У сярэдзіне мінулага стагоддзя Уладзімір Вайтэцкі атрымліваў такія ўраджаі, якія і сёння не кожнаму пад сілу, і ў 33 гады стаў Героем Сацыялістычнай Працы\nЗерне ў танцзале\nОпубликовано: 15.03.2017 21:03:40\nУ СЛУШНАСЦІ народнай прымаўкі — не патрэбна адкладваць назаўтра тое, што магчыма зрабіць сёння, — пераканаўся асабіста. Колькі разоў узнікала жаданне напісаць пра Уладзіміра ВАЙТЭЦКАГА, апошняга з кагорты васьмі Герояў Сацыялістычнай Працы Глыбоччыны. Збіраўся, але ж знаходзіліся іншыя справы. І вось, калі сабраўся ўжо ў Гродна, дзе жыў апошнія два дзясяткі гадоў Вайтэцкі, прыйшла сумная вестка: яго не стала... Крыўдна, але ж адступаць ад задуманага тым больш не след, бо чалавек гэты заслугоўвае таго, каб памяць аб ім жыла. Гэта мой чалавечы і журналісцкі абавязак, бо з пераважнай большасцю іншых герояў-глыбачан даводзілася сустракацца пры іх жыцці.\nУладзімір ВАЙТЭЦКІ (у цэнтры) з калгаснікамі ля сцягу пераможцы ва Усесаюзным сацыялістычным спаборніцтве,\nуручаным брыгадзе за поспехі ў земляробстве ў 1973 годзе\nСАФІЯ Юргель, напрыклад, любіла апавядаць з налётам рамантыкі пра сваю жаночую трактарную брыгаду, аб тым, як неаднойчы ставіла рэкорды не толькі ў раёне, але і ў вобласці.\nСтаршыня калгаса “17 Верасня” Леанід Пугаўка расказваў не толькі пра набыткі гаспадаркі, але і аб тым, як ваяваў з нямецка-фашысцкімі акупантамі.\nМаксім Клімянок турбаваўся пра сад, вёў актыўную грамадскую дзейнасць і яшчэ пасля васьмі дзясяткаў гадоў вадзіў “Жыгулі”.\nА вось Уладзімір Вайтэцкі быў, так бы мовіць, “ціхі” герой. Нідзе асабліва не высоўваўся. Са скупой яго біяграфічнай даведкі толькі і вядома, што змалку прызвычаіўся да сялянскай працы. Быў брыгадзірам паляводчай брыгады і ў 33 гады стаў Героем Сацыялістычнай Працы, сабраўшы сваім калектывам на круг па 56 цэнтнераў ячменю. Затым быў загадчыкам жывёлагадоўчай фермы, лічыце тым жа брыгадзірам. Вось, бадай, і ўсё.\nУ Глыбоцкім райвыканкаме мне назвалі некалькі чалавек, якія добра ведалі Уладзіміра Канстанцінавіча. І першым у гэтым спісе — Усцін Яцына, які таксама ў той час быў брыгадзірам, а цяпер на пенсіі і жыве ў вёсцы Мярэцкія.\nСУСТРЭЎ мяне на парозе акуратнай, дагледжанай сялянскай хаты мацак пад два метры.\n— Пайшоў мой сябар, — з сумам у голасе вымавіў Усцін Пятровіч. — Добра ведаў Валодзю, чаму ж не? Разам у вячэрнюю школу хадзілі, бо мелі ўсяго па чатыры класы адукацыі. У мяне дзяцінства было незайздроснае, а ў яго зусім горкае. У адзінаццаць гадоў асірацеў, узяла яго да сябе цётка Вера. Пасвіў кароў, а ў сямнаццаць ужо ўзначаліў паляводчую брыгаду. І я таксама брыгадзірам быў. Нялёгкая гэта работа. У брыгадзе — каля сотні чалавек. І ўсё, што скасілі, сярпамі нажалі трэба было абмерыць “казой”. Як пачнеш у гадзіны тры, то дацямна ледзь управішся. Спаборнічалі мы з ім заўсёды, у каго большы ўраджай. Па-рознаму бывала: то ў яго больш, то ў мяне. Абое да 60 цэнтнераў атрымлівалі ячменю з гектара.\nМне карцела даведацца ў Яцыны, як яшчэ паўвека таму назад, калі і тэхніка была не такая, і мінеральных удабрэнняў у абрэз — збіралі ў калгасе столькі, колькі і сёння не кожная гаспадарка возьме.\n— Арганіка! — важка вымавіў Усцін Пятровіч. — Без яе нічога б не было. У нас заўсёды семінары праводзілі, як яе нарыхтоўваць. О, гэта цэлая навука. Спачатку рабілі “падушку” з торфу сантыметраў на трыццаць. Потым на яе клалі гной. Затым зноў слой торфу. І так некалькі разоў. Атрымліваўся бурт вышынёй пад два метры. І было іх на полі, як пірамід у Егіпце. Без яе зямля збяднела. Праўда, апошнімі гадамі за арганіку зноў ўзяліся, але без торфу не такая яна.\nУсцін Пятровіч перавёў раптам гаворку на іншае, нават сам сябе паўшчуваў:\n— Я па натуры гарачы, не стрымаюся часам, а Вайтэцкі, наадварот, быў дужа ціхі: не крычаў, наогул не павышаў голасу. І мне было зайздросна, калі падмяняў яго іншым часам, якая адмысловая дысцыпліна і парадак у ягонай брыгадзе. Людзі паважалі яго.\nНямала добрых слоў пра свайго былога брыгадзіра знайшлося і ў члена ягонай брыгады, таксама жыхаркі Мярэцкіх Таісы Косцік:\n— Сённяшніх Мярэцкіх тады, у шасцідзясятыя гады мінулага стагоддзя, не было. Засяляліся тут людзі з хутароў. І Уладзімір Канстанцінавіч дапамагаў усім і тэхнікай, і рукамі. Так выйшла, што будаваліся мы якраз насупраць яго хаты. І часта ён з маім мужыком ездзіў на конях дрэвы траляваць. Людзей шкадаваў. Мяне, памятаю, цяжарную з поля адпраўляў, калі жала жыта: “Ай, дачушка, сядзі дома! А то ў полі і народзіш”. Я не слухалася, бо хацела больш працадзён зарабіць. Гэта было ў жніўні, а ў верасні ўжо нарадзіла...\nУ ГЛЫБОЦКІМ раёне, у вёсцы Кішы, гэта побач з пасёлкам Падсвілле, жыве сын Вайтэцкага, таксама Уладзімір, з жонкай Нінай. Раней ён загадваў буйным жывёлагадоўчым комплексам у тых жа Мярэцкіх, а яна была галоўным заатэхнікам гаспадаркі. Цяпер абодва на пенсіі. Ёсць свой дом, агарод, цяпліцы і малады яблыневы сад, уласнымі рукамі выпешчаны.\nНайперш Уладзімір-малодшы пачаставаў чырвонымі крамянымі яблыкамі, якія цудоўна даляжалі да вясны. Пасля дастаў Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР аб прысваенні Уладзіміру Канстанцінавічу Вайтэцкаму звання Героя Сацыялістычнай Працы, некалькі фотаальбомаў са здымкамі бацькі ў розныя гады. Усе яны — чорна-белыя: на хлебнай ніве, касьбе, “Дажынках”, Усесаюзнай выставе дасягненняў сельскай гаспадаркі ў Маскве. І на кожным яго спакойны твар з нязменнай добрай шчырай усмешкай.\n— Бацьку памятаю ці не з трох гадоў, — працягваў між тым аповед Уладзімір. — І гэта, напэўна, таму, што адбылося надзвычайнае здарэнне. Жылі мы тады яшчэ на хутары, і бацькі, адыходзячы на работу, закрывалі мяне ў хаце. Цацак, як цяпер, не было, а трэба ж малому чым заняцца. І я не знайшоў нічога лепшага, як размаляваць шыбы ў вокнах. Фарбаў не было, скарыстаў попел з вядра. Атрымалася зусім някепска. Наогул, пра попел успомніў нездарма, бо з ім якраз звязаны і ўраджаі ў бацькавай брыгадзе. Ён жа — цудоўнае ўдабрэнне. Вось яго і захоўвалі, у кожным доме мелі для яго асобны посуд. Потым спецыяльна прызначаны калгаснік аб’язджаў хаты і забіраў той попел. Зімы тады былі не тое, што цяпер: мароз за трыццаць градусаў, дроў шмат ішло, таму і попелу было багата. Звычайна ўносілі яго пад лён. Гэта была стратэгічная культура, і ёй удзялялі шмат увагі. Не было нават гаворкі, каб пакінуць хоць жмутак ільнатрасты ў мокры год на полі. Яе нават развозілі сушыць па хатах. А бацька сканструяваў спецыяльную сушылку: выклаў з цэглы змейкай “хады”, куды закладвалася траста і падавалася гарачае паветра.\n— Кажуць, — спрабую высветліць, — што Уладзімір Канстанцінавіч быў вельмі ціхмяны, аднак у брыгадзе ягонай былі на здзіўленне высокая дысцыпліна, парадак?\n— Гэта праўда, — пагаджаецца сын. — У бацькі была свая, выпрабаваная жыццём на гэты конт, філасофія: “Калі будзеш патрабаваць, а сам весці сябе нахабна — ніхто цябе не зразумее. Хочаш, каб цябе слухаліся, — пакажы прыклад у рабоце”. Калі пачынаўся сенакос, ён таксама нароўні з усімі выходзіў на сенажаць. Луг, памятаю, цягнуўся ўздоўж рэчкі. Травы былі высокія, густыя, як касой правярнуць, але бацька ішоў першым, нікому не ўступаў. Работа работай, але не забываў, каб людзі падмацаваліся. Аднаго з касцоў адпраўляў на рэчку, звычайна Пятра Пятроўскага, налавіць рыбкі на юшку. І той такіх мянтузоў выцягваў, што нас, дзяцей, зайздрасць брала. Паважаў бацька людзей, не павышаў ніколі голасу. Ні ў паляводчай брыгадзе, ні пасля, калі стаў загадчыкам жывёлагадоўчай фермы.\n— Мяне, маладога спецыяліста, якраз прыслалі ў калгас імя Калініна галоўным заатэхнікам, — уклінілася ў гутарку Ніна, жонка Уладзіміра-малодшага. — Уладзімір Канстанцінавіч быў тады загадчыкам малочна-таварнай фермы. Шмат малака даілі на ёй, ці не больш за ўсіх у раёне. Аднаго разу была сведкай наступнага эпізоду: праштрафіўся даглядчык, прыйшоў напярэдадні на працу, заклаўшы за каўнер. Ну, думаю, будуць разборкі, а Вайтэцкі спакойна яму даводзіць: “Іосіфавіч, учора ў цябе быў грашок. Каб гэта было ў апошні раз!” — “Канстанцінавіч, больш не будзе!” — счырванеў даглядчык і прызнаўся потым, што лепш бы на яго Канстанцінавіч накрычаў, куды б лягчэй было. Парушэнняў дысцыпліны з яго боку больш не было заўважана.\n— І што, ніколі яго ніхто не вывеў з раўнавагі?\n— Ведаю толькі адзін выпадак, — згадвае Уладзімір. — Здарылася гэта ці не ў той ураджайны год, за які Героя далі. Зерня было столькі, што не месцілася ў сусеках. Давялося яго звозіць у вясковы клуб. Насыпалі ў танцавальнай зале па самыя вокны. Вартаўніка прыставілі. Як потым выявілася, не надта сумленнага чалавека. І вось аднойчы бацьку даносяць, што вартаўнік зерне “заганяе”. Бацька пабег да клуба і запатрабаваў ключы. Вартаўнік заўпарціўся, наадрэз адмовіўся выканаць загад. Маўляў, мяне сюды не ты, а старшыня прызначыў. Але бацька доўга не цырымоніўся і сілком адабраў ключы.\n— Былі ж ва Уладзіміра Канстанцінавіча, мабыць, і нейкія захапленні, акрамя работы?\n— Любіў коней. Кабыла ў яго была Ракета. Празвалі яе так за прыгажосць і імклівасць бегу. Аб’язджаў на ёй палі, сенажаці. На святы запрагаў у вазок, “тачанку” такую. Не прызнаваў іншага транспарту: гадаваў каня таксама ў сваёй дамашняй гаспадарцы. А яшчэ захапляўся музыкай. Памятаю, яшчэ на хутары жылі, па месяцы, а то і больш, “кватараваў” у нас бяздомны скрыпач Адэля. Вечарамі бацька гадзінамі яго слухаў. Сам меў выдатны слых. У маладосці спяваў у касцёльным хоры.\nУЛАДЗІМІР Канстанцінавіч пакінуў пасля сябе траіх дзяцей: акрамя Уладзіміра-малодшага, ёсць яшчэ Алесь, які жыве ў Мінску, і Галіна, якая выйшла замуж у Малдову, а таксама 7 унукаў і 6 праўнукаў.\nНа жаль, першая жонка Вера, ад якой і былі ўсе ягоныя дзеці, трагічна загінула. Потым ужо, у даволі сталым узросце, ён звязаў лёс з Таісай, цудоўнай жанчынай, сапраўдным сябрам, якая працавала ў мясцовым Петруноўскім доме-інтэрнаце. Неўзабаве пасля выхаду на пенсію пераехалі ў Гродна, дзе ў яе была кватэра і дзе Вайтэцкі правёў апошнія два дзясяткі гадоў жыцця.\nПадтрымлівала яго ў вялікім горадзе тое, што мелі лецішча і пяць сотак зямлі, на якой сажалі бульбу, буракі, агуркі, перцы. Асабліва захапляўся Канстанцінавіч памідорамі. Нават у апошні год, калі вельмі хварэў на ногі, усё-такі даклыпваў да цяпліц і потым хваліўся Таісе:\n— Матуля, а я сёння ажно чатыры кусты памідораў прывёў у парадак!\nНа вечны спакой ён вярнуўся ў Мярэцкія, на родную зямельку, якой аддаў столькі любві і сілы і дзе напаткаў свой зорны час. Праводзіць Уладзіміра Канстанцінавіча ў апошні шлях прыйшлі не толькі жыхары Мярэцкіх, але і суседніх вёсак, з горада. Прыйшлі тыя, хто яго добра ведаў, працаваў з ім: былыя брыгадзір Усцін Яцына, намеснік старшыні калгаса Галіна Міхно, дырэктар тутэйшай школы Віктар Лабачэўскі, старшыня Удзелаўскага сельсавета Віктар Карман і зусім незнаёмыя людзі. Шмат моладзі.\nУ Глыбокім, у раёне малочна-кансервавага камбіната, адкрыты не так даўно сквер Працоўнай Славы. У ім устаноўлена Дошка Герояў Сацыялістычнай Працы, ураджэнцаў Глыбоччыны. На ёй — партрэт двойчы Героя Сацыялістычнай Працы, сусветна вядомага авіяканструктара Паўла Сухога і зорак хлебнай нівы: Міхаіла Лытысава, Міхаіла Мацюшонка, Леаніда Пугаўкі, Сафіі Юргель, Лідзіі Плыгаўкі, Васіля Асіненкі, Максіма Клімянка і Уладзіміра Вайтэцкага.


Здарэнні | Дзецікава - Майстэрня карысных кампетэнцый\nЗамест крымінальнай справы - вусная вымова\nНезвычайную актыўнасць невядомых лятучых аб’ектаў назіралі жыхары нашай вобласці.\nНа станцыі “Брест-Восточный” быў затрыманы 14-гадовы хлопчык, жыхар горада Усць-Лабінск Краснадарскага краю. Пра гэта паведаміў прэс-сакратар УУС на транспарце Аляксандр Марчанка.\nМіліцыянты могуць пачаць крымінальную справу на 25-гадовую непрацуючую жыхарку Берасця. Яе падазраюць у заведама ілжывым паведамленні пра небяспеку.\nНезвычайныя кацяняты нарадзіліся ў Берасці\nУ рэдакцыю газеты “Брестский курьер” патэлефанавала жыхарка нашага горада і распавяла, што ў яе коткі нарадзіліся сіямскія кацяняты. Цікавае тое, што “сіямскія” істоты зусім не сіямскай пароды.


Чэхія можа стаць «дзяржавай-сутэнёрам»\n10.04.2014 / 20:32\nЧэхія можа стаць «дзяржавай-сутэнёрам» 16\nУ Празе распрацавалі праект закона пра прастытуцыю\nАдна з праблем сучаснай Чэхіі і, у першую чаргу, яе сталіцы Прагі — гэта, вядома ж, прастытуцыя. У краіне дзейнічае правіла: «Усё, што не забаронена, тое дазволена». Прастытуцыя не з'яўляецца незаконнай, а значыць, яна дазволена. Здавалася б, праблемы і няма. Аднак пражскія гарадскія ўлады спрабуюць зрабіць усё, каб у краіне быў прыняты закон, які стане рэгуляваць найстаражытную ў свеце прафесію.\nПа дадзеных сацыёлагаў, у Празе «на пастаяннай аснове» прастытуцыяй займаецца прыкладна 10 тысяч чалавек. Каля 80 % з іх — гэта жанчыны, тыя, што засталіся 20 % — мужчыны. У чэшскай сталіцы пад шыльдамі начных клубаў адкрыта 80 публічных дамоў. А яшчэ больш за тысячу кватэр прыгожа называюцца «Прыват». Гэтыя кватэры — свайго роду міні-бардэлі. І выкарыстоўваюцца чыста для заробку.\nАб прастытуцыі і магчымым прыняцці закона пра яе мы гаворым з дэпутатам парламента Марэкам Бэндам і адным з кіраўнікоў праскай гарадской адміністрацыі Лукашам Мангартам.\nВось як тлумачыць неабходнасць прыняцця закона аб прастытуцыі Лукаш Мангарт: «Праблема прастытуцыі не з'яўляецца новай для Прагі, усе мы пра яе даўно ведаем. Але ўсё закрываюць на гэта вочы, і ніхто гэтым не займаецца. Менавіта таму пражскі гарсавет падрыхтаваў праект закона «Аб рэгуляванні прастытуцыі». Я ўпэўнены, што такі закон дапамог бы чэшскай сталіцы і іншымгарадам. Цяпер ні ў кіраўніцтва чэшскіх гарадоў, ні ва ўрада няма ніякіх механізмаў кантролю над прастытуцыяй. Але зусім хутка мы прадставім гэты закон парламенту і будзем змагацца за яго прыняцце».\nДэпутат Марэк Бэнда упэўнены, што закон, калі і будзе прыняты, то адразу створыць нямала праблем:\n«Найбольшая праблема будзе як раз у тым, што менавіта лічыць прастытуцыяй. Як юрыдычна вызначыць гэта паняцце. Так, мы ведаем, што больш за 20 гадоў у краіне прапануюцца розныя сэксуальныя паслугі. Мы ведаем, што ў шматлікіх гарадах улады спрабавалі і спрабуюць неяк з гэтай з'явай або змагацца, або рэгуляваць яе. Але ніхто не ў стане юрыдычна даказаць, што прастытуткі прапануюць свае паслугі. Разумееце? Тым больш, даказаць, што яны займаюцца гэтым рэгулярна, а таму павінны быць прызнаныя свайго роду прадпрымальнікамі і плаціць падаткі. Усё адбываецца ў нейкіх закрытых памяшканнях клубаў, салонаў, у спальнях. Але калі мы не ўмантуем у кожнага жыхара краіны чып, які будзе паказваць, калі і чым ён займаецца, то мы не зможам і даказаць факт прастытуцыі. А чыпы — гэта ўжо Джордж Оруэл. А так, у рэальным жыцці, большасць прастытутак скажа: «Я нічым такім не займаюся. Ну так, можа я ў грамадскіх месцах вяду сябе некалькі з выклікам, і мне дораць падарункі. І што? Гэта не прастытуцыя. Гэта зусім не мой бізнэс, я ўсё раблю для задавальнення»».\nНельга рабіць незаконным тое, з чым дзяржава не ўмее змагацца\nБольш за тое, Марэк Бэнда лічыць, што закон аб рэгуляванні прастытуцыі наогул не патрэбны:\n«Па-першае, прастытуцыя легалізавана. Яна не з'яўляецца чымсьці незаконным, і занятак ёю не лічыцца злачынствам. Нелегальна сутэнёрства, а не прастытуцыя. Па-другое, гэта ўсё, вядома, прыгожа гучыць. Але ўявіць, што камусьці ўдасца «адрэгуляваць» найстарэйшую прафесію ў свеце — гэта ілюзіі. Нідзе ў свеце гэтага зрабіць не ўдалося. Усё гэта наіўна і працаваць не будзе. Закон закране нейкі маленькі працэнт прадстаўнікоў гэтай прафесіі. І ўсё. У сучасным грамадстве ёсць такія рэчы, якія ніяк заканадаўча не адрэгулюеш. Ёсць віды дзейнасці, з якіх ніколі не атрымаецца збіраць падаткі. Ёсць рэчы, якія не могуць існаваць пад кіраваннем дзяржавы. І прастытуцыя ставіцца як раз да такіх рэчаў. У прастытутак будуць касавыя апараты? Яны стануць весці бухгалтэрыю? А раз ёсць звычайная бухгалтэрыя, то з'явіцца і «чорная бухгалтэрыя»? Вядома, ёсць рэчы, з якімі трэба змагацца. Гандаль людзьмі, дзіцячая прастытуцыя. Але гэта зусім не частка закона, прапанаванага Прагай. Нават калі траціну прастытутак зарэгіструецца і падпарадкуецца закону, а траціна — гэта вельмі шмат, то атрымаецца, што дзве траціны будуць абвешчаныя па-за законам. Яны стануць нелегаламі, злачынцамі. Мы павінны будзем з імі змагацца. Мне цікава, як мы гэта будзем рабіць? Таму нельга рабіць па-за законам тое, з чым мы не ўмеем змагацца».\nТэарэтычна Чэхія магла б скарыстацца вопытам іншых еўрапейскіх краін. Аднак менавіта з легалізаванай прастытуцыяй ў многіх дзяржавах справы ідуць не так, як хацелася б уладам гэтых краін. У Амстэрдаме хочуць выціснуць кварталы публічных дамоў на ўскраіны. Ці хаця б паменшыць гэтыя кварталы. Каб проста змяніць імідж галандскай сталіцы, якая ператварылася ў суцэльны бардэль або кафешоп.\nУ Нямеччыне прастытуцыя легальная ўжо 11 гадоў. Да прыкладу, бюджэт горада Кёльна штогод атрымлівае каля аднаго мільёна еўра ў якасці падаткаў менавіта ад прастытутак і бардэляў.\nАле, што прызнаюць немцы, пад кантроль атрымалася паставіць не больш за 50 % гэтага бізнесу. Акрамя таго, кварталы з публічнымі дамамі могуць з'явіцца ў любым раёне любога горада, нават на цэнтральнай плошчы. Улады нямецкіх гарадоў незадаволеныя тым, што не могуць самі вырашаць, дзе размяшчаць такія кварталы. Адбылася і зусім непрыемная рэч: за апошнія дзесяць гадоў Нямецччына стала еўрапейскім цэнтрам па гандлі людзьмі. Асноўнай краінай Еўропы, дзе развіты ўсе віды бізнэсу, неяк звязаныя з прастытуцыяй. Гэта і наркотыкі, і вытворчасць порна, і нелегальная міграцыя, і дзіцячая прастытуцыя. Нямала нямецкіх палітыкаў лічаць, што краіне наогул не варта было рабіць прастытуцыю легальнай.\nБудзе несумленна, калі прастытутак вызваляць ад падатку на прыбытак\nАднак гарадскія ўлады Прагі запэўніваюць дэпутатаў і грамадства, што мэта чэшскага закона — не столькі ў легалізацыі прастытуцыі, колькі ў тым, каб даць гэтай з'яве юрыдычны тэрмін.\nСлова Лукашу Мангарту з адміністрацыі Прагі:\n«Так, прастытуцыя не лiчыцца крыміналам. Яна не забароненая. Але наш закон — не для таго, каб зрабіць з нейкай забароненай з'явы нешта легальнае. Закон вызначае, што такое наогул прастытуцыя. Калі мы хочам нейкую з'яву кантраляваць, то мы павінны, у першую чаргу, сфармуляваць, што гэта наогул такое. Наш закон гэта робіць. Таксама ён вызначае ўмовы, пры выкананні якіх можна займацца гэтай дзейнасцю. Як для ўладальнікаў тых клубаў і будынкаў, дзе займаюцца прастытуцыяй, так і для саміх прастытутак. Гэтыя ўмовы мінімальныя. Дзяржава павінна імкнуцца да таго, каб яны былі хаця б фізічна здаровыя. А зараз атрымліваецца, што дзяржаве напляваць на здароўе людзей. Як кліентаў, так і саміх прастытутак».\n«У нашым законе умовай для занятку прастытуцыяй з'яўляецца факт, што чалавек здаровы, што ў яго не было крымінальнага мінулага і судзімасцяў. І, зразумела, узрост. Каб ён быў паўналетнім. Ёсць у праекце закона і частка аб тым, дзе можна займацца прастытуцыяй. Стварэнне спецыяльных месцаў для гэтага. Гэта публічныя дамы і на гэта падобнае. Трэба, каб гарадскія ўлады маглі вырашаць, у якіх раёнах могуць знаходзіцца бардэлі. Пакуль мы як горад можам рэгуляваць прастытуцыю толькі ў грамадскіх месцах: на вуліцах, плошчах. З дапамогай гарадской паліцыі. Мы гэта зрабілі, і ў Празе на вуліцах стала менш прастытутак. Але прастытуткі перайшлі з вуліц у зачыненыя памяшканні, дзе мы, гарадскія ўлады, па законе ўжо няпаўнамоцныя».\nЯшчэ Лукаш Мангарт упэўнены ў тым, што дзякуючы падаткам з прастытуцыі гарадская казна атрымае нямала грошай:\n«У праекце нашага закона напісана так: «Прастытуцыя — гэта добраахвотнае прадастаўленне сэксуальных паслуг з мэтай атрымання прыбытку». Прастытуцыя — гэта бізнес, але не зусім класічны і не зусім тыповы. Да прыкладу, у краіне існуе адзіная база дадзеных прадпрымальнікаў і фірмаў. Адкрытая база дадзеных, агульнадаступная. Любы можа даведацца, хто валодае той ці іншай крамай або якім-небудзь агенцтвам. Мы падумалі, што з прастытуцыяй варта змяніць гэтую схему. І дадзеныя пра бардэлі і прастытутках не рабіць грамадска даступнымі. Для, так скажам, гарантыі спакойнага жыцця чалавека гэтай прафесіі. Думалі мы і пра падаткі. Спачатку мы хацелі вызваліць прастытутак ад падатку на прыбытак. А потым падумалі, што ў праекце закона гэты падатак трэба пакінуць. Таму што інакш гэта будзе несправядліва ў адносінах да прадстаўнікоў іншага бізнесу. Несумленна, каб яны плацілі гэты падатак, а прастытуткі былі ад яго вызваленыя».\nКліенты прастытутак змогуць судзіцца з лекарамі і дзяржавай?\nДэпутат Марэк Бэнда не згодны з Лукашам Мангартам ні па адным з пунктаў. Ні адносна падаткаў, ні з нагоды таго, што, калі гарадскія ўлады атрымаюць права вырашаць, дзе знаходзіцца бардэлям, то тыя з цэнтра горада будуць вымушаныя пераехаць на ўскраек.\n«Мы ўсё гэта ведаем з амерыканскіх фільмаў. Там забаранілі бардэлі, і юрыдычна яны адразу ператварыліся ў матэлі або ў гасцініцы з пагадзіннай аплатай. Прыйшлі кліент і прастытутка і запісаліся як муж і жонка. І што? Такое будзе і ў Празе. Яшчэ я прытрымліваюся цвёрдага меркавання, што дзяржава не павінна збіраць з прастытуцыі падаткі. Прастытуцыя — гэта продаж цела і ў нейкай ступені — душы. І гэта такая з'ява, якую дзяржава не павінна абкладаць падаткамі. Я думаю, што, калі дзяржава гэта зробіць, яно ператворыцца ў суценёра».\n« Або вось кажуць, што закон вызначыць узрост, пачынаючы з якога можна займацца прастытуцыяй. Гучыць прыгожа. Але вы ж разумееце, што такое будзе на афіцыйным рынку, а падлеткавая прастытуцыя ўсё роўна застанецца. Ці стан здароўя кліента. Гэта не жарт. Праект закона прадугледжвае, што прастытутка ходзіць да лекара раз у тры месяцы. Але вось ВІЧ. Ім можна заразіцца сёння, а вірус выявяць толькі праз месяц. Прастытутка ўжо заражаная, але па аналізах яна яшчэ здаровая. Значыць, кліент можа падаць у суд на дзяржаву, якая гарантуе яму па законе здаровую прастытутку. Ён можа падаць у суд і на лекара, сказаўшы, што той ведаў пра хваробу прастытуткі, але даў ёй даведку, што яна здаровая. Атрымаецца, што лекар нясе такую ж адказнасць, як і сама прастытутка», — заключае дэпутат Марэк Бэнда.\n10.04.2014 / 20:46\nво(!!) навіна. дык Вацё за тыдзень усю Чэхію за капейкі(АДЗЫН КРОН) прадаў! СУТЭНЁРЫ патаргаваліся Б!!\n10.04.2014 / 20:48\nJa dumaju, što u Bielarusi nie viadziecca takoj statystyki. A kali b vialasia, dyk na miescy Čechii byla b Bielarus.\n10.04.2014 / 20:49\nа чаму, эта дзела, не называецца проста... - блядствам?


На Паліграфічным камбінаце імя Якуба Коласа ў Мінску выйшла кніга на ўкраінскай мове. Накладам 500 асобнікаў да чытачоў прыйшлі казкі Алеся Карлюкевіча. «Як волошки про свою кривду забули» («Як васількі на сваю крыўду забыліся») – зборнік з сямі казак. Перакладчык – Сяргей Меркулаў. Гэта ўжо не першая…


На дарозе і вакол. Прамую лінію правядзе начальнік ДРБУ-200 Ігар Пілінога — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\nКлопат дарожнай службы – утрыманне дарожнай сеткі, яе рамонт і будаўніцтва новых дарог. На хвалюючыя пытанні адкажа начальнік ДРБУ-200 ПіліногА Ігар Міхайлавіч падчас прамой тэлефоннай лініі «ЛВ», якая адбудзецца ў панядзелак, 16 сакавіка, з 12.00 да 13.00 па нумары 2-12-63.\nПапярэдне можна патэлефанаваць і пакінуць сваё пытанне па нумары 2-12-36 у гэты ж дзень з 8.00 да 12.00.\n← Ветэраны жадаюць усім дабра і міру. У Беларусі ветэраны вайны – самыя шаноўныя людзі\nКалі мама – гераіня. У вялікай сям’і ляхавічан Андрусевічаў – свята →\nКрэатывім разам. Яшчэ адно імгненне, яшчэ адзін важкі штрых – і зазіхаціць, заіскрыцца рознакаляровай мішурой галоўная гераіня навагоддзя


02 травень 2005, 11:00\n(Захаранка: ) “Я спадзяюся, што я Юру дачакаюся. Мне ўсё думаецца, што ён дзесьці ёсьць, можа, іх куды пазвозілі? Я ўсё думаю, што ён недзе жывы. І людзі ўсе так кажуць: “Ня можа быць, каб яны іх пабілі, яны недзе жывыя і ўсё”. Ты ня плач, кажуць. І вось варажылі і яны сказалі: жывы. А што яно ці праўда ці крыўда, няхай дае Бог, каб жывы. Ён жа нікога не абакраў, не забіў, такі быў самастойны, такі працавіты. А Лукашэнка выступаў першы раз: абакраў МУС! Каб над табой вароны гракалі, калі ён ніколі нічога не прывозіў, і нават асадкі. А прыяжджалі ж, правяралі. А што ты зробіш, усё трэба перажыць. Куды яго дзелі, куды іх падзелі? А што будзе далей, мне так думаецца: калі ён – на парог, і я гляну, маё сэрца адразу разарвецца. Я ня вытрымаю. Пагляджу на фотаздымкі ды плачу толькі. І хочаш ня плакаць, а яно само плача. Ды сынок, кажу, ды адгукніся… Здаецца, каб падумаў, што сапраўды былі злодзеі, а то ж жывём па вясковаму, сваёй працай гараванай, ды і ўсё. Ды яшчэ і яму колькі я дапамагала, ды я ж працавала да 72 гадоў і тады толькі кінула. Колькі працавала, ну цяпер бы ўжо пасядзела, дык дзяцей згубіла ў мірны час”.\nСпадарыня Ульяна прыгадвае, што яе брат Васіль Лазоранка ў часе другой сусьветнай вайны атрымаў узнагароду героя, а сама яна была вывезеная ў Нямеччыну, там пазнаёмілася са сваім будучым мужам, вязьнем канцлягера. У 1991 годзе ў складзе дэлегацыі яна езьдзіла зь Юрыем Захаранкам у Кёльн, дзе яна была за вайной на прымусовых працах. Штогод спадарыні Ульяне беларускія ўлады дасылаюць віншаваньні з днём Перамогі. Як яна да іх ставіцца?\n(Захаранка: ) “Да што ж я стаўлюся, толькі плачу, хіба ты ня ведаеш, што я магу, як у мяне такая крыўда, што адна засталася”.\n(Карэспандэнт: ) "Ці дапамагаюць Вам мясцовыя ўлады?"\n(Захаранка: ) “Не, ніхто, нічога не дапамагае. Цяпер мне не патрэбная іхняя дапамога, і я не прашу ніколі, нікуды і не хаджу. У мяне ногі зусім адмовілі хадзіць, а ціск такі, што я магу на вуліцу выйсьці і ўпасьці. Жыву я адным днём. Перажываньне такое, вось паспрабуй: адзін сын ляжыць у магіле, і другога няма”.\nДля Ульяны Захаранкі самы вялікі боль – гэта абыякавасьць уладаў да лёсу сына Юрыя, зьніклага 6 гадоў таму. Нагадаю, жонка, дзьве дачкі і ўнук Юрыя Захаранкі зьехалі ў Нямеччыну і атрымалі там палітычны прытулак. Цяпер у Нямеччыне яны дамагаюцца адкрыцьця справы ў выкраданьні Юрыя Захаранкі, дзеля юрыдычных выдаткаў працягваецца збор сродкаў. Спадарыня Ульяна разьлічвае тут на дапамогу.\n(Захаранка: ) “Я думаю, што дапамогуць. Алена казала, што мы дамагаемся, і яны паабяцалі: што б ні каштавала, мы будзем шукаць. Яны ж заплоцяць, ім адна царква дапамагла, другая царква, і яшчэ адна. Проста ў царкве народ зьбіраецца, людзі скідаюць грошы. Будуць весьці сьледзтва, узяліся зь вялікім настроем. Кажуць, ня можа быць такога, каб людзей пабралі і дзе дзелі. Трэба каб суд быў, асудзіць іх. А то ні суда, ні праўды, узялі і як у яму пакідалі”.\nА як ставяцца беларускія ўлады да вэтэранаў і ахвяраў вайны, бацькоў іншых апазыцыйных палітыкаў?\nУ многіх бацькі былі вэтэранамі, да прыкладу, у зьняволенага Міхаіла Марыніча бацька і брат былі ўдзельнікамі партызанскага руху ў лясах Палесься. Бацька Марыніча загінуў, а дзядзька памёр ад раненьняў. У актывіста сацыял-дэмакратычнага руху Аляксея Караля бацька прайшоў на перадавой усю вайну. А вось у Анатоля Лябедзькі, лідэра АГП, бацькі былі запісаныя дзяржаўным радыё ў паліцаі.\n(Лябедзька: ) “Нягледзячы на тое, што па беларускім радыё казалі, што мой бацька быў у паліцаях, ён нарадзіўся ў 1938 годзе. Так што ў гэты час не мог быць ні партызанам, ні паліцаям, а быў 4-гадовым хлапчуком на пачатак вайны. Але сям’я, натуральна, мае адносіны да вайны: у мяне дзед загінуў і яго яшчэ 5 братоў – 6 чалавек пайшлі на вайну, вярнуўся толькі адзін. І два дзядзькі родныя загінулі”.\nЦімафей Даўгучыц, бацька актывісткі апазыцыі Валянціны Палевіковай, вэтэран вайны, мае ўзнагароды, жыве ў Любані, а яе маці была вывезеная на прымусовыя працы ў Аўстрыю. Цягам амаль трох гадоў спадар Цімафей дамагаўся, каб адрамантавалі плот, які зламаў выканкамаўскі аўтамабіль. Літаральна некалькі дзён таму гэты плот, нарэшце, адрамантавалі, але, як кажа Цімафей Даўгучыц– няякасна. А нядаўна здарылася яшчэ адна непрыемнасьць – бацькоў спадарыні Валянціны абакралі.\n(Даўгучыц: ) "Злодзеі вядомыя, можна сказаць, але так і замялі, і нічога не атрымалася ў мяне. Толькі нэрватропка перад сьвятамі такая, ды і ўсё".\nВалянціна Палевікова кажа, што дзяржаўныя сродкі масавай інфармацыі, беларускае тэлебачаньне, не шкадуюць бацькоў-вэтэранаў.\n(Палевікова: ) “Калі ішлі ўсе гэтыя фільмы паганыя, то да сардэчных прыступаў даходзіла, калі зьдзекаваліся над апазыцыяй, у тым ліку мяне паказвалі. Гэта вельмі іх кранае. Я ня думаю, што гэта толькі маіх бацькоў тычыцца, я думаю, што ўсе бацькі па-свойму гэта так цяжка перажываюць”.\nНа здымку: Вольга Завадзкая, Ульяна Захаранка і Зінаіда Ганчар (фота Радыё Свабода)


"Лукашэнка не разумее, не бярэ да розуму, да чаго прывядуць ягоныя дзеяньні ў Інтэрнэце..."\n18 жнівень 2005, 14:36\nFFE/RL Званкі на 18 жніўня\n(Масеенка Генадзь: ) “Акцыя КДБ супраць маладзёнаў з мультстудыі, ягоныя ўказы накшталт “тэхнічнай дапамогі”, ягоныя нападкі на сайты апазыцыянэраў – як і веснавыя ды летнія нападкі на пэрыфэрыйны мадэмны доступ у Інтэрнэт – гэта звычайныя ланцугі жаху, які апанаваў нашага правадыра. Ды і яго вакацыі ў Кітаі, вывучэньне досьведу “барацьбы” кітайцаў з дысыдэнтамі зь Інтэрнэту таксама былі невыпадковымі. Які і набыцьцё “must help”-хакераў, якія раней былі наўпрост скрадальнікамі чужых грошай або хакерамі-тэрарыстамі, у свае спэцслужбы й праваахоўныя ворганы. І спадар Лукашэнка не разумее, не бярэ да розуму, да чаго прывядуць такія яго законы пра Інтэрнэт. Ён не зважае на тое, у чыіх руках знаходзяцца DNS-сэрверы і на мажлівыя ў адказ кантратакі – калі правадыр і найдалей будзе “бамбаваць” сайты апазыцыянэраў, перакрываць пэрыфэрыйны мадэмны доступ. Я не кажу пра тую акцыю, якую, мажліва, зробяць тыя ж DNS-сэрверы – ня дай Божа, калі яны будуць зламаныя – вось тады і даведаецца “лукамудры”, што такое насамрэч забарона доступу ў Інтэрнэт, і што тады прыйдзецца выкласьці грошай намнога болей, за сваё правадырскае бачаньне Інтэрнэту. Беларусь не Кітай, таму ня будзе таго, што жадае наш шклоўскі хлапец. Вось такая рэч”.\n(Спадар: ) “Чаму, шаноўныя спадары-барацьбіты за правы чалавека, за свабоду, вы ня слова ня скажаце пра тое, як жывуць неграмадзяне, чужынцы ў Латвіі?”\n(Спадарыня: ) “Добрага ранку. Я слухаю Радыё Свабода. Па-праўдзе, ніколі раней сур’ёзна ня ставілася да гэтай арганізацыі. І вось, нарэшце, мяне самі ўлады падштурхнулі сюды – да гэтага тэлефона, прынамсі, і нават больш за тое. Рэч у тым, што – гэты вывад напрошваецца сам сабою – людзі ідуць да вас. Мне, да прыкладу, зараз такую сытуацыю стварылі мянты, клеркі, судзьдзі, чыноўнікі і нават міністар друку, што мне няма да каго зьвярнуцца ў роднай краіне па абарону.\nЯ – стары, 73-гадовы савецкі журналіст, працавала ўсё жыцьцё, хоць і была інвалідам з чэрвеня 1941 – немцы пакалечылі мяне, васьмігадовую дзяўчынку. Неяк, не гледзячы на ўсе цяжкасьці, як казаў таварыш Горкі, “выйшла ў людзі”, і вышэйшую адукацыю атрымала, сыходзіла на пэнсію зь Белдзяржтэлерадыё. Я стварыла свой часопіс “Надежда” для вэтэранаў ды інвалідаў усіх катэгорыяў, і мяне падтрымліваліся, са мною насіліся, як з той пісанай торбай – і тэлебачаньне і радыё – з усяго СССР да мяне прыяжджалі людзі, пыталіся, як ім таксама стварыць такі СМІ дзеля сацыяльнай падтрымкі інвалідаў. І раптам усё лопнула, з развалам СССР.\nСпонсараў знаходзіла, часопіс “Надежда” для інвалідаў выдавала, фактычна на рэшце свайго здароўя, старога чалавека. І вось зусім ужо забілі гэты часопіс, нікому з тых, хто абавязаны падтрымліваць нас, старых, абаронцаў Радзімы, ён, аказваецца, ня трэба. І на сайце толькі застаўся часопіс. Дык на сайт напалі тутэйшыя фашысты, усё спаганілі, “змацюгалі”, паўтары гады яны зьдзекваліся з нас, старых. Урэшце, іх злавіла МУС, і судзілі. Але яны купілі і мянтоў, і судзьдзяў – вы ўяўляеце, як усё “абцяпалі”, і зачынілі наш апошні сайт. І 25 ліпеня ўжо вэрдыкт вывеў Дом правасудзьдзя, гэты знакаміты, на вуліцы Сямашкі, 33. Ілжывыя, подлыя… Нічога дзіўнага, што я да вас зараз зьвяртаюся, бо самі ўлады гоняць людзей туды, да вас, каб хоць вы абаранілі нас, старых, інвалідаў, ад гэтых усіх прадажных мянтоў, судзьдзяў і чыноўнікаў. Вось такое маё меркаваньне, такая інфармацыя. Дзякую”.


Канвертаваць Bitcoins (BTC) і GlobalCoins (GLC) : Калькулятар абменнага курсу\nBitcoin (BTC) і GlobalCoin (GLC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Bitcoin і GlobalCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 26 травень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Bitcoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць GlobalCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на GlobalCoins або Bitcoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nBitcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. The GlobalCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BTC можа быць запісаная BTC. Сімвал GLC можа быць запісаная GLC. Абменнага курсу Bitcoin Апошняе абнаўленне 26 травень 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the GlobalCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. BTC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. GLC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Узнагароду “Музыка Свабоды” на Басовішчы атрымаў “Уліс”\n26 ліпень 2004, 10:58\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава У мястэчку Гарадок на Беласточчыне мінулае ночы скончыўся XV фэстываль музыкі маладой Беларусі “Басовішча”. На сёлетнім фэстывалі была ўпершыню ўручаная адмысловая ўзнагарода “Музыка Свабоды”, прымеркаваная беларускай службай радыё Свабода да 50-годзьдзя свайго заснаваньня. Узнагароду “Музыка Свабоды” і каштоўныя падарункі сёлета атрымаў Вячаслаў Корань і гурт “Уліс” за песьню “Радыё Свабода”.\nВыступу Вячаслава Кораня й гурту “Ўліс” на “Басовішчы” чакалі ня толькі тысячы слухачоў, але таксама і калегі-музыкі. Прыкладам, Юрка Асеньнік, лідэр знанага беластоцкага гурту “Zero-85”, лічыць, што “Ўліс” – гэта найбольш вартасны прадстаўнік беларускай рок-сцэны, гурт, які заўсёды грае тое, што хоча, а ня тое, чаго ў дадзены момант патрабуе рынак.\n(Асеньнік: ) “Тут, на “Басовішчы”, я магу раз на год паслухаць нармальны канцэрт гурту “Уліс”, для якога я ўжо трынаццаты раз прыяжджаю на фэстываль. Пры нагодзе, канешне, слухаю й іншыя гурты, якія таксама люблю, але “Басовішча” для мяне – гэта, перадусім, “Уліс”, “Радыё Свабода”.\nУзнагарода беларускай рэдакцыі радыё Свабода “Музыка Свабоды” сталася для “Ўлісу” абсалютнай нечаканасьцю, бо дагэтуль на “Басовішчы” гасьцей фэстывалю ніколі не ўзнагароджвалі.\n(Памідораў: ) “Прыз гурту “Ўліс” ад Радыё Свабода!”\nТым больш, хаця й цяжка ў гэта паверыць, але як нам паведаміў лідэр “Улісу” Вячаслаў Корань, ягоны гурт за ўсю сваю гісторыю ніколі ніякіх узнагародаў не атрымліваў.\n(Корань: ) “Так, гэта было для мяне нечаканасьцю. Вы толькі заснавалі гэтую ўзнагароду і ўручылі яе ўпершыню, таму гэта нечаканасьць была”.\nПаводле Вячаслава Кораня, узнагарода ў пэўным сэнсе сьведчыць пра тое, што ён абраў у музыцы правільны шлях – граць не на замову, а толькі тое, што лічыш патрэбным.\n(Корань: ) “Няма сэнсу рабіць тое, чаго патрабуе публіка, бо ў Беларусі і так грошай на гэтым не заробіш. Таму лепш рабіць тое, што падабаецца табе самому”.\nЦікава, што песьня “Радыё Свабода”, за якую “Ўліс” уласна і атрымаў узнагароду нашага радыё, была запісаная ажно ў трох варыянтах.\n(Корань: ) “Гэта не цікава – граць штосьці ўвесь час у адным варыянце. Кожны новы альбом “Улісу” адрозьніваецца ад папярэдняга. Таму калі мы цяпер граем песьню “Радыё Свабода”, дык хочам рабіць гэта па-новаму”.\nНа фотаздымку: карэспандэнт Радыё Свабода Аляксей Дзікавіцкі ўручае ўзнагароду Славу Кораню.


Еўрапейцы імкнуцца да ўсё большай прапускной здольнасці, але яны занепакоеныя коштам - EU Reporter\nЕўрапейцы імкнуцца ўсё больш мабільных прапускную здольнасць, але занепакоеныя кошту\nЖнівень 13, 2013\nЕўрапейцы ўсё больш імкнуцца да новых тэхналогій, як паказвае апошняе апытанне ва ўсім ЕС. У той час як еўрапейцы адкрыты для магчымасцей, якія прапануюць новыя інструменты і паслугі, што ілюструецца лічбамі новых падпісак на Інтэрнэт і выкарыстання Інтэрнэту для галасавых выклікаў, яны ўсё яшчэ добра падумаюць, перш чым браць слухаўку ці выходзіць у сетку з-за кошту гэтыя паслугі.\nМабільныя тэлефоны зараз паўсюль, але толькі палова "разумная". Падпіска на тэлефоны, якія ўключаюць доступ у Інтэрнэт, вагаецца ад 55% у Швецыі, Даніі, Вялікабрытаніі, Фінляндыі, Францыі і Нідэрландах да ніжэй за 35% у Бельгіі, Грэцыі, Венгрыі, Кіпры, Румыніі, Балгарыі і Партугаліі. Такое меншае пранікненне смартфонаў характэрна для многіх краін, дзе абаненты мабільнага доступу ў Інтэрнэт абмяжоўваюць час знаходжання ў Інтэрнэце, паколькі яны занепакоеныя платай - Венгрыя (35%), Партугалія (58%), Грэцыя (53%), Кіпр (52). %), Бельгіі (47%) і Румыніі (45%). Клопаты наконт кошту ў цяперашні час прымушаюць больш за палову грамадзян ЕС абмежаваць званкі са сваіх мабільных на нацыянальныя (55%) і міжнародныя нумары (54%). Больш за 70% абмяжоўваюць нацыянальныя званкі ў Грэцыі (81%), Партугаліі (79%), Ірландыі (72%) і Румыніі (71%).\nШырокапалосны доступ дома з'яўляецца рэальнасцю для 3/4 хатніх гаспадарак: 72.5% хатніх гаспадарак ЕС цяпер маюць шырокапалосную сувязь, у параўнанні з 67.3% у 2011 годзе (Крыніца: Еўрастат). Лік павялічыўся на 20 працэнтных пунктаў у Румыніі і на 16.7 пункта ў Славакіі. Больш за 50% хатніх гаспадарак зараз маюць шырокапалосную сувязь ва ўсіх дзяржавах-членах. І падзел паміж тэлефонам і Інтэрнэтам хутка размываецца: 34% выкарыстоўваюць Інтэрнэт для галасавых выклікаў (Voice over Internet Protocol або VOIP), што на 2012 пунктаў больш у 28 годзе. 4% выкарыстоўвае Інтэрнэт, каб размаўляць з карыстальнікамі ў той жа сетцы VOIP для бясплатна, а 57% выкарыстоўваюць VOIP для здзяйснення больш танных міжнародных званкоў. Інтэрнэт-званкі надзвычай папулярныя ў Балгарыі (55%), Кіпры (54%), Эстоніі (51%), Літве і Латвіі (18%). VOIP менш выкарыстоўваецца ў Партугаліі (26%), Італіі (28%), Іспаніі (29%) і Грэцыі (7%), але становіцца ўсё больш папулярным, і з 2011 г. яго рост павялічваецца ў сярэднім на 11 пунктаў. Здаецца, выкарыстанне VOIP адсочвае рост шырокапалоснага доступу; напрыклад, на Кіпры ў 2012 годзе было на 16% больш звязаных хатніх гаспадарак, а выкарыстанне VoIP павялічылася на XNUMX пунктаў.\n"Забеспячэнне чаканняў спажыўцоў па даступнай цане - адна з мэтаў пакета" Злучаны кантынент ", які будзе прадстаўлены Камісіяй у верасні", - сказала Нілі Крус, віцэ-прэзідэнт Еўрапейскай камісіі па лічбавай праграме.\nВынікі гэтага даследавання былі раней праглядаў у ліпені (гл IP / 13 / 660), У прыватнасці, падкрэсліваючы той факт, што хуткасць Інтэрнэт становіцца адным з галоўных пытанняў для інтэрнэт-карыстальнікаў. 45% еўрапейскіх карыстачоў інтэрнэту будуць гатовыя абнавіць або змяніць свае інтэрнэт-пакеты для больш высокай хуткасці.\nАбследаванне Е-Камунікацыі Бытавая было праведзена штогод з 2006. Апытанне накіраваны на падтрымку распрацоўкі палітыкі ў галіне электронных камунікацый пасродкам рэгулярнага збору фактаў і тэндэнцый пра стаўленне хатніх гаспадарак і прыватных асоб да прадастаўлення асноўных паслуг электронных камунікацый.\nПалявыя работы для гэтага апытання былі завершаны ў сакавіку 2013 года. 26,786 1 рэспандэнтаў з розных прадстаўнічых сацыяльных і дэмаграфічных груп насельніцтва ЕС правялі асабістае апытанне дома. Паколькі палявыя работы праходзілі да афіцыйнай даты ўступлення Харватыі ў Еўрапейскі Саюз 2013 ліпеня 27 года, вынікі прадстаўлены для ЕС 27 і Харватыі, а сярэднія паказчыкі ЕС адносяцца толькі да ЕС XNUMX.\nДля поўнага абследавання, Клікніце тут.\nПадобныя тэмы:Камісар Нэлі КрусЛічбавая парадак дняЕўрапейская камісіямабільны паласой прапускання\nТравень-чэрвень 2013: Прамысловая вытворчасць ўверх 0.7% у еўразоне, 0.9% у EU27\nКамісія аднавіць 180 млн € выдаткаў CAP ад дзяржаў-членаў


Імша за мёртвых прыносіць анімэ Кугане Маруямы на Android | Androidsis\nMass for the Dead - новая гульня для Android што ён выкарыстоўвае анімэ Overlord, каб задаволіць свае дзясяткі тысяч паслядоўнікаў, і што яны будуць вельмі рады, калі даведаюцца, што гэта адзін вельмі добра працуе на ўсіх узроўнях.\nГульня, якая на дадзены момант гэта на англійскай мове, але гэта прыносіць усё, што мы звычайна шукаем у гэтым тыпе пакрокавай баявой RPG. Гэта нават дазваляе нам паспрабаваць супрацьстаяць монстрам і ворагам больш высокага ўзроўню, каб выпрабаваць сябе. Зразумела, падчас гульні ў пачатку ўручную можна пацягнуць аўтаматычны бой. Ідзіце на гэта.\n1 Пакрокавая RPG а-ля Final Fantasy\n2 Сумесныя матчы ў Імшы за памерлых\n3 Гульня, якая патрабуе рэсурсаў\nПакрокавая RPG а-ля Final Fantasy\nІмша за памерлых прыходзіць с гісторыя, заснаваная на ідэі Кугане Маруямы І гэта прыводзіць нас да «Yggdrasil», папулярнай онлайн-гульні, якую прымусілі закрыць і ў якой вы не можаце выйсці. Патрапіўшы ў гэты MMORPG, вам трэба будзе падрыхтаваць сваю каманду да ўдзелу ў гэтай цёмнай фантастычнай ролевай гульні, якая пераканала нас неўзабаве пасля гульні.\nЯк і ў многіх іншых пакрокавых баявых RPG, тут вам давядзецца персаналізаванай абсталяванне а таксама абсталяваць яго дастаткова для правільнага прагрэсу. У гэтай пакрокавай баявой сістэме мы абярэм розныя навыкі, якія будзе выконваць наша каманда з чатырох чалавек, каб пазней яны актывавалі іх і паглядзелі, як кожны з іх наносіць удары, лячыць ці актывуе ўсе віды навыкаў.\nАсаблівасці Імша за мёртвых ручны і аўтаматычны бой, таму залежыць ад вашага стылю гульні, каб скарыстацца тым ці іншым. Праўда ў тым, што ў дапаможніку ёсць свой, хаця для многіх, хто ўжо прывык да аўтамата, напэўна яны нават не падумаюць, які менавіта той будзе абраны, каб атрымаць асалоду ад гэтай RPG.\nСумесныя матчы ў Імшы за памерлых\nГэтыя сумесныя гульні пераводзяць нас у той момант, калі нам даводзіцца супрацоўнічаць з іншымі гульцамі перамагчы мацнейшых ворагаў. На самай справе гэта робіць акцэнт на гэтым, каб у нас было адчуванне, што мы перад супольнасцю гульцоў.\nІмша за памерлых таксама характарызуецца гэтым Удвая павялічаная хуткасць перамяшчэння падзямелляў у аўтаматычным рэжыме і збірайце здабычу так хутка, як гэта рабілі раней у іншай гульні. Як бачыце, ён не пакідае ў баку аўтамат, таму вам не спатрэбіцца шмат часу, каб адмовіцца, каб перайсці да гэтага больш аўтаматызаванага стылю гульні.\nУ Імшы за памерлых яны не праігнаравалі перадумовы каментаванай гісторыі, і вы адкрыеце для сябе новыя лініі дыялогу. Так, сапраўды пакуль забудзь іспанскую, паколькі гэта на англійскай мове, і мы не ведаем, ці зможам у любы момант атрымаць асалоду ад вашага вопыту, цалкам перакладзенага на нашу мову.\nГульня, якая патрабуе рэсурсаў\nМы працягваем бачыць, як многія гульцы скардзяцца, што для загрузкі патрабуецца час, але мы вяртаемся да іх. Кожны раз яны з'яўляюцца гульнямі, якія патрабуюць больш рэсурсаў, і не трэба рабіць выгляд, што гуляеце ў адну з іх больш высокая якасць графікі - адна з 80 еўра. Як і ў выпадку з ПК, калі мы хочам карыстацца графічнымі магчымасцямі, нам патрэбна добрая каманда. Тут у Android гэта становіцца ўсё больш і больш падобным.\nВізуальна Mass for the Dead - гэта цікавая гульня з яе эфектамі, добрым дызайнам персанажаў і некаторымі асяроддзя, якія надаюць глыбіню і атмасферу шукалі ў гэтых пакрокавых баявых RPG. Некалькі маляўнічых меню і кідкі саўндтрэк для ролевых гульняў, якія паходзяць з Далёкага Усходу, каб атрымліваць задавальненне ад вашых гульняў.\nMass for the Dead - гэта добрая пакрокавая баявая гульня цёмная фантазія, у якой нам падабаецца, што мы можам выбраць узровень ворагаў. Загаловак, які трэба прыняць да ўвагі, і які ў вас ёсць на працягу некалькіх дзён бясплатна ў Краме Play. Прэч ад анімэ мы бярэм перад Гульняй прастолаў: за сцяной.\nСпецыяльная гісторыя з анімэ з добрай тэхнічнай і візуальнай распрацоўкай для добрай пакрокавай баявой RPG.\nМагчымасць супрацьстаяць ворагам больш высокага ўзроўню\nДобрыя візуальныя эфекты і працоўнае асяроддзе\nГісторыя даволі арыгінальная\nМаса для памерлых\nраспрацоўшчык: Crunchyroll Games, LLC\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Гульні для Android » Анімэ Overlord прыбывае ў Mass for the Dead для Android з пакрокавым боем


Большасць беспрацоўных жанчын — у арабскіх краінах | Новы Час\nУзровень жаночага беспрацоўя па свеце складае 6%, перавышаючы ўзровень беспрацоўя сярод мужчын на 0,8%. У сярэднім на 10 працуючых мужчын прыходзіцца 6 працуючых жанчын, гаворыцца ў дакладзе Міжнароднай арганізацыі працы, апублікаваным напярэдадні 8 сакавіка, паведамляе liga.net.\nПры гэтым паказчыкі па рэгіёнах значна адрозніваюцца. Напрыклад, у краінах Усходняй Еўропы і Паўночнай Амерыкі ўзровень беспрацоўя сярод жанчын ніжэй, чым сярод мужчын. З іншага боку, у арабскіх і паўночнаафрыканскіх краінах жаночае беспрацоўе ў два разы перавышае мужчынскае. Агульнапрынятыя нормы паводзін у гэтых краінах спрыяюць таму, што жанчыны не дапускаюцца да аплочваемай працы.\nІ калі ў краінах з развітой эканомікай прадстаўленасць жанчын на рынку працы бліжэй да працуючых мужчын, у краінах з эканомікай, якая развіваецца, разрыў у паказчыках, наадварот, павялічваецца. Тым не менш, эксперты адзначаюць, што гэта можа быць звязана з тым фактам, што ўсё больш дзяўчат у гэтых рэгіёнах атрымліваюць вышэйшую адукацыю, а гэта запавольвае іх выхад на рынак працы.\nГаворачы аб сферы прадпрымальніцтва, аўтары даследавання адзначаюць, што працадаўцамі з'яўляюцца ў 4 разы менш жанчын, чым мужчын. Гэтая тэндэнцыя захоўваецца і для кіруючых пазіцый, на якія, на думку экспертаў, жанчынам патрапіць складаней, чым іх калегам-мужчынам.\nЗахоўваецца вялікі разрыў і ў якасці работы, якую выконваюць прадстаўнікі розных палоў. Жанчыны часцей, чым мужчыны, працуюць без заключэння пісьмовых кантрактаў, без уліку працоўнага заканадаўства і не ўступаючы ў прафесійныя саюзы.


“Бойня №5” Курта Вонэгута выйшла па-беларуску - Современное белорусское искусство\nИнтервью Новости Персоны События\n“Бойня №5” Курта Вонэгута выйшла па-беларуску\nИсточник tut.by\t Дата: 26 Авг. 2010\nУ выдавецкай сэрыі “Бібліятэка Бацькаўшчыны” выйшла кніга вядомага амэрыканскага пісьменьніка Курта Вонэгута у перакладзе на беларускую мову Паўла Касьцюкевіча. Спадар Касьцюкевіч ужо добра вядомы беларускаму чытачу дзьвюма кнігамі перакладаў зь іўрыту сучасных ізраільскіх літаратараў і зборнікам уласнай прозы “Душпастырскія спатканьні для дачнікаў”. Сёньня – ён госьць нашай менскай студыі.\nВалянціна Аксак: “Спадар Павал, чым вас прывабіў раман Курта Вонэгута “Бойня №5?”\nПавал Касьцюкевіч: “Перакладаць амэрыканскую літаратуру хацелася заўсёды і я яе пачаў перакладаць значна раней за ізраільскую. Мне тады падавалася, што тое, што ляжыць пад нагамі, ня вартае перакладу, у чым я потым шчасьліва памыліўся. Але сьпярша ўсё ж было жаданьне перакладаць творы зь вялікіх літаратур – як то амэрыканская, французская альбо польская. А паколькі я ведаю ангельскую, дык вырашыў адразу перакладаць Курта Вонэгута. Ён прывабіў мяне надзённасьцю сваёй праблематыкі для Беларусі, у якой па-ранейшаму Другая сусьветная вайна зьяўляецца краевугольным каменем у гісторыі. Хацелі б мы гэтага ці не хацелі – але яно так. І таму голас чалавека, які перажыў гэтую вайну, і які мае штосьці сказаць адрознае ад афіцыйнага, вельмі прываблівае. Тут ў чымсьці можна параўнаць Вонетута з Быкавым – прыватны голас чалавека пра вайну”.\nАксак: “У першым разьдзеле раману аўтар піша, што калі ён зьбіраў успаміны сьведкаў бамбаваньня авіяцыяй саюзьнікаў Дрэздэну ( гэтыя падзеі леглі ў аснову “Бойні №5”), то жонка аднаго ягонага былога баявога сябра люта яго ўзьненавідзела за тое, што ён варушыць гэтую балючую тэму…”\nКасьцюкевіч: “Тое, што напісаў Вонэгут, ня ўсім спадабалася. Ягоную кніжку нават забаранялі, наколькі гэта магчыма зрабіць у ЗША, у першыя два гады пасьля выданьня. Цяжка было перастрававаць усю праўду пра тую бойню і зразумець, што на вайне часам не бывае белага і чорнага з розных бакоў, а толькі чорнае з абодвух, з абодвух церпяць мірныя жыхары”.\nАксак: “Вы пераклалі гэтую кніжку, калі Курт Вонэгут быў яшчэ жывы. Ці зьвязваліся вы зь ім?”\nКасьцюкевіч: “Канечне, зьвязваўся. Проста чыста нават паразмаўляць праз перапіску хацелася, хоць, наколькі я ведаў, Вонэгут ня вельмі сябраваў з інтэрнэтам. Але ўсё ж пару слоў я ад яго атрымаў. Ён напісаў мне аўтограф, які даслаў праз нью-ёркскага беларуса Лявона Юрэвіча. Менавіта спадар Юрэвіч стаўся пасярэднікам нашай дамовы з аўтарам наконт беларускага перакладу. А аўтограф Вонэгута цяпер у мяне дома ў рамцы вісіць”.\nАксак: “Што там напісана?”\nКасьцюкевіч: “Пажаданьні посьпехаў і адрас. Я атрымаў гэты аўтограф за некалькі месяцаў да сьмерці аўтара”.\nАксак: “А як ён успрыняў тое, што дзесьці ў далёкай маленькай Беларусі хочуць перакласьці ягоны раман праз больш як сорак гадоў пасьля ягонага выхаду і пасьпяховага прачытаньня ў многіх краінах сьвету?”\nАксак: “Што-небудзь яшчэ з Курта Вонэгута вы зьбіраецеся перакладаць?”\nКасьцюкевіч: “Не. Пакуль што хачу перакладаць нешта весялейшае. Цяпер у мяне на стале ляжыць “Аўтаспынам па Галяктыцы” Дугласа Адамса. Гэта таксама фантастыка, але трошкі іншая, чым у Вонэгута, больш прыгодніцкая. “Бойня №5” – гэта ўсё ж псэўдафантастыка. Хоць там і ёсьць прыхадні з космасу, але ўсё ж гэта твор з выхадам у экзыстэнцыю, а хочацца перакладаць цяпер штосьці лёгкае. “Аўтаспынам па Галяктыцы”, спадзяюся, будзе такой кніжкай і яна прыйдзецца да смаку беларускаму чытачу”.\nАксак: “А ці плянуецца прэзэнтацыя кніжкі “Бойня №5” і дзе й калі яна адбудзецца?”\nКасьцюкевіч: “Плянуецца ў першых днях верасьня ў кнігарні "Галерэі Ў". Спадзяюся, на ёй выступяць і іншыя перакладчыкі і літаратары. Рэч у тым, што цяпер у Беларусі вельмі шмат хто перакладае з амэрыканскай літаратуры і мяркую, што беларускім перакладчыкам ёсьць што сказаць пра гэта”.\nАксак: “Ці будзеце вы запрашаць на гэтую прэзэнтацыю каго-небудзь з амэрыканскіх прадстаўніцтваў у Беларусі?”\nКасьцюкевіч: “Убачаць абвестку і прыйдуць самі. Амэрыка вельмі цікавая краіна ў тым сэнсе, што яна – адзін з флягманаў свабоды на зямным шары, але яе літаратура вельмі рэзка крытыкуе дзяржаву, урад, ягоную палітыку. І гэта, напэўна, вельмі вабіць нашых перакладчыкаў. Тэма несвабоды чалавека ў грамадзтве, нават вольным, вельмі вабіць і саміх амэрыканскіх літаратараў. Яна праходзіць праз усю амэрыканскую літаратуру. Што Джон Стэйнбэк з “Гронкамі гневу”, што Курт Вонэгут, што Кен Кізі – там кожны апісвае сваю няволю, апісвае вельмі жыва, вельмі пераканаўча. Таму вельмі вабіць амэрыканская літаратура беларускіх перакладчыкаў”.\nТэги: Бібліятэка Бацькаўшчыны, Курт Вонэгут, Павал Касьцюкевіч\n6 января 2011 В Лондоне свою очередную персональную выставку готовит Валерий Мартынчик\n28 декабря 2005 Одиннадцать веков в истории Беларуси\n3 ноября 2007 “Бел-Арт” помог увидеть современное белорусское искусство другими глазами\n29 марта 2010 Рецепт счастья от кабаре-бенда “Серебряная свадьба”\n15 февраля 2013 Товарищ У: «Художник, конечно, должен стремиться к стиранию личной истории»\n28 февраля 2019 Хеппеннинг «Пульс Квадрата»\nКомментариев нетРаздел: Интервью, Новости, Персоны, События


Пану Михаилу Мясниковичу, канцлеру и доктору, одного обывателя суплика (обращение)\n05.06.2014 / 16:54\nПану Михаилу Мясниковичу, канцлеру и доктору, одного обывателя суплика (обращение) 15\nФельетон. Пишет Анатолий Сидоревич.\nНалежала б, як гэта вучаць навука дыпламатыі і этыкет, пачаць і скончыць гэтую супліку да пана канцлера і доктара ў навуках гаспадарчых і грашовых з кампліментаў, але не буду гэтага рабіць. Бо што ж гэта робіцца, пане канцлер?! Падсечана нацыянальная ідэя! Страчана. Няма яе.\nРаней нацыянальная ідэя, якая мусіла з’яднаць усіх абываталяў гэтага краю, беларусінаў і літвінаў, заключалася ў трох усім зразумелых словах: чарка і скварка.\nПраўду кажучы, быў бы я брахуном несусветным, калі б сказаў, што ў нашай Белай Русі і Літве няма чаго наліваць у чаркі. Акавіты, вінаў, ліквораў, піва ды ўсякіх іншых напояў у нас хоць заліся, хоць утапіся. Па гэтым паказчыку мы наперадзе ўсяе планеты. Гэта і Сусветная арганізацыя аховы здароўя мусіла прызнаць. Але сала, якое беларусіны і літвіны рэжуць на скваркі ды сырымі скрылямі ядуць, вобмаль. А каб знайсці ўежнае сала, трэба добра лапці стаптаць. І не толькі вобмаль таго сала.\nЦэны кусаюцца, пане канцлер. Шчэ колькі тыдняў таму на базары два з палавінаю фунта можна было купіць за 1000 коп пенязяў\n[цэны на тавары і паслугі пералічаныя па курсе 1588 г. — Рэд.], а цяпер трэба выкласці не менш як 1310 коп. Адчуваеце розніцу? Чым жа закусіць акавіту? Адной цыбуляй? Але ж і цыбуля падаражэла. І як мне, літвіну, есці сырое сала ці скварыць яго без цыбулі?\nУзяўшы пад увагу, што й акавіта з лікворам цяпер дарагія для паспалітых русінаў і літвінаў, міжволі мусіш перайсці на булёнчык.\nАле ж і бульба падаражэла! На пачатку зімы самая танная каштавала недзе 133 капы пенязяў, цяпер каштуе 216 коп. Праўда, набліжаецца лета, дык пэўныя крамнікі, каб пазбыцца запасаў, прадаюць на торжышчы два з палавінаю фунты бульбы за 166 коп. Але такіх крамнікаў днём з агнём пашукаць трэба. Маладая бульба дык і зусім толькі панам даступная: 416 коп пенязяў два з палавінаю фунта!\nКаторыя беларусіны і літвіны трохі бліжэй на паноў, дык тыя не толькі скварачку спажывалі, але курынае крыло ці ножку, а пэўныя, больш распанелыя, — і грудку, і філей курыны.\nАле, мусіць, тыя беларусіны і літвіны надта ўжо распанелі. І таму ўрад, які ўзнальвае пан канцлер і доктар у гападарчых і грашовых навуках, дазволіў гандлярам падняць цэны на 166 і больш коп. Каштавалі, скажам, тыя курыныя ножкі 550 коп пенязяў — цяпер каштуюць 750 коп.\nА бываюць і таннейшыя. Бачыў я такія ў купца Рублёўскага. Няма на што глядзець. Мусіць, месячных куранят пачалі забіваць.\nПра купца Рублёўскага можна тое сказаць, што, прыкладам, жыхары паўднёвага захаду слаўнага места Менскага ўжо стогнуць: на якую ўстанову ні кінь вокам — і на «Валгаград», і на «Брэст» — усё Рублёўскі ды Рублёўскі. А нядаўна ён адчыніў сваю ўстанову на месцы базара «Маскоўскі». Было торжышча — і няма. А былі ж там сталыя кліенты і гандляры. Сталым пакупнікам гандляркі маглі скінуць цану на капу-другую, нават напавер давалі. Але ўрад такая практыка, мусіць, не задавальняе. Аб выгадзе ж абываталяў урад і ўлады места Менскага думаюць менш.\nІ не брашу я, калі кажу, што пра абываталяў, асабліва пра старых, урад не думае.\nКалі было апошняе павышэнне рэнты (па-дзяржаўнаму — пенсіі)? Ці не ў лютым? Атрымаў я студзені 36337 коп пенязяў, а ў лютым — «аж» 38153 тысячы.\nА тым часам з ласкі ўраду, які ўзначальвае пан канцлер, і з ласкі гаранта, які над панам канцлерам стаіць, кошты на праезд падскочылі, на мяса-сала, бульбу-цыбулю падскочылі, на размовы далёкачутныя (па-вучонаму — тэлефонныя, радасць старых людзей) падскочылі… Лепш скажыце мне, пане канцлер, на якія тавары і паслугі яны не падскочылі. А вось рэнты (або пенсіі, як гэта кажуць) засталіся на ранейшым узроўні. Ці ж гэта справядліва? Ці ж гэта па-людску? Таму і падаю я пану канцлеру супліку ў надзеі, што ўрад павысіць рэнты. І не на нейкія смешныя адсоткі, як у лютым, а істотна, у адпаведнасці з ростам кошту жыцця. І гэта нават ужо не супліка, пане канцлер. Гэта ўжо патрабаванне. Ці пан канцлер чакае, калі стогн пажылых людзей перарасце ў бунт?\nАнатоль Сідарэвіч, слаўнага места Менскага абываталь\nроку Божага 2014, чэрвеня 5 дня\n05.06.2014 / 11:28\nКлас! Рэспект Сідарэвічу!\n05.06.2014 / 11:46\nАдно пытаньне дя пана Сідарэвіча - растлумачце мне нарэшце цемнаму хто ж такія беларусіны і літвіны? Я вось як тыя палякі неразумныя ніяк не ўцямну - хто гэта беларусіны на ВКЛ? Вось ніяк не дойдзе да мяне - есьць палякі, есьць маскавіты, есьць жмудзіны, есьць літвіны, есьць украінцы....\n05.06.2014 / 11:57\nАле ж уедлівы гэты абываталь пан Анатоль! Усё падлічыў і статутам прыкрыўся. А вось пану канцлеру ды дохтару ўсялякіх навук тлумных трэ зараз за галаву і іншыя часткі рассыпістага цела свайго ўхапіцца і думаць: што рабіць? Як знайсьці іншыю націдэю за выключэньнем з яе сала і скварак, каб не было сварак. Дый яшчэ публічных! А вось калі тай абываталь ці якія іншыя літвіны-беларусіны запатрабуюць склікаць сойм?! А? Ды падцягнуцца тутака ортодоксы, БРы, RRR'ы розныя... Гармідар атрымаецца! Таго і глядзі - новую элекцыю, новага гаспадара княства запатрабуюць, канфедэрацыю створаць, сьцягі забароненыя панясуць... Жах! І гэта толькі з нагоды ляманту адной нестрыманай асобы-абываталя: "Не дазволям!"\nМонтаж главной елки страны завершается. Посмотрите, как она выглядит сейчас\n«Я уже вырос из этих штанишек» — атаман Улахович прокомментировал поражение на выборах 6


10 лепшых спосабаў, як зрабіць Semalt, каб Google палюбіла ваш сайт\nЯк Google можа любіць мой вэб-сайт?\nЯк можна зрабіць так, каб Google любіў ваш сайт?\nЗрабіце Google любіць ваш сайт гэта фраза, якая звычайна выкарыстоўваецца для ранжыравання сайта на першай старонцы вынікаў пошуку Google.\nБольш высокі рэйтынг па SERPs (Старонкі вынікаў пошукавай сістэмы) шмат у чым дапамагае ўладальнікам вэб-сайтаў. Напрыклад, высокапастаўлены блог азначае, што ён набудзе папулярнасць і трафік, а высокапастаўлены сайт любога бізнесу азначае, што ён стане вядомым і прыцягнуць больш трафіку, а таксама патэнцыйных кліентаў.\nСёння гэта не проста пытанне, але адна з самых вялікіх клопатаў кожнага ўладальніка сайта/лічбавага маркетолага/вэб-майстра ці каго-небудзь яшчэ, хто занепакоены павышэннем рангу сайта.\nУ рэшце рэшт, адказ на гэтае пытанне заключаецца ў тэрміне SEO (аптымізацыя пошукавых сістэм). Ідэальна аптымізаваны сайт не толькі ўзначальвае спіс вынікаў пошуку, але і дапамагае ў дасягненні вашых мэтаў.\nПасля ўсведамлення таго, што SEO дапамагае павысіць рэйтынг вэб-сайта, відавочна, што вы хочаце ведаць больш пра SEO.\nSEO, Аптымізацыя пошукавых сістэм - гэта працэс унясення розных тыпаў налад на сайт, каб ён займаў вышэйшую старонку на старонцы вынікаў пошуку Google.\nКалі ваш сайт аптымізаваны ў адпаведнасці з пошукавымі сістэмамі, ён дапамагае людзям ідэнтыфікаваць ваш бізнес пры пошуку прадуктаў, паслуг і іншых рэлевантных для яго рэчаў.\nВыкажам здагадку, што вы кіруеце крамай арганічных прадуктаў, натуральнымі бакалейнымі прадуктамі, і хочаце, каб людзі знаходзілі яе, калі Google "арганічныя прадукты побач са мной" Для гэтага вам варта выкарыстоўваць розныя стратэгіі SEO, якія дазваляюць павялічыць сайт вашага прадпрыемства ў адносінах да пошукавага тэрміна "арганічная ежа побач са мной".\nІх больш 200 фактараў ранжыравання Google выкарыстоўвае для ацэнкі вэб-сайта. Для чалавека аптымізаваць сайт з улікам усіх фактараў няпроста. Гэтая складанасць і адсутнасць ведаў аб SEO нарадзілі надзейнасць рашэнні аўтаматычнай аптымізацыі сайта.\nНіжэй прыведзены некаторыя з лепшых практык SEO, якія пры іх выкарыстанні прымушаюць Google любіць ваш сайт. Давайце разбярэмся па адным.\n1. Прывабныя загалоўкі\nЗагалоўныя тэгі паведамляюць Google пра тое, з чым вы маеце справу, і павялічвайце трафік на свой сайт. Калі карыстальнікі шукаюць нешта ў Google, яны аддаюць перавагу націскаць на спасылкі, якія выглядаюць карысна і прывабна.\nКарыстальнікі бачаць тэг загалоўка як першае, калі яны даведаюцца пра ваш сайт у выніках пошуку. Пераканайцеся, што ён зразумелы вашым наведвальнікам і ўтрымлівае адпаведныя ключавыя словы.\n2. Складаныя мета апісання\nМета апісанне - другое, што бачаць карыстальнікі, бо гэта тэкст, які вы бачыце крыху ніжэй загалоўку сайта ў выніках пошуку. Напісаныя мета-апісанні даюць карыстальнікам уяўленне пра змест вэб-старонкі і дазваляюць вырашыць, наведваць сайт ці не.\nПераканайцеся, што мета апісанні вашых вэб-старонак дакладна іх апісваюць і ўтрымліваюць адпаведныя ключавыя словы. Шмат навучальныя дапаможнікі у Інтэрнэце, якія могуць накіроўваць вас да напісання ідэальных мета апісанняў.\nРозніца паміж HTTP і HTTPS складаецца з адной літары S (усвядоміць гэта як бяспеку альбо бяспеку). Аднак, HTTPS гэта добра калі мэта складаецца ў тым, каб ранжыраваць сайт на першай старонцы вынікаў пошуку Google.\nGoogle таксама маркіруе сайты HTTP як небяспечныя, і гэта прыводзіць да зніжэння трафіку і/і павелічэння хуткасці адмоваў. Калі наведвальнікі выяўляюць, што яны атрымліваюць доступ да небяспечных сайтаў, большасць з іх аддаюць перавагу не дзяліцца сваімі асабістымі, а таксама фінансавымі падрабязнасцямі на гэтым сайце.\n4. Спагадны дызайн\nПа меры развіцця тэхналогіі многія прылады розных дазволаў і памераў экрана з'яўляюцца часткай жыцця. Паколькі карыстальнікаў такіх прылад таксама павялічылася, стала важна рабіць сайты з спагадным дызайнам.\nЭлементы спагаднага дызайнерскага сайта прыстасоўваюцца да розных дазволаў розных прылад. Google таксама любіць спагадныя дызайнерскія сайты, таму што яны паляпшаюць працу карыстальнікаў.\nНекаторыя даследаванні таксама паказваюць, што вэб-сайты з адаптыўным дызайнам атрымліваюць перавагу ў выніках пошуку ў параўнанні з тымі, якія маюць фіксаваны дызайн.\n5. Хуткасць загрузкі вэб-старонкі\nАлгарытм Google надае значэнне хуткасці загрузкі вэб-старонкі. Google узнагароджвае, калі вэб-старонка загружаецца хутчэй і дае ёй больш высокі рэйтынг. Наадварот - для старонак, якія павольна загружаюцца.\nХуткасць загрузкі старонкі на сайце таксама ўплывае на бізнес, таму што нецярплівыя наведвальнікі не любяць занадта доўга чакаць загрузкі вэб-старонкі. Некаторыя даследаванні сцвярджаюць, што карыстальнікі чакаюць максімум 3-5 секунд. Калі вэб-старонка не загружаецца ў гэты час, яны пераходзяць да іншых альтэрнатыў.\n6. Змест, багаты ключавымі словамі\nВы можаце вызначыць ключавое слова як слова, набор слоў альбо фразу, якую людзі выкарыстоўваюць для пошуку ў пошукавай сістэме. Пошукавая сістэма адлюстроўвае вынікі на аснове ключавых слоў, якія шукалі.\nАлгарытм Google ставіць спачатку найбольш адпаведны вынік. Іншымі словамі, у выніках пошуку першай з'явіцца найбольш важная для пошукавага слова старонка.\nGoogle таксама ўзнагароджвае, калі якарны тэкст на сайце змяшчае ключавыя словы. Ён спыняе гульню здагадак і паведамляе наведвальнікам, куды яны маглі б пайсці, націснуўшы на гэтую спасылку.\nБольшасць анлайнавых прадпрыемстваў атрымліваюць патэнцыйных кліентаў праз арганічны трафік; калі людзі шукаюць нешта ў Google і націскаюць на адну са спасылак з вынікаў пошуку. Таму змест з SEO ключавыя словы Гэта становіцца неабходнасцю для кожнага ўладальніка сайта.\n7. Уключыце выявы і відэа\nGoogle любіць вэб-старонкі з выявамі, відэа і іншымі файламі. Калі ўладальнікі сайтаў ўключаюць якасныя і адпаведныя выявы ці відэа на свае вэб-старонкі, Google вызначае іх як найважнейшыя для карыстальнікаў.\nВарта памятаць, не капіяваць выявы непасрэдна з Інтэрнэту. Зараз Google пачаў распазнаваць паўтаральныя выявы і карае іх сайт, выкарыстоўваючы іх.\nВыявы і відэа з дакладнай назвай павялічваюць трафік. Шмат карыстальнікаў, якія шукаюць штосьці ў Google, аддаюць перавагу наведваць раздзел малюнкаў ці відэа, каб атрымаць вынікі сваіх пошукаў.\nШто тычыцца сайтаў электроннай камерцыі, правільнае называнне малюнкаў - адна з самых важных рэчаў, паколькі выявы з неадпаведным імем могуць абражаць як патэнцыйных, так і існуючых кліентаў.\n8. Выявы з тэкстам Alt\nУ папярэднім пункце вы даведаліся, што Google любіць выявы і відэа з адпаведнымі імёнамі. Акрамя імя, мэтай павінна быць даданне альт-тэксту да малюнкаў.\nУ альт-тэксце alt абазначае "альтэрнатыву". Гэта мае важнае значэнне, таму што, калі малюнкі не загружаюцца, па любой прычыне наведвальнікі даведаюцца пра іх з дапамогай альт-тэксту. Часам людзі блытаюцца паміж "альт-тэкстам" і "альт-тэгам", бо не ведаюць розніца паміж імі.\nКожны чалавек, які займаецца серфінгам у Інтэрнэце ці наведвае вэб-сайт, не мае дасканалай пары вачэй. Некаторыя людзі са слабым зрокам таксама наведваюць Інтэрнэт пры дапамозе чытальніка экрана. Гэта таксама адна з мэтаў дадання альт-тэксту да малюнкаў.\nВы можаце ведаць, што Google, замест таго, каб любіць, карае, калі знаходзіць доказы напаўнення ключавымі словамі на вэб-старонцы. Alt тэкст дае магчымасць дадаць больш ключавых слоў на вэб-старонку, не засмучаючы Google.\nВы маглі чуць пра мапу сайта, але што гэта за карта XML? Гэта кадаваная версія сайта, якая дапамагае пошукавым пошукавым сістэмам Google ідэнтыфікаваць змесціва на вэб-старонцы.\nІснуе мноства плагінаў сайта, каб дапамагчы карыстальнікам WordPress, тады як іншыя, якія маюць просты HTML-сайт, могуць скарыстацца дапамогай XML-карта сайта, якая генеруе вэб-сайты.\nПасля стварэння карты сайта вам неабходна зарэгістраваць яго ў Google Webmaster Tool. Калі вы гэтага не зробіце, пошукавыя пошукавыя сістэмы не змогуць забяспечыць жаданае прызнанне вашага сайта.\n10. Пабудова спасылак\nВы можаце зразумець пабудову спасылак як атрыманне спасылак ад іншых. Калі іншыя вэб-сайты (асабліва якасныя) спасылаюцца на пэўны сайт, Google разумее, што згаданы сайт утрымлівае карысны змест. Такім чынам, ён атрымлівае больш высокі ранг у выніках пошуку.\nУ выпадку пабудовы спасылак якасць пераадольвае колькасць. Калі на вашым сайце ёсць сотні зваротных спасылак з непатрэбных альбо дрэнных сайтаў, а ваш канкурэнт мае толькі некалькі зваротных спасылак з вядомых і адпаведных сайтаў, Google будзе ранжыраваць сайт вашага канкурэнта вышэй у выніках пошуку.\nАтрыманне якасных і адпаведных зваротных спасылак - гэта адна з самых вялікіх праблем уладальнікаў сайтаў/вэб-майстроў/лічбавых маркетолагаў. Калі вы валодаеце вэб-сайтам, вы можаце мець уяўленне пра тое, якія сайты лепш атрымаць якасныя зваротныя спасылкі.\nПамятаеце, спасылкі з сацыяльных сетак таксама з'яўляюцца якаснымі зваротнымі спасылкамі. Недарэчна ігнараваць іх.\nТакім чынам, гэта 10 лепшых спосабаў прымусіць Google палюбіць ваш сайт. Ёсць значна больш спосабаў палепшыць адносіны вашага сайта з Google. Такім чынам, зрабіце невялікае даследаванне альбо ўвайдзіце ў кантакт з сабой надзейны пастаўшчык паслуг лічбавага маркетынгу.\nGoogle любіць кожны сайт, які прапануе якасны і арыгінальны змест. Калі сайт атрымлівае зваротныя спасылкі з іншых надзейных крыніц, Google будзе больш давяраць яму. Любоў Google да вашага сайта не толькі на цалю вышэй за вашых канкурэнтаў, але і дапаможа вам выйграць новых кліентаў і прыхільнікаў.


Замест Лукашэнкі беларускую дэлегацыю ў Кіеве ачоліў Вашчанка\n19 красавік 2011, 18:04\nАляксандар Лукашэнка не паехаў на міжнародную канфэрэнцыю краін-донараў, якая прайшла сёньня ў Кіеве з удзелам старшыні Эўракамісіі Жазэ Мануэла Барозу. Свой прыезд у Кіеў Барозу абумовіў адсутнасьцю там Аляксандра Лукашэнкі. Беларускую дэлегацыю на імпрэзе ў Кіеве з нагоды 25-годзьдзя аварыі на ЧАЭС узначаліў міністар надзвычайных сытуацый Уладзімер Вашчанка.\nНа міжнародную канфэрэнцыю донараў для збору сродкаў на новае ўкрыцьцё над чацьвёртым блёкам ЧАЭС з удзелам Жазэ Мануэла Барозу Аляксандар Лукашэнка не паехаў. Афіцыйнай інфармацыі пра тое, што беларускі кіраўнік паедзе на наступную міжнародную канфэрэнцыю "25 гадоў чарнобыльскай катастрофы. Бясьпека будучыні", якая пройдзе 20—22 красавіка ў Кіеве, пакуль няма. Раней афіцыйны Менск настойваў на тым, што Лукашэнка атрымаў афіцыйнае запрашэньне на гэтую канфэрэнцыю яшчэ ў сьнежні мінулага году і абавязкова на яе прыедзе. Цяпер такой пэўнасьці няма.\nМіж тым вядома, што ў Кіеў зьбіраюцца лідэры 5 краін: Вугоршчыны, Казахстану, Польшчы, Харватыі, Швайцарыі, кіраўнікі ААН, МАГАТЭ, ЭБРР. Беларускую дэлегацыю ў Кіеве ўзначаліў міністар надзвычайных сытуацый Уладзімер Вашчанка. Пра гэта паведаміў прэсавы сакратар МНС Віталь Навіцкі:\n"Міністар ужо там знаходзіцца. Апрача таго, там прадстаўнікі іншых ведамстваў: Дэпартамэнту гідрамэтэаралёгіі, начальнік нашага дэпартамэнту ліквідацыі наступстваў катастрофы на ЧАЭС, Інстытуту радыялёгіі…"\nСтаршыня Эўракамісіі, якая выступіла фундатарам гэтых канфэрэнцый і выдаткоўвае на пабудову новага саркафага над чацьвёртым блёкам ЧАЭС 110 мільёнаў эўра, Жазэ Мануэл Барозу не хацеў сутыкнуцца на мерапрыемствах у Кіеве зь беларускім кіраўніком. І Ўкраіна зрабіла дыпляматычныя крокі, каб разьвесьці Барозу і Лукашэнку, кажа кіеўскі журналіст Міхаіл Бялецкі:\n"Ну, і няшчасьце тут дапамагло. Мяркую, што фармальнай нагодай для непрыезду Лукашэнкі стаў тэракт у Менску".\nкалі трэба выбіраць паміж Лукашэнкам і Барозу, то трэба аддаваць перавагу Барозу ...\nПаводле спадара Бялецкага, візыт Барозу вельмі важны для Ўкраіны, якая дамагаецца асацыяванага сяброўства ў Эўразьвязе і разьлічвае на дапамогу Эўракамісіі ў пабудове новага "саркафага" на ЧАЭС.\n"Гаворачы чыста ўтылітарна, хоць гэта і некарэктна гучыць, калі трэба выбіраць паміж Лукашэнкам і Барозу, то трэба аддаваць перавагу Барозу. Што да запрашэньня ці незапрашэньня Лукашэнкі, то гэта хутчэй маральнае пытаньне".\nМенскі аналітык Андрэй Фёдараў мяркуе, што праблема "як разьвесьці Барозу і Лукашэнку" была вырашаная дыпляматычным шляхам:\n"І, на мой погляд, тое, што здарыўся тэракт, таксама паўплывала. Тым болей што 21-га, пасьлязаўтра, ён выступае з пасланьнем, і паміж гэтымі падзеямі ўціскваць гэтую паездку ў Кіеў было б нязручна".\nАндрэй Фёдараў мяркуе, што ў Барозу няма нічога асабістага ў дачыненьні да Лукашэнкі. Ягоная негатоўнасьць сустракацца зь беларускім кіраўніком абумоўленая нэгатыўным стаўленьнем Эўразьвязу да сьнежаньскіх выбараў, якія дазволілі Лукашэнку захаваць уладу, і да жорсткай хвалі рэпрэсіяў, якая пачалася ў Беларусі пасьля іх.\nРазам з тым застаецца верагоднасьць удзелу А. Лукашэнкі ў саміце 26 красавіка ў Чарнобылі з удзелам лідэраў Украіны, Расеі і Беларусі.


Пампэа патэлефанаваў Лукашэнку. Абмеркавалі лёс «аднаго з грамадзянаў»\nДзяржаўны сакратар ЗША 24 кастрычніка стэлефанаваўся з Аляксандрам Лукашэнкам, перадае «Пул Первого».\nРазмова Лукашэнкі і Майк Пампэа цягнулася каля паўгадзіны, абмяркоўваўся ў тым ліку «лёс аднаго з грамадзянаў ЗША і Рэспублікі Беларусь», паведамляе ОНТ. Магчыма, гаворка ідзе пра палітвязня Віталя Шклярава.\nЛукашэнка ў размове з Пампэа заявіў, што РФ з’яўляецца галоўным саюзнікам Беларусі і адзначыў падтрымку Масквы ў цяперашні перыяд. Пры гэтым ён падкрэсліў, што РФ не ўмешваецца ва ўнутраныя справы Беларусі, але краіны гатовыя сумесна рэагаваць на вонкавыя пагрозы.\nЛукашэнка таксама «праінфармаваў суразмоўцу аб нацыянальным дыялогу, які цяпер актыўна вядзецца ў Беларусі», паведамляе тэлеканал ОНТ. Дзяржсакратар у сваю чаргу падкрэсліў, што застаецца прыхільнікам суверэнітэту і незалежнасці Беларусі.\n23 кастрычніка Пампэа па тэлефоне абмеркаваў сітуацыю ў Беларусі з вярхоўным прадстаўніком Еўразвязу ў вонкавай палітыцы і палітыцы бяспекі Жазэпам Барэлем, паведаміла Еўрапейская вонкавапалітычная служба.\nПрадстаўнікі ЗША і ЕЗ зноў заклікалі ўлады Беларусі ўступіць у дыялог з «з сапраўднымі прадстаўнікамі грамадзянскай супольнасці, у прыватнасці з Каардынацыйнай радай».\nЕЗ і ЗША пацвердзілі сваю рашучую падтрымку незалежнасці і суверэнітэту Беларусі.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Віталь Шкляраў выбары-2020 Еўразвяз Жазэп Барэль ЗША Майк Пампэа перамовы


ЦІКАВЫЯ НАТАТКІ АБ КОЛЕРАПРАЗРЫСТАСЦІ • “Беларускі саюз мастакоў”\nПЛАН ВЫСТАВАЧНАЙ ДЗЕЙНАСЦІ\nВЫСТАВЫ СЯБРОЎ БСМ\n«ЦІКАВЫЯ НАТАТКІ АБ КОЛЕРАПРАЗРЫСТАСЦІ»\nУ галерэі «МАСТАЦТВА» БЕЛАРУСКАГА САЮЗА МАСТАКОЎ (пр-т Незалежнасці, 12)\n«Цікавыя нататкі аб колерапразрыстасці»- выстава арт-аб’ектаў і прадметаў дызайну.\nУ экспазіцыі прадстаўлены: акварэль і графіка (ДЗМІТРЫЙ СУРЫНОВІЧ), жывапіс (АЛЕСЬ ФАЛЕЙ), скульптура (ГАННА АЛЯКСЕЙЧЫК, АЛЕНА ЗЛАТКОВІЧ), фатаграфія (ВІКТАР СЯНЬКОЎ, КСЕНІЯ СВІРЫД), ДПМ (ВОЛЬГА СЯМАШКА, ІЛОНА ГАВІНА), дызайн (ІГАР САЛАЎЁЎ) .\nЮлія Протас, куратар выставы, мастацтвазнаўца галерэі «Мастацтва:»…Колерапразрыстасць (color opacity) — умоўны тэрмін, які азначае сукупнасць выразных уласцівасцей колеру і святла, якія па-рознаму выяўляюць сябе ў залежнасці ад абранага мастаком або дызайнерам матэрыялу. Колерапразрыстасць дазваляе разгледзець аб’ект у момант яго найбольшай уразлівасці, у працэсе яго знікнення і трансфармацыі…»\nВыстава працуе па 28 сакавіка ў «Галерэі Мастацтва»\nПадрабязней на Facebook\nПадрабязней на сайт галерэі\nПРЫЕМНАЯ НАВІНА! ПЫТАННЕ ІЛЬГОТ ПА МАЙСТЭРНЯХ ВЫРАШАНА СТАНОЎЧА!\nСЯБРЫ! З вялікай радасцю паведамляем, што рашэннем Дзяржаўнага камітэта па маёмасці 5 мая 2021 года СТАНОЎЧА ВЫРАШАНА ПЫТАННЕ ПА ГАРАДСКІХ ТВОРЧЫХ МАЙСТЭРНЯХ! Паніжаючы каэфіцыент 0,1 будзе прымяняцца для сяброў творчага саюза пры арэндзе гарадскіх плошчаў для творчых майстэрняў да 100 кв.м. уключна! Пры гэтым аднаму сябру саюза можа быць прадастаўлена адна творчая майстэрня з прымяненнем\nВіншуем з 75-годдзем мастака-графіка, прадстаўніка знакамітай віцебскай школы акварэлі ГЕОРГІЯ ЛЯВОНАВІЧА ТАНКОВІЧА, сябру Віцебскай абласной арганізацыі. Творчасць гэтага сціплага і вельмі дэлікатнага мастака прыцягвае увагу сваёй адметнасцю і, шчырасцю. Георгій Танковіч – прыхільнік акварэльнага жывапісу па вільготнай паперы, на якой яму заўжды ўдаецца перадаць характар і настрой натуры, якую ён адлюстроўвае. У яго творах ёсць нейкая\nВіншуем з юбілеем Валянціну Сідараву!\nВіншуем з юбілеем вядомага беларускага мастака-графіка Валянціну Сцяпанаўну Сідараву, сябру Беларускага саюза мастакоў, секцыі графікі, дацэнта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, кафедры графікі. Валянціна Сідарава шмат гадоў займаецца графікай – кніжнай і станковай. Многія з аформленых ёю выданняў увайшлі ў “залаты фонд” беларускай кніжнай графікі. Апошнім часам у кола яе інтерэсаў увайшлі таксама жывапіс і фатаграфія.\nСПАЧУВАЕМ! НА 78-М ГОДДЗЕ ЖЫЦЦЯ ПАМЁР УЛАСАЎ ІГАР УЛАДЗІМІРАВІЧ\n2 сакавіка 2021 года на 78-м годзе жыцця пасля працяглай хваробы памёр жывапісец, сябра секцыі жывапісу Беларускага саюза мастакоў УЛАСАЎ ІГАР УЛАДЗІМІРАВІЧ. БЕЛАРУСКІ САЮЗ МАСТАКОЎ, СЯБРЫ І КАЛЕГІ, УСЯ ТВОРЧАЯ СУПОЛЬНАСЦЬ ШЧЫРА ПАДЗЯЛЯЕ ГОРА, ЯКОЕ НАПАТКАЛА СЯМ’Ю МАСТАКА, І ПРЫНОСІЦЬ САМЫЯ ГЛЫБОКІЯ СПАЧУВАННІ ЯГО РОДНЫМ, СЯБРАМ І БЛІЗКІМ. Развітанне і пахаванне Уласава Ігара\nВіншуем з 65-годдзем Уладзіміра Масленікава!\nВіншуем з 65-годдзем вядомага мастака-жывапісца Уладзіміра Паўлавіча Масленікава, сябру Беларускага саюза мастакоў, секцыі жывапіс, загадчыка кафедры жывапісу Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Прозвішча Масленікавых шырока вядомае ў колах беларускіх мастакоў і ў асяроддзі аматараў жывапісу. Імпульс гэтаму даў яе пачынальнік, народны мастак Беларусі Павел Васільевич Масленікаў, чыя творчасць істотна паўплывала на развіццё пейзажа ў беларускім мастацтве.\nВЯЛІКАЯ СТРАТА ДЛЯ НАЦЫЯНАЛЬНАГА МАСТАЦТВА!\nНа 98-м годзе жыцця 14 студзеня 2021 года пасля цяжкой хваробы памёр народны мастак Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі ЛЕАНІД ДЗМІТРЫЕВІЧ ШЧАМЯЛЁЎ. БЕЛАРУСКІ САЮЗ МАСТАКОЎ, СЯБРЫ І КАЛЕГІ, УСЯ ТВОРЧАЯ СУПОЛЬНАСЦЬ ШЧЫРА ПАДЗЯЛЯЕ ГОРА, ЯКОЕ НАПАТКАЛА СЯМ’Ю МАСТАКА, І ПРЫНОСІЦЬ САМЫЯ ГЛЫБОКІЯ СПАЧУВАННІ ЯГО РОДНЫМ, СЯБРАМ І БЛІЗКІМ. Пра час і месца развітання з Леанідам\nСПАЧУВАЕМ! На 85 годзе жыцця памерла БАРАНОЎСКАЯ ГАЛІНА МІКАЛАЕЎНА\nСПАЧУВАЕМ! 27 сакавіка 2021 года на 85 годзе жыцця памерла БАРАНОЎСКАЯ ГАЛІНА МІКАЛАЕЎНА, сябра Беларускага саюза мастакоў, секцыі графікі. БЕЛАРУСКІ САЮЗ МАСТАКОЎ, СЯБРЫ І КАЛЕГІ, УСЯ ТВОРЧАЯ СУПОЛЬНАСЦЬ ШЧЫРА ПАДЗЯЛЯЕ ГОРА, ЯКОЕ НАПАТКАЛА СЯМ’Ю МАСТАКА, І ПРЫНОСІЦЬ САМЫЯ ГЛЫБОКІЯ СПАЧУВАННІ ЯГО РОДНЫМ, СЯБРАМ І БЛІЗКІМ. РАЗВІТАННЕ з Бараноўскай Галінай Мікалаеўнай адбудзецца 04 красавіка\nМы ў сац.сетках\nАдрас: вул. Якуба Коласа, 29А, Мінск, Рэспубліка Беларусь, 200013\nТэлефон: (017) 272-67-09


Вся правда о сыход за валасамі - реально ли это?\nЯ працую з многімі выдатнымі кампаніямі для валасоў на працягу многіх гадоў, і я ўпершыню правяду іх агляд. Ёсць мноства прыгожых прадуктаў, якія можна выкарыстоўваць для прыгожых валасоў, і я выбраў тыя, пра якія я ведаю, будуць карыснымі.\n1. Oribe валасы\nOribe - гэта брэнд для кладкі валасоў, які мае самыя прыгожыя прадукты для прыгожых валасоў. У ёй ёсць шэраг прадуктаў, якія прызначаны для ўсіх тыпаў валасоў. У ім выкарыстоўваюцца натуральныя інгрэдыенты, якія дапамагаюць надаць валасам здаровыя валасы. Ён прапануе велізарны асартымент прыгожых сродкаў для валасоў, а кошты не занадта высокія. Гэта выдатны брэнд для любога тыпу прычоскі, які вы хочаце.\nКошт: рупій 350 для 3-пакет\nЯкі лепшы прадукт, які дапамагае зрабіць валасы даўжэй? Лепшыя прадукты для валасоў зроблены з натуральнымі інгрэдыентамі. Асноўны інгрэдыент прадукту - арганічныя алею. Валасы растуць так значна хутчэй, што інгрэдыенты працуюць разам і дасягаюць лепшых вынікаў. Таксама прадукты не ўтрымліваюць шкодных інгрэдыентаў і хімічных рэчываў. У нас ёсць добры выбар натуральных сродкаў па догляду за валасамі, таму калі вы шукаеце тавары, якія даюць вам патрэбныя вынікі, то вы можаце рабіць пакупкі з імі ў Amazon India.\nPrincess Hair ў цяперашні час лічыцца сапраўдным сакрэтным саветам, але рэпутацыя ў мінулым мінулым...


02 чэрвень 2005, 22:06\nПаводле словаў сына, асноўнае патрабаваньне, якое выстаўляе яго бацька, – адстаўка дзейнага начальніка Дэпартамэнту выкананьня пакараньняў (ДВП) пры МУС Уладзімера Коўчура. Зьняволены Леванеўскі лічыць, што менавіта з-за ўказаньняў Коўчура ягоныя скаргі і заявы не разглядаюцца ва ўстаноўленым законам парадку, а многія з іх наагул не бяруцца да ўвагі.\n"Падрабязнасьцяў галадоўкі я пакуль ня ведаю. Ведаю толькі, што да асноўнага патрабаваньня прыкладаюцца яшчэ і дадатковыя, але якія, сказаць пакуль не магу. Мы чакаем ліста ад бацькі, у якім ён зьбіраўся больш падрабязна патлумачыць, якім чынам ён будзе галадаць і якія патрабаваньні пры гэтым выстаўляе", – сказаў Уладзімер Леванеўскі БелаПАН.\nНагадаем, што лідэр страйкамy прадпрымальнікаў Леванеўскі і яго намесьнік Аляксандр Васільеў былі асуджаныя за абразу кіраўніка дзяржавы. Васільеў таксама абвінавачаны ў арганізацыі і актыўным удзеле ў несанкцыяваным мітынгу 1 траўня 2004 года ў Горадні.\n7 верасьня суд Ленінскага раёна Гродна прысудзіў абодвух прадпрымальнікаў да двух гадоў пазбаўленьня волі з адбыцьцём пакараньня ў калёніі агульнага рэжыму.


«Дэкрэт Лукашэнкі №7 неўзабаве абрынецца» - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 10 снежня 2018, панядзелак, 6:10\n«Дэкрэт Лукашэнкі №7 неўзабаве абрынецца»\nІП распавялі аб рэальнай сітуацыі на рынках.\nЛарыса Заянчкоўская — прадпрымальніца з 15-гадовым стажам. Аднак цяпер яна закрывае ІП. «Праблемы з года ў год амаль не змяняюцца — адсутнасць пакупнікоў, высокая арэнда, плата за электраэнэргію», — кажа жанчына. Святлана Калачова абураецца ўказам №222, які забараняе прадаваць імпартныя тавары лёгкай прамысловасці без суправаджальных дакументаў. «Цяпер выбару няма, а пакупніцкая здольнасць стала яшчэ ніжэйшай. Я ў яме», — абураецца жанчына. Finance.tut.by пагаварыў з беларускімі прадпрымальнікамі, каб высветліць, якіх пераменаў яны чакаюць і ці вераць у дыялог улады з бізнэсам.\n«Прадаю ніжнюю бялізну па карце растэрміноўкі»\n— Аб тым, каб закрыць ІП, я думаю кожны дзень. 2017 год у плане работы нічога добрага не прынёс. Людзі сыходзяць з прадпрымальніцтва — цяпер хтосьці на пенсіі, хтосьці з'ехаў з краіны, а хтосьці і зусім адкрыў бізнэс за мяжой. Засталіся тыя, каму няма куды ісці, — распавядае Святлана Калачова, прадпрымальніца з Гомеля.\nСвятлана адзначае, што некаторыя гомельскія прадпрымальнікі адкрываюць гандлёвыя пункты на расейскай тэрыторыі — да мяжы ехаць блізу дзвюх гадзін.\n— Бізнэс вывозяць у іншыя краіны, гэта балюча і нясмешна. У Клінцах палова Гомеля працуе, а гэты гарадок у шэсць разоў меншы. Мы ж працуем не на развіццё, а на выжыванне. Калі цяпер яшчэ электроннае дэклараванне ўвядуць, наогул «кірдык» наступіць. Мы вельмі баімся, што гэта будзе апошні цвік у вечка труны, — скардзіцца Святлана.\nЗ яе слоў, у ІП шмат перашкод для працы, але больш за ўсё жанчына незадаволеная ўказам №222. Ён забараняе прадаваць імпартныя тавары лёгкай прамысловасці без суправаджальных дакументаў.\n— Цяпер тавар ва ўсіх ідэнтычны, бо робім закупы ў адных і тых жа месцах. А потым пачынаецца: у гандлёвым цэнтры стаім адзін насупраць аднаго з аднолькавымі рэчамі. Скандалы, сваркі, людзі адзін з адным не вітаюцца, — абураецца Святлана.\nКаб разнастаіць асартымент, жанчына прывезла бялізну з-за мяжы і аформіла на яе сертыфікаты. Кажа, што справа нявыгадная — выбар ёсць, а прыбытку няма: «Выдаткавала вельмі шмат грошай на сертыфікаты, усе свае запасы. Так, у мяне з'явіўся асартымент, але прыбытку амаль не дадалося». Святлана мяркуе, што ўказ паставіў у няроўныя варункі буйныя фірмы і дробных ІП.\n— Я праз мытню праводжу 200 адзінак бялізны, а некаторыя — ад дзвюх тысяч да 20 тысяч. А мыту плацім таксама. Але гэта ўсё адно, што паставіць экскаватар і дзіця з лапаткай, а потым сказаць: «У вас роўныя варункі! А цяпер выкапайце аднолькавыя ямкі за адзін і той жа час». Гэта і ёсць 222-ы ўказ, — тлумачыць жанчына.\nСа слоў Святланы, праз сертыфікаты некаторыя замежныя вытворцы адмаўляюцца супрацоўнічаць з беларусамі.\n— Маскоўская фірма дала мне дакументы на тавар, а потым да іх прыйшла праверка. Цяпер мне кажуць: «Святлана, праз вашы тры капейкі нам патрэбны гэты галаўны боль?». Расейцам гэта не трэба, там іншае жыццё, іншыя законы і падаткі. У выніку я бегаю па Маскве: «Ой, якая прыгожая рэч, а ў вас ёсць сертыфікаты?».\nЖанчына перакананая — у краінах-суседках сітуацыя нашмат лепшая.\n— Ёсць з чым параўноўваць. Бачу, як працуюць сяброўкі ў Расеі і Украіны з той жа групай тавараў. А ў Беларусі ўсё вельмі дрэнна пасля 222-га ўказа — выбару няма, а пакупніцкая здольнасць стала яшчэ ніжэйшай. Я ў яме, у поўнай клаацы! Народ вельмі згалеў. Была на форуме прадпрымальнікаў, распавяла так, што прадаю ніжнюю бялізну па карце растэрміноўкі «Халва». Раскажу вам, з якіх сумаў гэтай картай карыстаюцца — 17 рублёў за майткі! Вось як працаваць і жыць у гэтых варунках? — абураецца жанчына.\nПрэтэнзіі ёсць і да дэкрэту №7 «Аб развіцці прадпрымальніцтва».\n— Там ёсць пункт пра льготныя ўмовы бізнэсу ў сельскай мясцовасці. У мяне знаёмыя ў вёсцы, там дзяўчынка адна ў класе вучыцца. Які бізнэс адкрыеш у гэтым месцы? Там і без падатку нічога не здолееш, — тлумачыць жанчына.\n«Людзі бачаць цэннік, дзівяцца і сыходзяць»\n— У міжсезонне, калі попыт невялікі, мяне наведваюць думкі: «Можа быць, я не тым заняты?». Але наступаюць выхадныя дні, і ўсё праходзіць. Канкрэтна ў Дзяржынску самае прахадное месца — гэта рынак. Калі вы прыедзеце ў выхадныя, гадзіне а 10-й, прыпаркаваць аўто на стаянцы наўрад ці атрымаецца, — распавядае Уладзімір Вайцяховіч.\nМужчына прадае садовыя тавары ў Дзяржынску ўжо чатыры гады. З ягоных слоў, з кожным годам справы ідуць усё лепш.\n— Хоць ад пакупнікоў мала што залежыць — дзяржынцам заўсёды ўсё дорага, яны «тыкаюць» нас Менскам. Горад пад бокам, і там ёсць вялікія гандлёвыя сеткі, якія абрынаюць кошты прадукцыі. Выжываю выключна праз асартымент, вывучэнне попыту. Напрыклад, у мяне вісіць 100 найменняў таматаў, але людзі прыходзяць і ўсё адно просяць нейкі іншы гатунак прывезці. Тое ж самае можна сказаць пра інструменты і фермерскае абсталяванне. Шукаеш і прывозіш, а людзі, у сваю чаргу, набываюць. Пачынаў з шасці квадратных метраў, а цяпер у мяне два гандлёвыя месцы, — распавядае Уладзімір.\nМужчына прызнаецца: многія калегі-прадпрымальнікі скардзяцца на ўмовы. Асабліва тыя, хто пачынаў у нулявыя гады, калі гандаль быў на ўздыме. З ягоных слоў, цяпер галоўныя праблемы — адсутнасць пакупнікоў, канкурэнцыя і высокі кошт арэнды.\n— Таму хтосьці закрыўся, у кагосьці з трох ці чатырох пунктаў застаўся азін. Людзі, можа быць, і хацелі б сысці ў іншую сферу. Але няма куды, — тлумачыць Уладзімір.\nНізкая пакупніцкая здольнасць — самае балючае месца ў прадпрымальнікаў, кажа ІП.\n— Хочацца завозіць нятанны, якасны і прыгожы тавар. Але яго вельмі складана прадаць. У першую чаргу грошы марнуюць на тое, што неабходна для існавання. Набыць садовы шэзлонг за 200 рублёў, каб пагрэцца на сонейку? У гэтым даводзіцца сабе адмаўляць. Людзі шукаюць рыдлёўку за два рублі, але каб яе на 20 гадоў ставала. Калі прапануеш інструмент з добрым, трывалым тронкам або імпартную рыдлёўку, яны бачаць цэннік, дзівяцца і сыходзяць, — дзеліцца ўражаннямі прадпрымальнік.\nІншы прадмет для турботы — арэнда.\n— Мы працуем на цэнтральным рынку і арандуем, груба кажучы, месца на вуліцы без ацяплення. Плацім у беларускіх рублях, але кошт прывязаны да курсу даляра. Цяпер гэта восем умоўных адзінак за квадратны метр. У горадзе, нават у Менску, можна пашукаць арэнду ў добрым, цёплым памяшканні за 10 даляраў.\nУладзімір закупляе тавары ў імпарцёраў.\n— Самому вазіць сэнсу няма, сертыфікаваць малыя партыі нявыгадна — рэнтабельнасць падае адразу ж.\n«Большасць не верыць у дыялог улады з бізнэсам»\n— Бізнэс асабліва не чакае пераменаў. Няма перадумоў, няма ўмоў. Мы гатовыя прапаноўваць развязанні. Але ці прыслухаюцца да іх? Індэкс дзелавога аптымізму ўжо 10 гадоў у мінусе, большасць не верыць у дыялог улады з бізнэсам, — кажа Анатоль Змітровіч, светлагорскі прадпрымальнік і дырэктар аналітычнага цэнтра Рэспубліканскай канфедэрацыі прадпрымальніцтва.\nАнатоль тлумачыць — улада хоча гаварыць з бізнэс-супольнасцю. Але ў дзяржавы свая пазіцыя — прадпрымальнікі павінны самі прапаноўваць развязанне праблем.\n— Мне гэта незразумела. У нас усё яшчэ няма асноватворных законаў і праграм для абароны прыватнай уласнасці, абароны інвестараў, праграмы развіцця прыватнага бізнэсу, каб прадпрымальнікі не баяліся працаваць і не з'язджалі. Дзяржава прыняла дэкрэт №7 і кажа: «калі ласка, працуйце». Але што такое праграма? Прывяду аналогію з будаўніцтвам. Вы будуеце дом, у вас ёсць праект — гэта праграма. На кожным этапе мы ведаем, дзе знаходзімся, і што будзем рабіць далей. Мы выклалі падмурак, потым закупім цэглу, зрабілі сцены і дах, заняліся аздабленнем. А нам выклалі палову сцяны дэкрэтам №7 і кажуць: «Вось вам, карыстайцеся». Выбачайце, але на мой погляд, гэты дэкрэт праз год абрынецца, як закон аб прыватна-дзяржаўным партнёрстве або дырэктыва №4, — кажа мужчына.\nНа думку Анатоля, «дэкрэт №7 карысны, але спазніўся прыкладна на пяць гадоў». «Праца ў малых гарадах і пасёлках — гэта важна, але там ужо ўсё разбурана. Цяпер галоўная праблема прадпрымальнікаў — не дачыненні з урадам, а значнае падзенне пакупніцкага попыту. Людзі працуюць у нуль, церпяць страты і закрываюцца», — тлумачыць ён.\nЯшчэ адна праблема — нашумелы указ №222.\n— Прадпрымальнікі сышлі ў больш высокую цэнавую катэгорыю, таму вызвалілася ніша. Яе занялі «цюбецейкі» — прадаўцы з Сярэдняй Азіі, якія прадаюць рэчы дэмпінгавымі коштамі. Нацыянальны бізнэс папросту выцясняюць. На шчасце, дзяржава ўжо зразумела сваю памылку — падчас прыняцця закона аб прадпрымальніцтве яны за базу даследаванняў бралі Менск. Але ў сталіцы сітуацыя крыху лепшая, заробкі вышэйшыя. Але ёсць райцэнтры, якія моцна пакутуюць. Таму імкнуцца штосьці карэктаваць, — распавядае мужчына.\nУладзімір здзіўляецца — дзяржава быццам бы гатовая слухаць прадпрымальнікаў і развязваць іх праблемы, але з боку ўсё выглядае інакш.\n— Нам навязваюць лічбавае дакументаабарачэнне, прымушаюць усталёўваць СКНО на касавыя апараты. Гэта нагрузка на бізнэс! — абураецца мужчына. — А ініцыятыва аб увядзенні крымінальнай адказнасці за заніжэнне падаткаабкладальнай базы. У першым чытанні яна ўжо прайшла ў парламенце. Калі захацець, кожны суб'ект гаспадарання можна абвінаваціць ва ўхіленні ад выплаты падаткаў. Я завёз тавару на мільён рублёў, меркаваны прыбытак паўтара мільёна. Але я зрабіў уцэнку ці прыдумаў праграму для прыцягнення пакупнікоў — і ўжо недаатрымаю рэальны прыбытак. Мяне папросту могуць абвінаваціць у тым, што не хачу плаціць падаткі, — тлумачыць мужчына.\nПакупнікоў у ІП становіцца ўсё менш, шмат у чым праз тое, што змяняецца прынцып рэалізацыі тавару, мяркуе Анатоль Змітровіч.


22 жнівень 2005, 19:04\nКіраўнік ТАА “Деньпресс” Мікола Маркевіч даведаўся пра гэтае рашэньне менскіх уладаў толькі 19 жніўня.\nЛіквідацыя заснавальніка азначае аўтаматычную ліквідацыю газэты, гаворыць Мікола Маркевіч:\n(Маркевіч: ) “Па-першае, яны гэта зрабілі кулюарна і заднім чыслом. Пра гэта стала вядома літаральна ў пятніцу. А па-другое, калі сёньня ім гаварыць, што вы закрылі газэту, то яны адкажуць, што ніякую газэту не закрывалі. Маўляў, мы закрылі нейкае ТАА “Деньпресс”… Цяпер яны зрабілі больш спрытна, чым тады, калі закрывалі “Пагоню”.\nМікола Маркевіч мяркуе, што ўлады адмыслова імкнуліся зрабіць так, каб гэты выпадак нібыта ня меў дачыненьня да праблемы свабоды слова ў Беларусі.\n(Маркевіч: ) “Калі тыя, хто з намі змагаецца, пабачылі, што нягледзячы на ўсе гэтыя рэпрэсіі мы даем сабе рады, і газэта адраджаецца, вось-вось яна зноў прыйдзе да людзей, то яны вырашылі яго проста зьнішчыць”.


Расейскія ўлады не пусцілі некаторых заходніх палітыкаў на пахаванне Нямцова | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Мы не супраць Расеі, але не пагаджаемся на агрэсіўную вайну”, – напісаў у лісце да ўдзельнікаў пахавання Барыса Нямцова маршалак польскага Сенату Багдан Барусевіч. Яго самога расейскія ўлады не пусцілі ў Маскву на развітанне з вядомым расейскім апазіцыянерам.\n„Не здзіўляе факт, што на пахаванні не прысутнічаюць Пуцін і Мядзведзеў, але тое, што яны рашаюць, каму дазволіць развітацца з Нямцовым, гэта прыкра…” – каментуе міжнародны аглядальнік Раман Якаўлеўскі:\n– І латышскага дэпутата не пусцілі, але падкрэсліваю, тое што Барусевіча не пусцілі… І куды? На пахаванне. Ён жа не збіраўся на нейкую маніфестацыю, альбо там форум нейкі, гэта адмоўна адаб’ецца на двухбаковых адносінах. Вось гэта яскрава… Улада фільтруе, хто можа быць на пахаванні, хто не.\nТаксама Аляксандр Лукашэнка ў афіцыйных выказваннях не згадаваў пра забойства Барыса Нямцова і не выказаў спачуванняў яго блізкім:\n– Гэта было б не зразумела ўсім. Вядома, як Лукашэнка з Беларусі Нямцова дэпартаваў. Такія выпадкі былі. Таму ніхто і не чакае. З якой нагоды? Безумоўна, Лукашэнка любіць вішаваць тых ці іншых дзеячоў, у дадзеным выпадку расейскіх, але гэта не прысутнічае ў тэме і не павінна прысутнічаць.\nНа грамадзянскай паніхідзе па Нямцовым выступілі ўжо амбасадары Еўразвязу і ЗША. Усе выступоўцы на жалобнай цырымоніі адзначаюць, што Нямцоў быў вельмі адважным палітыкам, які змагаўся і пацярпеў за свае перакананні. Прыхільнікі забітага апазіцыянера заклікаюць да празрыстага расследавання злачынства.\nНадзея Саўчанка спыніла галадоўку\nСледчыя пералічылі версіі забойства Барыса Нямцова – сярод іх няма…


Негатовая тэхніка і яе прастой. Глядзіце, якія парушэнні знайшоў Дзяржкантроль у гаспадарках у Маладзечанскім і Валожынскім раёнах – RH.by\nНегатовая тэхніка і яе прастой. Глядзіце, якія парушэнні знайшоў Дзяржкантроль у гаспадарках у Маладзечанскім і Валожынскім раёнах\nКамітэт дзяожкантролю праверыў сельскагаспадарчыя прадспрыемствы. Знайшлі парушэнні. У тым ліку і ў гаспадарках рэгіёна.\nФакты негатоўнасці і працяглага прастою тэхнікі і агрэгатаў устанавілі ў ААТ «Усход-Агра», ААТ «Купала-Агра», СУП «Хажова-Агра 2009» Маладзечанскага раёна, КСУП «Падбярэззе» Валожынскага. Таксама тут адзначыліся гаспадаркі Стаўбцоўскага, Уздзенскага, Бярэзінскага, Салігорскага раёнаў.\nПа ацэнцы Камітэта, у КСУП «Гародзькаўскі» Валожынскага раёна заўважылі негатоўнасць сеялак і пасяўных агрэгатаў, што не дазволіла прадпрыемству нарасціць тэмпы сяўбы, а таксама завяршыць яе ў аптымальныя агратэхнічныя тэрміны. Такія ж факты ёсць ў гаспадарках Барысаўскага, Чэрвеньскага, Бярэзінскага раёнаў.\nНегатыўна адаб’ецца на будучай ўраджайнасці невыкананне асобнымі гаспадаркамі тэхналагічных рэгламентаў пры сяўбе азімых збожжавых культур. Напрыклад, факты сяўбы без фосфарных і (або) калійных угнаенняў Камітэтам ўстаноўлены ў Чэрвеньскім, Любанскім, Салігорскім раёнах.\nПра вынікі маніторынгу праінфармаваныя мясцовыя органы ўлады, з мэтай прыняцця мер па ліквідацыі выяўленых парушэнняў і апярэджанню іх у далейшым. Кантроль працягваецца.\nПапярэдні артыкулІшоў басанож, без ровара. Знайшлі смаргонца, які знік учора\nНаступны артыкулУ ДТЗ недалёка ад Радашкавічаў пацярпела 16-гадовая дзяўчына. Кіроўца-бяспраўнік наехаў на дрэва


Сумеснае таварыства з абмежаванай адказнасцю «Беларускія воблачныя тэхналогіі» - першы інфраструктурны аператар Беларусі.\nКампанія з'яўляецца аператарам аператараў і аказвае паслугі ў галіне электрасувязі ў сектары b2b.\nНа тэлекамунікацыйным рынку аператар прадстаўлены гандлёвай маркай beCloud.\nСумеснае таварыства з абмежаванай адказнасцю «Беларускія воблачныя тэхналогіі» было створана 19 снежня 2012 года.\nДзейнасць beCloud заключаецца ў праектаванні, будаўніцтве, абсталяванні і эксплуатацыі наступных аб’ектаў:\nапорнай сеткі перадачы дадзеных для Адзінай рэспубліканскай сеткі перадачы дадзеных (АРСПД);\nРэспубліканскага цэнтра апрацоўкі дадзеных (РЦАД);\nадзінай сеткі LTE;\nучастка транзітнай магістралі сеткі электрасувязі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь\nТаксама ў ліку буйных праектаў СТАА «Беларускія воблачныя тэхналогіі» - стварэнне Рэспубліканскай платформы, якая дзейнічае на аснове воблачных тэхналогій. (Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь №46 ад 23 студзеня 2014 года). Гэтая платформа будзе рэалізавана на базе апорнай сеткі АРСПД, Рэспубліканскага цэнтра апрацоўкі дадзеных (РЦАД) і віртуальнага «аблокі».\nТэрмін рэалізацыі інвестыцыйных праектаў - да 31 снежня 2020 года.\nПасведчанне аб дзяржаўнай рэгістрацыі beCloud\nСумеснае таварыства створана з мэтай рэалізацыі Інвестыцыйнага праекта\nСтварэнне і эксплуатацыя аб’ектаў інфармацыйна-камунікацыйнай інфраструктуры з выкарыстаннем навейшых тэлекамунікацыйных тэхналогій і тэхналогій апрацоўкі дадзеных\nСядзельнік Алег Мікалаевіч\nДука Міхаіл Уладзіміравіч\nНамеснік генеральнага дырэктара па электрасувязі\nАстапаў Аляксей Аляксеевіч\nНамеснік генеральнага дырэктара па пытаннях фінансаў і эканомікі\nПракопаў Сяргей Віктаравіч\nКочкін Мікалай Нікіфаравіч\nСваю мэту інфраструктурны аператар beCloud бачыць у значным стымуляванні рынку воблачных і ІКТ-паслуг і ўмацаванні базіса для развіцця лічбавай эканомікі.\nГалоўный задачы СТАА «Беларускія воблачныя тэхналогіі»:\nзабеспячэнне ўмоў для выхаду на рынак новых ІТ-гульцоў і праектаў;\nзабеспячэнне даступнасці паслуг мабільнага шырокапалоснага інтэрнэту на базе тэхналогіі LTE;\nпавелічэнне колькасці карытсальнікаў інтэрнэт-паслуг;\nпавышэнне актыўнасці беларускай інтэрнэт-супольнасці;\nрост аб’ёмаў нацыянальнага кантэнту і воблачных паслуг.


ТАДЖЫЦКІЯ ПЕРАСЯЛЕНЦЫ ЕДУЦЬ НА ГОМЕЛЬШЧЫНУ\nСёньня я сустрэў чародку таджыцкіх дзяцей на Цэнтральным рынку Гомелю. Яны хапалі пакупнікоў за адзеньне і працягвалі нямятыя далоні: “Дай”. Купленыя гарачыя піражкі крыху дадалі даверу. Сьмялейшая дзяўчынка называе сябе:\n(Дзяўчынка: ) “Наргіза”\n(Карэспандэнт: ) “А хто тут яшчэ з табой?”\n(Дзяўчынка: ) “Мама, тата, у палатцы на вакзале жывем”.\nНаргіза не адна. Зь ёй пяцігадовы брат Саша і дзесяцігадовая суседка. Размаўляць няпроста – я ня ведаю таджыцкай, а дзеці ледзьве валодаюць расейскай, але мэту свайго паходу на рынак яны ўсё ж патлумачылі:\n(Дзяўчынка: ) “Мы просім на хлеб…”\nПакуль мы размаўлялі, да нас падыйшла маці Наргізы і Сашы. Моўны бар’ер дапамагае пераадольваць Наргіза.\n(Карэспандэнт: ) “Адкуль вы прыехалі?”\n(Маці: ) “З Таджыкістану”.\n(Карэспандэнт: ) “А што там у вас?”\n(Маці: ) “Там вайна, стралялі”.\nУ ворганах унутраных справаў высьвятляю, што зь мінулай восені з Таджыкістану праз Расею на Гомельшчыну прыехала паўтары сотні чалавек. Ніякага статусу ўцекачы з гарачых кропак ня маюць, яны бадзяжнічаюць. Улады не заўважаюць узьніклую праблему. Нярэдка перасяленцы кіруюцца ў чарнобыльскія раёны і асядаюць там, ускладняючы крымінальную сытуацыю. У Брагіне міліцыянты расказвалі, што ўцекачы прывозяць з сабой наркотыкі. Дадалося і крадзяжоў. Апрача таго, перасяленцы прывозяць з сабой і рэдкія для Беларусі хваробы. Летась малярыю, раней – халеру.\nЗамест цывілізаванага вырашэньня праблемы кіраўнік дзяржавы Лукашэнка, наведваючы рэгіён, абяцае перасяленцам спрошчанае афармленьне беларускага грамадзянства.


Реферат: Знешняя палітыка Беларусі у 1990-2000-ыя гг. Адносіны паміж Беларуссю і краінамі СНД - BestReferat.ru\nРеферат: Знешняя палітыка Беларусі у 1990-2000-ыя гг. Адносіны паміж Беларуссю і краінамі СНД\nНазвание: Знешняя палітыка Беларусі у 1990-2000-ыя гг. Адносіны паміж Беларуссю і краінамі СНД\nТип: реферат Добавлен 03:37:24 20 декабря 2010 Похожие работы\nOlya 23:49:04 25 августа 2019\n. 23:49:00 25 августа 2019\nРаботы, похожие на Реферат: Знешняя палітыка Беларусі у 1990-2000-ыя гг. Адносіны паміж Беларуссю і краінамі СНД


Сучасныя дахавыя ўшчыльнення\nReal Estate Listings: » Business Directory » Home Improvement Contractors » AU » Melbourne » Сучасныя дахавыя ўшчыльнення1\nAustralia, Melbourne, Mulgrave, 3170\nСайт:: [email protected]\nПаштовы індэкс: 3170\nУвесь наш персанал цалкам кваліфікаваны і імкнецца парадаваць кожнага кліента выдатным якасцю, вырабам і прафесійным абслугоўваннем. Мы абслугоўваем паўднёва-ўсходнія прыгарады і ўвесь сталічны Мельбурн. мы аднавілі дах побач з вамі. Modern Seal Roof - гэта ўніверсальны магазін. Мы прапануем поўны спектр паслуг: ад рамонту даху, аднаўлення даху, усіх вашых патрэбаў у дахах, і мы можам нават арганізаваць, каб паклапаціцца пра вашу новую вадасцёкавую ўстаноўку і каляровую даху. Мы таксама клапоцімся пра вашы прыбудовы даху, і мы падбіраем плітку ў адпаведнасць з існуючай пліткай на вашай даху. Мы таксама спецыялізуемся на ўсталёўцы вентылятараў на даху, якія вытрымліваюць 200 км ветру, яны дапамагаюць вам захоўваць прахалоду летам і дапамагаюць выводзіць усю вільгаць зімой. Калі вы хочаце адрамантаваць дах, мы можам вярнуць яе ў зыходны стан, ваша дах - гэта самая вялікая бачная частка і маёмасць вашага дома. Гэта не толькі абараняе ваш дом, але і можа дадаць каштоўнасць вашай уласнасці. На самай справе ён спалучае 30% знешняга выгляду вашага дома. Не шукайце далей, атрымаеце бясплатную прапанову ўжо сёння. Патэлефануйце нам на наш бясплатны нумар - 1800 466 094.\nЗарэгістравана в 16. May 2019\nЗвяжыцеся з рэкламадаўцам 041346xxxx\nЗарэгістравана в May 16, 2019\n62 Hansworth Street Mulgrave Vic 3170


Юлію Юргілевіч выключылі з калегіі адвакатаў – Гарадзенская праваабарона\nЮлію Юргілевіч выключылі з калегіі адвакатаў\nАдвакатку юрыдычнай кансультацыі Кастрычніцкага раёна Гродна Юлію Юргілевіч 23 лютага выключылі са складу Гродзенскай абласной калегіі адвакатаў за «сістэматычныя парушэнні заканадаўства». Юлія была адвакатам па многіх «палітычных» справах, узбуджаных пасля выбараў-2020. Амапаўцы пасля яе пытанняў адмаўляліся ад іскаў аб кампенсацыі маральнай шкоды.\nДля выключэнні Юліі сабралі пасяджэнне Гродзенскай абласной калегіі адвакатаў, якое правялі па іску пракурора вобласці Андрэя Скурата. На думку начальства, адвакатка некваліфікавана аказвала дапамогу, сістэматычна парушала заканадаўства — у яе былі дысцыплінарныя спагнанні за парушэнне закона Аб адвакатуры. Праз некалькі дзён яе пазбавяць ліцэнзіі.\nЮлія працавала адвакатам амаль 18 гадоў. Яна абараняла ў судзе Вольгу Верамеенку з крамы «Адметнасць», абвінавачаную па справе аб счэпцы, Андрэя Сакалоўскага па той жа справе, Андрэя Аўсіевіча, якога судзілі за каментар.\nАмапаўцы адмаўляліся ад іскаў аб кампенсацыі маральнай шкоды пасля яе допыту. А цяпер каля 10 кліентаў Юргілевіч знаходзяцца пад следствам: трое абвінавачаных па «справе Зельцара», Таццяна Саўко, Вадзім Ермашук, Алесь Пушкін, Андрэй Блахінскі. Па яе словах, кліенты ў шоку — ім трэба ў кароткія тэрміны знайсці новага адваката.\nЮлія распавяла Hrodna.life, што да пазбаўлення ліцэнзіі ўсё ішло даўно. У тэорыі, Юлія можа пайсці працаваць у іншую калегію адвакатаў, але на практыцы гэта не вельмі рэальна, распавяла адвакатка Hrodna.life. Яна плануе шукаць працу, не звязаную з адвакатурай. Да таго ж, у юрыдычнай кансультацыі Кастрычніцкага раёна Гродна, па словах Юліі, і так не хапала адвакатаў для аказання дапамогі. Цяпер іх стала на аднаго менш.\nПапярэдні Previous post: Яўген Вапа: Скрасці беларускія мары (5), або Падзеі з надзеяй\nДалей Next post: Зварот беларускай праваабарончай супольнасці ў падтрымку Украіны