09 студзень 2013, 18:09\nЯк паведамляе Праваабарончы цэнтар «Вясна», 25 сакавіка 2008 году Антаніна Піванос вырашыла зрабіць падарунак апазыцыянэру Барысу Хамайду — прынесла яму вышыванку са словамі малітвы «Ойча наш». Вышытыя чырвонымі ніткамі на белай тканіне, гэтыя словы былі расцэненыя міліцыянтамі як плякат апазыцыйнага зьместу. І Антаніну Піванос пакаралі штрафам у памеры дзьвюх базавых велічынь нібыта за ўдзел у несанкцыянаваным пікеце.\nІнцыдэнт здарыўся ў Дзень Волі каля так званага Сіняга дому ў Віцебску, дзе спадар Хамайда распаўсюджваў незалежную прэсу. У той самы дзень адбыўся працэс у Чыгуначным райсудзе, дзе спадарыня Антаніна спрабавала пераканаць судзьдзю, што на ўручэньне падарунку, хай сабе і ў грамадзкім месцы, не патрэбная санкцыя ўладаў. Тым ня менш суд скончыўся штрафам для актывісткі і канфіскацыяй «крамольнай» вышыванкі. Абскардзіць гэтае рашэньне не ўдалося ні ў Віцебскім абласным, ні ў Вярхоўным судзе.\nПасьля звароту Антаніны Піванос у Камітэт правоў чалавека ААН прайшло больш за 4 гады, але рашэньне актывістка атрымала станоўчае. Згодна зь ім, у дачыненьні да спадарыні Піванос быў парушаны артыкул 19 Міжнароднага пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах. Паводле часткі 2 гэтага артыкула грамадзяне дзяржаў-удзельніц Пакту, сярод якіх і Беларусь, маюць права на вольнае выказваньне сваіх думак. Менавіта гэтае права жыхаркі Віцебску было незаконным чынам парушана.


21 люты 2009, 15:35\nРашэньне, як будаваць далей дачыненьні з Беларусьсю, міністры замежных спраў краін Эўразьвязу, прымуць у сярэдзіне красавіка. А за два тыдні да гэтага сытуацыю ў Беларусі абмяркуюць дэпутаты Эўрапейскага парлямэнту. Згаданыя абставіны і надаюць асаблівую актуальнасьць іх сёньняшняму візыту ў Менск. Такія выказваньні прагучалі на разьвітальнай прэсавай канфэрэнцыі эўрапейскіх дэпутатаў.\nЖурналісты настойліва дапытвалі парлямэнтароў: што яны будуць рэкамэндаваць па вяртаньні ў Брусэль — скасаваць санкцыі наагул, зноў вярнуцца да іх ці “замарозіць” цяперашні стан? Польскі дэпутат Яцэк Пратасевіч — кіраўнік дэлегацыі Эўрапарлямэнту па сувязях зь Беларусьсю, адказаў:\n“Вы павінны памятаць, што рашэньне будзе прымаць Рада Эўрапейскага Зьвязу. Але яно павінна быць аднагалосным. Гэта значыць, што калі нават адна краіна з 27 вырашыць, што ня трэба будзе далей прыпыняць санкцыі, то яны ня будуць прыпыненыя.\nБез усялякага сумневу на сёньняшні дзень немагчыма сказаць, што сярод 27 краінаў няма такіх, якія лічаць, што сытуацыя ў Беларусі адназначна ідзе да лепшага. Прынамсі, ёсьць краіны, якія вагаюцца”.\nДэпутатка Лайма Андрыкене з Літвы ў Эўрапарлямэнце найперш займаецца правамі чалавека. Яна падкрэсьліла, што гэтая праблема для Беларусі па-ранейшаму застаецца балючай:\n“Гэты эўрапейскі тыдзень у Менску зводзіцца ня толькі да візыту спадара Саляны і нашай дэлегацыі. Гэты эўрапейскі тыдзень ўлучае ў сябе і падзеі 14 лютага на дзень Сьвятога Валянціна і падзеі 16 лютага, дзеля таго, каб карцінка была поўнай”.\nДэпутаты Эўрапарлямэнту распавялі, што на афіцыйным роўні іх сёньня прымалі супрацоўнікі міністэрства замежных спраў Дзьмітры Ярмалюк і Ўладзімер Серпікаў. Першы ачольвае аддзел эўрапейскай інтэграцыі, другі — дэпартамэнт эўрапейскага супрацоўніцтва. Абодва гэтыя падраздзяленьні ўваходзяць у Галоўнае ўпраўленьне Эўропы МЗС. Парлямэнтары сказалі, што зь іх боку было жаданьне сустрэцца з Аляксандрам Лукашэнкам і Сяргеем Мартынавым. Але гэтага ў іх не атрымалася.\nПаколькі дэлегацыя з Брусэлю прадстаўляе парлямэнт, то лягічнай выглядала б найперш іх сустрэча з дэпутатамі Нацыянальнага сходу Беларусі. Чаму такой сустрэчы не адбылося, пацікавіўся я ў эўрапарлямэнтароў.\nСпадарыня Андрыкене патлумачыла сытуацыю:\n“Да таго, як мы атрымалі візы ў амбасадзе Беларусі ў Брусэлі, я размаўляла па тэлефоне з амбасадарам Беларусі. І ён задаў мне пытаньне: чаму вы не маеце намеру сустракацца з нашымі дэпутатамі? Мой адказ быў наступны. І яго паўтару, паколькі мая пазыцыя ніяк не зьмянілася. Тры гады таму мне адмовілі ва ўезьдзе ў Беларусь. Без усялякіх тлумачэньняў. І шмат якія іншыя чальцы Эўрапейскага парлямэнту маюць вельмі падобны досьвед”.\nЖурналістаў таксама цікавіла, ці будзе нарэшце зьменшаны кошт шэнгенскіх візаў для беларусаў. Дэпутаты адказалі, што іх гэта таксама заклапочвае, але і тут рашэньне павінна быць калектыўным.\nВыніковая канфэрэнцыя эўрапарлямэнтароў\nТыдзень Эўропы ў Беларусі: каму гэта выгадна?\nХавіер Саляна задаволены. А Вы?


"Вельмі сьмешна было чуць, што Ярмошына – самая-самая бедная..."\n21 чэрвень 2006, 11:41\nРадыё Свабода Званок на Свабоду. Водгукі слухачоў за сераду, 21 чэрвеня. Круглыя суткі вы можаце тэлефанаваць па менскім нумары 290-39-52 і пакідаць свае водгукі на нашым аўтаадказьніку.\n(Спадар: ) “Па ўсім тэлевізійным і радыёперадачам, ва ўсіх газэтах быў апублікаваны выступ Кандалізы Райс аб тым, як яна наказвала прэзыдэнту Ўкраіны: што хочаш рабі, але ўладу не аддавай. Памяць у беларусаў вельмі добрая, таму, што ні рабілі бы Буш, Кандаліза, Мілінкевіч, але нават на ёту не падступяць. Таму я наказ даю, калі нехта з прыхільнікаў Аляксандра Рыгоравіча мяне чуе. Аляксандар Рыгоравіч! Вам ня трэба фальсыфікаваць, але калі трэба, мы, беларускі народ, вам даручаем: рабіце што заўгодна, але ўладу не аддавайце ні ў ніякім разе”.\n(Гатоўскі, Менск: ) “У мяне ёсьць просьба да спадара Ракіцкага, каб ён расказаў у сваёй “Атлянтыдзе”, чаму гэта беларусы замежжа так натхнёна вучаць сваіх дзетак роднай мове? Хацелася, каб ён пра гэта пагаварыў, запытаў тых людзей, якія і зараз жывуць за мяжой”.\n(Мечыслаў: ) “Паважаная “Свабода”! Сёньня з раніцы я пачуў некалькі разоў па расейскаму Радыё Свабода, што міністар фінансаў Злучаных Штатаў Амэрыкі сказаў: “замарозіць усе авуары прэзыдэнта Лукашэнкі”. Патлумачце, калі ласка, што гэта такое. Вялікі дзякуй”.\n(Спадар: ) “Немагчыма да канца асэнсаваць ролю пісьменьніка Быкава ў нашай літаратуры, у нашай культуры. Але для мяне больш цікавы Быкаў-філёзаф, асабліва вось гэтыя яго радкі з “Доўгай дарогі дадому”. Цытую: “Толькі нацыяналізм з найбольшай выніковасьцю здольны аб’яднаць сілы грамадзтва ў ягоным дэмакратычным разьвіцьці”. Лепей ня скажаш”.\n(Ларыса, пэнсіянэрка, Менск: ) “Ізноў паўстае пытаньне, ужо ня першы раз: ці ёсьць рахункі за мяжой у кіраўнікоў нашай дзяржавы альбо няма? Адны заходнікі ўпэўнена кажуць, што рахункі такія ёсьць. А гэтыя ў свой час моляцца, божацца, што ніякіх рахункаў няма. Каму верыць? Калі яны ёсьць, дык трэба ўпэўнена сказаць, якія, за што і колькі грошаў. Нейкія грошы, безумоўна, ёсьць, бо няма дыму без агню. І такое пацьвярджаецца ўжо тым, адкуль бралі грошы, каб шчодра адорваць артыстаў пад час іх выступаў у перадвыбарчай кампаніі. Вельмі сьмешна было чуць, што Ярмошына – самая-самая бедная. Яна адказала на маё пытаньне, якое я аднойчы ўжо ставіла. Я пытала, чаму грошы не трымаюць у беларускіх банках. Дык яна мне адказала, што трымае грошы ў “Беларусбанку”. Ярмошына, ня веру ні табе, ні табе падобным! Хто ў кармушкі, той жыве добра, а пэнсіянэры жывуць дрэнна. А дзяржава, якая не клапоціцца пра гэтую частку насельніцтва, не заслугоўвае павагі”.\n(Спадарыня: ) “У мяне вялікая просьба ад усіх нашых людзей. Просім вас і просім увесь сьвет, каб не дапусьцілі нас да Расеі. Расея праглыне нашую краіну Беларусь. Абараніце нас ад Расеі!”\n(Анастас Семяновіч: ) “Заява Аляксандра Фядуты зводзіцца да ідэі, што апазыцыі трэба нейкім чынам падтрымаць, разьдзяліць клопат улады ў новых умовах, якія ўзьнікнуць у выпадку, калі кошты на газ вырастуць у чатыры разы. Шмат разоў казаў, што ўлады Беларусі прывядуць краіну да разьбітага карыта. Што Вы, Фядута, канкрэтна прапаноўваеце? Акрамя дэмагогіі – нічога. Вельмі правільную пазыцыю занялі нашы дэмакраты – адхіленьне ад улады незаконнага галоўнага начальніка Беларусі. У нас было цэлых 12 гадоў, каб прадпрыемствы перайшлі на новыя тэхналёгіі. У гэтай вобласьці практычна нічога не рабілася ўладай, акрамя хлусьні. Час наступіў, што трэба праводзіць вялізарную эканомію ва ўсім: скараціць на 95% АМОН, не праводзіць розныя вучэньні з салдатамі, з аховы начальніка пакінуць аднаго двух чалавек, калі яны баяцца народу”.\n“Пытаньне да вас, шаноўныя гаспадары і гаспадыні Радыё Свабода. Калі мае два сыны зьехалі ў Канаду і атрымалі там грамадзянства, ці магу я паехаць жыць да іх? Там, акрамя іх, жывуць мае ўнукі і ўнучкі. Мне і жонцы больш за 70 гадоў”.\n(Спадар: ) “Скажыце, калі ласка, ці можна дзе-небудзь дастаць дыск “Быкаў на Свабодзе”?”


17 чэрвеня ў Нясвіжы ў 12-ы раз пачнуцца “Вечары Вялікага тэатра ў замку Радзівілаў”. Адкрые фестываль праграма “Беларускія прэм’еры” ў выкананні маладога, але ўжо знакамітага тэнара — лаўрэата найпрэстыжнейшых міжнародных конкурсаў, вядучага саліста тэатра Дзмітрыя ШАБЕЦІ.\n...У той момант, калі фільму “Аляксандр Чыжэўскі. Паланёны сонцам” уручалі ў Калузе Гран-пры (стужку беларускай студыі “Майстэрня Уладзіміра Бокуна” прызналі лепшай сярод 80 прэтэндэнтаў з 26 краін), выканаўца галоўнай ролі Ігар Пятроў ужо працаваў на чарговых здымках. Што, зрэшты, нядзіўна: гэты акцёр, рэжысёр, сцэнарыст, педагог і г.д. увесь час у руху. Цыялкоўскі, па ўсім відаць, даў яму рэактыўны штуршок натхнення.


Гродзенскі арганіст, нягледзячы на страту нагі, ездзіць на ровары і радуецца жыццю — ВелоГродно\n06 октября 2017 //\nАдзін час мужчына спрабаваў асвоіць пратэз, але з ім яму было вельмі нязручна – расціраў скуру да крыві. А хадзіць на працу трэба было кожны дзень. Леанід зноў стаў на мыліцы і навучыўся хутка на іх перасоўвацца. Ды не толькі па вуліцах, але і па лесвіцах.\n«Нічога цяжкага тут няма. Уся хітрасць у тым, каб знайсці спосаб паехаць – зрабіць ровар кіраваным адной нагой. У маім выпадку даводзілася падымаць педаль самастойна ўверх. Робіцца гэта за кошт пяцелькi і грузіка. Я кручу педаль адной нагой і еду».\n“Людзі дзівяцца, але я не звяртаю ўвагі”\n«Калі праз доўгі час я зноў сеў на ровар, то быў моцна здзіўлены: як гэта я столькі гадоў абыходзіўся без яго? Людзі на вуліцах дзівяцца, калі бачаць мяне на ровары, але я не звяртаю на гэта ўвагі. Я ніколі не саромеўся сябе. Вядома, іншы раз я бачу сябе ў вітрынах і ўсё выглядае неэстэтычна і непрыгожа. Але гэта не галоўнае. Галоўнае, што мне лёгка перасоўвацца. Саромецца не варта ні ў якім выпадку, таму што сэнсу ў гэтым няма. Хавацца ад людзей з-за сораму ці з-за таго, што хтосьці пальцам будзем паказваць – гэта няправільна. Нягледзячы на цяжкасці, трэба працягваць жыць, бо жывем адзін раз”.\nинтервью ограниченные возможности органист сила воли


Рэформа правапісу – яшчэ адзін рычаг ціску на незалежны друк?\nhttps://spring96.org/be/news/17550 2007 2007-07-13T14:24:52+0300 2007-07-13T14:24:52+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nПраект закона “Аб правілах беларускай арфаграфіі і пунктуацыі” адобрылі 12 ліпеня дэпутаты парламенцкай камісіі па адукацыі, культуры і навукова-тэхнічнаму прагрэсу і рэкамендавалі да разгляду на восеньскай сесіі.\nДакумент плануецца прыняць менавіта ў форме закона, а не ўрадавай пастановы, як прапаноўвалі некаторыя чальцы камісіі.\nЗакон патрэбны, каб “навесці парадак у беларускай мове і абараніць яе ад разбурэньня і свавольля”, – зазначыў на пасяджэньні камісіі яе старшыня Уладзімір Здановіч. Па яго сцверджаньні, “існуючых правілаў беларускай мовы можна было б і не мяняць, калі б яны выконваліся ўсімі суб'ектамі гаспадараньня, усімі сродкамі масавай інфармацыі”.\nПарламентарый узгадаў, як у 1998 годзе недзяржаўная газета “Наша Ніва” абскардзіла праз суд вынесенае ёй папярэджаньне аб парушэньні арт.6 Закона аб друку (скажэньне агульнапрынятых норм выкарыстоўваемай мовы). Тады, па словах У.Здановіча, “адзіная спроба навесці парадак у гэтай сферы пацярпела няўдачу”.\nУ калектыве недзяржаўнай газеты “Наша Ніва”, якая карыстаецца неакласічным правапісам, так званай “тарашкевіцай”, пытаньне, на якой мове выходзіць у выпадку прыняцьця закона, пакуль абмяркоўваецца. “Закон пакуль не прыняты, і мы спадзяемся, што нашаму кіраўніцтву хопіць мудрасьці не рабіць з гэтай рэформы правапісу дубіну для змаганьня з незалежнай прэсай, – выказаў сваё спадзяваньне галоўны рэдактар “Нашай Нівы” Андрэй Скурко. “Рэформа правапісу мовы мае права на існаваньне, у гэтым няма нічога дрэннага, але яна не мусіць быць рэпрэсіўным механізмам”, – падкрэсліў ён.\n13.07.2007 Тэгі: заканадаўства, дыскрымінацыя


Расійская армія адмаўляецца ад ануч — знакамітых «портянок»\n15.01.2013 / 10:13\nРасійская армія адмаўляецца ад ануч — знакамітых «портянок» 15\nРасія мадэрнізуецца: расійская армія да канца гэтага года адмовіцца ад ануч як элемента формы вайскоўцаў. Аб гэтым заявіў міністр абароны Расіі Сяргей Шайгу падчас селектарнай нарады.\nАнучы, па-расейску «портянкі», былі ўведзеныя яшчэ пры цары і добра знаёмыя не толькі кожнаму расійскаму мужчыну, але і ўсім народам-сатэлітам, у тым ліку і беларусам, якія пастаўлялі салдат у расійскую, а пасля савецкую армію.\nЯк і кірзачы, яны заставаліся ў гардэробе расійскіх салдат, нават калі ўсе астатнія арміі свету, акрамя паўночнакарэйскай, перайшлі на шкарпэткі і берцы, якія забяспечваюць лепшы камфорт нагі.\n«Да канца 2013 года мы павінны забыць слова «анучы», — сказаў Сяргей Шайгу.\n— Лічу важным вылучыць на гэта дадатковыя сродкі. У першую чаргу забяспечыць тых, хто служыць у Сібіры і на Далёкім Усходзе. Неабходна цалкам адмовіцца ад гэтага паняцця ва ўзброеных сілах».\nЗараз і Расія заменіць боты і анучы высокімі чаравікамі-берцамі і цёплымі шкарпэткамі.\nТэрмін службы абноўленага камплекту абмундзіравання складзе 3-5 гадоў, і вайскоўцы не змогуць забраць яго дадому пасля звальнення ў запас.\nСалдатам і афіцэрам будуць выдавацца аднолькавыя камплекты з 19 прадметаў. На форму вернуцца пагоны, а вось зоркі на іх будуць не металічнымі, а пластыкавымі або нашытымі.\nТэарэтычна ў камплект уваходзіць рэмень, аднак у паўсядзённым жыцці выкарыстоўваць яго не будуць і заменяць на ліпучкі.\nУ вайскоўцаў будуць флісавыя непрамакальныя курткі і вятроўкі, а ў выпадку неабходнасці пад іх можна падапранаць уцепленыя камізэлькі. Аўтары праекта абяцаюць, што прамакаць курткі не будуць. У дадатак, з прапановы Сяргея Шайгу, капюшоны нельга будзе адшпіліць ад куртак, каб іх не гублялі. Што тычыцца галаўных убораў, то прапанавана пакінуць фуражку, бярэт і зімовую шапку.\nА вось пілотак больш не будзе. Затое кожнаму салдату будуць выдаваць балаклавы — маскі на твар.\nПапярэдняя форма, распрацаваная мадэльерам Валянцінам Юдашкіным, з'явілася ў расійскай арміі пры экс-міністры абароны Анатолю Сердзюкову. Вайскоўцы неаднаразова крытыкавалі гэты варыянт абмундзіравання.\nНовы варыянт вайсковай формы быў прэзентаваны ў расійскім Мінабароны ў снежні 2012 года.\nУ Беларусі ў арміі ад анучаў канчаткова адмовіліся зусім нядаўна. У некаторых часцях яны заставаліся «на ўзбраенні» да мінулага лета.\n15.01.2013 / 10:25\nОй, гвалт жиды Мэндаля забили... Армия ...в 21 в .... от портянок отказалась. Всемирно-историческое значение имеет сей факт. ТЬФУ!!!\n15.01.2013 / 10:28\nНайважнейшае пытаньне для Расеі і яе арміі. Перш чым адмаўляцца ад ануч, трэба 100% мяняць абутак, і не па версіі Юдашкіна\n15.01.2013 / 10:32\nЯ в шоке.Надеюсь,что хотя бы в нашей армии-европейцы и знают о носках.


26.06.2012 18:39 Сацыяльны ракурс\n(18–25 чэрвеня 2012 г., г. Слуцк, Слуцкая спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву, юнакі і дзяўчаты 1997–1998 г. нар.)\nУсяго ў спаборніцтвах прынялі ўдзел 196 спартсменаў (98 дзяўчат і 98 юнакоў), у тым ліку 150 чалавек сістэмы Мінспорту, 45 — сістэмы адукацыі і 1 — «Дынама», па ўзроўні спартыўнай кваліфікацыі: I разраду — 48 , II разраду — 45, III разраду — 19, юнацкіх разрадаў — 84 спартсмена.\nПа выніках правядзення спаборніцтваў месцы размеркаваліся ў наступным парадку:\n1-е месца — Магілёўская вобласць (10 ачкоў);\n2-е месца — Гродзенская вобласць (9 ачкоў);\n3-е месца — Брэсцкая вобласць (9 ачкоў);\n4-е месца — Гомельская вобласць (6 ачкоў);\n5-е месца — г.Мінск (6 ачкоў);\n6-е месца — Віцебская вобласць (2 ачкі);\n7-е месца — Мінская вобласць (0 ачкоў).\n1-е месца — Гродзенская вобласць (12 ачкоў);\n2-е месца — г.Мінск (9 ачкоў);\n3-е месца — Гомельская вобласць (9 ачкоў);\n4-е месца — Магілёўская вобласць (6 ачкоў);\n5-е месца — Брэсцкая вобласць (4 ачкі);\nУ ходзе спаборніцтваў судзейскай калегіяй былі вызначаны лепшыя гульцы ў 4 намінацыях\nлепшы гулец задняй лініі — Луня Алег (Гродзенская вобласць, г. Гродна);\nлепшы гулец пярэдняй лініі — Куксо Ігар (Магілёўская вобласць, г.Магілёў);\nлепшы варатар — Яроменка Павел (Віцебская вобласць, г.Віцебск);\nлепшы бамбардзір — Парфеявец Канстанцін (Брэсцкая вобласць, г. Брэст);\nлепшы гулец задняй лініі — Касюк Вікторыя (Гродзенская вобласць, г. Гродна);\nлепшы гулец пярэдняй лініі — Ветрава Вікторыя (Гомельская вобласць, г.Рагачоў);\nлепшы варатар — Мурашка Аліна (г. Мінск);\nлепшы бамбардзір — Гаравая Яўгена (Мінская вобласць, г.Слуцк).


«Праваахоўнікі будуць узмацняць працу з карупцыяй, бо бюджэтны пірог дзяржавы скарачаецца»\nГосці ток-шоу «Форум» абмяркоўваюць, ці ёсць у Беларусі сапраўдная барацьба з карупцыяй.\n«Аляксандр Рыгоравіч ператварыў краіну ва ўнітарнае прадпрыемства «Беларусь». Кожны чыноўнік, які бярэ больш за норму, у каго ён бярэ? У Аляксандра Рыгоравіча. Карупцыя ва ўладзе – лаяльнасць у абмен на кармленне. Думаю, зараз мы будзем назіраць узмацненне працы праваахоўнікаў. Бо адна справа дзяліць пірог, калі ён рос, і зусім іншая праблема, калі агульны дзяржаўны бюджэтны пірог скарачаецца», – заявіў эксперт НІСЭПД Сяргей Нікалюк у эфіры ток-шоу «Форум».\nАпошняе выданне праграмы прысвечанае карупцыі ў Беларусі. Колькі карупцыянераў і былых чыноўнікаў сядзяць у беларускіх ізалятарах? І як з дапамогай карупцыі дзяржава кіруе чыноўнікамі? Каб даведацца, глядзіце відэазапіс дыскусіі.


Артыкулы - caritas-vitebsk.by\nГалоўная Чыны міласэрнасці Артыкулы\nЧыны міласэрнасці\t- Артыкулы\nЕзус сказаў сваім вучням:\n«Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе сваёй і ўсе Анёлы з Ім, тады сядзе на троне славы сваёй. I сабраныя будуць перад Ім усе народы, і аддзеліць адных ад другіх, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў. І паставіць авечак праваруч, а казлоў — леваруч.\nТады скажа Валадар тым, хто праваруч Яго: „Прыйдзіце, благаслаўлёныя Айца Майго, прыміце ў спадчыну Валадарства, падрыхтаванае вам ад стварэння свету. Бо Я быў галодны, і вы далі Мне есці; прагнуў, і вы напаілі Мяне; быў падарожным, і вы прынялі Мяне; быў голы, і вы апранулі Мяне; быў хворы, і вы адведалі Мяне; быў у вязніцы, і вы прыйшлі да Мяне“.\nТады адкажуць Яму справядлівыя: „Пане, калі мы бачылі Цябе галодным і накармілі, ці сасмяглым і напаілі? Калі мы бачылі Цябе падарожным і прынялі, ці голым і апранулі? Калі мы бачылі Цябе хворым ці ў вязніцы і прыйшлі да Цябе?“\nI Валадар скажа ім у адказ: „Сапраўды кажу вам: тое, што вы зрабілі аднаму з гэтых братоў Маіх меншых, вы Мне зрабілі“.\nТады скажа і тым, хто леваруч Яго: „Ідзіце ад Мяне, праклятыя, у агонь вечны, падрыхтаваны д’яблу і анёлам ягоным.\nБо Я быў галодны, і вы не далі Мне есці; прагнуў, і вы не напаілі Мяне; быў падарожным, і вы не прынялі Мяне; быў голы, і вы не апранулі Мяне; быў хворы і ў вязніцы, і вы не адведалі Мяне“.\nТады і яны адкажуць Яму, кажучы: „Пане, калі мы бачылі Цябе галодным ці сасмяглым, ці падарожным, ці голым, ці хворым, ці ў вязніцы, і не ўслужылі Табе?“


Выхад 10:27 / Беларускі пераклад (В. Сёмухі) | Біблія Онлайн\nВыхад, разьдзел 10 Выхад, раз 10\nВыхад 10Выхад 10\nІ сказаў Гасподзь Майсею: увайдзі да фараона, бо я абцяжарыў сэрца ягонае і сэрца рабоў ягоных, каб рабіць сярод іх гэтыя азнакі Мае,\nі каб ты расказаў сыну твайму і сыну сына твайго пра тое, што Я зрабіў у Егіпце, і пра азнакі Мае, якія Я паказаў у ім, і каб вы ведалі, што Я Гасподзь.\nМайсей і Аарон прыйшлі да фараона і сказалі яму: так кажа Гасподзь, Бог Габрэяў: ці доўга ты не ўпакорышся перад Мною? адпусьці народ Мой, каб ён учыніў Мне служэньне;\nа калі ты не адпусьціш народу Майго, дык вось, заўтра Я навяду саранчу на твой край:\nяна пакрые ўлоньне зямлі так, што нельга будзе бачыць зямлі, і паесьць у вас, што засталося, ацалела ад граду; абэесьць таксама ўсе дрэвы, якія растуць у вас у полі,\nі напоўніць дамы твае, дамы ўсіх рабоў тваіх і дамы ўсіх Егіпцянаў, чаго ня бачылі бацькі твае, ні бацькі бацькоў тваіх з дня, як жывуць на зямлі, нават да гэтага дня. Майсей павярнуўся і выйшаў ад фараона.\nТады рабы фараонавыя сказалі яму: ці доўга ён будзе мучыць нас? адпусьці гэтых людзей, хай яны ўчыняць служэньне Госпаду, Богу свайму; няўжо ты яшчэ ня бачыш, што Егіпет гіне?\nІ вярнулі Майсея і Аарона да фараона, і сказаў ім: ідзеце, учынеце служэньне Госпаду, Богу вашаму; хто ж і хто пойдзе?\nІ сказаў Майсей: пойдзем з малалеткамі нашымі і старымі нашымі, з сынамі і дочкамі нашымі, і з авечкамі нашымі і з валамі нашымі пойдзем, бо ў нас сьвята Госпаду.\nСказаў ім: хай будзе так, Гасподзь з вамі! я гатовы адпусьціць вас: але навошта зь дзецьмі? бо ліха перад вамі!\nне: ідзеце адны мужчыны і ўчынеце служэньне Госпаду, бо вы гэтага прасілі. І выгналі іх ад фараона.\nТады Гасподзь сказаў Майсею: працягні руку тваю на зямлю Егіпецкую, і хай нападзе саранча на зямлю Егіпецкую і паесьць усю траву зямную, усё, што ацалела ад граду.\nІ працягнуў Майсей посах свой на зямлю Егіпецкую, і Гасподзь навёў на гэтую зямлю ўсходні вецер, які трываў увесь той дзень і ўсю ноч. Настала раніца, і ўсходні вецер нанёс саранчу.\nІ напала саранча на ўсю зямлю Егіпецкую і легла па ўсёй краіне Егіпецкай у вялікім мностве: раней не бывала такой саранчы, і пасьля гэтага ня будзе такой;\nяна пакрыла ўлоньне ўсёй зямлі, так што зямлі ня было відаць, і паела ўсю траву зямную і ўсе плады дрэўныя, што ацалелі ад граду, і не засталося ніякай зеляніны ні на дрэвах, ні на траве польнай ва ўсёй зямлі Егіпецкай.\nФараон сьпешна паклікаў Майсея і Аарона і сказаў: зграшыў я перад Госпадам, Богам вашым, і перад вамі;\nцяпер даруйце грэх мой яшчэ раз і памалецеся Госпаду Богу вашаму, каб Ён толькі адвёў ад мяне гэтую сьмерць.\nМайсей выйшаў ад фараона і памаліўся Госпаду.\nІ падняў Гасподзь з другога боку заходні вельмі моцны вецер, і ён панёс саранчу і ўкінуў яе ў Чэрмнае мора: не засталося ніводнай саранчыны ва ўсёй зямлі Егіпецкай.\nАле Гасподзь ачэрсьцьвіў сэрца фараона, і ён не адпусьціў сыноў Ізраілевых.\nІ сказаў Гасподзь Майсею: працягні руку тваю да неба, і будзе цемра на зямлі Егіпецкай, адчувальная цемра.\nМайсей працягнуў руку сваю да неба, і была густая цемра па ўсёй зямлі Егіпецкай тры дні;\nня бачылі адзін аднога, і ніхто не ўставаў зь месца свайго тры дні; а ва ўсіх сыноў Ізраілевых было сьвятло ў селішчах іхніх.\nФараон паклікаў Майсея і сказаў: ідзеце, учынеце служэньне Госпаду, няхай толькі застанецца дробнае і буйное быдла ваша, і дзеці вашыя хай ідуць з вамі.\nАле Майсей сказаў: дай таксама ў рукі нашыя ахвяры і цэласпаленьні, каб прынесьці Госпаду, Богу нашаму;\nхай пойдуць і статкі нашыя з намі, не застанецца ні капыта: бо зь іх мы возьмем на ахвяру Госпаду, Богу нашаму; але пакуль ня прыйдзем туды, мы ня ведаем, што прынесьці ў ахвяру Госпаду.\nІ ачэрсьцьвіў Гасподзь сэрца фараона, і ён не захацеў адпусьціць іх.\nІ сказаў яму фараон: ідзі ад мяне; сьцеражыся, не зьяўляйся болей перад аблічча маё; таго дня, як ты ўбачыш аблічча маё, памрэш.\nІ сказаў Майсей: як сказаў ты, так і будзе; я ня ўбачу болей аблічча твайго.


У 60-х гадох, калі пасьля ўсясьветнага фэстывалю моладзі й студэнтаў у Маскве засталіся "дзеці розных народаў" (так пачыналася адна з камсамольскіх песьняў у барацьбе за мір), пашырылася мода на плашчы й курткі з капронавай тканіны з аднабаковым непрамакальным пакрыцьцём. Тканіна гэтая называлася балоньня. Радзіма -- яўна, Італія. Пачаўся цэлы па тым часе бізнэс на прывозе турыстамі, да й інтурыстамі балоньні на галодны савецкі рынак.\nКалі пачынаўся дождж, вуліы й праспэкты сэксуальна рыпелі. Плашчы гэтыя звалі прэзэрватывамі. Калі мода ў моладзі знайшла новы ўхіл, у балоньню апранулі савецкую міліцыю. Нецяжка задагадацца, як звалі міліцыянтаў у гэтай спэцвопратцы.\nЦікавы літаратурны ледзь ні анэкдот: прафэсар Мальдзіс прыехаў аднекуль з-за мяжы й вядома ж у балоньні. Сядзяць яны за чаркаю з Уладзімерам Караткевічам і разважаюць. Адам кажа: "Штучнае там таннае, вось мой плашч каштаваў пляшку гарэлкі". На гэта лірычна-задуменны Ўладзімер зазаначае: "Затое якая там гарэлка танная..."


Ацяпляльныя печы: агляд 4 папулярных варыянтаў - Падручнік сантэхніка\nЗгодна з дзеючым будаўнічым нормам, якія замацаваны БНіП 41-01-2003, памяшканне, прызначанае для пражывання людзей, павінна быць абсталявана сістэмай абагравання. Праект любога жылля прадугледжвае мантаж той ці іншай сеткі ацяплення.\nкатлы, разаграваюць вадкі цепланосбіт;\nнагравальны, якія працуюць ад электрычнай энергіі;\nбетонныя, цагляныя, каменныя, керамічныя і металічныя;\nвялікія, сярэднія і маленькія;\nз вадзяным або паветраным контурам, а таксама без яго;\nКалпакова і канальныя;\nДа гэтай катэгорыі адносяцца цвёрдапаліўныя печы, якія маюць спецыяльна ўладкаваныя каналы, па якіх праходзіць нагрэтае паветра, паступова аддаючы сваё цяпло паветры ў пакоі праз сценкі ацяпляльнага прылады.\nПрафесар Бутаков - воздухогрейные катлы рознай магутнасці (існуюць мадэлі «Студэнт», «Інжынер» і «Дацэнт», якія вырабляюць ад 9 да 25 кВт цяпла і ацяпляюць памяшканні плошчай ад 150 да 500 кв. Метраў);\nБагіра - ацяпляльныя прылады, абсталяваныя варачнай паверхняй для падрыхтоўкі ежы;\nЛаска - спецыяльныя награвальныя агрэгаты, прызначаныя для ўстаноўкі ў апарню;\nПраз топку пракладзены полыя сталёвыя трубы, якія і забяспечваюць пастаянную канвекцыю, засасывая халоднае паветра знізу і выпускаючы яго зверху.\nНягледзячы на велізарную колькасць пераваг, канвекцыйным цвёрдапаліўная печ не пазбаўленая і некаторых недахопаў:\nГэтыя прылады вельмі часта выкарыстоўваюць для абагравання дач і невялікіх хатак. Нягледзячы на нізкі ККД, яны папулярныя з-за свайго знешняга выгляду: полымя гарыць адкрыта, надаючы пакоі камфорту і выгоды.\nКалі вы ўсё ж вырашылі ўладкаваць камін, рэкамендуем абсталяваць яго вадзяным або паветраным контурам ацяплення. Гэта спецыяльная канструкцыя, мантаваным ў топку, якая прагравае пушчаны па ёй паветра або ваду і праз сістэму труб або паветраных каналаў забяспечвае цяплом ўсе памяшканні дома.\nУ гэтай катэгорыі асабліва вылучаецца сярод аналагічнага абсталявання ацяпляльная печ Умка-100. Агрэгат ўяўляе сабой печ доўгага гарэння, абсталяваную плітой для падрыхтоўкі ежы. Палівам могуць служыць альбо дровы, альбо пелеты. Адной закладкі хапае прыблізна на 8 гадзін працы прылады.\nБольш падрабязна аб розных варыянтах глядзіце ў відэа, размешчаным ніжэй.\nСледующаяЭлектродные катлы для ацяплення прыватнага дома прамога\nУнітазы з касым выпускам: як з мінімальнымі намаганнямі


Станіслаў Шушкевіч у "Гарачым каментары"\nСтаніслаў Шушкевіч у “Гарачым каментары”\nСёння ПАРЕ разгледзела пытанне вакол Беларусі. Краінам Еўразвязу прапанавалі ўвесці ў тым ліку і адрасныя эканамічныя санкцыі да таго часу, пакуль палітвязні не будуць вызваленыя. Але сітуацыя ў краіне толькі пагаршаецца. Ціск на палітычна зняволеных усцяж узмацняецца.\nАндрэй Саннікаў, экс-кандыдат на прэзідэнцтва, падпісаў прашэнне аб памілаванні на імя кіраўніка Беларусі. Лукашэнка не раз казаў, што менавіта гэта ёсць умоваю вызвалення для асуджаных за Плошчу-2010.\nЧаму ж прашэнне ад Андрэя Саннікава засталося без увагі? Тым больш што зварот падпісаны яшчэ 20 лістапада. Жонка палітыка Ірына Халіп мяркуе, што або кіраўнік Беларусі не ведае пра прашэнне і рэальна не кантралюе сітуацыі, або яму не патрэбныя гэтыя “паперкі” – размова ідзе пра фізічнае знішчэнне людзей у турмах. Менавіта таму ў магілёўскую калонію накіравалі і Мікалая Статкевіча. Атрымліваецца, што Аб’яднаная Еўропа ўзмацняе санкцыі супраць уладаў Беларусі, а апошнія ўзмацняюць рэпрэсіі ў краіне.\nПаводле першага кіраўніка незалежнай Беларусі, Саннікаў падпісаў прашэнне толькі для таго, каб выратаваць сваю сям’ю. “Перш за ўсё, няма ніякіх падставаў, каб Саннікаў быў за кратамі. Пры ўладзе сядзяць фальсіфікатары і злачынцы, а прыстойныя людзі сядзяць за кратамі – што можна ў гэтым выпадку зрабіць? Растлумачыць Лукашэнку тое, што ён парушае прынцыпы дэмакратыі, гэта тое ж самае, што патлумачыць тэлеграфнаму слупу, як паводзіцца пры дрэнным надвор’і. У нас зараз гаворка ідзе не пра вызваленне невінаватага чалавека, а пра тое, каб даць магчымасць таму, хто незаконна сядзіць ва ўладзе, праявіць сваю чалавечнасць”, – кажа спадар Шушкевіч.\nСтаніслаў Шушкевіч падкрэсліў, што да зменаў у Беларусі прывядзе толькі народ, а не заходнія дзяржавы. “Хопіць спадзявацца, што хтосьці нам дапаможа ў той справе, у якой мы самі павінны быць гаспадарамі сітуацыі. Колькі мы можам трываць стаўленне да чалавека, як да быдла?” – пытаецца палітык.


З дзяцінства марыла стаць прадаўцом | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nЗ дзяцінства марыла стаць прадаўцом\n27.07.2016 541 Нясвiжскiя Навiны Комментариев нет\nНесвіжанка Валянціна Чурак — прадпрымальнік са стажам. ІП яна адкрыла адна з першых — яшчэ ў 1997 годзе. А перад гэтым, закончыўшы Мінскі тэхналагічны тэхнікум па спецыяльнасці “Тэхнолаг швейнай вытворчасці”, шмат гадоў адпрацавала майстрам на швейнай фабрыцы, маючы ў падначаленні 72 чалавекі. Вельмі любіла сваю работу, аднак, убачыўшы, што на заробкі ад яе, якія ў той час трывала ішлі на зніжэнне, яна не зможа забяспечыць дастойную будучыню сваім дзецям, майстар швейнай вытворчасці вырашыла рызыкнуць.\n— Усё пачалося з 50 даляраў, пазычаных у сяброўкі, — падзялілася ўспамінамі Валянціна Іосі-фаўна. Было і цяжка, і часам проста страшна — а ці спраўлюся? Але вырашыла не здавацца, што б ні здарылася.\nПершыя гады закупляла тавар у Гродне, пачынала з прадуктаў харчавання. Ездзіла і ва Украіну, і ў Маскву, і ў Польшчу, гандлявала на міні-рынках каля аўтастанцыі і ўніверсама (тады яшчэ былі такія). Круцілася, як магла, і ў выніку не толькі вярнула сяброўцы тую памятную пазыку, але і трывала ўстала на ногі, падняла і дзяцей, пабудавала свой павільён, што стаіць паблізу аўтастанцыі пад нумарам 2.\nПа слядах маці пайшоў і яе сын: атрымаўшы вышэйшую адукацыю, ён таксама стаў прад-прымальнікам, прадае ў сваім павільёне мужчынскае адзенне. Дарэчы, стаць прадаўцом, як узгадвала ў нашай гутарцы Валянціна Іосіфаўна, яна марыла яшчэ з дзяцінства. І вось гэта мара здзейснілася ўдвая — яна стала не толькі прадаўцом, але і гаспадыняй уласнай справы. А швейная адукацыя, як кажа мая суразмоўца, у гэтым вельмі дапамагае: як толькі жанчына зайшла, адразу відаць, што ёй падыдзе і якога памеру.\nУвогуле ж, у павільёне Валян-ціны Іосіфаўны можна адзецца з ног да галавы — тут шмат не толькі сукенак, блузак, спадніц, але і абутку, ёсць выбар калготак і шкарпэтак, па сезону прадаецца і верхняе адзенне — курткі, паліто.\nЯшчэ да прыняцця новых правіл гандлю Валянціна Іосіфаўна ўводзіла ў асартымент беларускі тавар, асабліва ёй падабалася прадукцыя швейнага прадпрыемства “Віта”. Зараз айчыннага адзення становіцца ўсё больш, і яно адпавядае ўсім патрабаванням стандартызацыі і сертыфікацыі.\n— Я заўсёды стараюся зразумець пакупніка, — гаворыць мая суразмоўца. — Калі просяць у растэрміноўку — згаджаюся, бо ў жыцці бывае ўсякае. Калі верыш людзям, то яны гэта цэняць і стараюцца не падводзіць. Паставіць на рэчы цану — гэта не галоўнае. Галоўнае — гэту рэч прадаць. А гэта рэальна толькі тады, калі цана будзе даступнай.\nЗараз у разгары лета, самы час, каб пакрасавацца ў новых уборах.\nА таму не палянуйцеся парадаваць сябе і завітайце ў павільён да Валянціны Чурак. Магчыма, вы выйдзеце адтуль яшчэ больш прыгожай і з добрым настроем!\nКоррупции — надежный заслон →


Беларусь закупіць у Кітаі 1,4 млн. дозаў вакцыны ад грыпу - Telegraf.by\nБеларусь закупіць у Кітаі 1,4 млн. дозаў вакцыны ад грыпу\nУ 2010 годзе Беларусь закупіць каля 1,4 млн. дозаў процігрыпавай вакцыны кітайскай вытворчасці. Раней беларускія медыкі ў асноўным набывалі расійскія вакцыны. Пра гэта паведаміла загадчыца аддзялення імунапрафілактыкі Рэспубліканскага цэнтру гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя Вераніка Шымановіч.\n«Гэта спліт-вакцына, яна расшчыпленая, нежывыя, сучасная. Яна з’яўляецца аналагам французскай «Ваксігрып» і можа прымяняцца нават для дзяцей ад узросту 6 месяцаў», — патлумачыла лекарка. Яна дадала, што склад вакцыны сфармаваны ў дакладнасці па рэкамендацыях СААЗ. У прыватнасці яна ўтрымлівае штам грыпу А/Н1N1, больш вядомага як свіны, перадае БелТА.\nПа словах Веранікі Шымановіч, «людзі робяцца больш асцярожнымі і дасведчанымі, імкнуцца абараніць сябе». У сувязі з гэтым, плануецца прышчапіць за кошт сродкаў дзяржавы каля 14% насельніцтва краіны, сродкаў прадпрыемстваў і асабістых сродкаў грамадзянаў — яшчэ 6%, то бок каля 20% у суме. Для параўнання, у 2009 годзе былі прышчэпленыя каля 10% насельніцтва краіны, у 2008 — 8%. У той жа час, «Імунізацыя нават 20% не спыніць распаўсюджвання грыпу ў цэлым». «Але гэта надзейны спосаб абараніць сябе ад цяжкіх формаў захворвання», — заявіла доктарка.\nУ першую чаргу бясплатна прышчэпку змогуць зрабіць людзі з хранічнымі захворваннямі дыхальнай, сардэчна-судзіннай сістэмаў, нырак, пажылыя людзі старэйшыя за 65 гадоў. Права на бясплатную вакцынацыю маюць таксама дзеці ў дзіцячых садка і школах, працаўнікі сферы бытавога абслугоўвання, установаў адукацыі, гандлю і грамадскага харчавання, транспарту, людзі, якія знаходзяцца ў кантакце з дзецьмі малодшымі за шэсць месяцаў, адзначыла Вераніка Шымановіч.\nБеларусь і Кітай будуць супрацоўнічаць у галіне энергетыкі, бія-і нанатэхналогіяў\nНацыянальная акадэмія навук Беларусі і Асацыяцыя па супрацоўніцтве вытворчасці, адукацыі і навукі Кітая падпісалі падчас нядаўняга візіту дэлегацыі НАН ў Кітай пагадненне аб партнёрстве ў галіне энергетыкі, бія-і нанатэхналогяўй, паведаміла прэс-сакратарка НАН Беларусі Марыя Жыткова.\nЗгодна з дамовай беларускія навукоўцы змогуць падрыхтаваць каля 100 сваіх праектаў, рэалізацыяй якіх будзе займацца кітайскі бок. «Кітайскія калегі таксама выступілі з прапановай стварыць кітайска-беларускі саюз вытворчасці і навукі як структуру па супрацоўніцтве і стымуляванні абмену вынікамі навукова-тэхнічнай дзейнасці», — распавяла Марыя Жыткова.\nТаксама бакі дамовіліся развіваць супрацоўніцтва паміж Інстытутам цепла-і масаабмену імя А. В. Лыкава НАН Беларусі і кітайскімі спецыялістамі. Гэты інстытут ужо дзельнічаў у мадэрнізацыі ахаладжальных элементаў цеплавых станцый — градырняў. Беларуская тэхналогія ўжо доследна ўкаранёна на некалькіх кітайскіх станцыях. «Падпісана пагадненне на выкананні працаў яшчэ на трох такіх аб’ектах. У найбліжэйшы час нашы навукоўцы наведаюць Кітай для вывучэння ўмоваў эксплуатацыі станцыяў і пастаноўкі гранічных умоваў для вырашэння задачы іх аптымізацыі», — заявіла Марыя Жыткова.


16.01.2020 / 12:41\nМедыянны заробак у лістападзе 2019 года, паводле Белстата, склаў 848,5 рубля. Сярэдні ж заробак у тым жа месяцы быў на 246,6 рубля большы (1 113,1 рубля), заўважае Tut.by.\nЗвесткі па медыа заробку ў краіне Белстат публікуе двойчы год - за лістапад і за май. У параўнанні з маем 2019-га «медыяна» вырасла на 45,8 рубля (тады яна складала 802,7 рубля), а з лістападам 2018 га - на 97,4 рубля (тады - 751,1 рубля).\nЯк і сярэдні заробак, медыянны публікуецца да выліку падаходнага падатку (13%) і узносаў работніка ў Фонд сацабароны (1%). Адпаведна, «чысты» медыянны заробак у лістападзе 2019 года склаў 729,7 рубля.\nМедыянны заробак — гэта паказчык, які адлюстроўвае суму ў цэнтры «заробнага шэрагу» і дзеліць яго на дзве роўныя часткі. Да прыкладу, калі з 5 работнікаў толькі адзін атрымлівае 305 рублёў, другі — 310, трэці — 400, чацвёрты — 510, а пяты - 1000 рублёў, то сярэдні заробак складзе 505 рублёў. Пры гэтым медыянны будзе роўная 400 рублям, бо палова работнікаў атрымлівае больш гэтай сумы, іншая палова — менш


Выстава "Дзявочы вечар" · SocNews.by\nКонкурс «Веломисс-2019» и международные велогонки пройдут в Минске 12 мая - 6 mins назад\nПрыём заявак на ўдзел у конкурсе «Green Talents» - 48 mins назад\nПрыём заявак на атрыманне малых грантаў ад амбасады Славакіі - 57 mins назад\nСусветная прэмія Her Abilities, якая ўручаецца жанчынам з інваліднасцю - about 1 hour назад\n4 траўня а 19:00 у Прасторы КХ адбудзецца ўрачыстае адкрыццё выставы «Дзявочы вечар» арт-групы VEHA, якія працуюць з калектыўнай памяццю і архівамі Беларусі.\n«Дзявочы вечар» – праект, які доўжыцца ўжо больш за паўгода. VEHA збіраюць вясельныя фатаграфіі зробленыя ў ХХ стагоддзі з розных сямейных архіваў, геаграфіяй па ўсёй Беларусі. Абʼектам іх даследавання зʼяўляецца жаночы вясельны вянок, а таксама традыцыі і павер’і з ім звязаныя.\nНа сённяшні дзень поўная калекцыя налічвае 480 тэматычных фотаздымкаў з больш за 300 сямейных архіваў, ахоплівае перыяд 1890 – 1985гг. На выставе ў Прасторы КХ вы ўбачыце лепшыя здымкі гэтай калекцыі, расфармаваныя па храналогіі, звязанай з важнымі гістарычнымі падзеямі. Убачыце як трансфармаваўся вясельны вянок, як паступова сыходзіць традыцыя. Але ж ўплыў вясельнага вянка адчуваецца і па сённяшні дзень.\nКуратарка выставы — мастачка, актывістка Леся Пчолка.\nПраект рэалізаваны пры падтрымцы Нацыянальнага цэнтр культуры ў Варшаве і фонду Археалогіі фатаграфіі.\nВыстава пройдзе з 4 па 26 траўня ў Прасторы КХ. Кошт квітка 3 BYN.\nАдкрыццё і прэзентацыя праекта адбудзецца 4 траўня а 19:00. Уваход вольны.\nАфіцыйнае адкрыццё праекту «Дзявочы вечар» адбылося ў верасні 2018 года, выставай у рамках міжнароднага фестывалю Месяц фатаграфіі ў Менску. А вынікам праекту стане стварэнне кнігі VEHA «Дзявочы вечар».\nШто: Выстава “Дзявочы вечар”\nДзе: Прастора КХ, вул. Халтурына 2/1, Брэст\nКалі: 4-26 траўня 2019\nАдкрыццё выставы: 4 траўня 19:00 (уваход вольны)\nКошт квітка: 3 BYN\nАрт-куратарка праекта: Леся Пчолка\nМерапрыемства ў сацыяльных сетках:


УНІКАЛЬНЫ РЭГІЁН У БЕЛАРУСІ — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nУНІКАЛЬНЫ РЭГІЁН У БЕЛАРУСІ\n13.09.2013 21.08.2019 admin318Комментарии on УНІКАЛЬНЫ РЭГІЁН У БЕЛАРУСІ\nТак як Налібоцкая пушча размешчана на тэрыторыі пяці адміністрацыйных раёнаў – Стаўбцоўскага і Валожынскага Мінскай вобласці, Іўеўскага, Навагрудскага, Карэліцкага Гродзенскай вобласці, – неабходна агульная праграма дзеянняў для таго, каб зрабіць вялікую справу: стварыць брэнд Налібоцкай пушчы і паспяхова яго прадаваць турыстам. Брэндынг тэрыторый дазваляе вырашыць шэраг найважных задач па паляпшэнні інвестыцыйнай і турыстычнай прывабнасці, павышэнні якасці жыцця насельніцтва і фарміраванні пазітыўнага іміджу рэгіёну.\nНалібоцкая пушча – самы вялікі лясны масіў у Беларусі, і, напэўна, ва ўсёй Усходняй Еўропе. Захаванне такога лесу побач з густанаселенымі раёнамі краіны тлумачыцца неўрадлівымі глебамі, якія стагоддзямі рабілі земляробства эканамічна нявыгадным. Таму спецыялізацыяй рэгіёна, яшчэ з 15 ст. сталі лесанарыхтоўка, рамёствы, здабыча і перапрацоўка карысных выкапняў (балотнай жалезнай руды, гліны, кварцавага пяску і г.д.). Паступова з дробных саматужных рудняў, гамарняў, буд, гут, ганчарных майстэрняў узнікалі буйныя прамысловыя прадпрыемствы, росквіт якіх прыйшоўся на другую палову 18 – першую палову 19 стагоддзяў. Многія з іх злучаны з імем знакамітай прадпрымальніцы і мецэнаткі Ганны Радзівіл з роду Сангушкаў: Налібоцкая шкляная гута (самая вядомая ў Рэчы Паспалітай), Свержаньскі фаянсавы завод, керамічная вытворчасць у Ракаве і Івянцы… Лясныя і саматужныя промыслы, рамёствы і прамысловасць сфарміравалі ўнікальны для Беларусі характар рэгіёну, які, з папраўкай на маштаб, можна параўнаць з расійскім Уралам ці нямецкімі Руднымі Гарамі. Напрыклад, на Налібоцкім “металургічным камбінаце” (Рудня-Клецішча) ў 1850-х гг. працавала больш за 200 рабочых, 3 доменныя печы, 8 пудлінгавых печаў, 4 ліцейні. Такі ж маштаб меў і металургічны завод Храптовічаў у Вішневе, які таксама працаваў на балотнай рудзе. Эканоміка краю прыйшла ў заняпад у апошняй трэці 19 ст. Шкада, што нават вобразнае, культурнае асэнсаванне традыцый рэгіёну пакуль не стала часткай нашай нацыянальнай свядомасці, а выява свайго, спрадвечнага рамесніка ці прамыслоўца адсутнічае ў мастацтве і навукова-папулярнай літаратуры. Эканоміка краю прыйшла ў заняпад у апошняй трэці XIX стагоддзя, калі мясцовая прамысловасць прайграла канкурэнцыю новай індустрыі Данбаса, Урала і расійскіх сталіц. Не меншую ролю, таксама дагэтуль неацэненую, адыграў Налібоцкі край у ваеннай і палітычнай гісторыі Беларусі.\nГеаграфічныя назвы і прозвішчы ў пушчы дагэтуль шмат у чым захоўваюць балцкі характар. Напрыклад, назва Івянец утворана ад літоўскага gyventi — «жыць», а Пяршаі — ад pirslys — «сват».\nЛітоўскамоўныя селішчы трапляліся ў лясной глухмені яшчэ напачатку XIX стагоддзя, але ўжо ў сярэдзіне стагоддзя ўвесь край быў цалкам беларускамоўным. Старэйшае пакаленне дагэтуль гаворыць на чыстай беларускай мове, не выпадкова і пачатак новабеларускай літаратурнай традыцыі звязана з імем Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, вялікую частку жыцця (1840 — 1884 гг.) які правёў у вёсцы Люцінка. Калі зазірнуць яшчэ далей углыб стагоддзяў, то і першы чалавек, свядома які назваў сябе ў канцы XVI стагоддзя беларусам, – Саламон Рысінскі, які пражыў вялікую частку жыцця ў Любчы. А яшчэ з пушчы родам Фелікс Дзяржынскі. Пушчы і наваколлі далі свету шмат вядомых яўрэяў, уключаючы заснавальніка сусветнага артадаксальнага руху Agudath Israel Іцхака Халеві (1847 — 1914 гг.) і цяперашняга прэзідэнта Ізраіля Шымона Перэса. З пушчай звязаны і пачатак дзейнасці манаха-кармеліта Даніэля Штайна, які атрымаў шырокую вядомасць у рускамоўным свеце, дзякуючы «культаваму» раману Людмілы Уліцкай «Даніэль Штайн, перакладчык» (2006).\nАсэнсаванне легендарнай гісторыі пушчанскага краю павінна стаць справай таго народа, які тут жыве. І не толькі асэнсаванне, але і паўторнае засваенне. Помнікі, велатрасы, гатэлі…\nВаложыншчыну наогул жадаюць ператварыць у край, дзе будзе панаваць «зялёнае» паляванне. Прынамсі, засцерагчы ад стрэлаў маюць намер хоць бы глушцоў і цецерукоў. Сёння ва ўсім свеце папуляцыі гэтых рэдкіх птушак імкліва скарачаюцца. Калі ў 1996-2000 гг. колькасць заходнееўрапейскага падвіду глушца ацэньвалася ў 1080-1220 асобін, то да 2005 г. яна знізілася да 939. А ў Беларусі глушэц – па-ранейшаму паляўнічы від. На Валожыншчыне такуюць больш за 8 самцоў. Але падобных токаў у краіне становіцца ўсё менш. Таму распрацоўнікі схемы прапануюць праводзіць не адстрэл, а назіранні за гэтымі птушкамі. Сёння паляванне на глушца ажыццяўляецца па разавых дазволах. Тарыфы на трафей вагаюцца ў межах 430-550 еўра. У той жа час удзел у «зялёным» паляванні могуць прыняць да 10 чалавек. Ва ўсім рускамоўным інтэрнэце аўтары даследавання знайшлі толькі некалькі фірмаў, якія займаюцца арганізацыяй назіранняў за такавішчам. Перспектыва ў «зялёнага» палявання ёсць, і ў будучым яго можна было б прапагандаваць у іншых кутках Беларусі.


Вясна, свята, малако! | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nВясна, свята, малако!\nВедаеце сакрэт паспяховага дня? Трэба з самай раніцы думаць аб тым, што цікавага чакаецца ў бліжэйшыя гадзіны. Верагодна, так і зрабілі ўдзельніцы клуба даярак 6 сакавіка, таму што на сваю чарговую — ужо дзявятую! — сустрэчу з’явіліся пры поўным парадзе і ў добрым настроі.\nАператараў, якія надаілі летась больш за 6.000 кілаграмаў малака ад каровы, на Асіповіччыне нямала. I ўжо традыцыйна найбольшая колькасць такіх працаўніц у філіяле «Белшына—агра” ААТ «Белшына”. Гэта Алена Лук’яненка, Таццяна Вярбіцкая, Лідзія Аліноўская, Наталля Крывенка, Лідзія Данільчык, Сняжана Жуковіч, Таццяна Меранкова. «Авангард” прадстаўляла Алена Кілбас, «Лапічы” — Алена Гарадзецкая, ААТ «Асіповічыаграпрамтэхзабеспячэнне”\n— Таццяна Шалгун і Алена Шашок. Гэтыя руплівыя жанчыны на ўрачыстасці атрымалі Падзячныя лісты старшыні райвыканкама і грашовыя прэміі, якія ўручыў начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Віктар Стурліс. Ушаноўваць даярак на раённым узроўні яму давялося ўпершыню, і ён гэта зрабіў з асаблівым задавальненнем. Падзякаваўшы за шчырую працу і выказаўшы спадзяванне, што на наступны год вынікі будуць яшчэ лепшымі. Зараз штодня валавая вытворчасць малака ў раёне складае каля 90 тон, і тут немалая заслуга менавіта «шасцітысячніц”. Пэўныя надзеі ўскладаюцца і на бліжэйшую будучыню, калі пачнуць уводзіцца ў строй новыя фермы з сучасным абсталяваннем.\nДа віншаванняў і пажаданняў далучылася і старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК Святлана\nСідарэнка, якая і ўручыла шэрагу працаўніц калгасных ферм кветкі і падарункі.\nНа працягу мерапрыемства разнастайныя канцэртныя нумары паказваў народны ансамбль народнай песні «Вечарынка” Ялізаўскага Дома культуры, якім кіруе Анатоль Пятраеў. У запрошаных на свята была магчымасць трымаць першынство і ў шматлікіх конкурсах і гульнях.\nНу і, канечне, не абышлося свята без прысмакаў—пачастункаў. Тут да асноўнага арганізатара сустрэчы — райкама прафсаюза АПК — далучыліся філіял «Асіповіцкі” ААТ «Бабушкина крынка” і РДУВП «Асіповіцкі хлебазавод”.\nПредыдущая статьяАсіповіччына: кветкі і віншаванні — жанчынам-педагогам\nСледующая статьяСёння — Дзень Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь ГАРАНТ I АСНОЎНЫ ЗАКОН


Вызначэнне роду i лiку прыметнiкаў Прачытайце. Устаўце прапушчаныя лiтары. Падкрэслiце прыметнiкi\nВызначэнне роду i лiку прыметнiкаў\nПрачытайце. Устаўце прапушчаныя лiтары. Падкрэслiце прыметнiкi.\nЁсць п…ляна сiняя ў бары –\nУ глухiм з…лёным гушчары.\nЧ…стая, блiўя, як люстра,\nНа п…лянку руч…iнкi льюцца.\nСiняя п…ляна ў бары –\nВозера дзiвоснае, с…бры. I. Муравейка\nПрачытайце. Устаўце прапушчаныя лiтары. Выпiшыце назоўнiкi разам з прыметнiамi. Вызначце лiк прыметнiкаў i назоўнiкаў.\nЦёплая летняя ноч павольна апусцiлася на зямлю. Цёмная неба звесiлася над зямлёю. Светлы месячык выплыў з-за хмаркi. Яркiя зоркi засвяцiлiся ў небе.\nХутка пачало святлець. Павеяў ранiшнi халадок. Раннiя жаўранкi заспявалi звонкую песню.\nПрачытайце. Устаўце канчаткi прыметнiкаў, абазначце iх род.\nЗямля з касмiчн___ карабля мае вельмi прыгож__ выгляд. На фотаздымках мы бачым чырвон___ лес, жоўт___ луг i шэр__ поле. Такiя незвычайныя колеры дапамагаюць вучоным шмат чаго даведацца аб зямных справах. Узнiкла на шэр__ здымку поля цёмн___ пляма. Гэта значыць, што на раслiны напалi шкоднiкi. Вялiк___ карысць прыносяць гаспадарцы даследаваннi касманаўтаў.\nПры спiсваннi назоўнiкi, што ў дужках, спалучыце з прыметнiкамi. Абазначце канчаткi прыметнiкаў. Вызначце iх род.\nВясёлы (чалавек, песня, свята).\nВысокi (куст, трава, дрэва ).\nЦёплы (вецер, вада, адзенне ).\nГлыбокi (канал, рака, возера ).\nЛёгкi (рукзак, задача, заданне ).\nПадбярыце да прапанаваных назоўнiкаў прыметнiкi i запiшыце. Абазначце род прыметнiкаў.


каляндар Java атрымаць бягучую дату, без гадзін, хвілін, секунд і мілісекунд, у мілісекундах\nЯ хацеў бы атрымаць бягучую дату ў мілісекундах з толькі год, месяц і дзень. Але калі я выкарыстоўваю гэты код:\nЯ да гэтага часу атрымліваю час у мілісекундах з гадзінай. Як я магу гэта выправіць?\nдададзена 28 Кастрычніка 2011 у 02:10 аўтар just_user адрэдагавана 17 лютага 2016 у 03:50\nБудзьце асцярожныя на часавым поясе вашага календара.\nдададзена 28 Кастрычніка 2011 у 02:29 аўтар Fred\nдзякуй, гэта зрабіў!\nдададзена 28 Кастрычніка 2011 у 03:04, аўтар just_user, крыніца\nна Android ён даў мне ўчора (у поўнач)\nдададзена 24 студзень 2015 у 10:05, аўтар Anthony, крыніца\n@just_user сапраўдны адказ ...\nдададзена 25 лістапада 2011 у 04:44, аўтар Fred, крыніца\nЦі прымалі вы клапаціцца пра сваё часавым поясе @Anthony?\nдададзена 27 лютага 2015 у 09:42, аўтар Fred, крыніца\nКалі вы хочаце толькі ў гэтым адносна GMT і відавочна проста хочаце мілісекунды, вы можаце выкарыстоўваць гэта:\nдададзена 28 Кастрычніка 2011 у 02:22 аўтар Alnitak\nз JavaDoc : У HOUR_OF_DAY, ГАДЗІНА і AM_PM поля апрацоўваюцца незалежна адзін ад аднаго і правілы дазволу на час сутак прымяняюцца. Ачыстка аднаго з палёў не скідае гадзіну дня значэнне гэтага календара. З дапамогай набору (Calendar.HOUR_OF_DAY, 0), каб скінуць значэнне гадзін.\nмагчыма, спатрэбіцца ўсталяваць AM/PM, а таксама\nдададзена 28 Кастрычніка 2011 у 02:13 аўтар smp7d\nAm/PM - вось чаму вы выкарыстоўваеце Calendar.HOUR_OF_DAY як іншы прыклад робіць\nдададзена 02 Кастрычніка 2012 у 03:04, аўтар Mifune, крыніца\nIf what you want is actually just the date without the time, use LocalDate class.\nЧасовая зона мае вырашальнае значэнне пры вызначэнні даты. У любы дадзены момант, дата змяняецца па ўсім свеце па зонах. Напрыклад, праз некалькі хвілін пасля поўначы ў Парыж Францыя новы дзень у той жа час « учора »у Montréal Québec .\nПакажыце ўласнае час імя зоны ў фармаце кантынент/вобласць , такія як Амерыка/Манрэаль , Афрыка/Casablanca або Ціхі акіян/Окленд , Ніколі не выкарыстоўвайце 3-4 лісты абрэвіятуры, такія як EST або IST , як яны не Сапраўдныя гадзінныя паясы, ня стандартызаваны, і нават не ўнікальныя ( !).\nКалі вы хочаце дату з днём часу-наборам у першы момант дня, папытаеце java.time вызначыць гэты момант для вас. Не думайце, што першы момант у 00:00:00. Анамаліі, такія як летні час азначае першы момант можа адбыцца ў іншы час, напрыклад, як 01:00:00.\nUse that time zone object, the ZoneId, to generate a ZonedDateTime object.\nZonedDateTime zdt = today.atStartOfDay( z ); //Determine the first moment of the day on this date for this time zone.\nДля прагляду гэтага ж моманту, як значэнне ў фармаце UTC, выняць Instant аб'ект.\nПазбягайце састарэлыя класы даты і час\nПазбягайце неспакойныя старыя класы даты і час, такія як Каляндар . Гэта зараз спадчына, выціснулі класы java.time.\nJoda часу праекта, у цяперашні час у рэжым абслугоўвання , раіць міграцыі ў класы java.time .\nКаб даведацца больш, глядзіце Oracle Tutorial . І пошук перапаўнення стэка для многіх прыкладаў і тлумачэнняў. Спецыфікацыя JSR 310 .\nДзе атрымаць класы java.time?\nThreeTen-Extra Праект пашырае java.time з дадатковымі класамі , Гэты праект з'яўляецца палігонам для магчымых будучых дапаўненняў да java.time. Вы можаце знайсці некаторыя карысныя класы тут, такія як інтэрвал , YearWeek , < код> YearQuarter і больш ,\nдададзена 26 Красавік 2017 у 05:05 аўтар Basil Bourque\nКалі вы хочаце выкарыстоўваць Joda час :\nдададзена 28 Кастрычніка 2011 у 02:52 аўтар michael667


Як мы «пісалі канфу»: вопыт інфармацыйнай падтрымкі канферэнцыі «Тыдзень Байнэта. Вытокі»\nГалоўная »Аб кампанii »Навiны »Як мы «пісалі канфу»: вопыт інфармацыйнай падтрымкі канферэнцыі «Тыдзень Байнэта. Вытокі»\n4 дні, 4 капірайтары, 50 спікераў – гісторыя аб тым, як мы рыхтавалі кантэнт для канферэнцыі.\nТыдзень Байнэта – самая крутая канферэнцыя Беларусі ў галіне інтэрнэт-маркетынга. Гэта не фальшывы пафас, гэта факт. З 2009 года прайшло ўжо 6 канферэнцый, і кожная збірала поўныя залы слухачоў.\n2009: «Прасоўванне сайтаў у беларускім інтэрнэце. Перазагрузка».\n2010: «Прасоўванне сайтаў у беларускім інтэрнэце. Рэвалюцыя».\n2011: «Прасоўванне сайтаў у беларускім інтэрнэце. Эвалюцыя».\n2012: «Прасоўванне сайтаў у беларускім інтэрнэце. Асноўны інстынкт».\n2014: «Тыдзень Байнэта. Абуджэнне».\n2015: «Тыдзень Байнэта. Вытокі».\nМы чулі ў кулуарах, у Яндэксе заўсёды спецыяльна рыхтуюцца да мінскай канферэнцыі і спаборнічаюць за права паехаць у сталіцу Сінявокай. У 2014 годзе Аляксандр Садоўскі адключаў спасылкі ў прамым эфіры прама на сцэне. А «Тыдзень Байнэта» 2015 года будуць успамінаць як канферэнцыю, на якой абвясцілі «Мінусінск».\nУ Google таксама любяць Мінск. У гэтым годзе акрамя двух дакладаў нам прывезлі майстар-клас па Google Adwords і «Клініку сайтаў».\n«Пратэкст» удзельнічаў у канферэнцыях, пачынаючы з «Асноўнага інстынкту». Кожны год мы прадстаўляем даклад пра капірайтынг (аб чым жа яшчэ казаць капірайтарам?) і пішам прэс-рэлізы.\nУ 2015 годзе нам паставілі незвычайную задачу.\nКанферэнцыя – гэта не толькі мерапрыемства\nКанферэнцыя – гэта інфанагода. Слова, за якім павінна стаяць не проста некалькі рэлізаў і рассылак. Кожны спікер – цікавая персона, якая заслугоўвае увагі, а некаторыя з іх – наогул самі па сабе «інфанагоды». Гэта значыць, што для канферэнцыі мала напісаць некалькі матэрыялаў. Трэба зрабіць насычаны кантэнт, які будзе цікавы перад, у час правядзення і пасля мерапрыемства. Гэта было няпроста, але вельмі цікава.\nУсё пачалося задоўга да 14 красавіка.\nСпачатку была пошта\nЗа два месяцы да пачатку «Тыдня Байнэта» канферэнцыя стала пастаянным пунктам у нашых планах. Мы пісалі прэс-рэлізы, навіны, рассылкі, зноў прэс-рэлізы, зноў рассылкі – для іншай групы МА. Заказчыкі тэкстаў – арганізатары канферэнцыі – былі вельмі прыдзірлівыя да якасці. Тэксты ў гугла-доку прыходзілася шліфаваць да бляску.\nІ ўсё атрымалася! Галоўны паказчык – колькасць рэгістрацый – дасягнуў пажаданай адзнакі (у мінулым годзе канферэнцыя “пераехала” у самую вялікую ў Беларусі канферэнц-залу, запоўніць яе – задача даволі складаная, але ў Webcom Media гэта зноў атрымалася).\nВы выступаеце на «Тыдні Байнэта»? Тады мы ідзём да вас!\nЯк звычайна рыхтуюць прадстаўленне спікераў на канферэнцыях? Кожнага просяць прыслаць «некалькі слоў аб сабе і фота», а для «раскруткі» падзеі бяруць інтэрв’ю ў хэдлайнераў. Не атрымалася быць хэдлайнерам – рабі піар свайго ўдзелу сам, як здолееш.\n«Гэта не наш метад!» – сказалі арганізатары «Тыдня Байнэта» і заселі складаць планы і збіраць інфармацыю.\nЗа месяц да «ТБ» мы пачалі рыхтаваць матэрыялы аб спікерах. Як толькі станавілася вядома, што чалавек гатовы выступіць на канферэнцыі, яго імя з’яўлялася ў агульным гугла-доку, і аб ім пачыналі збіраць інфармацыю. У дасье ішло ўсё: факты з анонсаў іншых канферэнцый і з сайтаў кампаній, профілі з сацсетак, выпадковыя фразы з «Фэйсбука» і «УКантакце», з інтэрв’ю і блогаў. Потым на падставе гэтага дасье PR-аддзел пісаў анонс для сайта канферэнцыі, а капірайтар прыдумваў 5-6 пытанняў для інтэрв’ю, якія адпраўлялі спікеру. Адказы можна паглядзець на сайце «Тыдня Байнэта» (напрыклад, інтэрв’ю з Міхаілам Слівінскім).\nНамаганнямі PR-аддзела інтэрв’ю і анонсы хутка з’яўляліся на сайце канферэнцыі і ў сацсетках.\nТак мы задоўга да пачатку «ТБ» стварылі масу ўнікальнага кантэнту, які пачаў прыцягваць увагу. Ды і спікерам быў прыемны такі чулы падыход, мы ж пыталіся пра тое, аб чым чалавеку самому цікава пагаварыць.\nРаскрыццё ў прамым эфіры\nУ гэтым годзе на канферэнцыі быў прадстаўлены новы фармат завяршальнага круглага стала. Кожны год арганізатары імкнуліся вывесці на вострую размову ўдзельнікаў рынку, але круглыя сталы выклікалі не такі рэзананс, як хацелася б – каму ж захочацца публічна сварыцца і псаваць адносіны з кліентам? Таму была прыдумана «Размова з сумленнем». Ананімны спікер павінен быў выйсці спінай да залы, казаць у мікрафон са скажэннем голасу і адказваць на самыя складаныя і балючыя пытанні на тэму дня.\nЗадума, дарэчы сказаць, аказалася паспяховай – людзі да апошняй хвіліны заставаліся ў зале і слухалі, як таямнічы дакладчык казаў пра «адкаты» і праплачаныя тэндары, пра непрафесіяналізм і кумаўство, маржынальнасць розных схем і іншыя сакрэты галіны.\nА нам прыйшлося даслоўна канспектаваць усё, што адбывалася, каб рэзананс цікавай размовы працягнуйся даўжэй. На наш погляд, гэтыя матэрыялы будуць карыстацца ўвагай яшчэ доўга.\nГэта хто такі прыгожы ідзе на сцэну?\nДалей пачалося самае вясёлае.\nУсе, каму здаралася працаваць на канферэнцыях, ведаюць, што самы непрыемны прамежак часу ўтвараецца пры змене спікераў. Адзін саступае, нязграбна перадаючы з рук у рукі мікрафон і клікер. Другі правярае прэзентацыю, як яна клікаецца… Зала сумуе, шушукаецца, пачынае высоўвацца ў фае па каву.\nУ мінулым годзе гэту паўзу запаўнялі анкеты спікераў – на экране з’яўлялася карцінка, стылізаваная пад дасье з «17 імгненняў вясны», дыктар зачытваў невялікую прэзентацыю спікера.\nУ гэтым годзе вырашылі зрабіць жывое прадстаўленне. Гэты фармат – анонс у выкананні вядучага – ужо быў абкатаны на Дні адкрытых дзвярэй Webcom Media і ўсім спадабаўся.\nДобра, фармат падабаецца – але мы маем 50 спікераў на чацвярых капірайтараў! І аб кожным трэба сказаць нешта лагоднае і цікавае! Што?!\nУ справу зноў пайшлі даныя з гугла-доку. Мы зрабілі ў доках яшчэ адзін спіс дакладчыкаў, у якім пазначалі, хто каго бярэ ў працу (гэта важна для каардынацыі намаганняў, так мы пазбеглі дубліравання). Зразумела, кожнаму лягчэй было браць знаёмых – тых, для каго ужо складалі пытанні.\nДаных катэгарычна не хапала, і мы зноў узяліся працэжваць інтэрнэт праз мелкае сіта. Дзіўна, якія стрыманыя ў Сеціве многія прадстаўнікі дзіджытал-прафесій. Магчыма, гэты горкі вопыт? Або прафесіяналізм?\nАле ўсё ж мы справіліся!\nВось некаторыя фразы з прадстаўленняў розных спікераў:\nДзяўчына, для якой Самсунг, Трансаэра і Газпрам – гэта проста запісы на старонцы штодзённіка.\nЗаймаецца імідж-кансалтынгам і можа вымавіць гэтае слова 50 разоў без запінкі.\nЧасам (употай ад усіх) гуляе ў «Энгры бёрдз».\nПеракананы, што наяўнасць барады паляпшае жыццё.\nКажуць, што адно ўпамінанне яго прозвішча дапамагае вывесці сайт у ТОП. А калі паціснуць яму руку, то ваш IQ вырасце адразу на 100 пунктаў.\nАдзіны дакладчык «Тыдня Байнэта», які зрабіў сэлфі з ласём.\nЛічыць, што чым большы лагатып на бэйджы, тым больш комплексаў у арганізатара «канфы».\nНядаўна перажыў унікальны вопыт – падаіў казу.\nАўтар лайфхака для заслужаных спікераў: калі ў зале няма свабодных месцаў, можна ўпэўнена прайсці і сесці ў прэзідыуме.\nІснуе эфект Садоўскага ў фізіцы, але адкрыў яго цёзка па прозвішчы ў XIX стагоддзі. Ёсць украінскі мастак Аляксандр Садоўскі, але гэта не ён.\nНаогул дзіўна, што Яндэкс знаходзіць іншых Садоўскіх, пара ўжо скарыстаць службовае становішча і пачысціць выдачу.\nМарыў аб космасе, але прыйшоў у Яндэкс. І хто паспрачаецца, што інтэрнэт – гэта таксама космас?\nЛічыць, што канструктыўны канфлікт часам лепей супрацоўніцтва. Майстар кіраўніцкай барацьбы.\nВіртуозны скрыпач – асабліва добра яму ўдаецца йграць на нервах сеошнікаў. У мінулым годзе мы падарылі яму скрыпку – бачыце, што атрымалася? Ссылкі не працуюць, за паводзінскія накруткі баняць… Пара дарыць раяль?\nСустракаем – Аляксандр Садоўскі!\nЯшчэ адзін бонус ад такіх анонсаў – дакладчык лёгка «разаграваецца» на сцэне, бо замест «…эммм… добры дзень… эээ… прыемна бачыць… эээ… вашы твары” ён каменціруе словы вядучага, і перайсці да даклада ўжо прасцей».\nНекалькі спікераў былі не вельмі задаволены такім уварваннем у асабістую прастору, аднак усё было па-чэснаму, мы бралі звесткі з публічных крыніц. Часам чалавек проста не бачыць сябе з боку – гэта карысна памятать. Але ў асноўным нашы знаходкі былі прыняты з радасным здзіўленнем.\nДарэчы, лайфхак для арганізатараў: нягледзячы на ўсю дасканаласць сучасных гаджэтаў, папера – па-ранейшаму самы надзейны і энерганезалежны носьбіт інфармацыі. Тэксты для вядучага лепш раздрукоўваць. Таму што нават айпад можа несвоечасова разрадзіцца альбо згубіць вай-фай.\nДа старту канферэнцыі мы ведалі на памяць біяграфіі ўсіх дакладчыкаў. Але гэта было ўжо не трэба.\nНа «Тыдні Байнэта» мы ўчацвярых павінны былі працаваць усе чатыры дні з 9:00 да 19:00:\n1. весці трансляцыю ў Твітары,\n2. публікаваць фота і каментарыі ў «Фэйсбуку»,\n3. пісаць канспекты выступленняў,\n4. публікаваць дзённік канферэнцыі на сайце.\nПерад пачаткам 1-га дня мы сабралі і праверылі ўсе доступы і паролі. Размеркавалі тэхніку – кожнаму па ноўтбуку, дыктафон на ўсякі выпадак, два фотаапараты, два 3G-мадэмы для экстрэмальных момантаў, абавязкова – падаўжальнік для зарадкі (мы не ў першы раз у Прэзідэнт-атэлі, ведаем, як у зале цяжка з разеткамі).\nПершы дзень павінен быў паказаць, наколькі правільна мы спланавалі працу і размеркавалі нагрузку. Чэсна можна сказаць: упачатку было вельмі цяжка.\nДля каардынацыі мы раздрукавалі праграму канферэнцыі, дзе адзначалі загадзя, хто чый даклад піша. У першы дзень гэта вельмі дапамагло, ды і далей таксама – кожны ведаў, калі ён «прывязаны» да месца, а калі можна прагуляцца па каву або пасядзець па-за залай, апрацоўваючы запісы.\n«Твітар» вялі двое, кожны па паўдня. У «Фэйсбуку» урэшце рэшт абсталяваўся адзін блогер – ён хутка рабіў фота дакладчыка і посціў у стужку паведамленіі аб дакладзе.\nКанспекты дакладаў пісалі ўсе, чаргуючыся так, каб у прамежку паміж дакладамі паспець апрацаваць сыры тэкст.\nНа сайт гэтыя канспекты прыйшлося заліваць у асноўным па вечарах, але штосьці ўдалося запосціць адразу. (Канешне, даклады ад Google і страшэнная казка пра «Мінусінск» з’явіліся на сайце амаль адразу ж).\nЗа першы дзень мы вельмі выдыхнуліся, але зразумелі, што спраўляемся. Самы цяжкі дзень чакаў нас заўтра: даклад ад Google, абяцаная «бомба» ад Яндэкса – усё гэта трэба было дакладна запісаць і хутка запосціць.\nК другому дню мы прыйшлі з упэўненасцю і нейкім нават спакоем – мы справімся. Па-гаспадарску забралі сабе канапу са сцэны – там яна нікому не патрэбна, а ў ролі «ложы для прэсы» белая канапа выглядае проста выдатна. Падключылі падаўжальнік, расклалі ноўтбукі, расчахлілі фотаапараты. Можна пачынаць. Побач прыстроілася дзяўчына з «Сёрча». Мы падзяліліся з ёю падаўжальнікам і расказалі, дзе купіць 3G-флэшку. (Прызнацца, з публікацыяй выступлення Садоўскага мы адсталі ад яе на паўгадзіны. Затое ў нас быў больш падрабязны канспект).\nДалей была проста праца. Мы пісалі, апрацоўвалі, фатаграфавалі, посцілі і твіцілі… Потым неяк раптам дзень скончыўся, прайшла «Размова з сумленнем», і можна было пайсці дамоў, па дзіўна ціхім горадзе, які яшчэ нічога не чуў пра «Мінусінск».\nДні трэці і чацвёрты\nСтомленасць, канешне, ужо давала аб сабе знаць, але твіты твіціліся, посты посціліся, канспекты пісаліся ўжо на аўтамаце.\nДобра, што потым былі доўгія выхадныя – мы іх заслужылі.\nА яшчэ на наступным тыдні прыйшлося напісаць салідны пост-рэліз.\nЧым можна ганарыцца?\nУзаемаразуменнем і зладжанасцю працы. У нас практычна не было збояў або пропускаў, кожны браўся за свой кусок працы без скаргаў і ныцця.\nІ ведаеце – гэта быў драйв! Ён пачаўся, калі мы ў экстраным рэжыме «капалі» дасье на спікераў, складаючы жартоўныя прадстаўленні салідных дзіджытал-фігур, і падтрымліваў нас усю канферэнцыю.\nПрактыка паказала, што капірайтары могуць папрацаваць журналістамі. І гэта быў вельмі цікавы вопыт. Як аказалася, весці канспекты выступленняў можна па-рознаму – альбо адразу пісаць звязныя фразы, каб потым спатрэбілася менш шліфоўкі, альбо фіксаваць адрывачна кожную рэпліку, а пры апрацоўцы ўжо дапісваць звязкі. Першы спосаб хутчэйшы, пры другім захоўваецца больш інфармацыі.\nЯшчэ хочацца выразіць рэспект калегам з PR-аддзела Webcom Media. Яны збіралі інфармацыю аб спікерах, напаўнялі сайт канферэнцыі і падрыхтавалі яшчэ цэлы масіў пытанняў для ўсё тых жа спікераў – для відэаінтэрв’ю. Асобны паклон – супрацоўнікам Webcom Media, якія рыхтавалі і абслугоўвалі канферэнцыю. Мы бачылі, як яны расходзяцца кожны вечар – стомленыя і ўсё ж натхнёныя. Канферэнцыя – гэта вельмі вялікая праца.\nУ наступным годзе мы пастараемся падрыхтаваць загадзя як мага больш матэрыялаў, але напэўна зноў прыдзецца штосьці рабіць на бягу, ловячы ўхілісты вай-фай у фае канферэнцыі.\nІ парада спікерам: будзьце пільнымі, у наступным годзе мы зноў перавернем усе вашы твітары і фэйсбукі ў пошуках сакавітых фактаў.


Будзьма беларусамі! » «”Чалавечы твар” Інтэрнэту»: лекцыя Міхаіла Дарашэвіча\n«”Чалавечы твар” Інтэрнэту»: лекцыя Міхаіла Дарашэвіча\nПачатак: 17.06 (08:00)\n20 чэрвеня (панядзелак) у межах праекта ECLAB_Інтэракцыя адбудзецца інтэрактыўная лекцыя даследчыка і выкладчыка ECLAB Міхаіла Дарашэвіча «”Чалавечы твар” Інтэрнэту». Мадэратары – студэнты канцэнтрацыі «Інтэрнэт і грамадства».\nІнтэрнэт – гэта цэнтры захоўвання інфармацыі, серверы, камп’ютары, спадарожнікі, кабелі. Інтэрнэт – гэта сацыяльныя сеткі, мэсэнджары, пошукавыя сістэмы. Але без аднаго – галоўнага – складніку любое апісанне будзе няпоўным, без яго не было б і самога Інтэрнэту. Інтэрнэт – гэта людзі, Інтэрнэт – гэта мы, карыстальнікі.\nМіхаіл Дарашэвіч – даследчык і незалежны эксперт у галіне развіцця інтэрнэт-тэхналогій. Кіраўнік праекта «e-belarus.org» (з 2001 г.). Кансультант у пытаннях ІКТ для развіцця ў межах Праграмы развіцця ААН у Беларусі (2004–2005). Займаецца даследаваннямі ў галіне новых медыя, інфармацыйнай палітыкі, электроннага ўрада, эканомікі ведаў, кіравання сеткай Інтэрнэт.


Наша слова, 48 (1511) 2020 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2020-12-02\nФестываль-конкурс хрысціянскай творчасці "Каласы пад сярпом тваім", прысвечаны У. Караткевічу прайшоў 29 лістапада ў менскай евангельскай царкве "Святло Ісціны". У праграме былі літаратурныя чытанні, спевы, гучалі вершы і ўрыўкі з паэмаў і раманаў пісьменніка, дэманстраваліся творы мастацтва, фатаграфіі. На вечарыне выступілі выкладчык вакалу, арганізатар многіх фестываляў Аляксандр Віслаўскі, оперны спявак і служка евангельскай царквы Ілля Сільчукоў, Ала Скарабагатая, Сергій Мельянец, Святлана Тоўсцік, Павел і Алена Гормаш, Эла Дзвінская і іншыя. Адзін з арганізатараў фестывалю Леанід Скарабагаты патлумачыў евангельскі сэнс назвы рамана пісьменніка "Каласы пад сярпом тваім" і распавёў пра тое, як цэнзары спрабавалі выкрасліць біблейскія цытаты з рамана, прымушалі перарабляць адзін з лепшых гістарычных твораў У. Караткевіча. Вечарына была арганізавана беларускамоўнай царквой "Узнясенне" і супольнасцю шматдзетных бацькоў. На ёй прысутнічала шмат сем'яў з дзецьмі. Мэтай фестывалю-конкурсу, які праводзіцца штогод у трох намінацыях (музыка, выяўленчае мастацтва, мультымедыйныя прэзентацыі) і ў сямі ўзроставых катэгорыях, пачынаючы з 2010 года, з'яўляецца падтрымка талентавітай моладзі з шматдзетных сямей. У лепшыя часы фестываль праводзіўся ў памяшканні Белдзярфілармоніі і меў вялікі фармат.


Стыў Балмер выступіць перад судом | Трифосфат\nСтыў Балмер выступіць перад судом\n27 Октябрь 2011 admin\nРаздзел Microsoft Стыў Балмер выступіць перад судом у якасці сведкі па справе аб маркетынгавай праграме Vista Capable, піша The Seattle Times. На працягу бліжэйшых 30 дзён яму маецца быць тры гадзіны даваць паказанні, абраўшы для гэтага месца і час.\nПазоўнікі сцвярджаюць, што іх падманулі, прадаўшы абсталяванне з пазнакай Vista Capable, хоць набытыя кампутары маглі працаваць толькі з базавай версіяй Windows Vista.\nБалмеру маецца быць адказаць на пытанні аб тэлефоннай размове з гендырэктарам Intel Падлогай Отеллини, які адбыўся 30 студзеня 2006 года, калі Microsoft вырашыла змяніць правілы Vista Capable і тым самым дапамагла Intel і іншым зборшчыкам PC прадаць абсталяванне, якое неўзабаве магло быць прызнана састарэлым.\nMicrosoft збіралася ссунуць пачатак праграмы Vista Capable з 1 чэрвеня на 1 красавіка 2006 года. Intel прасіла не рабіць гэтага, каб атрымаць час для продажу абсталявання. 30 студзеня Microsoft вырашыла прыбраць з праграмы патрабавання да графічных падсістэм. Адзін з мэнэджараў Intel напісаў Балмеру, што гэтае рашэнне цалкам вырашыла праблемы яго карпарацыі, звязаныя з Vista Capable. Балмер у адказ выказаў сумнеў у рашэнні ўсіх праблем.\nСуддзя Марша Печман (Marsha Pechman), азнаёміўшыся з лістом Балмера, злічыла, што Балмер можа размяшчаць унікальнай інфармацыяй па справе. Microsoft раней спрабавала выключыць Балмера з ліку сведак, сцвярджаючы, што ён не ўдзельнічаў у абмеркаваннях праграмы Vista Capable.\nПазнака Vista Capable азначае, што дадзены кампутар можа працаваць з Vista, хоць некаторыя функцыі АС могуць быць яму недаступныя. Для таго, каб кампутар сапраўды працаваў з сістэмай Microsoft, яму неабходная пазнака Vista Ready.\n« Стаўкі — вышэй, дэфолтаў — больш\nВа ўпраўленні праектамі ў Расіі крызісу няма »


Малодшы сын былога премьер-міністра Міхаіла Чыгіра на волі, але справа працягваецца (паводле Радыё Рацыя)\nhttps://spring96.org/be/news/1153 2004 2004-04-08T10:00:00+0300 2004-04-08T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nТры гады правёў за кратамі Аляксандар Чыгір, сын былога прэм’ер-міністра Беларусі Міхаіла Чыгіра. Яму інкрымінавалі крадзеж аўтамабіляў, разборку іх на запчасткі, спэкуляцыю. Вырак – 7 гадоў пазбаўленьня волі. Тры зь іх маладзён правёў у зьняволеньні, пасьля чаго яго выпусьцілі. Але завялі новую справу. Бацькі Аляксандра лічаць справу надуманай і зьбіраюцца дабіцца справядлівага рашэньня.\nСправу Аляксандра Чыгіра з самага пачатку называлі палітычнай. На думку экспэртаў, яна была скіраваная на Міхаіла Чыгіра, які ў 1996-м годзе пакінуў пасаду кіраўніка беларускага ўраду зь нязгоды з палітыкаю Аляксандра Лукашэнкі. Чыгір-старэйшы правёў за кратамі 8 месяцаў. Чыгір-молодшы – тры гады. Малодшаму інкрымінавалі крадзеж і гандаль замежнымі аўтамабілямі, запчасткамі. Суд нават ня ўзяў да ўвагі той факт, што гараж Чыгіра-малодшага ня мог умясьціць гэтак званыя “скрадзеныя” мікра-аўтобусы фірмы “Форд”. Цяпер Аляксандар Чыгір знаходзіцца на волі, у сваёй сям’і. Аднак, улады зноў завялі на яго крымінальную справу, па тым жа зьвінавачаньні. Маці Аляксандра Юлія Чыгір (яна ж абаронца свайго сына ў судзе) кажа, што будзе абскарджваць дзеяньні судовых органаў у самых рознах інстанцыях.\nЮ. Ч.: - Зноў жа буду зьвяртацца да таго ж прэзыдэнта, зноў буду пісаць у КДБ з просьбаю ўбудзіць крымінальную справу па 128-м артыкуле “Пазбаўленьне волі па палітычных матывах”. Калі мне кажуць, што няма палітычных матываў, то няхай абгрунтуюць, чаму? Няхай прыцягнуць да адказнасьці тых міліцыянтаў, сьледчых, судзьдзяў, якія прымаюць такія рашэньні. А калі на ўзроўні дзяржавы гэтага ня бачаць і ня хочуць бачыць, дык што гэта, калі не палітычная справа? Цяпер няхай адуказваюць так, як павінныя адказваць у жыцьці. Гэта таксама злачынства.


У Мсціславе знайшлі берасцяную грамату XII ст. і фрагмент з трызубам | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nУ Мсціславе знайшлі берасцяную грамату XII ст. і фрагмент з трызубам\nГэтую сенсацыйную знаходку зрабілі на мясцовым замчышчы падчас раскопак, якія праводзіць Ігар Марзалюк. (ВІДЭА)\nДагэтуль у нашай краіне знаходзілі толькі дзве берасцяныя граматы — у Віцебску і Мсціславе. І вось трэцяя ўнікальная знаходка.\nВось што расказаў Еўрарадыё археолаг Ігар Марзалюк:\n"Мы зафіксавалі берасцяную грамату ў слоі першай паловы XII стагоддзя... Чым яна цікавая? Яна мае непасрэднае дачыненне да навучання дзяцей. Па сутнасці, перад намі маленечкі сшытачак першакласніка. Гэта не нейкі звязаны тэкст, а літары, напісаныя яшчэ не вельмі ўпэўненай дзіцячай рукой, малюначкі".\nМарзалюк кажа, што знаходка берасцяной граматы — гэта мара яго ўсяго жыцця, і яна збылася. Паводле яго слоў, знаходак вельмі шмат. Між іншым, знайшлі фрагмент яшчэ адной загатоўкі граматы. На ёй ёсць дзве літары і выразаны княскі знак — трызубец.\nІгар Марзалюк не збіраецца аддаваць берасцяную грамату ў Мінск. Лічыць, што трэба пакідаць у Мсціславе (бо адну грамату, знойдзеную ў горадзе, ужо забралі ў Магілёў) і рабіць гісторыка-археалагічны запаведнік. "Гэтым я буду займацца як сенатар і археолаг", — сказаў ён у каментары Еўрарадыё.\nБайцы нясуць знаходкі ў музей / facebook.com\nУкраінскія байцы капалі акопы і знайшлі старажытныя амфары\nЗнаходка ў Полацку\nУ Полацку археолагі зрабілі незвычайную знаходку\nМарзалюк: збярыце 50 тысяч подпісаў за БЧБ-сцяг — мы іх разгледзім


На Сусветнай сустрэчы сем’яў прадстаўлены “YOUCAT for Kids” | Каталіцкі Веснік\nПадчас IX Сусветнай сустрэчы сем’яў у Дубліне адбылася афіцыйная прэзентацыя новага катэхізісу “YOUCAT for Kids”, адрасаванага самым маленькім вернікам.\nУдзельнікаў форума пазнаёміў з кнігай кардынал Крыстаф Шонборн, арцыбіскуп Венскі. Менавіта Канферэнцыя Біскупаў Аўстрыі з’яўляецца выдаўцом дзіцячага катэхізіса. Яго нямецкамоўная версія знаходзіцца ў продажы з 1 жніўня 2018 г. Чакаецца, што да канца года выданне з’явіцца яшчэ на дзесяці мовах.\n“YOUCAT for Kids” – гэта кніга для бацькоў і дзяцей, якая павінна дапамагчы сям’і размаўляць аб веры”, — сказаў кардынал Шонборн і дадаў, што структуру катэхізіса вызначаюць менавіта пытанні дзяцей аб галоўных праўдах веры.\n“Дзеці з’яўляюцца тэолагамі”, — заўважыў іерарх. У якасці пацвярджэння сваіх слоў, ён распавёў гісторыю пра хлопчыка, які перажываючы смерць свайго сябра спытаў у маці: “Пасля смерці ён будзе ў Небе дзіцяткам ці дарослым?”. Дзіцячыя вусны ўзнялі глыбока тэалагічную праблему, сцвердзіў арцыбіскуп, выказваючы спадзяванне, што новая кніга дапаможа сем’ям знайсці адказы нават на самыя складаныя пытанні сваіх дзяцей.\nАдзін з экзэмпляраў “YOUCAT for Kids” атрымае і Папа Францішак, які прыбудзе на Сусветную сустрэчу сем’яў 25 жніўня. Святы Айцец з’яўляецца аўтарам прадмовы да гэтага выдання. «Не варта адказваць маўчаннем на пытанні дзяцей, трэба самім быць камунікатарамі веры», — напісаў ён.\nНад дзіцячым “YOUCAT” працавалі чатыры гады. Тэкст падрыхтавала група тэолагаў і душпастыраў з розных дыяцэзій Аўстрыі. Ён прайшоў “тэсціраванне” ў некалькіх дзіцячых садках і сем’ях. 24 мая 2018 года змест зацвердзіла ватыканская Дыкастэрыя па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека.\nYOUCAT for Kids дзеці Дублин\t2018-08-24


У чым сiмволiка зямлi? | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » У чым сiмволiка зямлi?\n«Сёлета быў у сваiх на Радаўнiцу. Людзей на могiлках было мала, можа, таму i ўбачыў, як побач з намi завiхалася жанчына, прыбрала магiлу, паставiла «кветкi», палажыла пафарбаванае яйка, а потым дастала невялiкi вузельчык, зроблены з насоўкi, i высыпала на магiлу жменьку зямлi, пастаяла, паплакала... Навошта зямля, цi так трэба рабiць?» — пытаецца Мiкола П. з Мiнска.\nУ традыцыйнай культуры беларусаў зямля ўспрымалася як родны кут, родная старонка, Радзiма, як месца нашага часовага iснавання на гэтым свеце i як магiла — месца вечнага спачыну. Таму з такой павагай нашы продкi i сучаснiкi ставяцца да наведвання магiл, карпатлiвага шчыравання вакол iх у пачатку цыкла сельскагаспадарчых работ i ў канцы яго.\nПа ўяўленнях нашых далёкiх продкаў, зямля заўсёды надзялялася самай высокай ступенню святасцi i чысцiнi. Яна не цярпела нiякай брыдоты i нечысцi. У сувязi з гэтым яе статус быў нароўнi з вадой. Напрыклад, правiла народнага этыкету патрабавала абавязкова памыць рукi перад сталаваннем, нават калi гэта было жнiво ў полi. Аднак калi там не было вады, рукi выцiралi аб зямлю. Лiчылася, што зямля валодае той жа ачышчальнай сiлай, што i вада. Славяне лiчылi, што зямля, у якой пахаваны сваякi, валодае незвычайным энергетычным патэнцыялам.\nЛюдзi, якiя адпраўлялiся ў далёкую дарогу або пераязджалi на новае месца жыхарства, бралi з сабой жменю роднай зямлi; звярталiся да яе з просьбай аб уратаваннi: «Мацi — сыра Зямля, спасi мяне, на цябе надзея, спасай нас...»\nАсаблiвая магiчная сiла прыпiсвалася зямлi, узятай на скрыжаваннi дарог, з першай баразны, з-пад нагi, калi вы ўпершыню бачылi ластаўку, бусла або пачулi зязюлю.\nКалi трэба было вырашыць якую-небудзь складаную спрэчку i даказаць сваю слушнасць, чалавек кляўся зямлёй. Той, хто лiчыў, што праўда за iм, браў у рукi цi ў рот зямлю або клаў яе сабе на галаву. Пры гэтым ён ведаў: зман недапушчальны, бо тут жа на вачах прысутных ён «пачарнее як зямля».\nНародныя лекары ведалi, што самым цяжкiм быў праклён мацi. Нi адзiн знахар адгаварыць яго не зможа. Каб зняць праклён, сын або дачка павiнны былi стаць на каленi i з'есцi жменьку зямлi або тройчы яе пацалаваць.\nКалi здаралася, што чалавек памiраў на чужыне, то жменю роднай зямлi абавязкова сыпалi яму на магiлу. Бацька аднаго з аўтараў ваяваў на поўначы Расii i марыў яшчэ хоць раз пабываць там, але яго мары не спраўдзiлiся. Перад смерцю ён папрасiў: «Калi давядзецца каму-небудзь з вас быць у Петразаводску, прывязiце на маю магiлу жменю зямлi». Праз нейкi час мы змаглi выканаць яго просьбу.\nБацька другога аўтара пахаваны ва Украiне, у Чаркасах, а матуля — пад Баранавiчамi. Калi мы паехалi на могiлкi ў Чаркасы, то павезлi туды зямлю з магiлы матулi i, наадварот, зямля з магiлы бацькi была насыпана на магiлу мацi. Такiм чынам быў здзейснены рытуал сiмвалiчнага ўз'яднання бацькоў ужо пасля iх смерцi.\nУся глыбiня адносiн памiж зямлёй i чалавекам адлюстравана ў наступных словах цудоўнай легенды: «Зямля святая, яна наша мацi, яна нас жывых кормiць, а па смерцi да сябе прыхiляе».\n4671 Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне\n4045 Гюнэш Абасава: Мне здаецца, што мы муж і жонка не сем гадоў, а нашмат болей\n3420 Дзмітрый Ходас: Воля, характар і любоў\n2745 Інтэрвальнае галаданне: чаканні і рэальнасць\n2429 Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма


Сёння “Белавія” прапануе новыя акцыйныя накірункі | zviazda.by\nСёння “Белавія” прапануе новыя акцыйныя накірункі\nАвіяперавозчык прадае акцыйныя білеты ў Ерэван, Казань, Калінінград, Кішынёў і Краснадар.\nКвіткі ў гэтыя гарады можна набыць па спецыяльных тарыфах толькі 28 сакавіка, паведамляе сайт “Белавія”. Кошт білетаў у адзін бок складае 10 еўра + таксы і зборы, туды-назад — 20 еўра + таксы і зборы. Перыяд продажу квіткоў сёння — да 23.59 па мінскім часе.\nАдправіцца ў падарожжа можна будзе з 29 сакавіка па 28 красавіка (дата вяртання па другім купоне). У авіякампаніі адзначылі, што продаж квіткоў вядзецца толькі для фізічных асоб на сайце belavia.by. Акцыя дзейнічае пры куплі праязных дакументаў як з Мінска, так і ў Мінску. Змяненні часу і даты вылету забароненыя. Акрамя таго, выкарыстанне білета абавязкова ў адпаведнасці з чарговасцю маршруту, пачынаючы з першага аэрапорта адпраўлення, названага ў білеце. Пры невыкарыстанні квітка на адным з участкаў месцы анулююцца па ўсім маршруце, пасажыр не будзе прымацца да перавозкі на ўсіх наступных участках. У гэтым выпадку выплачаная сума, уключаючы таксы і зборы, пасажыру не вяртаецца.\nНабытыя па спецыяльным кошце квіткі, у тым ліку пры камбінацыі спецыяльнага тарыфу з іншым тарыфам, з'яўляецца незваротнымі. У выпадку адмовы пасажыра ад палёту выплачаная сума, уключаючы таксы і зборы, не вяртаюцца. Колькасць білетаў па акцыі абмежаваная.\n«Белавія» выканала першы рэгулярны рэйс па маршруце Мінск — Мюнхен — Мінск\n«Белавія» ўводзіць эксперыментальныя тарыфы па большасці напрамкаў\nПраца над аблокамі. Праўда і міфы пра сцюардэс\n08:43 Тэлеканал «Беларусь 3» адзначыць у эфіры 100-годдзе з дня нараджэння Сяргея Бандарчука\n3079 Вядомыя спартсмены заклікаюць падтрымаць мір і стабільнасць у Беларусі\n1952 Іна Карабан, начальнік аддзела гігіены, эпідэміялогіі і прафілактыкі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь\n866 Алег Гайдукевіч: Мы можам мець розныя палітычныя погляды, але мы разам будзем жыць у гэтай краіне\n852 (Не)канферэнцыя для школьных настаўнікаў «EdCamp Belarus—2020» пройдзе 10–11 кастрычніка\n649 Уладзімір Дражын: Калі не быць крытычным, то можна дапусціць шмат памылак у жыцці\n533 Сем этапаў сцэнарыя па знішчэнні Беларусі - Лукашэнка расказаў пра сапраўдныя задумы апанентаў\n403 Выйшлі 360 раней невядомых вершаў Яўгеніі Янішчыц\n379 Чаму ў гэтым эпідсезоне варта абавязкова прышчапіцца?\n356 Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня\n348 Беларускі палітолаг Андрэй Сыч: Ёсць усе падставы меркаваць, што будзе ўзмоцнена роля мясцовага самакіравання


Лариса Юшина пришла в систему социального обслуживания в далеком 1991-м | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n09.01.2017 60 Лепельскi край Комментариев нет\nЛарыса Юшына прыйшла ў сістэму сацыяльнага абслугоўвання ў далёкім 1991-м. І пра ўзрост не жадае ні ведаць, ні думаць, стомы стараецца не заўважаць.\nСёння зранку паспела ўжо выпаліць у печы ў бабулі, якая ў яе на абслугоўванні, на хвілінку зазірнуць у тэрытарыяльны цэнтр. На хвілінку! Каб жа! Тут мы яе і абяззброілі, сустрэўшы з фотаапаратам і з журналісцкім блакнотам. Падстава самая сур’ёзная: Ларыса Юшына ўзнагароджана Ганаровай граматай Камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароны аблвыканкама, як адзначаецца, за “добрасумленную і эфектыўную працу, значны ўклад у рэалізацыю дзяржаўнай палітыкі па сацыяльнай абароне насельніцтва”.\nХвілінка ператвараецца ў грунтоўную размову, пад час якой даведваемся шмат цікавага пра лёс нашай суразмоўцы. Вось, напрыклад, пра тое, што трынаццаць гадоў жыла ў Маскве і працавала ў філіяле завода імя Ліхачова. Рызыкоўная была дзяўчына. Пасля школы — заканчвала СШ №1 — і Барысаўскага вучылішча металістаў раптам махнула ў сталіцу. У Лепелі засталіся бацькі, сястра.\nУ Маскве Ларыса была з шэрага той “ліміты”, пра якую, калі памятаеце, распавядае фільм “Масква слязам не верыць”. І паверце, слёз таксама хапіла. Выйшла замуж таксама за “лімітчыка” з Тамбоўскай вобласці. Жылі не ў шыкоўных апартаментах, а ў звычайным рабочым інтэрнаце. Аляксей будаваў метрапалітэн. У цесных інтэрнацкіх “апартаментах” і дзеці нарадзіліся.\nТолькі ж не верце, што ў цеснаце — не ў крыўдзе. Надакучыла ёй тая Масква, і Аляксей сталіцай таксама задаволіўся — не рады быў. Вось і надумалі махнуць на Лепельшчыну.\nНе многія людзі пакідаюць сталіцу ды з’язджаюць на перыферыю. Гэта заўсёды людзі своеасаблівыя, для якіх не так важныя кар’ера, камфорт, як сутнасць жыцця і душа. У перыферыйных гарадках душа адчувае сябе, нібы ў раі, а сталіца ў кожнага ў душы…\nУладкаваліся на працу: ён — вальшчыкам лесу ў “Леспрамгас”, яна — у тэрытарыяльны цэнтр (а на той час яшчэ проста “сабес”) сацыяльным работнікам. Пачалі на Садовай будаваць дом. Аляксей сам будаваў — залатыя рукі. Сам і газ правёў, і ваду. Руплівая сямейка. І Ларыса ніколі працы не цуралася — па бацьках. Мікола Валенціёнак на будоўлях век свой працаваў, выдатны пячнік. Марыя, жонка, хлеб пякла на хлебазаводзе. Цікава, што бабуліну справу працягвае Аня, а Дзяніс, як і дзед, — спецыяліст па будоўлі, прыватны прадпрымальнік у Мінску.\nНіколі працы не цуралася Ларыса. Ніколі сэрцам не была халодная да тых людзей, пра якіх клапацілася па абавязку службы і па закліку душы. І яе добрае сэрца людзі заўважалі і цанілі, і яе энергіяй грэліся.\nВось і зараз не затрымаем гэтую энергічную жанчыну. Ёй яшчэ сёння імчаць у мікрараён Юбілейнага магазіна — бабулі дроў нанасіць, у краму схадзіць, пасля — на Першамайскую. Там таксама адзінокая жанчына. Затым яшчэ да дзядулі, той заказваў да святаў багата прадуктаў… Чатыры-пяць чалавек за дзень абслугоўвае, яшчэ і дома паспявае парадак навесці.\nБывае, сутыкаешся з чэрствасцю, з няўдзячнасцю. Пажылыя людзі — не заўсёды падарунак. Ларыса прыгадвае толькі добрае. Прохараўну, напрыклад, прыгадвае. Бабулька, на жаль, памерла. Якая ж добрая была! Сядзіш з ёй, размаўляеш, як з маці роднай. І дачка прыязджала з Украіны — такая ж спагадлівая, як і маці.\nНа свеце шмат добрых людзей. Пэўна, іх усё ж большасць. Вось і Ларыса Мікалаеўна — як усё роўна акумулюе дабрыню — ціхая, спагадлівая, старанная. Гэтыя якасці вельмі дапамагаюць ёй у працы, у жыцці. Дома невялікая гаспадарка, дзе ёсць куркі, сабака, і агарод з парнічкамі. А ў садзе — яблынькі, груша. Рай для ўнукаў. Андрэй ужо ў пятым класе. Ягору з Варкаю па восем, а маленькай Стэфаніі пакуль толькі паўтара. Вялікага сэрца бабулі Ларысы хапае на ўсіх гэтых жэўжыкаў, а клапатлівыя яе рукі вараць для іх клёцкі, лепяць пельмені. На Новы год вялікая працавітая сям’я збіраецца за адным сталом. Што яшчэ трэба для сапраўднага шчасця!\nНа здымку: Ларыса Мікалаеўна Юшына.\n← Торговая точка райпо в микрорайоне новостроек\nВ Лепеле на православное Рождество отмечены рекордные морозы →


Чаму нас няма на культурнай мапе Еўропы? - ЕвроБеларусь\nЧаму нас няма на культурнай мапе Еўропы?\n04.08.2014 | Общество | Алена Барэль, ЕўраБеларусь,\nФота Сяргея Гудзіліна і Службы інфармацыі "ЕўраБеларусі"\nДзе жывуць беларусы? Унутры Барбі, у чорнай дзiрцы ці наўпрост ў шызафрэніі? І чаму мяжа з Літвой дае палёгку нашай клаўстрафобіі?\nКаб прэтэнзіі да суседзяў не выліліся ў суперпраект Трэцяга рэйху\nДыскусія "Дзе ў Сусвеце плыве Беларусь?.." з удзелам вядомых філосафаў, культуролагаў, тэолагаў і дызайнераў адбылася днямі ў Крэатыўнай прасторы "ЦЭХ" у Мінску. Інтэлектуальная імпрэза ладзілся ў межах выставы старажытных геаграфічных мапаў Вялікага княства Літоўскага, якая працягнецца да 31 жніўня.\nДыскусія скіроўвае да праблемы незавершанасці этнакультурнай самаідэнтыфікацыі беларусаў, кажуць арганізатары мерапрыемства, сярод якіх - Беларуская філасофская прастора, Лятучы ўніверсітэт і выдавецтва "Эканомпрэс".\nВядучы дыскусіі, філосаф Павел Баркоўскі:\n- Мапы - адмысловая нагода для людзей, каб суаднесціся, пабачыць, дзе мы, а дзе іншыя, пабачыць свае межы. І так атрымліваецца, што Вялікае княства Літоўскае для нас - гэта дасюль досыць спрэчнае, але вельмі цікавае і ганаровае поле. З аднаго боку, мы можам уяўляць сябе яго нашчадкамі, з іншага - добра разумеем, што сённяшняя Беларусь - зусім не Вялікае княства Літоўскае.\nЭтнічны нацыяналізм XX стагоддзя сцвярджаў: краіна там, дзе жывуць носьбіты этнасу. Але такі падыход нам даў вельмі шмат не зусім трапных выпадкаў. Напрыклад, калі абвяшчалася Вялікая Германія, у межах якой павінны былі сабрацца ўсе немцы, такі суперпраекту Трэцяга рэйху. Ёсць і няўдалы прыклад спробы стварэння Вялікай Сербіі.\nБеларусы таксама маглі б прад’яўляць прэтэнзіі да суседзяў, фактычна да ўсіх. Гістарычна склалася так, што шмат земляў, на якіх жылі этнічныя беларусы, зараз належаць іншым краінам. І калі зараз нам пачынаць разважаць пра Вялікую Беларусь і неабходнасць ізноў распрасцерці яе ад мора да мора, - відаць, гэты шлях вёў бы нас па рэйках папярэднікаў.\nЯ хацеў бы спытаць у дыскутантаў: а як вы бачыце Беларусь сёння? Чым яна вызначаецца - носьбітамі мовы, нейкімі гістарычнымі межамі?\nСаромеемся мовы, падаравалі герб\nБагаслоў і культуролаг Ірына Дубянецкая:\n- Вельмі многія сумленные беларусы, якія штосьці даследуюць, сутыкнуліся з гэтым пытаннем пры кантактах з замежнікамі. Большасць замежнікаў пра Беларусь калі чулі, то цьмяна альбо не чулі зусім. І калі хочуць даведацца, то сур’ёзна пытаюцца: дзе межы Беларусі?\nА як адказаць на пытанне пра межы Беларусі? Сумленны беларус адразу разгубліваецца, кажа: ну, межы Беларусі цяпер не зусім супадаюць з яе гістарычнымі межамі… Замежнікі пытаюцца: добра, а якая ў вас сімволіка? Сумленны беларус у тупіку: ну, у нас такі старажытны герб "Пагоня", але зараз ён - герб іншай дзяржавы, а сцяг - бел-чырвона-белага колеру, але цяпер ужываецца іншая сімволіка, якая была прынятая за Саветамі...\nА якая ў вас сталіца? - пытаюцца замежнікі. Ну, Мінск, але насамрэч ён называецца Менск, але насамрэч старая сталіца - Вільня, але цяпер гэта сталіца іншай дзяржавы...\nТады ў замежніка зусім мазгі закручваюцца, ён пытаецца: а якая ў вас мова? Сумленны беларус ахвотна і радасна кажа: беларуская! Але, паколькі ён сумленны, дадае: але беларусы на ёй практычна не размаўляюць, а гавораць на мове суседняй дзяржавы. І замежнік кажа: дык, а што гэта за краіна такая?!\nТакая сітуацыя ці наўрад можа ўзнікнуць у якой іншай краіне. Беларусь - нейкая лялечка, цацачка ў свеце, якая можа вось так пра сябе казаць. За што не зачапіся, нават за элементарныя дзяржаўныя атрыбуты, усё блытаецца, расплываецца. Ігар Бабкоў казаў пра Космас і Хаас, дык, сапраўды, Хаас наступае, і дзе абрысы Космасу? Як іх вызначыць?\nУ вершы Зніча, паводле радка якога названая нашая дыскусія, выснова такая: "Там павольна плыве Беларусь, дзе зліваюцца сум і сумленне, дзе адвечнае супраціўленне, дзе шляхотны мужык Кастусь". Ён шукае Беларусь, якая плыве ў Сусвеце і мае нейкія каштоўнасці, герояў, персанажаў. Можа, сапраўды, у гэтым мажліва рабіць першы крок да пачатку гэтага пошуку: а што ёсць сучасная Беларусь апроч выразнай дзяржаўнай палітыкі ці паралельнай палітыкі?\nМы апынуліся ў сітуацыі, якая нагадвае выставу мапаў - на ёй, напрыклад, можна пабачыць, як мяняюцца памеры Беларусі ў параўнанні з суседнімі Польшчай і Масковіяй: вялізарнае Вялікае княства Літоўскае і маленечкія Каралеўства Польскае і Масковія на адных мапах, а на іншых - наадварот. Мы ў сітуацыі акрэслення абрысаў: дзе мы, і хто мы?\nЧорная дзюрка на ментальнай мапе еўрапейцаў\nФілосаф і літаратар Ігар Бабкоў:\n- Адучуванне сябе ў Сусвеце ў беларусаў досыць парадаксальнае. Беларусы, як ніводная нацыя, адчуваюць тэрыторыю, прывязаныя да яе і маюць надзвычай моцнае пачуцце тутэйшасці. Пра гэтае сведчыць тая шчыльнасць, з якой беларуская тэрыторыя названая: ня проста гарады, рэкі, урочышчы, мястэчкі, а нават асобныя месцы ў нейкіх зонах маюць свае назвы. Беларусы вельмі даўно, інтэнсіўна і сімвалічна прысвойвалі гэтую тэрыторыю і самі прысвойваліся гэтай тэрыторыі.\nБольш за тое, межы самой тэрыторыі ўстойлівыя і не змяняліся практычна стагоддзі. Заўважце, межы з Польшчай і часткова з Украінай - па-сутнасці, гэта межы Вялікага княства Літоўскага і Кароны, тыя ж самыя рэчпаспалітаўскія межы. А межы з нашым усходнім суседам, паводле легендаў, бачныя нават з космасу - засеяныя тэрыторыі, пасля якіх пачынаюцца пушчы. Гэта жарт, але ты не менш. Мяжа на ўсходзе кажа не пра этнічнасць, а пра прысвоенасць тэрыторыі.\nНайбольш хісткая мяжа, канешне, на поўначы. Але вось гэтая адкрытасць у Балтыю, у Літву - якраз тое, што нас робіць крышачку менш клаўстрафобамі. Без гэтага мы занадта былі б уціснутыя ў сваю тэрыторыю. А так мы заўсёды гатовыя прыгадаць балцкі субстрат, балцкія карані і радасна паехаць у Вільню, у "Акропаліс", размаўляючы пра нашую супольную старажытную гісторыю. Я да таго, што, з аднаго боку, яснасць і ўстойлівасць геаграфічнага і геасімвалічнага самаразумення беларусаў.\nАле, з іншага боку - і тут пачынаецца сапраўдная шызафрэнія, - геаграфія ў традыцыйным разуменні скончылася ў XIX стагоддзі. Зямля апісаная, размаляваная, мапы выдадзеныя. І тое, што развіваецца ў XX стагоддзі, ужо называецца "ментальная геаграфія" - не столькі рэальнасць, якую апісваюць географы, колькі нашая свядомасць, якая ўвесь час перабудоўвае гэтыя мапы ў адпаведнасці з кожнай новай гістарычнай эпохай і сітуацыяй.\nВось тут мы трапляем у нашую беларускую шызафрэнію, хаця самі выдатна разумеем, дзе знаходзімся. Ведаем, чым адрозніваецца Мір ад Навагрудка, Глыбокае ад Барысава, але, калі браць месца Беларусі на ментальнай мапе еўрапейскай культуры, то гэтае месца можам назваць чыстай абсурднасцю. Няма такога месца! З гэтым мы сутыкаемся і на канферэнцыях, і на сустрэчах з сябрамі.\nІ гэта не проста такая еўрапейская ігнаранцыя. Ясна, ніхто не абавязаны пасля 25 год памятаць, дзе знаходзіцца Балівія, і ці яна мяжуе з Перу, звычайна мы забываем гэта пасля школы. І патрабаваць ад усіх астатніх, каб яны памяталі штосьці пра нас, таксама замнога. Тым не менш, у культурных еўрапейцаў - немцаў, асабліва ў французаў, у меньшай ступені ў брытанцаў (яны больш нейтральныя) - замест Беларусі на мапе існуе чорная дзюрка.\nГэта самае дзіўнае, цікавае і правакатыўнае для беларускіх інтэлектуалаў. Якім чынам паўстае чорная дзюрка? Як мы можам дэканструяваць тыя стратэгіі, у выніку якіх мы сталі гэтай чорнай дзюркай? Я не кажу пра аўтарытарызм, пра "крывавы рэжым" - з гэтым ўсе ясна. Дзюрка паўстала значна раней, і аўтарытарызм хутчэй - у пэўным сэнсе адказ на нашую адсутнасць на культурнай еўрапейскай мапе.\nЗабудзем пра постмадэрнізм і культурныя гульні! Нас з вамі няма на культурнай мапе Еўропы. І што рабіць з гэтым "няма" - і ёсць, як мне падаецца, асноўнае пытанне. Можна радавацца, як Акудовіч, але яго тут зараз няма. А тыя, хто засталіся, мусяць нешта прыдумаць.\nБеларуская мяжа - інтымная і несапраўдная\nДызайнер і паэт Міхал Анемпадыстаў:\n- Звярніце ўвагу, што на выставе - шмат мапаў Вялікага княства Літоўскага, дзе не пазначаны межы. Гэта важна, бо якраз культура ВКЛ і самаідэнтыфікацыя людзей, якія жылі ў ім - а мы іхнія нашчадкі, - панятка "мяжы" ў сучасным разуменні, на маю думку, тады яшчэ не існавала. Дакладна вызначаныя межы з’яўляюцца на мапах XVIII стагоддзя, калі паўстаюць вялікія дзяржавы, якія дзеляць паміж сабой Рэч Паспалітую, і нас ўжо ў гэтым працэсе няма.\nТаму панятка "мяжа" няма ў падмурку нашай нацыянальнай свядомасці, нашага светопогляду. Мне здаецца, гэта вельмі важна.\nНашая беларуская мяжа вельмі інтымная і нават несапраўдная. Не хачу казаць безапеляцыйна, але я не ведаю ні ў нашым песенным фальклоры, ні ў казках, ні ў літаратурных тэкстах ніводнага твора часоў Вялікага княства Літоўскага, які б казаў дакладна пра мяжу не толькі як пра геаграфічны панятак, а пра палітычны, адміністратыўны.\nЗразумела, чаму гэтыя межы былі неакрэсленыя - на поўдні жылі татары, і там мяжа была празрыстая на сотні кіламетраў. Іхнія "рэйды" ажыццяўляліся з Крыма на беларускае Палессе і яшчэ далей, якая мяжа магла быць? Была зона дыфузіі, пранікнення. З Расеей таксама падобная сітуацыя - былі вёскі панцырных баяраў, якія жылі на памежных тэрыторыях. Памежжа было закладзена ў нашую свядомасць, а мяжа - гэта не нашае.\nДакладныя межы паўсталі ў выніку падзелу Рэчы Паспалітай. Пазней пачаўся адваротны працэс - стварэнне БНР і шматлікіх БССРаў, якія па кавалачку вярталі нам межы. Нашая заходняя мяжа супадала з мяжой СССР, і культ мяжы, рубежжа, таго, што далей нічога няма - навязаная мадэль разумення тэрыторыі і прасторы. Сыходзячы з гэтага, мне здаецца, адказваючы на пытанне дыскусіі "дзе межы Беларусі? ", я б казаў: "яны ў галовах".\nА дзе яны пралягаюць ў галовах - ужо другое пытанне. І пакуль мы не адкажам сабе на пытанне "дзе мяжа Беларусі, якая пралягае ў нашых галовах?", мы будзем адсутнічаць на мапе культурнай Еўропы, будзем дзюркай.\nЧаму беларускія экс-чыноўнікі спрабуюць цэнзураваць публічныя дыскусіі замест таго, каб паслаць з культурніцкай місіяй у Парыж беларускіх "астранаўтаў" Бабкова і Анемпадыстава? І што агульнага паміж беларусам і сталкерам братоў Стругацкіх? Чытайце ў бліжэйшы час на eurobelarus.info.\nПраграму працы выставы і дыскусіяў у яе межах можна знайсці тут.\nВідэазапіс публічнай дыскусіі:


У адказ – нечаканая рэакцыя ўладаў\n«Людзям тэлефанавалі. Да людзей прыходзілі. Уводзілі іх у зман. Наваднымі пытаннямі і такім запужваннем прымушалі адмовіцца ад подпісаў«, – распавядае актывістка Алена Янушкоўская.\nКопіі звароту з Аблвыканкаму трапілі ў адміністрацыю гораду, працаўнікі якой пачалі спраўджваць, ці сапраўды рэальныя асобы ставілі свае подпісы. А менавіта – пачалі тэлефанаваць падпісантам. У некаторых выпадках да грамадзянаў прыходзілі на працу і браліраспіскі ў стылі: «Прашу зварот не разглядаць. Яго сутнасць мне невядомая». Паводле праваабаронцы Паўла Левінава, ужо адзін факт тэлефоннага званка парушае заканадаўства аб калектыўных зваротах ды можа разглядацца як ціск.\n«Наш закон не дазваляе службовым асобам правяраць падпісвалі гэтыя грамадзяне звароты, ці не. Службовыя асобы абавязаныя ў 15-дзённы тэрмін, а калі неабходна правядзенне дадатковай праверкі – у 30-дзённы тэрмін прыняць законнае і абгрунтаванае рашэнне па звароце», – тлумачыць праваабаронца.\nСтаршыня аблвыканкаму: «Я не ведаю»\nКаб разматаць клубок ды высветліць асобу, якая дала такое даручэнне, актывісты звярнуліся ў Віцебскі аблвыканкам.\n«Калі мы спыталі: на якой падставе? Дык спадар Пінін, намеснік Шарснёва – старшыні Аблвыканкаму, проста паціснуў на гэта плячыма і сказаў: «я не ведаю». Яны такімі святымі прыкідваюцца, яны нічога не ведаюць, калі самі парушаюць заканадаўства», – абураецца кіраўніца БХД па Віцебскай вобласці Таццяна Севярынец.\nШто праўда, пасля сустрэчы прыйшоў адказ\n«Падчас разгляду гэтага калектыўнага звароту былі праведзеныя размовы (выбарачна) з заяўнікамі. Пры гэтым уцісканне правоў, свабодаў і (або) законных інтарэсаў заяўнікаў, іхных прадстаўнікоў, членаў сем’яў заяўнікаў-грамадзянаў у сувязі з іхным зваротам не дапушчанае. Праверкі сапраўднасці подпісаў не праводзілася», – зазначыў старшыня аблвыканкаму Мікалай Шарснёў.\nКалектыўны зварот Віцебскі аблвыканкам усё ж разгледзеў. Ды адказаў, што правы грамадзянаў, звязаныя з іх удзелам у фармаванні бюджэту і развіцці гораду, і гэтак забяспечваюцца органамі мясцовага самакіравання ў поўным памеры.\nТэгі: Алена Янушкоўская БХД бюджэт законы збор подпісаў звароты грамадзянаў інфраструктура Мікалай Шарснёў мясцовыя ўлады Павел Левінаў праваабаронцы Таццяна Севярынец\nМазыр: ісці нельга штрафаваць\nТактыка апазіцыі – удзел у выбарах, якіх няма\n17:55 Таямніцы генія Шаўчэнкі (Таємниці генія Шевченка), д/ф: ч. 1 цяпер\n18:55 Над Нёмнам (тэлечасопіс)\n19:10 Размова дня - Размова дня


Прахадныя балы ў БДУ дасягнулі рэкордных 387 з 400\nПершае пасяджэнне прыёмнай камісіі Белдзяржуніверсітэта адбылося ў пятніцу. 20.07.2018, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , грамадства, галоўнае, беларусь, беларускі дзяржаўны ўніверсітэт\n16:54 20.07.2018 (абноўлена: 18:14 20.07.2018)\n© Sputnik / Любоў КаспяровічБеларускі дзяржаўны ўніверсітэт (БДУ)\n© Sputnik / Любоў Каспяровіч\nПершае пасяджэнне прыёмнай камісіі Белдзяржуніверсітэта адбылося ў пятніцу.\nМІНСК, 20 ліп — Sputnik. Прахадныя балы на некаторыя спецыяльнасці Белдзяржуніверсітэта падняліся вышэй за 380 з 400, паведамілі Sputnik у прэс-службе ВНУ.\nЛівянт аб уступнай кампаніі ў беларускія ВНУ\n19 ліпеня 2018, 13:54\nПрыёмная камісія БДУ правяла ў пятніцу першае пасяджэнне па залічэнні першакурснікаў-бюджэтнікаў. Так, падведзены вынікі залічэння на факультэт міжнародных адносін, радыёфізікі і камп'ютарных тэхналогій, прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, філасофіі і сацыяльных навук, а таксама ў Інстытут тэалогіі.\nЯк распавялі Sputnik у прэс-службе ВНУ, на "Лінгвакраіназнаўства" ФМА БДУ прахадны бал вырас і склаў 383 з 400. На "Сусветнай эканоміцы" ён склаў рэкордныя 387 з 400.\nПадняліся таксама прахадныя балы на "Мытную справу", "Менеджмент у сферы міжнароднага турызму". На "Міжнародныя адносіны" балы трохі знізіліся — 383 (было 384), такія ж — на "Міжнародным праве".\nПрахадны бал факультэта радыёфізікі і камп'ютэрных тэхналогій знізіўся і склаў 265 (было 284). Па шэрагу спецыяльнасцяў патрабаванні былі высокімі — напрыклад, 317 балаў патрабавалася для "Камп'ютарнай бяспекі", а 310 — для "Прыкладной інфарматыкі".\nНа факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі прахадны бал склаў 327. Тут балы па шэрагу спецыяльнасцяў былі таксама высокія — напрыклад, 371 на "Прыкладную інфарматыку" і 364 на "Інфарматыку".\nПрыкметна знізіўся прахадны бал на факультэт філасофіі і сацыяльных навук — 296 замест леташніх 345. Так, на "Сацыяльныя камунікацыі" бал склаў 355, на "Сацыялогію" — 298, на "Філасофію" — 296.\nБудучым тэолагам для вучобы на бюджэце дзённай формы патрабавалася набраць усяго 163 балы. У мінулым годзе ў Інстытут тэалогіі прахадны бал складаў 226.