“Якая вам справа да майго туалета і кампутара?”\n19 кастрычнік 2009, 18:44\nАгляд тэлефанаваньняў за панядзелак, 19 кастрычніка\nУ сёньняшніх “Званках на Свабоду” слухачы крытыкуюць журналістаў нашага радыё за асьвятленьне перапісной кампаніі, разважаюць над стаўленьнем уладаў да беларускай мовы, аналізуюць, якіх пытаньняў не хапае ў перапісных лістах.\nНа мінулым тыдні адзін са слухачоў папярэдзіў, што пастаянна будзе нас крытыкаваць за асьвятленьне перапісной кампаніі. І слова сваё ён трымае:\nСпадар: “Усё зводзіцца да беларускай мовы, на вуліцах апытваеце. Родная мова — гэта асабістае пытаньне кожнага. Карацей, усё ідзе, як ішло раней...”\nАднак далёка ня ўсе слухачы “Свабоды” падзяляюць такое стаўленьне да мовы.\nАндрусь, Менск: “Зараз праходзіць перапіс насельніцтва. Вельмі хочацца, каб народ падтрымаў родную мову — вельмі яна, можа сказаць, у заняпадзе знаходзіцца. Падтрымайце яе, калі ласка, бо дужа важная рэч гэта. Гэта наша адметнасьць, наша славутасьць, наша мэта — каб была мова тытульнай нацыі ў краіне”.\nЯўгенія Казлова: “Мова родная — як маці родная. Цешча са сьвякроўю ня могуць быць больш роднымі. Цешчу са сьвякроўю можна паважаць, шанаваць за нешта добрае, але не любіць так, як маці. Хоць ты яе бачыш, чуеш кожны дзень — ад гэтага яна ня стане роднай”.\nЗаступнікаў беларушчыны асабліва абурае адсутнасьць беларускамоўных блянкаў.\nСпадарыня Тамашаўна: “На маё пытаньне перапісчыцы “Ці ёсьць блянкі на беларускай мове?” — адказала: “Толькі адзін, для вас”. Тут трэба паставіць тры кропкі, тры клічнікі і тры пытальнікі. Чаму астатнім аднавяскоўцам, а вёска вялікая, такой павагі не аказана? Чаму? Цікава таксама ведаць, хто менавіта вызначаў колькасьць лістоў той ці іншай мовы”.\nАляксандар Паўловіч, Гародня: “Спытаў, ці ёсьць анкета на беларускай мове. Няма! “А якая розьніца?” Я адказаў, што для яе, можа, розьніцы і няма, а для мяне ёсьць. Тут непавага да карэннага насельніцтва Беларусі. Лічу, што гэты перапіс — чарговая акцыя далейшай русыфікацыі беларусаў”.\nТакім чынам, спадар, які крытыкуе “Свабоду” за дрэннае, на ягоны погляд, асьвятленьне ходу перапісу, у пэўных прынцыповых момантах застаецца ў адзіноце. Дарэчы, вось яшчэ адзін крытычны стрэл гэтага спадара:\nСпадар: “Меў рацыю, напэўна, спадар, які перарваў з вамі зносіны па тэлефоне. Маю на ўвазе Ільлю Копыла зь Менску”.\nАднак мушу зазначыць, што гэткая заява ня мае пад сабой трывалага грунту. Бо паважаны Ільля Копыл зараз ня толькі тэлефануе на “Свабоду”, але й дасылае электронныя лісты на адрас нашага сайту. А зараз ён — грамадзкі рэдактар тыдня нашага Радыё. Вось, дарэчы, ягоная ацэнка пытаньняў перапісу:\nІльля Копыл: “Галоўная маса пытаньняў — пра жытло. Колькі ў цябе пакояў? Які туалет? Якая ванная? Якая кухня?.. Але ж усе гэтыя дадзеныя ўжо ёсьць — у ЖЭСаўскіх кампутарах!\n“Каб на тое была вашая воля — на што зьвярнулі б увагу?”\n“Цікавіўся б міграцыяй насельніцтва, адпаведнымі суадносінамі гораду й вёскі. Яшчэ — праблемай працаўладкаваньня. Бо насамрэч рэальнай статыстыкі па беспрацоўі ў краіне няма”.\nДумку спадара Копыла дапаўняе наступнае тэлефанаваньне:\nВасілеўна, Менск: “Перапісчык пытаўся: ці ёсьць у мяне кампутар? Якія ў вас прыбыткі? Я кажу, ніякіх прыбыткаў няма, апрача пэнсіі ў 252 тысячы. А чаму вы ня пішаце, якая пэнсія ў нас? Ён кажа, гэта не прадугледжана ў нас. Дык што ён прыйшоў шукаць у мяне?”


Пяцігорск вядомы кожнаму школьніку, а ўскосныя веды пра горад дапаўняліся літаратурай і набывалі розную эмацыйную афарбоўку ў залежнасці ад таго, якая кніга была прачытаная - «Герой нашага часу» М. Лермантава або «Залатое цяля» І. Ільфа і Я. Пятрова. Нават тыя, хто ніколі не быў у Пяцігорску, ведаюць пра даўніх традыцыях наведваць лячэбныя вады. Многія прыязджаюць па ўласнай ініцыятыве без здагадак, дзе будуць жыць і лячыцца. Але большая частка курортнікаў імкнецца скарыстацца ўсімі выгодамі і магчымасцямі мясцовых здраўніц. «Машук» - санаторый (Пяцігорск), дзе лячэбным працэдурах надаецца прафесійнае ўвагу і забяспечваецца належны ўзровень сэрвісу.\n«Машук» - санаторый (Пяцігорск), размешчаны ў паркавай зоне. Лячэбнае ўздзеянне на гасцей аказваюць не толькі працэдуры, якія праводзяцца ў рамках лячэбнай праграмы, але і чыстае горнае паветра, спрыяльны клімат, спакойная атмасфера традыцыйнага курорта. Санаторый ставіцца да арганізацыі «Грамадства сляпых», прымае на лячэнне круглы год, з'яўляецца здраўніцай эканом-класа.\nПобач знаходзіцца гарадская інфраструктура, якая дазваляе не клапаціцца аб бытавых патрэбах, а цалкам прысвяціць паралізаванаму адпачынку і паўнавартаснага лячэння. У межах пешай даступнасці размешчаны парк, буйны гандлёвы цэнтр, рынак, рэстараны, бары і іншыя магчымасці для забаў. Санаторый «Машук» (Пяцігорск) размяшчае сучаснай лячэбнай базай і багатым вопытам аказання дапамогі, спартыўнымі пляцоўкамі і шпацырнымі сцежкамі, выдатным сэрвісам абслугоўвання і годным жылым фондам.\nСпартыўны комплекс (трэнажорная зала, крыты басейн, зала для заняткаў ЛФК, інфрачырвоная сауна).\nБібліятэка, канцэртны і танцавальны залы.\nЗала для прагляду кінафільмаў.\nБільярд, настольны тэніс, дзіцячая гульнявая пакой.\nЭкскурсійны сэрвіс, паркоўка.\nНа курорце шмат гістарычных мясцін і камфортных здраўніц. Адна з іх - санаторый «Машук» (Пяцігорск). Фота прыемных момантаў надоўга затрымаюцца ў калекцыі.\nСанаторый «Машук» (г. Пяцігорск) прапануе прафесійнае лячэнне людзям з наступнымі захворваннямі:\n«Машук» - санаторый (Пяцігорск), які прапануе лячэнне ў лекараў па наступных спецыяльнасцях:\nСанаторый «Машук» (Пяцігорск) абсталяваны ўласнай дыягнастычнай базай, якая дазваляе правесці вузканакіраваныя даследаванні на сучасным абсталяванні: клінічныя (біяхімія, клінічныя аналізы вадкасцяў, даследаванні на ўтоеную інфекцыю і онкомаркеры, тэсты на алергічныя агенты), УГД, функцыянальную дыягностыку (реовазография, ЭКГ ), абследавання кішачніка і інш.\nЗдраўніца для пацыентаў прапануе аздараўленчыя і медыцынскія працэдуры, накіраваныя на падтрыманне здароўя і лячэнне захворванняў. «Машук» - санаторый (Пяцігорск), які асаблівую ўвагу надае пацыентам з захворваннямі органаў зроку, для гэтых мэтаў створана магутная база, дзе прадугледжаны:\nФізіятэрапія (электрафарэз медыкаментозны, синусомодулированные токі, УВЧ, индуктотерапия і інш.). У распараджэнні фізіякабінет знаходзіцца магнитотерапевтичесий комплекс «Магнитотурботрон», значна пашырае магчымасці прадастаўлення паслуг.\nДля рассялення прызначаны адзін васьміпавярховага корпус. Жылы фонд складаецца з 278 месцаў, размеркаваных на 149 нумароў. Катэгорыі апартаментаў:\nУсе цэны на пражыванне прадстаўленыя згодна з прэйскурантам 2016 года.\nУ Жалезнаводску размешчаны санаторый «Машук Акватерм». Пяцігорск знаходзіцца ўсяго ў двух дзясятках кіламетраў. Як і амаль усе здраўніцы, «Машук Акватерм» размясціўся ля падножжа горы з тэрмальнымі крыніцамі. На тэрыторыі круглы год дзейнічаюць два басейна - адзін з іх крыты, другі выкарыстоўваецца ў летні час. Санаторый размяшчае ўласным крыніцай мінеральнай вады, што вызначае яго галоўны лячэбны фактар.\nЖылы фонд прадстаўлены некалькімі катэгорыямі нумароў, цана вагаецца ад 2770 да 3904 рублёў за аднаго чалавека ў суткі. Усе нумары аформлены ў індывідуальным стылі, куды ноты эка-дызайну ўносіць драўляная мэбля. Харчаванне ў здраўніцы трохразовае па сістэме «шведскі стол». Таксама для жадаючых працуе бар.\nМедыцынскі профіль санаторыя арыентаваны на дапамогу ў лячэнні захворванняў ЖКТ, абмену рэчываў, касцёва-мышачнай тканіны, лор-захворванняў і шэрагу іншых праблем. Дзейнічае сем праграм агульнаўмацавальнага кірунку. Прыязджаць у санаторый «Машук Акватерм» можна круглы год, дзеці прымаюцца з 5 гадоў.\nПяцігорск здраўніцы, якія працуюць з часоў Савецкага Саюза, маюць сваіх пастаянных прыхільнікаў і даволі лёгка заваёўваюць новых адэптаў. Не з'яўляецца выключэннем і санаторый «Машук» (Пяцігорск). Водгукі адпачываючых з станоўчымі ацэнкамі распавядаюць аб ветла персанале адной з лепшых лячэбных баз і кваліфікаваных лекараў. Адпачывальнікі, якія мелі магчымасць прыязджаць у санаторый на працягу некалькіх гадоў, адзначаюць, што праведзены рамонт, новае медыцынскае абсталяванне і якое змянілася меню сталовай іх прыемна здзівілі.\nШмат каму спадабалася кампактнае размяшчэнне ўсіх службаў і месцаў пражывання ў адным корпусе, гэта пазбавіла ад неабходнасці дадаткова апранацца, разлічваць час. Большая частка гасцей санаторыя распавядаюць пра тое, што прыязджалі за аздараўленнем і спаўна атрымалі тое, на што разлічвалі. Практычна ўсім спадабаўся экскурсійны сэрвіс і сам санаторый «Машук» (Пяцігорск).\nАдрас санаторыя «Машук»: г. Пяцігорск, Лермантаўска раз'езд.\nЛячэнне псарыязу У Ізраілі\nСанаторый "Маяк" (Нальчык): паслугі і водгукі\nЯк зрабіць арэлі для дзіцяці на дачы?\nПраект хаты з цэглы. Тыпавыя праекты цагляных катэджаў і дамоў\nПравільны сыход за архідэяй пасля пакупкі ў краме\n"Ирикар": інструкцыя па ўжыванні, цана, водгукі


Пінжак - універсальная рэч. Ён прысутнічае ў гардэробе як мужчыны, так і жанчыны. З пінжаком можна прыдумаць мноства розных вобразаў. Жакет зялёнага колеру даволі незвычайны. Таму трэба ўмела падбіраць да яго рэчы.\nЗ чым надзець зялёны пінжак? Як вы разумееце, існуюць розныя адценні зялёнага. Трэба падбіраць розныя тоны гэтага колеру для кожнага чалавека. Напрыклад, сьветлавалосы мужчынам і жанчынам падыдуць пінжакі колеру лайма і зялёнай салаты, рудым патрэбныя аліўкавы адценні, фісташкавага і хакі, жакет колеру ігліцы і іншых падобных адценняў. Брунет (брунэткі) падыдуць колеру яблыка і мяты. Гэтыя адценні нададуць ладу навізны і свежасці. Наогул, зялёны пінжак - гэта пераважна варыянт для лета.\nДа сённяшняга дня стылісты баяліся рабіць з такога жакета аснову ладу. Але ўсё мяняецца, зараз пінжак зялёнага колеру можа стаць галоўным упрыгожваннем гардэроба. Прычым не толькі жаночага. Хлопцы могуць таксама пахваліцца падобнай штучкай. Мужчынскі зялёны пінжак бывае вельветавай, аксамітным і тўідавага.\nДля мужчыны зялёны пінжак - экстравагантная рэч. З чым надзець зялёны пінжак мужчыну? Удалае спалучэнне атрымаецца, калі надзець яго разам з белай кашуляй або сінімі джынсамі, белымі баваўнянымі штанамі. З чым надзець зялёны пінжак? Калі ён зроблены з аксаміту, то падыдуць штаны з такой жа тканіны. Яркі вобраз атрымаецца, калі надзець жоўтую футболку і зялёны пінжак, для нізу выбраўшы чорныя завужаныя штаны. Такі вобраз выдатна падыдзе для вечарынкі ці імпрэзы.\nДля паўсядзённай шкарпэткі зялёны пінжак лепш апранаць разам з белай кашуляй і шэрымі ці ж чорнымі шырокімі штанамі.\nНа зіму больш практычным набыць цёмна-зялёны блэйзеры з тўідавага тканіны. Гэтая рэч ваўняная, значыць, лепш захоўвае цяпло. Добры і зручны камплект атрымаецца, калі да зялёным тўідавага пінжак падабраць чорны трыкатажны швэдар. Таксама выдатнае спалучэнне будзе з ваўняным гальштукам, джынсамі з фланэлі або вельветавай штанамі.\nЛетнія вобразы для мужчын\nЗ чым насіць зялёны пінжак? Падыдуць футболкі або кашулі жоўтых, аранжавых ці чырвоных тонаў. Выбіраючы зялёны пінжак для лета, мужчынам варта аддаць перавагу шчыльнаму трыкатажу. Ён будзе добра глядзецца з нязыркімі штанамі крэмавых ці шэрых адценняў. Можна надзець нават белыя шорты разам з зялёным пінжаком. Дапоўніць камплект футболка. Такі вобраз падыдзе для актыўнага адпачынку ці прагулкі па горадзе.\nЗ чым надзець зялёны пінжак? Што тычыцца абутку, то ўсё залежыць ад сезону. Для лета варта купіць красоўкі альбо туфлі класічнага чорнага колеру. Зімой трэба выбраць чаравікі (або буцы) карычневага або чорнага колераў.\nАксэсуары для мужчын\nКаб дадаць кантраснасці і адцяніць яркасць пінжака, да выявы можна дадаць аксэсуары, напрыклад, чорную або бэжавую сумку, скураны белы рэмень. Калі падбірае вобраз для вечарынкі, то можна дадаць масіўныя кольцы з срэбра.\nУ якасці офіснага варыянту для мужчыны зялёны пінжак таксама будзе дарэчны. Трэба падабраць да яго чорныя шырокія штаны, белую футболку і лакавыя туфлі.\nВарыянты для дамы. З чым надзець зялёны пінжак? Фота цікавых спалучэнняў\nЖанчынам таксама вельмі пасуе зялёны жакет. Калі правільна спалучаць яго, то атрымаюцца вельмі цікавыя вобразы. У гэтым сезоне ў жаночай модзе актуальна пакінуць ззаду класіку і эксперыментаваць з яркімі блэйзеры. Зялёны колер шматгранны. Таму кожная дзяўчына знойдзе сваё адценне. Можна спалучаць зялёны жакет і чырвоная сукенка. Яшчэ адзін добры лад атрымаецца, калі скамбінаваны пінжак і сінія джынсы. Такое спалучэнне падыдзе для моцных жанчын. Восенню гэты жакет можна насіць з бэзавай водолазка.\nЗ чым надзець зялёны пінжак жанчыне? Да такой жакет падыдуць як спадніца-аловак, так і сукенка-футляр бэжавых тонаў. Пінжак ў стылі мілітары спалучаецца з міні-спадніцай, карункавай блузай, скарочаным сукенкай. Нарад для свята могуць упрыгожваць рушы. Карункавая блузка з валанамі і джынсы зробяць дзяўчыну больш рамантычнай, а жакет будзе асновай вобраза.\nЯкую абутак абраць для такіх варыянтаў? Падыдуць для восені балеткі, туфлі на шпільках, ботильоны, боцікі на маленькім каблучке. Гэты абутак зробіць восеньскі лад элегантным для любой дзяўчыны.\nЗімой-над блэйзеры надзяваюцца цёплая чырвоная куртка і вязаны шалік тэракотавага колеру.\nНа працу зялёны пінжак прынята апранаць з прыталеныя сукенкай, туфлямі-лодачкамі. Таксама да жакет падыдуць высокі абцас, строгая спадніца, блузка арэхавага адцення.\nШто надзець дзяўчыне ў клуб?\nУ чым пайсці ў клуб? Падыдуць спадніца міні, пінжак зялёны і цёмна-бардовы топ. Расклёшаныя сукенка і балеткі бэжавыя выдатна спалучаюцца з салатавым жакет.\nЯкія аксэсуары падыдуць пад пінжак для жанчын? Сумка-клатч аранжавых тонаў, чорная або перламутравы, буйныя завушніцы і кольца.\nКуды актуальна надзець белую кактэйльная сукенка\nШто насіць з паліто зімой і восенню?\nCanada Goose: як адрозніць падробку. Як адрозніць сапраўдныя рэчы Canada Goose ад падробкі\nАляксандр Бялоў, баскетбаліст: біяграфія, спартыўныя дасягненні, прычына смерці\nПадробка дакументаў: віды і спосабы\nВыбіраем скрыню для зімовай рыбалкі.\nСвятлодыёдныя LED-лямпы: апісанне, перавагі і недахопы\nНарцысы з гафрыраванай паперы сваімі рукамі: майстар-клас\nЗ чым п'юць ром - напой на ўсе выпадкі жыцця.\nФіёрд - што гэта? Дзе можна ўбачыць фіёрд?


Навучальныя курсы Microsoft Bot Framework\nLocal instructor-led live Microsoft Bot Framework training courses in Беларусь.\nMicrosoft Bot Framework Course Outlines\nMicrosoft Bot Framework з'яўляецца рамкай для будаўніцтва размовы АІ досведаў. З Microsoft Bot Framework, карыстальнікі могуць стварыць, пашыраць і распаўсюджваць чат-боты.\nГэта інструктар-праведзены, жывы трэнінг (онлайн або на сайце) накіраваны на вэб-разработцаў, якія хочуць стварыць размовы АІ досведы.\nЗдаровая касметыка вы можаце зрабіць самі Выпрацаваць боты з діалогамі і FormFlow. Загрузіць Microsoft NLP Framework у бот. Загрузіць бот на адзін або некалькі каналаў.\nThis instructor-led, live training in Беларусь (online or onsite) is aimed at web developers who wish to use Microsoft Bot Framework Composer to design, build, and test conversational AI applications.


Што рабіць з сэрцам, калі яно лішняе | Газэта ARCHE\n8 сьнежня 2019 а 22:58\nМойшэ Кульбак. “Мэсія з роду Эфраіма”. Раман. Пераклад з ідышу Сяргея Шупы. Выдавецтва “Вясна”, Прага. Выдавецтва “Янушкевіч”, Менск. 2019. 190 ст.\nЯ іду па менскім праспэкце Незалежнасьці ад ГУМу паўз будынак КДБ, за маёй сьпінай – пацёрты чорны заплечнік, у заплечніку – невялікая, сьвежавыдадзеная зялёная кніжка. Зіма; заплечнік амаль пусты, кніжка б’ецца ў ім, нібы маленькае сэрца.\nКалі я быў зусім малады, праспэкт аднойчы перастаў быць Ленінскім, а зрабіўся Францішка Скарыны. У тыя часы я абсалютна нічога ня ведаў пра аўтара зялёнай кніжкі і яе будучага перакладчыка, мову ідыш лічыў амаль мітычнай і ўжо ж дакладна не датычнай ні майго Менску, ні маёй Беларусі…\nДый наогул: я лічыў беларускім толькі тое, што напісана або прамоўлена па-беларуску.\nЯ быў беларускі нацыяналіст, але ўкладваў у гэтыя словы крыху іншае, чым цяпер.\nПраўда, і тады, і цяпер я думаў пра незалежнасьць. Тады – пра тое, які цудоўны ў яе сэнс.\nЦяпер – пра тое, колькі ў яе розных сэнсаў. Складаных, балючых, прыгожых – і трагічных.\nНезалежнасьць – гэта вяртаньне. Вяртаньне да сябе, вяртаньне свайго, вяртаньне вартага. Незалежнасьць – гэта яшчэ і прызнаньне таго, што твая краіна ніколі не была раем на зямлі, а твой горад мог ня толькі натхняць, але й забіваць. Але гэта твая краіна. Гэта твой горад. Твой лёс. Горад ня толькі тайнай паліцыі, але і вялікіх паэтаў. Горад, які памятае ўсе галасы, але маўчыць. Горад-турма, горад-забойца. Горад-прывід, горад-цень. Горад розных моваў, кожная зь якіх расказвала яго гісторыю на свой лад. Краіна з рознымі імёнамі, кожнае зь якіх – сапраўднае.\nКраіна-кніга. Краіна, якую чытаць-не перачытаць.\nНекалькі гадоў таму перакладчык Сяргей Шупа ўзяўся за вялікую справу, якая ад самага пачатку не выглядала ані лёгкай, ані ўдзячнай, ані адпаведнай уяўнаму масаваму запатрабаваньню.\nВярнуць беларускай літаратуры і яе нешматлікаму сучаснаму чытачу забітага бальшавікамі і забытага баязьлівай большасьцю ідышамоўнага пісьменьніка Мойшэ Кульбака.\nІ вось у 2018-м у праскім выдавецтве “Вясна” выйшаў “маленькі раман” Кульбака “Панядзелак”, а цяпер, на Каляды, зьявілася ўжо другая кніжка, у супрацы зь менскім выдавецтвам “Янушкевіч”:\n“Мэсія з роду Эфраіма”.\nУ кожнага мэсіі – свае, асаблівыя стасункі з геаграфіяй. Мэсія прыходзіць у цэлы сьвет, але чакаюць яго ў кожным месцы і мястэчку асобна. Таму варта трохі сказаць пра геаграфію кульбакаўскай творчасьці.\nНа жыцьцёвай мапе Кульбака выразна праступаюць чатыры пункты, чатыры эўрапейскія гарады. Правінцыйная і страшэнна цікавая Смаргонь, дзе ён нарадзіўся (ну, цяпер не такая ўжо й правінцыйная, бо дзякуючы Тані Скарынкінай гэта адно зь месцаў дзеяньня сучаснай беларускай літаратуры). Вільня, дзе Кульбака напаткала першая, прыжыцьцёвая слава і дзе яго, між іншым, абралі прэзыдэнтам ідыскага ПЭН-клюбу. Бэрлін 20-х, культурная сталіца сьвету, па вуліцах якога Кульбак хадзіў побач з Набокавым і Дзёблінам. Менск, у якім Кульбак кароткі час жыў падчас першай сусьветнай вайны і куды пераехаў ў 1928-м, ужо назаўсёды.\nТой Менск, у якім яго забілі ў 1937-м. Месца сьмерці, места сораму. Наш горад.\nУ першай кнізе кульбакавай сэрыі, рамане “Панядзелак”, дзеяньне адбываецца акурат у горадзе – у якім, хто ведае, назва там ня згадваецца.\nМожа, у Менску. А можа і не.\nА вось падзеі “Мэсіі з роду Эфраіма” разгортваюцца ў, здаецца, і цяпер вельмі пазнавальнай дзякуючы літаратуры паўночна-заходняй старой Беларусі-Райсн: тут лясы, і млыны, і мястэчкі, і маёнткі-палацы…\nБеларускамоўная літаратура па традыцыі апявала ўсё гэта на рэалістычна-рамантычны лад. Мойшэ Кульбак на ідыш робіць тое, на што беларуская літаратура не наважылася б, дый на той час і не змагла б:\nён піша пра гэта, узброены мадэрнісцкім інструмэнтам, містыкай і моднай філязофіяй, а найперш – мовай.\nМовай, ужо цалкам сфармаванай і гатовай да экспэрымэнту, наладжанай пад тое, каб рэзаць сваёй выразнасьцю любую рэчаіснасьць, нават такую, далёкую ад мадэрну, як сьвет беларускіх яўрэяў пачатку ХХ стагодзьдзя. Мовай і тым адмысловым вар’яцтвам, якое жывіла эўрапейскі мадэрнізм і ажывіла сусьветную літаратуру.\nНібы Джойс, Кульбак піша пра малое, каб напісаць пра цэлы космас. У ягоным сьвеце жывуць сьвятыя вар’яты, і высьвятляецца, што іхныя беспакойныя блуканьні і дзіўныя размовы маюць у сабе штосьці такое важнае, што толькі ідучы за імі і слухаючы, можна не змарнаваць сябе пустатою.\n“Жыў сабе млынар у зямлі беларускай.\nЖонка ягоная памерла, а сына аддалі ў салдаты.\nМлын зарос імхамі і зельлем…\nУсё навокал запусьцела…\n…Ня ведаў млынар, за што яму ўзяцца.\nЗайшоў ён у хлеў і ўбачыў, што засталася ў яго адна кароўка.\nІ тады сеў ён ад вялікай самоты на парозе сваёй хаты і горка расплакаўся.\n…Звалі яго рэб Бэня”.\nВось так, падманліва-проста, як прыпавесьць, пачынаецца раман. Па-народнаму.\nА далей – далей Кульбак запрашае нас далучыцца да незвычайнай кампаніі, у якой кожны выклікае усьмешку й спагаду, а пасьля – павагу, а пасьля – недаўменьне, а пасьля – страх і вусьціш…\nРэб Бэня, хтанічны Сімха Плахта, вясёлы фрык Гімпэлэ (які падазрона нагадвае аўтара), самотная кароўка…\nШто зь імі адбываецца, што за сіла згуртавала іх і кінула разам у нейкі містычны вір? Яны й самі ня ведаюць, але – жывуць. Жывуць у гразі і ў золаце, а дзе тут гразь, дзе золата, не разьбярэш. Толькі таемныя праведнікі ведаюць, страшныя вестуны.\nПра што гэтая кніга? Я ня ведаю. Думаю, і аўтар ня ведаў, пра што. Мадэрністы неахвотна задаюць сабе такія прамыя пытаньні. Гэтая кніга пра тое, як. І каштоўная яны перадусім гэтым “як” – ня менш, чым блізкім нам “дзе”. “Ня даць, але забраць Тору”, загадкава цытуе гэты раман. І забірае ў наіўных звычныя законы чытаньня.\nГэтую кнігу можна чытаць па-рознаму. Можна разьбірацца, што тут са сьвятых тэкстаў і яўрэйскага фальклёру, злучаць між сабой дрот складаных алюзій, каб тэкст асьвяціла лямпачка хоць нейкай рацыянальнай веды. Можна чытаць яе як сапраўдную прыпавесьць і знайсьці ў ёй запаветную мудрасьць (хоць гэта, здаецца, гэта лоўка пастаўленая пастка, частка аўтарскай гульні). Можна і варта чытаць яе, зазіраючы ў камэнтары – бо ня ведаючы, напрыклад, хто такія “ламэдвоўнікі”, ты будзеш чытаць яе з сорамам за ўласнае невуцтва. Я б і не здагадаўся, што мэсія з роду Эфраіма – гэта той няшчасны мэсія, якому выпадзе прыйсьці перад прыходам вялікага і жорсткага Мэсіі з роду Давідавага, і ўсё, так бы мовіць, падрыхтаваць. І не адкруціцца яму, з роду Эфраіма, ад сваёй місіі. Ёсьць тут і Ліліт, і кабалісты, і дзесяць сфэр… Ёсьць тут і сюжэт з паваротамі. Ёсьць і этнаграфія.\nАле можна (і варта!) чытаць “Мэсію” як паэзію. Проста аддацца словам – бо гэты раман насамрэч: вялікая паэма, ад якой адчуваеш той самы магічны халадок у хрыбетніку. Можна проста пражыць гэтую кніжку ў яе паэтычным рытме – ён тут бездакорны. І падзякаваць перакладчыку за тое, што змог перадаць унутранае біцьцё гэтай паэзіі па-беларуску. Улічваючы, якая велізарная задача перад ім стаяла – бо напісана ўсё гэта было амаль сто гадоў таму на мове, якая цяпер лічыцца паўмёртвай.\nДарэчы, рымаваныя вершы, што напявае Гімпэлэ ў рамане, пераклаў Андрэй Хадановіч.\nА вось – верш нерымаваны, малітва, якая праходзіць скрозь усю кнігу:\nМалітва бедняка ў затаеньні.\nПерад Богам ён раскрывае сваё сэрца.\nЧаму мы так пакутуем, Божа!\nДзе я стаю, там мяне занадта,\nІ дзе я іду, я нясу з сабою пах цемры.\nЯ зайздрошчу птушцы, бо ёй лепей, чым нам,\nІ гліне, бо ёй лепей, чым усім.\nШто мне рабіць з маёю рукою, якая мне – лішняя,\nІ з сэрцам, якое мне – лішняе?\nУ кожнай кнізе рана ці позна надыходзіць момант, калі чытач пазнае сябе. Я – пазнаў вось тут. І ня толькі сябе – пазнаў увадначасьсе тысячы знаёмых і незнаёмых людзей. Паэтаў, чытачоў, праведнікаў і грэшнікаў, беларусаў, яўрэяў, ня важна… Ня важна…\nЗдаецца, пра гэта і кніжка.\nДобра, што Мойшэ Кульбак паціху робіцца культавым аўтарам. Культавым для таго кола, якое разумее, культавым для тых, хто ведае, а хоча ведаць яшчэ больш. Страшна, які доўгі час спатрэбіўся ягоным кнігам, каб зноў патрапіць на Радзіму. Велічна, што Мойшэ Кульбак зноў робіцца беларускім.\nЗрэшты, гэтая зіма – не пра веліч.\nЯ іду па праспэкце Незалежнасьці, ад ГУМу да КДБ, я іду там, дзе хадзіў некалі аўтар той самай зялёнай кніжкі, што б’ецца ў маім заплечніку, нібы нешта важнае і ня выказанае. Мне крыху больш, чым было гэтаму дзіўнаму аўтару ў 1937. Можна сказаць, мы зь ім у гэты момант прыкладна аднаго ўзросту. Я думаю пра незалежнасьць, пра Каляды, пра кніжку ў заплечніку. І пра тое, што хутка ў Менск прыедуць яе перакладчык і выдавец. Таму, напэўна, трэба запрасіць вас на прэзэнтацыю.\n20 сьнежня, кнігарня “Сьветач”, 19.00. Менск, Беларусь, Райсн. Сусьвет. Космас.\nАгляд Сучасная літаратура Яўрэі


Будзьма беларусамі! » Бульба як сацыяльная сетка\n15.09.2021 | Грамадства\nПра сёлетнюю «ўборачна-бульбяную» кампанію як сацыяльную з’яву, народны гумар і дэсакралізацыю ўлады піша Аліна Бялова.\n«А я не саджаю бульбу, навошта, калі яе можна набыць?», — усё часцей можна пачуць ад розных людзей. Маўляў, высілкі на пасадку, гадаванне і ўборку большыя, чым проста аддаць грошы. «Гэта рытуал», — адказваю такім людзям я.\nБульба — гэта для беларусаў сацыяльная сетка. Падаецца, толькі на могілках могуць сустрэцца тыя ж родзічы, сябры, знаёмыя, якія два разы ў год сустракаюцца «на бульбе» — у час яе пасадкі і ў час яе ўборкі. Прычым, чым большы надзел зямлі пад пасадку бульбы, тым шырэйшае кола «фрэндаў», якія задзейнічаныя ў гэтай сацыяльнай сетцы.\nСапраўды: адна справа — накапаць пару мяхоў для сябе. Іншая — калі з аднаго гарода бульбай забяспечваюцца сваякі, блізкія і далёкія родзічы. Тады ўжо даводзіцца збіраць усіх, каго не бачылі, мажліва, год.\nДзеянне гэтай сацыяльнай сеткі адбіваецца і на функцыянаванні дзяржавы. Чаму ва ўладаў, будзем шчыра казаць, правалілася святкаванне Дня Мінска? Так, большасць беларусаў цяпер проста ігнаруюць афіцыйныя мерапрыемствы, уключаючы падобныя «святы». Мінчукі байкатавалі афіцыйны Новы год, Дзень перамогі, Дзень вызвалення Мінска ад нацыстаў, байкатавалі і Дзень горада. Але гэты байкот адбыўся яшчэ і таму, што багата хто паехаў капаць бульбу.\n«Увогуле, як можна хадзіць на дзяржаўныя святы, калі ты не ўпэўнены, ці вернешся ты дадому?», — менавіта ў час капання бульбы было зададзенае гэтае рытарычнае пытанне. Сапраўды, людзі ведаюць, што адбываецца ў краіне, як можна атрымаць суткі за прычоску не таго колеру, і разумеюць, што ад дзяржавы нічога добрага чакаць не даводзіцца.\nДзяржава, відавочна, перабаршчыла з рэпрэсіямі. Яна спрабуе загнаць народ на дзяржаўныя мерапрыемствы ў «добраахвотна-прымусовым парадку», пад ціскам на працы і навучанні. Аднак, аказваецца, што ў тым ліку з-за страху падпасці пад рэпрэсіі людзі не ходзяць на дзяржаўныя мерапрыемствы.\nКанешне, найперш у працэсе капання бульбы сярод родзічаў вялікая ўвага надаецца «сваім» — блізкім і суседзям. Навіны асабістага жыцця перацякаюць ад адной крыніцы да другой: хто ажаніўся, хто памёр, хто моцна п’е, а хто «ў завязцы». Але палітыка таксама займае неслабое месца ў народным абмеркаванні. І канешне ж, пачынаецца гэта з таго, «хто з’ехаў».\nПрычым, палітолагам вельмі далёка да народнай мудрасці ў асэнсаванні палітычных падзей. Так, Лукашэнка і Пуцін узгаднілі «інтэграцыйныя праграмы» акурат напярэдадні «бульбяных» выходных. «Ну што, мы адной нагой у Расіі?» — пытаецца жанчына.\n«Мы ўжо дваццаць гадоў адной нагой у Расіі, так і стаім раскаракам», — кажа пенсіянер. І згадвае, як яшчэ ў час яго працы, у 1999 годзе яго калегі на працы бегалі і мітусіліся, абмяркоўваючы, што ў Беларусі ўвядуць расійскі рубель. Аднак ён ужо на пенсію выйшаў, а гэтай значнай падзеі так і не дачакаўся.\nІнтэграцыйныя працэсы трапілі ў тую ж пастку, што і сам «незмываемы». Працэсы 2020-га яскрава паказалі, што народ стаміўся ад адной і той жа асобы на вышэйшай выбарнай пасадзе. Стаміўся ён і ад бясконцай і безвыніковай «інтэграцыі». У яе проста ніхто не верыць — як не вераць і пакуль што кіраўніку Беларусі.\nУвогуле бачна, як змянілася стаўленне ў народа да ўлады. Абмяркоўваючы тую ж сустрэчу Лукашэнкі і Пуціна, людзі абмяркоўваюць не прынятыя рашэнні, а тое, «як наш аблапаў Пуціна, нібы гноміка». Народ абмяркоўвае, у асноўным, не прынятыя рашэнні (бачна, на інтуітыўным узроўні разумеючы вялікую розніцу паміж прыняццём гэтых рашэнняў і іх выкананнем), а тое, як паводзілі сябе «высокія дамоўныя бакі». І, між іншым, проста кпіць з гэтых паводзінаў. Да Лукашэнкі ставяцца не сур’ёзна, а са злым гумарам, абмяркоўваючы «братнія абдымкі», шпіца на ваенных вучэннях і іншыя аспекты яго ўчынкаў.\nГумар, як неаднаразова было сказана — гэта інструмент дэсакралізацыі ўлады. І па тым, як успрымаецца беларуская ўлада, бачна, што яна страціла сваю сакральнасць, сваю легітымнасць.\nДый сам факт цяпер капання бульбы — гэта паказчык назапашвання і няўпэўненасці ў тым, што ўлада здолее захаваць эканамічную і фінансавую стабільнасць у краіне.\n«А вось не пацікавіліся, колькі каштуе бульба на рынку — праходзілі ж міма... Што? Рубль-дваццаць? Нічога сабе, дванаццаць тысяч старымі — і гэта ў сезон!» Зразумела, што народ ніколі не будзе задаволены ўзроўнем сваіх заробкаў і пенсій — усім хочацца атрымаць як мага больш з як мага меншымі высілкамі. Але сёлетняя «ўборачна-бульбяная» кампанія наклалася і на падвышэнне коштаў на мяса. Уладзе згадваюць гэтае падвышэнне на фоне ранейшых абяцанак «замарозіць» кошты...\nКарацей, у працэсе менавіта гэтага рытуалу і дзеяння менавіта гэтай сацыяльнай сеткі разумееш — нікуды не падзеліся «неверагодныя 97%».\nМожна загнаць пратэст углыб. Можна звышнапружанымі рэпрэсіямі нібыта «ўтаймаваць», «сцішыць», «пацыфікаваць» пратэсты. Аднак незадаволенасць людзей нікуды не падзелася. Нас — па-ранейшаму 97%. І гэта робіць немагчымым для ўлады сумленную перамогу на любых выбарах.\nА потым — канешне ж, дранікі. І абмеркаванне таго, што «ў мінулым годзе набылі бульбу на рынку, а яна як мыла, немагчыма есці. А сёння ж — свая. Сваё смачнейшае. І без пестыцыдаў».\nЦі можна лічыць словы «сваё смачнейшае і без пестыцыдаў» азначэннем асэнсавання каштоўнасці незалежнасці краіны? Я далёкая ад такіх глабальных высноваў. Але тое, што гэтыя словы з’яўляюцца высновай незалежнасці грамадзян ад дзяржавы — напэўна.


Андрусь Горват: Ёсць добрыя людзі, а ёсць тыя, з кім я яшчэ не знаёмы - Хартия'97 :: Новости Беларуси - Белорусские новости - Новости Белоруссии - Республика Беларусь - Минск\nЗнакамiты аўтар наведаўся ў Брэст, дзе ўзяў удзел у курсах «Мова нанова».\nТры гады таму журналіст Андрусь Горват кінуў жыццё ў сталіцы і пераехаў на радзіму сваіх дзядоў - аднаўляць стары дом у вёсцы Прудок на Гомельшчыне. А праз тры месяцы прачнуўся знакамітым. Яшчэ праз год пабачыў свет першы наклад дзённіка Андруся - «Радзіва "Прудок"». Малады аўтар стаў пераможцам прэміі «Дэбют» у намінацыі «Проза», увайшоў у шорт-ліст прэміі Гедройца і адзначаны за лепшую кнігу 2016 года па версіі Адама Глобуса суб'ектыўнай прэміяй «Залатая Літара». У аўторак, 20 лютага, Андрусь наведаўся ў Брэст, дзе ўзяў удзел у курсах «Мова нанова», пiша vb.by.


АСОБА: Палескі гаспадар — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nАСОБА: Палескі гаспадар\n11.03.2016 2246 Редакция Навiны Палесся Комментариев нет\nСямідзесяцігадовы юбілей адзначыць у нядзелю адзін з найбольш вядомых і аўтарытэтных прадстаўнікоў старшынёўскага корпусу Беларусі Рыгор Дзямко.\nНа працягу больш як чатырох дзесяцігоддзяў Рыгор Аляксеевіч паспяхова кіруе гаспадаркамі Століншчыны. СВК “Фядорскі”, які ён узначальвае ужо трыццаць першы год, няма роўных у вобласці па вытворчых паказчыках жывёлагадоўлі. На фермах гаспадаркі ўтрымліваецца амаль 19 тысяч галоў буйной рагатай жывёлы, у тым ліку 2527 дойных кароў. Сярэдні ўдой за мінулы год на карову склаў амаль шэсць тысяч кілаграмаў малака, а сярэднясутачныя прыбаўленні ў вазе адкормнікаў буйной рагатай жывёлы дасягнулі 838 грамаў. Летась гаспадарка паставіла перапрацоўчым прадпрыемствам рэспублікі 5457 тон мяса і звыш чатырнаццаці тысяч тон малака. Высокія вытворчыя паказчыкі і ў раслінаводстве гаспадаркі. Усё гэта дасягнута дзякуючы старанню працоўнага калектыву, якім мудра кіруе палескі аксакал Рыгор Аляксеевіч Дзямко.\nА пачынаў свой працоўны шлях у сельскай гаспадарцы выпускнік агранамічнага факультэта Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі Рыгор Дзямко з агранамічнай службы ў альшанскім калгасе “40 гадоў Кастрычніка”, якім кіраваў слынны хлебароб Іван Дзмітрыевіч Янкоўскі. Восем гадоў Рыгор Аляксеевіч узначальваў харомскі калгас імя Кірава і на пачатку 1986 года кіраўніцтва Столінскага раёна вырашыла накіраваць Рыгора Дзямко ў фядорскую гаспадарку, на базе якой планавалася стварыць магутны саўгас на асушаных землях беларускага Палесся. Як узгадвае былы старшыня Столінскага райвыканкама Георгій Андрэевіч Маркоўскі, як паказаў час, у кандыдатуры кіраўніка перспектыўнай гаспадаркі не памыліліся. У створаным саўгасе “Прагрэс” пачалося будаўніцтва жывёлагадоўчага комплексу на 10 тысяч галоў буйной рагатай жывёлы, асвойваліся тысячы гектараў абноўленых зямель у пойме Стыра і Прыпяці.\nЦяпер плошча сельгасугоддзяў рэфармаванага саўгаса “Прагрэс” у СВК “Фядорскі” перавышае дзесяць тысяч гектараў, на якіх пераважна вырошчваюцца кармавыя культуры для забеспячэння грамадскага статка.\nРыгор Аляксеевіч упэўнена трымае штурвал адной з самых эфектыўных гаспадарак Беларусі. Працоўныя здабыткі таленавітага аграрыя ацэнены высокімі дзяржаўнымі ўзнагародамі – ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалём “За працоўную доблесць” і ордэнам Айчыны ІІІ ступені, прысваеннем званняў заслужанага работніка сельскай гаспадаркі Беларусі і ганаровага грамадзяніна Столінскага раёна, выбраннем дэпутатам Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.\nПрадзед Рыгора Аляксеевіча шляхціц Іосіф Булат, які валодаў багатымі надзеламі ў цэнтральнай Польшчы, стагоддзе таму схаваў у палескую глухамань сваю сям’ю ад Першай сусветнай вайны. На Палессі спакон вякоў народ пакладзісты, цярплівы і ў гэты ціхі куточак яшчэ раней прыбіліся не столькі ад галечы, колькі ад неспакойнага жыцця ў часы Аўстра-Венгерскай імперыі закарпацкія продкі смуглявага роду Дзямко, гены якіх дагэтуль моцна трымаюцца ў абліччы чарнабровых нашчадкаў.\nЗдзіўлена ўспрымалі палешукі вытанчаную дачку шляхціца Агаф’ю Булат у незвычайным для мясцовых сялян капелюшы ды яшчэ з пер’ем. Зачараваў паненку сваёй прыгажосцю нашчадак закарпацкіх перасяленцаў каржакаваты Іван Дзямко. Як не супраціўляліся ганарлівыя Булаты, але згараючая ад кахання Агаф’я настаяла на сваім і стала жонкай Івана. У перадваенныя гады савецкай улады на Палессі ўвесь шляхетны род Булатаў як кулацкі клас вывезлі ў Сібір. Замужнюю Агаф’ю Дзямко не кранулі. Па ўсім свеце параскідаў лёс яе вялікую радню.\n– Аднойчы мне ў час вучобы ў Горках сваякі з замежжа прыслалі модны балоневы плашч, — узгадвае Рыгор Аляксеевіч.- Пісьмы ад сваякоў прыходзілі з Англіі і Амерыкі, дзе і цяпер жывуць нашчадкі нашага роду. Бабуля Агаф’я гэтым вельмі ганарылася. Калі яе сын Аляксей закахаўся ў сіроцкую дзяўчынку з суседняга Талмачава, катэгарычна запярэчыла. Але каханне перамагло і маладыя пажаніліся. Доўга не падпускала нявестку да печы фанабэрыстая Агаф’я Іосіфаўна, чым падкрэслівала сваё верхавенства ў хаце. Так разам перажылі і ваеннае ліхалецце. Падрасталі тры сыны Васіль, Іван і Кузьма. Я – чацвёрты ў сям’і, але не апошні. Бацькі збудавалі сваю хату і накрылі яе чаротам. Летнім часам з сябрамі-падлеткамі ў чаротавым даху адшуквалі “заляпанкі” з мёдам дзікіх пчол і ласаваліся. Цукеркаў у дзяцінстве мы амаль не бачылі.\nДа нас любіў заходзіць дзед Іван, які заўзята смаліў тытунёвыя самакруткі. Сяджу каля лямпы за ўрокамі, а ён нахіліцца да шкельца і прыкурвае. Бабуля Агаф’я не так часта наведвала нас. На перапынках паміж урокамі бегалі да яе падсілкавацца пампушкамі, якія ўмела і любіла гатаваць для шматлікіх унукаў. Да культуры нас прызвычайвала.\nІ школа выхоўвала палескага юнака, якому пашчасціла вучыцца ў інтэлігентнай настаўніцы Надзеі Іванаўны Кавалец, удастоенай высокага звання Героя Сацыялістычнай Працы. Дзякуючы такім педагогам многія выпускнікі Вялікамалешаўскай сярэдняй школы атрымалі вышэйшую адукацыю. Дыплом вучонага агранома атрымаў Рыгор Дзямко на агранамічным факультэце Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі. Накіравалі яго на працу ў Паўладарскую вобласць Казахстана. Маладому спецыялісту выплацілі 180 рублёў пад’ёмных, гэта было больш чым самы высокі заробак за месяц у тагачаснага старшыні калгаса. Заставалася толькі развітацца з роднымі перад ад’ездам у цалінны край. Хваляваўся, як бацькі паставяцца да размеркавання. Па дарозе дамоў завітаў у Альшаны, дзе праходзіў пераддыпломную практыку. Сустрэўся са старшынёю калгаса Іванам Янкоўскім, які даведаўся пра размеркаванне ў Казахстан і аператыўна дабіўся пераразмеркавання маладога агранома ў свой калгас, які грымеў поспехамі. Толькі што Іван Янкоўскі атрымаў званне Героя Сацыялістычнай Працы.\nУраджайнасць пшаніцы на высокаўрадлівых асушаных землях перавышала сорак цэнтнераў з гектара. Займаліся ў гаспадарцы і высадкамі на насенне буракоў, морквы, турнэпсу, цыбулі. Сеялі чарнушку і атрымлівалі насенную цыбульку.\nІван Дзмітрыевіч умеў расставіць кадры, па-гаспадарску планаваць дзейнасць калектыву. Маладыя спецыялісты спасцігалі яго навуку кіравання. Кузняй кадраў стала гаспадарка, дзе аграном-насеннявод Рыгор Дзямко атрымаў першую дзяржаўную ўзнагароду – ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга. Кіраўнік калгаса ўмеў патрабаваць і шчыра радаваўся поспеху іншых. Да маладых спецыялістаў ставіўся па-бацькоўску. Калі Рыгору Дзямко прыйшла павестка на службу ў армію, старшыня калгаса дамовіўся з ваенкамам на адтэрміноўку. Але малады спецыяліст настаяў і паўтара года адслужыў. Вярнуўся ў Альшаны і яны яшчэ восем гадоў працавалі разам. Іван Дзмітрыевіч Янкоўскі меў вялікі аўтарытэт, неаднойчы выбіраўся дэпутатам органаў улады і дэлегатам партыйных з’ездаў. Дзякуючы яму Міністэрства меліярацыі і воднай гаспадаркі СССР выдзеліла з саюзнага фонду значныя сродкі на асушэнне альшанскіх балот, дзе атрымлівалі высокія ўраджаі лёну, буракоў, збожжавых. Калгасніцы ўручную апрацоўвалі лён і здавалі на прыёмны пункт.\nАльшанскі калгас неаднаразова выходзіў пераможцам Усесаюзнага спаборніцтва па ўраджайнасці асноўных сельгаскультур.\nПобач з вопытнымі хлебаробамі старанна працавала і моладзь. Вечарамі ў Альшанах ладзіліся танцы ў прасторным Доме культуры, адзіным у той час па маштабах на Століншчыне. Зачаравала маладога агранома альшанская прыгажуня Ульяна, якая пасля заканчэння Пінскага саўгаса-тэхнікума вярнулася ў свой калгас заатэхнікам-селекцыянерам. Маладыя пажаніліся, пабудавалі свой дом.\nТак склаліся абставіны, што Рыгор Аляксеевіч амаль на паўгода пакінуў Століншчыну і ўзначаліў агранамічную навуку вобласці. Жонка з двума сынамі і дачкою засталіся ў Альшанах. Не па сабе было Рыгору Аляксеевічу сядзець у кабінеце і перакладваць паперы. Вярнуўся ў Альшаны. Даведаўся, што Янкоўскі адпачывае ў санаторыі. Паехаў да яго і атрымаў прапанову на пасаду намесніка старшыні калгаса. Нядоўга быў Рыгор Дзямко ў намесніках. Узначаліў калгас імя Кірава і на 8 гадоў затрымаўся там. А на пачатку 1985 года ў кабінеце міністра сельскай гаспадаркі Беларусі Фёдара Мірачыцкага атрымаў загад аб прызначэнні дырэктарам створанага на асушаных землях Палесся саўгаса “Беражцы” Столінскага раёна. Самалётам праз гадзіну быў у Пінску, адкуль рукой падаць да Фядор – цэнтральнай сядзібы ствараемага новага саўгаса. Пачыналі гаспадарыць на 800 гектарах калгасных зямель.\nПасля шматлікіх рэарганізацый гаспадарка, створаная на абноўленых землях Палесся, атрымала назву СВК “Фядорскі”. Мінулым засушлівым летам тут кожны гектар даў па 43,3 цэнтнера збожжа. Намалочана звыш дзесяці з паловай тысяч тон збожжа, што грунтоўна ўзмацніла кармавую базу. Некалькі гадоў таму да фядорскай гаспадаркі далучылі заняпалы радчыцкі калгас. На буксір фядорскія працаўнікі ўзялі і суседнія гаспадаркі з цэнтральнымі сядзібамі ў Плотніцы і Стахаве. Дапамагаюць кармамі жывёлаводам манькавіцкай і глінкаўскай гаспадарак.\nПа выніках мінулага года найбольшая рэнтабельнасць у гаспадарцы дасягнута ад вытворчасці малака і складае амаль 60 працэнтаў. Рэнтабельная і вытворчасць мяса, а таксама некаторых сельгаскультур. Штодзённа з жывёлагадоўчых ферм гаспадаркі пастаўляецца на перапрацоўчыя прадпрыемствы звыш сарака тон малака.\nНа думку кіраўніка ў гаспадарцы яшчэ ёсць нявыкарыстаныя рэзервы павелічэння вытворчасці прадукцыі палёў і ферм. Непакоіць яго, што многія меліярацыйныя аб’екты патрабуюць неадкладнага рамонту. Спадзяёмся, што ўсе асушаныя масівы будуць прыведзены ў парадак. Не чакаючы дапамогі з боку меліярацыйных арганізацый, наладжана работа па ачыстцы магістральных каналаў, рамонце калектараў. І ў зімовыя дні магутная тэхніка штодзённа працавала на зямельных масівах.\nПастаянна вядзецца мадэрнізацыя на жывёлагадоўчых комплексах, фермах і іншых вытворчых участках.\n– Інакш не выжылі б, — рэзюмуе Рыгор Аляксеевіч. — Заходняя Еўропа нізкаўрадлівую зямлю не выкарыстоўвае для раслінаводства. Там, дзе ёсць аддача, і сродкі ўкладваюцца. Не на ўсіх нашых меліяраваных землях можна высокаэфектыўна працаваць. Гэта штучна створаныя ўгоддзі і яны патрабуюць пастаяннай падтрымкі.\nМы можам асцярожна карыстацца гэтым, а нешта перайначваць складана і рызыкоўна. На асушаных масівах ганчарны дрэнаж, што ўкладвалі чвэрць стагоддзя таму, зацягло глеем. Поўныя каналы вады і пачынаецца забалочванне. Ужо новая тэхналогія дрэнажу з поліэтыленавых трубак, што патрабуе немалых затрат.\n– Рыгор Аляксеевіч, за тры дзесяцігоддзі кіравання фядорскай гаспадаркай вы яе ўпэўнена вывелі ў лік найбольш эфектыўных не толькі ў раёне, вобласці, але і рэспубліцы. Ці ёсць жаданне далей трымаць у руках штурвал такога магутнага карабля, ад накірунку якога залежаць лёсы тысяч палешукоў?\n– Гады мільгаюць, як пейзажы з вагоннага акна, а стан душы па-ранейшаму кліча да працы. Ганаруся тым, што зроблена за мінулы перыяд. Якой прыгожай стала былая вёска Фядоры, якая першай ў раёне атрымала статус аграгарадка. Колькі моладзі працуе на нашых фермах і палях. Дзеткі маюць магчымасць наведваць дашкольныя дзіцячыя ўстановы і школы. Жадаючых выпускнікоў школ пасылаем вучыцца з перспектывай вяртання ў гаспадарку.\nХутка цэнтр аграгарадка ўпрыгожыць велічны праваслаўны храм, на ўзвядзенне якога не шкадуем сродкаў.\nУ нашых вёсках паўстаюць новыя вуліцы сучасных катэджаў, у якія перасяляюцца жывёлаводы, механізатары, спецыялісты, настаўнікі. Пастаянна паступаюць заявы з просьбай прыняць на працу. Вабяць людзей заробкі, сацыяльна-бытавыя і вытворчыя ўмовы.\nСорак першую старшынёўскую вясну сустрэў Рыгор Аляксеевіч Дзямко, нашчадак далёкага продка Іосіфа Булата, для якога Палессе было глухім кутком, дзе можна было схавацца. Дзякуючы таленту кіраўніка і старанню працавітага калектыву былыя непраходныя палескія балоты ператварыліся ў квітнеючы куток Беларусі, куды едуць з усіх рэгіёнаў па вопыт, дзе вялікі гонар здзяйсняць новыя задумы апантанага творчай працай кіраўніка сучаснай высокаэфектыўнай гаспадаркі.\n← Долевое строительство квартир в Столине\nМацярынства – вялікая каштоўнасць →


Канвертаваць Ethereums (ETH) і Кайманавы выспы даляраў (KYD) : Калькулятар абменнага курсу\nEthereum (ETH) і Даляр Кайманавых выспаў (KYD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ethereum і Даляр Кайманавых выспаў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 24 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ethereum. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Даляр Кайманавых выспаў валюты па змаўчанні. Націсніце на Кайманавы выспы даляраў або Ethereums канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Ethereum гэта валюта, у ні ў адной краіне. Даляр Кайманавых выспаў гэта валюта, у Кайманавы выспы (Кентукі, ОДМ). Сімвал ETH можа быць запісаная ETH. Сімвал KYD можа быць запісаная CI$. Даляр Кайманавых выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the Ethereum Апошняе абнаўленне 24 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Даляр Кайманавых выспаў Апошняе абнаўленне 24 верасень 2020 ад Yahoo Finance. ETH каэфіцыент мае 15 ўважаецца лічбаў. KYD каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Ад гэтага дня аўтазалівачным станцыям Беларусі дазволена прадаваць насельніцтву паліва за валюту. Адпаведны загад падпісаны кіраўніцтвам канцэрну "Белнафтахім". Новаўвядзеньне супала з падрыхтоўкаю да веснавой сяўбы і са спробамі Нацыянальнага банку папоўніць валютныя запасы, каб стабілізаваць курс беларускага рубля.\nВыглядае, што загад канцэрну "Белнафтахім" сакрэтны. Ён пакуль не апублікаваны, а ўсе спробы здабыць тэкст дакумэнту аказаліся марнымі. Прадстаўнікі кацэрну адмаўляюцца камэнтаваць гэты загад.\nВядома толькі, што літар бэнзыну А-76 будзе каштаваць 30 амэрыканскіх цэнтаў, АІ-92 – 40, АІ-95 – 45, а літар дызэльнага паліва – 25 цэнтаў. На станцыях па трасе Берасьце—Масква кошты на ўсе віды бэнзыну павялічаныя на пяць цэнтаў за літар.\nЦі азначае зьяўленьне загаду, што паліва будзе прадавацца выключна за цьвёрдую валюту? Колькі грошай разьлічвае атрымаць "Белнафтахім"? Куды будуць накіраваныя гэтыя сродкі? Якая сувязь паміж зьяўленьнем загаду й набліжэньнем сяўбы? І, нарэшце, хто зможа гандляваць бэнзынам за валюту? Адказаў на гэтыя пытаньні няма.\nНа аўтазалівачныях станцых Менску пра новы загад ня ведаюць. Сёньня зранку паліва па-ранейшаму набывалі за беларускія рублі. Літар АІ-92 каштуе 280, а 95-га – 386 новых беларускіх рублёў. Згодна зь інфармацыяй аўтамабільнае службы даведак, бэнзын за цьвёрдую валюту можна набыць на трох аўтазалівачных станцыях расейскае нафтавае кампаніі "Лукойл". Апэратары даведачнае службы з новым загадам "Белнафтахіму" таксама не знаёмыя.\nГандаль палівам за валюту існаваў і раней. Дзеля гэтага аўтазалівачныя станцыі павінны былі валодаць адпаведнымі ліцэнзіямі.\nМногія зьвязваюць новы загад з набліжэньнем вясновай сяўбы. Сельскай гаспадарцы хранічна не стае паліва. "Белнафтахім" можа стварыць бачнасьць вырашэньня праблемы, калі паліва насельніцтва зможа набываць толькі за цьвёрдую валюту. У гэтым выпадку попыт на бэнзын з боку аўтааматараў імгненна скароціцца, і паліва можна будзе накіраваць на патрэбы вёскі. Акрамя гэтага, будзе створаная стабільная крыніца для атрыманьня цьвёрдае валюты.


Каменьчыкі у нырках - сімптомы і спосабы дыягностыкі\nГалоўная ➠ Мачакаменная хвароба ➠ Каменьчыкі у нырках - сімптомы і спосабы дыягностыкі\nАпублікавана 05.03.2016 15:46\nМачакаменная хвароба з'яўляецца следствам агульных парушэнняў абмену рэчываў. На першых сітавінах хвароба можа нічым не праяўляцца. Нейкія людзі на працягу многіх гадоў альбо нават ўсяго жыцця не падазраюць, што ў іх есць каменьчыкі ў нырках: сімптомы часам бываюць вельмі небогатыми.\nЗатое іншая частка хворых адчувае праявы нефролитиаза цалкам.\nГалоўныя сімптомы каменьчыкаў у нырках\nнясталая, перыядычна пакутлівая боль у паясніцы (нырачная коліка);\nбольш частае мачавыпусканне;\nперарываецца бруя мачы, у нейкіх выпадках нездаровай можа мачыцца толькі ў пэўным становішчы;\nузнікненне ў мачы крыві (гематурыі);\nпаленне, якое ўзнікае падчас мачавыпускання;\nліхаманка і іншыя з'явы інтаксікацыі ў выпадку далучэння бактэрыяльнай інфекцыі.\nАсноўным сімптомам мачакаменнай захворвання з'яўляецца нырачная коліка. Яна з'яўляецца пры абструкцыі мачаточніка каменем і характарызуецца нечаканай схваткообразная болем. Болевы сіндром, выкліканы узмоцненай перистальтикой і спазмам мочэвыводзяшчіх шляхоў. Боль бывае гэтак моцнай, што нездаровай чалавек не можа адшукаць камфортнага становішча, ходзіць з кута ў кут. Апошняе падзея адрознівае нырачную коліку ад іншых вострых хвароб (панкрэатыт, халецыстыт, апендыцыт), пры якіх нездаровай ляжыць бездвижно.\nПры нырачнай колике боль пачынаецца ў ніжняй часткі спіны пад рэбрамі і распаўсюджваецца па бакавой паверхні жывоціка ў пахвінную вобласць і ўнутраную паверхню ногі. У хлопцаў яна часта ірадыеўвае ў яйкі і палавой член, а ў дам – у вялізныя палавыя губкі. Нярэдка нырачная коліка суправаджаецца завышанай тэмпературай, млоснасцю, ванітамі, уздуццем жывоціка, потлівасць. З'яўляюцца цяжкасці з мачавыпусканнем, яно становіцца пачашчаным і балючым.\nЗвычайна, нырачная коліка з'яўляецца пры закаркаванні мачаточніка каменем маленькага памеру.\nПравакацыйнымі фактарамі з'яўляюцца:\nтрасяніна пры яздзе па нервовай дарозе;\nЧас ад часу болевы сіндром з'яўляецца без бачных абставінаў. Мачакаменная хвароба можа працякаць і без развіцця нырачнай колікі. Пры камянях велізарнага памеру, да прыкладу коралловидных, якія закаркоўваюць нырачную дзяжу, боль мае іншы нораў. Яна слаба выказана, носіць ныючыя, тупы нораў, лакалізуецца ў паяснічнай вобласці. Болевы сіндром можа развівацца з рознай частатой: ад некалькіх раз за месяц да адзін разы на працягу пары гадоў. Звычайна коліка працягваецца каля 1-2 гадзін, але час ад часу можа доўжыцца да сутак і больш з маленькімі перапынкамі. Часта пасля суціхання болю з мочой адлучаюцца так названы пясок альбо маленькія каменьчыкі. Не лічачы таго, мача можа мець прымешка крыві, што звязана з крывацекам з пораненных каменем сцен мачаточніка.\nПры бессимптомном плыні захворвання нырачныя каменьчыкі могуць стаць выпадковай знаходкай пры УГД альбо рэнтгеналагічным даследаванні.\nУ дам часта выяўляюцца каменьчыкі ў нырках пры цяжарнасці, хоць раней нырачнакаменная хвароба магла працякаць бессімптомна. Гэта звязана з ціскам павялічваецца маткі на ныркі, што садзейнічае цяжкасці адтоку мачы. Таму нярэдка развіваюцца абвастрэння набытых хвароб нырак, у тым ліку і мачакаменнай захворвання. Які далучыўся піяланефрыт цяжарных таксама садзейнічае камнеобразованія ў нырках. Сімптаматыка нырачнай колікі пры цяжарнасці можа быць прынята за пачатак радавой дзейнасці або выкідка.\nРэкамендацыя: дамы, якія пакутуюць нырачнакаменнай хваробай альбо якія маюць да яе схільнасць, пры планаванні цяжарнасці павінны прайсці поўнае абследаванне і патрэбнае вылячэнне. Гэта прынцыпова для здароўя не толькі толькі самой дамы, так і яе будучага маляняці.\nДыягностыка каменьчыкаў у нырках\nДыягностыка мачакаменнай захворвання базирована на аналізе скаргаў, клінічных сімптомаў, анамнезе захворвання. Прынцыповае значэнне мае выяўленне спадчыннай расположенности. Для доказы і ўдакладнення дыягназу ўжываюцца лабараторныя і інструментальныя спосабы.\nагульны аналіз мачы і крыві;\nбіяхімічныя даследаванні мачы і крыві для выяўлення парушанага абмену рэчываў;\nвызначэнне хімічнай складу каменьчыкаў альбо пяску, калі яны вылучыліся з мочой.\nУ агульным аналізе мачы выяўляюць гематурию, калі далучылася зараза, то бактэрыі і лейкацыты. У агульным аналізе крыві можа не быць канфігурацый, але ў цяжкіх выпадках выяўляюць анемію, а пры запаленьні – павышэнне колькасці лейкацытаў і СОЭ. Вызначэнне віду парушанага абмену і хімічнай складу каменьчыкаў мае прынцыповае значэнне. Гэтыя звесткі дазваляюць дакладна падабраць дыету, якая будзе спрыяць растварэнню каменьчыкаў у нырках і папярэдзіць адукацыю новых. Не лічачы таго, для каменьчыкаў пэўнага складу існуе спецыфічны медыкаментознае лячэнне.\nУГД з'яўляецца больш всераспространенным і даступным спосабам. Яго перавагамі з'яўляюцца бяспеку і магчымасць выкарыстання ва ўсіх пацыентаў. З рэнтгеналагічных спосабаў выкарыстоўваюцца аглядная і кантрасная рэнтгенаграфія. Недахопам агляднай рэнтгенаграфіі будзе тое, што нейкія віды каменьчыкаў прапускаюць прамяні. Таму кантрасны спосаб больш інфарматыўны. Пры ўсім гэтым можна знайсці недахопы запаўнення нырачнай лаханкі або мачаточніка і знайсці парушэнне функцыі нырак. КТ, МРТ і радыенукліднае даследаванне выкарыстоўваюцца ў невыразных выпадках для ўдакладнення дыягназу.\nПрынцыпова: калі вы знайшлі ў сябе якія-небудзь прыкметы каменьчыкаў у нырках, не спрабуйце без дапамогі іншых паставіць для сябе дыягназ і прызначыць лячэнне. Гэта ў стане зрабіць толькі доктар уролаг, які пры выбары вылячэння ўлічыць усе асаблівасці захворвання ў пэўным выпадку.\nКаменьчыкі у нырках - агульная інфармацыя, спосабы дыягностыкі\nВыдаленне каменьчыкау з нырак, драбненне і вывядзенне


15 ліпень 2020, 13:23\nВыстава мастака і фатографа Андрэя Анро «Маўчаньне кажа пра многае» адкрылася ў горадзенскім бары з выставачнай заляй «Трэцяе месца» 14 ліпеня.\nЯна паказвае розныя шляхі, якімі ідзе дыктатарская ўлада ў Афрыцы, усходніх краінах і Беларусі.\nУсе карціны з гэтай выставы створаныя ў канцы 2019-га — пачатку 2020 году. Тэмай палітыкі Андрэй Анро займаецца з 2013-га. Мэта выстаўкі — асэнсаваць і паказаць дыктатуру як зьяву, яе прыроду; як жыцьцё ва ўмовах несвабоды ўплывае на людзей, у тым ліку тых, хто ёй служыць.\nПаводле аўтара, усе дыктатуры сьвету чымсьці падобныя. Гэтая выстава — экзыстэнцыйнае адчуваньне сьвету на інтуітыўных кодах, якія ёсьць у розных краінах з аўтарытарным ці таталітарным рэжымам.\n«Мы вырасьлі і ня ведалі іншых рэжымаў. Таму можам адчуваць гэта — тое, што ёсьць у паветры або ў кавалку гаспадарчага мыла. Нешта застарэлае і цяжкае», — кажа мастак Андрэй Анро.\nКавалкі гаспадарчага мыла на выставе\nГаспадарчае мыла на выставе з выявамі дыктатараў як сымбаль таго, што яны спрабавалі змыць зь сябе чужую кроў, а іх саміх часта ў выніку забівалі\nНа ягоную думку, дыктатура захавалася ў Беларусі з часоў СССР, бо людзям цяжка мяняцца, мяняць звычкі.\n«Былі закрытыя межы, людзі далёка ня езьдзілі. Потым зьявіўся інтэрнэт і свабодныя сродкі масавай інфармацыі. Людзі адчулі, што ёсьць нешта іншае», — разважае мастак.\nТворы выставы «Маўчаньне кажа пра многае»\nЁн параўноўвае гэтыя зьмены з тым, што адбылося ў Другую ўсясьветную вайну, калі людзі выйшлі за межы сваёй краіны, убачылі, што ў іншых краінах жывуць ня так, як апавядала прапаганда.\n«Калі яны вярнуліся, іх рэпрэсавалі, бо гэта ўжо былі іншыя людзі. Менавіта на вайне яны адчулі сябе тымі людзьмі, якія могуць на нешта ўплываць, праяўляць ініцыятыву, якую душылі саветы. Гэтае задушэньне ініцыятывы ідзе з тых часоў па сёньняшні дзень, калі людзям не дазваляюць выбіраць прэзыдэнта або рабіць нешта сваё: прыклад — закрыцьцё рэсурсу MolaMola, які дазваляў людзям самім нешта рабіць», — кажа Анро.\nГорадзенскі мастак Сяргей Грыневіч наведаў выставу Анро\nНа ягоную думку, з кожным годам становіцца ўсё больш свабодных людзей, бо адыходзіць папярэдняе пакаленьне. Таму, паводле Анро, перамены маюць прыйсьці.\nМастак паказвае розныя прыклады дыктатуры: крайнюю ступень дыктатуры ў Паўночнай Карэі; дыктатараў, якія працягваюць правіць; якія сядзяць у турме або мусілі ўцячы з краіны; якіх зрынулі і забілі, як лібійскага рэвалюцыянэра Муамара Кадафі.\n«Дыктатура — гэта вялікая рызыка для ўлады. Нельга людзей трымаць у шчамлётках. Калі ты дыктатар, ты павінен ісьці да канца. У цябе ёсьць вялікі шанец, што нешта пойдзе ня так, ты рызыкуеш сваім жыцьцём. Гэта неспакойная палітыка», — мяркуе Анро.\nПартрэт зьніклага Юрыя Захаранкі на выставе\nПаводле ягоных назіраньняў, свабодных людзей у Беларусі з кожным годам становіцца больш. Інструмэнты прапаганды, якія раней працавалі праз тэлевізію, уплываюць менш.\nНа думку Анро, свабодных людзей у Беларусі з кожным годам усё больш\n«Ужо пачало нешта зьмяняцца. Сёлетнія выбары — добры прыклад, бо яны моцна адрозьніваюцца ад таго, што было раней», — кажа Андрэй Анро.


Пантыфік: у чым заключаецца сапраўдны адпачынак? - Vatican News\nКалі адкрываем сэрца на Божы Провід і разумеем, што душа знаходзіць супакой толькі ў Пану, тады жыццё становіцца цудоўным і пачынаецца сапраўдны адпачынак, падкрэсліў Папа.\nПадчас агульнай аўдыенцыі, якая 5 верасня 2018 г. прайшла на плошчы св. Пятра ў Ватыкане, Пантыфік працягнуў цыкл катэхез, прысвечаны Дэкалогу, засяродзіўшы сваю ўвагу на трэцяй запаведзі: “Памятай дзень святы святкаваць”.\n“[Здаецца, што гэту запаведзь вельмі лёгка захоўваць, але гэта памылковае ўяўленне. Адпачываць па-сапраўднаму – нялёгка, бо існуе фальшывы і сапраўдны адпачынак]”\n- заўважыў Францішак.\n“Сучаснае грамадства прагне забаваў і адпачынку. Рэкрэацыйная індустрыя квітнее, а рэклама малюе ідэальны свет як вялікі парк для гульняў, у якім усе забаўляюцца. Цэнтрам цяжару пануючай сёння канцэпцыі жыцця з’яўляецца не дзейнасць і адказнасць, а ўхіленне. Зарабляць грошы, каб забаўляцца, атрымліваць задавальненне. Сённяшні ідэал – гэта паспяховы чалавек, які можа дазволіць сабе мноства розных задавальненняў. Але гэта ментальнасць схіляе да таго, што становімся незадаволенымі жыццём, нячулым ад забаваў, якія не з’яўляюцца адпачынкам, але адчужэннем і ўцёкамі ад рэальнасці”, - сцвердзіў Папа.\n“[Чалавек ніколі не адпачываў так шмат, як сёння, і ў той жа час, ён ніколі не адчуваў столькі пустаты, як сёння! Магчымасці для забаваў, падарожжы, круізы, мноства іншых рэчаў, якія не напаўняюць сэрца. Больш за тое, не даюць табе адпачыць ]”\n- папярэдзіў Святы Айцец.\nСпасылаючыся на словы Кнігі Быцця, Францішак заўважыў, што для Бога дзень адпачынку быў сузіраннем і благаслаўленнем таго, што Ён стварыў. Гэты факт дапамагае зразумець сэнс трэцяй запаведзі Дэкалога.\n“Чым жа з’яўляецца адпачынак згодна з гэтай запаведдзю? Ён з’яўляецца момантам сузірання, момантам праслаўлення, а не ўцякання ад рэчаіснасці. Гэта час, каб паглядзець на рэчаіснасць і сказаць: якое цудоўнае жыццё! Адпачынку, як уцяканню ад рэальнасці, Дэкалог супрацьпастаўляе адпачынак, як благаслаўленне рэальнасці. Для нас, хрысціян, цэнтрам Дня Пана, нядзелі, з’яўляецца Эўхарыстыя, якая азначае “складанне падзякі”. Гэта дзень, каб сказаць Богу: дзякуй, дзякуй Пане за жыццё, за Тваю міласэрнасць, за ўсе Твае дары. Нядзеля – гэта дзень не для таго, каб перакрэсліць іншыя дні, але каб узгадаць іх, благаславіць іх і прымірыцца з жыццём. Як шмат людзей мае вялікія магчымасці для забаваў, але не жыве ў спакоі з жыццём”, - сцвердзіў Пантыфік.\n“[Нядзеля – гэта дзень, каб прымірыцца з жыццём, кажучы: жыццё – каштоўнае; яно нялёгкае, часам поўнае пакут, але каштоўнае]”\n- дадаў Папа.\nПаводле Францішка, каб увайсці ў сапраўдны адпачынак трэба адмовіцца ад праклёнаў і нараканняў, трэба прымірыцца з уласнай гісторыяй, з фактам, якія не прымаем, з цяжкімі аспектамі жыцця. “Сапраўдны мір, насамрэч, не заключаецца ў тым, каб змяніць сваю гісторыю, але, каб прыняць і ацаніць яе”, - сказаў ён.\nПантыфік нагадаў, што мы часта атрымліваем суцяшэнне ад хворых, пакорных і бедных хрысціян, якія адараюць выключнай сардэчнай радасцю і спакоем, што маюць смак вечнасці.\n“Калі жыццё становіцца цудоўным? Калі пачынаеш добра думаць пра яго, незалежна ад таго, якой з’яўляецца наша гісторыя. Калі прабівае сабе дарогу дар сумневу: ўсё з’яўляецца ласкай, і гэтая святая думка разбурае ўнутраны мур незадаволенасці, даючы пачатак сапраўднаму адпачынку”, - сцвердзіў Пантыфік.\n“[Жыццё становіцца цудоўным, калі сэрца адкрываецца на Божы Провід і бачыць праўдівым тое, што кажа псальм: “Толькі ў Богу знаходзіць спакой душа мая”]”\n- закончыў сваю катэхезу Святы Айцец.\nНа заканчэнне агульнай аўдыенцыі Францішак заўважыў, што 8 верасня будзе адзначацца свята Нараджэння Найсвяцейшай Панны Марыі, якое нагадвае, што Бог верны сваім абяцанням, а ў Панне Марыі Ён падрыхтаваў жывую святыню, у якой Яго Сын уцелавіўся, пажадаўшы пасяліцца між намі і здабыць для нас збаўленне.\nРэпартаж аб агульнай аўдыенцыі\n05 верасня 2018, 11:40


На 80-гадовага лжэмінёра самалёта завялі крымінальную справу\n02.11.2019 / 13:17\nПа дадзеных следства, вечарам 1 лістапада ў Нацыянальным аэрапорце ''Мінск'' пры пасадцы на рэйс Мінск — Санкт-Пецярбург ад 80-гадовага пасажыра паступіла паведамленне аб магчымасці выбуху борта.\nНа месца здарэння выбывалі сапёрна-піратэхнічная і следча-аператыўная групы. Праведзены агляд месца здарэння. Выбуховых прыладаў не знойдзена.\nУ дачыненні да пажылога мужчыны Кастрычніцкім раённым аддзелам Следчага камітэта распачата крымінальная справа па факце загадзя фальшывага паведамлення аб небяспецы па ч.1 арт.340 Крымінальнага кодэкса. Пра гэта паведамляецца ў тэлеграм-канале Следчага камітэта.\nЁн затрыманы, з ім праводзяцца неадкладныя следчыя дзеянні.\nУ расійскай школе ўрачыста адкрылі туалет 8


У беларускім тыле — Быхов | Новости Быхова. Маяк Приднепровья. Маяк Прыдняпроўя. Районная газета.\n13.02.2015 132 tania\nЯк вядома з гісторыі, перамога над нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны кавалася не толькі на фронце, але і ў тыле савецкай краіны. Мільёны працаўнікоў, у тым ліку і непаўналетніх, выраблялі на абарончых прадпрыемствах, заводах, фабрыках неабходныя арміі зброю, боепрыпасы, тэхніку, адзенне, іншую прадукцыю, працавалі на калгасных ды саўгасных палетках, каб вырасціць сыравіну для вытворчасці правіянту, патрэб перапрацоўчай прамысловасці ваеннай скіраванасці, іншых патрэб.\nАле не ўсё гэта рабілася на ўральскіх ды сібірскіх прадпрыемствах, на палетках Казахстана, Сярэдняй Азіі. Такое адбывалася і ў Беларусі, на тэрыторыі нашага раёна.\nУ вёсцы Сялец Абідавіцкага сельсавета жыве 88-гадовая Лідзія Іванцова, якая Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 чэрвеня 1945 года была ўзнагароджана медалём “За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-45 гадоў”. Сваю высокую ўзнагароду яна атрымала за самаадданую працу на палетках мясцовага калгаса “Шлях да камунізму” ў 1944-45 гадах. Стала гэта магчымым таму, што тэрыторыю на левабярэжжы Дняпра вызвалілі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў першай па часе ў нашым раёне — напрыканцы лістапада 1943 года. Астатнюю частку раёна, а затым і заходнюю тэрыторыю сучаснай Беларусі войскі Чырвонай Арміі вызвалялі ад фашыстаў амаль да самай восені 1944 года.\nА тым часам на быхаўшчыне ішло пасляваеннае адраджэнне, па-новаму ствараліся калгасы і саўгасы, людзі ўключаліся ў калектыўную працу. Шмат чаго з прадукцыі вёскі адпраўлялі на патрэбы фронту, асабліва, што тычылася харчавання. Але беларуская зямля давала сыравіну і для вытворчасці прадукцыі зусім іншага кшталту.\n—Трэба адразу адзначыць, што працавалі мы адразу пасля вызвалення на палетках ні зусім ардынарных, — распавядае Лідзія Карпаўна. — На іх вырошчвалася надта ж ужо спецыфічная для нашых краёў культура —алтайскі дзьмухавец кок-сагыз. Наколькі мы тады ведалі, ён з’яўляўся сыравінаю для ваеннай прамысловасці, у прыватнасці для атрымання каўчуку, а затым —гумы, таму і адносіны да арганізацыі ўсёй вытворчасці былі надта строгія.\nВырошчванне гэтай культуры з’яўлялася тады надта ж ужо працаёмкім і амаль цалкам ручным. Палеткі пад кок-сагыз адвялі на найболей спрыяльных для яго нізінных землях каля вёскі Палкі, распрацавалі плугамі ды баронамі глебу. Далей усе работы нашае звяно з пяці маладых жанчын і падлеткаў рабіла рукамі з дапамогаю прасцейшых прылад. Звычайнаю завостранаю палкаю пратыкалі лункі, куды сыпалі насенне і загортвалі зямлёю. Калі з’яўляліся ўсходы, адразу рабілі праполку, каб пустазелле не зацягнула каштоўную расліну. На працягу лета праполвалі плантацыі кок-сагызу яшчэ два-тры разы.\nВыкопвалі мясцовы каўчуканос штыкавою рыдлёўкаю з дзвюмя ручкамі наверсе, абрэзвалі верхнюю частку расліны, карані складвалі невялікімі кучкамі, каб тыя прасохлі. Затым прыязджаў аўтамабіль з Сялецкай машынна-трактарнай станцыі і адвозіў сыравіну на чыгуначную станцыю ў горад Быхаў.\nЯ з’яўлялася звеньявою звяна па вырошчванню кок-сагызу, адказвала за арганізацыю работ, улік прадукцыі. Каманда ў нас падабралася дружная ды працаздольная, таму пастаянна перавыконвалі планавыя паказчыкі. Менавіта гэтая акалічнасць асабліва ўлічвалася падчас прадстаўлення на ўзнагароды для працаўнікоў тылу.\nА свой медаль і пасведчанне атрымала толькі ў ліпені 1948 года, калі іх мне ўручылі ў Журавіцкім раённым Савеце дэпутатаў працоўных Гомельскай вобласці, куды тады адміністрацыйным парадкам адносілася наша вёска Сялец.\nСамааддана і добрасумленна працавала Лідзія Іванцова ў паляводчай брыгадзе калгаса “Шлях да камунізму” і ўвесь наступны час да выхаду на пенсію ў 1982 годзе, а таксама колькі гадоў і пасля гэтага. Атрымала за гэта шмат узнагарод, у тым ліку медаль “Ветэран працы”, ў 1970-я гады станавілася пераможцаю рэспубліканскага сацыялістычнага спаборніцтва і была ўдастоена ганаровага знаку “Ударнік 11-ай пяцігодкі”.\nЯк працаўніца тылу ваенных гадоў, яна ўзнагароджвалася медалямі да ўсіх юбілейных дат з Дня перамогі над Германіяй, вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.\nЛідзія Карпаўна гэтым часам у такім сталым веку вядзе даволі актыўны лад жыцця, бярэ ўдзел у раённых і мясцовых мерапрыемствах ваенна-патрытычнага характару, мае пастаянны кантакт з кіраўніцтвам Абідавіцкага сельвыканкама па справах арганізацыі жыцця вёскі Сялец.\nБабуля не сядзіць без справы дома — даглядае невялікую хатнюю гаспадарку, займаецца вязаннем цёплых рэчаў для сябе, дзяцей, унукаў ды праўнукаў . А яшчэ аказалася вельмі прыемным тое, што яна і цяпер выпісвае ды чытае “Маяк Прыдняпроўя”, каб, па ейных словах, быць пастаянна ў курсе грамадскіх падзей.\n← Более 200 ДТП с участием пешеходов зарегистрировано в Могилевской области в 2014 году\nЛукашенко: внедрение на дорогах системы электронного сбора платы за проезд не должно снизить транзитные потоки и затронуть интересы белорусов\n04.09.2012 sarge Комментарии к записи Лукашенко: внедрение на дорогах системы электронного сбора платы за проезд не должно снизить транзитные потоки и затронуть интересы белорусов отключены\nНа Могилевщине желающих побороться за депутатский портфель больше, чем на прошлых парламентских выборах\n14.08.2012 sarge Комментарии к записи На Могилевщине желающих побороться за депутатский портфель больше, чем на прошлых парламентских выборах отключены\nCheck on Jiji.co.ke Bathtubs in Kenya Best in Kenya


Янов.BY Информационный портал - «Міс Вясна-2018»\nЗ надыходам вясны ўсё абуджаецца, прырода цешыць нас сваёю прыгажосцю. І не дзіўна, што менавіта ў гэтую пару ў сельскім Доме культуры аг. Рудск прайшоў конкурс «Міс Вясна-2018».\nУ гэтым конкурсе ўдзельнічалі шэсць дзяўчын розных узростаў: Н. Казакевіч і Т. Клімовіч, вучаніцы 6 класа Рудскай СШ, А. Пуцыковіч і М. Засімовіч – 7 класа, А. Калодзіч – 8 класа і Я. Пашкевіч – вучаніца 11 класа. Перад журы стаяла заданне – выбраць самую абаяльную, самую прывабную, самую чароўную, самую-самую, якая будзе дастойная звання «Міс Вясна-2018».\nКанкурсанткі павінны былі прайсці сем іспытаў. Спачатку ў конкурсе “Візітная картка” дзяўчаты расказалі пра сябе і пра тое, чым яны цікавяцца. Большасць удзельніц прадставіла плакат з фотаздымкамі сябе і сваіх сяброў. Паказалі, якія яны гаспадыні, пасартаваўшы проса і авёс па асобным талеркам, і якія актрысы, прачытаўшы верш А. Барто «Зайка» рознай інтанацыяй. Свае творчыя таленты ўдзельніцы конкурсу дэманстравалі, у асноўным, праз спевы, а Алёна Калодзіч зрабіла карзіну кветак з паперы.\nАпошні конкурс “Фантазія” атрымаўся найбольш яркім і запамінальным: дзяўчыны сваімі рукамі стварылі сабе вобраз з газет. У гэтым конкурсе ацэньвалася арыгінальнасць мадэлі. Усе ўбранні былі цікавымі і прыгожымі, але больш за ўсіх уразіла сваёй сукенкай з газетнай паперы Яна Пашкевіч. Спачатку яна выйшла на сцэну, як і ўсе астатнія ўдзельніцы, журы і прысутныя ацэньвалі адзенне, але потым за спіной дзяўчыны раскрыліся крылы. Дарэчы, завушніцы і браназет, якія былі на канкурсантцы, таксама з паперы.\nПа рашэнню кампетэнтнага журы ўладальніцай звання “Місс Вясна-2018” стала Яна Пашкевіч. Намінацыю “Міс Чароўнасць” атрымала Н. Казакевіч, “Міс Грацыя” – М. Засімовіч, “Міс Стыль” – А. Пуцыковіч, “Міс Усмешка” – Т. Клімовіч, “Міс Абаянне” – А. Калодзіч.


1. Без жывой веры не можа быць хрысціянскага жыцця. Няма жывой і развітай веры без рэфлексіі (разважанняў). Звычайна большасць хрысціянскіх сужэнстваў не практыкуюць медытацыі і паглыблення ведаў, бо недаацэньваюць іх вартасць, не маюць на гэта часу, духоўнага правадніка, навыкаў. Таму іх вера застаецца беднаю і кволаю, Божая воля і вучэнне Касцёла вядома ім толькі ў агульных рысах, фрагментарна. Нямногія ведаюць пра тое, што неабходна імкнуцца да еднасці з Богам. Яны маюць цьмянае ўяўленне пра рэаліі сямейнага жыцця: сужэнства, любоў, бацькоўства, выхаванне і г. д. У выніку яны малаактыўныя ў рэлігійным жыцці і не адкрываюцца на іншага чалавека. Сужэнствы Суполак Маці Божай імкнуцца пазбегнуць гэтага. І таму стараюцца паглыбляць свае рэлігійныя веды, прымаць вучэнне Хрыста, каб паводле яго фармаваць усё сваё жыццё. Над гэтым яны працуюць разам.\nПершыя хрысціяне, пра якіх гаворыцца ў Дзеях Апосталаў (пар.4, 32): «Адзін дух і адно цела ажыўлялі ўсіх, хто верыў. Ніхто не называў сваім тое, чым валодаў, але ўсё мелі агульнае», — выклі калі здзіўленне ў паганаў: «Паглядзіце, як яны любяць адзін аднаго». А гэтае здзіўленне выклікала жаданне далучыцца да іх. Хіба ў ХХ стагоддзі братэрская любоў страціла сваю моц выпраменьвання і захаплення, тую моц, якую мела ў першыя стагоддзі жыцця Касцёла? Сужэнствы Суполак Маці Божай перакананыя, што сёння, як і ў той час, няверуючыя будуць здабытыя для Хрыста, калі ўбачаць сужэнствы, якія любяць і дапамагаюць адны адным у пошуках Бога і ў служэнні бліжнім. Такім чынам братэрская любоў, якая стаіць вышэй за ўзаемную дапамогу, становіцца сведчаннем.\nЗараз 162 госцяў анлайн


Затрыманьні на акцыі салідарнасьці ў Віцебску - CIWR\nЗатрыманьні на акцыі салідарнасьці ў Віцебску\nСябры аргкамітэту па стварэньні партыі БХД Аляксей Кішчук і Станіслаў Лаўрэнаў у цэнтры Віцебску разгарнулі расьцяжку з словам «Свабоду!» і дасталі партрэты палітзьняволеных.\nМінакі маглі назіраць гэтую акцыю ўсяго на працягу некалькіх хвілінаў: вельмі хутка пад’ехала міліцэйская машына і абодвух актывістаў разам з расьцяжкай і партрэтамі забралі ў пастарунак. У Кастрычніцкім РАУС хлопцы знаходзяцца прыкладна\n«Сёньня, 16 лютага, дзень салідарнасьці з палітвязьнямі. Таму гэта наш удзел у „Хвалі салідарнасьці“. Два хлопцы наважыліся выйсьці з расьцяжкай на цэнтральную вуліцу Леніна і стаць каля віцебскага Летняга амфітэатру. Яны зрабілі гэта сьвядома, разумеючы, што іх могуць затрымаць. Дарэчы, і Аляксея Кішчука, і Станіслава Лаўрэнава ўжо і затрымлівалі, і судзіл», — апавяла віцебская каардынатарка аргкамітэту па стварэньні партыі БХД Тацяна Севярынец.\n«Гэтую акцыю мы рыхтавалі супольна — прадстаўнікі партыі БНФ, руху „За Свабоду“, моладзевай суполкі „Вольны шлях“. Расьцяжка была вялікая, яе было відаць здалёк, таму і супрацоўнікі міліцыі адрэагавалі так хутка. Назіраць за працэсам затрыманьня прыехаў сам намесьнік кіраўнік міліцыі грамадзкай бясьпекі ўправы МУС Віцебскага аблвыканкаму Ігар Скарыновіч», — дадаў кіраўнік гарадзкой арганізацыі партыі БНФ Аляксандар Кузьняцоў.\nНекалькі віцебскіх актывістаў таксама пайшлі ў Кастрычніцкі РАУС, каб падтрымаць тых, каго затрымалі за акцыі салідарнасьці.\nПразь некаторы час затрыманыя перасталі адказваць на тэлефонныя званкі. Прыблізна а 15:40 Тацяна Севярынец атрымала смс-паведамленьне, што абодвух хлопцаў павязуць у ізалятар часовага ўтрыманьня.\nУ Станіслава Лаўрэнава 16 лютага — Дзень народзінаў, і «сьвяткаваць» яго даводзіцца ў пастарунку ды ў ІЧУ.\nНайбольш верагодна, што пад вартай затрыманыя правядуць каля двух сутак — да панядзелка. Судзіць Аляксея Кішчука і Станіслава Лаўрэнава будуць у Кастрычніцкім райсудзе Віцебску.\n← 16 февраля: День солидарности с Беларусью в Нидерландах Акция солидарности с Беларусью пройдет в Гааге 16 апреля →


Catholic.by - Лічба дня — 32. Столькі каталіцкіх семінарый дзейнічае ў Францыі\n07.11.2017 14:30 deon.pl\nСвятарская фармацыя была адной з галоўных тэм пасяджэння епіскапату Францыі.\nСакратар краёвай рады Вышэйшых духоўных семінарый Францыі кс. Жан-Лук Гэры звярнуў увагу на дзве тэндэнцыі. Сярод семінарыстаў узрастае лічба замежнікаў — яны складаюць ужо 25 працэнтаў будучых новапрэзбітэраў.\nАкрамя таго, пры агульным скарачэнні колькасці пакліканняў узрастае лічба членаў Супольнасці св. Марціна. Кожны шосты студэнт семінарыі абірае гэтую святарскую супольнасць, якая лічыцца ў Францыі вельмі кансерватыўнай.\nКсёндз Гэры падкрэсліў таксама патрэбу сувязі семінарый. На сёння ў Францыі дзейнічае 36 семінарый, прычым амаль палова будучых святароў вучыцца толькі ў пяці семінарыях.\nАбноўлена 07.11.2017 14:45\nФранцыя: сёлета — 130 новапрэзбітэраў


«Гэта апошняе, што я магу зрабіць для сына». Чарговая маці распачала галадоўку. – Матчын Рух 328\nСын Людмілы Лапко ўжо 4 гады адседзеў у турме, засталося яшчэ 9. Фота – Васіль Малчанаў/Белсат\nАбвесціўшы галадоўку, Людміла Лапко спадзяецца дабіцца сустрэчы з Аляксандрам Лукашэнка.\nСына Людмілы Лапко пасадзілі 3 гады таму, калі яму было 19 гадоў. Цяпер хлопцу 22, а сядзець за кратамі засталося яшчэ 8 гадоў. Пасадзілі, як і большасць дзяцей «Маці 328» за збыт наркотыкаў. Хоць сама маці ўпэўнена, што сын спажываў, але гандлем не займаўся. За памяншэнне тэрміну для сына, бацькі змагаюцца ўжо тры гады, аднак апошняе рашэнне Вярхоўнага суда не пакінула надзеі.\nМаці Людміла Лапко аб’явіла галадоўку ў Лідзе. Фота – Васіль Малчанаў/Белсат\n«Мы з 2015 года змагаемся, стараемся дастукацца да кіраўніцтва, да Генпракуратуры, да Вярхоўнага суда, каб былі справядлівыя прысуды. Паўсюль былі адпіскі. Мы не кажам, што нашыя дзеці не вінаватыя і што трэба іх проста выпусціць. Але яны ўжо сваё адсядзелі. Мы не кажам, што трэба зрабіць нейкую стоадсоткавую амністыю, калі людзі па некалькі разоў трапляліся, але на першы раз даваць такія страшныя тэрміны, гэта проста абсурд. Гэта не год і не два. Я ніколі не зміруся з абвінавачваннем, што маё дзіця збывала наркотыкі. Ён наркаспажывальнік.\nСпажыў гэтую дрэнь, як і многія ў свой час. Сядзіць ужо 3 гады ў турме. Суддзя «пашкадаваў», канешне. 11 гадоў пазбаўлення волі 19-гадоваму юнаку», – распавядае спадарыня Людміла\n«Мой зварот аб галадоўцы ў райвыканкаме не прынялі»\nПісьмовы зварот ад Людмілы Лапко, які адмовіўся прымаць Лідскі гарвыканкам.. Фота – Васіль Малчанаў/Белсат\nСпадарыня Людміла спрабавала ўчора зарэгістраваць у Лідскім райвыканкаме свой зварот і распіску аб добраахвотнай галадоўцы, аднак ва ўстанове адказалі, што не ведаюць, што з гэтым зваротам рабіць.\nЛюміла Лапко паказвае фотаздымак свайго сына ў дзяцінстве. Фота – Васіль Малчанаў/Белсат\n«Мяне прынялі, але мой зварот не зарэгістравалі. Сёння я пайду ізноў туды. Увесь інтэрнэт шуміць, што я галадаю, а ў райвыканкаме мяне нібыта і няма. Потым скажуць, што мы цябе не ведаем. Мне наўпрост сказалі, што не разумеюць, што я ад іх хачу і як мне можна дапамагчы. Сёння я адправіла заказны ліст на імя прэзідэнта, каб ён прыняў мяне асабіста, як маці. Я, канешне, хачу данесці праблему ўсіх, што робіцца па гэтым артыкуле, чаму садзяць людзей на такія тэрміны.\nЯ хачу расказаць прэзідэнту нашу праўду, а не тую, якую яму даносяць.\nКалі я прыйшла ў райвыканкам, мяне на пачатку сустрэлі са злосцю, але, калі пачулі мой лёс і маю бяду, яны зразумелі, што нешта тут не так. Мы ж нармальныя людзі, цывілізаваныя. Мы проста хочам, каб нас пачулі», – кажа Людміла Лапко.\nДля Людмілы Лапко галадоўка -апошняе, што яна можа зрабіць для сына. . Фота – Васіль Малчанаў/Белсат\nНа галадоўку жанчына адмыслова пераехала ў дом сваёй маці, каб ніхто больш не перашкаджаў. Як паведамляе спадарыня Людміла, арганізм ужо пачынае даваць збой.\n«Я не думала, што арганізм пачне так хутка рэагаваць на маю галадоўку. Аднак маральна складаней, чым фізічна. Я проста баюся, каб сыну ў турме не стала яшчэ горш. Але іншага выхаду ў мяне няма. Я ніколі не апраўдвала свайго сына і не апраўдваю, але 11 гадоў турмы ў 19 гадоў за спажыванне спайсаў, якія былі раней афіцыйна дазволеныя?», – кажа спадарыня Людміла.\nДля Людмілы Лапко галадоўка – апошняе, што яна можа зрабіць для сына. Фота – Васіль Малчанаў/Белсат\nЯк паведаміла жанчына, на выходных да яе далучыцца яшчэ адна маці, якая не падавала афіцыйнага звароту ў райвыканкам.\nБылой галадоўніцы за правы асуджаных за наркотыкі далі спатканне з сынам...\nМетки: BELSAT, голодовка


Шукай сваё. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\nBelsat Music Live №4: Naviband (відэа+новы анонс!) 100% беларускай музыкі. У сеціве пачало працу «Радыё Мова» (слухаць) Андрусь Горват: «Чалавек радзіва ўключыў, батон еў і пра казу думаў, а музыка грала» Альбомы / BN (:B:N:)/ Шукай сваё 4292 / 0 13.05.2015 Пяты альбом :B:N:. Шукаць і не знайсьці\nГурт паходжаньнем зь Бярозы выдаў пяты нумарны дыск, у якім рубіць бяздумны і прадказальны «шварцэнэгер-рок» у яго самым стэрэатыпным уяўленьні. У тэкстах — тупа набор дзеясловаў загаднага ладу, часта слаба зьвязаных між сабой і мноства бессэнсоўных клічнікаў. :B:N: — гурт, які перажыў усё: сындром першага альбому, крызіс сярэдняга ўзросту, поўную зьмену складу. На сёньня гэтыя музыкі хіба адзіныя зь беларускамоўнай плыні рок-гуртоў, утвораных на мяжы стагодзьдзяў, якія ня толькі дажылі да нашых дзён, але і здольныя сабраць на свой канцэрт 500—700 чалавек. Cвой пяты студыйны альбом яго стваральнікі называюць найлепшым у дыскаграфіі. Але гэта не зусім так.\nТэксты каманды ня сталі лепшымі. Па-ранейшаму рыфмуецца «дзень» і «цень» і гэтыя паэтычныя практыкаваньні выглядаюць на вучнёўскія спробы зьдзівіць, маючы ў актыўным лексічным запасе з паўсотні словаў. Тое, што даравальна для іншых, для гурта, які падае сябе як вядучую рок-каманду краіны, проста нонсэнс. Алесь Лютыч пяе па-беларуску 15 гадоў, але дагэтуль ня ведае, як вымаўляюцца беларускія словы («Ты зразумей усіх і напэўна будзе лёгчай», «Не хавайся ў яго дзеля шчасьця сваяго», «Бачылі сваё ў ночах адбіцьцё» і г. д.). Уласна, прасачыць творчую канцэпцыю дыску няпроста — няма тут чароўнасьці, якая ёсьць у тэкстах Akute, няма тут прывабных вобразаў, як у тэкстах «Сьцяны» і, пагатоў, вастрыні Вольскага і Міхалка няма. Тупа набор дзеясловаў загаднага ладу, часта слаба зьвязаных між сабой і мноства бессэнсоўных клічнікаў. Словы лёгка падхапіць, але па выніку ў памяці застаецца нуль. Сам Лютыч тлумачыць ідэю альбому без патугаў на арыгінальнасьць: «Усё, што мы хацелі сказаць у гэтай працы, адлюстравана ў яе назьве». Змрок ахінае і нудота апаноўвае пасьля такога прадстаўленьня.\nУ музычным пляне :B:N: таксама ня тое каб прагрэсаваў з часу вызначальнага для гурта альбому «Не трывай» (2004). Яны ня сталі цікавейшымі, хоць над альбомам працавалі новыя музыкі. Большасьць песень створаная па той жа схеме: ціхі куплет, гучны прыпеў. І гэта моцна выдае на рамесьніцтва. Не сказаць што Лютыч не шукае шляхоў разнастаіць сваю творчасьць. Між альбомамі ён паказаў, як яго гурт можа гучаць у акустыку ды пад фано — месцамі ўдала і прыгожа сталі глядзецца раней шэрыя і бляклыя нумары. Але канкрэтна ў гэтым альбоме хлопцы рубяць бяздумны і прадказальны «шварцэнэгер-рок» у яго самым стэрэатыпным уяўленьні. Выняткам тут выглядае загалоўны трэк, запісаны з прафэсійнымі бэк-вакалістамі. У ім адчуваецца думка і спроба прасунуцца наперад. У гурта асабліва ўдаюцца баляды, гэта бясспрэчна. Астатні матэрыял хутчэй не для ўдумлівага праслухоўваньня, а як добры напамін пра адрыў на жывым выступе. :B:N: каманда перадусім канцэртная, ледзьве не стадыённага размаху, і ўсе свае недахопы кампэнсуе шчыльнай сьцяной гуку ды эмацыйнай самааддачай Лютыча, які на сцэне паводзіць сябе па-ранейшаму няўпэўнена, але пры гэтым кожную песьню пяе так, нібы робіць гэта апошні раз.\nУ цэлым :B:N: пачаў гучаць больш зладжана, іх саўнд урэшце набыў аб’ём, вельмі неабходны для такой патаснай музыкі. Заслуга тут ня толькі цяперашніх удзельнікаў каманды, якія яўна на галаву-дзьве вышэйшыя за папярэдніх, але і ўкраінскага саўндпрадусара Дзьмітрыя Іванея, які мае багаты паслужны сьпіс і, сярод іншага, зводзіў быў «Рэальнасьць і сны» Akute.\nУ гэтым альбоме гурта, як, зрэшты, і ў папярэдніх чатырох, бачны патэнцыял ды імкненьне выказаць нешта надзвычай важнае. Але зь нейкіх прычынаў талент напоўніцу не выяўляецца, а патрэбныя словы не вымаўляюцца. І атрымліваецца стрэл у пустэчу, таўчэньне вады ў ступе, агучваньне тэкставых і музычных штампаў. «Будзе ноч і прыйдзе дзень і пабачыш ты свой цень…»\nShuma. Дып-гаўс з фольк-калярытам\t627 / 0\t21.10.2016\tДарк-псыхадэл ад «.К». Бязь цемры няма сьвятла\t919 / 0\t26.11.2016\tNeuro Dubel. Ім лятаць ахвота\t3050 / 0\t25.06.2015\t«Мерада». Сьвятла хопіць усім\t2736 / 0\t13.06.2016\tКАМЕНТАВАЦЬ


16 октября в Поставах состоялась встреча молодых специалистов с руководством района — Новости в Поставах\n21.10.2020 postawy391Комментариев нет\nШчыраваць на дабрабыт раёна нацэльвала маладых спецыялістаў кіраўніцтва раёна на традыцыйнай сустрэчы, якая адбылася 16 кастрычніка ў Паставах.\nПачалося знаёмства ў райвыканкаме. Яшчэ на этапе рэгістрацыі маладыя спецыялісты атрымалі анкеты, якія для большай праўдзівасці адказаў прапаноўвалася запоўніць ананімна, буклеты з карыснай інфармацыяй пра наш рэгіён, маглі азнаёміцца з тэматычнай фотавыставай.\nПадчас экскурсіі ў Доме рамёстваў маладыя настаўніцы СШ №4 Караліна Рагіня і Лізавета Паташова зацікавіліся ткацкім станком. Прынцып яго работы дэманструе дырэктар установы Таццяна Петух\nСёлета ў раён размеркавана 100 маладых спецыялістаў. Частку з іх можна было пазнаць пасля прагляду фільма пра новае папаўненне, падрыхтаванага мясцовым тэлебачаннем. Тон размове на сустрэчы задала галоўны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Наталля Субко, якая кардыянавала сустрэчу і выказала ўпэўненасць, што яна будзе рэзультатыўнай і інфармацыйна насычанай, нацэліць на дыялог, дазволіць знайсці новых сяброў і прыемна адпачыць.\n— Задача кіраўніцтва раёна — стварыць усе неабходныя ўмовы, каб вы замацаваліся на першым працоўным месцы, — запэўніў старшыня раённага Савета дэпутатаў Пётр Курто, вітаючы новы кадравы патэнцыял Пастаўшчыны. — Мы зацікаўлены ў кваліфікаваных спецыялістах, вітаем ініцыятыву і працавітасць.\nКаб моладзь, асабліва іншагародняя, мела ўсебаковае ўяўленне пра наш раён, Пётр Леанідавіч агучыў асноўныя дасягненні ў розных галінах народнагаспадарчага комплексу. Шчыра і адкрыта паразважаў пра палітычную сітуацыю, пажадаў усім кар’ернага росту, аптымізму, заклікаў адказна ставіцца да ўсіх даручэнняў на працы.\nПа стане на пачатак года ў раёне пражывала 5,5 тысячы маладых людзей. Як наладжана з імі работа, расказала начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Галіна Чаплінская. Яна спынілася на рэалізацыі маладзёжнай палітыкі, найбольш масавых і папулярных мерапрыемствах, традыцыйных і наватарскіх формах работы.\nПра ўдасканаленне яе форм і метадаў, асноўныя напрамкі дзейнасці з саюзнай моладдзю гаварыла і першы сакратар райкама БРСМ Кацярына Малевіч. Сёння арганізацыя налічвае 1 083 чалавекі. Яны аб’яднаны ў 74 пярвічкі. Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі актыўна падтрымлівае крэатыўныя ідэі сваіх членаў. Па-ранейшаму прыярытэтнымі ў рабоце арганізацыі застаюцца грамадзянска-патрыятычнае выхаванне моладзі і дабрачыннасць. Далучацца да актыўнага жыцця райкама БРСМ Кацярына заклікала і маладых спецыялістаў.\nМеханізатары ААТ «Навасёлкі-Лучай» Максім Загурскі і Уладзіслаў Хоміч разглядаюць на комплексе па вытворчасці паркетнай дошкі стэлаж з пялетамі. Знешне прадукцыя нагадала ім тую, якая выпускаецца на лініі па вытворчасці камбікорму ў гаспадарцы, дзе працуюць\nПра тое, як у нас наладжана абарона сацыяльна-эканамічных правоў членаў прафсаюза — а гэта каля 10 тысяч чалавек, — паведаміла старшыня раённага аб’яднання прафсаюзаў Іна Далецкая. Дарэчы, у прафсаюзную сям’ю ўваходзяць і работнікі шасці арганізацый прыватнай формы ўласнасці. Расказала Іна Аляксееўна і пра «фішку» пастаўскага прафсаюза — вандроўкі па Беларусі і за яе межамі.\nКаго могуць уключыць у перспектыўны кадравы рэзерв? Гэту інфармацыю расклала па палічках галоўны спецыяліст аддзела арганізацыйна-кадравай работы райвыканкама Юлія Маршына. А хто і якім чынам можа атрымаць арэнднае жыллё — галоўны спецыяліст аддзела архітэктуры і будаўніцтва, жыллёва-камунальнай гаспадаркі Таццяна Шнітко.\nЗавяршылася сустрэча экскурсіяй на сацыяльныя і прамысловыя аб’екты раёна. Культурна-забаўляльная і азнаямляльная праграма чакала маладых спецыялістаў у Доме рамёстваў «Стары млын», на спартыўна-турыстычных аб’ектах аддзела спорту і турызму райвыканкама, комплексе па вытворчасці паркетнай дошкі ПВУП «Пастаўскі мэблевы цэнтр». А такама дэгустацыя прадукцыі малаказавода.\nTagged местная власть молодежь общество


Глуск: раённую выбарчую камісію стварылі за 5 хвілін\nІгар Кірын адзначае, што ў зацверджаным складзе Глускай раённай камісіі 6 яе членаў ужо працавалі ў складзе камісіі падчас папярэдніх прэзідэнцкіх выбараў, 5 чалавек – новыя сябры камісіі.\nУ Мазыры раённая камісія створана па стандарту: чытаем «грамадскасць» - разумеем «чыноўнікі»\nУ камісіі будуць працаваць начальнік арганізацыйна-кадравай працы райвыканкама Вераніка Байкова (як прадстаўнік прафсаюзу), галоўны ўрач паліклінікі Ігар Баранаў (як прадстаўнік «Белай Русі»), кіраўнік аддзялення БПС-банку Мікалай Дзягцераў (ад грамадзян шляхам падачы заяў).\nПраваабаронцы падтрымліваюць жаданне ЦВК запрасіць міжнародных назіральнікаў (відэа)\n20 ліпеня на канферэнцыі ў Вене Лідзія Ярмошына выказалась аб тым, што Беларусь гатовая да міжнароднага маніторынгу.\nАдкрытага абмеркавання і галасавання па кандыдатурах у склад выбарчай камісіі не было. Супрацоўнікі гарвыканкама і гарсавета толькі зацвердзілі загаддзя прапанаваны спіс Баранавіцкай гарадской тэрытарыяльнай выбарчай камісіі ў складзе 13 асоб.\nГомельская абласная камісія складаецца з чыноўнікаў і начальнікаў, якія прадстаўляюць «грамадскасць»\nАд «грамадзян» прайшлі ў камісію намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення арганізацыйна-кадравай працы аблвыканкама Тамара Лук'яненка, галоўны ўрач шпіталю ветэранаў вайны Алег Іванцоў і намеснік начальніка ўпраўлення юстыцыі аблвыканкама Ала Сусарэнка.\nБабруйск: тэрытарыяльныя камісіі сфармаваны за 16 хвілін\nКамісіі двух раёнаў былі сфармаваны за 16 хвілін. У Ленінскім раёне вылучаліся 16 чалавек, у Першамайскім - 18 чалавек. У склад кожнай ТВК уключылі па 13 сябраў. Прадстаўнікі партыі "Справядлівы свет" Альберт Секержыцкі і Арцём Мігалкін ў іх лік не патрапілі.\nПраваабаронца Барыс Бухель на сумесным пасяджэнні гарсавета і гарвыканкама. Ён адзначыў, што прадстаўнікі апазіцыі самі не праявілі ініцыятывы па вылучэнні сваіх прадстаўнікоў у склад тэрытарыяльных выбарчых камісій Ленінскага і Кастрычніцкага раёнаў.\nСпісы раённых камісій у Гомелі падрыхтаваны невядомай «працоўнай групай»\nНа паседжанні выявілася, што над стварэннем раённых камісій загадзя працавала «працоўная група», якая і падрыхтавала папярэднія спісы прэтэндэнтаў, якія прапаноўваліся ў сябры камісій. За іх прагаласавалі – спісамі. За 53 хвіліны былі сфарміраваны чатыры раённыя камісіі.\nМарына Адамовіч: “Мы будзем працягваць збор подпісаў у падтрымку Міколы Статкевіча” (відэа)\nМарына Адамовіч заявіла, што будзе працягвацца збор подпісаў у падтрымку Міколы Статкевіча і праводзіць інфармацыйную кампанію на нацыянальным і міжнародным узроўні.\nУ Оршы і ў Дуброўне прадстаўнікоў БХК не пусцілі на паседжанні па стварэнні тэрытарыяльных камісій\nПрадстаўнікі выканкамаў спасылаюцца на арт. 34 выбарчага заканадаўства і сцвярджаюць, што "маніторынг" працэсу стварэння тэрытарыяльных камісій незаконны.


Розніца паміж версіямі «Каменная Горка (станцыя метро)» — Вікіпедыя\nРозніца паміж версіямі «Каменная Горка (станцыя метро)»\nВерсія ад 15:29, 11 красавіка 2010\n2 011 байтаў дададзена , 11 гадоў таму\nВерсія ад 16:13, 11 лістапада 2009 (правіць)\nВерсія ад 15:29, 11 красавіка 2010 (правіць) (адкат)\nSilver The Hedgehog (размовы | уклад)\n"Каменная горка" - Станцыя [[Мінскі метрапалітэн|Мінскага метрапалітэна]]. Была адкрыта разам са станцыямі Спартыўная і Кунцаўшчына. Станцыя належыць да [[Аўтазаводская лінія, Мінск|Аўтазаводскай лініі]] [[Мінскі метрапалітэн|Мінскага метрапалітэна]].\nПлатформа станцыі астраўная, разлічана на пяцівагонныя саставы. Як і ўсе станцыі мінскага метро, станцыя Каменная горка мелкага залягання, таму замест эскалатараў выкарыстоўваюцца лесвіцы. На станцыі маецца ліфт для людзей з абмежаванымі магчымасцямі, але на жаль, на сённяшні дзень ён спынены. На станцыі ўсталяваны тэрмінал [[Белпрамбудбанк|Белпрамбудбанка]] і 2 банкаматы, адзін з якіх не працуе.\n== Падземны пераход ==\nУ падземным пераходзе, што датычыцца станцыі, знаходзіцца гандлёвы цэнтр "Каменная горка". У павільёнах гандлёвага цэнтра можна набыць шэраг ліцэнзійных гульняў для камп'ютара, антывірусы, офісныя пакеты і іншыя праграмы, гульні для Playstation® 2 і Microsoft® Xbox 360®; адзенне, абутак; у гандлёвым цэнтры размешчаны салон сувязі, дзе можна набыць мабільныя тэлефоны і падлучыцца да аператараў [[Вэлком|Velcom]] і [[Беларуская сетка тэлекамунікацый|Life:)]]. Размешчаны банкамат [[Белінвестбанк|Белінвестбанка]]\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/434923"


06 сьнежань 2013, 17:33\nЛягер пратэстоўцаў на Майдане незалежнасьці\nПасьля таго як кіеўскую мэрыю захапілі пратэстоўцы і зрабілі ў ёй штаб нацыянальнага супраціву, Папоў стаў начальнікам-вандроўнікам. Але, кажуць кіяўляне, працы сваёй не спыніў.\n«Ён някепскі гаспадарнік, — распавядала мне ўкраінская калега, адпраўляючы на прэсавую канферэнцыю Папова. — Калі пачаўся Майдан, ён прыйшоў да людзей, спытаўся, што ім трэба. Проста не пашанцавала чалавеку».\nНаколькі Папову не пашанцавала, звонку сказаць цяжка. У ягонай біяграфіі сяброўства ў прэзыдэнцкай «Партыі рэгіёнаў», дэпутацкая кар’ера і міністэрскі партфэль. Пасаду міністра жыльлёва-камунальнай гаспадаркі ва Ўкраіне стварылі «з нуля» і аддалі Папову па прадстаўленьні тады яшчэ прэм’ер-міністра Віктара Януковіча. А калі Віктар Януковіч стаў прэзыдэнтам, дык хутка прызначыў Папова кіраўніком кіеўскай адміністрацыі.\nПра сілу «народнай любві» да Аляксандра Папова можа сьведчыць надпіс на будынку той самай адміністрацыі, які зьявіўся ўжо падчас пратэстаў.\nСёньня ў раскладзе дня кіеўскага кіраўніка была інспэкцыя рэканструкцыі праспэкту Перамогі. У чаканьні прыбыцьця Папова я аглядаю новы прыпынак грамадзкага транспарту. Шкляна-мэталічная будыніна мае нават тэлевізар і лаўку з падагрэвам.\n«Дык гэта паказуха, тут праз пару гадзінаў нічога не застанецца, — тут жа на сьвежаўсталяваным прыпынку тлумачыць мне дзяўчына. — Гэта бандыцкі раён, я ж тут жыву. Вось па тых вуліцах нават хадзіць страшна», — і яна махае рукою за помнік першаму прэзыдэнту Ўкраінскай акадэміі навук Ўладзімеру Вэрнадскаму.\nПапоў зьяўляецца ў суправаджэньні чыноўнікаў і ахоўнікаў. Журналістаў, якія сабраліся на яго паглядзець, прынамсі ў два разы болей. Кіраўнік гораду энэргічна даведваецца, колькі каштуе прыпынак (150 тысяч грыўняў), выслухоўвае тлумачэньні інжынэра, бадзёрым крокам спускаецца ў новы падземны пераход, а на другім баку праспэкту яго ўжо чакае пераносная трыбуна для прэсавай канферэнцыі.\nРэканструкцыя журналістаў не цікавіць. «Калі вы вернецеся ў свой кабінэт, — перабіваючы адзін аднаго пытаюцца яны.\n«Я пляную вярнуцца ў кабінэт, калі пройдуць сьледчыя дзеяньні па захопу будынку. З майго пункту гледжаньня былі зробленыя неправамоцныя дзеяньні. Апроч вакон, мэблі, аргтэхнікі, былі разьбітыя пульты кіраваньня сыстэмы аховы будынку, на які выводзілася ўпраўленьне відэакамэрамі, асьвятленьня і іншае».\nМэр Аляксандар Папоў (у цэнтры) адказвае на пытаньні журналістаў.\n«Што тычыцца ялінкі на Майдане, я спадзяюся, што да новага году палітыкі гэтае пытаньне вырашаць, — адказвае Папоў на пытаньне, што будзе з галоўнай ялінкай краіны.\nЦяпер ялінка на Майдане выглядае так:\nА кіяўляне каля мэтро «Сьвятошын» — людзі занятыя. Зь дзясятак проста адмаўляюцца адказваць на пытаньні, бо «вельмі сьпяшаюцца» ці проста «не». Але ў адзінаццаці ўсё ж удаецца запытацца, як яны ставяцца да таго, што адбываецца на Майдане:\nСпадар Пётр самы гаваркі. Адразу кажа, што журналісты ўсе заказныя і пішуць толькі няпраўду. «Я не падтрымліваю! Я люблю, каб парадак быў. Любая ўлада мусіць сябе абараняць. Хто туды выйшаў? Я ня ведаю, адкуль іх панабіралі! Гэта падрыхтаваныя людзі ад гэтых аранжавых, якіх яны ў лягерах падрыхтавалі, дзякуй богу, што не ўзброілі... Гэты "Удар" (партыя Клічка), гэты прыдурак у акулярах... як яго.. Яцанюк! Улада мусіць увесьці надзвычайнае становішча!».\nПадтрымлівае спадар Пётр «рэгіяналаў» («Партыя рэгіёнаў» — партыя Віктара Януковіча).\nСьвятлана пасыпае пяском прыступкі ў пераход: «Я на Майдан не хаджу. Баюся. Чаго я туды пайду. Хай палітыкі самі вырашаюць свае пытаньне. А я свае дворніцкія пытаньні буду вырашаць. Чаго мне туды лезьці».\nФатаграфавацца Сьвятлана ня хоча.\nІрына кажа, што на Майдане яшчэ не была, бо толькі вярнулася ў горад: «Я добра стаўлюся. Падтрымліваю на 100 працэнтаў. Малайцы — што яшчэ сказаць. Так трымаць! І дзеці, і ўнукі ўсе ў нас падтрымліваюць, уся сям’я».\nКацярына на Майдане была і працуе там валянтэрам: «Пазытыўна стаўлюся. Людзі адстойваюць свой пункт гледжаньня».\nМеркаваньне Алега нельга аднесьці ані да адназна пазытыўнага, ані да нэгатыўнага. «Я вельмі патрымліваю тое, што адбываецца. Але зь іншага боку — я, шчыра кажучы, баюся, каб гэта не перарасло ў масавыя хваляваньні. Бо гістарычны досьвед падказвае, што такія пратэсты могуць перарасьці ў "бі, напрыклад, капіталістаў", да нейкай крыві прывесьці. Гэтага я баюся.\nМяне моцна не задавальняе цяперашняя ўлада. Гэта рабаўнікі і несумленныя людзі, якія раскрадаюць краіну. Але баюся, каб не скончылася крывёю.\nЯ спадзяюся, што ўсё будзе добра. Кожны дзень пра гэта думаю».\nУ выніку — 6 чалавек падтрымліваюць і вітаюць, аднаму — усё адно, 3 не падтрымліваюць з розных прычынаў. А Алег спадзяецца, што ўсё будзе добра.


Страты кантрабандыстаў у апошнім месяцы лета склалі больш за 3,5 мільярда рублёў\nУ апошнія дні жніўня супрацоўнікі ўпраўлення дэпартамента расследаванняў КДК Рэспублікі Беларусь па Брэсцкай вобласці сумесна з пагранічнікамі на аўтадарозе Брэст –Тамашоўка, ля вёскі Камароўка Брэсцкага раёна спынілі для дагляду аўтамабіль “Фальксваген Т4”, якім кіраваў украінскі індывідуальны прадпрымальнік. У мікрааўтобусе знойдзены 13 важкіх баулаў з імёнамі канчатковых адрасатаў на кожным. У іх знаходзіліся курткі і шубы без суправаджальных дакументаў, якія пацвярджалі б легальнасць набыцця рэчаў.\nПа папярэдняй інфармацыі спецыялістаў камітэта дзяржкантролю, мужчынскія і жаночыя курткі з матэрыялу пад скуру розных памераў і колеру ў колькасці 640 адзінак ацэньваюцца ў 1 мільярд 920 мільёнаў беларускіх рублёў, а 23 жаночыя шубы пацягнулі на 138 мільёнаў.\nУвесь тавар арыштаваны. Вядуцца праверачныя мерапрыемствы.\nПраведзены праверкі ходу рэалізацыі Дзяржаўнай праграмы развіцця рыбагаспадарчай дзейнасці\nПланавыя кантрольна-аналітычныя мерапрыемствы ў адкрытым акцыянерным таварыстве “Рыбгас “Лактышы” Ганцавіцкага раёна і рыбгасе “Сакалова”, які з’яўляецца філіялам ААТ “Палессегіправадгас”, размешчанага на землях Жабінкаўскага і Маларыцкага раёнаў, выявілі шэраг парушэнняў.\nТак, у ААТ “Рыбгас “Лактышы” рэнтабельнасць рэалізаванай прадукцыі за мінулы год склала ўсяго 0,4 працэнта. Работы па рэканструкцыі і аднаўленні сажалак праводзіліся не на належным узроўні. Выяўлена таксама, што многія работы, у тым ліку пры кармленні рыбы, унясенні мінеральных удабрэнняў, вапны, падрыхтоўцы сажалак да зарыблення практычна не механізаваны.\nУ рыбгасе “Сакалова” ў дзяржаўнай статыстычнай справаздачнасці за 2011 год паказаны недакладныя звесткі аб расходзе паліўна-энергетычных рэсурсаў. Выяўлены выпадкі ўнясення недакладных да-дзеных аб пратэрмінаваных дэбіторскай і крэдыторскай запазычанасцях у бок заніжэння.\nДапушчана несанкцыянаванае перавышэнне ўстаноўленых заканадаўствам тэрмінаў паступлення грашовых сродкаў ад экспарту рыбы ў Расію на суму больш за 3 мільёны расійскіх рублёў. У парушэнне патрабаванняў заканадаўства заработная плата ў трох выпадках у 2011 годзе і ў маі сёлетняга выплачвалася пазней устаноўленага тэрміну.\nСпецыялістамі Камітэта дзяржкантролю прадпісана: гэтыя і іншыя выяўленыя парушэнні ўхіліць.\nгалоўны спецыяліст КДК Брэсцкай вобласці.


Следчы камітэт адмовіў маці Міхаіла Куневіча ў праверцы прызыўной камісіі ваенкамату, бо смяротнае анкалагічнае захворванне, паводле чыноўнікаў, развілося падчас тэрміновай службы. Дзяржаўныя лекары праігнаравалі прыкметы хваробы, і ў выніку Міхаіла камісавалі з войска, калі было позна.\nКропка не пастаўленая. Карэліцкая міліцыя спрабуе зноў разабрацца ў смерці 26-гадовага прызыўніка Міхаіла Куневіча, якога пасля 11 месяцаў службы камісавалі з дыягназам рак страўніка 4-е ступені.\n«Сёння я зноў пісала паўторнае тлумачэнне, сённяшняй датай завялі крымінальную справу, як мне патлумачылі. (…) Сказаў начальнік міліцыі, што яшчэ апытае анколага і аддасць назад у Следчы камітэт», – кажа маці памерлага жаўнера Вольга Куневіч.\nРаней Карэліцкі аддзел Следчага камітэту сцвердзіў, што не будзе правяраць медычнай дакументацыі Міхаіла Куневіча на прадмет фальсіфікацыі:\n«Падставаў для правядзення правярання Карэліцкім РАСК няма, бо падчас раней праведзеных правяранняў па зваротах заяўніцы дакладна ўстаноўлена, што хвароба атрыманая ў перыяд вайсковай службы», – было напісана ў адказе начальніка Карэліцкага РАСК падпалкоўніка А. Ярынскага.\nЯк раней тлумачыў нам хірург Уладзімір Пруднікаў, рак страўніка 4-ае ступені сапраўды мог развіцца падчас службы ў войску, але для высвятлення справы правяранне неабходнае:\n«Што ў гэты час менавіта рабіла камісія, якія былі вынікі даследаванняў – гэта можна меркаваць толькі прагледзеўшы медычную дакументацыю, медычную карту прызыўніка, амбулаторную карту».\nНастойваў на расследаванні і сам Міхаіл Куневіч, незадоўга да смерці, кажа бабуля памерлага Таісія Куневіч:\n«Ён яшчэ калі жывы быў, ён сказаў, што трэба расследаваць, трэба падаваць недзе. Ён сам спадзяваўся, што яго пачуюць, што ёсць усё ж такі вінаватыя. Але не паспеў».\n«Адзінае, што я сабе не магу прабачыць, што мы пачалі ўсю гэтую валакіту, скаргі, як ён захварэў, трэба было проста канфіскаваць карткі. Любымі шляхамі забраць карткі яго са шпіталю, каб яны нам далі на рукі, прыдумаць што-небудзь, і паздымаць прынамсі копіі. Бо я ўпэўненая, што там усё чыста», – адзначае маці памерлага Вольга Куневіч.\nРодныя абвінавачваюць прызыўную камісію і ваенкамат, якія прызналі хлопца прыдатным для службы. Чаму Следчы камітэт не хоча спраўдзіць гэтай інфармацыі, мы намагаліся спытаць у афіцыйнага прадстаўніка СК па Гарадзенскай вобласці Сяргея Шаршаневіча, аднак на нашыя званкі ў розныя гадзіны працоўнага часу ён гэтак і не адказаў.\n«Мы гаворым пра кваліфікацыю лекараў, якія прысутнічаюць на прызыўных камісіях. Там усё фармальна ідзе, ніхто ў гэтыя паперы не ўнікае, мы бачым, ніякай адказнасці не нясуць, і проста ідзе прыкрыццё лекараў прызыўное камісіі», – мяркуе Алег Волчак, кіраўнік «Прававой дапамогі насельніцтву».\nВаенкамат усе абвінавачанні адкідае.\n«Якая ў мяне магла быць мэта падмены дакументаў? Ён мне нічога кепскага не зрабіў!», – казаў нам раней спецыяліст Карэліцкага раённага ваенкамату Канстанцін Зарубайка.\nУ мясцовай паліклініцы спаслаліся на лекарскую таямніцу. Аднавяскоўцы Міхаіла цвердзяць, што вінаватых мусяць пакараць:\n«Хтосьці мае адказваць, што ён так хутка памёр».\n«Гэта іхная справа, дзяржаўная справа, не нашая справа».\n«Як так магло атрымацца, што чацвёртая ступень у дзіцяці, ён не есць, дрэнна пачуваецца, а ніхто не звяртаў на гэта ніякай увагі. Значыць, не глядзяць за жаўнерамі».\n«Не мог у войску такое атрымаць захворванне. Гэта адназначна. Ён проста недзе быў недаабследаваны да войска. Ім трэба, груба кажучы, браць пагалоўе, яны ўзялі».\nРодныя Міхаіла Куневіча абяцаюць ісці да канца. Пакуль што яны чакаюць новай рэакцыі Следчага камітэту.\nТэгі: Алег Волчак беларускае войска здарэнні лекары медыцына Міхаіл Куневіч Следчы камітэт Сяргей Шаршаневіч\nАбыякавасць гарадзенскіх дактароў, якая пацягнула смерць\nРэкорд пабіты! Працягваецца рост захворвання на COVID-19