδα. Μην μου φεύγεις! Μιαν αλυσίδα. Και όλη τη νύχτα έκλαιγα από τους πόνους στους καρπούς και τους αστράγαλους κι ωστόσο, δεν την φορούσα. (Η ΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ σφυρίζει με μια ασημένια σφυρίχτρα) Τι κάνεις; (Ξανασφυρίζει.) Τώρα ξέρω τι λαχταράς, αλλά έχω καιρό για να το σκάσω.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: (Ανασηκώνεται) Σκάσ’ το, αν θέλεις.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου με τα φυτά.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Δοκίμασε να αμυνθείς. (Σφυρίζει τη σφυρίχτρα. Από τη στέγη πέφτει ένα ΠΑΙΔΙ ντυμένο με ένα κόκκινο φιλέ.)\nΠΑΙΔΙ: Ο Αυτοκράτορας! Ο Αυτοκράτορας! Ο Αυτοκράτορας!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Ο Αυτοκράτορας.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Θα παίξω το ρόλο σου. Μην αποκαλύπτεσαι. Θα μου κοστίσει τη ζωή.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Όλο ετούτα ήταν ένα παιχνίδι μεταξύ μας. Παίζαμε. Και τώρα εγώ θενά υπηρετήσω τον αυτοκράτορα μιμούμενος τη φωνή σου. Εσύ μπορείς να ξαπλώσεις πίσω από εκείνο το μεγάλο κιονόκρανο. Δε σ’ το ΄χω πει ποτέ. Εκεί υπάρχει μια αγελάδα που μαγειρεύει το φαγητό των στρατιωτών.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Ο Αυτοκράτορας. Τώρα δεν την γλιτώνουμε. Εσύ έκοψες τον ιστό της αράχνης, και ήδη νοιώθω πως τα μεγάλα μου πόδια μικραίνουν και γίνονται αποκρουστικά.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Θέλεις λίγο τσάι; Πού θα μπορούσε να βρει κανείς ένα ζεστό ρόφημα σε τούτο το ερείπιο;\nΠΑΙΔΙ: (Πεσμένο στο χώμα) Ο Αυτοκράτορας! Ο Αυτοκράτορας! Ο Αυτοκράτορας!\n( Ακούγεται μία σάλπιγγα και εμφανίζεται ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ. Μαζί του εμφανίζεται ένας ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ με κίτρινη χλαμύδα και σώμα σταχτί. Πίσω τους ακολουθούν τα τέσσερα Άλογα με τις σάλπιγγές τους. Το Παιδί κατευθύνεται προς τον Αυτοκράτορα. Αυτός το παίρνει μέσα στην αγκαλιά του και χάνονται πίσω από τα κιονόκρανα.)\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: Ο Αυτοκράτορας ψάχνει για τον ένα.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Ένας είμαι εγώ.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Ένας είμαι εγώ.\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: Ποιος από τους δυο;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Εγώ.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Εγώ\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: Ο Αυτοκράτορας θα μαντέψει ποιος από τους δύο είναι ο ένας. Μ’ ένα μαχαίρι η με μια φτυσιά. Καταραμένοι να ’σαστε όλοι εσείς της κάστας σας. Από δικό σας φταίξιμο τρέχω στους δρόμους και κοιμάμαι στην άμμο. Η γυναίκα μου είναι όμορφη σαν ένα βουνό. Γεννάει συγχρόνως σε τέσσερις η πέντε τοποθεσίες και ροχαλίζει τα μεσημέρια κάτω από τα δένδρα. Έχω διακόσιους γιους. Και θα κάνω ακόμη πολύ περισσότερους. Καταραμένη να ’ναι η κάστα σας!\n( Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ φτύνει και τραγουδά. Πίσω από τις κολώνες ακούγεται μία δυνατή και μακρόσυρτη κραυγή. Εμφανίζεται ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ σκουπίζοντας το πρόσωπό του. Βγάζει ένα ζευγάρι μαύρα γάντια και ύστερα ένα ζευγάρι κόκκινα, και εμφανίζονται τα χέρια του, κλασσικής λευκότητας).\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ:( Βλοσυρός) Ποίος από τους δυο είναι ο ένας;\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Εγώ είμαι, κύριε.\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Ο ένας είναι ένας και πάντα ένας. Έκοψα το λαιμό περισσότερων από σαράντα παλικαριών που δεν θέλησαν να το πούνε.\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: (φτύνοντας) Ο ένας είναι ένας και τίποτε άλλο από ένας.\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Και δεν υπάρχουν δυο.\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: Γιατί αν υπήρχαν δυο, ο Αυτοκράτορας δεν θα τον έψαχνε στους δρόμους.\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: (Στον ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟ) Γδύσε τους!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Εγώ είμαι ένας, κύριε. Αυτός είναι ο ζητιάνος των ερειπίων. Τρέφεται με ρίζες.\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Κάνε στην μπάντα.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Εσύ με γνωρίζεις. Εσύ ξέρεις ποιος είμαι. (Βγάζει από πάνω του τα κληματόφυλλα και παρουσιάζεται ένα γυμνό, λευκό σαν γύψος)\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: (Αγκαλιάζοντας τον) Ένας είναι ο ένας.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Και πάντα ένας. Αν με φιλήσεις, θ’ ανοίξω το στόμα μου για να καρφώσεις μετά το ξίφος σου στο λαιμό μου.\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: Έτσι θα κάνω.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Και απόθεσε το κεφάλι της αγάπης μου στο ερείπιο. Το κεφάλι αυτού του ένα που πάντα του ήτανε ένας.\nΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ: (Αναστενάζοντας) Ένας.\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: (Στον ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ) Ήταν δύσκολο όμως να τον έχεις.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΛΗΜΑΤΟΦΥΛΛΑ: Τον έχει, επειδή ποτέ δεν θα μπορέσει να τον έχει.\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Προδοσία! Προδοσία!\nΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ: Σκάσε, γεροπόντικα. Γιε της σκούπας!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Γκονθάλο! Βοήθα με, Γκονθάλο!\n( Ο ΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ τραβάει ένα κίονα κι ’αυτός ξετυλίγεται στο λευκό παραβάν της πρώτης σκηνής. Από πίσω εμφανίζονται οι τρεις ΑΝΤΡΕΣ με τις γενειάδες και ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Προδοσία!\nΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙΑ: Μας πρόδωσε!\n(Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ αγκαλιάζει τον ΦΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΑΜΠΕΛΟΦΥΛΛΑ)\n(Τοίχος από άμμο. Στα αριστερά και ζωγραφισμένο πάνω στον τοίχο, ένα διάφανο, σαν από ζελατίνα, φεγγάρι. Στο κέντρο, ένα τεράστιο λογχοειδές πράσινο φύλλο.)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Μπαίνοντας) Δεν είναι αυτό εκείνο που λείπει. Μετά απ’ ό,τι έγινε, θα ‘ταν άδικο να επέστρεφα εγώ για να ξαναμιλήσω με τα παιδιά και να παρατηρήσω την χαρά τ’ ουρανού.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Κακό τούτο το μέρος.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Παρακολουθήσατε τον αγώνα;\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Μπαίνοντας) Έπρεπε να πεθάνουν και οι δύο. Ποτέ άλλοτε δεν παρευρέθηκα σ’ ένα τόσο κι άλλο τόσο ματοβαμμένο συμπόσιο.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Δύο λιοντάρια. Δύο ημίθεοι.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Δύο ημίθεοι εάν δεν είχαν πρωκτό.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Όμως ο πρωκτός είναι η τιμωρία του άνδρα. Ο πρωκτός είναι η συμφορά του άνδρα, είναι η ντροπή του κ’ είναι ο θάνατός του. Και οι δυο τους είχαν πρωκτό, και κανένας τους δεν μπορούσε να αγωνιστεί με το αγνό κάλλος των μαρμάρων που λάμπανε διατηρώντας κρυφές πεθυμιές προστατευμένες κάτω από μιαν αψεγάδιαστη επιφάνεια.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Όταν βγαίνει το φεγγάρι, τα παιδιά στα χωριά μαζεύονται για να αφοδεύσουν.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Και πίσω από τα βούρλα, στη δροσερή όχθη των βάλτων, βρήκαμε το χνάρι τ’ ανθρώπου που μαγαρίζει την ελευθερία των γυμνών.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Έπρεπε να ‘χαν πεθάνει και οι δύο.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: ( Έντονα) Έπρεπε να νικήσουν.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Πως;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Με το να είναι άντρες και οι δύο, με το να μην αφεθούν να παρασυρθούν από τις λαθεμένες πεθυμιές. Με το να είναι ολοκληρωτικά άνδρες. Είναι ποτέ δυνατόν ένας άντρας να πάψει να είναι άντρας;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Νικήθηκαν, και τώρα όλα θα είναι για το περιγέλιο και τη χλεύη του κόσμου.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Κανένας από τους δυο δεν ήταν άντρας. Όπως δεν είστε ούτε και σεις. Μ’ αηδιάζει η συντροφιά σας.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Εκεί πίσω, στην άκρη της γιορτής, βρίσκεται ο Αυτοκράτορας. Γιατί δεν βγαίνεις να τον στραγγαλίσεις; Αναγνωρίζω την αξιοσύνη σου τόσο όσο δικαιολογώ την ομορφάδα σου. Πως και δεν ορμάς να του κατασπαράζεις το λαιμό με τα ίδια σου τα δόντια;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Γιατί δεν το κάνεις εσύ;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί δεν μπορώ, γιατί δεν θέλω, γιατί είμαι αδύναμος.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όμως εκείνος μπορεί, εκείνος θέλει, εκείνος είναι δυνατός. (Με δυνατή φωνή) Ο Αυτοκράτορας είναι στο ερείπιο!\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Ας πάει όποιος θέλει να μυρίσει τα χνώτα του.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Εσύ!\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Θα μπορούσα να σας πείσω μόνο αν είχα το μαστίγιό μου.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ξέρεις πως δεν μπορώ να σου αντισταθώ, αλλά πως σε περιφρονώ γιατί σ’ έχω για δειλό.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Για δειλό!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: ( Έντονα, και κοιτώντας τον 3ο ΑΝΤΡΑ) Ο Αυτοκράτορας που πίνει το αίμα μας είναι στο ερείπιο!\n( Ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ: σκεπάζει το πρόσωπό του με τα χέρια) .\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ): Αυτός είναι, τον έμαθες πια; Αυτός είναι ο παλικαράς που στο καφενέ και στα βιβλία τυλίγει τις φλέβες μας κουβάρι σ’ αγκαθερά ψαροκόκαλα. Αυτός είναι ο άντρας που κρυφά αγαπάει τον Αυτοκράτορα, και τον ψάχνει στις ταβέρνες των λιμανιών. Ενρίκε, κοίτα καλά τα μάτια του. Κοίτα τι μικρά τσαμπάκια σταφυλιών κατεβαίνουν από τούς ωμούς του. Εμένα δεν με ξεγελάει. Όμως εγώ τώρα πάω να σκοτώσω τον Αυτοκράτορα. Χωρίς μαχαίρι, με τούτα τα εύθραυστά μου χέρια που λιμπίζονται όλες οι γυναίκες.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Μη, θα πάει αυτός! Περίμενε λίγο. (O 3ος ΑΝΤΡΑΣ: κάθεται σε μια καρέκλα και κλαίει)\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Δεν θα μπορέσω να πρωτοφορέσω τις συνεφένιες μου πυτζάμες. Αχ! Εσείς δεν ξέρετε πως ανακάλυψα ένα θαυμάσιο ποτό που μόνο λίγοι μαύροι από την Ονδούρα ξέρουν.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Μέσ’ τη σαπίλα ενός βάλτου θα ’πρεπε να ’μαστε κι’ όχι εδώ. Κάτω από το βούρκο, εκεί όπου αποσυντίθενται σαπίζουν τα ψόφια βατράχια.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: (Αγκαλιάζοντας τον 1οΑΝΤΡΑ) Γκονθάλο, γιατί τον αγαπάς τόσο;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) Θα σου φέρω το κεφάλι του Αυτοκράτορα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Θα’ ναι το καλύτερο δώρο για την Ελένη.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Μείνε Γκονθάλο, κι’ άσε με να σου πλύνω τα πόδια.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Το κεφάλι του Αυτοκράτορα καίει τα κορμιά όλων των γυναικών.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: ( Στον 1ο ΑΝΤΡΑ) Όμως εσύ δεν ξέρεις ότι πως η Ελένη μπορεί να λειάνει τα χέρια της μέσα στον φώσφορο και στον άσβεστο ασβέστη. Φύγε με το μαχαίρι! Ελένη. Ελένη, καρδιά μου!\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Παντοτινά δική μου καρδιά! Κανείς εδώ να μην αναφέρει το όνομα της Ελένης.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (τρέμοντας) Κανένας να μην αναφέρει το όνομα της. Καλλίτερα να ηρεμήσουμε. Θα τα καταφέρουμε αν ξεχάσουμε το θέατρο. Κανένας να μην αναφέρει τ’ όνομα της.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ελένη.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Στον 1ο ΑΝΤΡΑ) Πάψε! Μετά θα περιμένω πίσω από τους τοίχους της μεγάλης αποθήκης. Πάψε.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Προτιμώ να ξεμπερδεύω μια και καλή. Ελένη! (Αρχίζει να φεύγει από την σκηνή)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Άκου, κι’ αν εγώ μεταμορφωνόμουνα σε ένα μικρό νάνο από γιασεμί;\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στον 1ο ΑΝΤΡΑ) Πάμε! μην αφήνεσαι να σε ξεγελάνε. Εγώ σε συνοδεύω ως το ερείπιο.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Αγκαλιάζοντας τον 1ο ΑΝΤΡΑ): Θα μεταμορφωνόμουνα σ’ ένα χάπι γλυκάνισου, ένα χάπι όπου θα ’τανε στυμμένα τα βούρλα όλων των ποταμών, κι’ εσύ θα ’σουνα ένα μεγάλο κινέζικο βουνό σκεπασμένο με ζωντανές μικροσκοπικές άρπες.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Μισοκλείνοντας τα μάτια) Όχι, όχι. Τότε εγώ δεν θα ήμουνα ένα κινέζικο βουνό. Εγώ θα ήμουνα ένα ασκί με παλιό κρασί που γεμίζει με βδέλλες το λαρύγγι.(Παλεύουν)\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Ανάγκη να τους χωρίσουμε.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Για να μην αλληλοσπαραχτούν.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Αν και εγώ έτσι θα ’βρισκα την λευτεριά μου.\n(Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ και ο 1ος ΑΝΤΡΑΣ παλεύουν αθόρυβα)\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Εγώ όμως θα έβρισκα τον θάνατο μου.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Αν εγώ έχω ένα σκλάβο…\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Είναι γιατί εγώ είμαι ένας σκλάβος.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Όμως αν και με διαφορετικό τρόπο σκλάβοι κι ’οι δυο, μπορούμε να σπάσουμε τις αλυσίδες.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Θα φωνάξω την Ελένη!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Θα φωνάξω την Ελένη!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Όχι, σας παρακαλώ!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όχι, όχι μην τη φωνάξεις. Θα μεταμορφωθώ σε ό,τι θελήσεις.\n(Εξαφανίζονται παλεύοντας απ’ τα δεξιά)\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Μπορούμε να τους σπρώξουμε και να πέσουν στο πηγάδι. Έτσι κι’ εσύ κι’ εγώ θα λευτερωθούμε.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Εσύ ελεύθερος. Εγώ, ακόμα πιο σκλάβος.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Δεν έχει σημασία. Εγώ θα τους σπρώξω. Λαχταράω να ζήσω στην πράσινή μου χώρα, να ’μαι βοσκός, να πίνω το νεράκι του βράχου.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Ξεχνάς πως, όταν θέλω, είμαι δυνατός. Από παιδί έζευα τα βόδια του πατέρα μου. Παρόλο που τα κοκάλα μου είναι σκεπασμένα από μικρούτσικες ορχιδέες, έχω μια στρώση από μούσκουλα που χρησιμοποιώ όποτε θέλω.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Απαλά) Θα είναι πολύ καλύτερα και για ’κείνους και για μας. Πάμε! Το πηγάδι είναι βαθύ.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Δεν θα σ’ αφήσω!\n(Παλεύουν. Ο 2ος ΑΝΤΡΑΣ σπρώχνει τον 3ο ΑΝΤΡΑ και εξαφανίζονται από την αντίθετη πλευρά. Ο τοίχος ανοίγει και εμφανίζεται ο τάφος της ΙΟΥΛΙΕΤΤΑΣ στη Βερόνα. Διάκοσμος ρεαλιστικός. Τριανταφυλλιές και κισσοί. Φεγγάρι. Η ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ είναι ξαπλωμένη στον τάφο. Φορά ένα λευκό, επίσημο φόρεμα -για όπερα-. Τα δυο της στήθη από ροζ πλαστικό είναι γυμνά.)\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (πηδώντας από τον τάφο) Παρακαλώ. Δεν σκόνταψα πάνω σε μια φιλενάδα σ’ όλα αυτά τα χρόνια, αν και έχω διαβεί περισσότερες από τρεις χιλιάδες κενές αψίδες. Λίγη βοήθεια, παρακαλώ. Λίγη βοήθεια, κι ένα πέλαγος ύπνου. (Τραγουδάει )\nΈνα πέλαγος ύπνου,\nένα πέλαγος λευκής στεριάς,\nκι’ οι πύλες για τον ουρανό κενές.\nΗ ουρά του φουστανιού μου στα καράβια στα φύκια.\nΗ ουρά μου στο χρόνο.\nΈνα πέλαγος ο χρόνος.\nΑκρογιάλι των ξυλοκόπων σκουληκιών,\nκαι κρυστάλλινο δελφίνι στις κερασιές.\nΩ ,αγνέ αμίαντε του τέλους! Ω, ερείπιο!\nΩ, μοναξιά, δίχως αψίδα! Πέλαγος ύπνου!\n(Μια βοή από σπαθιά και φωνές ξεχύνεται από το βάθος της σκηνής)\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ:Ολοένα και περισσότερος κόσμος. Θα καταλήξουν να μπουν στον τάφο μου και να καταλάβουν ακόμα και ίδιο μου το κρεβάτι. Εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι συζητήσεις για τον έρωτα ούτε για το θέατρο. Εγώ αυτό που θέλω είναι να κάνω έρωτα.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: (Εμφανίζεται κρατώντας στο χέρι του ένα σπαθί)\nΝα κάνω έρωτα! Έρωτας!\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Ναι, μ’ έρωτας που κρατάει διαρκεί μόνο ένα λεπτό.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Σε περίμενα στον κήπο.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Εννοείς το μνήμα.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Είσαι, όπως πάντα, το ίδιο τρελή Ιουλιέττα. Πότε θα μπορέσεις να καταλάβεις την τελειότητα μίας ημέρας; Μίας ημέρας με το πρωινό της και το απόγευμά της;\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Και τη νύχτα της.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Η νύχτα δεν είναι ημέρα. Και σε μια μέρα θα καταφέρεις να ξεφορτωθείς το άγχος και να αποδιώξεις τους αδιάφορους παγερούς μαρμάρινους τοίχους.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Ανέβα στα καπούλια μου.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Για ποιο λόγο;\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: (Πλησιάζοντας την) Για να σε πάρω.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Να με πας που;\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Στη σκοτεινιά. Το σκότος έχει απαλά κλαριά. Το κοιμητήρι των φτερούγων έχει χίλιες στρώσεις πάχος.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Τρέμοντας) Κι’ εκεί τι θα μου δώσεις;\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ : Θα σου δώσω ό,τι πιο σιωπηλό έχει το σκοτάδι.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Την ημέρα;\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Τα μούσκλια δίχως φως. Την αφή που καταβροχθίζει μικρούς κόσμους με τις άκρες των δακτύλων.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Εσύ ήσουν εκείνος που θα μου μάθαινε την τελειότητα μίας ημέρας;\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Για να σε περάσω στη νύχτα.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Οργισμένη) Και τι σχέση έχω εγώ, ηλίθιο άλογο, με τη νύχτα; Τι έχω εγώ να μάθω από τ’ αστέρια της ή τους μεθυσμένους της; Θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσω ποντικοφάρμακο για να ξεφορτωθώ τους ενοχλητικούς. Όμως εγώ, δε θέλω να σκοτώσω τα ποντίκια. Αυτά μου φέρνουν μικρά κλειδοκύμβαλα και λακαρισμένα σκουπάκια.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Ιουλιέττα, η νύχτα δεν είναι μια στιγμή, όμως μια στιγμή μπορεί να κρατήσει μια νύχτα.\nJULIETA. (Llorando.) Basta. No quiero oírte más. .Para que quieres llevarme? Es el engaño la palabra del amor, el espejo roto, el paso en el agua. Después me dejarías en el sepulcro otra vez, como todos hacen tratando de convencer a los que escuchan de que el verdadero amor es imposible. Ya estoy cansada. Y me levanto a pedir auxilio para arrojar de mi sepulcro a los que teorizan sobre mi corazón y a los que me abren la boca con pequeñas pinzas de mármol.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Κλαίγοντας.) Φτάνει. Δεν θέλω να σ’ ακούσω άλλο. Για ποιο λόγο θέλεις να με πάρεις; Πλάνα τα λόγια του έρωτα, ο σπασμένος καθρέφτης, το πέρασμα μέσα απ΄ το νερό. Μετά θα με ξαναπετάξεις στον τάφο, όπως κάνουν όλοι όσοι προσπαθούν να πείσουν εκείνους που τους ακούνε πως είναι αδύνατος ο αληθινός έρωτας. Κουράστηκα πια, και σηκώνομαι για να ζητήσω βοήθεια, για να πετάξουν έξω απ’ τον τάφο μου όσους κάνουν θεωρίες για την καρδιά μου και ‘κείνους που μου ανοίγουν το στόμα με μικρές μαρμάρινες λαβίδες.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Η μέρα είναι ένα φάντασμα που το νιώθεις.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Όμως εγώ γνώρισα γυναίκες που πέθαναν απ’ τον ήλιο.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Κατάλαβέ το καλά: Μία μόνο μέρα για να κάνεις έρωτα όλες τις νύχτες.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Ό,τι λένε όλοι! Ό,τι λένε όλοι! Ό,τι λένε όλοι οι άνδρες, ό,τι λένε τα δένδρα, ό,τι λένε τ’ άλογα. Όλα όσα θέλεις να μου μάθεις τα ξέρω τέλεια. Η σελήνη σπρώχνει απαλά τα σπίτια τα ακατοίκητα, προκαλεί την πτώση των κιόνων κάνει να πέφτουν οι κολώνες και προσφέρει χαρίζει στα σκουλήκια μικρούς δαυλούς πυρσούς για να τρυπώσουν στο εσωτερικό των κερασιών στα κεράσια. Η σελήνη φέρνει στις κρεβατοκάμαρες τις μάσκες της μηνιγγίτιδας, γεμίζει με κρύο νερό τις κοιλιές των γκαστρωμένων γυναικών και έτσι και ξεχαστώ για λίγο, εκσφενδονίζει πετάει χούφτες γρασίδι πάνω στους ώμους μου. Μη με κοιτάς άλογο μ’ εκείνο τον πόθο που τόσο καλά ξέρω. Όταν Σαν ήμουνα πολύ μικρή μικρούλα έβλεπα στη Βερόνα τις όμορφες ‘γελάδες να βόσκουν στα λιβάδια. Μετά τις έβλεπα ζωγραφισμένες στα βιβλία μου, αλλά μα πάντα τις ξαναθυμόμουνα περνώντας έξω σαν περνούσα απ’ τα χασάπικα .\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Έρωτας που κρατάει μόνο μια στιγμή.\nJULIETA. Si, un minuto; y Julieta, viva, alegrísima, libre del punzante enjambre de lupas. Julieta en el comienzo, Julieta a la orilla de la ciudad.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Ναι μόνο ένα λεπτό, και η Ιουλιέττα, ολοζώντανη, πασίχαρη, λεύτερη από το αιχμηρό σμήνος λεφούσι των μεγεθυντικών φακών των φώτων της ράμπας, η Ιουλιέττα στην αρχή, η Ιουλιέττα στην άκρη της πόλης .\n(Η φασαρία από τις φωνές και τα σπαθιά ξανακούγεται από το βάθος της σκηνής)\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Έρως, εράν, έρως\nΈρωτας του σαλιγκαριού ιού ιού ιού\nπου στον ήλιο μοστράρει το κέρατό του του του του\nΕράσθε, έρωτας, εράν\nΈρωτας του αλόγου\nπου γλύφει τη μπάλα του αλατιού. ( Χορεύει)\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Χθες ήταν σαράντα ,κι’ εγώ κοιμόμουνα. Έρχονταν οι αράχνες, έρχονταν τα κορίτσια και η κοπελιά που ‘χε βιάσει ο σκύλος σκεπασμένη με γεράνια, κι’ εγώ καθόμουνα ήσυχη. Όταν οι νύμφες μιλάνε για το τυρί, αυτό μπορεί να είναι από γάλα σειρήνας η τριφυλλιού ,τώρα όμως είναι τέσσερις, τέσσερις νιοι που θελαν να μου βάλουν ένα μικρό πήλινο φαλλό κ’ ήταν αποφασισμένοι να μου ζωγραφίσουν ένα μουστάκι με μελάνι.\nΈρως Πανός Έρωτας του Πάνα και του Διονύσου ού ού ού –\nτης μούλας και του σαλιγκαριού ιού ιού ιού\nΣτο στάβλο ο έρωτας του Δία με το παγώνι\nΚαι μέσα στον καθεδρικό τ’ άλογο ξεσαλώνει\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Τέσσερα παλικάρια, άλογο. Εδώ και πολύ καιρό ένιωθα το θόρυβο του παιχνιδιού, αλλά δεν ξύπνησα παρά μονάχα σαν αστράψαν τα μαχαίρια.\n(Εμφανίζεται το ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ φορώντας ένα λοφίο με φτερά του ίδιου χρώματος και κρατώντας μια ρόδα στο χέρι)\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Τέσσερα παλικάρια; Όλος ο κόσμος. Ένα λιβάδι μ’ ασφοδίλι και άλλο ένα με σπόρους. Οι νεκροί εξακολουθούν να φιλονικούν και οι ζωντανοί να χρησιμοποιούν το νυστέρι. Ακόμα τσακώνονται οι πεθαμένοι ενώ οι ζωντανοί βάζουν νυστέρι. Όλος ο κόσμος.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Στ’ ακρογιάλια της Νεκρής Θάλασσας γεννιούνται κάτι ωραία μήλα από στάχτη, αλλά άρα, η στάχτη είναι καλή.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Ω φρεσκάδα! ω πολτός! ω δροσιά! Εγώ τρώω στάχτη.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Μη! Δεν είναι καλή η στάχτη. Ποιος μιλάει μίλησε για στάχτη;\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Δεν μιλάω για στάχτη. Μιλάω για τη στάχτη που έχει τη μορφή μήλου. 1\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Μορφή! Μορφή! Δίψα για αίμα.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Φασαρία. Τι σαματάς!\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Μ’ αγχώνει το αίμα και σιχαίνομαι τη ρόδα.\n(Εμφανίζονται τα ΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: κρατούν μακριά ραβδιά βαμμένα με μαύρο βερνίκι)\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Μορφή και στάχτη. Στάχτη και μορφή. Καθρέφτης. Κι’ όποιος μπορεί να τελειώσει μπορέσει να το ξεδιαλύνει ας βάλει στοίχημα ένα χρυσό καρβέλι .\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Μπλέκοντας τα χέρια της) Μορφή και στάχτη.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Μάλιστα. Ξέρετε πια δα πόσο καλά κόβω τα λαρύγγια των περιστεριών. Όταν Σαν λένε βράχος εγώ καταλαβαίνω αέρα. Όταν Σαν λένε αέρας εγώ καταλαβαίνω κενό. Κι’ Όταν λένε κενό, εγώ καταλαβαίνω περιστέρι σφαγμένο\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Έρωτας, έρωτας, έρωτας\nτου τσοφλιού με τη σελήνη\nτη σελήνης με τον κρόκο\nτης νεφέλης με το τσόφλι\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: ( χτυπούν με τα ραβδιά τους το πάτωμα )\nΈρωτας, έρωτας, έρωτας,\nτης σβουνιάς με τον ήλιο\nτου ήλιου με την νεκρή γελάδα\nκαι του σκαθαριού με τον ήλιο.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Κουνάτε δεν κουνάτε τα ραβδιά, τα πράγματα δεν θα γίνουν παρά όπως πρέπει να γίνουν. Καταραμένοι! Ταραξίες! Από δικό σας φταίξιμο, πρέπει να διασχίζω απ’ άκρη σ’ άκρη το δάσος πολλές φορές τη βδομάδα ψάχνοντας για ρετσίνι να σφραγίσω και ν’ αποκαταστήσω τη σιωπή που μου ανήκει. (Δελεαστικά) Φύγε, Ιουλιέττα, σου ’στρώσα σεντόνια από λινό. Τώρα θ’ αρχίσει να ψιχαλίζει μια λεπτή βροχή θα στεφανώσει τους κισσούς και θα μουσκέψει τα ουράνια και τους τοίχους.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Έχουμε τρία μαύρα ραβδιά\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Κι’ ένα σπαθί.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: (στην ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ:) Πρέπει να τρυπήσουμε την κοιλιά σου για να βρούμε την ανάσταση των αλόγων.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Ιουλιέττα, είναι χαράματα η ώρα τρεις, αν δεν προσέξεις, οι άνθρωποι θα κλείσουν την πόρτα και δεν θα μπορέσεις να περάσεις.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Της μένει το λιβάδι και ο ορίζοντας των βουνών.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Ιουλιέττα, μην τους δίνεις σημασία. Στο λιβάδι είν’ ο χωριάτης που τρώει τις μύξες του, το τεράστιο πόδι που σφυροκοπά το ποντικάκι, κ’ η στρατιά των σκουληκιών μουσκεύει με τα σάλια της τα φαρμακερά χορτάρια.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Της μένουν τα σφιχτά της στηθάκια, εξ άλλου, εφευρέθηκε πια το κρεβάτι για να πλαγιάζει κανείς με τα άλογα.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: (Τραντάζοντας τα ραβδιά τους) Και θέλουμε να πλαγιάσουμε.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Με την Ιουλιέττα. Εγώ ήμουνα στο μνήμα της το τελευταίο βράδυ και ξέρω τα όλα όσα έγιναν εκεί.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: (Οργισμένα) Θέλουμε να πλαγιάσουμε!\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Γιατί είμαστε πραγματικά άλογα, άλογα της άμαξας, και σπάσαμε με τα ματσούκια μας το ξύλο απ’ τα παχνιά και τα παραθύρια του στάβλου.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Γδύσου Ιουλιέττα, και άσε τα καπούλια σου ελεύθερα στον αέρα να μαστιγωθούν απ’ τις ουρές μας. Θέλουμε ν’ αναστηθούμε!\n(Η ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ καταφεύγει στο ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ)\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Τρελή, θεότρελη!\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (ενώ φτιάχνεται): Δεν σας φοβάμαι. Θέλετε να πλαγιάσετε μαζί μου; Αλήθεια; Ε λοιπόν, εγώ τώρα είμαι εκείνη που θέλει να πλαγιάσει μαζί σας, αλλά εγώ διατάζω, εγώ κάνω κουμάντο, εγώ σας καβαλάω, εγώ με το ψαλίδι μου σας κόβω τη χαίτη.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Ποιος περνά μέσα από ποιόν; Ω έρωτα, έρωτα, που πρέπει να περάσεις το φως σου μέσ’ από σκοτεινές ζεστασιές! Ω πέλαγος θεμελιωμένο στο ημίφως, κι άνθος στο κώλο του νεκρού!\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Ενεργητικά) Εγώ δεν είμαι μια σκλάβα για να μου χώνουν σουβλιά από κεχριμπάρι στα στήθια, ούτε ένας χρησμός γι’ αυτούς που τρέμουνε από έρωτα στην έξοδο των πόλεων. Όλο μου το όνειρο ήταν το άρωμα της συκιάς και η μέση του θεριστή. Κανένας μέσα από μένα! Εγώ μέσα από σας!\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Κοιμήσου, κοιμήσου, κοιμήσου.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: (χουφτώνουν τα ραβδιά τους που από τις άκρες τους ξεπηδάνε τρεις πίδακες νερού) Σε κατουράμε, σε κατουράμε. Σε κατουράμε όπως κατουράμε τις φοράδες, όπως κατουράει η κατσίκα τη μουσούδα του τράγου, όπως κατουράει ο ουρανός τις μανόλιες για να τις ξεγυμνώσει.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: (στην ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ:) Στη θέση σου! Κανένας να μη περάσει μέσα από ’σένα!\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Ώστε πρέπει να σωπάσω; Ένα νιόγεννο μωρό είναι ωραίο.\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Είναι ωραίο και θα έσουρνε την ουρά σ’ όλον τον ουρανό.\n(Εμφανίζεται από τα δεξιά ο 1ος ΑΝΤΡΑΣ με τον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ, ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ έρχεται όπως στην πρώτη σκηνή, μεταμφιεσμένος σε άσπρο Αρλεκίνο)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Αρκετά κύριοι!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Θέατρο στον ελεύθερο αέρα!\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Όχι. Τώρα εγκαινιάσαμε το αληθινό θέατρο, το θέατρο κάτω από τη γη.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Για να μαθευτεί η αλήθεια των τάφων .\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Μνήματα με μαρκίζες, λάμπες γκαζιού και μακριές σειρές καθισμάτων.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ναι, κάναμε κιόλας το πρώτο βήμα. Όμως ξέρω θετικά πως τρεις από σας κρύβονται, πως τρεις από σας κολυμπάνε ακόμη στην επιφάνεια.\n(Τα ΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: κοντοζυγώνουν μεταξύ τους, ανήσυχα)\nΦοβόσαστε την αλήθεια, συνηθισμένοι στο βούρδουλα των αμαξάδων και στις τανάλιες των πεταλωτών.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Όταν θα ’χετε βγάλει το τελευταίο ματωμένο ιμάτιο, η αλήθεια θα’ ναι μια τσουκνίδα, ένας κατασπαραγμένος κάβουρας η ένα κομμάτι δέρμα πίσω απ’ τα τζάμια.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Πρέπει να εξαφανιστείτε αμέσως από αυτό το μέρος. Εκείνοι φοβούνται το κοινό. Εγώ ξέρω την αλήθεια, ξέρω πως δεν ψάχνουν την Ιουλιέττα μα πως κρύβουν ένα πόθο που με πληγώνει και που διαβάζω στα μάτια τους.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Όχι ένας πόθος, όλοι οι πόθοι. Όπως κι’ εσύ.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Εγώ δεν έχω παρά μονάχα έναν πόθο.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Όπως τα άλογα, κανένας δεν ξεχνά τη μάσκα του.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Εγώ δεν έχω μάσκα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Δεν υπάρχει τίποτε άλλο από μάσκα. Είχα δίκιο, Γκονθάλο. Αν ξεγελάσουμε τη μάσκα, αυτή θα μας κρεμάσει από κανένα δένδρο, όπως το αγόρι στην Αμερική.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Κλαίγοντας) Μάσκα!\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Μορφή.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Στη μέση του δρόμου, η μάσκα μας κουμπώνει τα κουμπιά και μας γλιτώνει απ’ το απερίσκεπτο κοκκίνισμα που καμιά φορά μας βάφει τα μάγουλα. Στην κρεβατοκάμαρα όμως, όταν χώνουμε τα δάχτυλα στα ρουθούνια, η απαλά ψηλαφούμε τον πισινό, ο γύψος της μάσκας πιέζει τόσο τη σάρκα που μόλις και μπορούμε να ξαπλώσουμε στο κρεβάτι.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) Πάλεψα με τη μάσκα ώσπου να καταφέρω να σε ‘δω γυμνό. (Τον αγκαλιάζει.)\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: (Ειρωνικά) Μία λίμνη είναι μία επιφάνεια.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Εκνευρισμένος) Ή ένας όγκος!\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: (γελώντας) Ένας όγκος είναι χίλιες επιφάνειες.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (προς τον 1ος ΑΝΤΡΑ) Μη με αγκαλιάζεις, Γκονθάλο. Ο έρωτας σου είναι ζωντανός μόνο παρουσία μαρτύρων. Δεν με φίλησες αρκετά στο ερείπιο; Περιφρονώ την κομψότητά σου και το θέατρο σου. (Παλεύουν).\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Σ ’αγαπώ μπροστά στους άλλους γιατί σιχαίνομαι τη μάσκα και γιατί κατάφερα να σου τη βγάλω.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Γιατί είμαι τόσο αδύναμος;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Παλεύοντας) Σ’ αγαπώ.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Παλεύοντας) Σε φτύνω.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Αγαπιούνται.\nΤα ΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ:\nΈρωτας. έρωτας, έρωτας.\nέρωτας του ένα με τον δύο\nκι’ έρωτας του τρία που πνίγεται\nγια να γίνει ένας ανάμεσα στους δύο.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Θα ξεγυμνώσω τον σκελετό σου.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ο σκελετός μου έχει εφτά φώτα.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Εύκολα, για τα εφτά μου χέρια.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ο σκελετός μου έχει εφτά σκιές .\nΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Άσ’ τον, άσ’ τον.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: (Στον 1ο ΑΝΤΡΑ) Σε διατάζω να τον αφήσεις.\n(τα ΑΛΟΓΑ: χωρίζουν τον 1ο ΑΝΤΡΑ από τον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (χαρούμενος και αγκαλιάζοντας το 1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ) Σκλάβος του λιονταριού, μπορώ να είμαι φίλος του αλόγου.\n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ : (Αγκαλιάζοντας τον) Έρωτας.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: θα χώσω τα χέρια στα μεγάλα πουγκιά για να πετάξω στη λάσπη τα αργύρια και τα ψίχουλα ψωμιού.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (στο ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ) Σε παρακαλώ!\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: (Ανήσυχο) Περίμενε .\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα που τα άλογα θα πάρουν ένα γυμνό που εγώ ξάσπρισα με δάκρυα.\n(Τα ΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ συγκρατούν τον 1ο ΑΝΤΡΑ)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ενρίκε!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ενρίκε; Να΄ τος ο Ενρίκε.\n(Βγάζει γρήγορα το ρούχο του και το πετάει πίσω από μία κολώνα. Από κάτω φοράει μια πολύ λεπτή ΣΤΟΛΗ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ. Πίσω από την κολώνα εμφανίζεται το κουστούμι του Ενρίκε. Αυτό το πρόσωπο είναι ο ίδιος ο Λευκός Αρλεκίνος με μια κίτρινη-χλωμή μάσκα )\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: Κρυώνω. Ηλεκτρικό φως. Ψωμί .Καίγανε λάστιχα. (Απομένει κοκαλωμένος).\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (στον 1ο ΑΝΤΡΑ) Δεν θα ’ρθεις μαζί μου τώρα; Με την Γκιγιερμίνα των Αλόγων; \n1ο ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ: Σελήνη και πόρνη και μπουκάλα στα ταβερνεία.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Θα περάσετε εσείς και τα καράβια, και τα στρατεύματα κι αν θέλουν οι πελαργοί, μπορούν να περάσουν κι αυτοί. Είμαι φαρδιά!\nΤΑ ΤΡΙΑ ΑΣΠΡΑ ΑΛΟΓΑ: Γκιγιερμίνα!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όχι Γκιγιερμίνα. Εγώ δεν είμαι η Γκιγιερμίνα. Εγώ είμαι η Ντομίνγκα των μικρών νέγρων.\n(Τραβάει τις γάζες και εμφανίζεται μ’ ένα μαγιό σκεπασμένο όλο από μικρά κουδουνάκια. Πετά τις γάζες πίσω από τον κίονα και εξαφανίζεται ακολουθούμενος από ΤΑ ΑΛΟΓΑ .Τότε εμφανίζεται το πρόσωπο ΣΤΟΛΗ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ.)\nΣΤΟΛΗ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ: Γκι-γκιγιερ-γκιγιερμί- γκιγιερμίνα –Να- νάμι-ναμιγιέρ-ναμιγιεργκί . Άσε με να μπω η άφησε με να βγω. (Πέφτει στο πάτωμα κοιμισμένη).\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Ενρίκε, πρόσεξε τις σκάλες!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Απ’ έξω) Σελήνη και πόρνη των μεθυσμένων ναυτικών .\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Στο ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ ) Δώσ’ μου το φάρμακο για να κοιμηθώ.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ: Μπερντάχι που θέλει ο κώλος σου!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Κραυγάζοντας) Σε ιχθύ- σελήνη. Το μόνο που σου εύχομαι είναι να γίνεις ιχθύς- σελήνη! Να μεταμορφωθείς σε ένα ιχθύ- σελήνη! (Βγαίνει προς τα πίσω με βίαιες κινήσεις).\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: Ενρίκε. Ηλεκτρικό φως. Ψωμί. Καίγανε λάστιχα.\n(Εμφανίζονται από τα αριστερά ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ και ο 2ος ΑΝΤΡΑΣ. Ο 2ος ΑΝΤΡΑΣ είναι η γυναίκα με την Μαύρη Πυτζάμα με τις παπαρούνες της πρώτης σκηνής. Ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ χωρίς μεταμφίεση.)\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Μ’ αγαπά τόσο, που αν μας έβλεπε μαζί, θα ’ταν ικανός να μας δολοφονήσει. Πάμε. Τώρα εγώ θα σε υπηρετώ για πάντα.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Η ομορφιά σου ήταν κάλλος κάτω από τους κίονες.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (προς το ζευγάρι) Πάμε να κλείσουμε την πόρτα.\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Η πόρτα του θεάτρου δεν κλείνει ποτέ.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Βρέχει πολύ, φιλενάδα μου.\n(Αρχίζει να βρέχει. Ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ βγάζει από τη τσέπη μία μάσκα με φλογερή έκφραση και σκεπάζει το πρόσωπό του ).\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Γαλίφικα). Και δεν θα μπορούσα να μείνω να κοιμηθώ σ ’αυτό μέρος;\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Για πιο λόγο;\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Για να σε απολαύσω (Μιλά μαζί της).\n2ος ΑΝΤΡΑΣ (στο ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ ): Είδατε να βγαίνει ένας άνδρας με μαύρη γενειάδα, μελαχρινός, που τρίζανε λίγο τα λουστρινένια του παπούτσια;\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ : Δεν τον είδα.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στην ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ) Και ποιος είναι καλύτερος από μένα, για να σε υπερασπιστεί;\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Και ποια είναι πιο άξια για έρωτα από τη φιλενάδα σου;\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Φιλενάδα μου; (Έξαλλος.) Πάντα εξ αιτίας σας χάνω! Ετούτη δεν είναι φίλη μου. Είναι μια μάσκα, μια σκούπα, ένα αδύναμο σκυλί του καναπέ.\n(Ξεγυμνώνει βίαια τον 2ο ΑΝΤΡΑ, του βγάζει τις πυτζάμες, την περούκα, και εμφανίζεται ο 2ος ΑΝΤΡΑΣ χωρίς τη γενειάδα, με το κουστούμι που φορούσε στην πρώτη σκηνή .\n2ος ΑΝΤΡΑΣ: Για όνομα του θεού!\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Στην ΙΟΥΛΙΕΤΤΑ) Τον έφερα μεταμφιεσμένο, για να τον προστατέψω από τους ληστές. Φίλα μου το χέρι, φίλα το χέρι του προστάτη σου.\n(Εμφανίζεται η ΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΙΤΖΑΜΑΣ με τις παπαρούνες. Το πρόσωπο αυτού του ηθοποιού είναι λείο, άσπρο και κοίλο, όπως ένα αυγό στρουθοκαμήλου. Ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ σπρώχνει τον 2ο ΑΝΤΡΑ και τον κάνει να εξαφανιστεί από τα δεξιά.)\n(Η ΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΙΤΖΑΜΑΣ κάθεται στα σκαλοπάτια και ως το τέλος χτυπά αργά με τα χέρια της το λείο πρόσωπο της.)\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (βγάζει από τη τσέπη ένα μεγάλο κόκκινο μανδύα και τον ρίχνει πάνω τους ώμους της ΙΟΥΛΙΕΤΤΑΣ γραπώνοντάς την). «Κοίτα, αγάπη μου… με τι ζηλιάρες καμτσικιές κάνει το φως ανταύγειες ανάμεσα στα σκόρπια σύννεφα, εκεί, προς την Ανατολή…» Ο άνεμος τσακίζει τους κλώνους του κυπαρισσιού…\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: Δεν είναι έτσι!\n3ος ΑΝΤΡΑΣ:… Και επισκέπτεται στις Ινδίες όλες τις γυναίκες που έχουν χέρια από νερό.\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ : (Κουνώντας τη ρόδα.) Θα κλείσει!\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Περίμενε, περίμενε. Τώρα τραγουδά τ’ αηδόνι.\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Τρέμοντας) Τ’ αηδόνι! Θεέ μου! Τ’ αηδόνι…!\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ : Μη τρομάξεις!\n(Την πιάνει γρήγορα και την ξαπλώνει στον τάφο).\nΙΟΥΛΙΕΤΤΑ: (Ενώ την παίρνει ο ύπνος) Τ’ αηδόνι…!\nΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ (Βγαίνοντας): Αύριο θα γυρίσω με το χώμα.\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: (Πάνω απ’ τον τάφο) Αγάπη μου, γύρισε! Ο άνεμος τσακίζει τα φύλλα των σφενταμιών. Τι έκανες; (Την αγκαλιάζει.)\nΦΩΝΗ ΑΠ’ ΕΞΩ: Ενρίκε!\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: Ενρίκε.\nΣΤΟΛΗ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ: Γκιγιερμίνα. Επιτέλους τελειώστε! (Κλαίει.)\n3ος ΑΝΤΡΑΣ: Περίμενε, περίμενε. Τώρα κελαηδάει τ’ αηδόνι. (Ακούγεται η σειρήνα ενός πλοίου. Ο 3ος ΑΝΤΡΑΣ αφήνει τη μάσκα πάνω στο πρόσωπο της ΙΟΥΛΙΕΤΤΑΣ και σκεπάζει το σώμα της με το κόκκινο μανδύα). Βρέχει με τα καντάρια. (Ανοίγει μια ομπρέλα και φεύγει αθόρυβα πατώντας στις μύτες των παπουτσιών του)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (μπαίνοντας) Ενρίκε, πως γύρισες;\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: Ενρίκε, πως γύρισες;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Γιατί με κοροϊδεύεις;\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: Γιατί με κοροϊδεύεις;\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (αγαλλιάζοντας τη ΣΤΟΛΗ) :Έπρεπε να γυρίσεις για μένα, για τον ανεξάντλητο έρωτά μου, αφού πρώτα θα ’χες νικήσει τα βοτάνια και τ’ άλογα.\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ:Τ’ Άλογα!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Πες μου, πες μου πως γύρισες για μένα!\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: (με ξέπνοη φωνή): Κρυώνω. Ηλεκτρικό φως. Ψωμί. Καίγανε λάστιχο.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (αγκαλιάζοντας τον βίαια) Ενρίκε!\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: (με φωνή όλο και πιο ξέπνοη) Ενρίκε.\nΣΤΟΛΗ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ: (με φωνή αδύναμη) Γκιγιερμίνα.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: ( Πετώντας τη ΣΤΟΛΗ ΜΠΑΛΑΡΙΝΑΣ χάμω και ανεβαίνοντας τα σκαλιά) Ενρίκεεε!\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: (στο χώμα) Ενρίκεεεεε.\n( Η φιγούρα με το πρόσωπο σαν αυγό. (ΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΙΤΖΑΜΑΣ) χτυπάει το πρόσωπο της αδιάκοπα με τα χέρια. Πάνω από το θόρυβο της βροχής ακούγεται το τραγούδι του αληθινού αηδονιού).\n(Στο κέντρο της σκηνής, κάθετα και κατά μέτωπο προς τη σκηνή , ένα κρεβάτι, βαμμένο σαν από έναν πριμιτίβ ζωγράφο, πάνω στο οποίο υπάρχει ένα ΓΥΜΝΟ σώμα κόκκινο, στεφανωμένο με γαλάζια αγκάθια. Στο βάθος ,μερικές αψίδες και σκάλες πού οδηγούν στα θεωρεία ενός μεγάλου θεάτρου. Προς τα δεξιά η πρόσοψη ενός Πανεπιστημίου. Με το άνοιγμα της αυλαίας ακούγεται μία ομοβροντία χειροκροτημάτων.)\nΓΥΜΝΟ: Πότε τελειώνετε;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: (Μπαίνοντας με βιάση) Όταν κοπάσει η φασαρία.\nΓΥΜΝΟ: Τι ζητούν;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Ζητούν τον θάνατο του Σκηνοθέτη.\nΓΥΜΝΟ: Και τι λένε για μένα ;\nΓΥΜΝΟ: Και για τον Γκονθάλο, έγινε τίποτα γνωστό;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Τον ψάχνουν στα χαλάσματα.\nΓΥΜΝΟ: Εγώ θέλω να πεθάνω. Πόσες φιάλες αίμα μου ’χετε πάρει;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Πενήντα. Τώρα θενά σου δώσω τη χολή. Και μετά, στις οχτώ, θα ’ρθω με το νυστέρι για να σκάψω βαθύτερα την πληγή στο πλευρό σου.\nΓΥΜΝΟ: Είναι εκείνη που έχει τις περισσότερε βιταμίνες;\nΓΥΜΝΟ: Άφησαν τον κόσμο να βγει κάτω από το χώμα;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Ίσα – ίσα, οι στρατιώτες και οι μηχανικοί φράζουν τώρα όλες τις εξόδους.\nΓΥΜΝΟ: Πόσο θέλουμε ακόμη για την Ιερουσαλήμ;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Τρεις σταθμούς. Αν μένει αρκετό κάρβουνο.\nΓΥΜΝΟ: Πατέρα μου, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Σκάσε. Ετούτο είναι το τρίτο θερμόμετρο που σπας.\n(Εμφανίζονται οι ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ντυμένοι με μαύρους μανδύες και κόκκινες κορδέλες.)\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Γιατί δεν λιμάρουμε τα σίδερα;\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Το δρομάκι είναι γεμάτο οπλισμένους ανθρώπους και είναι δύσκολο να το σκάσουμε από’ κει.\n3ο; ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και τ’ άλογα;\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Τ’ άλογα κατάφεραν να ξεφύγουν σπάζοντας τη στέγη της σκηνής.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Όταν ήμουνα κλεισμένος στον πύργο τα είδα όλα μαζί ν’ ανεβαίνουν το λόφο. Πήγαιναν μαζί με τον Σκηνοθέτη.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Το θέατρο δεν έχει υποβολείο;\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Μα, ως και τα υπόγεια είναι ξέχειλα από το κοινό. Καλύτερα να μείνουμε.\n( Ακούγεται ένα ξέσπασμα χειροκροτημάτων. Ο ΝΟΣΟΚΟΜΟΣ καθίζει το ΓΥΜΝΟ και του συγυρίζει τα μαξιλάρια).\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Στείλαμε κάποιον στο θέατρο για νερό.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Η πρώτη μπόμπα της επανάστασης σάρωσε το κεφάλι του καθηγητή της ρητορικής.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Προς μεγάλη χαρά της γυναίκας του, που τώρα θα δουλεύει τόσο, ώστε ν’ αναγκαστεί να βάλει δυο κάνουλες στα βυζιά της.\n3ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Λένε πως ένα άλογο ανέβαινε τις νύχτες μαζί της στο δώμα.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ακριβώς, αυτή ήταν που είδε από έναν φεγγίτη του θεάτρου, ό,τι συνέβαινε, και τσιρίζοντας σήμανε συναγερμό.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Κι ενώ οι ποιητές βάζανε μια σκάλα για να την δολοφονήσουν, εκείνη συνέχισε να τσιρίζει και πρόστρεξε ο όχλος.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Πως την λένε;\n3ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Την λένε Ελένη.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: (Απόμερα) Σελήνη.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: (Στον 1ο ΦΟΙΤΗΤΗ) Τι σου συμβαίνει;\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Φοβάμαι να βγω έξω.\n( Από τη σκάλα κατεβαίνουν οι δυο ΛΗΣΤΕΣ. Μερικές ΚΥΡΙΕΣ με ένδυμα βραδινό, επίσημο, βγαίνουν βιαστικά από τα θεωρεία. Οι ΦΟΙΤΗΤΕΣ συζητούν.)\n1η ΚΥΡΙΑ: Θα΄ ναι άραγε ακόμα τα αμάξια στην πόρτα;\n2η ΚΥΡΙΑ: Τι φρίκη!\n3η ΚΥΡΙΑ: Βρήκαν τον σκηνοθέτη μέσα στο μνήμα.\n1η ΚΥΡΙΑ: Κι’ ο Ρωμαίος;\n4η ΚΥΡΙΑ: Τον γδύνανε την ώρα που βγαίναμε.\n1ο ΑΓΟΡΙ: Το Κοινό θέλει τα άλογα να ξεσύρουν τον ποιητή.\n1η ΚΥΡΙΑ: Μα γιατί; Ήταν ένα δράμα απολαυστικό και η επανάσταση δεν έχει δικαίωμα να βεβηλώνει τους τάφους.\n2η ΚΥΡΙΑ: Οι φωνές τους ήταν τόσο ζωντανές όσο και η εμφάνιση τους. Τι ανάγκη είχαμε να γλείψουμε τους σκελετούς;\n1ο ΑΓΟΡΙ: Έχετε δίκιο. Η σκηνή στον τάφο εξελισσότανε περίφημα. Αλλά εγώ, μόλις είδα τα πόδια της Ιουλιέττας ανακάλυψα το ψέμα. Ήταν πολύ μικρά.\n2η ΚΥΡΙΑ: Θεσπέσια! Δεν θα θελήσετε να τους βρείτε ψεγάδι.\n1ο ΑΓΟΡΙ: Ναι, όμως ήταν υπερβολικά μικρά, για να ’ναι πόδια γυναίκας. Παραήταν τέλεια και παραήταν γυναικεία. Ήταν πόδια αντρικά, πόδια που τα επινόησε άνδρας.\n( Από το θέατρο έρχονται ψίθυροι και θόρυβος σπαθιών.)\n3η ΚΥΡΙΑ: Δεν θα μπορέσουμε να βγούμε;\n1ο ΑΓΟΡΙ: Αυτή τη στιγμή η επανάσταση φτάνει στο καθεδρικό ναό. Πάμε απ’ τη σκάλα. (Βγαίνουν.)\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ξεκίνησαν οι ταραχές σαν είδαν ότι Ρωμαίος Ιουλιέττα κάνανε έρωτα στ’ αλήθεια.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η αναστάτωση άρχισε όταν παρατήρησαν πως δεν αγαπιόνταν, πως ποτέ δε μπόρεσαν ν’ αγαπηθούν.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Το Κοινό έχει μυαλό για να σκαρφιστεί τα πάντα, γι’ αυτό διαμαρτυρήθηκε.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ακριβώς γι’ αυτό. Αγαπιόντουσαν οι σκελετοί, και είχαν ένα χρώμα σαν το κίτρινο της φλόγας, όμως δεν αγαπιόντουσαν τα κουστούμια, και το Κοινό είδε πολλές φορές την ουρά του φορέματος της Ιουλιέττας σκεπασμένη από μικρά σιχαμερά βατραχάκια .\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ο κόσμος ξεχνά τα κουστούμια στις παραστάσεις, ξεσηκωθήκανε σαν βρήκαν την αληθινή Ιουλιέττα φιμωμένη κάτω απ’ τις καρέκλες και κουκουλωμένη με μπαμπάκια για να μη τσιρίζει.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Εδώ τη πατάνε όλοι, και γι’ αυτό το θέατρο είναι στα τελευταία του. Το Κοινό δεν πρέπει να διασχίζει τα μετάξια και τα χαρτόνια που ο ποιητής στήνει στη κρεβατοκάμαρα του. Ο Ρωμαίος μπορεί να ‘ναι ένα πουλί κ’ η Ιουλιέττα μια πέτρα. Ο Ρωμαίος μπορεί να ‘ναι ένας κόκκος αλατιού κ’ η Ιουλιέττα ένας χάρτης. Τι το νοιάζουν αυτά το Κοινό;\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Καθόλου δεν το νοιάζουν. Όμως ένα πουλί δεν μπορεί να ‘ναι ένας γάτος, ούτε μια πέτρα μπορεί να ‘ν’ ένας παφλασμός της θάλασσας.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Είναι ζήτημα μορφής, μάσκας. Ένας γάτος μπορεί να ‘ναι μια βατραχίνα και το χειμωνιάτικο φεγγάρι μπορεί, κάλλιστα, να ‘ν’ ένα δεμάτι ξύλα σκεπασμένο από παγωμένα σκουλήκια. Το Κοινό πρέπει να κοιμάται μέσα στα λόγια, κι όχι να βλέπει διάμεσου του κίονα τις προβατίνες που βελάζουν ή τα σύννεφα που ταξιδεύουν στον ουρανό\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Γι’ αυτό ξέσπασε η επανάσταση. Ο σκηνοθέτης άνοιξε τις καταπακτές κι’ ο κόσμος μπόρεσε να δει, πως το φαρμάκι απ’ τις ψεύτικες φλέβες προκάλεσε τον αληθινό θάνατο σε τόσα παιδιά. Δεν είναι οι μασκαρεμένες μορφές εκείνες που ανυψώνουν τη ζωή μα η τρίχα του βαρόμετρου που έχουνε πίσω τους.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και γιατί δηλαδή ο Ρωμαίος κ’ η Ιουλιέττα πρέπει να ‘ναι αναγκαστικά ένας άνδρας και μία γυναίκα, για να παρουσιαστεί η σκηνή του τάφου με ζωντανό και σπαραχτικό τρόπο;\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Δεν είναι αναγκαίο. Κι’ αυτό ήταν που με ευφυέστατο τρόπο είχε την πρόθεση να αποδείξει ο σκηνοθέτης.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: (Θυμωμένος): Δεν είναι αναγκαίο, ε; Τότε ας σταματήσουν οι μηχανές και ρίξτε τους σπόρους του σταριού σ’ ένα κάμπο από ατσάλι.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ε, και τι θα γινότανε; Θα γινότανε πως θα ’ρχόντουσαν τα μανιτάρια, και τα χτυποκάρδια, ποιος ξέρει, θα γινόντουσαν πιο έντονα και παθιασμένα. Αυτό που συμβαίνει είναι πως ξέρουμε τι θρέφει ένα σπυρί σταριού κι αγνοούμε το τι θρέφει ένα μανιτάρι.\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: (βγαίνοντας από τα θεωρεία) Ήρθε ο δικαστής, και πριν τους δολοφονήσουν, θα τους βάλουν να ξαναπαίξουν τη σκηνή του τάφου.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Πάμε. Θα δείτε πως έχω δίκιο.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ναι. Πάμε να δούμε την τελευταία αληθινά θηλυκή Ιουλιέττα που θα φανεί ποτέ στο θέατρο.\n(Βγαίνουν πολύ γρήγορα)\nΓΥΜΝΟ: Πατέρα μου, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: (στους ΛΗΣΤΕΣ) Γιατί ερχόσαστε τέτοιαν ώρα;\nΟΙ ΛΗΣΤΕΣ: Έκανε λάθος ο οδηγός σκηνής.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Σας έκαναν τις ενέσεις.\nΟΙ ΛΗΣΤΕΣ: Ναι.\n( Κάθονται στα πόδια του κρεβατιού. Κρατάνε αναμμένα κεριά. Η σκηνή μένει στο ημίφως. Εμφανίζεται ο οδηγός σκηνής)\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Τέτοιαν ώρα ειδοποιείς;\nΟΔΗΓΟΣ ΣΚΗΝΗΣ: Σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε. Αλλά είχε χαθεί η γενειάδα του Ιωσήφ της Αριμαθαίας.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Είναι έτοιμο το χειρουργείο;\nΟΔΗΓΟΣ ΣΚΗΝΗΣ: Λείπουν μόνο τα καντηλέρια, το δισκοπότηρο κ’ οι αμπούλες με την καμφορά.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Κάνε γρήγορα. (Φεύγει ο ΟΔΗΓΟΣ ΣΚΗΝΗΣ)\nΓΥΜΝΟ: Θα περιμένουμε πολύ;\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Λίγο. Χτύπησαν κιόλας το τρίτο κουδούνι. Όταν ο Αυτοκράτορας μεταμφιεστεί σε Πόντιο Πιλάτο.\n1ο ΑΓΟΡΙ: (εμφανίζεται με τις Κυρίες): Παρακαλώ. Μην αφήνετε να σας κυριεύσει ο πανικός.\n1η ΚΥΡΙΑ: Είναι φοβερό να χάνεσαι μέσα σ’ ένα θέατρο και να μη βρίσκεις την έξοδο.\n2η ΚΥΡΙΑ: Εκείνο που πιότερο φοβήθηκα ήταν ο λύκος από χαρτόνι και τα τέσσερα ερπετά μέσα στο τενεκεδένιο βάλτο.\n3η ΚΥΡΙΑ: Όταν ανεβαίναμε το λόφο του ερειπίου, πιστέψαμε πως θα βλέπαμε το φως της αυγής, όμως σκοντάψαμε στα ριντό και λέκιασα τα χρυσά λαμέ παπούτσια μου με πετρέλαιο.\n4η ΚΥΡΙΑ: (Σκύβοντας από τις αψίδες) Ξαναπαίζουν τη σκηνή του τάφου. Τώρα σίγουρα η φωτιά θα σπάσει τις πόρτες, γιατί όταν εγώ την είδα, πριν από ένα λεπτό, τα χέρια των φυλάκων ήταν κατακαμένα και δεν μπορούσαν να την συγκρατήσουν.\n1ο ΑΓΟΡΙ: Από τους κλώνους εκείνου του δένδρου μπορούμε να φτάσουμε σε έναν από τους εξώστες κι’ από ’κεί να ζητήσουμε βοήθεια.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: (με δυνατή φωνή) Πότε θα σημάνει το αγγελόκρουσμα;\n(Ακούγεται ο χτύπος μιας καμπάνας)\nΟΙ ΛΗΣΤΕΣ: (Σηκώνοντας τα κεριά): Άγιος. Άγιος. Άγιος.\nΓΥΜΝΟ: Πατέρα, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Μπήκες δυο λεπτά πιο μπροστά.\nΓΥΜΝΟ: Είναι γιατί λάλησε τ’ αηδόνι.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: Βέβαια. Και τα φαρμακεία είναι ανοιχτά για το αγγελόκρουσμα.\nΓΥΜΝΟ: Για το αγγελόκρουσμα του μοναχικού ανθρώπου στις αποβάθρες και στα τραίνα.\nΝΟΣΟΚΟΜΟΣ: (Κοιτάζοντας το ρολόι και με δυνατή φωνή) Φέρτε τη σινδόνη. Προσέξτε καλά, μήπως ο αέρας που πρέπει να φυσά, σας πάρει τις περούκες. Σβέλτα.\nΟΙ ΛΗΣΤΕΣ: Άγιος. Άγιος. Άγιος.\n(Το κρεβάτι γυρνά πάνω σε έναν άξονα και το ΓΥΜΝΟ εξαφανίζεται. Πάνω, στην άλλη μεριά του κρεβατιού εμφανίζεται ξαπλωμένος ο 1ος ΑΝΤΡΑΣ, πάντα με φράκο και μαύρη γενειάδα.)\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: (Κλείνοντας τα μάτια) Τετέλεσται!\n(Το φως παίρνει ένα έντονο χρώμα κινηματογραφικής οθόνης. Οι αψίδες και οι σκάλες παρουσιάζονται βαμμένες με μια λάμψη όλο γαλάζιους κόκκους. Ο ΝΟΣΟΚΟΜΟΣ και οι ΛΗΣΤΕΣ εξαφανίζονται με χορευτικά βήματα, χωρίς να γυρίζουν στο κοινό την πλάτη. Οι ΦΟΙΤΗΤΕΣ προβάλλουν, κάτω από μιαν αψίδα. Κρατούν μικρούς ηλεκτρικούς φανούς)\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Η στάση του κοινού ήταν απαράδεκτη.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Απαράδεκτη. Ένας θεατής ποτέ δεν πρέπει να αποτελεί μέρος του δράματος. Όταν ο κόσμος πάει στο ενυδρείο, δεν σκοτώνει τα θαλάσσια φίδια ούτε τους νεροπόντικες, ούτε τα σκεπασμένα με λέπρα ψάρια, αλλά αφήνει τα μάτια του να γλιστρήσουν πάνω στα τζάμια, και μαθαίνει.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ο Ρωμαίος ήταν ένας άντρας τριάντα χρονών και η Ιουλιέττα ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Η καταγγελία του Κοινού ήταν αποτελεσματική.\n2ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ο Σκηνοθέτης απέφυγε με μεγαλοφυή τρόπο, να το καταλάβει η μάζα των θεατών, όμως τ’ άλογα κ’ η επανάσταση ανατρέψανε τα σχέδιά του.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Εκείνο που είναι εντελώς απαράδεκτο είναι ότι τους δολοφόνησαν.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και που δολοφονήσανε και την αληθινή Ιουλιέττα που ‘κλαιγε με λυγμούς κατ’ από τα καθίσματα.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Από σκέτη περιέργεια, για να δούνε τι είχαν μέσα.\n3ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και τι βρήκανε; Ένα μάτσο πληγές και και μια μεθυσμένη πυξίδα.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Η επανάληψη της σκηνής ήταν θαυμάσια, γιατί, δίχως άλλο, αγαπιόντουσαν μ’ έναν απροσμέτρητο έρωτα, αν και εγώ δεν τον δικαιολογώ. Όταν λάλησε τ’ αηδόνι, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.\n3ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Όπως κι’ όλος ο κόσμος. Όμως μετά αρπάξανε μαχαίρια και μπαστούνια, ίνα η Γραφή πληρωθή, και όταν το δόγμα λύσει τα μαλλιά του, μπορεί, χωρίς φόβο, να συντρίψει ακόμα και τις πιο αθώες αλήθειες.\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ (Πασίχαρος): Κοιτάξτε, κατάφερα να βρω ένα γοβάκι της Ιουλιέττας. Την σαβανώνανε οι καλόγριες και ’γω τους το ‘κλεψα.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ(Σοβαρός) : Ποιας Ιουλιέττας;\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ποιας Ιουλιέττας ήθελες να΄ ναι; Εκείνης που ήταν στη σκηνή, εκείνης που είχε τα πιο όμορφα πόδια του κόσμου.\n4ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ (Έκπληκτος): Μα δεν κατάλαβες πως η Ιουλιέττα που ήταν στον τάφο, ήταν ένα μεταμφιεσμένο αγόρι, ένα τρυκ του σκηνοθέτη, και ότι η αληθινή Ιουλιέττα ήταν φιμωμένη κάτω από τα καθίσματα;\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ (Σκάζοντας στα γέλια) : Ε λοιπόν γουστάρω! Φαινότανε πολύ ωραία. Κι’ αν ήταν αγόρι μεταμφιεσμένο καθόλου δεν με νοιάζει. Αντίθετα, ποτέ δεν θα ‘χα μαζέψει το παπούτσι εκείνης της κατασκονισμένης κοπέλας, που σαν γατί κλαψούριζε κάτω απ’ τις καρέκλες.\n3ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Ωστόσο, γι’ αυτό την δολοφόνησαν.\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Γιατί είναι τρελοί. Όμως εγώ, που μετά το διάβασμα ανεβαίνω δυο φορές τη μέρα στο βουνό για να φυλάξω ένα πολύ μεγάλο κοπάδι ταύρους, με τους οποίους πρέπει κάθε στιγμή να πολεμάω και να τα βγάζω πέρα μαζί τους, δεν έχω καιρό για να σκεφτώ αν είναι άντρας, γυναίκα η παιδί, αλλά βλέπω μ’ ένα χαρούμενο πόθο πως μ’ αρέσει.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Θαυμάσια. Κι’ αν εγώ θέλω να ερωτευθώ μ’ έναν κροκόδειλο;\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Τον ερωτεύεσαι.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ:Κι’ αν θέλω να σ’ ερωτευθώ;\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ (Πετώντας του το παπούτσι): Και πάλι ερωτεύεσαι, εγώ σ’ αφήνω, και στις κακοτοπιές σε κουβαλάω στη ράχη.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και τα καταστρέφουμε όλα.\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Τα σπίτια και τις φαμελιές.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και όπου μιλάνε για έρωτα, θα μπαίνουμε με ποδοσφαιρικά παπούτσια να ρίχνουμε λάσπη στους καθρέφτες.\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Και θα κάψουμε το βιβλίο απ’ όπου οι παπάδες διαβάζουν τη λειτουργία.\n1ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Πάμε! Πάμε γρήγορα!\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Εγώ έχω τετρακόσιους ταύρους. Με τα σκοινιά που έπλεξε ο πατέρας μου θα τους ζέψουμε στα βράχια για να τα σπάσουμε, κι’ ας ξεπεταχτεί ένα ηφαίστειο.\n1ος Φοιτητής: Ω χαρά! Χαρά των αγοριών, και των κοριτσιών, και των βατράχων, και των μικρών ξύλινων φαλλών.\nΟΔΗΓΟΣ ΣΚΗΝΗΣ: (Εμφανιζόμενος) Κύριοι! Μάθημα αναλυτικής Γεωμετρίας.\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Τετέλεσται.\n(Η σκηνή βυθίζεται σιγά- σιγά στο ημίφως. Οι ΦΟΙΤΗΤΕΣ ανάβουν τους φακούς τους και μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο)\nΟΔΗΓΟΣ ΣΚΗΝΗΣ: (ξινισμένα) Μην κάνετε τα κρύσταλλα να υποφέρουν!\n5ος ΦΟΙΤΗΤΗΣ: (τρέχοντας ανάμεσα στις καμάρες με τον 1ος ΦΟΙΤΗΤΗ) Χαρά! Χαρά! Χαρά!\n1ος ΑΝΤΡΑΣ: Αγωνία. Μοναξιά του άντρα μέσα σ’ ένα όνειρο γεμάτο ανελκυστήρες και τραίνα όπου ταξιδεύεις με ασύλληπτες ταχύτητες. Μοναξιά των κτιρίων στις γωνιές των δρόμων, στις παραλίες όπου εσύ δεν θα ξαναφανείς ποτέ.\n1η ΚΥΡΙΑ : ( Στη σκάλα) Πάλι το ίδιο σκηνικό; Είναι φριχτό!\n1ο ΑΓΟΡΙ: Κάποια πόρτα θα ‘ναι η αληθινή!\n2η ΚΥΡΙΑ : Παρακαλώ! μην αφήνετε το χέρι μου.\n1ο ΑΓΟΡΙ: Μόλις φέξει θα βρούμε το δρόμο απ’ τους φεγγίτες.\n3η ΚΥΡΙΑ : Αρχίζω να κρυώνω μ’ αυτό το φόρεμα.\n1ο ΑΝΔΡΑΣ: (με αδύνατη φωνή) Ενρίκε! Ενρίκε!\n1η ΚΥΡΙΑ : Τ’ ήταν αυτό;\n1ο ΑΓΟΡΙ: Ηρέμησε.\n(Η σκηνή σκοτεινή. Ο φακός του 1ο ΑΓΟΡΙΟΥ φωτίζει το πρόσωπο του νεκρού 1ου ΑΝΤΡΑ)\n[ H ΜΟΝΩΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΖΟΥΛΟΥ ΒΟΣΚΟΥ ]\n(Στο κέντρο, μια μεγάλη ντουλάπα γεμάτη λευκές ΜΑΣΚΕΣ με διαφορετικές εκφράσεις. Κάθε μάσκα έχει μπροστά της το δικό της το φωτάκι. Ο ΚΟΥΖΟΥΛΟΣ ΒΟΣΚΟΣ μπαίνει από δεξιά. Είναι ντυμένος με ακατέργαστα δέρματα και φοράει στο κεφάλι ένα χωνί, γεμάτο φτερά και ροδάκια. Παίζει μια μικρή λατέρνα και χορεύει με αργό ρυθμό.)\nΟ κουζουλός βοσκός φυλάει τις μάσκες\nτων ζητιάνων και των ποιητών\nπου σκοτώνουν τους γυπαετούς\nπάνω απ΄ τα ήσυχα νερά όταν πετάνε.\nτων παιδιών που τη χούφτα δουλεύουν\nκαι κάτω από έναν αμανίτη σαπίζουν.\nτων αετών που παν΄ με δεκανίκια.\nΜάσκα της μάσκας\nπου ‘ταν από γύψο κρητικό\nκαι ‘γινε μάλλινη στο χρώμα της βιολέτας\nστο φόνο της Ιουλιέττας.\nΑινιγματάκι. Λύσε το. Μαντεία\nγια ένα θέατρο δίχως θεωρεία\nκι έναν ουρανό γεμάτο καρέκλες\nμε μιας μάσκας την κούφια την μεριά.\nΒελάστε, βελάστε, βελάστε, μάσκες\n( Οι μάσκες βελάζουν μιμούμενες τα πρόβατα και κάποιες απ’ αυτές βήχουν)\nΤ’ αλόγατα τρων τον αμανίτη\nκαι σαπίζουν κατ’ απ’ τον ανεμοδείκτη\nΟι αετοί δουλεύουνε την χούφτα\nκαι γεμίζουν λάσπη κάτω απ’ τον κομήτη.\nΚι ο κομήτης τον γυπαετό καταβροχθίζει\nπου το στήθος του ποιητή ξέσκιζε\nΒελάστε, βελάστε, βελάστε, μάσκες!\nΗ Ευρώπη τα βυζιά της ξεριζώνει,\nδίχως θεωρεία μένει η Ασία\nκι ένας κροκόδειλος είναι η Αμερική\nπου μάσκα δεν χρειάζεται.\nαπό λίμες και πέννες πληγωμένες.\n(Σπρώχνει το ντουλάπι, που έχει ρόδες ,και εξαφανίζεται. Οι μάσκες βελάζουν.)\n(Το ίδιο σκηνικό με την πρώτη σκηνή. Στα αριστερά ένα μεγάλο κεφάλι αλόγου τοποθετημένο στο πάτωμα. Στα δεξιά ένα τεράστιο μάτι και μία συστάδα δέντρων με σύννεφα που ακουμπάν στον τοίχο. Μπαίνει ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ με τον ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟ. Ο ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ φοράει φράκο με άσπρη γυαλιστερή μπέρτα μέχρι το πάτωμα, και ημίψηλο καπέλο. Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ είναι ντυμένος όπως στην πρώτη σκηνή.)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ένας ταχυδακτυλουργός δεν μπορεί να λύσει αυτό το ζήτημα, ούτ’ ένας γιατρός, ούτ’ ένας αστρονόμος, ούτε κανείς. Είναι πολύ απλό να ξαμολάς τα λιοντάρια και μετά να τα καταβρέχεις με θειάφι. Σταματήστε τη συζήτηση.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Μου φαίνεται πως εσείς, άνθρωπος της μάσκας, ξεχνάτε πως εμείς χρησιμοποιούμε την σκούρα κουρτίνα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όταν οι νεκροί είναι στον ουρανό, αλλά για πείτε μου, τι κουρτίνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σ΄ ένα μέρος όπου ο αέρας είναι τόσο βίαιος ώστε ξεγυμνώνει τον κόσμο και που, ακόμη και τα μικρά παιδιά, έχουν μαζί τους σουγιαδάκια για να ξεσκίζουν τις αυλαίες;\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Φυσικά, γι’ αυτό η κουρτίνα του ταχυδακτυλουργού προϋποθέτει κάποια τάξη στο σκοτάδι μέσα στο οποίο γίνεται το τρυκ, αλλά γιατί εσείς διαλέξατε μία χιλιοπαιγμένη τραγωδία αντί να κάνετε, ένα πρωτότυπο δράμα;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Μα για να εκφραστεί ό,τι γίνεται παντού, κάθε μέρα, σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις και στα χωριά, μέσα από ένα παράδειγμα που, παρά την πρωτοτυπία του, όπως όλοι ομολογούν, συνέβη μόνο μια φορά. Θα μπορούσα να είχα διαλέξει τον Οιδίποδα η τον Οθέλλο. Αντίθετα, αν είχα σηκώσει την αυλαία λέγοντας τα πράγματα με τα’ όνομα τους θα ‘χαν βαφτεί με αίμα τα καθίσματα από τις πρώτες κιόλας σκηνές.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Αν είχατε μεταχειριστεί «Το άνθος της Αρτέμιδος», που η αγωνία του Σαίξπηρ αξιοποίησε με τρόπο ειρωνικό, στο «Όνειρο καλοκαιρινής νυχτός» είναι πιθανόν η παράσταση να είχε επιτυχία. Αν ο έρωτας είναι απλή σύμπτωση, και η Τιτάνια, βασίλισσα των ξωτικών, ερωτεύεται έναν γάιδαρο, τότε τίποτε το παράξενο αν, μέσα από την ίδια διαδικασία, ο Γκονθάλο τα ’πινε σ’ ένα μιούζικ-χωλλ παρέα μ’ έναν λευκοντυμένο νεαρό καθισμένο στα γόνατα του.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Σας ικετεύω, μη συνεχίζετε.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Φτιάξτε μιαν αψίδα από σύρμα, μια κουρτίνα κι’ ένα δένδρο με χλωρές φυλλωσιές, κουνήστε την κουρτίνα πέρα-δώθε και κανένας δεν θα παραξενευτεί αν το δένδρο μεταμορφωθεί σ’ αυγό ερπετού. Αλλά εσείς, αυτό που θέλατε ήταν να σκοτώσετε το περιστέρι και στη θέση του να βάλετε ένα κομμάτι μάρμαρο γεμάτο φτυσίματα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ήταν αδύνατο να κάνουμε κάτι άλλο. Οι φίλοι μου και, εγώ ανοίξαμε το τούνελ κάτω από την αρένα χωρίς να το πάρουν χαμπάρι οι άνθρωποι της πόλης. Μας βοήθησαν πολλοί εργάτες και φοιτητές που τώρα αρνιούνται πως δούλεψαν, κι’ ας έχουνε πληγές στα χέρια. Όταν φτάσαμε στον τάφο σηκώσαμε την αυλαία.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Και τι είδους θέατρο μπορεί να βγει μέσα από έναν τάφο;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όλο το θέατρο βγαίνει από τις περιφραγμένες υγρασίες. Όλο το αληθινό θέατρο ζέχνει μια βαριά μπόχα από μπαγιάτικη σελήνη. Όταν μιλάνε τα κοστούμια, τα ζωντανά πρόσωπα καταλήγουν να είναι κοκαλένια κουμπιά στους τοίχους του Γολγοθά. Εγώ έφτιαξα τη σήραγγα για να σφετεριστώ τα κουστούμια και μέσα από αυτά, να διδάξω το περίγραμμα μιας απόκρυφης δύναμης, όταν πια το κοινό δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να παρακολουθήσει, με υψηλό πνεύμα και υποταγή, τη δράση.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Εγώ μεταμορφώνω χωρίς καμία προσπάθεια ένα δοχείο με μελάνι σε ένα κομμένο χέρι γεμάτο αρχαία δαχτυλίδια.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Θυμωμένος.) Μα αυτό είναι ψέμα! Αυτό είναι θέατρο! Αν εγώ πέρασα τρεις μέρες παλεύοντας με τις ρίζες και τα χτυπήματα του νερού, το ’κανα για να καταστρέψω το θέατρο.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Το ήξερα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Και για να αποδείξω πως, αν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα ψυχομαχούν και πεθαίνουν για να ξυπνήσουν χαμογελώντας, όταν πέφτει η αυλαία, οι δικοί μου χαρακτήρες, αντίθετα, καίνε το στεφάνι και πεθαίνουν στ’ αλήθεια παρουσία των θεατών. Τ’ άλογα, η θάλασσα, ο στρατός των αγριόχορτων δεν το επέτρεψαν. Όμως κάποια μέρα, όταν καούν όλα τα θέατρα, θα βρεθεί στους καναπέδες, πίσω από τους καθρέφτες και μέσα στους κύλικες από χρυσόχαρτο, η συνάντηση των κεκλεισμένων εκεί από το κοινό, νεκρών μας. Πρέπει να καταστρέψουμε το θέατρο η να ζήσουμε μέσα στο θέατρο! Δεν αξίζει να σφυρίζουμε από τα παράθυρα. Κι’ αν τα σκυλιά αλυχτούν τρυφερά, πρέπει να σηκώσουμε την κουρτίνα χωρίς προφυλάξεις. Γνώρισα κάποιον που σκούπιζε τη στέγη του και καθάριζε φεγγίτες και κάγκελα μόνο και μόνο από αβρότητα προς τον ουρανό.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Αν ανέβεις ένα σκαλοπάτι  ακόμα, ο άνθρωπος θα σου φανεί φυλλαράκι ενός φυτού.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όχι ένα φυλλαράκι, αλλά ένας ποντοπόρος.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Εγώ μπορώ να μετατρέψω έναν θαλασσοπόρο σε μια βελόνα του ραψίματος.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Αυτό ακριβώς είναι που γίνεται στο θέατρο. Γι’ αυτό εγώ τόλμησα να πραγματοποιήσω ένα πολύ δύσκολο ποιητικό παιγνίδι, ελπίζοντας ότι ο έρωτας θα έσκιζε με τη δύναμή του το περίβλημα και θα τού έδινε καινούργια μορφή.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Όταν λέτε τη λέξη έρωτας ξαφνιάζομαι.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ξαφνιάζεστε; Με τι;\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Βλέπω ένα τοπίο με άμμο να καθρεφτίζεται σ’ έναν θολό καθρέφτη.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Και τι άλλο;\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Όπου ποτέ δεν σταματάει ν’ ανατέλλει ο ήλιος.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: (Δυσαρεστημένος και χτυπώντας το κεφάλι του αλόγου με τις άκρες των δακτύλων του) Έρωτας.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Ενώ κάθεται στο τραπέζι) Όταν εσείς λέτε έρωτας, ξαφνιάζομαι.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Ξαφνιάζεστε; Με τι;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Βλέπω κάθε κόκκο άμμου να μετατρέπεται σ’ ένα ολοζώντανο μερμήγκι.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Και τι άλλο ;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ : Να νυχτώνει κάθε πέντε λεπτά.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: (Κοιτώντας τον με σταθερό βλέμμα) : Είναι πιθανόν\n(παύση) Όμως τι μπορεί κανείς να περιμένει από ανθρώπους που εγκαινιάζουν ένα θέατρο κάτω απ’ την αρένα; Αν ανοίγατε εσείς εκείνη την πόρτα, θα γέμιζε εδώ με μαντρόσκυλα, με τρελούς, με βροχές, με τερατώδη φύλλα, με αρουραίους των υπονόμων. Ποιος σκέφτηκε ποτέ ότι μπορεί να σπάσουν όλες οι πόρτες ενός δράματος;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ο μόνος τρόπος για να δικαιωθεί το δράμα είναι να σπάσει όλες τις πόρτες, να δει με τα ίδια του τα μάτια πως ο νόμος είναι ένας τοίχος που διαλύεται με την πιο μικρή σταγόνα αίματος. Απεχθάνομαι τον ετοιμοθάνατο που ζωγραφίζει με το δάχτυλο μια πόρτα πάνω στον τοίχο και πέφτει να κοιμηθεί ήσυχος. Το αληθινό δράμα είναι ένα τσίρκο από αψίδες όπου ο αέρας, το φεγγάρι και τα πλάσματα μπαίνουν και βγαίνουν χωρίς να ’χουν που να ξαποστάσουν. Εδώ πατάτε σ’ ένα θέατρο όπου έχουν παιχθεί αυθεντικά δράματα και όπου δόθηκε μια αληθινή μάχη που στοίχισε τη ζωή όλων των ερμηνευτών  (Κλαίει).\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: (μπαίνοντας με φόρα) Κύριε.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ : Τι συμβαίνει;\n(Μπαίνουν ο ΛΕΥΚΗ ΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ και μια ΚΥΡΙΑ ντυμένη στα μαύρα με το πρόσωπο σκεπασμένο μ’ ένα πυκνό τούλι που δεν αφήνει να φανεί το πρόσωπο της).\nΚΥΡΙΑ: Που είναι ο γιος μου;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ποιος γιος;\nΚΥΡΙΑ: Ο γιος μου, ο Γκονθάλο.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Εκνευρισμένος) Όταν τελείωσε η παράσταση κατέβηκε βιαστικά στον υποβολείο μαζί με τον νεαρό που είναι μαζί σας. Αργότερα ο οδηγός σκηνής τον είδε ξαπλωμένο στο αυτοκρατορικό κρεβάτι στο βεστιάριο. Εμένα δεν πρέπει να με ρωτάτε τίποτα. Σήμερα, όλ’ αυτά, είναι κάτω από τη γη.\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: (Κλαίγοντας) Ενρίκε.\nΚΥΡΙΑ: Που είναι ο γιος μου; Οι ψαράδες μου ‘φεραν σήμερα το πρωί ένα τεράστιο ιχθύ- σελήνη χλωμό, σάπιο, και μου ξεφώνιζαν «Ιδού ο υιός σου». Κι’ όπως από το στόμα του ψαριού ανάβρυζε αδιάκοπα μία λεπτή κλωστή αίμα, τα παιδιά γελούσανε και βάφανε κόκκινες τις σόλες απ’ τις μπότες τους. Όταν εγώ έκλεισα την θύρα του σπιτιού μου, ένιωσα πως οι άνθρωποι της αγοράς το σέρνανε στη θάλασσα.\nΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ: Στη θάλασσα.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Η παράσταση τέλειωσε εδώ και ώρες κι’ εγώ δεν φέρω καμία ευθύνη για ό,τι συνέβη.\nΚΥΡΙΑ: Εγώ θα υποβάλλω καταγγελία και θα απαιτήσω δικαιοσύνη ενώπιον όλων. (Αρχίζει να βγαίνει)\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Κυρία, από ’δω δεν μπορείτε να βγείτε.\nΚΥΡΙΑ: Έχετε δίκιο. Το πέρασμα είναι ολωσδιόλου σκοτεινό.(Πάει να βγει από την δεξιά πόρτα.)\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ούτε από ‘δω. Θα πέσετε απ’ τους φεγγίτες.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Κυρία, επιτρέψτε μου, εγώ θα σας οδηγήσω.\n(Βγάζει την μπέρτα και σκεπάζει μ’ αυτήν την Κυρία. Κάνει με τα χέρια του δύο τρεις κινήσεις, τραβά την μπέρτα και η ΚΥΡΙΑ εξαφανίζεται. Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ σπρώχνει τον ΣΤΟΛΗ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ και τον κάνει να εξαφανιστεί από αριστερά. Ο ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ βγάζει μία μεγάλη άσπρη βεντάλια, αρχίζει να κάνει αέρα ενώ τραγουδά γλυκά).\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Σας λέω ότι κρυώνω.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: (Κάνοντας αέρα με τη βεντάλια) Είναι μία όμορφη λέξη, κρύο.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ευχαριστώ πολύ για όλα.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Τίποτα. Το να βγάζεις είναι πολύ εύκολο. Το δύσκολο είναι να βάζεις.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Είναι πολύ πιο δύσκολο το να αντικαθιστάς.\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: (Μπαίνοντας αφού οδήγησε έξω τον ΑΡΛΕΚΙΝΟ) Κάνει λίγο κρύο. Θέλετε ν’ ανάψω τη θέρμανση;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Όχι. Πρέπει να τ’ αντέξουμε όλα, μιας κι έχουμε σπάσει τις πόρτες, έχουμε σηκώσει τη στέγη κι έχουμε μείνει με τους τέσσερις τοίχους του δράματος.(Βγαίνει ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ από την κεντρική πόρτα) Αλλά δεν πειράζει. Έμεινε η απαλή χλόη για να κοιμηθούμε.\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: Για να κοιμηθούμε!\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Που, σε τελευταία ανάλυση, σημαίνει να σπείρουμε.\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: Κύριε! Εγώ δεν αντέχω το κρύο.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Σου είπα ότι πρέπει ν’ αντέξουμε, ότι δεν θ’ αφήσουμε να μας νικήσει κανένα τέχνασμα. Κάνε το καθήκον σου.\n(Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ φοράει γάντια και σηκώνει το πέτο του φράκου του τρέμοντας. Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ εξαφανίζεται).\nΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ: (Κάνοντας αέρα με τη βεντάλια) Μήπως το κρύο, είναι κάτι το κακό;\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Με αδύναμη φωνή) Το κρύο είναι ένα δραματικό στοιχείο, όπως οποιοδήποτε άλλο.\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: (Εμφανίζεται στην πόρτα τρέμοντας, με τα χέρια πάνω στο στήθος του) Κύριε!\nΥΠΗΡΕΤΗΣ: (Πέφτοντας στα γόνατα) Εκεί είναι το κοινό.\nΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: (Πέφτοντας με τα μούτρα πάνω στο τραπέζι) Να περάσει!\n( Ο ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ, καθισμένος κοντά στο κεφάλι του Αλόγου, σφυρίζει και κάνει αέρα με τη βεντάλια, με μεγάλη ευθυμία. Όλη η αριστερή πλευρά του σκηνικού εξαφανίζεται και παρουσιάζεται ένας ουρανός με μεγάλα σύννεφα έντονα φωτισμένος, και μία αργή βροχή από λευκά άκαμπτα γάντια που πέφτουν αραιά μεταξύ τους.)\nΦΩΝΗ : (Εκτός σκηνής) Κύριε.\nΦΩΝΗ : (Εκτός σκηνής) Τι;\nΦΩΝΗ : (Εκτός σκηνής) Το κοινό.\nΦΩΝΗ : (Εκτός σκηνής) Να περάσει.\n( Ο ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΣ αναμοχλεύει ζωηρά τη βεντάλια στον αέρα.. Στη σκηνή αρχίζουν να πέφτουν νιφάδες χιονιού)\nΩΔΗ ΣΤΟΝ ΟΥΟΛΤ ΟΥΙΤΜΑΝ\nΣτο Ηστ Ρίβερ και στο Μπρονξ\nτ’ αγόρια τραγουδούσαν έδειχναν τη μέση τους\nμε τη ρόδα, το λάδι, το πετσί και το σφυρί.\nΕνενήντα χιλιάδες μεταλλωρύχοι βγάζαν ασήμι απ’ τα βράχια\nκαι τα παιδιά ζωγραφίζανε προοπτικές και σκάλες.\nΌμως κανένας δεν κοιμόταν,\nκανείς δεν ήθελε να ‘ναι ποτάμι,\nκανείς δεν αγαπούσε τα μεγάλα φύλλα,\nκανένας τη γαλάζια γλώσσα της ακτής.\nΣτο Ηστ Ρίβερ και στο Κουίνσμπορο\nτ’ αγόρια παλεύανε με τη βιομηχανία,\nΚι οι Εβραίοι πούλαγαν στου ποταμού το φαύνο\nτο ρόδο της περιτομής.\nκι ο ουρανός έφερνε προς τις γέφυρες και τις σκεπές\nκοπάδια βίσονες σπρωγμένα από τον άνεμο.\nΌμως κανένας δε σταματούσε,\nκανένας δεν ήθελε να ‘ναι σύννεφο,\nκανένας δεν έψαχνε τις φτέρες\nμήτε το κίτρινο στεφάνι του μικρού τύμπανου.\nΣα θα βγει το φεγγάρι\nοι τροχαλίες θενά περιστραφούν για να θολώσουνε τον ουρανό\nένα σύννεφο από βελόνες θενά κυκλώσουνε τη μνήμη\nκαι τα φέρετρα θενά πάρουν όσους δε δουλεύουν.\nΝέα Υόρκη του βούρκου,\nΝέα Υόρκη των συρμάτων και του θανάτου\nΠοιον άγγελο κρύβεις στο μάγουλο;\nΠια φωνή τέλεια θα πει τις αλήθειες του σταχυού;\nΠοιος τ‘ όνειρο το τρομερό των λεκιασμένων ανεμώνων σου;\nΟύτε μια στιγμή μονάχα ωραίε γέροντα Ουόλτ Ουίτμαν\nδεν έπαψα να βλέπω τη γενειάδα σου γεμάτη πεταλούδες,\nούτε τους βελουδένιους σου ώμους\nτους ξεφτισμένους απ’ τη σελήνη\nούτε και τους μηρούς σου παρθενικού Απόλλωνα\nούτε και τη φωνή σου ως μια κολώνα στάχτης\nωραίε πρεσβύτη ως η ομίχλη\nπου βόγκαγες όμοια μ’ ένα πουλί\nμε το φύλο τρυπημένο από μια βελόνα,\nεχτρέ του σάτυρου\nεχτρέ του αμπελιού\nκι εραστή των κορμιών κάτω απ΄ το ρούχο το τραχύ.\nΜήτε για μια στιγμή αντρίκεια ομορφιά\nπου σε βουνά από κάρβουνο, σε ρεκλάμες και σε σιδηροδρόμους\nονειρευόσουν να ’σαι ποτάμι και να κοιμάσαι σαν ποτάμι\nμ’ εκείνονε το σύντροφο που θα ‘βαζε στο στήθος σου\nέναν πόνο μικρό απαίδευτης λεοπάρδαλης.\nΟύτε για μια στιγμή μονάχα, Αδάμ του αίματος, αρσενικέ\nάντρα μοναχικέ στη θάλασσα, ωραίε γέροντα Ουόλτ Ουίτμαν,\nγιατί στους εξώστες,\nμαζεμένοι στα μπαρ,\nβγαίνοντας σαν τσαμπιά απ’ τους υπονόμους,\nριγώντας ανάμεσα στα πόδια των αμαξάδων\nή τσιρίζοντας στις πίστες με τ’ αψέντι,\nοι πούστρες Ουόλτ Ουίτμαν σε δείχνουνε.\nΚι αυτός σε δείχνει! Κι αυτός! Κι ορμούνε\nπάνω στη φωτεινή κι αγνή σου γενειάδα\nξανθοί απ’ το βορρά, της αρένας μαύροι\nμεγάλα πλήθη από φωνές κι από χειρονομίες\nόπως οι γάτες και τα σερπετά\nοι πούστρες, Ουόλτ Ουίτμαν, οι πούστρες,\nθαμποί από δάκρυα, κρέας για το μαστίγιο\nτη μπότα ή τη δαγκωματιά των θηριοδαμαστών.\nΚι αυτός σε δείχνει! Κι εκείνος! Βαμμένα δάχτυλα\nαγγίζουνε του ονείρου σου την όχθη\nόταν ο φίλος τρώει το μήλο σου\nμε μια αβρή γεύση από βενζίνη\nκι ο ήλιος τραγουδάει στους αφαλούς\nτων αγοριών που παίζουνε κάτω απ’ τα γιοφύρια.\nΌμως εσύ δεν έψαχνες τα τσαφουνισμένα μάτια\nμήτε το ζοφερό τέλμα όπου καταδύονται τα παιδιά\nμήτε το παγωμένο σάλιο\nμήτε τις καμπύλες λαβωματιές σαν του βατράχου την κοιλιά\nπου περιφέρουν οι πούστρες στ’ αμάξια και στους εξώστες των καφενείων\nτην ώρα που η σελήνη τους μαστιγώνει στις κόχες του τρόμου.\nΕσύ έψαχνες ένα γυμνό που να ‘ναι σαν ποτάμι,\nόνειρο και ταύρος που ενώνει τη ρόδα με το φύκι,\nπατέρας της αγωνίας σου, καμέλια του θανάτου σου,\nκαι που θενά βόγκαγε στις φλόγες τ’ απόκρυφου ισημερινού σου.\nΓιατί ‘ναι δίκιο ο άντρας να μην αναζητά την τέρψη του\nστη ματωμένη ζούγκλα του επόμενου πρωινού.\nΟ ουρανός έχει αμμουδιές για ν΄ αποφεύγει τη ζωή\nκι ‘ναι κορμιά που δεν τους πρέπει να επαναλαμβάνονται το χάραμα.\nΑγωνία, αγωνία, όνειρο, προζύμι κι όνειρο.\nΑυτό είναι ο κόσμος, φίλε, αγωνία, αγωνία.\nΟι πεθαμένοι σαπίζουν κάτω από το ρολόι των πόλεων.\nο πόλεμος περνάει κλαίγοντας μ’ ένα εκατομμύριο αρουραίους\nοι πλούσιοι δίνουν στις αγαπητικιές τους\nμικρούς πεφωτισμένους ετοιμοθάνατους\nκι η ζωή δεν είν’ ευγενικιά, μήτε καλή, μήτ’ άγια.\nΜπορεί ο άντρας, αν το θέλει, να οδηγήσει τον πόθο του\nμέσ’ απ’ του κοραλλιού τη φλέβα ή το γαλάζιο γυμνό.\nΑύριο βράχια θενά ‘ναι οι έρωτες κι ο Χρόνος\nαύρα που κοιμισμένη έρχεται απ’ τα κλαριά κει πέρα.\nΓι αυτό δεν υψώνω τη φωνή μου γέρο Ουόλτ Ουίτμαν,\nενάντια στο αγόρι που γράφει\nόνομα κοριτσιού στο προσκεφάλι του\nμήτε εναντίον τ’ αγοριού που νύφη ντύνεται\nμεσ’ τα σκοτάδια της γκαρνταρόμπας\nμήτε εναντίον των μοναχικών στα Στέκια\nπου με σιχαμάρα πίνουνε απ’ της πορνείας το νερό.\nμήτε εναντίον των αντρών με το πράσινο βλέμμα\nπου αγαπούνε τον άντρα και τα χείλη τους καίνε μεσ’ τη σιωπή.\nΑλλά ναι κόντρα σε σας πούστρες των πόλεων\nμε την πρησμένη σάρκα και τους αναίσχυντους λογισμούς,\nμάνες της λάσπης, Άρπυιες. Εχθροί χωρίς όνειρο\nτου έρωτα που στεφάνια χαράς μοιράζει.\nΕνάντια σε σας πάντα, που δίνεται στ’ αγόρια\nσταγόνες σπιλωμένου θανάτου με πικρό φαρμάκι.\nΕνάντια σε σας πάντα,\nΦαίρις της Αμερικής\nΠάχαρος της Αβάνας.\nΣαράσας του Κάντιθ,\nΆπιος της Σεβίλλης,\nΚάνκος της Μαδρίτης,\nΦλόρας του Αλικάντε\nΑδελαίδες της Πορτογαλλίας.\nΠούστρες όλου του κόσμου, δολοφόνοι περιστεριών!\nΣκλάβοι της γυναίκας σκύλες των φτιασιδωμάτων τους\nπου στήνεστε στις πλατείες με πυρετό βεντάλιας\nή πιασμένοι σ’ ενέδρα παγωμένων τοπίων κώνειου.\nΔεν θα υπάρξει έλεος! Ο θάνατος\nρέει απ’ τα μάτια σας\nκαι μαζεύει γκρίζα λουλούδια στην όχθη του τέλματος.\nΔεν θα υπάρξει έλεος! Γρηγορείτε!\nοι συγχυσμένοι, οι αγνοί,\nοι κλασικοί, οι στιγματισμένοι, οι ικέτες\nθα σας κλείσουν την πόρτα της βακχείας.\nΚι εσύ, ωραίε Ουόλτ Ουίτμαν, κοιμήσου στις όχθες του Χιούντσον\nΜε την γενειάδα προς τον πόλο και τα χέρια ανοιχτά.\nΜαλακέ άργιλε ή χιόνι, η γλώσσα σου καλεί\nσυντρόφους να ξαγρυπνήσουν την ασώματη γκαζέλλα σου.\nΚοιμήσου τίποτα δεν μένει.\nένας χορός από τοίχους ταράζει τα λιβάδια\nκι η Αμερική πνίγεται σε μηχανές και θρήνους.\nΘέλω ο δυνατός αγέρας της πιο βαθιάς νύχτας\nΝ’ αρπάξει άνθη και γράμματα απ΄ την καμάρα όπου κοιμάσαι,\nΚι ένα μικρό αραπάκι ν’ αναγγείλει στους άσπρους του χρυσού\nΤον ερχομό της βασιλείας του σταχυού.\n15 Ιουνίου 1930\n Το άλογο είναι ένα αρχέτυπο που συναντιέται πολύ συχνά στη μυθολογία και στη λαϊκή παράδοση. Σα ζώο εκπροσωπεί το χαμηλότερο μέρος του σώματος και τις ζωικές παρορμήσεις που ξεκινούν από εκεί, συμβολίζει την μη ανθρώπινη ψυχή, τη ζωική πλευρά, τις ενστικτώδεις και ανεξέλεγκτες ορμές που ξεπηδούν από το ασυνείδητο και που πολλοί προσπαθούν να αποκρύψουν Καρλ Γιουγκ: Ο άνθρωπος και τα σύμβολα του\n …Then, there is\ntalk through the chink of a wall .… Some man or other must present Wall: and let him\nand Thisby whisper. William Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT III- SCENE I.\n…This man, with lime and rough-cast, doth present\nTo whisper…This loam, this rough-cast and this stone doth show\nThrough which the fearful lovers are to whisper. William Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT V- SCENE I.\nΑυτός εδώ που με ασβέστη και λάσπη είναι πασαλειμμένος\nείναι ο Τοίχος, που τους δύο εραστές χωρίζει, ο καταραμένος.\nΑπό μια τρύπα τόση δα του Τοίχου οι δύο καημένοι ,\nαν κάτι ψιθυρίσουνε ,θα είναι κι ευχαριστημένοι.\nΟυίλλιαμ Σαιξπηρ, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας εκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιές σελ.94\nΣανίδας : To άλλο τώρα: πρέπει να βρούμε αίθουσαν για την αναπαράσταση ,που να έχει τοίχο ανάμεσά της, εκτός από τους τοίχους που θα έχει γύρω της .Γιατί ο Πύραμος και η Θίσβη ,όπως επιμένει ο μύθος της ιστορίας μας, μιλάνε μέσα από μια χαραμάδα τοίχου .\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας εκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιές σελ. 46\nsummer’s day; a most lovely gentleman-like man:\nperfect yellow. William Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT I- SCENE II.\nΣανίδας :Μόνο τον Πύραμο θα παίξεις ! Τέρμα !Γιατί ο Πύραμος είναι γλυκούλης,ομορφούλης, να τον δείς καλοκαίρι είναι ο καλύτερος ο αγαπητότερος , ο ευγενικότερος , άρα , εσύ είσαι ο σωστότερος για Πύραμος .\nΣαίτας : Μ’ έπεισες. ,τον καταλαμβάνω το ρόλο . Και με τι γενειάδα θα παίξω ;\nΣανίδας : Παίξε εσύ , και τα βρίσκουμε .\nΣαίτας : Θα παίξω με γενειάδα χρώματος αχυρένιου, το χρώμα που σου πάει , η με πορτοκαλί που σου ταιριάζει, μπορεί και με βυσσινί που δεν σου είναι και παράτερο , άντε ,να μη πω και χρυσαφί σαν τα γαλλικά νομίσματα , δηλαδή υποκατάστατο του υποκίτρινου .\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ,Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας εκδ. ΚΕΔΡΟΣ\nμετάφραση Ερρίκος Μπελιες, σελ 24\n W. SHAKESPEARE Makbeth Act 5, Scene 5\nWill make or man or woman madly dote Upon the next live creature that it sees.\nWilliam Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT II- SCENE I.\nΌμπερον………Βέβαια , εγώ είδα που έπεσε το βέλος του Έρωτα: έπεσε εκεί κατά τη δύση ,σ’ ένα ανθάκι κάτασπρο , που τώρα είναι πορφυρό από το λάβωμα του έρωτα και τα κορίτσια τ’ ονομάζουν «Μάταιο έρωτα» ,\nΕκείνο το λουλούδι θέλω να μου φέρεις: σου το΄χω δείξει κάποτε.\nΜια σταγόνα απ’ το χυμό του αν πέσει σε κοιμισμένα βλέφαρα ,\nκάνει τον άντρα η τη γυναίκα να ερωτευθεί τρελά\nτο πρώτο πλάσμα που θα δει άμα ξυπνήσει .\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας εκδ. ΚΕΔΡΟΣ , .μετάφραση Ερρίκος Μπελιές σελ. 31\nThat’s all one: you shall play it in a mask, and\nyou may speak as small as you will. William Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT II- SCENE I\nΦυσούνης Αποκλείεται ! Γυναίκα εγώ! Με τέτοιο γένι !Θα ‘μαι φρικαλέος.\nΣανίδας : Δεν έχει καμία σημασία . Θα παίξεις το ρόλο με μάσκα , και θα κάνεις τη φωνή σου ψιλή , πολύ ψιλή.\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ ,Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιές σελ 22\n …Το μήλο είναι ο σαρκικός καρπός/ είναι ο καρπός σφίγγα της αμαρτίας,/ σταγόνα των αιώνων που διατηρεί/ την επαφή με το Σατανά… ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Μτφση: Ρήγας Καππάτος\nΤο μαχαίρι είναι εκείνο που σκοτώνει αλλά σαν σύμβολο είναι και ο φαλλός όπως και το ψάρι.\nΗ σελήνη είναι από τα προσφιλή σύμβολα για ορισμένες απόψεις του ασυνείδητου, η φύση της σελήνης συμμετέχει στην μεταβλητότητα που είναι χαρακτηριστικό της θνητότητας, πράγμα που αντιστοιχεί στο θάνατο. Η σελήνη και ο θάνατος δείχνουν με αποκαλυπτικό τρόπο τη συνάφεια τους. Ο θάνατος ήρθε στο κόσμο με το προπατορικό αμάρτημα, και η γοητεία της γυναίκας (σελήνης) και η ιδιότητα της μεταλλαγής οδήγησαν στη φθορά. Οι ορέξεις σαν potentiaes sensuales (αισθησιακές δυνατότητες) αναφέρονται στη σφαίρα επιρροής της σελήνης… Καρλ Γιουγκ: Ο άνθρωπος και τα σύμβολα του\nAlla stoccata carries it away.Draws Tybalt, you rat-catcher, will you walk?\nWilliam Shakespeare: Romeo and Juliet ACT III- SCENE I.\nΜερκ…..Ω, άψυχη ,ανέντιμη , πρόστυχη υποταγή.\nΈξω τα σπαθιά ,κι’ όποιος κερδίσει !\n( Bγάζει το ξίφος του )\nΤυβάλτε , πονηρέ γάτε ,έλα ,σε προκαλώ.\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέτα εκδ ΚΕΔΡΟΣ\nμετάφραση Ερρίκος Μπελιές σελ.82\nEre I again behold my Romeo! William Shakespeare: Romeo and Juliet ACT III- SCENE V\nΙουλ.: Θέλω να έχω νέα σου όλες τις μέρες κάθε ώρας: γιατί κάθε λεπτό έχει μέσα του πολλές ημέρες.Ω, άμα μετράω έτσι, θα ‘χω πολύ γεράσει ωσότου δω και πάλι τον Ρωμαίο μου.\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ : Ρωμαίος και Ιουλιέτα έκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιές ,σελ.107\n …if love be blind,\nIt best agrees with night. William Shakespeare: Romeo and Juliet ACT III- SCENE II.\nΙουλ…. ο έρωτας, τυφλός καθώς τον λένε, προτιμάει το σκοτάδι .\n. Ουίλλιαμ Σαίξπηρ : Ρωμαίος και Ι ουλιέτα εκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιές , σελ. 89\nAnd bring in cloudy night immediately. William Shakespeare: Romeo and Juliet ACT III- SCENE II\nΙουλ…… Καλπάστε με τα φλογισμένα πόδια σας ,ω άλογα του Φοίβου,και φτάστε ως το κατάλημά του. Ηνίοχος σας έπρεπε να ‘ναι τώρα ο γιός του ο Φαέθων, να σας μαστ;ίγωνε , γοργά να φτάσετε στη δύση και να φέρετε στη γη την καταχνιά της νύχτας.\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ :Ρωμαίος και Ιουλιέτα εκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιες, σελ.89..\n Χορεύτρια στη Κούβα\nI must be gone and live, or stay and die. William Shakespeare: Romeo and Juliet ACT III- SCENE V.\nΙουλ….….Θα φύγεις ;Δεν ξημέρωσε ακόμα.Αυτό που άκουσε τ’ανήσυχο αυτί σου ήταν αηδόνι, όχι κορυδαλλός : : όλη τη νύχτα κάθεται σ’εκείνη τη ροδιά και τραγουδάει . Πίστεψέ με , αγάπη μου , ήταν αηδόνι.\nΡωμ…..Κορυδαλλός ήταν , ο προπομπός της μέρας,κι όχι αηδόνι.\nΚοίταξε , αγάπη μου , τις ζηλόφθονες δαντέλες που κοσμούν τα σύννεφα εκεί πέρα στην ανατολή. .Οι λίχνοι της νύχτας σβήσανε πιά και η χαρούμενη αυγή ακροποδίζει στην καταχνιά κάθε βουνοκορφής.Πρέπει να φύγω για να ζήσω – αν μείνω , θα πεθάνω .\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ : Ρωμαίος και Ιουλιέτα εκδ. ΚΕΔΡΟΣ μετάφραση Ερρίκος Μπελιές ,σελ. 105\nsucking dove; I will roar you an ’twere any nightingale. William Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT I- SCENE II.\nΣαίτας : Παρακαλώ, φίλοι ,απαιτώ παρέμβαση :αν τρομαχτούν οι κυρίες ,και χαθούν τα λογικά τους ,η λογική τους θα τις βάλει να δώσουνε διαταγή να μας κρεμάσουν . Αλλά , εγώ θα υποβαθμίσω τόσο τη φωνή μου , που να μοιάζω με περιστεράκι ,που περιμένει περιποίηση βυζάγματος: θα βρυχηθώ σαν βρέφος αηδονιού .\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας εκδ. ΚΕΔΡΟΣ , μετάφραση Ερρίκος Μπελιές, σελ.23\nΛευιτικόν 18: 22 «και μετά άρσενος ου κοιμηθήση κοίτην γυναικείαν, βδέλυγμα γαρ εστι.»,\n2. 18: 29 «ότι πας, ος εάν ποιήση από πάντων των βδελυγμάτων τούτων, εξολοθρευθήσονται αι ψυχαί αι ποιούσαι εκ του λαού αυτών.»,\n3. 20: 13 «και ος αν κοιμηθή μετά άρσενος κοίτην γυναικός, βδέλυγμα εποίησαν αμφότεροι· θανάτω θανατούσθωσαν, ένοχοί εισίν.».\n4. Δευτερονόμιον 23: 18-19 «Ουκ έσται πόρνη από θυγατέρων Ισραήλ, και ουκ έσται πορνεύων από υιών Ισραήλ· ουκ έσται τελεσφόρος από θυγατέρων Ισραήλ, και ουκ έσται τελεισκόμενος από υιών Ισραήλ. ου προσοίσεις μίσθωμα πόρνης ουδέ άλλαγμα κυνός (σκύλου = ομοφυλοφίλου!) εις τον οίκον Κυρίου του Θεού σου προς πάσαν ευχήν, ότι βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου εστί και αμφότερα.».\n(Β) ΝΟΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΦΥΛΕΝΔΕΣΙΑΣ Η΄ ΠΑΡΕΝΔΕΣIΑΣ\n5. Δευτερονόμιον 22: 5 «Ουκ έσται σκεύη ανδρός επί γυναικί, ουδέ μη ενδύσηται ανήρ στολήν γυναικείαν, ότι βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου εστί πας ποιών ταύτα.».\n(Γ) ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ\n6. Προς Ρωμαίους 1: 18-27\nΑποκαλύπτεται γαρ οργή Θεού απ’ ουρανού επί πάσαν ασέβειαν και αδικίαν ανθρώπων των την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων, διότι το γνωστόν του Θεού φανερόν εστιν εν αυτοίς· ο γαρ Θεός αυτοίς εφανέρωσε. τα γαρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται, ή τε αϊδιος αυτού δύναμις και θειότης, εις το είναι αυτούς αναπολογήτους, διότι γνόντες τον Θεόν ουχ ως Θεόν εδόξασαν ή ευχαρίστησαν, αλλ’ εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία· φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν, και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών. Διο και παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εν ταις επιθυμίαις των καρδιών αυτών εις ακαθαρσίαν του ατιμάζεσθαι τα σώματα αυτών εν αυτοίς, οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, ος εστιν ευλογητός εις τους αιώνας· αμήν. Δια τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την παρά φύσιν, ομοίως δε και οι άρσενες αφέντες την φυσικήν χρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίς απολαμβάνοντες.\n7. Α΄ Προς Κορινθίους 6: 9-11\nή ουκ οίδατε ότι άδικοι βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι; μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.\n8. Α΄ Προς Τιμόθεον 1: 8-11\nΟίδαμεν δε ότι καλός ο νόμος, εάν τις αυτώ νομίμως χρήται, ειδώς τούτο, ότι δικαίω νόμος ου κείται, ανόμοις δε και ανυποτάκτοις, ασεβέσι και αμαρτωλοίς, ανοσίοις και βεβήλοις, πατρολώαις και μητρολώαις, ανδροφόνοις, πόρνοις, αρσενοκοίταις, ανδραποδισταίς, ψεύσταις, επιόρκοις, και ει τι έτερον τη υγιαινούση διδασκαλία αντίκειται, κατά το ευαγγέλιον της δόξης του μακαρίου Θεού, ό επιστεύθην εγώ.\n9. Αποκάλυψις 22: 14-15\nΜακάριοι οι ποιούντες τας εντολάς αυτού, ίνα έσται η εξουσία αυτών επί το ξύλον της ζωής, και τοις πυλώσιν εισέλθωσιν εις την πόλιν. έξω οι κύνες και οι φαρμακοί και οι πόρνοι και οι φονείς και οι ειδωλολάτραι και πας ο φιλών και ποιών ψεύδος.\nThe precious treasure of his eyesight lost: William Shakespeare: Romeo and Juliet ACT I- SCENE I.\nΡωμ……Οι καλύτερες μάσκες που θωπεύουν\nτα μέτωπα των ωραίων γυναικών είναι μαύρες\nγια να φανταζόμαστε ομορφότερο το πρόσωπο που κρύβουν .\nΌποιος έχασε το φως του δεν μπορεί να ξεχάσει\nτον θησαυρό που στερηθήκανε τα μάτια του\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ : Ρωμαίος και Ιουλιέτα εκδ. ΚΕΔΡΟΣ\nμετάφραση Ερρίκος Μπελιές,σελ.22\nWilliam Shakespeare: A Midsummer Night’s Dream ACT IV- SCENE I.\nΌμπερον :…..Το μπουμπουκάκι που η Αρτεμη έχει ευλογήσει ,\nμπορεί του Έρωτα το άνθος να νικήσει……\nΟυίλλιαμ Σαίξπηρ , Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ ,μετάφραση Ερρίκος Μπελιές,σελ. 78\n …. οιη περ φύλλων γενεή τοίη δε και ανδρών… Ομήρου Ιλιάδα Β146\n…της τ΄ αιέν εν φύλλοισι θαλλούσης βίον ξανθής ελαίας …Αισχύλος Πέρσες 616\n…for your play needs no\ndead, there needs none to be blamed. William Shakespeare : A Midsummer Night’s Dream ACT V- SCENE I.\nΘησέας :…..Τι έργο σας δεν χρειάζεται εξηγήσεις : πάει , πέθανε ,κι’ αυτό μας φτάνει…….. Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ,Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας\nεκδ. ΚΕΔΡΟΣ , μετάφραση Ερρίκος Μπελιές ,σελ.105\n Η θάλασσα είναι το σύμβολο του πολλαπλασιασμού της γενεάς. Αδιαχώριστη απ’ το αλάτι και τη θάλασσα είναι η ιδιότητα της amaritudo της πίκρας . Το αλάτι που βγαίνει απ΄ τα ορυκτά της θάλασσας είναι από την ίδια του τη φύση πικρό, αλλά η πίκρα του οφείλεται στο ότι δεν είναι αγνό. Οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν την θάλασσα ως κάτι μιαρό και ανάξιο εμπιστοσύνης Καρλ Γιουγκ: Ο άνθρωπος και τα σύμβολα του\nΗ πικρή θάλασσα του Λόρκα είναι γεμάτη ‘πρασινωπά χταπόδια’- Η θάλασσα είναι /ο Εωσφόρος του γαλάζιου./ Ο πεπτωκώς ουρανός/ που θελε να ΄ναι φως … Οι λύπες σου είναι ωραίες / θάλασσα με τους ένδοξους σπασμούς./ Όμως σήμερα αντί γι’ αστέρια/ έχεις πρασινωπά χταπόδια-\nThis entry was posted on 19 Αυγούστου, 2018 στις 08:40\tand is filed under Εις μνήμην, Θεατρικά, Ισπανία. Με ετικέτα: 1936, Cronopiusa, Ανδρέας Ριζιώτης, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n79 Σχόλια προς “Το κοινό, θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Ανδρέα Ριζιώτη”\n19 Αυγούστου, 2018 στις 08:43\n19 Αυγούστου, 2018 στις 09:36\nΣ’ευχαριστώ και για την σημερινή σου προσφορά και για τις πάντα ιδιαίτερες και ενδιαφέρουσες αναρτήσεις σου.\nΑχ πού είναι ο Γ-σ; Πόσο λείπει… Θα ειχε ήδη σχολιάσει 2-3 φορές! Και σήμερα, του πάει!!! Συνυπογράφω για την επιστροφή.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 09:39\n19 Αυγούστου, 2018 στις 09:40\nΚαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και ευχαριστώ την Cronopiusa για την προσφορά της.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 09:43\nΕὐχαριστοῦμε τὴν Κρόνη καὶ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὸ σημερινό.\nΔυσκολοδιάβαστο. Ὅπως ὅλα τὰ θεατρικὰ. Δύσκολο νὰ στήσεις στὸ μυαλό σου μιὰ παράσταση. Πολὺ περισσότερο ὅταν ἔχει τόσους συμβολισμούς, ὅπως τὰ ἔργα τοῦ Λόρκα.\nΠάντως, πολὺ κατατοπιστικὰ τὰ σχόλια τοῦ μεταφραστῆ· δίνουν κάποια «κλειδιὰ» γιὰ τοὺς συμβολισμούς. Τὸ ἴδιο καὶ ἀναφορές στὸν Σαιξπηρ.\nΚαι ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι\nΣτο έργο που ανάρτησες, πόσο πρωτότυπη αλλά αχνή η μνήμη αρχαίου έργου\n19 Αυγούστου, 2018 στις 10:00\nΕυχαριστούμε, Κρόνο και Νικοκύρη. Θέλει χρόνο το διάβασμα τέτοιων κειμένων.\nΟ ΙΣΚΙΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ (Φ.Γ. Λόρκα)\n¨Έφτασα στη γραμμή όπου σταματά\n19 Αυγούστου, 2018 στις 10:01\n19 Αυγούστου, 2018 στις 10:20\n6 Δεν ανοίγει το βίντεο και δεν ξέρουμε ποιο τραγούδι είναι\n19 Αυγούστου, 2018 στις 10:41\n«Μα τι να σου πω για την ποίηση; Τι να σου πω γι’ αυτά τα σύννεφα, γι’ αυτόν τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, και τίποτα άλλο.\nΚαταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δει μπορεί να πει τίποτα για την ποίηση. Ας τ’ αφήσουμε αυτά για τους κριτικούς και τους δασκάλους.\nΔεν ξέρω… Ίσως μια μέρα αγαπήσω την κακή ποίηση όπως αγαπάω την κακή μουσική παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα, για να αρχίζω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ».\n19 Αυγούστου, 2018 στις 10:46\n«ΝΕΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ ΣΤΙΣ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 1936 ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΝΤΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΜΙΝΟ ΝΤΕ ΛΑ ΦΟΥΕΝΤΕ» Νίκος Εγγονόπουλος\n19 Αυγούστου, 2018 στις 10:51\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:03\nΕυχαριστούμε Cronopiusa και Νικοκύρη.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:05\nΘεωρώ πως το έργο μπορεί να διαβαστεί από τον σκηνοθέτη και τους μετέχοντες ηθοποιούς. Οι υπόλοιποι θα προτιμούσαν μάλλον να το δούνε να παίζεται, έστω να το ακούσουνε στο ραδιόφωνο (το θέατρο της Δευτέρας υπάρχει ακόμα ;;)\nΟ λόγος δείχνει πολύ ποιητικός. Οταν ο ποιητικός λόγος δεν εκφωνείται από ηθοποιούς ή μάστορες στον χρωματισμό του ηχεί περίεργος και εκτός τόπου και χρόνου.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:07\n«Σκότωσαν τον Λόρκα! […] Ο Λόρκα στον αδελφοκτόνο πόλεμο σκοτώθηκε. Τον σκότωσαν. Θερίστηκε μια από τις μεγαλύτερες ποιητικές ελπίδες του καιρού μας». Νίκος Καζαντζάκης\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:14\nΑφιερωμένο εξαιρετικά σε αυτόν που (σχεδόν) όλοι ζητάμε να καταπέσει το υπόλοιπον της ποινής. Θα μπορούσε να λέγεται και Χανκ…\nI ain’t here for to do any business\nI got nobody special to thank\nWell, he’s sure to be wearing a Stetson\nHe’s as long and as thin as a plank\nHe’s got a fistful of charm\nAnd a gun beneath his arm\nNow he ain’t in the back of a limo\nAnd he ain’t in his bed\nHe ain’t in jail\nHe ain’t out on bail\nHe ain’t getting out of his head\nI don’t care what he did with his women\nI don’t care what he did when he drank\nHas anybody here, has anybody here\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:39\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:45\n«Το Κοινό» , «El Publico», (μάλλον) ανολοκλήρωτο και άπαιχτο (ως τα τέλη της δεκαετίες του 80), είναι το πλέον πειραματικό, «σουρεαλιστικό», θεατρικό έργο του Λόρκα. Το μόνο, επίσης, (σχεδόν) ανοιχτά ομοερωτικό.\nΔεν διαβάζεται εύκολα. Ακόμα λιγότερο εύκολα ανεβάζεται.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 11:55\nΠολλές φορές αμφισβήτησα το αν είναι δυνατό ένα ‘αρθρο να σχολιάζεται μονο την η μέρα που αναρτάται. Ίσως επιβάλλεται από τα πράγματα, αλλά μοιραία δεν ειναι δυνατό. Πολλές φορές τα άρθρα μάς απασχολούν μέρες και οι ιδέες έρχονται μετά.\nΣήμερα το απεέδειξες.\nΚαι μετά να σχολιάσουμε και τους σχολιαστές, που σήμερα τα έδωσαν όλα.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 12:30\n«Η Ισπανία δεν μπορούσε να αποδεχτεί πως ο μεγαλύτερος Ισπανός ποιητής όλων των εποχών ήταν ομοφυλόφιλος. Η ομοφοβία υπήρχε και στα δύο στρατόπεδα του εμφυλίου και ύστερα από αυτόν. Ηταν ένα εθνικό πρόβλημα. Τώρα που η Ισπανία επιτρέπει το γάμο ομοφυλοφίλων, αυτό το ταμπού πρέπει να σπάσει», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο Γκίμπσον, μελετητής του Λόρκα εδώ και σαράντα χρόνια.\n«Δεν θέλαμε ο φόνος του να θεωρηθεί ένα έγκλημα πάθους, αλλά να παραμείνει πολιτικό έγκλημα. Ηταν δύσκολο για τον πατέρα μου να αποδεχθεί τη σεξουαλική ταυτότητα του θείου μου», δήλωσε πρόσφατα εκ μέρους της οικογενείας η Λάουρα Γκαρθία Λόρκα, κόρη του αδερφού τού ποιητή, Φρανσίσκο. Και ομολόγησε πως «…παρ’ όλ’ αυτά η θεία μου Ισαβέλα μιλούσε ανοικτά γι’ αυτό το θέμα και με τον καιρό θεωρήθηκε φυσιολογικό. Φαντάζομαι πως και ο πατέρας μου θα το συζητούσε μεταξύ φίλων αλλά ποτέ ανοικτά».\nΟ ΛΟΡΚΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ\n19 Αυγούστου, 2018 στις 12:36\n19 Αυγούστου, 2018 στις 12:38\nΑπαντω στο χθεσινό σου ερωτημα.\nΌντως εννέα μέρες είναι πολύ λίγο γι’ αυτά τα δυο νησιά.\nΣτειλαμε την προηγουμένη το αμάξι με το πλοίο, στη Μυτιληνη, και το παραλάβαμε το πρωί έχοντας πάει αεροπορικώς. Πήγαμε στα Βατερά, μια τεράστια παραλία, όπου είχαμε δωμάτια που τα κράτησαν κάποιοι φίλοι μας, εκ των οποίων ο άνδρας είναι εμπορικός αντιπρόσωπος και ξέρει καλά τα κατατόπια. Πήγαμε μέσω Πλωμαρίου, το κάναμε μια βόλτα με το αμάξι και φωτογραφήσαμε το ερειπωμένο ελειουργείο στην προκυμαία. Περάσαμε ένα χωματόδρομο για να φτασουμε στα Βατερά. Μπάνιο, φαγητό και πήγαμε στο Πολυχνίτο, περνώντας από την κατεστραμμένη Βίσσα. Είδαμε στο δρόμο και την αρχαία Πύσσα, τον βιοτοπο με τους ερωδιούς στον κόλπο της Καλλονης, ανεβήκαμε Αυγώνημα και Ανάβατο, όπου γνωρίσαμε τη ζωγράφο κα. μαρία Σαρρή, που έχει αποκαταστήσει ένα σπίτι τυπικό της Αναβάτου αλλά μέσα στο χωριό, και καταλήξαμε στην Ερεσσό. Την επομένη, Μπάνιο, Πέτρα, Σαγρί (απολιθωμένο δάσος) και Μόλυβο. οπου περιμέναμε να βραδιάσει για να δουμε το ηλιοβασίλεμα (το οποίο είναι ωραίο αλλά εγώ δεν είμαι ρομαντικός του ηλιοβασιλέματος. Αλλά είναι η Φωτεινή και η σύζυγος του φίλου μας). Εκεί αγόρασα και καραγκιόζηδες, 18 κομμάτια. Την επομένη οι φίλοι μας δήλωσαν ‘ξεκούραση’ κι εμείς πήγαμε μόνοι μας στο Μανταμάδος και τη Θερμή, και στον αρχαιολογικό χώρο, καθώ και στους λαξευτούε ταφους στον Άγιο Στέφανο πάνω από το Μαντομάδος. Στο Μανταμάδος φάγαμε,διορθώνω ξεσκίσαμε ένα ταψί μπουγάτσας αό ένα εντελώς τυχαίο φούρνο. Ήπιαμε και καφέ. Επισττέψαμε στα Βατερά αρκετά νωρίς για να κάνουμε μπάνιο. Την επομένη, Κυριακή, κατεβήκαμε Μυτιλήνη όλοι μαζί γιατί θα φευγαμε για Χίο, και πήγαμε στα μουσεία και στο κάστρο, επειδή το καράβι άργησε. Το σαγρί είναι υπέροχο, ένας κόλπος με δυο νησιά μποροστά που τον κλείνουν κι έχει πάντα μπουνάτσα,\nΦτάσαμε στη Χίο αργά, βρήκαμε τα δωμάτιά μας στην Αγία Φωτιά και πήγαμε στα Θιμιανά όπου μας περίμεναν άλλοι φίλοι και μείναμε ώς αργά. Την επομένη μπάνιο πρωί πρωί και κατεβήκαμε στη χώρα, γιατί ο φίλος μας θα έβλεπε πελάτες, οπότε οι δυο γυναίκες κι εγώ πήγαμε στο κάστρο, ας το πούμε κάστρο, την παλιά πολή, με το πολύ συγκινητικό τούρκικο νεκροταφείο, και το χαμάμ, που έχει αποκατασταθεί και είναι επισκέψιμο, αλλά το πίσω μέρος του είναι ακόμα όλο σκουπίδια. Πήγα και στο Βυζαντινό Μουσείο γιατί είχα κάποιον γνωστό και είχα πάρει άδεια, ενώ το αρχαολογικό ήταν κλειστό λόγω Δευτέρας. Το απόγευμα πάλι μπάνιο και προσπαθεια φιλολογικής συζήτησης με τον τούρκο γείτονα, πατέρα της Σόνιας. Και μπάνιο όλοι μαζί, εξ ου και το ποιηματάκι για τη Σόνια. Την Τρίτη πήγαμε Πυργί και Μεστά. Στο Πυργί αφού φωτογραφίσαμε τα ξυστά σπίτια, ήπια λικέρ μαστίχας με λουκούμι μέσα. Κατά τον φίλο μου το λουκούμο απογειώνει το λικέρ. Κατ’ εμέ το απογλυκίζει. Γούστα είνα αυτά. Στα Μεστά γνωρίσαμε και τον ντιζάινερ (ρούχα) Τάσσο Καράμπελα, έναν αξιοπρεπέστατο άνθρωπο ιδιαίτερης αισθαντικότητας με ένα έξοχο σπίτι. Απόπειραθήκαμε να πάμε και στο Μουσειο Μαστίχας αλλά αυτό αργεί την Τρίτη. Την Τετάρτη 15/8 ήτν όλα κλειστά. Κάναμε μια βόλτα μέχρι την Λαγκάδα, και ανεβήκαμε κι επιστρέψαμε. Πήγαμε και συνάθροιση το βράδυ. Την Πέμπτη πήγαμε η Φ κι εγώ Βολισσό Καρδάμυλα από τον ορεινό δρόμο, όπου απολαύσαμε το πέτρινο γεωπάρκο της Χίου, και καταλήξαμε στο Μουσείο μαστίχας, όπου δικαιολόγησα τον εαυτό μου μαζεύοντας τις λέξεις που παρέθεσα υπε΄ρ του ιστολογίου. . Γενικά οι πέτρινοι σχηματισμοί και των δύο νησιών είναι συνταρακτικόι. Η Μυτιλήνη υπερέχει πρίμα βίστα, αλλά στο προσεκτικό επισκέπτη είναι εξίσου ενδιαφέρουσα και η Χίος. Την παρσκευή, φεύγοντας πήγα και στο αρχαιολογικό μουσείο\nΣτριμωχτά, αλλά έγιναν όλα\n19 Αυγούστου, 2018 στις 12:58\nΦεδερίκο Γκ. Λόρκα-Ντουέντε µετάφραση Ολυµπία Καράγιωργα– Scribd\n19 Αυγούστου, 2018 στις 13:33\n…Δωρεάν η ζωή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα δωρεάν ο θάνατος,\nτί δόξα πρόσθεσες απ’ τη λαλιά του την άσπιλη\nΓκαρθία Λόρκα δωρεάν η τυφλότητα…\n19 Αυγούστου, 2018 στις 13:48\nτο πιστοποιητικο θανατου του λορκα αναγραφει ως ημερομηνια την 19.8.1941 οι προσπαθειες για τη διορθωση δεν τελεσφορουν λογω αρνησης των κληρονομων που εισπρατουν τεραστια χρηματικα ποσα ως πνευματικα δικαιωματα το 2022 τα εργα του λορκα θα αποτελουν κρατικο περιουσιακο στοιχειο\n19 Αυγούστου, 2018 στις 14:39\nΤα έγραψαν ήδη οι πρώτοι σχολιαστές.\nΤο θέατρο δεν διαβάζεται σε οθόνη\nκαι σε βιβλίο δύσκολο.\nΠολύ μάλιστα ένα τέτοιο έργο με δεκάδες μυθολογικούς και λαογραφικούς συμβολισμούς.\nΑλήθεια τα σχόλια και οι παραπομπες είναι διαφωτιστικές . Αν επρόκειτο να το παρακολουθήσω θα έπρεπε οπωσδήποτε να έχεις διατρέξει αυτά τα σχολία .\nΝικοκύρη η πρόκληση είναι μεγάλη. Ίσως επανέλθω αλλά είναι δύσκολα και τα θέματα που θίγει.\nΠρος το παρόν θα μείνω σε αυτό :\n19 Αυγούστου, 2018 στις 15:05\n26 Αλήθεια; Πέντε χρόνια λάθος;\n19 Αυγούστου, 2018 στις 15:12\nδιπλή ζωή (τουλάχιστον γιατί μπορεί να πέρασες από τα στενά της Σύρας και να μας το αποκρύπτεις, του γοερού ένεκεν) έζησες Λεώνικε αφού το άσμα μας βεβαιώνει πως ΑΛΛΟΣ για Χίο τράβηξε, πήγε κι ΑΛΛΟΣ για Μυτιλήνη…\n19 Αυγούστου, 2018 στις 15:32\nGibson: «Es un documento que viene de Granada y oficial. Eso es importantísimo»\n19 Αυγούστου, 2018 στις 15:37\nLuis Buñuel – «Un Chien Andalou» (1929) – The Flushing Remonstrance\n19 Αυγούστου, 2018 στις 15:39\nΟ Πάμπλο Νερούδα θεωρεί ότι «Ποτέ άλλοτε στην νεότερη ποίηση ο έρωτας δεν αποδόθηκε με τόσο αιθέριους και ταυτόχρονα τόσο γήινους τόνους και ποτέ άλλοτε δεν έσμιξαν τόσο ταιριαστά το πάθος με την απώλεια, η ευτυχία με το πένθος και η σάρκα με τον ουρανό».\n19 Αυγούστου, 2018 στις 15:41\n29 «Αλλος για Χίο τράβηξε…»\nο ίδιος! 🙂\n19 Αυγούστου, 2018 στις 16:44\nΑν θυμάμαι είναι η πρώτη ανάρτηση τέτοιου είδους. Δεν εννοω θεατρικού (που μάλλον είναι) αλλά μεγάλου έργου, που η ανάγνωση του δεν ολοκληρώνεται σε χρόνους που έχει συνηθίσει κανείς σε αναρτήσεις. Άλλη μια ενδιαφέρουσα πρωτιά του Νίκου -ευχαριστούμε.\nΣχολιάζω χωρίς να το έχω διαβάσει όλο, σταμάτησα μετά την 3η σκηνή. Θεατρικό…. Είναι όντως θεατρικό;\nΟι σκηνοθετικές οδηγίες καθιστούν σχεδόν αδύνατο το να ανέβει όπως το περιγράφει ο συγγραφέας του. Σκεφτόμουν πως μόνο με 3D θα μπορούσε να αποδοθεί στην πληρότητά του. Επίσης, ο σουρεαλιστικός, συμβολικός και γεμάτος πυκνές αναφορές λόγος δύσκολα ταιριάζουν σε ένα είδος φτιαγμένο για να το απολαμβάνεις ζωντανά, prima vista. Σχεδόν αμφιβάλλω κατά πόσο γράφτηκε έχοντας πραγματικά την σκηνή ενός θεάτρου κατά νου. Μου φαίνεται σαν θεατρικού τύπου σχεδίασμα της φαντασίας.\nΔεν το κρύβω, με κούρασε. Απολάμβανα εικόνες και συμβολισμούς αλλά δεν έβγαζα άκρη με την συνεχή συσσώρευσή τους. Ένιωσα πως παίζει με την έννοια του θεάτρου, την ελευθερία, τα προσωπεία, τα ένστικτα, τον έρωτα. Αλλά κυρίως με την ομοφυλοφιλία: τον διχασμό ανάμεσα στην αλήθεια του ομοφυλόφιλου και την ασχήμια και ντροπή που επιλέγει να βλέπει η κοινωνία της εποχής του Λόρκα – και που κάνει τον άνθρωπο να κρύβεται και να αμφιβάλλει για την ίδια την φύση του. Όμως δεν είναι είδος γραφής που νιώθω πως στέκεται ισότιμα απέναντι στα σπυδαία έργα του. Βέβαια… δεν είναι τελειωμένο έργο. Είναι ένα προσχέδιο, από το οποίο -αν θυμάμαι καλά- λείπει τελείως και μια σκηνή.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 17:46\nΜε εξέφρασες πληρέσςτερα από μένα.\nΕίναι ανάρτηση για να την πάρουμε σπίτι και ν’ ασχοληθούε με αυτήν, και σε έξι μήνες ας πούμε, να προτείνουμε στον Νοικοκύρη να την ξανασχολιάσουμε.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 17:49\n@29, 33 Το τραγουδάγαμε και γελάγαμε. Το αστείο είναι ότι φέτος πήγα δυο φορές στη Σύρο και πιθανότατα θα παω και τρίτη, γιατί έχει έναν πελάτη η Φ. εκεί, και το έχουμε βρει πρόσχημα.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 17:52\n34 Δες και το σχόλιο 19\nΠαλιότερα, θα έβαζα μόνο ένα κομμάτι και το υπόλοιπο θα το έβαζα στη σελίδα «Άλλα κείμενα». Αυτό σκόπευα αρχικά να κάνω και τώρα, αλλά τελικά έκρινα προτιμότερο να το βάλω όλο.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 17:54\nÉTICA DE LA VERDAD E INDECIBILIDAD DEL DESEO EN EL PÚBLICO, DE FEDERICO GARCÍA LORCA\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:01\nΗ αλήθεια είναι ότι ο Τζι με αναζήτησε βλέποντας την απουσία μου, η οποία όμως ήταν προαναγγελμένη εδώ.\nΓι’ αυτό του αφιέρωσα ένα ποίημα\nΤα πουλιά κούρνιασαν\nτα παιδιά αποκοιμήθηκαν\nμόλις έπαψαν της γιαγιάς τα παραμύθια\nπου άγρυπνη απόκαμε\nκαθώς έρχονται από το παράθυρο\nτα σιγαλινά τραγούδια\nκαι οι αναστεναγμοί\nτων πληγωμένων εραστών\nκαι μόνο τ’ άστρα\nμιλάνε ακόμα μεταξύ τους\nδιαβάζοντας τους δρόμους των ανθρώπων\nπου παραμένουν σκοτεινοί\nκαι την ημέρα.\nΠαρεμιπτόντως, νομίζω πως ταιριάζει με το γενικό πνεύμα σήμερα\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:02\nΠαρεμπιπτόντως, νομίζω πως ταιριάζει με το γενικό πνεύμα σήμερα\n##Παρεμπιπτόντως, νομίζω πως ταιριάζει με το γενικό πνεύμα σήμερα\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:16\nγια το 98 χθες. Όντως τα Αυγώνυμα είναι αριστερά του Ανάβατου. Και λιγότερο εντυπωσιακά\nγια το 123 χθες. Δεκτό. Καταλαβαίνεις, καμιά φορά γράφουμε… και δεν μας βγαίνει ακριβώς. Θα σου τυχαίνει κι εσένα.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:19\nTeresa Berganza *Los pelegrinitos* by F.G. Lorca\nLa Barraca, el teatro del pueblo de Federico García Lorca\nFEDERICO GARCÍA LORCA visto por RAFAEL MARTÍNEZ NADAL en A FONDO – EDICIÓN INFORMATIVA\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:21\nΑπό τις σημειώσεις λείπει η .\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:32\nΚι επειδή χθες ήμουν βιαστικός, δεν έβαλα το ποιηματάκι στης Σόνιας στην τελική του μορφή\nΜαζεύουμε τα βότσαλα\nκοκκινωπά, πρασιπωπά ή γκρίζα\nλεία και στιλπνά,\nκλέβοντάς τα απ’ το κύμα,\nένα ένα διαλεχτά.\nκαι όλα τέλεια, χωρις ψεγάδι.\nEn güzeli, en güzeli\nτο πιό ‘μορφο, το πιό ‘μορφο φωνάζεις\nSen en güzelirin güzeli\nεσύ ‘σαι η πιό ‘μορφη απ’ όλα\nκι εσύ γελάς, και μ’ αγαπάς.\nΑλλά δεν βλέπεις\nτη μεγάλη μας διαφορά:\nΓια μένα, κάθε πετραδάκι\nπου συντελέστηκε στο παρελθόν.\nείναι μια ομορφιά\nπου θα χτιστεί στο μέλλον\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:35\nΚαι κάτι για τον Γς, μην τον ξεχνάμε\nΈντεκα και μισή· μεσημέριασε\nέντεκα και μισή·\nθά ‘ναι μεσάνυχτα σε λίγο.\nανάμεσ στο σκοτάδι και το φως\nείναι η ζωή·\nκαι το χαλάμε\nπαραβιάζοντας τους κανόνες\nή ακολουθώντας τους\n19 Αυγούστου, 2018 στις 18:42\nΓια το έργο τι να πω, στερούμαι καλλιτεχνικά, και με την ταμπλέτα άκόμα παραπάνω. Γιατί γράφω τότε; μα για να την πω στο Λεόνικο και ν’ αποκαταστήσω τη (γεωγραφική) τάξη: Αυγωνυμα κι Ανάβατος είναι στη Χιο κι όχι στη Μυτιλήνη. Άρα η σειρά κάπως αλλιώς θα ήταν.\nΑ! Κι είναι Σίγρι (κι όχι σαγρί).\n19 Αυγούστου, 2018 στις 19:20\nΑχ βρε Λεώνικε…\nόταν μαζί με τους άλλους κυψελιώτες βαραβακιόπαιδες πηγαίναμε με τα πόδια στην Κωλέττη κάναμε και μια στάση στο πεδίο του Αρεως. Μια φορά μας πλησίασε μια γρια τσιγγάνα, άρπαξε το χέρι μου τούριξε μια ματιά και μετά κοιτώντας με στα μάτια » καϋμό μεγκάλο σκολήκι ζωντανό έκεις μέσα σου» μου είπε.\nΠαρ’ ότι δεν την ασήμωσα- για να μην πιάσει η προφητεία- είχε δίκιο η κουφάλα !! (αν και απέβαλα τον βάζελο που κουβαλούσα μέσα μου τότε)\nΤώρα -πέρα από τον ΠΑΟΚ- μ’ αρέσει ν’ ακούω το φινάλε από τους δυο Φοσκαρέους…Che venga a me, se lice la vedova infelice. . A voi l’ anello. . Foscari piu Doge non sara,,, με Νούτσι, Θεοδοσίου και Ρικάρντο Μούτι,ίσως το καλύτερο φινάλε σε όπερα. Δυνατές συγκινήσεις.\nΕβλεπα πριν λίγο στο Mezzo Ντον Τζοβάννι, όσο άντεξα … ωραίο σαν μιούζικαλ, με όπερα τι σχέση έχει ;\n19 Αυγούστου, 2018 στις 19:29\n19 Αυγούστου, 2018 στις 19:35\n44 Λείπει και στο αρχείο που έχω.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 20:14\nΣτη μΥτιλήνη τα έβαλα; Θεέ και Κύριε! Στη Χίο τα είδα!\n19 Αυγούστου, 2018 στις 20:23\nΣυγνώμη που το ρωτάω, αλλά επειδή είμαι λιγάκι ισπανόφωνος από τη μακαρίτισσα μαμά μου και έχω μελετήσει κάπως το Λόρκα στο πρωτότυπο, έχω μία απορία: Τί σχέση έχει το ανολοκλήρωτο θεατρικό έργο «Το κοινό» (που είναι όντως ευνοϊκά διακείμενο προς εμάς τους gay) με την «Ωδή στον Ουόλτ Ουΐτμαν», που παγκοσμίως θεωρείται ως το «ομοφοβικό φάουλ» του Λόρκα, μιάς και βρίζει χυδαία τους ομοφυλόφιλους; («maricas» στα Ισπανικά, που ο κ. Ριζιώτης μεταφράζει «πούστρες»)\nΓιατί ο πάντοτε «ψείρας» στις λεπτομέρειες κ. Σαραντάκος δεν διευκρινίζει στο κοινό του ιστολογίου του πως δεν έχει καμία σχέση το θεατρικό «Το κοινό» με την ομοφοβική «Ωδή στον Ουΐτμαν»; Η μόνη εξήγηση είναι ότι το αγνοεί και ο ίδιος κι ότι τον παρέσυρε η κ. Χρονοποιούσα. Δεν μπορώ να πιστέψω κάτι άλλο, γιατί παρακολουθώ κάποιους μήνες το ιστολόγιο αυτό, και έχω καταλάβει ότι επιμένει φανατικά στη λεπτομέρεια. Ακόμα πιό περίεργο είναι ότι επί 11 ώρες κανείς αναγνώστης δεν έψαξε το ισπανικό πρωτότυπο του «Κοινού» για να δεί ότι ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται «Η Ωδή».\n19 Αυγούστου, 2018 στις 20:52\nείναι από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ\nδεν βρίσκω το απόσπασμα\n19 Αυγούστου, 2018 στις 20:55\nέχετε δίκιο καμία σχέση δεν έχει η «Ωδή στον Ουόλτ Ουΐτμαν» με «Το κοινό»\n19 Αυγούστου, 2018 στις 20:58\nΤο ποίημα το είχα ξαναδιαβάσει από άλλη μετάφραση. Το θεατρικό δεν το ήξερα. Το διάβασα με διαλείμματα. Τόσοι πολλοί οι συμβολισμοί και οι εικόνες του που μπερδεύουν.\nΝομίζω πως το τέλος, η τέταρτη και η πέμπτη σκηνή δηλαδή, θα ήταν πιο εύκολο να παιχτούν σε θέατρο. Τις φαντάστηκα με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, που κάνει απίστευτα πράγματα στη σκηνή.\nΤις πρώτες σκηνές τις φαντάστηκα εικονογραφημένες με τους διαλόγους από κάτω. Ίσως ένας ταλαντούχος ζωγράφος θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα από έναν σκηνοθέτη αυτές τις εικόνες… αλλά και πάλι χάνεται η χροιά του προφορικού λόγου.\nΑπίστευτα αιρετικός ο Λόρκα. Αν δεν τον τρώγανε οι φασίστες , θα τον έτρωγε η καθολική εκκλησία πάντως, δεν την έβγαζε καθαρή.\nΜπράβο στον cronopiusa για τη μετάφραση και σε σας που το ανεβάσατε, κύριε Σαραντάκο.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 21:32\n55 Να είστε καλά!\n54 Είναι κι αυτό μετάφραση του Λόρκα, σε μετάφραση του Ριζιώτη, βέβαια.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 22:11\nΑυτός πρέπει να ‘ναι ο έβδομος;\n19 Αυγούστου, 2018 στις 23:25\nΜόλις άφησα ένα μνημειώδες σχόλιο για την παρούσα ανάρτηση, αλλά μού το έφαγε η μαρμάγκα, γιατί είχε πολλή βιβλιογραφία\n19 Αυγούστου, 2018 στις 23:38\nΚαι θα μείνει στα σπλάχνα της μαρμάγκας διότι είναι ομοφοβικό. Μάλλον έχει αρχίσει να εκπαιδεύεται η μαρμάγκα.\n19 Αυγούστου, 2018 στις 23:40\nμνημειώδες… προσθέτεις ένα «ου» αλλάζεις την ορθογραφία και γίνεται μ@#νι μυώδες !!\n19 Αυγούστου, 2018 στις 23:47\nΕυχαριστώ πολύ κ. Σαραντάκο (60) για την επί τόσους μήνες φιλοξενία. Αποσύρομαι ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ από το Ιστολόγιό σας, διότι δεν ανέχομαι την άδικη Λογοκρισία. Εσείς θα μετανιώσετε πρωτίστως που με διώχνετε. Καλή τύχη σε όλους\n20 Αυγούστου, 2018 στις 00:14\nΔεν πειράζει, εμείς θα τα λέμε με τον Ερατοσθένη, τα κορίτσια και τους υπόλοιπους και θα ‘ναι σαν να σ’ έχουμε μαζί μας.\n20 Αυγούστου, 2018 στις 05:35\n20 Αυγούστου, 2018 στις 05:47\n20 Αυγούστου, 2018 στις 06:04\nΣε ένα γράμμα στο φίλο του Regino Sainz de la Maza γράφει ο Federico\n«τώρα μόλις ανακάλυψα κάτι τρομερό (μην το πεις σε κανένα). Εγώ, δεν γεννήθηκα ακόμα. Τελευταία, παρατηρούσα προσεχτικά το παρελθόν μου (ήμουνα καθισμένος στην πολυθρόνα του παππού μου) και καμία από τις νεκρές ώρες δεν μου ανήκε γιατί δεν ήμουνα γιατί εγώ εκείνος που τις είχε ζήσει\nούτε τις ώρες του έρωτα\nούτε τις ώρες του μίσους\nούτε τις ώρες τις έμπνευσης.\nΥπήρχαν χιλιάδες Federicos ξαπλωμένοι για πάντα στο πατάρι του χρόνου\nκαι στην αποθήκη του πεπρωμένου,\nκαμάρωνα άλλους χίλιους Federicos García Lorca καλοσιδερωμένους,\nο ένας πάνω στον άλλο να περιμένουν\nνα τους φουσκώσουν, για να πετάξουν χωρίς κατεύθυνση.\nΉταν αυτή η στιγμή μια τρομερή στιγμή γεμάτη φόβο, η μαμά μου η doña Muerte μου είχε δώσει το κλειδί του χρόνου και για μια στιγμή συνειδητοποίησα τα πάντα.\nΖω δανεικά, ότι έχω μέσα μου δεν είναι δικό μου, να δούμε αν θα γεννηθώ.\nΗ ψυχή μου είναι απολύτως κλειστή.»\nAhora he descubierto una cosa terrible (no se lo digas a nadie) Yo no he nacido todavía.\n20 Αυγούστου, 2018 στις 06:27\n20 Αυγούστου, 2018 στις 07:51\nδεν είναι να λείψεις μια μέρα, Τέξας έγινε εδώ μέσα! Είναι αυτό που λένε για το brain drain!!!\nΧαιρετώ και τον νέο σχολιαστή, τον Ερατοσθένη. 🙂\nΟ ακατανόμαστος το είχε προμελετήσει το βήμα της τάχα μου αποχώρησης…. Για να μην γιορτάσει σήμερα την έξοδο, ξέρετε ποιά, ε;\nΓια το άρθρο/θέμα της Κρόνης θα σχολιάσω αργότερα. Ενα μεγάλο μπράβο για την ανάρτηση αυτή!\n20 Αυγούστου, 2018 στις 07:56\nρίξε μια ματιά στο χθεσινό νήμα (με τα μεζεδάκια) αργά το απόγευμα (γιατί τώρα δεν έχω κατάλληλη σύνδεση), θα σου έχω κι ένα αποχαιρετιστήριο κάτιτις.\nΣοβαρά στο λέω 🙂\n20 Αυγούστου, 2018 στις 08:10\nΆρτι επιστρέψας από το στερούμενον διαδικτύου ερημητήριόν μου, διαπιστώνω με λύπη μου την αποχώρηση του σχολιαστού Ιστοριοδίφη.\nΕυτυχώς για όλους εμάς τους φιλομαθείς αναγνώστες και σχολιαστές του σαραντάκειου ιστολογίου ενεφανίσθη όλως τυχαίως 🙂 έτερος ικανός σχολιαστής του ιδίου διαμετρήματος ονόματι Ερατοσθένης, οπότε ελπίζω και εύχομαι να καλύψει επαξίως το δυσαναπλήρωτον κενόν.\n20 Αυγούστου, 2018 στις 08:20\nΝα δούμε όμως αν ο Κερατοσθένης έχει καλύτερα σίγουρα στα στοιχήματα να προτείνει για να αναπληρώσει κι αυτό το κενό…\n20 Αυγούστου, 2018 στις 08:21\nΌσον αφορά την παρούσα ανάρτηση το μόνο σχόλιο που έχω να κάνω είναι να δώσω θερμά συγχαρητήρια τόσο στο Νικοκύρη όσο και στην Χρονοποιούσα γι’ αυτήν την όντως μεγάλη και εξαιρετική δουλειά.\nΑσφαλώς θα συμφωνήσω με προηγούμενους σχολιαστές ότι το θεατρικό έργο δύσκολα διαβάζεται, πολύ δε περισσότερο ένα θεατρικό όπως αυτό του Λόρκα, γεμάτο με συμβολισμούς και σουρεαλιστικές εικόνες.\nΔεν αποτόλμησα να το διαβάσω παρά μόνο ελάχιστα αποσπάσματά του, αλλά ελπίζω ότι θα βρω κάποια στιγμή το χρόνο και την ησυχία να το διαβάσω ολόκληρο…\n20 Αυγούστου, 2018 στις 08:24\n#70: Εκτιμώ ότι ως επιστήμων, και δη των θετικών επιστημών, θα είναι ικανότερος στις προβλέψεις. 😆\n20 Αυγούστου, 2018 στις 08:28\n62 Κάπως έτσι, δεν θα πλήξουμε.\n20 Αυγούστου, 2018 στις 09:13\nΑφήνει άξιους αντικαταστάτες.\n20 Αυγούστου, 2018 στις 10:10\nΜεταφράζω τὴ λεζάντα-σχόλιο τῆς γελοιογραφίας ποὺ παρουσιάζει ἡ Κρόνη στὸ #64.\nΘὰ σταματήσω νὰ βγάζω τὰ σκουπίδια καὶ θὰ τὰ βάζω στὸ διαδίκτυο. Ὅπως ὅλος ὁ κόσμος!\nΠόσο ταιριάζει μὲ τὴν προσφάτως ἀποχωρήσασα περσόνα τοῦ διαδικτυακοῦ τραβεστί!\n20 Αυγούστου, 2018 στις 11:39\nΤὸ πλῆρες ὄνομα τοῦ ποιητὴ ἦταν Federico del Sagrado Corazón de Jesús García Lorca.\nΜεταφράζω (διὰ τοὺς μὴ γνωρίζοντας τὴν γλῶσσαν τοῦ Θερβάντου*) Φεδερίκο τῆς Ἁγίας Καρδίας τοῦ Ἰησοῦ Γκαρθία Λόρκα.\nΓκαρθία ἦταν τὸ ἐπώνυμο τοῦ πατέρα του καὶ Λόρκα τὸ ἐπώνυμο τῆς μητέρας του, κατὰ τὰ ἱσπανικὰ ἤθη.\nΤελικὰ ὁ ποιητὴς ἔγινε διεθνῶς γνωστὸς μὲ τὸ μητρικὸ ἐπώνυμο, τὸ θηλυκὸ κομμάτι τῆς προσωπικότητάς του.\nΜιὰ μικρὴ ἐκδίκηση τῆς Ἱστορίας στὰ ἄρρενα μέλη τῆς οἰκογένειας Γκαρθία ποὺ δὲν ἤθελαν ν᾿ ἀποδεχτοῦν τὴν σεξουαλικότητα τοῦ ποιητῆ.\n* ἀπὸ τὸ Θερβάντης (ὅπως λέμε μπερμπάντης) 🙂\n20 Αυγούστου, 2018 στις 12:15\n#76: Ο Θερβάντης-του Θερβάντου, πολύ σωστά! 😆\n20 Αυγούστου, 2018 στις 12:47\n20 Αυγούστου, 2018 στις 14:17\nΕίναι ασφαλές λιμάνι η Λιβύη;\nΕστάλη από τηλέφωνο Windows 10\nΑπό: Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\nΑποστολή: Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018 9:41\nΘέμα: [New post] Το κοινό, θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα σε μετάφραση Ανδρέα Ριζιώτη\nsarant posted: «Σαν σήμερα, στις 19 Αυγούστου 1936, δολοφονήθηκε στην Ισπανία, λίγο μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, ο ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, στα 38 του χρόνια, επειδή ήταν ένθερμος οπαδός του Λαϊκού Μετώπου. Ο Λόρκα είναι αγαπ»