Марафон падарункаў да 7 Лістапада: сучасныя дзіцячыя сады, басейны і нават заводы\nУ Беларусі працягваецца марафон падарункаў да 7 Лістапада. Сённяшні дзень не стаў выключэннем. Сучасныя дзіцячыя сады, басейны і нават цэлыя заводы. У Салігорску, напрыклад, запусцілі вытворчасць угнаенняў. Тэхналогія дазволіць выпускаць прадукт, які практычна не змяшчае хларыдаў. На аўтагіганце ў Жодзіне ўрачыста адкрылі новую лінейку афарбоўкі кар'ернай тэхнікі. "Паехалі!" - сёння сказалі і ў Тэлеханах. Там пасля рэканструкцыі аднавіла работу фабрыка спартыўнага інвентара.\nУсе падарункі - у адным рэпартажы Анастасіі Бенедзісюк.\nУ Лідзе адкрылі дзіцячы садок на 230 месцаў\nЗа апошнія некалькі гадоў гэты мікрараён Ліды, Індустрыяльны, змяніўся да непазнавальнасці: ён стаў значна вышэй і шырэй. Адну за другой тут здаюць новабудоўлі, паралельна адкрываючы кафэ і магазіны, высаджваюць алеі і іншыя зялёныя зоны для адпачынку з дзецьмі. Словам, месца для жыцця. Гараджан да гэтага дня хвалявала толькі адна праблема: у Індустрыяльным жыве больш за тысячу малых дашкольнага ўзросту, і на ўсіх - толькі два дзіцячыя садкі. Новы сад разлічаны на 230 месцаў. Гэта адразу 12 груп. Адна з іх - для дзяцей з цяжкімі парушэннямі мовы. "Карамелька", "Ірыска", "Мармеладка" - у груп самыя смачныя назвы. І не толькі ў чырвоны, святочны, дзень календара. Настрой для дзяцей стварае і яркі дэкор, цацкі, а бацькоў радуюць натуральныя матэрыялы аздаблення, сучасны харчблок (у праграме чатырохразовае харчаванне), а таксама сістэма відэаназірання (6 камер знадворку і ўнутры). Час знаходжання дзяцей у садку - 12 гадзін. Тут жа абсталяваны камп'ютарны клас. У пагоні за ведамі, не забылі і аб спорце: бегавая дарожка, трэнажорныя залы і басейн.\nУ Мінску адкрылі новы басейн\nАдкрываць сацыяльна значныя аб'екты напярэдадні 7 Лістапада - добрая традыцыя. Пры выбары падарунка кіруюцца толькі адным: ён павінен зрабіць наша жыццё больш камфортным: даступныя адукацыя, медыцына. Або, як зараз у Шабанах Мінска, здаровы лад жыцця - сёння тут адкрылі тыпавы бюджэтны басейн. Пакуль гэта толькі другая ластаўка (такі ж праект добра зарэкамендаваў сябе ў Брылевічах). У перспектыве такія басейны з'явяцца ў кожным раёне сталіцы. На змену "Дружбе" прыйшоў "Волат". Гучная назва абавязвае. Напэўна, тут змогуць стаць больш моцнымі і будучыя чэмпіёны. Не выпадкова, бо на адкрыцці сярод ганаровых гасцей была заўважаная і залатая рыбка Герасіменя! Наогул басейн абсталяваны адразу двума чашамі: для тых, хто добра плавае, і тых, хто толькі збіраецца пакарыць водную стыхію. У дзень тут гатовыя прымаць да 70 чалавек. Першыя выпрабавалі яе ўжо сёння. Акрамя таго, ёсць зала для сухога плавання. Там тэхніку змогуць адпрацоўваць пачаткоўцы. Асобная ўвага людзям з абмежаванымі магчымасцямі: спецыяльныя месцы ў раздзявалках, санвузлах і душавых. Ёсць неабходныя прыстасаванні для спуску ў ваду. Добраўпарадкавалі тэрыторыю і вакол комплексу. З'явілася паркоўка і асобная радасць для дзятвы - варкаўт-пляцоўка з трэнажорамі. Дождж не стаў перашкодай: сюды яны адправіліся, толькі высушыўшы валасы пасля басейна.\nЛыжная фабрыка адкрылася ў Тэлеханах\nІ пакуль адны беларусы загартоўваюцца на вадзе, іншыя рыхтуюцца стаць на лыжы айчыннай вытворчасці. Сёння пасля рэканструкцыі ў Тэлеханах адкрылі фабрыку спартыўнага інвентара - упершыню ў Беларусі будуць выпускаць пластыкавыя лыжы. Унікальная вытворчасць створана па даручэнні Прэзідэнта фактычна за год. Разумеючы, як важна добрая экіпіроўка для спартсменаў-пачаткоўцаў, Кіраўнік дзяржавы азадачыў чыноўнікаў. Трымаў тэму на асабістым кантролі, неаднаразова нагадваючы аб неабходнасці выпускаць уласны якасны спартыўны інвентар - ад чаравікаў да лыжаролераў і, вядома, лыж. Такія выдатна падыдуць і для масавага спорту. Для тых, хто не ўяўляе зімы без актыўных выхадных, так што можна сказаць гэта інвестыцыі не толькі ў развіццё спартыўнай базы, але і ў здароўе нашых людзей.\nЗараз прадпрыемства выпускае шаснаццаць тыпаў лыж. Але ў будучыні на абсталяванні можна будзе рабіць сноўборды і санкі-лядзянкі. Тэхналогію вытворчасці распрацавалі разам з Акадэміяй навук. Лыжы зробленыя з беларускіх і аўстрыйскіх матэрыялаў. З'явіліся і новыя рабочыя месцы. Пасля рэканструкцыі фабрыка плануе вырабляць да ста тысяч пар лыж за год.\nНовую лінію падрыхтоўкі і афарбоўкі дэталяў запусцілі на БелАЗе\nЦікава, на якія рэкорды замахнецца наш аўтагігант з новымі магчымасцямі? Сёння на БелАЗе запусцілі лінію падрыхтоўкі і афарбоўкі дэталяў і вузлоў. І што важна, усё за кошт свайго ж прыбытку. Сучасная лінія не толькі павысіць канкурэнтаздольнасць БелАЗа. Перш за ўсё, гэта падарунак для саміх людзей. 300 новых рабочых месцаў і яшчэ для 700 - палепшаныя ўмовы працы.\nУ Салігорску адкрылі завод па вытворчасці нітрату калію\nКаля 150 чалавек (тэхнолагі, інжынеры) атрымалі працу на заводзе ў Салігорску. Там сёння адкрылі прадпрыемства па вытворчасці нітрату калію. Будавалі яго з кітайскімі партнёрамі нешматлікім больш за год. Магутнасць першай чаргі - 80 тысяч тон угнаенняў за год. Чакаецца, што пры паўнавартасным запуску аб'ёмы павялічацца ў два разы. Тэхналогіі дазваляюць вырабляць прадукт, які практычна не змяшчае хларыдаў, а сам нітрат калію выкарыстоўваецца ў розных галінах прамысловасці і ў сельскай гаспадарцы для падкорму гародніны, садавіны і кветак.\nА вось у сферы мастацтва добрым натхненнем для будучых творцаў стаў інтэрнат на 240 чалавек. Сёння ў навучэнцаў Мінскага каледжа мастацтваў таксама наваселле. У сяміпавярховым будынку 48 жылых блокаў, у кожным па два пакоі і асобны санвузел. Ёсць спартзала і месца для рэпетыцый. Праектавалі будынак па прынцыпах безбар'ернага асяроддзя. Музыканты і спартсмены, аграрыі, інжынеры і будаўнікі. Дарослыя і дзеці - падарункі ў пярэдадзень 7 Лістапада атрымліваюць усе - і кожны асобна, ды і краіна ў цэлым. Бо тыя інвестыцыі, якія сёння ўкладвае дзяржава ў розныя сферы, не толькі адаб'юцца ў геаметрычнай прагрэсіі ўжо ў найбліжэйшыя гады, але і прынясуць рэальную карысць для будучых пакаленняў.\nСустрэча Трампа і Макрона ўзарвала Глабальную сетку\nШпіталяваны Габрыэль Гарсія Маркес


21 верасень 2010, 20:57\nКіраўнік місіі Эўрасаюзу ў Беларусі Жан-Эрык Хольцапфэль адказаў на пытаньні Радыё Свабода адносна перадвыбарчай кампаніі, якая пачалася ў Беларусі.\n«Эўразьвяз не становіцца ні на чый бок, бо што мы падтрымліваем пэўна — гэта свабодныя выбары. Гэта рэальны выбар людзей. Мы верым у неабходнасьць правядзеньня свабодных і справядлівых выбараў і лічым, што гэта якраз тое, да чаго трэба імкнуцца », — гэтак Жан-Эрык Хольцапфэль сказаў адносна прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі, якая пачалася ў Беларусі.\nКарэспандэнт Радыё Свабода нагадаў спадару амбасадару пра першы сюрпрыз выбарчай кампаніі — адмову вылучацца кандыдатам на прэзыдэнта лідэра руху «За свабоду» Аляксандра Мілінкевіча, якога шмат хто ў Беларусі разглядае як палітыка, найбольш папулярнага сярод кіраўнікоў Эўразьвязу. Як спадар Хольцапфэль пракамэнтуе адмову Мілінкевіча браць удзел у выбарах?\n«Калі важны палітычны гулец ня ўдзельнічае ў такіх падзеях, як выбары, гэта сумная навіна. Але гэта ўнутраная палітычная справа. Зразумела, што мусіць быць выбар сярод усіх палітычных гульцоў, лягчэй абіраць зь меншай колькасьці, тады лепшы вынік».\nЯ спытаў у Жан-Эрыка Хольцапфэля, ці бачыць ён магчымасьць вылучэньня адзінага кандыдата ад апазыцыі ў Беларусі?\nХольцапфэль: «Гэта таксама лепш пакінуць на меркаваньне пэўных палітычных сілаў у Беларусі. І тут могуць быць два варыянты. Можа быць, што адзін кандыдат будзе выражаць меркаваньні некалькіх, а магчыма, што ўсе яны будуць выражаць падобнае меркаваньне».\n“Кепская навіна, калі ўплывовы палітык ня ўдзельнічае ў выбарах”\nУ Беларусі будзе працаваць амбасадар Эўразьвязу


Эўропа на беларускай далонi » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nГлеб Лабадзенка, журналіст-вандроўнік. Пралезе паўсюль. самы стары ветраны млын Беларусі. 1876 год\ni генiяльны Бернардонi\nУ 1582 годзе Мiкалай Крыштаф Радзiвiл Сiротка, знаходзячыся ў Рыме, запрашае 40-гадовага архiтэктара Джаванi Марыя Бернардонi прыехаць у Нясвiж. Да таго часу Бернардонi ўжо стаў суаўтарам многiх храмаў i аб'ектаў: у 24 гады ён стаў манахам-езуiтам, i ад таго часу займаўся выключна архiтэктурай. Джаванi згаджаецца, але "па дарозе" заязджае ў Неапаль, дзе будуе храм — i атрымлiвае ў падарунак архiтэктурны трактат. Па тым часе — проста каралеўскi прэзент!.. Едзе далей, але зноўку "па дарозе" яго перахапiлi люблiнскiя езуiты i таксама не адпусцiлi "без касцёла". Рэч у тым, што Бернардонi, як езуiт, спыняўся не ў гатэлях, а ў кляштарах ордэна, дзе таленавiтага дойлiда хутка "бралi ў абарот".\nВатыкан, Францыя, Лiтва...\nСпiс архiтэктурных копiй можна працягваць. Скажам, Бярозаўскi кляштар картузiянцаў паводле планiроўкi збудаваны на ўзор французскага кляштара Шартрэз.\nКасцёл у Слабодцы Браслаўскага раёна мае "блiзнятку" ў Лiтве.\nАле самай неверагоднай копiяй славiлася мястэчка Маляцiчы сённяшняга Крычаўскага раёна. Тут была рэзiдэнцыя Магiлёўскага архiепiскапа Станiслава Богуш-Сестранцэвiча. Дык вось, Маляцiцкi касцёл быў паменшанай копiяй сабора Святога Пятра ў Рыме, а сам палац, у сваю чаргу, паўтараў формы Апостальскага палаца Папы Рымскага. Такi вось беларускi размах.\nФранцыя, Італія, Германія, Галандыя, Бельгія…\nСловы, напісаныя ў падзагалоўку – не перабольшванне. Алядна пройдземся па нашай “замежнай” архітэктуры.\n* Сталовічы (Баранавіцкі раён), касцёл кавалераў Мальтыйскага ордэна. 1740-43 гады, архітэктар Іосіф Фантана ІІІ (з дынастыі славутых італьянскіх архітэктараў)\n* Полацк, Сафійскі сабор. Перабудаваны ў XVIII стагоддзі Янам Глаўбіцам – выхадцам з Саксоніі\n* Бяроза, Кляштар куртузіянцаў. 1648-89 гады. Збудаваны невядомым італьянскім архітэктарам.\n* Талачын, базыльянскі храм XVIII ст., архітэктар Якуб Габрыэль (Францыя)\n* Гайцюнішкі. Адзіны ў Беларусі дом-крэпасць 1613 года. Збудаваў для сябе галандскі архітэктар Пётр Нонхарт, які дапамагаў Глаўбіцу будаваць Вільню.\n* Свяцк (Гродзенскі раён), палац Валовічаў, другая палова XVIII ст. Архітэктар Джакама Сака (Італія).\n* Сёмкава (Мінскі раён), сядзіба 1771 года, архітэктар Карла Спампані (Італія). Дарэчы, у гэтай сядзібе ў свой час гасцяваў згаданы ўжо кароль Панятоўскі.\n* Ружаны, палац Сапегаў XVII-XVII стагоддзяў. Архітэктар Ян Самуэль Бэккер (Германія).\n* Міхалішкі (Астравецкі раён), касцёл 1653 года, архітэктар Хрыстофер Пэнс (Бельгія).\nЗ'яву "еўрапейскай" архiтэктуры ў Беларусi каментуе аўтарытэтны даследчык архiтэктуры, стваральнiк сайта "Глобус Беларусi" (www.globus.tut.by) Андрэй ДЫБОЎСКI.\n— Архiтэктары-легiянеры з Еўропы — надзвычай цiкавая для нас з'ява!.. — кажа спадар Андрэй. — Аднак я не люблю фармулёўкi, што яны прыязджалi сюды "з Еўропы". Беларусь — таксама Еўропа, таму яны проста ехалі да нас "з iншых краiн". I атрымлiвалася так, што французскiя, iтальянскiя, нямецкiя, галандскiя архiтэктары будавалi кожны як умеў, як ведаў, як рабiў у сябе на радзiме. Вось i сталася, што Беларусь усе гэтыя стагоддзi не адставала ад агульнаеўрапейскай архiтэктурнай моды. Таму часам, калi патрапляеш куды ў замежжа, узнiкае адчуванне дэжа-вю: недзе я гэта ў нас ужо бачыў!.. З'ява нашай "полiеўрапейскай" архiтэктуры цiкавая для замежнiкаў — патрапiўшы ў Беларусь, можна атрымаць уяўленне пра архiтэктуру многiх краiн Еўропы рознага часу. А для нас самiх гэта зусiм падарунак: ва ўмовах шэнгенскiх вiзаў i дарагiх бiлетаў шанец пабачыць на Бацькаўшчыне дыяменты еўрапейскай архiтэктуры! Усмешка лёсу для аматараў прыгожых формаў i даследчыкаў даўнiны!..\nКопiя Нясвiжскага касцёла\nКракаўскi касцёл Пятра i Паўла — блiзнятка Нясвiжскага. Сёння ён адрознiваецца хiба што колерамi. Яго Бернардонi паспявае збудаваць пад купал — i памiрае ў Кракаве ў 1605 годзе. Дабудоўваюць храм ужо вучнi Джаванi.\nЦiкавая дэталь: вядома, што нават калi Бернардонi з'ехаў з Нясвiжа, ён вёў сталую перапiску з Сiроткам, кiраваў iншымi будоўлямi, даваў парады.\nПераацанiць унёсак Бернардонi ў нашу архiтэктуру цяжка. Можна смела казаць, што ён стварыў для Нясвiжа гэткiя ж архiтэктурныя дамiнанты, як Антонiа Гаудзi для Барселоны. Калi Сiротка запрашаў Джаванi, той яшчэ не быў славутым архiтэктарам — такiм ён стаў у Беларусi. Аднак можна сцвярджаць дакладна: Радзiвiл не памылiўся.\nВоўчын — вёска ў Камянецкiм раёне. Вядомая тым, што тут у 1732 годзе нарадзiўся апошнi кароль Рэчы Паспалiтай Станiслаў Аўгуст Панятоўскi. Неўзабаве Панятоўскiя замаўляюць нямецкаму архiтэктару Яхiму Хэмплу касцёл, якi праз 200 гадоў воляю лёсу стане Станiславу Аўгусту пахавальняй. Рэч у тым, што Панятоўскi, якi быў каханкам Кацярыны II, памёр у Пецярбургу. Перад тым Кацярына выцерла ногi аб яго як магла: прымусiла пакiнуць прастол, а з каралеўскага трона зрабiла ўнiтаз. Гiстарычны факт: на гэтым унiтазе яе i хапiла кандрашка, на iм яна i памерла.\nУ 1938 годзе Сталiн вырашыў пазбавiцца ад праху "польскага караля", прапанаваўшы забраць яго палякам. Аднак палякi, якiя лiчаць Панятоўскага каралём-здраднiкам, заявiлi, што не будуць хаваць яго ў Вавелi разам з iншымi "мужнымi i храбрымi". Як кампрамiсны варыянт быў абраны Воўчын — радзiма караля. Парэшткi таемна перавезлi сюды, пасля вайны iх разрабавалi, а затым мясцовы жыхар таемна перапахаваў апошняга караля...\nШто да сувязi Воўчына i Рыма, то яе адзначаюць многiя даследчыкi архiтэктуры. Верагодна, што воўчынскi касцёл быў збудаваны на ўзор рымскай царквы Святой Марыi блiзу Форума Траяна. Хоць у сённяшняй руiне Воўчына цяжка пабачыць падабенства да рымскага хараства...\nУсе вы ведаеце Чырвоны касцёл у Мiнску (касцёл Святых Сымона i Алены). Аднак паглядзiце на фотаздымкi. I здагадайцеся, дзе выяўлены Мiнск, а дзе — польскае мястэчка Ютросiн?\nГiсторыя адбылася так. Калi ў нашага шляхцiча Эдварда Вайнiловiча трагiчна памерлi дзецi i яны з жонкай Алiмпiяй прынялi рашэнне ў iх памяць фундаваць касцёл, то цiкавiлiся рознымi варыянтамi храмаў. I недзе знайшлi касцёл у Ютросiне, якi лiтаральна за 5 гадоў да гэтага збудаваў архiтэктар Томаш Пайздэрскi. Вайнiловiчу касцёл спадабаўся — i ён запрасiў Пайздэрскага паўтарыць храм у Мiнску. Цiкава, што цэглу прывозiлi ажно з Чанстаховы: якасць мясцовай архiтэктара не задаволiла...\nЛазенкi — летняя рэзiдэнцыя караля Панятоўскага ў Варшаве. Сёння гэта, да ўсяго ж, прыгожы парк, дзе вольна ходзяць паўлiны.\nДакладную, але крыху паменшаную копiю Лазенак можна пабачыць у вёсцы Жамыслаўль Iўеўскага раёна. Мясцовы пан Умястоўскi захапляўся Панятоўскiм i Лазенкамi — i збудаваў сабе такi ж палац. Нават мэблю замаўляў на той жа мануфактуры, што i кароль. У канцы ХIХ стагоддзя Умястоўскiя аддалi палац пад навуковую базу Вiленскага ўнiверсiтэта. Сёння палац закiнуты...\nЗ Лазенкамi звязана i яшчэ адна гiсторыя "капiявання". Стваральнiк Лазенак, галоўны архiтэктар Варшавы Адам Iдзiкоўскi, на замову графа Паскевiча збудаваў падобны палац у Гомелi. I зараз на беларускай купюры ў 20 тысяч рублёў мы бачым малюнак Гомельскага палаца менавiта работы спадара Iдзiкоўскага.\nБеразвечскi касцёл i кляштар былi заснаваныя ў 1643 годзе на паўночным беразе возера Глыбокае (сёння гэта мяжа аднайменнага горада). У 1756 годзе драўляны храм стаў мураваным. Пасля скасавання Берасцейскай царкоўнай унii храм аддалi праваслаўным. Камунiсты знiшчылi яго, а ў кляштары зрабiлi турму, дзе яна месцiцца i сёння.\nНекалькi гадоў таму ў польскiм Беластоку была збудаваная дакладная копiя Беразвечскага храма — i ягонае велiчнае аблiчча сiмвалiчна вярнулася на зямлю.


Інтымныя адносіны паміж мужчынам і жанчынай - неад'емная частка паўнавартаснай сувязі. А якасць сэксу, мабыць, не менш важна, што ўсё астатняе. Калі ў мужчын з аргазмамі, як правіла, не ўзнікае ніякіх праблем, то ў жанчын час ад часу здараюцца цяжкасці. Але ёсць і больш сур'ёзныя парушэнне, такія як адсутнасці аргазмаў пры любой стымуляцыі. Няздольнасць жанчыны адчуваць найвышэйшае асалоду ад сэксу называецца аноргазміі. Вырашыць гэтую праблему не так-то проста.\nНа самай справе, гэта не прысуд і ня страшны дэфект. Жанчына можа ніколі не адчуваць аргазм, але пры гэтым атрымліваць задавальненне ад сэксу. Яе адрозненне ад жанчыны, здольнай на аргазмы, толькі ў тым, што яна не атрымлівае разрадкі, ва ўсім астатнім адрозненняў звычайна не існуе. Фрыгідныя жанчыны, да прыкладу, не адчуваюць сексуальнай цягі наогул, што далёка не адно і тое ж з дадзенай праблемай.\nПрычын гэтаму адхіленню можа быць мноства. Часам праблема ў псіхалагічным стане жанчыны. Напрыклад, падчас дэпрэсіі жанчыны радзей адчуваюць аргазм. Часам гэта следства захворванняў палавой сістэмы і органаў малога таза. Аноргазміі можа быць часовай, часта яна паспяхова вылечная, калі правільна паставіць дыягназ і дакладна вызначыць прычыну парушэнняў працы арганізма.\nАноргазміі можа быць небяспечнай для здароўя. Вядома, першае следства гэтай хваробы, разлад у адносінах. Часта жанчынам даводзіцца імітаваць аргазм, а гэта заўсёды рызыка быць уличёнными ў хлусні ці ж рызыка зарабіць некалькі комплексаў, якія тым больш не дазволяць наблізіцца да запаветнага асалоды. Калі ж мужчына пазнае праўду, то не кожны гатовы з разуменнем паставіцца да такой асаблівасці партнёркі, асабліва, калі ў іх адносінах няма блізкасці. Але, акрамя гэтага, аноргазміі, астатняя без лячэння, звычайна значыць, што існуюць праблемы з адтокам крыві органах малога таза. Сама па сабе яна толькі следства гэтай праблемы, з-за якой могуць з'явіцца і больш сур'ёзныя захворванні - розныя міёмы, мастапатыя, варыкознае пашырэнне вен, гемарой. Часта лячэнне, накіраванае на аднаўленне крывацёку, вырашае ўсе праблемы разам, і зусім не абавязкова ахвяраваць здароўем ці адносінамі.\nКалі ж прычына аноргазміі не ў фізічным здароўе, то, цалкам верагодна, справа ў псіхалагічным стане жанчыны. Хутчэй за ўсё, жанчына не можа даверыцца партнёру, расслабіцца. Часам няздольнасць атрымліваць аргазм развіваецца таму, што жанчына проста-проста не ведае сябе, не разумее, чаго хоча яе цела.\nУ вырашэнне такой праблемы можа і павінен дапамагчы мужчына. Важней за ўсё стварыць камфортную псіхалагічную атмасферу. Гэтаму спрыяе добрае стаўленне, шчырая прыхільнасць і клопат, гатоўнасць гаварыць пра інтымныя праблемах і вырашаць іх сумеснымі намаганнямі. Варта паспрабаваць расслабляльны масаж, розныя спосабы стымуляцыі. У кожнай жанчыны на целе ёсць асаблівыя зоны, якія пры стымуляцыі выклікаюць модны паток сэксуальнага ўзбуджэння. Так як жанчыны, якія маюць цяжкасці з дасягненнем аргазму, ня фрыгідная, такое ўзбуджэнне лёгка дасягаецца імі. Пытанне толькі ў тым, каб давесці справу да лагічнага канца.\nВядома, што аргазм не прыходзіць па замове, але ўважліва назіраючы за рэакцыямі партнёркі на тыя ці іншыя спосабы стымуляцыі, можна зразумець, што яе падабаецца больш. Калі нейкі час стымуляваць пэўныя кропкі вакол клітара або ў похву, то аргазм наступіць з высокай верагоднасцю.\nЧасам за аноргазміі прымаюць звычайную незадаволенасьць сэксуальнай жыццём. Напрыклад, жанчыне падабаецца больш хуткі і гарачы сэкс, яна не любіць доўгіх прэлюдый, а мужчына лічыць сваім абавязкам кожны раз ладзіць паўгадзінныя ласкі. У інтымных адносінах заўсёды павінна быць месца спантаннасці і адкрытым размовам, гэта дапамагае вырашыць шматлікія праблемы.\nАдсутнасць аргазму ў жанчыны лічыцца папрокам у адрас мужчыны. Многія жанчыны аддаюць перавагу сімуляваць аргазм, толькі каб не хваляваць партнёра. Але гэта абсалютна пазбаўляе іх шанцу спазнаць праўдзівую асалоду ад сэксу. Калі ж аргазмы так і застаюцца недасяжнымі, магчыма, не варта жыць у іх чаканні, бо сэкс - гэта задавальненне ад пачатку да канца. Многія пазбаўленыя магчымасці адчуваць аргазм, але пры гэтым атрымліваюць задавальненне ад самога працэсу. Галоўнае, не ставіць на сабе таўро і не спыняцца на дасягнутым, бо эксперыменты парой прыводзяць да нечаканых вынікаў, адным з якіх і можа стаць доўгачаканы аргазм.\nСамыя эфектыўныя метады адбельвання зубоў\nШто рабіць, калі прапала сэксуальнае жаданне\nАнанасавы дыета: эфектыўнасць, меню, асаблівасці\nЧым можна вывесці розныя плямы?\nМесяцовы пасяўной каляндар на люты 2018 года для агародніка, садоўніка і кветкавода\nШтаны афгані, Аладзін, алі-баба\nПакаёвыя расліны: глоксиния\nСалата з агурка і морквы


Атрымаўшы паразу на маскоўскім кірунку, Аляксандар Лукашэнка спрабуе наладзіць стасункі зь іншымі часткамі сьвету  з Захадам, з арабскім Усходам, з Украінаю.\n"Стасункі з Аб'яднанымі Арабскімі Эміратамі зьяўляюцца адным з прыярытэтаў палітыкі Беларусі на Ўсходзе",-- такую заяву зрабіў беларускі лідэр пад час цырымоніі ўручэньня яму даверчых граматаў амбасадарам Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў Тарыкам Ахмэдам Ібрагімам Аль Хайданам.\nРаней адзіным прыярытэтам беларускай палітыкі на Ўсходзе абвяшчалася адзіная Расея, хаця варта адзначыць, што цікаўнасьць да арабскіх краінаў афіцыйны Менск праяўляе даволі даўно  некалькі месяцаў таму Аб'яднаныя Арабскія Эміраты наведваў міністар Латыпаў, а прэзыдэнт Лукашэнка ў той жа час наладзіў сустрэчу з амбасадарамі 14 арабскіх краінаў, акрэдытаванымі ў Менску й Маскве.\nВерны свайму стылю геапалітычнага мысьленьня, Аляксандар Лукашэнка заклікаў тады арабскі сьвет аб'яднацца ў супрацьстаяньні Захаду. Вялікага ўражаньня на амбасадараў гэта не зрабіла  арабскія народы, як дарэчы й славянскія, вельмі розныя, і падзяляе іх ня менш чыньнікаў, чым яднае. Ня выклікалі вялікае цікаўнасьці ў гасьцей і прапановы беларускага боку рабіць шматмільярдныя інвэстыцыі ў беларускую эканоміку.\nАле варта нагадаць, што Аб'яднаныя Арабскія Эміраты  адзін з найбуйнейшых у сьвеце пакупнікоў зброі. А Беларусь  адзін з найбуйнейшых гандляроў зброяй. Расейскай, зразумела. Магчыма, менавіта таму Аб'яднаныя Арабскія Эміраты аб'яўлены прыярытэтнай для Беларусі краінаю.\nНу, Эміраты  усё ж такі паважаная ў сьвеце краіна. Але вось стасункі Беларусі зь Іракам  як кажуць у спорце, яўна на мяжы фолу. Варта нагадаць нядаўні візыт віцэ-прэм'ера Замяталіна ў Багдад да Саддама Хусэйна. Палітыка падтрымкі адыёзных дыктатараў працягваецца.\nУ гэтым сэнсе тая ж Расея вядзе больш гнуткую палітыку, не жадаючы быць прайграўшай у войнах, якія яна не вяла. Падцьверджаньне гэтаму зроблена ў ЗША заяваю Сяргея Сьцяпашына аб тым, што ў бомбавых ударах па Югаславіі вінаваты й Слабадан Мілошавіч. Нават Маскве надакучыла выконваць ролю адваката югаслаўскага лідэра. А Лукашэнку  не надакучыла.\nУ нядаўнім інтэрвію нямецкаму штотыднёвіку ён заявіў: "мяне ніхто не кране, калі толькі ня зрадзіць расейскае кіраўніцтва". Але заўважым, што расейскае кіраўніцтва ніколі не прысягала на вернасьць Лукашэнку, і заява спадара Сьцяпашына ў ЗША наконт Югаславіі павінна выклікаць у беларускага "кіраўніка" вельмі сумныя аналёгіі. Дарэчы, інтэрвію нямецкаму штотыднёвіку, надрукаванае таксама ў "Московских Новостях", выклікала ў Маскве вялікі шум. Дзякаваць Богу, на гэты раз Лукашэнка не хваліў Гітлера, а хутчэй, бэсьціў Ельцына, гаворачы, што ня будзе аб'ядноўвацца з Расеяй, каб працягнуць палітычнае даўгалецьце Ельцына, і што ня будзе пры прэзыдэнце Расеі "хлопчыкам на пабягушках". Ельцын нібыта й сам абвяргае чуткі пра ягоныя прэтэнзыі на "саюзнае" прэзыдэнцтва, але шчыравантні Лукашэнкі яму наўрад ці спадабаюцца.\nАпроч арабскага вэктару беларускі "кіраўнік" спрабуе ўмацаваць і ўкраінскі. Як паведаміў сёньня прэсавы сакратар МЗС Беларусі Мікалай Барысевіч, у бліжэйшы час адбудзецца сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з прэзыдэнтам Кучмай. Прычым сустрэнуцца яны ў Беларусі. Пасьля 20 ліпеня Кіеў, як і Масква, не заявіў аб сканчэньні легітымнага тэрміну прэзыдэнцтва Лукашэнкі. Зараз прэзыдэнт Украіны едзе да яго ў госьці, нібыта падцьвярджаючы легітымнасьць беларускага "кіраўніка".\nЦі не галоўная прычына гэтага  выбарчая кампанія ва Ўкраіне. Паводле дадзеных сацыялягічных апытаньняў, Леанід Кучма пакуль апераджае сваіх супернікаў, але гэтая перавага не вялікая. І падтрымка з боку "славянскага інтэгратара" дзейнаму прэзыдэнту Ўкраіны будзе вельмі дарэчы. І Лукашэнку гэта дасьць магчымасьць прадэманстраваць, што яго прызнае ня толькі Масква. А з другога боку  крыху й націснуць на Маскву, дзе кантакты паміж Менскам і Кіевам заўжды ўспрымаюць вельмі нэрвова.\nСтрэлка компасу беларускае замежнае палітыкі раней увесь час паказвала адзін кірунак  "на Маскву!". Зараз яна пачала мкліва круціцца па коле: Арабскія Эміраты  Кіеў  Багдад  Захад  Масква. У афіцыйным Менску гэта завецца шматвэктарнай палітыкаю.


Новае ў гісторыі вікінгаў: навукоўцы маюць намер даследаваць парэшткі рабоў і рабынь\nШведскі археолаг Ніл Прайс (Neil Price) з Упсальскага ўніверсітэту і яго калегі атрымалі вялікі (па маштабах гістарычных навук) грант — 6 мільёнаў даляраў — на высвятленне прычын экспансіі вікінгаў.\nАрхеолаг і яго калегі плануюць выдаткаваць найбуйнейшы грант Даследчай рады Швецыі не на новыя раскопкі, а на ўважлівы аналіз ўжо вынятых з зямлі артэфактаў — з дапамогай самых сучасных тэхналогій.\nНіл Прайс перакананы, што характэрны для вікінгаў лад жыцця (гандлёвыя паходы на вялікія адлегласці па моры, якія чаргаваліся з пірацтвам і рабункам) рыхтаваліся на працягу стагоддзяў. Яшчэ ў вендальскі (Vendel) перыяд (фінал скандынаўскага жалезнага веку, 550—790 гг.) скандынавы гандлявалі жалезам і шкурамі, вучыліся плаваць па морах.\nВікінг (з голым торсам) прадае рабыню персідскаму купцу ў волжскім Булгары. Мастак Tом Lovell, National Geographic.\nНавукоўцы хочуць зразумець, якім было скандынаўскае грамадства напярэдадні ўступлення вікінгаў у «вялікую гісторыю». На жаль, пакуль ільвіная доля даступных навуцы звестак пра дахрысціянскае грамадства Скандынавіі бярэцца з запісаных значна пазней саг і хронік варожых вікінгам народаў.\nПерш за ўсё Прайс разам з эстонскімі навукоўцамі збіраецца абследаваць караблі з Сальме.\nУ 2008—2011 у гэтай вёсцы на востраве Саарэмаа знойдзеныя два вяслярныя судны, а каля іх — парэшткі 42 мужчын.\nМолат з раскопак на на востраве Саарэмаа. Фота сайта stena.ee\nСем чалавек, пахаваныя у першым караблі, відавочна былі пераможанымі, яны загінулі ў баі і былі пахаваныя без пышных рытуалаў. Эстонскія навукоўцы дапускаюць, што гэтыя скандынавы былі ўдзельнікамі няўдалага набегу на Саарэмаа (задоўга да стагоддзя вікінгаў!).\nАднак другі карабель, дзе ў чатыры шэрагі пахаваныя знатныя воіны з мячамі, сабакамі і сокаламі (і нават з косцю для гульні з маржовага ікла), паставіў версію пра набег пад пытанне. Магчыма, скандынавы плавалі на Саарэмаа з дыпламатычнымі або забаўляльнымі мэтамі.\nФота Liina Maldre / University of Tallinn.\nТак ці інакш, Прайс мае намер выцягнуць максімум інфармацыі з агляду гэтых суднаў. Акрамя таго, ён плануе даследаваць некаторыя карабельныя пахаванні з Валсгердэ — вялізных могілак на поўначы ад Старой Упсалы (галоўнага цэнтра паганскай Швецыі), дзе помнікі датуюцца VI—XI стагоддзямі. Да гэтага часу незразумела, хто быў пахаваны там, — магчыма, гэта конунгі з полулегендарнай дынастыі інглінгаў або мясцовыя правадыры, якія пабагацелі праз стратэгічнае знаходжанне Валсгердэ. Тысячы аб'ектаў з гэтых могілак да гэтага часу не даследаваныя адэкватна.\nЯшчэ ў вендальскі перыяд флот, які павялічваўся, патрабаваў усё больш і больш вялікшых ветразяў. Выраблялі іх з воўны, а паводле разлікаў навукоўцаў, для стварэння ветразя аднаму чалавеку спатрэбілася б пяць гадоў працы. Кожны карабель вікінгаў меў два ветразі, падкрэслівае Прайс, а караблёў у сярэднявечнай Скандынавіі было пад некалькі сотняў. Не трэба забывацца і пра працу пастухоў і стрыгалёў, якія пасвілі і стрыглі авечак, з воўны якіх выраблялі ветразі.\nРабы складалі да чвэрці насельніцтва Скандынавіі, упэўнены Прайс і яго калегі.\nЯны часта згадваюцца ў сагах з абразлівымі імёнамі (Смуроднік, Таўстун або Дурань) — аднак канкрэтных археалагічных сведчанняў жыцця трэлаў (так у Скандынавіі называлі рабоў) амаль няма. Жалезныя кайданы і нашыйнікі цалкам маглі належаць сабакам або палонным, таму Прайс плануе шукаць рэшткі жылля рабоў.\nШведскія археолагі, якія таксама ўдзельнічаюць у новым праекце, выявілі незвычайныя сляды прысутнасці трэлаў. Прыкладна кожны 25-ы шкілет мужчыны ў пахаваннях на тэрыторыі Швецыі і Нарвегіі мае глыбокія баразёнкі на зубах.\nРаней лічылася, што гэтыя дэфармацыі абазначаюць прыналежнасць да саслоўя воінаў, але занадта шмат мужчын з такімі баразёнкамі знаходзяць у пахаваннях з адсечанай галавой разам з іншымі ваярамі. «Вельмі верагодна, што насамрэч гэта былі рабы, якіх забівалі пасля смерці іх гаспадара», — лічыць Ганна Кьелстр’ём (Anna Kjellström) са Стакгольмскага універсітэта. Прайс і Кьелстр’ём маюць намер растлумачыць паходжанне абезгалоўленых мужчын з дапамогай ізатопнага аналізу. Калі выявіцца, іх іншаземнае паходжанне, гэта будзе моцны аргумент на карысць таго, што гэта былі трэлы.\nЯшчэ адной крыніцай інфармацыі пра рабоў вікінгаў стане аналіз архітэктуры і землекарыстання. Напрыклад, непадалёк ад крамы IKEA пад Стакгольмам пры раскопках знайшлі невялікую круглую хаціну проста над вялікім багатым домам. Верагодна, у халупе жылі рабы.\nРэканструкцыя фазенды багатага вікінга, Санда, Швецыя. Ілюстрацыя National Geographic.\nУ другім месцы раскопак (Санда) вялікі дом акружаны хацінамі па перыметры — гэта цалкам маглі быць халупы для трэлаў. «Я не зраблю вялікай памылкі, калі параўнаю гэтую структуру з фазендай — дом гаспадара ў асяроддзі халуп рабоў», — тлумачыць Прайс.\nНавукоўцаў цікавіць і такі сюжэт, як сэксуальнае рабства.\nПрайс дапускае існаванне многажонства у культуры германскіх народаў ранняга Сярэднявечча. У такім выпадку, думае гісторык, бедныя скандынавы былі вымушаныя шукаць сабе жонак за межамі роднага рэгіёну, што можа быць яшчэ адной прычынай экспансіі вікінгаў.\nГэтая гіпотэза ўжо знайшла пацверджанне на ўзроўні генетыкі. Нядаўна высветлілася, што тры чвэрці сучасных жыхароў Ісландыі родам з Нарвегіі, пры гэтым больш за палову ісландскіх жанчын — нашчадкі жанчын, якія паходзяць з Брытанскіх выспаў. Гэта азначае, што вікінгі масава бралі жонак (або жылі сумесна з жанчынамі) з рабаваных імі краін. Прайс плануе аналагічным чынам даследаваць паходжанне сужыцельніц вікінгаў і на іншых тэрыторыях.\nПаводле Andrew Lawler, Science Magazine via lenta.ru


Прыгоды беларускі ў Расіі: Што такое восень? - Адукацыя\nАпошнім часам на мяне даволі часта нападае настальгія: спатканы знянацку ашмянскі сырок і глыбоцкая сгушчонка, шэрасць даждлівага гораду і ўсеагульная восеньская млявасць — капілка настальжы перапоўненая, самы час патраціць эмацыйныя запасы, што накапіліся за доўгія непрасветныя працоўныя будні.\nБудні, яны, канечне, не заўсёды такія, але расійскія рэаліі — гэта гістарычна нязломная рэч, якая пракралася нават у самую з еўрапеізаваных праграм універсітэту. Культуру паперкамі не прыдавіш, а культура савецкага навучання нечым падобная на плямы ад чырвонага віна — не кожны выбельвацель справіцца. Дадаць да гэтай сумесі междысцыплінарныя непаразуменні і неверагоднае шчырае жаданне навучыць нас усёй гістарычнай прымудрасці за два месяцы, то можна ўявіць сабе ўвесь маштаб катастрофы.\nРаскінуўшыся на правым беразе Нявы, мой універсітэт радыкальна супраць прагулаў, а заадно і сацыяльнай адаптацыі студэнтаў: шэсць вучэбных дзён, напоўненых чытаннем і напісаннем эсэ – да такога мяне БДУ не рыхтаваў, тут я скажу адкрыта. Маленькія, амаль непрыметныя перапынкі ў выглядзе нядзелі — гэта не тое, што бачылі мае вочы, калі куплялі прыгожую рэкламу інавацыйнай праграмы навучання.\nАле і шкадаваць, і злавацца – бессэнсоўна: дадому з’ехаць можна заўсёды, але з’язджаць з ганьбаю слабачкі і з дыпломам магістра, пагадзіцеся, розныя рэчы. Таму, прыпынаю блюзніць і расскажу лепш пра тое, як гэта – змяніць свой палітычны напрамак на гісторыю, не страціўшы глузду.\nГісторык у Піцеры – гэта не рэдкасць, я б нават сказала, што гэта вельмі лакальная жывёліна, асноўным месцам пражывання якой сталі музеі і архівы, а таксама ўніверсітэцкія класы, шматлікія бібліятэкі і кнігарні. Знешне гісторык вельмі падобны да чалавека, але вылучаюць яго з натоўпу пачырванелыя, запарошаныя пацінаю мыслення пра мінулае вочкі, глыбока заселыя паміж пачырванелымі і прыпухлымі вейкамі. Бледны твар ды поўная адсутнасць цяперашняга тысячагоддзя ў позірку дапаўняюць карціну. Так выглядае самы папулярны від – гісторык звычайны, з сямейства батаноідаў звычайных прамаходзячых. Вядома, такая шырокая папуляцыя не абыходзіцца без падвідаў, і тут можна вылучыць тры самыя галоўныя, якія для прастаты запамінання пазначым як – сапраўдны, пераходны і мімікруючы.\nСапраўдныя гісторык — біялагічны рарытэт, іх месцы пражывання ахоўваюцца навукоўцамі і дзяржавай, а самыя рэдкія прадстаўнікі атрымліваюць спецыяльны статус, які дапамагае іх класіфікаваць па напрамках.\nНашмат вясялей жыццё ў гісторыкаў пераходнага тыпу: прадстаўнікі “пераходнікаў” куляюца з навукі ў культуру, пыльнай бібліятэчнай зале ва ўніверсітэце яны адданыя куды менш, чым цёпленькім утульненькім музейным куточкам і аднатыповым залям стылёвых навамодных бібліятэчных цэнтраў.\nСамымі цікавымі для назіральніка, вядома, будуць гісторыкі апошняга тыпу – мімікруючыя гісторыкаабразныя прадстаўнікі калябагемнага тыпу мыслення і паводзін. Пыльныя бібліятэкі з замыленымі фаліянтамі і замусоленымі старонкамі вызываюць у прадстаўнікоў “мімікрантаў” лёгкую алергію і непрытоены жах; старыя залі з высотнымі столямі і выстаўленымі ў радок сталамі — прыпадак клаўстрафобіі, а думка пра архівы можа скончыцца непрытомнасцю з замашкаю на кому. Мімікруючыя гісторыкі — асобіны звычайнага студэнцкага ўзросту, якія большасць свайго існаваня групуюцца па інтарэсах, звычайна адносна далёкіх ад гісторыі, хоць і вельмі рупліва прыцягнутых да тытульнага прадмету. Яны легкія на пад’ём, жвава рэагуюць на знешнія раздражальнікі, як то студэнцкія тусоўкі і культурна-забаўляльныя вандроўкі і паходы, часта і з густам панікуюць, цэняць волю і пераацэньваюць магчымасці свайго арганізму, калі гаворка ідзе пра сон і здаровую ежу.\nТак, праз шутачкі ды жартачкі, прадстаўляецца жыццё звычайнага гісторыка, раскварціраванага ў Піцеры, таго самага, які лагоднымі зімнімі мінскімі вечрамі марыў пра пераезд на поўнач, бліжэй да мора, а зараз, гледзячы на воды Фінскага заліва, самотна і задуменна смакуе ашмянскія сыркі і духмяную фінскую каву, каб потым павярнуцца спіною да вады, уздыхнуць і, вырашыўшы недаспаць у каторы раз, пашпацыраваць на развод мастоў…


Моладзевыя кнігі - гэта даволі спецыфічны жанр сучаснай літаратуры, які паўстаў у апошняй трэці папярэдняга стагоддзя і за кароткі прамежак часу хутка заваяваў любоў і папулярнасць у масавай аўдыторыі. Аўтары гэтага новага кірунку арыентуюцца на падлеткаў-чытачоў, што і вызначае асаблівасці кампазіцыі, сюжэта, псіхалогіі герояў. Паколькі ў сапраўдныя дні цікавасць да твораў дадзенага плыні няўхільна расце, то неабходна коратка спыніцца на яго асаблівасцях і паспрабаваць высветліць, у чым заключаецца поспех такога фенаменальнага поспеху.\nМоладзевыя кнігі прызначаныя, як правіла, для асоб пэўнай узроставай катэгорыі, т. Е. Яны разлічаны на маладое пакаленне. Гэта, зрэшты, не адмяняе таго факту, што чытачамі падобнага роду твораў нярэдка становяцца як дарослыя, так і дзеці. Аднак стыль, сюжэт, адносіны паміж героямі ўсё-ткі дазваляюць сцвярджаць, што пісьменнікі гэтага жанру арыентуюцца на маладых юнакоў і дзяўчат. Цікавыя моладзевыя кнігі часта пішуцца з улікам пажаданняў прыхільнікаў.\nАсаблівасцю стварэння дадзеных твораў з'яўляецца прамы кантакт аўтара з чытачом. Вядома, што на аснове сталага папулярным творы прыхільнікі пішуць фанфікі, прапануюць альтэрнатыўныя варыянты развіцця падзей, іншыя канцоўкі. Як правіла, паспяховае твор экранізуюцца, і ў тым выпадку, калі фільм атрымаўся ўдалым, узрастае цікавасць да першакрыніцы, з'яўляецца жаданне абмяняцца думкамі з нагоды сюжэту.\nМоладзевыя кнігі папулярныя шмат у чым за кошт простага мовы і цікавай кампазіцыі. Такім, напрыклад, з'яўляецца раман С. Дессен "Замак і ключ". Складанне распавядае пра няпросты лёс дзяўчынкі-падлетка, якая прывыкла жыць адна, але ў нейкі час пад уплывам новых знаёмстваў была пастаўлена перад выбарам: працягнуць мінулым жыцьцём ці ж зрабіцца больш таварыскай. Гэты твор атрымала розныя ацэнкі ў чытачоў. Некаторыя адзначаюць, што сюжэт ужо даўно знакам, і што ў ім няма арыгінальнасці, так як нешта падобнае можна ўбачыць у любым амерыканскім фільме. Іншыя, наадварот, хваляць аўтара за займальную форму апавядання і за тое, што яна падняла такое актуальнае пытанне, як праблема сацыялізацыі падлеткаў. Папулярныя моладзевыя кнігі прыцягваюць і выявай псіхалогіі герояў. Раман С. Браўн "Суседка" цікавы тым, што ў ім пісьменніца апавядае пра няпростыя адносіны дзвюх дзяўчат-сябровак. Адна з іх зусім падпарадкавала сваёй волі іншую, пакуль апошняя не пазнаёмілася з яе жаніхом. Водгукі аб гэтым складанні таксама розныя. Некаторыя карыстальнікі паказваюць на слабое апісанне любоўнай лініі, нецікавы мову. Іншыя чытачы, наадварот, кажуць пра тонкі майстэрстве пісьменніцы ў малюнку жаночых адносін.\nМоладзевыя кнігі займаюць бачнае месца ў сучаснай літаратуры дзякуючы арыгінальным сюжэтам. Напрыклад, твор В. Рот "Абраная" апавядае аб незвычайным свеце, у якім жыве галоўная гераіня. У рамане дзеянне адбываецца ў нейкім ўмоўным прасторы, дзе грамадства жорстка падзелена на касты па назвах чалавечых цнотаў і заган. Ідзе вайна, супрацьстаянне паміж персанажамі, і ў гэты сюжэт аўтар па-майстэрску ўпляліся любоўную інтрыгу, якая выглядае асабліва драматычнай на фоне палітычных гульняў. Большасць чытачоў станоўча адклікаюцца аб дадзеным творы, кажучы пра моцны экшэн, яркім фоне, драматычнай складнікам. І толькі нешматлікія паказваюць на недахопы: звыклы жаночы вобраз, штампаваныя дыялогі. Цікавыя моладзевыя кнігі прыцягваюць сучаснага чытача таксама і незвычайнымі назвамі, каларытнай малюначкам. Напрыклад, раман "Делириум" Л. Олівера цікавы арыгінальнай ідэяй. У сваёй працы аўтар распавядае пра незвычайны грамадстве, члены якога спрабавалі пазбавіцца ад кахання і для гэтага праходзілі пэўную працэдуру. Аднак галоўная гераіня баіцца страціць свае ўспаміны і імкнецца захаваць свае пачуцці. Чытачы адзначаюць незвычайную задумку, моцнае малюнак галоўнай гераіні. Аднак іншыя сцвярджаюць, што раман напісаны сухім складам і бедным мовай.\nСерыя твораў Марціна\nКнігі для моладзі выходзяць вялікімі накладамі з прычыны таго, што многія сучасныя пісьменнікі арыентуюцца менавіта на падлеткавы пакаленне. Яно асабліва моцна захапляецца незвычайнымі фантастычнымі сюжэтамі на гістарычнай аснове з казачнымі элементамі і дынамічным дзеяннем. У нашы дні вядучае месца ў забаўляльнай літаратуры займае маладзёжнае фэнтэзі. Кнігі дадзенага кірунку часта экранізуюцца, па іх ствараюцца кампутарныя гульні.\nАдным з найбольш паспяховых аўтараў, якія працуюць у гэтым стылі, з'яўляецца Д. Р. Р. Марцін. Яго серыя кніг «Песня Лёду і полымя» стала сапраўдным бэстсэлерам з самага пачатку яе публікацыі ў 1990 гады. За яе стварэнне аўтар атрымаў некалькі прэстыжных прэмій, а па матывах раманаў выйшаў серыял, які на дадзены момант уваходзіць у топ лепшых тэлевізійных праектаў апошняга дзесяцігоддзя. Пісьменнік дагэтуль працягвае працаваць над кнігамі, паралельна з выданнем якіх на экраны выходзіць чарговы сезон серыяла.\nКнігі для моладзі часта ствараліся як своеасаблівая антыўтопія. Найбольш вядомы твор дадзенага жанру - гэта трылогія амерыканскай пісьменніцы С. Колінз «Галодныя гульні». Творы былі паспяхова перанесены на вялікі экран, што толькі павысіла цікавасць да першакрыніцы. Сачыненні, якія апавядаюць пра цяжкую барацьбе жыхароў дыстрыкту з жорсткім светам шоу-бізнесу, адразу сталі бэстсэлерам. Нягледзячы на ўмоўнасць таго, што адбываецца ў раманах можна ўбачыць рэаліі сучаснай эпохі. Яшчэ адна серыя, напісаная ў жанры фэнтэзі - гэта казкі пра Гары Потэра, хлопчыка-чараўніка, прыдуманага брытанскай пісьменніцай Д. Роўлінг. Гісторыя стала настолькі папулярнай, што выйшла за межы краіны і набыла сусветную вядомасць.\nМоладзевыя кнігі пра каханне не менш папулярныя ў цяперашні час, чым фэнтэзі. Раман Д. Грына "Вінаватыя зоркі" прысвечаны складаным адносінам двух падлеткаў, кожны з якіх мае свае асабістыя праблемы, аднак сустрэча цалкам змяніла іх жыццё. Знайшоўшы агульную мову, яны вырашаюць ўвасобіць у жыццё запаветную мару гераіні - сустрэцца з вядомым пісьменнікам. І хоць гэта знаёмства пакідае хутчэй непрыемныя эмоцыі, тым не менш паездка канчаткова іх зблізіла. Сумны канец не псуе агульнага ўражанні ад гэтай светлай меладрамы.\nМову ў такіх творах даступны і зразумелы, а адносіны паміж героямі будуюцца не ў драматычным, а хутчэй у меладраматычныя духу. Найбольш вядомы твор у дадзеным стылі - раман Дж. Моес «Да сустрэчы з табой». Кампазіцыя сачыненні даволі простая, складаныя ўзаемаадносіны паміж дзеючымі асобамі прадстаўлены з сентыментальнай пункту гледжання. Фінал рамана вытрыманы хутчэй у духу светлай меладрамы, чым трагедыі, як бы магло быць, напрыклад, у раманах класічнага кірунку.\nМоладзевыя кнігі пра каханне часта прысвечаны адносінам паміж героямі падлеткавага ўзросту. Напрыклад, бэстсэлер К. Бушнэлл «Дзённікі Кэры" прысвечаны жыцця звычайнай дзяўчыны-студэнткі, якая знаходзіцца ў пошуках сябе і сваёй другой палоўкі. Дадзеная тэматыка асабліва актуальная сярод якая чытае моладзі. Паднесеныя ў лёгкай займальнай форме, гісторыя стала папулярная ў першую чаргу сярод дзяўчат. Кніга С. Дессен мае падобны сюжэт. Галоўнай гераіняй твора з'яўляецца дзяўчына, якая цалкам жыве адной вучобай і, здаецца, цалкам шчаслівая ў сваім маленькім свеціку. Аднак надыходзіць час, калі яна сустракае маладога чалавека, які паказвае ёй іншую грань жыцця. Пад яго ўплывам яна мяняе свае погляды на жыццё.\nТворы, напісаныя ў жанры экшэн, карыстаюцца вялікай папулярнасцю сярод сучасных чытачоў. Знятыя па іх блокбастары збіраюць поўныя глядзельныя залы, а выпушчаныя па іх матывах кампутарныя гульні набіраюць велізарная колькасць прыхільнікаў. У дадзеным артыкуле будуць пазначаны толькі некаторыя творы, напісаныя ў дадзеным жанры. Кнігі-баевікі адрозніваюцца вялікай колькасцю дзеянні і прыгод, чым у творах іншых аўтараў. Бэстсэлер В. Рот «Дивергент» з'яўляецца адной з найбольш папулярных кніг, тым больш што ён быў паспяхова экранізаваны. Ідэя пісьменніцы аб дзяленні грамадства на касты падалася шматлікім чытачам арыгінальнай, таму аўтар напісала некалькі працягаў.\nКнігі-баевікі ў нашы дні даволі часта заснаваныя на фантастычным сюжэце, паколькі фэнтэзійных свет паступова набірае папулярнасць сярод чытае публікі. Характэрны прыклад - раман Э. Иара «Страчаны легіён». Дзеянне адбываецца ў выдуманым свеце. Галоўны герой - малады імператар, юнак, які перажыў боль, прыніжэньне, пакуты, аднак знаходзіць у сабе сілы супрацьстаяць злу. Нягледзячы на вядомы сюжэт твор заслужыла каханне ў чытае публікі імклівым дынамічным сюжэтам.\nЯшчэ адной вядомай кнігай з'яўляецца раман "Беглы па лабірынце" Д. Дэшнера. У ім апавядаецца пра тое, як некалькі маладых людзей патрапілі ў незвычайны жорсткі свет, дзе яны апынуліся ў становішчы паддоследных трусаў, так як ім сцерлі памяць. Чытачы адзначаюць, што дадзены твор цікава ў першую чаргу сваімі персанажамі, якія атрымаліся яркімі і выразнымі. Аднак многія карыстальнікі кажуць пра тое, што мова аўтара сухі і невыразны. Акрамя таго, некаторыя з іх адзначаюць, што канцоўка атрымалася нецікавай, што сюжэт занадта ахутаны таямніцай. Манера гаворкі дзеючых асоб таксама выклікала незадавальненне ў шэрагу чытачоў. Тым не менш усе прызнаюць арыгінальнасць ідэі і кампазіцыі.\nІншы раман у дадзеным жанры - "Корм" М. Грант Гэта твор сабрала мноства станоўчых водгукаў. Апавяданне прысвечана ўмоўнага грамадству будучага, якое змагаецца з нейкай новай страшнай інфекцыяй, якая стала своеасаблівай платай за яго росквіт. Чытачы хваляць складанне за складаныя філасофскія пытанні (кошт цывілізацыі і грамадскага росквіту), за стварэнне адмысловага непаўторнага свету, які чымсьці падобны на сучасны. Такім чынам, у сучаснай літаратуры важную ролю гуляюць моладзевыя кнігі. Замежныя творы ў топе звычайна займаюць лідзіруючае месца, так як замежныя аўтары пішуць у тых жанрах, якія так цікавыя падрастаючаму пакаленню.\nТворы Астроўскага: спіс лепшых. Першы твор Астроўскага\nКазка пра гародніну для дзяцей\nЯк павіншаваць з днём вяселля\nРобім плот металічны з ацынкаванага металу


В Новый год с надеждой » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nПр 2 240\nУ Новы год з надзеяй\nАксана ПАЗІК, настаўніца\nпачатковых класаў Мікалаёўскай БШ-сад:\n— У нашай сям’і амаль што кожны дзень незвычайны. З трохгадовым сыночкам Дзімам сумаваць не прыходзіцца, ён заўсёды знойдзе чым парадаваць бацькоў. Яшчэ ўспамінаюцца цікавыя мерапрыемствы ў летнім школьным лагеры, ад якіх атрымлівалі задавальненне і дзеці, і настаўнікі. Ад новага года чакаю толькі лепшага: шчасця і дабрыбыту сям’і, здароўя родным і блізкім і ўдачы на дзяржаўных экзаменах (завочна заканчваю філфак ВДУ). Таксама хочацца, каб у нашай працоўнай вясковай моладзі было больш магчымасцей цікава праводзіць вольны час.\nАксана АТРАШКЕВІЧ, малады\nспецыяліст ААТ “Цітова”:\n— У 2011-м годзе працягвалася маё прафесійнае станаўленне. Буднія дні праходзілі на працоўным месцы, а на выхадныя спяшалася дадому ў Полацк. Работа праграміста падабаецца, калектыў добры, з’явіліся новыя знаёмыя, але ўсё ж хочацца вярнуцца на сваю малую радзіму. Планаў на новы год шмат, спадзяюся іх ажыццявіць.\nмалады спецыяліст Дзісенскай СШ:\n— Асноўны час быў прысвечаны працы. Другі год выкладаю інфарматыку, і хоць настаўніцкі вопыт яшчэ невялікі, аднак асаблівых цяжкасцей няма. Ды і з дзецьмі атрымалася знайсці ўзаемапаразуменне. Паралельна атрымліваю другую вышэйшую адукацыю па спецыяльнасці эканаміст-менеджэр, якраз у 2012-м годзе заканчваю вучобу. Таму надыходзячы год будзе напоўнены і настаўніцкімі клопатамі, і падрыхтоўкай да экзаменаў.\nначальнік АПС в. Мікалаёва:\n— Насычаным на яркія і запамінальныя падзеі 2011 год для мяне не быў. Але ж свае радасці ёсць і ў звычайным ходзе жыцця. На працы справы ладзіліся. Напрыклад, па падпісцы на газеты, у тым ліку і на “Міёрскія навіны”, выконваць планы ўдавалася. Ды і ўвогуле работа па душы. Зараз завочна вучуся ў Віцебскім каледжы сувязі. У наступным годзе хочацца новых поспехаў у працы, вучобе і больш прыемных уражанняў.\nГанна Лявонцьеўна БЕЛАУС,\nіндывідуальны прадпрымальнік, г. Дзісна:\n— У снежні згулялі вяселле сына, таксама ў гэтым годзе вырашылі яго жыллёвае пытанне. Вядома, гэта вельмі радасна. Летам былі праблемы са здароўем, аднак удалося хутка паправіцца, за што я вельмі ўдзячна ўрачам наваполацкай бальніцы. З новым годам звязваю спадзяванні адпачыць і папесціць унукаў.\nТаццяна Фёдараўна ЛУШЧЫК,\nпенсіянерка, г. Дзісна:\n— Год прайшоў як звычайна. Побач былі добрыя людзі, да якіх заўсёды можна звярнуцца за дапамогай. Камунальнікі абяцалі зрабіць рамонт у доме. Радуе, што не пагаршалася здароўе майго мужа, ветэрана Вялікай Айчыннай вайны. За яго самаадчуваннем сочаць урачы Таццяна Піліпаўна Бандарэнка і Святлана Міхайлаўна Палячэнка, выказваю ім шчырую падзяку. Хочацца, каб у наступным годзе таксама не падводзіла здароўе. Вясной чакаем у госці дзяцей. Жывуць яны за мяжой, часта наведваць бацькоўскі дом магчымасці няма. Будзем рыхтавацца да доўгачаканай сустрэчы.\n» Не нужен клад


Св. Клод дэ ла Каламб’ер (1642-1682) | Jezuity.by\nлют 15, 2020 | Святыя езуіты |\nПра св. Клода дэ Каламб’ера (Claude La Colombière) вядома няшмат. Паводле ўспамінаў сучасніка, гэты езуіт вылучаўся шляхетнасцю душы, вострым розумам і здольнасцю выказвацца вытанчана і выразна.\nУ семнаццацігадовым узросце Клод уступіў у Таварыства Езуса. Атрымаў тэалагічную адукацыю ў Парыжы, прыняў святарскае пасвячэнне і пераехаў у Ліён, дзе займаўся выкладчыцкай працай, а таксама прапаведваў у некалькіх кангрэгацыях.\nУ гэты ж час ён стаў духоўным айцом у кляштары, дзе жыла св. Маргарыта Марыя Алакок. Пасля размовы з ёй і вывучэння аповедаў пра аб’яўленні Хрыста, якія яна мела, Клод зрабіў выснову, што яны праўдзівыя. З той пары ён стаў гарачым прыхільнікам культу Найсвяцейшага Сэрца Езуса.\nУ 1676 годзе Клод быў накіраваны ў Лондан, дзе паважна захварэў. У лютым 1682 года бл. Клод дэ Каламб’ер пакінуў гэты свет. Беатыфікаваны 16 чэрвеня 1929 года Папай Рымскім Піем XI.\nГісторыя культу Найсвяцейшага Сэрца Езуса цесна звязана з іменем Клода дэ ла Каламб’ера. Гэта быў чалавек Божага Провіду. У горадзе Парэ-ле-Маніяль на ўсходзе Францыі ён выконваў абавязкі настаяцеля супольнасці езуітаў. Быў спаведніком і духоўным кіраўніком сясцёр візітак. Падчас наведвання кляштара візітак у лютым 1675 года сястра Маргарыта Марыя Алакок пачула ў душы голас: “Гэта той, якога Я пасылаю табе”. А ёй вельмі патрэбна была падтрымка. Яна прыйшла ў кляштар чатыры гады таму, а Езус, стаўшы для яе духоўным Кіраўніком, ужо шмат разоў даваў доказы Сваёй прысутнасці, шануючы пры гэтым яе залежнасць ад настаяцельніц. Місія, да якой паклікаў яе Пан Езус (асабліва падчас чацвёртага аб’яўлення ў 1675 годзе – каб было ўстаноўлена свята ў гонар Яго Сэрца), пераўзыходзіла яе сілы. Калі манахіня адчувала, што не дае рады ў гэтай справе, тады Сам Езус прыйшоў ёй на дапамогу: “Звярніся да Майго слугі і скажы яму ад Майго Імя, каб зрабіў, што толькі зможа, каб увесці гэтае набажэнства. Гэтым ён будзе падабацца Майму Сэрцу. Няхай не падае духам у цяжкасцях, якія яго спаткаюць. А іх будзе вельмі шмат. Няхай ведае, што моцным становіцца той, хто ні ў чым не разлічвае на сябе, але цалкам давярае Мне”.\nМожам уявіць, што адбывалася ў душы сястры, якая задавала сабе пытанні: ці не стала яна ахвярай памылкі ці падману? Ла Каламб’ер запэўніў сястру Маргарыту, што яе вядзе “добры дух”, не д’ябал. Таму яна можа не баяцца ісці гэтым шляхам далей. Айцец Клод рассеяў усе сумненні і настаяцельніцы візітак наконт аб’яўленняў Маргарыце.\nПаміж гэтымі дзвюма асобамі завязалася глыбокае духоўнае сяброўства. Аднойчы, калі айцец Каламб’ер удзяляў Маргарыце Марыі святую Камунію, сястра ўбачыла Сэрца Езуса. Яно было падобнае да гарачай печы, у якой знікалі два сэрцы – яе ўласнае і яе духаўніка. Сястра пачула тады: “Мая чыстая любоў злучае гэтыя тры сэрцы назаўсёды”.\nАйца Клода моцна закранулі таямніцы Божай любові і аб’яўленні Маргарыце Марыі. Ён першым урачыста прысвяціў, ахвяраваў і аддаў сябе на служэнне да канца жыцця Найсвяцейшаму Сэрцу Езуса. Наступнай гэта зрабіла Маргарыта Марыя. Гэты акт ахвяравання быў адказам на глыбокі досвед любові Сэрца Езуса. Праз гэты акт ахвяравання айцец Клод сваё сэрца склаў у дар Сэрцу Збаўцы і пастанавіў жыць і памерці ў Ім. Ахвяраваў Езусу ўсе плёны сваёй малітвы, апостальскай працы, аскетычнага жыцця і паслухмянасці.\nПасля ахвяравання сябе Божаму Сэрцу Езуса айцец Клод з запалам узяўся за пашырэнне набажэнства. Ён прагнуў, каб заўсёды спаўнялася ў ім воля Пана. Прасіў таксама, каб Божае Сэрца дапамагала ўзрастаць у святасці. І гэтая святасць павінна служыць большай хвале Божай. Распазнаваць думкі і пачуцці Езуса, любіць Яго ўсім сэрцам, заўсёды і ўсюды наследаваць Збаўцу ў Яго ўчынках – гэта, па словах айца Клода, пастава таго, хто аддае сапраўдную пашану і хвалу Божаму Сэрцу.\nСвяты Клод дэ ла Каламб’ер і святая Маргарыта Марыя Алакок – гэта дзве асобы, улюбёныя ў Сэрца Езуса, якіх яднала духоўнае падабенства і братэрства. Маргарыта Марыя перадала айцу Клоду пасланне, якое стане вядомым ва ўсім Касцёле:\n“Вось Сэрца, якое так палюбіла людзей, што не пашкадавала нічога дзеля вынішчэння і ахвяравання сябе, каб паказаць ім сваю любоў. І ўзамен за ласкавасць я атрымліваю ад большасці з іх няўдзячнасць, абыякавасць і святатацтва, холад і пагарду, якімі адплочваюць Мне ў гэтым сакрамэнце любові”.\nЯна перадала просьбу Езуса, каб было ўстаноўлена свята ў гонар Яго Найсвяцейшага Сэрца і каб людзі перапрашалі Хрыста за няўдзячнасць, усялякія грахі і знявагі. Айцец Клод адказаў на гэтую просьбу сваім жыццём, малітвай і апостальствам, прайшоў праз шматлікія выпрабаванні, абвінавачванні, цяжка захварэў на сухоты. Але, нягледзячы на гэта, аддаваў сябе Божаму Сэрцу і імкнуўся да чыстай любові. Часта паўтараў: “Чыні, Пане, ува мне сваю волю… Божае Сэрца Езуса, для Цябе трэба рабіць усё”.\nPreviousПрагляд дня падчас хваробы\nNextМалітва аб слуханні


Дзярждэпартамэнт ЗША: Карэн Сьцюарт застаецца ў Менску\n08.03.2008 / 10:58\nДзярждэпартамэнт ЗША: Карэн Сьцюарт застаецца ў Менску 4\n«Мы працягваем разглядаць сытуацыю».\nПасол ЗША Карэн Сьцюарт застанецца ў Беларусі нягледзячы на рэкамэндацыі Менска пакінуць краіны, заявіў афіцыйны прадстаўнік Дзярждэпу ЗША Том Кейсі, паведамляюць\nУлады Беларусі рэкамэндавалі пакінуць краіну паслу ЗША ў сувязі з санкцыямі Дзярдэпартамэнту ў дачыненьні да нашай краіны. Беларусь у сувязі з гэтым таксама адклікае пасла ў Менск для кансультацый. «Яна [пасол] застанецца ў Менску, тады як мы працягнем разглядаць сытуацыю», — паведаміў Кейсі.\nРаней у пятніцу Белы Дом назваў рашэньне ўладаў Беларусі вышпурнуць пасла ЗША ў гэтй краіне беспадстаўным і што гэта можа прывесьці да далейшага адчуджэньня краіны ў сьвеце. У заяве гаварылася, што дзеяньні Менску «яшчэ больш дыстанцуюць гэту краіну [Беларусь] ад Эўропы і астатняга сьвету».\nВось дык нумар - не слухаюць "парадаў" Бульбашы! Не напалохаў! Аказваецца, і такое магчыма!\n08.03.2008 / 14:50\nСтаўкі павышаюцца. Цяпер трэба ці абвясьціць амэрыканскага пасла пярсонай нон-грата і магчыма разарваць дып. адносіны - ці прыйдзецца падцягнуць хвост і вяртаць свайго пасла ў Вашынгтон,і праглынуўшы горкую пілюлю уласнай вытворцасьці.\n08.03.2008 / 19:08\nАмерыканскі пасол у Беларусі знаходзіцца не па воле Лукашэнкі, а па міжнароднаму пагадненню. Калі Лукашэнка давёў сітуацыю да стану замарожвання беларускіх грошай (пішуць, што каля 1 млрд даляраў), дык гэта яго трэба гнаць паганай мятлою з краіны ...


У заходнім друку Лукашэнку ўсё часьцей параўноўваюць са Сталінам\n17 кастрычнік 2004, 12:46\nТацяна Поклад, Прага Вядучыя замежныя выданьні пішуць пра Беларусь – вось некаторыя загалоўкі з суботніх амэрыканскіх і брытанскіх газэтаў: “Маленькі Сталін сьціскае Беларусь у кулаку”, “Апошні дыктатар у Эўропе”, “Новая сыстэма выпаўзае з савецкіх парэшткаў”.\nАмэрыканская “New York Times” піша ў падрабязным артыкуле пра сытуацыю у Беларусі напярэдадні рэфэрэндуму й выбараў: “Галасаваньне беларусаў на заўтрашнім рэфэрэндуме мае вызначыць, ці гэтая краіна ва Ўсходняй Эўропе застанецца ў ізаляцыі савецкага кшталту й адсталасьці, ці пакрысе павернецца кірункам да Захаду”. У артыкуле апісваецца пыхлівае аздабленьне менскіх вуліцаў і нізкі ўзровень жыцьця у краіне. “New York Times” цытуе словы Станіслава Шушкевіча: “Гэта нэа-сацыялізм, але Беларусь пайшла далей – да нэа-камунізму”.\nБрытанская “Independent” падае артыкул Аскольда Крушэльніцкага з Кіеву “Апошні дыктатар у Эўропе”. Аўтар адзначае: “Лукашэнка гаворыць так, быццам халодная вайна дасюль ня скончылася. Мэты Лукашэнкі ў цяперашнім рэфэрэндуме – дамагчыся для сябе прэзыдэнцтва на ўсё жыцьцё, каб кіраваць як апошні дыктатар у Эўропе сталінскага кшталту”.\nБрытанская “Daily Telegraph” так і назвала артыкул, прысьвечаны Беларусі – “Маленьнкі Сталін сьціскае Беларусь у кулаку”. “Daily Telegraph” так піша пра рэфэрэндум: “Самы брыдкі ў Эўропе рэжым просіць выбарцаў даць права прэзыдэнту кіраваць цягам ўсяго жыцьця”. Артыкул грунтуецца на паведамленьні Юліюса Штраўса зь Менску й падае падрабязнае апісаньне кіраваньня Аляксандра Лукашэнкі – якім чынам ўсю палітычную, эканамічную уладу дыктатар паступова і няўхільна канцэнтраваў у сваіх руках, і да якой галечы гэта прывяло краіну.\nРобэрт Скідэльскі, прафэсар палітычнай эканомікі на ўнівэрсытэце ў Уорвік, у артыкуле “Новая сыстэма выпаўзае з савецкіх парэшткаў” у “Times” спыняецца на палітычнай сытуацыі у Беларусі. Аўтар адзначае:\n“Заўтра людзей Беларусі просяць пацьвердзіць канстытуцыйныя зьмены, якія дазволяць іх прэзыдэнту застацца на трэці тэрмін. Няма сумненьня адносна вынікаў. Як Ёсіф Сталін некалі сказаў: “Не істотна, як людзі галасуюць, істотна, хто лічыць галасы.” Са сваёй рэпрэсіўнай эканомікай і рэпрэсіўнай палітыкай, Беларусь – парыя ў Эўропе. Яе значнасьць не ў яе эксцэнтрычнасьці, але ў тым, што Беларусь пракладае шлях для напаўсьвядомых спробаў стварыць занава нейкі кшталт Савецкага Саюзу”.\nРобэрт Скідэльскі апісвае эканоміку Беларусі зь яе цэнтралізаваным кіраваньнем і дачыненьнямі з Расеяй, якую аўтар называе “спонсарам” Беларусі і адзначае: “Афіцыйныя асобы Беларусі ахвотна абмяркоўваюць і знаходзяць апраўданьні іх эканамічнай палітыцы, але маўчаць, калі справа даходзіць да палітыкі. Дэмакратыя ў Беларусі сёньня, па сутнасьці, больш фальшывая, чым у савецкія часы, бо пры Саветах была не дыктатура адной асобы прэзыдэнта, а калектыўная дыктатура Камуністычнай партыі. Беларуская палітычная сыстэма – правакацыя для Эўрапейскага Зьвязу, але яна усё больш робіцца прыкладнай мадэльлю для Ўладзімера Пуціна. Прэзыдэнт Лукашэнка нават не абцяжарваў сябе тым, каб зьмяніць назву КГБ. Цяпер, падобна, спадар Пуцін наважаны аднавіць у Расеі статус КГБ, заснаваны на “каманднай вэртыкалі”, якую Лукашэнка практыкуе ў Беларусі. Дзе Лукашэнка пракладае шлях, Пуцін ідзе за ім усьлед”.


Практычны стол для фрэзера сваімі рукамі - Блог пра інструменты\nЯк зрабіць стол для ручнога фрэзера? Спачатку трэба азнаёміцца з яго складнікамі дэталямі, такімі як:\nСхема стала для фрэзера з пылавыдаленне.\nДосыць хутка, з малой працаёмкасцю, цалкам магчыма зрабіць стол для ручнога фрэзера, калі за аснову ўзяць гатовы выраб. Трэба будзе зрабіць некалькі дадатковых дэталяў:\nСтаніна фрэзера складаецца з:\nСтальніца вырабляецца з самых розных матэрыялаў:\nПры неабходнасці стол для ручнога фрэзера можна вырабіць з адмысловымі рэгуляванымі ножкамі.\nКаб стварыць фрэзерны стол, патрабуецца мець:\nІнструменты для вырабу фрэзернага стала.\nбалты з гайкамі;\nАдносна якасным і танным варыянтам можа стаць кухонная стальніца, зробленая з ДСП, рознай таўшчыні, пакрытая зносастойкіх пластмасавым лістом. ДСП выдатна спраўляецца з вібрацыяй, нарыхтоўка па роўнай паверхні пластмасы мае выдатнае слізгаценне. Кухонная стальніца мае шырыню 600 мм, што адкрывае выдатныя магчымасці для працы. У асноўным для стальніцы можна выкарыстоўваць любую пліту, таўшчыня якой больш 16 мм.\nСпачатку выпілоўваюцца ножкі сумесна са сцяжкамі. Даўжыня дэталяў павінна адпавядаць чарцяжах. Шырыня дэталяў робіцца з прыпускам 25 мм. Калі праводзіцца працэс пілавання, дыск станка нахіляюць пад кут 12 °, выдаляючы скосы па краях ножак і рэбрах сцяжак. Для далейшай працы трэба выпілаваць планку, якая будзе выкарыстоўвацца як падстаўка для электрычнага провада.\nСцяжкі мацуюцца з ножкамі спецыяльным клеем і трывала сцягваюцца шрубцынгамі. Скрозь сцяжкі робіцца свідраванне адтулін, прызначаных для шруб. Пасля чаго здымаюцца шрубцынгі. Планка электрапровада замацоўваецца да сцяжкі спецыяльным клеем і таксама сцягваецца шрубцынгай. Пасля зборкі ножкі шліфуюць наждачнай паперай, пажадана, каб зярністасць дасягала 220 адзінак. Затым на варштат кладуць перавернутую вечка і мацуюць да яе гатовыя ножкі. Для прыціскной грабянцы можна выкарыстоўваць дошкі, таўшчыня якіх больш 19 мм.\nМантажная пласціна: асаблівасці\nСхема рамы фрэзернага стала.\nСтальніца мае мінімальную таўшчыню 26 мм. Каб захаваць поўны вылет фрэзы, на які разлічаны фрэзер, ужываецца мантажная пласціна. Яе вырабляюць з высокатрывалага матэрыялу, яна адрозніваецца невялікі таўшчынёй. Пласціну робяць з сталі, але нашмат прасцей ўжываць тэксталіт. Гэты артыкул хутка і без працы апрацоўваецца.\nУ асноўным мантажная пласціна - гэта самы звычайны прастакутнік. У сярэдзіне свідруецца адтуліна, дыяметрам, адпаведным памеры адтуліны, наяўнаму ў падставе фрэзера. Падэшва станка заўсёды абсталявана стандартнымі рэзьбавыя адтулінамі. Яны неабходныя, каб замацаваць пластмасавую накладку. Станок і мантажная пласціна мацуюцца нітамі, якія праходзяць праз гэтыя адтуліны.\nБывае, што такія адтуліны цалкам адсутнічаюць. Іх прыйдзецца зрабіць самому. Можна, вядома, замацаваць фрэзер сталёвымі клямарамі. Аднак нашмат надзейней будзе балтавым злучэнняў.\nПобач з кутамі мантажнай пласціны, для яе мацавання са стальніцай, свідруюцца спецыяльныя адтуліны.\nЯшчэ адным аксэсуарам фрэзернага стала лічыцца ліфтавая перадача. Гэта універсальная пласціна, якая мае ўбудаваны ліфт. Асноўным перавагай такога дапаўненні з'яўляецца механічны ліфт. З яго дапамогай праводзіцца налада вышыні фрэзы адносна паверхні стала. Ліфт дазваляе падняць рухавік, каб зрабіць замену інструмента.\nПравядзенне зборачных работ сваімі рукамі\nПерш за ўсё да сабранай станіне часова замацоўваюць стальніцу. У пэўнае месца на стальніцу кладуць мантажную пласціну. Мяккім алоўкам абмалёўваюць контур, вызначаючы яе дакладнае размяшчэнне. Ручным фрэзерам, спецыяльнай пазовой фрэзай, робяць у стальніцы выбарку пасадкавага месца, куды будзе ўсталёўвацца мантажная пласціна. Калі ўстаноўка будзе скончана, яна павінна складаць адзінае цэлае са стальніцай.\nПасля працы станка апрацаваныя месцы абавязкова будуць мець выгляд паўкруглых кутоў. Звычайным напільнікам аналагічныя куты выпілоўваюцца на стальной пласціне.\nКалі вызначана дакладнае месца ўстаноўкі мантажнай пласціны, ізноў выкарыстоўваюць спецыяльную фрэзу, аднак пры гэтым яе даўжыня значна больш таўшчыні, якую мае стальніца. Выконваецца аперацыя фрэзеравання, пры якім адтуліну робіцца наскрозь. У выніку стальніца атрымлівае адтуліну, якое адпавядае форме, якую мае падэшва станка. Трэба заўважыць, што падобную аперацыю праводзіць вельмі дакладна не трэба.\nПрылада падэшвы фрэзернага стала.\nЧасам выконваецца дадатковае фрэзераванне ніжняй паверхні стальніцы, каб было прасцей ўсталёўваць іншыя дэталі фрэзера, напрыклад, кажух пылеулавливателя.\nНа завяршальным этапе ўсё цалкам злучаецца. Фрэзер прыкручваецца да пласціне, якая мацуецца да стальніцы звычайнымі саморезы. Капялюшыкі крапежных дэталяў павінны быць добра патопленыя, інакш яны будуць падзець нарыхтоўку ў момант яе руху па стальніцы. Толькі зараз можна канчаткова замацаваць стальніцу.\nДля бяспекі працы на фрэзерным стале яго абсталёўваюць верхнім прыціскам. За аснову гэтай дэталі узяты ролік. Такі прыціск вельмі зручны, асабліва калі выконваецца апрацоўка буйнагабарытных дэталяў.\nКанструкцыя прыціску дастатковая простая. Ролікам выступае звычайны шарыкападшыпнікамі пэўнага памеру. Яго ўсталёўваюць у што мацуюць прылада, якое дазваляе выконваць жорсткую фіксацыю ад плоскасці стальніцы з вытрымліваннем канкрэтнага адлегласці. У выніку, калі будзе ажыццяўляцца рух нарыхтоўкі непасрэдна пад ролікам, яе шчыльнае прыжыманьне да стальніцы будзе цалкам захавана.\nЯк зразумела, калі прытрымлівацца ўсіх рэкамендацый, вырабіць стол для фрэзера можна і самастойна. Ўдачы!\nПредыдущаяТэхналогія пайкі поліпрапіленавых труб


22 травень 2019, 20:57 абноўлена 22 травень 2019, 21:04\nВыступ Зены ў першым паўфінале «Эўравізіі»\nБеларусь заняла на сёлетнім сьпеўным конкурсе «Эўравізія» 24 месца, паведамілі ў Эўрапейскім вяшчальным саюзе. Падчас фіналу «Эўравізіі» паведамлялася, што беларуская сьпявачка Зена (Зіна Купрыяновіч) заняла перадапошняе, 25-е месца.\nТакім чынам, Нямеччына спусьцілася на 25-ую пазыцыю. На пераможцу і топ-5 конкурсу памылка не паўплывала.\nФінал «Эўравізіі» прайшоў у ізраільскім Тэль-Авіве 18 траўня. Перамогу на конкурсе здабыў Дункан Лоўрэнс зь Нідэрляндаў.\nЗінаіда Купрыяновіч — самая юная ўдзельніца Эўрабачання сёлета. Музыкай яна займаецца з 11 гадоў і ўжо ў 15-гадовым узросьце падпісала прафэсійны кантракт з расейскім прадусарам Віктарам Дробышам.\nУдзел Беларусі ў конкурсе азмрочыўся скандалам з дыскваліфікацыяй беларускага журы перад фіналам. Прычынай паслужыла тое, што беларускае журы агучыла, за каго галасавала ў паўфінале, а гэта забаронена правіламі «Эўравізіі».\nПасьля паўфіналу ў аўторак старшыня беларускага журы Валерый Прыгун сказаў Tut.by: «Мы вызначылі трох пераможцаў практычна аднагалосна. Увогуле, у першых шасьці або сямі месцах у нас амаль не было спрэчак. Яны пачаліся на 8-10-х месцах».\nАкрамя таго, іншыя чальцы журы распавялі, якія краіны ім спадабаліся падчас паўфіналу.\nШтогадовы песенны конкурс Эўравізія сёлета праходзіў у ізраільскім Тэль-Авіве ў выставачным цэнтры «Ізраільскі цэнтар кірмашоў». Летась сьпявачка Нэта Барзілай прынесла Ізраілю перамогу.


Падарунак на Дзень настаўніка, або Магілёўскі Мебелаін марафон\nКалі ў пачатку мая даведаўся пра тое, што ў Магілёве зноў адбудзецца марафон, адразу вырашыў удзельнічаць. Як я магу прапусціць такое ў родным горадзе?\nІ вось праз 5 месяцаў я стаю на старце свайго 20-га марафона. З надвор’ем пашанцавала не вельмі: +5 і парывісты вецер. Добра, што хоць ападкаў не было.\nЗа два тыдні да марафона захварэў і тыдзень быў на бальнічным, таму вялікіх спадзяванняў на гэты старт не ўскладаў.\nДарэчы, на старт прыехалі разам з кумам і найлепшым сябрам Юрасём Івашненкам, які летам пачаў займацца бегам і падрыхтаваўся да старту на 10-кіламетровай дыстанцыі (а потым паспяхова пераадолеў яе за 47 хвілін!).\nЯшчэ перад стартам паспеў павітацца з аднаклубнікамі з “Вікторыі” – прыемна было сустрэць “калег” у родным горадзе!\nЯшчэ адзначу, што Магілёўскі марафон для мяне незвычайны тым, што праводзіцца дома – не трэба суткі некуды ехаць, засяляцца ў гатэль, закупацца макаронамі ў краме… Таму перад стартам і не хваляваўся, бо ўвесь час знаходзіўся дома і проста не адчуваў, што пабягу марафон.\nІ вось – старт! Пачаў даволі хутка і першы кіламетр прабег за 3.48. Ужо з другога кіламетра побач з сабой заваўжыў трох марафонцаў, таму вырашыў трымацца іх. Прабеглі па цэнтры праз плошчу Леніна, вярнуліся на Арджанікідзэ і спусціліся ў Падміколле, пасля чаго выбеглі на мост і пабеглі па Пушкінскім праспекце. Потым нас чакаў паварот на Вялікую Чавускую і бег да вяслярнай базы, дзе мы развярнуліся і пабеглі да ГЦ “Е-сіці” па Гагарына. Там – чарговы разварот, пасля якога вяртаемся да месца старту па Гагарына, Пушкінскім і пад’ёме на Арджанікідзе. Для марафонцаў траса складалася з чатырох кругоў, першы з якіх быў большым (каля 13 кіламетраў) за кошт таго, што забягалі па Першамайскай на плошчу Леніна. Астатнія тры кругі былі каля 10 км, таму што пасля плошчы Славы мы адразу беглі на Арджанікідзэ і спускаліся ўніз у Падміколле.\nТакім чынам, на кожным крузе быў спачатку спуск у Падміколле, а ў канцы зацяжны пад’ём (больш за 400 метраў!) з Пушкінскага праспекта на плошчу Славы.\nІ хаця на страсе было шмат паваротаў і разваротаў, суддзі і валанцёры працавалі зладжана, накіроўваючы ўдзельнікаў забегу ў патрэбным кірунку.\nПершыя два кругі прабег за маладых хлопцам (як потым высветліў, гэта Сяргей Шырокаў з Мінску). Паколькі пачаў хутка, то потым тэмп паступова пачаў зніжацца з 3.50 да 3.55. Тым не менш 21 кіламетр прабег за 1.21 – зразумеў, што можа быць асабісты рэкорд!\nСвае сілы на трасе падтрымліваў па такой схеме: гелі на 17 і 27 кіламетрах, кафеінавы шот на 36 кіламетры.\nНа трэцім крузе пачаў адставаць ад свайго “напарніка”, з якім мы перад гэтым паспелі дагнаць іншага марафонца. Дарэчы, на разваротах сачыў за тым, хто бяжыць за мной, і бачыў, што мяне даганяюць лідары сярод жанчын Марына Даманцэвіч і Вольга Камінская.\nМарына абышла мяне у канцы пад’ёма на фінішы трэцяга круга (33 кіламетр), а Вольга – пасля 36 кіламетра. Тым часам беглася ўжо цяжкавата – трэцюю дзясятку пераадолеў у тэмпе 4.00, а пяцёрку з 31 да 35 кіламетра ўжо ў тэмпе 4.10. Бачыў, што за мной блізка нікога няма, таму стараўся трымацца за Вольгай Камінскай, за якой, дарэчы, і фінішаваў на Магілёўскім марафоне ў 2017 годзе. Кафеінавы шот падтрымаў мае сілы, таму тэмп больш не падаў.\nВось разварот на Гагарына, вяртанне на Пушкінскі праспект і адсечка 40 кіламетраў! Стараючыся не адставаць ад Вольгі, даганяю іншага марафонца (Дзмітрый Давыдзік з маёй узроставай катэгорыі), які ўсю дыстанцыю бег перада мной на адлегласці 50-100 метраў. Прабягаю мост праз Дняпро, пасля якога застаецца фінішны пад’ём, на якім паскараюся і праходжу Дзмітрыя. Разумею, што трэба адарвацца адразу і пацярпець да канца пад’ёма. І вось пад’ём скончыўся – да фінішу застаецца недзе 350 метраў! Бачу, што Дзмітрый адстаў, але стараюся не зніжаць тэмп.\nЯкі ж будзе час на фінішы? З прыемным здзіўленнем бачу лічбы 2.47 і фінішую! Ёсць асабісты рэкорд!\nПазней даведаўся, што заняў 13-е месца ў абсалюце і 2-е ва ўзроставай катэгорыі М30-39 (першая шасцёрка абсалюту не ўзнагароджвалася ў катэгорыях). Канечне, прыемна было падняцца на подыум і атрымаць падарунак, які, атрымліваецца, арганізаваў сабе на Дзень настаўніка. Усім бегу і асабістых рэкордаў!


Пошта | April 2020\nДаданне подпісу ў электроннай пошце\nПодпіс у лістах, адпраўленых па электроннай пошце, дазваляе вам прадставіцца перад атрымальнікам належным чынам, пакінуўшы не толькі імя, але і дадатковыя кантактныя дадзеныя. Стварыць такі элемент афармлення можна з дапамогай стандартных функцый любых паштовых сэрвісаў. Далей мы распавядзем пра працэс дадання подпісаў да паведамленняў.\nДаволі часта перад актыўнымі карыстальнікамі сеткі інтэрнэт ўзнікае праблема, звязаная з нязручнасцю выкарыстання некалькіх паштовых сэрвісаў. З прычыны гэтага становіцца актуальнай тэма арганізацыі прывязкі аднаго электроннай скрыні да іншага, па-за залежнасці ад выкарыстоўванага рэсурсу. Прывязка адной пошты да іншай Існуе магчымасць падлучэння некалькіх электронных скрынь да паштовых сэрвісаў.\nЯк адправіць фота па электроннай пошце\nКарыстальнікі сеткі інтэрнэт па-за залежнасці ад ступені актыўнасці часта сутыкаюцца з неабходнасцю адпраўкі якіх-небудзь медыяфайлаў, уключаючы фатаграфіі. Як правіла, для гэтых мэтаў выдатна падыдзе любы найбольш папулярны паштовы сэрвіс, часцяком які мае мінімальныя адрозненні ад іншых аналагічных рэсурсаў.\nЯк зайсці ў пошту iСloud з iPhone\nПаштовы сэрвіс iCloud ад Apple дазваляе хутка, проста і бяспечна ажыццяўляць увесь спектр аперацый з электроннай допісам. Але перш чым у карыстальніка з'явіцца магчымасць адпраўкі, атрымання і сістэматызацыі лістоў, неабходна наладзіць адрас электроннай пошты @ icloud.com на прыладзе, які функцыянуе пад кіраваннем iOS, або кампутары Mac.\nШто такое пратакол электроннай пошты\nМногія карыстальнікі, сутыкаючыся з неабходнасцю налады таго ці іншага паштовага кліента, задаюцца пытаннем: "Што такое пратакол электроннай пошты". Сапраўды, каб "прымусіць" такую праграму нармальна функцыянаваць, а затым камфортна ёю карыстацца, важна разумець, які з даступных варыянтаў варта абраць, і ў чым яго адрозненне ад астатніх.\nПравілы афармлення подпісаў у электронных лістах\nПодпісы ў электронных паштовых лістах варта выкарыстоўваць тады, калі вы жадаеце падаць атрымальніку дадатковыя кантактныя дадзеныя, вялікую інфарматыўнасць і проста праявіць прафесіяналізм. Мы ў сённяшнім артыкуле паспрабуем распавесці аб усіх найбольш важных правілах афармлення подпісаў з некалькімі навочнымі прыкладамі.\nАрхивируем файлы для адпраўкі па электроннай пошце\nМногія карыстальнікі сутыкаліся з праблемай адпраўкі аб'ёмных файлаў па электроннай пошце. Гэты працэс займае досыць шмат часу, а калі такіх файлаў некалькі - задача часта становіцца невыканальнай. Палегчыць працэс адпраўкі адрасантаў і запампоўкі атрымальніку можна, выкарыстоўваючы розныя метады памяншэння вагі прымацоўваюць да ліста кантэнту.\nУ сучасных рэаліях электроннай поштай карыстаецца большасць юзераў сеткі інтэрнэт, па-за залежнасці ад узроставых катэгорый. З-за гэтага правільнае апераванне з поштай з'яўляецца неабходным для любога чалавека, які мае відавочныя патрэбнасці ў інтэрнэце і зносінах. Адпраўка лістоў па электроннай пошце Працэс напісання і наступнага адпраўлення паведамленняў з выкарыстаннем якіх-небудзь паштовых сэрвісаў, з'яўляецца першым, з чым неабходна азнаёміцца кожнаму карыстальніку.\nЯк адправіць файл або тэчку па электроннай пошце\nПры некаторых абставінах у вас як у карыстальніка, можа ўзнікнуць неабходнасць перасылкі якіх-небудзь дадзеных шляхам выкарыстання паштовых сэрвісаў. Пра тое, як можна пераслаць дакументы ці цэлую тэчку, мы раскажам далей па ходзе гэтага артыкула. Адпраўляем файлы і папкі па электроннай пошце Закранаючы тэму перадачы рознага роду звестак шляхам эксплуатацыі сэрвісаў для абмену пошты, нельга не згадаць той факт, што падобная магчымасць ёсць літаральна на кожным рэсурсе адпаведнага тыпу.\nПраверка email на існаванне\nНекаторым карыстальнікам можа спатрэбіцца такая магчымасць як праверка адрасу email на існаванне. Ёсць розныя варыянты, якія дазваляюць даведацца падобную інфармацыю, але 100% -ную дакладнасць гарантаваць не можа ні адзін з іх. Спосабы праверкі email на існаванне Даволі часта праверка email ажыццяўляецца ў мэтах пошуку імя, якое карыстальнік хацеў бы ўзяць сабе.\nАтрыманне SMS-паведамленняў аб электроннай пошце\nЗ-за сучаснага тэмпу жыцця далёка не ва ўсіх карыстальнікаў ёсць магчымасць рэгулярна наведваць электронную паштовую скрыню, што часам можа быць вельмі неабходна. У такіх сітуацыях, а таксама для вырашэння многіх іншых не менш актуальных праблем, можна вырабіць падлучэнне SMS-інфармавання на нумар тэлефона.\nАдпісваюцца ад рассылкі на электронную пошту\nПаштовыя рассылкі ёсць практычна на кожным сайце з неабходнасцю рэгістрацыі, няхай гэта будзе крыніцы навін або сацыяльныя сеткі. Нярэдка падобнага роду лісты з'яўляюцца дакучлівымі і, калі не трапляюць аўтаматычна ў тэчку "Спам", могуць перашкаджаць нармальна карыстацца электронным скрыняй. У рамках дадзенага артыкула мы распавядзем аб тым, як пазбавіцца ад рассыланняў на папулярных паштовых сэрвісах.\nАднаўленне пароля ад электроннай пошты\nЭлектронная пошта ёсць у кожнага. Больш за тое, карыстальнікі часцяком маюць адначасова некалькі скрынь на розных вэб-сэрвісах. Пры гэтым нярэдка многія з іх забываюць створаны пры рэгістрацыі пароль, і тады ўзнікае неабходнасць яго аднаўлення. Як аднавіць пароль ад паштовай скрыні У цэлым працэс аднаўлення кодавай камбінацыі на розных сэрвісах мала чым адрозніваецца.\nСтварэнне рамак для электроннага ліста\nКожны сучасны інтэрнэт-карыстальнік з'яўляецца ўладальнікам электроннай паштовай скрыні, на які рэгулярна прыходзяць лісты рознага зместу. Часам у іх афармленні выкарыстоўваюцца рамкі, аб даданні якіх мы раскажам далей па ходзе сапраўднай інструкцыі. Стварэнне рамкі для лістоў На сённяшні практычна любы паштовы сэрвіс з'яўляецца даволі абмежаваным у функцыянальным плане, аднак усё ж дазваляе адпраўляць змесціва без істотных абмежаванняў.\nПраграмы для стварэння паштовых канвертаў\nЗвычайна для адпраўкі лістоў досыць купіць спецыяльны канверт са стандартным афармленнем і скарыстацца ім па прызначэнні. Аднак калі вам трэба як-небудзь падкрэсліць індывідуальнасць і разам з тым важнасць пасылкі, лепш за ўсё зрабіць яго ўручную. У гэтым артыкуле мы распавядзем аб некалькіх найбольш зручных ў выкарыстанні праграмах для стварэння канвертаў.\nСярод карыстальнікаў сеткі інтэрнэт і ў прыватнасці паштовых сэрвісаў прысутнічае вялікі працэнт пачаткоўцаў, ніколі раней не якія сутыкаюцца з E-Mail адрасамі. Зыходзячы ад названай асаблівасці намі далей па ходзе дадзенага артыкула будзе дастаткова дэталёва раскрыта тэма метадаў, як можна даведацца уласны імэйлы.\nСтвараем шаблон лісты ў Mozilla Thunderbird\nНа сённяшні дзень Mozilla Thunderbird з'яўляецца адным з найбольш папулярных паштовых кліентаў для ПК. Праграма заклікана забяспечыць бяспеку карыстальніка, дзякуючы убудаваным модулях абароны, а таксама палегчыць працу з электроннай допісам за кошт зручнага і зразумелага інтэрфейсу. Спампаваць Mozilla Thunderbird Інструмент валодае немалым колькасцю патрэбных функцый накшталт прасунутай мультиаккаунтности і мэнэджэра актыўнасці, аднак некаторыя карысныя магчымасці тут усё-ткі адсутнічаюць.\nНа сённяшні дзень пошта ў інтэрнэце часцей выкарыстоўваецца для рознага віду рассыланняў, чым для простага зносін. З-за гэтага становіцца актуальнай тэма стварэння HTML-шаблонаў, якія прадстаўляюць куды больш магчымасцяў, чым стандартны інтэрфейс практычна любога паштовага сэрвісу. У гэтым артыкуле мы разгледзім некалькі найбольш зручных вэб-рэсурсаў і настольных прыкладанняў, якія прадстаўляюць магчымасць вырашэння гэтай задачы.\nЯк зрабіць пошту са сваім даменам\nМногія ўладальнікі ўласных даменаў задаваліся пытаннем, ці па меншай меры хацелі б, каб іх асабістая пошта і лісты ад карыстальнікаў сайта прыходзілі на розныя электронныя скрыні ў залежнасці ад запытаў. Зрабіць гэта можна амаль ва ўсіх вядомых паштовых сэрвісах, але толькі калі вы ўжо абзавяліся паўнавартасным сайтам і ведаеце, як ім кіраваць.\nРашэнне праблем з паступленнем лістоў на электронную пошту\nЦяпер шматлікія юзэры актыўна выкарыстоўваюць электронныя скрыні. Яны служаць для працы, зносін або праз іх проста рэгіструюцца ў сацыяльных сетках. Не мае значэння, з якой мэтай вы завялі пошту, туды ўсё роўна перыядычна прыходзяць важныя лісты. Аднак часам узнікае праблема з паступленнем паведамленняў.\nhttps://termotools.com termotools.com © Пошта 2020


Выбар студэнта: нізкабюджэтнае размеркаванне ці высокія кошты на адукацыю – Гавары Праўду\nТое самае кажуць і іншыя студэнты–платнікі. І нават бясплатны праезд пасталіцы не выратоўвае.\nНа першым курсе студэнтам–бюджэтнікам звычайна падаецца, шторазмеркаванне – штука далёкая. Асабліва,калі табе плацяць стыпендыю, і калі табезайздросцяць калегі–платнікі. Аднак наапошнім курсе ўжо бюджэтнікі пачынаюць зайздросціць платнікам. Асабліватыя, хто едзе працаваць у Нароўлю,Брагін і іншыя “чарнобыльскія” раёны.


Канвертаваць Steems (STEEM) і Stellars (XLM) : Калькулятар абменнага курсу\nSteem (STEEM) і Stellar (XLM) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Steem і Stellar пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 жнівень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Steem. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Stellar валюты па змаўчанні. Націсніце на Stellars або Steems канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Steem гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Stellar гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал STEEM можа быць запісаная STEEM. Сімвал XLM можа быць запісаная XLM. Абменнага курсу the Steem Апошняе абнаўленне 19 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Stellar Апошняе абнаўленне 19 жнівень 2019 ад coinmarketcap.com. STEEM каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. XLM каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў.


Згодна з дакладам The World Happiness Report, беларусы ў рэйтынгу шчаслівых нацый знаходзяцца толькі на 81-м месцы. 20.03.2019, Sputnik Беларусь\nCC0 / Pixabay / nastya_gepp / Шчаслівыя людзі\nЗгодна з дакладам The World Happiness Report, беларусы ў рэйтынгу шчаслівых нацый знаходзяцца толькі на 81-м месцы.\nМІНСК, 20 сак - Sputnik. Фінляндыя другі год запар прызнана самай шчаслівай краінай у свеце, такія звесткі ўтрымліваюцца ў дакладзе The World Happiness Report.\nПаводле дадзеных, якія змяшчаюцца ў дакладзе, самыя шчаслівыя людзі жывуць у Фінляндыі. Другой і трэцяй сталі яшчэ дзве скандынаўскія краіны: Нарвегія і Данія. Таксама ў дзясятку самых шчаслівых краін увайшлі Ісландыя, Нідэрланды, Швейцарыя, Швецыя, Новая Зеландыя, Канада і Аўстрыя.\nБеларусь у гэтым спісе апынулася толькі на 81-м месцы. Сярод суседніх краін больш высокае месца ў рэйтынгу ў Польшчы (40), Літвы (42), Латвіі (53) і Расіі (68). Украіна, згодна з дакладам, па ўзроўні шчасця займае 133 месца ў свеце. Усяго ў даследаваннях прымалі ўдзел 156 краін.\nУзровень шчасця людзей у розных краінах ацэньваўся па некалькіх паказчыках. Даследчыкі ўлічвалі працягласць жыцця людзей, іх шчодрасць і стаўленне да дабрачыннасці, узровень ВУП на душу насельніцтва, сацыяльную падтрымку дзяржавы, узровень свабоды і карупцыі. Кожны з паказчыкаў ацэньвалі па 10-бальнай шкале, а затым вылічвалі сярэдні для краіны бал.\nПа словах экспертаў, Фінляндыя не выпадкова двойчы запар становіцца самай шчаслівай краінай у свеце. Гэтаму спрыяе тое, што гэтая краіна з'яўляецца адной з самых багатых, мае высокі ВУП і развітую сістэму аховы здароўя. Пры гэтым там нізкі ўзровень смяротнасці, беднасці і злачыннасці.\nДаследчыкі лічаць, што ў Фінляндыі атрымалася дабіцца такіх высокіх паказчыкаў дзякуючы таму, што ўрад гэтай краіны пастаянна эксперыментуе з рознымі падыходамі да стварэння найбольш прыязнай і камфортнай атмасферы ў дзяржаве.


Галоўная » Навіны » «Гняздо-2» Паліны Качатковай\nУ новай кнізе літаратаркі аб’яднаны апавяданні 1987-1990 гадоў, а таксама творы, напісаныя пасля 2012 года, і аповесць «Паэт» пра класіка беларускай літаратуры Максіма Багдановіча. Месца правядзення прэзентацыі было абрана невыпадкова, бо пісьменніца сама нарадзілася ў Оршы.\nНа імпрэзу прыехалі вядомыя дзеячы культуры і мастацтва, сябры і калегі Паліны: з Мінска — старшыня Саюза беларускіх пісьменнікаў Барыс Пятровіч і паэт Міхась Скобла, рэжысёры Віктар Корзун, Алег Дашкевіч і Вольга Мікалайчык, барды Кася Камоцкая і Андрэй Мельнікаў, старшыня Праваабарончага цэнтра «Вясна» і пісьменнік Алесь Бяляцкі з жонкай Наталляй і сябра арганізацыі Алена Лапцёнак; з Віцебска — маці расстралянага па абвінавачанні ў тэракце ў мінскім метро Улада Кавалёва Любоў Кавалёва і вядомая журналістка Алена Сцяпанава, а таксама прадстаўнікі творчай інтэлігенцыі з Оршы, ды іншыя.\nПа словах дырэктара выдавецтва «Галіяфы», дзе выйшла кніга Паліны Качатковай, Змітра Вішнёва, гэтае выданне пісьменніцы рыхтавалася даволі доўга, размовы пра яе вяліся больш за год. У выніку аўтарка і выдаўцы знайшлі паразуменне ў плане таго, якая гэта мусіць быць кніга, і вынік, на думку Вішнёва, атрымаўся цудоўным.\n«Асобная гісторыя, як мы рабілі вокладку. Гэтая карціна (твор мастака Сяргея Дзегцяронка «Гняздо-2» — заўв. Г. К.) вісіць у адной цудоўнай кватэры. Яна была велізарная, і яе трэба было сфатаграфаваць, бо здымак, які ўжо быў, не адпавядаў таму, каб патрапіць на гэтую вокладку. І дызайнер Жэня Багдановіч цудоўна справілася з задачай, і ў рэшце атрымалася тая вокладка, якую мы хацелі, — распавёў выдавец. — На мой погляд, кніга складаецца не проста з нейкіх твораў, а гэта можна ўявіць, як нейкія такія яйкі, і вось аўтар будуе гэтае творчае гняздо, куды складае гэтыя яйкі. На мой погляд, гэта вельмі канцэптуальня кніга, і тут ёсць раман пра Максіма Багдановіча, які ў кнізе абазваны аповесцю, і гэта цэнтральны твор выдання. Тут разгортваюцца таямніцы, факты. Мне здаецца, тут, у гэтай кніжцы, ёсць і містыка, і фантастыка, і рэалізм. І, на мой погляд, што тут ёсць самае важнае: Паліна Качаткова, з аднаго боку, — сур’ёзны рэаліст, але гэты рэалізм часам вельмі паэтычны. Мне як чалавеку, які таксама працуе са словам, гэта было вельмі блізка. І вось гэтая паэтычнасць часам проста падкупляе».\nСама аўтарка патлумачыла, чаму было вырашана зрабіць прэзентацыю акурат на Аршаншчыне. «Мы шмат пра гэта гаварылі з Алесем Шутавым, якога нядаўна не стала з намі. Мы гаварылі пра гэта яшчэ летам падчас паездкі ў Чарнігаў. І гаварылі, што, можа быць, было б добра зрабіць нефармальны літаратурны фестываль на зямлі Уладзіміра Караткевіча, каб не толькі ў нейкіх дамах культуры адбываліся літаратурныя чытанні, але можна было б пачытаць недзе на вуліцы, таму што тут не хапае вольнага слова, менавіта літаратурнага. Алесь Шутаў (актывіст кампаніі «Гавары праўду» – заўв. Г. К.), калі мы наведвалі яго ў бальніцы, абяцаў, што будзе 15 кастрычніка на нашай імпрэзе. Але ніхто не ведае свайго лёсу, і Алесь памёр, учора было дзевяць дзён. І сёння яго няма разам з намі. Таму мне хацелася, каб такая вечарына была ў падобным фармаце не апошняй, каб сюды прыязджалі людзі, каб збіраліся аршанцы. Каб чыталіся творы, і каб з гэтага быў такі пачатак, таму што ў Оршы вельмі жывая энергетыка, вельмі жывыя і вельмі прыемныя людзі, вельмі шмат інтэлігенцыі, яны вельмі шмат паміж сабой кантактуюць, але ў Мінску пра гэта вельмі мала ведаюць. І ўсё гэта вельмі хацелася б ажывіць», — пажадала Паліна Качаткова.\nДобрыя словы на адрас аўтаркі сказалі Алесь Бяляцкі, Міхась Скобла, які вёў рэй, Барыс Пятровіч, Усевалад Рагойша ды іншыя прысутныя.\nАлена Сцяпанава дорыць Паліне птушку для яе Гнязда\nА журналістка з Віцебска Алена Сцяпанава падрыхтавала для «віноўніцы ўрачыстасці» адмысловы падарунак — зробленую самаруч птушку. «Няхай вось такія вылупліваюцца з яйцаў у такіх гнёздах, чырыкаюць, і ўсё будзе добра», — пад апладысменты сказала Алена.\nУсе прысутныя атрымалі кніжкі Паліны Качатковай і змаглі ўзяць у аўтаркі аўтографы. Выданне пісьменніцы ўжо ў пятніцу паступіла ў продаж.\nПаліна Качаткова — сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў. Яна адна з аўтарак дакументальных кніг «Трагедыя на Нямізе» (2000 год) і «Смяротнае пакаранне ў Беларусі» (2015), аўтарка сцэнароў дакументальных фільмаў «Гастарбайтар» (2008), «Сыс пра Сыса» (2010), «Пустазелле» (2011), «Прычына смерці – прочырк» (2011), «Убыў па прысудзе» (2012), «Людвіка» (2013), «Шэсць аргументаў супарць смяротнага пакарання». Аўтар зборнікаў навэл «Матылі» (2012) і «Зялёны сон» (2015).\nУ 1990-1998 гадах працавала ў музеі Максіма Багдановіча ў Мінску, пасля яшчэ дзесяць гадоў — у Праваабарончым цэнтры «Вясна».


«Белсату» – 12. Галоўныя дасягненні за мінулы год\nПоспех новых праграмаў, рост папулярнасці ў інтэрнэце, трансляцыі з месца падзеяў, перамогі на кінафестывалі «Лістапад». Нашай камандзе ёсць чым пахваліцца. «Белсат» прымае віншаванні ў чарговы дзень народзінаў. Што новага прынёс нам мінулы год?\nБольш жывых трансляцыяў з месца падзеяў\nГалоўнай фішкай нашага тэлеэфіру ў 2019 годзе сталі адмысловыя жывыя трансляцыі з месца падзеяў у Беларусі, Літве, Расеі, Украіне, Італіі ды Святой Зямлі.\nНашая рэдакцыя інфармацыі рабіла наўпроставыя ўключэнні з эпіцэнтру найважнейшых падзеяў: святкавання Дня Волі ў Менску і Горадні, афіцыйнага Дня незалежнасці 3 ліпеня ў Менску, акцыі блогераў #чтодальше, дэманстрацыі «Чарнобыльскі шлях», серыі маскоўскіх пратэстаў улетку і з акцыяў «Абаронім незалежнасць» 7 і 8 снежня – пратэстаў супраць інтэграцыі Беларусі з Расеяй, а таксама мы асвятлялі дэбаты Пятра Парашэнкі з Уладзімірам Зяленскім, і падчас прэзідэнцкіх выбараў ва Украіне зладзілі адмысловае выданне ў простым эфіры.\nПадчас свята Божага Нараджэння ўпершыню ў гісторыі беларускага тэлебачання мы правялі адмысловыя трансляцыі з Ватыкану і Віфлеему, каб нашыя гледачы пабачылі святочныя літургіі наўпрост з цэнтраў хрысціянства.\nУрачыстае перапахаванне Кастуся Каліноўскага і ўдзельнікаў паўстання 1863–1864 гг. ВІДЭА\n22 лістапада, у дзень перапахавання Кастуся Каліноўскага і паўстанцаў 1863–1864 гадоў, наш тэлеканал усталяваў мабільную студыю ў самым цэнтры Вільні, адкуль мы з гасцямі-экспертамі падрабязна каментавалі цырымонію, а нашыя рэпарцёры ішлі разам з шэсцем праз горад. Падчас эфіру, што доўжыўся больш за сем гадзінаў, «Белсат» паказаў тое, чаго не змаглі пабачыць на ўласныя вочы нават прысутныя на месцы, – імшу ў Віленскай архікатэдры і пахаванне паўстанцаў у капліцы на могілках Росы.\nСрэбныя кнопкі YouTube\nПершыя ў свеце: YouTube узнагародзіў беларускамоўны канал!\nНебывалы рост папулярнасці «Белсату» ў інтэрнэце мы адзначылі ў мінулым сезоне. Гэты поспех пацвердзіў і YouTube, на якім нашае тэлебачанне вядзе 8 каналаў. Сёлета мы атрымалі ад платформы дзве срэбныя кнопкі – для каналаў «Белсат News» і «Вот так». Такую адзнаку атрымліваюць YouTube-каналы, на якія падпісаліся 100 тысяч карыстальнікаў. «Белсат news» – першы ў свеце беларускамоўны YouTube-канал, што дасягнуў такога ахопу. Сёння колькасць падпісантаў на кожным канале ўжо перавысіла 141 тысячу.\nНашае відэа глядзяць не толькі ў Беларусі. Сюжэты пра падзеі ў Расеі, Украіне, Арменіі ды Казахстане збіраюць сотні тысяч праглядаў, а найбольш папулярныя відэа маюць мільёны праглядаў на YouTube.\nМы развіваем і шэсць іншых нашых каналаў: «Белсат Life», «Белсат Гісторыя», «Белсат Музыка», «Жэстачайшый мульт», «Biełsat po polsku», «Belsat in English».\n«Белсат» ва Украіне\nУ Кіеве працуе прадстаўніцтва тэлеканалу. Да чатырох моўных версіяў інтэрнэт-старонкі belsat.eu (беларускай, расейскай, польскай і англійскай) мы дадалі і ўкраінскую, якую штодня абнаўляюць нашыя ўкраінскія калегі.\nУ эфіры ды інтэрнэце выходзіць новая праграма «Дарогамі Украіны». Яе аўтар, журналіст з Адэсы Усевалад Ананьеў, ездзіць на матацыкле па Украіне, каб паказаць, якімі праблемамі жывуць людзі праз пяць гадоў пасля Рэвалюцыі годнасці ды тое, як мяняецца нашая паўднёвая суседка.\n«Белсат» рэтранслюе ўсё больш украінскіх аператараў кабельнага тэлебачання. Наш тэлеканал прысутнічае ў 21 з 27 рэгіёнаў Украіны.\nНовыя праграмы на «Белсаце» – стрэл у дзясятку\nПадчас планавання новых праграмаў «Белсат» кіруецца вынікамі сацыялагічных даследаванняў аўдыторыі. Мы ведаем, якія праграмы падабаюцца нашым гледачам. Новыя праграмы, узніклыя ў 2019 годзе, адразу набылі папулярнасць.\n«Вечаровы шпіль» – сатырычны агляд падзеяў ад Алеся Карніенкі. Ён з поспехам увайшоў у эфір і на YouTube-канал «Вот так».\n«Лабірынты» – новы цыкл гістарычных фільмаў пра трагічны лёс зорак беларускай культуры ў стагоддзе войнаў і рэпрэсіяў. Аўтары серыялу Валярына Кустава і Васіль Дранько-Майсюк ствараюць пакручастыя сцэнары, жанглююць рознымі жанрамі – ад эратычнай меладрамы да трылеру.\n«Белсат едзе» – адмысловы летні цыкл, які таксама прыйшоўся да густу гледачам. Нашая каманда выязджала да людзей па ўсёй Беларусі, каб дазнацца і распавесці аб іхных праблемах, радасцях і поспехах.\n«Лукавыя навіны» сярод прэм’ераў мінулага года – праграма, прысвечаная антыфэйкам. Журналісты каналу ладзяць уласныя расследаванні, каб высветліць, якім крыніцам інфармацыі можна давяраць, а якім – не.\n«Давайце разбірацца» – праект журналісцкіх расследаванняў Станіслава Івашкевіча. У мінулым сезоне ён змяніў фармат і вырваўся ў топ самых папулярных праграмаў «Белсату» ў інтэрнэце. Яе аўтар з камандаю расследуе карупцыю ва ўладзе і тое, як чыноўнікі выводзяць грошы ў афшор, як аддаюць беларускую зямлю пад забудову сваім замежным сябрам.\nСцяпан Святлоў, вядомы таксама як блогер Nexta, стварае іранічны агляд падзеяў за тыдзень – «Суб’ектыў», які нязменна трапляе ў самыя папулярныя відэа.\nВыйшлі другія сезоны цыклаў «Тэрыторыя праўды», міжнароднага ток-шоу, прысвечанага 70-годдзю NATO і 20 гадам пашырэння Паўночнаатлантычнага альянсу да межаў Беларусі, а таксама кулінарна-тэрапеўтычнага шоу «Я не буду гэтага есці». Дарэчы, неўзабаве мы рыхтуем новы сезон. Чакайце прэм’ераў!\nГалоўныя ўзнагароды «Лістападу», і не толькі\nУзнагароды галоўных беларускіх і замежных фестываляў для фільмаў і рэпартажаў «Белсату» – гэта ўжо звычайная рэч. Аднак для беларускіх дакументалістаў, якія ствараюць стужкі разам з намі, кульмінацыяй мінулага сезону стаў фестываль «Лістапад». У Менску тры нашыя фільмы атрымалі чатыры прызы. А фільм Андрэя Куцілы «Стрыптыз і вайна», які Міністэрства культуры летась нават не дапусціла да конкурсу, сёлета атрымаў спецыяльны прыз журы кінафестывалю. Рэжысёр Максім Швед сваім першым фільмам «Чыстае мастацтва» трапіў на высокія пазіцыі ды атрымаў адмысловую адзнаку Гільдыі кіназнаўцаў і кінакрытыкаў Беларускага саюзу кінематаграфістаў.\nВыбіралі беларускую роднай\nСпявачка Руся: мая мама – з Азербайджану, але беларуская мова – мая родная\nБеларуская мова і культура – сярод галоўных каштоўнасцяў «Белсату». Таму мы не маглі абмінуць перапісу насельніцтва, што прайшоў у кастрычніку 2019 года. Галоўнай мэтай нашай кампаніі «Беларускамоўны» было заахвоціць людзей пазначыць беларускую мову роднай. За такі выбар выказваліся дзеячы культуры і вядомыя асобы, некаторыя з якіх у жыцці расейскамоўныя, але на перапісе яны пазначалі беларускую мову роднай і заклікалі ўсіх рабіць гэтак сама.\nSmart TV – планы на будучыню\nНеўзабаве запрацуе функцыя «Белсат Смарт». Гэта дасць магчымасць глядзець у запісе тое, чаго вы не паспелі пабачыць у эфіры. Падрабязнасці – у наступным сезоне.\nТакі быў год з «Белсатам»! Да сустрэчы ў наступным!\nТэгі: 12 гадоў filmy NEXTA беларускамоўны Беларусь Белсат Белсату 12 галоўныя падзеі гумар на Белсаце дакументалістыка дзень народзінаў Дзень народзінаў Белсата Кастусь Каліноўскі Лістапад Перапахаванне Каліноўскага перапахаванне паўстанцаў праграмы Белсата рэпартажы спецвыданне Срэбная кнопка стрымы тэлеэфір узнагароды Украіна


Як зрабіць студню сваімі рукамі: выбар праекта і мантажныя - Падручнік сантэхніка\nЯк зрабіць студню сваімі рукамі: выбар праекта і мантажныя\nЦэнтральная вадаправодная сістэма на дачным участку - гэта вельмі вялікая рэдкасць. І нават калі яна ўсё-такі ёсць, то якасць вадкасці ў ёй пакідае жадаць лепшага, магчымыя прафілактычныя адключэння, а пры паліве агарода становіцца адчувальнай і кошт яе выкарыстання. У гэтым артыкуле мы разгледзім, як зрабіць студню сваімі рукамі, што дазволіць вам забяспечыць свой дом чыстай і бясплатнай вадой у любых колькасцях.\nЗдабыча вады здзяйсняецца шляхам апускання да аднаго з ваданосных слаёў. Гэты працэс можа быць рэалізаваны рознымі спосабамі, якія вызначаюць тып усталёўванага студні. Іх паміж сабой адрозніваюць цана, складанасць работ, узровень чысціні і прадукцыйнасці.\nМагчымыя ваданосныя гарызонты\nверхаводка. Характарызуецца высокім узроўнем забруджвання з-за блізкасці да паверхні, звычайна не перавышае 6 м, і зменлівасцю, так як залежыць наўпрост ад інтэнсіўнасці выпадзення атмасферных ападкаў.\nгрунтавыя воды. Глыбіня залягання ад 10 да 20 метраў дазваляе пабудову шахтавага або Абісынскага калодзежа ўласнымі рукамі. Якая здабываецца вада адносна чыстая, так як праходзіць дастатковую глебавую фільтрацыю. Воданепранікальны пласт гарантуе яе сталасць і папаўненне за кошт бліжэйшых вадаёмаў.\nВапняковы ваданосны гарызонт. Размяшчэнне на глыбіні ад 50 да 300 м ажыццяўляе выдатную фільтраванне вады, а наяўнасць глінянага пласта зверху - надзейную абарону ад знешніх крыніц забруджвання. Таксама такой крыніцы характэрная высокая прадукцыйнасць і даўгавечнасць.\nАле дабрацца да яго можна толькі шляхам бурэння трубчастага калодзежа, што пад сілу толькі спецыяльнай брыгадзе з адпаведным абсталяваннем.\nДля нашых мэтаў забяспечыць вадой дачны ўчастак лепш за ўсё падыходзіць выкарыстанне грунтавых вод. Як правільна зрабіць калодзеж, які забяспечыць да іх доступ? Выбар варта зрабіць з разгледжаных далей магчымых варыянтаў.\nВарыянты рэалізацыі калодзежаў\nШахтавы. Зрабіць студню сваімі рукамі такога тыпу нескладана. Земляныя работы пры гэтым можна выканаць пры дапамозе адных толькі лапат. Сцены выкладваюцца трывалымі матэрыяламі, а шахта запаўняецца грунтавымі водамі, якія зручна здабываць як уручную, так і пры дапамозе помпы. У сваю чаргу, такое збудаванне можа быць:\nНедасканалым. Шахта, дайшоўшы да ваданоснага гарызонту, не апускаецца да шчыльнаму пласту, і плот ажыццяўляецца праз дно.\nДасканалым. Канструкцыя ўпіраецца ў водатрывалым шлейф, а прыток Н2Аб адбываецца праз бакавыя адтуліны ў сценах.\nДасканалым з зумпф. У гэтым выпадку шахта дооборудуется спецыяльнай назапашвальнай камерай, што значна павялічвае запасы здабываецца вадкасці.\nСавет: для бытавых умоў рэкамендуецца выкарыстоўваць недасканалую канфігурацыю. Так як стварыць бакавыя прытокі ў шахце вельмі працаёмка, а залішняя колькасць вады, якая не паспявае выкарыстоўвацца за суткі, схільна працэсам гніення.\nАбісінскіх. Як зрабіць абісінскіх калодзеж? Шляхам «праколвання» глебы да наяўнасці вады. Магчымасць яго рэалізацыі магчымая не ўсюды, але калі ўмовы дазваляюць, то вы можаце атрымаць прыдатны да выкарыстання крыніца ўжо праз шэсць гадзін пасля пачатку работ пры мінімальных выдатках.\nТрубчасты калодзеж. Ажыццяўляецца шляхам бурэння свідравіны да вапняковага ваданоснага гарызонту. Дарог у будаўніцтве і змесце. Ўласнаручнае выкананне вельмі праблематычна з-за вялікай глыбіні залягання артэзіянскіх вод.\nДалей мы разгледзім, як зрабіць самому абісінскіх калодзеж і шахтавы, трубчасты жа на ўвазе складанасці яго рэалізацыі разглядаць не будзем.\nПадчас правядзення будаўнічых работ патрабуецца няўхільнае выкананне адпаведнай тэхнікі бяспекі.\nАбавязковае наяўнасць каскі. Для які працуе на дне катлавана, заўсёды ёсць небяспека падзення вёдры з зямлёй і іншага цяжкага прадмета. Лепш, калі галава ў гэты момант будзе абаронена.\nВыкарыстоўвайце для ўзняцця вёдраў з грунтам толькі тоўстыя правераныя вяроўкі.\nСавет: на глыбіні звыш шасці метраў рэкамендуецца выкарыстоўваць акрамя асноўнай яшчэ і страховачныя вяроўку. Гэта паменшыць верагоднасць падзення ёмістасці з глебай, якое на такой вышыні можа апынуцца смяротным.\nЗнаходзячыся ўнізе, прывяжыце сябе да якога-небудзь добра зафіксаванаму прадмеце на паверхні. Гэта застрахуе вас ад магчымых зрухаў глебы.\nАсабліва глыбокія шахты перыядычна правярайце на наяўнасць газу. Для гэтага варта запаліць свечку. Калі яна тухне, значыць, мае месца загазаванасць, ад якой неабходна пазбавіцца.\nВывучыўшы меры захавання бяспекі, прыступаем да выбару месца. Яно павінна знаходзіцца ад любых кропак забруджвання на адлегласці не менш за 20 метраў.\nРада: рэкамендуецца выбраць самую нізкую кропку на ўчастку для будаўнічых работ. Гэта скароціць адлегласць да ваданоснага гарызонту, што, адпаведна, паменшыць аб'ём работ.\nДалей варта наступная інструкцыя:\nНа абраным месцы капаем катлаван памерамі: дыяметрам 1,2 м і глыбінёй да з'яўлення грунтовых вод, што звычайна складае каля дзесяці метраў. Лішнюю зямлю выдаляем пры дапамозе вядра на вяроўцы.\nРада: рэкамендуецца выкарыстоўваць рыдлёўку з маленькім тронкам. Гэта павялічыць вашу манеўранасць ў цеснай прасторы шахты.\nВыкапаўшы шахту, ствараем дновы фільтр для калодзежнай канструкцыі. Для гэтых мэтаў засынаем паўмятровы пласт прамытага друзу.\nМатэрыял для сцен\nЗараз разбярэм з чаго можна зрабіць студню:\nМаналітнае бетанаванне. Высокая надзейнасць, трываласць і вільгаўстойлівасць пры даступнай кошту. Перад тым, як зрабіць апалубку для студні, абавязкова пераканайцеся ў роўнасці сцен. затым:\nУсталёўваем ўнутраную і знешнюю апалубку з дашчаных шчытоў, паміж якімі выконваем адлегласць у 15 см.\nПаміж дошкамі мантуем сталёвыя армаваныя стрыжні гарызантальна і вертыкальна, злучаючы іх паміж сабой пры дапамозе мяккай дроту.\nЗамешваюць раствор з цэменту, пяску і жвіру ў суадносінах 1: 3: 5 з даданнем вады.\nЗаліваем бетон і чакаем поўнага застывання.\nБетонныя кольцы. Валодаючы ўсімі перавагамі маналітнага бетанавання значна прасцей у мантажы. Для зручнасці рэкамендуецца разабрацца з пытаннем, як зрабіць трыногу для студні, так як з яе дапамогай вырабы апускаць будзе значна лягчэй. Пры гэтым можна будзе выкарыстоўваць варыянту іх ўстаноўкі:\nПасля поўнага выкопвання катлавана апускаем патрэбную колькасць кольцаў, папярэдне пристегнув іх да трыножку. Для таго каб яны не ссоўваліся ў далейшым адносна адзін аднаго падкладаем паміж імі сталёвыя клямары.\nПракапаць пару метраў глыбіні і ўсталяваць першыя кольца. Далей выбіраць з-пад іх зямлю, каб яны апускаліся. І так да патрэбнай глыбіні. Такі спосаб прадухіляе магчымасць абвалу.\nЦэглу. Як зрабіць студню з цэглы? Прыкладна таксама як і любую іншую каменны мур. Важна пры гэтым выкарыстоўваць керамічныя вырабы, якія добра і без наступстваў пераносяць багацце вільгаці.\nЯк зрабіць верх калодзежа? Для гэтага варта сцены вывесці вонкі на 80 см і абсталяваць ўваход у шахту дахам для абароны ад атмасферных ападкаў. Агаловак пры жаданні можна ўпрыгожыць розным арнаментам.\nТаксама можна разгледзець, як зрабіць шасцікантовік на калодзеж ці іншы мудрагелісты выхад. На функцыянальнасць гэта не ўплывае, з'яўляючыся чыста эстэтычным момантам.\nЯк зрабіць самому абісінскіх калодзеж?\nУ некалькі крокаў:\nВыбіраем месца па аналогіі з шахтавым.\nБурым зямлю шнеком да з'яўлення мокрага пяску.\nБярэм трубу з нержавейкі і падлучаюцца да яе «іголку» з фільтрам.\nЎбіваем канструкцыю прыкладна на адзін метр, пасля чаго заліваем ваду. Калі вадкасць сыходзіць, значыць, мы ўжо дасягнулі неабходнай глыбіні.\nУсталёўваем зваротны клапан і адпампоўвалі брудную ваду з дапамогай помпавай станцыі.\nАбзавесціся вадой на ўласным участку нескладана. Для гэтага дастаткова дабрацца да грунтовых вод пры дапамозе ўстаноўкі шахтавага або Абісынскага калодзежаў.\nВідэа ў гэтым артыкуле азнаёміць вас з дадатковымі матэрыяламі.\nЎдалых вам будаўнічых работ!\nПредыдущаяТыпы радыятараў ацяплення: чыгунныя, алюмініевыя,\nСледующаяЎстаноўка душавога паддона - асаблівасці правядзення работ\nСамаробныя сані для снегохода з пластыкавых труб: 10 крокаў\nВентыляцыйныя трубы: як абраць матэрыял для ўладкавання\nВада ў дом з свідравіны сваімі рукамі: стварэнне напору,\nЯк зняць ўнітаз - некалькі карысных рэкамендацый\nМацаванне для вечка ўнітаза: як надзейна і бяспечна\nРадыятарны профіль: вобласці прымянення і спосабы мантажу\nВадкасць у трубе: пытанні і адказы\nФільтравае сетка для свідравін - асаблівасці дадзенага вузла\nЯкімі характарыстыкамі і перавагамі валодаюць радыятары\nЯк зрабіць недарагі кораб для труб у ваннай: 4 этапы вырабу\nСвідравіна ударна-лінных спосабам сваімі рукамі: простая і\nВыраб дымавых труб: актуальныя метады і патрабаванні, што