Галоўная ➠ Пра дызайн ➠ Спальни италия\nІтальянскія спальні спалучаюць якасць, стыльны дызайн і тэхналогіі. Ложка з гарнітура з артапедычнымі матрацам забяспечаць вам поўнае эмацыянальны паслабленне і здаровы сон.\nЕсли вас интересуют спальни италия цены, стоит заглянуть на этот сайт mebiclub.ru вы найдете спальни италия отличного качества и по доступной цене.\nМы прапануем купіць італьянскую спальню з шырокай калекцыі крамы. Вытанчаныя формы італьянскай мэблі не пакінуць вас абыякавымі. Спальні Італіі цэняцца не толькі дызайнам і выгодай, але і трываласцю. Надзейнасць канструкцыі гарантуе прадуманая да дробязяў кожная дэталь мэблі. Дрэва апрацоўваецца традыцыйнымі метадамі, што абараняе паверхню і здраджвае дадатковую трываласць матэрыялу. Набыццё італьянскай спальні са склада ў Маскве стане выгадным укладаннем грошай, яна праслужыць, як мінімум 10 гадоў! У памяшканні з мэбляй з Італіі атрымліваецца здаровая атмасфера - пры вырабе вытрыманыя еўрапейскія экалагічныя стандарты ISO-9001\nІтальянскі спальны гарнітур\nКаноны класічнага стылю - гэта натуральныя тоны, тонкая разьба, мастацкая роспіс, інкрустацыя і састаранае натуральнае дрэва. Італьянскі спальны гарнітур у класічным стылі уносіць элементы арыстакратызму ў інтэр'ер, стварае камфортную аўру.\nМэбля ў стылі мадэрн вырабляецца з высокатэхналагічных матэрыялаў і яе формы больш лаканічныя. Арыгінальны дызайн, стыльнае афармленне падгалоўя ложкаў, люстэркаў і пано робіць інтэр'ер элегантным і індывідуальным.\nГарнітур у стылі дэкаратыўнага мастацтва арт-дэко - гэта вытанчаны дарагі дэкор, натуральнае дрэва, скура экзатычных жывёл або каваныя падгалоўя, якія выглядаюць бязважкімі.\nРазнастайнасць дызайнерскіх рашэнняў стылю:\nфурнітура з каштоўных металаў\nкамбінаванне фактуры, узораў і колеру\nінкрустацыя з натуральнай скуры або абіўка камоды і шафы\nасіметрыя, геаметрычныя ўзоры або прамыя лініі\nскругленыя куты мэблі\nАпошні піск моды і наватарская функцыянальнасць\nКампазіцыйная гармонія спальнага гарнітура любога стылю валодае прыцягальнасцю і зачараваннем. У кожным выгіне разьбы бачна рука майстра. Прыгожы дызайн спалучаецца з прадбачлівай функцыянальнасцю і якасцю. Камоды і шафы аснашчаны не забіваў фурнітурай! Пуфы, туалетныя столікі і прыложкавыя тумбачкі - кожны элемент камплекты створаны для камфорту чалавека. Купляйце італьянскія спальні са склада ў інтэрнэт краме "Інтэр'ер-1".\nУслуги дизайн интерьера\nКампутарны стол. віды, матэрыялы, перавагі\nДизайн интерьера для коммерческих и частных интерьеров\nФарба для шпалер пад афарбоуку\nШторы оптам у маскве


15:39 16 снежня 2017, субота\nСкарачэнняў не будзе\nУ трэцім квартале 2015 года Расія плануе паставіць у Беларусь 5,5 млн тон нафты, паведамляе “Інтэрфакс” са спасылкай на крыніцу, знаёмую з сітуацыяй.\nГэты аб’ём прыкладна такі ж, як і пастаўкі нафты ў другім квартале 2015 года. Такім чынам, скарачэнняў паставак нафты з Расіі пакуль не плануецца, нягледзячы на тое, што са студзеня па май з Беларусі ў Расію было пастаўлена 249 тыс. тон паліва, або 44% ад абавязковага аб’ёму.\nКаб палепшыць свой дабрабыт, беларусы павінны праяўляць вялікую працоўную актыўнасць. Пра гэта заявіла міністр працы і сацыяльнай абароны Мар’яна Шчоткіна падчас наведвання Гродзенскай абутковай фабрыкі «Нёман».\nЧыноўніца сказала: «Мы паглядзелі, што амаль 93% беларусаў працуюць толькі на адной працы. Але калі мама займаецца дома дзецьмі, дык хай тата «пакруціцца».\nКарацей, практычна адкрытым тэкстам міністр параіла беларусам працаваць на дзвюх, трох і так далей работах. Але ці добра яна падумала?..\n«Дзве работы – гэта ўжо не праца, гэта адбыванне нумара ў двух месцах. Гэта халтура і безадказнасць, – упэўнены філосаф і журналіст Уладзімір Мацкевіч. – Уладам не патрэбна праца на вынік, ім трэба, каб людзі былі занятыя, загружаныя, несвабодныя. А вынікі, эфектыўнасць, прадукцыйнасць працы, годнае ўзнагароджанне за выніковасць працы – гэта буржуазныя замарочкі!»\nВам, паважаныя чытачы, чыя пазіцыя бліжэй? Давайце абмяркуем.\nЗ 1 ліпеня з абароту сыходзяць 50-рублёвыя купюры. Імі не будуць выдаваць рэшту ў магазінах, а цэннікі павінны акругліць. Абмяняць купюры можна будзе на працягу паўгода ва ўсіх банках краіны, і яшчэ на працягу паўгода (па 30 чэрвеня 2016 г.) – у Нацбанку.\nШтраф будзе істотны…\nУ Мінску плануюць зрабіць больш жорсткім адказнасць за парушэнне правілаў паркоўкі. Пра гэта паведаміў падчас прамой тэлефоннай лініі з насельніцтвам сталіцы першы намеснік старшыні Мінгарвыканкама Уладзімір Кухараў. Ён адказваў на пытанне мінчаніна пра няправільную паркоўку аўтамабіляў у дварах жылых дамоў, адзначыў, што аўтаўладальнікі, якія пакідаюць машыны на тратуарах і газонах, павінны адказваць за свае дзеянні па ўсёй строгасці закона, і тады парушальнікаў стане менш.\nУладзімір Кухараў праін-фармаваў, што ў Мінску разглядаецца пытанне аб узмацненні адказнасці за такія парушэнні. «Штраф за парушэнне правілаў паркоўкі павінен быць больш істотны», – падкрэсліў ён.\nУ дворнікі пайшлі…\n1 красавіка Мінску не хапала 783 дворнікаў,\nа з 1 чэрвеня вакансій засталося ўсяго толькі 72.\nГарадскія камунальнікі ўпэўнены: такая запатрабаванасць выклікана дэкрэтам аб дармаедах. Каб не плаціць штрафы, людзі шукаюць работу. Аднак натоўпу жадаючых прыбіраць двары ў ЖЭСах не асабліва рады. Калі дворнік працуе на стаўку, то ў месяц не зарабляе і трох мільёнаў, і, каб зарабіць больш, работнікі бралі паўтары стаўкі, а зараз іх гэтага пазбавяць. Не выключана, што больш працавітыя могуць звольніцца, бо затрымаць іх падпрацоўкай не атрымаецца. ЖЭС абавязана паведамляць аб наяўных згодна са штатным раскладам вакансіях у раённы аддзел працаўладкавання і прымаць на работу накіраваных адтуль саіскальнікаў.\nПа штаце ў мінскіх ЖЭС павінны працаваць 6419 дворнікаў з разліку 1 працаўнік на 1 норму (стаўку). На 1 чэрвеня фактычна працавалі 4874 чалавекі. Сярэдняя заработная плата дворніка на 1 чэрвеня складала 3 мільёны 846 рублёў.\nАлігарх Тапузідзіс – найбуйнейшы падаткаплацельшчык Мінска\nА дакладней «Тытунь-інвест», які належыць Паўлу Тапузідзісу, увайшоў у тройку найбуйнейшых падаткаплацельшчыкаў сталіцы. Апярэдзілі кампанію дзве арганізацыі з расійскім капіталам – «Газпром трансгаз Беларусь» і «Лукойл Беларусь».\nПаводле дадзеных мінскіх падаткавікоў, за 5 месяцаў бягучага года ў першую дзясятку плацельшчыкаў падаткаў у кансалідаваны бюджэт Мінска ўвайшлі таксама Мінскі завод вінаградных він, «Мінск Крышталь», «Беларусбанк», «Велком», «Мінскэнерга», Беларуская нафтавая кампанія і «Мабільныя ТэлеСістэмы».\nБуйнымі арганізацыямі Мінска ў бюджэт выплачана 11,0 трлн рублёў, або 31,1% кансалідаваных даходаў горада.


Читаем Детям Крыўда\nПрывык наш брыгадзір Ціхан Піліпавіч да свайго Мурзы: куды сам, туды і сабаку бярэ. Паехалі мы ў Сібір шукаць нафту, і Мурза з намі. Назвалі сабаку так за беленькую пляму пад вокам: нібыта замурзаны.\nУсю зіму наша група геолагаў жыла ў вялікім сяле, і брыгадзір прывучыў Мурзу прыносіць з крамы пакупкі.\nСпачатку Ціхан Піліпавіч разы тры схадзіў з ім у магазін сам, паказаў, дзе купляць, потым пасылаў ужо аднаго. Напіша запіску прадаўцу, што прадаць, паложыць яе разам з грашыма ў сумку і падасць Мурзу. А каб сабака ведаў, чаго ад яго хочуць, пакажа пусты пачак ад цукру. Мурза сказаць толькі не мог, а так усё разумеў: раз пусты пачак, значыць, цукар патрэбен. I ахвотна бег у краму. За гэта і яму перападаў то кавалачак цукру, то цукерка.\nІмчыцца Мурза па вуліцы з сумкаю ў зубах. Убачаць сабакі, з двароў павыбягаюць і аж захліпваюцца ад брэху, снег лапамі дзяруць, а ён у той бок і не глядзіць. Не можа Мурза адбрэхвацца, калі ў яго пашчы вяровачкі ад сумкі.\nТак бегаў ён усю зіму і вясну. Улетку нас перавялі на новае месца. На гэты раз мы паставілі палаткі каля раённага горада.\nНадвячоркам брыгадзір пайшоў з Мурзам да новага крамніка знаёміцца. Купіў, што трэба, палажыў у сумку і даў Мурзу несці. Сам распытаў у прадаўца, калі адчынена крама1, і сказаў, што будзе прысылаць сабаку.\nI Мурза штодня бегаў у краму адзін.\nАднаго разу мы агледзеліся, што мала чаю, і пасля полудня паслалі Мурзу купіць.\nДаўно мінуў час вярнуцца пасланцу з пакупкамі, а яго ўсё не было.\n«Ці не загінуў дзе? — занепакоіліся мы. — Трэба ісці шукаць».\nI трое нас пайшлі ў гарадок пасля работы. Крама была зачынена, і даведацца пра Мурзу мы нічога не змаглі. Вярнуліся назад, леглі спаць, але сон нікога не браў: надта шкада было сабакі.\nНастала раніца. Паснедалі моўчкі і, невясёлыя, пайшлі на працу. Пад полудзень Мурза прыбег да нашай вышкі з сумкаю ў зубах. Палажыў яе каля гаспадаровых ног і сам лёг на зямлю.\nРазвязаў Ціхан Піліпавіч сумку, а там запіска ад сельскага прадаўца: колькі за што заплочана і рэшта2 — тры капейкі.\nБрыгадзір так і ахнуў:\n— Значыць, ты прабег сёння восемдзесят кіламетраў?!\nМурза толькі вільнуў хвастом.\nПазней мы даведаліся пра ўсё. Гарадскі прадавец адлучыўся з крамы ў кантору. Мурза пастаяў, пастаяў каля зачыненых дзвярэй і пабег у сяло да ранейшага прадаўца. Відаць, вырашыў: не вяртацца ж назад з пустою сумкаю. Але і туды не паспеў — краму зачынілі. Там перачакаў да раніцы і вярнуўся з пакупкамі.\nМы яго не толькі цукрам, але і добрым кавалкам мяса пачаставалі за такую службу.\n3 таго часу пасылалі Мурзу ў краму толькі раніцай. I вось аднаго разу Мурза вярнуўся без нічога. Засмучаны, распластаўся ў палатцы на зямлі, палажыў на выцягнутыя лапы галаву і пазірае на нас спадылба́3. Клічам снедаць — не ідзе.\n— Што, страціў сумку з грашыма? — жартуем. I суцяшаем: — Не перажывай, з кожным можа стацца бяда… Пара рублёў — грошы невялікія.\nI пачалі мы гадаць, што магло з ім здарыцца ў дарозе.\n— Можа, з сабакамі недзе сця́ўся4, — казалі адны.\n— А можа, злыя людзі адабралі сумку і грошы, — казалі другія.\nПасля снедання Ціхан Піліпавіч пайшоў сам у магазін да прадаўца. Той шчыра расказаў, як было. Узяў ён ад сабакі сумку, выняў грошы і падаў яму пустую. Хацеў паглядзець, што будзе рабіць Мурза. Сабака зірнуў у сумку і не ўзяў. Тады прадавец пачаў адпускаць іншых пакупнікоў, а Мурза цярпліва пастаяў яшчэ некалькі хвілін і, пакрыўджаны, пайшоў з крамы.\nВярнуўся брыгадзір з сумкаю і паказаў Мурзу пакупкі. Як віхор, усхапіўся сабака, завіляў хвастом ад радасці і кінуўся лашчыцца5 да гаспадара.\nНазаўтра зноў паслалі Мурзу ў краму. На гэты раз ён ведаў, што рабіць. Прадавец дастаў грошы з сумкі, палажыў на прылавак, а сам пачаў чытаць запіску, што прадаваць на іх. Тут Мурза адразу палажыў на грошы абедзве лапы.\nПрадавец хацеў пералічыць грошы, але Мурза завурчэў. Гэта азначала: «Кладзі ў сумку пакупкі, возьмеш плату».\nI колькі разоў ні спрабаваў прадавец узяць грошы, Мурза не даваў.\nЛюдзі, што былі ў краме, абступілі, глядзяць, чым усё гэта скончыцца.\n— Ну што, калі ты такі недаверлівы, давай з рук у лапы абмяняемся, — засмяяўся прадавец і падаў сумку з пакупкамі.\nМурза спакойна ўзяў у зубы сумку, зняў лапы з грошай, і толькі яго бачылі ў магазіне.\n1 Кра́ма — невялікі магазін.\n2 Рэ́шта — здача.\n3 Спадылба́ — з-пад нахмураных броваў.\n4 Сця́цца — тут: счапіцца ў бойцы.\n5 Ла́шчыцца — з ласкаю гарнуцца да каго-небудзь.


Пра кнігу прафэсара Івана Чароты "Беларуская мова і царква".\n25 лістапад 2000, 15:00\nУдзельнікі: прафэсар БДУ Іван Чарота.\nАўтар і вядучы: Сяргей Абламейка. (эфір 25.11.2000).\nНапрыканцы лета сёлета ў Менску выйшла кніга прафэсара Івана Чароты "Беларуская мова і царква". Выданьне кніжкі фінансавалі Беларускае праваслаўнае брацтва Трох віленскіх мучанікаў і Петрапаўлаўскі сабор на Нямізе.\nТэма кніжкі вельмі актуальная сёньня. Беларуская мова перажывае ня лепшыя часы. У нядаўнім мінулым, калі сытуацыя была троху іншай, пра мову ў царкве даволі шмат пісалася ў друку, а таксама дэбатавалася ў навуковых кабінэтах. І вось прафэсар Чарота вырашыў, паводле яго словаў, перавесьці тэму з надзённа-палітычнага кантэксту ў навуковы і даць сапраўды яе навуковы аналіз.\nДа Івана Чароты пра беларускую мову ў царкве ўжо пісалі шмат яго вядомых папярэднікаў. Сярод іх і акадэмік Карскі, і прафэсар Доўнар-Запольскі, і паэт Палуян, і ксёндз Станкевіч, і айцец Леў Гарошка.\nІ вось госьць сёньняшняга выпуску Сымбаля Веры, загадчык катэдры славістыкі БДУ, сябра Біблейнай камісіі Беларускага эгзархату РПЦ, прафэсар Іван Чарота. Я прашу яго прадставіць слухачам зьмест ягонай кнігі.\n(Чарота: ) "Мая галоўная задача была ў тым, каб паказаць рэальны зьмест гэтай праблемы на цяперашні час, але, натуральна, высьвечваючы яго ўжо і з месцам гістарычным. Верагодна, паставіць пытаньне (наколькі я магу на яго адказаць – гэта цяжка, канешне, самому сьведчыць), але і пра пэрспэктывы вырашэньня праблемы "Беларуская мова і царква".\n(Абламейка: ) "Як выглядае справа, колькі гэтых перакладаў існуе, калі і як іх рабілі, зьмест Вашай кніжкі… Давайце трошачкі даткнемся яго".\n(Чарота: ) "Зьмест уключае ў сябе шэсьць разьдзелаў: "Беларуская мова ў рэлігійнай сфэры, спроба гістарычнага агляду", "Значэньне кірыламяфодзіеўскай спадчыны для беларусаў", "Асаблівасьці сучаснай моўнай сытуацыі ўвогуле", "Неаднамоўе, білінгвізм з розных пунктаў гледжаньня". Затым "Плённы вопыт перакладу Сьвяшчэннага Пісаньня на беларускую мову", асобна ідзе разьдзел "Інфармацыя пра дзейнасьць беларускай біблейнай камісіі", і потым выстаўляюцца асобна адкрытыя і спрэчныя пытаньні выпрацоўкі рэлігійнай тэрміналёгіі. Робяцца пэўныя падагульненьні. Вось я назваў зьмест асноўных раздзелаў.\nШто датычыцца бібліяграфіі, перакладаў Сьвяшчэннага Пісаньня, вось момант, які зьдзіўляе людзей, якія звычайна не займаліся гэтай праблемай. Справа ў тым, што колькасьць перакладаў Сьвяшчэннага Пісаньня, і асабліва Новага Запавету, на беларускую мову, больш, відаць, чым на любую іншую мову. Вось такі парадаксальны факт, на які ў нас не зьвярталі ўвагі. Я, натуральна, вымушаны быў у меру сваіх сьціплых магчымасьцяў хоць коратка ахарактарызаваць асноўныя пераклады, якія рабіліся".\n(Абламейка: ) "Але усё ж колькі такіх перакладаў?\n(Чарота: ) "Я не займаўся адмысловымі падлікамі, але сам пералік перакладаў займае тры кніжныя старонкі. Асноўныя з гэтых перакладаў – Луцкевіча, Гадлеўскага, Татарыновіча, Станкевіча, япіскапа БПЦ Мікалая, Сёмухі, Клышкі, кс. Чарняўскага, і асобныя выданьні ў перакладзе Пятроўскага, а таксама шэраг іншых, якія выдаваліся без намераў шырокага карыстаньня. Я ня здолеў зрабіць падрабязны, грунтоўны аналіз усіх выданьняў, а таму прысьвяціў больш увагі найбольш тыражнаму і вядомаму перакладу Васіля Сёмухі. Разам з тым, калі на маё меркаваньне, то з усіх выданьняў лепшае па якасьці Міхася Міцкевіча, брата Якуба Коласа, зробленае ім на эміграцыі".\n(Абламейка: ) "Але, здаецца, Міхась Міцкевіч выдаў толькі адно Эвангельле…\n(Чарота: ) "Ня толькі. У яго і выдадзеныя два перакладу, а ёсьць яшчэ і пераклады рукапісныя. Прычым ён перакладаў ня толькі Сьвяшчэннае Пісаньне, але і вельмі шмат багаслужбовых тэкстаў".\n(Абламейка: ) "Якія асноўныя высновы Вашай працы?"\n(Чарота: ) "Коратка іх сфармуляваць нялёгка, але тым ня менш. Па-першае, мова абмежаванага ўжытку (а менавіта такі рэальны статус нашай мовы), адпаведна, была і застаецца абмежаванай ва ўжытку царкоўным. Калі браць прычыны гэтага, то сьцьвярджаць катэгарычна, што на гэта ёсьць ліхая воля ўлады сьвецкай ці царкоўнай, абсалютна падставаў няма – і гэта пацьвярджаецца шматлікімі фактамі, якімі я валодаю, як сакратар Біблійнай камісіі.\nШто датычыцца пэрспэктываў, то ўсё будзе залежыць ад таго, наколькі сапраўды ў гэтым зацікаўленыя людзі, ужо рэальна ўцаркоўленыя людзі, і наколькі будуць уцаркаўляцца носьбіты мовы. Бо я магу прывесьці рэальныя факты, калі на беларускую літургію прыходзіць людзей мала. Добры прыклад таму – паніхіда па Ларысе Геніюш, якая служыцца на працягу шасьці гадоў у Петрапаўлаўскім саборы Менска. Напярэдадні яе шырока даюцца абвесткі для інтэлігенцыі, але сьвядомая інтэлігенцыя прысутнічае ў вельмі абмежаванай кольксьці".\n(Абламейка: ) "Такім чынам, Вы робіце выснову, што калі ўзьнікнуць запатрабаваньні грамадзтва, то рэакцыя Царквы на гэта будзе нармальнай?"\n(Чарота: ) "Стварэньне Біблейнай камісіі і яе праца ёсьць лепшае сьведчаньне таму, што Царква зацікаўленая. І ніводнае ня толькі афіцыйнае заявы супроць мовы, але і ніводнай размовы ад герархаў Беларускай Праваслаўнай Царквы я ня чуў, і, упэўнены, што не магу пачуць. Сапраўды гучалі папярэджаньні супроць радыкальнага ўводу беларускай мовы ў багаслужэньне, а тым больш супроць замены царкоўнаславянскага багаслужэньня беларускім. Вядома, перш-наперш я тут кажу пра вопыт Праваслаўнай царквы. Але, як я вам назваў, пераклады зробленыя і неправаслаўнымі не для праваслаўных. Таму я праводзіў аналіз друку ня толькі праваслаўнага, але і каталіцкага, і уніяцкага па гэтым пытаньні".\n(Абламейка: ) "І што паказвае аналіз каталіцкіх і уніяцкіх выданьняў?"\n(Чарота: ) "У прынцыпе тут нічога не мяняецца. Агульны прынцып той самы – наколькі мова будзе запатрабаваная канкрэтнымі прыхаджанамі канкрэтнага прыходу. І калі мова будзе запатрабаваная, царква пяройдзе на яе".\nГаварыў прафэсар Іван Чарота.\nЯк мы чулі, асноўныя высновы прафэсара Чароты наступныя. Сярод самых вядомых перакладаў прафэсар назваў пераклады Луцкевіча, Гадлеўскага, Татарыновіча, Станкевіча, Чарняўскага, мітрапаліта Мікалая Мацукевіча, Васіля Сёмухі, Клышкі, Пятроўскага і Міцкевіча. Лепшым з наяўных сёньня перакладаў ён лічыць пераклад Эвангельля Міхася Міцкевіча, брата Якуба Коласа, які жыў на эміграцыі ў Нью-Ёрку.\nШто ж да самой праблемы, сфармуляванай у назве кнігі – беларуская мова і царква – дык тут з усімі высновамі прафэсара Чароты пагадзіцца цяжка. Ён сказаў, што беларуская мова, як мова абмежаванага ўжытку, мае абмежаваны ўжытак і ў царкве. Будучыня беларускай мовы ў царкве залежыць, паводле прафэсара, ад таго, як шмат сьвядомых беларусаў уцарковіцца, і як шмат ужо ўцаркоўленых людзей захочуць маліцца па-беларуску. Прафэсар таксама сказаў, што ў наяўнай сытуацыі няма (цытую) "ліхой волі ні ўладаў сьвецкіх, ні ўладаў царкоўных".\nНатуральна, што задумвалася сёньняшняя перадача не для палемікі, а найперш, для інфармацыі слухачоў, але некалькі сваіх думак я ўсё ж выкажу. Я цалкам разумею канфэсійны патрыятызм члена Праваслаўнага брацтва Трох віленскіх мучанікаў прафэсара Чароты і прымаю яго. Але з усімі высновамі яго пагадзіцца цяжка. Пасьля зьнішчэньня ў 30-я гады некалькіх сотняў праваслаўных сьвятароў Аўтакефальнай праваслаўнай царквы ў Беларусі на чале з яе герархамі мітараплітам Мэльхісэдэкам Паеўскім і япіскапам Хвядосам Раменскім, а таксама пасьля некалькіх дзесяцігодзьдзяў брутальнай русыфікацыі беларусаў у пасьляваенны час цяжка гаварыць, што ў сёньняшняй сытуацыі зусім не вінаватыя сьвецкія ўлады. Гэтак сама нельга і здымаць адказнасьць з уладаў царкоўных. Калі ў цэлай тысячы парафіяў казаньні штонядзелі гаворацца па-расейску, дык як тады павінны захоўвацца простыя людзі, для якіх сьвятар зьяўляецца немалым духоўным аўтарытэтам?.. Пытаньне рытарычнае.\nІ мова тут ня толькі пра праваслаўную царкву. Каталіцкі касьцёл, які пад час акупацыі Польшчы Расеяй 130 год бараніў пальшчызну, у ХХ стагодзьдзі спрычыніўся да палянізацыі сотняў тысячаў беларусаў. Цяжка адкінуць сьцьверджаньне, што мова сьвятара, мова казаньня, мова набажэнстваў уплываюць на этнічную арыентацыю і пераарыентацыю простых вернікаў. Якраз гэта ў Беларусі і адбывалася ў апошнія стагодзьдзі і адбываецца зараз, напрыклад, на Гарадзеншчыне. Так што адназначна сьцьвярджаць, што ні касьцёл, ні царква ня маюць дачыненьня да сёньняшняй ролі беларускай мовы ў храмах, на маю думку, нельга.\nЦі можна назваць гэты мой камэнтар "спрошчанай трактоўкай", "эксплюатацыяй тэмы ў СМІ" і пастаўленьнем "акцэнту на надзённа-палітычны зьмест" (цытаты з кнігі прафэсара Чароты), могуць вырашыць самі слухачы.\nІ тут выглядае, што мае сэнс некалі ў адной з наступных перадачаў правесьці круглы стол на тэму кніжкі прафэсара Івана Чароты. Спадзяюся, што і сам аўтар ласкава згодзіцца на ўдзел у такім стале, і некага з яго апанэнтаў мы запрасіць патрапім.


Як звязаць накідку спіцамі - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Як звязаць накідку спіцамі\nВам спатрэбіцца прыкладна 600 г ваўнянай пражы сярэдняй таўшчыні (мериносовая, ангора або мохер) кругавыя спіцы №3,5 і кручок №3. Памер накідкі універсальны, падыдзе і далікатным дзяўчатам і салідным дамам. Шчыльнасць вязання асноўнага ўзору 10 завес і 27 шэрагаў ва ўзоры 10x10 сантыметраў. Калі пры вязанні ўзору ў вас атрымалася іншае колькасць завес, то вазьміце спіцы большага ці меншага памеру.\nНабрерите 126 завес плюс 2 кромочные для вязання спінкі і зьвяжэце тры сантыметра хустачнага вязкай (усе завесы асабовыя і ў асабовых і сподняга шэрагах). Затым зьвяжэце асноўным узорам, напрыклад, асабовай роўняддзю. Провязать 70 сантыметраў ад наборнага краю, зачыніце ўсе завесы.\nДэталі левай і правай палічак зьвяжэце аднолькава. Набярыце па 56 завес плюс 2 кромочные і зьвяжэце тры сантыметра хустачнага вязкай. Далей зьвяжэце асноўным узорам. Зачыніце ўсе завесы на вышыні 70 сантыметраў ад пачатку вязання.\nЦяпер прыступайце да зборкі накідкі. Выканайце плечавыя швы ўручную або на швейнай машынцы. Па выраз гарлавіны і краях палічак набярыце адпаведнае лік завес на кругавыя спіцы № 3,5, провяжите 2 сантыметры хустачнага вязкай, зачыніце ўсе завесы. Зрабіце тое ж самае па бакавых баках і краях рукавоў. Усе краю таксама можна абвязаць «рачьим крокам» пры дапамозе кручка.\nГэтая накідка вяжацца вельмі проста і хутка. Каб яна выглядала больш эфектна, абярыце фасонную пражу, напрыклад, з тўідавага эфектам. Акрамя таго, гэтая накідка будзе больш стыльнай і прыгожай, калі звязаць яе з Меланжевый пражы. На палатне атрымаюцца палоскі з прыемнымі пераходамі паміж адценнямі.\nКалі вы жадаеце звязаць накідку з аднатоннай пражы, то абярыце для яе незвычайны фантазійны ўзор. Накідку да вячэрняга або святочнага нароўні ўпрыгожце па краях вышыўкай, пэндзлямі або пацерамі.\nПапярэдні Тэкст Мадэлі з нестандартнай знешнасцю\nНаступная Артыкул Фасоны блузак з шыфон


Раман Бяссмертны: узгадненне «формулы Штайнмаера» – вельмі сур’ёзнае злачынства\nРаман Бяссмертны, фота espreso.tv\nУзгадненне ўкраінскімі ўладамі 1 кастрычніка «формулы Штайнмаера» мае прыкметы дзяржаўнай здрады. Пра гэта ў каментары belsat.eu заявіў украінскі палітык, былы амбасадар Украіны ў Менску Раман Бяссмертны.\nПалітык адзначыў, што калі супаставіць тэкст узгодненага дакументу з тэкстам закону пра прававы рэжым вайсковага стану Украіны і з законам пра абарону, то 1 кастрычніка былі «ўчыненыя прыкметы дзеянняў, якія могуць прывесці да дзяржаўнай здрады».\n«А калі пад гэтым з’явіцца подпіс, то гэта будзе трактавацца як перавышэнне паўнамоцтваў і дзяржаўная здрада ў пытаннях тэрытарыяльнай цэласці і захавання суверэнітэту. Таму гаворка ідзе пра вельмі сур’ёзнае злачынства», – сказаў Раман Бяссмертны.\nДыпламат адзначыў, што гэты тэкст не разглядалі ані ўрад, ані Рада нацыянальнай бяспекі Украіны. Таксама ніхто з удзельнікаў перамоваў у Менску не меў паўнамоцтваў ні ад кабінету міністраў, ні ад прэзідэнта на ўхваленне такога тэксту, а тым больш на яго парафаванне.\nРаман Бяссмертны таксама заявіў, што калі Украіна падпіша ўзгоднены тэкст «формулы Штайнмаера» пытанне ўрэгулявання канфлікту на Данбасе стане выключана ўкраінскім, бо ні Расея, ні сепаратысты, ні АБСЕ не бяруць на сябе ніякіх абавязкаў – толькі Украіна. Паводле яго, Расея фактычна зменіць свой статус.\n«Галоўная мэта, якую пераследаваў Крэмль, – гэта вонкавы канфлікт, вайну паміж Украінай і Расеяй, перанесці ўнутр Украіны. Паводле сутнасці, учорашні дакумент – гэта дарога да вайны, а не да міру», – заявіў палітык, нагадаўшы, што «формула Штайнмаера» ўжо ўскалыхнула сітуацыю ва Украіне і выклікала незадаволенне.\nМяжу гэтага незадаволення зараз вельмі цяжка прагназаваць, падкрэсліў Раман Бяссмертны.\nТэгі: Данбас, Раман Бяссмертны, Расея, Украіна, Уладзімір Зяленскі, формула Штайнмаера


Экспарт лістоў ад Earthlink паштовай скрыні ў Microsoft Outlook\nПраверка існавання паштовага скрыні экспартаваць лісты ў Outlook\nВы тут: Дома / Праверка існавання паштовага скрыні экспартаваць лісты ў Outlook\nЯк экспартаваць паведамленні электроннай пошты з Праверка Існавання Паштовага Скрыні і захоўваць іх у файлы Фармаце eml?\nБольшасць праграм электроннай пошты падтрымлівае драг-н-дроп аперацыі, так што вы можаце выбраць групу паведамленняў і перацягнуць іх на працоўны стол або тэчку.\nКалі ў вас ёсць рабочая З earthlink ўсталяванае праграмнае забеспячэнне на ваш кампутар, можна паспрабаваць наступныя крокі экспарт электроннай пошты для файлаў Фармаце eml:\nАдкрыць Праверка Існавання Паштовага Скрыні і націсніце на Паштовы.\nЎручную абярыце групу паведамленняў, якія вы хочаце захаваць. Рэкамендуецца выбіраць не больш за 20 Паведамленняў адначасова гэты працэс. Вы можаце націснуць на самы верхні, а затым, утрымліваючы Зрух ключ пры націску самай ніжняй, каб выбраць некалькі паведамленняў у адно рух.\nПстрыкніце правай кнопкай мышы на абранай групе паведамленняў і выбраць “Наперад” варыянт. Гэта дасць магчымасць стварыць электронны ліст, якое змяшчае паведамленні, якія вы выбралі ў якасці укладанняў.\nКалі ласка, увядзіце назву для паведамленні ў ‘Тэма‘ поле (гэты крок з'яўляецца абавязковым).\nДон’т адправіць паведамленне, проста закрыць яго.\nЗ earthlink вам будзе прапанавана захаваць паведамленне як Праект, пераканайцеся, што пры націску Ды.\nЗнайсці адрас электроннай пошты ў Праекты тэчку і пстрыкніце па ім адзін раз, каб вылучыць яго, але Дон’т двойчы пстрыкніце па ім, каб адкрыць яго ў іншым акне.\nНа Праверка Існавання Паштовага Скрыні Меню, выберыце Файл -> Захаваць Як. Змяніць Тып файла .ЭМЛ у акне захаваць, дайце файлу імя і захавайце яго ў тэчку па вашаму выбару.\nПаўтарыце крокі, пакуль не будуць захаваны ўсе электронныя лісты, якія вы хочаце экспартаваць.\nЦяпер вы можаце імпартаваць eml файлы, захаваныя з earthlink ў Outlook.\nЗапусціць Перспектывы Майстры Імпарту і выбраць мэта. Выберыце і тэчку крыніца, дзе Eml файлы знаходзяцца. Наладзіць параметры па жаданні і выканайце імпарт. Вы можаце чытаць больш Outlook імпарту інструкцыя выкарыстання майстры.


Надзя Бука: «Баюся Бога і матылькоў!» | Новы Час\nМастачка, вынаходніца буцінанкі (накірунак выцінанкі), пісьменніца-казачніца Надзя Бука пры сустрэчы адразу нагадала мне чароўнага персанажа. Яна, нібы мікс з Пэпі Доўгай Панчохі, Эллі з краіны Оз і мумі-троля, стварае свет фантазій у сваіх карцінах і кнігах. Як выжыць мастаку ў Беларусі і чаму важна быць дзіўным і шчаслівым — на прыкладзе Надзі Бука.\nЗ карцінай «Крыніца святла»\n— Вы баіцеся матылькоў. Але на апошняй выставе «Асабістая справа» з’явілася карціна «Крыніца святла» (на дзяўчыну злятаецца процьма матылькоў). Гэта ж проста начны жах…\n— Вельмі баюся матылькоў: калі на лецішчы лётаюць побач са мной, не магу нават паварушыцца. Але муж добра гэта ведае і адганяе. Гэты страх называецца матэфобія, і ён даволі распаўсюджаны. Напрыклад, Ніколь Кідман таксама ад яго пакутуе. Калі я выразала матылькоў для буцінанкі «Крыніца святла», муж захацеў зрабіць кадр, дзе яны, з каляровай паперы, сядзяць на маёй руцэ. Але нават ад папяровых у мяне затрэслася рука і стала страшна: яны не жывыя (я гэта разумею), але раптам зараз паляцяць?! Калі стварала карціну, думала, што такім чынам перамагу гэтую фобію, але не.\n«Крыніца святла» — не толькі пра страх матылькоў. Гэта аўтапартрэт. Дзяўчына, як лямпачка, свеціць іншым (не толькі пра мяне, але ўвогуле пра людзей, што дзеляцца цеплынёю са светам). І як важна не страціць тое святло, што гарыць у кожным з нас, распальваць яго добрымі ўчынкамі і словамі. Не ведаю дакладна, чаму баюся матылькоў, можа, гэта з дзяцінства: нагледзелася шматлікіх энцыклапедый пра насякомых. Памятаю, у адной кнізе быў цэлы разварот з малюнкам агромністага матыля. Я вельмі баялася гэтай ілюстрацыі.\n— Вы нарадзіліся ў сям’і мастака Івана Смальякова, расказвалі, што ў вас быў незвычайны дом: замест шпалераў распісаныя сцены, вітражы. Якім было ваша дзяцінства?\n— Дзяцінства было казачным. Мне заўсёды дазвалялі браць любыя кнігі з паліц: казкі, энцыклапедыі, альбомы па мастацтве. І гэта, вядома, паўплывала на маё культурнае развіццё. Я памятаю, што адной з першых маіх кніг былі коміксы пра Бога, намаляваныя Жанам Эфэлем. Цяпер яны стаяць у маім доме, і сыны таксама іх гартаюць, ім падабаецца. Шмат часу праводзіла з сяброўкамі ў двары. Любіла скакаць у гумку — і была адной з самых скакучых! Яшчэ адной любімай гульнёй былі хованкі сакрэцікаў: пад знойдзенае шкельца клалі бліскучую паперку і зарывалі ўсё гэтае багацце ў зямлю. А на наступны дзень шукалі сакрэцік. Хлопчыкі палявалі за імі, і калі знаходзілі, маглі разбурыць. Таму было вельмі важна пазначыць тое месцайка лісцікам ці зубачысткай так, каб ніхто акрамя цябе не здагадаўся. Часам там хавалі нешта сапраўды каштоўнае: я аднойчы паклала пад шкельца маміну завушніцу. Яна пра гэта не ведала, канешне (смяецца). Вельмі любіла ставіць лялечныя спектаклі сама для сябе.\nКалі мне было гадоў адзінаццаць, захапілася п’есамі Шэкспіра і Мальера. Падбірала касцюмы лялькам (а іх было шмат, бо я малодшая з трох дачок, і мяне песцілі), ставіла дэкарацыі з дзіцячай мэблі… Атрымліваліся сапраўдныя спектаклі. А бацькі назіралі і думалі, што вырасце актрыса ці рэжысёрка, але з’явілася мастачка. Яшчэ марыла стаць касманаўтам і паляцець у космас. Але мама сказала, што ў мяне кепскі зрок, праз які не прайсці медкамісію.\n— У многіх інтэрв’ю вы расказваеце пра бацьку, але пра маці амаль нічога. Якая яна?\n— Мая маці вельмі клёвая! Яе творчасць — у вязанні. У савецкія часы было не так шмат адзення, але праз тое, што яна добра вязала (ад спадніц да сукенак), мы з сёстрамі хадзілі ў дзяцінстве як лялькі. У мяне была кофта з выявай балотнага пейзажу, з чаплямі. Яшчэ памятаю чорненькую — там маці выявіла вёсачку ў гарах. Сапраўдныя карціны! Мне падаецца, мая сіла характару — у маці. Яна вельмі прынцыповая, справядлівая, заўсёды кажа праўду. Я вельмі ёй удзячная за наша з сёстрамі выхаванне. Мяркую, магу сказаць, што я з разведзенай сям’і — бацькі разышліся, калі мне было 13 гадоў. Старэйшая сястра была замужам, а нас, дваіх дачок, гадавала адна маці. Мама ўсё роўна была вясёлая, яна і засталася аптымісткай па жыцці. Цяпер, калі сама маю дзяцей, разумею, што было няпроста выхоўваць дзвюх дачок. Тым больш у такім складаным падлеткавым узросце, але яна справілася. Мама моцная. Вельмі хачу быць падобнай да яе.\n— А ад бацькі што дасталася?\n— Творчасць! Успаміны пяці-шасцігадовай Надзі: бацька саджае мяне на веласіпедную раму — гэта мы едзем у майстэрню праз увесь горад; падымаемся на апошні паверх пяціпавярховіка, тата стаіць за мальбертам. Ён піша пастэллю і дае мне фарбы таксама, аркуш паперы. Я ў той час любіла маляваць пеўнікаў, куранят. У бацькавай майстэрні стаяў прайгравальнік для кружэлак, часта гралі The Beatles... Гэтыя ўспаміны застануцца на ўсё жыццё.\n— У вас ёсць майстэрня?\n— Не, усе карціны я ствараю дома. За звычайным сталом, дзе абедаем і вячэраем з сям’ёй. Але калі дзеці кладуцца спаць, я прыбіраю ўсё са стала, малюю, потым выразаю, ствараю ілюстрацыі для кніг таксама там. Майстэрня — гэта вельмі накладна, я ж не ў Саюзе мастакоў. Дый не пішу алеем, у мяне ўсё акуратненька — толькі каляровая папера. Праўда, пад нагамі яе збіраецца шмат, але гэтую праблему хутка вырашае пыласос.\n— А чаму, дарэчы, вы не сябра Саюза мастакоў?\n— Не ведаю (задуменна). Мне ніколі асабліва туды не хацелася. Не думала пра гэта, шчыра кажучы. Можа, праз некалькі месяцаў і ўступлю, ёсць такія прапановы. Дарасла! Бацька таксама ніколі не быў у Саюзе мастакоў. Усё казаў: «Нашто мне гэта патрэбна». Гэта ж трэба будзе збіраць, запаўняць нейкія паперы, надта ж я такое не люблю.\n— Вы скончылі мастацка-прыкладное аддзяленне Маладзечанскага музыкальнага каледжа імя Агінскага. А пасля размеркавання апынуліся ў вёсцы Краснае. Як там было?\n— У каледжы я і захапілася выцінанкамі. Мая выкладчыца, Вікторыя Мікітаўна Чырвонцава, была адной з адраджальніц выцінанак у Беларусі. Яна так зацікавіла мяне гэтым мастацтвам, што ў якасці дыпломнай працы я зрабіла шэраг ілюстрацый да кнігі ўласных вершаў. А па размеркаванні мяне накіравалі ў вёску Краснае. Я выкладала там тры гады — трэба было два, але я затрымалася, бо патрэбныя былі грошы. Ездзіла на электрычцы, да школы даводзілася ісці праз поле, часам нават сустракала кароў, якіх таксама баюся. Вясковыя дзеці іншыя: больш удзячныя, прасцейшыя за сталічных. Але я б не хацела туды вяртацца — мой клас не ацяпляўся, і я ўрэшце захварэла на двухбаковае запаленне лёгкіх. Не вельмі добрыя ўспаміны.\n— Вы казачніца, выдалі дзве кнігі пра дзяўчынку Басю, але вы яшчэ і мама двух сыноў. Не хочаце нешта напісаць пра хлопчыкаў?\n— У другой частцы («Бася і яе чароўны свет». — Заўв. аўт.) у Басі з’яўляецца малодшы брат, якога завуць, як і майго малодшага сына, Ян. Але галоўная гераіня — дзяўчынка, бо гэта мая гісторыя. Бася — гэта я ў дзяцінстве. Дзяўчынка-летуценніца, што любіла маляваць і не любіла расчэсваць валасы (і цяпер не люблю, бо яны ў мяне кучаравыя). Я толькі дадала трохі фэнтэзі.\n— Я чытала, што калі ў вас творчы крызіс, вы стараецеся змяніць лакацыю. Прыгадаеце апошнюю?\n— Толькі-толькі вярнулася з майстар-класаў у Горадні. Вельмі адпачыла! Цяпер часта праводжу выязныя заняткі па маляванні з дзеткамі, часцей за ўсё запрашаюць ксяндзы рэгіянальных парафій. Гэта для мяне не праца — адпачынак. Праца — калі на заказ трэба зрабіць ілюстрацыю ці распрацаваць лагатып. Я таксама займаюся дызайнам, прыдумваю прынты для цішотак. Але самая запамінальная вандроўка ў жыцці была ў Ізраіль. Мне 14 гадоў, я выйграла міжнародны конкурс («Дзеці свету малююць Іерусалім». — Заўв. аўт.) і ўпершыню адна паляцела ў іншую краіну. Тым больш на два тыдні! Адчула сябе такой самастойнай, дарослай... Цёплы клімат, блакітнае неба, чырвона-ружова-жоўтыя людзі, калі характарызаваць колерам іх менталітэт. А мы, беларусы, — бэжавыя, шэрыя, пудравыя. Ізраіль не падобны ні да адной краіны, дзе я была (а была шмат дзе). Мне 38, а я помню да дробязяў, якіх людзей я там сустрэла, мясціны, нават мэблю ў кавярнях.\n— А вы робіце накіды падчас вандровак ці задумы?\n— Падарожжы — адпачынак ад мастацтва, гэта не пленэр. Але падчас вандровак прыходзіць шмат задумаў, якія я захоўваю на нявызначаны тэрмін. Так было з карцінай «Навылет» — там стаіць жанчына, і праз яе наскрозь пралятае чайка — я яе стварыла ў 2019 годзе, а задумала за шэсць гадоў да таго. Як слон выношвае сваё дзіця два гады, так і мая творчая цяжарнасць можа доўжыцца вельмі доўга — шмат думаю, дапрацоўваю. Лічу, што мастак у першую чаргу павінен быць шчырым — здараецца, на гэта патрэбны час. Можа, таму і назвала апошнюю выставу «Асабістая справа», бо ўсе карціны адлюстроўваюць патаемнае. Часам страшна, што пра мяне будуць зашмат ведаць.\nУ падарожжах заўсёды звяртаю ўвагу на архітэктуру, я ёй захапляюся. Таксама ніколі не прамінаю цікавых музеяў і мясцовых галерэй. Адпачынак усё ж павінен быць культурным. Але ў мяне два сыны: ім звычайна больш хочацца марозіва і на мора, таму атрымліваецца палова на палову. Але, калі хачу паехаць у вандроўку адна, выбіраю Скандынавію: пабыць сам-насам з прыродай, паглядзець на мора, на скалы. Гэта надзвычай натхняе. Вельмі падабаецца, калі вецер дзьме ў твар, ды так, каб аж збіваў з ног. Люблю мора не за ваду, а за вельмі моцны вецер. Я з дзяцінства размаўляю з ветрам. Аднойчы ішла ў школу, і ён у мяне з рук вырваў парасон. Бегла за ім і сварылася: «На што ты адабраў мой любімы парасон, вярні мне яго!» І ў гэты ж момант напрамак ветру змяніўся, і парасон амаль у рукі прыляцеў... Для мяне вецер — гэта жывая істота, ён бывае добрым, злым, цёплым, халодным. Не падумайце, што я ўжо з глузду з’ехаўшая (усміхаецца). Зразумела, у першую чаргу я веру ў Бога.\nЗ вучнямі студыі «Крылы натхнення»\n— Вы ведзяце гурток па маляванні «Крылы натхнення» пры касцёле, і некаторыя вашы карціны маюць рэлігійную тэматыку. Вас можна назваць верніцай?\n— Пабожным чалавекам, як кажуць у нас у касцёле? Так, я верніца, каталічка, хаджу ў касцёл кожную нядзелю, веру ў Бога і хачу жыць па яго запаведзях. Невыпадкова, што мая асноўная мастацкая студыя пры касцёле Святога Роха існуе ўжо трэці год. Мы з дзеткамі там робім як звычайныя кампазіцыі, так і малюнкі на рэлігійную тэматыку. Калі ў мяне пытаюцца, чаго баюся, я адказваю: «Бога і матылькоў!» (смяецца). Быць вернікам вельмі важна ў наш час, гэта фундамент, на якім трымаецца сям’я. На жаль, не ўсе гэта разумеюць, можа, таму так шмат разводаў і «закінутых» дзяцей. Я не з дзяцінства выхоўвалася ў такой атмасферы. У 19 гадоў сама прыйшла ў касцёл і там засталася. Можа, для мяне рэлігія такая важная, бо разумею, што да яе дарасла сама.\n— А чаму менавіта каталіцтва?\n— Там вельмі дэмакратычна, шмат дапамогі адзін аднаму, ладзіцца многа мерапрыемстваў для дзяцей і моладзі. Шмат хто кажа: «Я ў касцёле, бо тут арган, можна сядзець на лаўцы і хадзіць у джынсах». Не, я не праз гэтыя прычыны — гэта такія дробязі. У каталіцтве галоўнае: увага надаецца табе як асобе, ты — не частка шэрай масы. Не магу нават растлумачыць, гэта неяк вышэй. Можа, нават не я выбірала каталіцтва, можа, Бог вырашыў накіраваць мяне ў касцёл.\n— Колькі вучняў займаецца ў студыі «Крылы натхнення», якую вы ўжо згадалі?\n— Цяпер каля 40 вучняў, яны падзеленыя на чатыры групы ў залежнасці ад узросту. Самая малодшая — дзеці ад сямі да адзінаццаці гадоў. Яны займаюцца, што вельмі цікава, разам з бацькамі: дачка малюе, і побач яе бацька нешта стварае, маці трымае пэндзлік, і сынок робіць тое ж самае... Яны выконваюць аднолькавыя хатнія заданні і прыносяць да мяне. Гэта вельмі яднае сям’ю. Самае цікавае, што так выйшла само сабою: дзеці малявалі, а бацькі самі папрасіліся, і потым дзякавалі, бо праз маляванне сталі бліжэй да сваіх дзяцей. Дзякуй Богу за такія заняткі! Яшчэ адна група — падлеткі. І апошняя — дарослыя (самай старэйшай навучэнцы каля 70-ці!). Узросты вельмі розныя: ад 18 да бясконцасці. Студыю наведваюць не толькі каталікі, праваслаўныя складаюць прыкладна палову маіх вучняў.\nКалі ў кагосьці нешта не атрымліваецца, кажу: «Я веру ў цябе, усё атрымаецца!» І атрымліваецца. Не так даўно даведалася, што некаторыя мае навучэнкі ўжо прадаюць свае творы, а яшчэ два гады таму яны нават не ведалі, як аловак у руках трымаць. Гэта мяне вельмі цешыць! Разумею, што ў гэтым ёсць і мая заслуга.\n— Вы таксама выкладаеце ў студыі пры грэка-каталіцкай парафіі Святога Язэпа...\n— Так, я туды езджу па панядзелках бясплатна. У гэтай студыі займаюцца псіхічна хворыя людзі, якія жывуць у інтэрнаце — адтуль іх прывозяць на заняткі па маляванні, арт-тэрапіі. Восем вучняў, дарослыя людзі, большасць мужчыны. Для іх гэта сапраўднае свята, бо інтэрнат закрыты. А як прыедуць у студыю, дык мы з імі размаўляем, п’ём каву-гарбату, падмацоўваемся салодкасцямі, я ўключаю музыку. Аднаго разу не прыехала на заняткі праз хваробу, а жонка святара потым казала, што мае навучэнцы тэлефанавалі і плакалі ў слухаўку… Тое, што яны ўсміхаюцца, на некаторы час становяцца шчаслівымі — гэта і ёсць мой заробак. Яны вельмі файна малююць, добра адчуваюць колер, не так, як звычайныя людзі. Летась студыю наведвала дзяўчынка Соня: зубамі трымала рукаў, каб рука магла маляваць, бо кісць не працуе. І такія складаныя малюнкі рабіла, што я проста дзіву давалася, які ў яе моцны характар і мэтанакіраванасць. Усё казала: «Я такая шчаслівая, што магу маляваць!» Таленавітая дзяўчынка, хоча стаць мастачкай.\n— У Беларусі не надта прызнаюць творчыя прафесіі — успрымаюць іх хутчэй як хобі. Як думаеце, склалася ў нашым грамадстве ніша мастацтва, дзе творца мае магчымасць, хай не параўноўваючы з сусветнымі ганарарамі, прыстойна зарабляць?\n— Не, на жаль, не. Як ні крыўдна казаць, але ў нашай краіне мастак пакуль не можа жыць толькі за кошт свайго мастацтва — маю на ўвазе продаж карцін. Беларусь — вельмі небагатая краіна. І калі ў звычайнага беларуса спытаць, што ён купіць: канапу ці карціну, — а яны каштуюць прыкладна аднолькава, — то выберуць першае. Можа, аднойчы людзі навучацца бачыць розніцу паміж змаляванай бярозай ці букетам півоняў і карцінай, якая нясе сэнс і праблематыку. Культуры ўспрымання мастацтва трэба вучыцца. Калі гэтыя веды пачнуць закладацца ў школах, будзе большая цікавасць да карцін сучасных мастакоў. Канешне, у мяне купляюць карціны, але часцей за ўсё гэта замежнікі (з Літвы, Эстоніі, ЗША, Расіі) і не так часта, як мне хацелася б.\nБуцінанка «Сімвал веры»\nКалі б жыла адна і толькі мастацтвам, я б галадала. Мой асноўны заробак — праца як настаўніцы, ілюстратаркі і дызайнеркі. І так — амаль ва ўсіх маладых беларускіх мастакоў. Калі ты ўжо выбраў такі шлях, то цярпі — калісьці прыйдзе і твой час! Я ўжо не збочу з гэтай дарогі, бо інакш падману сама сябе. Вельмі важна зразумець у жыцці, хто ты ёсць. Быў час, калі я лічыла, што журналістка, працавала на тэлебачанні дзесяць гадоў, і гэтага часу хапіла зразумець, што я мастачка.\n— У вас было каля 50 выставаў, і, наколькі я чула, з першым выстаўніком вы пазнаёміліся акурат у час, калі былі яшчэ журналісткай. Як гэта адбылося?\n— Мая першая выстава адбылася дзякуючы Дзянісу Барсукову. Я брала ў яго інтэрв’ю, у той час ён быў дырэктарам галерэі «Інстытут культуры». Даведаўшыся, што я мастачка, Дзяніс папрасіў даслаць паглядзець некалькі твораў. У мяне тады было толькі дзве карціны, выразаныя нажніцамі. Урэшце ён згадзіўся зрабіць маю асабістую выставу ў сваёй галерэі пры ўмове, што павінна быць не менш за 30 работ. А я тады працавала на тэлебачанні ў навінах — час заняты з дзевяці раніцы да дзевяці вечара, а ў хаце яшчэ муж і малы сын. Прыходзілася маляваць і выразаць карціны ўначы. Але праз колькі месяцаў, у 2011 годзе, адкрылася мая першая выстава.\n— Вы часта кажаце, што вас вельмі падтрымлівае муж, вядзе сайт, фатаграфуе работы… Як вы пазнаёміліся?\n— Мы з сяброўкай Наташай гулялі ў маладзечанскім двары і сустрэлі яе знаёмых, сярод якіх быў і Гена. Ён мне адразу спадабаўся, бо быў металістам — доўгія валасы, байка з рок-гуртом. Я ў той час таксама была металісткай, нефармалкай з доўгімі фіялетавымі валасамі, насіла рваныя джынсы, байку з чэрапам і некалькі ланцужкоў. Праз любоў да аднолькавай музыкі мы з Генам вельмі часта сустракаліся на розных рок-фестывалях і канцэртах. «Музыка нас звязала», — гэта, напэўна, трапнае выказванне. У яго была іншая дзяўчына, у мяне іншы кавалер, але мы сябравалі. Праз два гады, калі абодва сталі вольнымі, мы закахаліся адно ў аднаго, і гэтая гісторыя цягнецца дагэтуль.\nЗ мужам Генам\nГена вельмі далікатны чалавек, вельмі добры. Такіх добрых людзей, як Гена, я ў жыцці не сустракала і, пэўна, не сустрэну. Ён, як Дзед Мароз у квадраце. Заўсёды кажа, што ў яго тры дзіця: я, Жэня і Ян. Гена — класны бацька, сыны яго проста любяць, ён для іх і тата, і сябар. А для мяне ён вельмі моцная падтрымка: амаль усе фотаздымкі, якія можна ўбачыць у маіх сацсетках, зрабіў ён. Гена — вельмі таленавіты фатограф, хаця эканаміст па адукацыі (але што тая адукацыя!), таму разумее і мяне як мастака. У мяне няпросты характар: мала таго, што я дзіўная, жыву ў сваім сусвеце (ну касманаўт!), дык яшчэ магу быць без настрою і з капрызамі.\nЗараз будзе 17 гадоў, як мы жанатыя, а мне дагэтуль з ім вельмі лёгка. Ведаю, што ён заўсёды мяне зразумее і падтрымае. Добра, што да таго, як закахаліся, мы былі сябрамі, даведаліся, якія мы асобы насамрэч, без ідэалізацыі. Я вельмі ўдзячна Богу і лёсу, што сустрэла Гену тады ў маладзечанскім двары.\n— Я даволі многа прачытала інтэрв’ю з вамі. Можа, ёсць нешта, што вы хацелі б расказаць, але ніхто пра гэта чамусьці не пытаецца?\n— Ці шчаслівы я чалавек… Ніколі ніхто не запытаўся! (Усміхаецца.)\n— Цудоўна! Ці шчаслівы вы чалавек?\n— А вы напішаце, што я гэта сама ў сябе запытала? Так, я шчаслівы чалавек (усміхаецца). Не ведаю, чаму гэтае пытанне ніколі не гучыць, а мне здаецца, гэта вельмі важна. І шчасце маё ў тым, што я знайшла сваё прызначэнне на Зямлі. Шчаслівая тым, што я магу рабіць тое, што люблю, і нават зарабляць гэтым на жыццё. А яшчэ ў мяне вельмі файная сям’я, сябры і побач па жыцці вельмі цікавыя людзі. Сапраўды адчуваю, што пасля трыццаці гадоў у маім жыцці наступіла вясна.\nФота і ілюстрцыі з асабістага архіва Надзеі Бука \nАрмагедон і «аграмадэрн». Што праз гады і стагоддзі знойдуць археолагі ў Мінску?


Курорты Beaches® хочуць зрабіць вашых бабуль і дзядуляў наступнай зоркай TikTok\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Навіны гасцініц і курортаў » Курорты Beaches® хочуць зрабіць вашых бабуль і дзядуляў наступнай зоркай TikTok\nАпошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Карыбскі • культура • індустрыя гасціннасці • Гасцініцы і курорты • Апошнія навіны Ямайкі • Навіны раскошы • навіны • Курорты • тэхналогія • турызм • Падарожныя прапановы | Парады для падарожжаў • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада • актуальныя\nBeaches Resorts запускае новую праграму GrandEscapes, распрацаваную спецыяльна для адпачынку бабуль і дзядуль пасля баўлення часу.\nBeaches® Resorts, вядучая раскошная курортная кампанія "ўсё ўключана", абвяшчае аб сваіх новых розыгрышах, якія дапамогуць стварыць наступны вялікі "granfluencer" на TikTok.\nГэты сямейны курорт падаруе адпачынак мары і падручнік "Granfluencer" на TikTok і адзначае новую турыстычную прапанову GrandEscapes.\nBeaches Resorts хоча стварыць забаву для бабуль і дзядуль і іх унукаў у Інтэрнэце, а таксама асабіста аб'яднаць пашыраныя сем'і.\nПляжы GrandEscapes распрацаваны спецыяльна для адпачынку бабулі і дзядулі ў раі пасля столькіх часоў паасобку.\nАдзін шчаслівы бабуля і дзядуля выйграюць падручнік па TikTok ад аднаго з самых папулярных бабуль і бабуль на платформе, @ourfilipinograndma, дзе яны даведаюцца, што трэба, каб TikTok стаў вірусным і трапіў на старонку "Для вас" падчас паездкі на курорт "Пляжы".\nДа 11 лістапада 2021 года члены сям'і могуць размясціць відэа TikTok з бабуляй і дзядулем, каб атрымаць магчымасць выйграць падручнік па TikTok і правесці адпачынак на пяць начэй у любой Курортны пляж у Тэркс і Кайкас or Ямайка. Каб увайсці ў пляжы GrandEscapes таталізатар, стваральнікі павінны прытрымлівацца і пазначаць тэгі @BeachesResorts на TikTok і ўключыце хэштэг #BeachesGrandEscapes у свае відэазапісы, дзе бабулі і дзядулі танчаць, спяваюць або скачуць па апошнім трэндзе.\nНе толькі курорты Beaches хочуць стварыць забавы для бабуль і дзядуль і іх унукаў у Інтэрнэце, але і асабістае аб'яднанне пашыраных сем'яў знаходзіцца ў верхняй частцы спісу. У дадатак да шанцаў выйграць адпачынак мары праз TikTok, курортная кампанія прадстаўляе Пляжы GrandEscapes, распрацаваны спецыяльна для адпачынку бабулі і дзядулі ў раі пасля столькіх часоў паасобку. Пляж GrandEscape ідэальна падыходзіць у любую пару года, але на працягу абмежаванага часу існуе спецыяльны стымул для браніравання на пяць і больш начэй, які робіцца зараз да 9 студзеня 2022 года для восеньскіх паездак 2022 года. Сямейная фотасесія "Зроблена для ўспамінаў" і выбар бясплатнага сняданку з персанажаў на вуліцы Сезам для маладых, Чырвоны завулак® Спа -манікюр для дваіх або катамаранскі круіз "Kitty Katt" для дваіх, да якога можа далучыцца ўся сям'я.\n«У пляжах час для сям'і - гэта ўсё. Мы прызнаем цяжкі год, які прайшоў, асабліва для многіх бабуль і дзядуль, якія ў апошні час не маглі часта бачыцца з унукамі, а ў некаторых выпадках - зусім не. Мы хочам, каб сем'і кампенсавалі гэтыя ўпушчаныя моманты, і што лепш зрабіць для гэтага, чым нашы прыгожыя Карыбы ", - сказаў Джоэл Раян, дырэктар Theme Entertainment у Beaches Resorts. "Наша місія складаецца ў тым, каб сем'і стварылі разам трывалыя ўспаміны, і паколькі нашы курорты маюць што -небудзь для ўсіх, нашы GrandEscapes - верны спосаб вярнуць Grand у дзядулю і дзядулю".\nПляжы - найлепшае месца для адпачынку бабуль і дзядуль, унукаў, якія працягваюць звязваць адносіны, уключаючы ў сябе задавальненне і яднанне на кожным кроку для любога ўзросту. Дзеці могуць атрымліваць асалоду ад пляжам і Аквапаркі на востраве Піратаў на працягу дня і перайдзіце на Xbox® Захапляльная аркадная зала Lounge or Beaches ноччу. Маленькія дзеткі могуць нават прыняць удзел у любімых занятках вуліца Сезам®персанажаў і атрымліваць асалоду ад дзённымі і начнымі забавамі са сваімі пухнатымі сябрамі. Іншыя дадатковыя мерапрыемствы ўключаюць у сябе дзіцячую праграму падводнага плавання з навучанымі падводнымі дайверамі і малодшымі гольф -клубам, прыватныя ўрокі і клінікі. Дарослыя любога ўзросту могуць атрымліваць асалоду ад шматлікімі унікальнымі рэстаранамі і барамі, наземнымі і воднымі відамі спорту, спа -салонам Red Lane® і многае іншае. адзіная ў сваім родзе паездка "ўсё ўключана", ідэальная для кожнага члена сям'і.\nКаб прыняць удзел у розыгрышы GrandEscapes, наведайце beach.com/beachesgrandescapess розыгрыш. Для замовы заахвочвальнага візіту GrandEscapes на адпачынак пляжы.com. Для атрымання дадатковай інфармацыі аб адпачынку Luxury Included® на пляжах наведайце пляжы.com.\nЗ трыма захапляльнымі месцамі ў Тэркс і Кайкас і Ямайцы і чацвёртым месцам, якое ідзе ў Сэнт -Вінсэнт і Грэнадыны, курорты Beaches® - гэта найлепшы адпачынак для кожнага члена сям'і. Курорты Beaches прапануюць больш якасных уключэнняў, чым любая іншая курортная кампанія на планеце, з абуральнымі аквапаркамі, гульнявымі заламі XBOX®, эксклюзіўнымі дзіцячымі лагерамі, падлеткавымі начнымі клубамі, сертыфікаванымі нянямі, паслугамі дварэцкіх, спа -цэнтрамі Red Lane®, аквацэнтрамі з экспертнай сертыфікацыяй і навучаннем PADI® і бясплатны Wi-Fi. Будучы ганарлівым спонсарам вуліцы Сезам, курорты Beaches таксама прапануюць Карыбскія прыгоды з Sesame Street®, дзе дзеці могуць правесці свой адпачынак са сваімі любімымі сябрамі з групы "Вуліца Сезам" з паўсядзённымі справамі і штотыднёвымі сцэнічнымі шоу. Курорты Beaches - гэта ідэальнае месца для сямейных сустрэч, ад сустрэч і асаблівых дзён нараджэння да знакамітай вясельнай праграмы прызначэння - "Наладжванне вяселляў". Курорты пляжаў гарантуюць гасцям спакой ад прыбыцця да ад'езду з Плацінавымі пратаколамі чысціні Beaches, узмоцненымі мерамі аховы здароўя і бяспекі, закліканымі дадаць гасцям максімальную ўпэўненасць падчас адпачынку ў Карыбскім моры. Beaches Resorts з'яўляецца часткай сямейнай кампаніі Sandals Resorts International (SRI), заснаванай нябожчыкам Горданам "Бучам" Сцюартам, якая ўключае ў сябе Luxury Included® Sandals Resorts, і з'яўляецца вядучай курортнай кампаніяй Карыбскага басейна. Для атрымання дадатковай інфармацыі аб курортах пляжы наведайце пляжы.com.


Галоўная ➠ Артыкулы ➠ Страхаванне каско\nАпублікавана 23.08.2016 15:11\nСтрахаванне - гэта від эканамічных адносін паміж страхавой кампаніяй і страхавальніка па абароне маёмасных інтарэсаў фізічных і юрыдычных асоб пры наступе страхавых падзей за кошт валютных фондаў, якія фармуюцца з выплачаных імі страхавых узносаў.\nКліенты ў галоўным сутыкаюцца са страхаваннем, набываючы крэдытныя прадукты, у большасці выпадкаў гэта аўто. Таму што банкі, падаючы крэдыт на аўтамабіль, раяць застрахаваць машыну ад згону і розных пашкоджанняў.\nУмовы і дзеянне каско\nПоліс КАСКО забяспечыць гарантаваную кампенсацыю, у выпадку згону небудзь пашкоджанні аўто, што ў сваю чаргу дае Для вас упэўненасць у тым, што Для вас хоць-што але заплацяць. Што тычыцца тэрміну зняволення кантракту КАСКО, то ўсё напрамую залежыць ад страхавой кампаніі ну і, вядома, ад Вашых грашовых здольнасцяў, бо чым даўжэй тэрмін страхавання, тым даражэй поліс.\nУ большасці выпадкаў поліс заключаецца на год, той жа тэрмін з'яўляецца і найбольшым тэрмінам дзеяння дагавора, потым яго неабходна працягваць. Чаму праз год, а не, дапусцім, праз 5? Ды так як ужо праз адзін год змяняецца рынкавы кошт аўтамабіля, агульны стан машыны, аварыйная гісторыя ўладальніка аўто. Іншымі словамі, калі Вы былі нядрэнным і асцярожным вадзіцелем у плыні дзеі кантракту, то пачынаюць дзейнічаць такія ўмовы як - зніжка на поліс за бяспечнае і акуратнае кіраванне. А калі Вы не адзін раз траплялі ў ДТЗ, то не здзіўляйцеся, калі страхавая кампанія падыме кошт поліса.\nТакая сістэма дзейнічае ў Еўропе, якая называецца - распрацоўка ПАЫД - «Паы-ас-ыоу-Дрывы» («плаці, як ездзіш»), якая выдатна зарэкамендавала сябе. Яна дапамагае кіроўцам значна панізіць кошт поліса КАСКО аўтамабіля. У выпадку, калі шафёр акуратна і бяспечна паводзіў сябе на дарозе ў плыні вызначанага часу, то яму могуць быць прадастаўлены скідкі на страхаванне. Гэтая самая зніжка і дае стымул кліентам вадзіць і ездзіць з асцярожнасцю, што ў сваю чаргу паменшыла колькасць ДТЗ.\nВадзіцелі могуць і зберагчы, калі яны карыстаюцца аўтамабілем выключна ў плыні пэўнага часу года, тады можна заключыць кантракт сезоннага КАСКО, т. Е. Дзе-нідзе на тры месяцы. Гэтак жа, калі Вы карыстаецеся машынай толькі на выходных днях, дапусцім для выезду на дачу, Вы зможаце заключыць кантракт выхаднога дня. Я думаю, што для кожнага кіроўцы прыемна ведаць, што яны не пераплачваюць за страхоўку, а плацяць толькі за той час, калі з аўто напраўду можа нешта здарыцца.


Пуцін і Лукашэнка прымуць удзел у Форуме рэгіёнаў у Гродне - 21.06.2022, Sputnik Беларусь\nПуцін і Лукашэнка прымуць удзел у Форуме рэгіёнаў у Гродне\nАпошні раз расійскі лідар у Беларусі тры гады таму – на закрыцці Еўрапейскіх гульняў. 21.06.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 21 чэр – Sputnik. Прэзідэнты Расіі і Беларусі Уладзімір Пуцін і Аляксандр Лукашэнка прымуць удзел у Форуме рэгіёнаў Саюзнай дзяржавы ў гэтым годзе, паведаміў напярэдадні ў Мінску прэм’ер РФ Міхаіл Мішусцін.Перагаворы двух прэм’ераў праходзілі перад пасяджэннем Еўразійскага міжурадавага савета, якое пачалося ў беларускай сталіцы ў панядзелак і працягнецца ў аўторак.Нагадаем, Форум рэгіёнаў у бягучым годзе адбудзецца ў абласным цэнтры з 30 чэрвеня да 1 ліпеня.Чарговая сустрэча кіраўнікоў дзяржаўУ бягучым годзе прэзідэнты дзвюх краін сустракаюцца з зайздроснай рэгулярнасцю. Іх першая вочная сустрэча адбылася 18 лютага ў Маскве, працоўны візіт Лукашэнка тады заняў два дні. У другі раз Лукашэнка і Пуцін зноў сустрэліся ў сталіцы РФ менш як праз месяц – 11 сакавіка.Яшчэ праз месяц, 12 красавіка, прэзідэнты разам прыляцелі на касмадром Усходні. Чацвёрты раз яны сустрэліся 16 мая на саміце АДКБ у Маскве.23 мая прайшла пятая асабістая сустрэча кіраўнікоў дзвюх дзяржаў у Сочы.Нагадаем, што за ўвесь 2021 год Уладзімір Пуцін і Аляксандр Лукашэнка асабіста сустрэліся шэсць разоў: па дзве сустрэчы прайшлі ў Маскве, Санкт-Пецярбургу і ў Сочы.Пры гэтым расійскі лідар апошні раз быў у Мінску ў 2019 годзе – на закрыцці II Еўрапейскіх гульняў.>>> Хочаце яшчэ больш актуальных і цікавых навін – падпісвайцеся на Telegram-канал Sputnik БеларусьЧытайце таксама:\nсаюзная дзяржава, форум рэгіёнаў беларусі і расіі, уладзімір пуцін, аляксандр лукашэнка, расія, беларусь, сустрэча, гродна\nАпошні раз расійскі лідар у Беларусі тры гады таму – на закрыцці Еўрапейскіх гульняў.\nМІНСК, 21 чэр – Sputnik. Прэзідэнты Расіі і Беларусі Уладзімір Пуцін і Аляксандр Лукашэнка прымуць удзел у Форуме рэгіёнаў Саюзнай дзяржавы ў гэтым годзе, паведаміў напярэдадні ў Мінску прэм’ер РФ Міхаіл Мішусцін.\n"Перакананы, што будучы форум рэгіёнаў з удзелам прэзідэнтаў Расіі і Беларусі дасць яшчэ больш глыбокі новы імпульс міжрэгіянальнаму супрацоўніцтву", - сказаў ён падчас сустрэчы з беларускім калегам Раманам Галоўчанкам.\nПерагаворы двух прэм’ераў праходзілі перад пасяджэннем Еўразійскага міжурадавага савета, якое пачалося ў беларускай сталіцы ў панядзелак і працягнецца ў аўторак.\nНагадаем, Форум рэгіёнаў у бягучым годзе адбудзецца ў абласным цэнтры з 30 чэрвеня да 1 ліпеня.\nЧарговая сустрэча кіраўнікоў дзяржаў\nУ бягучым годзе прэзідэнты дзвюх краін сустракаюцца з зайздроснай рэгулярнасцю. Іх першая вочная сустрэча адбылася 18 лютага ў Маскве, працоўны візіт Лукашэнка тады заняў два дні. У другі раз Лукашэнка і Пуцін зноў сустрэліся ў сталіцы РФ менш як праз месяц – 11 сакавіка.\nЯшчэ праз месяц, 12 красавіка, прэзідэнты разам прыляцелі на касмадром Усходні. Чацвёрты раз яны сустрэліся 16 мая на саміце АДКБ у Маскве.\n23 мая прайшла пятая асабістая сустрэча кіраўнікоў дзвюх дзяржаў у Сочы.\nНагадаем, што за ўвесь 2021 год Уладзімір Пуцін і Аляксандр Лукашэнка асабіста сустрэліся шэсць разоў: па дзве сустрэчы прайшлі ў Маскве, Санкт-Пецярбургу і ў Сочы.\nПры гэтым расійскі лідар апошні раз быў у Мінску ў 2019 годзе – на закрыцці II Еўрапейскіх гульняў.


Адкуль у вёскі імя: Барсукі\nДаўней у лясах ды пушчах было мноства звяроў і птушак, а ў рэках ды азёрах вадзілася вялікая колькасць рыбы. Людзі спрабавалі налавіць рыбы, ды ўвесь час нешта не атрымлівалася. Сварыліся рыбакі, за грудкі адзін другога хапалі, толькі гэта не дапамагала. І вось неяк адзін хітры чалавек, які заўсёды падвучваў астатніх, запрапанаваў злавіць нешта каштоўнае і паднесці такі дарагі падарунак самаму моцнаму вясковаму чараўніку.\n- Сапраўды, усё ж перапробавалі – нішто не дапамагло. Зловім што дарагое, то і дадзім, абы толькі рыба лавілася... вырашылі рыбакі. Пашанцавала тым рыбакам. Лавілі яны неяк вялізным невадам ў возеры. Як раскінулі яго, як запусцілі ў ваду, то амаль усё возера і перакрылі. Здавалася, куды ўжо той рыбе хавацца. Але, калі выцягнулі невад, то там нічога не аказалася. Усе апусцілі галовы, і тут адзін рыбак крыкнуў:\n- Глядзіце! У невадзе нешта ёсць!\nСяляне падбеглі бліжэй і ўбачылі нейкую скрыначку. Выхапілі яе, адчынілі, а калі зазірнулі туды – скрыначка была поўная золата.\nВось і падарунак чараўніку будзе, – зазначыў нехта. І рыбакі шпарка пакрочылі да вёскі, дзе жыў чараўнік. Дайшлі да хаціны і спыніліся, раюцца, каму першаму ісці. Ажно чуюць голас:\n- Чаго вы, хлопцы, спыніліся?\nКрутнуліся, а гаспадар ужо ззаду стаіць і пасміхваецца.\nВедаю я вашу бяду. Мяне ж нездарма чараўніком завуць. І пра падарунак ваш ведаю. Давайце яго сюды, а самі ідзіце назад. Я буду думаць, у чым прычына. А каштоўнасці мне вашы не патрэбны. Я іх бедным людзям аддам. Рыбакі пайшлі. Сеў чараўнік і задумаўся, як жа зведаць, ў чым прычына няўдачы рыбакоў. А дапамог яму выпадак.\nЗапрасілі неяк чараўніка на вяселле. Багатыя жаніліся. Але гэтага гаспадара заўсёды клікалі, бо баяліся, што ён нашле нешта благое на маладую сям’ю. Сярод запрошаных былі толькі паны ды паненкі. Госці пілі, елі, весяліліся, а потым пайшлі ў скокі. За сталом застаўся толькі чараўнік. І тут яго позірк зачапіўся за прыгожага паніча, які вельмі хораша танцаваў з прыгожай паненкай. А з-пад вопраткі яго выглядваў рыбін хвост. Здагадаўся чараўнік, што гэта сам Рыбін цар. Ускочыў ён і пабег да рыбакоў, каб беглі хутчэй рыбу лавіць. Рыбакі закінулі невад. Выцягнулі яго, а там рыбы цэлая гара. Усю ноч лавілі яны рыбу. Гэтулькі налавілі, жывыя горы вакол панасыпалі.\nЧараўнік жа вярнуўся на вяселле і пачаў наглядаць за Рыбіным царом. На досвітку пачаў той збірацца дамоў. Чараўнік ціхенька пакрочыў за ім. Падыйшоў Рыбін цар да возера і давай крычаць на свайго вартаўніка бабра, што той не дагледзеў яго царства. Бабёр адказаў, што не ён вінаваты. Ён папрасіў свайго брата барсука, каб той яго падмяніў, бо ў самаго маленькі сынок захварэў. А барсук праспаў усю ноч пад лазовым кустом. Рыбін цар выгнаў пасля гэтага барсука са сваіх уладанняў. Там, дзе ён упершыню пасяліўся, пазней з’явілася вёска, і назвалі яе – Барсукі.\nЛегенду запісаў бібліятэкар Бушлякоўскай с/бібліятэкі Піівуноў Г.М. з успамінаў старажылаў


Расейцы чакаюць выбараў у Думу з цынізмам і надзеяй\n15 лістапад 2007, 19:06\nРадыё Свабода Паводле апошняга апытаньня, якое праведзенае на замову Радыё Свабода, пераважная большасьць расейскіх выбарцаў чакаюць плянаваных на 2 сьнежня выбараў у Дзярждуму са зьмяшаным пачуцьцём цынізму і надзеі. Электарат не чакае, што выбары будуць свабоднымі і празрыстымі, аднак пры гэтым з аптымізмам глядзіць у будучыню.\nЗгодна з апытаньнямі нашага радыё, колькасьць тых, хто ня верыць у дэмакратычны характар парлямэнцкіх выбараў, складае дзьве траціны. Пры гэтым кожны кожны пяты ўвогуле ня верыць, што вынікі выбараў будуць адлюстроўваць сапраўднае жаданьне выбарцаў.\nАмаль палова рэспандэнтаў упэўненая, што прэзыдэнт Пуцін ды крамлёўская адміністрацыя так ці інакш вызначаць, колькі месцаў тыя або іншыя палітычныя сілы зоймуць у Расейскай Думе.\nУ размове з Радыё Свабодай палітоляг Эўрапейскага ўнівэрсытэту ў Санкт-Пецярбургу Уладзімір Гельман камэнтуе сытуацыю гэткім чынам:\n“Усё гэта можна параўнаць з футбольным матчам, калі загадзя вядомы вынік гульні, калі судзьдзя цалкам на баку загадзя абвешчанай каманды-пераможцы. У сваю чаргу заўзятарам таксама ня надта цікава сачыць за гульнёй, а тым больш падтрымліваць тую ці іншую каманду”.\nЛеў Гудкоў, дырэктар заснаванага ў Маскве Аналітычнага цэнтру Юрыя Лявады, які таксама браў удзел у правядзеньні апытаньняў Свабоды, выказаў гэткае меркаваньне: выбарцы чакаюць, што ў выніку масіўнай фальсыфікацыі пераканаўчую перамогу атрымае “Адзіная Расея”.\nПаводле Гудкова, усё дасьледаваньне дэманструе моцнае разыходжаньне паміж тым “як трэба”, “на што людзі спадзяюцца” і тым, што яны бачаць у рэальнасьці.\nЯк вынікае з апытаньняў, амаль 40% патэнцыйных выбарцаў зазначылі, што яны ставяцца да выбараў як да абавязку і ня зусім упэўненыя, што іхны ўдзел у галасаваньні зьменіць становішча дапаможа абраць таго ці іншага кандыдата. Таксама шмат выбарцаў маюць настальгію па дэмакратыі заходняга стылю, але большая колькасьць электарату паўтараюць рыторыку эліты: калі ня справай дык словам падтрымаць дэмакратыю.


Галоўная ➠ Навіны ➠ Галодныя гульні як у Благавешчанску паабедаць на 100 рублёў (фота)\nПартал 2х2.су, не шкадуючы сябе і свае страўнікі, праінспектаваў мясцовыя сталовыя, кафэ і вулічныя шапікі.\nІ нам удалося не выдаткавацца!\nКаб у жыцці не адбывалася, есці хочацца заўсёды. Апетыт не сапсуе ні глабальнае пацяпленне, ні вестка пра хуткае апакаліпсісе, ні нашэсце Пажадлівых саранчы ў Афрыцы. Ўжо тым больш буркатанне галоднага страўніка ня прыглушыць пусты кашалёк. Арганізм ўпарта будзе патрабаваць падсілкоўвання, нягледзячы на тое, што ад заробку засталася жменька звонкага дробязі ў кішэні. Адзінае выйсце - навучыцца эканоміць. Гэтую няпростую навуку паспрабавала асвоіць рэдакцыя карыснага партала 2х2.су. Ці рэальна паабедаць за 100 рублёў у нашым горадзе, і дзе гэта можна зрабіць - у нашым матэрыяле.\nВялікі выбар ежы на любы густ: салаты, дэсерты, боршч, салянкі, гарніры, запяканкі, морсы, узвары. У сталовай падчас абеду звычайна выбудоўваецца цэлая чарга паляўнічых да такой смачніны. Але наша задача - пад'есці не проста смачна, але і эканомна. Як у 100 рублёў ўкласціся? Асабліва, калі адно мяса каштуе ў межах 60-100 рублёў.\nІ ўсё ж мы змаглі! Амаль, праўда.\nРасцегай з капустай і мясам - 24 рублі\nАдварной рыс - 16 рублёў\nСоус - 5 рублёў\nШынкі тушеные з гароднінай - 48 рублёў\nЧай - 12 рублёў\nРАЗАМ: 105 рублёў\nТак, тут усё «сапсаваў» соус. Не вынесла душа паэта абеду без мяса, захацелася нейкі разыначкі. Вось і заплацілі ледзь больш, чым трэба. Але яно таго варта - усё было смачна і цалкам пажыўна.\nПлоў з курыцы - 64 рублі\nСа страшнымі з тварагом - 20 рублёў\nЦукар рафінад - 4 рублі\nРАЗАМ: 100 рублёў\n100% трапленне ў жаданы вынік. Нават атрымалася падсілкавацца стравай з мясам. Праўда, набытай порцыяй наўрад ці ўдасца цалкам заглушыць голад. Таму можна замест сочника з тварагом і цукру да гарбаты аддаць жаданьні хлебу ці салаты. На большае наўрад ці хопіць грошай.\nБліновая «блінок» у ГЦ «Мега»\nЎстанова відавочна разлічана на хуткія перакусы. Вельмі шумна, ды і аддаюць перавагу тут ёсць моладзь і сем'і з дзецьмі. Хоць радуе, што тут няма самаабслугоўвання, усё чысценька і цалкам годна.\nБлін з вяндлінай і сырам - 70 рублёў\nЧай - 20 рублёў\nРАЗАМ: 90 рублёў\nЯк аказалася, тут атрымаўся самы «бюджэтны» варыянт абеду. Мы яшчэ і зэканомілі. Маглі вось замест бліна з вяндлінай і сырам ўзяць нават блін з мясам (кошт у іх аднолькавая). А вось на салодкі блін грошай ужо не хапіла.\nДарэчы, парадавала, што цукар даецца да чаю бясплатна. Таксама тут можна насыціцца дробкай-бульбай - у 100 рублёў таксама можна ўкласціся. Танна і злосна!\nЯшчэ больш танны і, прама скажам, суровы варыянт. Пачнем з таго, што парадаваць сябе гарачай гарбатай не атрымаецца - яго галодным людзям, якія аддаюць перавагу харчавацца на хаду, не прапаноўваюць. Затое выбар сухомятки хвацкі: пян сёе-тое, манты, бяляшы, хот-догі, піражкі і г.д.\nНа 100 рублёў з поспехам удалося наесца ўдосталь - кавалкі тэсту з мясам каменем ляглі ў страўнік, і некалькі гадзін арганізм спрабаваў выканаць задачу па пераварванню.\nПян-сёе - 50 рублёў\nПіражок з капустай - 20 рублёў\nХот-дог з сасіскай - 35 рублёў\nПры жаданні штодзённае меню можна разнастаіць хот-догамі з рознымі відамі сасісак, а піражок з капустай можна чаргаваць з выпечкай з начыннем з бульбы ці ліверам.\nКафэ хуткага харчавання Фрее Тымеа\nУ абедзенны час тут можна сустрэць школьнікаў і працуюць благовещенцев. Іх лёгка апазнаць ў стракатай натоўпе вучняў - па офіснай вопратцы. Некаторыя забягаюць, каб купіць фастфуд з сабой, іншыя аддаюць перавагу перакусіць тут. Бо за абед трэба аддаць не больш за 100 рублёў, адразу ж давялося адмовіцца ад «твістэр», «Чыкен Фрэш МакМаффина» і іншых вядомых булак.\nБыло вырашана перакусіць бліном. Вядома, хацелася з'есці блінец з вяндлінай і сырам і запіць яго бруснічным морсам, але і ў гэтым прыйшлося сабе адмовіць. Падчас трапезы я пра гэта пашкадавала - прыемнымі смакавымі якасцямі абед не адрозніваўся. Думаю, усяму віной заправа, якая была дамяшаная да грыбоў.\nБлінец з курыцай і грыбамі - 70 рублёў\nГарбата з цукрам - 30 рублёў\nПеракусіць можна было і танней, купіўшы блін са смятанай за 55 рублёў. Тады хапіла б на ягадны морс за 45 рублёў. У любым выпадку з сотняй рублёў у кішэні ў гэтай установе можна паспытаць толькі дуэт з бліна з гарбатай.\nВыбар упаў менавіта на яе па тэрытарыяльным меркаваннях - яна знаходзіцца недалёка ад працы. У абедзенны час у «капеечка» дзейнічае сістэма бізнес-ланч. Гэта значыць комплексны абед (першае, другое, салата, напой і хлеб) можна з'есці за 99, 129 і 139 рублёў.\nАле ёсць такія абеды нам здалося несумленным. Мы вырашылі даведацца, якія там пастаянныя цаны, а не залежныя ад часу сутак.\nАбед № 6\nСалата «крабавых» - 44 рубля\nБоршч з маянэзам - 46 рублёў\nКавалачак хлеба - 3 рублі\nСалата, вядома, быў добры, сытны. А вось боршч знерваваў: ня наварысты, мяса ў ім няма. Прыйшлося заядаць абед адзінокім кавалачкам хлеба. Нават на напой не хапіла.\nВЫСНОВА: выжыць са сторублевкой ў кішэні ў прынцыпе ў нашай сталіцы можна. Але, як той казаў, асцярожна. Прыйдзецца сябе ў чымсьці абмяжоўваць - то мяса не возьмеш, то напою. Псаваць страўнік фастфуд мы вам таксама не раім. Так што, можа, і праўда лепш ужо насіць ежу з хаты. Або вучыцца абыходзіцца малым.\nУ любым выпадку прыемнага вам апетыту!\nШто ядуць Амурскія чыноўнікі, студэнты і ратавальнікі (фота)


\tФотавыстава з подыхам Поўначы адкрыецца ў Гомелі 15 студзеня | Навіны рэгіёнa | Лельчыцкі раённы выканаўчы камітэт\n14 студзеня, Гомель /Кар. БЕЛТА/. Фотавыстава "Ключнікаў. Вяртанне" адкрыецца ў Музеі гісторыі друку і фатаграфіі Гомельшчыны 15 студзеня, паведамілі БЕЛТА арганізатары.\nУ экспазіцыі сабраны вядомыя работы аўтара і тыя, што раней не дэманстраваліся. На фатаграфіях - беларускія нафтавікі і неймавернай прыгажосці прырода Поўначы: рэкі, лясы, азёры, горы. Унікальныя чорна-белыя здымкі, надрукаваныя аўтарам.\nАляксандр Ключнікаў - ураджэнец Рэчыцы, музыкант, даследчык Поўначы, таленавіты фотамастак, які частку свайго жыцця аддаў рабоце ў "Беларуснафце". Доўгі час жыў з сям'ёй на Камчатцы. У камандзіроўках па Каракскай аўтаномнай акрузе наведваў вёскі, аленегадоўчыя брыгады. Заняткі і абрады абарыгенаў сталі галоўнай тэмай яго творчасці. Работы Аляксандра Ключнікава публікаваліся ў "Камчатской правде", "Корякском коммунисте". А яго дакументальныя фільмы пра традыцыі паўночнікаў набываў этнаграфічны музей у Ленінградзе.\nПраз 14 гадоў Аляксандр Ключнікаў з сям'ёй вярнуўся ў Рэчыцу. Працаваў на заводзе "Рытм", потым - дэфектаскапістам у Рэчыцкім упраўленні разведачнага свідравання. У 1980-1990-я гады работы гэтага фотамастака, пазаштатнага аўтара газеты "Нефтяник" публікаваліся ў розных выданнях краіны. Сярод іх - газеты "Правда", "Звязда", "Знамя юности". Яго каларытныя, запамінальныя фотаілюстрацыі ўвайшлі ў кнігу "Нафтавая жамчужына Беларусі". А здымкі, зробленыя на Вынгапураўскім і Навагоднім радовішчах, сталі сапраўдным фоталетапісам нафтаздабычы ў Заходняй Сібіры.\nРаботы аўтара дэманстраваліся на шматлікіх выставах у гарадах СССР і за мяжой. "Цяперашняя фотавыстава - гэта своеасаблівае вяртанне нашага земляка Аляксандра Ключнікава на радзіму, адкрыццё творчасці гэтага таленавітага майстра для шырокай публікі", - расказалі ў музеі.\nАрганізатары выставы - Музей гісторыі горада Гомеля, дзяржаўнае вытворчае аб'яднанне "Беларуснафта".\nАдчуць подых Поўначы праз фота можна да 15 лютага.


30 сьнежань 2008, 19:16\nЛенінскі суд Магілёва прыняў да разгляду пазоў жыхара мікрараёну Саломінка, былога кандыдата на дэпутацтва ў Палаце прадстаўнікоў Ігара Каваленкі супраць гарвыканкаму. Гарвыканкам адмовіўся рэгістраваць ініцыятыўную групу па правядзеньні мясцовага рэфэрэндуму, што й стала прычынай для суду. Сёньня судзьдзя Галіна Тарасава паведаміла пазоўніку, што працэс пачнецца 16 студзеня і ён абавязаны забясьпечыць яўку на яго ўсіх 27 сяброў ініцыятыўнай групы.\nМясцовы рэфэрэндум ініцыявалі гандляры рынку “Крыніца”, што месьціцца ў мікрараёне Саломінка. Гарвыканкам пастанавіў на месцы рынку ўзьвесьці спарткомплекс, а рынак перанесьці. Праз рэфэрэндум прадпрымальнікі хацелі высьветліць, ці падтрымліваюць жыхары мікрараёну гэты намер улады.\nНа рынку ў пераднавагоднія дні асабліва людна\nІніцыятыўную групу па правядзеньні рэфэрэндуму гарвыканкам не зарэгістраваў. Тады гандляры й вырашылі шукаць праўды праз суд. Ад імя 27 прадпрымальнікаў пазоў падаў жыхар мікрараёну Саломінка, былы кандыдат на дэпутацтва ў Палаце прадстаўнікоў Ігар Каваленка.\n“Мяне запрасілі ў Ленінскі суд да судзьдзі Галіны Тарасавай. Яна мне паведаміла, што я як старшыня ініцыятыўнай групы мушу 16 студзеня забясьпечыць яўку ўсіх сяброў ініцыятыўнай групы”, — паведаміў Ігар Каваленка.\nГандляры спадзяюцца, што суд абавяжа гарадзкую выканаўчую ўладу зарэгістраваць ініцыятыўную групу й прыпыніць на час судовага працэсу дзейнасьць пастановы пра перанос рынка. Аднак, паводле Ігара Каваленкі, судзьдзя адмовілася прыпыняць гэтую пастанову:\n“Тады я сказаў, што калі зьнясуць рынак, то ня будзе прадмету спрэчкі. Што я тут магу сказаць? Мы ўсе будзем змагацца за свае правы на правядзеньне рэфэрэндуму”, — зазначае Ігар Каваленка.\nПрадпрымальнікі павінны да 2 студзеня перавесьці свае павільёны на іншую пляцоўку, але ў выпадку, калі яна будзе падрыхтаваная. Сёньня на новай пляцоўцы яшчэ працавалі будаўнікі.\nТым часам некаторыя гандляры рынку ўжо сплацілі падаткі за наступны месяц і кажуць, што цягам студзеня не зьбіраюцца пераяжджаць. Гаворыць адзін з такіх гандляроў:\n“Ёсьць верагоднасьць, што рынак зьнясуць, нават вялікая. Аднак ёсьць і верагоднасьць, што не зьнясуць. Крызіс жа закрануў і нашу ўладу, і нашае жыцьцё. Грошай жа, па вялікім рахунку, няма, каб будаваць такія аб’екты, якія давядзецца ўтрымліваць. Яны ж гэта разумеюць. Грошы ж гарадзкія ўкладзеныя. А за іх некаму давядзецца адказваць.”\nСтары рынак ужо абнесьлі будаўнічым плотам.\nПра прававыя навацыі ў дзейнасьці прадпрымальнікаў гандляры “Крыніцы” чулі, але дэталёва яшчэ не знаёміліся зь імі. Яны перакананыя, што лепшых умоваў новы ўказ з сабой не прынясе:\n“Калі гэты ўказ уступіць у сілу й нам давядзецца плаціць дзесяць працэнтаў, то прадпрымальнікі ня выжывуць. Яны нам падвысілі й надбаўку па імпарце — ужо два працэнты мы будзем плаціць. Да таго ж падаткі пастаянна растуць. Таму сьвятаў абсалютна не адчуваецца”, — мяркуе адна з гандлярак “Крыніцы”.\nПрадпрымальнікі перакананыя, што калі б яны не назьбіралі ў сваю падтрымку шасьці тысяч подпісаў жыхароў мікрараёну Саломінка, то рынку даўно б не было, а дзеяньні ўлады былі нашмат больш жорсткімі. На рынку працуюць паўтары сотні гандляроў.


"Офіс развіцця экалагічна-краязнаўчых ініцыятыў"\nКампанія “Вуліцы нашых гарадоў”\nМы запускаем новы ўрбаністычны праект “ВУЛІЦЫ НАШЫХ ГАРАДОЎ” у Беразіно, Слоніме і Стоўбцах.\nadmin 17.06.2016 Навіны, Наша дзейнасць Permalink\nУ Беразіно прэзентавалі самую вялікую лыжку ў свеце\n12 чэрвеня ў горадзе Беразіно адбылося ўрачыстае адкрыццё самай вялікай лыжкі.Дзякуючы намаганням мясцовых жыхароў і сяброў установы ” Офіс развіцця экалагічна-краязнаўчых ініцыятыў” у гэтым годзе атрымалася зрабіць пакуль што самую вялікую лыжку ў свеце. Стварэнне гэтай лыжкі было задумана даўно, але па розным прычынам гэты праект заставаўся не рэалізаваны. У …\necokraj 17.06.2016 Навіны, Наша дзейнасць Permalink\nУ Беразіно прайшла навукова-практычная канферэнцыя\n4 чэрвеня 2016 года ў Беразіно прайшла навукова-практычная канферэнцыя “Гісторыка-культурны патэнцыял Бярэзіншчыны. Захаванне і аднаўленне сядзібы Патоцкіх”, прысвечаная 515-годдзю з часу першага …\nПрайшоў суботнік каля сядзібы Патоцкіх у Беразіно\n14 траўня ў горадзе Беразіно прайшоў суботнік каля сядзібы Патоцкіх.\nРуплівыя майстры працягваюць працу над лыжкай\nРазбяр Яўген Осіпаў, Улад Макавецкі і Алесь Паскробка працягваюць працу па вырабу самай вялікай лыжкі ў свеце. Работы плануюць скончыць да чэрвеня …\nЗладзілі суботнік каля Цэнтра рамёстваў у Беразіно\nУчора, 23 красавіка, намаганнямі Офіса развіцця экалагічна-краязнаўчых ініцыятыў і мясцовых жыхароў горада Беразіно адбыўся суботнік па высадцы дрэваў каля Цэнтра рамёстваў.\n“У абарону сядзібы Патоцкіх” у Беразіно\nПачынаем захоўваць і аднаўляць сядзібу Патоцкіх у Беразіно.\nРаспрацаваны праект па добраўпарадкаванні тэрыторыі каля Цэнтра рамёстваў у Беразіно\nА у нас добрая навіна! Распрацаваны праект па добраўпарадкаванні тэрыторыі каля раённага Цэнтра рамёстваў у Беразіно.\nСкарбы Бярэзінскага краю\nБеразіно — невялікі райцэнтр на шашы Мінск—Магілёў. Тут я пачуў пра рупліўцаў беларушчыны, сустрэўся з цікавымі, неабыякавымі людзьмі і пазнаёміўся з іх …


Пад гукі “Залатога грамафона”\nОпубликовано: 17.07.2015 15:54:21\nСамая вядомая музычная прэмія Расіі адсвяткуе сваё дваццацігоддзе ў Мінску\nЮбілейны канцэрт “Залатога грамафона” адбудзецца ў канцы лістапада на сцэне “Мінск-Арэны”. Арганізатары запэўніваюць, што гледачоў чакае маштабнае, дарагое і непрадказальнае шоу са спецэфектамі, унікальнымі лазернымі праекцыямі і грандыёзнымі дэкарацыямі. У Мінск збіраюцца прывезці некалькі тон светлавога і гукавога абсталявання. Не менш уражвае і спіс заяўленых удзельнікаў канцэрта. Вось толькі некалькі імёнаў: Філіп Кіркораў, Мікалай Баскаў, Валерый Меладзэ, Стас Міхайлаў, Дзіма Білан, Сяргей Лазараў, Рыгор Лепс, Б’янка, Ёлка.\n“Залаты грамафон” лічыцца адной з самых аўтарытэтных прэмій у галіне музыкі, паколькі за кампазіцыі галасуюць радыёслухачы. Лічыцца, што гэта ўзнагарода не кампазітару, аўтару слоў ці прадзюсару, а выканаўцу за пэўную песню. Каб атрымаць прэмію, песня павінна пратрымацца ў топ-лісце дваццаць і больш тыдняў. Галасаванне праходзіць у прамым эфіры “Рускага радыё”.


29 лістапад 2011, 18:13\nУ інтэрвію Радыё Свабода Ала Джыоева заявіла:\n«У мяне на руках 85 пратаколаў участковых выбарчых камісій... Гэтыя пратаколы канстатуюць, што ніякіх сур’ёзных парушэньняў, здольных паўплываць на вынікі выбараў, няма. Акрамя гэтага ў мяне на руках заключэньне міжнародных назіральнікаў, якія таксама пацьвярджаюць, што ніякіх такіх парушэньняў сур’ёзных адзначана ў час гэтых выбараў не было. І трэці аргумэнт, якім я валодаю — гэта брыфінг з удзелам старшыні ЦВК, якая таксама казала, што выбары прайшлі нармальна, яны адбыліся. І ніякіх сур’ёзных парушэньняў адзначана на іх не было...\nШто мы маем намер у гэтых умовах рабіць? Сёньня ў нас было мірнае шэсьце, пераможнае шэсьце. 17 тыс. выбаршчыкаў аддалі нам перавагу, гэта досыць сур’ёзная перамога пры ўмове, калі наш апанэнт атрымаў на 5 тысяч галасоў менш. Мы маем намер далей абсалютна мірна дэкляраваць сваю прыхільнасьць праву і закону, гэта значыць адстойваць наша канстытуцыйнае права на перамогу, якую мы атрымалі. У гэтых умовах злачынны рэжым Какойты яшчэ раз паказвае свайму народу, што ён зусім ня лічыцца зь яго меркаваньнем. Пры гэтым ён кожную сэкунд спрабуе перакладаць стрэлкі на Маскву. І старшыня Вярхоўнага суду, і спадар Бібілаў, зь якім нашы людзі выходзілі на кантакт, паказваюць, што такі загад атрыманы з Масквы. Мы ў гэта ня верым, бо прэзыдэнт Расеі Дзьмітры Мядзьведзеў і старшыня ўрада ня раз казалі, што яны будуць працаваць з тым, каго абярэ народ Паўднёвай Асэтыі. Народ Паўднёвай Асэтыі выбраў мяне».\nПаводле дадзеных Цэнтральнай выбарчай камісіі Паўднёвай Асэтыі, пераможцам другога тура стала апазыцыйны кандыдатка, былая міністарка адукацыі Ала Джыоева. Яна набрала 56,7 адсоткаў галасоў, яе супернік, кіраўнік мясцовага МНС Анатоль Бібілаў — 40 адсоткаў. Аб сваёй падтрымцы Бібілава неаднаразова заяўляў дзеючы прэзыдэнт Паўднёвай Асэтыі Эдуард Какойты, які сьцьвярджаў таксама, што ў выпадку паразы Бібілава рэспубліка пазбавіцца падтрымкі Расейскай Фэдэрацыі.\nЦалкам матэрыял пра падзеі ў Паўднёвай Асэтыі чытайце на сайце Расейскай службы нашага Радыё.


Ачаг захворвання адром у Ваўкавыску працягваюць устанаўліваць спецыялісты\nУжо абследаваны некалькі тысяч чалавек. У горадзе створаны спецыяльны прышчэпачны пункт для тых, каму неабходная вакцынацыя. Пад назіраннем урачоў застаюцца яшчэ 5 хворых, 20 чалавек ужо выпісаныя з бальніцы. Як пацвердзілі Агенцтву тэленавін у Міністэрстве аховы здароўя, вірус адру, найбольш імаверна, мог быць завезены ў краіну. Новыя падрабязнасці ў Дзмітрыя Смірнова.\nЗараз у інфекцыйным аддзяленні цэнтральнай бальніцы Ваўкавыска знаходзяцца 5 пацыентаў з падазрэннем на адзёр. Двое дзяцей, адно з якіх не было прышчэплена, і яшчэ трое дарослых. Прышчэпачны статус 2 з іх урачам невядомы, а трэці пацыент атрымаў прышчэпку больш за 15 гадоў таму.\nУрачы пацвярджаюць, што адсутнасць вакцынацыі супраць гэтай хваробы - агульны фактар для ўсіх хворых. З 19 лютага, г.з. з моманту рэгістрацыі першага выпадку віруса ў Ваўкавыску, медыкі клінічна і лабараторна пацвердзілі дыягназ "адзёр" у 20 мясцовых жыхароў. Усе яны ўжо выпісаныя з стацыянара - зараз у палатах застаюцца толькі 5 пацыентаў.\nСам жа вірус вельмі актыўны. Дастаткова аднаго агульнага памяшкання або нават размовы побач, каб непрышчэплены чалавек захварэў. Дадатковая складанасць у тым, што першыя 3-4 сутак адзёр нельга адрозніць па сімптомах ад прастуды. Таму апошнія тыдні ўрачы ў Ваўкавыску, акрамя лячэння, займаюцца яшчэ пошукам кантактных асоб - тых, хто мог заразіцца. Правераны ўжо тысячы людзей. Спецыяльна створаны прышчэпачны пункт, дзе вакцынуюць зараз тых, у каго ёсць рызыка заразіцца.\nНа думку экспертаў Міністэрства аховы здароўя, гэты вірус, хутчэй за ўсё, быў завезены ў Беларусь.\nСёння, паводле слоў экспертаў, рызыка далейшага распаўсюджвання інфекцыі зведзена да мінімуму. За мінулыя суткі новых выпадкаў хваробы ў горадзе не выяўлена.\nПацыентаў, якія зараз праходзяць лячэнне ў ваўкавыскай клініцы, урачы плануюць выпісаць дахаты ў найбліжэйшыя некалькі дзён.\nУ Гродне праходзяць спаборніцтвы пажарных\nПадман, які дорыць асалоду і добры настрой


Мама і ваеннаслужачая — гэта пра ўраджэнку Дарава Ляхавіцкага раёна — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nМама і ваеннаслужачая — гэта пра ўраджэнку Дарава Ляхавіцкага раёна\n14/10/2020 266 redakcyja\nЯна выдатная мама сына і дочкі, жонка, гаспадыня, а яшчэ старшына ў вайсковай часці 29969, што прапісана ў Ляхавіцкім раёне. Гэта пра Святлану Кендыш – ваеннаслужачага, якая з’яўляецца прыкладам высокага прафесіяналізму, адданасці справе, вернасці доўгу. У арміі Святлана не навічок, яе стаж падыходзіць да двух дзесяцігоддзяў. Прафесійны шлях ураджэнкі Дарава пачаўся з выхавальніка, калі скончыла Брэсцкі педінстытут і з 2002 года Святлана Аляксееўна ў арміі на кантрактнай аснове.\nПра час службы расказвае з гонарам і з натхненнем. Гэта не проста праца – вучоба, адказнасць, калегі, настрой. Акрамя любімай работы займаецца спортам і вельмі любіць маляваць.\nСтаршыну Святлану Кендыш намеснік камандзіра па ідэалагічнай рабоце Андрэй Паляшук характарызуе як прафесіянала, які ніколі не падвядзе.\n← Служит ляховичанка в Островце\nДвое брестчан выжили, упав с высоты седьмого этажа →\nДТП в Ляховичском районе: водитель уснул за рулем\n09/08/2021 redakcyja 0


Галоўная ➠ Розны ➠ Тула свет кованых вырабаў\nАпублікавана 05.09.2016 17:43\nТула — горад, які славіцца сваімі каванымі вырабамі. Сюды прыязджаюць з усёй краіны і нават з-за мяжы. Прычына адна — людзям вельмі хочацца ўбачыць сваімі вачыма кованые элементы ў Туле, дакрануцца да гісторыі горада і мясцовых промыслаў, даведацца з чаго ўсё пачыналася.\nМіж тым, гісторыя і праўда унікальная.\nТуле амаль столькі ж гадоў, колькі і Маскве — сталіцы нашай краіны. Заснаваны горад у 1146 годзе і амаль з моманту заснавання кованые вырабы ў Туле сталі шырока вядомыя ў акрузе. Таму не дзіўна, што горад мае мноства гераічных старонак у сваёй гісторыі:\nТатара-мангольскае ярмо. У часы нашэсця ўсходніх ордаў менавіта Тула давала расейскім дружынамі зброю, даспехі і іншую каваных абарону для абароны ад полчышчаў манголаў. Дарэчы, сам горад тады таксама актыўна супраціўляўся, за што і быў практычна цалкам знішчаны. Сучасная Тула знаходзіцца не зусім на тым жа самым месцы, што старажытны горад.\nПаўночная вайна, якая здарылася значна пазней таксама праславіла Тулу. Нават у той час многае адмыслова ехалі, каб купіць кованые элементы ў Туле. Прычына ўсё тая ж — занадта ўжо добрыя майстры жылі ў Туле, а таму каваныя вырабы ў Туле лічыліся закладам якасці.\nУ Тулы было яшчэ шмат выдатных старонак у гісторыі. Усе згадаць немагчыма. Нават простае пералічэнне заняло б некалькі старонак (тут і мноства войнаў Расійскай Імперыі і вайны ў савецкі час, так і ў мірным жыцці горад выдатна сябе праявіў). Таму лепш перайсці да дзён сённяшніх, каб даведацца чым жа сучасная Тула так прыцягвае да сябе турыстаў.\nПерш за ўсё, сучасная Тула адрозніваецца ад яшчэ нядаўняга часу тым, што каваныя вырабы ператварыліся яшчэ і ў развіты турыстычны бізнэс. Прадпрымальнікі робяць прадукцыю не столькі для непасрэднага спажывання, колькі на продаж турыстам.\nДобра гэта ці дрэнна? Адназначны адказ даць нельга. Зрэшты, нельга адмаўляць відавочны факт: кованые тульскія вырабы, зробленыя для турыстаў аказваюцца не горш па якасці, чым традыцыйны тульскі промысел. Часам нават такія вырабы робяцца па старажытных тэхналогіях, якія выкарыстоўваліся ў першыя стагоддзі існавання вядомага расійскага горада.\nТаму, калі вы хочаце паглядзець расейскія славутасці, але не ведаеце, якія менавіта, міласьці просім у выдатны горад Тулу — сталіцу расейскіх каваных вырабаў.


Двое чалавек - у СІЗА. У Магілёве на ўсю моц ідзе крымінальны пераслед з-за лялек | Правы чалавека ў Магілеве\nЗа паразвешваныя ўздоўж дарогі пудзілы з выявами, як мяркуецца, чыноўнікаў, некалькі магілёўцаў могуць атрымаць рэальныя крымінальныя тэрміны.\nНагадаем, некалькі чалавек былі затрыманыя 23 і 24 лістапада ў якасці падазраваных па крымінальных справах, звязаных з «партызанскім пратэстам».\nУсе затрыманыя былі ў адным з закрытых магілёўскіх чатаў. Увагу сілавых структур гэтыя людзі прыцягнулі пасля некалькіх «вылазак», у прыватнасці, акцый у Магілёве, звязаных з лялькамі.\nПазней у афіцыйным телеграм-канале МУС з’явілася пацвярджэнне:\n«Жыхары абласнога цэнтра пазнаёміліся ў дваровым чаце і вырашылі арганізаваць перформанс: вырабілі шэсць роставых лялек з цынічнымі надпісамі і малюнкамі вышэйшых службовых асоб, размясцілі іх на пуцеправодах паблізу вёсак Вільчыцы і Любуж, сфатаграфавалі і распаўсюдзілі здымкі ў сетцы».\nПершапачаткова МУС заяўляла, што супрацоўнікі крымінальнага вышуку выйшлі на чатырох чалавек, «мужчын і жанчын ва ўзросце ад 33 да 39 гадоў». У дачыненні да іх была ўзбуджаная крымінальная справа за хуліганства.\nУсяго ў Следчы камітэт з таго часу было выклікана не менш за 10 чалавек па гэтай справе. Большасць з іх праходзяць на момант публікацыі ў статусе сведкаў або падазраваных і знаходзяцца на волі.\nЗрэшты, так пашанцавала не ўсім. Паводле інфармацыі MSPRING.MEDIA, двое чалавек – Сяргей. С. і Вольга К. – знаходзяцца пад вартай у магілёўскім СІЗА. Ім, паводле крыніцаў, прад’яўлена абвінавачанне па ч.2 арт.339 КК РБ.\nВерагодна, абвінавачаных будзе больш – Следчы камітэт, варта адзначыць, досыць хутка знайшоў фігурантаў справы. Больш за тое, пошукі, мяркуючы па ўсім, яшчэ не скончаны.\nПрагнозы для «магілёўскіх партызан» не самыя суцяшальныя. Па ч.2 арт.339 ім пагражае ад 1 да 6 гадоў пазбаўлення волі.\nПа гэтай жа частцы і артыкуле, напрыклад, у Мінску 8 снежня судзілі групу з пяці чалавек за звычайнынадпіс «Не забудзем» на мемарыяле забітага Аляксандра Тарайкоўскага.\nДвое з іх атрымалі рэальныя тэрміны – два гады калоніі агульнага рэжыму для Максіма Паўлюшчыка, два гады калоніі строгага рэжыму – для Уладзіслава Гуліса. Яшчэ тры чалавекі атрымалі звыш аднаго года абмежавання волі.\nЯк патэнцыйны суд расцэніць выраб і вывешванне «лялек з цынічнымі надпісамі і выявамі вышэйшых службовых асобаў» – застаецца толькі здагадвацца.


30 ліпень 2013, 11:52\nФэст у Луцку, 2011 год.\nПаводле арганізатараў, галоўная ідэя фэстывалю, прысьвечанага лідэру АУН Сьцяпану Бандэру, — папулярызаваць украінскую культуру, музыку, нацыянальнае адзінства, патрыятызм, праслаўляць украінскіх герояў, якія змагаліся за незалежнасьць Украіны. Сёлета фэст набірае яшчэ і палітычнае гучаньне.\nПаводле аднаго з арганізатараў фэстывалю, дэпутата Валынскай абласной рады ад руху «Бацькаўшчына» Ігара Гузя, украінцы маюць рыхтавацца да супраціву цяперашняму рэжыму. На «Бандэрштат» прыедзе Юры Луцэнка і група ўкраінскіх палітыкаў-апазыцыянэраў, кажа Гузь. Гэта, паводле Гузя, стала прычынай таго, што Валынская адміністрацыя заблякавала фінансаваньне фэстывалю. Чыноўнікі Валынскай абласной адміністрацыі праігнаравалі рашэньне абласной рады аб выдзяленьні на імпрэзу 50 тысяч грыўняў. Тым часам «Бандэрштат» падтрымала Луцкая гарадзкая рада, шматлікія грамадзкія арганізацыі і музыкі.\n«На фэстывалі будзе ня дух апазыцыі, а дух супраціву цяперашняму рэжыму, культурны дух моладзі. Акрамя музычнай часткі, наш фэст мае грамадзка-палітычны складнік. Мы не хаваем нацыяналістычнай прыкметы нашага фэстывалю: будзе гісторыя, палітыка, грамадзкая тэматыка, хочам як мага больш моладзевых арганізацый прыцягнуць, каб была праява моладзевай актыўнасьці, гэтая дзея павінна аб’яднаць розныя ініцыятывы», — кажа Ігар Гузь.\nШаснаццаць украінскіх гуртоў, сярод іх «Скрабін» і «Тартак», будуць выконваць на «Бандэрштаце» патрыятычныя і паўстанцкія песьні. Кожны год на фэст запрашаюць гурт зь Беларусі. Летась на фэсьце выступілі «Akute», сёлета туды едзе «Сьцяна». На фэст зьбіраюцца і гледачы зь Беларусі: у суполцы Вконтакте арганізаваная старонка Беларусь едзе на Бандэрштат.\nНа «Бандэрштаце» адбудзецца гістарычная рэканструкцыя бою УПА супраць войскаў Вэрмахту. Асобнае мерапрыемства арганізатары «Бандэрштату» прысьвецяць Валынскай трагедыі. Удзельнікі фэстывалю ня маюць намеру апраўдваць удзельнікаў УПА, якія забівалі палякаў на Валыні ў 1943 годзе, адзначыў у камэнтары для Радыё Свабода Ігар Гузь:\n«Мы хочам, каб удзельнікі фэстывалю пачулі аб’ектыўную праўду. Мы прызнаем, што былі злачынствы з абодвух бакоў, але гэта адбывалася на ўкраінскай тэрыторыі. Мы разумеем, што Ўкраіна ідзе ў Эўропу, што Польшча наш саюзьнік, трэба перагарнуць старонку».\nСлова «Бандэрштат» паходзіць зь Львову. Так некалі нефармальна называлі горад ад прозьвішча Бандэры. Львоўскі гурт «Браты Гадзюкіны» у пачатку 90-х выканаў аднайменную песьню і надаў слову патрыятычнае гучаньне.


23 люты 2008, 13:16\n“Выходжу на кантрольна-прапускны пункт, а мне начальнік установы паведамляе, што гэта “гуманны акт прэзыдэнта, вы вольныя”. Усё. Атрымайце вашы грошы, рэчы і дадому. Я прысеў. Кажа: “Вы што, ня верыце?” Я кажу: “Не”.\nАндрэй Клімаў – пра сваё вызваленьне.\n“Але паглядзіце, якую буйную кампанію ўзьнялі беларускія ўлады супраць “карты паляка”. Тое, што ў гэтым выпадку ўзмацніцца ціск уладаў на польскую дыяспару ў Беларусі, у мяне няма ніякага сумневу”.\nАляксандар Фядута, публіцыст і палітоляг – пра магчымыя наступствы для Беларусі незалежнасьці Косава.\n“Мы б’ем “па хвастах”. Тады трэба было абараняць Югаславію, Расеі тады не каштавала вялікіх высілкаў супрацьстаяць агрэсіі супраць брацкага народу. Сёньня позна “песьні пець”. Працэс пачаўся даўно, Чарнагорыя сышла, іншыя рэспублікі сышлі, заставалася Косава. Гэта працяг таго расколу”.\n“Вы што, лічыце, што толькі ў вашых кіраўнікоў павінны быць амбіцыі, каб узначаліць гэтае аб’яднаньне? Я ня быў бы палітыкам, і ня быў бы палітыкам Пуцін ці Мядзьведзеў, ці хто яшчэ, якія б у гэтым пляне не імкнуліся гуляць нейкую ролю у кіраўніцтве гэтым аб’яднаньнем”.\nАляксандар Лукашэнка, кіраўнік Беларусі – у інтэрвію тэлеканалу “Russia Today” і інфармацыйнаму агенцтву РИА «Новости», адказваючы на пытаньні наконт незалежнасьці Косава і ці хацеў бы ён ўзначаліць саюзную дзяржаву.\n“Асобным супрацоўнікам пракуратуры свае асобныя амбіцыйныя самалюбівыя пляны давядзецца пакінуць недзе дома. Ці пакінуць працу ў пракуратуры… Іх, бачыце, хвалюе, як на нас паглядзяць Амэрыка і Эўразьвяз. Гэта ня вашы праблемы, гэта праблемы прэзыдэнта і прэм’ер-міністра, гэта мы будзем разьбірацца з палітыкай. А ў вас ёсьць закон і Канстытуцыя”.\nАляксандар Лукашэнка, кіраўнік Беларусі – падчас прадстаўленьня новага генэральнага пракурора пра неназваных супрацоўнікаў пракуратуры.\n“Як бы там у свой час гісторыя ні падзяліла межы — справядліва ці несправядліва — усіх меншасьцяў ніколі не задаволіш. Фармаваньне нацыяў, дзяржаваў, геапалітычнай мапы сьвету для некага можа быць і несправядлівым. Як, скажам, гістарычна склаўся лёс і нашай Беларусі. У кожнай нацыі ёсьць свае міты і пакуты. Я як беларус недзе ў глыбіні душы спачуваю альбанцам. Але калі глядзець з пункту гледжаньня сучаснай палітычнай мапы сьвету, дык, канечне, нічога добрага ў гэтым няма”.\nПётра Садоўскі, публіцыст, былы пасол Беларусі ў Нямеччыне – пра міжнароднае прызнаньне дэклярацыі аб незалежнасьці Косава.\n"Паважаны Анатоль! Мне было прыемна прыняць вас у Авальным Кабінэце, і я высока ацэньваю нашы гутаркі на тэму барацьбы за свабоду і справядлівасьць у Беларусі. Мы працягваем сачыць за падзеямі ў вашай краіне і пасьля нашай сустрэчы, і я захапляюся вашай мужнасьцю і мужнасьцю вашых калег. Мы павінны памятаць, што свабода - гэта дар Усявышняга кожнаму чалавеку, і я веру, што аднойчы народ Беларусі стане свабодным".\nДжордж Буш, прэзыдэнт ЗША – у лісьце да старшыні АГП А.Лябедзькі.\n“Да прэзыдэнта сапраўды зьвярталіся дыпляматычныя прадстаўнікі і дзяржаўныя дзеячы замежных дзяржаваў з просьбай даць магчымасьць Казуліну суправаджаць яго жонку за мяжу на лячэньне… Зыходзячы з гуманных меркаваньняў, з улікам выключных абставінаў наша краіна пацьвердзіла гатовасьць пайсьці на гэты крок. Асуджаны адмовіўся, гэта ягонае права… Дзяржава ў складанай для гэтай сям’і сытуацыі павяла сябе годна і гуманна. Тое, што цяпер пачынаюць спэкуляваць на гэтай тэме, прынамсі неэтычна”.\nНатальля Пяткевіч, намесьніца кіраўніка адміністрацыі прэзыдэнта – пра сутнасьць прапановы, зробленай А.Лукашэнкам А.Казуліну.\n“Калі ёсьць жаданьне ў кагосьці чуць каманды на беларускай мове – няма праблем. Ён атрымае такія ўмовы службы. Проста ён адзіны, а дзеля яго аднаго няма сэнсу. Быў бы такіх хаця б узвод – без праблем”.\nЛеанід Мальцаў, міністар абароны –на прэсавай канфэрэнцыі ў адказ на пытаньне пра Зьмітра Жалезьнічэнку, які пасьля прызыву ў войска запатрабаваў, каб камандзіры зьвярталіся да яго па-беларуску.\n“Трэба выходзіць на палітычную плятформу, бо ўжо чыста эканамічныя патрабаваньні не прыносяць ніякага выніку. Прадпрымальнікам трэба, як і ўсім грамадзянам краіны, якія хочуць нейкіх пераменаў у сваім жыцьці, аб’ядноўвацца і ісьці адзінай калёнай”.\nВіктар Калей, актывіст кампаніі “За свабоднае разьвіцьцё прадпрымальніцтва” – пра барацьбу прадпрымальнікаў за свае правы.\n“Віктар Іванавіч Іўчанкаў, Людміла Саянкова, Аляксандар Цікоцкі, Ганна Басава – усе тыя, хто былі сябрамі камісіі, якая мяне адлічала, не разумеюць, што час зьменіцца, зьменіцца ўлада, і калісьці будуць над імі такія самыя камісіі, а магчыма, будуць і суды над некаторымі. І ўсе атрымаюць па заслугах”.\nФранак Вячорка, адзін зь лідэраў “Моладзі БНФ”, выключаны з БДУ – пра сябраў камісіі, якія прымалі рашэньне пра яго выключэньне.\n“Наведаньне міністрам Мартынавым канфэрэнцыі па бясьпецы і ягоныя далейшыя перамовы ў Бэрліне прасыгналізавалі пра гатовасьць краіны да дыялёгу з Эўропай… Мартынаў сказаў: “It takes two to tango” (“каб станцаваць танга, трэба двое”). Так, сапраўды. Аднак тое, што цяпер назіраецца паміж эўрапейскімі краінамі і Беларусью, нагадвае хутчэй ча-ча-ча ці нейкія скокі”.\nУта Цапф, дэпутатка Бундэстагу ад сацыял-дэмакратычнай партыі, старшыня падкамітэту ПА АБСЭ па Беларусі – у выступе ў Бундэстагу наконт перамоваў міністра замежных спраў Беларусі Сяргея Мартынава з кіраўніцтвам МЗС Нямеччыны.\n"Садзіць мяне не было за што. Я проста выконваў свой журналісцкі абавязак. Як казаў адмірал Нэльсан перад Трафальгарскай бітвай — “Хай кожны выканае свой абавязак”. Вось і я выканаў… Турма — гэта адмоўны досьвед. Калі б я там прабыў тры гады, баюся, стаў бы графам Монтэ-Крыста. У тым сэнсе, што стаў бы помсьціць усяму сьвету”.\nАляксандар Зьдзьвіжкоў, былы намесьнік рэдактара газэты “Згода”, асуджаны на 3 гады турмы за публікацыю карыкатур на прарока Мухамада і вызвалены на гэтым тыдні – у інтэрвію “Свабодзе”.


10 красавік 2010, 14:03\nСамалёт Леха Качыньскага Ту-154 разьбіўся на лётнішчы ў Смаленску. Часовым выканаўцам абавязкаў прэзыдэнта Польшчы прызначаны сьпікер Сэйму Браніслаў Камароўскі. “Праклятая Катынь. Ізноў нашыя лепшыя людзі гінуць там,” – кажа былы прэзыдэнт Аляксандар Квасьнеўскі.\nСамалёт Леха Качыньскага Ту-154 разьбіўся на лётнішчы ў Смаленску. Ніхто ня выжыў у катастрофе. Польская дэлегацыя мелася ўзяць удзел у жалобных ўрачыстасьцях, прысьвечаных 70-й гадавіне расстрэлаў польскіх афіцэраў у Катыні.\nЯк паведаміў сайту gazeta.pl прадстаўнік МЗС Польшчы Пётар Пашкоўскі, самалёт пры пасадцы зачапіўся за дрэвы. Карэспандэнт тэлеканалу TVN24, спасылаючыся на навочнага сьведку, паведамляе, што самалёт заходзіў на пасадку ў густым тумане. Сесьці не ўдалося, самалёт зноў узьняўся ў паветра і пры павароце зачапіўся за дрэвы, упаў і загарэўся.\nПаводле непацьверджанай інфармацыі, на борце самалёта было 88 чалавек. Апрача Леха Качыньскага з жонкай там меліся быць апошні прэзыдэнт Польшчы ў эміграцыі Рышард Качароўскі, старшыня Інстытуту нацыянальнай памяці Януш Куртыка ды іншыя высокапастаўленыя асобы.\nПольская дэлегацыя на чале з прэзыдэнтам мелася сёньня ўзяць удзел у жалобных ўрачыстасьцях, прысьвечаных 70-й гадавіне расстрэлаў польскіх афіцэраў у Катыні.\nДля расьследаваньня абставін трагедыі створаная дзяржаўная камісія пад кіраўніцтвам прэм'ер-міністра Расеі Ўладзімера Пуціна.\nПрэм'ер-міністар Польшчы Дональд Туск склікаў надзвычайнае пасяджэньне кабінэту міністраў.\nЧасовым выканаўцам абавязкаў прэзыдэнта Польшчы, згодна з Канстытуцыяй, прызначаны сьпікер Сэйму Браніслаў Камароўскі, які цягам 14 дзён мае абвясьціць дату датэрміновых прэзыдэнцкіх выбараў.\nУ 14:15 МЗС Польшчы падаў новую інфармацыю: загінулі 96 чалавек, 88 чальцоў дэлегацыі і 8 сяброў экіпажу. Паўсюль у Польшчы адмяняюцца забаўляльныя мерапрыемствы. Карэспандэнт Свабоды перадае: жалобныя набажэнсты ў Кракаве і Варшаве. Сьцяг на прэзыдэнцкім палацы апушчаны – там зьбіраецца ўсё боле людзей. Відаць таксама бел-чырвона-белыя стужкі на некаторых букетах кветак, ёсьць беларусы.\n“Яны ляцелі, каб ушанаваць памяць тысячаў полськіх афіцэраў і нават не змаглі гэтага зрабіць, загінулі самі. Гэта страшэнная рана, якую цяжка будзе загоіць,” -- сказаў былы прэзыдэнт Польшчы А.Квасьнеўскі.\nЛешэк Мілер – былы прэм’ер Польшчы -- заявіў, што частковая віна за катастрофу ляжыць на палітычных элітах, якія баяліся закупіць новыя самалёты для ўрадоўцаў, баючыся дрэннай рэакцыі грамадзтва.\nПольскія ўрадавыя самалёты ТУ-154 старыя, маюць па 20-30 гадоў. Прэзыдэнцкаму самалёту было больш як 20. На месцы катастрофы знойдзеная чорная скрынка самалёту, вядзецца сьледзтва.\nУ 15.40 паводле Менскага часу скончылася надзвычайная нарада польскага ўраду, якая пачалася хвілінай маўчаньня.\nПрэм’ер Дональд Туск адзначыў, што “Польшча сутыкнулася з трагедыяй, якой раней ня бачыў сьвет. Гэта і мая асабістая трагедыя. Але трэба дзейнічаць. Дзяржава працягне функцыянаваць”, – сказаў Туск.\nСпачуваньні Польшчы выказалі прэзыдэнт ЗША, прэм’ер-міністар Вялікабрытаніі, прэзыдэнт Аўганістану, кіраўнікі Беларусі, Расеі, Францыі, Нямеччыны, прадстаўнікі НАТА, іншыя сусьветныя лідэры.\nСпачуваньні даслала старшыня Рады БНР Івонка Сурвіла.\nЛех Качыньскі — прэзыдэнт Польшчы з 2005 году. Нарадзіўся ў 1949 годзе ў Варшаве.\nУ 1992 — 1995 гады — кіраўнік Кантрольнай палаты Польшчы,\n2000 — 2001 — міністар юстыцыі,\n2002 — 2005 — мэр Варшавы.\nАдін з стваральнікаў польскай Партыі права і справядлівасьці, яе першы кіраўнік. Доктар юрыдычных навук, прафэсар Гданьскага ўнівэрсытэту і ўнівэрсытэту кардынала Стэфана Вышынскага.\nЖонцы прэзыдэнта Марыі было 59 год. Яе род паходзіць зь Вільні. Шлюб яны ўзялі ў 1978 годзе. Прэзыдэнцкая пара мела дачку Марту і ўнучку Еву.\nПалітыкі пра Леха Качыньскага\nВінцук Вячорка: Качыньскі прынцыпова разумеў, што адбываецца ў Беларусі\nСтаніслаў Шушкевіч: У Качыньскага была жалезная лёгіка разуменьня таго, што трэба рабіць\nАлесь Міхалевіч: Для Леха Качыньскага беларуская тэма была вельмі блізкая\nАляксандар Мілінкевіч: Усе палітычныя спрэчкі мала вартыя ў параўнаньні з жыцьцём\nЧаму прэзыдэнт Польшчы лётаў на старым самалёце?\nАктывісты СПБ удзельнічалі ў жалобнай імшы ў Катыні