Другая сусветная вайна была вайной, якая доўжылася з 1939 - 1945 гады адзін з галоўных прычын, чаму пачалася вайна, было звязана з іх суровым свет патрабуе Германія атрымала пасля Другой сусветнай вайны.\nЁн быў названы Версальскі дагавор і падпісаны ў Версальска палацы ў 1919 годзе ўмовы па вымушаныя Германія:\n- Прызнаць сябе вінаватым у вайне і была вымушаная заплаціць krigsskadstånd некалькі мільярдаў залатых марак.\n- Абмяжуйце нямецкую армію толькі 100 000, а для памяншэння флот у некалькі светлавых сасудаў і ўсеагульны вайсковы абавязак была забароненая.\n- Вяртанне вялікія плошчы.\nЯшчэ адна прычына ў тым, што Германія пайшла ў атаку супраць Польшчы.\nРасія і Германія дамовіліся падзяліць Польшчу на дзве часткі і падпісалі пакт аб ненападзе.\nРуская лідэр Сталін і нямецкія лідэры, Гітлер, здавалася, згодны.\nГерманія напала з захаду і Расіі з усходу.\nНямецкія танкі хутка пракраўся ў краіну і бамбавікоў, якія бамбілі на працягу Польшча.\nПольская армія была не вельмі, каб усталяваць супраць нямецкага, Польшча была атакаваная з дзідамі і мячамі.\nПасля ўсяго два тыдні ўзяў над Польшчай, гэта называлася бліцкрыг.\nПраз два дні пасля нападу на Польшчу, Англія і Францыя абвясцілі вайну Германіі.\nАле і англічане, і французы пераўзыходзілі немцаў адчуваў.\nАдольф Гітлер быў названы чалавекам, які пачаў вайну. Ён нарадзіўся ў мястэчку пад назвай Браунау-на-Іне, Аўстрыя 20 красавіка 1889 года і быў першапачаткова не ўдалося мастак. Але калі пачалася Першая сусветная вайна ў 1914 годзе ён стаў капралам і атрымаў некалькі ўзнагарод.\nПасля вайны, Гітлер вырашыў стаць палітыкам і ўступіў у партыю "Nationalsozialistische Дойчэ Arbeiterpartei" (NSDAP) і стаў на чале прапагандысцкай дзейнасці партыі. У 1921 годзе ён стаў старшынёй НСДАП.\nНа 8 лістапада 1923 г. Гітлер "пераварот" у піўным склепе, але не атрымалася. Шаснаццаць членаў партыі былі забітыя, і Гітлер быў арыштаваны. Ён быў прыгавораны да пяці гадоў пазбаўлення волі. У той час як у турме, ён напісаў кнігу "Майн Кампф" (Mein Kampf).\nУ кнізе дзяцінства Гітлера і выхавання, іх мастацкія мары, як Аўстрыя можа быць падлучаны да Германіі, і іх перажыванні падчас Першай сусветнай вайны.\nПартыя НСДАП ператварылася ў масавы рух і ў 1933 прыняў у партыю да ўлады ў Германіі. Адольф Гітлер становіцца нямецкі дыктатар і сутыкнуўся закон такім чынам, каб НСДАП становіцца толькі ўпаўнаважаная бок.\nГітлераўская прапаганда, што гэта было габрэяў, якія пачалі Першую сусветную вайну, што яны былі здраднікамі і подлы прывяло Юдэі гнаць збіў, забіты, а габрэі страцілі дзяржаўную службу. Яны спалілі кнігі, напісаныя габрэйскімі аўтарамі. Гэта tvångssteriliserar цыганы, разумова адсталыя, і каляровыя немцы.\nПаміж 1939 да 1941, Гітлер не перамог Нарвегію, Данію, Нідэрланды, Бельгію, Jugoslovanien, Грэцыю, Эстонію, Латвію і Літву.\nЯк далёка ён прыйшоў у добры біт СССР.\nХалакост габрэяў маглі б сказаць, працягваецца ўжо на ўсе часы. Габрэі сярод іншых абвінавачваюць у забойстве Ісуса і чалавека не любіў габрэяў, таму што яны не прынялі Ісуса як Месію. А падчас Чорная смерць 1300 эпітэлія стаў габрэі абвінавачваюць у атручэнні калодзежаў. Але пасля французскай рэвалюцыі ўпаў нянавісць да габрэяў і габрэям было дадзена поўнае грамадзянства. Але калі Гітлер прыйшоў да ўлады ў Нямеччыне зноў пачаў Халакост, але на гэты раз ён быў не толькі габрэі, якія былі знішчаны, але таксама гомасэксуалісты, інваліды, сацыялісты, камуністы, цыганы і сведкі Іеговы.\nГабрэі былі выгнаныя са сваіх дамоў і былі вымушаныя пераехаць у так званай гета. У гета маглі застацца некалькі тысяч чалавек, і яны жылі некалькі сем'яў у кожным доме.\nКаб жыць у гета былі няшчасныя, амаль не было ежы, распаўсюджванне хвароб і часта меў дрэнны гігіены. У гета людзі жылі, пакуль нацысты не паслаў іх лагеры смерці. Гета спрыяла шмат для нацыстаў, таму што ўсе сабраліся ў адным месцы.\nЯк Халакост можа адбыцца часткова з-за эканамічнага крызісу, (Версальскі дагавор) Германія і як габрэі ўвесь час вінавацілі ў гэтым.\nЯны выйшлі з прапагандай кажучы, што габрэі спрабавалі захапіць свет, і што ўсё, што было дрэнна вінаваты габрэяў.\nУ Нямеччыне Нямецкія людзі верылі ў Гітлера і антысемітызму хутка расла.\nПрыведзеная ніжэй табліца паказвае стану, якія мелі найбольшыя страты:\nКраіна Агульная колькасць ахвяр ваенных страт\nСавецкі Саюз 27.000.000 5.500.000 +, па меншай меры 3 млн ваеннапалонных\nГерманія 7300000 4300000 + каля 1 млн ваеннапалонных\nЯпонія 2000000 1500000\nКітай 13.000.000 3200000\nПольшча Прыкладна 6 000 000 250 000\nЮгаславія 1 700 000 300 000\nФінляндыя 85 000 82000\n(Цяжка даць ім дакладныя лічбы аб тым, колькі было памерлых)\nДругая сусветная вайна, Халакост быў першы буйны міжнародны канфлікт, дзе колькасць ахвяр сярод грамадзянскага насельніцтва было значна больш, чым колькасць загінуўшых салдат.\nСёння там жывуць яшчэ людзі, з часоў Другой сусветнай вайны, і многія з іх адмаўляюць, што яны ведалі пра Халакост, што адбываецца з габрэямі, і што нічога, што сказаў не адбылося. У той час як ёсць іншыя, якія кажуць, што гэта адбылося, і якія думаюць, што Гітлер меў рацыю.\n1933: першы канцэнтрацыйны лагер, створаны ў Германіі адаптаваныя для людзей, якія лічацца супернікамі нацызму. Аднак, як выпусцілі амаль усіх.\nГабрэі больш не будуць дазволена працаваць у дзяржаўных і яўрэйскіх кніг спаленых ў велізарных вогнішчаў.\n1934: Законы створаны, дзе шлюбы паміж немцамі і замежнымі парод або дэфектных немцаў забаронена. Гітлер прызначае сябе фюрэр так званага "трэцяга рэйха", гомасэксуалісты арыштаваныя па ўсёй Германіі.\n1935: Сведкі Іеговы выключаныя з дзяржаўнай службе, і многія былі арыштаваныя. Габрэі, якія ўсё яшчэ знаходзяцца ў руцэ выключэння з Нюрнбергскім законаў. Нюрнбергскія законы ўключалі намякаючы, што габрэі больш не будуць класіфікавацца як грамадзяніна Германіі. Можна сказаць, што габрэі ўжо страціў усе свае правы.\n1936: Генрых Гімлер прызначаны начальнікам нямецкай паліцыі.\n1938: усе габрэі былі іх пашпарты адзначаны чырвоным J, на долю якіх прыпадае габрэя. Нацысты спалілі яўрэйскія сінагогі і знішчыць тысячы габрэйскіх крамаў, званых таксама Крыштальнай ночы.\n1939: усе яўрэі ў акупаванай Польшчы вымушаныя насіць зорку Давіда.\n1940: Нацысты пачынаюць эксперыментаваць з рознымі газамі па двух прычынах, па-першае, гэта было вельмі эфектыўна, і, па-другое, для таго, каб пазбегнуць пакарання з ужываннем агнястрэльнай зброі, таму што гэта не было добра для маральнага духу салдата. Германія займае ў тым ліку Даніі і Нарвегіі, але Швецыя застаецца нейтральнай.\n1941: Гімлер загадвае адзін да konentrationsläger будзе пабудаваны ў Асвенцыме пад назвай Біркенаў. Германія ўрываецца ў Савецкі Саюз і einsatzguppen пачаць масавую бойню ў раёнах на ўсход ад Польшчы.\nУ 1942 годзе:\nНацысты прадстаўляе "канчатковае рашэнне". Ён утрымліваў планы знішчыць усіх яўрэяў Еўропы. Першы з многіх utgallringar адбылася ў Аўшвіц-Біркенаў, дзе яна лічыцца непрыдатным былі адпраўленыя ў газавую камеру. Французская паліцыя арыштавала Пад ціскам немцаў вакол 22'000 французскіх яўрэяў.\nСавецкія войскі перамагчы немцаў пад Сталінградам.\nГітлер не люблю людзей, адкрыта казаць пра "канчатковага рашэння габрэйскага пытання", так ён забараняе грамадскасці, каб пагаварыць пра гэта. Разнастайнасць паўстанне успыхвае ў іншым тоне.\nГерманія акупавала Венгрыю і пачынае дэпартаваць яго габрэйскае насельніцтва. Д-дзень, калі заходнія саюзнікі (ЗША, Вялікабрытанія) войскі на бераг у Нармандыі саюзнікаў. Гітлер выжывае бамбавання нямецкіх афіцэраў. Лагер Майданак вызвалена Савецкай Чырвонай Арміі. 2897 цыганоў у газавых камерах на працягу ночы ў Асвенцыме. Асвенцым газаўтварэння спыняецца.\n1945: Зняволеныя ў канцэнтрацыі / лагера смерці Асвенцым вымушаныя хадзіць у Нямеччыну ў тым, што прыйшлі да быць апісаны як марш смерці ў канцэнтрацыйным лагеры канцлагера Грос-Розен. Тыя, хто лічыліся занадта слабы, каб марш засталіся ў лагеры, і вызваліў тыдзень праз Чырвонай Арміі. Немцы спрабавалі ўварвацца ў газавыя камеры і крэматорыі, перш чым яны пакінулі лагер. Астатнія канцэнтрацыі і працоўных лагерах вызвалілі і вайна амаль скончаная. Гітлер скончыў жыццё самагубствам 30 красавіка, і вайна на працягу 8 красавіку.\nПасля таго як яны праніклі габрэяў у гета невялікіх, дэпартавалі іх у канцэнтрацыйны лагер. Я магу толькі апісаць канцэнтрацыйны лагер ад таго, што я ведаю, гэта, безумоўна, значна горш у рэальнасці.\nПры транспартоўцы габрэяў так праніклі ў як можна ў кожным вагоне, яны не мелі ніякай ежы або вады. Гэта можа заняць некалькі дзён, перш чым вы прыехалі ў лагер смерці. Паездка на цягніку было жудасна, але гэта жудасна было, калі цягнік дасягнуў канцэнтрацыйны лагер.\nМаленькія дзеці, пажылыя людзі і тыя, якія не былі прызнаныя прыдатнымі да працы былі адпраўленыя ў адзін бок. Так гвалтоўна скараціць іх і давялося зняць ўсю вопратку. Нацысты сказалі, што яны павінны прыняць душ, то ёсць адпаведны мыла і адпраўлены ў газавую камеру. Яны не ведалі, калі б у газавых камерах, і што ён неўзабаве зойме сваё апошняе дыханне. З кранаў ўнутры "душавой" прыйшла газ замест вады.\nЯны выкарыстоўвалі газ пад назвай Цыклон-Б, калі вы ўдыхаеце газ раз'ядае лёгкія перапынак і яны задыхаюцца. Ён павінен быў страшная смерць. Калі ўсе былі мёртвыя былі і іншыя габрэі павінна ўручыць ім вялікіх печаў, дзе яны спалілі трупы. Калі вы не былі атручаны газам, трэба было працаваць, пакуль што адзін не падыходзіў для працы больш, а затым забілі чалавека. Заданні вар'іраваліся ад будаўніцтва дамоў перавезці трупы. Нацысты былі вельмі жорсткія на людзей, якія жылі ў канцэнтрацыйных лагерах. Яны атрымалі дрэнную ежу, ваду, спаць і адзін быў зьбіты, зьбіты ўвесь час. Калі спіць з нізкім чалавекам толькі на жорсткіх драўляных дошак. Нямеччына мела некалькі канцэнтрацыйных лагераў, але Асвенцым быў найбуйнейшым:\nАсвенцым знаходзіцца ў польскай вёсцы пад назвай Oswieciem і размешчаны ў заходняй частцы Польшчы. Oswieciem была акупаваная Германіяй, а затым назва была зменена на Аўшвіц. Увесь раён быў 40 квадратных кіламетраў. Асвенцым быў канцэнтрацыйным лагерам з газавымі камерамі. Ён складаўся з трох асноўных частак, Асвенцым I, Аўшвіц II, Біркенаў, Асвенцым і III, Моновиц.\nУ Асвенцыме загінулі ёсць каля 1,1 мільёна чалавек. Былі тры канкрэтных прычын, якія немцы будавалі Асвенцым там.\n• месца даволі пустэльна, як СС можа мець добры кантроль, так што ён не прыходзіць любое несанкцыянаванае там.\n• Быў чыгуначны вузел, каб яны маглі атрымаць людзі з усёй Еўропы.\n• Астатнія польскія казармы, якія яны маглі б пакласці зняволеных ст.\nАдольф Гітлер меў высокае становішча ў Германіі, ён быў героем у цэлым, ні адно рашэнне не прымалася без яго дазволу. Ён быў нямецкі дыктатар.\nГенрых Леапольд Гімлер Кіраўнік СС і кіраўніка СС, рейхсфюрер СС Гімлер быў галоўны адказны за канцэнтрацыйных лагерах смерці і і аператыўных груп.\nПавел Ёзэф Гебельс быў міністрам народнай асветы і прапаганды нацысцкай Германіі. Ён быў таксама канцлер Нямеччыны ў адзін дзень, ад смерці Адольфа Гітлера 30 красавіку 1945 года ў сваёй смерці на наступны дзень.\nГерман Вільгельм Герынг быў нямецкі палітык, ваенны, дэпутат Нацыянальнага Сацыялістычнай Нямецкай рабочай партыі ў 1928 годзе, нямецкі спікер парламента ў 1932 годзе, фельдмаршал ў 1938 годзе, Маршал Імперыі ў 1940 начальнік ВПС Германіі, Люфтваффе.\nbased on 14 ratings Другая сусветная вайна, 2,1 з 5 на аснове 14 ацэнак\nАцаніць Другой сусветнай вайны\nНаступныя школьныя праекты, прысвечаныя Другой сусветнай вайны ці ў якое-небудзь стаўленне да Вялікай Айчыннай вайне.\nГісторыя падводнай лодкі\nДэмакратыя і дыктатура\nАдзін адказ на "Другой сусветнай вайны"\nМаргіт Üprus 6 студзеня 2009 у 3:11 вечара #\nПрычына таго, што Адольф Гітлер не мог быць мастак, што габрэі захапілі ўладу ў Германіі. Яўрэі не мелі ні адна краіна ў той час, ён атрымаў Post World War II габрэі ўласнай краіне заменіць пакут, якія яны павінны былі цярпець ў працоўных і канцэнтрацыйных лагерах, дзе яны былі выратаваны амерыканцамі. Але амерыканцы разумеюць, што сёння немцы мелі рацыю, і шкадую, што яны бамбілі ўніз дом Гітлера ў Зальцбургу. У цяперашні час, фінансавы крызіс у ЗША зноў.\nЯ думаю, што Гітлер не скончыў з сабой, калі так, можа Дачка Сталіна скончыць жыццё самагубствам, так што яго бацька быў масавым забойцам. Я лічу, што Гітлер збег у Паўднёвую Амерыку, дзе ён жыў да пачатку 80 стагоддзя -. Так што я не думаю, што на ўсё, што ён скончыў жыццё самагубствам. Але вы павінны быць трохі холадна крытычнай. Вядома, нельга забіваць людзей, а таму, што габрэі мелі сваю ўласную краіну, яны хацелі ўзяць на сябе Германія і сусветным рынку ў кожным шлях, і гэта, вядома, у кнізе Гітлера таксама. Не можа папрасіць суд, бо яны былі так хітры, як ліс. Адзіны выхад быў працоўны лагер. Бо яны не могуць працаваць, не падманваючы іншых. Амерыканцы баяліся немцаў яны мелі ўладу ў Еўропе. Гітлер узяў вялікія ўчасткі зямлі, якія ён пісаў бяспечна ў сваёй кнізе таксама. Мне б вельмі хацелася, каб прачытаць гэтую кнігу, дзе ісціна. Усё астатняе проста прапаганда. Гэта кажа, як шведы казаць, што трэба мець вырашальнае значэнне, і я таксама. Чмель.\nКаментар Другой сусветнай вайны\n« Самы вялікі мовы, гісторыю і распаўсюджанасці | System Of A Down »


БАЖ падсумаваў вынікі года | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Менску завяршылася штогадовае падсумаванне вынікаў працы найбуйнейшай арганізацыі журналістаў – „Беларускай асацыяцыі журналістаў”. Лідары арганізацыі згадвалі пра цяжкасці журналісцкай супольнасці дзеля абароны свабоды слова ў Беларусі.\nАле ёсць і станоўчае; на думку лідара гарадзенскай суполкі БАЖ Вольгі Корсун, у прайшоўшым годзе, быў рэалізаваны шэраг сумесных праектаў, якія вядомыя ва ўсёй краіне. Гэта выпуск календара і выставы да 35-х ўгодкаў незалежнай журналістыцы ў Гародні. А таксама гэта правядзенне фотавыставы World Press Foto. Салідарнасць з калегамі застаецца ў прыярытэтах філіі, кажа Вольга Корсун:\n– Гарадзенскія журналісты праявілі вельмі вялікую салідарнасць са сваімі калегамі з тэлеканала „Белсат”, калі выступілі з супольнай заявай у падтрымку і абарону калегаў Алеся Дзянісава і Аляксея Кайрыса, у якіх адбыўся ператрус, і на якіх хацелі завесці справу.\nУ Гомельскай філіі найбольш у фінансавым плане пацярпелі журналісты Кастусь Жукоўскі, Андрэй Толчын і Ларыса Шчаракова па артыкуле 22.9 АК (выраб інфармацыйнай прадукцыі). У Гомелі таксама шмат пазітыўных навін, дзе ў 2018 годзе стварылі суполку лепшай рэгіянальнай структуры, паводле ацэнкі журы БАЖ. Кажа старшыня філіі БАЖ у Гомелі Мікола Бянько:\nСябра нашай філіі Леанід Судаленка атрымаў з рук міністра юстыцыі Францыі вельмі статусную ўзнагароду – медаль „Роўнасць, Братэрства, Свабода”. На агульнасусветным узроўні Леанід Судаленка ўзняў праблему нашых сябраў – артыкул 22.9 ды іншыя пытанні.\nПадчас падвядзення вынікаў працы арганізацыі ўручылі дыпломы і іншым рэгіянальным суполкам БАЖ. Упершыню прайшло народнае галасаванне на якім лепшай суполкай БАЖ у 2018-м годзе сябры лідарскіх курсаў арганізацыі абралі гарадзенскую суполку.


20 студзень 2009, 22:34\nУ Віцебскай раённай пракуратуры не сябруюць з законамі. …Мовы.\nВіцебскі дэмакратычны актывіст Аляксандар Салаўян зьвярнуўся ў пракуратуру Віцебскага раёну, каб аспрэчыць судовае рашэньне, згодна зь якім быў арыштаваны ягоны рахунак у “Беларусбанку”. Актывіст прынцыпова не плаціў штрафы, накладзеныя на яго за ўдзел у апазыцыйных акцыях, і судовыя выканаўцы меркавалі спагнаць іх, наклаўшы арышт на заробак спадара Салаўяна, хоць паводле закону мусілі вылічваць толькі 20 адсоткаў з гэтых грошай.\nАляксандр Салаўян распавёў, што сакратарка, якая прымала ягоную заяву на імя пракурора, адразу выказала незадавальненьне тым, што яна напісана па-беларуску:\nКалі з праверкай, то месяц, калі без праверкі, то хутчэй, але вы напісалі па-беларуску, таму разьбірацца яшчэ даўжэй будуць.\n“У сувязі з тым, што на мой рахунак у „Беларусбанку“ быў накладзены арышт, я пачаў разьбірацца, высьвятляць. Напісаў заяву пракурору па-беларуску. І спытаўся, як хутка яе разгледзяць. Сакратарка мне й кажа: „Калі з праверкай, то месяц, калі без праверкі, то хутчэй, але вы напісалі па-беларуску, таму разьбірацца яшчэ даўжэй будуць“. Я абурыўся: „Дык гэта што, дыскрымінацыя беларускай мовы?“ Але яна мне нічога не адказала”.\nТым ня менш адказ спадар Салаўян атрымаў у належны тэрмін, але быў уражаны тым, колькі граматычных ды іншых моўных памылак у лісьце за подпісам пракурора. Што да фактычнага зьместу, то віцебскі апазыцыянэр лічыць яго звычайнай адпіскай: рашэньне пра арышт рахунку было прызнана няправільным і адменена яшчэ да таго, як пракурор раёну напісаў, што ніякіх парушэньняў у ініцыятыве судовых выканаўцаў ня бачыць.\nВіцебскага апазыцыянэра судзяць за гандаль газэтамі\nВіцебскім апазыцыянэрам Уладзімеру Плешчанку ды Аляксандру Салаўяну прысудзілі па 10 сутак


01 красавік 2017, 18:00\nАляксандар Лукашук: Які зараз палітычны год у Беларусі? Ці маюць рацыю, калі кажуць пра сьнежань 2010 году?\nмы беларускаму грамадзтву паказалі, хто тут галоўны, але на доўга саджаць мы ня будзем\nЮры Дракахруст: Я мяркую, што не. Падзеі шмат у чым падобныя і на сьнежань 2010 году, і на лета 2011 году, час разгону так званых маўклівых пратэстаў, калі арыштаў было, відаць, максымальна ў найноўшай гісторыі Беларусі — 1200. Зараз параўнальна. Каля 300 чалавек было затрымана яшчэ да 25 сакавіка, і дзесьці больш за 700 было затрымана менавіта 25 сакавіка. Але ёсьць і пэўныя адрозьненьні. У 20101 і ў 2011 годзе каго хапалі, усіх тых і саджалі. А 25 сакавіка пераважную частку затрыманых вызвалілі без пратаколаў. Гэта ўсё ж адрозьненьне. Улада паказала, што яна паклапацілася пра тое, каб прадухіліць мерапрыемства... Акрамя таго варта сказаць пра тон рэакцыі афіцыйнага Менску на даволі жорсткую заходнюю рэакцыю. Яна была крывадушнай. Як кажуць французы, крывадушнасьць — гэта даніна, якую загана плаціць дабрадзейнасьці. Раней проста казалі, маўляў, ня ваша справа, самі разьбіраемся, у нас ёсьць свае законы. А цяпер, ведаеце, у нас тут экстрэмісты, нейкія забурэньні, у вас жа таксама забурэньні бываюць.... Бачна, што тон крышачку іншы, і беларускія ўлады не зусім закрылі для сябе заходні накірунак. Магчыма, ідэя такая — мы беларускаму грамадзтву паказалі, хто тут галоўны, але на доўга саджаць мы ня будзем. Я бы сказаў, што гэта 2010-лайт.\nЦябе ня мусяць біць, лайт гэта ці ня лайт. Ацэньваць узровень рэпрэсій немагчыма\nАляксандра Дынько: Я абсалютна ня згодная зь меркаваньнем Юры, што гэта 2010-лайт. Абсалютна няма розьніцы, як моцна цябе бʼюць. Цябе ня мусяць біць, лайт гэта ці ня лайт. Ацэньваць узровень рэпрэсій немагчыма. Калі яны ёсьць, гэта ўжо рэпрэсіі. Я таксама ня згодная з тым, што апазыцыя ня мусіць мець пляну, яна мусіць мець плян, яна мусіць несьці гэтую адказнасьць. Тым больш, што ўсе кажуць, што была прадказальная сытуацыя, усе ведалі, што будуць арышты, што зьбяруцца людзі, што ўлада будзе дзейнічаць менавіта такім чынам. Ні для каго гэтая сытуацыя не была новай, і тое, што апазыцыя не спрацавала, гэта яе вялікая памылка.\nАляксандар Лукашук: Віталь, у тыя дні ўвечары вы вялі аналітычныя відэаэфіры, дзе расказвалі, што адбывалася, і таксама аналізавалі падзеі. Гэта ня першыя пратэсты ў Беларусі, зь якімі вы як журналіст, і як аналітык маеце справу. Што для вас было незвычайным у гэтым 25 сакавіка?\nмагчыма, упершыню падчас разгону актыўна затрымлівалі старых людзей, пэнсіянэраў\nВіталь Цыганкоў: Я бы адзначыў такі паказальны і красамоўны момант, які кінуўся ў вочы ня толькі мне — магчыма, упершыню падчас разгону актыўна затрымлівалі старых людзей, пэнсіянэраў. Тут ёсьць два чыньнікі. Па-першае, як паказвае тэндэнцыя апошніх месяцаў, ці не ўпершыню так актыўна прыходзілі людзі ва ўзросьце і на «маршы недармаедаў», і на акцыі дэмакратычнай апазыцыі. Па-другое, 25 і 26 сакавіка адзначыліся тым, што амонаўцы, міліцыянты раней такіх людзей пакідалі па-за аўтазакам, зараз яны іх ня тое, што нароўні зь іншымі, а, можа, і больш актыўна хапалі, цягнулі і заносілі ў свае аўтазакі, і гэта, безумоўна, стала адной з галоўных тэмаў сацыяльных сетак і СМІ.


«Барацьба за федэрацыю». Сто гадоў таму польскія войскі ўвайшлі ў Мінск | Новы Час\nПольскія войскі ўваходзяць у Мінск, жнівень 1919\nЯшчэ падчас Першай сусветнай вайны польскія сацыялісты на чале з Лявонам Васілеўскім выступалі за стварэнне фэдэратыўнай польска-літоўска-беларускай дзяржавы. Гэтай ідэі прытрымліваўся і Юзаф Пілсудскі, хоць на яго ціснулі паплечнікі, якія выступалі за інкарпарацыю (жорсткае далучэнне) усходніх тэрыторый былой І Рэчы Паспалітай да этнічна польскіх зямель. Начальнік польскай дзяржавы разумеў, што толькі стварэнне «санітарнага калідора» паміж Расіяй (не важна «белай», ці «чырвонай») і Польшчай дасць апошняй гарантыю захавання незалежнасці, а ў выпадку ваенных дзеянняў яшчэ і хаўруснікаў у выглядзе беларусаў, літоўцаў і, магчыма, украінцаў. Пры гэтым, галоўную ролю ў такім федэрацыйным саюзе павінна была адыгрываць Варшава. На жаль, працэс фарміравання беларускай нацыянальнай свядомасці ў гэты час знаходзіўся ў пачатковай стадыі, што давала суседзям магчымасці маніпуліраваць «беларускім пытаннем» у палітыка-вайсковых гульнях.\nУ той жа час у Польшчы моц набірала нацыянал-дэмакратычная партыя пад кіраўніцтвам Рамана Дмоўскага, якая выступала за ўключэнне «усходніх крэсаў» у склад польскай дзяржавы «без усялякіх саступак нацыянальным меньшасцям». Хутка пасля абвяшчэння Польшчай незалежнасці ў Міністэрстве замежных спраў быў свораны Літоўска-Беларускі дэпартамент, якім кіраваў Людвіг Каланкоўскі. Новы орган распрацоўваў план «паляпшэння» адносінаў паміж Другой Рэччу Паспалітай і яе ўсходнімі суседзямі. Хутка палякі сутыкнуліся з новай праблемай — як аб’яднаць два нацыяналізмы — беларускі і літоўскі? Тут важкую ролю адыгрывала гістарычная традыцыя Вялікага княства Літоўскага. Але «бацька Другой Рэчы Паспалітай», відавочна, не ўлічыў, што ў эпоху нацыянальных дзяржаў цяжка пабудаваць федэрацыйнае аб’яднанне, якое грунтуецца толькі на гістарычных традыцыях. Пасля заняцця Вільні ў красавіку 1919 года польскія ўлады стварылі Вайсковае ўпраўленне на тэрыторыях Літвы і Беларусі. Тады ж Юзаф Пілсудскі выпусціў знакаміты зварот «Да жыхароў былога Вялікага княства Літоўскага», у якім «начальнік» імкнуўся ўпэўніць мясцовае насельніцтва ў тым, што польскае войска — не захопнікі, а наадварот, вызваліцелі. Праўда, тэкст быў толькі на польскай і літоўскай мовах, з чаго бачна, з кім імкнуўся дамаўляцца Пілсудскі наконт будучыні тэрыторый «гістарычнай Літвы».\nПраз месяц было створана Грамадзянскае ўпраўленне. У гэты час польскія палітыкі актыўна шукалі магчымасці арганізацыі перамоў з літоўцамі. Аднак Коўна патрабавала вярнуць Вільню і іншыя тэрыторыі. У гэтай сітуацыі важную ролю адыгрываў беларускі фактар. На карысць палякаў гуляла раз’яднанасць беларускіх палітычных эліт у прыватнасці, і мясцовага насельніцтва ўвогуле. Вясной і летам 1919 года польскі Галоўны Штаб актыўна вывучаў настроі насельніцтва Заходняй Беларусі і шукаў цэнтры апоры. Хутка стала зразумелым, што беларускія эліты не могуць дагаварыцца па пытанні аб будучым сваёй краіны. Адныя жадалі будаваць Беларусь у федэрацыі з Польшчай, іншыя выступалі за поўную незалежнасць, трэція рабілі стаўку на бальшавікоў. Пры гэтым ніхто з іх не меў рэальнай вайсковай сілы, якая б магла адстаяць незалежнасць і межы беларускай дзяржавы.\nМіж тым, пакуль варшаўскія палітыкі разважалі над будучыняй Беларусі, польска-бальшавіцкі фронт падыйшоў да Вілейкі і Маладзечна. Перад Войскам Польскім ляжаў горад на Свіслачы. Аднак знешнія фактары не давалі палякам магчымасць адразу захапіць беларускую сталіцу. Па-першае, існавала небяспека вайны з Германіяй, па-другое, у гэты час у Галіцыі ішлі жорсткія баі. У ліпені 1919 года польскі Літоўска-Беларускі фронт складаўся з больш чым 43 тысячы жаўнераў, 56 гармат, 400 кулямётаў і 10 самалётаў. Хутка ў Беларусь былі перакінутыя дадатковыя часці Войска Польскага. Польская выведка праз сваіх зафрантавых агентаў ведала, што бальшавікам прыходзілася агаляць свой фронт у сувязі з тым, што на тэрыторыі Расіі адбываліся баі супраць «белых». Дзякуючы дзейнасці польскіх выведнікаў польскі штаб дакладна «разумеў» месца дыслакацыі 52-й дывізіі Чырвонай Арміі, якая абараняла горад на Свіслачы.\nПлан наступу на Мінск распрацоўваў камандуючы Літоўска-Беларускім фронтам Войска Польскага, генерал Станіслаў Шэптыцкі. Першапачаткова планавалася распачаць наступ 22 ліпеня 1919 года, аднак з-за спазнення некаторых польскіх часцей ад гэтай ідэі прыйшлося адмовіцца. 3 жніўня 1919 года на вакзал у Маладзечна прыбылі першыя эшалоны вялікапольскіх войскаў. Паводле плана Шэптыцкага ў выніку імгненнага ўдару польскія войскі павінны былі атачыць праціўніка, разбіць яго і ўвайсці ў сталіцу Беларусі. 1-я Вялікапольская дывізія і 2-я дывізія пяхоты легіёнаў павінны былі наступаць уздоўж чыгункі Маладзечна-Мінск. 2-я літоўска-беларуская брыгада павінна была наступаць на Мір-Нясвіж і Слуцк. 3-я брыгада мела загад рухацца на Ішкольдзь. У сваю чаргу, 1-я брыгада павінна была змагацца супраць бальшавікоў у накірунку Баранавічы-Мінск. У задачу польскіх кавалерыйскіх часцей уваходзіла прасоўванне ў глыб тэрыторыі Беларусі на Палессі.\nАд Заслаўя да Віленскага вакзала\n5 жніўня 1919 года бальшавікі выдалі дэрэктыву аб ўзмацненні абароны Мінска. У прыватнасці, чырвонаармейцы павінны былі арганізаваць пазіцыі ў раёне Радашковічы-Ракаў. Аднак гэта іх не ўратавала. У той жа дзень пачаўся польскі наступ. Галоўны ўдар наносіўся з раёна Маладзечна на Паперню. Пасля жорсткіх баёў ў раёне вёскі Дворышча польскім войскам удалося фарсіраваць раку Цна і наблізіцца да Мінска. 7-8 жніўня 1919 года часці Войска Польскага фарсіравалі раку Пліса. Пасля жорсткага бою і захопу бальшавіцкіх пазіцый падраздзяленні вялікапольскай дывізіі увайшлі ў Заслаўе, а 15-ты вялікапольскі ўланскі полк пад камандаваннем Уладзіслава Андэрса распачаў наступ на Смалявічы.\nПахаванні польскіх жаўнераў у Радашковічах\nАсаблівая роля ў штурме сталіцы БССР адводзілася польскаму штурмавому батальёну пад камандаваннем паручніка Аляксандра Ставажа. Гэтае падраздзяленне, пасля фарсіравання Цны, павінна было наступаць у накірунку Паперня-Цнянка-Мінск. Па разліках польскай выведкі ў горадзе на Свіслачы было каля трох тысяч чырвонаармейцаў, 7 браневікоў і бронецягнік.\nГрупа польскіх войскаў, якая наступала ў раёне Мір-Нясвіж, натыкнулася на жорсткі супраціў чырвонаармейцаў. Аднак 10 жніўня палякі ўсё ж прабіліся да Слуцка. Польскія часці, якія наступалі з боку Баранавічаў, захапілі мост ля Стоўбцаў, што дазволіла паскорыць рух на Мінск. Польскія войскі пад камандаваннем Эдварда Рыдз-Сміглы захапілі Вілейку і працягвалі рухацца на усход. Сітуацыя для бальшавікоў была катастрафічнай.\nПомнік польскім жаўнерам, якія загінулі ў баях пад Радашковічамі ў 1919\nПахаванне польскіх жаўнераў у Радашковічах\nПомнік польскім жаўнерам у нашы дні\nМагіла чырвонаармейцаў, якія загінулі ў 1919 годзе пад Заслаўем\nУзгаданы польскі ўдарны батальён (8 афіцэраў і 32 радавых), які павінен быў першым увайсці ў Мінск, быў узмоцнены кулямётамі, пяхотнікам раздалі па 15 ручных гранат і па 40 патронаў да вінтовак. Напярэдадні атакі камандаванне батальёна падрабязна вывучыла план Мінска, які даставілі агенты Польскай вайсковай арганізацыі. Паводле плана тры калонны польскіх жаўнераў з баямі павінны былі ўвайсці ў горад і адрэзаць шашу на Бабруйск, каб не даць магчымасць бальшавікам адступіць з горада. 8 жніўня 1919 года ў 5 гадзін раніцы палякі пайшлі ў наступ. Аднак бальшавікі сустрэлі ворага агнём браневіка. Польскія жаўнеры закідалі бронемашыну гранатамі і рушылі наперад. Польскі наступ падтрымлівала артылерыя. На вуліцы Аляксандраўскай палякаў абстралялі бальшавіцкія кулямёты і прымусілі наступаючых заняць абарону. Час ад часу чырвонаармейцы атакавалі палякаў з дапамогай браневікоў. Польскія пяхотнікі падарвалі адну з бронемашын, прарваліся на вуліцу Губернатарскую і працягвалі наступ у бок чыгуначнага вакзала. Убачыўшы адзін з пасажырскіх цягнікоў, які адыходзіў у бок Барысава, польскія жаўнеры пачалі кідаць у яго гранаты.\nАдозва Пілсудскага да жыхароў былога ВКЛ\nРаздаліся выбухі, але цягнік не спыніўся ў здолеў вырвацца з горада. Аказалася, што на ім збег на усход штаб 17-й стралковай дывізіі РСЧА, супрацоўнікі мінскай «ВЧК» і іншыя прадстаўнікі бальшавіцкай вертыкалі.\nХутка быў захоплены Віленскі вакзал, дзе польскімі трафеямі сталі 8 паравозаў і 90 вагонаў. У 12-30 8 жніўня 1919 года Мінск быў канчаткова заняты польскімі войскамі. У польскі палон трапіла вялікая колькасць чырвонаармейцаў. Варта адзначыць, што бальшавіцкі бок, не гледзячы на адсутнасць пісьменнага камандавання, спрабаваў арганізаваць эфектыўную абарону, чым даў магчымасць эвакуіравацца з горада штабам і адміністрацыі. Пры гэтым трэба ўлічваць, што палякам дапамагалі падпольшчыкі з Польскай вайсковай арганізацыі.\nПілсудскі ў Мінску\nЮзаф Пілсудскі на вакзале ў Мінску\nХутка быў прызначаны вайсковы камендант горада. Ім стаў палкоўнік Войска Польскага Здзіслаў Раабе. Ужо 9 жніўня ў Мінск з штабам Літоўска-Беларускай дывізіі прыбыў генерал Станіслаў Шэптыцкі. Ля Ратушы яго сустракалі шэрагі жаўнераў-велькапалян. 10 жніўня ў горадзе на Свіслачы адбыўся польскі парад. Хутка Мінск наведаў і Юзаф Пілсудскі. «Выглядаем з акна, і сапраўды ля гатэля стаць вялікая машына. Выбегаем з пакоя і ў калідоры, на лесвіцы сустракаем Каменданта (Ю. Пілсудскага), запыленага і стомленага, але весёлага і задаволенага тым, што Мінск узяты [...] Камендант выдае загад – адрэзаць шляхі адыходу бальшавікоў на Барысаў і Бабруйск», — узгадваў у ўспамінах польскі генерал Складкоўскі. Ужо 9 жніўня 1919 года Пілсудскі выехаў у Вільню, а адтуль у Варшаву. 19 верасня 1919 года «начальнік польскай дзяржавы» ізноў наведаў горад на Свіслачы і выказаўся, што «лёс гэтай краіны (Беларусі) ляжыць у руках яе жыхароў».\nЦэнтр аб’яднання Беларусі\nПольскія войскі знаходзіліся ў Мінску амаль год. 4 ліпеня 1920 года Заходні фронт Чырвонай Арміі пад камандаваннем Міхаіла Тухачэўскага перайшоў у наступленне і ўжо 11 ліпеня 1920 года заняў Мінск. Потым быў жнівенскі «Цуд над Віслай», калі Войска Польскае разбіла бальшавікоў у баях пад польскай сталіцай і вяртанне польскіх жаўнераў у Беларусь. 12 кастрычніка 1920 года жаўнеры Мінск ізноў аказаўся ў польскіх руках. У Латвіі ў гэты час ужо адбываліся польска-бальшавіцкія перамовы па справе заключэння міру. 12 кастрычніка 1920 года была падпісана прэлімінарная мірная дамова, якая ўвайшла ў сілу 18 кастрычніка. Пры гэтым польскія войскі адыші на захад, за дэмаркацыйную линию. 18 сакавіка 1921 года паміж Другой Рэччу Паспалітай і бальшавіцкай Расяй была падпісана канчавая мірная дамова, якая вызначыла польска-бальшавіцкую мяжу і замацавала падзел Беларусі на дзве часткі. Рыжская дамова канчаткова пахавала ідэі федэрлізма, якіх прытрымліваўся Юзаф Пілсудскі. Кіраўнік бальшавіцкай дэлегацыі ў Рызе Адольф Ёфэ быў гатовы пагадзіцца на ўваход у склад Польшчы…Мінска. Аднак, супраць гэтага выступіў член польскай дэлегацыі Станіслаў Грабскі, які быў праціўнікам федэраліцкай палітікі. Лявон Васіеўскі, у сваю чаргу, падкрэсліваў, што, «калі ўжо немагчыма пазбегнуць небяспечнага для Польшчы ўплыву савецкай Украіны на ўкраінскую меньшасць у Малапольшчы, то трэба пазбегнуць утварэння антыпольскай савецка-беларускай кавальні на поўначы». Аднак яго погляд у Рызе быў не папулярным.\nПарад польскіх войскаў у Мінску\nУ міжваенны час Мінск (да вайны горад называўся Менск) стаў сапраўдным цэнтрам беларускага жыцця. Разам з тым, гэты чыннік актыўна выкарыстоўвалі бальшавікі ў сваёй дзейсці супраць суседняй Польшчы. Улады Другой Рэчы Папалітай зрабілі шмат памылак у сваёй нацыянальнай палітыцы на тэрыторыі Заходняй Беларусі. Гэта паўплывала на тое, што значная частка жыхароў Віленскага, Навагрудскага і Палескага ваяводстваў разглядалі Мінск, як цэнтр аб’яднання Беларусі. Як вядома, у верасні 1939 года горад на Свіслачы ім і стаў.


Выстава лялек «Жанчыны свету ў нацыянальнай вопратцы» адкрыецца 5 сакавіка на філалагічным факультэце БДУ (аўд. 319, вул. К.Маркса, 31). Пачатак у 11.15. Прысвечана яна Дню жанчын. У цырымоніі адкрыцця возьмуць удзел кіраўніцтва ВНУ і факультэта, супрацоўнікі і студэнты, а таксама прадстаўнікі пасольства Турцыі ў нашай краіне і грамадскага аб'яднання «Дыялог - Еўразія - Da».\nЭкспазіцыю складуць лялькі з асабістых калекцый супрацоўнікаў БДУ, а таксама падораныя кабінету-музею беларускай народнай культуры замежнымі дэлегацыямі і створаныя студэнтамі філалагічнага факультэта. Цацкі будуць у нацыянальных касцюмах, якія адлюстроўваюць своеасаблівасць і асаблівасці адзення народаў амаль 15 краін свету. Сюрпрызам для гасцей стануць «жывыя лялькі», якія будуць увасабляць Беларусь, Кітай, Туркменістан, Турцыю і Непал, у ролі якіх выступяць студэнткі філалагічнага факультэта.\nУ рамках выставы пройдуць таксама майстар-класы па вырабе народных абрадавых лялек і тэхніцы «Эбру» (старажытнае турэцкае мастацтва малявання на вадзе). Кожнай жанчыне будзе паднесены ў падарунак малюнак, выкананы па дадзенай тэхніцы. А яшчэ ў праграме - дэгустацыя турэцкай кухні і кулінарны конкурс «Філалагіня-гаспадыня», пераможніцу якога чакае каштоўны падарунак.\nАрганізатарамі выставы выступаюць кабінет-музей беларускай народнай культуры філалагічнага факультэта і Саюз жанчын БДУ.\nВыстава будзе працаваць да 7 сакавіка ўключна з 10.00 да 17.00.\nДадатковая інфармацыя па тэл.: 8 (029) 650-98-51 (Казакова Ірына Валер'еўна).


Барановичская ЦБС - Краязнаўчая дзейнасць бібліятэк ЦБС\nКраязнаўчая дзейнасць бібліятэк ЦБС г. Баранавічы\n(фарміраванне фонда дакументаў па гісторыі, культуры, літаратуры Баранавіцкага рэгіёна)\nКраязнаўчая дзейнасць – адна з прыярытэтных у рабоце сеткі публічных бібліятэк г. Баранавічы. Асноўная задача, якую вызначылі для сябе бібліятэкары пры ажыццяўленні гэтай дзейнасці: стварэнне дакументнай базы гісторыка-краязнаўчых і літаратуразнаўчых матэрыялаў па гісторыі, культуры і літаратуры горада і раёна. У гэтай рабоце відавочны наступныя аспекты: адукацыйны (паглыбленне ведаў аб культуры і гістарычных каранях малой радзімы); маральна-выхаваўчы (патрыятычнае выхаванне, шанаванне традыцый і здабыткаў); інфармацыйны (садзейнічанне актывізацыі выкарыстання краязнаўчых рэсурсаў).\nУ відавой структуры КФ пераважаюць друкаваныя выданні: кнігі, брашуры, перыёдыка, выяўленчыя матэрыялы і г.д. Апошнім часам ён актыўна папаўняецца неапублікаванымі матэрыяламі, аўдыявізуальнымі дакументамі, разнастайнымі прадметамі і аксесуарамі. Тэматыка КФ універсальна: прырода і прыродныя багацці, гісторыя, эканоміка, культура, мастацтва; аб асобных адміністратыўна-тэрытарыяльных адзінках рэгіёна; творы мясцовых аўтараў і дакументы аб іх жыцці і дзейнасці і інш. Выдатна зарэкамендавалі сябе ствараемыя на працягу многіх гадоў тэматычныя і персанальныя папкі-накапляльнікі, дасье, дайджэсты. Гэта работа бібліятэкараў, паралельна з адлюстраваннем публікацый краязнаўчага кшталту ў краязнаўчай картатэцы, атрымала высокую ацэнку чытачоў. Нярэдка, атрыманы падбор матэрыялаў, сфарміраваны ў тэматычную папку, цалкам задавальняе патрэбы карыстальніка, эканоміць яго час, які мог бы быць патрачаны на пошук неабходнай інфармацыі.\nНа фоне развіцця электронна-інфармацыйных тэхналогій побач з традыцыйнымі запытамі наведвальнікаў пачалі ўзнікаць пытанні аб прадастаўленні ім краязнаўчых матэрыялаў у выглядзе электронных дакументаў, што дазволіла б чытачам не проста знаёміцца з матэрыяламі, але працаваць з выданнямі ў лічбавай форме выкарыстоўваючы ПК (перанос інфармацыі на CD, флэш-карту, раздрукоўку тэкстаў і ілюстрацый і г.д.). Такія запыты пачалі з’яўляцца ўсё часцей і часцей, таму, ідучы насустрач карыстальнікам, у бібліятэках узнік новы накірунак працы: алічбоўка крыніц краязнаўчай інфармацыі, стварэнне электронных калекцый. Доступ да краязнаўчай інфармацыі на электронных носьбітах стварае новыя магчымасці ў абслугоўванні чытачоў; узбагачае яго новымі падыходамі. Электронныя сродкі маюць слушныя перавагі ў дачыненні да друкаванага слова: мабільнасць, высокатыражнасць, вобразная выразнасць і г.д.\nНа сённяшні дзень яшчэ рана гаварыць аб існаванні “віртуальнай краязнаўчай бібліятэкі” у цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя В.П. Таўлая, але пачатак фарміравання фонда краязнаўчай медыятэкі пакладзены. У 2014 годзе яна налічвае некалькі дзесяткаў электронных дакументаў на CD. Галоўнае адрозненне гэтай медыятэкі ад фонда электронных рэсурсаў ЦГБ, набываемых праз магазіны і фірмы, у тым, што амаль усе дакументы створаны супрацоўнікамі бібліятэк сістэмы. У першую чаргу адбывалася алічбоўка тых дакументаў, якія найчасцей выкарыстоўваліся чытачамі, што было выяўлена пры маніторынгу чытацкіх запытаў.\nПершым крокам да стварэння электронных дакументаў па краязнаўству стала работа супрацоўнікаў ЦГБ імя В.П. Таўлая над папкамі-персаналіямі пісьменнікаў баранавіцкага краю. У час гэтай працы сканіравалася шмат тэкстаў, ілюстрацый, фатаздымкаў з кніг, часопісаў, газет, якія затым друкаваліся і змяшчаліся ў папкі. Узнікла пытанне аб тым, як эфектыўна выкарыстаць электронныя варыянты гэтых матэрыялаў: яны сталі першымі краязнаўчымі электроннымі рэсурсамі. Значна павялічылася колькасць электронных дакументаў па краязнаўству пасля конкурсаў прафесіянальнага майстэрства па стварэнню БД “Біяграфія роднага краю” (2008 г.) і “Раскажы пра ветэрана Вялікай Айчыннай вайны” (2009 г.). Трапляюць у медыятэку распрацоўкі разнастайных масавых мерапрыемстваў: сцэнарыі юбілейных і творчых вечарын мясцовых аўтараў, краязнаўчых урокаў, матэрыял да выступленняў з краязнаўчымі нарысамі на радыё, артыкулы, якія рыхтуюцца супрацоўнікамі для публікацый у перыядычных выданнях і г.д.\nЗ дапамогай ПЦПІ "Эталон", размешчаным у ЦГБ імя В. П. Таўлая, можна знайсці дакументы Баранавіцкага гарадскога Савета дэпутатаў: рашэнні Прэзідыума і гарадскога Савета дэпутатаў. Пры наяўнасці запытаў ажыццяўляецца доступ да іх карыстальнікаў.\nКраязнаўчая дзейнасць патрабуе ад бібліятэкараў значнага багажа ведаў па гэтай тэматыцы, пастаяннага вывучэння атрымліваемых інфармацыйных рэсурсаў і ўмення самастойна выяўляць крыніцы інфармацыі аб краі і папаўняць імі КФ. Поспех гэтай працы залежыць ад здольнасці бібліятэкараў ствараць атмасферу супрацоўніцтва з разнастайнымі арганізацыямі, творчымі людзьмі рэгіёна, і, асабліва, краязнаўцамі. У выніку, КФ папаўняюцца не толькі традыцыйнымі друкаванымі выданнямі, але і зборнікамі твораў у электронным варыянце, як, напрыклад, паэтычны фота-альбом Ю. Мацюшкі і С. Рабава, ці навуковая работа настаўніцы Сталовіцкай СШ Т.У. Паўлючэнка “Наша зямлячка – Ніна Загорская”, альбо музычны дыск Наталлі Макарэвіч “Душа с душою говорит”.\nАсноўнай мэтай дзейнасці супрацоўнікаў цэнтральнай гарадской бібліятэкі імя В.П. Таўлая з’яўляецца аператыўнае, поўнае і якаснае задавальненне краязнаўчых інфармацыйных патрэбнасцей грамадства, у т.л. заснаванае на новых інфармацыйных тэхналогіях. Пры гэтым адной з важнейшых задач ЦГБ як метадычнага цэнтра, які ўзначальвае дзейнасць па развіцці краязнаўчай прасторы рэгіёна, удасканаленню бібліятэчна-інфармацыйнага абслугоўвання насельніцтва, з’яўляецца стварэнне аптымальных умоў для доступа да краязнаўчай інфармацыі.


Напалову Вух з'яўляецца святым тэкстам майя, які апавядае міфы стварэння майя і апісвае ранніх дынастый майя. Большасць кніг майя былі знішчаны дбайных святароў падчас каланіяльнай эпохі : напалову Вух выжылі выпадкова і арыгінал у цяперашні час размешчаны ў бібліятэцы Ньюберри ў Чыкага. Напалову Вухи лічацца святымі сучаснымі майя і з'яўляюцца неацэнным рэсурсам для разумення майя рэлігіі, культуры і гісторыі.\nМайя былі пісьменнасць да прыходу іспанцаў. Майя «кніга» або кодэксы , складаліся з серыі малюнкаў , якія тыя навучаных чытаць іх бы ткаць у гісторыю або аповед. Maya таксама запісаныя даты і важныя падзеі ў іх разьбе па каменю і скульптуры. Падчас заваёвы , былі тысячы кодэкс майя ў існаванні, але святары, баючыся ўплывамі д'ябла, спалена большасць з іх і сёння толькі нямногіх застаюцца. Майя, як і іншыя Месаамерыканскія культуры, адаптаваныя да іспанскага і неўзабаве асвоілі напісанае слова.\nКалі напалову Вух Напісана?\nУ киче галіне сучаснай Гватэмалы, каля 1550, неназваны Майя пісец запісаў міфы стварэння сваёй культуры. Ён пісаў на мове киче з выкарыстаннем сучаснага іспанскага алфавіту. Кніга была запаветныя людзьмі горада Чичикастенанго і гэта было ўтоена ад іспанцаў.\nУ 1701 году іспанскі святар па імені Франсіска Хіменэс заваяваў давер супольнасці. Яны дазволілі яму ўбачыць кнігу, і ён паслухмяна скапіяваў яго ў гісторыю ён пісаў каля 1715 Ён скапіяваў тэкст кича і перавёў яго на іспанскую мову, як ён зрабіў гэта. Арыгінал быў страчаны (ці, магчыма, у цяперашні час скрыты киче і па гэты дзень), але расшыфроўка бацькі Ximenez »выжыў: ён знаходзіцца ў бяспечным захоўванні ў бібліятэцы Ньюберри ў Чыкага.\nПершая частка напалову Вух мае справу са стварэннем киче майя. Тепе, Бог неба і Gucamatz, Бог мораў, сустрэліся, каб абмеркаваць, як Зямля уступіць у быццё: як яны казалі, што яны дамовіліся і стварылі горы, рэкі, даліны і астатняй Зямлі. Яны стварылі жывёл, якія не маглі праслаўляюць Багоў, паколькі яны не маглі казаць іх імёны. Затым яны спрабавалі стварыць чалавек. Яны зрабілі чалавек з гліны: гэта не спрацавала, так як гліна нямоглая. Мужчыны з дрэва таксама не ўдаліся: драўляныя людзі сталі малпай. У гэты момант апавяданне пераходзіць да героя блізнятам, Ахпу і Шбаланкуэ, якія падрывалі Вукуб Caquix (Сем Macaw), і яго сын.\nДругая частка напалову Вух пачынаецца з гуннского-Ахпу, бацька героя блізнят, і яго брат, Вукуб Ахпу. Яны злаваць валадар Шибальбы, падземны свет майя, з іх гучнай гульнёй абрадавых гульняў з мячом. Яны падманам ўступлення ў Шибальбы і забілі. Галава Hun Ахпу, у змешчаны на дрэве яго забойцаў, плюе ў руку дзяўчыны Xquic, якая зацяжарыла з героем блізнят, якія затым нарадзіліся на Зямлі. Ахп і Шбаланка ператвараюцца ў разумныя, падступныя маладыя чалавек і адзін дзень знайсці мяч шасцярню ў доме свайго бацькі.\nЯны гуляюць, зноў раззлаваць бог ніжэй. Як і іх бацька і дзядзька, яны ідуць у Шибальбы, але ім удаецца выжыць з-за шэрагу мудрагелістых выкрутаў. Яны забіваюць двух уладароў Шибальбы перад узнясеннем на неба, як сонца і месяц.\nТрэцяя частка напалову Вух аднаўляе апавяданне пра раннія багоў, ствараючы Сусвет і чалавека. Не здолеўшы зрабіць чалавек з гліны і дрэва, яны спрабавалі зрабіць чалавек з кукурузы. На гэты раз ён працаваў, і былі створаны чатыры чалавекі: балі-Кице (Jaguar Киц), балі-Acab (Jaguar Night), Махукуты (Нуль) і Ікі-балі (вецер Jaguar). Жонка таксама была створана для кожнага з гэтых першых чатырох мужчын. Яны размнажаліся і заснавалі кіруючыя дома майя кича. Чатыры першыя людзі таксама маюць некаторыя прыгоды сваіх ўласныя, у тым ліку атрымліваць вагонь ад Бога Тохили.\nЗаключная частка напалову Вух заключае прыгоды Jaguar Кице, Jaguar ноч, і вецер Нішто Jaguar. Калі яны паміраюць, тры з сваіх сыноў працягваць ствараць карані жыцця майя. Яны падарожнічаюць на зямлі, дзе кароль дае ім веды аб напалову Вух, а таксама назвы. Заключная частка напалову Вух апісвае стварэнне ранніх дынастый па міфічных фігур, такіх як птушынага змея, шамана з чароўнымі паўнамоцтвамі: ён можа прымаць форму жывёл, а таксама паездкі ў неба і ўніз ў падземны свет. Іншыя лічбы пашырылі вобласць кича з дапамогай вайны. Напалову Вух заканчваецца спісам былых членаў вялікіх киче дамоў.\nВажнасць напалову Вух\nНапалову Вух з'яўляецца неацэнным дакументам ў многіх адносінах. Киче майя - квітнеючая культура знаходзіцца ў паўночна-цэнтральнай частцы Гватэмалы - разгледзець напалову Вух быць свяшчэннай кнігі, свайго роду майя Бібліі. Для гісторыкаў і этнографаў, напалову Вух прапануе унікальную магчымасць зазірнуць у старажытнай культуры майя, праліць святло на многія аспекты культуры майя, у тым ліку майя астраномія , гульня ў мяч, канцэпцыя ахвяры, рэлігіі і многае іншае. Напалову Вух таксама выкарыстоўваецца, каб дапамагчы расшыфраваць майя разьбой па камені на некалькі важных археалагічных помнікаў.\nРесинос, Адрыян (перакладчык). Напалову Вух: Свяшчэнная Тэкст старажытнага киче майя. Норман: Універсітэт Аклахомы, 1950 г..\nПонсэ дэ Леон і фантан моладзі\nВось як Германія святкуе карнавал\nДрэвы З пёрыста складаных лісця\nШто адбываецца ў поўню?