Гульні з драконамі | zviazda.by\nХатняя старонка » Калейдаскоп » Гульні з драконамі\nПасля таго як было абвешчана аб выхадзе заключнага сезона культавай сагі «Гульня тронаў», выпадкова прачытаў цікавую, на мой погляд, думку. Выпадкова, бо не глядзеў, прабачце, ніводнай серыі фільма і ў сюжэце не арыентуюся. Ведаеце, ёсць чым заняцца і без кінасагі. («Трэба зняць серыял па фільме «Казка аб страчаным часе» і зрабіць там дзесяць сезонаў па 150 серый кожны».) Хоць на вочы неяк усё ж траплялі пэўныя моманты — чамусьці выключна з драконамі. І прачытаная думка датычылася менавіта іх: «Пасля «Гульні тронаў» стала відавочна, што драконы — аснова поспеху любога серыяла...» Мабыць, былі сапраўды відовішчныя спецэфекты... Мне ж чамусьці пасля прачытанага прыгадаліся словы капітана Жаглова з «Месца сустрэчы змяніць нельга»: «Калі і ёсць на зямлі д'ябал, дык ён не казланогі рагач, а трохгаловы дракон, і галовы яго — баязлівасць, сквапнасць, здрада. Калі адна надкусіць чалавека, дык ужо астатнія даядуць дачыста». Так што вышэйсказанае пра драконаў можна разумець па-рознаму. Тым больш што цяпер яны могуць прымаць самыя неверагодныя абліччы...\nВы чулі гісторыю пра пяць маці з Вялікабрытаніі, якія былі настолькі шакіраваны сучаснай парнаграфіяй, што вырашылі самі зняць для падрастаючага пакалення... «кіно для дарослых»? Пасыл быццам бы самы што ні ёсць высакародны: Англія — найбуйнейшы пасля ЗША спажывец такога кантэнту. Большасць дзяцей знаёміцца з ім у раннім і падлеткавым узросце: 65 працэнтаў — у 15—16 гадоў, 28 працэнтаў — у 11—12 гадоў. («Маленькі хлопчык, паглядзеўшы знойдзеную касету з надпісам «Клубнічка», зразумеў, з якой цяжкасцю бабулі дастаецца варэнне».) Брытанскі ўрад, канешне, спрабуе пашырыць праграму палавога выхавання, але...\nАле, відаць, без жанру ў стылі шоу тут нельга было абысціся. Пры падтрымцы грамадскага канала Channel-4 жанчыны запусцілі эксперыментальны тэлепраект Mums Make Porn. Каб скарыць сэрцы найбольшай колькасці гледачоў быў створаны стандартны гёрл-бэнд: удзельніцы максімальна адрозніваліся адна ад адной, ролі сярод іх былі размеркаваны. («Я не глядзеў рускае порна з медсёстрамі, але мне падаецца, што там падчас працэсу ў кабінет перыядычна заглядвае бабуля з чаргі».)\nНе, не падумайце, яны не збіраліся выступаць у ролі «галоўных актрыс», проста сціпла пагадзіліся быць порнапрадзюсарамі і порнарэжысёрамі. Напачатку ў тэорыі і на практыцы азнаёміліся з «базай», а потым прыступілі і да эксперыментаў. («Нямецкія вучоныя стварылі антывіягру для спакойнага і ўдумлівага прагляду «фільмаў для дарослых».) І панеслася... («— Хопіць, хопіць! — крычала бландзінка ў маршрутцы, забыўшыся слова «спыніцеся».)\nВынікі іх працы атрымалі неадназначныя ацэнкі... Мяне ж найбольш уразілі словы саміх жанчын. «Мы даказалі, што мамы могуць здымаць порна». І, як пішуць, дамы пад пафасную музыку згубіліся на вуліцах Лондана. («— Дзяўчына, давайце сёння вечарам з вамі сустрэнемся. — Я замужам, які вечар? Давайце днём».) Маўляў, з вамі былі звычайныя людзі, зроблена будзённая справа? Ці не гульня гэта з тымі самымі драконамі?\nМода на секс з вельмі рэалістычнымі сіліконавымі лялькамі захапіла Германію. («У цяперашні час фраза «Ды я ўжо не дзяўчына» можа мець зусім іншы сэнс».) Некаторыя з іх могуць праяўляць эмоцыі. Эксперты патрабуюць «чалавечых правоў» для «разумных» секс-лялек. Выкладчыца юрыспрудэнцыі ў Вестмінстэрскім універсітэце Вікторыя Брукс пераконвае, што і робаты павінны даваць сваю згоду на «каханне», каб пазбегнуць сексуальнага гвалту над сабой. Феміністкі, у сваю чаргу, б'юць трывогу з-за таго, што «стасункі» з лялькамі спараджаюць у мужчынах звычку абыходзіцца з жанчынамі, як з рэчамі, і садзейнічаюць з'яўленню ў апошніх фантазій аб згвалтаванні. («— А ты праўда прыйшла да мяне з казкі? — Так. — А з якой? — З добрай. — Выгналі?») Ніхто і тут не бачыць драконаў?\nУ Японіі з-за распаўсюджвання секс-робатаў наспявае дэмаграфічны крызіс. Летась паказчык нараджальнасці ў краіне быў самы нізкі з пачатку рэгістрацыі такіх даных у 1899 годзе. Прычына ў сацыяфобіі: калі раней сексуальнае напружанне прымушала маладых людзей наладжваць сацыяльныя сувязі, дык цяпер патрэба ў жывым партнёры адпала. («Тэрмінова патрэбны мужык для сексуальнага сяброўства. Ці сексуальны мужык для сяброўства. Ці сяброўскі мужык для сексу. Нешта я заблыталася...») Дарэчы, драконы заўсёды прысутнічалі ў традыцыях японцаў...\n...Апошнім часам у свеце паўсталі праблемы, пра якія яшчэ нядаўна і думаць не думалі. Вырашаць іх трэба, вядома, у тым ліку і сучаснымі спосабамі. Галоўнае, на мой погляд, у гэтай апантанасці не забываць пра вядомую філасофскую кінапрыпавесць Марка Захарава — каб не разбудзіць драконаў у сабе. Няхай яны застаюцца выключна фантастычнымі істотамі на тэлеэкране...\nMurs Make Porn\n3056 Як міліцыянеры дапамагаюць людзям\n2683 Настаўнік года—2011 Інэса Зубрыліна: Вельмі хочацца верыць, што гэта не наш сцэнар\n1647 ЦВК апублікаваў звесткі аб сапраўдных подпісах у падтрымку вылучэння кандыдатаў у прэзідэнты\n1185 Iгар Сергеенка, кiраўнiк Адмiнiстрацыi Прэзiдэнта\n975 ЦТ. Умовы заданняў аднолькавыя, варыянты для выбару адрозніваюцца\n768 Раім паглядзець


Адвакаты Бабарыкі заявілі, што ніякіх паказанняў ён не даваў - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАдвакаты Віктара Бабарыкі Дзмітрый Лаеўскі і Наталля Мацкевіч распавялі пра адказ Віктара Бабарыкі на сюжэты «Беларусь-1» пра справу „Белгазпрамбанка” і словы Лукашэнкі пра тое, што Бабарыка нібыта «заплакаў, калі яго не зарэгістравалі, і пачаў паказанні даваць».\nTUT.BY папрасіў адвакатаў Віктара Бабарыкі пракаментаваць гэтую інфармацыю. Мацкевіч і Лаеўскі паведамілі, што пасля пасяджэння ЦВК, дзе было вырашана не рэгістраваць Бабарыку кандыдатам у прэзідэнты, допыты або іншыя следчыя дзеянні з Бабарыкам не праводзіліся.\nБабарыка вырашыў накіраваць у «Белтэлерадыёкампанію» на падставе Закона «Аб СМІ» патрабаванне пра абвяржэнне гэтых звестак і асобных сцвярджэнняў з рэпартажу пад назвай «Справа «Белгазпрамбанка»: куды цяклі даляравыя рэкі». Патрабаванне з фармулёўкай «як не адпаведныя рэчаіснасці і тыя, што ганяць яго гонар і годнасць». Гэта патрабаванне ён падпісаў пры нас і перадаў адміністрацыі СІЗА для накіравання па адрасе, – адказалі адвакаты.


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія міжнародныя навіны » Апошнія навіны Германіі » Германія ўстанавіла новы рэкорд электрамабіляў\nАпошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Пракат аўтамабіляў • Апошнія навіны Германіі • навіны • Людзі • Адказны • Бяспека • Навіны аб устойлівым развіцці • тэхналогія • турызм • транспарт • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада\nГерманія ўстанавіла новы рэкорд электрамабіляў.\nПрацэнт электрычных транспартных сродкаў сярод нядаўна зарэгістраваных нямецкіх аўтамабіляў знаходзіцца на найвышэйшым узроўні, нягледзячы на бягучыя перабоі ў аўтамабільнай прамысловасці.\nУ кастрычніку ўпершыню ў Германіі электрамабілі склалі 30.4 працэнта новых рэгістрацый.\nМаржа прыбытку для электрамабіляў у цяперашні час даволі высокая, таму што нямецкая дзяржава субсідуе куплю EV на суму да 6000 еўра.\nДылеры прапануюць зніжку ў памеры 3000 еўра, што прымушае пакупнікоў думаць, што зараз самы прыдатны момант для набыцця аўтамабіля.\nУ той час як продажы звычайных аўтамабіляў пацярпелі з-за дэфіцыту паставак і доўгіх тэрмінаў пастаўкі, EVs з'яўляюцца з дылерскіх цэнтраў у Германіі. The Нямецкая асацыяцыя аўтамабільнай прамысловасці (VDA) кажа, што ў кастрычніку ўпершыню, электрычных транспартных сродкаў склала 30.4 працэнта новых рэгістрацый транспартных сродкаў. Гэта звязана з цяперашняй дынамікай рынку.\n«Тлумачэнне адносна простае», - кажа эксперт па аўтамабільнай галіне Германіі Trade & Invest Стэфан Ды Бітонта. «Вытворцы аўтамабіляў вырашаюць, для якіх транспартных сродкаў яны размяркоўваюць дэталі, такія як паўправаднікі. Маржа прыбытку для электрычных транспартных сродкаў у цяперашні час даволі высокія. Гэта таму, што нямецкая дзяржава субсідуе куплю EV на суму да 6000 еўра. Акрамя таго, дылеры прапануюць зніжку ў памеры 3000 еўра, што прымушае пакупнікоў думаць, што цяпер самы прыдатны час для набыцця аўтамабіля. Так што мае сэнс паставіць паўправаднікі ў EV. Усе вакол нажываюцца”.\nЛічбы гэта пацвярджаюць. Усяго ў кастрычніку ў Германіі было зарэгістравана 178,700 35 аўтамабіляў, што на 54,400 працэнтаў менш за месяц. Было 13 32 новых рэгістрацый EV, павялічыўшыся на XNUMX працэнтаў. А колькасць рэгістрацый аўтамабіляў з выключна акумулятарным рухам (BEV) у адрозненне ад падключаемых гібрыдаў (PHEV) вырасла на каласальныя XNUMX працэнты за месяц. Гэта тэндэнцыя, якая, здаецца, захаваецца ў кароткатэрміновай перспектыве.\n«Прыклады Кітая і Нарвегіі, а таксама ЗША, што тычыцца Tesla, сведчаць аб тым, што калі прэміі за дзяржаўныя закупкі застануцца на гэтым узроўні, лічбы продажаў і рэгістрацыі EV будуць квітнець», - кажа Ды Бітонта. «Гэта частка аўтамабільнага рынку даволі ўстойлівая да дэфіцыту паставак, таму што вытворцы аўтамабіляў будуць працягваць выкарыстоўваць запчасткі, якія ім патрэбныя, для стварэння найбольш прыбытковых аўтамабіляў».\nШтомесячныя лічбы прыходзяць на фоне агульнага выбуху папулярнасці EV у Германіі. электрычны аўтамабіль Па дадзеных нямецкага ўрадавага агенцтва KBA, з 63,281 па 194,163 год колькасць рэгістрацый павялічылася больш чым у тры разы, з 2019 2020 да 115,296 XNUMX. А толькі са студзеня па май гэтага года зарэгістравана XNUMX XNUMX EV.\n«Таксама відавочна, што прыняцце EV у Германіі расце», — дадае Ды Бітонта. «Гэта ўзаемна ўзмацняльная тэндэнцыя. Людзі цяпер купляюць EV, таму што гэта выгадна, але павелічэнне колькасці EV на дарогах амаль напэўна яшчэ больш павысіць іх папулярнасць, нягледзячы на бягучы дэфіцыт».


Рэпарцёр выходзіць у свет. Ці спадабалася ярмарка астраўчанам?\nГлавная→Новости→Новости→Рэпарцёр выходзіць у свет. Ці спадабалася ярмарка астраўчанам?\nРэпарцёр выходзіць у свет. Ці спадабалася ярмарка астраўчанам?\n10:19 / 27.10.2018\nЦі наведалі астраўчане і госці горада традыцыйны восеньскі кірмаш, ці паспелі закупіцца садавінай і гароднініай – высвятляў карэспандэнт на вуліцах горада.\nГаліна Рахатко, тэхработнік:\n– Я не была на кірмашы. Амаль усё, што ёсць дома: бульба, морква, цыбуля, капуста, буракі, – я вырошчваю на сваім участку. А калі нечага не хопіць, то зараз усё можна купіць у магазінах.\nТаццяна Шафран, у адпачынку па доглядзе за дзецьмі:\n– На кірмашы не была, бо хапае іншых спраў і заняткаў дома. Затое муж там працаваў, і гаварыў, што людзей было няшмат.\nКалі нешта з прадуктаў дома патрэбна, то ідзём у магазін.\nКірмашы патрэбны тым, хто не мае магчымасці вырасціць садавіну і гародніну.\nРаман Жаркоў, начальнік участка:\n– Субота ў мяне рабочая, таму пры ўсім жаданні я не змог бы патрапіць на кірмаш. Ды і наўрад ці я нешта там купляў бы, бо мне хапае магазіна і стаяць каля пліты я не люблю. Харчуюся ў сталоўцы, а вячэраю ў кафэшках. Грошай хапае.\nВалянціна Чарняўская, пенсіянерка:\n– У мяне сёлета столькі ўсяго ўрадзіла, што кірмаш мне без патрэбы. А вось нявестка мая хадзіла, узяла па меху бульбы, морквы, капусты.\nНа кірмаш у лесапарк мне падабалася хадзіць, там і конкурсы, і гульні, і розныя забавы былі – і адпачнеш, і справу патрэбную зробіш.\nКірмашы сельскагаспадарчыя, лічу, трэба праводзіць значна часцей.\nАляксандр Дарашкевіч (без фота):\n– Я, калі мне нешта спатрэбіцца, іду ў бліжэйшы. На цэны не гляджу, паколькі бяру няшмат: дзве-тры морквы, качан капусты ці кілаграм бульбы. Шмат грошай, блукаючы па магазінах, не сэканоміш, а вось ногі стопчаш.\nКірмаш патрэбен: не ва ўсіх ёсць агарод. Ды і не кожны будаўнік, якіх у нас зараз шмат, будзе везці бульбу з дома.


Сярод асуджаных на “хімію” у Бабруйску выявілі 15 выпадкаў COVID-19 - Магілёўскі Рэгіён\nУ Бабруйску ў папраўчай установе адкрытага тыпу № 15 выяўленыя 15 выпадкаў COVID-19. Гэтую інфармацыю Радыё Свабода пацвердзіла прэс-сакратар МУС Вольга Чамаданава.\nУ Дэпартаменце выканання пакаранняў кажуць, што частку гэтых людзей шпіталізавалі, астатнія лечацца на месцы пад назіраннем. Там сцвярджаюць, што “эпідэміялагічная сітуацыя знаходзіцца пад кантролем”, выконваюцца неабходныя каранцінныя меры:\n«Асобы, якія маюць патрэбу ў стацыянарнай дапамозе, шпіталізаваныя ва ўстановы аховы здароўя. Астатнія асуджаныя знаходзяцца пад назіраннем. Захоўваюцца неабходныя карантынныя меры, эпідэміялягічная сітуацыя знаходзіцца пад кантролем».\nПаводле інфармацыі Радыё Cвабода, у магілёўскую абласную бальніцу накіравалі 17 чалавек. Ніхто з “хімікаў” не працуе, некаторых з іх ізалявалі. У іх бралі мазкі з носа і горла, аналіз крыві.\nУ пачатку мая міністр унутраных спраў Юрый Караеў заявіў, што сярод асуджаных каранавірус выявілі ў двух чалавек. А яны якраз знаходзіліся ва ўстановах адкрытага тыпу.


У Гародні адкрылася выстава “Сінагогі Беларусі” - Новости - Туризм и Отдых\nУ гарадзенскай харальнай сінагозе прайшоў вернісаж выставы постэраў і карцін пад назвай “Сінагогі Беларусі”. Галоўная ідэя выставы – паказаць аскепкі дойлідства габрэйскай культуры, якія яшчэ можна выратаваць. Сінагогі, якія яшчэ захаваліся, патрабуюць неадкладнай рэстаўрацыі і кансервацыі, паведамляе Беларускае Радыё Рацыя.\nКажа прадстаўнік праграмы габрэйска-хрысціянскага дыялога “Shomer International” у Беларусі Яўген Калодзін:\n- Выстава, як кажуць, гэта толькі нагода для нас, для арганізатараў, звярнуць увагу грамадскасці, арганізацый, прыватных асоб, каб яны маглі дапамагчы будаваць зруйнаваную не толькі архітэктуру, але каб гэты будынак напаўняўся жыццём, культурным, грамадскім жыццём, каб тут нешта адбывалася часцей, каб цягнулася моладзь, цікавілася гэтым.\nАдзін з асноўных аўтараў выставы Кшыштаф Беляўскі, супрацоўнік Музея гісторыі польскіх габрэяў. Ён таксама з’яўляецца аўтарам сайта Віртуальны штэтл. Выстава, якая ўжо пабывала ў Крынках і Слоніме, будзе праходзіць да сярэдзіны верасня. Плануецца, што экспазіцыя таксама пабывае ў Менску.


Выйшла кніга пра зніклых\nСёння ў Менску прэзентуюць кнігу “Мы помнім!”. Выданне прысвячаецца беларускім палітыкам і журналісту, якія зніклі ды загінулі ў нявысветленых да гэтага часу акалічнасцях. Твор на замову «Свабоднага тэатру» і грамадскай ініцыятывы «Мы памятаем» напісаў пісьменнік і сцэнарыст Уладзімер Халіп.\nЯк распавёў “Белсату” Уладзімір Халіп, у кнізе сабраныя ўспаміны, маналогі-споведзі сваякоў, блізкіх і сяброў Юрыя Захаранкі, Генадзя Карпенкі, Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага і Змітра Завадскага. “Мы не імкнуліся рабіць з кнігі дэтэктыву, шукаць сенсацыі ці займацца выкрыццём. Усе доказы ў справах зніклых даўно сабраныя і чакаюць судовага працэсу. Мэта кнігі – прабіць сцяну маўчання і абыякавасці ў беларускім грамадстве, нагадаць беларусам, што зніклі лепшыя людзі, цвет нацыі, і ў нашых сілах запатрабаваць судовага расследавання гэтых справаў”, – зазначыў аўтар.\n“Канечне, хочацца ведаць, што здарылася з Дзімам. Але ні следства, ні пракуратура, ні суд не далі адказу, што здарылася і дзе Дзіма. На жаль, усе нашы намаганні, і журналістаў, і юрыстаў, і праваабаронцаў, не далі плёну”, – гаворыць маці зніклага тэлеаператара Змітра Завадскага.\nСпадарыня Вольга кажа, што ўсе гэтыя дзесяць гадоў ад знікнення сына ёй дапамагае трымацца тое, што на Змітра Завадскага не забыліся.\nКніга “Мы помнім” змяшчае тэксты на беларускай, расейскай і ангельскай мовах.\nЦмок, Папа Рымскі і Лех Валэнса, ці Што вы ведаеце пра кракаўскую батлейку?


Вольга Кавалькова: У зьвязку з праблемай хатняга гвалту стаіць праблема алькагалізацыі насельніцтва » Афіцыйны сайт Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі (БХД)\nГалоўная старонка » Галоўныя навіны » Вольга Кавалькова: У зьвязку з праблемай хатняга гвалту стаіць праблема алькагалізацыі насельніцтва\nВольга Кавалькова: У зьвязку з праблемай хатняга гвалту стаіць праблема алькагалізацыі насельніцтва\n10.10.2018, 10:18 | Галоўныя навіны, Палітыка\nЦі можна біць дзяцей? Ці дапушчальныя фізычныя пакараньні ў сям’і? Ці заўсёды такія спосабы выхаваньня перадаюцца з пакаленьняў пакаленьні? Чаму праціўнікі канцэпцыі закону аб хатнім гвалце настойваюць на тым, каб дзяржава ня ўмешвалася ў справы сямʼі? Абмяркоўваюць псыхоляг Сьвятлана Бергер, дырэктарка Тайм-клюбу «Сямейны падворак» Наста Базар і сустаршыня Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі Вольга Кавалькова.\n«Маці сказала, што гэта няпраўда, што яна мяне ніколі ня біла»\nГанна Соўсь: Пасьля таго, як Аляксандар Лукашэнка рэзка скрытыкаваў канцэпцыю закону аб хатнім гвалце і распавёў, як праз фізычныя пакараньні выхоўваў старэйшага і сярэдняга сына, у сеціве не сьціхаюць дыскусіі, споведзі пра перажыты ў дзяцінстве гвалт. Кожную з вас я хацела б шчыра адказаць, ці лупцавалі вас у дзяцінстве. Калі так, які сьлед гэта пакінула, і як вы глядзіце на гэта цяпер у вашых семʼях — сёньняшніх і будучых.\nСьвятлана Бергер: Мяне білі, моцна білі, мама і тата. Гэта жахліва, гэта агідна. Я змагла ўжо прабачыць ім, таму што разумею, што яны пражылі вельмі цяжкое жыцьцё, што ў іх было вельмі шмат цяжкіх выпрабаваньняў, і білі яны мяне ад сваёй слабасьці, ад бясьсільля, ад неразуменьня таго, што яны робяць. Зараз мне гэта ўсё зразумела, але пакуль я расла, канешне, было вельмі крыўдна. Я бачыла, што былі іншыя сем’і, так было далёка не ва ўсіх.\nЯк гэта на мне адбілася? Дрэнна. Я дагэтуль змагаюся з пэўнымі праблемамі і ў маёй сьвядомасьці, і ў характары, якія сталі вынікам сталага прыніжэньня ў сям’і.\nГанна Соўсь: У вас цудоўная дачка Фаіна. Ці даводзілася вам сарвацца, ці падымалі вы руку на яе?\nСьвятлана Бергер: Не. Яшчэ да нараджэньня дачкі я, напэўна, падсьвядома зразумела, як трэба гадаваць дзяцей. Да таго часу я ўжо шмат гадоў працавала пэдагогам, атрымала псыхалягічную адукацыю, пачала задумвацца пра духоўныя рэчы, пазьней я стала глыбока веруючым чалавекам. І так атрымалася, на шчасьце, канешне, што Фаіну я ні разу ў жыцьці не біла. Некалькі разоў накрычала. Мне за гэта таксама сорамна, бо я лічу, што проста павышэньне голасу ці ўжываньне ацэнак да чалавека — такі ж гвалт і такая ж агрэсія. Гэтага таксама не павінна быць.\nГанна Соўсь: Ці вы размаўлялі з вашымі бацькамі пра гэта, калі сталі дарослай? Ці тлумачылі яны, чаму ўжывалі гвалт?\nСьвятлана Бергер: Я з мамай спрабавала гаварыць пра гэта. Яны дастаткова рана сышлі: тату было 63, маме 68. І калі дзесьці пад канец мамінага жыцьця я ёй нагадвала, яна казала, што гэта няпраўда, што яна мяне ніколі ня біла. Яна проста гэтага не памятала, яна лічыла, што я прыдумляю нешта. Абмеркаваць не атрымлівалася.\n«Нас каралі абедзьвюх з сястрой, ніхто не разьбіраўся, хто вінаваты, мы стаялі ў куце, стаялі на каленях»\nВольга Кавалькова: Размова, сапраўды, шчырая. Напэўна, фізычны гвалт у сям’і перадаецца з пакаленьня ў пакаленьне. У маім дзяцінстве гэта не было сыстэмна. Мама мяне ніколі ня біла і не карала, а тата, бывала. Гэта былі рэдкія выпадкі, калі ўжо мы нешта зрабілі, але нас каралі абедзьвюх з сястрой, ніхто не разьбіраўся, хто вінаваты, мы стаялі ў куце, стаялі на каленях. Такія фізычныя пакараньні былі некалькі разоў, але каб гэта было сыстэмна, то не.\nГанна Соўсь: А як вы цяпер глядзіце на гэтую практыку? Ці яна дапушчальная?\nВольга Кавалькова: Я лічу, што недапушчальная. Я бачу розныя сем’і, у сяброў, у знаёмых, і бачу, што калі фізычныя пакараньні прымянялася ў дзяцінстве, то быццам гэта нармальна. Калі ты вырастаеш, калі ты не адчуў гэты боль, ты думаеш, што гэта нармальна. Біць дзяцей нармальна, бо гэта такая практыка, яны па-іншаму не разумеюць. Але, на мой погляд, дзяцей можна пераканаць, зь імі можна паразмаўляць, усё патлумачыць, і не прыбягаць да таго, што трэба неяк наказваць.\n«Гатовы рабіць усё, толькі каб мяне ня білі»\nАнастасія Базар: У мяне такой праблемы не было. Я памятаю, што папруга, такая вось наўпрост папруга, у нас была, але я яе бачыла якіх два разы, і гэта было ў 15 год за паленьне. Зараз з пункту гледжаньня дарослага чалавека не магу сказаць, што на мяне гэта неяк дрэнна паўзьдзейнічала, таму што акрамя гэтага было вельмі шмат любові і прыняцьця мяне такой, якая я ёсьць, таму я ўдзячная маім бацькам.\nМаім дочкам 7 і 9 гадоў, і я ніколі не падымала на іх руку. Я нават не магу сказаць, што гэтым ганаруся, таму што для мяне гэта настолькі норма, што я проста ня бачу ў гэтым сэнсу. Я згодная, што насамрэч маральны гвалт ня вельмі моцна адрозьніваецца ад фізычнага. Чаго мы хочам дабіцца тым, што мы б’ём дзяцей? Нейкага дзеяньня: чыстага пакою, добрых ацэнак ці яшчэ нечага. Але насамрэч мы выпрацоўваем толькі адну матывацыю — каб мяне не білі. Я гатовы буду рабіць усё, толькі каб мяне ня білі. І гэта не зусім тое, чаго мы хочам. Той самы гвалт можна зрабіць маральна. Таму для мяне гэта ўсё ў адным шэрагу.\nУ мяне ў сямʼі гэта не прынята, хаця прызнаюся, быў пэрыяд, калі я крычала на дзяцей. Гэта было выключна ад стомы, выключна ад таго, што я намагалася быць супермамай, у якой няма падтрымкі, бо мы вырашылі выхоўваць дзяцей без садку, і няняк амаль не было, бабулі не маглі дапамагаць. І на той момант у мяне не было падтрымкі, як зараз, з фэйсбуку і інстаграму. Зараз кажуць пра няпростае мацярынства, а раней казалі, што ўсе спраўляліся, і я павінна справіцца. Адна ўвесь час суткі напралёт з двума дзецьмі я павінна справіцца. Але я не спраўлялася, бо гэта нерэальна, і пра гэта я вельмі шмат зараз кажу.\nУся мая праца накіраваная на тое, каб працаваць з мамамі, з бацькамі, з малымі дзецьмі, працаваць з грамадзтвам, каб мяняць адносіны да дзяцей. Каб жыцьцё бацькоў з нараджэньнем дзіцяці не мянялася так моцна, як яно ў нас мяняецца, каб бацькі не траплялі ў ізаляцыю. Я лічу, што гэта вельмі важна. Заўсёды ёсьць два шляхі — шлях знутры навонку і звонку ўнутр. Знутры — гэта мой асабісты шлях, мая адказнасьць станавіцца больш дарослай, прымаць рашэньні, ня біць дзяцей і гэтак далей. Але рух звонку — гэта тое, чым я займаюся, каб мяняць нешта ў грамадзтве. Калі б не было стэрэатыпаў, што мама павінна справіцца, павінна быць і прыгожай, і да таго ж чысьціня ў доме, вячэра прыгатаваная, то ў жанчын было б больш сілаў і менш жаданьня выкідаць сваю агрэсію. Прабачце, якая чысьціня ў доме, часам не хапала часу проста памыць галаву, рукі, і проста ў прыбіральню спакойна схадзіць...\n«Канцэпцыя павінна быць прынятая, але з заўвагамі і меркаваньнямі прафэсіяналаў»\nГанна Соўсь: Наша дыскусія вельмі шчыльна зьвязаная з дыскусія вакол закону пра хатні гвалт, будучыня якога невядомая пасьля рэзкай крытыкі Лукашэнкі. Зараз гэта актыўна абмяркоўваецца ў сацыяльных сетках. Вольга, ці вы таксама праціўніца канцэпцыі закону пра хатні гвалт, як ваш паплечнік Віталь Рымашэўскі? Які ваш погляд у кантэксьце тэмы, пра якую мы гаворым — фізычныя пакараньні дзяцей.\nВольга Кавалькова: Насамрэч я ня чула ад Віталя Рымашэўскага, што ён зусім зацяты праціўнік гэтай канцэпцыі. Я лічу, што такая канцэпцыя закону мае права быць, я лічу, што яна павінная быць.\nІншае пытаньне ў тым, хто яе распрацоўваў, хто прымаў удзел у яе абмеркаваньні. Сапраўды, пры прыняцьці любога закону ў Беларусі патрэбна ўлічваць меркаваньне ня толькі міністэрства, якое яго распрацоўвала, а больш шырокага кола людзей. Я размаўляла наконт гэтай канцэпцыі і з хрысьціянскімі супольнасьцямі, зь іх прадстаўнікамі. У некаторых ёсьць пытаньні, некаторыя кажуць, што гэта пытаньні правапрымяняльнай практыкі. Я таксама лічу, што можна напісаць і благі закон, і добры. Але як ён будзе працаваць у Беларусі пры тых умовах, якія ёсьць зараз? У сытуацыях забіраньня дзяцей зь сям’і, калі гэта як рэпрэсіўны мэтад дзейнічае.\nТаму я лічу, што такая канцэпцыя павінная быць, і што меркаваньне прафэсіяналаў нават у хрысьціянскай сфэры павінна быць улічанае, якія сапраўды чыталі гэта і сапраўды маюць што прапанаваць замест таго, што ёсьць. Я бачыла ліст, які накіроўвалі прадстаўнікі хрысьціянскіх супольнасьцяў да прэзыдэнта, яны пісалі, што спадзяюцца, што будуць прынятыя іх прапановы і заўвагі. Але яны не пісалі, што ўвогуле яны выступаюць за тое, каб хатні гвалт быў. Таму я лічу, што канцэпцыя павінна быць прынятая, але з тымі заўвагамі і меркаваньнямі прафэсіяналаў, якія вывучалі яе, і якія могуць іх абгрунтаваць. Я б сама з задавальненьнем паўдзельнічала ў такой дыскусіі, калі б такая грамадзкая дыскусія за нейкім круглым сталом адбылася з прадстаўнікамі міністэрстваў і іншых структур.\n«Наша грамадзтва напоўненае цярплівасьцю да гвалту. Гвалт ляжыць у аснове вельмі многіх адукацыйных структур»\nГанна Соўсь: Ірына Альхоўка казала Свабодзе пра тое, што гарачыя дыскусіі «за» і «супраць» закону аб хатні гвалце — гэта сутыкненьне ідэалёгій, а ня спрэчка па сутнасьці закону. Сьвятлана, вы казалі, што вы — шчырая верніца. Ці сапраўды падзел тут ідэалягічны, сьветапоглядны?\nСьвятлана Бергер: Я не чытала канцэпцыю, пры гэтым чытала абмеркаваньні, у тым ліку і пад вашымі матэрыяламі, Ганна. Як мне здаецца, спрэчка часта адбываецца паміж людзьмі, якія, як і я, дзесьці штосьці пачулі, дзесьці хтосьці сказаў, і якія імкнуцца проста да таго, каб навязаць сваё меркаваньне. Але адна з тых рэчаў, якія відавочныя, гэта неразуменьне таго, што гвалт пярэчыць самой сутнасьці чалавечай прыроды і чалавечага жыцьця.\nЯ думаю, што ў чалавека зьяўляецца жаданьне адмаўляцца ад прысутнасьці такога закону ў нашым жыцьці, значыць, ён у самім гвалце ня бачыць нічога благога. Калі чалавек абараняе гвалт ці дапускае яго, на мой погляд, гэта ўжо ня норма, гэта ўжо нейкая паталёгія. На жаль, наша грамадзтва напоўненае цярплівасьцю да гвалту. Гвалт ляжыць у аснове вельмі многіх адукацыйных структур. Гвалт зазнаюць дзеці ўжо пачынаючы з садку, школы. Мы цярпімыя да фізычнага і маральнага гвалту як да такога, таму што няма каштоўнасьці чалавечага жыцьця і чалавечай асобы. На жаль, у нашай сьвядомасьці яшчэ вельмі шмат савецкіх атавізмаў, калі асоба чалавека не была самакаштоўнасьцю, тым, да чаго трэба ставіцца далікатна, з павагай, з любоўю. І любові ў нашым жыцьці мала, а там, дзе няма любові, там заўсёды будзе гвалт.\n«Мне вельмі цікава размаўляць з людзьмі, якія супраць канцэпцыі. Хочацца знайсьці паразуменьне»\nАнастасія Базар: Для мяне гэтыя дыскусіі перайшлі межы ідэалёгіі, бо я — не верніца. Я — фэміністка, але я магу слова ў слова паўтарыць тое, што сказала Сьвятлана. Для мяне таксама гэта пра каштоўнасьць чалавечага жыцьця, каштоўнасьць выбару, пра тое, як ставіцца да іншых людзей. Нехта пра гэта можа казаць у сфэры рэлігіі, я пра гэта магу казаць у сфэры фэмінізму, але мы гаворым пра тое самае.\nНасамрэч тых, хто чытаў саму канцэпцыю, вельмі мала. Я таксама шчыра прызнаюся, што я дагэтуль не чытала яе, гэта ў плянах, але я вельмі давяраю людзям, якія працуюць у гэтай сфэры. Я разумею, што там ад эмоцый адысьці вельмі цяжка. Каля году я вельмі блізка супрацоўнічаю зь дзецьмі, пацярпелымі ад гвалту, і калі ты чуеш гэтыя гісторыі, хочацца зрабіць што заўгодна, толькі каб гэта перастала ўвогуле існаваць. Гэта жах проста. Мая мэта, наколькі магчыма для асобнай актывісткі, аб’яднаць. Таму я зараз пытаюся ў юрыстак, якім давяраю, пра іх меркаваньні, пытаюся тых, хто адукоўвае дзяцей па-за школай.\nЯ кантактую з тымі, хто распрацоўваў гэтую канцэпцыю, і мне вельмі цікава размаўляць з людзьмі, якія супраць, вызначаць, чаму яны супраць. Хочацца знайсьці паразуменьне, каб мы насамрэч выйшлі на гэтае агульнае — каштоўнасьць чалавечага жыцьця і любоў. А ўсё астатняе, якой мы расы, рэлігіі, сэксуальнай арыентацыі і г. д., гэта ўсё другаснае, калі мы будзем проста разумець, што ёсьць каштоўнасьць чалавечага жыцьця і яна не кранальная.\nЯ, безумоўна, за канцэпцыю і за тое, каб весьці дыялёг, бо таксама гэта няправільна, калі меркаваньне кагосьці ўлічваецца, а кагосьці не. Наколькі я ведаю, МУС пра распрацоўцы зьвярталася менавіта да тых, хто працуе «у полі». І наколькі я разумею, там ёсьць адна хрысьціянская супольнасьць, якая дае прытулак жанчынам у Лідзе ўжо шмат год, і іх меркаваньне таксама ўлічвалася. Чаму не ўлічвалася больш агульна — гэта, мабыць, пытаньне да арганізацыі розных дыскусій у нашым грамадзтве.\n«Мы недаацэньваем маштабы гвалту ў Беларусі»\nГанна Соўсь: У верасьні я была ў прытулку «Радзіслава» для ахвяраў хатняга гвалту, і адна са споведзяў кліентак прытулку была жанчыны, якую ўсё жыцьцё білі бацькі, і цяпер яна ўцякла ў прытулак таму, што яны пачалі біць ужо яе дзяцей, сваіх унукаў.\nПры тым, што гэта на першы погляд, добранадзейная сямʼя, бацькі пэдагогі, ня пʼюць, ня паляць, маюць аўтарытэт у грамадзтве. Якіястрашныягісторыіхаваюццазазачыненымідзьвярыма, каліўграмадзтвенепрынятацісорамнапрагэтагаварыць. Ціможнаказацьпрамаштабыгэтайзьявы? Ціпагоршыццасытуацыя, калінябудуцьназаканадаўчымузроўніпрынятыянейкіязахады?\nВольга Кавалькова: Гвалт — гэта вялікая праблема для Беларусі. Я думаю, што мы недаацэньваем яго маштабы, бо сапраўды, хто з нас пра гэта размаўляе? Хто кажа, што яго ў дзяцінстве білі бацькі, аказвалі нейкі маральны ціск нават у дарослым узросьце? Такіх сем’яў, я думаю, вельмі многа, і дзяцей, якія гадуюцца ў такіх сем’ях, таксама вельмі шмат. Гэта і крыкі, і скандалы. Можа быць, нават гэтая дыскусія ў грамадзтве і пакажа, наколькі гэтая карціна рэальная, і што трэба з гэтым нешта рабіць. Тых прафіляктычных мераў, якія ёсьць зараз, недастаткова для таго, каб праблема была вырашаная.\nУ зьвязку з праблемай хатняга гвалту стаіць праблема алькагалізацыі насельніцтва. Калі мы кажам пра тое, што ў сям’і скандалы, і па статыстыцы 83% падобнага адбываецца ў стане алькагольнага ап’яненьня. Паралельна Аляксандар Лукашэнка адмяняе забарону продажу алькаголю ў начны час, дзяржава рэальна нічога ня робіць для таго, каб зьнізіць ужываньне алькаголю, а толькі павялічвае яго дасяжнасьць.\nЯ рада, што такая дыскусія ідзе, таму што гэта паказвае, што і каму не ўсё роўна. Каштоўнасьць чалавечага жыцьця важнейшая за ўсё, і мы павінныя памятаць пра гэта, калі мы нешта прымаем ці проста ўдзельнічаем у нейкіх абмеркаваньнях. Таму я спадзяюся, што ўсё ж такі дадатковыя меры будуць прынятыя і меркаваньне тых людзей, якія маюць веды і хто чытаў гэтую канцэпцыю, каму ёсьць што прапанаваць, будзе ўлічанае.\nМне падаецца, што цяпер такая сытуацыя з гэтай канцэпцыяй, таму што ніхто не тлумачыў, што гэта. Яна вялікая, сапраўды, як любы закон — там прачытаў, там выцягнуў, там павярхоўна глянуў, там нехта сказаў, і я адразу супраць. Трэба больш інфармацыі пра тое, як гэта будзе працаваць, і ад Міністэрства ўнутраных спраў таксама.\n«Я ведаю дастаткова шмат выпадкаў, калі жанчыны зьбіваюць сваіх мужоў»\nГанна Соўсь: Згаданая мной вышэй жанчына, якую білі бацькі, зьвярталася ў дзяцінстве ў міліцыю, а ёй прапанавалі прыходзіць з бацькамі. І ў канцэпцыі прапанова, што пра факт хатняга гвалту можа паведамляць у праваахоўныя органы ня толькі сама ахвяра (цяжка ўявіць, як могуць малыя дзеці зьвяртацца), але і трэцяя асоба, сьведка, суседзі, знаёмыя, настаўнікі і гэтак далей. Сьвятлана, вашы бацькі таксама, вядома, былі адукаваныя людзі, не пілі, не траплялі ў катэгорыю «нядобранадзейных». Як вы як пэдагог, як псыхоляг бачыце маштабы? Хатняга гвалту? І калі ня будзе заканадаўчых захадаў, як сытуацыя будзе разьвівацца, пагоршыцца або застанецца ў тым жа стане?\nСьвятлана Бергер: Зараз мы можам толькі здагадвацца пра сапраўдную велічыню гэтай трагедыі, у якой колькасьці сем’яў адбываецца гвалт, у якой колькасьці сем’яў зьбіваюцца чальцы сям’і. Мы кажам пра гвалт над дзецьмі, ня менш страшна, калі дарослыя б’юць адзін аднаго. Я ведаю дастаткова шмат выпадкаў, калі жанчыны зьбіваюць сваіх мужоў. У любым выпадку гвалт — гэта жахліва. Мае бацькі, так, зь імі ўсё было ў парадку, мама была выдатнай мэдыцынскай сястрой, яна выратавала вельмі шмат жыцьцяў, і я дагэтуль сустракаю людзей, якія памятаюць яе з удзячнасьцю, яна была цудоўным чалавекам. Тата быў вельмі добрым, вельмі шчырым чалавекам. Атрымалася так, што яны не разумелі, што нельга біць дзяцей.\nЯ ня ведаю, як будзе разьвівацца сытуацыя з прыняцьцем гэтай канцэпцыі, таму што вельмі складана сапраўды прадказваць, якім чынам будзе рэалізоўвацца закон. Мы, на жаль, у нашым грамадзтве не давяраем нашай міліцыі, таму што мы бачым рэальныя прыклады таго, як часта вырашаюцца праблемы, у тым ліку і сямейныя. Я думаю, гэта адна з прычын, чаму ёсьць шмат праціўнікаў таго, што ў дзяржаўных органаў будзе больш магчымасьцяў умешвацца ў справы сям’і, таму што проста няма даверу гэтым дзяржаўным органам.\nУ любым выпадку вельмі важны сам факт абмеркаваньня гэтай тэмы. Важна, што ў нас ва ўсіх ёсьць магчымасьць выказацца ў розных сытуацыях, у сетках, у асабістых размовах, і мы ўзбагачаем адзін аднаго нашым пунктам гледжаньня. Вельмі спадзяюся, што сытуацыя будзе неяк мяняцца, тым больш, што мы ўсе ведаем, што большасьць забойстваў у нашых гарадах адбываецца ў сем’ях. Зьбіваюць і забіваюць адзін аднаго блізкія, родныя людзі. Часьцей за ўсё, канешне, пасьля расьпіцьця сьпіртных напояў. Але ўсё роўна, гэта сем’і, гэта людзі, якія жывуць побач, якія пакліканыя клапаціцца адзін пра аднаго, якія пакліканыя любіць адзін аднаго.\nАнастасія Базар: Вельмі слушна сказалі наконт нармалізацыі гвалту. На жаль, у нашым грамадзтве гвалт не ідэнтыфікуецца як гвалт. Для мяне, напрыклад, гэты закон — адзіны інструмэнт, таму я спадзяюся, што ён будзе прыняты... Я спадзяюся, мы знойдзем выхад, як сабраць меркаваньні розных людзей, розных супольнасьцяў, каб выйсьці на агульны ўзровень, а не ўдавацца ў рознасьці паміж намі.\nГэта вельмі вялікая праца, якая павінная ісьці па розных накірунках, пачынаючы ад таго, каб не прадаваць алькаголь, заканчваючы тым, каб вучыць дарослых і дзяцей, як добра камунікаваць, разумець свае пачуцьці, як іх выказаць, што рабіць са сваёй агрэсіяй. Калі ён будзе прыняты, гэта адыграе вельмі вялікую ролю ў гэтым.\nСустаршыня Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі Віталь Рымашэўскі тлумачыць, чаму ён выступаў…\nЛукашэнка: Госпад прадвызначыў жанчыне быць маці\nАляксандр Лукашэнка лічыць, што жанчына ў Беларусі павінна нараджаць не менш, чым трое дзяцей. Пра…\n22 чэрвеня ў Горадні мае адбыцца суд над праваслаўным сьвятаром Мікалаем Гайдуком. За тое, што той…


2016.12.17 — Як і ўдзел у “Еўрабачанні”… або Штурмуючы бастыёны UNESCO / Культура — штотыднёвая грамадска-асветнiцкая газета - Матэрыял з прэсы - ЭТНАЎСЁ - медыятэка па этнаграфіі Беларусі. Уся беларуская этнаграфія на адным сайце!\n2016.12.17 — Як і ўдзел у “Еўрабачанні”… або Штурмуючы бастыёны UNESCO / Культура — штотыднёвая грамадска-асветнiцкая газета\nКультура - Як і ўдзел у "Еўрабачанні"... або Штурмуючы бастыёны UNESCO\nПадчас Будслаўскага фэсту. / Фота Ільі СВІРЫНА\nПалаткі і цяпер каля замка\nВерагодна, у нашых варунках куды больш актуальна было б сабраць раду экспертаў з іншай нагоды: скажам, як захаваць Смалянскі замак ці касцёл у Княжыцах, з якімі ўсё зусім дрэнна. Зрэшты… як ёсць так ёсць, і дадзеную расстаноўку акцэнтаў можна лёгка патлумачыць, але цяжка змяніць. Як ні круці, але беларускі ўдзел у “Еўрабачанні” прыцягвае куды большую ўвагу грамадства, чым стан пачатковай мастацкай адукацыі на сяле. Нават калі ў глыбіні свядомасці мы разумеем, што апошняе — прынамсі не менш важна.\nКруглы стол у БелТА быў далёка не першым у сваім шэрагу, і той, хто наведваў папярэднія, даведаўся небагата новага. Гаварылася і пра падрыхтоўку новых дасье, і пра цяжкасці міжнароднага супрацоўніцтва, і пра выбар пазіцый для прэвентыўнага спісу. Закраналіся разнастайныя вялікія і дробныя праблемы, што атачаюць цяперашнія беларускія аб’екты са спісу Сусветнага. У прыватнасці, пра “вясёленькіх колераў” гандлёвыя палаткі, якія сустракаюць турыста ледзь не ля самых муроў Мірскага замка, даводзілася пісаць гадоў мо дзесяць таму — а яны і пагэтуль там. Але Вольга Папко, якая зусім нядаўна змяніла крэсла дырэктара гэтай музейнай установы на мандат дэпутата Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу, магла толькі развесці рукамі: гэта ўжо муніцыпальная тэрыторыя, і музей там свае парадкі дыктаваць не можа.\nТым не менш, досвед таго ж Міра красамоўна сведчыць, што гульня вартая свечак. “Лэйба” UNESCO і сапраўды істотна ўплывае на рост турызму ды сацыяльнае развіццё навакольных тэрыторый. Як паведаміла Вольга Папко, не так даўно ў Міры адкрыўся новы дзіцячы садок — бо стары ўжо не змяшчаў усіх новых насельнікаў мястэчка.\nНа думку колішняга старшыні Нацыянальнай камісіі UNESCO Уладзіміра Шчаснага, міжнародны статус — гэта найперш стымул для айчынных уладаў дбаць пра захаванне ўласнай жа спадчыны і не даваць архітэктарам “распускаць рукі” падчас рэстаўрацыі.\n— Прыкладам, быў выпадак, калі будынак старой Нацыянальнай бібліятэкі апынуўся пад вялікай пагрозай, — распавёў ён малавядомы факт з гісторыі аховы спадчыны Мінска. — І гэты шэдэўр канструктывізму выратавала найперш тое, што ён апынуўся ў буфернай зоне патэнцыйнага аб’екта UNESCO — галоўнага праспекта сталіцы.\nЧаму “выпаў” праспект?\nЗ праспектам, шчыра кажучы, атрымалася даволі дзіўная сітуацыя. З прэвентыўнага спісу ён “выпаў” і — як стала вядома на згаданым “круглым стале” — дасюль не быў у яго вернуты, нават нягледзячы на рэкамендацыі ладнай кагорты міжнародных экспертаў. Парадаксальна, але… Акурат у гэтую пятніцу яны зноў сабраліся, каб працягнуць работу па падрыхтоўцы папраўдзе грандыёзнай транснацыянальнай намінацыі, якая мае ўключыць цэнтральныя вуліцы ў стылі “сталіянсу” як мінімум пяці гарадоў чатырох краін. Прычым сабраліся, што характэрна, менавіта ў Мінску. Бо наш праспект мае стаць цэнтральным аб’ектам той намінацыі.\nНа “круглым стале” БелТА гэты парадокс папрасілі патлумачыць прадстаўніцу Мінгарвыканкама, але тая шчыра прызналася, што не зусім у тэме. Увогуле, на пасіўнасць мясцовых уладаў у справе прасоўвання сваіх аб’ектаў у Сусветны спіс не раз наракалі ўдзельнікі “круглага стала”. Прыгадваўся, прыкладам, выпадак, калі адзін з аблвыканкамаў затрымаў выплату замежнаму эксперту яго ганарару ў 200 “у.а.”, што выклікала “няёмкую паўзу”. Але пры гэтым прысутныя зрабілі выключэнне для Гродзеншчыны — не толькі дзеля першага намесніка начальніка ўпраўлення культуры Гродзенскага аблвыканкама Алены Клімовіч, якая ўдзельнічала ў пасяджэнні, але і таму, што работа там вядзецца сапраўды дбайна. У прыватнасці, падрыхтоўка дасье па Аўгустоўскім канале мусіць неўзабаве прыйсці да лагічнага завяршэння.\nШто не так з фэстам?\nСказаўшы пра адсутнасць навінаў з фронту UNESCO, я трохі скрывіў душою. Акурат нядаўна адна з’явілася — што праўда, не надта радасная. На пасяджэнні Камітэта па ахове нематэрыяльнай культурнай спадчыны дасье па Будслаўскім фэсце было адпраўлена на дапрацоўку. То бок, не прайшло. Зразумела ж, многіх гэта засмуціла. Але, як пераканана начальнік аддзела Інстытута культуры Беларусі Ала Сташкевіч, якая даўно ўжо курыруе гэтую тэму, засмучацца асабліва няма нагоды. Па-першае, прапанову не адхілілі, а па-другое… прычынай таму, што яе не ўхвалілі, — не сутнасныя хібы, а, хутчэй, збег абставінаў.\n— Самае галоўнае, што прапанова была прызнаная адпаведнай асноўным крытэрыям НКС: адпаведнасць самой фармулёўцы і ўдзел у захаванні элемента мясцовай супольнасці, — тлумачыць яна. — У той самы час, замежныя эксперты выказалі ў дачыненні да нашага дасье тры заўвагі, якія, у прынцыпе, можна назваць не надта істотнымі. Па-першае, на іх думку, мы не паказалі ўдзел супольнасці ў інвентарызацыі — хаця пра гэта вялася гаворка ў іншым пункце нашага дасье. Па-другое, прэтэнзія была ў тым, што ў мерапрыемствах па захаванні элемента нібыта робіцца акцэнт на матэрыяльныя рэчы — такія, як стварэнне адпаведнай інфраструктуры. Па-трэцяе, на думку экспертаў, не адлюстраваны ўдзел у фэсце іншых канфесій — хаця мы таксама ў дасье пра гэта згадвалі.\nНа думку Алы Сташкевіч, гэтыя прэтэнзіі можна было б аспрэчыць падчас дыскусіі. Балазе, на тым самым пасяджэнні быў такі прыклад: дасье на святкаванне Бенгальскага новага года атрымала яшчэ болей заўваг, але прадстаўнікі Бангладэш здолелі давесці сваю рацыю. У беларускім выпадку гэта не спрацавала хаця б таму, што ніхто ад нашай краіны ў зале не прысутнічаў.\nВыніковы вердыкт — адкласці разгляд на год — нельга лічыць канчатковым прысудам. Аднак і праблем ён дадасць: давядзецца наноў ствараць відэа- і фотадакументацыю, перакладаць на англійскую тэксты… Здавалася б, гэта чыста рабочыя моманты, але… пры адсутнасці мэтавага фінансавання кожная дробязь становіцца камянём сутыкнення.\nЯк і ўдзел у тым жа “Еўрабачанні”, падрыхтоўка дасье і далейшы штурм бастыёнаў UNESCO — гэта складаны тэхналагічны працэс, які патрабуе добрай арганізацыі, удзелу прафесіяналаў (у тым ліку, і замежных) ды, зразумела ж, належнага фінансавання. Мяркуючы па тым, што давялося пачуць на згаданых мерапрыемствах, у нас гэтая машына пакуль працуе не надта спраўна. Дакладней, гэта нават і не машына, а сукупнасць высілкаў энтузіястаў. Можа, менавіта таму так даўно мы не чулі тыя радасныя навіны пра сусветнае прызнанне чарговай праявы нашай спадчыны.\nГэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 09.04.2020 23:23:53


Пасля Плошчы Нататкі арыштантаў | Брестский Курьер\nПасля Плошчы Нататкі арыштантаў\nПрызнацца, спачатку трохі ніякавата было шукаць сведкаў, якія толькі дзень як на волі. Уяўлялася, што яны не надта захочуць быть героямі артыкула, баючыся расправы за шчырасць з боку кіраўніцтва на месцах працы ці вучобы. Гэтага, аднак, не сталася. З лёгкасцю ішлі на кантакт і адказвалі на ўсе пытанні без геройска-рамантычнага прыхарошвання. Я мела размову з дастатковай колькасцю сведак, каб зрабіць вывад пра тыповасць іх сітуацый. Удзел у мітынгу (ці, як гэта афіцыйна называецца, масавых беспарадках) — затрыманне — доўгае сядзенне ў аўтазаках — 5-хвілінны суд — адбыццё пакарання ў ізалятарах, дзе груба парушаліся правы падсудных. Таму прыводжу толькі адзін аповяд па такім сцэнарыі. Другі, паралельны, мае ўжо свае асаблівасці. Але вы і так усё зразумееце.\nКацярына Слядзеўская вучыцца на 4-м курсе адной з кіеўскіх ВНУ. Здаўшы сесію, яна, як заўсёды, паехала ў Брэст да бацькоў. Незвычайнасць гэтых вакацый была толькі ў запланаванай на 19 снежня паездцы ў сталіцу. Родныя ведалі пра гэтыя намеры: не сказаць, каб моцна ўхвалялі — хваляваліся за дачку, тым больш што па тэлебачанні расказвалі жахлівыя небыліцы пра плануемыя апазіцыяй тэракты і кровапраліцце, — але і не адгаворвалі, паважаючы Каціну пазіцыю.\nЮры Бакур універсітэт ужо скончыў, займаецца арніталогіяй. Ён быў на сталічнай плошчы і пасля прэзідэнцкіх выбараў у 2006 г., калі таксама трапіў пад арышт. Зараз Юрыя не затрымалі ў Мінску 19-га — своечасова сышоў, але затое дагналі ў Брэсце на наступны дзень. Пасля вызвалення ён апублікаваў у сацыяльнай сетцы дзённік «Крывавая нядзеля пераменаў», які дазволіў цытаваць.\nНа волі… пакуль\nЮ.Б.:»Чакаю з нецярпеннем нядзелі, бо толькі ў гэты дзень у мяне атрымаецца паехаць у Менск. У цягніку засвечанай асобе ў дзень выбараў ехаць экстрэмальна, так як ведаеш, што будуць за ўсімі пільна сачыць.\nНядзеля. Набываю газеты «Беларусь сегодня» і «Рэспубліка» і сядаю на сваё месца. Усю дарогу чытаю «цікавыя газеты», адмежаваўшы імі свой твар ад прахода. У гэты час амаль бесперапынна па вагонах сноўдаліся людзі ў цывільным і нарад міліцыі.\n…Прыйшоў на вакзал. Людзей не сказаў бы што больш, чым звычайна. Крыху зрабілася сумна… Знайшоў сваіх сяброў, і мы прайшліся па вакзале. На дзіва, праз кожныя 20 метраў я выпадкова сустракаўся са сваімі сябрамі-берасцейцамі, што вельмі ўразіла.\nПадышоў Рымашэўскі з камандай, развіваюцца сцягі. Народу няшмат, каля паўтысячы, што мяне яшчэ раз расчаравала. Што ж, як ёсць. Праз паўгадзіны рушлi ў бок плошчы. Адышлі ад вакзала на некалькі сотняў метраў, і нашу калону не пазнаць — яна вырасла ў разы.\nПадыходзім да Дома прафсаюзаў. З’яўляецца досыць гучная апаратура. Але праз яе даведваемся пра падзеі з Някляевым. Прамоўцаў не слухаю. Грэюся і назіраю за людзьмі».\nК.С.: «Я была там з пачатку да канца і ўсё бачыла. Цьма народу, усе дарослыя людзі, бяззбройныя і цвярозыя, многія прыходзілі цэлымі сем’ямі. Толькі некаторыя групкі моладзі адрозніваліся хамскімі паводзінамі. Яны пілі спіртныя напоі і чапляліся да людзей. Рымашэўскі крычаў у мікрафон, каб не паддаваліся на правакацыі, выводзілі і здавалі ў міліцыю падбухторшчыкаў. Мы так і рабілі».\nЮ.Б.: «Праз колькі часу ўсе стартавалі на праспект. Ішла незлічоная грамада, а кліч «Уходи!», выдаваемы дзясяткамі тысячаў галасоў, надаваў такую сілу, што, здаецца, яго чуе ўвесь Менск. На ўзвышэннях падскокваю, і дух захоплівае ад людскога мора… Настрой святочны.\nДаходзім да плошчы Незалежнасці. Мая сяброўка замерзла. Ідзем грэцца ў метро. Праз хвілінак дзесяць падымаемся. Натоўп валам бяжыць з плошчы. «Пачалося!».\nК.С.: «Людзі ў касках набягалі ў некалькі хваль. Іх незлічонае мноства. Было страшна, сапраўды страшна…»\nЮ.Б.: «Абыходжу з дальняга боку плошчы, і тут… Бачу ў дварах процьму аўтазакаў і тысячы «касманаўтаў», якія ручаінаю выбягаюць на плошчу і шыхтуюцца ў шчыльныя ланцугі. Я адыходжу да Чырвонага касцёла і сумна назіраю за падзеямі. Бачу, як пачынаюць выцясняць, як збіваюць, як арудуюць кулакамі і нагамі людзі ў цывільным. Разумею, што дапамагчы нікому немагчыма».\nПомста за іншадумства\nК.С.: «Мяне разам з сябрамі схапілі, калі мы беглі з плошчы, недзе апоўначы, хоць у гатовай шапцы прыгавора будзе напісаны іншы час — 22.00. Загадзя напісаны і для ўсіх аднолькавы, як і сам прыгавор. Копію яго нам не давалі («Што яшчэ вам даць?»), хоць мы і распісваліся ў яго атрыманні. Следчы асабліва і не пытаўся нічога па справе. Толькі патрабаваў сказаць, колькі нам заплацілі, каб мы прыйшлі на плошчу, і якую зброю з сабой неслі».\nЮ.Б.: «Апатыя. У скайпе спісваюся з сябрамі. Праз сілу пішу: «Сябры, тыя, хто быў учора на плошчы, давайце сёння сустрэнемся».\n…Сустрэча скончылася. Я з Андрусём Шарэндам, які ўгаварыў яго падвезці дахаты, і Змітром Шурхаём ад’язджаем з паркоўкі. За намі следам — машына ДАІ. Зразумела. За намі сочаць».\nК.С.: «У аўтазаку нас было 20 — 17 хлопцаў і 3 дзяўчыны. Куды вязуць — незразумела. Спыніліся, як мы пачулі з размоў міліцыянераў, ля нейкага ізалятара часовага ўтрымання, але нас нікуды не выводзілі — там не было месцаў. Цэлую ноч і палову наступнага дня мы правялі без ежы і пітва ў халодным аўтазаку, з яго нас выпусцілі пасля толькі ў залу суда.\nАдносіны ахоўнікаў да нас былі хамскія. Напрыклад, яны адмаўляліся выводзіць нас у туалет, зневажалі, лаяліся матам. А адзін міліцыянер, пасля таго як я, каб неяк сагрэць змерзлыя ногі, стукала імі па кратах, адчыніў дзверцу на вуліцу са словамі: «Грэйся!». Вывелі ненадоўга ў памяшканне толькі пасля таго, як адну дзяўчыну побач не скруцілі сутаргі ад холаду і доўгай немагчымасці схадзіць па патрэбе».\nЮ.Б.: «Міліцыянты выказалі нам афіцыйную прычыну затрымання — брыдкаслоўе. Тым часам, па дзяжурцы гучыць мацерная лаянка супрацоўнікаў міліцыі — на жаль, гэта іхняя штодзённасць. На нас складаюць пратаколы дагляду і патрабуюць, каб мы аддалі ім рэчы. Пратэстую. Кажу, што патрэбен пратакол выемкі. Рэчы ўсё ж забіраюць і выносяць. Як высветлілася потым, міліцыянты выдалілі ўсе запісы з дыктафона, плюс зрабілі вобшук маёй машыны. На нас складаюць пратаколы, але на рукі анічога не даюць. Працэдуры займаюць доўгі час. Сказалі б адразу: «Вам па пяць сутак! Ідзіце на нары адпачываць». Навошта патрэбна такая «дэмакратыя»? Нарэшце садзяць у клетку ў РАУС. Ужо каля 3 гадзін ночы».\nК.С.: «Суд доўжыўся не больш за 5 хвілін. Пасля гэтага нас павезлі ў Мінскі РАУС, траіх пасадзілі ў двухмясцовую камеру памерам 2х4 м. Я спала на матрасе ў праходзе. Адносіны міліцыянераў тут былі розныя: нехта спачуваў, нехта паводзіў сябе гэтак жа, як і ахоўнікі ў аўтазаку. Пазваніць родным, як паложана па законе, не дазволілі. Мае бацькі толькі на другія суткі праз журналістаў даведаліся, дзе мяне трымаюць».\nЮ.Б.: «Суд падрыхтаваўся: узгадваючы мінулыя судовыя працэсы над намі, забяспечылі вялікую залу для тых, хто прыйшоў падтрымаць, двое адвакатаў, нават перакладчыцу з нейкай школы прывялі. Сведкаў было багата — 2 супрацоўнікі ДАІ і 4 супрацоўнікі ППС. Кожны з іх прыдумляў сваю гісторыю. Вердыкт суддзі — кожнаму па пяць сутак. Мы крыху абрадаваліся таму, што на свабоду выйдзем да Новага года».\nК.С.: «Умовы ўтрымання былі, мякка кажучы, дрэнныя. У камеры набівалі народу больш, чым было месцаў, кармілі два разы на дзень замест трох, да нас падсялялі злачынцаў, у першыя дні не выводзілі нават на шпацыр. Шматлікія скаргі да кіраўніцтва, якія мы пісалі, ніхто не разглядаў. Дзяўчаты пачалі аб’яўляць галадоўкі. Гэта дало пэўны плён — на пятыя суткі нас пачалі карміць тры разы на дзень.\nНа восьмыя суткі студэнтаў дзяржаўных універсітэтаў пачалі выклікаць кадэбэшнікі. У асноўным, студэнтаў БДУ. Выклікалі і маю сукамерніцу. Расказвала, імкнуліся схіліць да супрацоўніцтва спачатку ўгаворамі, а потым і пагрозамі адлічэння і страты працы бацькамі. Прыніжалі і лаяліся».\nЮ.Б.: «Нас сустрэлі на вуліцы супрацоўнікі Брэсцкага ІЧУ як сяброў, адразу судовых канваіраў выправілі, і мы свабодна ўжо чакалі размеркавання па камерах. Дзяжурнаму я прад’явiў сваё патрабаванне: «Патрабую камеру для тых, хто не курыць».\n«У нас няма такіх камер, ды і зрабіць гэта немагчыма», — адказаў той.\n«Тады галадоўка», — спакойна адказаў я.\nПасля чаго дзяжурны паведаміў, што ёсць адна камера, дзе толькі адзін курыльшчык, на чым мы і пагадзіліся. Як даведаўся пазней, мой сябра Андрусь Шарэнда знаходзіўся двое сутак у камэры адзін, чаму мяне да яго не пасадзілі? Адказ адзін — загад «іх разам не садзіць».\n…Наша камера папаўняецца людзьмі. Пяцідзесяцігадовы Фёдар прыцягваецца за месяц ужо шосты раз. Сябе вінаватым не лічыць, ніяк не можа ўявіць, як за тое, што «бухаў», можна садзіць чалавека. А «бухаў» ён ужо цэлы месяц дзень у дзень, чым і ганарыўся.\nСледам за ім у камеры паявіўся Андрэй. Мы назіралі працэс адыходу ад бадуна. Андрусь штохвілінна курыў, і я зразумеў, што камера хутка напоўніцца цалкам. Я вяртаю абед назад дзяжурнаму і абвяшчаю галадоўку».\nПост фактум і скрыптум\nК.С.: «Дзяржава падклала сабе бомбу. Людзей ім запалохаць не ўдалося. Тыя, хто выходзіць на волю, расказваюць праўду. Напрыклад, калі мае бацькі, суседзі і знаёмыя раней яшчэ сумняваліся, то цяпер я размаўляю зусім з іншымі людзьмі. Яны слухаюць і вераць мне, сталі сачыць за навінамі ў Iнтэрнэце. Што да тых, хто выйшаў на плошчу: ніхто адступаць не збіраецца».\nЮ.Б.: «Заўтра дзень Божага нараджэння. «Гасподзь, дай мне моцы вытрымаць усё тое, што прыгатавала мне родная зямля. Дай мне мужнасці не з’ехаць за мяжу назаўсёды. Дай моцы ўсім, хто апынуўся за кратамі, каб ператрываць зняволенне і ўмацаваць свой дух і характар. Дай, Божа, здароўя і хуткага вызвалення Някляеву, Саннікаву, Рымашэўскаму, Статкевічу, Міхалевічу і ўсім астатнім палітычным закладнікам! Дзякуй усім, хто прыйшоў! Дзякуй усім, хто не заплюшчыў вочы на хлусню».\nГаладоўка сказваецца. Часам невялічкае галавакружэнне, якое падмацоўваюць тусклае святло, неактыўны лад жыцця і табачны дым. Але дачакаўся. Тры гадзіны да свабоды.\nЗабіраем рэчы. Заўважаю, сім-карту з мабільніка даставалі ў маю адсутнасць. На вуліцы нас сустракаюць тры дзясяткі сяброў з бел-чырвона-белым сцягам. Абдымаемся, усміхаемся, вітаемся! Чакаем Змітра Шурхая. Праз некаторы час прыходзіць дзяжурны і паведамляе, што Змітра звезлі ў Менск на следства. Усмешкі знікаюць, робіцца сумна і гнеўна. Праваабаронцы заняліся пошукамі сябра. Я еду за сваёй машынай… Барацьба працягваецца…».\nСледующая статья Брестская прописка в спортивных судьбах\nПредыдущая статья Бюро дежурного репортера - о чем звонили в газету читатели\n06.01.2011 в 12:37 Ответить\n21.01.2011 в 10:07 Ответить\n05.02.2011 в 23:20 Ответить\nпоздравляю вас . так держать.писать надо всем кто может и был таи. мы все читаем и гордимся вами молодыми.я тоже с этим боролся еще вместе с володей базаном.гэта быу старшыня бнф.бреста.дякуй вам. сша


Навіны і апошнія падзеі. Беларусь | 2006 / 6 / 13\nПачатак » 2006 » 06 » 13\nНавіны. Палітыка. Апошнія падзеі. Беларусь. №072\n16-я суткі ідзе акцыя пратэсту «Маладога фронту». 16-я суткі працягваецца эстафэтная галадоўка актывістаў незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт”. На сёньняшні дзень галадаюць 23 чалавекі. Яны арандавалі кватэру ў Менску, каб трымацца разам. Галадоўку апазыцыянэры абвясьцілі 29 траўня. Напачатку ў акцыі ўдзельнічалі больш за чатыры дзясяткі чалавек. Потым непаўналетнія спынілі галадоўку на просьбу кіраўніцтва арганізацыі. Яшчэ некалькі чалавек выйшлі з галадоўкі з прычыны стану здароўя. Але да акцыі далучыліся новыя ўдзельнікі.\nСтудэнта судзілі за бел-чырвона-белы сьцяг на матчы Беларусь-Расея. Cёньня суд Цэнтральнага раёну Гомелю вынес папярэджаньне студэнту першага курсу Гомельскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя Францішка Скарыны Зьмітру Жалезьнічэнку. Навучэнцу інкрымінуецца выкарыстаньне незарэгістраванай сымболікі падчас таварыскай сустрэчы паміж моладзевымі зборнымі Беларусі й Расеі. Юнак абвінавачаны ў тым, што падтрымліваў беларускую каманду бел-чырвона-белым сьцягам. Быў абвешчаны даволі мяккі прысуд — папярэджаньне, якое, зрэшты, можа мець сур’ёзныя наступствы, калі паўторыцца нешта падобнае.\nСітуацыя на «Беларуськаліі" блізкая да катастрафічнай. Сёння была прыпыненая праца на ўсіх чатырох руднях. Такое рашэнне было прынятае на планёрцы кіраўніцтва аб'яднання, у сувязі з тым, што складскія памяшканні перапоўненыя. Аб'яднанне будзе стаяць да 25 чэрвеня, пасля чаго, магчыма, запусцяць вытворчасць на двух руднях.\nБеларусь зачыняе мяжу з Расіяй. Часовыя пасты ўсталяваныя на ўсіх пунктах пропуску. Як растлумачылі ў Дзяржаўным мытным камітэце, з гэтага часу Беларусь будзе пільна сачыць за прытрымліваннем заканадаўства ў вобласці транзіту і перавозкі падакцызных тавараў. Часовыя пасты будуць дзейнічаць, пакуль не будзе распрацаваны механізм інфармавання расійскіх перавозчыкаў аб неабходнасці заказваць канвой для перамяшчэння па тэрыторыі Беларусі.\nГенеральны дырэктар «Нафтану» без тлумачэння, як паведамілі ў амбасадзе Латвіі, «выразных прычынаў" адмовіўся прымаць на заводзе амбасадараў краінаў ЕС. Нагадаем, падчас паездкі па Віцебскай вобласці дыпламаты жадалі наведаць буйное нафтаперапрацоўчае прадпрыемства. Гэтая дзіўная адмова выклікала здзіўленне ў прадстаўнікоў еўрапейскіх дзяржаваў, паколькі падчас свайго візіту яны маюць намер былі наладзіць больш трывалыя адносіны з беларускім вытворцам нафтапрадуктаў.\nА.Казулін зьвярнуўся з адкрытым лістом да генпракурора. Былы кандыдат на прэзыдэнта азнаёміўся з матэрыяламі сваёй справы і з гэтай нагоды зьвярнуўся да генэральнага пракурора Беларусі Пятра Міклашэвіча. Аляксандар Казулін мяркуе, што справу на яго завялі на загад “зьверху” й расьсьледаваная яна неаб'ектыўна. Палітык адзначыў ролю ў перасьледзе супрацоўнікаў спэцпадразьдзяленьня міліцыі “Алмаз” і камандзіра брыгады ўнутраных войскаў Зьмітра Паўлічэнкі.\nЧэр. 13, 2006 // 18:49 | Каментары (0)\n16-я суткі ідзе акцыя пратэсту "Маладога фронту"\n16-я суткі працягваецца эстафэтная галадоўка актывістаў незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт”. На сёньняшні дзень галадаюць 23 чалавекі. Яны арандавалі кватэру ў Менску, каб трымацца разам. Галадоўку апазыцыянэры абвясьцілі 29 траўня.\nНапачатку ў акцыі ўдзельнічалі больш за чатыры дзясяткі чалавек. Потым непаўналетнія спынілі галадоўку на просьбу кіраўніцтва арганізацыі. Яшчэ некалькі чалавек выйшлі з галадоўкі з прычыны стану здароўя. Але да акцыі далучыліся новыя ўдзельнікі.\nГаладоўнікі, у асноўным сябры незарэгістраванай арганізацыі “Малады фрот”, патрабуюць спыніць крымінальныя справы супраць актывістаў сваёй арганізацыі, выключэньні з навучальных установаў за ўдзел у апазыцыйных акцыях, перасьлед вернікаў-хрысьціянаў, а таксама вызваліць усіх палітвязьняў.\nУдзельнікі акцыі пратэсту арандавалі прыватную кватэру, дзе будуць трымацца разам. Пакуль там знаходзіцца каля дзясятка чалавек. Апазыцыянэры плянуюць, што цягам сутак іх колькасьць узрасьце ўдвая. Сустаршыня незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” Зьміцер Дашкевіч галадае 13-я суткі. Ён далучыўся да акцыі, як толькі выйшаў на волю пасьля адбыцьця арышту ў турме на Акрэсьціна. Зьміцер мае праблемы са здароўем, але не пакідае акцыі.\n(Дашкевіч: ) “Актывісты яшчэ пад’яжджаюць сюды са ўсё Беларусі. Мы плянуем, што ў адной кватэры будуць знаходзіцца каля 15 чалавек і праводзіць акцыю разам. Астатнія займаюцца сваімі справамі — там, дзе жывуць. Пакуль яны ў стане фізычна рухацца, будуць галадаць, а потым будуць, напэўна, выходзіць з галадоўкі, бо не ва ўсіх атрымліваецца прыехаць у Менск. Для нас самае галоўнае — узьняць праблемы ў грамадзтве: рэпрэсіі супраць моладзі, палітзьняволеныя, закрыцьцё хрысьціянскіх цэркваў”.\nАртур Фінькевіч, які займаецца арганізацыйнымі пытаньнямі, непакоіцца за свайго сябра. Гаворыць Артур Фінькевіч:\n(Фінькевіч: ) “Сёньня стан здароўя Зьмітра Дашкевіча пагоршыўся. Ён захварэў, у яго падвысілася тэмпэратура. Але ён не зьбіраецца спыняцца на гэтым. Ён ня спыніцца ні перад чым. Гэта мужны, адданы, шчыры чалавек, як і тыя людзі, якія цяпер знаходзяцца побач зь ім, патрабуючы спыніць перасьлед маладафронтаўцаў і крымінальную справу супраць “Маладога фронту”.\nУ менскай кватэры сярод галадоўнікаў Алесь Паплыка. Ён галадае восьмыя суткі. Хлопец прыехаў з Магілёва, каб быць разам зь іншымі ўдзельнікамі акцыі.\n(Паплыка: ) “Іншых мэтадаў няма — як яшчэ выказаць сваё стаўленьне да таго, што адбываецца ў краіне? Мы будзем галадаць столькі, колькі патрэбна, каб дабіцца сваіх патрабаваньняў… Есьці ня хочацца. Нармалёва сябе адчуваю. Галава толькі крыху баліць… А так, усё нармалёва. Будзем трымацца”.\nАфіцыйныя ўлады дагэтуль не далі адказу на звароты апазыцыянэраў. Паводле заканадаўства, заяву, накіраваную ў пракуратуру з патрабаваньнем спыніць крымінальныя справы супраць маладафронтаўцаў, могуць далучыць да крымінальнай справы. У іншым выпадку адказ мусяць даць заяўнікам цягам месяца. Ад пачатку галадоўкі некалькіх удзельнікаў акцыі выклікалі да сьледчых, каб тыя далі тлумачэньні ў крымінальнай справе супраць маладафронтаўцаў.\nЧэр. 13, 2006 // 18:53 | Каментары (0)\nУ Менску затрымалі некалькіх удзельнікаў галадоўкі пратэсту\nСупрацоўнікі міліцыі затрымалі дзевяць удзельнікаў моладзевай акцыі пратэсту. Ад 29 траўня сябры незарэгістраванай арганізацыі “Малады фронт” трымалі эстафэтную галадоўку, патрабуючы спыніць перасьлед апазыцыйнай моладзі, вернікаў-хрысьціянаў і вызваліць палітвязьняў.\nЗатрыманых удзельнікаў апазыцыйнай акцыі даставілі ў гарадзкі аддзел міліцыі Ленінскага раёну на вуліцы Карла Маркса. Сярод затрыманых былі сустаршыня “Маладога фронту” Зьміцер Дашкевіч, Артур Фінькевіч, Зьміцер Хведарук, Аляксей Янушэўскі, Віктар Янчурэвіч, Антаніна Вежнявец, Алесь Паплыка і яшчэ двое сяброў арганізацыі, прозьвішчы якіх пакуль невядомыя.\nМоладзевых актывістаў затрымалі на вуліцы, калі тыя выйшлі падыхаць сьвежым паветрам. У момант затрыманьня мы зьвязаліся з Артурам Фінькевічам па мабільным тэлефоне. Ён пасьпеў сказаць некалькі словаў.\n(Фінькевіч: ) “Мы папросту сабраліся паразмаўляць. Нам падкінулі ўлёткі. Тут стаялі нейкія скрыні з улёткамі. Незразумела, якога яны былі паходжаньня. Мы абсалютна ніякага дачыненьня да іх не маем. Зараз завезьлі нас у апорны пункт.”\nЗатрыманьне галадоўнікаў адбылося ў дзень, калі яны арандавалі кватэру, каб трымацца разам і мець магчымасьць кантактаваць са сваімі паплечнікамі і журналістамі.\nНеўзабаве сямёх затрыманых адпусьцілі. У дзяжурнай частцы пакінулі сустаршыню арганізацыі Зьміцера Дашкевіча і Зьміцера Хведарука.\nАртур Фінькевіч паведаміў “Свабодзе”, што на Дашкевіча і Хведарука склалі пратаколы за дробнае хуліганства. Хлопцаў абвінавачваюць у тым, што яны нібыта нецэнзурна лаяліся ў часе затрыманьня. Зьміцер Хведарук галадаў 15-я суткі, а Зьміцер Дашкевіч – 13-я, бо далучыўся да галадоўкі пасьля таго, як выйшаў з турмы на Акрэсьціна.\nХлопцы ўжо адбывалі арышты ў часе выбарчай кампаніі. Зьміцер Дашкевіч двойчы адседзеў пасьля яе заканчэньня.\nГаладоўнікі незадоўга да затрыманьня. Сёння 4 актывісты Маладога Фронту засяліліся ў кватэру, у якой плянавалі разам працягваць галадоўку.\nЧэр. 13, 2006 // 21:53 | Каментары (0)\nЧас генерацыі: 0,0298 сек.\nВыкарыстана памяці: 0,52 Mb


Эксперт: У беларуска-венесуэльскай супрацы няма перспектыў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларусь і Венесуэла павінны зрабіць рашучы крок наперад. Падчас афіцыйнага візіту Прэзідэнта Венесуэлы Нікаласа Мадуры ў Менск Аляксандр Лукашэнка адзначыў неабходнасць узнаеўлення эканамічнага супрацоўніцтва паміж дзвюма краінамі.\nБеларуска-венесуэльскае эканамічнае супрацоўніцтва, фундамент якому быў закладзены падчас венесуэльскага прэзідэнта Уга Чавеса, сёння знаходзіцца ў крызісным стане, кажа палітолаг Валерый Карбалевіч.\n– Гандаль паміж Беларуссю і Венесуэлай складаецца ў асноўным з беларускага экспарту ў Венесуэлу. У Венесуэлы Беларусі практычна няма чаго купляць. Беларусь гатовая пастаўляць туды прадукцыю. Праблема ў тым, шо Венесуэле няма чым плаціць. Яна ў цяжкім эканамічным і палітычным крызісе. І паколькі няма чым плаціць, то я і не бачу нейкіх перспектываў.\nСа словаў Валерыя Карбалевіча, уся праблема беларуска-венесуэльскіх дачыненняў ад пачатку будавалася не на эканамічнай мэтазгоднасці, а на палітычнай глебе і асабістых сімпатыях паміж Аляксандрам Лукашэнкам і Уга Чавесам. Цяпер жа ўсе пабудаваныя ў Венесуэле заводы і распачатыя праекты знаходзяцца фактычна ў замарожаным стане.\nДэкрэт „аб дармаедах”: другая спроба


выгладзіць; выпрасаваць; напрасаваць; павыпрасоўваць\n1) (выровнять, пригладить, сделать что-либо гладким, ровным) выгладзіць, мног. павыгладжваць\nвыраўнаваць, мног. павыраўноўваць\n2) (выутюжить) выпрасаваць, мног. павыпрасоўваць, выгладзіць, мног. павыгладжваць


29 жнівень 2017, 20:46\n«У Рэспубліцы Беларусь няма ўзаконеных родаў дома», — заявіла яна.\nУ Рэспубліцы Беларусь няма ўзаконеных родаў дома\nПаводле Богдан, дзеяньні сьледчых і чаканае рашэньне суду не абмяркоўваюцца Міністэрствам аховы здароўя.\n«Як бы ні складалася сытуацыя, акушэры-гінэколягі выдатна ведаюць, што часам нават у самых сучасных умовах узьнікаюць крытычныя акушэрскія сытуацыі. І толькі аснашчэньне неабходным абсталяваньнем, наяўнасьць запасаў крыві, брыгады кваліфікаваных хірургаў могуць дапамагчы».\nПаводле Богдан, дзяржава павінна «стварыць умовы для камфортнай, кваліфікаванай родадапамогі, якая зьберагае жыцьцё маці і дзіцяці».\n«У любым выпадку кожны чалавек мае права зьвярнуцца па мэдычную дапамогу ці не зьвяртацца па яе.\nУ любым выпадку кожны чалавек мае права зьвярнуцца па мэдычную дапамогу ці не зьвяртацца па яе\nАле ў дадзеным выпадку мы гаворым пра іншае: гэта пакіданьне дзіцяці ў небясьпецы ва ўмовах, небясьпечных для яго жыцьця», — цытуе БелаПАН прадстаўніцу міністэрства.\n«Я хачу ў гэтым выпадку нікога не асуджаць, гэта выбар чалавека. Але хачу сказаць, што сёньня дзяржава стварыла ўмовы для захаваньня жыцьця і здароўя жанчыны і дзіцяці. І ніхто нічога лепшага ў сьвеце не прыдумаў», — сказала Богдан.\nВечарам 17 лютага 30-гадовая жыхарка Санкт-Пецярбургу дома ў маці ў Віцебску нарадзіла дзяўчынку. Аднак падчас родаў у лёгкія дзіцяці трапілі каляплодныя воды. Парадзіха заўважыла, што стан немаўляці пагаршаецца, і спрабавала сама дапамагчы яму, але потым папрасіла сваю маці, якая была побач, выклікаць «хуткую». Нованароджаную забралі ў рэанімацыю, але празь дзьве гадзіны яна памерла.\nУ сакавіку 2017 году Віцебскі гарадзкі аддзел Сьледчага камітэту распачаў справу па ч. 1 арт. 144 КК (прычыненьне сьмерці па неасьцярожнасьці) па факце сьмерці нованароджанага ў Віцебску.\n30 жніўня ў судзе Чыгуначнага раёну Віцебску пачнецца разгляд судовай справы супраць жанчыны, чыё дзіця памерла пасьля родаў. Магчымае пакараньне — папраўчыя працы тэрмінам да 2 гадоў, абмежаваньне волі да 3 гадоў ці пазбаўленьне волі на такі самы тэрмін. Некалькі апошніх месяцаў абвінавачаная правяла пад вартай.\nТым часам на партале Change.org працягваецца збор подпісаў з патрабаваньнем выпусьціць з-пад варты маці, якая страціла дзіця падчас родаў, і вынесьці ёй апраўдальны прысуд. На гэты момант пад пэтыцыяй падпісаліся больш за 3260 чалавек.\nКрымінальны кодэкс Беларусі не прадугледжвае адказнасьці за хатнія роды: жанчына мае права выбіраць, ці нараджаць у дзяржаўнай мэдычнай установе, ці ў іншых умовах.


18.05.2016 12:51 4578 Праглядаў Мінск\nЛідэры апазыцыі сустрэліся 17 траўня ў Менску з намесьнікамі памочніка дзяржсакратара ЗША: па справах Эўропы і Эўразіі Брыджыт Брынк і па пытаньнях дэмакратыі, правоў чалавека і працы Робэртам Бяршчынскі.\nУ сустрэчы бралі ўдзел Анатоль Лябедзька, Антаніна Кавалёва, Аляксандар Мілінкевіч, Юрась Губарэвіч, Алесь Лагвінец, Віталь Рымашэўскі, Павал Севярынец, Аляксей Янукевіч, Рыгор Кастусёў, Тацяна Караткевіч, Андрэй Дзьмітрыеў, Уладзімер Някляеў і Сяргей Калякін.\nПа выніках сустрэчы з амэрыканскімі дыпляматамі Юрась Губарэвіч апавёў:\n«Я думаю, што яны будуць абмяркоўваць цэлы комплекс пытаньняў. Бо апрача апазыцыі ў іх будзе наступная сустрэча з прадстаўнікамі афіцыйнага боку. Таму для іх было важна пачуць меркаваньне апазыцыі. Натуральна, у першую чаргу што тычыцца палітычных момантаў і парлямэнцкіх выбараў у Беларусі. Аднак мы размаўлялі на розныя тэмы: ад эканамічнага крызісу да сытуацыі ў рэгіёне, пра тую нестабільнасьць, якую нясуць дзеяньні Расеі ва Ўкраіне, і тыя пагрозы, якія могуць сыходзіць з боку Расеі адносна Беларусі».\nНа пачатку сустрэчы была агучана таксама афіцыйная пазыцыя ЗША адносна санкцый.\n«Як вядома, яны былі замарожаныя, гэтае рашэньне мае свой тэрмін у шэсьць месяцаў. Цяпер надыходзіць час разгляду гэтай сытуацыі. Вялікая верагоднасьць, што замарозка будзе працягнутая з разьлікам на пэрыяд парлямэнцкіх выбараў.\nЗлучаныя Штаты будуць уважліва назіраць за сытуацыяй падчас правядзеньня парлямэнцкай кампаніі. І ўжо канчатковае рашэньне па санкцыях будзе прымацца пасьля правядзеньня парлямэнцкіх выбараў у Беларусі.\nТаксама яны досыць падрабязна цікавіліся, якія могуць быць умовы правядзеньня будучай кампаніі, што можа быць зьменена ўжо зараз у практыцы правядзеньня выбараў.\nДэмсілы Беларусі рыхтуюць супольную заяву адносна ўмоваў, на якія трэба зьвярнуць увагу ў першую чаргу. Гэту заяву мы плянуем агучыць напрыканцы гэтага тыдня.\nНатуральна, што амэрыканскі бок зацікаўлены, каб практыка была зьмененая, каб умовы для ўсіх кандыдатаў былі роўныя, каб выбары выглядалі больш свабодна і празрыста. Яны разумеюць, што падлік галасоў мусіць весьціся адкрыта і публічна, што назіральнікі мусяць бачыць ня толькі бюлетэні на ўскрайку стала, як абяцала Ярмошына. Але мець магчымасьць пачуць, за каго аддадзены той ці іншы голас у кожным канкрэтным бюлетэні».\nАмэрыканскія дыпляматы правядуць таксама сустрэчы ў Міністэрстве замежных спраў Беларусі.\nБрыджыт Брынк і Робэрт Бяршчынскі наведвалі Беларусь у кастрычніку 2015 году. Тады яны сустракаліся зь міністрам замежных спраў Уладзімерам Макеем, а таксама з праваабаронцамі зь Беларускага Хэльсынскага камітэту, «Вясны», прадстаўнікамі царквы «Новае жыцьцё», лідэрамі апазыцыі і палітычнымі аналітыкамі.\nНа сустрэчы з журналістамі па выніках таго візыту амэрыканскія дыпляматы заявілі, што ЗША гатовыя да далейшых пазытыўных крокаў у дачыненьнях зь Беларусьсю. На іх думку, сустрэчы мелі плённы характар, і прадстаўнікі ЗША разьлічваюць на прадаўжэньне дыялёгу як паміж уладамі, так і паміж народамі дзьвюх краінаў.\nПаводле Робэрта Бяршчынскі, у разьвіцьці дачыненьняў зь Беларусьсю ЗША гатовыя пайсьці настолькі далёка, наколькі далёка гатовыя пайсьці ў гэтым працэсе беларускія ўлады.\nЛюдзі: Анатоль Лябедзька 143 Аляксандр Мілінкевіч 870 Юрый Губарэвіч 962 Алесь Лагвінец 506 Віталь Рымашэўскі 108 Павел Севярынец 55 Аляксей Янукевіч 136 Таццяна Караткевіч 49 Андрэй Дзмітрыеў 70 Уладзімір Някляеў 126 Сяргей Калякін 49\nТэгі: Беларусь - ЗША 14 санкцыі 150 выбары парламенцкія 229\n#100 18.05.2016 16:38 @ kipelshtein\nА.Дзмітрыеў і Т.Караткевіч лідары Апазіцыі ці прадстаўнікі КДБ ?


Беларусы двух гарадоў на Даўгаве адзначылі “Свята бульбы” - Цэнтр беларускай культуры\nСтаршыня екабпілскага беларускага таварыства “Спатканне” Валянціна Дарашчонак адкрыла вечар вершам Рыгора Барадуліна “Чышчу бульбу”. Запальныя песні мясцовага ансамбля “Завіруха” пра бульбу чаргаваліся з вельмі цікавымі расказамі вядучай пра гісторыю з’яўлення бульбы на беларускай зямлі, пра яе смакавыя і лекавыя якасці, пра шматлікія стравы, якія можна зрабіць з гэтага выдатнага і карыснага прадукта.\nІ ўдзельнікі свята, і шматлікія госці з непадробленай цікавасцю ўдзельнічалі ў віктарынах і гульнях, разгадвалі загадкі, чыталі вершы, спявалі песні, танцавалі: і ўсё гэта было прысвечана “яе вялікасці бульбе”. Але кульмінацыяй усяго стала дэгустацыя шматлікіх страў, прыгатаваных з душой і любоўю умелымі рукамі майстрых-гаспадынь Екабпілса. І чаго тут толькі не было: бульба вараная, бульба смажаная, клёцкі, дранікі, бабка, калдуны, бульбянікі, цэпеліны – усяго не пералічыць! А да іх яшчэ і салаты, адным з кампанентаў якога абавязкова з’яўлялася бульба, і свежая гародніна, і хатняя каўбаса, і смачны хлеб, і пірагі з ягадамі і фруктамі.\nДэлегацыя беларусаў Даўгаўпілса са сцэны ўрачыста павіншавала арганізатараў, удзельнікаў і гасцей з такім выдатным мерапрыемствам і праспявала песню “Мы вам жадаем”. Дырэктар Цэнтра беларускай культуры Жана Раманоўская, адзначыўшы крэатыўнасць мерапрыемства, прапанавала екабпілскім беларусам зрабіць “Свята бульбы” сваім брэндам і праводзіць штогод. Бо ёсць жа брэнды ў другіх беларусаў Латвіі: у Даўгаўпілсе – фестываль “Беларускі кірмаш”, у Вентспілсе – “Купалле”, у Дагдзе – “Фэст”. А паэт, член Саюза пісьменнікаў Беларусі Станіслаў Валодзька, на вершы якога ансамбль “Завіруха” выканаў песню “Дранікі”, вельмі пранікнёна і эмацыйна прачытаў свой верш “Бульбакапанне”.\nДарэчы, менавіта екабпілскае “Спатканне” стала ініцыятарам агульналатвійскай акцыі “Беларускі ручнік”, які будуць вышываць пачаргова ўсе беларускія таварыствы да стагоддзя Латвіі. А на “Ручніку пажаданняў” беларусы Даўгаўпілса сваім екабпілскім сябрам напісалі добрыя словы ў вершах, пажадаўшы зберагаць традыцыі і культуру беларускага народа “і ў песнях, і ў святах, і ў кухні!”. А што так ёсць і так будзе, пасля такога цудоўна арганізаванага свята ніхто не сумняваецца!


Расія не збіраецца палітызаваць пытанне па вакцынах ад COVID - МЗС РФ - 12.03.2021, Sputnik Беларусь\nМасква не ўдзельнічае ў інфадэміі, падкрэслілі ў ведамстве. Такім тэрмінам у СААЗ назвалі не адпаведную рэчаіснасці інфармацыю аб пандэміі каронавіруса. 12.03.2021, Sputnik Беларусь\nнавіны , у свеце, палітыка, галоўнае, грамадства, расія, вакцына "спутник v", мзс рф, масква, сааз, расійскія вакцыны ад каронавіруса\n14:59 12.03.2021 (абноўлена: 15:33 26.03.2021)\n© Sputnik / Рамиль Ситдиков / Перайсці ў фотабанкВакцына ад COVID-19 "Sputnik V"\nМІНСК, 12 сак – Sputnik. Першая ў свеце зарэгістраваная вакцына ад каронавіруса "Спутник V" працягвае пацвярджаць сваю эфектыўнасць, адзначыла афіцыйны прадстаўнік МЗС РФ Марыя Захарава.\nРасійскі прэпарат ад COVID-19 ухвалены ўжо ў 50 дзяржавах свету, паведаміла яна. Нагадаем, у чацвер 50-й краінай, якая зарэгістравала "Спутник V", стала Намібія.\n"Створаная ў Расіі вакцына супраць каронавіруснай інфекцыі "Спутник V" працягвае пераканаўча даказваць сваю эфектыўнасць як у нашай краіне, так і за яе межамі. Прэпарат ужо адобраны для выкарыстання ў 50 краінах, гэта робіць яго другім у свеце па колькасці нацыянальных рэгістрацый", - цытуе Захараву РІА Навіны.\nРасія не збіраецца палітызаваць тэму вакцын ад каронавіруса, а таксама ўдзельнічаць у інфадэміі, падкрэсліла афіцыйны прадстаўнік МЗС РФ.\n"Мы дакладна не збіраемся палітызаваць гэтае пытанне, мы дакладна не ўдзельнічаем ні ў якіх палітычных гонках або ўжо тым больш у інфадэміі", - сказала яна.\nРазам з тым, Захарава адзначыла, што Расія становіцца аб'ектам вялікай колькасці недакладнай інфармацыі аб вакцынах, што вырабляюцца ў РФ і пра тое, як краіна спраўляецца з пандэміяй ў цэлым.\nБыло праведзена некалькі фаз клінічных выпрабаванняў. Прамежкавыя вынікі III фазы клінічных выпрабаванняў паказалі, што эфектыўнасць вакцыны "Спутник V" склала больш за 90%, прычым прэпарат цалкам абараняе чалавека ад цяжкай формы каронавіруснага захворвання.\n9 сакавіка, 12:48\n"ЭпиВакКорона" - другая расійская вакцына ад COVID-19. Гэта прэпарат для прафілактыкі новай каронавіруснай інфекцыі, распрацаваны Дзяржаўным навуковым цэнтрам вірусалогіі і біятэхналогіі "Вектор".\n"ЭпиВакКорона" характарызуецца арэактагеннасцю і найвышэйшай бяспекай, нядаўна вакцыну ўхвалілі для выкарыстання людзьмі старэйшымі за 60 гадоў.\nУ лютым у Расіі быў зарэгістраваны трэці прэпарат ад каронавіруса - "Ковивак" ад Цэнтра ім. Чумакова. У адрозненне ад большасці створаных у свеце прэпаратаў, ён з'яўляецца цалкамвірыёнай вакцынай, гэта значыць утрымлівае ў сабе цэльны, але забіты вірус Sars-Cov-2, а не яго часткі.


Рэйтынг фільмаў 2017 спіс Рэйтынг фільмаў 2017 спіс\nРэйтынг фільмаў 2017 спіс\nТОП лепшых фільмаў 2017 года ў праглядам\nТры ікса: Сусветную панаваннеМесца «1»\nНа пяцьдзесят адценняў цямнейМесца «2»\nПіраты Карыбскага мора: Мертвецы ..Месца «3»\nЦіхаакіянскі рубеж 2Месца «7»\nВарты Галактыкі 2Месца «8»\nТор: РагнарёкМесца «9»\nфарсаж 8Месца "10"\nКонг: Востраў чэрапаМесца «11»\nДжон Уік 2Месца «14»\nСямейка Крудс 2Месца «15»\nмагутныя рэйнджарыМесца «17»\nТрансформеры: Апошні рыцарМесца «18»\nПрывід ў даспехахМесца «19»\nратавальнікі МалібуМесца «20»\nцелаахоўнік кілераМесца «21»\nМеч караля АртураМесца «22»\nЧужы: ЗапаветМесца «23»\nЧалавек-павук: Вяртанне дадомуМесца «24»\nчорная ПантэраМесца «25»\nтанцы да смерціМесца «26»\nЗакінуты горад ZМесца «27»\nцёмная вежаМесца "29"\nВаляр'ян і горад тысячы планетМесца «31»\nцюльпаны ліхаманкаМесца «33»\nДивергент, кіраўнік 4Месца «34»\nВельмі дрэнныя дзяўчынкіМесца «35»\nГадкае я 3Месца «36»\nпадчас першыхМесца «37»\nНязведанае: Поспех ДрэйкаМесца «38»\nКухня. апошняя бітваМесца «39»\nЗа мяжойМесца «40»\nБеглы ў лабірынце: ЛекіМесца «42»\nтачкі 3Месца «43»\nПланета малпаў: ВайнаМесца «44»\nсысці прыгожаМесца «45»\nПрыгажуня і пачвараМесца «46»\nпіла 8Месца «48»\nКунг-фу ёгаМесца «49»\nКалі б я была мужчынамМесца «50»\nГуляй, Вася!Месца «51»\nЭмоджи фільмМесца «52»\nТаямніца 7 сясцёрМесца «53»\nБабуля лёгкага паводзінМесца «54»\nКосмас паміж наміМесца «55»\nБеглы па лязе 2049Месца «56»\nЛіга справядлівасці: Частка 1Месца «57»\nСшытак СмерціМесца «58»\nЛега Фільм: БэтменМесца «59»\nСмурфики. Затерянная вёскаМесца «60»\nПраклён Аннабель: Зараджэнне злаМесца «62»\nПра каханнеМесца «64»\nсямейнае рабаваннеМесца «66»\nТ2 Трейнспоттинг (На ігле 2)Месца «69»\nсакрэтны агентМесца «70»\nбітва выкладчыкаўМесца «71»\nсабачая жыццёМесца «72»\nНад глыбінёй: Хроніка выжыванняМесца «73»\nАднакласніцы: Новы паваротМесца «74»\nматрыца часуМесца «75»\nСкайлайн 2Месца «76»\nДжиперс Криперс 3Месца «77»\n2pac: ЛегендаМесца «78»\nвыбухная бландынкаМесца «80»\nУвесь гэты светМесца «83»\nЛаві хвалю 2Месца «84»\nНягледзячы ні на штоМесца «85»\nХоврино. Блог з апраметнайМесца «87»\nKingsman: Залатое кальцоМесца «88»\nМаляня на драйвеМесца «89»\nмаёр ГромМесца «90»\nКаханне з абмежаванняміМесца «91»\nЖалезнае неба 2Месца «92»\nВыкідала: Эпічны замесМесца «93»\nТры дні да вясныМесца «94»\nЗорныя Войны: Апошнія джэдаіМесца «95»\nТры волата і прынцэса ЕгіптаМесца «96»\nГолас з каменяМесца «98»\nКаліфарнійскі дарожны патрульМесца «99»\nКультпоходы ў кінатэатры раней лічыліся ці ледзь не самым распаўсюджаным спосабам пацешыцца. У кіно хадзілі парамі, сем'ямі, і нават цэлымі калектывамі - класамі, студэнцкімі групамі, вытворчымі брыгадамі. Каб патрапіць на папулярны фільм часам даводзілася доўга стаяць у чэргах за квіткамі. Сучасная рэчаіснасць такая, што людзі больш схільныя праглядаць фільмы онлайн ў хатнім выгодзе.\nЧым жа прывабны прагляд лепшых фільмаў 2017 года на хаце? Адказы на гэтае пытанне відавочныя: Па-першае, каб бясплатна паглядзець цікавіць фільм, трэба проста знайсці яго на старонцы сайта, карыстаючыся адмысловымі фільтрамі. Тут у наяўнасці эканомія грошай на квітках і кошту праезду ў кінатэатр і назад. Па-другое, чалавек пазбаўлены ад збораў, не трэба марнаваць час на тое, каб дабрацца да кінатэатра і назад дадому. Па-трэцяе, дома няма хрумсткіх папкорнам і чыпсамі старонніх людзей з іх раздражняльнымі каментарамі. У чацвёртых, у хатнім становішчы ў выпадку кінасеанса можна арганізаваць для сябе ўмовы максімальнага камфорту - можна сядзець за накрытым сталом, зручна разваліцца ў крэсле, ляжаць на мяккім канапе ці на дыване, пры неабходнасці заўсёды можна перапыніць прагляд, і працягнуць яго з таго ж самага месцы.\nГісторыя развіцця онлайн фільмаў\nГісторыя онлайн кіно налічвае прыкладна 10 гадоў. Яна бярэ пачатак у часы, калі кошт карыстання інтэрнэтам вызначалася ў залежнасці ад колькасці спажытых мегабайтаў. Многія спецыялісты ў галіне камп'ютэрных тэхналогій ужо тады працавалі над праектамі, якія дазвалялі б у рэальным часе праглядаць кінафільмы. Аднак у сувязі з абмежаваннямі па трафіку, павольнай хуткасцю і высокай коштам карыстання інтэрнэтам дадзеныя распрацоўкі вяліся не надта актыўна. На якасны прагляд аднаго фільма ў рэжыме онлайн марнавалася да 400 Мб, што займала значную частку трафіку з пакета, які прадаставіў правайдэр. З прычыны гэтага глядзець кіно онлайн было вельмі дорага і далёка не ўсім даступна.\nСёння дзякуючы тэхнічнаму прагрэсу і развіццю кампутарных тэхналогій сітуацыя змянілася. З'явіліся новыя магчымасці хуткай перадачы інфармацыі. Гэта дазволіла правайдэрам зняць часовыя ліміты і ўсталёўваць вельмі дэмакратычныя хуткасныя тарыфы на паслугі. У выніку такой палітыкі колькасць карыстальнікаў інтэрнэту шматкроць узрасла, а значыць і павялічыўся попыт на забавы. Рэагуючы на актыўнасць насельніцтва, у інтэрнэце сталі ўзнікаць і развівацца забаўляльныя парталы, у тым ліку і сайты, якія паказваюць фільмы навінкі 2017 года ў онлайн рэжыме.\nМы становімся сведкамі зараджэння новай традыцыі, калі замест паходу ў кінатэатр родных і знаёмых запрашаюць да сябе дадому на сумесны прагляд кінафільмаў. Змест фільматэку спецыялізуюцца на кіно сайтаў здольна адпавядаць самым патрабавальным густам. Тут ёсць і класічныя карціны з залатога фонду, і навінкі, створаныя айчыннымі і замежнымі кінематаграфістамі і нават фільмы 2017 года, якія ўжо можна паглядзець у добрай якасці.\nАматары кіно сёння пазбаўленыя ад пошукаў любімых фільмаў і навінак у крамах. Усё гэта можна знайсці ў сябе дома, вядома пры ўмове, што маецца кампутар і доступ у інтэрнэт. Зусім не абавязкова быць спецыялістам у галіне камп'ютэрных тэхналогій, каб ладзіць сабе і сваім блізкім прыемныя кінавечароў. Пошук фільмаў займае ўсяго некалькі хвілін, трэба зрабіць толькі некалькі націскаў на кнопкі.\nКаб вытрымаць у канкурэнтнай барацьбе за карыстальніка, ВикуМувис вельмі хутка рэагуе на з'яўленне новых кінакарцін у шырокім пракаце. Тут навінкі з'яўляюцца амаль адразу ж і заўсёды ёсць спіс лепшых фільмаў 2017. Таксама сайт прапаноўвае для прагляду кінафільмы, якія нават заўзятыя кінаманы, якія лічаць сябе спецыялістамі ў сферы кінематографа, ніколі не бачылі. Самыя патрабавальныя карыстальнікі, наведаўшы киносайт, не змогуць прад'явіць прэтэнзій да якасці прагляду. НD-якасць - гэта заўсёды самы высокі ўзровень выразнасці і гучання. Увазе гледачоў, якія карыстаюцца паслугамі сайта, прапануецца велізарны лік якасных кінакарцін для прыемных праглядаў.\nДля любога сучаснага чалавека, жаданне паглядзець кінакарціну ў выдатнай якасці лёгка выканальнымі. Дадзены сайт мае вялікую фільматэку, здольнай задаволіць запыты кінааматараў любога ўзросту. Дзеці тут знойдуць маляўнічыя і добрыя мультфільмы. Для жаночай аўдыторыі маюцца карціны - меладрамы з кранальнымі любоўнымі і сямейнымі гісторыямі. Аматарам вострасюжэтных фільмаў прапануюцца фантастычнае і прыгодніцкае кіно, баевікі і дэтэктывы.\nАдметнай рысай онлайн-кінатэатра з'яўляецца тое, што прагляд кінафільмаў можна ажыццяўляць на любой прыладзе няважна, што гэта - Android, iPad або iPhone. Сайт даступны для карыстальнікаў у любы час сутак, на любым тэлефоне і планшэце. Прыемна ўсведамляць, што дзе б ты не знаходзіўся, заўсёды ёсць магчымасць такога добрага адпачынку, як асалода каханым фільмам.


Масленічныя гульні моладзі або самы час для вяселляў - 13.03.2021, Sputnik Беларусь\nЭтнограф Ларыса Мятлеўская распавядае пра зімовы мясаед і раскрывае сакрэты моладзевых гулянак. 13.03.2021, Sputnik Беларусь\nНашы продкі лічылі, што чалавеку, які дрэнна і сумна правёў Масленіцу, не будзе шанцаваць на працягу ўсяго года. У народзе тыдзень, на якім сустракаюць гэта свята, называюць Мясаедам. Мясаед – перыяд часу, калі ўжываецца мясная і малочная ежа. Мясаеды бываюць у кожную пару года, але зімовы Мясаед – асаблівы!Рыхтуючыся да мясапуснай суботы разважала, што прыгатаваць да святочнай вячэры. Справа сур'ёзная, будзем памінаць дзядоў і баб, і ўсіх, каго няма. У размове з мамай гаворка зайшла аб Мясаедзе і раптам яна ўсміхнулася і заспявала:Дубровенскія бліны на Масленіцу Ды гэта ж бабуліна прыпеўка часоў калектывізацыі! Пацешна, парадкі новыя, а памяць аб народных традыцыях – стойкая, жывая.Калісьці ад Каляд да Масленіцы быў самы спрыяльны час для вяселляў. Па першае, яшчэ не ўсе прыпасы з’едзеныя і ёсць што падаць на стол, а па другое, як пачнуцца звыклыя земляробчыя клопаты – будзе не да гулянак. Чакай тады восені, калі збяруць ураджай, а птушка і скаціна нагуляе тлушчу на свежай траўцы. Вось чаму яшчэ якіх гадоў з восемдзесят таму так важна было ўзяць шлюб менавіта ў зімовы Мясаед. Хоць сабе і з дапамогай сельсавета!Ад старажытнасці і да сёння Масленіца – любімае народнае свята. Такі своеасаблівы антыдэпрэсант супраць існавання ва ўмовах цемры і халадэчы, калі толькі і забава, што схадзіць да суседкі "на сяло". А на Масленіцы, што ні дзень, то свята. Весяліцца трэба так, каб было ўсім чуваць. Не дарма ж у народзе казалі: "Якая ж гэта Масленіца, калі яе ніхто не чуе"! Вось і весяліліся ад душы паколькі ў межах народных традыцый можна было максімальна разняволіцца.Бабскія розбрыкі на Масленку Гуляюць усе: ходзяць адзін да аднаго ў госці, цешча афіцыйна любіць зяця, зяць частуе цешчу, бабы, намазаўшы шчокі бураком, а бровы ў сажу, куляюць у снег дагары нагамі трапіўшагася ім на сваю бяду мужычка, дзеўкі робяць набегі на хату сяброўкі-маладзіцы і трасуць яе падушкі, а тая мусіць адкупацца ад іх пачастункамі, пасля ўсе разам катаюцца на санках, бабы з’язджаюць з гары на пралках і вераць, што з гэтага будзе дужа добры лён, мужыкі катаюць жонак на санях і дораць ім падарункі… І ад усяго гэтага ў паветры зашкальвае каханнем. І ўсё гэта звязана з жаданнем наблізіць вясну з яе вечным адраджэннем плодных сіл зямлі, забяспечыць багаты ўраджай і дабрабыт у гаспадарцы. Вось такая яна Масленка.А што ж моладзь? У моладзі свае задачы і звязаныя з імі забавы."Любіў хлопец дзеўку…"Ёсць думка, што ў мінулым дзяцей жанілі бацькі, не прыслухоўваючыся да іх пажаданняў у выбары сабе пары. У большасці выпадкаў так і было, бо каханне лічылася не галоўнай падставай для жаніцьбы. Словы з народнай песні яскрава сведчаць аб гэтым: "Любіў хлопец дзеўку, любіў ды не ўзяў".І ўсё ж бацькі былі не супраць, каб дзеці мелі магчымасць знаёміцца, сябраваць. Дарэчы для гэтага ў тагачаснай вясковай моладзі было не мала магчымасцей для знаёмства і збліжэння. Гэтаму садзейнічала ўся сістэма каляндарных святаў і абрадаў, якія былі той самай нагодай для сустрэч. Праз традыцыйныя нормы паводзін у нязмушаных абставінах хлопцы і дзяўчаты выяўлялі свае сімпатыі і антыпатыі.Масленіца, якая звычайна адбывалася ў прадвесні, была поўная рамантычных адносін. Але моладзь сустракалася не толькі падчас абрадавых дзей і гулянняў. Таксама выглядалі жаніхоў і нявест у царкве, на базары, на вечарынках (попрадкі, вячоркі) у час сумеснай працы на талоках.Паводле народнага меркавання, выгадным жаніхом лічыўся працавіты, спакойны, "няп’юшчы" хлопец з заможнай сям’і. Выгаднай нявестай – працавітая, здаровая дзяўчына, за якую давалі багатае прыданае: новую хату, грошы, карову, каня, пчол, зямлю.Каб усё нарэшце склалася найлепшым чынам над складаннем лёсу працавалі ўсе: бацькі, самі маладыя, сваякі, запрошаныя сваты, аднавяскоўцы."А ты ж маладзенькі не скупіся, за калодачку расплаціся!"Перадвясельныя гульні моладзі ў МасленіцуКалодка.Як масленічная забава некаторыя з гэтых старажытных гульняў працягваюць сваё існаванне ў святочных праграмах і цяпер. Найбольш папулярная гульня "калодка". Калодка не столькі гульня, колькі своеасаблівы знак – напамін усім хлопцам і дзеўкам, якія адкладаюць шлюб у доўгую скрыню, паспяшацца з жаніцьбай, замужжам.Перад запальваннем вогнішча на Масленку Гульня заўсёды суправаджаецца жартоўнымі прыпеўкамі любоўна-шлюбнага характару. Так у Хоцімскім раёне можна было пачуць:А хто замуж пайшоў, тэй с ума сыйшоў".Існавала калодка "ад дзевак" і калодка "ад хлопцаў". На Магілёўшчыне калодка "ад дзевак" уяўляла сабой кавалак нятоўстага дрэва ў 30-40 см даўжынёй, упрыгожаны стужкамі і кветкамі з рознакаляровай паперы. Падчас гульні нежанатаму хлопцу знянацку навешвалі на шыю або прымацоўвалі да нагі драўляную калодку. Цягай яе пасля, пакуль не адкупішся ад вясёлай і несуцішнай дзявоцкай і нават жаночай кампаніі. Да нядаўняга часу ў Чавускім раёне дагэтуль памятаюць гэты масленічны звычай:Калодка "ад хлопцаў" іншая. У Шклоўскім раёне рабілі так:Дарэчы, гадоў сто таму на кірмашах Віцебшчыны маглі прыспешыць і незгаворлівых нявест. Як? Ды вельмі проста. У натоўпе, непрыкметна прышпільвалі да спадніцы ганарліўкі сапраўднага салёнага селядца проста з бочкі! Вось такія забавы.Выкраданне лялькі.З кавалка тканіны рабілася лялька і ставілася на двары ў хлопца. Потым дзеўкі кралі яе і неслі ў двор дзяўчыны, якую кахаў хлопец. Гэта азначала, што хутка паміж імі павінна быць вяселле.Цягаць доўбню*.Дзяўчаты выкрадалі доўбню з той хаты, дзе жыў нежанаты хлопец. Прывязвалі да яе абору (шнур ад лапця) і цягнулі па зямлі ў суседнюю вёску. Іншы раз чаплялі да воза. Калі хлопцы заўважалі, то стараліся выхапіць доўбню ад выкрадальніц.Лічылася, што хлопец паедзе сватацца ў тую вёску, дзе знаходзіцца доўбня.Група дзяўчат выкрадала на чыім-небудзь двары доўбню, абносіла яе вакол вёскі і накіроўвалася ў суседнюю. Там яны яе хавалі.Гэта рабілася для таго, каб у суседняй вёсцы дзяўчаты сядзелі як доўбні, а іх хутка ўзялі добрыя хлопцы.Але пакінем у баку чытаць аб сямейнах-любоўных клопатах моладзі і ўспомнім, што час падысці да стала, на якім красуюцца жоўценькія і круглыя блінцы. Яны так нагадваюць цёплае вясновае сонейка!Несумнай вам Масленкі, сябры!*Доўбня – гэта спецыяльнае метровае паленка, з аднаго боку патончанае для зручнасці трымання ў руках. Яе выкарыстоўваюць пры колцы тоўстых дроў, б’ючы па абуху сякеры.\nцiкавосткi, грамадства, культура, у беларусі, гульні, моладзь, вяселле, этнограф, ларыса мятлеўская, спадчына: традыцыі і вераванні нашых продкаў\n© Photo : Ларыса МятлеўскаяБлін са скабкамі на Масленіцу\n© Photo : Ларыса МятлеўскаяДубровенскія бліны на Масленіцу\n© Photo : Ларыса МятлеўскаяБабскія розбрыкі на Масленку\n© Photo : Ларыса МятлеўскаяПерад запальваннем вогнішча на Масленку


20 сьнежань 2007, 13:35\nКаб ня гэтая крымінальная справа, Артур выйшаў бы на волю 10 дзён таму. Два гады таму Артур Фінькевіч быў арыштаваны і пакараны абмежаваньнем волі за палітычныя графіці. Падчас адбыцьця пакараньня на юнака некалькі разоў накладалі спагнаньні за парушэньні рэжыму, зь якімі ён ня быў згодны, але абскардзіць гэтыя пакараньні яму не ўдалося.\n19.20 Фінькевіча асудзілі на паўтара году. Ён будзе адбываць пакараньне ў турме агульнага рэжыму. Рашэньне суду паплечнікі моладзевага актывіста, якія знаходзіліся ў залі, сустрэлі воклікамі “Ганьба!”\n17.20 Прадстаўніца дзяржаўнага абвінавачваньня запатрабавала пакараць Артура Фінькевіча на 2 гады зьняволеньня.\n16.35 У судзе над Артурам Фінкевічам абвешчаны кароткі перапынак. Судзьдзя апытала сьведкаў па справе. Усе яны былі супрацоўнікамі калёніі. Пасьля перапынку павінны пачацца спрэчкі бакоў.\n14.00 Пачаўся допыт сьведкаў.\n13.45 У судзе абвешчаны перапынак на 10 хвілінаў. Пасьля мэдычнага агляду судзьдзя заявіла, што Артур Фінькеівч можа ўдзельнічаць у судовым працэсе.Суд заслухаў дзяржаўнага абвінаваўцу і паказаньні А.Фінькевіча. Паводле абвінаваўцы, за час зьняволеньня А.Фінькевіч ня стаў на шлях выпраўленьня. Яна спаслалася на неаднаразовыя парушэньні Артурам парадку знаходжаньня ў спэцкамэндатуры і вынесеныя спагнаньні. Яму вынесьлі чатыры вымовы і два афіцыйныя папярэджаньні. 22 кастрычніка на А.Фінькевіча заявлі крымінальную справу, а потым зьмясьцілі ў сьледчы ізалятар.\nА.Фінькевіч часткова прызнаў факты абвінавачаньня, але сказаў, што на тое былі прычыны. Ён заявіў, што гэта справа палітычная. У спэцкамэндатуры на яго аказваўся беспрэцэдэнтны ціск. Намесьнік начальніка па выхаваўчай працы казаў, што А.Фінькевіча ўсё роўна перавядуць у турму, а супрацоўнікі КДБ спрабавалі яго завэрбаваць. Паводле А.Фінькевіча, адміністрацыю раздражнялі наведваньні палітыкаў і замежных дыпляматаў. Ён кажа, што зьвяртаўся, каб яму скасавалі вымовы, але яму адмаўлялі, нягледзячы на актыўны ўдзел у грамадзкім жыцьці спэцкамэндатуры. А.Фінькевіч сказаў, што за час зьняволеньня ў яго пагоршыўся стан здароўя. "У дзень, калі мяне зьвінавацілі ў алькагольным ап'яненьні, а потым завялі крымінальную справу, я выпіў настойкі глоху і мэдычны прэпарат "Новапасіт". Спэцыяліст-нарколяг дапусьціў, што ўжытыя прэпараты маглі выклікаць ап'яненьне.\n13.30 Сябры і прыхільнікі Артура Фінькевіча не пакідаюць пляцоўку ля будынка суду Кастрычніцкага раёна Магілёва.\nПаводле Вячаслава Сіўчыка, міліцыянты імкнуцца запалохаць юнакоў і дзяўчат, якія апранулі майкі з партрэтам Артура Фінькевіча. Моладзь скандуе: “Свабоду Дашкевічу!” , “Жыве Беларусь!”.\n11.50 Суд прадоўжыў разгляд справы. Мэдыкі сказалі, што працэс можа працягвацца, бо ў падсуднага высокага ціску няма. У залю зноў прывялі А.Фінькевіча.\n11.40 Аляксандар Мілінкевіч, які прысутнічае на судовым працэсе, у інтэрвію “Свабодзе” сказаў:\n“Галоўнае тут сёньня – салідарнасьць. Вельмі шмат людзей, асабліва моладзі. Вельмі важна маральна падтрымаць Артура і выявіць несправядлівасьць гэтага суду.\nАртур, на жаль, выглядае кепска. Напачатку я меркаваў, што гэта адбітак псыхалягічнага кшталту, але цяпер усім відавочна, што ў хлопца дрэнны фізычны стан. Відавочна, што турма падкошвае здароўе юнака, ён пакутуе ад рэзкіх перападаў артэрыяльнага ціску”.\n11.30 Маці Артура Фінькевіча, якая прысутнічае ў залі суду, заявіла “Свабодзе” пра дрэнны фізычны стан сына.\n“Калі мы сустракаліся апошнім разам у лістападзе, то сын выглядаў значна лепш. Цяпер ён зусім слабы, – кажа спадарыня Марыя, – відавочна, што ў яго павышаны ціск. Гэта здараецца ў экстрэмальных сытуацыях. Баюся, што ў перапынку суда мэдыкі напампуюць сына ўколамі і судзьдзя прадоўжыць яго дапытваць”.\n11.15 Ля будынка суду Кастрычніцкага раёна Магілёва, дзе разглядаецца справа супраць актывіста Маладога фронту Артура Фінькевіча, сьпяваюць гімн “Магутны Божа”. Тут сабраліся больш як трыццаць актывістаў апазыцыі.\nЯк паведаміў “Свабодзе” праваабаронца Вячаслаў Сіўчык, грамадзкіх актывістаў з Менска, Салігорска, Баранавічаў і іншых рэгіёнаў Беларусі не пусьцілі ў залю суду.\n“Дзьверы ў суд ахоўваюць міліцыянты, – гаворыць Вячаслаў Сіўчык, – а да нас не стамляюцца зьвяртацца іншыя супрацоўнікі Магілёўскай управы ўнутраных спраў, якія загадваюць неадкладна разысьціся і пагражаюць затрыманьнямі”.\n10.50 У працэсе над Артурам Фінькевічам аб’яўлены перапынак. А.Фінькевіч заявіў, што яму дрэнна, у яго падвышаны ціск. Міліцыянты выклікалі “хуткую” дапамогу. Мэдыкі вырашаюць ці будзе сёньня працягнуты разгляд справы ў судзе.\nУ залі суду прысутнічаюць прадстаўнікі амбасады ЗША і менскага офісу АБСЭ.\nСупраць Фінькевіча сьведчаць каля 10 сьведкаў з боку абвінавачаньня.\nПрацэс вядзецца на беларускай мове. У суд выкліканы перакладчык.\nУ залі суду былі чуваць воклічы з вуліцы “Свабоду Дашекевічу!”, “Жыве Беларусь!” Каля будынку суду сабралася каля трыццаці актывістаў з плякатамі і бел-чырвона-белымі сьцягамі.\nСправу Артура Фінькевіча разглядае судзьдзя Натальля Крашкіна. Абараняць яго будзе мясцовы адвакат Ганна Рыбалка.\nПадтрымаць А.Фінькевіча прыехалі каля пяцідзесяці актывістаў, а таксама Аляксандар Мілінкевіч, Іна Кулей і бацька палітвязьня Зьмітра Дашкевіча. Таксама на працэс прыехалі журналісты, сярод якіх здымачныя групы беларускага і польскага тэлебачаньняў. Аднак тэлежурналістаў у залю не прапусьцілі. Рабіць відэа і фотаздымкі ў залі забаронена.


На Алімпіядзе быў прадстаўлены не толькі спорт, але і мастацтва | zviazda.by\nХатняя старонка » Спорт » На Алімпіядзе быў прадстаўлены не толькі спорт, але і мастацтва\nАднойчы, пажадаўшы аб'яднаць мастацтва са спортам, заснавальнік сучаснага алімпійскага руху барон П'ер дэ Кубертэн прапанаваў уключыць у праграму Алімпійскіх гульняў конкурсы мастацтваў. Ён лічыў, што на Гульнях медалі павінны ўручацца не толькі пераможцам у спартыўных спаборніцтвах, але і за мастацкія работы, якія мелі непасрэднае дачыненне да спорту.\nІдэя дэ Кубертэна атрымала падтрымку не адразу, конкурсы мастацтваў увайшлі ў праграму Алімпійскіх гульняў толькі ў 1912 годзе (на V летніх Алімпійскіх гульнях у Стакгольме). Тады ў іх прынялі ўдзел усяго 35 чалавек, аднак узнагароджанне медалямі адбылося па ўсіх катэгорыях.\nІснавала катэгорыя «Архітэктура», у 1924 годзе да яе дадаўся літаратурны конкурс, а ў 1928 і 1948 гадах гэтую катэгорыю падзялілі на «Драму», «Лірыку» і «Эпас». Згодна з правіламі, работы, прадстаўленыя ў катэгорыі «Літаратура», павінны былі быць не больш за 20 тысяч слоў і суправаджацца перакладам на французскай ці англійскай мове.\nАкрамя таго, з 1932 года існаваў музычны конкурс, праз чатыры гады катэгорыю падзялілі на падкатэгорыі: «Аркестр», «Інструментальная музыка», «Сола, хор». Са з'яўленнем конкурсаў мастацтваў існавала і катэгорыя «Жывапіс», якую ў 1932 годзе падзялілі на «Карціны», «Малюнкі», «Акварэлі» і «Гравюры». Пазней дадаліся падкатэгорыі «Рэкламная графіка», «Друкаваная графіка» і «Афорт» (разнавіднасць гравюры на метале). Скульптурны конкурс таксама падзялілі на дзве катэгорыі — «Статуя» і «Рэльеф», а пазней да іх дадаліся яшчэ дзве — «Медалі» і «Спартыўныя значкі».\nУ конкурсах удзельнічалі не толькі мастакі, архітэктары, скульптары, але і самі спартсмены. Напрыклад, амерыканскі стралок Уолтар Уайнэнс удзельнічаў і ў конкурсе скульптур, а венгерскі плывец Альфрэд Хаёш стаў прызёрам у катэгорыі «Архітэктура». Акрамя таго, на V летніх Алімпійскіх гульнях 1912 года ў Стакгольме ў літаратурным конкурсе прыняў удзел і сам П'ер дэ Кубертэн з «Одай спорту», выступаючы пад псеўданімам.\nНягледзячы на тое, што конкурсы мастацтваў былі досыць папулярныя ў публікі, у 1949 годзе на кангрэсе Міжнароднага алімпійскага камітэта быў разгледжаны даклад, у якім гаварылася, што амаль усе ўдзельнікі гэтых конкурсаў з'яўляліся прафесіяналамі і займаліся мастацтвам за грошы, што супярэчыць аматарскаму статусу Алімпійскіх гульняў. Таму ў 1954 годзе было прынята рашэнне замяніць конкурсы мастацтваў выставамі, без узнагароджання медалямі.\n912 Следчыя разбіраюцца з жыхаром Рагачоўскага раёна, якога згубілі праваахоўнікі


У чым розніца паміж гіграскапічным і абязводжвальным сродкам? 2020\nУ чым розніца паміж гіграскапічным і абязводжвальным сродкам?\nГіграскапічны агент паглынае ваду на яго паверхні. Прыкладамі з'яўляюцца соль, гідраксід натрыю, сілікагель, некаторыя прадметы адзення, такія як бавоўна, лён, хаця і незвычайныя, высушаныя расліны ў вільготнай атмасферы могуць адчуваць сябе рассыпістымі да скурыстых. Фермеры выкарыстоўваюць гэты прынцып для перапрацоўкі некаторых тытунёвых вырабаў, таму што з імі нельга абыйсціся без разбурэння.\nАбязводжваючы сродак выдаляе ваду там, дзе яна маецца. Прыклады ўключаюць серную кіслату, саляную кіслату, воцатную кіслату і многія іншыя хімічныя злучэнні. Розніца паміж гіграскапічным і абязводжвальным заключаецца ў тым, што гіграскапічныя могуць змяняцца ад вільготных да сухіх, змяняючы тэмпературу і / або адносную вільготнасць, а абязводжвальнае злучэнне звязваецца з вадой там, дзе ён хімічна звязваецца з малекуламі вады. Абязводжвальны агент павінен падвяргацца цяпла, іншай энергіі, напрыклад электралізу або іншаму хімічнаму рэчыву, каб разарваць сувязі і вызваліць ваду.


Гарадзенскімі ўладамі прынята рашэньне адсьвяткаваць 200-я ўгодкі ўтварэньня Гарадзенскае губэрні. Узьнікла яна паводле ўказа цара Аляксандра І. Цяперашнімі ўладамі пакуль толькі створаны аргкамітэт, які ўзначаліў старшыня абласнога выканкаму Аляксандар Дубко.\nЗараз чыноўнікі думаюць, як адзначыць гэткую падзею. Ёсьць, напрыклад, задума стварыць партрэтную галярэю ўсіх царскіх губэрнатараў і старшыняў абласнога выканкаму савецкага часу.\nЗрэшты, час ёсьць. Угодкі будуць адзначацца ажно ў верасьні наступнага году. Хаця, як звычайна ў падобных выпадках, існуе некаторая блытаніна. У 1801 годзе цар падзяліў Літоўскую губэрню на Віленскую і Слонімскую. А ўжо Слонімская праз год была пераназваная ў Гарадзенскую.\nАле Слонімшчына сваю дату ўжо адзначыла — калі напачатку года ўлады сьвяткавалі гадавіну заснаваньня раёнаў пасьля далучэньня Заходняе Беларусі да БССР. Гэтая тэндэнцыя — праводзіць урачыстасьці з нагоды розных савецкіх і царскіх угодкаў яшчэ больш узмацняецца.\nНапрыклад, некалькі гадоў таму ўлады забаранілі адзначыць 500-годзьдзе наданьня Горадні Магдэбургскага права й славутага герба з аленем сьвятога Губэрта на шчыце. Затое было адзначана 120 гадоў з часу пракладкі царскімі ўладамі ў горадзе вадаводных рынаў. Хаця першы вадавод існаваў у Горадні з 1541 году…\nСтаршыні абласнога выканкама Дубко вельмі падабаецца, калі яго называюць губэрнатарам. Ён неаднаразова заяўляў, што яго любімым дзяячом зьяўляецца царскі гарадзенскі губэрнатар Сталыпін. Дубко нават публічна цытаваў Сталыпіна наконт таго, што «нам, — маўляў, — патрэбная моцная Расея».\nДарэчы, гарадзкі выканкам яшчэ раней замовіў аднаму мастаку партрэтную галярэю вялікіх гарадзенскіх дзяячоў. Публіка, якая прыйшла на яе адкрыцьцё, была непрыемна ўражана, убачыўшы сярод вялікіх князёў і каралёў усё таго ж Сталыпіна.\nНядаўна адбылася ўрачыстасьць заснаваньня цяперашняе абласное бібліятэкі імя акадэміка Карскага, якой 170 гадоў. Адзін сталічны чыноўнік, з удзячнасьцю ўзгадваючы пра царскага губэрнатара, пры якім адкрылася бібліятэка, правёў паралель у сёньняшні дзень, назваўшы Дубко «генэрал-губэрнатарам». Як кажуць, «абвержаньня не прагучала». Хаця пасада генэрал-губэрнатара была вышэйшаю за проста губэрнатарскую. Але што пра гэта казаць, калі й губэрняў у нас, пакуль што яшчэ, дзякуй Богу, няма.


Быхаў з Максімам Іўкіным – Haroshak.by\nБыхаў з Максімам Іўкіным\nmozart\tВерасень 14, 2018\nНаш новы герой – музыкант Максім Іўкін, лідар гурта “Балцкі Субстрат”. Разам з ім “Ногі ў рукі” выправіліся ў Быхаў – разабрацца, што змянілася ў горадзе з часоў Баркалабаўскага летапісу.\nМаксім называе горад Старым Быхавам. Для яго горад – гэта найперш легендарная гісторыя. З 1590 года тут, на стромым беразе Дняпра, стаяў замак. Спачатку драўляны, пасля – мураваны, узведзены па найшоўшых галандскіх тэхналогіях. І за ўвесь час гэты замак ніколі не быў узяты з бою. Ні разу не ўдалося нашым усходнім суседзям, аматарам ваенных паходаў, зваяваць Быхаў.\nПодкупы ды змовы – іншая справа…\nШто не зрабілі маскавіты, тое зрабіў час. Цяпер замак завецца руінамі, у што мясцовыя яшчэ не да канца вераць. Яны дагэтуль кажуць: прыедзеш на быхаўскі вакзал – проста па Леніна дойдзеш да замка. Не да руінаў. Самае прыкрае, што разбурацца ён пачаў не ў ваенны час (у нас усякае знішчэнне знакавых аб’ектаў спісваюць на вайну), і нават не ў савецкі, калі ўладнае варварства прайшлося катком па Беларусі. Замак здаў у апошнія дзесяцігоддзі, а ў 2004-м яго дабіў пажар.\nАле не замкам адзіным. Быхаў – гэта гісторыя яўрэяў: тут з XVI стагоддзя стаіць сінагога, якая амаль не змянілася. У Быхаве бярэ пачатак “белы рух”: тут былі ўвязненыя карнілаўцы і сам генерал Карнілаў. Асобная старонка ў жыцці горада – ваенная. Максім асабліва падкрэслівае, што развіццё Быхава стрымлівалі штучна. Не будавалі дамоў вышэй за пяць паверхаў. Не давалі расці ўшыркі. Усё праз ядзерную зброю, якая захоўвалася на засакрэчанай тэрыторыі ў межах горада. Сёння вы можаце свабодна праехаць па колішняй зоне ікс і дабрацца да ваеннага аэрадрома. Месца, закрытае для простых смяротных, цяпер прымае сотні гасцей на аўтагонках. А вялізныя бетонныя пліты з узлётных палосаў ляжаць па ўсім Быхаве – з іх склалі ходнікі.\nТаксама ў выпуску: Дзень пісьменства 2013, пойма Дняпра, лясгас на месцы турмы, драўляная царква Святой Тройцы ХІХ стагоддзя, помнік Баркалабаўскаму летапісу і абразу Маці Божай Баркалабаўскай, быхаўскія муралы, скульптура “Прывітанне-развітанне” на гарадскім вакзале, яўрэйскія могілкі і помнік ахвярам Халакосту.