Гродзенскага журналіста Анджэя Пачобута ўзнагародзілі медалём “За свабоду слова”\nГродзенскага журналіста Анджэя Пачобута ўзнагародзілі медалём «За свабоду слова»\n31 жніўня 2021, 11:50\nПольскі фонд Grand Press узнагародзіў журналіста і палітвязня Анджэя Пачобута медалём «За свабоду слова». Цырымонія адбылася 30 жніўня ў Еўрапейскім цэнтры салідарнасці ў Гданьску, паведамляе БАЖ.\nНа ўзнагароду журналіста намінавалі польскія фонды, асацыяцыі, рэдакцыі і карыстальнікі інтэрнэта. Медалём «За свабоду слова» ўзнагароджваюцца «асобы, якія сваімі выказваннямі і дзейнасцю ў публічнай прасторы заклікаюць да дэмакратычных каштоўнасцей, у тым ліку свабоднай і пастаяннай дыскусіі», паведамляе Еўрарадыё.\nЗараз журналіст знаходзіцца ў жодзінскім СІЗА па «справе палякаў». Яго затрымалі 25 сакавіка. У той жа дзень затрымаіі Ірэну Бернацкую, Марыну Цішкоўскую і Ганну Панішаву. 2 чэрвеня стала вядома, што трох з пяці затрыманых па «польскай справе» вывезлі ў Польшчу. Анджэй Пачобут і Анжаліка Борыс дасюль знаходзяцца за кратамі.\nЖурналіст Анджэй Пачобут і кіраўнік непрызнанага ўладамі Саюза палякаў у Беларусі Анжаліка Борыс адмовіліся пакінуць Беларусь. 31 сакавіка іх прызналі палітвязнямі. 1 красавіка ім выставілі абвінавачанне па ч.3, арт.130 Крымінальнага Кодэкса «Распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці ці розніцы, рэабілітацыя нацызма». Пакаранне па гэтым артыкуле — ад 5 да 12 гадоў зняволення.\nПрадказваў затрыманні і выкарыстоўваў мемы. Чым запомніўся Яўген Дудко ў прэс-службе УУС\nПалкоўнік з Гродна ўзначаліць міліцыю ў Гомелі\nУ Гродне памёр актывіст Мікалай Салянік\n« Затрыманне жонкі былога міліцыянта і міліцыя на настаўніцкім сходзе. Як прайшоў тыдзень у Гродне і вобласці


Сістэма запальвання рухавіка патрэбна для ўзнаўлення токаў павышанага значэння і раздачы яго на кантактныя свечкі ўзгарання паліва. З улікам змянення абаротаў каленчатага вала і нагрузак на матор імпульс высакавольтнага напружання падаецца да свечак ў зададзены перыяд. У наш час аўтамабілі абсталююць кантактнымі і бескантактавымі сістэмамі моманту ўзгарання.\nПрылада кантактнай сістэмы запальвання\nНізкавольтныя токі служаць крыніцай харчавання і зыходзяць ад генератара і акумулятара аўтамабіля.\nЯк правіла, значэнне такога напружання роўна дванаццаці-чатырнаццаці вольт. А для ўзнаўлення моманту іскры ў свечках запала трэба падаць на іх да дваццаці тысяч вольт. Улічваючы гэты фактар, сістэма ўзгарання мае ў сваёй канструкцыі дзве розныя электрычныя ланцугі. Схема сістэмы запальвання сабрана з наступных прылад і элементаў: АКБ, шпулькі, трамблера, рэгулятараў апярэджання ўзгарання вакуумнага і цэнтрабежнага тыпаў, кантактных свечак, электрапровадаў, замкавага прылады ўключэння.\nАсобныя элементы сістэмы\nДля пераўтварэння токаў нізкага вальтажу ў высокія ў канструкцыі прадугледжана ўстаноўка прылады шпулькі запальвання. Размешчаная яна ў подкапотном прасторы, як і большая частка элементаў і механізмаў узгарання. Галоўны спосаб працы такой наступны: па вітках абмоткі ня высокага вальтажу праходзяць электратокам, і ў гэты момант каля абмоткі пераўтворыцца магнітнае поле. У тым выпадку, калі спыніць падачу напружання ў вітках, якая знікла магнітнае поле ўзбуджае токі ўжо непасрэдна ў вітках высокага напружання. Працэс пераўтварэння дванаццаці вольт у дваццаць тысяч адбываецца за кошт рознасці віткоў у абмотках шпулек. Менавіта такі высокі паказчык напружання неабходны для адукацыі іскры паміж кантактамі свечак.\nПравільная праца сістэмы запальвання немагчымая без такога механізму, як прерыватель токавых высілкаў ня высокіх паказчыкаў. Яго праца складаецца ў тым, каб перарываць токі ў абмотках малога напружання. Гэта, у сваю чаргу, спрыяе адукацыі высокага напружання.\nДалей ток накіроўваецца на асноўнай кантакт, размешчаны пад вечкам прылады размеркавальніка. Гнуткая спружына перасоўнага кантакту ўвесь час прыціскае яго да нерухомага элементу, а разыходзяцца яны толькі на кароткі прамежак часу. Гэта адбываецца ў момант, калі кулачок валіка прывада механізму прерывателя ўздзейнічае на малаточак перасоўнага кантакту.\nКаб выключыць факт падгарання кантактаў у момант іх размыканне, да іх паралельна падлучаны кандэнсатар. У перыяд разыходжанні кантактаў механізму размеркавальніка паміж кулачкамі магчыма искрообразование. У гэтым выпадку кандэнсатар служыць для паглынання большай частцы электраэнергіі і зводзіць магчымасць адукацыі іскры да мінімуму. Дадаткова ён спадарожнічае павелічэння напругі ў другасных вітках абмоткі шпулькі. У момант спрацоўвання кантактаў прерывателя кандэнсуецца прылада аддае свой ток і такім чынам стварае зваротныя токі ў ланцугу нізкага напружання. Гэта спрыяе паскарэнню знікнення магнітных палёў. І чым хутчэй гэта адбудзецца, тым вышэй будуць токі ў лініі высокіх высілкаў. У тым выпадку, калі кандэнсатар трамблера выйдзе з ладу, матор таксама не будзе запускацца і працаваць. Параметры напружання віткоў другаснай ланцугу будуць занадта малыя для ўзнікнення аптымальнага искрообразования. Іскра паміж электродамі свечкі будзе «беднай», а гэтага недастаткова для ўзгарання паліўнай сумесі. Кантакты прерывателя нізкіх токаў і размеркавальнік высокіх высілкаў ўстаноўлены ў корпусе трамблера і прыводзяцца ў дзеянне за кошт каленчатага вала рухавіка.\nРаздача высокага напружання на свечкі цыліндраў сілавога агрэгата ажыццяўляецца за кошт размеркавальнай вечка трамблера. Пасля адукацыі ў шпульцы токаў высокіх паказчыкаў яны паступаюць на асноўны кантакт каўпака размеркавальніка-прерывателя, а ўжо потым, праз рухомай элемент, на пласціну ротара. У той час, калі ротар круціцца, напружанне праскоквае з пласціны на кантакты размеркавальнай вечка.\nЗатым кароткія імпульсы па бронепроводам высокага напружання паступаюць непасрэдна на свечкі запальвання. Кантакты размеркавальнай вечка маюць пэўную нумаралогіі, якая адпавядае вызначанаму цыліндра рухавіка.\nМенавіта так і ўсталёўваецца момант працы цыліндраў. Пэўны парадак работы прадугледжвае раўнамернае размеркаванне нагрузкі на коленвал. У асноўным чатырохцыліндравыя маторы маюць наступны парадак працы: 1-3-4-2. Але ён можа неістотна змяняцца ў залежнасці ад вытворцы. У дадзеным выпадку формула парадку работы азначае, што першапачаткова ўзгаранне адбываецца ў першым цыліндры, затым ў трэцім, чацвёртым і другім. Пры гэтым сістэма запальвання рухавіка прадугледжвае падачу напругі на свечкі ў момант заканчэння такту сціску. Гэта адбываецца за кошт устаноўкі кута апярэджання запальвання.\nАпярэджанне моманту искрообразования неабходна з-за высокай хуткасці перамяшчэння поршні ў цыліндрах. У тым выпадку, калі паліўная сумесь будзе запальвацца некалькі пазней ці раней прадугледжанага, каэфіцыент карыснага дзеяння пашыраюцца газаў значна знізіцца. Таму ўзгаранне паліва павінна ажыццяўляцца ў зададзены момант, калі поршань падыходзіць да ВМТ. Пры правільна ўстаноўленым вугле апярэджання на поршань будзе ўздзейнічаць аптымальнае колькасць газаў, неабходнае для нармальнай працы рухавіка. Кут апярэджання выстаўляецца шляхам проворачивания корпуса прерывателя. Так падбіраецца пэўны момант, калі кантакты прерывателя разводзяцца.\nЦэнтрабежны рэгулятар забяспечвае ўстаноўку правільнага кута апярэджання ўзгарання ў залежнасці ад абарачэнняў рухавіка. Канструкцыя механізму рэгулятара ўяўляе сабой пару грузаў, якія круцячыся, уздзейнічаюць на пласціну з кантактамі прерывателя.\nУ залежнасці ад ступені нагрузкі на рухавік момант адукацыі іскры карэктуецца вакуумным рэгулятарам. Гэта прылада мантуецца на корпус трамблера. Вакуумны рэгулятар складаецца з двух камер, падзеленых дыяфрагмай. Адна камера ўзаемадзейнічае з атмасферай, а другая пры дапамозе патрубка з ёмістасцю дроселя. Пры дапамозе штока дыяфрагма мае злучэнне з пласцінай, якая абсталявана кантактамі прерывателя.\nЗ павелічэннем кута павароту дросельнай засланкі адбываецца памяншэнне разраджэння ў паражніны дроселя. Пры гэтым дыяфрагма перамяшчае пласціну на нязначны кут сумесна з кантактамі па кірунку да кулачка прывада прерывателя. Зыходзячы з гэтага, размыканне адбываецца з затрымкай, і, адпаведна, змяняецца кут.\nСвечкі искрообразования (сістэма запальвання кантактная)\nСістэма запальвання абсталявана стандартнымі элементамі запала. Кантактныя элементы искрообразования патрэбныя для пераўтварэння электрычнай энергіі ў іскру, для ўзгарання паліўнай сумесі ў цыліндрах рухавіка. У той перыяд, калі электрычны імпульс перадаецца на свечкі, яе кантакты спрыяюць адукацыі іскравыя прабоя. Гэтая дэталь з'яўляецца неад'емным элементам сістэмы запальвання.\nСістэма запальвання кантактная, сістэма запальвання іншых тыпаў у сваім камплекце маюць аснашчэнне бронепроводами, якія могуць без пашкоджанняў і страт прапускаць праз сябе высакавольтнай напружанне. У прыватнасці гэта электрычны гнуткі провад, з адной меднай жылы і шматслаёвай ізаляцыяй.\nПры гэтым кантактны провад выкананы ў форме спіралі, што выключае радыёперашкоды. Як правіла, дадзеныя драты ўсталёўваюцца на свечкі. Пры працяглым выкарыстанні ізаляцыя правадоў можа набыць мікротрэшчыны, праз якія магчымыя страты імпульсаў высокіх значэнняў.\nНяспраўнасці сістэмы запальвання і іх ухіленне\nПершай і найбольш распаўсюджанай паломкай можа быць адсутнасць іскры на свечках. Прычынамі такой няспраўнасці могуць служыць наступныя моманты:\nАбрыў электрапровадаў ў ланцугі нізкага напружання ці ж акісленне іх злучальных кантактаў.\nПадгарання кантактаў размеркавальніка і іх разрегулировка.\nВыхад з ладу шпулькі, перагарванне кандэнсатара, дэфекты вечка размеркавальніка, пашкоджанне бронепроводов і саміх свечак.\nЗалішняя вільгаць у прыладах.\nЛіквідацыю няспраўнасцяў магчыма наступным метадам:\nПраверка кантрольна-вымяральным прыборам усяго ланцуга і праводкі.\nАчыстка кантактаў трамблера ад нагара і рэгуляванне зазору.\nЗамена няспраўных і падазронага стану дэталяў сістэмы.\nЗдараецца, што калі пракручваецца ключ запальвання, не спрацоўвае стартар, а ўсе сістэмы візуальна працуюць, у гэтым выпадку неабходна звярнуць увагу на блок ахоўных элементаў, так як магчыма перагарванне або акісленне пасадкавага месца засцерагальніка, які адказвае за ўключэнне стартара.\nКалі рухавік аўтамабіля працуе нестабільна і не развівае поўнай магутнасці, то прычыны могуць крыцца ў наступным:\nВыхад з ладу адной з свечак запальвання.\nЗанадта вялікі ці, наадварот, маленькі зазор на свечках і кантактах размеркавальніка.\nМеханічнае пашкоджанне ротара або вечка трамблера.\nНяслушна усталяваны кут апярэджання.\nРамонт заключаецца ў наступным:\nЎстаноўка новых дэталяў.\nРэгуляванне неабходных зазораў.\nРэгуляванне кута искрообразования.\nСхема кантактнай сістэмы запальвання даволі простая і шырока ўжываецца на розных аўтамабілях.\nЗ прымяненнем новых тэхналогій элементаў запальвання аўтамабілі пастаянна ўдасканальваецца і мадыфікуюцца. Да прыкладу, больш новыя мадэлі машын розных вытворцаў даўно ўжываюць электронныя сістэмы запальвання. Пры з'яўленні непаладак у сістэме можна лёгка вызначыць прычыну іх узнікнення і правесці рамонт. Кантактная сістэма запальвання аўтамабіля ВАЗ не мае кардынальных адрозненняў ад элементаў іншых вытворцаў і валодае высокай эксплуатацыйнай надзейнасцю. Пры гэтым недарагая ў рамонце.\nУ параўнанні з звычайнай кантактнай сістэмай кантактна-транзістарная мае ў сваім аснашчэнні транзістар. Ужыванне яго спрыяе паляпшэнню рабочых характарыстык і паказчыкаў. З устаноўкай транзістара сістэму сталі абсталёўваць камутатарам.\nПрылада кантактна-транзістарны сістэмы запальвання не моцна адрозніваецца ад звычайнага запальвання і яго прынцыпу працы. Але ўсё ж яна мае некаторыя нязначныя адрозненні.\nЯе галоўнай адметнай асаблівасцю з'яўляецца магчымасць ўздзеяння прерывателя на прыладу транзістара, а не на абмотку шпулькі. Падчас перапынення токаў у абмотцы нізкага напружання ў вітках абмоткі высокага напружання адбываецца яго адукацыю.\nКантактная сістэма запальвання (Ваза у тым ліку) мае шэраг станоўчых характарыстык.\nКіраванне працэсамі, якія ўласцівыя шпульцы запальвання, спрыяе магчымасці павышэння значэнняў токаў у першаснай витковой абмотцы, а ў выніку гэтага магчыма:\nПавелічэнне значэнняў другаснага напружання.\nПавелічэнне зазораў паміж электродамі свечак.\nПаляпшэнне і больш стабільны момант искрообразования.\nПалегчыць запуск матора ў халодную пару года.\nПавелічэнне абаротаў і магутнасці рухавіка.\nТакая кантактна-транзістарная сістэма запальвання, прадугледжвае падлучэнне шпулькі з асобнай першаснай і другаснай абмоткамі.\nПры гэтым дадзеная сістэма зніжае нагрузку на кантакты прерывателя і памяншае рызыку іх падгарання. Гэта магчыма з-за памяншэння паказчыкаў праходзяць токаў. Дзякуючы гэтаму факту павышаецца ступень надзейнасці і даўгавечнасці ўсёй сістэмы.\nДа недахопаў такога запальвання можна аднесці наступнае: напружанне токаў, якія паступаюць да транзістараў, аказвае значны ўплыў на яго працу. Паніжэнне паказанняў токаў, звязаных са станам кантактаў прерывателя, моцна ўплывае на эксплуатацыйныя паказчыкі кантактна-транзістара запальвання. Няспраўнасці сістэмы запальвання дадзенага тыпу ідэнтычныя няспраўнасцяў звычайнай кантактнай сістэмы і ўхіляюцца такім жа чынам. Але дадаткова могуць узнікнуць праблемы з парушэннем нармальнай працы транзістара і камутатара.\nСістэма запуску рухавіка\nЗапуск рухавіка немагчыма ажыццявіць без дадатковых электронных прылад. У дадзеным кантэксце гаворка пойдзе аб такім механізме, як стартар аўтамабіля. Гэты механізм ўяўляе сабой электрарухавік, які прыводзіць у першапачатковае рух каленчаты вал рухавіка да моманту ўзгарання ў цыліндрах і пуску рухавіка. У працу стартар ўключаецца паваротам ключа ў замку ў адпаведнае становішча. Токі праз рэле запальвання паступаюць ад акумулятара да вітках стартара і прыводзяць яго ў дзеянне.\nКалі разглядаць падрабязна, то працэс пуску рухавіка праводзіцца ў тры этапы:\nЎцягвацца механізм стартара заводзіць пускавую шасцярню ў зачапленне з вянком махавік.\nДалей адбываецца кручэнне ротара стартара сумесна з прывадны шасцярнёй, а тая, у сваю чаргу, перадае крутоўны момант на каленчаты вал, што прыводзіць да запуску сілавога агрэгата.\nПасля таго як рухавік запускаецца, а ключ запальвання вяртаецца ў зыходнае становішча, ўцягвацца механізм выводзіць прывадную шасцярню стартара з зачаплення з махавік.\nЛюбое электрычнае рэле - гэта ахоўная прылада, якім абсталёўваецца сістэма запальвання. Кантактная сістэма запальвання ў гэтым плане таксама не выключэнне. Асноўным яго прызначэннем з'яўляецца размыканне і замыканне разнастайных участкаў у электрычных ланцугах аўтамабіля. Прылады маюць адрозненні па канструкцыі і спосабу кіраўніка сігналу, а таксама па ўсталёўцы. У дадзены момант шырокае прымяненне атрымалі электрамагнітныя рэле.\nКажучы простымі словамі, гэты від электраабсталявання аўто засцерагае розныя элементы ад высокіх токавых нагрузак. Папросту яно служыць перамыкачом. У прыватнасці ў сістэме запальвання рэле засцерагае стартар аўтамабіля і генератар ад уздзеяння на іх высокіх токаў. Да прыкладу, для запуску рухавіка трэба пракруціць замак запальвання і ўключыць стартар ў працу, які, у сваю чаргу, спажывае ад 80 да 300А.\nУ гэтым выпадку, калі не выкарыстоўваць рэле, то замак можа згарэць, а таксама і некаторыя элементы праводкі. Для таго каб гэтага не адбылося, у сістэму ўключаюць рэле запальвання. Калі на корпусе прылады маецца выява значка дыёда, то гэта азначае, што пры ім падлучэнні важна выконваць палярнасць клем. У адваротным выпадку паломка непазбежная.\nУ выніку варта адзначыць, што першай, якая атрымала шырокае распаўсюджванне на аўтамабільным рынку, была сістэма запальвання кантактная. Сістэма запальвання гэтая выкарыстоўвалася досыць упэўнена, але на дадзены момант лічыцца маральна састарэлай. Самым слабым месцам яе як раз і аказалася наяўнасць у канструкцыі трамблера кантактнай пары. Бо яна патрабавала перыядычнага абслугоўвання, зводзіцца да патрэбнасці ў праверцы і рэгулёўцы зазору паміж кантактамі, чыстцы паверхні кантактаў ад рознага роду слядоў падгарання, якія маглі значна паўплываць на працаздольнасць элементаў у цэлым. На змену дадзенай сістэме прыйшла бескантактныя, якая такіх абслугоўваюць работ не патрабуе і характарызуецца аўтамабілістамі як больш надзейная.\nТакім чынам, мы высветлілі, які мае прынцып працы кантактна-транзістарная сістэма запальвання аўтамабіля.\nЗабіты каталізатар: сімптомы, спосабы ліквідацыі праблемы і рэкамендацыі\n«Мазда-Демио»: тэхнічныя характарыстыкі і мадыфікацыі\nЯкое алей заліваць на зіму ў рухавік?\nАўтамабіль Fiat Linea: характарыстыкі і водгукі ўладальнікаў\nДынамічны рэзанатар No Mans Sky: асаблівасці, гайд і рэкамендацыі\nАдмірал Ф. Ф. Ушакоў. Адмірал Ушакоў: біяграфія і цікавыя факты з жыцця\nУнутраныя перелинковка старонак сайта: лепшыя схемы\nГатэль The Phulin Resort 3 * (Тайланд / а. Пхукет): фота і водгукі турыстаў


10 сьнежань 2010, 20:51\nСёньня ў Маскве на саміце кіраўнікоў краін АДКБ кіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка пераняў старшынёўства ў гэтай арганізацыі ад Расеі. Ён заявіў, што Беларусь і пасьля выбараў будзе прыхільная прынцыпам супрацоўніцтва ў рамках АДКБ і іншых арганізацый.\nСытуацыя вакол прызнаньня афіцыйным Менскам легітымнасьці зрынутага прэзыдэнта Кіргізстану Курманбека Бакіева на пасяджэньні Савету калектыўнай бясьпекі АДКБ не абмяркоўвалася. Пра гэта паведаміў «Свабодзе» прэсавы сакратар АДКБ Уладзімер Зайнэдзінаў.\n«Мы не камэнтуем унутраныя справы, зьвязаныя з унутранай пазыцыяй рэспублікі».\nНа пытаньне, як будзе Лукашэнка кіраваць АДКБ, калі ён не прызнае вышэйшага кіраўніцтва адной з краін-удзельніц арганізацыі, спадар Зайнэдзінаў сказаў:\n«На прэсавай канфэрэнцыі прэзыдэнт Лукашэнка на гэтае пытаньне адказаў: ну, калі Бакіеў былы прэзыдэнт, то што абмяркоўваць? Гэта сказаў Лукашэнка на прэс-канфэрэнцыі, адказваючы на аналягічнае пытаньне».\nПаводле спадара Зайнэдзінава, у Лукашэнкі не было ніякіх перамоваў на гэтую тэму з прэзыдэнтам Кіргізстану Розай Атумбаевай. Са свайго боку, Роза Атумбаева таксама не ўздымала гэтую тэму.\nКамэнтуючы гэтую сытуацыю, расейскі палітоляг Андрэй Суздальцаў адзначыў, што Аляксандар Лукашэнка фактычна капітуляваў перад Масквой.\n«Яго прымусілі гэта зрабіць. Ён прызнаў легітымнасьць Розы Атумбаевай. Яна ж брала ўдзел у нарадзе АДКБ. То бок ён ад усяго адмовіўся. І Бакіеву ён здрадзіў. Зь ім жа Роза сядзела побач за адным сталом. Ён дэ-факта Розу прызнаў. Яго проста заціснулі, і ён здаўся Мядзьведзеву. Дайце я зраблю яшчэ што хочаш, бо мне патрэбная ўлада».\nДэпутат расейскай Дзярждумы Сяргей Маркаў мяркуе, што цяпер відавочна для ўсіх, што ў Кіргізстане будзе сфармаваны новы ўрад.\n«І Лукашэнка, шмат у чым падтрымліваючы Бакіева, у піку Маскве захавае асабістую падтрымку, але будзе мець справу зусім спакойна з новай уладай Кіргізстану».\nЖурналісты спыталіся, ці гатовая Беларусь працягнуць супрацоўніцтва ў рамках АДКБ у выпадку, калі ў краіне адбудуцца палітычныя перамены? Лукашэнка адказаў: маўляў, «якія палітычныя перамены, на што вы намякаеце? Беларусы — вельмі стабільны, прыстойны народ». Паводле Лукашэнкі, перадвыбарная кампанія ў Беларусі поўнасьцю адкрытая для ўсіх назіральнікаў. Ён заявіў, што стаў такім дэмакратам, «перад гэтымі выбарамі асабліва», што баіцца, каб ад яго «ня кідаліся іншыя прэзыдэнты як ад вялікага дэмакрата».\nЛукашэнка паведаміў таксама, што ягоныя ініцыятывы, якія ён прапанаваў для рэалізацыі ў дзейнасьці АДКБ на наступны год, «прымаліся няпроста».\nНа будучыню стасункаў паміж Менскам і Масквой Лукашэнка глядзіць аптымістычна. Ён сказаў, што «дарма некаторыя паціраюць рукі за сьпінамі прэзыдэнтаў Беларусі і Расіі, радуюцца. Ня радуйцеся! Як нечакана нашы стасункі сапсаваліся, так нечакана для многіх яны нармалізуюцца».\nКамэнтуючы падпісаныя ў Маскве дамоўленасьці ў сфэры эканомікі, Сяргей Маркаў сказаў:\n«Я, шчыра кажучы, і не зразумеў, хто там атрымаў выгаду, а хто прайграў. У нас адны газэты пішуць, што выйграла Расея, другія — што выйграла Беларусь. Таму відавочнай выгады ў той ці іншы бок ня бачна. Відавочнай выгады ня мае ніхто».


Павел Шаўчук у “Гарачым каментары”\nНацыянал-бальшавікі зладзілі акцыю супраць ангажаваных ды неаб’ектыўных рэпартажаў дзяржаўнага тэлебачання. З заклікам “Хопіць!” яны вылілі на дзверы будынку тэлевізіі вядро лапшы. Ды пакінулі ўлёткі з тэкстам: “Ежце самі сваю лапшу! Мы хочам атрымліваць праўдзівую інфармацыю!”. Белтэрадыёкампанія афіцыйна такой рэакцыі гледачоў не пракаментавала, аднак ужо сёння некалькіх нацыянал-бальшавікоў затрымалі. На іх склалі пратаколы за дробнае хуліганства.\n“Калі я б рабіў такую акцыю, я б тыя дзверы, што сам будаваў, гноем абпэцкаў”, – гаворыць Павел Шаўчук, кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі ў 1990-я гады. Паводле яго, усім, хто ў тыя часы працаваў на тэлебачанні, сорамна за тое, што адбываецца на тэлевізіі цяпер.\nПавел Шаўчук узгадвае, што на пачатку 1990-х тэлебачанне не мела ніякай тэхнікі: “Прыйшоў Лукашэнка, і Белтэлерадыёкампаніі адпусцілі такія шалёныя грошы, якія мне і прысніцца не маглі”. Аднак самую сучасную тэхніку далі ўзамен за тое, каб здымалі ды паказвалі ў тэлевізары толькі аднаго чалавека”.


Потолочные люстры для кухні - як правільна абраць патрэбную мадэль | Інтэр'Ерныя Штучкі\nКухня. Зона абсалютнага кантролю хатняй гаспадыні, дзе, дзякуючы яе святадзействамі над кожнай каструльку, збіраюцца ўсе насельнікі дома. Менавіта з кухні разносіцца чароўны водар свежэпрыготаўленный ранішняй кавы, хто падымае з ложка самых вялікіх неженок. У кухні праводзілі і праводзяць доўгія вечары за душэўнымі размовамі, подогреваемые, магчыма, не толькі моцнай гарбатай.\nКухоннае прастора павінна быць не толькі функцыянальным, але і ўтульным. Вялікае значэнне пры афармленні інтэр'еру дадзенага памяшкання адводзіцца асвятленню, паколькі толькі дзякуючы ўласцівасцям святла можна да непазнавальнасці змяніць перспектыву прасторы і надаць абстаноўцы новы вобраз.\nПры афармленні любога памяшкання мы адводзім уласцівасцях святла асаблівае месца, адштурхваючыся ад таго, наколькі свячэнне таго ці іншага крыніцы могуць змяніць колер абіўкі, звузіць або пашырыць пакой. Тым больш у кухні, дзе існуюць пэўныя нормы і правілы па стварэнні інтэр'еру,\nкажа мастак-дэкаратар маскоўскай кампаніі ТАА ГринЛайт, дызайнер інтэр'еру Юлія Аўсяннікава.\nПотолочные люстры для кухні фота\nПравілы падбору люстраў і свяцілень для кухні:\nУ кухню з невялікай плошчай досыць усталяваць адну потолочную люстру. Ідэальным варыянтам у дадзеным выпадку лічыцца мабільныя свяцільні, разгортваюцца вакол сваёй восі на 180º з рэгулятарам магутнасці падсвятлення. Некалькімі крыніцамі святла забяспечваецца памяшканне, пачынаючы ад 6 кв.м.\nУсім асобна якія стаяць прадметах - абедзеннага стала, стойцы бара, востраве, неабходна забяспечыць дадатковую падсветку.\nЦі ведаеце вы, што ўжыванне падвесных потолочных свяцілень з невялікімі абажурамі на доўгіх шнурах створыць непаўторны камфорт і ўтульнасць у памяшканні кухні.\nПадсвятленне рабочых зон - варачнай паверхні, мыйкі, разделочного стала, павінна быць накіраванай і інтэнсіўнай. Унутраныя секцыі падвесных шаф таксама павінны быць забяспечаны ўнутранай або знешняй падсветкай.\nМантаж і ўстаноўку кропкавых свяцілень пажадана праводзіць такім чынам, каб яны былі найбольш эфектыўныя і выкарыстоўваліся ў якасці дадатковай крыніцы святла, напрыклад, у верхніх ярусах кухоннай мэблі.\nВажна ведаць, што светлавы струмень не павінен несці скажэнняў у натуральную каляровую гаму навакольнага прасторы і прадметаў ужытку.\nВыбіраючы потолочные люстры для кухні, неабходна прытрымлівацца двух простых правілаў па падборы крыніц асвятлення для спецыфічнай зоны.\nПаколькі кухонны блок лічыцца зонай высокай вільготнасці паветра з прысутнасцю ў яго складзе тлушчавых часціц і капель тлушчу, пажадана не набываць люстраў з заснямі з тэкстылю. Пажадана аддаць перавагу шкле, акрыл або металічным дэкаратыўным падсвечнікі.\nдраўляныя элементы ў канструкцыі люстры павінны быць старанна залакіраваць;\nэлементы кавання пакрытыя адмысловымі відамі масцікі;\nрэгулятар магутнасці з блокам выбару рэжыму асвятлення ў модульных люстрах павінен быць зручна размешчаны і старанна заізаляваць.\nУсталёўваючы асвятленне ў кухонным блоку неабходна ўлічыць сумарную магутнасць усіх лямпаў напальвання.\nЦі ведаеце вы, што колькасць святла ад звычайнай лямпачкі магутнасцю 120 Вт лічыцца аналагічным паказчыкам для 80 Вт люмінесцэнтнай і 300 Вт галагенных лямпаў.\nПры падборы люстры неабходна ўлічыць форму кухоннага памяшкання, паколькі для вузкай доўгай кухні пажадана выбіраць не круглыя шарападобныя потолочные свяцільні,а выцягнутыя ўзоры групы насценных ці потолочных свяцілень:\nПрасторная кухня мае патрэбу ў буйной мадэлі потолочной люстры.\nМаленькая квадратная кухня будзе ўтульнай пры ўсталёўцы потолочного свяцільні з празрыстага акрылу або шкла. Пры гэтым велічыня плафона не мае значэння.\nСтылі і віды люстраў\nКухонныя свяцільні на столь адрозніваюцца, як па відах, так і па стылі свайго выканання. Стылі і віды люстраў для кухні падпадзяляюцца:\nпадвесныя і потолочные люстры;\nнябачныя свяцільні і ўбудаваныя бра;\nсвяцільні, якія ўсталёўваюцца ў верхнюю частку кухоннай мэблі.\nУ сваю чаргу, самі люстры можна падзяліць на дзве катэгорыі:\nКласічнай канструкцыі, якая спускаецца на шнуры з столі, як подвес.\nПотолочной канструкцыі, прымацоўваюць непасрэдна да столі.\nЛюстры класічнага ўзору не пажадана падвешваць у маленькай кухні з нізкімі столямі. А ў вялікім кухонным блоку, дзе вышыня столі перавышае адзнаку 3-х метраў, нерэнтабельна ўсталёўваць потолочные канструкцыі, паколькі яны проста згубяцца ў прасторы.\nАрыгінальныя люстры на кухню\nСучасны дызайн інтэр'еру нярэдка прымяняе спалучэнне розных стыляў, што глядзіцца вельмі арыгінальна ў памяшканні. Для кухоннага памяшкання часцяком ужываюць працягу эклектыкі і стылю фьюжн, калі канструкцыя класічнай люстры з крыштальнымі падвескамі стылю ампір пышна ўпісваецца ў інтэр'ер, выкананы ў стылі hi-tech або мінімалізму.\nАрыгінальныя люстры на кухню - фота\nСтвораны ў канцы XIX пачатку ХХ стагоддзяў у процівагу барока і стылю ампір, мадэрн адрозніваўся выдатнай чапурыстай раскошай. Метал і шкло замянілі пазалоту, стварыўшы простыя і функцыянальныя элементы інтэр'еру.\nСтыль мадэрн аддае перавагу шматузроўневым столям ў форме авала, акружнасцяў з вялікім радыусам і асіметрычным постацям, пазбягаючы прамых ліній.\nЛюстры ў стылі мадэрн выкананы ў лаканічнай форме - цыліндры, кубы, шары, нясуць сабой крэатыў і надзвычайны дызайнерскі эфект у афармленні кухоннай прасторы.\nАсноўнай асаблівасцю стылю лічыцца адкрытасць прасторы. Гэта ўласціва кухонным свяцільням ў стылі мадэрн з нязыркімі, прыглушанымі адценнямі засень.Практычна не праглядаюцца прамыя лініі ў выкананні люстраў. У дызайнерскім афармленні часта выкарыстоўваюць камплекты люстраў у стылі мадэрн з падлогавыя і насценнымі свяцільнямі выкананых ў адзіным стылі.\nЖоўтыя люстры на кухню\nКолеравая гама мае вельмі вялікае значэнне для стварэння інтэр'еру. Жоўты колер - колер цяпла, утульнасці, багацця. Плафоны, афарбаваныя ў жоўты колер, нададуць атмасферы кухоннага прасторы адчуванне хатняга утульнасці, куды прыемна вяртацца кожны вечар пасля напружанага працоўнага дня і зняць стомленасць.\nДызайнерскія знаходкі ўяўляюць самыя незвычайныя люстры на кухню. Мяркуйце самі - плафоны, створаныя з перавернутага чайнага сервіза, або засні, створаныя з падвешаных на каркас сталовых і чайных лыжак.\nСаветы па размяшчэнні люстраў\nКалі не браць пад увагу прафесійны дызайнерскі праект, дзе кожны элемент у кухні мае не толькі сваё месца, але і прызначэнне, варта ўлічыць два асноўных правілы па размяшчэнні люстраў ў прасторы кухні.\nКалі люстра прызначана ў якасці ключавога крыніцы асвятлення, яе размяшчэнне павінна быць па цэнтры столі, а колькасць выдаецца святла максімальным.\nВажна! Колькасць лямпачак у люстры мае каласальна ўплыў на стварэнне атмасферы кухоннай прасторы, а іх якасць святлення на ўтульнасць у памяшканні.\nПамеры плафона, засні, а таксама самай люстры напрамую залежыць ад плошчы памяшкання - маленькая кухня з нізкай столлю павінна быць абсталявана кампактнай потолочной люстрай без звісаюць элементаў.\nЛюстры на кухню - фота ў інтэр'еры\nЎяўляем калекцыю аўтарскіх работ "Люстры на кухню фота эксклюзіўных дызайнерскіх работ" ад вядучых дэкаратараў і афарміцеляў з усяго свету:\nЛюстры і свяцільні на кухню фота\nПотолочная люстра на кухню - фота\nАрыгінальная кухонная люстра Сучасная люстра на кухні - фота\n: Прыгожыя, стыльныя люстры для кухні\n← Ўтульны пакой - камфорт маленькага прасторы\nКухня жоўтага колеру - як правільна аформіць →


18 красавік 2021, 09:00\nПагаварылі з куратаркай і творцам пра тое, чаму неабходна памятаць пра кожнага чалавека, які «дакрануўся» да зоны адчужэньня і пацярпеў, а таксама нагадваць кожнаму пра адказнасьць за свае ўчынкі.\nАрхіўныя матэрыялы і сучаснае пераасэнсаваньне\nУ выставе ўдзельнічаюць 13 аўтараў зь Беларусі, Расеі/Украіны, Японіі.\n«Мы ўжо не адзін раз супрацоўнічалі з архівам кінафотафонадакумэнтаў у Дзяржынску, якому сёлета спаўняецца 80 гадоў. І яны прыйшлі да нас з прапановай рабіць нейкі сумесны праект. Адна з прапаноў была якраз пра Чарнобыль, 35 гадоў з катастрофы. Я выбрала гэтую тэму, вырашыла, што мне было б цікава зь ёю папрацаваць», — кажа аўтарка ідэі і куратарка выставы Дзіна Даніловіч.\nАўтапартрэт. Дзіна Даніловіч. Фота з уласнага архіву\nВыстава пачынаецца з архіўнай часткі, у якой каля ста фатаздымкаў, а таксама аўдыё- і відэадакумэнты.\n«Калі ішоў адбор гэтай часткі, з аднаго боку, былі важныя тэмы, якія трэба асьвятліць, зь іншага — я ўжо думала, як архіў будзе працаваць з сучаснымі аўтарамі. Акрамя сьвежых праектаў, ёсьць і вельмі знакавыя: Сяргея Кажамякіна і Ігара Саўчанкі, якія былі ўдзельнікамі выставы „Рэха маўчаньня“ ў 1996 годзе, праз 10 гадоў пасьля катастрофы. Сяргей Кажамякін езьдзіў тады ў Зону, па выніках паездкі тут прадстаўленыя тры праекты. І адзін зь іх, „Лесьвіца ў нябёсы“, — пераздымка тэлевізійных кадраў, як ліквідатары лезуць на рэактар».\nТаксама ёсьць асобны праект Сяргея Кажамякіна пра фантомныя адчуваньні. Частка яго зьнятая ў самім Чарнобылі. У экспазыцыі выкарыстоўваецца музыка мастака Зьмітра Ладзеса (праект AORTHA).\n«Ёсьць ролік „Чужога болю не бывае“ з тэлечасопіса „Советская Белоруссия“. Гэта 1986 год, „агітка“, дзе вельмі бадзёра расказваюць, што ўсё добра, як усіх перасяляюць, як даюць дамы, як усёй Беларусьсю вырашаюць гэтую праблему. Усё ў такім аптымістычным ключы. Гэтае відэа ў такім кантрасьце, асабліва калі ты ў залі і чуеш толькі гук, тэкст пра тое, што пытаньне вырашана. Усё гэта ўступае ў нейкі дыялёг і канфрантацыю зь іншымі матэрыяламі ў залі».\nУ праекце Анатоля Клешчука, які шмат езьдзіў у Чарнобыльскую зону, паказаны абрад памінаньня памерлых — Радуніца ў Зоне адчужэньня.\n«Мы сьціраем межы»\nНа выставе прадстаўлены і праект Дзіны Даніловіч у суаўтарстве з фатографам Андрэем Кузьмянком «Архіў палкоўніка Сьнегавога».\n«Калі я адбірала архівы, зразумела, што сярод іх шмат пастановачных фота, вельмі шмат няпраўды. Андрэй да мяне прыйшоў і сказаў, што хоча зрабіць мок’юмэнтары-праект пра Чарнобыль, ён там быў разоў шэсьць, і ў яго ёсьць рэальныя фота адтуль. Я прапанавала зрабіць абсалютна фіктыўны праект. Мы прыдумалі, што ёсьць нейкі герой, Андрэй даў яму імя „палкоўнік КДБ Сьнегавы“, ён сядзіць у Чарнобылі ў бункеры, і яго задача — фіксаваць усё паранармальнае, што адбываецца ў Зоне».\nАпазыцыя падала заяўку на «Чарнобыльскі шлях-2021», каб паказаць, што ў краіне «прававы Чарнобыль»\nДзіна кажа, што вакол месца з такой гісторыяй шмат усялякіх чутак у жоўтай прэсе, у інтэрнэце: Чарнобыль узарвалі іншаплянэтнікі; канібалізм; зьніклыя людзі; можна вылечыць рак, калі паехаць у «руды» лес; дзеці Індыга, і шмат чаго яшчэ.\n«Я сабе магла ні ў чым не адмаўляць у гэтай хлусьні, у абсалютнай фальсыфікацыі, фантасмагорыі, містыфікацыі гэтай тэмы. Я прыдумала, што ёсьць у Чарнобыльскай зоне месца, якое знайшоў Сьнегавы, дзе існуе левітацыя, ці, напрыклад, пакой, у якім аб’ект зьнікае, але адлюстраваньне яго застаецца. Мы гледачам у такім парадку прапануем здымкі. Але калі б мы памянялі месцамі, магчыма, гэта было б не мінулае, а наадварот, будучыня — магчыма, люстэрка паказвае тое, што будзе ў гэтым пакоі празь нейкі час».\nДа ўсіх экспанатаў праекту Дзіны і Андрэя можна дакранацца.\n«Сьнегавы мэтадычна праводзіць вопыты: спачатку ён зьмяшчае ў пакой абʼект, потым жывую істоту, а потым, вядома, самога сябе, бо толькі ён у сябе ёсьць і ён сам ставіць на сабе гэтыя экспэрымэнты. Ёсьць месца, дзе ад чалавека застаецца толькі цень. Ёсьць пакой, дзе адбываецца флюарэсцэнцыя. Вельмі важна, што ўсё зьнята не ў Чарнобылі».\nАрхівам Сьнегавога цяжка не паверыць. Аўтары вельмі рэалістычна стварылі штучныя дакумэнты.\n«Ёсьць дакумэнт, дзе зьнікла 13 чалавек, дакладная запіска са сьпісам усіх людзей. Напярэдадні таго, як аўтобус зьнік, была зафіксавана дзіўная ўспышка. І вось Сьнегавы едзе, з дапамогай дрона шукае месца зьнікненьня людзей, ад якіх засталося толькі адзеньне. Ёсьць і плашч, які левітаваў, рабочая вопратка палкоўніка і каардынаты, у якіх адбываюцца паранармальныя рэчы. Яго справаздачы, якія мы пакідаем для гледача недаступнымі: падпісаныя месяцы, але незразумела, які гэта год. Мы сьціраем межы».\n«Чарнобыль па-ранейшаму існуе»\nДзіна кажа, што ёй заўжды цікава працаваць з тэмай вялікай трагедыі. Асабліва той, за якую адказнасьць нясе чалавек.\n«Любая трагедыя з часам ператвараецца ў масавай культуры ў нейкую забаву, экскурсіі робяць у Чарнобыль. Чарнобыль цяпер — такі Дыснэйлэнд. Мы проста адлічваем гады, ведаем, колькі адсоткаў тэрыторый аднесена, колькі людзей пераселена, і ўсё гэта ператвараецца ў статыстыку. І тады сыходзіць вельмі важны асабісты момант — лёсы канкрэтных людзей, — тлумачыць куратарка. — Чым далей, тым больш цішыні, вакуўму вакол гэтай тэмы, і зь цягам часу яна становіцца менш актуальнай, хоць праблема ня вырашаная. Чарнобыль па-ранейшаму існуе, і ўсе праблемы, якія былі пасьля аварыі, існуюць да гэтага часу».\n«Чарнобыльская малітва» — у варшаўскім тэатры «Studio»\nКуратарка лічыць, што любы напамін аб трагедыі — гэта добра, толькі калі гэта не эксплюатацыя. А вось да турызму ў чарнобыльскай зоне дзяўчына ставіцца неадназначна.\n«За 35 гадоў рыторыка вакол тэмы Чарнобыля стала іншай, і раптам зьявілася адчуваньне, што там бясьпечна. Я вось не зусім разумею, як можа быць так, што вось тут вось няма радыяцыі, а ты робіш тры крокі ўбок — і яна ёсьць. Я ведаю, што для Андрэя Кузьмянка — гэта месца, дзе яму добра, таму што там няма людзей, такія ўцёкі ад цывілізацыі. Гэта таксама цікава, што месца, прасякнутае болем, зь цягам часу для кагосьці ператвараецца ў нешта зусім іншае».\nЦіханоўская пра запуск АЭС: Лукашэнка «рызыкуе народам, які перажыў Чарнобыль»\nДзіна кажа, што сама ніколі не хацела паехаць у Чарнобыль, хоць і разумее гэты інтарэс у іншых людзей.\n«Фатографаў туды, вядома, цягне і дзеля самой тэмы, і дзеля фактуры, — закінутыя дамы, басэйны, школы, тое, як час з гэтым працуе, як прырода перамагае. Сярод маіх знаёмых шмат хто езьдзіў з розных прычын, пачынаючы ад цікаўнасьці і заканчваючы жаданьнем зрабіць праект. Для некаторых важна ўсё зафіксаваць, задакумэнтаваць».\nАрганізатары выставы вырашылі зладзіць дыскусію на тэму турызму ў зоне адчужэньня. Выступяць на ёй сталкер, экалягічная актывістка, прадстаўнік турфірмы, якая возіць людзей у Чарнобыль.\n«Усё, што вы знайшлі ў „зоне“, павінна заставацца там»\nНа выставе прадстаўлены праект «Цені зоркі «Палын» украінскага фатографа Артура Бондара, які шмат разоў наведваў чарнобыльскую зону.\n«Упершыню я трапіў туды ў 2017 годзе. Фотаагенцтва, у якім я тады працаваў, паслала мяне здымаць адкрыцьцё чарговай шыльды чарговым народным дэпутатам Украіны. Здымка доўжылася пару хвілін, але мы там правялі цэлы дзень. Я адразу адчуў, што мне камфортна ў гэтым месцы. За цэлы дзень я не зрабіў больш кадраў, а проста гуляў, слухаў, глядзеў і ўбіраў у сябе атмасфэру гэтага месца», — кажа фатограф Артур Бондар.\nАртур Бондар. Фота з уласнага архіву\nФатограф кажа, што не было нейкага дакладнага імгненьня, калі прыйшла ідэя праекту.\n«Многія людзі, якія жывуць у Чарнобыльскай зоне, — вернікі. І частка зь іх верыць, што прадвесьце аб чарнобыльскай трагедыі было яшчэ ў Бібліі:\n«Трэці анёл затрубіў, і ўпала зь неба вялікая зорка, палаючы, нібы сьветач, і ўпала на траціну рэк і крыніцы водаў. Імя гэтай зорцы палын; і траціна ўсіх водаў зрабілася палыном, і многія людзі памерлі ад водаў, бо яны прагорклі». (Біблія. Адкр. 8:10-11)\n«Вось гэты вобраз зоркі Палын, што падае на зямлю, мне здаўся вельмі моцным. І я назваў праект «Цені зоркі Палын».\nАртур кажа, што працягваў езьдзіць у зону адчужэньня, бо хацеў больш даведацца пра зямлю і людзей, якія на ёй жывуць. Прызнаецца, што спачатку было страшна.\n«Страшна не бывае толькі дурным людзям. Наогул, страх — гэта нармальна, гэта базавая абарона любога арганізма. Але страх перш за ўсё зьяўляецца там, дзе няма ведаў або вопыту. Чым больш я езьдзіў, тым больш даведваўся пра радыяцыю, пра небясьпечныя месцы, пра элемэнтарныя правілы паводзінаў у зоне. Напрыклад, не выносіць нічога з зоны. Усё, што вы знайшлі ў зоне, павінна заставацца там. І вось калі ты ідзеш, паважаеш і разумееш гэтую тэрыторыю, страх адступае».\nУ «Ценях зоркі Палын» уражвае мастацкае рашэньне экспазыцыі.\n«Я шмат даведаўся пра зону ад людзей, якія там жывуць або якія жылі і былі эвакуаваныя. Кожны зь іх казаў, наколькі важная была зямля, на якой яны жылі, і як балюча і траўматычна было зьяжджаць не па сваёй волі, бо яны нават зь ёй разьвітацца не маглі па-чалавечы. Таму мне прыйшла ў галаву ідэя з дрэвам як мэтафарай аднаго вялікага сямейнага дрэва чарнобыльскай зоны, на галінах якога віселі б партрэты людзей, якія зьяўляюцца часткай гэтага дрэва. Ведаеце, так часта малююць схематычна сямейнае генэалягічнае дрэва».\nАртур кажа, што даўно хацеў рэалізаваць гэтую ідэю ў выглядзе выставы з фатаздымкамі, зьнятымі за ўсе гады паездак у Зону. І куратарка Дзіна Даніловіч на гэта пагадзілася.\n«Я намаляваў ёй схематычна плян разьвескі і архітэктуру выставы, — расказвае Артур. — Але калі яна мне даслала фота, што яны не паставілі дрэва ў цэнтры пакоя, як я думаў, а падвесілі яго, то я папрасіў так і пакінуць. Таму што гэта была ідэальная мэтафара дрэва, вырванага зь зямлі, якое страціла свае карані, як і людзі, якіх эвакуавалі пасьля трагедыі».\nАртур Бондар кажа, што чарнобыльская трагедыя і пандэмія, як і любыя глябальныя катастрофы, салідарызуюць і яднаюць грамадзтва.\n«Возьмем, напрыклад, лясныя пажары ў Расеі, Майдан ва Ўкраіне ці пратэсты ў Беларусі. Зьяўляюцца самаарганізацыі, валянтэрскія рухі, бо кожны разумее, што разам мы можам зьмяніць сьвет да лепшага. Часам, вядома, цана гэтых зьмен — многія чалавечыя жыцьці, як і жыцьці ліквідатараў у Чарнобылі».\n«Гэта пра наступствы ліквідацыі памяці пра Чарнобыль»\nПраект журналісткі Сьвятланы Станкевіч працягвае тэму адмысловага, усьвядомленага сьціраньня памяці пра Чарнобыль, кажа Дзіна Даніловіч.\n«Сьвятлана працавала канкрэтна з гэтай тэмай. Пачыналася з таго, што яна хацела знайсьці жывых ліквідатараў і расказаць асабістыя гісторыі канкрэтных людзей або іх сваякоў, паказаць іх лёсы, тое, што зь імі адбываецца цяпер. Але потым праект стаў нашмат большым, і мне здаецца, што ён пра наступствы ліквідацыі памяці пра Чарнобыль».\nУ асобнай залі — праект Вольгі Бубіч «Больш, чым я». Яго фатографка рабіла падчас працы валянтэрам у дабрачыннай арганізацыі. Яна суправаджала групы на аздараўленьне «чарнобыльскіх дзяцей». Вось як Вольга апісвае свой праект:\n«На маіх вачах сталелі і мяняліся ад спалоханых малых да ўпэўненых у сабе, мэтанакіраваных падлеткаў дзясяткі дзяцей. Але, назіраючы гэтыя перамены, я, як і прымаючыя семʼі, неаднаразова задавалася пытаньнямі: што адчувалі дзеці падчас першых паездак, зь якім настроем вярталіся потым з эўрапейскага парадызу ў родныя вёскі? Ці не выхоўвала грамадзтва спажываньня чужыя для іх каштоўнасьці, ці не ламаў звыклы ўклад гэты гвалтоўны „выкід“ з зоны камфорту, ці не занадта дзіўным і велізарным аказаўся для дзяцей новы сьвет, куды за дзьве гадзіны іх дастаўляла пачвара-самалёт?»\nУ яго ўвайшлі архіўныя здымкі, малюнкі дзяцей, пашпартныя здымкі і ўспаміны ўдзельнікаў паездак.\nНа выставе прадстаўлены і вялікі праект «Еxposure» японскага фотажурналіста Кадзумы Абары.\n«Мы не перакладалі назву, таму што там важныя ўсе існуючыя значэньні, пачынаючы ад фатаграфічнага тэрміна „экспазыцыя“ і заканчваючы „ўзьдзеяньнем“ сьвятла, радыяцыі, а таксама „выкрыцьцё“. Ён [Казума. — РС] прыехаў у Чарнобыль і рабіў матэрыял пра жанчыну Марыю, якая нарадзілася празь пяць месяцаў пасьля аварыі. Калі яна вырасла, у яе былі наступствы гэтага ўсяго, ёй выразалі шчытападобную залозу», — апавядае Дзіна Даніловіч.\nУ праект увайшлі таксама здымкі са стужкі, якую фотажурналіст знайшоў у Прыпяці, за кілямэтар ад Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі.\n«Забываючыся на гэтыя падзеі, мы выракаем сябе на іх паўтарэньне»\n«Важна памятаць трагічныя падзеі — такія, як Чарнобыльская катастрофа або Другая сусьветная вайна, таму што гэта становіцца ня толькі чорнай старонкай у нашай агульнай гісторыі, але перш за ўсё гэта становіцца нашым культурным кодам, — тлумачыць Артур Бондар. — Гэтыя падзеі зрабілі нас такімі, якія мы ёсьць. І забываючыся на гэтыя падзеі, мы выракаем сябе на іх паўтарэньне, і ня факт, што пакаленьне, якое сутыкнецца з гэтымі падзеямі ў будучыні, будзе гатова іх годна сустрэць, як нашы дзядулі і бабулі, мамы і таты».\n«Гэты праект, вядома, пра Чарнобыль, але і пра іншыя рэчы таксама: пра тое, як важна памятаць кожнага чалавека, які пацярпеў. Але перш за ўсё гэта пра адказнасьць чалавека за свае дзеяньні перад іншымі людзьмі, перад самім сабой, перад прыродай, плянэтай. Важна гаварыць пра гэта», — дадае куратарка Дзіна Даніловіч.\nНа выставе «Чарнобыль. Эфэкт сьпячага» можна пабачыць ня толькі ўнікальныя архіўныя матэрыялы і сучасныя мастацкія праекты, але і паглядзець кіно, паўдзельнічаць у дыскусіях. Падрабязнасьці шукайце на сайце і ў сацыяльных сетках.


На час кангрэсу “хімікаў” будуць пільнаваць дадаткова?\n19 травень 2007, 12:49\nАлег Грузьдзіловіч, Менск Лідэра “Маладога фронту” Зьмітра Дашкевіча працаўладкавалі з улікам стану ягонага здароўя. Што думае Артур Фінькевіч пра стратэгію, прапанаваную для дэлегатаў Кангрэсу дэмакратычных сіл? Чаму Аляксандар Казулін не атрымаў ліста пра Андрэя Клімава? Чаму Мікалая Статкевіча зноў не адпускаюць наведаць бацьку?\nПалітвязень Зьміцер Дашкевіч пілуе дошкі\nПра тое, што Зьмітра Дашкевіча, які адбывае пакараньне ў Шклоўскай калёніі, зноў накіравалі працаваць на лесапільным ўчастку, мы паведамлялі ў мінулым аглядзе. Але тады не было вядома, якую дакладна працу далі палітвязьню. Гэта істотнае пытаньне, паколькі раней Зьміцер цягаў цяжкія бярвеньні і атрымаў захворваньне хрыбта. “Зараз яго перавялі на пілараму. Пілуе дошкі”, – паведаміў пра сябра “хімік” Артур Фінькевіч, які падтрымлівае сувязь са Зьмітром Дашкевічам. Паводле Артура, гэта ўсё ж лягчэйшая праца. Ён спадзяецца, што шкоды здароўю Дашкевіча будзе меней.\nФінькевіч – таксама за жорсткую стратэгію\nДа Артура Фінькевіча не пусьцілі наведвальнікаў – амбасадараў Вялікабрытаніі і Славакіі. Дыпляматы былі ў Магілёве і вырашылі сустрэцца з палітвязьнем, але ня мелі дазволу з дэпартамэнту выкананьня пакараньняў. Міліцыянты пра гэта дазналіся, і сустрэчу, якая ўжо пачалася, забаранілі. Што да будучага Кангрэсу дэмакратычных сіл, Фінькевіч падзяляе пазыцыю тых, хто лічыць прапанаваную Кангрэсу стратэгію апазыцыі занадта мяккай.\n“Гэта глупства, адмаўляцца ад масавых акцыі пратэсту і рабіць стаўку на эвалюцыйны пераход улады да дэмакратаў. Людзі, якія зрабілі такую прапанову, насамрэч, ня хочуць прыйсьці да гэтай улады, ім, відаць, выгодна быць партыйнымі лідэрамі, уваходзіць у гэты пачэсны прэзыдыюм. Выгадна, каб усё, што адбываецца зараз, заставалася”.\nПадобнай думкі прытрымліваюцца і “хімікі” Павал Севярынец ды Мікалай Статкевіч. Павал Севярынец апошнімі днямі знаходзіўся ў адпачынку ў Віцебску і прыкладаў шмат намаганьняў, каб сфармуляваць альтэрнатыўную стратэгію. Мікалай Статкевіч плянуе, што з гэтай стратэгіяй дэлегатаў пазнаёмяць альбо праз відэа, альбо яе зачытаюць прыхільнікі палітвязьняў.\nСамога Статкевіча з камэндатуры на час Кангрэсу ня выпусьцяць. Пра гэта яго міліцыянты ўжо папярэдзілі.\n“Бацька тэлефанаваў у абласны дэпартамэнт, яму абяцалі, што раз на месяц мяне будуць да яго адпускаць. Апошні раз мяне адпусьцілі да яго на Радаўніцу, на паўтара дні. Месяц мінуў, і мне сказалі, што пакуль ня пройдзе Кангрэс, каб на адпачынак не разьлічваў. Нават не пусьцілі на гэтыя выходныя, хаця гэта ж яшчэ не Кангрэс. Можа, баяцца майго уплыву на падзеі? Ня ведаю”.\nТурэмных сяброў Казуліна разьмеркавалі па іншых калёніях\nПра Кацярыну Садоўскую гэтым тыднем не было ніякіх зьвестак, як і пра Андрэя Клімава, якога трымаюць у менскім сьледчым ізалятары. Пра яго ўскосна згадаў Аляксандр Казулін. У калёнію да экс-кандадата на прэзыдэнта прыехалі на спатканьне жонка і дочкі. Ад Казуліна ім стала вядома, што ён так і не атрымаў ліст пра Андрэя Клімава, які яму накіравалі сваякі. Такім чынам сям’я атрымала пацьверджаньне таго, што турэмная цэнзура супроць Казуліна дзейнічае, як дзейнічае і сыстэма штучнага абмежаваньня кантактаў палітвязьня. Дачка Казуліна Юля:\n“Вязьні баяцца зь ім кантактаваць, бо іх запалохала адміністрацыя. Тых, хто зь ім актыўна кантактаваў, перавялі ў іншыя калёніі. Таму сапраўды ягоныя кантакты абмежавалі”.


— Новы Запавет у арыгінале напісаны на старажытнагрэчаскай мове. Калі мы пачыналі пераклад 25 гадоў таму, у Беларусі яна вывучалася толькі ў Мінскай духоўнай семінарыі. Я сам па адукацыі лінгвіст і ў свой час скончыў Беларускі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт. Мая свецкая прафесія — настаўнік англійскай і французскай моў, падчас вучобы я яшчэ вывучаў латынь. Старажытнагрэчаскую я ўжо вывучаў у духоўнай семінарыі і акадэміі. А вось знаўцаў беларускай мовы ў нас дастаткова. У склад нашай камісіі ўвайшлі такія лінгвісты, як доктар філалагічных навук Іван Чарота, фалькларыст кандыдат філалагічных навук Уладзімір Васілевіч, нашы царкоўныя работнікі — выпускнікі філалагічнага факультэта БДУ Аляксандр Кароль і протаіерэй Аляксандр Пачопка. Такім чынам, мы сабралі групу людзей, якая змагла займацца перакладам. Цяжкасць была і ў тым, што ў беларускай мове не распрацавана агульнапрынятая багаслоўская тэрміналогія, і нам, робячы гэты пераклад, трэба было яе распрацоўваць. Разам з тым нейкія спробы ў гэтым кірунку раней рабіліся. Таму ўнутры нашай камісіі часта ўзнікалі спрэчкі, якое слова лепш выкарыстоўваць. Да 1994 года я жыў у Слоніме, і мы першапачаткова маглі сустракацца не часцей чым раз на месяц. Потым, калі пераехаў у Мінск, з'явілася магчымасць збірацца кожны тыдзень. Акрамя таго, у нас усіх ёсць асноўная праца. Усё гэта тлумачыць, чаму так доўга ішла праца над выданнем.\n— У мяне ўся сям'я размаўляе па-беларуску. Для мяне гэта натуральна, бо я нарадзіўся і вырас у вёсцы. Мае бацькі, родныя і блізкія ўсе гаварылі на роднай мове і іншай не ведалі. Да школы я рускай мовы наогул не чуў. Больш за тое, мае бацькі будавалі новую хату, а ў старую не праводзілі электрычнасць, у нас не было ні радыё, ні тэлебачання, і я ў першыя гады ўрокі рабіў пры газавай лямпе. А ў школе, вядома, з першага класа вучыў рускую мову. Наогул мовы мне падабаліся заўсёды: у школе я ў дасканаласці засвоіў рускую, у лінгвістычным універсітэце — англійскую і французскую, затым сам вывучыў польскую і ўкраінскую.\nайцец Гардун неяк "забыўся" згадаць, што ў сапраўднасьці ўвесь пераклад зрабіў Васіль Сёмуха, а ўся іх камісія толькі крыху падрэдагавала той пераклад.\nПераклад Сёмухі (Мц., 5, 1- 3):\n3. Дабрашчасныя ўбогія духам, бо іх ёсьць Царства Нябеснае."\n3. Блажэнныя ўбогія духам, бо іх ёсць Царства Нябеснае."\nВось так, празасядаўшы некалькі гадоў, Камісія замяніла "дабрашчасных" на "блажэнных", а пра таго, хто рэальна зрабіў гэты пераклад, цяпер нават і ня ўзгадвае.\nБо бываюць перакЛады, а бываюць і перакРады!\nПамятаю, яшчэ ў школу не хадзіў... Год мо 1960, ці 61-ы. Гуляю з мальцамі ў вайну на вуліцы. А тут падыходзіць да нас нейкі малец пазнаёміцца. Яго ж прывезла маці з Менска на летнія канікулы да бабулі. І пачаў ён гаварыць неяк не па-нашаму І мова нейкая дзіўная і зусім ня пекная... А ў Глыбокім так тады ніхто не размаўляў. Карацей, накастылялі яму і пайшоў ён з плачам да бабулі. А нечага размаўляць на незразумелай мове і не так, як мы. Халера, мы насамрэч, тады не ведалі што гэтая ня пекная мова завецца руская, пакуль не пайшлі ў школу. Тэлевізары ўжо тады былі ў некаторых суседзяў. А што па тым тэлевізары паказвалі? Вы не паверыце! Толькі Латвійскае тэлебачанне і больш нічога! І гаварылі ў тэлевізары, таксама, не па-нашаму Праўда, паказвалі фільмы з субтытрамі. Тады, нават, памятаю, што сусед газету з праграмай на латышскай мове выпісваў з Рыгі.\nЭх! Быў час! У Глыбокім рускім духам і ня пахла. Але ўсё скончылася калі мы пайшлі ў школу -- настаўнікі проста здзекваліся, перавучвалі "правільна" гаварыць.\nАга! Тады ж ўсе дарослыя пра Жыхара толькі і гаварылі! У Глыбокім і ў кожнай вакольнай вёсцы! Хоць Жыхар як 5 гадоў таму і загінуў. Хто такі Яўген Жыхар? Апошні беларускі антысавеці партызан, які загінуў у 1955 годзе. (Хаця шмат чуў і пра тое, што Жыхар, насамрэч, не загінуў, а зышоў у Польшчу. Яго нават там бачылі перасяленцы з ваколіцаў Глыбокага).\nЛявон Баршчэўскі, а ёсць перпклад гэтай камісіі ў сеціве, каб больш пільна параўнаць?


Чаму салдаты зь Печаў не супраціўляліся «дзядам» - Салiдарнасць\n«Гэта лічылася нармальным».\n«Сяржанты прымушалі адціскацца, «прабівалі» нам у грудзі, у плечы, па нагах. Неяк у мяне знайшлі слухаўкі пад падушкай, прымусілі за гэта падскокваць і адціскацца. Дысцыплінарных пакараньняў, прадугледжаных статутам, нам за парушэньні не давалі. Толькі фізычныя. Сяржант мог некалькі разоў за дзень ударыць, сінякі былі амаль штодзень. Быў выпадак, калі мяне білі гумовай палкай за тое, што адному зь сяржантаў не спадабаўся мой адказ на нейкае пытаньне. У іншы раз павалілі на зямлю, адзелі кайданкі на некалькі хвілін.


Зяленскі прапанаваў Пуціну сустрэцца ў Менску (ВІДЭА) - Польскае Радыё\nЗяленскі прапанаваў Пуціну сустрэцца ў Менску (ВІДЭА)\nValery Sauko 08.07.2019 13:20\n«Я хачу зьвярнуцца да прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі Ўладзіміра Пуціна: нам трэба пагаварыць, давайце пагаворым».\nПрэзыдэнт Украіны Ўладзімір Зяленскіyoutube.com/screen\nЗяленскі прапанаваў Пуціну сустрэцца ў Менску пры ўдзеле Трампа, Мэркель і Макрона\nПрэзыдэнт Украіны Уладзімір Зяленскі лічыць, што замест тэлемоста з Расеяй неабходна непасрэдна размаўляць з прэзыдэнтам Уладзімірам Пуціным, і ён гатовы да такой размовы ў Менску.\n«Я хачу зьвярнуцца да прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі Ўладзіміра Пуціна. Нам трэба пагаварыць, давайце пагаворым. Давайце пагаворым, чый Крым і каго там няма на Данбасе», – сказаў Зяленскі.\n«Я прапаную кампаніі для размовы наступнае: я, вы, прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп, прэм'ер-міністар Вялікабрытаніі Тэрэза Мэй, канцлер Фэдэральнай Рэспублікі Ангела Мэркель, прэзыдэнт Францыі Эмануіл Макрон, думаю, што Аляксандр Лукашэнка з задавальненьнем возьме нас з сабой у Менск», – зазначыў кіраўнік Украіны.\n«Мы не адмаўляемся ад любога дыпляматычнага фармату. Мы прапануем размаўляць. У рэшце рэшт трэба размаўляць, ці ня так?», – сказаў Уладзімір Зяленскі.\nЁн, у прыватнасьці, раскрытыкаваў ідэю тэлемоста паміж украінскім тэлеканалам NewsOne, што належыць Мядзьведчуку, і тэлеканалам «Россия», назваўшы яго «таннай PR-кампаніяй», накіраванай на падзел украінскага грамадзтва.\nПрэзыдэнт Украіны Ўладзімір Зяленскі лічыць, што замест тэлемоста з Расеяй неабходна непасрэдна размаўляць з прэзыдэнтам Уладзімірам Пуціным, і ён гатовы да такой размовы ў Менску. Свой зварот Зяленскі запісаў на відэа, паведамляе nn.by.\n«Я хачу зьвярнуцца да прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі Ўладзіміра Пуціна: нам трэба пагаварыць, давайце пагаворым. Давайце пагаворым, чый Крым і каго там няма на Данбасе», – сказаў Зяленскі.\n«Я прапаную кампаніі для размовы наступнае: я, вы, прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп, прэм'ер-міністар Вялікабрытаніі Тэрэза Мэй, канцлер Фэдэральнай Рэспублікі Ангела Мэркель, прэзыдэнт Францыі Эмануіл Макрон, думаю, што Аляксандр Лукашэнка з задавальненьнем возьме нас з сабой у Менск», – зазначыў кіраўнік Украіны.«Мы не адмаўляемся ад любога дыпляматычнага фармату. Мы прапануем размаўляць. У рэшце рэшт трэба размаўляць, ці ня так?», – сказаў Уладзімір Зяленскі.\ntags: вайна ва Ўкраіне, Данбас, Крым, Уладзімір Зяленскі, Уладзімір Пуцін


Новый 40-квартирный жилой дом сдан в эксплуатацию в Ушачах накануне Нового года\nНовый 40-квартирный жилой дом сдан в эксплуатацию в...\nВторник, 03.01.2017 23:15 | Рубрика: Социум\nНягледзячы на ўсе складанасці, дзяржава аказвала і працягвае аказваць дапамогу рэгіёнам у гэтай важнай справе. І кожны год ва Ушацкім раёне азнаменаваны ўводам у эксплуатацыю новабудоўляў, якія маюць вялікую сацыяльную значнасць. Сёлета такімі сталі рэканструкцыя з рэстаўрацыяй мемарыяльнага комплексу «Прарыў», асвячэнне пасля завяршэння работ храма святых пакутніц Мінадоры, Мітрадоры і Німфадоры і 40-кватэрны жылы дом на вуліцы Віцебскай, у адкрыцці якога напярэдадні Новага года прыняў удзел старшыня Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў Уладзімір Цярэнцьеў.\nЖыллё, дзе саграваюцца цяплом\nПерад гэтым кіраўнік заканадаўчай улады Віцебшчыны наведаў яшчэ адзін сацыяльны аб’ект — дом сямейнага тыпу ў аграгарадку Арэхаўна, які за бюджэтныя сродкі быў пабудаваны ў маі 2013 года. Цішыня тут пануе рэдка, сямёра дзяцей — двое сваіх і пяцёра прыёмных — ні на хвіліну не даюць засумаваць Анастасіі і Вячаславу Залатым. А 30 снежня бацькі і дзеці толькі паспявалі прымаць гасцей з навагоднімі падарункамі і сюрпрызамі.\n— Рэспубліканская дабрачынная акцыя «Нашы дзеці» стала добрай беларускай традыцыяй і абавязвае дарослых дарыць хлопчыкам і дзяўчынкам святочны настрой, клопат і ўвагу, — адзначыў У.Цярэнцьеў, які разам са старшынёй райвыканкама Віктарам Родзічам і старшынёй раённага Савета дэпутатаў Вольгай Захарэнка ўручыў падарункі як для сям’і — у адным з пакояў пра гэта мерапрыемства будзе нагадваць вялікая карціна, — так і кожнаму з сямі дзяцей. Напрыклад, Ваня шчыра ўзрадаваўся санкам, а самы меншы Сярожа адразу ж прыняўся апрабоўваць уласцівасці новай машынкі. Але гэта было не ўсё! Сапраўдны навагодні цуд чакаў сям’ю на вуліцы, і ўжо праз хвіліну бацькі і малыя радаваліся сямі новым веласіпедам — для кожнага па ўзросце. «Цяпер усім разам можна будзе ў велапаход адпраўляцца!» — адзначыла гаспадыня і шчыра падзякавала прадстаўнікам улады.\nПавіншаваць з навагоднімі святамі сям’ю ў гэты дзень завіталі прадстаўнікі ўшацкіх прадпрыемстваў і арганізацый. Сімвалічнай была прысутнасць прадстаўнікоў «НікСілБуда» — менавіта гэта прыватнае прадпрыемства, якое пабудавала дом сямейнага тыпу, першым і паклала пакет салодкіх ласункаў пад ёлачку. З падарункам наведаў сям’ю Сяргей Ільюшэвіч, ляснічы Сарочынскага лясніцтва, дзе працуе галава сямейства, свае прэзенты ўручылі прадстаўнікі разлікова-касавага цэнтра №37 Белаграпрамбанка і старшыня раённага аб’яднання прафсаюзаў Мікалай Бухалка. Акрамя салодкіх падарункаў былі і неабходныя ў гаспадарцы, карысныя для здароўя: ААТ «Дземенец» перадала сям’і мяшок грэчкі, а ТАА «Лес» — упакоўку журавіннага прыпасу. Начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама Іна Сыроўчанка ўручыла патрэбныя ў быце рэчы: падстаўку для абутку, сушылку для бялізны, рамкі для сямейных фатаграфій, насценны гадзіннік.\nЗдаецца, яшчэ нядаўна на гэтым месцы побач з царквой было пуста, а зараз у прасторным доме саграваюцца дзіцячыя сэрцы, пануе дабрыня і ўтульнасць, а пад Новы год тут сустракалі гасцей, частавалі смачным тортам і разам вадзілі карагоды.\nЗ ужо абжытага дома ў Арэхаўне У.Цярэнцьеў разам з раённым кіраўніцтвам накіраваліся на вуліцу Віцебскую гарпасёлка. Новы дом, які менш чым за год вырас у самым маладым мікрараёне Ушач, так і хочацца па аналогіі з папярэднікамі назваць «кааператывам». Але гэта будзе няправільна, бо няма ў пяціпавярхоўкі таварыства ўласнікаў, старшыні і бухгалтара, як, напрыклад, у суседнім доме, які з 2012 года насіў зараз страчаны статус «новага» — з таго часу ў гарпасёлку будаўніцтва шматкватэрных дамоў прыпынілася. Сотні ж грамадзян стаялі ў чарзе на паляпшэнне жыллёвых умоў. Хтосьці наогул не меў уласнага кутка, іншыя былі вымушаны гадаваць дзяцей у цеснаце ў бацькоў, здымаць жыллё. Таму будаўніцтву першага долевага 40-кватэрнага дома грамадзяне, якія трапілі ў канчатковыя спісы яго будучых жыльцоў, былі рады.\nЯшчэ на пачатку будоўлі даводзілася чуць: «Чаму аддалі аб’ект шумілінцам?» Справа ў тым, што магутнасці мясцовай асноўнай будаўнічай арганізацыі на той момант не дазвалялі ў поўным аб’ёме выконваць усе работы, у адрозненне ад Шумілінскай ПМК-70, якая і стала генпадрадчыкам. Пры гэтым ушацкія будаўнікі таксама не засталіся без працы: менавіта ПМК-66 была задзейнічана на субпадрадных работах, працавала на нулявым цыкле, падводзе камунікацый і інжынерных сетак, добраўпарадкаванні, на ўзвядзенні аднаго з двух пад’ездаў.\nІ такая своеасаблівая кааперацыя дазволіла скончыць асноўныя работы ў сціслыя тэрміны. Магчымым гэта стала толькі пры падтрымцы дзяржавы, а аператыўнасці правядзення інжынерна-транспартнай інфраструктуры спрыяла выдзяленне сродкаў з абласнога бюджэту. Уладзімір Цярэнцьеў, які быў на ўрачыстым адкрыцці ў ліку ганаровых гасцей, павіншаваў ушачан з гэтай значнай падзеяй, адзначыў увагу і намаганні, якія прыклалі для завяршэння аб’екта раённая ўлада і будаўнікі, а В.Родзіч у сваю чаргу падзякаваў за падтрымку кіраўніцтву дзяржавы і вобласці.\nУсе 40 дагавораў заключаны з дольшчыкамі, якія мелі патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў: 20 кватэр прызначаны для мнагадзетных сямей, і сямі з іх дзяржава пакрые кошт будоўлі цалкам. Агульны кошт будаўніцтва аб’екта склаў больш 20 мільярдаў недэнамінаваных рублёў, з якіх уласныя сродкі дольшчыкаў — звыш 1 мільярда. Астатнія — крэдытныя рэсурсы, якія, улічваючы сацыяльную значнасць аб’екта, былі выдзелены ў неабходных памерах.\nДом лічыцца ўведзеным у эксплуатацыю, але не ўсе работы яшчэ скончаны, зіма не спрыяе знешняй аддзелцы і добраўпарадкаванню, яны перанесены на больш спрыяльны перыяд. Таму і быў уручаны толькі адзін сімвалічны ключ — галоўны інжынер Шумілінскай ПМК-70 Аляксандр Багданаў перадаў яго Аляксандру Лосеву, дырэктару Ушацкага ўпраўлення капітальнага будаўніцтва, якое выступала заказчыкам аб’екта. А.Лосеў звярнуўся са словамі ўдзячнасці да кіраўніцтва раёна, будаўнікоў і будучых навасёлаў, якім паабяцаў у хуткім часе адліць з сімвалічнага камплекты сапраўдных ключоў.\nГрамадзяне таксама ўнеслі важкі ўклад у паспяховасць завяршэння свайго будучага жылля. Некаторым давялося адшукаць і ўнесці значныя сродкі. Напрыклад, супрацоўніку Ушацкага райаддзела міліцыі Аляксандру Бандарэнку, які прысутнічаў на адкрыцці дома ўсёй сям’ёй і ад імя жыльцоў дзякаваў уладзе і будаўнікам, для гэтага прыйшлося прадаць аўтамабіль. Затое ў новым годзе яго чакаюць хоць і стратныя, але прыемныя клопаты па рамонце і абсталяванні новай кватэры, дзе будзе месца для гульні дваім дзеткам — планіроўкай, выкананай спецыялістамі «Віцебсксельбудпраект», дольшчыкі задаволены.\nАцаніць яе хутка змаглі ўсе, хто прысутнічаў на ўрачыстасці — пасля таго, як благачынны раёна айцец Вячаслаў правёў малебен, а У.Цярэнцьеў, В.Родзіч і А.Багданаў перарэзалі сімвалічную чырвоную стужку. Лесвічныя пляцоўкі адразу напоўніліся гулкім тупатам дзіцячых ног — у сарака кватэрах будзе пражываць каля сотні малых.\n«Мы так рады!» — не хавалі гэтага пачуцця Уладзімір і Таццяна Лесіны, якія аднымі з першых зайшлі ў пакоі сваёй кватэры разам з дырэктарам ПМК-66 Аляксандрам Фамёнкам і намеснікам старшыні райвыканкама Андрэем Галяковічам. «Зразумець нашы пачуцці можа толькі той, хто, як і мы, гадамі марыў пра свой уласны куток!» — разам са словамі ўдзячнасці казала Таццяна Іванаўна. Прыўзняты настрой быў і ў астатніх навасёлаў, іх родных: «Сфатаграфавацца? Калі ласка, нагода прыемная!» — засталі на парозе новага жылля маладую маці Таццяну Нарывончык, пад аб’ектывамі тэлекамер агульнанацыянальнага тэлебачання не ўтойвалі станоўчыя эмоцыі і пяцёра членаў сям’і Васіля і Яўгеніі Царовых: 75 працэнтаў ад кошту іх кватэры дзякуючы праграме па падтрымцы шматдзетных сямей аплаціць дзяржава. Астатнюю частку пракрэдытаваў банк пад адзін працэнт гадавых.\nБудзем будаваць далей\nПакінуўшы шчаслівых навасёлаў, У.Цярэнцьеў, В.Родзіч і В.Захарэнка наведалі і яшчэ адзін аб’ект з праграмы візіту старшыні абласнога Савета дэпутатаў — дзіцячую школу мастацтваў. Яе будынак падтрымліваецца ў належным функцыянальным стане, кожны год праводзіцца бягучы рамонт, але наспела неабходнасць і капітальнага. Кіраўніцтва раёна прадумвае варыянты, у выніку рэалізацыі якіх установа культуры атрымае больш прасторныя памяшканні і класы — магчыма, гэта будзе і ў іншым будынку, шукае шляхі фінансавання, у тым ліку і з прыцягненнем сродкаў спецыяльных праграм. Рэканструкцыя і мадэрнізацыя такіх аб’ектаў — гэта інвестыцыі, забяспечанасць аб’ёмамі арганізацый і працай калектываў, зарплата і, адпаведна, паступленні ў бюджэт, сацыяльная накіраванасць якога заўсёды ў ліку галоўных прыярытэтаў нашай дзяржавы.\nАвтор: Вольга КАМАРКОВА, Дзмітрый РАМАНОЎСКІ.


На Палессі паляўнічых заахвочваюць да палявання на дзікоў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа Палессі паляўнічых заахвочваюць да палявання на дзікоў\nНа Палессі ўзрасла папуляцыя дзіка. У сувязі з гэтым, лясніцтвы аб’яўляюць штодзённыя кругласутачныя паляванні, каб такім чынам паменшыць колькасць парнакапытных. Дзікі наносяць шкоду сельскай гаспадарцы і жыхарам вёсак.\nЛясніцтвы заклікаюць да ўдзелу ўсіх ахвотных паляўнічых. „Ёсць палёгкі ў правілах, але трэба памятаць асноўныя прынцыпы”, – адзначае інструктар Таварыства паляўнічых і рыбаловаў Уладзімір Якімук.\n– Забаронена паляванне з выкарыстаннем электрычных вабікаў і іншых прыладаў, якія імітуюць гукі жывёл. Катэгарчна забаронена паляванне з выкарыстаннем аўтатранспарта. Тым больш паляванне з аўтатранспарта, які рухаецца.\nАкрамя задавальнення ад палявання, паляўнічых заахвочваюць і матэрыяльна – Пінскі лясгас аб’явіў прэмію за кожна дзіка ў памеры 200 даляраў.\nБабруйская журналістка пакарана штрафам за супрацу з замежным СМІ\nТанны алкаголь – злачынства супраць народу


Летні біятлон — Вікіпедыя\nЛе́тні біятло́н — разнавіднасць біятлона, у якой лыжная гонка заменена на крос, гонкі на лыжаролерах, велагонку ці іншы тыповы для лета спосаб перамяшчэння. Часам летні біятлон разглядаюць як асобны від спорту, аднак ён не прызнаецца такім Міжнародным алімпійскім камітэтам.\nПадрыхтоўка да лыжаролернай гонцы, 2012.\n2.1.1 Індывідуальная гонка\n2.1.3 Гонка пераследвання\n2.1.4 Гонка з агульнага старту (мас-старт)\nПершы чэмпіянат свету па летнім біятлоне адбыўся ў 1996 годзе ў Гохфільцэне (Аўстрыя). Праграма спаборніцтваў ўключала індывідуальную гонку і спрынт. Першымі ў гісторыі чэмпіёнамі свету сталі расіяне, якія выйгралі індывідуальную гонку: Аляксей Кобелеў і Алеся Тупіленка.\nНа наступны год праграма чэмпіянату, які праходзіў у Кракаве, змянілася. Замест індывідуальнай гонкі былі ўведзеныя спрынт і эстафета. У такім фармаце чэмпіянат свету праводзіўся да 2002 года, калі ў праграму спаборніцтваў дадалі мас-старт.\nУ 2000 годзе на чэмпіянаце свету ў Ханты-Мансійску ўпершыню адбыліся спаборніцтвы сярод юніёраў. Расіяне Цімур Нурмееў і Таццяна Маісеева, якія заваявалі па дзве залатыя ўзнагароды, сталі першымі ў гісторыі чэмпіёнамі свету сярод юніёраў.\nНаступны чэмпіянат, які прайшоў у Расіі, зноў стаў гістарычным. У 2006 годзе ва Уфе на чэмпіянаце свету ўпершыню былі разыграныя медалі ў спаборніцтвах на лыжаролерах (спрынт і пераследванне). Трыумфатарам набіраючага папулярнасць віду праграмы стаў Максім Чудаў, які выйграў абедзве гонкі ў мужчын. (У жанчын таксама абедзве гонкі выйграла Наталля Бурдыга, аднак пазней яе дыскваліфікавалі за ўжыванне карфедона). Кросавая праграма чэмпіянату была скарочана да 3 дысцыплін (у тым ліку змешаную эстафету).\nЗ 2007 года праводзіцца Кубак IBU па летнім біятлоне – некалькі этапаў з кросавымі гонкамі і некалькі – з лыжаролернымі. У жніўні 2008 года адзін з лыжаролерных этапаў упершыню прайшоў у Расіі, у горадзе Остраве.\nУ 2008 годзе на чэмпіянаце ў французскім Ад-Мар’ене адбыўся дэбют змяшанай лыжаролернай эстафеты, якая замяніла ў праграме эстафету кросавую. Такім чынам, упершыню колькасць лыжаролерных гонак (усяго 5 у мужчын і жанчын) перавысіла колькасць кросавых (усяго 4).\nУ 2009 годзе ў Оберхофе прайшоў апошні чэмпіянат свету, дзе былі разыграныя медалі ў кросавым біятлоне. З 2010 года на чэмпіянатах свету па летнім біятлоне будуць праводзіцца толькі лыжаролерныя гонкі. Кросавыя медалі працягнуць разыгрывацца на чэмпіянатах Еўропы.\nМіжнародным саюзам біятланістаў вызначаны правілы правядзення кросавых, лыжаролерных гонак і гонак на маўнцін-байках. Афіцыйныя спаборніцтвы (чэмпіянаты свету і Кубак IBU) праводзяцца толькі ў першых двух з пералічаных разнавіднасцяў біятлона.\nАкрамя іншага спосабу перамяшчэння, кросавы біятлон мае наступныя асноўныя адрозненні ад зімовага:\nвінтоўкі падчас праходжання спартсменамі бегавой часткі дыстанцыі знаходзяцца ў пірамідах на стрэльбішчы; біятланісты бяруць іх, прыходзячы на агнявы рубеж, а сыходзячы, ставяць назад;\nдаўжыня штрафнога круга (ва ўсіх дысцыплінах за выключэннем індывідуальнай гонкі) складае 70 метраў;\nне ўжываецца правіла зняцця з дыстанцыі спартсменаў, адсталі ад лідара на поўны круг.\nДысцыпліны, у якіх спаборнічаюць спартсмены, якія маюць тыя ж назвы, што і ў зімовым біятлоне, аднак маюцца адрозненні ў рэгламенце.\nДаўжыня дыстанцыі складае 7 км для мужчын і 6 км для жанчын. Штраф за промах складае 30 секунд.\nДаўжыня дыстанцыі складае 4 км для мужчын і 3 км для жанчын.\nДаўжыня дыстанцыі складае 6 км для мужчын і 5 км для жанчын.\nГонка з агульнага старту (мас-старт)Правіць\nСкладаецца з 4-х этапаў. Даўжыня аднаго этапу ў мужчын складае 4 км, у жанчын – 3 км Праводзяцца як «класічныя», так і змешаныя эстафеты.\nАкрамя іншага спосабу перамяшчэння, лыжаролерны біятлон мае наступныя асноўныя адрозненні ад зімовага:\nдапускаецца (аднак фактычна не ўжываецца) знаходжанне вінтовак на стрэльбішчах пры праходжанні спартсменамі бегавой часткі дыстанцыі;\nабавязкова выкарыстанне спартоўцамі ахоўных шлемаў;\nагнявыя пазіцыі абсталююцца адмысловымі драўлянымі рамкамі для большай устойлівасці спартсменаў пры стральбе са становішча стоячы.\nРэгламент гонак у лыжаролерным біятлоне не адрозніваецца ад зімовага. З 2006 года ў праграме чэмпіянатаў свету спрынты і гонкі пераследвання. У 2008 годзе ўпершыню праведзена змешаная эстафета. Індывідуальныя гонкі на лыжаролерах па стане на 2010 год на афіцыйных міжнародных спаборніцтвах не праводзіліся і не плануюцца, як і вельмі відовішчныя гонкі з агульнага старту (не ў апошнюю чаргу з-за высокай траўманебяспечнасці масавага старту на лыжаролерах).\nДа 2006 года сфармаваўся даволі дакладны падзел біятланістаў на «летнікаў» і «зімнікаў»: тыя, хто выйграваў на летніх чэмпіянатах, як правіла, не ўваходзілі ў лік фаварытаў зімой. А тыя, хто выйграваў зімовыя чэмпіянаты, аддавалі перавагу падрыхтоўцы летам да маючага адбыцца сезону, а не ўдзельнічаць у спаборніцтвах. З 2006 года, са з’яўленнем афіцыйных міжнародных стартаў на лыжаролерах, гэтая мяжа пачала размывацца.\nНайбольш паспяховымі ў кароткай гісторыі летняга біятлону сталі 15-разовая чэмпіёнка свету Наталля Сакалова (выступала за Расію і Беларусь) і 11-разовая чэмпіёнка свету Вольга Назарава (Беларусь), 4-кратны чэмпіён свету Сяргей Прасвірнін (выступаў за Расію), 5-разовы чэмпіён свету Аляксей Катрэнка (выступаў за Расію).\nПа стане на 2012 год уладальнікамі найбольшай колькасці ўзнагарод у лыжаролерным біятлоне з'яўляюцца Максім Чудаў (Расія) у мужчын – 3 залатыя і 3 сярэбраныя медалі чэмпіянату свету – і Магдалена Нойнер (Германія) у жанчын – 3 «золата». Максім Чудаў таксама з’яўляецца адзіным спартсменам, які выйграваў медалі ў лыжаролерных дысцыплінах на трох чэмпіянатах свету.\nМіжнародны саюз біятланістаў арганізуе наступныя афіцыйныя спаборніцтвы па летнім біятлоне:\nАдкрыты чэмпіянат Еўропы (c 2010 года толькі па кросавым біятлоне)\nКантынентальныя чэмпіянаты: Азіі, Паўночнай Амерыкі, Паўднёвай Амерыкі (праводзіцца ў лістападзе)\nМіжнародны Кубак IBU.\nАкрамя гэтага, летам праводзяцца значная колькасць камерцыйных стартаў на лыжаролерах, у якіх прымаюць удзел вядучыя біятланісты. Найбольш вядомыя з такіх спаборніцтваў:\n«Гарадская гонка» ў нямецкім Пютлінгене (праводзіцца з 2005 года)\nЛыжны фестываль Blink ў нарвежскім Санесе (праводзіцца з 2007 года)\nНавіны летняга біятлону, Міжнародны саюз біятланістаў\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Летні_біятлон&oldid=3810524"\nАпошнія змены 10 сакавіка 2021 а 23:53


23 чэрвень 2016, 09:21\nНАТО ня ў стане абараніць Прыбалтыку ў выпадку ўварваньня Расеі. Такую заяву зрабіў камандуючы ўзброенымі сіламі ЗША ў Эўропе генэрал-лейтэнант Бэн Ходжэс у інтэрвію Die Zeit, вытрымка зь якога апублікаваная на сайце выданьня ў сераду, 22 чэрвеня.\n«Расея магла б заваяваць Прыбалтыку хутчэй, чым мы б пасьпелі апынуцца там, каб абараніць іх», — адзначыў Ходжэс, пагадзіўшыся зь меркаваньнем аналітыкаў, якія лічаць, што для захопу сталіц балтыйскіх дзяржаў расейскім войскам спатрэбілася б 36-60 гадзін.\nГенэрал распавёў пра некаторыя недахопы ў каардынацыі войскаў НАТО, якія выявіліся падчас вучэньняў «Анаконда», якія адбываліся зь 7 па 17 чэрвеня ў Польшчы. У прыватнасьці, паводле яго слоў, узьніклі праблемы пры перакідцы цяжкай тэхнікі з Заходняй ва Ўсходнюю Эўропу. Асаблівую заклапочанасьць, паводле словаў Ходжэса, выклікала недастатковая бясьпека камунікацыйных тэхналёгіяў альянсу.\n9 чэрвеня намесьнік памочніка міністра абароны ЗША Майкл Карпэнтэр прызнаў, што расейскім вайскоўцам спатрэбіцца максымум 60 гадзінаў для ўзяцьця Таліна або Рыгі. У ходзе слуханьняў у камітэце сэнату Кангрэсу ЗША па міжнародных адносінах чыноўнік пагадзіўся з адпаведнай высновай, што зьмешчаная ў лютаўскім дакладзе дасьледчага цэнтру RAND.\nРасея пагражае контрзахадамі ў адказ на стварэньне новых батальёнаў НАТО\nНАТО: Мы ня хочам канфрантацыі з Расеяй, таму мы робім абарончыя захады


СМІ ў краінах Усходняга Партнёрства: карцінка зусім не ружовая (Удакладнена) | baj.by\nСМІ ў краінах Усходняга Партнёрства: карцінка зусім не ружовая (Удакладнена)\n27.05.2015 Марыя Савушкіна для www.baj.by\n“Будучыня не нясе ніякай надзеі на змяненне сітуацыі. Усё, што мы бачым, – гэта прамы пачварны эфект ад прапаганды. Чаму мы ўсе думаем, што будзе лепш? Трэба думаць, што мы можам зрабіць...”\n19-20 мая ў Рызе адбылася першая медыяканферэнцыя краін Усходняга Партнёрства. У мерапрыемстве бралі ўдзел амаль 400 дэлегатаў – журналістаў з Украіны, Арменіі, Азербайджана, Малдовы, Грузіі.\nБеларусь прадставіла дэлегацыя з двух дзясяткаў чалавек, сярод якіх – рэдактары незалежных СМІ Святлана Калінкіна, Аляксандар Адамянц, Ірына Віданава, Зміцер Панкавец, Яніна Мельнікава, медыяэксперты Міхаіл Дарашэвіч і Паўлюк Быкоўскі, блогер Віктар Малішэўскі, журналісты Арцём Шрайбман і Таццяна Каравянкова і іншыя.\nАфіцыйны Мінск на медыяканферэнцыі прадставіў намеснік начальніка ўпраўлення прававой і кадравай работы Міністэрства інфармацыі Юрый Бябешка. Ад ГА “БАЖ” у форуме бралі ўдзел экс-старшыня Жанна Літвіна і старшыня арганізацыі Андрэй Бастунец.\nПерад дэлегатамі выступілі першыя асобы ўраду Латвіі: спікер Сейма Інара Мурніеце (Ināra Mūrniece), дзяржаўны сакратар Міністэрства замежных спраў Латвіі Андрэйс Пілдэговічс (Andrejs Pildegovičs), намеснік Міністра замежных справаў Латвіі Эдуардас Стыпрайс (Eduards Stiprais), Міністр культуры Латвіі Дацэ Мелбардэ (Dace Melbārde), прэзідэнт Латвіі (1999-2007), дырэктар Вышэйшай групы свабоды і плюралізму СМІ ў Еўрапейскім Саюзе (2011-2012) Вайра Віке-Фрэйберга (Vaira Vike-Freiberga).\nКіраўніцтва Еўрапейскага Саюза на медыяканферэнцыі прадставілі камісар ЕС па правах чалавека Нілс Мужніекс (Nils Muižnieks), камісар ЕС па пытаннях суседства і перамовах па пашырэнні Йоханэс Хан (Johannes Hahn), дырэктар па супрацоўніцтве з Расіяй, краінамі Усходняга Партнёрства, Цэнтральнай Азіі і рэгіянальным супрацоўніцтве і дырэктаратам АБСЕ Еўрапейскай службы знешніх дзеянняў Гунар Віганд (Gunnar Wiegand).\nАд міжнародных арганізацый у форуме ўдзельнічалі прадстаўніца АБСЕ па свабодзе СМІ Дуня Міятавіч (Dunja Mijatović), дырэктар міжнароднай Сеткі этычнага журналізму Айдан Уайт (Aidan White), які 24 гады займаў пасаду Генеральнага дырэктара Міжнароднай федэрацыі журналістаў; дырэктар “Еўрапейскага Фонда за дэмакратыю” Ежы Памяноўскі (Jerzy Pomianowski), заснавальнік Клуба медыяменеджараў Таццяна Рэпкова (Tatiana Repkova). У мінулым Т. Рэпкова працавала дырэктарам па Даследаваннях і інфармацыйным менеджменце ў Сусветнай арганізацыі газетаў і выдаўцоў навінаў (WAN-IFRA) у Парыжы, Францыя. Таксама на медыяканферэнцыі выступілі Могенс Бліхер Б’ерэгард (Mogens Blicher Bjerregård), прэзідэнт кіруючага камітэта Еўрапейскай Федэрацыі Журналістаў (EFJ), і Тарму Тамерк (Tarmu Tammerk), прэзідэнт арганізацыі амбудсменаў у галіне медыя і навінаў, амбудсмен па медыяэтыцы ў Грамадскай вяшчальнай кампаніі Эстоніі.\nКраіны Усходняга Партнёрства на Першай медыяканферэнцыі ў Рызе 19-20 мая прадставілі лідары нацыянальных журналісцкіх супольнасцяў. Сярод іх – прэзідэнт Ерэванскага Прэс-клуба Барыс Навасардзян (Арменія), выканаўчы дырэктар Інстытута Масавай інфармацыі Аксана Раманюк (Украіна), выканаўчы дырэктар Асацыяцыі незалежнай прэсы Петру Макавей (Малдова), кіраўнік журналісцкага аб’яднання “Новае пакаленне” Арыф Аліеў (Азербайджан), прафесар Грузінскага інстытута па сувязях з грамадскасцю (GIPA), Каўказскай школы журналістыкі і медыяменеджменту Мая Мікашавідзэ (Грузія), заснавальнік і рэдактар інтэрнэт-выдання “Тэлекрытыка” Наталля Лігачова (Украіна).\nМедыяканферэнцыя краін Усходняга Партнёрства адбылася ўпершыню. У чым неабходнасць правядзення такой сустрэчы? Што вырашаюць журналісты?\nПанятак з мінулага, які вярнуўся ў сучасны медыядыскурс. Прапаганда і яе наяўнасць сёння – не толькі прызнаны факт. Гэта пагроза. Удзельнікі медыяканферэнцыі адзінадушна прызналі, што рускамоўная медыяпрастора заражаная гэтай хваробай. З’яўленне камунікатыўнага монстра і гульня “не па правілах” з боку Крамля азначае агульнае аслабленне ролі медыяў, страту даверу да СМІ, скарачэнне праўдзівай інфармацыі ў эфіры, дэзарыентацыю аўдыторыі ва ўсім рэгіёне Усхоўдняй Еўропы, цэнтральнай Азіі, краін Балтыі і ўвогуле ўсюды, дзе вяшчае расійскае тэлебачанне.\nШто такое прапаганда і ў чым яе пагроза? Паводле агульнапрынятага вызначэння, “прапаганда” – гэта форма камунікацыі, якая не з’яўляецца аб’ектыўнай, і выкарыстоўваецца для ўплыву на аўдыторыю і фармаванне павесткі дня. У большасці выпадкаў сам тэрмін мае вельмі негатыўнае значэнне і асацыяцыю з маніпуляцыяй. Як распазнаць прапаганду? Перш за ўсё, па селектыўнай прэзентацыі фактаў, хлусні ці замоўчванні. Выдадзеныя ў эфір прапагандысцкія пасланні арыентаваныя на эмацыйны, а не на рацыянальны адказ аўдыторыі.\nДуня Міятавіч, прадстаўнік АБСЭ па свабодзе СМІ, у сваім выступе ахарактарызавала сітуацыі са СМІ ў краінах Усходняга Партнёрства, у тым ліку ў Азербайджане і Беларусі, наступным чынам: “Будучыня не нясе ніякай надзеі на змяненне сітуацыі. Усё, што мы бачым, – гэта прамы пачварны эфект ад прапаганды. Чаму мы ўсе думаем, што будзе лепш? Карцінка зусім не ружовая. Трэба думаць, што мы можам зрабіць”, – сказала Д. Міятавіч.\nНаяўнасць у эфіры магутнай прапагандысцкай крыніцы – гэта выпрабаванне на трываласць каштоўнасцяў журналісцкай працы. А выпрабаванне журналісцкіх стандартаў цягне за сабой выпрабаванне каштоўнасцяў дэмакратыі, дзе свабодная незалежная прэса з’яляецца неад’емнай часткай палітычнай сістэмы. Такім чынам, перад сучаснымі еўрапейскімі грамадствамі паўстае не толькі медыйны выклік, але і палітычны, і каштоўнасны.\nНа медыяканферэнцыі ў Рызе неаднаразова гучала сцвярджанне, што найлепшая зброя супраць прапаганды – гэта прафесійная праца. Калегі і медыяэксперты перасцерагалі ад таго, каб стаць на шлях контрпапаганды, які падаецца вельмі спакуслівым і нават эфектыўным, але з прафесійнага пункту погляду – цалкам тупіковы.\nХто павінны ўзяць адказнасць за свабодныя медыя ў краіне? Журналісты, палітыкі, грамадзянская супольнасць ці ўладальнікі СМІ? На думку Айдана Уайта, грамадзянская супольнасць і яе структуры – першыя ў шэрагу тых, хто павінны дбаць пра незалежныя і аб’ектыўныя медыі. Адначасова сп. Уайт падкрэсліў, што медыя павінны быць вольнымі ад палітычнага ўмяшальніцтва, а палітыка павінна быць вольнай ад умяшальніцтва бізнесу і капіталу. Галоўнай задачай для СМІ застаецца захаванне аб’ектыўнасці і нейтралітэту.\nТэзіс можна аспрэчыць сцверджаннем, што “СМІ – гэта таксама бізнес” і гэтая парадыгма ў любым выпадку робіць медыя залежнымі. Свой погляд на гэтую калізію выклаў Ежы Памяноўскі, выканаўчы дырэктар арганізацыі “Еўрапейскага Фонда за дэмакратыю”. Ён распавёў, што ў Польшчы вельмі шмат прыватных шпіталяў і гэта вельмі прыбытковы бізнес. “Але як зрабіць прыватныя шпіталі прыбытковымі? Запрасіць прафесійных кваліфікаваных лекараў. Ніхто не дазволіць “чалавеку з вуліцы” рабіць аперацыю. Такі ж правілы і ў медыябізнесе”, – сказаў Ежы Памяноўскі.\nШто ёсць праўда? Прайшлі стагоддзі з таго часу, як філосафы ўпершыню задалі сабе гэтае пытанне. Не ўсе пагаджаюцца з адназначнасцю адказу на гэтае пытанне. Але ўсе згодныя, што праўда – гэта сіла. І перамога. Паводле Таццяны Рэпковай, праўда ў журналісцкай дзейнасці – гэта моцная адданасць фактам. Расійскія медыі ўплываюць на рускамоўную аўдыторыю, ціснучы на эмоцыі. Што з гэтым рабіць? Абвяшчаць факты і каардынаваць высілкі.\n(Тут выдалены фрагмент з цытатай, якую аўтар матэрыялу памылкова прыпісала Таццяне Рэпковай. Асноўныя тэзісы прамовы спн. Рэпковай на форуме ў Рызе можна знайсці ТУТ. Відэа прамовы знаходзіцца ТУТ).\nСпрачацца з прапагандай і выкарыстоўваць дзеля гэтага рускую мову – яшчэ адна “слізкая сцежка” для медыяў у краінах Усходняга Партнёрства. На думку экспертаў, лакальныя медыі могуць супрацьстаяць прапагандзе, выкарыстоўваючы нацыянальныя мовы і свой аўтарытэт у мясцовых супольнасцях.\nУвогуле, канкурэнтаздольнасць СМІ, якія гаворыць на “маленькіх” мовах, значна ўзрастае. Гэта ў сваім выступе падкрэсліла і міністр культуры Латвіі Дацэ Мелбардэ. Паводле яе, роля масцовых медыяў павінна быць перагледжаная ў бок надання ім большай увагі.\nДавер да СМІ\nНа думку Аксаны Раманюк з Украіны, давер да медыяў ва Украіне значна падрывае той факт, што СМІ з’яўляюцца ўласнасцю алігархаў. Спн. Раманюк падтрымала тэзіс пра ўзрастаючую ролю мясцовых медыяў, а таксама паведаміла, што ва Украіне зараз, як ніколі раней, карыстаюцца папулярнасцю т. зв. non-profit журналісцкія праекты, як напрыклад рэсурс www.stopfake.org, які мае на мэце выяўленне і выкрыццё непраўдзівай інфармацыі ў эфіры. Аўдыторыя давярае праектам, якія не ставяць перад сабой камерцыйных мэтаў, а працуюць дзеля грамадскай карысці. На думку Аксаны Раманюк, даверам таксама будзе карыстацца вяшчанне, арганізаванае згодна з прынцыпамі грамадскага СМІ, і ўвогуле любое СМІ з празрыстай структурай уласнасці. У цэлым, на думку эксперта, павышэнню даверу да СМІ будзе спрыяць зніжэнне залежнасці медыяў ад іх уладальнікаў.\nАўдыторыя, у якой няма “прышчэпкі” ад прапаганды і непрафесійнай працы СМІ, з’яўляецца слабой, дэзарыентаванай і лёгка паддаецца маніпуляцыям. Што можа стаць такой “прышчэпкай”? Медыйная граматнасць. Ужо зараз у школах і іншых навучальных установах некаторых краін Еўрапейскага Саюза і Усходняга Партнёрства ўводзяцца адукацыйныя курсы па медыяграматнасці. Сэнс гэтага навучання – перадаць патэнцыйнай аўдыторыі правільнае ўяўленне пра ролю СМІ ў грамадстве з дэмакратычнымі каштоўнасцямі, распавесці пра асноўныя прынцыпы і правілы журналісцкай працы. Мяркуецца, што гэтыя простыя, але істотныя веды зробяць грамадства больш абароненым і рацыянальным. На думку ўдзельнікаў медыяканферэнцыі, менавіта адукацыя можа пазбавіць прапаганду джала і знізіць эмацыйны градус у ўспрыманні медыяпрадуктаў.\nЖанна Літвіна, якая кіравала ГА “БАЖ” з 1995 па 2015 гады, у сваім выступе ў Рызе акрэсліла складаныя ўмовы працы беларускіх журналістаў. Гэта пераслед і ціск праз судовыя рашэнні і штрафы за прафесійную дзейнасць, праблемы з акрэдытацыяй, адсутнасць у аўдыторыі крытычнага стаўлення да расійскіх СМІ, якія вельмі актыўна дзейнічаюць у беларускім эфіры.\n“Я быў у Беларусі ў 2002 годзе. Нашыя беларускія калегі дагэтуль церпяць. Станаўленне незалежных СМІ – гэта доўгі працэс”, – дадаў пасля выступу Жанны Літвіной прэзідэнт кіруючага камітэта Еўрапейскай Федэрацыі Журналістаў (EFJ) Могенс Бліхэр Б’ерэгард.\nНе змаўчаў і прадстаўнік Міністэрства інфармацыі РБ Юрый Бябешка. У адказ на выступ Літвіной ён заявіў, што “заканадаўста РБ ў галіне СМІ развіваецца згодна нацыянальным асаблівасцям”. У зале гэтая заява выклікала хвалю абурэння – дэлегаты ўпершыню пачулі пра “нацыянальныя асаблівасці” свабоды слова. “Каб зрабіць медыяпрастору сапраўды вольнай і адпаведнай дэмакратычным стандартам, грамадскія арганізацыі Арменіі прапанавалі ўвогуле скасаваць Міністэрства інфармацыі, што і было зроблена”, – выступіў з рэплікай у адказ прадстаўнік армянскай дэлегацыі.\nПершая медыяканферэнцыя ў Рызе адбылася напярэдадні саміту Усходняга Партнёрства, закліканага акрэсліць будучыню праграмы ў новых геапалітычных умовах. У цэлым праграма суседства Еўрапейскага Саюза “Усходняе Партнёрства” мае на мэце падтрыманне дэмакратыі, эканамічнай інтэграцыі, падвышэнне ўзроўню энергетычнай бяспекі і спрашчэнне візавага рэжыму з ЕС у краінах-ўдзельніцах. Зараз краіны-удзельніцы “Усходняга Партнёрства” – гэта Украіна, Малдова, Грузія, Азербайджан, Арменія і, у абмежаваным фармаце, – Беларусь. Праграма распачалася 6 гадоў таму, на Пражскім саміце 7 мая 2009 года, калі прынялі асноўную дэкларацыю.\nУсходняе Партнёрства аб’ядноўвае вельмі розныя краіны. Знайсці агульны падыход, які падышоў бы ўсім, немагчыма. Відавочна, што пры фінансаванні праграмы ЕС перадусім клапоціцца пра свае інтарэсы. Краіны-ўдзельніцы – гэта блізкія суседзі Еўрасаюза, сітуацыя ўнутры якіх моцна ўплывае на ЕС. Аднак з часам усё больш выяўляецца неабходнасць дыферэнцыяванага падыходу і неабходнасць будаваць стасункі не ў фармаце “Брусэль – краіны Усходняга Партнёрства”, а ў фармаце “Брусэль-Кіеў”, “Брусэль – Мінск”, “Брусэль-Тбілісі” і г. д. Гэта складана і працаёмка, але неабходна. Кожная краіна выбірае сваю геапалітычную ролю, спраўляецца (ці не) з унутрыпалітычнымі выклікамі.\nШто застаецца агульным у краінах Усходняга Партнёрства? Уплыў Расіі і інструмент гэтага уплыву – руская мова, якую па-ранейшаму разумеюць і якой карыстаюцца ва Усходняй Еўропе. Аказалася, што гэта самае слабое месца – рэгіён і людзі, якія тут жывуць, апынуліся вельмі ўразлівымі, бо мова стала інструментам у палітыцы.\nНа думку ўдзельнікаў першай медыяканферэнцыі ў Рызе, у будучым лакальныя СМІ на нацыянальных мовах будуць падвышаць свой аўтарытэт у аўдыторыі. Хоць, як адзначыў Ежы Памяноўскі, , выканаўчы дырэктар арганізацыі “Еўрапейскага Фонда за дэмакратыю”. Трэба памятаць, што і “руская мова не належыць расійскім СМІ. Яна належыць тым, хто яе любіць і на ёй размаўляе. Не трэба пра гэта забывацца”, – сказаў сп. Памяноўскі.\nШто адказаць Крамлю?\nНа медыяканферэнцыі было прадстаўлена даследаванне рускамоўных медыяў у краінах Усходняга Партнёрства і за яго межамі, праведзенае “Еўрапейскім фондам за дэмакратыю”. Паводле даследавання, тэлебачанне застаецца дамінуючым рэсурсам для атрымання навінаў і інфармацыі рускамоўнай аўдыторыяй у краінах Усходняга Партнёрства, а таксама ў краінах Балтыі, Цэнтральнай Азіі і самой Расіі. Аўтары даследавання зрабілі свае высновы і прапанавалі адказы на выяўленыя праблемы. З высновамі экспертаў Фонда, а таксама з рэкамендацыямі на тэму, як аспрэчыць дамінаванне Крамля ў рускамоўнай медыйнай прасторы, можна азнаёміцца сайце Фонда. У даследчыцкай і аналітычнай працы бралі актыўны ўдзел і беларускія даследчыкі і эксперты.


Культура - “Па слядах Шагала ў Ізраілі”\nМарк Шагал наведваў Ізраіль восем разоў, пісаў свае ўражанні ад Тэль-Авіва, Іерусаліма, Цфата ды іншых мясцін Біблейскай зямлі. Тут ён стварыў вітражы ў сінагозе ў Іерусаліме, мазаікі і габелены для Кнесета, мноства эскізаў для работы над ілюстрацыямі да Бібліі.\nУ экспазіцыі прадстаўлены аўтарскія копіі (жыкле на палатне) работ Аб’яднання мастакоў Ізраіля: гэта своеасаблівы дыялог сучаснага ізраільскага мастака і Маэстра. Глядач пабачыць 30 твораў мастакоў розных мастацкіх школ і кірункаў. Сярод іх ёсць і тыя, хто нарадзіўся і вучыўся ў Беларусі: Л.Мінковіч, А.Жудро, Б.Караванаў, І.Хініч, Г.Няпомняшчы.\nКожны ўдзельнік выстаўкі перадае сваё ўспрыняцце духоўнай спадчыны М.Шагала і свой погляд на дзень сённяшні праз прызму часу.\nА 9 жніўня ў Нацыянальным гістарычным музеі Беларусі адкрылася выстаўка “Пад знакам меноры. З гісторыі яўрэйства ў Беларусі”, прысвечаная 90-годдзю дзеючага Прэзідэнта Дзяржавы Ізраіль Шымона Перэса і 100-годдзю з дня нараджэння былога Прэм’ер-міністра Ізраіля Менахема Бегіна.\nМенавіта зямля беларуская стала месцам, дзе нарадзіліся гэтыя вядомыя дзеячы. Фотаматэрыялы, прывезеныя з Ізраіля, пазнаёмяць з іх біяграфіямі, а арыгінальныя рэчы яўрэйскага побыту, рытуальныя прадметы з калекцый Нацыянальнага гістарычнага музея Беларусі і Музея гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі дапамогуць адчуць атмасферу яўрэйскага мястэчка першай трэці ХХ стагоддзя.\nЭкспазіцыя створана пры падтрымцы Пасольства Дзяржавы Ізраіль у Рэспубліцы Беларусь і Музея гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі.


Двайное свята Жанны Гурыч – Кобринский вестник\n10/07/2019 257 admin\nНараджэнне дзіцяці – найвялікшае свята для кожнай жанчыны. Калі ж гэтая радасная падзея прыпадае на галоўнае свята краіны, урачыстасць моманту падвойваецца. На Кобрыншчыне ў Дзень Незалежнасці нарадзілася маленькая Мілана Гурыч. Павіншаваць шчаслівую матулю прыйшлі дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, член савета Кобрынскай РА РГА “Белая Русь” Васіль Дземідовіч і дэпутат Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў, старшыня Кобрынскай РА РГА “Белая Русь” Раман Мельнік.\n– З вялікім задавальненнем хацелася б павіншаваць матулю з гэтай цудоўнай падзеяй, а новай маленькай кабрынчанцы пажадаць здароўя і шчасця, – адзначыў Васіль Дземідовіч. – Няхай расце на радасць бацькам і нашай краіне.\nВіншаванні Жанне Гурыч і яе дачушцы выказаў Раман Мельнік, які падкрэсліў, што дзеці з’яўляюцца нашым самым дарагім багаццем краіны. Ва ўрачыстай атмасферы Васіль Дземідовіч і Раман Мельнік уручылі матулі памятныя падарункі ад дэпутацкага корпусу і ад грамадскага аб’яднання “Белая Русь”, пажадаўшы, каб маленькая дачушка вырасла сапраўднай грамадзянкай.\nУ сям’і Жанны Гурыч гэта трэцяе дзіця – старэйшай Аляксандры 11 гадоў, сярэдняму Ягору – амаль 4 гады.\nУ цэлым па вобласці 3 ліпеня нарадзілася 26 дзяцей: 13 хлопчкаў і столькі ж дзяўчынак.\nНА ЗДЫМКУаўтара: падарункі Жанне Гурыч уручаюць Васілій Дземідовіч (злева) і Раман Мельнік.\n← Доска почёта: КФХ “Виллия-агро” Василий Новик\nС 1 июля РУП “Белпочта” повышает тарифы на международные письма и посылки →\nЧествования аграриев Кобринщины в уборочной кампании продолжаются\n17/08/2021 admin Комментариев нет\n«Бона» победила: красивый хоккей на кобринском льду\n17/04/2019 admin Комментариев нет\nСвой профессиональный праздник отмечают кобринские спасатели\n20/01/2021 admin Комментариев нет


Папулярнасць гэтага прэпарата ў апошні час расце, а гэта азначае, што яго дзеянне даволі сур'ёзна і патрабуе падрабязнага разгляду. Па некаторых сведчаннях, яго выкарыстоўваюць і актыўна рэкламуюць буйныя зоркі, такія як, напрыклад, Мадонна. Такім чынам, дадатак «Астаксантин» - што гэта за прэпарат? Для поўнага разумення сітуацыі варта глыбока разабрацца ў тэрмінах і вывучыць некаторыя факты.\nТэрміналогія і тлумачэння да некаторых общеупотребляемым тэрмінаў\nДля пачатку неабходна разабрацца з тэрміналогіяй. БАД - біялагічна актыўныя дадаткі. То бок, гэта не лекі, а кампазіцыя карысных для чалавечага арганізма кампанентаў, большасць з якіх натуральнага паходжання.\nСвабодныя радыкалы - атамы, якія не маюць аднаго электрона на знешняй электроннай арбіталь, а значыць, імкнуцца пастаянна яго вярнуць (натуральны працэс), прыцягваючы электроны іншых атамаў. Апошнія аддаюць электроны, і сувязі ў малекулах, у якіх гэтыя элементы былі складнікамі, руйнуюцца ці перабудоўваюцца. Яны ператвараюцца пры гэтым у такія ж свабодныя радыкалы і запускаюць, такім чынам, працэс па ланцужку. Адсюль з'яўляецца заўчаснае старэнне, хранічныя захворванні, маршчыны, анкалагічных захворванняў, з чым і змагаецца астаксантин. Водгукі лекараў пра патрэбнасць гэтага антыаксіданта падкрэсліваюць, што невялікая колькасць дадзенага элемента выпрацоўваецца арганізмам з прычыны натуральных працэсаў. Акрамя таго, ён атрымлівае звонку даволі нядрэнную «падсілкоўванне» з ежай. Але ў сучасным жыцці свабодныя радыкалы сталі трапляць у арганізм у значна вялікіх колькасцях, а вось антыаксіданты свой ўзровень не павялічваюць.\nАнтыаксіданты - рэчывы, здольныя блакаваць дзеянне свабодных радыкалаў. Самымі магутнымі з іх з'яўляюцца прадстаўнікі групы кароціноіды. Самі ж кароціноіды дзеляцца на падгрупы: караціны і ксантафіл. Часткова выпрацоўваюцца арганізмам, часткова пастаўляюцца з ежай.\nГалоўнай складнікам прэпарата «БиоАстин Астаксантин», як нескладана здагадацца, з'яўляецца прадстаўнік кароціноіды з падгрупы ксантафіл - астаксантин. Гэта элемент чырвонага колеру, жирорастворитель. Дзякуючы сваім уласцівасцям, якія будуць апісаны ніжэй, ён негалосна лічыцца «каралём кароціноіды». Быў упершыню вылучаны ў 1933 годзе з мяса сёмгі.\nХарактарыстыка некаторых кампанентаў. Іх змест у прыродзе\nЭлемент натуральнага паходжання - астаксантин. Што гэта азначае? А значыць гэта тое, што ён спакойна ўспрымаецца нашым арганізмам і ўзаемадзейнічае з ім у станоўчым рэжыме. На дадзены момант маецца сінтэтычных выведзены астаксантин, аднак Бьюті-комплекс шведскай кампаніі Wellness выкарыстоўвае менавіта прыродны яго выгляд. У прыродзе дадзены элемент змяшчаецца ў такіх морапрадуктах, як сёмга, ласось (і ўсё сямейства ласосевых), чырвоная ікра, крабы, крэветкі, некаторыя віды водарасцяў, раслін і нават птушак. Спіс вельмі вялікі, аднак ўтрыманне дадзенага антыаксіданта ў той жа сёмгі вельмі мала, амаль мізэрна. Гэта і апраўдвае прыём БАДаў.\nРоля звестак кампанентаў у арганізме чалавека\nШто ж робіць астаксантин ў чалавечым арганізме, што дабаўкі на яго аснове заваявалі папулярнасць нават у такіх вядомых людзей, як Мадонна? Безумоўна, лічыць прэпарат «Астаксантин», кошт якога вагаецца ад 400 да 600 рублёў, панацэяй дурное. Аднак некаторыя даследаванні даказваюць даволі сур'ёзны эфект ад яго выкарыстання.\nСам жа прэпарат, а дакладней - элемент, які ў яго ўключаны (астаксантин), мае адну адметную асаблівасць унутранага будынка - дзве дадатковыя малекулы кіслароду. Гэта дазваляе не толькі нейтралізаваць негатыўныя дзеянні свабодных радыкалаў, але і спыніць дэструктыўныя рэакцыі ў малекулах і малекулярных структурах ў арганізме. Таксама дадзены антыаксідант ўзаемадзейнічае з іншымі сваімі «сваякамі» і, такім чынам, ўзмацняе іх дзеянне! Што яшчэ цікава, ён можа патрапіць ў клетку і «асесці» на яе паверхні, забяспечыўшы ўсебаковы догляд і «апеку». Такім чынам, вы вырашылі набыць дадатак «Астаксантин». Дзе купіць гэты прэпарат? Набыць яго можна практычна ў любой аптэцы!\nАб распрацоўніках бадан і яго «папярэдніках»\nРаспрацоўшчыкам бадан з'яўляецца шведская кампанія Oriflame, аб прадукцыі якой распаўсюджвацца не варта, бо яе якасць і канкурэнтаздольнасць надзвычай высокія. Яна даўно на рынку Бадов і касметыкі. Рэалізуе прэпарат арганізацыя Wellness, якая мае ў сваім асартыменце нямала Бьюті-комплексаў. Яна знаходзіцца ў актыўных партнёрскіх адносінах з многімі вядучымі вытворцамі. З прычыны доўгіх эксперыментаў прафесіяналаў з'явілася сродак «Астаксантин». «Арыфлэйм», як было сказана вышэй, перадаў на рэалізацыю гэты прадукт праверанага партнёру. Так што можна сказаць, што дадатак рэалізуецца і распрацоўваецца двума вельмі прэстыжнымі, сачыльнымі за якасцю кампаніямі.\nНавакольнае асяроддзе і яе ўплыў на здароўе чалавека\nУ нашым свеце ўмовы існавання чалавечага арганізма змяніліся да непазнавальнасці, калі параўноўваць з пачаткам мінулага стагоддзя. Свабодныя радыкалы выпрацоўваюцца ў арганізме пры кантакце з цяжкім паветрам, вадой, няякаснымі прадуктамі харчавання, алкаголем. Сінтэтычныя кампаненты ў прадуктах выклікаюць рэзкую павышаную актыўнасць выпрацоўкі свабодных радыкалаў. Колькасць микрострессов за дзень у нашым свеце проста ўражлівае, а кожны, нават самы непрыкметны, стрэс - гэта выкід свабодных радыкалаў арганізмам. Таксама на колькасць выпрацаваных вышэйзгаданых рэчываў ўплывае колькасць і інтэнсіўнасць фізічных нагрузак. Спартсменам прэпарат «Астаксантин» (водгукі саміх атлетаў вельмі станоўчыя) раіцца рэгулярна ўжываць для зняцця напружання пасля трэніроўкі і ператамлення.\nЧаста ўсе гэтыя фактары непрыкметна для нас пачынаюць адначасова дзейнічаць на арганізм, які спантанна выкідвае ў сваю суполку зашкальваюць колькасць свабодных радыкалаў. Вядома ж, арганізм становіцца перад такой колькасцю ім жа выпрацаваных шкодных элементаў проста безабаронны. Ён няздольны так жа хутка згенераваць патрэбнае для гашэння распачатага «пажару» колькасць антыаксідантаў. Менавіта тут на дапамогу прыходзяць прэпараты на аснове рэчыва астаксантин. Інструкцыя да гэтага прадукту больш падрабязна апісвае, у якіх выпадках яго трэба ўжываць. Мы ж разгледзім толькі найбольш важныя моманты.\nЗ чым змагаецца сродак «Астаксантин»?\nПрэпарат змагаецца з наступствамі няправільнага, нездаровага (а практычна ва ўсіх людзей у нашым свеце ён такі) ладу жыцця. Ён спыняе і паглынае ўздзеянне свабодных радыкалаў на арганізм, змагаецца з наступствамі іх дзеянняў (аднаўляе разбураныя сувязі паміж малекуламі), умацоўвае імунітэт, забяспечвае высокі ўзровень абароны клетак ад негатыўнага ўздзеяння разбуральных элементаў. Не зьяўляючыся лекамі, дадзены прэпарат умацоўвае арганізм, не дазваляючы хвароб зарадзіцца. Вышэй мы разгледзелі асноўныя факты пра прэпарат «Астаксантин": што гэта такое і навошта гэта патрэбна. Варта адзначыць, што ў яго ёсць некалькі характэрных асаблівасцяў, якія робяць прадукцыю унікальнай у сваім родзе.\nНекаторыя цікавыя факты пра гэта Бадзея\nПа-першае, гэта высокая проникаемость праз біялагічныя мембраны, што дае магчымасць больш актыўна ўзаемадзейнічаць з клеткамі і іншымі антыаксідантамі.\nПа-другое, супрацьзапаленчае дзеянне ў любым месцы арганізма.\nПа-трэцяе, магчымасць пранікнення ў сятчатку вока і стварэння там актыўнага антыаксідантнага і супрацьзапаленчага эфекту.\nПа-чацвёртае, роскід рэчывы па ўсім арганізму і выкананне там вышэйзгаданых функцый.\nІ яшчэ добрая пераноснасць прэпарата «Астаксантин». Водгукі людзей, якія прымаюць яго, паведамляюць, што за ўвесь час выкарыстання не была заўважаная ні адзіная алергічная рэакцыя ці несумяшчальнасць з іншымі сродкамі. Ён лёгка засвойваецца і ўспрымаецца арганізмам. Гэты факт робіць яго адным з самых бяспечных прэпаратаў. Супрацьпаказанняў, акрамя індывідуальнай непераноснасці, гэты прадукт не мае.\nСродак «Астаксантин» у аптэцы хоць і прадаецца, але гэта не лекі і ні ў якім разе не панацэя. Канкрэтных саветаў па ўжыванні няма, але ёсць пэўныя рэкамендацыі наконт таго, у якіх выпадках яно будзе больш за ўсё дарэчы.\nЧасцей за ўсё яго прымяненне раяць людзям з рэзка аслабелым зрокам і / або вочнымі хваробамі, скурнымі хваробамі, захворваннямі сардэчна-сасудзістай сістэмы, інфекцыйнымі хваробамі, звязанымі з паслабленнем імунітэту, хваробамі апорна-рухальнага апарата, рэўматоідным артрытам, хваробамі, звязанымі з стрававальнай і мочеполовой сістэмы , з ракавымі захворваннямі.\nСпецыялісты пра дабаўку «Астаксантин»\nВодгукі лекараў пра прэпарат па большай частцы станоўчыя. Адмоўныя каментары калі і сустракаюцца, то вельмі рэдка. Лекары-дыетолагі адзначаюць, што свабодныя радыкалы рэальна паскараюць працэсы старэння і разбурэння арганізма на клеткавым узроўні. Спыніць або цалкам нейтралізаваць іх дзеянне могуць толькі антыаксіданты. Таксама спецыялісты сцвярджаюць, што сёння сярод вялікай колькасці лекаў і БАДаў пільную ўвагу заслугоўваюць вітаміны і ферменты, а таксама, да прыкладу, кароціноіды. Самым моцным антыаксідантам з кароціноіды з'яўляецца астаксантин. Лекары-імунолагі дадаюць, што дзеянне дадзенага рэчыва ў 10-15 разоў больш эфектыўна вітаміна А, а таксама ў 100-500 - вітаміна Е.\nСпадзяемся, дадзены артыкул была карысная і адказала на пытанне пра тое, прэпарат «Астаксантин» - што гэта і з чым яго ядуць. Падыдзіце адказна да дадзенага прадукту, так як ён дастаткова важны для працы арганізма. А сачыць за станам свайго здароўя неабходна ў абавязковым парадку. Будзьце здаровыя!\nЎмацоўваем здароўе, прымаючы вітамін А ў прадуктах\nДыскурс - што гэта? Тыпы дыскурсу. паняцце дыскурсу\nГепатыт А - што гэта за хвароба? Сімптомы, лячэнне і прафілактыка гепатыту А


МЗС Беларусі разлічвае, што ў заходніх партнёраў возьмуць верх прагматызм і гатоўнасць да вырашэння рознагалоссяў шляхам дыялогу. Такі пункт гледжання выказаў журналістам прэс-сакратар знешнепалітычнага ведамства Анатоль Глаз.\nАфіцыйны прадстаўнік МЗС падкрэсліў: «Мы бачым спробы апраўдаць крывадушным клопатам пра беларускі народ халодны геапалітычны разлік і жаданне рэалізаваць свае вузкія палітычныя мэты».\nНа яго думку, усё гэта прыкрываецца прыгожымі словамі аб рашучасці падтрымліваць суверэнітэт, незалежнасць і тэрытарыяльную цэласнасць усходніх суседзяў ЕС, да якіх адносіцца і наша краіна.\nПрэс-сакратар таксама адзначыў: «Беларусь ніколі не стварала і не збіраецца ствараць пагроз рэгіянальнай і міжнароднай бяспецы. Наадварот, мы робім усё, што ад нас залежыць, каб у гэтай частцы Еўропы захоўваліся мір і стабільнасць. Разлічваем, што ў нашых заходніх партнёраў возьмуць верх прагматызм і гатоўнасць да вырашэння рознагалоссяў шляхам дыялогу, а не дыктату і ціску».


Рэспубліканскі турнір па вольнай барацьбе правядуць 30 лістапада ў Любані\nХатняя старонка > Рэспубліканскі турнір па вольнай барацьбе правядуць 30 лістапада ў Любані\nШосты штогадовы адкрыты Рэспубліканскі турнір па вольнай барацьбе на прызы майстра спорту, трэнера ДЮСШ Любанскага раёна Аляксандра Нагорнага адбудзецца 30 лістапада ў фізкультурна-аздараўленчым цэнтры Любані, паведамілі БЕЛТА  ў Мінаблвыканкаме.\nЗмагацца за прызы выйдуць каля 300 спартсменаў. Гэта амаль 20 каманд з Мінскай, Гомельскай, Брэсцкай, Магілёўскай абласцей і Мінска. Удзельнікі выступяць у 15 вагавых катэгорыях.\nЎладальнікі першых месцаў атрымаюць горныя ровары. Прызёраў турніру таксама адзначаць падарункамі. Акрамя таго, будуць вызначаны лепшыя ў намінацыях "За лепшую тэхніку", "Самаму юнаму ўдзельніку", "За волю да перамогі", якім таксама ўручаць падарункі. Прыз падрыхтаваны і для лепшай зборнай каманды.\nПадчас турніру плануецца аказаць спонсарскую дапамогу Любанскому раённаму цэнтру карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі.