a patchwork: Μαΐου 2008\nΣουρούπωνε ήδη, όταν ξανάνοιξε τα μάτια του. Τη μια στιγμή ήταν ακόμη εκεί μαζί με τη Φωτούλα και την αμέσως επόμενη ήταν σαν να ήταν πάντοτε μόνος. Σαν να τον είχε απλώς ακουμπήσει μια μακρινή ανάμνηση, αγαπημένο πολυφορεμένο παπούτσι, φθαρμένο αλλά γνώριμο και σίγουρο.\nΗ Φωτούλα... ναι πράγματι τον χαλάρωνε η φωνή της, η άλλοτε ασθμαίνουσα, άλλοτε διακοπτόμενη, όπως τότε, ένα άλλο απόγευμα, αμήχανο και φορτισμένο, όταν εδώ στον ίδιο χώρο είχαν προσπαθήσει να δώσουν μια άλλη διάσταση στη φιλία τους, ασθμαίνουσα και διακοπτόμενη και αυτή...\nΟ έρωτάς τους επάνω στον καναπέ του είχε κάτι το τρυφερό αλλά και το επώδυνο, ένα σμίξιμο που έμοιαζε σκηνή από πρόβα κακού έργου, το πάθος λεκτικό και στο τέλος -ευτυχώς- ένα συνωμοτικό γέλιο. Όχι, δεν θα γίνονταν ποτέ ζευγάρι...\nΈνα έντονο ζουζούνισμα τον έκανε να κοιτάξε προς την μισάνοιχτη μπαλκονόπορτα: ένα λαμπερό έντομο, ένας χρυσοπράσινος κάνθαρος ήρθε και κάθισε επάνω στο τραπέζι. Ο κουρασμένος ήλιος του πρόσθετε μια χάλκινη λάμψη. Ασυναίσθητα άπλωσε το χέρι και το πλασματάκι σκαρφάλωσε αμέσως στην παλάμη του. Ο Μέμνονας χαμογέλασε και έγειρε και πάλι πίσω το κεφάλι του και έκλεισε τα μάτια. Δυο χέρια άρχισαν να του χαϊδεύουν τα μαλλιά, ενώ κάτι μέσα στο κεφάλι του του ψιθύριζε πως συχνά τα ωραιότερα και πιο απίθανα σενάρια είναι και τα πιο αληθινά.\nΠερπατούσε και πάλι στην παραλία, συνεχώς η ίδια σκηνή: οι άνθρωποι-πιγκουίνοι, ο κατακόκκινος κεραυνός, το φωτεινό ζωντανό μονοπάτι, το σπίτι και εκείνη. Όχι, δεν περπατούσε, έτρεχε, μα όχι προς το σπίτι, ήθελε να κρυφτεί στο δάσος, εκείνο με τις σήραγγες, ξαφνικά ένας φόβος τον κυρίευσε, πρέπει να μου έχεις εμπιστοσύνη, άκουγε κάποιον να του λέει, όταν θα έρθει η στιγμή θα έρθω να σε βρω, επαναλάμβανε, ο κεραυνός σύριζε ήδη, τώρα χαμήλωνε και θα τους διαπερνούσε όλους, όλους; και εκείνον; όχι, σου εμπιστεύτηκα τα παιδιά μου, του έλεγε η φωνή, ποιος είσαι, ρωτούσε δυνατά, αγωνία και τρέλλα, εσύ είσαι, εσύ, ξαναφώναζε, σε ξέρω, μα δεν τολμώ να πω το όνομά σου, μήπως και μου θυμώσεις πάλι, σε θέλω τόσο πολύ κοντά μου, και συ με αποδιώχνεις, άσε με και μένα λεύτερο, άνθρωπο-πιγκουίνο, να γίνω και γω ένας σωρός από άμμο, άσε με!\nΤο κουδούνι χτυπούσε. Πρέπει να χτυπούσε ώρα. Πετάχτηκε μούσκεμα στον ιδρώτα. Ένιωσε ένα θρόϊσμα και ένα στρογγυλωπό έντομο πετάχτηκε από το χέρι του. Αλαφιασμένος έτρεξε προς το θυροτηλέφωνο. Στην ερώτησή του αντί για απάντηση άκουσε μια αγαπημένη φωνή να του λέει: "Θα σε περιμένω κάτω. Έλα!"\nΣτο μπάνιο έριξε λίγο νερό στο κεφάλι του, τα μακρυά μαλλιά του βράχηκαν, άλλαξε το μπλουζάκι του και πήρε μονάχα τα πορτοφόλι του.\nΤο κινητό του το ξέχασε στο τραπέζι.\nΚλείδωσε την πόρτα και κατέβηκε τους τέσσερις ορόφους από τις σκάλες.\nΕκεί στην μισοσκότεινη είσοδο της πολυκατοικίας τον περίμενε η Ζωή. Τα μάτια της έλαμπαν και τον άρπαξε σφιχτά από το χέρι.\n"'Ελα" του είπε, "σου έχω μια έκπληξη. Θά πάμε με το αμάξι μου"\nΣτο απέναντι πεζοδρόμιο ήταν παρκαρισμένος ένας παλιός σκαραβαίος σε πράσινο μεταλλικό χρώμα.\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 1:49 μ.μ. 7 σχόλια\nPaul Klee. Fire in the Evening. 1929. Oil on board\nΤον πήγαν στο σπίτι του και τον άφησαν μόνο του για να κοιμηθεί και να ηρεμήσει. Το πρόβλημα του βέβαια δεν ήταν η κούραση αλλά η στέρηση. Του έλειπε κάποια που είχε γνωρίσει μόνο για λίγα λεπτά και όμως του έλειπε και μάλιστα πολύ.\nΕυτυχώς που ήταν σε άδεια. Αλλιώς θα έπρεπε να φύγει πρωί – πρωί για το εργαστήριο και εκεί να συνεχίσει τις ενδιαφέρουσες αλλά απαιτητικές του έρευνες.\nΟ μόνος του σύνδεσμος ήταν η Ελένη. Την πήρε και της ζήτησε το τηλέφωνο της Ζωής. Εκείνη του το έδωσε, τονίζοντας του ταυτόχρονα ότι πρόκειται για πολύ κλειστό άτομο που μερικές φορές αγγίζει τα όρια του παράξενου ακόμη και του δύστροπου.\nΠαρά τις συμβουλές της εκείνος πήρε τελικά την πρωτοβουλία.\n- Ζωή συγνώμη που σε παίρνω. Είμαι ο Μέμνονας, ο φίλος της Δέσποινας. Μου έδωσε το τηλέφωνο σου η Ελένη.\n- Ζωή εσύ είσαι; Με ακούς;\n- Ναι, σε ακούυω.\n- Γενικά με ενοχλούν όσοι δεν με εμπιστεύονται.\n- Σου είχα πει Μέμνονα. Θα επικοινωνούσα εγώ μαζί σου. Τέλος πάντων. Καλά είσαι;\nΟ Μέμνονας ξενέρωσε εντελώς, είπε μερικά τυπικά λόγια και τη χαιρέτησε.\nΜετά έπεσε σε μαύρη κατάθλιψη, καθώς είχε καταφέρει μια γνωριμία βασισμένη στο όνειρο να την κατεβάσει άδοξα στην πραγματικότητα.\nΔυο μέρες μετά, το απόγευμα, πήγε στο σπίτι του Μέμνονα η Φωτεινή.\nΧάρηκε πολύ που την είδε. Τον χαλάρωνε πάντα όταν την άκουγε. Η φωνή της, άλλοτε ασθμαίνουσα, άλλοτε διακοπτόμενη, είχε ένα ρυθμό σχεδόν μουσικό.\n«Μέμνο, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Ο Στέλιος… Καταλαβαίνεις. Μου κάνει όλο και σοβαρότερες δηλώνει για τον έρωτα του. Κι εγώ τι να του πω; Του μιλάω ειλικρινά, αλλά κάπου στο βάθος στεναχωριέται… Δηλαδή δεν του αρκεί ότι πηδιόμαστε καλά; Ότι περνάμε τόσο ωραία εκείνες τις στιγμές; Δεν είμαι εγώ για έρωτες. Τουλάχιστον δεν έχω ερωτευθεί ως τώρα άντρα. Εντάξει είμαι παράνοια. Αλλά μήπως δεν το στηρίζω και λογικά και φιλοσοφικά; Η γυναίκα είναι ένα όν πιο βαθύ ρε παιδί μου, πιο συναισθηματικό, υπάρχει πιο πολύ πώς να στο πω; Όχι ότι θα ‘κανα ποτέ σεξ με γυναίκα. Γουστάρω πολύ τους άντρες γι’ αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν. Αλλά μέχρι εκεί. Πώς μπορώ εγώ να ερωτευθώ τον Στέλιο όταν υπάρχει η Ελεονόρα; Ωχ, στα ζάλισα ε; »\n«Κάθε άλλο Φωτούλα. Πάντα σ’ ευχαριστιέμαι. Και δε διαφωνώ καθόλου. Κι εγώ δεν θα μπορούσα να ερωτευθώ ποτέ ένα άντρα»\nΈσκασαν κι οι δυο στα γέλια.\n«Α δε σού ‘πα Μέμνο. Πέρασα πριν λίγο απ τη Δέσποινα. Ήταν εκεί η φίλη της Ελένης. Ξέρεις ποια. Εκείνη η ρομαντίκ φιγούρα; Κατάλαβες ποια…»\n«Τι; Είδες τη Ζωή;»\n«Μέμνο, τι ύφος είναι αυτό; Τι τρέχει;»\n«Έλα άστα τώρα… Για πες τι λέγατε;»\n«Μας έλεγε ότι έχει γνωρίσει κάποιον και ότι θα ‘θελε να του χαριστεί ολοκληρωτικά. Κι όταν τη ρωτάγαμε, πώς και τι, πέταγε κάτι ανωμαλίες για απέραντες παραλίες και φιλιά μέσα στα σύννεφα… Καλά ρε μαλάκα, σ αρέσει αυτό το ούφο;»\n«Δεν μ αρέσει απλώς Φωτούλα. Τη λατρεύω. Αλλά αυτή έχει βρει, όπως φαίνεται κάποιον άλλον. Έτσι εξηγείται η ψυχρότητα. Δεν πειράζει, ατύχησα για μια ακόμη φορά»\n«Τι να πω ρε. Μπορεί να αξίζει τελικά η κοπέλα… Ρε λες να εννοεί εσένα;»\nΑυτό ήταν το ωραιότερο αλλά ταυτόχρονα και το πιο απίθανο σενάριο. Βυθίστηκε όμως μέσα του ο Μέμνονας σαν να έκανε κατάδυση σε ένα παράδεισο από μέλι.\nΑναρτήθηκε από markos-the-gnostic στις 5:52 π.μ. 7 σχόλια\n[ photo: Pond and Two Pigeons by janosnovak ]\n-Ένα ποτήρι νερό! Ένα ποτήρι νερό! Μέμνονα μ’ ακούς; Μέμνονα!\nΟ Φίλιππος, έμενε στο διπλανό διαμέρισμα από τον Μέμνονα. Συναντιόντουσαν κάθε πρωί Κυριακής κι έπιναν σκέτο καφέ φίλτρου με συνοδεία μπισκότων μελιού και μουσικής από την Αργεντινή. Καθόντουσαν στο μπαλκόνι του Φιλίππου και άφηναν το βλέμμα τους να πηγαινοέρχεται πότε στην σβηστή οθόνη του απέναντι θερινού κινηματογράφου και πότε στους περαστικούς. Πριν 9 μέρες ο Φίλιππος γνώρισε τυχαία στο σπίτι του Μέμνονα τον Νικήτα και την Ιωάννα. Στο πρώτο του βλέμμα με εκείνη η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε κι ένιωσε όπως όταν ήταν μικρός στο Buenos Aires και έτρεχε ξυπόλητος στους δρόμους της γειτονιάς του, όπως όταν έμπαινε για πρώτη φορά στο φρεσκοβαμμένο του διαμέρισμα στην Αθήνα κι όπως όταν νυσταγμένος κοιτούσε το πρόσωπό του στον καθρέφτη την νύχτα και ένιώθε ταραχή κι ύστερα ανακούφιση…\nΚάποιοι το λένε κεραυνοβόλο έρωτα. Για τον Φίλιππο ήταν απλά αφύπνιση.\nΠέρασαν μερικά λεπτά μέχρι να μάθει το χαρμόσυνο για εκείνον γεγονός… πως δηλαδή η Ιωάννα κι ο Νικήτας ήταν δίδυμα αδέρφια. Μέχρι τώρα ο μόνος στον οποίον έχει εκμυστηρευτεί την εσωτερική του συναίσθηση είναι ο Μέμνονας, χωρίς όμως να είχε ζητήσει και την βοήθειά του μέχρι χθες, οπότε του χτύπησε την πόρτα και του ζήτησε το τηλέφωνό της…\nΗ θετική της ανταπόκριση, σαν tango ήχησε στα αυτιά του.\nΕπειδή δεν του αρέσει να οδηγεί, αν και έχει αυτοκίνητο, συναντήθηκαν στο μετρό και μπήκαν στον ίδιο συρμό με τον οποίον λίγο αργότερα θα επιχειρούσε να μετακινηθεί προς το σπίτι του ο Μέμνονας. Όταν κάποιος από το πλήθος φώναξε αν υπάρχει κάποιος γιατρός, ο Φίλιππος έτρεξε ασυναίσθητα προς τα εκεί και είδε τον Μέμνονα λιπόθυμο στο πάτωμα. Τον σήκωσε στην αγκαλιά του και με την πρώτη στάση βγήκαν έξω.\n-Ιωάννα, μείνε μαζί του! Πάω να φέρω ένα ποτήρι νερό!\nΠως βουλιάζει ένας άνθρωπος μες στον ίδιο του τον ιδρώτα; Πως αφήνει το άνευρό του σώμα στα χέρια του όποιου περαστικού και στην θέα των εκατοντάδων περίεργων βλεμμάτων; Πως επιτρέπει στην ζωή του να παραμένει μια επιθυμία σε ένα λευκό χαρτί τσαλακωμένο;\nΟ Μέμνονας αν και λιπόθυμος κρατούσε καλά σφιγμένο στην γροθιά του το λευκό χαρτί. Τόσο καλά που ούτε η Ιωάννα, στα χέρια της οποίας επανήλθε στην εδώ ζωή αποκαλώντας την «Ζωή», αντιλήφθηκε την ύπαρξή του. Όταν επέστρεψε ο Φίλιππος τους βρήκε να κάθονται σε ένα παγκάκι. Το ωχρό πρόσωπο του Μέμνονα σιγά σιγά άρχισε να επανέρχεται στο κλασσικό του ρόδινο χρώμα.\n-Φίλε είσαι καλά; Τι σου συνέβη;\n-Η Ζωή που είναι;\n-Ποια Ζωή ρε φίλε; Μόνος σου ήσουν, από ότι είδα! Πιες μια γουλιά νερό.\n-Όχι! Πρέπει να γυρίσω στην Ζωή!\nΣυνέχιζε να ψελλίζει διάφορες ακατανόητες, για τους άλλους, φράσεις, και με μια σπασμωδική κίνηση που έκανε τα οστά των δαχτύλων του να τρίξουν, σαν αλάδωτη ξύλινη επαφή… ή σαν υλικό που κάτω από τον κρύο αέρα συστέλλεται, ξέσφιξε την κλειδωμένη του γροθιά και κοίταξε το χαρτί με αγωνία. Μπορούσε σίγουρα να καταλάβει πως ήταν δύο λέξεις μα δεν μπορούσε να τις διαβάσει. Ο ιδρώτας του, σαν καυτό ηδονικό υγρό είχε σβήσει το παρελθόν του χαρτιού και το παρόν της εντόσθιας χρησιμότητάς του. Ήταν άχρηστο πια. Ίσα που είχε προλάβει να το χρησιμοποιήσει και το κατέστρεψε με την ίδια του την σάρκα. «Ανάθεμα σε αυτή την άτιμη την υπότασή μου!», φώναξε, «Ανάθεμα!», και με μία απρόσμενη για τα μάτια του Φίλιππου και της Ιωάννας πράξη, έβγαλε τον αναπτήρα του από την τσέπη και το έκαψε. Ήταν ήδη ρόδινος στο πρόσωπο και κάτωχρος στην καρδιά.\nΔεν ήθελε να πιει νερό. Είχε δυο σταγόνες στις άκρες των χειλιών του. Δεν διψούσε.\nΑναρτήθηκε από dim juanegro στις 5:42 μ.μ. 1 σχόλια\n...Αλλά μόνον αυτή. Μια φωνή απόκοσμη, στολισμένη με χρώματα ξεβαμμένα σχεδόν. Ένας αντίλαλος που χάθηκε πίσω από το παραπέτασμα της λογικής.\n- Τί έχεις; του είπε ο Νικήτας, και τον σκούντησε ελαφρά. Αφαιρέθηκες;\nΜα ο Μέμνονας ήταν σε μια μορφή νιρβάνας. Έστρεψε το κεφάλι του και με το βλέμμα του έπιασε ένα κομμάτι χαρτί στο τραπεζάκι που πριν νόμιζε ότι είχε δει τη Ζωή. Σηκώθηκε με βήμα διστακτικό και κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Κόσμος χόρευε γύρω του κι ένιωθε σαν να ήταν στο κέντρο μιας αρχέγονης τελετής ιθαγενών, των οποίων τα τραγούδια δεν καταλάβαινε και οι μελωδίες φθάναν παρθένες στα αυτιά του.\nΈπιασε το χαρτί στα χέρια του. Πρόλαβε να δει τρία γράμματα πριν εξαφανιστούν και μείνει και πάλι λευκό. Α, Μ, Ω. Το Α χάθηκε από την αριστερή άνω γωνία της κόλλας, το Μ από το κέντρο της και το Ω από την δεξιά κάτω γωνία. Το δίπλωσε με φόβο στα ακροδάκτυλά του και το φύλαξε στην τσέπη του. Έφυγε δίχως να χαιρετήσει τον Νικήτα.\nΜπήκε στο μετρό με σκοπό να γυρίσει σπίτι του, σε ένα χώρο που νόμιζε ότι ορίζει, για να βάλει τις σκόρπιες σκέψεις του σε μια τάξη, να προσπαθήσει να εξηγήσει αυτή την κοσμογονία που ένιωθε να συντελείται, κυρίως μέσα του. Μα οι λογισμοί, σμάρια αποδημητικών πουλιών που ψάχνουν καταφύγιο σε μέρη πιο ζεστά, πετάξαν νότια, στο χρυσό κέντρο της καρδιάς του. Δε μπορούσε να ξεχάσει τα πράσινα μάτια της, το ζωντανό σχεδόν δαχτυλίδι στο χέρι της. Γυάλιζαν και τα τρία, πίσω από το δικό του βλέμμα.\nΈπρεπε να τη βρει. Μέχρι τώρα όμως τον έβρισκε εκείνη, όποτε εκείνη ήθελε. Αυτό έπρεπε να το αλλάξει.\nΜηχανικά ξεδίπλωσε την λευκή κόλλα από την τσέπη του για να την κοιτάξει. Να την μελετήσει ίσως. Την κρατούσε ευλαβικά, σαν άγιο ύδωρ που το εναποθέτουν στην Ιερά Τράπεζα. Έκπληκτος είδε δύο λέξεις να σχηματίζονται στη στιγμή: ΕΡΧΟΜΑΙ. ΖΩΗ. Χάθηκαν μεμιάς, το ίδιο ξαφνικά που αόρατο χέρι τα σμίλεψε εφήμερα πάνω στο μαγικό χαρτί. Αυτός ήταν λοιπόν ο δίαυλος επικοινωνίας τους;\nΑναρίγησε. Ηλεκτρισμός διαπέρασε το κορμί του στην αίσθηση του αγγίγματος. Περιμένοντας τη θεαματική της εμφάνιση, έπιασε το κινητό του και διαπίστωσε ότι δεν λειτουργούσε. Δεν ήταν απενεργοποιημένο όμως, απλά ήταν σαν να μην "έπιανε" τίποτα. Αυτόματα ανησύχησε για τους φίλους του. Σκέφτηκε, ή καλύτερα διαισθάνθηκε, ότι πλέον δεν μπορούσε να τους "διαβάσει" όπως πριν. Λες και οι κόσμοι τους ήταν παράλληλοι πια, και η τομή τους ολοένα και ξεμάκραινε.\nΈφερε ξανά στο νου του το πρόσωπο της Ζωής. Καθάριο μα κι ανήσυχο. Ήρεμο μα και τρομαγμένο. Θυμήθηκε τις δυο στάλες ιδρώτα ανάμεσα στα λεπτοκαμωμένα φρύδια της. Κάτι σαν να έλαμπε μέσα τους. Χρυσή στερόσκονη φώτιζε τις υγρές μα και σαν απολιθωμένες σταγόνες που κυλώντας περνούσαν από τα ματοφλέφαρά της και γίνονταν ένα με τα ζεστά της δάκρυα.\nΞάφνου νιώθει το σώμα του να βρέχεται. Ένας χείμαρρος τον αρπάζει και ακαριαιά σχεδόν βρίσκεται στα υπόγεια τούνελ που ο ίδιος έσκαβε. Νιώθει ξανά την κόπωση στην πλάτη και στη μέση του, το αναψοκοκκίνισμα στα μάγουλά του, το υπόλοιπο της δύναμης στα μπράτσα του. Μύρισε το βρεγμένο έδαφος από πάνω του και σαν να άκουσε τα φυλλώματα του δάσους να θροίζουν. Ένα αεράκι σε χρώμα ξερής γης τον πλησίαζε από μακριά. Και τότε την είδε...\nΑναρτήθηκε από Equilibrium στις 11:56 π.μ. 2 σχόλια\nΆνοιξε τα μάτια του: στεκόταν στην αμμουδερή παραλία. Ο ήλιος ήταν απογευματινός κι ένα απαλό αεράκι ανακάτευε τα μαλλιά του. Πιο εκεί, δέκα δρασκελιές πιο εκεί, η Ζωή γονατισμένη, με την πλάτη της γυρισμένη προς το μέρος του έμοιαζε να σχεδιάζει επάνω στην άμμο. Φορούσε ένα ανάλαφρο φουστάνι στο χρώμα της άμμου, οι ώμοι της και ο λαιμός της ελεύθεροι, καθώς είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια ψηλή αλογοουρά. Η καρδιά του κλώτσησε δυνατά στο στήθος του: αυτή η θέα του κορμιού της, έτσι μαζεμένο και συγκεντρωμένο με τα ελεύθερα μέρη του έκαναν δυνατότερο τον πόθο που ένιωθε να τον πλημμυρίζει. Ξυπόλητος άρχισε να πλησιάζει με γρήγορα αλλά ανάλαφρα βήματα. Μα καθώς έτρεχε άρχισε να χάνει το έδαφος από τα πόδια του, γινόταν όλο και πιο ανάλαφρος και άρχισε να ανυψώνεται. Ήθελε να τη φτάσει, μα με κάθε κίνηση ανέβαινε όλο και ψηλότερα στον ουρανό. -Ζωή μου! φώναξε και την είδε να χτυπά με δύναμη τα πόδια της και να τον ακολουθεί για να τον φτάσει. Καθώς ανέβαιναν ένας σεισμός άρχισε να συγκλονίζει το νησί τους. Ο Μέμνονας έσφιξε τρομαγμένος το χέρι της Ζωής. -Μη φοβάσαι! του είπε, το ξέρεις ότι τώρα πια τίποτε δεν θα είναι το ίδιο. Τα πράσινα μάτια της είχαν γίνει κεχριμπαρένια από τη λάμψη του βουβού μάγματος που έλαμπε στο βυθό του κρατήρα: η καρδιά του νησιού, το ηφαίστειο άχνιζε και οι ατμοί ανέβαιναν στήλες στήλες στον ουρανό. Μα η Ζωή δε φαινόταν να πτοείται και εκείνος αισθανόταν ξαφνικά ελεύθερος και δυνατός, είχε φτερούγες και πετούσε ψηλά από το νησί τους, στροβιλίζονταν πότε ακολουθώντας τα θερμά ρεύματα και πότε βουτώντας στο κενό. Και τότε ξέχασε το ηφαίστειο γιατί την είδε, μιαν απίστευτη πλημμυρίδα από νέφη που έτρεχαν επάνω στο ανάγλυφο του νησιού ακολουθώντας κάθε ορεινή πτυχή και κάθε υπερύψωση, μέχρι που χάθηκε όλη μέσα στον κρατήρα και ήταν σα να έβλεπε μια ταινία από το τέλος προς την αρχή και καθώς έψαξε το βλέμμα της Ζωής ένιωσε τον ήλιο να χάνεται πίσω από το σεληνιακό δίσκο… Σκοτοδίνη του ήρθε και άρχισαν οι παραισθήσεις, κοπάδια γκνου στο έδαφος που έτρεχαν με σμήνη αποδημητικών πτηνών, δυο ποτάμια το καθένα με το δικό του ρεύμα, και αυτό που αρχικά του είχε φανεί υποχθόνιο βουητό σεισμού να είναι ένα ολοένα και καθαρότερο τραγούδι μιας ζεστής γυναικείας φωνής, Ζωή; σκέφτηκε; Άνοιξε τα μάτια, είχε προσγειωθεί σε ένα ξέφωτο ενός πυκνού δάσους, εκεί η φωνή ακουγόταν όλο και πιο καθαρά. Άνοιξε τα μάτια: ήταν ξαπλωμένος –είχε πέσει;, αναρωτήθηκε- αλλά δεν πρόλαβε: Δερβίσσιδες χόρευαν μπροστά του, εκστασιασμένοι από το κυκλικό τραγούδι, που ακουγόταν ακατάπαυστα μια άναρθρη μελωδία που έμπαινε με στην καρδιά σου, έκσταση, σαν κι αυτή των πιστών σε ομαδική τελετή, βηματισμός πανάρχαιος και χοροί ιθαγενών, βήματα, δυνατά πέλματα γυμνά, ενωμένα με τη μάνα γη, φύλλα να μασιούνται, δέρματα βαμμένα, αυλοί προϊστορικοί, χέρια με ακόντια στα χέρια να λατρεύουν τον καταρράκτη, μάτια κρυμμένα στο σκοτάδι να τον παρατηρούν. Άνοιξε τα μάτια του, -αλήθεια, πόσες φορές ακόμη, πότε ονειρευόταν, πότε ήταν ξύπνιος;- μπροστά του η Ζωή να τραγουδάει, η φωνή της ήταν, η δική της.\nΥΓ Αυτό το απόσπασμα είναι αφιερωμένο στο yulunga των dead can dance\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 8:10 π.μ. 0 σχόλια\nby Isabelle Vital\nΟ Σπύρος ήταν ο ‘τρελός’ της παρέας, με την έννοια μάλλον του τρελού του ταρό. Πρωτοπόρος, χωρίς πολλά λόγια αλλά με καίριες και απρόσμενες πράξεις. Ήταν ο μόνος που δεν είχε ποτέ εκδηλώσει την παραμικρή φιλοδοξία για κάποιον κλάδο σπουδών ή μια συμβατική επαγγελματική απασχόληση. Είχε φύγει ξαφνικά για την Ινδία, ανακοινώνοντας το απλά το προηγούμενο βράδυ και είχε μείνει εκεί επί ένα περίπου χρόνο, δίνοντας το στίγμα του περίπου κάθε δυο μήνες μέσω e-mail. Κι ενώ όλοι περίμεναν με ανυπομονησία να τον δουν και να ακούσουν από το στόμα του τα όσα είχε περάσει, εκείνος τους αγκάλιασε, τους φίλησε, και τους είπε ένα απογοητευτικό «τίποτα το ιδιαίτερο, όπως παντού και εκεί». Κι όταν τον ρώτησαν γιατί κάθησε τόσο καιρό, τους απάντησε ότι δεν είχε κανένα ιδιαίτερο λόγο να επιστρέψει. Άλλωστε – επιτέλους κάτι σημαντικό έμαθαν – εκεί είχε συναντήσει τη γυναίκα της ζωής του.\n«Πολύ απλό, αφού είναι φίλη της Ελένης».Και καθώς άρχισε να του διηγείται την σύμπτωση με το δαχτυλίδι με το χρυσό κάνθαρο, έστρεψε απότομα το βλέμμα του προς τα πίσω και την είδε καθισμένη στο πίσω τραπεζάκι – ήταν αυτή άραγε; - απορροφημένη να σχεδιάζει ένα περίεργο σχήμα.\nΑναρτήθηκε από markos-the-gnostic στις 6:43 π.μ. 0 σχόλια\nΤο παρακάτω απόσπασμα είναι η συνδρομή του Ίκαρου. Ευτυχώς το είχα σωσμένο μαζί με τα υπόλοιπα, και έτσι η ιστορία μας δεν έχασε αυτόν τον ωραίο κρίκο. Βλέπετε, ο Ίκαρος ίσως να πετά πια κάπου αλλού στην μπλογκόσφαιρα, ίσως και όχι, αλλά προσωπικά θα μου λείπουν και τα φτερουγίσματα και οι πτώσεις του...\nΤούτος ο χρυσός κάνθαρος με τα πράσινα ιριδίζοντα φτερά ήρθε και ολοκλήρωσε το παζλ των συμπτώσεων ανάμεσα σε εκείνα που είχε ζήσει στην υπερκόσμια εμπειρία του ο Μέμνονας και στα όσα διαδραματίζονταν εμπρός στα μάτια του. Καμιά συμπαντική συνομωσία δεν θα μπορούσε να τα έχει συνδυάσει όλα τόσο ταιριαστά, γεγονός που τον έκανε να σκεφτεί πως τελικά δεν μπορούσε να ήταν μια απλή σύμπτωση... Προσπάθησε ωστόσο να διώξει εκείνη τη στιγμή από το νου του κάθε σκέψη και να επικεντρωθεί στα τεκταινόμενα της παρέας, χωρίς βέβαια ιδιαίτερη επιτυχία. Και τότε, ανάμεσα στη σαν μουρμούρισμα μακρινό συζήτηση της Δέσποινας με την Ελένη για πράγματα που όσο και να προσπαθούσε δεν μπορούσε να διακρίνει, η φωνή της Ζωής έσπασε τη «σιωπή» σ ένα λόγο που έμελλε να τον συγκλονίσει περισσότερο από τις μέχρι στιγμή σκέψεις του: - Μέμνονα, πιστεύεις ότι οι άνθρωποι, όσο δεν αναζητούν την αρχέγονη αιτία της ύπαρξής τους σε τούτο τον πλανήτη, μπορούν να αντιληφθούν το νόημα της ζωής; Γιατί οι απαντήσεις βρίσκονται θαμμένες στο βαθύτερο σημείο του είναι τους κι αν δεν σκάψουν επίμονα, αν δεν αφαιρέσουν τα στρώματα της λήθης που επί αιώνες συσσωρεύονται, δεν πρόκειται ποτέ να ανακαλύψουν ούτε τον εαυτό τους αλλά ούτε και τους άλλους.Στο άκουσμα τούτων των σκέψεων ο Μέμνονας για κάμποση ώρα έμεινε να κοιτά τη Ζωή ανέκφραστος σαν στήλη άλατος. Και πάνω που τελικά κατόρθωσε να αρθρώσει ένα «τα ίδια σκέφτομαι κι εγώ...», αισθάνθηκε στο δεξί του χέρι το άγγιγμά της και ταυτόχρονα ένα κύμα να τον παρασέρνει και να τον πετά μέσα στους λαβύρινθους των ματιών της, να τον τινάζει ψηλά στο φως και το σώμα του βαρύ να ξαναπέφτει στο νερό, εκεί που η άμμος αντιπαλεύει την θάλασσα, και στο μέσο της αβύσσου τη Ζωή να θρηνεί το χαμό των παιδιών της και στο βάθος του οράματος τα καταπράσινα μάτια της Ζωής να του χαμογελάνε, για πρώτη φορά τόσο έντονα κι εκφραστικά.- Χαίρομαι που επιτέλους συναντώ κάποιον που σκέφτεται όπως κι εγώ, του χαμογέλασε, δείχνοντας να μην έχει καταλάβει τι είχε συμβεί. Ωστόσο διέκρινε στο μέτωπό της δυο στάλες ιδρώτα που δεν δικαιολογούνταν, μιας και είχε πια σουρουπώσει δροσίζοντας την ατμόσφαιρα. - Τι θα γίνει, θα πείτε σήμερα καμιά κουβέντα, ή θα τη βγάλετε έτσι στη μούγγα; ακούστηκε η φωνή της Δέσποινας, που τη συνόδευαν τα πνιχτά γελάκια της Ελένης.- Μάλλον θα πρέπει να φύγω, πετάχτηκε ο Μέμνονας, έχω ήδη αργήσει. Σηκώθηκε και αποχαιρέτησε την παρέα των κοριτσιών, αφήνοντας τελευταία τη Ζωή.- Θέλω να σε ξαναδώ, της ψιθύρισε. Για να την ακούσει να του απαντά «θα σε βρώ» με μια σταθερότητα και μια σιγουριά που τον έβαλαν για άλλη μια φορά σε σκέψεις..\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 6:05 π.μ. 0 σχόλια\nΚατεβαίνοντας στο σταθμό του Θησείου ένιωσε ένα κάψιμο στον αυχένα του, βέλη μυτερά να τον τρυπάνε, μέσα από το πλήθος που τον ακολουθούσε προς την έξοδο ξεχώρισε δυο μάτια πρασινόχρυσα να ίπτανται προς το μέρος του. Ώσπου να καταλάβει σε ποιο πρόσωπο αντιστοιχούσαν, είχαν χαθεί και απέμεινε να στέκεται αναποφάσιστος. -«Βλέπω χωρίς να γνωρίζεστε συντονιστήκατε τέλεια» άκουσε τη γνώριμη γελαστή φωνή της Δέσποινας. Έκπληκτος κοίταξε προς τα αριστερά του, εκεί που του έδειχναν η Δέσποινα με την Ελένη γελώντας συνομωτικά. Δίπλα του έστεκε μια κοπέλα, αμίλητη: τα μακρυά μαλλιά της ήταν πλεγμένα σαν φωλιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού της και τα μάτια της, καταπράσινα χρύσιζαν από κάποια εσωτερική φλόγα. Ήταν ντυμένη με ένα μακρύ καφέ φουστάνι, στο χρώμα της γης και στο λαιμό της είχε ένα λεπτό κολλιέ, φτιαγμένο από κάτι στρογγυλωπά, αστραφτερά βότσαλα… -«Ζωή;» άκουσε τον εαυτό του να την ρωτάει ξέπνοα. -«Νόμιζα ότι είναι δική μου φίλη», είπε πειραγμένη τάχα η Ελένη, όμως εκείνος ούτε που της έδωσε σημασία. -«Ναι, Μέμνονα, εγώ είμαι» απάντησε η Ζωή κοιτώντας τον βαθιά και σίγουρα μέσα στα μάτια και του έδωσε το χέρι της. Στο άγγιγμά του ένιωσε ξαφνικά όλη τη δύναμη της θηλυκής ουσίας, από τη μανιώδη σεξουαλικότητα μέχρι την απεριόριστη γονιμότητα. Λίγο ακόμη και θα έσκυβε στο στόμα της να το φιλήσει αν δεν άκουγε την Ελένη να λέει: -«Μέμνονα, τι δαχτυλίδι είναι αυτό;» Την κατάσταση την έσωσε η μονίμως ανυπόμονη Δέσποινα. Βαριόταν γενικώς όποτε δεν ήταν στο επίκεντρο των καταστάσεων και ασφυκτιούσε. Χώθηκε τσαχπίνικα ανάμεσα στο Μέμνονα και τη Ζωή και παίρνοντάς τους αγκαζέ, ήταν η καλομαθημένη της παρέας: εκείνη αποφάσιζε συνήθως για τα πάντα. Έτσι και τώρα, χωρίς να ρωτήσει τους πήγαινε στο αγαπημένο της στέκι νομίζοντας ότι καθόριζε τη ροή των γεγονότων. Καθισμένοι όλοι γύρω από το τραπέζι έπιναν ο καθένας αυτό που είχε παραγγείλει και συζητούσαν για διάφορα. Ο Μέμνονας, λιγομίλητος από πάντα, προσπαθούσε με κόπο να κρατηθεί στη συζήτηση, τα μάτια του σκάλωναν συνεχώς επάνω στα μάτια της Ζωής, και κάθε τόσο, όταν εκείνη χειρονομούσε καθώς μιλούσε, περίμενε ότι θα σήκωνε τις παλάμες της στο ύψος του προσώπου της και ότι θα τις χτυπούσε κοφτά δυο φορές. Περίμενε να ζωντανέψει το κολλιέ που φορούσε και χρυσοπράσινοι κάνθαροι να αρχίσουν να πετούν, φτιάχνοντας ένα φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της. -«Καλέ Δέσποινα» ξεχώρισε τη φωνή της Ελένης «κοίτα τι φοράει η Ζωή στο χέρι της.» Στη θέα του δαχτυλιδιού της ο Μέμνονας έμεινε άλαλος: το χέρι της κοσμούσε ένας χρυσός κάνθαρος.\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 6:04 π.μ. 0 σχόλια\nΑναρτήθηκε από markos-the-gnostic στις 5:29 π.μ. 0 σχόλια\nΚαι τότε ξαναξύπνησε μέσα του η εικόνα του ακατοίκητου νησιού με την απέραντη παραλία, και τους πολλούς πολλούς σαν πιγκουίνους στριμωγμένους ανθρώπους με τους καφέ χιτώνες, μόνο που τώρα αναγνώριζε τα πρόσωπά τους, λες και στο μεταξύ είχαν μεγαλώσει, να ο Νίκος με τη Θάλεια, η Λένα με τον Γιώργο και τον Δημήτρη, η Ιωάννα με τον Νικήτα, ο Στέλιος με τη Φωτεινή, η Ελεονόρα με τον Σπύρο, τη Δέσποινα, την Ελένη, έναν έναν τους αναγνώριζε όλους, ακόμη κι αυτούς που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε γνωρίσει, στροβιλιζόταν ανάμεσα στα σώματα και τις ψυχές τους, ενώ στα αυτιά του είχε ήδη αρχίσει να ακούγεται το ανατριχιαστικό σφύριγμα του κεραυνού που θα τους διαπερνούσε όλους σαν μια μακριά κόκκινη κλωστή και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα θα τους μετέτρεπε σε λόφους άμμου. «Λοιπόν» του είπε η Ζωή καθώς οι χρυσοπράσινοι κάνθαροι επέστρεψαν και πάλι γύρω από τον λαιμό της, «ξέρεις ότι σου έχω εμπιστευτεί τα παιδιά μου». Την κοίταξε στα μάτια κι αυτά τώρα είχαν αποκτήσει ένα βαθύ μπλε χρώμα, λες και τα είχε φιλήσει ο Ποσειδώνας, «πρέπει να επιστρέψεις στις σήραγγες του νου σου, αυτές που βρίσκονται βαθιά μέσα στο αιώνιο σώμα μου, να σκάψεις κι άλλο, μέχρι που θα συναντήσεις τον σκελετό με το ένα λιγότερο πλευρό, εκεί κοντά του θα βρεις τα μέλη της συντρόφου του, με το δεξί χέρι να κρατά το απολιθωμένο μήλο, τότε θα ξέρεις ότι έχεις βρει την αρχή που τόσο σε κατατρέχει, το άλεφ του ανθρώπινου είδους, που πάντοτε με αψηφά και με προδίδει, εκεί θα πρέπει να βρεις την απάντηση για ό,τι ζητάς, εκεί θα βρεις το κλειδί που θα σώσει τα παιδιά μου, και σένα, από τον κεραυνό». Στην τελευταία λέξη ανατρίχιασε, η στιγμή που φοβόταν είχε φτάσει, η Ζωή ζητούσε τώρα το αντάλλαγμά της για το πικρό δώρο που του είχε χαρίσει… Δεν είχε ζητήσει εκείνος να μπορεί να διαβάζει τους άλλους, δεν είχε θελήσει να εξηγήσει τον κόσμο, όμως ποτέ δεν είχε αποδεχθεί και το γεγονός ότι όπως γεννιόμαστε χωρίς να το ζητήσουμε έτσι και γεννιόμαστε χωρίς να αναγνωρίζουμε πάντοτε την αποστολή μας. Κοίταξε τη Ζωή. Για άλλη μια φορά θαύμασε τη δύναμη που έρρεε ορμητική από την ήρεμη μα στέρεη μορφή της, το σαν φωλιά κεφάλι της, το γήινο φόρεμά της, τα χέρια που αγκάλιαζαν τα λόγια που είχε εκστομίσει και πετούσαν σαν πυγολαμπίδες ανάμεσα στα κλαδιά του κήπου. Έσκυψε και τον φίλησε στο στόμα. Ένα φιλί σαν πνοή ανέμου, όλα απάνω της θρόιζαν από έναν άνεμο που έπνεε μονάχα επάνω της. Γύρω γύρω νηνεμία και πάνω της ο Αίολος να της χαιδεύει το πρόσωπο, το σώμα, τη ματιά της… Ένιωθε μια ζήλεια, που το φιλί είχε επιδεινώσει. «Πήγαινε» του είπε, περνώντας στον αριστερό αντίχειρα ένα δαχτυλίδι.\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 3:13 π.μ. 0 σχόλια\nΑναρτήθηκε από markos-the-gnostic στις 2:01 π.μ. 0 σχόλια\nΒγαίνοντας από το νερό, έσταζε ολόκληρος. Μόλις εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι είχε βουτήξει με τα ρούχα. Κοίταξε τριγύρω κι ανακάλυψε τα πέδιλά του που είχαν απομείνει εκεί στην άμμο. Έσκυψε και τα πήρε. Περπατούσε με τα ρούχα μισοστεγνωμένα κατά μήκος της παραλίας και σιγοψιθύριζε: «Κάθε κόκκος άμμου…» Σε κάθε το βήμα μουρμούριζε το ίδιο και το ίδιο. Καθώς οι πατούσες του μισοβυθίζονταν μέσα στους αμέτρητους κόκκους άμμου της παραλίας, άρχισε να αισθάνεται περίεργα: ψηλότερος, δυνατότερος… Και τότε κατάλαβε, ότι αυτό που είχε αισθανθεί ως αυτοπεποίθηση και σιγουριά, αυτό που είχε θεωρήσει δύναμη και εξουσία δεν ήταν παρά μια υποταγή, μια προδιαγεγραμμένη πορεία: τόση ώρα ακολουθούσε ένα φωτεινό μονοπάτι από κάτι στρογγυλωπά, αστραφτερά ζωντανά βότσαλα που τον οδηγούσαν… Το «μονοπάτι» είχε αφήσει πλέον τη θάλασσα, στο μεταξύ τα ρούχα του είχαν στεγνώσει και στα πόδια του φορούσε και πάλι τα πέδιλά του, και τον παρέσερνε στο δάσος με τα δαιδαλώδη τούνελ που είχε σκάψει ή που νόμιζε ότι είχε σκάψει… Κάτι περίεργο συνέβαινε στο μυαλό του. Ξαφνικά όλα γίνονταν ρευστά και δεν γνώριζε πια τι είχε συμβεί και τι όχι. Ανατρίχιασε. Το γνώριζε αυτό το απόμερο κομμάτι, εδώ που το δάσος τελείωνε και άρχιζε ένας αραιός ελαιώνας. Να και η ξερολιθιά, η στροφή του δρόμου και εκεί ξεχώριζε η σκεπή του σπιτιού της Ζωής. Η ζέστη κρατούσε ακόμη, αν και είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Μόλις όμως έσπρωξε την αυλόπορτα και βρέθηκε στον κήπο, ένα δροσερό χάδι ανέμου τού ανακάτεψε τα μακρυά του μαλλιά. Η Ζωή στεκόταν στο βάθος δεξιά, ακίνητη, με φόρεμα στο χρώμα της ξερής γης. Έφτανε έως το έδαφος και φαινόταν λες και η Ζωή και η γη ήταν πλέον ένα. Από τις πτυχές του φύτρωναν χορταράκια και τόπους τόπους μυρμήγκια αναζητούσαν επάνω του σποράκια. Τα μακρυά μαύρα μαλλιά της ήταν πλεγμένα σαν φωλιά με τις μυτερές του άκρες να σαλεύουν, κλαδάκια στον άνεμο. «Ήρθες!» του είπε και τα μάτια της έγιναν ευθύς από μαύρα πρασινόχρυσα και αστραφτερά σαν το περιδέραιο που φορούσε: φτιαγμένο από κάτι στρογγυλωπά, αστραφτερά ζωντανά βότσαλα, κάτι του θύμιζε, το περιδέραιο αυτό, αλλά αδυνατούσε να βολέψει τις σκέψεις του, ήταν σκόρπιες και σπασμένες, χωρίς ειρμό. Τότε εκείνη σήκωσε τις παλάμες της στο ύψος του προσώπου της και τις χτύπησε κοφτά δυο φορές: αμέσως το περιδέραιο ζωντάνεψε και χρυσοπράσινοι κάνθαροι άρχισαν να πετούν, φτιάχνοντας ένα φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της.\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 11:57 π.μ. 0 σχόλια\n[Ξεκινάμε με την zoe ένα συγγραφικό πείραμα με συνεχή εναλλαγή μεταξύ μας χωρίς καμία προ-συνεννόηση επί του περιεχομένου και της δομής. Όπως και να πάει, ακόμη και ημιτελές να μείνει, έχει το ενδιαφέρον των ζωντανών πραγμάτων, που χωρίς να έχουν κάποιο προορισμό τον εφευρίσκουν και αγωνίζονται με πάθος για την εκπλήρωση του]\nΌλη μέρα έσκαβε ένα λάκκο που ξεκινούσε από ένα σημείο του δάσους και μέσα από μια υπόγεια διαδρομή οδηγούσε λίγα μέτρα πιο κει και πάλι στο φως. Χτες τα ίδια. Και προχτές. Δεκάδες μέρες τώρα, βδομάδας, μήνες, τα ίδια. Είχε ο κήπος γεμίσει από εκατοντάδες υπόγεια τούνελ, η λειτουργικότητα των οποίων παρέμενε ουσιωδώς άγνωστη.Σήμερα πια όμως είχε τελειώσει. Ένα δίκτυο από σκουληκότρυπες που θύμιζε την χωρο-χρονική επικοινωνία ανάμεσα στις λευκές και τις μαύρες τρύπες του Σύμπαντος, ήταν διαθέσιμο, αλλά για ποιους;Ο A, συγκινημένος πια από την ολοκλήρωση ενός έργου πολύπλοκου και απαιτητικού, εγκατέλειψε το δάσος και ξαναγύρισε στην πολύβουη πόλη. Οι υπόγειες σήραγγες του δάσους δεν διέφεραν και πολύ από τις υπόγειες διαδρομές της ψυχής του, στις οποίες αφέθηκε, αδυνατώντας να αντισταθεί.Σκέφτηκε το Νίκο, τη Θάλεια, το Γιώργο, το Δημήτρη, τη Λένα, και τόσους άλλους, των οποίων η ζωή διασταυρωνόταν ανεπάντεχα με τη δική του. Άλλοτε του έλειπαν, άλλοτε δεν ήθελε να δει κανέναν. Το παράξενο ήταν ότι ενώ όλοι αυτοί αποτελούσαν σημαντικά κομμάτια της ζωής του, ένα άλλο όνομα, μια άλλη λέξη αντηχούσε περισσότερο μες στο μυαλό του, Ζωή.Καθώς σκεφτόταν λοιπόν τη Ζωή, του ήρθε μια εικόνα.Μια απέραντη παραλία ενός νησιού ακατοίκητου, απέραντη από την άποψη ότι ήταν μόνο παραλία, χωρίς να διακόπτεται από τίποτα. Κατά τα άλλα ήταν μικρή σε έκταση, όπως μικρό ήταν και το νησί. Αυτή η απέραντη μα μικρή παραλία γέμισε ξαφνικά και ακαριαία από ανθρώπους που σαν πιγκουίνοι ήταν στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον. Όλοι φορούσαν ένα καφέ χιτώνα, στο μπροστινό μέρος του οποίου ήταν ζωγραφισμένο ένα πέος ή ένα αιδοίο, μάλλον για να δηλώνει το φύλο. Τα πρόσωπα είχαν μια αγγελική άφυλη διάσταση, θυμίζοντας ένα αγόρι ή ένα κορίτσι προεφηβικής ηλικίας. Σε μια στιγμή ένας κεραυνός έλαμψε μεταξύ ουρανού και γης και τους διαπέρασε όλους σαν μια μακριά κόκκινη κλωστή και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχαν όλοι μετατραπεί σε λόφους άμμου.‘Κάθε κόκκος άμμου’, σκέφτηκε, ‘είναι μια σκέψη ή ένα συναίσθημα του κάθε ανθρώπου’.Σε λίγη ώρα φύσηξε ένας δυνατός παγερός αέρας που σήκωσε και διέλυσε τους αμμόλοφους, κι όλες αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα άρχισαν να τον μαστιγώνουν ανελέητα. Δεν άντεχε κι έπεσε στη θάλασσα.‘Πρέπει επειγόντως να βρω τη Ζωή’, μονολόγησε ο A, έκανε ένα μακροβούτι, το τέλος του οποίου τον επανέφερε και πάλι στην πραγματικότητα.\nΑναρτήθηκε από markos-the-gnostic στις 11:01 π.μ. 0 σχόλια\nPatchwork market by Moga\nΕδώ και καιρό ο Markos the Gnostic, o Equilibrium και η Stardustia έχουμε ξεκινήσει μια ιστορία, όπου ο καθένας γράφει με τη σειρά του κι από ένα κομμάτι, χωρίς συνεννοήση ως προς το περιεχόμενο, παρά μονάχα ως προς τη σειρά. (Ένα φεγγάρι ο Icarus μας είχε συντροφέψει και αυτός με ένα υπέροχο απόσπασμα.)\nΤο εγχείρημα έχει πλάκα και ακόμη δεν έχει τελειώσει, αλλά καθώς ο καθένας δημοσιεύει το κομμάτι του στο μπλογκ του, η ανάγνωσή του έχει γίνει εξαιρετικά πολύπλοκη.\nΓι αυτό και δημιουργήσαμε αυτόν τον χώρο, όπου θα αναδημοσιεύσουμε τα ήδη γραμμένα μέρη, και θα συνεχίσουμε να ανεβάζουμε τα επόμενα.\nΚι ελπίζουμε και σε νέα άτομα που θα προστεθούν, ή και σε άλλες παράλληλες ιστορίες, προκειμένου στο τέλος να δημιουργηθεί ένα τεράστιο, πολύχρωμο patchwork.\nΑναρτήθηκε από Stardustia στις 5:23 π.μ. 2 σχόλια


Κυριακή, 16 Αύγουστος 2020 15:00\nΑδιαμφισβήτητα το ταξίδι με αεροπλάνο συγκαταλέγεται στις πιο ασφαλείς επιλογές που έχει κάποιος, όταν πρόκειται να ταξιδέψει.\nΟι κανόνες, ωστόσο, που πρέπει να ακολουθήσουν οι επιβάτες του είναι συγκεκριμένοι και αυστηροί, καθώς όλοι έχουν να κάνουν με την ασφάλειά τους.powered by Rubicon ProjectΜια συνήθεια που αν και επιτρέπεται καλό είναι ο κάθε επιβάτης να ξεχάσει είναι το γεγονός ότι μόλις ανάψει η φωτεινή ένδειξη της ζώνης, οι περισσότεροι, τουλάχιστον, την λύνουν.\nΌπως συμβουλεύουν τόσο οι αεροσυνοδοί, όσο και η Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας κάτι τέτοιο μπορεί να αποβεί αρκετά επικίνδυνο, καθώς τα κενά αέρος δεν μπορούν να προβλεφθούν πάντα και έτσι κάποιος επιβάτης να τραυματιστεί.\nΌπως αναφέρεται μάλιστα, στο Conde Nast Traveler, κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε πτήση γνωστής αεροπορικής εταιρείας από Άμπου Ντάμπι προς Τζακάρτα, κατά την διάρκεια της οποίας τραυματίστηκαν 31 άτομα, που δεν είχαν δεμένη την ζώνη τους.\nΕπίσης, σε αεροσκάφος άλλης εταιρείας κατά την διάρκεια πτήσης από Βοστόνη στο Σακραμέντο, λόγω έντονης κακοκαιρίας το αεροπλάνο έπεσε σε αναταράξεις και μία επιβάτης «πετάχτηκε κυριολεκτικά από την θέση της», όπως δήλωσε άλλη συνεπιβάτης της, αναφέρει το δημοσίευμα.\nΟΑΕΔ: Ξεκινά η υποβολή αιτήσεων για τις 300.000 επιταγές κοινωνικού τουρισμού\nΈνας ξεχωριστός Ελληνικός προορισμός - Το Νησί της αιώνιας Κυριακής


5 άξονες για την ανάπτυξη του τουρισμού - Flashnews.gr\nΣτους πέντε άξονες για την ανάπτυξη του ελληνικού τουρισμού θα αναφερθεί ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στην γενική συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων στις 4 Μαΐου.\nΤο νομοσχέδιο για το fast track στον τουρισμό, η τουριστική κατοικία, τα προγράμματα του ΕΣΠΑ για τον τουρισμό, οι υποδομές σε λιμάνια και αεροδρόμια καθώς και ο τουρισμός πόλεων είναι τα πέντε κομβικά σημεία για τη δημιουργία του τουριστικού προφίλ της χώρας.\nΚαι χθες πραγματοποιήθηκε για το λόγο αυτό διευρυμένη σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό (στο γραφείο του στη Βουλή) στην οποία μετείχαν οι υπουργοί Πολιτισμού- Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος, Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Μιχ. Χρυσοχοΐδης, Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής Τίνα Μπιρμπίλη, Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας Γιάννης Διαμαντίδης, Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων Δημήτρης Ρέππας.\nΟ κ. Παπανδρέου είχε μία πρώτη ενημέρωση για τα όσα αφορούν τον τουρισμό -θα ακολουθήσει και άλλη- καθώς είθισται στη γενική συνέλευση του ΣΕΤΕ ο πρωθυπουργός να δίνει το στίγμα της τουριστικής πολιτικής της χώρας.\nΣύμφωνα με πληροφορίες η συζήτηση εστιάστηκε στα δύο νομοσχέδια του υπουργείου Πολιτισμού- Τουρισμού που αναμένεται να κατατεθούν σύντομα στη Βουλή και τα οποία στοχεύουν στην προσέλκυση επενδύσεων.\nΤο ένα νομοσχέδιο αφορά την απλοποίηση των επενδυτικών πρωτοβουλιών, πρόκειται δηλαδή για τουριστικό fast track, με στόχο να προσελκύσει επενδύσεις. Το δεύτερο νομοσχέδιο αφορά την ανάπτυξη της τουριστικής κατοικίας. Τα τελευταία χρόνια ενώ καταγράφεται σημαντικό ενδιαφέρον από αλλοδαπούς να αποκτήσουν τουριστική κατοικία στην Ελλάδα, η πολιτεία δέσμια της γραφειοκρατίας, δεν έχει λύσει σημαντικά ζητήματα που αφορούν τις επενδύσεις στο συγκεκριμένο κομμάτι.\nΕπίσης συζητήθηκε το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο που αφορά το γιώτινγκ, όπως και οι ενέργειες για την ανάπτυξης της κρουαζιέρας στην οποία επενδύει η κυβέρνηση και για την ενίσχυση των τουριστικών εσόδων.\nΕπίσης στο τραπέζι έπεσαν τα θέματα που αφορούν τις υποδομές σε λιμάνια και αεροδρόμια. Πολλοί τουριστικοί προορισμοί υστερούν σε αυτονόητες υποδομές που σχετίζονται με τους χώρους υποδοχής των επισκεπτών, σε θέματα ασφάλειας και εξυπηρέτησης. Και ας αποτελούν τα λιμάνια και τα αεροδρόμια τον «καθρέφτη» της χώρας για τους τουρίστες.\nΤα προγράμματα του ΕΣΠΑ που αφορούν κυρίως στην ανάπτυξη των εναλλακτικών μορφών τουρισμού παρουσιάστηκαν στον πρωθυπουργό, όπως και τα προγράμματα για την ανάπτυξη του τουρισμού πόλεων, όπως είναι το «Θεσσαλονίκη Σταυροδρόμι των Πολιτισμών» και για τον τουρισμό της Αθήνας.\nΤετάρτη, 20 Απριλίου 2011, 08:33


Πλοία για Κεφαλονιά - Δρομολόγια & Τιμές | isFerry.gr\nΤα πλοία για Κεφαλονιά σας μεταφέρουν σε ένα μεγάλο νησί στο Ιόνιο Πέλαγος, σε έναν κόσμο γεμάτο παράδοξα, όπως συνηθίζουν να λένε!\nΑκτοπλοϊκά για Κεφαλονιά\nΟι επιβάτες που ταξιδεύουν με τα πλοία Κεφαλονιά θα αντιληφθούν το μέγεθος του νησιού και από απόσταση. Η Κεφαλονιά είναι το μεγαλύτερο νησί των Επτανήσων και βρίσκεται περίπου στη μέση του Ιονίου Πελάγους. Στο νησί βρίσκεται επίσης και η υψηλότερη οροσειρά των Επτανήσων ο Αίνος. Η σημαντικότερη κορυφή φτάνει ένα ύψος 1.628 μέτρων και καλύπτεται αποκλειστικά από μοναδικά έλατα.\nΟι τουρίστες που ταξιδεύουν με ακτοπλοϊκά για Κεφαλονιά θα συναντήσουν έναν «κόσμο των παραδόξων». Περίεργα γεωλογικά φαινόμενα ήταν η αιτία για την ύπαρξη πολλών ντόπιων μύθων. Μια από της αντιφάσεις τους νησιού μπορεί να συναντήσει κανείς στις Καταβόθρες στο Αργοστόλι. Εκεί η χιλιάδες τόνοι θαλασσινού νερού εισχωρούν αδιάκοπα στη στεριά και ρέουν σε καταβόθρες. Όποιος πάλι αναχωρεί με ακτοπλοϊκά από Κεφαλονιά ή θέλει να επισκεφτεί ίσως άλλα ελληνικά νησιά θα κρατήσει ως ανάμνηση μια μοναδική πολιτισμική εμπειρία. Η Κεφαλονιά έχει να προσφέρει πολλά ότι αφορά τα πολιτιστικά δρώμενα. Προ πάντων στην λογοτεχνία και στην μουσική έχει πλούσια κληρονομιά.\nΗ Κεφαλονιά καταλαμβάνει μια έκταση 781 τετραγωνικών χιλιομέτρων και έχει 254 χμ ακτογραμμή. Στο νησί ζουν περίπου 27.000 άνθρωποι. Τα δρομολόγια πλοίων Κεφαλονιά είναι πολύ καλά ανεπτυγμένα. Η απόσταση του νησιού από την Πάτρα είναι 53 ναυτικά μίλια και τα πλοία από εκεί πηγαίνουν τόσο στο Αργοστόλι όσο και στον Πόρο, στην Σκάλα και στην Σάμη της Κεφαλονιάς. Βόρεια της Κεφαλονιάς βρίσκεται το κοντινότερο νησί η Ιθάκη. Η Ζάκυνθος βρίσκεται νότια της Κεφαλονιάς. Και στην Λευκάδα μπορεί κανείς να ταξιδέψει ακτοπλοϊκά από την Κεφαλονιά. Ωστόσο εκτελούνται δρομολόγια μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Ακτοπλοϊκή συγκοινωνία υφίσταται και για την Κυλλήνη στην Πελοπόννησο, στον Πόρο και στον Αστακό κοντά στο Μεσολόγγι (δεν κλείνεται μέσω διαδικτύου).\nΔρομολόγια & Τιμές Κεφαλονιά\nΕπιλέξτε το λιμάνι και την ημερομηνία αναχώρησης και λάβετε όλα τα τρέχοντα δρομολόγια και τιμές Κεφαλονιά!\nΛιμάνι Αναχώρησης Ιθάκη / Πισαετός Κυλλήνη\nΕκπτώσεις & Προσφορές Κεφαλονιά\nΛιμάνι Επιβίβασης Κεφαλονιά - Πώς θα φτάσετε\nΛιμάνι Επιβίβασης Πόρος στην Κεφαλονιά\n280 82 Κεφαλονιά, Ελλάδα\nΤηλ.: +30 267 102 2224\nΛιμάνι Επιβίβασης Σάμη\n280 80 Κεφαλονιά, Ελλάδα\nΤηλ.: +30 267 402 2031


Forever Vision (Βοηθά στη διατήρηση καλής όρασης)\nΑρχική σελίδα / ΔΙΑΤΡΟΦΗ & ΥΓΕΙΑ / Συμπληρώματα διατροφής / Forever Vision (Βοηθά στη διατήρηση καλής όρασης)\nΠεριέχει μύρτιλλο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη\nΣας βοηθά να ατενίζετε το µέλλον «καθαρά»\nForever Vision (Βοηθά στη διατήρηση καλής όρασης) ποσότητα\nΚωδικός προϊόντος: 235 Κατηγορίες: ΔΙΑΤΡΟΦΗ & ΥΓΕΙΑ, Συμπληρώματα διατροφής Ετικέτα: Συμπληρώματα υγείας\nΛαµβάνετε ένα δισκίο την ηµέρα, ως διατροφικό συµπλήρωµα.\nΗ όρασή µας είναι τόσο πολύτιµη για τη ζωή µας που δεν πρέπει να τη θεωρούµε δεδοµένη. Ενώ χρησιµοποιούµε συµπληρώµατα διατροφής για τη γενικότερη ενίσχυση της ευζωίας µας, συχνά παραµελούµε την όρασή µας και δεν την αντιµετωπίζουµε σαν µέρος της υγείας µας που χρειάζεται φροντίδα.\nΤο Forever Vision είναι ένα συµπλήρωµα διατροφής από μύρτιλλο, λουτεΐνη και ζεαξανθίνη, µαζί µε ισχυρά αντιοξειδωτικά και άλλα θρεπτικά στοιχεία. Το μύρτιλλο, ένα λαϊκό παραδοσιακό βότανο, µπορεί να υποβοηθήσει τη φυσιολογική όραση και να βελτιώσει την κυκλοφορία του αίµατος στα µάτια. Η λουτεΐνη, ένα συνηθισµένο καροτενοειδές που βρίσκεται σε πολλά λαχανικά και φρούτα, µπορεί να βοηθήσει στην προστασία του αµφιβληστροειδούς. Η ζεαξανθίνη και η ασταξανθίνη είναι επίσης καροτενοειδή, που θεωρούνται σηµαντικά για την υγεία των µατιών.\nΜε µόνο ένα δισκίο την ηµέρα, το Forever Vision είναι ένας εύκολος τρόπος για να σας βοηθήσει να «ατενίζετε πεντακάθαρα το µέλλον».\nΒιταµίνη Α (ως β-καροτένιο), Βιταµίνη C (ως L-ασκορβικό οξύ), Βιταµίνη Ε (ως ηλεκτρική D-α-τοκοφερόλη), Ψευδάργυρος (ως κιτρικός ψευδάργυρος), Χαλκός (ως γλυκονικός χαλκός), Eκχύλισµα από φρούτα µύρτιλου (Bilberry / Vaccinium myrtillus) [τιτλοδοτηµένο να περιέχει 25% ανθοκυανοσίδες], Κυστεΐνη (ως Ν-ακετυλοκυστεϊνη), Eκχύλισµα άνθεων κίτρινης µαργαρίτας (Tagetes erecta) εκ του οποίου: Λουτεΐνη 5% και Ζεαξανθίνη 17%, Ασταξανθίνη 2% (από µικροφύκη), Ρεσβερατρόλη 20% (από ρίζα Polygonum cuspidatum), Όξινο Φωσφορικό Ασβέστιο, Μικροκρυσταλλική Κυτταρίνη, Καρµελόζη Νατριούχος ∆ιασταυρούµενη, Στεατικό Οξύ, ∆ιοξείδιο του Πυριτίου.\nΔώστε πρώτος μία αξιολόγηση “Forever Vision (Βοηθά στη διατήρηση καλής όρασης)” Ακύρωση απάντησης\nForever Arctic Sea (Ενισχύει την κυκλοφορική λειτουργία)\n€29,03 Προσθήκη στο καλάθι\nYou're viewing: Forever Vision (Βοηθά στη διατήρηση καλής όρασης) €23,75