“Мы выбралі Лукашэнку – і задаволены, што не памыліліся. А потым выберам і ягонага сына…”\n17 студзень 2007, 14:10\nВалянцін Жданко, Менск Новая перадача сэрыі “Паштовая скрынка 111”. Эфір 17 студзеня 2007 году.\nУжо цягам некалькіх апошніх тыдняў галоўная тэма нашай пошты – вострае супрацьстаяньне Беларусі і Расеі ў нафтавых і газавых праблемах. У гэтыя дні многія палітыкі і экспэрты выказваюць меркаваньне, што рост цэнаў на расейскія энэрганосьбіты непазьбежна адаб’ецца на эканоміцы Беларусі і, як вынік, – на грамадзкіх настроях, на папулярнасьці ўлады. Наш слухач Васіль Валошка зь мястэчка Радашкавічы Маладэчанскага раёну да такіх высноў ставіцца скептычна:\n“І што з таго, што рэйтынг Лукашэнкі зьнізіцца? У Ельцына перад другім прэзыдэнцкім тэрмінам рэйтынг складаў усяго 6 працэнтаў, а ў ягонага суперніка Зюганава – за 30. Але сабраліся “грашовыя мяхі” – усе тыя, хто ў часы Ельцына быў ля кармушкі, – і “зрабілі” Ельцыну другі тэрмін.\nУ нас у Беларусі таксама вельмі шмат такіх, каму ёсьць што губляць. І гэта ня толькі блізкае атачэньне Лукашэнкі. “Вертыкальшчыкі”, чыноўнікі, дырэктары прадпрыемстваў, старшыні калгасаў, нават брыгадзіры – усе маюць сваю (няхай нават невялікую) выгоду ад гэтага рэжыму. І ўсе цудоўна разумеюць: калі да ўлады прыйдуць дэмакраты на чале зь Мілінкевічам, Казуліным ці Вячоркам, – яны страцяць вельмі многае. (І, магчыма, ня толькі матэрыяльныя даброты.) Ну, а такім, як Ярмошына і Лазавік, і увогуле ня будзе куды падзецца. Дадайце сюды тых, хто падтрымлівае такі рэжым добраахвотна…\nТак што жыцьцё ідзе сваім парадкам. І будзе яшчэ доўга ісьці гэтак жа. І нават тое, што апошнім часам мы часта бачым на экране грознага Лукашэнку, што кідае коп’і ў бок Расеі, – нічога не мяняе. Згадайма, колькі разоў так ужо было. Пабачыце: неўзабаве ён зноў будзе стаяць побач з Пуціным і паслужліва ўсьміхацца”.\nПры ўсёй відочнай слушнасьці Вашых, спадар Валошка, разваг ёсьць адна важная абставіна, якой Вы ня ўлічваеце. Устойлівасьць аўтарытарнай сыстэмы залежыць ня толькі ад паслухмянасьці ўладнай “вертыкалі” ды лічбаў, якія пасьля чарговых выбараў напіша гэтая “вертыкаль” у выніковых пратаколах галасаваньня. Ні з выканальніцкай дысцыплінай чыноўнікаў, ні зь лічбамі падчас галасаваньня таталітарная ўлада праблем ня мела і мець ня будзе. Галоўная пагроза для яе – масавае грамадзкае незадавальненьне, стыхійныя пратэсты і абурэньні… А верагоднасьць і магчымасьць такіх пратэстаў наўпрост залежыць ад грамадзкай думкі і ад рэальнага эканамічнага становішча ў краіне. Зьніжаюцца заробкі і ўзровень жыцьця – значыць, нарастае сацыяльная напружанасьць. І гэтую напружанасьць немагчыма ўхіліць толькі з дапамогай ідэалягічнай апрацоўкі людзей.\nАўтар наступнага ліста на гэтую ж тэму – Міхась Лойка зь мястэчка Сасновы Бор Сьветлагорскага раёну. Слухач піша:\n“Энэргетычную вайну з Расеяй распачаў Лукашэнка. Наступствы яе адмоўна паўплывалі на эканоміку ня толькі Расеі, але і Эўразьвязу. І гэта ведае як бліжняе, так і далёкае замежжа. Акрамя таго, Аляксандар Рыгоравіч працягвае ігнараваць міжнародныя і міждзяржаўныя нормы, правілы, пагадненьні. Захад і апазыцыя з гэтай нагоды выказваюць шкадаваньні, прымаюць дэклярацыі. Але вялікага плёну ад таго няма. Настаў час дзейнічаць рашуча, а не чакаць, пакуль Лукашэнка збудуе АЭС і ўзброіцца ядравай зброяй. Таму эўрапейскім ды іншым краінам, у тым ліку й Расеі, неабходна выказаць недавер Лукашэнку і ягонай камандзе (у тым ліку парлямэнту); прызнаць кааліцыйны ўрад, які мусяць стварыць дэмсілы ці сам Сідорскі, – і толькі зь імі весьці ўсе справы. Трэба, каб зноў пачаў працаваць легітымны Вярхоўны Савет 13-га склікання, які павінен зрабіць нашу рэспубліку парлямэнцкай. Да таго ж, падвойная выканаўчая ўлада рэспубліцы не пад сілу. Дастаткова Савету Міністраў. Як было раней. Вось і будзе кампэнсацыя сродкаў ад падвышэньня цэнаў на расейскія энэрганосьбіты”.\nНаўрад ці варта чакаць, спадар Лойка, што эканамічныя ды палітычныя зьмены прынясуць у Беларусь нейкія вонкавыя сілы. Выказваць недавер беларускай уладзе, ствараць кааліцыйны ўрад, праводзіць палітычныя рэформы, наладжваць дэмакратычную сыстэму выбараў – якраз тыя справы, якія можа і мусіць рабіць само беларускае грамадзтва. Вядома, міжнародная падтрымка істотная, але ўсё ж не вызначальная ў гэтай справе.\nЛіст ад нашай апанэнткі Галіны Ўласік з Чэрвеню.\n“Часта слухаю Вашы перадачы. Але не таму, што веру Вам. Папросту цікава, пра што сёньня вы і вашы добразычліўцы будзеце хлусіць. На пытаньне, што было адметнае ў мінулым годзе, амаль усе вашы суразмоўцы ўспамінаюць Мілінкевіча, Казуліна і той натоўп, што сабраўся ўвесну на плошчы. Чаму ж вы маўчыцё пра добрыя справы, якія зрабіў летась Лукашэнка, дзякуючы сваёй працавітасьці і стараннасьці свайго атачэньня. Якія добрыя адносіны ён наладзіў з Расеяй.\nІ колькі можна перажоўваць тыя выбары? Мы выбралі Лукашэнку – і задаволены, што не памыліліся. А потым выберам і ягонага сына. А Мілінкевіч толькі вандруе па сьвеце і выпрошвае падачкі. Лукашэнка – палітык рэдкага розуму. Іншыя правіцелі зайздросьцяць Лукашэнку, бо ён разумнейшы за іх. Кіраваць бы Лукашэнку Расеяй – ужо там ён разгарнуўся б.\n…Ведаю, што вам не спадабаецца мой ліст. Але гэта – праўда. Я пісала тое, што думаю”.\nДзякуй Вам, спадарыня Уласік, за шчырасьць. Праўда, цяжка зразумець, што Вы маеце на ўвазе, калі сьцьвярджаеце, што прэзыдэнт Лукашэнка наладзіў добрыя адносіны з Расеяй. Можа, Вы пісалі свой ліст яшчэ да новага году, а кінулі яго ў паштовую скрынку толькі цяпер?\nЛічу, асабліва адметная ў Вашым допісе вось гэта фраза: “Кіраваць бы Лукашэнку Расеяй – ужо там бы ён разгарнуўся”. Напэўна, падобныя думкі прыходзілі ў галаву й многім расейскім палітыкам. Можа, якраз у выніку іх і стала магчымай нядаўняя нафтагазавая вайна між Беларусьсю і Расеяй?\nНаш слухач Віктар Кляноўскі зь вёскі Друя Браслаўскага раёну не пагаджаецца зь некаторымі перадачамі, што чуў па “Свабодзе”:\n“Слухаю Ваша радыё, і складаецца ўражаньне, што віной усім нашым нягодам – прэзыдэнт. А прэзыдэнт – гэта ўсяго толькі аблічча народу. Няўжо вы лічыце, што калі да ўлады прыйдуць дэмакраты ці лібэралы, дык у Беларусі, нібы, з падмогай чароўнага пруточка адразу ўсталюецца рай? А я ўпэўнены, што будзе яшчэ горш. Ну, прынамсі, першыя дзесяць год. Сорамна мне робіцца й за тых, хто спачатку галасаваў за цяперашняга прэзыдэнта, а цяпер палівае яго брудам. Такія людзі заўсёды будуць нечым ці некім незадаволены”.\nМы, спадар Кляноўскі, імкнемся падаваць розныя погляды на гэту праблему. Гучаць на хвалях “Свабоды” і прыхільнікі цяперашняга рэжыму, і тыя, хто лічыць сёньняшнюю палітыку тупіковай. Ці могуць у Беларусі адбыцца імгненныя зьмены ў лепшы бок, калі да ўлады прыйдуць дэмакратычныя сілы? У нейкіх сфэрах – напэўна. Прынамсі, дзеля таго, каб усталяваць справядлівую і дэмакратычную выбарчую сыстэму, зрабіць свабоднымі сродкі масавай інфармацыі, вызваліць палітвязьняў – шмат часу не спатрэбіцца. Зьмены ў эканоміцы так хутка не адбудуцца. Але й на іх патрэбны зусім не дзесяцігодзьдзі. Дастаткова для прыкладу паглядзець хоць бы на суседзяў Беларусі – Польшчу, Літву, Латвію.\nНам піша Юзэфа Таркоўская з Баранавіч:\n”Жыцьцё – гэта разнастайнасьць. Паглядзіце на палявыя кветкі – і вам стане зразумела: у разнастайнасьці – сьвежасьць і чароўнасьць. Гармонія Сусьвету – адрознасьці народаў і культур. Ніякай стандартызацыі. Узвысіць чалавека можа толькі самастойная творчасьць, а не перайманьне суседа”.\nІ яшчэ адзін фрагмэнт. Зь ліста Віктара Скарахода зь Менску -- былога партызана, настаўніка, нашага даўняга і адданага сябра:\n“Мне 84-ы год. Не смуткую, што па няўмольных законах Сусьвету глядзець на белы сьвет мне застаюцца толькі дні. Радуюся, што пакідаю жыць маімі інтарэсамі трох сыноў, а за імі і трох маіх унукаў. Яны, унукі, яшчэ малыя, але я з радасьцю назіраю, як іх сумленьнем завалодала наша пакутніца Беларусь, яе лёс, яе слаўная і багатая гісторыя”.


Галоўная ➠ Атлусценне ➠ Правільнае харчаванне-залог паспяховай барацьбы з лішнім вагой\nІснуе шмат метадаў барацьбы з атлусценнем, прачытаць пра якія можна на сайце metodu-lechenia.net, але ёсць асноўныя правілы, якія неабходна выконваць у любым выпадку. Яны дапамогуць ліквідаваць лішнія кілаграмы і дамагчыся жаданага выніку.\nСправа тычыцца захавання правільнага рацыёну, які з'яўляецца асноўнай ударнай сілай у барацьбе з атлусценнем. Неабходна выпрацаваць у сабе звычку ёсць мала, у адно і той жа час, калі прысутнічае пачуццё голаду і не наядацца да адвалу. Трэба таксама навучыцца правільнаму спалучэнню харчовых інгрэдыентаў, прымаць ежу асобна і ўжываць да трох літраў вадкасці на кожны дзень. Дастатковую пітво і дбайнае перажоўванне ежы забяспечаць хуткае насычэнне. Галоўнае – зрабіць звычкай усе вышэйпералічаныя рэкамендацыі і неўзабаве правільнае харчаванне забяспечыць нармальнае стан здароўя і стройную фігуру.\nНеабходна таксама адмовіцца ад шкодных прадуктаў (кандытарскіх вырабаў, алкаголю, газаваных напояў), абмежаваць ужыванне солі, сланечнікавага і сметанковага алею. У рацыён рэкамендуецца дадаць зеляніны і свежых гародніны. Не варта рабіць запасы прадуктаў, а купляць іх на адзін дзень, за які яны будуць ужывацца. Некаторыя прадукты нельга ўжываць разам, а спалучэнне іншых акажа станоўчы ўплыў на страваванне. Не варта захапляцца варанай гароднінай і аддаць перавагу свежым. Любую ежу ў адварным выглядзе рэкамендуецца ўжываць з зелянінай і свежымі гароднінай.\nУ дадатак да правільнага рацыёну абавязковым з'яўляецца выкананне фізічных нагрузак. Яны дапамогуць набыць цягліцавы тонус і забяспечаць больш хуткую страту лішняга вагі.


4 спосабы паўторнага выкарыстання выціснутых цытрын для ўборкі дома - SANTE PLUS MAG - TELES RELAY\nЦытрына дакладна не садавіна, як любы іншы. Дзякуючы высокаму ўтрыманню флаваноідаў, гэтая супер ежа дапамагае клапаціцца пра нашу скуру, валасы і здароўе. Але на гэтым яго ўласцівасці не сканчаюцца. Цытрынавая кіслата, якая змяшчае яе, надае ёй грознае дзеянне ў абслугоўванні дома. Каб ачысціць самыя ўпартыя плямы, беражыце сваю пральную машыну альбо для зняцця накипу з кранаў гэты цытрусавы фрукт - гэта шматфункцыянальны прадукт, які з'яўляецца адным з самых папулярных саветаў бабулі.\nДля ўтрымання дома выбірайце натуральны\nЧорнае мыла, марсельскае мыла, памідор, белы воцат, сода ці нават лімон - гэта натуральныя інгрэдыенты, якія дазваляюць прыбіраць дом, не звяртаючыся да хімічных рэчываў. Большасць такіх камерцыйных чысцяць сродкаў поўны шкодных таксічных рэчываў для вашага здароўя і для навакольнага асяроддзя. Каб захаваць ваш інтэр’ер ад падлогі да столі, выбірайце экалагічна чысты, чысты, эканомны і недаступны шафу.\nЯк прыбраць дом цытрынавымі скарынкамі\n1. Выдаліце плямы ад поту і ачысціце бялізну\nКаб ачысціць вопратку і выдаліць плямы з тэкстылю, лімон - ваш лепшы саюзнік. Проста пасыпце пляма содай на заплямленае месца і націрыце пляма цытрынавай скарынкай пасля выціскання. У таз наліце кіпень і цытрынавы сок, які вы раней адклалі, а потым пакладзеце туды бялізну. Замочыце ў гарачай вадзе на гадзіну. Вы можаце памыцца ўручную, дадаўшы ў таз мыйны сродак альбо марсельскае мыла, альбо адціснуць тканіну і пакласці яе ў пральную машыну.\n2. Ачысціце паверхні\nКаб ачысціць кухонную або ванную ракавіну, а таксама паверхні з нержавеючай сталі ці керамікі, не трэба марнаваць цэлае стан на хімічныя чысцяць сродкі, толькі цытрына вельмі эфектыўна чысціць плямы самы непакорлівы. Проста выцісніце палову цытрыны і выкарыстоўвайце яе ў якасці губкі. Пачысціце паверхні, каб развітацца са слядамі бруду і вапнавага налёту. Пакіньце яго на некалькі хвілін і змыйце чыстай вадой. Каб кран блішчаў, прарабіце тое ж самае і пратрыце сухой тканінай з мікрафібры або ўбіраючай паперай, каб выдаліць усе рэшткі накіпу. Гэты метад вельмі эфектыўны для выдаліце сляды вапнавага налёту на кухоннай тэхніцы.\n3. Водар вашага дома\nКалі гэты цытрусавы фрукт з'яўляецца выдатным ачышчальнікам для дома, ён таксама дазваляе прынесці ў ваш дом прыемныя пахі. Для гэтага выцісніце цытрына з дапамогай сокавыціскалкі, каб выдаліць увесь сок, і пракіпяціце яго лупіну ў рондалі, напоўненым вадой, каля трыццаці хвілін. Дайце астыць, а потым пераліце вадкасць у пульверызатар. Вынік: натуральны дэзадарант, які дапаможа прымусіць знікнуць усе дрэнныя пахі. Для духаў дома ёсць таксама нястрымны фокус з содай.\n4. Зрабіце натуральны абястлушчвальнік\nБольш ніякіх абястлушчвальнікаў, якія прадаюцца ў супермаркетах, аддаюць перавагу цытрыне, каб выдаліць усе тлушчавыя плямы. Нарэжце лупіну 5 цытрын невялікімі кавалачкамі і пакладзеце іх у шкляны слоік. Уліце воцат, шчыльна зачыніце і дайце пастаяць два тыдні. Затым адфільтруйце прэпарат у іншую банку, і ўсё гатова! Натуральны, эканамічны і экалагічны абястлушчвальнік.\nГэты артыкул упершыню з'явіўся на https://www.santeplusmag.com/4-facons-de-reutiler-les-citrons-press-pour-nettoyer-la-maison/\nпершыя элементы апытання - Jeune Afrique


Семінар для журналістаў у Берліне - Адукацыя\nСемінар быў прысвечаны тэме меншасцяў у Нямеччыне – нацыянальных, сэксуальных, а таксама інвалідаў. Праграма разлічана для маладых журналістаў з Малдовы, Украіны, Расіі, Беларусі. Кандыдатам не абавязкова быць журналістамі з істотным стажам працы ў СМІ: тэрмін «журналіст» інтэрпрэтуецца шырока, гэта можа быць блогер ці пазаштатны карэспандэнт.\nСемінар доўжыўся сем дзён, працоўная мова — руская, што здымае камунікацыйныя перашкоды. Арганізатары пакрываюць усе выдаткі. Прыемным бонусам з’яўляецца і тое, што амаль ва ўсе музеі замежных журналістаў прапускаюць бясплатна, па прэс-карце.\nПяціпавярховы палавы орган\nБудынак рэдакцыі газеты ўразіў: на ім намаляваны палавы орган, на ўсе пяць паверхаў. Справа ў тым, што насупраць рэдакцыі TAZ змяшчаецца рэдакцыя нямецкамоўнай жоўтай прэсы Bild, і аднойчы ў «TAZ» выйшаў сатырычны фельетон, быццам бы галоўны рэдактар «Bild» Kai Diekmann адправіўся на аперацыю па павелічэнні таго самага, што зараз на пяць паверхаў. Артыкул надрукавалі на 20-ай старонцы газеты, якая славіцца выдуманымі жартаўлівымі гісторыямі. Kai Diekmann вырашыў падаць у суд. Грошы ён не атрымаў, але электроннае выданне прыбрала гэты артыкул.\nСкульптар Пітэр Ленк папрасіў рэдактара «TAZ» аб дазволе ўсталяваць выпуклы малюнак на сцяне будынка, які і ўсталявалі ноччу. Такім чынам, з’явіўся гэты твор мастацтваў, на якім намаляваныя яшчэ і некаторыя пацярпелыя ад артыкулаў рэдактара «Bild». Тагачаснага галоўнага рэдактара «TAZ» змяніў яго пераемнік, і шматлікім супрацоўнікам штата не па душы гэты малюнак, але па законах Нямеччыны гэта ўжо абароненае мастацтва. Дарэчы, мур з выявай глядзіць якраз на вокны «Bild»…\nПадчас праграмы мы слухалі лекцыі ад журналістаў TAZ. На іх можна было даведацца аб працы рэдакцыі, аб гісторыі газеты, што існуе з 1978 г.\nГалоўны рэдактар «TAZ» — лесбіянка, а ў нас людзі нетрадыцыйнай арыентацыі быццам і не існуюць. Ці гэта толькі мне не пашанцавала пачуць гучнае, сур’ёзнае, ня шэптам і не перад двума, трыма людзьмі «Я — гей»?\nДарэчы, каардынатары семінара, праводзячы экскурсію па рэдакцыі, сарамліва прыгаворвалі: «Рэдакцыя ў нас невялікая – працуе прыблізна 150 чалавек, і гэта з фрылансерамі. Пяць паверхаў і ўнізе сваё кафэ». Гэта штодзённая газета, наклад якой складае каля 60. 000 асобнікаў.\nГазета «TAZ» здзіўляе малой колькасцю рэкламных блокаў і пры азнаямленні з ёй паўстае лагічные пытанне – на якія сродкі існуе выданне? Аказалася, што газета існуе за кошт фонда Pantera, у які любы ахвотны можа зрабіць унёсак, каб такая выдатная газета працягвала сваё існаванне. Уявіць тое самае ў сучаснай Беларусі, на жаль, не прадстаўляецца магчымым.\nСвет, дзе жыве чалавек\nПадчас аднаго з ланчаў мы наведалі Mauer Café, дзе працуюць таксама і людзі з абмежаванымі магчымасцямі. Уразіла тое, як малады 23-цігадовы хлопец Табіяс Шмідт з сіндромам Даўна спакойна, з усмешкай, разносіць напоі наведвальнікам кафэ. Ён падрабязна распавёў, як працуе, што ўваходзіць у яго абавязкі, і з задавальненнем пазаваў перад фотакамерай. Перад гэтым усмешлівым, добразычлівым, задаволеным жыццём чалавекам адчуваеш сябе крыху няўтульна, паколькі цяжка ўявіць падобную сітуацыю ў маёй краіне.\nУ Нямеччыне для такіх людзей з асаблівасцямі існуе шмат інтэграцыйных праграм: вучыцца з усімі, працаваць з усімі, быць усюды, дзе пажадае душа. Інваліды нічым не абмежаваныя – у любой установе ёсць і пандусы, і ліфты; цяжка ўявіць сабе месца ў Берліне, куды інвалід не змог бы патрапіць.\nМне давялося пабываць таксама ў дзіцячым інтэграваным садку. Сярод абсалютна здаровых хлопчыкаў і дзяўчынак ёсць і дзеткі з захворваннямі – напрыклад, аўтызму. Выхавальнікі вучаць дзяцей, што гэта не праблема, проста ўсе мы розныя. Дзяцей выхоўваюць так, што ніхто не пакрыўдзіць і ня пасмяецца над сваім аднакашнікам з асаблівасцямі, наадварот, яго падтрымаюць і дапамогуць.\nДарэчы, у садку тры выхавальніцы на групу. Сістэма заняткаў пабудавана такім чынам, што дзіця само вырашае, чым хоча займацца. Малым ніколі не скажуць: «Цяпер будзем маляваць». Не, у дзіцяці пытаюцца: «Чым ты хочаш займацца сёння?». Хтосьці сядзе маляваць, а нехта — гуляць. На цалкам разумнае пытанне ўдзельнікаў семінара: «А калі нічога рабіць не хоча?», выхавальнікі шчыра здзіўляюцца: «Як нічога? У нас такога не бывае».\nБацькі дзяцей, што наведваюць гэты садок, заўважаюць: дзеці не стамляюцца ў садку, іх ні да чаго не прымушаюць, таму і дома яны сябе паводзяць спакойна і ўраўнаважана.\nПадчас праграмы атрымалася наведаць і шэраг дзяржаўных установаў – Міністэрства замежных справаў, Федэральную канцылярыю, Рэйхстаг. Цікава, што ў калідорах на сценах Рэйхстагу можна пабачыць арыгінальныя надпісы савецкіх салдат, што тыя пакінулі ў маі 1945-га. Усё гэта гісторыя, якая, як лічаць немцы, павінна быць захаваная.\nШто рабіць з натхненнем?\nВынікам нашага семінара сталі матэрыялы, напісаныя для «TAZ». Удзельнікі таксама атрымалі сертыфікаты аб удзеле ў праграме, што можна будзе пазначыць у сваім рэзюмэ.\nУразiцца, захапіцца, натхніцца і наведаць семінары газеты «TAZ» раю ўсім маладым журналістам. Дарэчы, семінары не рэдкія – у мінулым годзе іх адбылося пяць, кожны прысвечаны новай тэме.\nСемінар «TAZ» — аб праблемах, пра якія ў Беларусі не прынята казаць гучна, а можа нават і ўслых. Пра людзей, якіх няма ў грамадстве, дакладней, пра тых, якіх грамадства пастаралася адсунуць на ўскраіну сваёй свядомасці. Як журналіст я атрымала досвед, а галоўнае — інфармацыю і веды, якія дапамогуць мне ў працы яшчэ не над адным матэрыялам.


09:00, 12 студзень 2022\nЛеон Арон, дасьледчык Амэрыканскага інстытуту прадпрымальніцтва, даў свае прагнозы пра дзеяньні Расеі ў Казахстане і магчымасьць наступу на Ўкраіну, а таксама расказаў, чаму некаторыя заходнія палітыкі памянялі свае погляды на Беларусь.\n17:38, 09 студзень 2022\nКалі ідзе чарада сьвятаў, то не абысьціся безь бяседных загадаў. Найперш запрасіць за стол і сямейнікаў, і гасьцей. Гаспадар камандуе: Сядайма! Ежма! Сьпявайма! Як утвараюцца такія беларускія формы і чаму расейскія адвакаты кажуць толькі „присаживайтесь“.\n11:00, 09 студзень 2022\nЯкія аргумэнты выказвалі ў Кіргізстане супраць накіраваньня войскаў у Казахстан у рамках апэрацыі АДКБ? Ці падобныя цяперашнія пратэсты ў Казахстане і тры рэвалюцыі ў Кіргізстане? Ці створыць увод войскаў АДКБ у Казахстан прэцэдэнт для Кіргізстану?\n11:00, 08 студзень 2022\n17:06, 07 студзень 2022\n20:58, 06 студзень 2022\n6 студзеня — сьвята Трох Каралёў у заходнехрысьціянскай традыцыі. Яны першыя пакланіліся немаўлятку Хрысту. Імёны, зашыфраваныя ў надпісе С+M+B на дзьвярах дамоў, раскрываем па-беларуску.\n21:06, 28 сьнежань 2021\n12:00, 26 сьнежань 2021\n«Не такія доўгія рукі ў іх», — старшыня Беларускага Хэльсынскага камітэту аб правах чалавека ў Беларусі ў 2021-м\nЯк зьмянілася сытуацыя з правамі чалавека ў Беларусі ў 2021 годзе? Ці застаюцца ў краіне магчымасьці весьці праваабарончую працу? Ці зьмянілася азначэньне палітвязьня, якім апэруе беларуская праваабарончая супольнасьць? Якой будзе сытуацыя з правамі чалавека ў 2022 годзе?\n09:00, 25 сьнежань 2021\n09:00, 22 сьнежань 2021\n09:00, 21 сьнежань 2021\n09:00, 18 сьнежань 2021\n18:50, 17 сьнежань 2021\nІнтэрвію DW «Час пачынаць дыялёг, на коне — незалежнасьць Беларусі» пісьменьніка і мастака Артура Клінава выклікала гарачыя спрэчкі\n08:00, 17 сьнежань 2021\n10:00, 16 сьнежань 2021\n09:01, 15 сьнежань 2021\n19:58, 13 сьнежань 2021\n17:54, 13 сьнежань 2021\nСаша і Дзіма вырасьлі ў дзіцячым доме ў Беларусі. Летам 2020-га абодва ўдзельнічалі ў пратэстах, хоць ім яшчэ не было 18-ці. На іх завялі крымінальную справу. Дзіма ня вытрымаў ціску сьледчага і скончыў жыцьцё самагубствам. Саша вырашыў уцячы зь Беларусі і пачаць жыцьцё наноў.\n19:15, 08 сьнежань 2021\nУ інтэрвію Свабодзе Павал Сьлюнкін расказаў, як дыпляматы ставяцца да цяперашніх падзей, чаму Макей не перайшоў на бок пратэстоўцаў і ў чым сакрэт палітычнага доўгажыхарства Аляксандра Лукашэнкі.


Артур Раманчук: «Спробаў уплываць празь мяне на Яраслава не было»\n07 люты 2011, 21:04\nУ той час як Нацыянальны камітэт Аб’яднанай грамадзянскай партыі выказаў вотум недаверу намесьніку старшыні АГП Яраславу Раманчуку, ягоны пляменьнік Артур атрымаў пастанову суду, паводле якой павінен адбыць 9 сутак пакараньня.\n20 сьнежня мінулага году Артура Раманчука асудзілі на 12 сутак адміністрацыйнага арышту за ўдзел у мітынгу на плошчы Незалежнасьці ў Менску, але праз трое сутак выпусьцілі з Жодзінскай турмы з-за стану здароўя. Што спрычынілася да зьмены рашэньня і калі хлопец павінен вярнуцца на нары?\nАртур Раманчук — студэнт І курсу Люблінскага ўнівэрсытэту ў Польшчы, будучы журналіст. У дзень прэзыдэнцкіх выбараў быў затрыманы ў Менску падчас мірнай акцыі, а 20 сьнежня на рашэньне суду атрымаў 12-суткавы тэрмін зьняволеньня. Быў вызвалены дачасна, але сёньня атрымаў паведамленьне, што «недаседжаныя» 9 сутак давядзецца кампэнсаваць:\nРаманчук: «Я павінен быў пачаць адбываць рэшту тэрміну адразу пасьля таго, як прыехаў з Польшчы ў Беларусь. Да мяне прыйшоў участковы і пазнаёміў з адпаведнай пастановай. Але ў мяне зараз праблемы са здароўем. То бок, я ўчора выклікаў „хуткую дапамогу“, і мне ў гэтым зьвязку сказалі: як толькі выздаравею — адразу ў турму. Зрэшты, я думаю, што пайду ўжо сёньня, таму што ў мяне праз тыдзень ужо пачынаецца вучоба і атрымліваецца, чым раней я адседжу, тым лепей будзе для майго навучальнага працэсу. Бо якраз атрымліваецца перапынак перад сэмэстрам, які можна скарыстаць.\nСпадзяюся, што паціху папраўляцца і так буду, прынамсі, кажуць, што лекі там прымаць можна. Таму, хутчэй за ўсё, сёньня ўвечары і пайду».\nКарней: «Для вас такое разьвіцьцё падзеяў стала нечаканасьцю, сюрпрызам са знакам мінус?»\nРаманчук: «Ну так, гэта, канечне, непрыемна. Шчыра кажучы, было немалое зьдзіўленьне, бо ніхто такога нават не чакаў. Адвакат кажа, што таксама за сорак гадоў сваёй практыкі ня памятае, каб нешта падобнае здаралася — каб чалавека выпусьцілі, а потым зноў вярнулі «даседжваць».\nАдвакат кажа, што таксама за сорак гадоў сваёй практыкі ня памятае, каб нешта падобнае здаралася — каб чалавека выпусьцілі, а потым зноў вярнулі «даседжваць».\nКарней: «З Жодзіна вас выпусьцілі паводле стану здароўя?»\nРаманчук: «Так, я маю даведку наконт стану здароўя, і мяне на гэтай падставе адпусьцілі».\nКарней: «Сёньня Нацыянальны камітэт АГП выказаў недавер намесьніку старшыні АГП, экс-кандыдату ў прэзыдэнты, вашаму дзядзьку Яраславу Раманчуку. Якая на гэты конт ваша рэакцыя?».\nРаманчук: «Ведаеце, у мяне зараз няма інтэрнэту, і я проста не магу нічога дакладна сказаць. Так што ніякай інфармацыі адносна гэтага ня бачыў і ня маю ніякай пэўнасьці, што там і як. Прабачце».\nКарней: «Артур, пакуль вы сядзелі трое сутак у Жодзіне, ці былі спробы неяк паўплываць праз вас на Яраслава?».\n«Не-не. Ніякіх такіх спробаў не было. Магу з усёй адказнасьцю казаць, што нічога падобнага ні ад кога не сыходзіла. Але ня думаю, што я мог бы ў гэтым сэнсе кагосьці ўсур’ёз зацікавіць».\nКарней: «Увогуле зь Яраславам кантактуеце, непаразуменьняў ніякіх няма?».\nРаманчук: «Так, праўда, рэдка, але калі ёсьць магчымасьць, то кантактуем, без праблемаў».\nКарней: «Трымайцеся, каб у турме зноў не захварэць».\nРаманчук: «Дзякуй! Буду старацца…»\nРодныя Артура Раманчука не хаваюць зьдзіўленьня ад рашэньня зноў вярнуць хлопца на турэмныя нары. Маці Артура Сьвятлана Раманчук у размове з нашым гарадзенскім карэспандэнтам сказала, што ўвогуле існуе блытаніна з фармулёўкай вызваленьня сына з-пад арышту ў мінулым годзе.\nЗ аднаго боку, яна сама бачыла даведку, у якой было напісана, што ў турме ў яго здарыўся прыступ эпілепсіі, хоць сам Артур запэўнівае, што нічога падобнага зь ім не было. Зь іншага боку, прадстаўнік адміністрацыі турмы ў Жодзіне заявіў, што Артур быў адпушчаны, бо ён студэнт замежнай ВНУ. Праўда, падобная гуманнасьць чамусьці не была ўлічаная ў выпадку з сынам кандыдата ў прэзыдэнты Рыгора Кастусёва Андрусём, які таксама вучыцца ў Польшчы. Яго асудзілі на 15 сутак і ніякай «амністыі» не ўжылі.\nЯ.Раманчук: Я ратаваў ня толькі сваё жыцьцё. Я ратаваў жыцьці іншых людзей


Прастора для здольных\n17.03.2018 12:25 Адукацыйная прастора\nСёння не выклікае сумнення важнасць і неабходнасць работы з адоранымі дзецьмі, якія адрозніваюцца адно ад аднаго ступенню адоранасці, пазнавальным стылем, сферамі інтарэсаў. І таму адной з прыярытэтных задач установы адукацыі з’яўляецца стварэнне ўмоў, якія забяспечаць выяўленне і развіццё адораных дзяцей, рэалізацыю іх патэнцыяльных магчымасцей.\nАле каб раскрыць патэнцыял дзіцяці, правільна адабраць змест, формы і метады арганізацыі адукацыйнага працэсу, патрэбен сістэмны падыход да навучання і выхавання адораных навучэнцаў, своечасовая дыягностыка іх здольнасцей, праграмнае забеспячэнне, прафесіяналізм настаўніка, здольнага працаваць з таленавітымі вучнямі. Усё гэта і прывядзе да эфектыўнай арганізацыі работы з названай катэгорыяй дзяцей.\nАб эфектыўнай рабоце з адоранымі дзецьмі ў нашай школе сведчыць выніковае выступленне вучняў на алімпіядах па вучэбных прадметах рознага ўзроўню. Колькасць прызавых месцаў на другім, трэцім і заключным этапах рэспубліканскай алімпіяды за апошнія дзесяць гадоў вырасла з 2 да 34. Неаднаразова навучэнцы школы станавіліся лаўрэатамі абласной прэміі імя Аляксандра Іосіфавіча Дубко, якую атрымліваюць асабліва адораныя навучэнцы ўстаноў агульнай сярэдняй, прафесійна-тэхнічнай, сярэдняй спецыяльнай адукацыі і студэнты ўстаноў вышэйшай адукацыі за высокія дасягненні ў вучэбнай дзейнасці, актыўны ўдзел у грамадскім жыцці.\nУ сваёй рабоце мы імкнёмся не толькі да выяўлення здольных, адораных і таленавітых вучняў у розных галінах ведаў, але і развіваем інтэлектуальна-творчы патэнцыял кожнага дзіцяці. Важна не толькі вызначыць узровень здольнасцей і іх разнастайнасць, але і правільна ажыццяўляць іх развіццё.\nГалоўнае, каб кожнае дзіця разумела значэнне сваёй дзейнасці, а таксама магло адсочваць свой шлях да поспеху. Таму да месца будзе нагадаць асноўныя прынцыпы стварэння ўмоў для развіцця дзіцячай адоранасці: пераемнасць, сістэмнасць, інтэгратыўнасць. Зыходзячы з прынцыпаў, распрацоўваюцца паслядоўныя крокі дзейнасці, якія можна разбіць на 5 этапаў:\n* дыягнастычны — аналіз схільнасцей, інтарэсаў, вынікаў дзейнасці навучэнцаў;\n* вучэбны — ажыццяўленне індывідуальнага і дыферэнцыраванага падыходу падчас вучэбных заняткаў, індывідуальныя заняткі і кансультацыі для здольных дзяцей у рамках работы школы інтэлектуальнага развіцця, факультатыўныя заняткі, гурткі;\n* метадычны — планаванне, работа з метадычнай літаратурай, распрацоўка індывідуальных маршрутных лістоў;\n* творчы — удзел у алімпіядах, конкурсах, пазакласных мерапрыемствах, спаборніцтвах;\nпрафарыентацыйны — прафесійнае самавызначэнне навучэнцаў, выбар профілю навучання.\nАдной з эфектыўных форм работы з адоранымі дзецьмі ў нашай установе адукацыі з’яўляецца работа школы інтэлектуальнага развіцця, дзейнасць якой накіравана на падрыхтоўку навучэнцаў да прадметных алімпіяд, конкурсаў, канферэнцый. Заняткі ў школе спрыяюць развіццю інтэлекту навучэнцаў, набыццю навыкаў рашэння нестандартных і нетрадыцыйных заданняў, атрыманню неабходных псіхалагічных установак. Школа ў сваёй дзейнасці кіруецца дзеючай нарматыўнай прававой базай, рэкамендацыямі органаў кіравання па рабоце з адоранымі дзецьмі і моладдзю.\nУ рамках сістэмы падтрымкі таленавітых дзяцей у школе выкарыстоўваецца шырокі спектр дыстанцыйных алімпіяд і конкурсаў, якія даюць магчымасць для праяўлення творчай актыўнасці, пашырэння інтэлектуальнага і культурнага дыяпазону, альтэрнатыўнай ацэнкі ўласных ведаў і дасягненняў. У адораных дзяцей больш развіта імкненне да перамогі. Мяркуем, што менавіта ўдзел у міжнародных інтэлектуальных конкурсах і алімпіядах дазваляе задаволіць розныя патрэбы адоранага дзіцяці.\nАднак у імкненні да дасягнення станоўчых вынікаў варта памятаць, што ў поўнай меры гэты вынік залежыць ад зладжанай работы педагагічнага калектыву, навучэнцаў і іх законных прадстаўнікоў, ад выразна адпрацаванага механізму стымулявання ўсіх удзельнікаў гэтага працэсу.\nНа сённяшні дзень у школе распрацавана сістэма заахвочванняў педагогаў і вучняў — пераможцаў алімпіяд, конкурсаў, канферэнцый, спаборніцтваў. Падчас правядзення штогадовага свята ўшанавання прызёраў алімпіяд, творчых конкурсаў і спартыўных спаборніцтваў вучням уручаюцца падарункі, бацькам — падзячныя лісты.\nсярэдняй школы № 7 Смаргоні Гродзенскай вобласці.


Motorola не будзе абнаўляць Moto G4 да Android O | Androidsis\nMotorola не будзе абнаўляць Moto G4 да Android O\nРафа Радрыгес Балестэрас | | Motorola, Падручнікі\nПадобна на тое, Motorola, парушаючы яго слова, пакіне сваю паспяховую лінейку мабільных тэлефонаў Moto G з апошніх абнаўленняў. Нешта, што пасадзіла незлічоных карыстальнікаў, як збан з халоднай вадой. Колькасць людзей, якія давяраюць Lenovo, укладваючы грошы ў прыладу, відавочна плацежаздольную.\nІ сур'ёзнае ў гэтым - Motorolá "Адмоўцеся" ад Moto G4, нават абнародаваўшы, што гэтыя прылады будуць абноўлены да Android N і Android O. Гэта законна ці цалкам незаконна? Як мы ўжо бачылі ў рэкламе, Moto G зроблены намёк на будучыя абнаўленні.\n1 Motorola Moto G і G4 Plus выйшлі з абнаўленняў Android\n2 Прылады з абнаўленнямі менш чым за два гады!\nMotorola Moto G і G4 Plus выйшлі з абнаўленняў Android\nСправа больш сур'ёзная, чым здаецца, і можа выклікаць скаргі многіх карыстальнікаў. Невыкананне таго, што абяцана ў камерцыйных брашурах, можа стаць прадметам судовага разбору. Веданне, што прылада будзе атрымліваць абнаўленні аперацыйнай сістэмы, можа мець вырашальнае значэнне падчас пакупкі.\nКалі вы неўзабаве купілі Motorola Moto G або Moto G4 Plus, аперацыйная сістэма перастане абнаўляцца. Навіны гэта было афіцыйна вядома Motorola. Абвясціўшы спіс прылад, якія можна абнавіць да Android O. На здзіўленне многіх карыстальнікаў Moto G4 і G4 Plus выключаны.\nСправа ў тым, што Motorola кінулася мяняць пасады. Ужо выдаліць згадкі аб абнаўленнях з усёй вашай рэкламы аперацыйнай сістэмы гэтых тэрміналаў. Хоць гэтая мера бескарысная, паколькі ёсць здымкі і рэкламныя брашуры, у якіх гарантуецца, што будзе абноўлена, па меншай меры, Moto G4 Plus. Як мы можам інтэрпрэтаваць гэты манеўр утойвання абяцанняў?\nПрылады з абнаўленнямі менш чым за два гады!\nДа спаткання Motorola карысталася вельмі добрай рэпутацыяй сярод карыстальнікаў з пункту гледжання палітыкі абнаўлення. Фактычна, да большай часткі спаборніцтваў было хутка абсталяваць свае прылады новымі версіямі Andorid. Але, магчыма, з-за большага паглыблення ў стварэнне новых тэрміналаў з большай хуткасцю нешта змянілася. Былі ў стане пакінуць у баку абнаўлення прылад, якіх даўно няма на рынку.\nШто гэта будзе? Motorola магла выправіць і стрымаць слова. Але пасля мадыфікацыі рэкламы пра Moto G4 усё паказвае, што так яно і не будзе. Такім чынам, больш верагодна, што гэтыя тэрміналы, якія правялі на рынку менш за два гады, не бачаць абнаўлення сваіх аперацыйных сістэм. Якую шкоду гэта рашэнне прынясе продажам Motorola? Прынамсі, яго добрая рэпутацыя была заплямлена гэтымі рашэннямі, якія нікому не падабаюцца.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Motorola » Motorola не будзе абнаўляць Moto G4 да Android O\nФэйк !!!! Я прачытаў яго сёння раніцай непасрэдна з афіцыйнай старонкі, і калі g4 і g4 plus атрымаюць абнаўленне, бо хочуць сустрэцца з карыстальнікамі. Але паколькі яны не планавалі гэтага, ён прыйдзе крыху пазней, чым меркавалася\nХасэ Луіс. сказаў\nДобра паведаміце пра сябе, перш чым пісаць! Навіны з учорашняга дня! Moto G4 Plus, калі яны будуць абнаўляцца да Oreo (Eye only the Plus)\nАдказ Хасэ Луісу.\nВыпраўленні Motorola: Moto G4 Plus атрымае Android Oreo


Гэта дзіўнае і часам нелягічнае па некаторых момантах прыцягненне паміж мужчынам і жанчынай прынята называць «любоўю». Мабыць, няма выдатней гэтага пачуцці. Кожнаму чалавеку хочацца шчасця і любові. І не трэба хітраваць, што можна пражыць, не зведаўшы хоць самую драбніцу таго, да чаго імкнецца ўсё насельніцтва нашай планеты.\nШляху неразделенного пачуцці\nА як часта пакутуюць людзі ад неўзаемнае каханне? Самыя адчайныя суіскальнікі ўзаемнасці ад выбранніка або выбранніцы гатовыя здзейсніць вар'яцкія ўчынкі, парушаючы ўсе законы светабудовы, звяртаючыся за дапамогай нават да магіі – і чорнай, і белай. Кажуць жа, сілком мілы не будзеш, але нават народная мудрасць не спыняе параненых стралой Амура ў самае сэрца.\nЛюбой цаной яны хочуць заваяваць каханне свайго выбранніка магіяй або варажбою, і ў асноўным гэтым займаюцца цудоўныя дзяўчыны. А тое, што любое ўмяшанне ў чужое жыццё, пачуцці іншага чалавека часам багата сумнымі наступствамі, нікога не хвалюе.\nЯшчэ дзядуля Мічурын гаварыў, што не варта чакаць літасці ў прыроды, наша задача - самім узяць у яе тое, што трэба. Кожны сам стварае свой лёс і асабістае шчасце. А што тычыцца жаночага шчасця, то тут часта ідзе ў ход «цяжкая артылерыя» - магія.\nСамымі небяспечнымі з'яўляюцца «могілкавыя чорныя чары», якія пазбаўляюць любога чалавека волі з наступнымі дэпрэсіямі, небяспечнымі хваробамі, запоями і нават думкамі пра суіцыд. Заказчык таксама можа пацярпець ад зваротнага эфекту, могуць паўстаць праблемы са здароўем, стратай поспехі і фінансаў.\nТаксама варта пазбягаць разнастайных замоў з згадваннем цёмных сіл, чарцей і іншай паскуддзя. Усе гэтыя дарогі вядуць да аднаго – пагаршэння дэпрэсіўнага стану, раззлаваўшыся, пагаршэння адзіноты. Не адразу, але праз некаторы час усё цёмнае дае аб сабе ведаць.\nДобра, калі ёсць сярод сяброў скептыкі і агностыкі. Яны-то ўжо дакладна зберагуць ад залішняй эмацыйнасці пры выбары шляху. На першым этапе выбару сродкаў усё-ткі варта пашукаць рэшткі незамутненного розуму і прыслухацца да яго. Бо інтэрнэт кішма кішыць панадлівымі метадамі і практычнымі парадамі па чар і присушкам каханага праз розныя прадметы або прадукты. Застаецца толькі выбраць «ахвяру любові» і дзейнічаць. Але ці варта аўчынка выраба?\nАдным з найбольш мяккіх уздзеянняў лічыцца чары на яблык. Не дарма гэты плод называюць «яблык разладу». Гэтая цёмная гісторыя бярэ пачатак з выгнання з раю Адама і Евы. І, як нам вядома, зачинщицей гэтай трагедыі была змяя – падклас паўзуноў і проста гад.\nПершай ад спакусы пацярпела жанчына. З тых біблейскіх часоў і павялося, што менавіта жанчыны ў большай ступені пакутуюць ад непадзеленага кахання, і ад вынікаў любога магічнага ўплыву на сітуацыю.\nТрэба памятаць, што любое ўздзеянне праз магічныя маніпуляцыі на іншага чалавека, на яго пачуцці вернецца да таго, хто абрад праводзіў. І гэтыя «возвратки» трохразова перавышаюць выраблены эфект ад рытуалу. Па крайняй меры так кажуць тыя, хто рабіў чары на дзве палоўкі яблыка. Гэта ўжо сур'ёзная разнавіднасць «фруктовай» присушки на прадмет любові. А пачынаць варта з чаго-то больш лёгкага і гуманнага, калі так можна сказаць аб гвалтоўным прыцягненні ўвагі да сваёй персоны.\nЗрабіць чары на яблык даволі проста і лёгка. Гэта не зойме шмат часу, але запатрабуе ўважлівасці і засяроджвання ўсіх пачуццяў. Для здзяйснення абраду неабходна выканаць шэраг умоў, інакш магія не падзейнічае:\nАб'ект любоўнага ўздзеяння павінен быць тэрытарыяльна блізка, даступны для сустрэч. Інакш усё будзе зроблена дарэмна.\nЯблык павінна быць свежесорванным. Купляць лепш на базары.\nДачакацца паўночы на якая расце месяцы.\nВизуализируя вобраз выбранніка, прагаварыць на яблык: «Як яблык будзе сохнуць, так і ты, раб Божы (імя), будзеш сумаваць па мне. Амін».\nУ розных крыніцах паказваецца, што прамаўляць тэкст трэба ад аднаго да дванаццаці раз. Тут ужо ўсё залежыць ад нецярпення і рашучасці дамарослай феі.\nФрукт размесціце так, каб у дзённы час на яго падалі сонечныя прамяні, а далей нічому не здзіўляйцеся.\nІ на старую бывае халера\nПа водгуках, хто рабіў чары на яблык, рытуал можна правесці самастойна, падтрымка чарадзея не спатрэбіцца. Але варта памятаць, што ніхто не дасць стопрацэнтную гарантыю атрымання жаданага станоўчага выніку.\nЯк і ў любога правілы, у кожнага чар-адварот ёсць выключэнні, і калі привораживаемый суб'ект валодае моцнай воляй або энергетыкай, то дзеянне чар на яблык, па водгуках тых жа дапытлівых розумаў, можа апынуцца процілеглым. Замест пачуцці сімпатыі, цікавасці, цягі да ворожившей даме або дзяўчыне, падыспытны мужчына пачынае праяўляць негатыўныя эмоцыі або зусім пазбягаць яе.\nТак што, перш чымпрыступіць да актыўных дзеянняў з замагільнымі сіламі, варта лепей даведацца прадмет сардэчнай прыхільнасці, яго звычкі і перавагі. Можа, і змова тады не спатрэбіцца…\nІснуе мноства практычных варыянтаў і абрадаў з выкарыстаннем чырвонага ці зялёнага плёну. Чары на яблык заўсёды надзялялі магутнай магічнай сілай. Гэты плод, асабліва ў любоўнай магіі, сімвалізуе неўміручасць, вечнасць і бясконцасць Сусвету. Успомніце рускія народныя казкі пра молодильные яблычкі, а як Баба-Яга яблычак па сподачку змовай каталі і бачыла ўсё, што робіцца ў акрузе?\nПрактычна ва ўсіх народаў свету, на тэрыторыі чыіх краін растуць яблыні, існуюць казкі, легенды, павер'і аб цудадзейных магчымасцях гэтых пладоў. Так ці варта здзіўляцца, што менавіта яго, а не грушу або бульбу магі-чараўнікі выбралі пасланнікам цудоўнай сілы злучаць сэрца?\nА сродкі масавай інфармацыі мільгаюць эталонамі і ідаламі індустрыі прыгажосці і моды. Рэдкія прадстаўніцы жаночага полу могуць канкураваць з сучаснымі фотамадэлямі, каралевамі подыумаў і конкурсаў «Міс свету» або яшчэ чаго-небудзь якая-небудзь міс або місіс.\nМногія звяртаюцца да містыкі, як да апошняй інстанцыі ў набліжэнні выканання сваёй мары аб асабістым шчасце. Магчыма, думаючы, што чары на яблык дае рэальны шанец развітацца з адзінотай, нашы сучаснікі робяць рашучы крок насустрач невядомасці. А можа, лепш у спартзалу, да касметолага, да псіхолага? Але, калі чары больш па сэрцу, тады пераходзім да наступнай чале.\nтакім чынам, для абраду чар на дзве палоўкі яблыка неабходна ўзброіцца ўсім неабходным:\nАбавязкова яблык. Плод павінен быць цэлым, саспелыя, калі чалавек глядзіць на яго, павінна пачацца бурнае слінаадлучэнне ў прамым сэнсе.\nНовы (!) нож і лепш з драўлянай ручкай.\nФота выбранніка, валасы або пазногці - што ўдасца здабыць.\nЛіст паперы, тонкая чырвоная стужка, новая (!) іголка.\nАбрад робіцца на малады месяцы. Плод разрэзаць напалову, на паперы выведзіце крывёю вашы з выбраннікам імёны. Калі выгляд крыві палохае, то можна простай шарыкавай ручкай. Далей ўкладзяце паперку з вашымі імёнамі, можна фота ці валасы, сплеценыя з вашымі, паміж двума палоўкамі яблыка і шчыльна злучыце іх, перемотав прыгатаванай стужкай або ніткай.\nІ пачуццёва прачытайце загавор: «Люблю цябе, як саспелы фрукт. Хай твае былыя прыхільнасці высахнуць і больш ніколі не ажывуць. Звязваю цябе (імя) і мяне (імя), хто любіць цябе навекі. Хай каханне наша будзе салодкай, як яблычны сок, а адносіны моцнымі, як лупіна яблыка, а дзяцей будзе шмат, як насення ў яблыку».\nПасля чаго знайдзіце для яблыка сонечнае месца, але нябачнае для старонняга погляду. Калі яно праз час проста усохло, значыць, присушка мужчыны на яблык здзейснілася. А калі фрукт згніў, значыць, альбо трэба паўтарыць рытуал, альбо вы зрабілі няўдалы выбар аб'екта кахання. Часта другое бліжэй да ісціны.\nПерш чым праводзіць якія-небудзь магічныя рытуалы і маніпуляцыі, варта задумацца, а па якой прычыне аб'ект душэўных імкненняў не звяртае на вас увагі. Кажуць жа, што ад лёсу не сыдзеш. Гэта азначае, што твой чалавек цябе сам знойдзе і без усялякага іншага ўздзеяння захоча быць побач.\nТыя, хто рабіў чары на яблык, запэўніваюць, што вынік выяўляецца хутка. Але ва ўсіх па-рознаму. Зробім адступленне. На самай справе добрапрыстойныя айчынныя чараўнікі і чараўнікі рэкамендуюць ўсе гэтыя присухи-чары рабіць толькі ў выпадку, калі аб'ект пачуццёвых жаданняў вольны ад іншых абавязацельстваў. Гэта значыць, чалавек не павінен складацца ў шлюбе. Інакш случатся горшыя варыянты «обраток», якія могуць доўжыцца да 3-х гадоў, а то і больш.\nДля тых, хто не супакоіцца і працягвае прыцягваць каханне ў эканом-варыянце, гэта значыць без аплаты высокіх ганарараў прафесійных ведзьмаў і ведзьмакоў, ёсць яшчэ некалькі простых магчымасцяў праявіць свае чароўныя здольнасці.\nВарыянт чар на яблык, па водгуках навапаказаных фей і чараўніц, найбольш бяспечны для ўсіх удзельнікаў працэсу. Прыцягваюць увагу хлопца ці мужчыны з дапамогай прыцягнення хрысціянскіх эгрегоров. У дадзеным выпадку пры падтрымцы Божай Маці. Дзейнічаць трэба так:\nЎстаць да відна і маліць аб дапамозе Маці божая. Трэба чытаць усе малітвы, якія знойдзеце.\nАдчулі, як ласку пайшла – візуалізуе светлае і радаснае падзея.\nПачынайце тэкст чар на яблык: «Як яблык высыхае, так раб (імя) па мне, рабе (імя), воздыхает. Яблык гнілата потопчет, раб (імя) захоча мяне бачыць. Матушка Багародзіца, нагадай рабу (імя) па мне, рабе (імя). Скажы пра мяне майго мілага (імя), каб ён сумаваў, сох і сумаваў. Як яблык сохнуць будзе, так раб (імя) мяне не забудзе, ні праз гадзіну, ні праз дзень, ні праз год. Хай так і будзе, мой мілы мяне не забудзе. Амін».\nПлод пахаваць ад чужых вачэй за іконай.\nВыйсці з дома і на вецер прагаварыць: «Як яблык высыхае, так і мілы пра мяне ўспамінае. Як яблык сохне, так і ён прамне высахне. Амін».\nЗа сім самастойная праца скончана.\nПасляслоўе для цярплівых\nТрэба заўважыць, што ўсе-ткі чары на яблык - моцны рытуал у любой з трох яго разнавіднасцяў. І трэба быць акуратней з жаданнямі - яны маюць чароўную асаблівасць ажыццяўляцца.\nІх аб'ядноўваюць яблык і жаданне жыць у любові. Але варта паўтарыцца і згадаць некаторыя ўмовы, абавязковыя да выканання:\nМужчына ці юнак павінен быць свабодным ад шлюбных кайданоў ці іншых абавязацельстваў перад іншай дзяўчынай ці жанчынай.\nАб'ект пажадлівасці і пакланення павінен быць на блізкай адлегласці, каб пры праяве цягі ён мог прыехаць сам або сустрэцца на вуліцы. Калі адлегласць паміж абедзвюма бакамі, якія ўдзельнічаюць у рытуале, істотна, то ўсе магічныя маніпуляцыі прывядуць толькі да пакут, хвароб і страт.\nКалі прадметам страсці з'яўляецца папулярная асоба – акцёр, спявак, танцор, спартсмен, дыктар і г. д., сэнсу рабіць якія-небудзь присухи-змовы няма. Гэта людзі, якія змяняюць аблічча на працягу дня не адзін раз, і іх сапраўдныя імёны многія прыхільнікі не ведаюць. Так што намаганні проса будуць марнымі.\nКалі ўзяліся рабіць чары на мужчыну на яблык, то купляйце толькі добрыя плады. Хоць бы гэтым зможаце мінімальна нашкодзіць і сабе, і прадмеце сваіх мараў.\nПамятайце, ніякай чары на яблык або селядца не дапаможа матэрыялізаваць пачуццёвыя ідэі лепш за вас саміх – проста верце ў сябе і шчаслівы лёс.


Падарожжа ў краіну ведаў – старт дадзены! — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n04.09.2020 04.09.2020 admin808\n1 верасня прайшлі ўрачыстыя лінейкі ва ўсіх установах агульнай сярэдняй адукацыі раёна.\nСвяточна прагучаў першы званок у сярэдняй школе № 2 г. Валожына. Гэту ганаровую місію выканалі вучань 11 класа Ілля Бункевіч і першакласніца Ганна Бацян.\nКаб прыняць удзел ва ўрачыстай лінейцы і павіншаваць валожынскіх гімназістаў са святам 1 верасня прыехалі старшыня райвыканкама Яўгеній Міхайлавіч Круковіч і начальнік упраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама Таццяна Мікалаеўна Крыкала.\nКіраўнік раёна падчас свайго невялікага, але эмацыянальнага выступлення пажадаў вучнёўскаму і настаўніцкаму калектывам здароўя, поспехаў, імкнення да дасягнення самых неверагодных вышынь. Затым дырэктару ўстановы адукацыі Алене Іванаўне Клачко быў уручаны сертыфікат на чатыры тысячы рублёў. Як стала вядома, падарунак плануецца рэалізаваць наступным чынам: набыць неабходнае вучэбнае абсталяванне.\nСёння Валожынскай гімназіі ёсць чым ганарыцца. 11 гадаванцаў за высокія дасягненні ў вучобе атрымалі залатыя медалі. Амаль 90% учарашніх адзінаццацікласнікаў паступілі ва ўстановы вышэйшай адукацыі. Выпускніца Анастасія Гаўрыс на цэнтралізаваным тэсціраванні паказала вынік у 100 балаў. Многія юнакі і дзяўчаты па асобных прадметах ад лідара адсталі зусім нязначна – атрымалі літаральна на некалькі балаў менш.\nЗа ўменне годна паказаць сябе падчас розных конкурсаў, прадметных алімпіяд вучні і настаўнікі гімназіі за мінулы вучэбны год сабралі багаты ўраджай дыпломаў і ганаровых грамат. Толькі за ўдзел у конкурсе даследчых работ у скарбонцы гімназістаў і іх педагогаў тры дыпломы абласнога ўзроўню і два – рэспубліканскага.\nНастаўніку Таццяне Іванаўне Саевіч прысвоена катэгорыя “Настаўнік-метадыст”. На раённай канферэнцыі граматай упраўлення па адукацыі адзначаны Аляксандр Аляксандравіч Кербедзь і Святлана Вітольдаўна Федарака.\nУ бягучым годзе за парты гімназіі № 1 г. Валожына селі 449 хлопчыкаў і дзяўчынак, а гэта на дзесяць чалавек больш, чым у мінулым годзе. 18 адзінаццацікласнікаў (адзін клас) выйшлі, так бы мовіць, на фінішную прамую свайго школьнага жыцця, а іх змена – першакласнікі ў колькасці 53 чалавек склалі два класы.\nПершы званок – гэта шчымлівае і кранальнае мерапрыемства. Таму кожнае слова, што гучала ў святочны дзень на гімназічным двары, толькі ўзмацняла атмасферу ўрачыстасці. Як заўсёды, асаблівыя пачуцці ў прысутных выклікалі маленькія героі дня. Навічкі, якія папоўнілі дружную каманду, шчыра і пранікнёна павіталі сваіх новых сяброў, настаўнікаў і ўсхваляваных бацькоў, а затым традыцыйны першы званок паклікаў усіх на першы ўрок.\nСярэдняя школа № 1 райцэнтра па праве лічыцца адной з найбольшых у раёне: 1 верасня званок паклікаў на ўрокі 621 вучня. А папярэднічала гэтаму маштабная ўрачыстая лінейка.\nПерад педагогамі, школьнікамі, іх бацькамі і сваякамі першай выступіла дырэктар установы Ірына Вацлаваўна Чаховіч. Яна павіншавала прысутных з пачаткам новага навучальнага года і пажадала добрай вучобы. Асобна кіраўнік прывітала першакласнікаў: сёлета на прасторную дарогу да ведаў ступіў 71 малыш. У падарунак кожны з іх атрымаў сваю першую кнігу пад назвай “Мая Радзіма – Беларусь”.\nПа даўняй традыцыі, званочкі ў руках вучняў 1 класа Арыны Сухадолец і Арсенія Пасекі, якіх падтрымалі адзінаццацікласнікі Ганна Загоранка і Мікіта Поль, абвясцілі пра пачатак вучобы і паклікалі ўсіх у класы на першыя ўрокі. Няхай жа навука даецца лёгка, а год будзе паспяховым і для школьнікаў, і для настаўнікаў!\nНа ўрачыстай лінейцы, прысвечанай святу першага званка ў Дорскай сярэдняй школе прысутнічалі не толькі вучні, настаўнікі, бацькі, але і людзі, для якіх падарожжа ў Краіну ведаў даўно ўжо стала прыемным успамінам.\nВось і ў Дорах 1 верасня было шумна і весела. Школьны будынак зіхацеў вымытымі да бляску вокнамі, вабіў пахамі чысціні і свежасці. Рамонт памяшкання педкалектыў зрабіў уласнымі рукамі. Пастараліся на славу: класныя пакоі, кабінеты для вывучэння асобых прадметаў, спартыўная зала, сталовая і кухня адпавядаюць усім нарматыўным патрабаванням, радуюць вока дэкорам і ўтульнасцю.\nЗа парты сёлета тут сеў 81 вучань. Чатыры першакласнікі пераступілі парог установы навучання ўжо як школьнікі, а не выхаванцы дзіцячага садка. Веды даручана даваць 22 настаўнікам – школа цалкам укамплектавана педагагічнымі кадрамі.\nСамым хвалюючым момантам на лінейцы, як лічаць і дзеці, і дарослыя, стаў запуск паветраных шароў. Ад кожнага класа ў неба ўзняўся каляровы пасланец, і дзясяткі вачэй сачылі, як імкліва ён знікае, бы тое лета, што яшчэ ўчора радавала і весяліла…\nУ незвычайным фармаце прайшла сёлета ўрачыстая лінейка, прысвечаная Дню ведаў, у сярэдняй школе № 2 г. Валожына. На ёй прысутнічалі толькі вучні першых, пятых, дзявятых, дзясятых класаў, а таксама іх настаўнікі і бацькі. У астатніх рабят ішлі ўрокі.\nПавіншаваць педагогаў, рабят і іх бацькоў на мерапрыемства завіталі ганаровыя госці. Старшыня раённага аб’яднання арганізацый прафсаюзаў Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі Вераніка Віктараўна Загорская перадала дырэктару ўстановы адукацыі Аляксандру Мікалаевічу Уланчыку кубак і Дыплом II ступені за перамогу ў абласной спартакіядзе вучняў устаноў агульнай сярэдняй адукацыі па выніках 2019-2020 навучальнага года. Старшыня раённай арганізацыі Беларускага прафесіянальнага саюза работнікаў адукацыі і навукі Марыя Мікалаеўна Камінская шчыра падзякавала за плённую працу падчас уборачнай кампаніі настаўніку Сяргею Міхайлавічу Шаўлюку, які ўжо шмат гадоў у час водпуску працуе камбайнерам. Сёлета, да таго ж, ён увайшоў у лік тых, хто намалаціў звыш тысячы тон збожжа.\nШкольную сям’ю ў новым навучальным годзе папоўнілі 32 першакласнікі. Хвалююча і кранальна прагучала выступленне іх прадстаўнікоў падчас лінейкі. Малыя амаль не хваляваліся, чаго не скажаш пра адзінаццацікласнікаў, для якіх пачынаецца вельмі важны, адказны перыяд у жыцці. Пажадаем жа юнакам і дзяўчатам дасягнуць тых высокіх мэт, што яны ставяць сёння перад сабой.\nУрачыстай лінейкай традыцыйна распачаўся новы навучальны год у Валожынскім сельскагаспадарчым прафесіянальным ліцэі. Дзверы ўстановы адукацыі гасцінна расчыніліся перад навучэнцамі другога, трэцяга курсаў і тымі, хто ўпершыню пераступіў парог установы.\nПад гукі гімна быў узняты дзяржаўны сцяг. Ганаровае права зрабіць гэта было прадастаўлена аднаму з лепшых навучэнцаў ліцэя Паўлу Курзянкову і намесніку дырэктара па вучэбна-выхаваўчай і ідэалагічнай рабоце Марыне Віршыч.\nПрысутныя дружна віталі новае папаўненне. Для юнакоў і дзяўчат гэта важны, запамінальны дзень. Сёлета прыступаюць да заняткаў чатыры групы першакурснікаў. Учарашнія школьнікі толькі распачынаюць свой вучэбны шлях ва ўстанове, таму зразумела іх хваляванне і няўпэўненасць.\nПершым узяў слова дырэктар ліцэя Павел Хількевіч. Ён прывітаў прысутных і пажадаў усім плённай працы, натхнення, новых дасягненняў і здабыткаў. Павіншаваць рабят з Днём ведаў на мерапрыемства завіталі намеснік старшыні камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама Ірына Жданюк і начальнік крымінальнай выканаўчай інспекцыі РАУС, маёр міліцыі Ігар Міхайлаў. З найлепшымі пажаданнямі звярнуўся да прысутных майстар вытворчага навучання адной з груп першакурснікаў Іван Маршалок. Шмат цёплых і добрых слоў прагучала ў адрас адміністрацыі, педагогаў і работнікаў ліцэя ў выступленні навучэнкі трэцяга курса Ганны Лашук.\nПасля ўрачыстай часткі ўсіх навучэнцаў запрасілі ў актавую залу, дзе прайшоў агульны першы ўрок, прысвечаны тэме малой радзімы.\nІвянецкай “Кароўцы” — быць! Другое жыццё ёй даў “Слодыч”


Уступная прамова кардынала Анджэло Баньяска на распачацце асамблеі РКБЕ ў Мінску » Грэка-каталіцкая парафія сьвятога Язэпа\nВаша Эксцэленцыя арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч,\nВаша Высокапраасвяшчэнства Мітрапаліт Павел,\nВысокадастойныя прадстаўнікі ўладаў Рэспублікі Беларусь,\nВашы Эмінэнцыі, Вашы Эксцэленцыі, дарагія браты і сёстры ў Хрысце,\nНа самым пачатку гэтага нашага пленарнага пасяджэння я жадаю ад імя ўсіх удзельнікаў прывітаць і падзякаваць Яго найдастойнейшай Эксцэленцыі Тадэвушу Кандрусевічу, арцыбіскупу Мінска-Магілёўскаму і старшыні Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў Беларусі. Мы прыбылі сюды з вялікай радасцю, зацікаўленасцю і з вялікімі спадзяваннямі.\nВітаю таксама Яго Эмінэнцыю кардынала Марка Уэлле, прэфекта Кангрэгаці па справах біскупаў. Праз Вас, Ваша Эмінэнцыя, мы пацвярджаем нашую глыбокую лучнасць з Наступнікам Пятра, які сёння пэўным чынам прысутны сярод нас у Вашай асобе.\nГэтае прывітанне я кірую таксама Яго найдастойнейшай Эксцэленцыі Габару Пінтэру, Апостальскаму Нунцыю ў Беларусі, прадстаўніку Святога Айца ў гэтай краіне.\nВітаю таксама з удзячнасцю за гасціннасць у гэтай краіне шаноўнага спадара Васіля Жарко, намесніка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. Дзякую таксама шаноўнаму спадару Андрэю Шорацу, старшыні гарадскога выканаўчага камітэта Мінска, гэтага прыгожага і старажытнага горада, 950-годдзе першага ўспаміну якога мы сёлета адзначаем. Мы радыя магчымасці далучыцца да гэтага святкавання і дзякуем Вам за вашую гасціннасць у гэтай велічнай старадыўняй ратушы.\nАсаблівым чынам мне б хацелася прывітаць Яго Высокапраасвяшчэнства Паўла, Мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі. Дзякуем яму не толькі за яго прысутнасць на гэтай цырымоніі адкрыцця, але таксама за абед, на якім ён пажадаў прыняць удзельнікаў нашай сустрэчы. Калі ўжо ў 2014 годзе, з нагоды IV Каталіцка-праваслаўнага форуму, РКБЕ магла пераканацца ў добрых адносінах паміж Каталіцкім Касцёлам і Праваслаўнай Царквой у Рэспубліцы Беларусь, мы ўдзячныя Пану Богу за магчымасць сёння канстатаваць і пацвердзіць добрую якасць гэтых адносінаў. Вашая прысутнасць сярод нас заклікае нас да таго, каб яшчэ раз пацвердзіць наш супольны клопат аб развіцці і распаўсюджванні на нашым кантыненце веры і вялікіх чалавечых каштоўнасцяў, якія з яе бяруць пачатак.\nЯ таксама з радасцю вітаю прадстаўнікоў розных веравызнанняў і рэлігій, прысутных у Беларусі, якія аказалі нам гонар сваёй прысутнасцю на пачатку нашай сустрэчы: пастыра Лютэранскай супольнасці Уладзіміра Татарнікава, рэбе Грыгорыя Абрамовіча, муфтыя Абу-Бекіра Шабановіча.\nАсаблівую падзяку я скіроўваю таксама ўсім вам, біскупам Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў Беларусі і архімандрыту Сяргею Гаеку МІС, Апостальскаму візітатару грэка-католікаў на Беларусі, за вашую прысутнасць і вашую гасціннасць. Мы даручаем сябе вашым малітвам, а таксама запэўніваем у нашай малітве за Касцёл на Беларусі.\nДарагія сабраты, члены РКБЕ, усім вам — маё братняе прывітанне з радасцю ад магчымасці правесці разам з вамі гэтыя дні, да якіх мы старанна падрыхтаваліся. Мы ўсведамляем важнасць быць разам, каб супольнымі намаганнямі глыбей засяродзіцца на пытаннях, якія турбуюць нашыя сэрцы.\nА цяпер дазвольце мне асабліва прывітаць тых, хто ўпершыню бярэ ўдзел у такім пасяджэнні:\nЯго Эмінэнцыю кардынала Гуалцьеро Бассэцці, старшыню Канферэнцыі біскупаў Італіі;\nЯго Эксцэленцыю Ёханэса ван дэн Хэндэ, старшыню Канферэнцыі біскупаў Нідэрландаў;\nЯго Эксцэленцыю Станіслава Зорэ, старшыню Канферэнцыі біскупаў Славеніі.\nШчыра вітаю таксама дэлегатаў, якія прадстаўляюць некаторых адсутных тут з розных прычынаў старшыняў: просім вас перадаць ім і ўсім сабратам біскупам вашых краінаў нашае цёплае і сардэчнае прывітанне.\nЯ не магу не ўзгадаць таксама і нашых запрошаных. Дзякую кожнаму з вас за вашую прысутнасць і за дапамогу, якую вы аказваеце нам у нашых разважаннях:\nМонсіньёру Васілю Гавэру, дэлегату Канферэнцыі біскупаў Казахстана;\nМонсіньёру Паоло Рудэллі, пастаяннаму назіральніку Святога Пасаду пры Радзе Еўропы і\nАйцу Аліўе Пакіёну ОР, генеральнаму сакратару Камісіі Канферэнцый біскупаў Еўрасаюзу.\n«Свецкі, секулярны гуманізм нарэшце праявіўся ва ўсіх сваіх жахлівых маштабах і ў пэўным сэнсе стаў выклікам для Сабору. Рэлігія Бога, які стаўся чалавекам, сустрэлася з рэлігіяй (бо яна такой з’яўляецца) чалавека, які становіцца Богам». Словы, якія Павел VI сказаў у прамове на заканчэнне ІІ Ватыканскага Сабору (7 снежня 1965 г.) гучаць і надалей актуальна і дапамогуць нам на пачатку нашай працы. Да чаго прывяла гэтая сустрэча, якая магла стаць сутыкненнем? «Старадаўняя гісторыя пра самараніна стала ўзорам духоўнасці Сабору: вялізнае спачуванне цалкам яго прасянула», — адказвае благаслаўлёны Папа (тамсама).\nЯк рэха гэтага духу евангельскага спачування гучалі частыя заклікі святога Яна Паўла ІІ і Бэнэдыкта XVI да Еўропы, і ў многіх сваіх выступленнях Святы Айцец Францішак зноў скіроўваў гэты пастырскі і прарочы позірк, жадаючы «новага і мужнага ўздыму для гэтага ўзлюбленага кантыненту». Узлюблены кантынент — гэта Еўропа, а нагодай было ўручэнне прэстыжнай прэміі Карла Вялікага (16 мая 2016 г.). Мы, якія маем гонар і заданне прадстаўляць тут пастыраў Каталіцкага Касцёла ў Еўропе, таксама падзяляем гэтае пажаданне і змяшчаем яго перадусім у сэрцы нашай малітвы, усведамляючы, што падзел паміж верай і жыццём «трэба залічыць да найцяжэйшых заганаў нашых часоў» (ІІ Ватыканскі Сабор, GS 43). У той жа час мы пацвярджаем кожнае заданне дзеля адкрытага абвяшчэння Евангелля і аднаўляем любоў, якую кожны з нас мае не толькі да свайго народа, але таксама да кожнага народа і нацыі, у гэтым усеагульным подыху, уласцівым Хрыстоваму Евангеллю.\nМы таксама цвёрда перакананыя разам з Папам, што Еўропа «мае моц, культуру, гісторыю якую нельга змарнаваць» (Папа Францішак, прэс-канферэнцыя падчас палёту з Мексікі, 17 лютага 2016 г.); што «да адраджэння Еўропы знясіленай, але ўсё яшчэ багатай энергіяй і магчымасцямі, можа і павінен прычыніцца Касцёл. Яго заданне супадае з яго місіяй» (Папа Францішак, Прамова падчас уручэння прэміі Карла Вялікага), штораз больш усведамляючы бясспрэчнае багацце двух «лёгкіх: усходнягя і заходняга» (Папа Францішак, Пасланне да пленарнага пасяджэння 2016 г.)\nТакім чынам, Еўропа не павінна змарнаваць сама сябе, двухтысячагадовую гісторыю, што звязвае яе з хрысцінянствам і якая, нягледзячы на цёмныя чалавечыя бакі, прынесла плады цывілізацыі і культуры, але павінна лепш ставіцца да сябе, павінна паверыць у свае магчымасці, ведаючы, што «гэтую гісторыю, большаю часткаю, яшчэ трэба будзе напісаць» (Папа Францішак, Прамова да Еўрапарламента, 25 лістапада 2014 г.). Нават крыху знясіленая, магчыма, употай расчараваная, яна не павінна здавацца, павінна зноў адшукаць першапачатковы энтузіязм, безумоўна, не тое мінулае бачанне сябе ў цэнтры свету, але магчымасць падараваць штосьці прыгожае і асаблівае чалавецтву. Кожны рэгіён свету, сапраўды, мае штосьці вялікае і сваё ўласнае, што можа даць іншым: усе павінны навучыцца думаць пра сябе ў сувязі з іншымі рэгіёнамі, у велікадушным імкненні даваць і прымаць.\n1. Пленарнае пасяджэнне\nАдна з дзвюх асноўных тэмаў нашага пленарнага пасяджэння, як было вырашана летась у Монтэ-Карла, гэта адносіны паміж РКБЕ і еўрапейскім кантынентам, аддносіны, якія мы ведаем у святле нашых статутаў, але на якіх будзе карысна яшчэ раз засяродзіцца ў патоку гістарычных абставінаў, з мэтаю эфектыўнага служэння ў Духу Хрыста, які мые ногі апосталам. Другой тэмай, што стане прадметам нашых разважанняў і дыскусіі, будзе моладзь, таксама ў перспектыве Сіноду наступнага года.\nДарагія сабраты, на пачатку першага пленарнага пасяджэння, якое я маю гонар узначальваць, дазвольце мне яшчэ раз падзякаваць ад свайго імя і ад імя намеснікаў старшыні за давер, які вы выказалі нам, выбіраючы для выканання гэтых абавязкаў. Мы можам запэўніць вас у тым, што адразу ж узяліся за працу, каб зрабіць усё магчымае на карысць Рады. З належнай удзячнасцю вітаю кардынала Петэра Эрдо, які на працягу дзесяці гадоў самааддана і кампетэнтна кіраваў нашай структурай, а разам з ім таксама і сабратоў, якія працавалі ў якасці намеснікаў старшыні.\n2. Секулярызм, які ізалюе\nВяртаючыся да Еўропы, адзначым, што вопыт пастыраў, якія маюць ласку жыць з народам, сведчыць пра тое, што наступ секулярызму распаўсюджваецца паўсюль, утвараючы сабою гэтую «масавую культуру, гэтую адзіную і стандартную думку», пра што часта гаворыць Святы Айцец і якую ён апісвае як «ідэалагічную каланізацыю». На Сінодах, што адбываліся ў апошняе дзесяцігоддзе, айцы адзначалі гэтую з’яву паўсюдна, ва ўсіх грамадствах і культурах. Часы і спосабы могуць адрознівацца, але намер заўсёды той самы: жыць, не зважаючы на Бога, нярэдка прымушаючы лічыць, што рэлігія супярэчыць шчасцю чалавека, ягонай свабодзе, дэмакратыі і здаровай свецкасці дзяржавы. Якая ж мэта такой ідэалогіі, што атаясамліваецца з поўнай асабістай незалежнасцю? Што не звязвае сябе ні з якімі чалавечымі і рэлігійнымі арыенцірамі? Што раскладае міжасобасныя, грамадскія і міжнародныя адносіны? Якія плады гэтага дрэва? Можа, чалавек сёння больш шчаслівы, а грамадствы больш гуманныя і жыццяздольныя? Насамрэч, шматлікія назіральнікі адзначаюць, што ў сэрцах пасялілася разгубленасць, калі наогул не трывога: «Еўропа стамілася ад дэзарыентацыі», — сцвярджае папа Францішак (Пасланне да пленарнага пасяджэння РКБЕ 2014 г.). А гісторыя вучыць, што дэзарыентацыя, калі яна шырока распаўсюджваецца і працягваецца доўгі час, можа задалёка завесці!\nНягледзячы на гэта, мы, пастыры, ведаем таксама іншую рэчаіснасць, якую маглі б назваць «народнай культурай» не ў тым сэнсе, што яна належыць толькі народу ці ўсяму народу, але ў тым сэнсе, што, як здаецца, яна пераважна знаходзіцца ў адчуванні народнага, таго асноўнага, найбольш простага, але дзякуючы гэтаму, магчыма, больш блізкага да рэчаіснасці і да чалавечнасці. Калі мы, насамрэч, з аднаго боку бачым, што пэўны пункт гледжання на рэчы схіляе паверыць у тое, што ўсё дрэнна, што ўсё безнадзейна, з другога боку мы бачым, што канкрэтныя перажыванні не вычэрпваюцца толькі балючым досведам. Сапраўды, калі мы прыўздымем покрыва таго, што непакоіць, мы ўбачым, што жыццё бруіць, сапраўднае жыццё, жыццё мноства простых людзей, якія з годнасцю нясуць цяжар штодзённых абавязкаў, якія з любоўю і самаахвярнасцю клапоцяцца пра сям’ю, якія сумленнна займаюцца выхаваннем дзяцей, якія даглядаюць сваіх хворых і дапамагаюць суседзям так, што гэта выклікае захапленне… Такім чынам, пад пенаю, што на паверхні, знаходзіцца звычайны штодзённы гераізм, і мы, пастыры, аддаем належнае гэтаму высакароднаму набытку, які не з’яўляецца навіною, а з якога складаецца гісторыя.\n3. Вярнуць надзею\nШто можам зрабіць мы, пастыры Касцёлаў Еўропы? Папы рознымі словамі паказалі шлях: яны казалі пра «новую евангелізацыю». Цяпер Папа Францішак кажа пра «Касцёл, які выходзіць». Захапленне, руплівасць і неадкладнасць — гэта глеба, з якой паўстаюць няпынныя, настойлівыя заклікі да Касцёла, прысутнага ў свеце.\nКалі мы глянем на наш кантынент, магчыма, зможам сказаць, што сёння місія евангелізацыі павінна перадусім загучаць надзеяй. Еўропа не можа знаходзіцца ў дэпрэсіі, у няпэўнасці адносна сваёй душы, абцяжаранай трагічнай памяццю настолькі, што ўзнікае жаданне перакрэсліць сваё мінулае дзеля немагчымага і сумнага адраджэння, у якім намагаецца пераасэнсаваць і перапісаць усё, нават самыя чалавечыя азы. Хрысціянства, як душа для цела, мае заданне ажывіць еўрапейскія карані, карані старажытныя, але заўсёды здольныя даваць парасткі ў сённяшні дзень. Яно павінна вярнуць надзею!\nСпасылка на ліст да Дыягнета, якая пралівае шмат святла, была ўжыта Папам у значэнні, блізкім да евангельскага вобразу закваскі ў цесце, што дае вялікую колькасць падказак і арыенціраў. Нашая надзея — гэта не чалавечая мудрасць, гэта Езус Хрыстус, спрадвечнае Слова Бога, якое сталася Чалавекам, Збаўцам свету. На працягу тысячагоддзяў надзея вызваліла найлепшыя сілы, моц ідэалаў, здольнасць да самаахвяравання, настойлівае вывучэнне прыроды, тэхналагічныя дасягненні, смак да філасофіі, літаратуры і навукі; яна стала зачынам калектыўнай свядомасці, натхніла на супольны лад жыцця, даўшы парасткі дэмакратыі і шэдэўры творчасці і мастацтва. Аднак гэта не перашкодзіла з’яўленню цёмных бакоў і прабуксовак, якія ніхто не адмаўляе.\nЦяпер усё здаецца ўжо за плячыма кантынента, які робіць уражанне разгубленага, які здаецца бясплодным, няздольным нараджаць дзяцей, якія змогуць бачыць адзін у адным братоў у адной «сям’і народаў» (пар. папа Францішак, Прамова да Еўрапарламента).\n4. Сказаць «Езус»\n«Гэта не канец. Я лічу, што Еўропа мае шмат сілаў для таго, каб ісці наперад. <…> Самая вялікая сіла — гэта асоба Езуса. Еўропа, вярніся да Езуса! Вярніся да таго Езуса, пра якога ты сказала, што Яго не было ў тваіх вытоках. І гэта праца пастыраў: прапаведаваць Езуса» (папа Францішак, Прамова на пленарным пасяджэнні РКБЕ, 3 кастрычніка 2014 г.).\nЦі секулярызм яшчэ пакідае магчымасць абвяшчаць, што Езус — Пан? Можа, ён ужо так ачмурыў і ўсыпіў сумленне паасобных людзей і народаў, што яны ўжо больш не ў стане чуць і бачыць? Можа, здаровая свецкасць, прызнаная настаўніцтвам Касцёла, перарадзілася ў ідэалагічны секулярызм? Ці мы сутыкнуліся з чымсьці непазбежным і непапраўным? Магчыма, пэўная культура і лічыць яго незваротнай з’явай, але, бясспрэчна, працэс не можа лічыцца непазбежным у сэнсе казуальнасці і непераадольнсці. І так, як зрабіць, каб імя Езуса зноў загучала ў сэрцах сучаснікаў? І што зрабіць, каб стала зразумелым, што Бог — гэта Хтосьці і што веру нельга блытаць з добрымі пачуццямі? Што яшчэ існуюць рэчы, дзеля якіх варта цярпець? Будзе карысным правесці супастаўленне, чым мы і зоймемся, на падставе словаў Езуса, скіраваных да апостала Паўла: «Не бойся, але кажы і не маўчы, таму што Я з табою і ніхто не адважыцца зрабіць табе зло, бо ў Мяне шмат людзей у гэтым горадзе» (Дз 18, 9–10).\nТак, дарагія сабраты, гэтыя словы скіраваныя таксама і да нас, каб мы не паддаліся песімізму перад абліччам цяжкасці місіі, ведаючы, што калі нашая слабасць усклікае да Бога, тады яна становіцца месцам, дзе аб’яўляецца Божая моц. Каб мы ўсведамлялі, што гаворка ідзе не пра тое, каб стаць канкістадорамі — заваёўнікамі, а заваяванымі; што мы пасланыя ў свет, але што мы не са свету; што патрэбная любоў, каб бачыць свет, і свабода, каб не быць ім апанаванымі. І каб усведамлялі, што вырашальн позірк на чалавецтва — гэта толькі позірк Хрыста. Гэта той позірк, які дазваляе нам быць у свеце і не згубіць сваёй тоеснасці ў свецкасці.\n5. Час абуджэння\nНайлепшы саюзнік Евангелля — гэта не нашыя арганізацыі, сродкі і праграмы, а чалавек: чалавек ва ўсе часы, у кожнай сітуацыі, цывілізацыі, культуры. Сённяшняя культура не любіць слухаць ідэі, якія адрозніваюцца ад таго, што яна думае ў сваім перакананні, што ўся цывілізацыя павінна быць пераасэнсаваная і што самыя асноўныя праўды, як жыццё і смерць, любоў і свабода, належыць вызначыць па-новаму. Тым не менш, людзі маюць патаемнае жаданне: яны спадзяюцца сустрэць кагосьці, хто дапаможа зноў прабудзіцца іх свядомасці, зноў уздыме асноватворныя пытанні існавання, лёсу, будучыні пасля смерці, зла, што раніць чалавека, і бедстваў, што пагражаюць жыццю і сусвету: «Таямніца чалавечага лёсу найбольш адкрываецца перад абліччам смерці. <…> Паколькі насенне вечнасці, якое ён [чалавек] носіць у сабе, нельга звесці толькі да матэрыі, яно паўстае супраць смерці» (ІІ Ват. Сабор, GS 18).\nСярод найлепшых падзеяў у жыцці, сярод найбольш радасных перажыванняў і самых светлых пачуццяў чалавек адчувае, што ад яго заўсёды ўцякаюць дзве рэчы: «усё» і «назаўжды». Яму б хацелася поўнай радасці, якая ніколі не сканчваецца. Таму, у рэшце рэшт, ён адчувае, што існуе цудоўная, але незавершаная гармонія, стварэнне на памежжы паміж часам і вечнасцю, закранутае лёгкай тугою па «чымсьці большым», што ён не заўсёды можа растлумачыць і што не можа ўзяць у рукі. Гэтая туга — не праклён, а ласка!\nМожна сказаць, што заходні чалавек выглядае разгубленым адносна свайго самаўсведамлення і сэнсу ўласнага існавання, але ў сярэдзіне гэтай блытаніны з’яўляецца перспектыва, там ёсць прастора, можа, яшчэ невялікая, але яна існуе і сведчыць пра абуджэнне, часта маруднае і няпэўнае, часам нечаканае, як маланка. Працэс ужо пайшоў, і ніхто не зможа яго спыніць, таму што чалавек не можа жыць без праўды і ў поўнай самотнасці. Гэта абуджэнне душы! Ці ж гэта не καιρός сённяшняга дня? На гэтым крутым павароце мы не жадаем застацца ў баку, а быць, як ранішняя варта, у чуванні і ў гатоўнасці для таго, каб паказаць новы дзень.\nАднак, магчыма, мы можам заўважыць і іншы сігнал, які паказвае прысутнасць Духа: людзі, асабліва маленькі народ, пачынаюць задаваць сабе пытанні адносна з’яваў настолькі ўнікальных, што выклікаюць пытанні ў духоўнай, этычнай, культурнай і грамадскай плоскасці. Адносна будучыні чалавецтва. Гэта таксама паказчык і заклік для нас, пастыраў. Святы Айцец узгадвае, што чалавек, атрымаўшы ад Бога ўсё стварэнне, каб панаваць над ім, каб зрабіць яго «культурай», у пэўны момант «пачынае сябе рабіць творцам» сваёй уласнай культуры і такім чынам «займае месца Бога. Чалавек самадастатковы»; і так прыходзіць да секулярызму «як таго, што нам пакінула ў спадчыну асветніцтва» (пар. папа Францішак, Прэс-канферэнцыя падчас палёту са Швецыі, 1 лістапада 2016 г.). Папа ля вытокаў цяперашняга становішча паказвае два гэтыя фактары: «самадастатковасць чалавека як творцы культуры, але які выходзіць па-за межы і адчувае сябе Богам, і ў пэўным сэнсе слабасць евангелізацыі, якая становіцца абыякавай, а хрысціяне — абыякавымі» (тамсама). У выніку ён настойвае на неабходнасці высветліць сэнс «здаровай самастойнасці», пра што кажа апошні Сабор, і прыгажосць «залежнасці, быцця стварэннем, а не Богам» (тамсама).\nНа заканчэнне гаворка ідзе пра тое, каб узняць пытанні, што дрэмлюць у глыбіні душы: яны могуць быць таксама заглушаныя, але не могуць памерці, таму што Творца ўпісаў іх у сумленне як дабрадатны неспакой, каб чалавек не змог задаволіцца нічым, што меншае за Бога. Таму задача евангелізацыі як у тым, каб абудзіць вырашальныя пытанні, так і ў тым, каб абвяшчаць Пана жыцця і надзеі.\nУ нашай працы прадугледжана таксама сур’ёзна засяродзіцца на моладзі. Мы будзем размаўляць на гэтую тэму ў групах і ўсе разам. Цяпер скажам толькі, што маладыя пакаленні знаходзяцца на даляглядзе еўрапейскага кантыненту: Касцёл глядзіць на іх з асаблівай сімпатыяй не з-за ўласнай зацікаўленасці, але дзеля дабра для іхняга жыцця і для еўрапейскай цывілізацыі. У нас будзе нагода крыху занурыцца ў той чароўны ўзрост, пра які ідзе гаворка і які трымае ў руках будучыню.\n6. Еўрапейскі Саюз\nСэрца кожнага з нас, біскупаў еўрапейскага кантыненту, хвалюе таксама Еўрасаюз. І да ўсіх жыхароў гэтай вялікай тэрыторыі — якую б ролю не адыгрываў кожны з іх — мы звяртаемся з павагай і ўпэўнена. Мара пра гэты саюз як пра «сям’ю народаў» і «дом народаў» усё яшчэ актуальная, тым больш, калі мы глядзім на свет, на «старых і новых гігантаў». Не нашая справа займацца эканамічнымі і гандлёвымі разлікамі, але наш абавязак нагадаць усім, што Еўропа — гэта не проста геаграфічная агламерацыя, не толькі група народаў, а духоўнае і маральнае заданне; гэта не структурная схема, а жывы арганізм, супольнасць жыцця і лёсу.\nЕўрапейскае ўяўленне пр асобу найглыбей паходзіць з хрысціянства: Евангелле стала рэчышчам, у якім зліліся розныя дасягненні, што былі ў гісторыі кантыненту. Пан Езус, робячы чалавека дзіцем Божым, надаў яму ўнікальную годнасць, даў яму праўду як крытэрый свабоды да такой ступені, што, адсякаючы корань Хрыста, які перамяняе, чалавечая годнасць рызыкуе пазбавіцца падставаў. Таму Святы Айцец настойліва падкрэслівае «трансцэндэнтную годнасць» чалавека (пар. папа Францішак, Прамова да Еўрапарламента), у якой гэтая «трансцэндэнтнасць» азначае крыніцу і найлепшую гарантыю непаўторнай каштоўнасці кожнай асобы, а таксама яе ўзаемасувязь з іншымі, што супрацьстаіць усяляка неталерантнай культуры эксклюзівізму.\nТакім чынам, у падмурак Еўропы закладзены не проста нейкі агульны духоўны пачатак, а менавіта канкрэтна хрысціянскі. Таму Наваліс яшчэ ў 1799 годзе пісаў: «Калі б Еўропа цалкам адышла ад Хрыста, тады яна перастала б існаваць» («Еўропа і Езус Хрыстус»). А габрэйскі філосаф Карл Лёвіт з усёю яснасцю казаў: «Гістарычны свет, у якім мог скласціся „забабон“ пра тое, што кожны, хто мае чалавечае аблічча, сам па сабе ўжо мае «годнасць» і «прадвызначэнне» быць чалавекам, напачатку быў не свет <…> Адраджэння, а свет хрысціянства, у якім чалавек праз Богачалавека Хрыста адшукаў сваё месца адносна сябе самога і адносна бліжняга <…>. З затуханнем хрысціянства з’явіліся таксама праблемы з чалавечнасцю» (Von Hegel zu Nietzsche, 1941).\nЦі зможа еўрапейскі Давід застацца сабою? Мы верым, што так, калі вярнуцца да мары сапраўдных айцоў-заснавальнікаў, людзей сабодных у праўдзе, а таму рэалістаў без усялякіх забабонаў, таксама і рэлігійных. Мы верым, што так, не таму, што Еўропа можа ўзяць верх над іншымі, але таму, што на сходзе народаў можа даць штосьці вырашальнае дзякуючы сваёй гісторыі, усё яшчэ плоднай.\nДарагія сябры, нашыя сціплыя галасы нясуць у сабе рэха стагоддзяў: менавіта таму яны могуць прамаўляць да сучаснага чалавека, які, нават у віры эпахальных зменаў, застаецца, як заўсёды, чалавекам.\nДзякуй за вашую братэрскую ўвагу. Цяпер возьмемся за працу з даверам і ўпэўненасцю, пад позіркам Марыі, Маці Касцёла і святых заступнікаў гэтага ўзлюбленага кантыненту.


Галандскія сайты Інтэрнэт-казіно - бонусныя коды Інтэрнэт-казіно\n(346 галасоў, сярэдні: 4.99 з 5)\nLoading ...Ігральны бізнес у Нідэрландах знаходзіцца пад жорсткім кантролем урада. Працэс рэгулявання азартных гульняў у краіне заняў шмат часу ў параўнанні з іншымі еўрапейскімі краінамі, а таксама стаўленне да азартных гульняў у Нідэрландах даволі строгае. У цяперашні час дзейнічае манаполія на кіраванне наземным казіно, размешчаным у аператара Holland Casino. Кампанія працуе ў сярэдзіне 1970-х, калі адкрыла сваё першае казіно ў галандскім Зандвоорце. Зараз па ўсёй краіне дзейнічае 14 казіно, нягледзячы на тое, што аператар казіно Holland нядаўна сутыкнуўся з фінансавымі праблемамі. Звярніце ўвагу для наведвальнікаў нашага каталога азартных гульняў у Інтэрнэце, што манаполія ў краіне строга выконваецца. Урад Нідэрландаў шырока распаўсюдзіла інфармацыю са штрафам у памеры 100 тысяч еўра,\nОн-лайн гуляць у азартныя гульні ў Нідэрландах\nУрад Нідэрландаў на працягу двух гадоў працуе над праектам закона аб легалізацыі азартных гульняў у Інтэрнэце. Нарэшце, 7 ліпеня 2016 г. быў прыняты закон аб азартных гульнях у Інтэрнэце ў Нідэрландах, які ўступіў у сілу 1 студзеня 2017 г. Шмат міжнародных аператараў азартных гульняў ужо выказалі сваю зацікаўленасць у гульнявым рынку. Аднак перш чым яны змогуць прадастаўляць свае паслугі, ім неабходна атрымаць афіцыйную ліцэнзію. Рэгулятар азартных гульняў (Галандскае ўпраўленне азартных гульняў - Kansspelautoriteit, KSA) блакуе ўсе сайты азартных гульняў у Інтэрнэце ў Нідэрландах, якія працуюць без ліцэнзіі. Мы адзначаем, што як наземныя, так і азартныя гульні ў Інтэрнэце ў краіне абкладаюцца падаткам у памеры 29%.\nСпіс Топ 10 галандскіх онлайн казіно сайтаў\n1 студзеня 2017 года ўступіць у сілу новы закон, які дазваляе азартныя гульні ў Інтэрнэце ў Нідэрландах. Грамадзяне Галандыі цалкам абмежаваныя ў сферы азартных гульняў, цяпер могуць не толькі бясплатна паліць гаршчок, але і рабіць стаўкі ў Інтэрнэце.\nУ Нідэрландах гэта змяніла не толькі ўрад. Былі ўнесены некаторыя папраўкі ў заканадаўства краіны, у прыватнасці, былі ўнесены папраўкі ў заканадаўства аб азартных гульнях у Галандыі. Кабінет міністраў прыняў рашэнне легалізаваць забароненыя раней азартныя гульні ў Інтэрнэце ў Нідэрландах, мэта якіх - палепшыць нацыянальны бізнес. Прычынай забароны было пазбяганне вывазу грошай з краіны за мяжу. Аднак з надыходам крызісу пры ўрэгуляванні онлайн-гульняў улады знайшлі выйсце са складанай эканамічнай сітуацыі.\nГаландыя - краіна, дзе ўсё дазволена, што ў іншых краінах забаронена законам\nНідэрланды вядомыя ва ўсім свеце як краіна, дзе афіцыйна дазволены лёгкія наркотыкі. Калі быць дакладней, у Амстэрдам турысты прыязджаюць не толькі пачаставацца сырам, прагуляцца па вуліцах, але і легальна паліць траву і есці чароўныя грыбы. Вулічны раён чырвоных ліхтароў - галоўная славутасць сталіцы, што нядзіўна, бо толькі ў Нідэрландах прастытуцыя легалізавана на дзяржаўным узроўні. І гэта яшчэ не ўсё. Цяпер, здаецца, гэта стан, у якім усё магчыма. Бо да спісу краін, дзе азартныя гульні дазволеныя, афіцыйна далучылася і Галандыя. Магчымасць гуляць у Інтэрнэт-казіно і Інтэрнэт-покер з'явілася на галандскай мове.\nОнлайн-азартныя гульні ў Нідэрландах - як былі, так і сталі\nУрад Нідэрландаў працуе над заканадаўствам, накіраваным на легалізацыю гульнявога бізнесу ў Інтэрнэце, на працягу апошніх двух гадоў. У той час ён узяў пад поўны кантроль усю гульнявую індустрыю ў краіне. Ім была дазволена толькі латарэя ў Інтэрнэце, а таксама па-за забаронай і рабілі стаўкі на спорт у Нідэрландах. Такім чынам, азартныя гульні ў насельніцтва Нідэрландаў таемна праводзіліся на замежных сайтах інтэрнэт-казіно.\nАднак нядаўна стала вядома, што ўрад Нідэрландаў мае намер легалізаваць азартныя гульні ў сетцы. З пачатку гэтага месяца, а менавіта 7 ліпеня, парламент прыняў законапраект аб легалізацыі азартных гульняў у Інтэрнэце ў Нідэрландах. Аднак азартным гульцам і анлайн-тарыфам прыйдзецца пацярпець крыху больш - закон уступіць у сілу да наступнага года.\nНекаторыя абмежаванні і забароны\nЗ боку ўрада было б неразумна прадастаўляць поўную свабоду ў краіне і ўсё яшчэ мае некаторыя абмежаванні. Варта адзначыць, што закон забараняе выкарыстоўваць аператары латарэй офісаў, а таксама наземныя ігральныя ўстановы для прасоўвання любых інтэрнэт-прапаноў. Акрамя таго, заблакаваны любыя міжнародныя сайты азартных гульняў у Інтэрнэце. Таксама забароненая рэклама ставак у Інтэрнэце.\nАзартныя гульні ў Нідэрландах\nНаша падарожжа па Еўропе ў самым разгары, і сёння наш шлях ляжыць у краіне свабоды, яркіх цюльпанаў і марыхуаны. Так, вы правільна прачыталі, мы наведаем Нідэрланды і знойдзем самае цікавае і карыснае.\nНідэрланды ці Галандыя? І крыху гісторыі;\nІснуюць прававыя пад кіраўніцтвам Нацыянальнага фонду;\nУ Амстэрдаме, у казіно «Холанд»;\nЯны размешчаны ў буйных гарадах.\nПяць славутасцяў Амстэрдама сталіцы Нідэрландаў з адрасамі;\nЦікавыя факты пра краіну і яе жыхарах.\nАле не думайце, што казіно дазволена ў той ці іншай краіне выключна з-за камерцыйнасці дзяржавы. Справа ў тым, што ніякія карныя меры не змаглі выкараніць незаконны ігральны бізнес. Не маглі гэтага зрабіць у нацысцкай Германіі, дзе мы памятаем, што арганізатары падпольнага казіно без суда былі адпраўлены ў канцлагеры. І як ні дзіўна, але пасля таго, як іншыя ў старой Еўропе зразумелі моц ліберальнай Галандыі.\nПершы ігральны дом там з'явіўся толькі ў 1976 г. у мястэчку Зандворт, размешчаным у 20 мілях ад Амстэрдама. Неўзабаве адкрыць яшчэ два казіно можна было дазволіць гульнявыя аўтаматы, але, нягледзячы на гэта, пакончыць з крымінальнымі ўстановамі не атрымалася. Здаецца, гэта невялікая краіна, і ахоп дасягнуты ў курортных зонах, блізкіх да азартных гульняў, але вялікія гарады ўсё яшчэ засталіся запоўненымі падземнымі логавамі.\nТады мэр Ратэрдама звярнуўся да ўрада з просьбай дазволіць казіно ў яго горадзе. Мэр заявіў, што курорты казіно не вырашаюць праблемы, бліжэйшае казіно ў гадзіне язды ад Ратэрдама - нязручна, і арганізацыя казіно патрабуецца. Урад пачаў думаць, даслаў анкету муніцыпалітэтам, і ўсе 35 мэраў адказалі, што адкрыццё казіно ў гарадах патрабуецца.\nЦяпер у Галандыі 14 ігральных цэнтраў усталявана 69,000 45 гульнявых аўтаматаў, з іх 800 20 грашовага прыза. Аднак машыны рэгулююцца не толькі жорсткім заканадаўствам, але і памерам ставак і выйгрышаў. Такім чынам, максімальная стаўка - 40 цэнтаў, максімальны прыз за гульню - 40 еўра, сярэдняя страта за гадзіну - 2500 еўра, а максімальны памер джэк-пота - XNUMX.\nШмат хто блытаецца, як на самой справе правільна сказаць - Галандыя ці Нідэрланды, і ці ёсць паміж гэтымі назвамі прынцыповая розніца? Адказ - ёсць вельмі вялікія!\nСправа ў тым, што Нідэрландамі называюць толькі 2 з 12 правінцый Нідэрландаў. Першыя паселішчы на тэрыторыі сучасных Нідэрландаў пачалі з'яўляцца нават 250,000 XNUMX гадоў таму.\nГэта былі розныя германскія плямёны, якія тады былі заваяваны рымлянамі і ў сярэднявеччы былі часткай Свяшчэннай Рымскай імперыі. У пачатку 19 стагоддзя краіна доўга змагалася за незалежнасць, яна стала правілам манархічнай сям'і Аранжавых\nУ 1830 г. Бельгія аддзялілася, а Люксембург - у 1890 г. На чале дзяржавы стаіць кароль, з 2013 г. - Вілем-Аляксандр, прамы нашчадак дынастыі Аранжавых. Да яго на працягу 123 гадоў трон займалі толькі жанчыны. Манарх з'яўляецца кіраўніком дзяржавы, ён дапамагаў рэдагаваць парламент і ўрад прэм'ер-міністра.\nНідэрланды вядомыя ва ўсім свеце легалізацыяй марыхуаны і прызнаннем прастытуцыі як прафесіі. Але вось стаўленне да азартных гульняў у гэтай краіне даволі строгае. Тут ёсць так званы Нацыянальны фонд, які адказвае за кантроль над азартнымі гульнямі. Усяго ў яго 14 офісаў у буйных гарадах краіны. Увесь прыбытак ідзе непасрэдна ў скарбонку краіны.\nАмстэрдам - сталіца Нідэрландаў - гэта шыкоўнае казіно «Holland». Гэта адзінае казіно ў горадзе, і таму яно гуляе ролю манапаліста. Будынак «Галандыя» трохпавярховы з цудоўным святлом. На першым паверсе вы можаце гуляць на нізкіх стаўках, на другім - разнастайныя слоты, а на трэцім паверсе аматары гуляць на вялікія стаўкі могуць гуляць у покер з высокімі стаўкамі. На кожным паверсе вы можаце атрымліваць асалоду ад картачных гульняў і рулеткі, а таксама разнастайных гульнявых аўтаматаў.\nПокер у краіне карыстаецца асаблівым гонарам - тут рэгулярна праводзяцца турніры як на мясцовым, так і на міжнародным узроўні. З ім ля ўваходу ў казіно абавязкова трэба мець пашпарт, бо гуляць у яго можна толькі па дасягненні 18 гадоў. Форма адзення - касцюм і гальштук для дам пераважных кактэйльных альбо вячэрніх сукенак. Уваход каштуе каля 4 €.\nКазіно вы зможаце знайсці ў наступных гарадах Амстэрдам, Брэда, Эйндховен, Энсхеде, Гронінген, Зволле, Наймеген, Ратэрдам, Схэвэнінген, аэрапорт Схіпхол, Утрэхт, Valkenburg, Венло, Зандворт.\nМузей Ван Гога. Адрас: Паўлюс Потэрстраат, 7. Тут вы знойдзеце храналагічную гісторыю жыцця мастака, музей узнаўляе генія лабараторыі, дзе ён жыў і працаваў - усё гэта дапаможа вам акунуцца ў атмасферу, у якую прыязджаў мастак.\nЭратычны музей. Адрас: Oudezijds Achterburgwal 54. Шпацыруючы па знакамітай вуліцы Чырвонага святла, не забудзьцеся наведаць музей эротыкі. Тут вы даведаецеся пра гісторыю гэтай вуліцы і пакажаце шмат цікавых вешчыкоў розных часоў і культур. Экспазіцыя музея займае 3 паверхі, а ўваход толькі ва ўзросце 18 гадоў.\nМузей Рембрандта. Адрас: Jodenbreestraat 4. Экспазіцыя музея знаходзіцца ў будынку, дзе жыў майстар.Памімо знакамітая калекцыя карцін самога мастака, прадстаўленая тут як праца яго настаўніка Пітэра Ластмана і вучняў. Адзін з пакояў дома - музей, прысвечаны мастацтву гравюры.\nАмстэрдамскі заапарк. Адрас: Plantage Kerklaan 38-40. Аматары жывёл могуць убачыць больш за 6,000 відаў, сабраных з усяго свету. Гэта найстарэйшы заапарк Нідэрландаў - год яго заснавання ў 1838 годзе.\n5. Блышыны рынак Waterlooplein. Адрас Waterlooplein 2. Хопіць прагуляцца па гасцінным Амстэрдаме, не забудзьцеся пра сувеніры. Кошты разумныя, а выбар разнастайны.\nЦікавыя факты пра Нідэрланды і голандцах\nПершай назвай Нідэрландаў замест Нідэрландаў стаў візіт у Расію Петра Поля I. Яго больш цікавіла тая частка краіны, якая не мае выхаду да мора (гэта значыць правінцыі Паўночнай і Паўднёвай Галандыі), і назва гэтай правінцыі, ён і "ахрысціў" усю краіну;\nГаландыя - самая высокая нацыя ў свеце, сярэдні рост 184 см. Мужчыны, жанчыны - 170;\nКолькасць ровараў у краіне перавышае колькасць жыхароў, ровары часта скрадзеныя, таму блакаванне ровар часам каштаваць нашмат даражэй, чым ровар;\nУ Нідэрляндах не прынята на абед, у асноўным мясцовыя жыхары закуску бутэрброд ці гарачыя бутэрброды;\nСыраробны, ртутны тэрмометр, мікраскоп і тэлескоп быў прыдуманы ў гэтай краіне;\nУ школьнай сістэме найлепшай ацэнкі -10, і горшы;\nЛюбімая ежа - селядзец, тут з ёй робяць салаты, бутэрброды, пірагі альбо ешце асобна, і маянэз. Яго можна набыць непасрэдна ў кіёску на вуліцы, як звычайны гамбургер альбо хот-дог. Таксама ён вельмі любіць картофель-фры з маянэзам;\nНадвор'е ў Нідэрландах дрэннае - часта дождж і дзьме парывісты вецер. Дарэчы, надвор'е становіцца самай распаўсюджанай прычынай эміграцыі галандцаў;\nГаландыя аранжавага колеру. Гэта таму, што ў перакладзе з галандскай фаміліі каралеўская сям'я гучыць як "Аранжавы дом".\nГаландыя на карце Еўропы\n0.1 Он-лайн гуляць у азартныя гульні ў Нідэрландах\n0.2 Спіс Топ 10 галандскіх онлайн казіно сайтаў\n2.1 Галандыя - краіна, дзе ўсё дазволена, што ў іншых краінах забаронена законам\n2.2 Онлайн-азартныя гульні ў Нідэрландах - як былі, так і сталі\n2.3 Некаторыя абмежаванні і забароны\n3 Азартныя гульні ў Нідэрландах\n3.0.1 трохі гісторыі\n3.1 Азартныя гульні ў Нідэрландах\n3.1.1 Амстэрдам славутасці\n3.1.2 Цікавыя факты пра Нідэрланды і голандцах\n3.1.3 Галандыя на карце Еўропы\nМанхэтэнскія слоты не маюць бонусу на дэпазіт


Сцэна са спектакля “Опера ў піжаме”. / Фота прадастаўлена арганізатарамі\nУсё аказалася куды больш сур’ёзна, але і сапраўды: даўно я так не смяялася, хаця камедый апошнім часам глядзела безліч. І справа зусім не ў тым, што яшчэ да пачатку спектакля ў фае і зале працаваў вясёлы мім, праводзячы “тлумачальную працу” з наведвальнікамі: вітаў, імправізавана рэагаваў на іх знешні выгляд, праводзіў да месца (дарэчы, гэты прыём некалькі гадоў удала выкарыстоўваецца ў Маладзёжным тэатры эстрады — “родным доме” комік-шоу гурта “Доктар Ю.М.О.Р.” пад кіраўніцтвам Вячаслава Паніна). Не менш прыемных сюрпрызаў было і ў самой “оперы”.\nПа жанры гэта тыповае рэвю — знітаванне папулярных арый, дуэтаў, аркестравых нумароў у сюжэтнае рэчышча. Гісторыя — тыповы анекдот: муж і жонка робяць выгляд, што едуць у камандзіроўку, але кожны вяртаецца дадому — натуральна, з каханкай / каханкам. У вялізным, на паўсцэны, ложку апынаюцца адразу чацвёра — тыповы вакальны квартэт: сапрана (Маргарыта Ляўчук), мецца (Кацярына Міхнавец), тэнар (Віктар Мендзелеў), барытон (Уладзімір Пятроў).\nЯк жа так атрымалася, што повязь “тыповасцяў” і нават “трывіяльнасцяў” у суме дала... навінку, эксперымент? Усё вельмі проста: спрацавала яшчэ адна “тыповасць” і нават заканамернасць — развіцця опернага мастацтва, калі нараджэнне камічна-парадыйных формаў накшталт англійскай баладнай оперы (“Опера жабракоў”) ці італьянскай оперы-буфа было крокам наперад у параўнанні з застылымі ўзорамі. Пэўна, мае рацыю чалавецтва, калі праз усмешку развітваецца з мінулым, каб рухацца да новых далячынь. Цікавым будзе яшчэ адно назіранне, звязанае з уздзеяннем масавай культуры на акадэмічную. Звычайна да такой з’явы ставяцца рэзка адмоўна, абвінавачваюць маскультуру ва ўсіх магчымых і немагчымых грахах, галоўнымі з якіх уяўляюцца “ўціск” на сур’ёзнае мастацтва і разбэшчванне публікі. Дык вось, “Опера ў піжаме” стала цудоўным прыкладам супрацьлеглай тэндэнцыі — калі на высокую духоўнасць опернай класікі так званае “лёгкае” мастацтва ўздзейнічае са знакам “плюс”, выступае як пошук новых формаў данясення складаных рэчаў да самай шырокай публікі.\nПадобная крэатыўнасць, скіраваная на сумяшчэнне карыснага з прыемным, не ўпершыню выявілася ў дзейнасці ініцыятараў і арганізатараў праекта: Музычнага тэатра “Галерэя” і Музычнага дома “Класіка” (слоган апошняга — “Класічную музыку любяць усе, ды не ўсе яшчэ пра гэта ведаюць”). Ідэя належала Аляксандру Чахоўскаму (ён выконвае ў спектаклі эпізадычную ролю без спеваў — Кур’ера), на рахунку якога ўжо цэлая нізка падобных тэматычна-тэатралізаваных вечароў, але ў жанры канцэрта. Напісаў лібрэта і здзейсніў пастаноўку Эдуард Мартынюк — адзін з вядучых салістаў нашага Вялікага тэатра, тэнар, запатрабаваны на лепшых сцэнах свету (незадоўга да прэм’еры ён паехаў у Германію, і некаторыя яго рэжысёрскія ідэі ажыццяўляла Марыя Ісаева). За плячыма гэтага артыста — бліскучая праца ў жанрах мюзікла, музкамедыі, аперэты (у тым ліку, у нашым Музычным тэатры), сцэнарыі і рэжысура штогодніх капуснікаў у родным Вялікім тэатры, якія, здараецца, засланяюць сабой рэпертуарныя прэм’еры. Колькі гадоў таму, яшчэ ў часы студэнцтва, ён паставіў на сцэне сталічнага Палаца чыгуначнікаў “Любоўны напой” Даніцэці — на адным энтузіязме, пад раяль, але з маладымі салістамі і такой колькасцю рэжысёрскіх прыдумак ды жартаў, што смех у зале не сціхаў.\nУ цяперашняй “...Піжаме” ўсё гэта выйшла на яшчэ больш высокі ўзровень — з сімфанічным аркестрам Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Беларусі, з салістамі Вялікага тэатра. Гэты творчы праект, пры ўсёй яго знешняй лёгкасці і, як некаторым здаецца, адценні камерцыйнасці, скіраваны на вырашэнне адразу некалькіх “болевых кропак” развіцця айчыннага опернага мастацтва. Па-першае, гэта прыцягненне публікі, якая лічыць оперу самым, бадай, сумным жанрам. Упэўнена, пасля добра скроенага “піжамнага” спектакля, разлічанага на гадзіну, прыхільнікаў опернай творчасці паболее. Па-другое, гэта магчымасць артыстаў дадаткова рэалізаваць свае магчымасці. Бо ў многіх творчых асоб — заўсёдны “голад”, колькі іх ні частуй, на новыя цікавыя працы. Па-трэцяе, гэта шыкоўная прэзентацыя спеўнай моладзі нашага тэатра. Так, ва ўсіх трох маладых салістаў “...Піжамы” — перамогі на міжнародных конкурсах, партыі (у некаторых — даволі разгорнутыя) у бягучым рэпертуары. Але цяперашні спектакль не проста надае ім сцэнічнай упэўненасці, а выводзіць на першы план. Ды яшчэ — у нечаканых амплуа. І, галоўнае, незаўважна хавае некаторыя мінусы, ператвараючы іх у плюсы (калі пашукаць, свае хібы існуюць літаральна ў кожнага, таму важна не столькі “змагацца” з імі, колькі ператварыць у індывідуальную адметнасць, дзе ўсё “так і трэба”, “так і было задумана”). Апошнія словы — акурат пра рэжысёрскія прыёмы “...Піжамы”. Маладыя салісты не баяцца, як гаворыцца ў спектаклі, “погрузиться в пучину Пучини” (насамрэч, яго музыкі ў “...Піжаме” няма), выканаць звышпапулярныя нумары, што называецца, без аглядкі на аўтарытэты, “прымерыць” на сябе неверагоднай складанасці фіярытуры, да якіх, можа, яшчэ не зусім “дараслі”. Бо некаторыя магчымыя недахопы маладых спевакоў (калі, да прыкладу, партнёр спявачцы — да пляча, дый тое, калі добра падскочыць) рэжысёр вымушае працаваць на парадыйнасць яркіх вобразаў, напаўняючы спектакль яшчэ і ўласна вакальнымі жартачкамі, накшталт: “Вы такія прыгожыя, асабліва ў верхнім рэгістры”, “Я згодны спяваць з вамі да самых... паклонаў”.\nГалоўны дырыжор аркестра радыё Вячаслаў Чарнуха-Воліч напоўніцу выяўляе і свае тэатральныя схільнасці (яму і танга даводзіцца танчыць, і слязу з вачэй змахваць насовачкай памерам з абрус, і ў размоўныя дыялогі ўступаць), і, галоўнае, музычнасць: аркестр гучыць вельмі выразна, часам нават вытанчана, з дакладнай фразіроўкай і штрыхамі, яркімі інструментальнымі падгалоскамі. Акрамя вакалу, салісты выяўляюць нешараговыя акцёрскія здольнасці (рассмяшыць публіку, каб яна не пачувала сябе няёмка, гледзячы на намаганні артыстаў, куды больш складана, чым прымусіць плакаць), а Маргарыта Ляўчук — яшчэ і цудоўнае англійскае вымаўленне. Кожны з герояў надзелены сваёй пластыкай, манерамі, за якімі адразу бачны запамінальны характар. Ну, а Уладзімір Пятроў, нягледзячы на прозвішча свайго героя — Сіплы, увогуле дэманструе бездакорнае выкананне і абсалютную натуральнасць сцэнічных паводзінаў, якой могуць пахваліцца далёка не ўсе драматычныя артысты.\nУсе дэталі сцэнаграфіі і касцюмаў нясуць дадатковую асацыятыўную нагрузку: у мужчын — аднолькавыя “арыштанцкія” піжамы ў палоску, у жанчын — “гламурна” ружовыя. Чырвань у руках каханка-Тарэадора становіцца ў фінале ручніком праз плячо, ператвараючы Кур’ера ў свата.\nСпектакль плануецца паказваць па ўсёй краіне. І ён таго варты!


Футболка з тварам для жывёл - егіпецкая кошка | Cool Mania\nФутболка з тварам для жывёл - егіпецкая кошка\nФутболка з тварам для жывёл - егіпецкая кошка на продаж па добрай цане, якую вы можаце набыць у Інтэрнэце ў нашым інтэрнэт-краме. Сертыфікаваны электронны магазін - бяспечныя пакупкі.\nФутболка з тварам для жывёл - егіпецкая кошка - творчая штучка, якая парадуе і дзяцей, і дарослых. Уяўляе сабой высокатэхналагічныя тэхналогіі для ўсёй адзення. Высокатэхналагічныя горныя ЭКА-кашулі з жывёльнымі 3D-матывамі, якія паходзяць з ЗША, у арганічныя колеры, афарбаваныя ўручную.


Літургія Вербнай нядзелі сабрала на плошчы сьв. Пятра ў Ватыкане вялікую колькасьць вернікаў з усяго сьвету. На пачатку дыякан зачытаў урывак з Евангельля паводле сьв. Лукі, які распавядае пра трыюмфальны ўезд Ісуса ў Ерусалім, пасьля чаго Папа асьвяціў пальмы і працэсія адправілася вакол плошчы перад ватыканскай базылікай. У ёй ішлі кардыналы і біскупы, якія саслужылі сьв. Імшу з Сьвятым Айцом, а таксама шматлікія сьвецкія вернікі, сярод якіх асабліва заўважнай была моладзь. У працэсію ўключыўся і сам Папа Францішак. У сваёй гаміліі падчас сьв. Імшы ён засяродзіўся на трох словах: радасьць, крыж і моладзь. Ніжэй прапануем казаньне Сьвятога Айца Францішка.\n1. Ісус уваходзіць у Ерусалім. Натоўп вучняў суправаджае Яго на сьвята, яны сьцелюць перад Ім вопратку, кажуць пра цуды, якія Ён зьдзейсьніў, разносяцца воклічы хвалы: «Блаславёны Кароль, Які прыходзіць у імя Госпада! Мір на нябёсах і слава ў вышынях!» (Лк 19,38).\nНатоўп, сьвята, хвала, блаславеньне, сьвет: усё тут дыхае радасьцю. Ісус абудзіў у сэрцы шмат спадзяваньняў, асабліва сярод пакорлівага, простага, беднага, пакінутага народу, які ў вачах сьвету нічога ня варты. Ён здолеў зразумець чалавечую ўбогасьць, паказаў міласэрнае аблічча Бога, схіліўся, каб вылечыць цела і душу. Гэта Ісус. Гэта Яго сэрца, якое глядзіць на ўсіх нас, глядзіць на нашыя хваробы, на нашыя грахі. Гэта вялікая любоў Ісуса. І гэтак Ён уваходзіць у Ерусалім, з гэтай любоўю, і глядзіць на ўсіх нас. І цяпер Ён уваходзіць у Сьвяты Горад!\nГэта выдатная сцэна: яна напоўнена сьвятлом, сьвятлом любові Ісуса, сьвятлом Яго сэрца, радасьцю, сьвятам.\nНапачатку Імшы мы таксама яе паўтарылі. Мы махалі пальмавымі і аліўкавымі галінамі, сьпявалі “Блаславёны Той, хто прыходзіць у імя Гасподняе, Цар Ізраілеў!” (Антыфон); мы таксама сустрэлі Ісуса; мы таксама выказалі радасьць суправаджаць Яго, пазнаць Яго як блізкага, што прысутнічае ў нас і сярод нас, як сябра, як брата, а таксама як Цара, гэта значыць, як яркі маяк нашага жыцьця. Ісус — Госпад, але Ён зьнізіўся, каб ісьці з намі. Ён наш сябар, наш брат. Тут Ён прасьвятляе нас на шляху. І сёньня мы Яго прынялі. І гэта ёсьць першае слова, якое я хацеў бы вам сказаць: радасьць!\nНіколі ня будзьце сумнымі: хрысьціянін ня можа быць такім! Ніколі не паддавайцеся роспачы! Крыніца нашай радасьці зусім не ў валоданьні чымсьці, яна нараджаецца з таго, што мы сустрэліся з Асобай: з Ісусам, Які ёсьць сярод нас; яна нараджаецца з таго, што мы ведаем, што з Ім мы ніколі ня ёсьць самотныя, нават у цяжкія хвіліны, нават калі мы сутыкаемся з праблемамі і перашкодамі, якія здаюцца непераадольнымі, і іх так шмат!\nІ ў гэты момант прыходзіць вораг, д’ябал, нярэдка пад выглядам анёла, і кажа нам сваё слова. Ня слухайце яго! Будзем ісьці за Ісусам! Мы суправаджаем Ісуса, ідзем за Ім, але найперш ведаем, што Ён суправаджае нас і бярэ нас на Свае плечы: у гэтым нашая радасьць і надзея, якую мы павінны несьці ў наш сьвет. Давайце несьці ўсім радасьць веры! І, калі ласка, не давайце выкрасьці ў вас надзею! Не дазваляйце нікому пазбавіць вас надзеі, той, якую дае нам Ісус.\n2. Другое слова: чаму Ісус уваходзіць у Ерусалім, ці, лепш: як Ісус уваходзіць у Ерусалім? Натоўп вітае Яго шумнымі воклічамі, як Цара. І Ён не пярэчыць, не прымушае яго змоўкнуць (пар. Лк 19,39-40). Але якога роду Царом ёсьць Ісус? Паглядзім на Яго: сядзіць на асьле, бяз сьвіты, бяз войска, што сымбалізуе сілу. Вітаюць Яго простыя, пакорлівыя людзі, для якіх ёсьць сэнс бачыць у Ісусе нешта большае; і гэты сэнс спалучаны з верай, якая падказвае ім: “Гэта Збаўца”. Ісус уваходзіць у Сьвяты Горад не для таго, каб прыняць ушанаваньні, якія аказваюць зямным уладарам, што маюць уладу, тым, хто пануе; Ён уваходзіць, каб прыняць бічаваньне, зьбіцьцё і зьнявагі, як прадказвае Ісая ў 1-ым чытанні (пар. Іс 50, 6); Ён уваходзіць, каб прыняць цярновы вянок, палку, пурпуровы плашч: Яго царскасьць стане прадметам абсмейваньня; Ён уваходзіць, каб узысьці на Галготу, несучы дрэва. І вось — другое слова: Крыж.\nІсус уваходзіць у Ерусалім, каб памерці на Крыжы. І менавіта ў гэтым зьзяе Яго быцьцё Царом паводле Бога: Яго царскім пасадам зьяўляецца дрэва Крыжа! Я думаю пра тое, што Бенядыкт XVI сказаў кардыналам: “Вы — князі, але князі ўкрыжаванага Цара”.\nТакі пасад Ісуса. Чаму Крыж? Таму што Ісус прымае на Сябе зло, бруд, грэх сбвету, таксама наш грэх — усіх нас — і абмывае яго, абмывае яго Сваёй крывёй, міласэрнасьцю, любоўю Бога. Паглядзім вакол: колькі ранаў наносіць чалавецтву зло! Войны, гвалт, эканамічныя канфлікты, што б'юць па самых слабых, прага грошай, якія потым ніхто ня можа ўзяць з сабой, павінен пакінуць іх. Мая бабуля казала нам, дзецям: у саване няма кішэняў. Любоў да грошай, да ўлады, карупцыя, разлады, злачынствы супраць чалавечага жыцьця і супраць тварэньня! А таксама — кожны з нас ведае гэта і прызнае — нашыя асабістыя грахі: адсутнасьць любові і павагі ў адносінах да Бога, да блізкага і да ўсяго тварэньня. Ісус на крыжы адчувае ўвесь цяжар зла і моцай Божай любові перамагае яго, наносіць яму паразу Сваім уваскрасеньнем. Гэтае дабро Ісус зьдзейсьніў для ўсіх нас на пасадзе Крыжа.\nКрыж Хрыстовы, прыняты з любоўю, вядзе не да смутку, але да радасьці — да радасьці быць збаўленымі, каб зрабіць малую часьцінку таго, што зрабіў Ён у дзень Сваёй сьмерці.\n3. Сёньня на гэтым пляцы шмат маладых: вось ужо 28 гадоў Вербная нядзеля зьяўляецца Днём моладзі! Вось трэцяе слова: моладзь! Дарагія юнакі і дзяўчыны, я бачыў вас у працэсіі, калі вы ўваходзілі, я ўяўляю, як вы радуецеся вакол Ісуса, размахваючы аліўкавымі галінамі; я ўяўляю, як вы крычыце Яго імя і выказваеце сваю радасьць быць з Ім! Вам належыць важная частка ў гэтым сьвяце веры! Вы несяце нам радасьць веры і кажаце нам, што мы павінны жыць вераю з маладым сэрцам, заўсёды — з маладым сэрцам нават у семдзесят, восемдзесят гадоў! З маладым сэрцам! З Хрыстом сэрца ніколі не старэе! Але ўсе мы ведаем — і вы таксама гэта выдатна ведаеце — што Цар, за Якім мы крочым і Які вядзе нас, Ён асаблівы: гэта Цар, Які дзеля любові да нас прымае крыж і вучыць нас служыць, любіць. І вы не сароміцеся Ягонага Крыжа! Больш таго, вы яго абдымаеце, таму што вы зразумелі, што\nсапраўдная радасьць нараджаецца з самаахвяраваньня, з дару сябе іншаму ды з любові, з дапамогай якой Бог перамог зло.\nВы несяце Крыж у паломніцтве праз усе кантыненты, па дарогах сьвету! Вы несяце яго, адказваючы на заклік Ісуса “Ідзіце, навучайце ўсе народы” (пар. Мц 28, 19), які зьяўляецца тэмай Сусьветнага Дня моладзі гэтага году. Вы несяце яго, каб сказаць усім, што на крыжы Ісус разбурыў сьцяну варожасьці, якая падзяляе між сабой людзей і цэлыя народы, і прынёс прымірэньне і супакой.\nДарагія сябры, з сёньняшняга дня я таксама распачынаю шлях разам з вамі, сьледам за Блаславёным Янам Паўлам II і Бенядыктам XVI. З гэтага часу мы наблізіліся да наступнага этапу гэтага вялікага паломніцтва Хрыстова Крыжа. Я з радасьцю чакаю сустрэчы ў ліпені ў Рыа-дэ-Жанэйра! Я прызначаю вам сустрэчу ў гэтым мегаполісе Бразіліі! Добра падрыхтуйцеся, асабліва духоўна, у вашых супольнасьцях, каб гэтая сустрэча стала знакам веры для ўсяго сьвету.\nМаладыя павінны сказаць сьвету: “Гэта цудоўна ісьці за Ісусам; цудоўна ісьці з Ісусам; пасланьне Ісуса сумленнае і справядлівае; гэта цудоўна — выйсьці з абмежаванасьці ў сваіх інтарэсах, з перыферыі сьвету і існаваньня, каб несьці Ісуса!” Тры словы: радасьць, крыж, моладзь.\nПапросім заступніцтва Найсьвяцейшай Дзевы Марыі. Яна вучыць нас радасьці сустрэчы з Хрыстом, любові, з якой мы павінны глядзець на Яго пад крыжам, натхненьню маладога сэрца, з якім мы павінны ісьці за Ім на працягу гэтага Вялікага тыдня і ўсяго нашага жыцьця. Няхай будзе так.\nФота: Associated Press.\nТэгі: Папа, Францішак, Вербная нядзеля, Дзень моладзі