На скрыжаванні Свіслачы і Нямігі\nХатняя старонка > На скрыжаванні Свіслачы і Нямігі\nБеларуская проза 1920—1930-х гадоў карысталася вялікай папулярнасцю ў зацікаўленых чытачоў па ўсёй рэспубліцы. А не толькі ў сталічнай творчай тусоўкі, як сёння. Гэтым жа тлумачылася неверагодная папулярнасць твораў Івана Шамякіна, Уладзіміра Караткевіча, Васіля Быкава. Пісьменнікі ведалі, пра што мараць іх патэнцыйныя чытачы, якія сны сняць і нават чым абедаюць. Загадкі тут ніякай не было: у кожным рамане, аповесці ці апавяданні сучаснік бачыў сябе, сваіх суседзяў, бацькоў, калег, свой побыт, сваю гаспадарку. Інакш кажучы, творы былі папулярныя, таму што актуальныя, пісьменнікі бралі тэмы і герояў з сучаснасці. Пазнавальнасць інтрыгавала і заахвочвала.\nСтрата цікавасці да сучаснай айчыннай літаратуры, думаецца, не ў апошнюю чаргу звязана са зменай кола пісьменніцкіх зацікаўленняў: сучаснасць — тая, якой жыве большасць, амаль ніколі не становіцца асновай літаратурнага твора. І сучаснікі адказваюць узаемнасцю, то-бок абыякавасцю.\nАмаль усе галоўныя падзеі ў культурным жыцці краіны адбываюцца ў сталіцы, тым не менш Мінск яшчэ не дачакаўся нейкага адмысловага сталічнага рамана, які б мог доўгія дзесяцігоддзі служыць яго візітоўкай, стаяць на паліцах мінскіх кавярняў у перакладах на розныя мовы.\nАрганізатары фестывалю «Горад і Кнігі» сумесна з выдавецтвам «А. Янушкевіч» вырашылі выправіць сітуацыю: нядаўна пабачыў свет зборнік апавяданняў «Мінск назаўжды», дзе героем кожнага твора з’яўляецца беларуская сталіца. Мастак Лілія Бусарава па-майстэрску ўвасобіла творчую задуму кожнага аўтара.\nКніга стала плёнам праекта «10+10»: у зборнік уваходзяць апавяданні і абразкі дзесяці вядомых пісьменнікаў і дзесяці пачаткоўцаў. Вельмі цікавая задума, увасобленая таленавітымі аўтарамі і добрымі апавяданнямі. Праўда, некаторыя тэксты ўсё ж выглядаюць у зборніку выпадковымі. Напрыклад, кароткія празаічныя накіды (не выпадае па-іншаму вызначыць жанр) Аляксандра Паршанкова «Наш горад?», Аляксея Кулакова «Інтэрв’ю», Веранікі Ляўчук «У парку Горкага» і «Сподак з малаком». Ёсць арыгінальныя метафары і сюжэтныя напрацоўкі, але пакуль яшчэ няма іх цэласнага мастацкага ўвасаблення.\nАпавяданне Ганны Севярынец «Залатая рыбка», якім распачынаецца зборнік, не самае лепшае, аднак самае змястоўнае ў апісанні мінскай геаграфіі. Пісьменніца пайшла самым простым (у прамым і пераносным сэнсе) шляхам: Саша, дзяўчына з залатымі валасамі (тая самая «залатая рыбка») працуе ў сокабары ў адным са сталічных гіпермаркетаў. Паколькі такая праца нічым не адметная і не вызначае глыбокай духоўнай сутнасці гераіні, Ганна Севярынец прапаноўвае чытачу прайсціся разам з Сашай мінскімі вулкамі праз паркі, праспекты, станцыі метро і крамы... Урэшце склалася ўражанне, што сэнс апавядання быў хіба толькі ў пералічэнні пазнавальных назваў. Палічым яго ўводзінамі ў бязмежны космас беларускай сталіцы, бо для многіх з нас гэта ўжо даўно не проста горад.\nЗрэшты, добрым зачынам магло б стаць і апавяданне Яўгеніі Пастарнак і Андрэя Жвалеўскага «Цагліна перапоны» (пераклад з рускай М. Латышкевіч), дзе Мінск паўстае пашанотным юбілярам, які збірае за бяседны стол дарагіх гасцей з усяго свету: Вільню, Маскву, Рым і нават Атаву з Канберай.\nГістарычную частку прадстаўляюць творы Л. Рублеўскай «Староста Юзаф і булачніца Яўдахія», Міхаіла Валодзіна «Пліты крычаць, або Гісторыя пра мінскага Герадота» (пераклад з рускай М. Латышкевіч), Уладзіміра Садоўскага «На крукі свае». І гэта ці не самая моцная частка ў зборніку. Тут усё да месца: ні сам Мінск, ні героі не выглядаюць штучна дапасаванымі да абранай тэмы. Вядома, кожны з аўтараў пры гэтым застаецца яшчэ і адданым сваім мастацкім прыярытэтам. Каларытная булачніца Яўдахія, якая нечакана для сябе самой змагла дагадзіць новаму менскаму старосту Юзафу Радзівілу, але засталася абыякавай да матэрыяльнай выгады (ахвяравала падораныя грошы царкве і працягвала свой сціплы гандаль), арганічна ўпісваецца ў адноўленае фантазіяй пісьменніцы старажытнае «места на скрыжаванні Свіслачы і Нямігі». Прысмак палыну, што адчуў Радзівіл у печыве Яўдахіі, знаёмы многім пакаленням беларусаў, хаця ў апавяданні гэта не філасофскае абагульненне, а надзвычай моцная мастацкая дэталь.\nМетафарычны водгалас апавядання Васіля Быкава «Жоўты пясочак» чуем у творы У. Садоўскага «На крукі свае». І вось тут мастацкая дэталь ужо набывае статус філасофскага абагульнення. Мінская камуналка, сярэдзіна 1930-х. Класічнае апісанне начнога арышту орнамі НКУС. Галоўны герой фатограф Міхаіл Пятроўскі неверагодным чынам пазбягае рассрэлу і атрымлівае фантастычную магчымасць уратавацца. Але замест гэтага... вяртаецца назад у расстрэльную машыну, каб дачакацца выканання прысуду. Нават у фантастычнай рэальнасці, дзе раптоўна знікаюць вартавыя, краты і замкі, беларус усё адно адмаўляецца ўзняць бунт супраць наканавання.\nПра гісторыю старых яўрэйскіх могілак, на месцы якіх пабудаваны стадыён «Дынама», і таямніцы надпісаў на надмагільных плітах, распавядае М. Валодзін. Па-іншаму ўспрымаюцца звыклыя мясціны, па-іншаму асэнсоўваецца гісторыя горада, не заўсёды літасцівага і часта не справядлівага да сваіх жыхароў.\n«Асмалоўскія казкі» Адама Глобуса ўводзяць нас у напаўрэальны, напаўфантастычны свет гарадскіх дзівакоў, алкаголікаў, ведзьмакоў, мастакоў і міфічных істот, якія дапамагаюць тым, хто ім падабаецца, і шкодзяць тым, каго лічаць занадта правільнымі і зануднымі. Пісьменнік вельмі ўтульна пачуваецца ў такім таварыстве, распавядае пра ўсіх з любоўю і іроніяй. Так што часам нават сам падаецца хітрым падступным Вулічнікам, які стварае прыгоды на роўным месцы для позніх мінакоў.\nПрацягвае здзіўляць пашырэннем тэм і сюжэтаў у творчасці Маргарыта Латышкевіч. Апавяданне «Тры месяцы да вясны» вылучаецца глыбінёй, не пафасным апісаннем складанага душэўнага стану героя, які нават сам не разумее, што павінен адчуваць. Няма па-настаўніцку сумленнага вытлумачэння эмоцый, Маргарыта Латышкевіч давярае чытачу. І гэта прыемна ўражвае.\nВядома, дзе гарадскія пейзажы, там і гісторыі кахання. Хто шукае каханне (Алена Мальчэўская «Арфей едзе на Плошчу Перамогі»), хто перажывае боль здрады блізкага чалавека (Юлія Алейчанка «Ігар»), а хто проста назірае за выпадковымі мінакамі і чытае па тварах сюжэты іх жыццяў (Яна Гульцяева «Горад»).\nТэматычныя абсягі зборніка заводзяць чытача не толькі ў глыбіні гісторыі, але і ў віртуальныя лабірынты гарадскіх завулкаў. Аліна Длатоўская ведае, што недзе ў гэтым горадзе ёсць кропкі перасячэння з паралельным светам, і калі вы нечым пакрыўдзіце сталічнага лесуна, то рызыкуеце там заблукаць. Святлана Курганава стварыла галерэю партрэтаў людзей, якія штодня сустракаюцца нам у транспарце. Пачытайце: мо нехта пазнае сябе? А калі раптам вы пачуеце замест звыклых назваў прыпынкаў «Мінск-Паўночны» альбо «МінскПасажырскі» нешта больш рамантычнае (напрыклад, «Мінск-Восеньскі», «Мінск-Туманны», «Мінск-Хтанічны»), то не пужайцеся: Аляксей Карпека растлумачыць, што да чаго. І ўсё-такі варта пашукаць тую кавярню з вітражным акенцам, праз якое можна ўбачыць горад такім, якім ён быў гадоў 150 таму. Надзея Ясмінска ведае адрас.\nАдным словам, Мінск, увасоблены сілай мастацкага слова ўдзельнікаў праекта «10+10», выглядае не зусім так, як проста вось цяпер за вашым акном. (А можа, гэта і не акно, а купал сувенірнага шклянога шарыка, пад якім мы жывём? Кацярына Захарэвіч не выключае такога варыянта.) Вядома, не кожнае апавяданне гучыць як прызнанне ў каханні нашай сталіцы. Але такой мінскацэнтрычнай кнігі ў нашай літаратуры яшчэ не было.


За апошнія 12 месяцаў Роўлінг зарабіла 95 мільёнаў долараў – з улікам таго, што значную частку даходаў яна адразу аддавала на дабрачыннасць. 04.08.2017, Sputnik Беларусь\n13:13 04.08.2017 (абноўлена: 13:50 04.08.2017)\n© AFP 2021 / Justin TALLISБрытанская пісьменніца Джаан Роулінг\nЗа апошнія 12 месяцаў Роўлінг зарабіла 95 мільёнаў долараў – з улікам таго, што значную частку даходаў яна адразу аддавала на дабрачыннасць.\nМІНСК, 4 жні — Sputnik. Аўтар серыі кніг пра чараўніка Гары Потэра і некалькіх дэтэктыўных раманаў для дарослых Джоан Роўлінг прызнана самай высокааплатнай пісьменніцай 2017 года, сведчаць дадзеныя рэйтынгу Forbes.\nРоўлінг — адна з самых багатых пісьменніц свету. Яе сумарны даход перавышае мільярд долараў, аднак значную частку заробленых сродкаў пісьменніца перавяла на дабрачыннасць.\nПа дадзеных Forbes, за апошнія 12 месяцаў стваральніца свету Гары Потэра зарабіла яшчэ 95 мільёнаў долараў — тым самым, яна прызнаная самым высокааплатным пісьменнікам у гэтым годзе. Матэрыяльнае становішча Роўлінг павялічвалася дзякуючы публікацыі і пастаноўкі п'есы "Гары Потэр і праклятае дзіця" і фільма "Фантастычныя пачвары і дзе яны жывуць".\nДругое месца ў спісе самых высокааплатных пісьменнікаў заняў не гэтак вядомы на постсавецкай прасторы Джэймс Патэрсан, аўтар дэтэктыўных раманаў пра інспектара Алекса Кроса. Патэрсан зарабіў за год 87 мільёнаў долараў.\nТрэцяе месца заняў амерыканскі пісьменнік Джэф Кіні з прыбыткам у 21 мільён долараў. Кіні ў першую чаргу вядомы па сваёй кнізе "Дзённік слабака".\nТаксама ў рэйтынг самых высокааплатных пісьменнікаў патрапілі Дэн Браўн, Стывен Кінг, Джон Грышэм, Нара Робертс і іншыя аўтары. Беларускіх пісьменнікаў у рэйтынгу няма.


Конкурс юных паэтаў “Зямля мая” адбыўся ў суботу ў Ждановіцкай сярэдняй школе. Вучні пятых класаў паспрабавалі свае сілы ў напісанні лірычных замалёвак і розных форм вершаў. Асабліва шмат было прадстаўлена сінквейнаў, якія дзеці вучыліся пісаць на ўроках беларускай літаратуры.\nЗахапіць вучняў прыгажосцю мастацкага слова і раскрыць мілагучнасць роднай мовы імкнецца настаўніца беларускай мовы і літаратуры Рэгіна Генадзьеўна Чашун. Вынікі гэтай важнай справы можна было ацаніць на першым для пяцікласнікаў конкурсе паэтаў. Дваццаць удзельнікаў прадставілі свае першыя літаратурныя спробы.\nЖуры прыняло рашэнне ўзнагародзіць усіх удзельнікаў дыпломамі першай ступені, а з дапамогай розных намінацый адзначыць у творах кожнага юнага паэта свае асаблівасці.\nЗамацоўваць першыя поспехі і далей спасцігаць вершаскладанне вучні змогуць на занятках школьнага паэтычнага гуртка “Купалінка”, які пад кіраўніцтвам Рэгіны Генадзьеўны паспяхова працуе ў нашай школе ўжо дваццаць гадоў.\nА нам застаецца пажадаць юным літаратарам поспехаў і чакаць запрашэння на наступныя паэтычныя святы.\nЖдановіцкая сярэдняя школа


Учить коллег — дело ответственное | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nУчить коллег — дело ответственное\n03.06.2020 248 Лепельскi край Комментариев нет\nАтрымаць кваліфікацыю настаўніка-метадыста нялёгка. Марыі Іосіфаўне давялося стварыць аўтарскую методыку выкладання прадмета. Яна публікавалася ў навукова-метадычных і іншых выданнях, удзельнічала ў шэрагу педагагічных конкурсаў і праводзіла заняткі з калегамі па актуальных праблемах у галіне адукацыі. З усім гэтым мая суразмоўца справілася на выдатна.\nСціплая дзяўчына з пасёлка Воранава Гродзенскай вобласці больш за трыццаць гадоў таму нават не думала, што лёс яе накіруе ў невялікі горад Лепель.\nУ 1987 годзе Марыя Асоўская скончыла Лідскае педагагічнае вучылішча і была размеркавана працаваць на Лепельшчыну. «І ні на секунду не пашкадавала пра гэта», – шчыра прызнаецца педагог.\n– Кім вы хацелі стаць у дзяцінстве?\n– Не магу сказаць, што марыла менавіта пра настаўніцтва. На працягу ўсёй вучобы ў школе была старастай у класе, вызначалася руплівасцю і адказнасцю. Гэтыя якасці жадала бачыць і ў людзях. Мне падабаліся дзве высакародныя прафесіі – настаўніка і ўрача. Другую не выбрала, магчыма, з-за таго, што баялася крыві.\n– На папярэднім размеркаванні была магчымасць выбару, таму спынілася на Гродзенскай вобласці. А вось калі прыйшоў час ехаць на працу, гэтую вобласць выключылі са спісаў размеркавання. Засталася толькі Віцебская вобласць. Была ў разгубленасці, які раён выбраць? І зараз памятаю словы члена камісіі па размеркаванні: «Выбірайце Лепель, ён маленькі, але зялёненькі. Там рэчкі і азёры». Так я і трапіла ў гэты зялёна-блакітны край, які цяпер лічу родным.\nКрыху пазней Марыя Іосіфаўна скончыла Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава па спецыяльнасці «Беларуская мова і літаратура».\nКожны год навучання дзяцей у пачатковай школе для настаўніцы быў доказам таго, што яна выбрала правільны шлях. Педагог апантана рыхтавалася да заняткаў, цікава вяла ўрокі, арганізоўвала насычаную пазакласную дзейнасць. Чаму насычаную? А таму, што ніколі не шкадавала свайго часу, каб зрабіць падарожжа з дзецьмі, паехаць у іншы горад на экскурсію альбо цырк, дэльфінарый, ажыццявіць паход і г.д.\nНа рахунку настаўніцы – сем ці, магчыма, восем выпускных, і пра кожны свой клас Марыя Іосіфаўна ўзгадвае з цеплынёй. Сярод іх былі і дзеці яе вучняў.\n– Што вам падабаецца ў вашай прафесіі?\n– Бачыць іскрынкі шчасця ў вачах дзяцей ад атрыманых новых ведаў. Я люблю сачыць за мэтанакіраванасцю і настойлівасцю вучняў, уменнем не пужацца складаных сітуацый. Канечне, радуюся выніку нашай агульнай з дзецьмі працы.\nВось, напрыклад, у мінулым годзе сталі выпускнікамі мае вучні пачатковых класаў, сярод якіх шэсць медалістаў. Цяпер ужо яны студэнты прэстыжных ВНУ.\nМенавіта з гэтымі вучнямі ў 2009-2012 вучэбных гадах наша ўстанова адукацыі была ўключана ў інавацыйны праект Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Укараненне мадэлі фарміравання сістэмнага мыслення вучняў пры арганізацыі ўрокаў і факультатыўных заняткаў». А ў 2015 годзе сярэдняя школа №1 увайшла ў топ-100 устаноў адукацыі Рэспублікі Беларусь па выніках цэнтралізаванага тэсціравання.\nМатэрыялы з вопыту працы настаўніцы і ўсёй сярэдняй школы №1 былі апублікаваны ў «Настаўніцкай газеце» і навукова-метадычным часопісе «Пачатковая школа». Па выніках анкетавання, назіранняў, аналізу дасягненняў вучняў адзначана станоўчая дынаміка развіцця, заўважана іх цікавасць па ўсіх прадметах. Павялічваецца і сярэдні бал.\n– Якія цяжкасці здараюцца ў вашай працы?\n– У першым класе гэта згуртаванне дзяцей з рознымі характарамі, тэмпераментам. Калі прыходзіць трыццаць вучняў, якія бачаць адзін аднаго ўпершыню, не заўсёды бывае проста. Пачынаецца праца па фарміраванні двух калектываў – вучнёўскага і бацькоўскага. Праз чатыры гады настаўнік бачыць велізарную розніцу паміж маленькімі вучнямі, якія прыйшлі ў першы клас, і тымі, што заканчваюць пачатковую школу.\nАкрамя гэтага, настаўніку пачатковых класаў даводзіцца развіваць усебакова сваіх падапечных: вучыць пісаць, чытаць, лічыць, маляваць…\nКаб паспяхова працаваць у гэтай прафесіі, у чалавека павінны быць асаблівыя якасці і навыкі. Неабходна быць высокакультурным, акуратным у знешнім выглядзе. Без прыгожай багатай мовы таксама не абысціся. Абавязкова трэба ўмець слухаць і чуць, разумець дзіця. Гэтую характарыстыку настаўніка я напісала менавіта з Марыі Іосіфаўны.\n– Праца настаўніка пачатковых класаў цесна звязана з творчасцю…\n– Я лічу, што настаўнік – гэта, у першую чаргу, артыст. Што б ні здарылася па-за сценамі школы, для сваіх дзяцей заўсёды трэба ззяць і зараджаць іх станоўчымі эмоцыямі.\nМая суразмоўца не аднойчы наведала Віцебскі абласны інстытут развіцця адукацыі, дзе праводзіла майстар-класы і заняткі на курсах павышэння кваліфікацыі для калег з іншых рэгіёнаў.\nЯна і зараз дзеліцца вопытам са сваімі калегамі, бо настаўнік-метадыст – гэта свайго роду настаўнік настаўнікаў, педагагічная эліта, якая аказвае істотны ўплыў на якасць адукацыі ў нашай краіне.\nМарыя Іосіфаўна ўдзельнічала ў эксперыменце па выхаваўчай працы «Арыенцір», працавала на эксперыментальнай пляцоўцы Міністэрства адукацыі па выкарыстанні шматмернай дыдактычнай тэхналогіі, удзельнічала ў розных канферэнцыях, фестывалях, семінарах, сярод якіх быў і міжнародны. Педагогу даводзіцца чытаць лекцыі ў Віцебскім інстытуце развіцця адукацыі.\nКаб атрымаць кваліфікацыю настаўніка-метадыста, трэба мець важкае рэзюмэ з публікацыямі за тры апошнія гады, глыбокі вопыт і нестандартны падыход да работы, удзельнічаць у конкурсах, здаць сур’ёзны экзамен, прайсці субяседванне…\nНа Лепельшчыне Марыя Іосіфаўна знайшла і сваё жаночае шчасце. З будучым мужам Андрэем Асоўскім пазнаёміліся ў рэстаране «Хваля», дзе ён граў у ансамблі. Пасля рамантычных сустрэч маладыя людзі вырашылі пажаніцца. Дзеці ўжо дарослыя, стварылі свае сем’і і нават падарылі чатырох унукаў. Дружнай сям’ёй любяць Асоўскія збірацца разам, каб паспытаць моцнай пары ў лазеньцы, прыгатаваць што-небудзь смачнае на вячэру і шчыра пагутарыць.\nАндрэй Аляксандравіч працуе галоўным механікам у ДЛГУ «Лепельскі лясгас». Па словах Марыі Іосіфаўны, у яе самы лепшы муж, сапраўдны гаспадар і майстар на ўсе рукі.\nУ вольны час жанчына завіхаецца на сваім невялікім прысядзібным участку, які знаходзіцца ў маляўнічым месцы. Тут жа, ля сваіх ружаў, педагог набіраецца энергіі і моцы, каб зноў у добрым настроі пайсці на працу, да сваіх вучняў, якія, дарэчы, сёлета пераходзяць у сярэдняе звяно школы.\nНа працягу ўсёй размовы я бачыла перад сабой шчаслівую жанчыну, якая з задавальненнем ідзе на працу і з выдатным настроем вяртаецца дадому. Ёй проста няма часу сумаваць: у школе яе чакаюць самыя лепшыя вучні, а дома – любімая сям’я.\n← Праздновать Купалье в Александрии в этом году планируют 11 и 12 июля\nС каждым годом Лепель приобретает все более привлекательный внешний вид →\nЛетнік у Домжарыцах гудзеў, як пчэльнік…\n28.06.2016 Лепельскi край Комментариев нет\nЯвным лидером на протяжении всей игры была первичка гимназии\n04.04.2017 Лепельскi край Комментариев нет


БАЖ патрабуе спыніць рэпрэсіі і неадкладна вызваліць журналістаў\nhttp://spring96.org/be/news/40696 2011 2011-01-14T21:13:00+0200 2011-01-14T21:13:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/baj-logo.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nРада ГА «БАЖ» выказвае рашучы пратэст у сувязі з масавымі парушэннямі правоў журналістаў і СМІ на працягу апошняга месяца, пачынаючы з 19 снежня 2010 года. Пераследы за свабоднае выказванне меркавання і гвалтоўнае ўмяшальніцтва ў рэдакцыйную дзейнасць некаторых выданняў працягваюцца і цяпер.\nПарушэнні прафесійных правоў журналістаў адбыліся, нягледзячы на звароты арганізацыі да Генеральнага пракурора і кіраўніцтва Міністэрства ўнутраных спраў і Міністэрства юстыцыі з заклікам забяспечыць законнасць у дачыненні да нашых калегаў.\nЯк мінімум, 27 журналістаў былі затрыманыя, больш за 20 журналістаў пацярпелі ад гвалтоўных дзеянняў супрацоўнікаў міліцыі, 10 журналістаў былі асуджаныя і прыцягнутыя да адміністратыўнага арышту на тэрмін ад 10 да 15 сутак. Шасцёра журналістаў і сябраў ГА «БАЖ» знаходзяцца пад вартай паводле абвінавачання ў арганізацыі масавых беспарадкаў і ўдзеле ў іх (арт. 293 Крымінальнага Кодекса РБ «Масавыя беспарадкі»). За кратамі ўтрымоўваюцца журналістка «Новой газеты» (Расія) Ірына Халіп, рэдактар сайта «Хартыя-97» Наталля Радзіна, публіцыст Аляксандр Фядута, рэдактар газеты «Товарищ», сябра Праўлення ГА «БАЖ» Сяргей Вазняк; сябра Рады ГА «БАЖ» Павел Севярынец і Дзмітрый Бандарэнка. Ім пагражае пакаранне да 15 год зняволення.\nПа ўсёй краіне ў кватэрах журналістаў і на офісах рэдакцый праводзяцца вобшукі, вымаецца тэхніка, неабходная для ажыццяўлення прафесійнай журналісцкай дзейнасці, супрацоўнікаў незалежных СМІ выклікаюць на допыты.\nВыманне носьбітаў інфармацыі і абсталявання журналістаў сведчыць пра спробы уладаў абмежаваць распаўсюд аб’ектыўнай інфармацыі аб падзеях 19 снежня 2010 года і наступных дзён. Усё гэта суправаджаецца прапагандысцкай кампаніяй па дыскрэдытацыі асобаў, затрыманых падчас прэзідэнцкіх выбараў і па іх заканчэнні, якая разгортваецца ў дзяржаўных сродках масавай інфармацыі з парушэннем заканадаўства аб СМІ, прэзумпцыі невінаватасці і прынцыпаў прафесійнай этыкі.\nРада ГА «БАЖ» патрабуе:\n1.\tНеадкладна вызваліць сябраў ГА «БАЖ», якія ўтрымліваюцца пад вартай.\n2.\tТэрмінова вярнуць журналістам і СМІ абсталяванне і носьбіты інфармацыі, забраныя падчас вобшукаў.\n3.\tСпыніць пераслед за выказванне меркаванняў у Беларусі; забяспечыць канстытуцыйнае права кожнага грамадзяніна Беларусі на атрыманне, захаванне і распаўсюд інфармацыі.\n14.01.2011 Тэгі: свабода слова, заявы


Франтишек Богушевич - Тралялёначка (на белорусском языке) » Книги читать онлайн бесплатно без регистрации\nNice-books » Книги » Проза » Русская классическая проза » Франтишек Богушевич - Тралялёначка (на белорусском языке)\nФрантишек Богушевич - Тралялёначка (на белорусском языке)\nТут можно читать бесплатно Франтишек Богушевич - Тралялёначка (на белорусском языке). Жанр: Русская классическая проза издательство неизвестно, год 2004. Так же Вы можете читать полную версию (весь текст) онлайн без регистрации и SMS на сайте Nice-Books.Ru (NiceBooks) или прочесть краткое содержание, предисловие (аннотацию), описание и ознакомиться с отзывами (комментариями) о произведении.\nФрантишек Богушевич - Тралялёначка (на белорусском языке) краткое содержание\nФрантишек Богушевич - Тралялёначка (на белорусском языке) - описание и краткое содержание, автор Франтишек Богушевич, читайте бесплатно онлайн на сайте электронной библиотеки Nice-Books.Ru\nТралялёначка (на белорусском языке) читать онлайн бесплатно\nТралялёначка (на белорусском языке) - читать книгу онлайн бесплатно, автор Франтишек Богушевич\nКазаў i наш Юдка-каваль, што i яму 100 рублёў вiнен, а плацiць не хоча; а вот жа Бартак адважыўся-тыкi яму ўсе свае грошы - семсот руб. - пазычыць, узяўшы облiг на паўтары тысячы. Тагды ўжо з ганаралам часта i гарбату пiў! Бывала, пехатой пойдзе да яго, а вернецца ў вялiкай панскай каламажцы, а спаткаўшыся з нашым братам на дарозе, здалёку крычыць: "Эй, з дарогi!"\nРаз увосень на сельскiм сходзе хацелi мы Бартку выбраць у сотнiкi i кажым: ён багаты, сын падрос i парабка можа наняць, дык яму латвей i службу адбываць; а то вот Янук Сакол, як пабыў сотнiкам, дык i гаспадарку звёў, а зямлю таму ж Бартку ў арэнду пусцiў! Няхай, кажым, цяпер i Бартак закаштуе чэсцi!.. Аж ён нам на гэта: "Ах вы, галадранцы, сякiя ды такiя, вы гэта мяне ў сотнiкi?.. Да я вас i так усiх у халодную пасаджу, як захачу, i па мордзе бiць буду; я вам, жабракам (а ён тыкi i парабiў нас жабракамi), кажа, не раўня: я сам цяпер пан - ганаралскi маёнтак купiў, - а на вас мне плюнуць, i не маеце права, хамуцi, мяне сюды i туды памыкаць! Я вам пакажу!.." Ажно страшна нам зрабiлася i паразяўлялiся мы, як дурнi: iншы шапку зняў, iншы так кланяўся, а ўсе замаўчалi. Так мы яго i не выбралi, а больш сталi баяцца.\nГэта ж было ўвосень каля ўсiх святых, а, дачакаўшы каляд, Бартак i сваю зямлю i Янукову Сакалову аддаў напалавiну. Мы ўжо ўвiдзелi, што тыкi i праўда - ён купiў маёнтак. На першага Юр'я перагнаў быдла да Замораўкi, а Прыбалдоў выехаў, як стаiць, з сям'ёй таго ж дня. Юдка-каваль горка плакаў, бо сто рублёў прапалi...\nБартак Сасок купiў ад Прыбалдова маёнтак са ўсiм дабыткам, з вазамi i карэтамi, а навет з вялiкiм, як конь, сабакай; але павiнен быў заплацiць даўгi i свае семсот рублей залiчыць; а даўгоў тых было цi мала: у банку тысяч трыццаць, то толькi працэнтаў дзве тысячы шторок трэба было заплацiць, а так людзям розным тысяч з дваццаць набралася.\nУ маi прыехаў судавы ўходчыну рабiць, i нас, суседаў, паклiкалi. Глядзiм мы, калi ўжо Бартак i Бартчыха з тым судавым разам абедаюць i навет кухар на стол падаець. Бартчыха ў чорнай панскай сукнi! На нашую пахвалёнку нiхто i не адказаў... Судавы, пратрымаўшы нас да вечара, прачытаў якiсь папер аб тым, што Бартак з Бартчыхай купiлi Замораўку, i мы пашлi па хатах, а яны панаваць засталiся. Бартак стаў стражэйшым панам ад ганарала: дзярэ за шкоды - жыць не можна, а крычыць, а лае, а па полi конна, як праўдзiвы ганарал, гарцуе... аж страх! Да касцёла, бывала, калi прыляцiць чацвёркай, а яна ў капялюху блiскучым з жоўтай стужкай i брыжыкамi, а наверсе, пане, сядзiць птушка як жывая, чыста ж сiваваронка, толькi што не закаўкае. Iдуць па касцёле, аж увесь народ азiраецца! А кожную нядзелю ў дварэ госцi: то станавы, то пiсар, то хвельчар, часам пасрэднiк, то сакратар з'ездавы, то судавы, а iншы раз i ўсе разам збяруцца, ды днёў тры ў карты гуляюць i п'юць - лепш як у таго праўдзiвага ганарала.\nА жаць як прыйшлося, дык на полi невясёла ў Барткi: жыта мала, а жней яшчэ меней: i не ўрадзiла, i жнеi дарагiя - плацiлi i па тры злоты!..\nБартак злуецца, а Бартчыха спацыруе сабе па садзе з парасончыкам. Не сцерпеў Бартак i кажа да жонкi:\n- Вот не шкодзiла б, каб Ваша, панi Каська, сярпок узяўшы, ды па загончыку прайшлася, замейце таго, што дарма па садзе дрыптаеш - а то жыта сыпiцца i грошы няма гэтак жнеям плацiць.\n- Вазьмi ж, васпан, касу ды па сенажатцы прайдзiся, тагды я ўжо апрану сукню ядвабную i капялюш з птушкай дый пайду жаць...\n- От жа пойдзеш i ў спаднiцы рабой i без капелюха! - скiпеўся Бартак.\n- Не дажджэш ты, - адказуе Бартчыха, - каб я, гэтакага маёнтку панi, ды пайшла...\nСлова за слова, ды давай вадзiцца!\nБартчыха ды калiсь у двары служыла i камiсару спадабалася, а злыя языкi па калiндару варожаць, што i старшы сын Бартчыхi надта паспяшыў радзiцца па шлюбе; камiсар i пасагу даў за ёй штосьцi 300 рублей, але можа то i брэшуць? Бартчыха была гумарыстая i не надта каб мужа дбала, а ўсё больш сваiм розумам жыла. Бадай цi не яна i пiлавала Бартку, каб маёнтак купiў? А купiў ён яго i на сябе i на жонку разам.\nДоўга яны гэтак вадзiлiся: i тыя нарадзiны першага сына ён спамiнаў, i свой пасаг яна спамiнала, спамiнала i тое, як на вяселлi камiсар казаў мужу, што Каська пакаёўкай была, дык раздалiкацiлася i ён не павiнен змушаць яе да цяжкай работы, а няхай за тыя 300 рублёў дзеўку павек найме...\nРазабрала Бартку аж па макаўку! Аж рыкнуў на жонку:\n- Вон, сякая-такая! Вон з кодлам сваiм: я тут пан, не ты панi!\n- Даўно, - кажа Каська, - я чакала ад цябе гэтага, i так хацела кiнуць, а цяпер i кiдаю!\n- Але, кiдай, ды iзноў у вёску, - адказаў Бартак.\n- I кiну, i ў вёску не пайду, - кажа Каська, - а хоць зараз Прыбалдоў за ахмiстрыню, як за паню, возьме да места...\nПазлавалiся, расплявалiся, так як хто зiмным перакiнуў, i разышлiся; а назаўтра Каську пёрлi два чорныя агяры да вакзала, каб ехаць да Прыбалдова. Бартак з той немарасцi кiнуўся ў гарэлачку, а далей стаў зiркаць на кабетак. Бывала, як хто аб жонцы спомне, што кiнула, дык аж счырванее.\n- Не вялiкая, - кажа, - наўда, што кiнула, ды i не так то кiнула, як я сам яе прагнаў.\nТак, бывала, хвалiцца ўсё, што прагнаў ды прагнаў, а людзям гэта i трэба.\nПачакаўшы гадок-другi, мы вiдзiм, што Бартак чыста перамянiўся, раздалiкацiўся: на полi не бывае, зiмой у месце гуляе... А раз вярнуўся ўжо i з паненачкай такой харошай, цянклявенькай, шталтам за губарнанку, а называў яе якойсьцi кузынкай i цалаваў пры людзях. А яна, тая кузынка, такая смяхотная ды вясёлая была, як бы вот паненачка праўдзiвая: нiчагусенька, бывала, не робе, толькi сабе бегае, выспевуе: "Тра-ля-ля, тра-ля-ля!" Або як калi асядлаюць ёй каня ў якоесьцi рагатае сядло, фурман сядзе на другога каня ў самы рабочы час, вот яна i гарцуе па дарогах, iншы раз вярстоў за 10 заб'ецца, конi ў пене, фурман падаб'ецца, яна ўсё "тра-ля-ля, тра-ля-ля..." Так мы яе i празвалi "Траляля".\nАле добрая была, вечны ёй пакой: бывала, хто ў вёсцы захварэе, то яна i па доктара пашле, i на лякарства дасць, i дзецям то па грушачцы, то па яблычку. Любiлi тыкi мы яе, гэту Тралялю.\nРаз за малым не ўсёй вёсцы прыпёрлi павесткi з акружнога аб тым, што жонка Барткава падала скаргу, што муж выгнаў яе з двара, што з другой жывець, што палавiну яе маёнтка забраў, па пяць тысяч на рок даходу цягне, а ёй нi гроша не даець... I давай нас цягаць па сведках: то ў кансыстор, то на следства, то проста ў суд акружны, гадоў за тры. Тым часам нашая Траляля захварэла i ў тры днi навек заснула, пакiнуўшы дзiцятка драбнюсенькае. Бартак зажурыўся, як за сцяну завалiўся: палавiну маёнтка Бартчыха адабрала, а другую прадалi з лiцытацыi за даўгi, i пашоў Бартак зноў у вёску, але суддзёй ужо нiколi не быў i ўсiм кланяўся. Не доўга, бедны, пабыў i тут, бо за штось у турму пасадзiлi... Там ён i ўмёр!\nБартчыха з рок на сваёй палавiне панавала, увосенi пажар амёў усе будынкi, а тут прад новым рокам банк прадаў i рэшту маёнтка. Так то скончылася панаванне Сасковае.\nТралялёначку ж тую бедную мы, злажыўшыся з душы па дзесяць грошы, аддалi, як сваё дзiця, да Марцiскi крывой на мамкi на рок, а далей не ведалi, што рабiць з беднай сiротачкай, дык ксёндз зыскаўся лiтасцiвы - узяў малую кузянятачку да старой арганiсцiхi i там ужо штось плаце, а яна гадуе i пацеры вуча; i расце паненачка, так гадоў ужо мусi з дзесятак мае; а такая вясёлая ды смяхотная, якраз жа Тралялёначка!\nПохожие книги на "Тралялёначка (на белорусском языке)", Франтишек Богушевич\nКниги похожие на "Тралялёначка (на белорусском языке)" читать онлайн бесплатно полные версии.\nВладимир Орлов - Гамсахурдзiя\nВячеслав Адамчик - Дзень\nМасей Седнев - I той дзень\nГерберт Уэллс -\nФрантишек Богушевич читать все книги автора по порядку\nФрантишек Богушевич - все книги автора в одном месте читать по порядку полные версии на сайте онлайн библиотеки Nice-Books.Ru.\nТралялёначка (на белорусском языке) отзывы\nОтзывы читателей о книге Тралялёначка (на белорусском языке), автор: Франтишек Богушевич. Читайте комментарии и мнения людей о произведении.


Апублікавана 25.03.2017 09:37\nПра тое, каб выправіць форму носа, задумваецца кожны другі чалавек на нашай планеце.\nАпублікавана 21.03.2017 08:56\nАдна з самых папулярных і модных школ у Расіі. Тут вы навучыцеся рабіць прыгожыя, ўстойлівыя і запатрабаваныя ў нявест вясельныя прычоскі і макіяж. У нас пануе прыемная творчая атмасфера і працуюць таленавітыя і вопытныя выкладчыкі.\nПадрабязней:Свадебные прически макияж\nПадрабязней:Магазин нижнего белья купить украина\nІмёны, якія маюць татарскае паходжанне. адрозніваюцца своеасаблівай прыгажосцю і сімвалізмам. Гэта імёны з старажытнай гісторыяй, і як у хлопчыкаў. так і ў дзяўчынак. яны цесна звязаны з падзеямі і выдатнымі асобамі ў лёсе татарскага народа. Усе гэтыя імёны аб'ядноўвае адно – яны татарскія па паходжанні.


Адкрыты дызайн Honor View V30, новы канкурэнт iPhone 11? | Androidsis\nУ апошні час Honor не спыняе ўкараненне прылад. Зусім нядаўна мы распавялі вам пра прыбыццё Honor 9X у Іспанію, наступны флагман кітайскай фірмы, і вось настала чарга Honor View V30, новая мадэль, якая толькі што прасачылася ў папулярнай сацыяльнай сетцы Weibo і якая хоча канкураваць з Apple і яе iPhone 11.\nБольш за ўсё таму, што новы тэлефон ад даччынай кампаніі Huawei мае знешні выгляд на задняй панэлі, які цалкам падобны на тэлефон амерыканскага вытворцы. Яго найбольш дыферэнцыруючы элемент? Менавіта гэты модуль Камера Honor View V30.\nГэта будзе канчатковы дызайн Honor View V30?\nВідавочна, што перад намі чуткі ці ўцечка інфармацыі, таму мы не можам гарантаваць, што гэта менавіта так рэальны вобраз З прылады. Але здаецца, што гэта было адфільтравана праз слайд таго, што можа быць унутранай прэзентацыяй прылады. Акрамя таго, мы бачым, што Honor View V30 будзе запушчаны ў 2020 годзе. Адзін з новых тэлефонаў для Сусветнага кангрэса мабільнай сувязі, які адбудзецца на апошнім тыдні лютага ў горадзе Барселона?\nМы можам пацвердзіць, што новы Honor View V30 будзе працягваць рабіць стаўкі на корпус з алюмінія і загартаванага шкла, як мы ўжо бачылі ў папярэдніх мадэлях. З іншага боку, у дадатак да падвойнай святлодыёднай успышкі мы знойдзем патройную сістэму камер. Фатаграфічны раздзел будзе мець паўсюдны 48-мегапіксэльны аб'ектыў Sony, а таксама шырокавугольны і тэлеаб'ектыў альбо датчык ToF, каб лепш захапіць глыбіню фатаграфій, якія мы збіраемся зрабіць.\nНарэшце мы таксама можам убачыць даступная каляровая палітра гэтага Honor View V30: чырвоны, шэры, сіні і чорны. Цяпер нам застаецца толькі пачакаць, пакуль вытворца пацвердзіць афіцыйную дату запуску гэтага тэлефона, хаця відавочна, што мы атрымаем уцечкі да яго прэзентацыі. І, як заўсёды, мы будзем тут, каб даць вам усю інфармацыю пра гэта.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Huawei » Адкрыты дызайн Honor View V30, новы канкурэнт iPhone 11?\nПрынамсі, вы маглі б папрацаваць шукаць новы лагатып брэнда, які, дарэчы, змяніўся амаль год таму!\nPWN2OWN Вы чулі пра конкурс хакераў?\nГэта 12 гульняў, з дапамогай якіх выйдзе Google Stadia


Прафесар Сяргей Габрусевіч з Верхаўлян — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n17.12.2017 26.08.2018 irina250Комментарии on Прафесар Сяргей Габрусевіч з Верхаўлян\nПрафесар Сяргей Аляксандравіч Габрусевіч, як удумлівы даследчык і аўтар шматлікіх навуковых прац, шырока вядомы не толькі на Беларусі, але і далёка за яе межамі. Ён неаднаразова прымаў удзел у міжнародных навуковых канферэнцыях і сімпозіумах у Расіі, Польшчы, Чэхіі, на якіх абмяркоўваліся пытанні гісторыі і развіцця культуры славянскіх народаў. А ў 2010 годзе прымаў удзел у І з’ездзе вучоных Беларусі.\nСяргей Аляксандравіч Габрусевіч нарадзіўся 9 верасня 1936 года ў вёсцы Верхаўляны. Рана асірацеў, яго бацьку, як і ўсіх верхаўлянскіх мужчын, немцы расстралялі ў 1942 годзе. У сям’і ён быў старэйшым з мужчын, спазнаў с маленства смак сірочага хлеба. З 10 гадоў хадзіў з канём па сваёй палосцы – баранаваў і драпачаваў, а ў 14 гадоў ужо араў і сеяў, выціраючы рукавом і пот, і слёзы, і радуючыся аксамітавай руні ўзыходзячага жыта. Сярэднюю адукацыю юнак атрымаў у Малабераставіцкай сярэдняй школе, якую скончыў у 1954 годзе. Працаваў загадчыкам хаты-чытальні, тры гады служыў у Савецкай Арміі. У 1957-1960 гадах быў брыгадзірам у калгасе імя Леніна ў Алекшыцах.\nВышэйшую адукацыю Сяргей Габрусевіч атрымаў на гісторыка-філалагічным факультэце Гродзенскага педагагічнага інстытута імя Янкі Купалы. Падчас вучобы ён узначальваў камітэт камсамола інстытута, працаваў лабарантам кафедры педагогікі. У 1964 — 1965 гадах, будучы яшчэ студэнтам дзённай формы навучання, ужо загадваў вучэбнай часткай інстытута. Пасля заканчэння інстытута – асістэнт кафедры філасофіі і палітычнай эканоміі, аспірант кафедры дыялектычнага матэрыялізму Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Леніна. Аспірантуру скончыў датэрмінова і ў 1970 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, а з восені 1969 года працаваў старшым выкладчыкам кафедры філасофіі і палітэканоміі педінстытута. Вучонае званне дацэнта на гэтай кафедры яму было прысвоена ў 1972 годзе.\nЗ 1973 года Сяргей Аляксандравіч – загадчык кафедры навуковага камунізму і палітэканоміі. З 1976 года ён працуе прарэктарам па навуковай рабоце, з 1986 года – прарэктарам па навучальнай рабоце, прафесарам кафедры беларускай культуры, потым – загадчыкам і прафесарам кафедры беларускай культуры.\nВучонае званне прафесара па кафедры сацыяльна-палітычных тэорый і паліталогіі Сяргею Габрусевічу прысвоена ў 1990 годзе.\nУ 90-я гады мінулага і пачатку гэтага стагоддзя прафесар С. А. Габрусевіч плённа працуе на ніве нацыянальнай культуры. Ён быў членам Пленума Савецкага Фонду культуры (Масква), членам Прэзідыума Беларускага Фонду культуры, старшынёй Гродзенскага абласнога аддзялення Беларускага Фонду культуры. У 1994-1995 гадах заснаваў і рэдагаваў гісторыка-культурны часопіс «Свіцязь». С. А. Габрусевіч, як рэдактар і вучоны, сумеў згуртаваць вакол часопіса здольных маладых навукоўцаў, якія друкавалі на яго старонках цікавыя матэрыялы па гісторыі культуры Гродзеншчыны (у тым ліку і Бераставіччыны) і культуры беларускага замежжа.\nС. А. Габрусевіч — аўтар больш за 100 навуковых прац па тэорыі пазнання, тэорыі і гісторыі беларускай культуры. Сярод яго навуковых прац вылучаюцца манаграфіі «Гродна. Гістарычна-эканамічны нарыс», «Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы» , «Прафесар Ігнат Анацэвіч. Жыццё і спадчына», а таксама вучэбныя дапаможнікі «От деловой игры до профессионального творчества», «Педагагічная практыка студэнтаў», «Гісторыя беларускай культуры» і іншыя. Некаторыя з іх напісаны ў суаўтарстве з калегамі.\nПрафесар С. А. Габрусевіч – таленавіты публіцыст і лектар, Ганаровы прафесар Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. Ён, па словах прафесара ўніверсітэта А. М. Пяткевіча, вылучаўся глыбінёй філасофскага мыслення, шырокім кругаглядам у галіне нацыянальнай і сусветнай культуры, пранікліва-паэтычным успрыманнем жыцця і рэчаіснасці. Усё гэта ў спалучэнні з багатым практычным вопытам рабіла яго прызнаным экспертам у многіх аспектах шматграннага ўніверсітэцкага жыцця.\nАле мала хто ведае, што Сяргей Габрусевіч у юнацтве пісаў вершы, якія друкаваліся ў раённай, абласной і ў рэспубліканскіх газетах. У свой час ім давалі добрую ацэнку Васіль Быкаў і Рыгор Барадулін.\nСвае вершы Сяргей Габрусевіч пачаў “складваць”, як гаварыў ён сам, дзесьці ў 5-ым класе. Спачатку іх размяшчалі ў насценнай газеце, потым некаторыя з іх друкаваліся ў піянерскіх газетах. А ў 9-10-ых класах некалькі вершаў было надрукавана ў раённай газеце “Знамя Советов”.\nНеяк так атрымалася, што ў другой палове 1950-х гадоў – яшчэ будучы школьнікам – я гасцяваў у дваюраднага брата ў Алекшыцах. І трапіла мне ў рукі раённая газета з “Літаратурнай старонкай”. Там было і некалькі вершаў Сяргея Габрусевіча. Іншых вершаў не памятаю, а вось адзін з іх пад назвай “Счастье” на мяне зрабіў вялікае ўражанне. Я яго нават вывучыў на памяць і некалькі разоў дэкламаваў са школьнай і клубнай сцэны.\nАсабіста мы пазнаёміліся з Сяргеем ужо пасля вяртання яго з арміі, а потым – у 1966-69 гадах – мы сустракаліся на пасяджэннях літаратурнага аб’яднання пры “Гродзенскай праўдзе”. На гэтых паэтычных вячорках аўтары чыталі “свае тварэнні”, а потым іх абмяркоўвалі. Вынікі падводзіў кіраўнік літаратурнага аб’яднання, літаратурны кансультант “Гродзенскай праўды”, малады пісьменнік Васіль Быкаў. Ён рабіў гэта тактоўна, але добра памятаецца, што вершы Сяргея Габрусевіча, Дануты Загнетавай, Уладзіміра Шурпы, Аляксея Дземідовіча, Гаўрыіла Шутэнкі ён часта хваліў, хаця і крытыкі таксама хапала. На адным з пасяджэнняў быў Рыгор Барадулін, тады ўжо вядомы паэт, які прыехаў з Мінска, каб пазнаёміцца з гродзенскай творчай моладдзю і ўзяць што-небудзь для публікацыі ў сталічных часопісах. Ён таксама даў станоўчую ацэнку вершам гэтых паэтаў.\nМожна сказаць, што паэзія была юнацкім захапленнем Сяргея Габрусевіча. Пасля аспірантуры ён цалкам аддаецца навуковай і педагагічнай дзейнасці, і дзесьці толькі ў апошнія гады жыцця ён зноў звярнуўся да паэзіі. Пісаў ужо на беларускай мове і больш за ўсё “санеты”, а таксама займаўся літаратурнай апрацоўкай сваіх успамінаў. А ўспамінаць было пра што: ён сустракаўся і сябраваў з вядомымі пісьменнікамі, навукоўцамі, мастакамі і артыстамі.\nС. А. Габрусевіч неаднаразова бываў на Бераставіччыне і ахвотна сустракаўся з землякамі на літаратурных вечарах і святочных мерапрыемствах. У свой час прымаў удзел ва ўрачыстым адкрыцці мемарыяльнай дошкі на раённай бібліятэцы, сустрэўся з яе работнікамі і чытачамі, удзельнічаў у падрыхтоўцы і правядзенні святочнага вечара ў Алекшыцах, прысвечанага юбілею мясцовага калгаса. Прымаў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і правядзенні навуковай канферэнцыі, прысвечанай жыццю і творчасці ўраджэнца Малой Бераставіцы, прафесара Віленскага ўніверсітэта І. С. Анацэвіча і выданнем яе матэрыялаў асобнай кнігай.\nЯк успамінаў былы старшыня мясцовага калгаса М. Я. Мешчаня, Сяргей Аляксандравіч, працуючы брыгадзірам, праявіў сябе здольным арганізатарам, які добра ведаў псіхалогію мясцовых людзей. Многія нават думалі, што ён прысвяціць сябе рабоце ў сельскай гаспадарцы і прарочылі пасаду старшыні.\nПрафесар гродзенскага ўніверсітэта А. М. Пяткевіч называў нашага земляка “жывой энцыклапедыяй”, чалавекам глыбока інтэлігентным, удумлівым, патрабавальным да сябе і паважлівым да людзей.\nУ Сяргея Аляксандравіча Габрусевіча было яшчэ шмат задумак і планаў. Але на 77-ым годзе яго жыццё раптоўна абарвалася падчас выступлення ў аўдыторыі. Гэта было ў 2013 годзе.\n20.07.2017 26.08.2018 irina


Даруй, сынок! — Могилевский район Новости. Приднепровская нива. Новости Могилева и Могилевского района\n15.02.2012 63 pniva_web 0 Comment\nСівыя пасмачкі валасоў выбіліся з-пад хусткі, пот градам каціўся, перамешваючыся са слязьмі, і ручайкі цяклі па дробных бароздках, якія праклалі маршчыны на схуднелым твары. Узбегла на пагорак (адкуль толькі сіла ўзялася?) i стала перад трактарам, засланяючы сабою дрэва. Бульдозер рэзка рвануў назад і спыніўся. — Ты што, старая? — Не бачыш, куды прэшся? Звар’яцела? — крыкнуў хлопец, вылазячы з кабіны трактара. — Перакур, хадзі сюды! — паклікаў ён свайго памочніка, маладога кірпатага дзецюка з доўгімі рудымі, як у дзяўчыны, валасамі. — Хлопчыкі, даражэнькія, не чапайце дубок, то ж сынок мой, Іванка, — скрозь слёзы прасіла жанчына. — Сапраўды, звар’яцела, — пацвердзіў свае словы трактарыст, — дрэва сынам называе… Ці ж нам гэта дрэва патрэбна? Загадаў старшыня, вось і валім. — А па мне няхай бы яно хоць трыста гадоў стаяла, — нібыта апраўдваючыся, сказаў памочнік, — а мо, і лепей будзе — разраўняем бугор, пшаніца тут закалосіць… Хлопцы завялі паміж сабой гаворку яшчэ аб нечым, а яна неяк адразу абмякла, адчула, што ні кроплі сілы не засталося ў яе целе, апусцілася на зямлю, каля дуба, ціхенька гладзіла шурпатую кару дрэва такою ж шурпатаю мазолістай рукой: «Ты памятаеш?..» Перад вачыма ўсплыло, як садзіла гэты дубок разам з бацькам. «Вось будзе тваім вартавым, Марыйка», — успомніла бацькавы словы. Здаецца, зусім нядаўна было, а колькі часу прайшло. Загінуў на вайне бацька, а дубок стаяў, нібы помнік мінуламу. I вось ужо з мужам Пятром прыйшлі яны сюды. Такія радасныя, шчасцем свяціліся. Ды зусім кароткім было яно, тое шчасце… Нават і не верыцца, што жыло некалі ў сэрцы тое трывожна-шчымлівае пачуццё, якое завецца каханнем. Не паспелі маладыя намілавацца — вайна яшчэ раз напомніла аб сабе, праз шмат гадоў. Выбух на полі скалануў яе сэрца. Загінуў Пятрок, выратоўваючы дзяцей, якія знайшлі заржавелую міну і хацелі яе разабраць. Колькі слёз праліла яна тады тут, каля дрэва, колькі праклёнаў паслала небу. Але трэба было жыць, бо на руках застаўся сынок, кропля ў кроплю падобны да Пятра. Расло дрэва, падрастаў і сын. Разам з Іванкам прыходзілі яны сюды, падоўгу сядзелі, марылі аб тым, як сын закончыць школу, паступіць у лётнае вучылішча. А мо, калі-небудзь будзе пралятаць над вёскай, і яму будзе відзен іх дуб… I ў радасці, і ў горы пры-ходзіла яна да дрэва. Дуб быў для яе жывой істотай, з якой яна магла гаварыць, дзе магла аблегчыць сваю душу. Тут з радасцю і здзіўленнем першы раз убачыла свайго сына з дзяўчынай. Радасць была ад таго, што не толькі яна адна любіць свайго Іваначку, і здзіўленне: «Няўжо яе сын ужо такі дарослы?». А потым слёзы, гора, якое ўвайшло ў яе хату са словам «Афганістан». Тут, каля дрэва, сын абняў яе ў апошні раз і сказаў: «Не плач, мама, я хутка вярнуся! А ты, — звярнуўся ён да дуба, — глядзі, не дазваляй маці сумаваць. Застаешся за мяне…» Якою радасцю свяціліся яе вочы, калі прынесла сюды фотаздымак, на якім сын быў зняты ў вайсковым адзенні: «Глядзі, які ён у мяне дужы і прыгожы». Потым — чаканне і доўгія бяссонныя ночы. I ў дождж, і ў спёку падымалася яна на пагорак і малілася, малілася, каб сын вярнуўся жывы і здаровы. Ёй здавалася, што адсюль, з вышыні, хутчэй дойдуць да Бога яе словы. Але ішоў час — і ніводнай вестачкі. I вось аднойчы… У хату зайшоў старшыня калгаса. Ён быў нейкі не такі як заўсёды, перамінаўся з нагі на нагу і ніяк не мог пачаць гаворку. «Што гэта з ім?» — мільганула думка. I тут толькі заўважыла ў яго руках паперку і ўжо не магла адвесці ад яе вачэй. Жудасць апанавала ўсё яе нутро, калі пачула: «Трымайся, маці…» Потым, як у нейкім страшэнным непатрэбным сне: такі нудны і непрыемны голас старшыні, яна ніяк не можа зразумець, што ён гаворыць. I гул, надакучлівы гул у галаве: «Прапаў без вестак…» Ішоў час. Кожны дзень у адну і тую гадзіну выходзіла яна сустракаць паштальёна, моўчкі стаяла каля веснічак, калі ён (у каторы раз) абыходзіў яе хату. Потым, цяжка перастаўляючы ногі, ішла на пагорак. Тут было спакойна і ціха. Зрэдку падасць голас птушка ды ціха-ціха шапаціць лісцё. «…Дзень добры, сынку. Ізноў вясна прыйшла, а ты ўсё не вяртаешся. Якая прыгажосць навокал, як пахне маладая траўка, а цябе ўсё няма. Ленка твая пайшла ўжо замуж. Летась, на другі дзень стрэчання вяселле спраўлялі… Я здалёк дзівілася. Ты не крыўдуй, сынок, на яе, яна доўга цябе чакала. Тры гады пасля той страшэннай весткі… А ты ведаеш, колькі дзяўчат павырастала? Ды такія ўсе прыгожыя, як кветкі ў лузе. Знойдзем і табе нявесту, ты толькі вяртайся хутчэй, сынок!». Усё мінулае праплыло ў яе перад вачыма за нейкія хвіліны. Там, ва ўспамінах, было ўсё яе жыццё. Вывеў з задумення голас трактарыста: «Ну што, старая, адпачыла крыху і хопіць, ідзі дадому, а нам працаваць трэба!». Нейкімі шклянымі ад застылых слёз вачыма глядзела яна на хлопцаў, нават не супраціўлялася, калі тыя пад-нялі яе за рукі з зямлі і адвялі ўбок, далей ад дрэва. Толькі з’явілася нейкае новае адчуванне велізарнай пустэчы ў душы і сэрцы, якую раптам запоўніў рэзкі гул трактара… Пад націскам бульдозера затрашчалі карані, дрэва па-хілілася, але ўсё яшчэ ўпарта прадаўжала трымацца за жыццё. Стогн запоўніў наваколле і яшчэ — трэск галля… Ёй здалося, што гэта не карані вырываюць з зямлі, а рвуць яе жылы, яны напружваюцца і трашчаць, выдаючы стогн. Неймаверны боль сцяў усё цела. Паплыў перад вачыма кудысьці бульдозер, закружылася дрэва ўсё хутчэй і хутчэй. «Ды гэта ж не дрэва, гэта твар сына. Гэта ж Іванка, жывы і здаровы!..» I не чула ўжо яна, як сухія, патрэсканыя губы прашапталі: — Даруй, сынок!..\n← О государственных пособиях\nОй, мороз, мороз… →


Беспрэцэдэнтныя санкцыі супраць Расеі ўхвалілі ў Камітэце Сэнату ЗША\n13 сакавік 2014, 07:18\nКамітэт па замежных справах Сэнату ЗША прыняў законапраект аб дапамозе Украіны і санкцыях супраць тых, хто нясе адказнасьць за парушэньне сувэрэнітэту гэтай краіны.\nЗаконапраектам, за які прагаласавала пераважная большасьць сябраў камітэту, прадугледжваецца наданьне Ўкраіне крэдытных гарантыяў на суму ў 1 мільярд даляраў. Адміністрацыі прэзыдэнта Абамы дадзены паўнамоцтвы ўжываць санкцыі супраць тых расейскіх і ўкраінскіх афіцыйных асобаў, якія датычныя да парушэньня тэрытарыяльнай цэласнасьці Ўкраіны, а таксама да карупцыі і парушэньняў правоў чалавека ў гэтай краіне.\nСярод захадаў, якія прапануе прыняць сэнацкі камітэт — забарона на ўезд гэтых асобаў у ЗША і замарожваньне іх рахункаў у амэрыканскіх банках. Цяпер гэты дакумэнт павінен абмяркоўвацца на пасяджэньні Сэнату поўнага складу. Паводле амэрыканскіх СМІ, гэта можа адбыцца ўжо на гэтым тыдні. Раней аналягічны законапраект быў ухвалены Палатай прадстаўнікоў Кангрэсу ЗША. Калі за яго прагаласуе большасьць сэнатараў, дакумэнт будзе перададзены на подпіс прэзыдэнту ЗША Бараку Абаму.\nНа мінулым тыдні Абама заклікаў да аказаньня Ўкраіне эканамічнай дапамогі, а таксама выдаў дырэктыву, якая закладвае праўную аснову для прымяненьня санкцыяў супраць расейскіх і ўкраінскіх афіцыйных асобаў і ўстановаў, якія нясуць адказнасьць за парушэньне тэрытарыяльнай цэласнасьці і сувэрэнітэту Ўкраіны.\nУ сераду дзяржсакратар Кэры паведаміў аб тым, што ён па просьбе прэзыдэнта Абамы сустрэнецца ў пятніцу ў Лёндане зь міністрам замежных справаў Расеі Сяргеем Лаўровым. Мэта паездкі, паводле словаў Кэры, складаецца ў тым, каб даць расейскаму боку варыянты дзеяньняў, якія, на думку ЗША, дапамогуць вырашыць канфлікт з улікам інтарэсаў усіх бакоў і ў рамках міжнароднага права.


У Японіі рэкамендавана эвакуацыя 9 мільёнам | Новы Час\nАкрамя таго, па дадзеных тэлеканала, эвакуацыя ўжо абвешчаная для 1,6 мільёна чалавек у прэфектурах Фукусіма, Тацігі, Гумма, Сайтама, Тыба, Токіо, Канагава, Яманасі і Нагана. Яшчэ каля 9,23 мільёна чалавек атрымалі рэкамендацыі эвакуіравацца.\nРаней з-за тайфуну ў Японіі без электрычнасці засталіся 50 тысяч дамоў. Паводле інфармацыі NHK, без святла апынуліся 27 тысяч дамоў у прэфектуры Тиба, у прэфектуры Канагава - 23 тыс. Дамоў, таксама адзначалася адключэнне ў раёнах прэфектуры Ібаракі.\nПа дадзеных Японскага метэаралагічнага агенцтва, тайфун рухаецца з хуткасцю 35 км / г. Парывы яго ветру могуць дасягаць 60 м / с.\nПа дадзеных тэлеканала NHK, яшчэ трое чалавек прапалі без вестак у прэфектурах Сідзуока і Гумма, і як мінімум 60 чалавек у 23 прэфектурах атрымалі траўмы.\nЗ-за тайфуну быў скарочаны расклад хуткасных цягнікоў «сінкасэн» і прыпыненыя многія электрычкі ў Токіо. Авіякампаніі Nippon Airways і Japan Airlines адмянілі амаль усе ўнутраныя рэйсы, запланаваныя на суботу ў такійскіх аэрапортах Ханэда і Нарыта. Больш за тое, аэрапорт Нарыта цалкам прыпыніў сваю працу ў сувязі з тайфунам.\n11 кастрычніка метэаролагі папярэдзілі, што тайфун «Хагібіс» будзе супастаўны з тайфунам «Іда», які абрынуўся на краіну 61 год таму. Яго ахвярамі сталі больш за 1,2 тысяч чалавек. Сіноптыкі прагназавалі моцны вецер 12 і 13 кастрычніка пераважна на ўсходзе краіны. Адзначалася, што тайфун прынясе з сабой рэкордна моцныя дажджы.


Алеся Залеўскага збіраюцца судзіць за працу на “Белсат”\nhttps://spring96.org/be/news/71125 2014 2014-05-20T07:26:28+0300 2014-05-20T07:26:28+0300 2014-05-20T07:26:28+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/belsat1.jpg\nСуд па справе незалежнага журналіста меў адбыцца ў аўторак ў Карэліцкім раённым судзе. Пра гэта карэспандэнту па тэлефоне паведамілі ў самім судзе, не дасылаючы ніякай папярэдняй позвы.\nПа словах журналіста, у панядзелак на мабільны тэлефон ён атрымаў тэлефанаванне з Карэліцкага раённага суда Гродзенскай вобласці пра тое, што заўтра аб 11 гадзіне там будзе разглядацца адміністратыўны пратакол у дачыненні журналіста.\nПа словах прадстаўнікоў суда, у выпадку няяўкі журналіста, ён будзе дастаўлены ў суд з дапамогай міліцыі. Сам штатны супрацоўнік TVPАлесь Залеўскі ўпершыню чыў пра нейкую справу супраць сябе. Журналіст не знаёміўся з пратаколам і не атрымліваў якіх-кольвек позваў у міліцыю ці суд.\n– Калі мяне абвінавачваюць у працы без акрэдытацыі па адміністратыўным артыкуле 22.9, то міліцыянты павінны былі хаця б выклікаць мяне для складання пратакола і ўзяць тлумачэнні. Нічога гэтага зроблена не было, – распавёў Алесь прэс-службе ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”.\nУ выніку Алесь Залеўскі звярнуўся ў суд з хадайніцтвам аб пераносе працэсу, якое было задаволена. Цяпер слуханні па справе супраць журналіста маюць адбыцца 28 мая а 14:30.\nНагадаем, што апошнім часам у гродзенскай вобласці адбываецца хваля адміністратыўнага пераследу журналістаў. Так 4 красавіка “за незаконны выраб і распаўсюд інфармацыі” на 30 базавых велічынь быў аштрафаваны сябра ГА “БАЖ” Алесь Дзянісаў.\n15 мая падобны пратакол быў складзены яшчэ супраць аднаго журналіста – Андрэя Мялешкі.\n20.05.2014 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, свабода слова


Кузняцоў: Ні Ціханоўскі, ні Цапкала не здольныя сабраць 100 тысяч подпісаў\n11.05.2020 / 17:25 45\nЗаснавальнiк «Моцных навiн» Пятро Кузняцоў выказаўся на сваёй старонцы ў фэйсбуку пра будучую прэзідэнцкую кампанію.\nУжо цяпер няўзброеным вокам відаць, што галоўнымі дзейнымі асобамі будучай прэзідэнцкай кампаніі, акрамя самога Лукашэнкі, стануць Ціханоўскі і Цапкала.\nКарціна — любата. Ёсць дзейны кіраўнік, ён — «усенародна абраны» і такім і застанецца. Ёсць «вулічны граміла» ў асобе Ціханоўскага, і ёсць паважаны кандыдат, з вопытам і бэкграўндам, тыпу з наменклатуры, для ўмеранага, удумлівага і баязлівага абывацеля, які будзе запэўніваць сябе, што, прагаласаваўшы за Цапкалу, ён ужо здзейсніў пратэст супраць рэжыму.\nКарціна настолькі прыгожая, што ўсе астатнія персанажы ў ёй бачацца проста статыстамі.\nАднак ёсць адзін момант. Ні Ціханоўскі, ні Цапкала, ні нават яны разам не здольныя сабраць подпісы за сваё вылучэнне кандыдатам у прэзідэнты.\nЗбор подпісаў — гэта пякельная праца, у якой спалучаецца і велізарная фізічная нагрузка хаджэння па кватэрах або стаяння ў пікетах і проста каласальны псіхалагічны прэсінг вострых стасункаў на палітычныя, бытавыя і жыццёвыя тэмы з зусім рознымі, часам і неадэкватнымі людзьмі.\nКаб сабраць 100 000 подпісаў, неабходна не толькі разгарнуць штабы ва ўсіх абласных гарадах (як мінімум), але і мець не менш за 3000 чалавек, якія будуць рэальна кожны дзень хадзіць па кватэрах па ўсёй краіне, а не проста лічыцца ў спісах. Гэта значыць, 3000 байцоў з жалезным характарам, дубовым дахам і, не пабаюся гэтага слова, спецыяльнай падрыхтоўкай.\nНабраць такую каманду за тыдзень праз інтэрнэт катэгарычна немагчыма. Такія каманды фармуюцца гадамі праз удзел у самых розных кампаніях. І такая каманда сёння ў Беларусі можа быць сфарміравана толькі з рэсурсаў усіх апазыцыйных дэмакратычных партыяў. Там, на ўсіх, столькі менавіта такіх людзей і набярэцца.\nПартыі і арганізацыі тытульнай апазіцыі ўдзельнічаюць у электаральных кампаніях з разу ў раз па прынцыпе «на працу», фарміруючы адпаведны касцяк. Дапамагае ім у гэтым і рэжым, звальняючы самых заўзятых, асуджаючы іх на статус вечна беспрацоўных — для такіх людзей выбары становяцца рэальным момантам падзарабіць хоць трохі грошай на тых самых подпісах, і яны гатовыя працаваць.\nІ вось цікавы расклад. Тая самая тытульная апазіцыя, якая тэарэтычна яшчэ можа сабраць тыя самыя 100 000 подпісаў, яна сёння фактычна ў палітыцы аўтсайдар — настолькі яна скампраметаваная, дэматываваная і надакучыла.\nГалоўныя дзейныя асобы, паўтаруся, сабраць подпісы за сябе рэальна, па-сапраўднаму, не ў стане. Перакупіць апазіцыйны актыў так хутка таксама мала рэальна — гэта велізарны кавалак працы, усіх іх падняць і з кожным пагаварыць.\nАдчуванне, што сцэнарысты падрыхтавалі нам ідэальную імітацыю і шоу, з выразнымі ролямі і акцёрамі на гэтых ролях. У стагоддзе цыфравізацыі і дыджыталізацыі для таго, каб рэалізаваць гэтае шоу, аказаліся не патрэбныя структуры, актывісты, вопыт і напрацоўкі і да таго падобнае. Спатрэбіўся добры піяр, абмеркаванне ў фэйсбуку, адпаведны запыт на новых асоб.\nІнтрыга асабіста для мяне застаецца толькі адна: зарэгіструюць ці не зарэгіструюць Ціханоўскага. Гэта цікава, таму што яго нерэгістрацыя будзе азначаць, што ён будзе ганяць па Беларусі і збіраць свае сустрэчы і мітынгі па-за прававым полем, а гэта значыць, што КДБ і АМАП будуць працаваць на расслабоне, знішчаючы пратэстны патэнцыял грамадства патроху.\nЯго рэгістрацыя будзе азначаць, што на працягу кампаніі ён будзе накручваць людзей спакойна, і ўладзе, з высокай доляй верагоднасці, прыйдзецца душыць гэтую справу ўжо на плошчы адным маштабным ударам (што, па-мойму, для іх з'яўляецца рызыкай).\nУ сітуацыі ж, калі загадзя вядома аб няздольнасці галоўных дзейных асоб выканаць фармальную ўмову ў 100 тысяч подпісаў (уласна, пачынаючы з 2006 года ніхто яе не выконваў ні разу), менавіта рэгістрацыя або нерэгістрацыя таго ці іншага кандыдата будзе азначаць, які менавіта сцэнар выбіраюць улады.\n12.05.2020 / 14:25\n⤷ Спартовец, лічыцца, што разумныя вучацца на чужых памылках, а дурні на сваіх. Сёння можна лёгка знайсьці інфармацыю пра тое, кем былі да лугандона безлер, платніцкі, губараў і інш. І як там усё пачыналася. Але бедарусам свая апазіцыя абрыдла, захацелася нешта новенькага, абы самім заставацца на канапе. Ну-ну..\n12.05.2020 / 23:32\n⤷ Эхо, Помедленней, пожалуйста, я записываю...))) Як я разумею, ты не кандыдат на масоўку і штосці хацеў прапанаваць. Ну дык давай, не саромейся, развівай сваю думку далей. Што ты напісаў тут вышэй - чыстай вады папулізм. Трэба канкрэтныя прапановы ці дзеянні. Плошча 2006, 2010 - паўстанні беларускага народа, задушаныя акупацыйным рэжымам. Гэта канкрэтныя дзеянні, наша гісторыя і мы ведаем яе герояў. Прапануеш Плошчу 2020 ці што????\n12.05.2020 / 23:39\n⤷ Змт,мне здаецца, што табе трэба схадзіць на медкамісію... Дарэчы, ты можаш ажыццявіць свае мары і аказацца ў адной палаце з царом. У яго дыягназ ..... пастаўлены, а ў цябе яшчэ не. Не адкладай з візітам да доктара...\nБабарыка: Прашу прабачэння за недастаткова дакладны адказ. Не бачу ніякіх перадумоў нават абмяркоўваць адзіную валюту 70


Тарасу Сургану далі 9 сутак арышту\n23 красавік 2010, 21:32\nТарас Сурган сёньня ў судзе.\nЗа ўдзел у несанкцыянаванай акцыі судзьдзя Іна Грабоўская прысудзіла актывісту «Маладой Беларусі» арышт на 9 сутак. У ізалятары ўжо адбываюць арышты паплечнікі Тараса Сургана — Сяргей Каваленка і ягоны брат Віталь.\nСуд разглядаў міліцэйскі пратакол, складзены на Тараса Сургана 20 красавіка — пасьля таго як ягоны сябар Сяргей Каваленка правёў акцыю з выкарыстаньнем бел-чырвона-белага сьцяга каля Кастрычніцкага райсуду.\nАктывіст і не адмаўляў, што прыходзіў у суд падтрымаць Сяргея Каваленку, якога ў той дзень меліся судзіць за вывешваньне бел-чырвона-белага сьцяга на гарадзкой ёлцы, што разам зь іншымі крычаў «Жыве Беларусь!» і разам з Каваленкам стаяў пад сьцягам.\nАднак Тарас Сурган катэгарычна ня згодны з абвінавачаньнем у дробным хуліганстве, за якое на яго таксама склалі пратакол у дзень акцыі. Міліцыянты запісалі, нібыта ён і брат Сяргея Каваленкі Віталь спраўлялі патрэбу ў грамадзкім месцы.\nСпадар Сурган заявіў хадайніцтва, каб судзьдзя зрабіла запыт на прагляд матэрыялаў, зьнятых камэрамі відэаназіраньня на будынку КДБ. Гэты будынак — суседні з тым, дзе яго і малодшага брата Сяргея Каваленкі Віталя затрымалі. Судзьдзя Іна Грабоўская адмовіла актывісту, аднак пазьней усё ж задаволіла такое самае хадайніцтва адваката Вячаслава Праскаловіча.\nНа хадайніцтва адваката таксама будзе запатрабаваны так званы «бартавы журнал» — пералік выклікаў супрацоўнікаў міліцыі на службовай машыне. Бо Тарас Сурган цьвердзіць, што за ім і Віталём Каваленкам міліцыянты хадзілі некалькі гадзін, першы чым затрымалі за тыя самыя патрэбы. Актывіст пэўны, што сачыць за імі пачалі яшчэ каля будынку суду і ўрэшце проста выдумалі нагоду для затрыманьня.\nПрацяг судовага разбору наконт дробнага хуліганства адбудзецца ўжо пасьля таго, як Тарас Сурган адседзіць «суткі». Адбываць арышт яго павезьлі адразу з суду. У ізалятары часовага ўтрыманьня, дзе адбываюць кароткатэрміновыя арышты, ужо знаходзяцца ягоныя паплечнікі. 21 красавіка судзьдзя Іна Грабоўская пакарала арыштамі Сяргея Каваленку — на 7 сутак, і ягонага брата Віталя — на 6 сутак.\nТарас Сурган: “Няма закону, які забараняе бел-чырвона-белы сьцяг!”\nСтарэйшаму Каваленку — 7 сутак арышту, малодшаму — 6 сутак і штраф


Чаго заслугоўвае Луі Селін? | Новы Час\nЛуі-Фердынанд Селін (сапраўднае прозвішча Дзетуш) — французскі пісьменнік, лекар па адукацыі. У 1932 годзе выйшаў яго раман «Падарожжа на край ночы» (Voyage au bout de la nuit), які меў аглушальны поспех і быў адразу ж перакладзены практычна на ўсе мовы свету. Аднак далейшы лёс пісьменніка склаўся трагічна. Апублікаваныя на мяжы 1930–1940-х гадоў антысеміцкія памфлеты замацавалі за Селінам рэпутацыю антысеміта, расіста і чалавеканенавісніка. У канцы другой сусветнай вайны абвінавачаны ў супрацоўніцтве з акупацыйнымі ўладамі пісьменнік быў змушаны бегчы за мяжу. У Даніі яго змясцілі ў турму. У 1951 годзе па амністыі ён вярнуўся ў Францыю і фактычна да канца жыцця практыкаваў у якасці лекара для бедных.\nПра Селіна зноў пачалі казаць літаральна напярэдадні ягонай смерці, калі выйшла два тамы яго аўтабіяграфічнай трылогіі «З замка ў замак» і «Поўнач». Апошняя частка трылогіі выйшла праз восем гадоў пасля смерці пісьменніка, у 1969 годзе. А ў 1970-я, калі перажывала бум андэграўндная літаратура, яе флагман — Чарльз Букоўскі — назваў Селіна сваім настаўнікам. Па тыражах Селін уваходзіць у тройку самых папулярных французскіх аўтараў ХХ стагоддзя. У гэтым плане ідэя адсвяткаваць гадавіну смерці пісьменніка, верагодна, падавалася чыноўнікам Мінкульта цалкам лагічнай. Аднак тут умяшалася грамадскасць.\n21 студзеня з-за пратэстаў Мінкультуры адмовілася ад ідэі святкавання і нават прыбрала прозвішча Селіна са спісу славутых асоб Францыі. Міністр культуры заявіў, што перад тым, як прыняць рашэнне, спецыяльна пазнаёміўся з антысеміцкімі творамі Селіна і ў выніку вырашыў, што такога гонару той не варты.\nАднак справа Селіна аказалася больш складанай. У яго абарону выступіў шэраг вядомых культурных асобаў, якіх цяжка назваць антысемітамі або аматарамі рэвізіі гісторыі. Сярод іх, напрыклад, Клод Ланцман, аўтар дакументальнага фільму «Халакост». Філіп Салерс, вядомы сваімі ліберальнымі поглядамі пісьменнік. Каментуючы скандал вакол Селіна, ён згадаў словы Хемінгуэя пра тое, што «ў цяжкія часы за ўсё вінаватымі робяць пісьменнікаў». У дадатак Салерс абвінаваціў міністра культуры ў цэнзуры. Супраць рашэння міністэрства выступіў вядомы французскі інтэлектуал яўрэйскага паходжання Бернар-Анры Леві. Ён кажа, што абсалютна нармальна адначасова быць вялікім пісьменнікам і абсалютным парсюком.\nВыступы вядомых культурных персанажаў у падтрымку Селіна працягнулі скандал вакол брашуры Стэфана Федэрыка Эсэля. У мінулым годзе Эсэль, былы ўдзельнік антыфашысцкага супраціву і вязень канцлагеру, у свае 93 гады выдаў зборнік эсэ, які стаў выдавецкім феноменам. Ён напісаў пра тое, што чалавек павінен у любыя часы выступаць за свабоду і справядлівасць. Зборнік вытрымаў тры выданні. Усяго за 10 тыдняў было прададзенае 950 000 экземпляраў. Гэта паставіла Эсэля ў шэраг вядучых французскіх інтэлектуалаў і выклікала цікавасць да ягоных думак наконт іншых праблем сучаснасці. Стала шырока вядомая і ягоная пазіцыя адносна Ізраілю. Хаця Эсэль — француз яўрэйскага паходжання, ён крытыкуе палітыку Ізраіля і патрабуе эвакуацыі яўрэйскіх калоній з Усходняга Берагу ракі Іардан.\nЧастка яўрэйскай грамады абвінаваціла Эсэля ў антысемітызме. Не паспеў скандал заціхнуць, як тэма зноў вярнулася на старонкі друку дзякуючы Селіну.\nМіж тым, не менш арыгінальную думку ў абарону Селіна прапанаваў пісьменнік Фабрыс Лукіні, французскі акцёр тэатра і кіно. Ён літаральна заканспектаваў усю літаратурную спадчыну Селіна і сцвярджае, што пазітыву там значна больш, чым негатыву. Так, Селін быў антысемітам. Аднак адначасова ў сваіх творах ён выступаў крытыкам мілітарызму, каланіяльнай сістэмы, бяздушнай капіталістычнай эксплуатацыі. Што тычыцца антысеміцкіх тырад, то яны, па словах Лукіні, былі хутчэй выкліканыя пацыфізмам. Ён — ветэран першай сусветнай вайны — баяўся, што яўрэйскія эмігранты з Германіі, якія прыбылі ў Францыю з-за пераследу нацыстаў, падштурхнуць яўрэйскую грамаду да патрабавання вайны з Берлінам.\nЗ’явіўся тэзіс пра тое, што літаратурны авангардны стыль, з дапамогай якога Селін пісаў свае антысеміцкія пракламацыі, хутчэй кампраметаваў нацыстаў у вачах сярэдняга француза. Вядома пра канфлікт паміж Селінам і супрацоўнікам акупацыйнай адміністрацыі, які называў творы Луі-Фердынанда не агітацыяй, а «істэрыкай».\nЯкімі б добрымі матывамі ні кіраваліся абаронцы Селіна, іх тэорыі сталі легальнай глебай для адкрытых антысеміцкіх выступаў. Так, для вядомага пісьменніка Марка-Эдуарда Наба рашэнне міністра культуры — гэта выкананне замовы «асобнай групы грамадзян».\nСамае цікавае, што ва ўсёй гэтай вакханаліі амаль не бяруць удзел правыя радыкалы, якія доўгі час спекулявалі на тэме «яўрэйскага лобі». Актыўна абараняе Селіна хіба што група Бруна Гальніша з Нацыянальнага Фронту. Гальнішу і яго сябрам таксама не падабаецца, што ў гэтым годзе Мінкультуры збіраецца адзначаць 50-я ўгодкі смерці Франца Амара Фанана — ідэолага руху за незалежнасць Алжыру.\nАднак дэкларацыі Гальніша не адлюстроўваюць пазіцыю ўсяго Нацыянальнага Фронту, новым лідарам якога з’яўляецца Марына Ле Пэн. Яна кажа, што «нельга забываць злачынстваў нямецкіх салдат, якія забівалі нашых дзядоў».\nФігурантам справы Селіна нечакана аказаўся прэзідэнт краіны. Нікаля Сарказі неяк прызнаўся, што Селін — яго ўлюбёны пісьменнік. Увогуле, Сарказі і літаратура — гэта асобная тэма. У французскіх інтэлігентаў шмат анекдотаў на гэты конт. Аднак, што тычыцца Селіна, то тут усё, здаецца, праўда. Яшчэ ў 1996 годзе, будучы адносна маладым палітыкам, Сарказі свабодна цытаваў пісьменніка падчас аднаго з інтэрв’ю. Яму належыць дастаткова вядомае выказванне: «Можна абараняць Селіна і не быць антысемітам, таксама як можна абараняць Пруста і не быць гомасэксуалістам».


У Празе аблілі ружовай фарбай помнік савецкаму маршалу Коневу\nУ Празе ў ноч з панядзелка на аўторак абліты ружовай фарбай помнік маршалу Савецкага Саюзу Івану Коневу. Пра гэта паведаміў карэспандэнт Радыё Свабода зь месца здарэньня. На помніку зроблены надпіс на чэскай мове «Той, які ні разу ня стрэліў» ( «Ten, ktery nikdy nevystřelil»).\nУ савецкай гістарыяграфіі маршал Конеў лічыцца кіраўніком вызваленьня Прагі ў 1945 годзе. Аднак, паводле сучасных гісторыкаў, войскі 1-га Ўкраінскага фронту пад камандаваньнем Конева ўвайшлі ва ўжо вызваленую Прагу, якую на той момант узялі пад кантроль удзельнікі Праскага паўстаньня і войскі Расейскай вызваленчай арміі генэрала Андрэя Ўласава, якія павярнулі зброю супраць немцаў.\nЧэскія гісторыкі адзначаюць, што калі маршал Конеў са сваімі падразьдзяленьнямі прыехаў у канцы Другой сусьветнай вайны, а менавіта 9 траўня 1945 году з Дрэздэна ў Прагу, у горадзе заставаліся ўсяго некалькі атрадаў СС. У той час усе падразьдзяленьні вэрмахту пакінулі горад, бо што за дзень да таго, 8 траўня, была падпісаная безумоўная капітуляцыя з камандаваньнем Праскага паўстаньня.\nУ сьнежні 2017 года праскі помнік маршалу Івану Коневу, разьмешчаны ў Празе-6 — адным з адміністрацыйных раёнаў сталіцы Чэхіі, некалькі разоў трапляў у цэнтар увагі. У канцы лістапада тут адбылася арганізаваная Камуністычнай партыяй Чэхіі дэманстрацыя супраць плянаў раённай адміністрацыі часткова зьмяніць выгляд помніка. На акцыі пратэсту сабраліся прыблізна 150 чалавек, у тым ліку ўнучкі маршала Ганна і Алена. Усьлед за гэтым невядомыя нанесьлі на пастамэнт чырвонай фарбай дзьве даты: 1956 і 1968.\nРаённая адміністрацыя плянуе ў ходзе рэканструкцыі помніка зьняць разьмешчаную тут шыльду, якая нагадвае аб «выратаваньні Прагі ад зьнішчэньня дзякуючы сілам 1-га Ўкраінскага фронту, якімі камандаваў Конеў падчас Другой сусьветнай вайны», і замяніць яе шыльдай з гістарычнай даведкай пра ролю маршала ў здушэньні Вугорскага паўстаньня 1956 году і ўводзе войскаў краін Варшаўскай дамовы ў Чэхаславаччыну ў 1968 годзе. Супраць плянаў рэканструкцыі, у ліку іншых, выступіла і пасольства Расеі ў Чэхіі.


03 сьнежань 2008, 20:38\nГэтым разам — безь сьцягоў\nНа прэсавай канфэрэнцыі лідэр аб’яднаньня прадпрымальнікаў “Перспэктыва” Анатоль Шумчанка паведаміў:\n“Мэты маршу — захаваць ранейшыя ўмовы працы для індывідуальных прадпрымальнікаў, то бок захаваць каэфіцыент увознага ПДВ 2,0. Захаваць пункт 275 указу, які дазваляе нам увозіць тавары, якія маюць паходжаньне з трэціх краінаў, без дакумэнтаў і плаціць за гэта каэфіцыент 1,5. Стварыць рабочую групу”.\nУ заяўцы ў Менгарвыканкам арганізатары просяць улады дазволіць сабрацца каля Акадэміі навук а 13:00 і прайсьці вуліцай Сурганава на плошчу Бангалор, дзе адбудзецца мітынг.\nЛідэр “Пэрспэктывы” Анатоль Шумчанка паведаміў, што ёсьць два варыянты разьвіцьця падзеяў. Першы — калі ўлады дазволяць акцыю, то арганізатары гарантуюць забесьпячэньне грамадзкага парадку. Другі — у выпадку адмовы яны здымаюць зь сябе ўсялякую адказнасьць за стыхійны характар маршу.\nАнатоль Шумчанка запэўніў, што ў выпадку, калі ўлады да 15 сьнежня адмовяцца ад увядзеньня новых мытных падаткаў, акцыя праводзіцца ня будзе.\nБерасьцейскі актывіст “Пэрспэктывы” Віктар Чайкоўскі апавёў, што ў Берасьці вялікімі тэмпамі расьце беспрацоўе. Зачыніліся некалькі заводаў, у тым ліку электралямпавы і электрамэханічны. У Берасьці шмат трыкатажных фірмаў, якія набываюць сыравіну ў Турэччыне і Ўкраіне. Апошнім часам яны пачалі пераводзіць сваю вытворчасьць у суседнюю Ўкраіну. Індывідуальныя прадпрымальнікі, якія ня змогуць плаціць новыя мытныя падаткі, папоўняць шэрагі беспрацоўных.\nНа адным з транспарантаў на маршы прадпрымальнікаў, які мае адбыцца 15 сьнежня, будзе напісана: “Новыя ўмовы для ІП — годны ўнёсак у сусьветны крызіс”. Заяўнікі акцыі сьцьвярджаюць, што скарачэньне колькасьці прадпрымальнікаў — злачынства з боку ўладаў, бо людзі будуць распаўсюджваць тавары на прадпрыемствах і ў пад’ездах, ня ўносячы ў бюджэт ніякіх падаткаў. Апроч таго, эканамічная эміграцыя падвысіцца ў некалькі разоў.


Галоўная ➠ Выбар ➠ Выбар матэрыялу для аздаблення фасада памяшкання\nДля аздаблення фасада добра падыходзяць такія матэрыялы як металічны сайдынг і цэгла. Першы варыянт не толькі добра глядзіцца, але таксама і надзейна абараняе будынак менавіта ад знешняга ўздзеяння і рэзкіх тэмпературных перападаў. Можна таксама выкарыстоўваць europos.kz, якія добра зарэкамендавалі сябе на рынку.\nСама аснова матэрыялу з металу, таму казаць аб магчымасці шкоды цвілі і грыбкоў на гэты від не прыходзіцца. Сам матэрыял добра абцяжарвае ўсю пабудову, што надае дому больш трываласці і магутнасці. Што тычыцца цэглы, то гэта найбольш папулярны від для аздаблення фасада. Пры першаснай апрацоўцы цэгла праходзіць некалькі прыступак прапалу і гэта дазваляе ўшчыльніць яго структуру і зрабіць паверхню менш даступнай для разбуральнай асяроддзя.\nЧаста выкарыстоўваецца і звычайная тынкоўка. Яна падыходзіць для жылых будынкаў невялікага параметру з добрым будаўнічым матэрыялам. Тынкоўка менш цягавітая і больш даступная па грашовых крытэрам.\nЯе можна зрабіць альбо гладкай, альбо кіпрай па тэкстуры, гэта залежыць ад складу і дадатковых кампанентаў. Яна добра прапускае паветра, але баіцца падвышанай вільготнасці і можа пакутаваць ад цвілі і развіцця грыбка на паверхні сцен. Максімум для тынкоўкі 15-20 гадоў. Далей трэба, альбо наносіць яе па новай, альбо змяняць цалкам усю паверхню.\nДэкаратыўны камень часта выкарыстоўваецца не толькі для стварэння платоў, але таксама і ў аздабленні падмурка і ўсяго фасада дома. Вельмі моцны і трывалы матэрыял, які не патрабуе дадатковых ахоўных сродкаў па догляду.\nАбліцавальная плітка па грашовых сродках будзе даступная не ўсім, па тэхнічных характарыстыках яна нагадвае звычайную тынкоўку і добра вентылююць паветрам. Таксама яе перавагай з'яўляецца той факт, што плітка не баіцца падвышанай вільготнасці і нармальна рэагуе на рэзкую змену тэмператур.


МЗС КНР: Кітай высока ацэньвае пазіцыю ЗША па пытанні кампаніі ZTE\n2018-05-15 09:24:38 cri [ Паслаць сябру ] [ Раздрукаваць ] [ шрыфт : A A A ]\nКітай высока ацэньвае пазіцыю ЗША адносна кітайскай тэлекамунікацыйнай кампаніі ZTE і падтрымлівае цесныя кантакты з амерыканскім бокам па адпаведных дэталях. Пра гэта заявіў у панядзелак афіцыйны прадстаўнік МЗС КНР Лу Кан, каменціруючы звесткі аб тым, што прэзідэнт ЗША Дональд Трамп напісаў у Twitter, што ён працуе разам з Сі Цзіньпінам над прадастаўленнем магчымасці кампаніі ZTE хутка вярнуцца ў бізнес.\n"Мы вельмі высока ацэньваем зробленыя амерыканскім бокам пазітыўныя заявы адносна ZTE. У цяперашні час мы падтрымліваем цесныя кантакты для рэалізацыі на практыцы розных спецыфічных дэталяў", – адзначыў Лу Кан на чарговай ведамаснай прэс-канферэнцыі.\nБакі таксама падтрымліваюць цесныя кантакты і па пытаннях, што ўяўляюць цікавасць для амерыканскага боку, дадаў Лу Кан. Ён заявіў, што па запрашэнні амерыканскай адміністрацыі віцэ-прэм'ер Дзяржсавета КНР Лю Хэ 15-19 мая здзейсніць візіт у ЗША для правядзення кансультацый з амерыканскай эканамічнай камандай па гандлёва-эканамічных пытаннях дзвюх краін.\n"Кітай гатовы прыкладаць сумесныя з амерыканскім бокам намаганні для таго, каб маючы адбыцца раунд гандлёва-эканамічных кансультацый меў пазітыўныя і канструктыўныя вынікі", - адзначыў Лу Кан. - Р -\n Сі Цзіньпін накіраваў прэзідэнту Шры-Ланкі М. Сірысэне тэлеграму са спачуваннямі\nv Кітай рыхтуецца да Дня касманаўтыкі\nv У Кыргызстане адкрылася бальніца, пабудаваная пры падтрымцы Кітая\nv Лі Кэцян заклікаў ствараць непадкупны ўрад і весці антыкарупцыйную працу


Парафіяльны фэст у Бягомлі | Народные новости Витебска\nПарафіяльны фэст у Бягомлі\nСяржук Серабро • 25/11/10 6:38 • Рэлігія\nУ нядзелю 21 лістапада парафія Хрыста Валадара Сусвету ў Бягомлі адзначала патранальнае свята. Святкаванне ўрачыстасці пачалося з самога ранку акцыяй міласэрнасці ў доме-інтэрнаце.\nМаладыя католікі з вёскі Дзеркаўшчына (Глыбоцкі дэканат) прадставілі маленькім гледачам займальную праграму з конкурсамі і песнямі. Напрыканцы сустрэчы былі раздадзены падарункі са школьнымі прыладамі і слодыччу. Яны былі падрыхтаваныя намаганнямі і за сродкі парафіі ў Бягомлі.\nПасля сустрэчы ў доме-інтэрнаце святкаванне працягнулася ў парафіяльным доме і капліцы. Адбылася ўрачыстая св. Імша, на якую завіталі святары і вернікі з Докшыцкага дэканата, а таксама моладзь з Полацка.\nСв. Імшу ўзначаліў кс. Павел Урбан, выкладчык Каталіцкага Катэхетычнага Каледжа ў Баранавічах. Са словамі казання да вернікаў звярнуўся кс. Андрэй Кулік, які засяродзіў увагу слухачоў на пытанні развіцця і паглыблення веры. Малітоўная частка фэсту завяршылася малітвамі перад Езусам Эўхарыстычным, благаслаўленнем і спевам гімну “Магутны Божа”.\nПасля гэтага зноў моладзь з Дзеркаўшчыны парадавала прысутных сваім артыстызмам. Яны заспявалі шэраг рэлігійных песень пад гітару. Завяршыўся фэст пачастункам для гасцей.\nМеткі: Бягомль, касцёл, моладзь


Прэзентацыя альбома “Напалеон Орда” ў Сёмкава\nМузей кнігі наведалі “наследнікі” (так называюць вучняў пачатковай школы “Наследие”), каб вывучыць кнігу Сярэднявечча.\nУ рамках школьнага праекта “Сярэднявечча”, які арыентаваны на вывучэнне сярэднявечнай гісторыі і культуры, дзеці вывучалі замкі і ездзілі на экскурсію ў Лідскі замак, наведалі рыцарскі клуб і ўдзельнічалі ў рыцарскіх баях. А вось вывучаць кніжную культуру юныя даследчыкі накіраваліся ў музей кнігі Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі. За некалькі візітаў навучэнцы вывучылі гісторыю рукапіснай кнігі і з’яўленне кнігадрукавання ў Еўропе.\nНаведвальнікі заняткаў не толькі даведаліся шмат цікавага аб пергаменце – асноўным матэрыяле для стварэння рукапісных кніг таго часу, – але таксама мелі магчымасць яго ўбачыць. Параўнальны аналіз скрутка і кодэкса далі разуменне школьнікам, што форма кодэкса, якая перажыла тысячагоддзі і якая дайшла да нашых дзён, вельмі зручная для хуткага знаходжання патрэбнай старонкі або фрагмента ў кнізе.\nЦі лёгка пісаць кнігі гусіным пяром? Удзельнікі заняткаў пераканаліся, што пяро вельмі падобна на сучасную ручку, шчыльнае і зручнае для пісьма.\nВасковыя таблічкі дзеці бачылі толькі ў энцыклапедыях і падручніках, а ў музеі мелі магчымасць пісаць па воску і выціраць напісанае стылом.\nХто з’яўляецца беларускім першадрукаром, “наследнікі” цудоўна дасведчаны. На занятках яны больш падрабязна даведаліся, якімі былі першыя друкаваныя кнігі (інкунабулы) і як кнігадрукаванне развівалася ў Еўропе. Разам з Францыскам Скарынам яны “адправіліся” па Еўропе, каб паглядзець на друкарскія станкі, шрыфты і наборныя касы.


Святая Імша за спачылага Рамана Бандарэнку ў Менскай архікатэдры | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nШмат людзей прыйшло на імшу па Раману Бандарэнку ў Менскую архікатэдру. Цэлебрацыю ў галоўнай святыні сталіцы ўзначаліў Генеральны вікарый Менска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі. На партале Catholic.by вялася прамая трансляцыя святой Імшы за забітага Рамана Бандарэнку, якую глядзелі некалькі тысяч чалавек з розных краін.\nЛя Менскай архікатэдры прагучаў „Магутны Божа”. А 18.30 тут мае пачацца Святая Імша за спачылага Рамана Бандарэнку.


31 ліпень 2016, 19:38\nМіністар замежных спраў Турэччыны Мэўлют Чавушаглу прыгразіў разрывам міграцыйнай зьдзелкі з Эўразьвязам. Як заявіў кіраўнік МЗС у інтэрвію газеце Frankfurter Allgemeine Zeitung ў нядзелю, 31 ліпеня, Анкара адмовіцца выконваць пагадненьне па бежанцах, калі Брусэль не ўвядзе бязьвізавы рэжым для турэцкіх грамадзян, як найпазьней у кастрычніку.\nУ адпаведнасьці з падпісаны 18 сакавіка 2016 году пагадненьнем, усе ўцекачы, якія нелегальна прыбылі морам да берагоў Грэцыі, павінны быць адпраўленыя назад у Турэччыну. Пры гэтым за кожнага мігранта, які вярнуўся з Грэцыі ў Турэччыну, краіны ЭЗ прымуць па адным сырыйскім уцекачы з турэцкай тэрыторыі. Акрамя таго, Брусэль пагадзіўся даць Анкары 6 млрд эўра — гэтая сума павінна пайсьці на патрэбы ўцукачоў.\nПаводле пагадненьня, для палягчэньня візавага рэжыму турэцкія ўлады павінны выканаць 72 умовы, пастаўленыя перад імі Эўракамісіяй. Эўрапейскія палітыкі неаднаразова заяўлялі, што гэтыя патрабаваньні дагэтуль ня выкананыя і, такім чынам, адмена візаў пакуль немагчымая, нагадвае Нямецкая хваля.\nЭўрапейская Камісія заклікала Эўразьвяз ўхваліць адмену візавага рэжыму з Турэччынай\nКэмэран: Турэччына зможа далучыцца да Эўразьвязу прыкладна ў 3000 годзе


Паказальныя выступленні ратавальнікаў праходзілі каля Летняга амфітэатра і сабралі велізарную колькасць гледачоў. 27.07.2018, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , бяспека, віцебск, мнс беларусі\n10:22 27.07.2018 (абноўлена: 17:24 27.07.2018)\nПаказальныя выступленні ратавальнікаў праходзілі каля Летняга амфітэатра і сабралі велізарную колькасць гледачоў.\nРатавальнікі-вышыннікі, дрыфт па "пеннаму возеру", ліквідацыя хімічнай аварыі, незвычайнае фаер-шоу і мноства выбухаў — глядзіце на відэа паказальныя выступленні віцебскіх ратавальнікаў, прысвечаныя 165-годдзю пажарнай службы.\n"Мы доўга рыхтавалася да свята, паколькі хацелі паказаць свае магчымасці. Былі выстаўлены ўзоры ўсёй тэхнікі, якая ёсць і была ў нас на ўзбраенні, а падчас паказальных выступленняў усе нашы службы, акрамя вадалазаў, прадэманстравалі сваё ўменне", — распавяла Sputnik начальнік цэнтра прапаганды і ўзаемадзеяння з грамадскасцю Віцебскага гарадскога ўпраўлення МНС Наталля Туркова.\nУ свяце прынялі ўдзел дзесяткі ратавальнікаў, і сотні гараджан прыйшлі паглядзець выступ МНС. Па словах Турковай, арганізатары не чакалі, што будзе так шмат гледачоў, хаця анансавалі мерапрыемства загадзя.\nБольш за ўсё выратавальнікі перажывалі з-за надвор'я, бо па ўсіх прагнозах ў гэты дзень павінен быў ісці дождж, але ўсё абышлося: надвор'е было з байцамі МНС.


Бацька Андрэя Бандарэнкі зьвярнуўся да Лукашэнкі - Польскае Радыё\nAnna Zadrożna 17.02.2017 12:59\nВалеры Бандарэнка сказаў журналістам, што зьвярнуцца да прэзыдэнта яго вымусіў фізычны стан сына.\nБацька зьняволенага праваабаронцы Андрэя Бандарэнкі 16 лютага зьвярнуўся да Аляксандра Лукашэнкі з просьбай спыніць распачатую супраць сына новую крымінальную справу „за злоснае непадпарадкаваньне патрабаваньням адміністрацыі папраўчай установы”, а таксама правесьці абʼектыўную праверку дысцыплінарных спагнаньняў, накладзеных на вязьня.\nБандарэнка-старэйшы сказаў журналістам, што зьвярнуцца да прэзыдэнта яго вымусіў фізычны стан Андрэя. Ён сказаў, што, паводле апошніх фатаздымкаў, апублікаваных у СМІ, „ён знаходзіцца ў жудасным стане”.\nУ лісьце на імя Лукашэнкі Валеры Бандарэнка назваў сфабрыкаванай заведзеную на сына новую крымінальную справу.\nАндрэй Бандарэнка — былы кіраўнік праваабарончай арганізацыі „Плятформа Інавэйшн”, якая займалася маніторынгам месцаў зьняволеньня. У 2014 годзе яго прызналі вінаватым у хуліганстве, злосным хуліганстве й асабліва злосным хуліганстве ў дачыненьні да трох грамадзян і асудзілі на 3 гады калёніі ўзмоцненага рэжыму.\nУсяго на Андрэя Бандарэнку накладзена больш за дзясятак спагнаньняў у розных месцах пазбаўленьня волі, дзе ён адбываў тэрмін. З гэтай прычыны былы кіраўнік „Плятформы Інавэйшн” прызнаны злосным парушальнікам рэжыму. Цяперашні тэрмін зьняволеньня Андрэя Бандарэнкі заканчваецца 31 сакавіка 2017 году.\ntags: Андрэй Бандарэнкa, бацька, зварот


Культура - Культурныя дарогі Еўропы\nЯна адзначыла, што Еўрапейская культурная канвенцыя — своеасаблівы мост паміж дзяржавамі, якія ўтвараюць Еўропу. Яе галоўныя тэмы — культура, адукацыя, маладзёжная палітыка і спорт. Дакумент быў прыняты ў 1954-м — усяго на год пазней за Еўрапейскую канвенцыю па правах чалавека. Удзел у ёй нашай краіны дае магчымасць Еўропе больш ведаць пра Беларусь.\nПершы праект, які цалкам рэалізаваны ў Беларусі па прапанаванай методыцы — COMUS (урбаністычныя стратэгіі гістарычных гарадоў, арыентаваныя на супольнасць). Ён адбыўся ў межах горада Мсціслава. Як адзначыў намеснік міністра культуры Рэспублікі Беларусь Аляксандр Яцко, сёння ідзе размова пра тое, каб распаўсюдзіць атрыманы вопыт на іншыя гістарычныя гарады.\nПрывабны з усіх бакоў для Беларусі і праект “Культурныя дарогі”. Як адзначыла намеснік начальніка ўпраўлення па ахове гісторыка-культурнай спадчыны Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь Наталля Хвір, для яго паспяховага развіцця нам спатрэбілася б больш дэталёвае абмеркаванне і пэўныя рэкамендацыі Савета Еўропы. У сваю чаргу, спадарыня Самарджыч-Маркавіч назвала з гэтага праекта перспектыўныя тэмы для ўдзелу Беларусі — Напалеонаўскія войны і Магдэбургскае права.\nЯкім чынам на працягу двух гадоў ішла рэалізацыя ў Мсціславе праекта Савета Еўропы і Еўрапейскага Саюза COMUS, расказала дырэктар фонда “Культурная спадчына і сучаснасць” Ала Сташкевіч. На мэце ставіўся актыўны ўдзел мясцовай супольнасці ў вырашэнні праблем захавання гістарычных набыткаў. А разам з гэтым — і шырокага кола сацыяльных пытанняў, такіх, як з’яўленне новых працоўных месцаў і эканамічнае развіццё рэгіёна. У выніку, створана стратэгія развіцця горада на 25 гадоў.\nСярод іншых пытанняў, якія абмяркоўваліся падчас круглага стала — станаўленне інстытута культурнай дыпламатыі ў Рэспубліцы Беларусь. У сувязі з гэтым старшыня Беларускага фонду культуры Тадэвуш Стружэцкі адзначыў, што яе патэнцыял сёння выкарыстоўваецца не ў поўную сілу. Да прыкладу, першы замежны культурны цэнтр створаны толькі ў 2007-м годзе ў Польшчы, і сёння вядзецца гутарка пра яго закрыццё. Адпаведна, застануцца дзяржаўныя культурныя цэнтры толькі ў Расіі і Кітаі. Таксама спадар Стружэцкі нагадаў пра неабходнасць большай папулярызацыі выхадцаў з Беларусі, якія зрабілі вялікі ўнёсак у еўрапейскую і сусветную культуру.\nУзнікла і пытанне, як расказваць пра Беларусь у свеце сучаснымі сродкамі. Вопытам работы за апошнія пяць гадоў у гэтым напрамку падзяліўся намеснік дырэктара Нацыянальнага гістарычнага музея Беларусі Аляксандр Храмы. Ён распавёў пра перасоўныя выставы “Беларусь і беларусы” і “Беларусь у Першай Сусветнай вайне”, якія падарожнічаюць па свеце, і экспазіцыю “Беларусь — 30 гадоў пасля Чарнобыля”, якая ў хуткім часе адкрыецца ў Нью-Ёрку.\nПытанні, датычныя сумеснай работы і абмену вопытам паміж рознымі ўстановамі культуры, вырашаліся непасрэдна падчас круглага стала, што яшчэ раз нагадвала пра важнасць такога наўпроставага дыялогу.


2-е месца на Imaguru FinTech Hackathon!\nЭлектронныя каналы абслугоўвання\nКіраванне грашовымі сродкамі і каштоўнымі паперамі\nАўтаматызаваная банкаўская сістэма\nАўтаматызацыя страхавання і лізінга\nРашэнні па галінах\nНебанкаўскія крэдытна-фінансавыя арганізацыі\nСтрахаванне і лізінг\nСтварэнне плацежных ботаў\nЗаказная распрацоўка праграмнага забеспячэння\nПраца ў кампаніі\nМагчымасці для студэнтаў\n+375 17 269–04–00 Мінск / Усе кантакты Звязацца з намі\n22-24 сакавіка ў Імагуру адбыўся Imaguru FinTech Hackathon: Elevator Lab Edition 2019, які прайшоў пры падтрымцы startup-friendly банка "Прыёрбанк" сумесна з праектам "Прыёрбанка" і Raiffeisen Bank International Elevator Lab Bootcamp.\nУ хакатоне прымалі ўдзел нашы калегі: Дзмітрый Войцік, Багдан Мисевец і Сяргей Міско. Хлопцы прыдумалі новы спосаб плацяжу «PriorSmartPay» праз дадатак мабільнага банкінгу, рэалізавалі яго ў выглядзе бібліятэкі/SDK (SDK – software development kit) з назвай PaymentMethod. Наша каманда заняла 2 месца!\nСёння шмат хто сутыкаецца з праблемай ўбудавання аплаты ў мабільны дадатак. Часцяком патрабуюцца спецыфічныя веды і навыкі, а таксама рашэнне вялікай колькасці складанасцяў пры заключэнні дагавораў з банкамі і кампаніямі, якія прадстаўляюць паслугі інтэрнэт-эквайрынгу. З боку карыстальнікаў таксама ёсць пэўныя нязручнасці: занадта шмат дадзеных неабходна ўвесці для пацверджання транзакцыі.\nPaymentMethod - гэта бібліятэка SDK для мабільных дадаткаў. Яна лёгка ўбудоўваецца ў дадатак на iOS і Android. Графічны інтэрфейс і неабходныя інтэграцыі з банкам ўжо гатовыя – некалькі радкоў кода, і вы зможаце прымаць плацяжы ў сваім дадатку!\nPaymentMethod – гэта:\nСпосаб аплаты, які рэалізавалі нашыя распрацоўшчыкі, не патрабуе ніякай рэгістрацыі ад банка і можа свабодна выкарыстоўвацца як сродак плацяжу ў інтэрнэт-крамах і мабільных дадатках eCommerce і інш.\nКлючавыя асаблівасці PaymentMethod:\nПлацеж у адзін дотык\nНяма дадатковых рэгістрацый\nІнтэграцыя з мабільным банкінгам і чат-ботамі\nВядома, пакуль гэта яшчэ не гатовы прадукт. Далей ён будзе распрацоўвацца і дапрацоўвацца ўжо сумесна з банкам. Але ў прынцыпе, такі механізм магчымы ў любым банку.\nПадзяліцца ў сацсетках:\nКава без чаргі ў Drive&Pay!\n+375 17 269–04–00 Minsk / Усе кантакты Звязацца з намі\nвул. Акадэміка Купрэвіча, 3 220141, Мінск, Рэспубліка Беларусь info@st.by\n© 1998-2020 СІСТЭМНЫЯ ТЭХНАЛОГІІ Карта сайта


Песня «Ап'яні мяне» — пра шчырае каханне | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Песня «Ап'яні мяне» — пра шчырае каханне\nПесня «Ап'яні мяне» — пра шчырае каханне\nУ розныя гады працаваў у газеце «Літаратура і Мастацтва», часопісе «Вожык», быў карэспандэнтам «Правды» ў Беларусі, галоўным рэдактарам часопіса «Маладосць». З'яўляўся старшынёй Дзяржаўнага камітэта БССР па тэлебачанні і радыёвяшчанні (1978—1990), дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 10-га і 11-га скліканняў (1980—1990), прадстаўніком Беларусі пры ААН (1990—1993), намеснікам міністра культуры і друку (1994—1995). Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола БССР (1972), Дзяржаўнай прэміі імя Янкі Купалы (1980).\nАўтар шэрагу кніг, сярод якіх кнігі паэзіі «Майская просінь» (1960), «З любоўю і нянавісцю зямною» (1963), «Пяшчота» (1985), «Выбранае» (1998), «Паміж зоркай і свечкай» (2000), «Нагаварыцца з зоркамі» (2014) і інш.\nНягледзячы на высокія пасады, якія займаў Генадзь Бураўкін, ён заўсёды заставаўся сціплым, добразычлівым чалавекам. Гэта мы адчуваем у яго сапраўднай цёплай паэзіі. Песня «Ап'яні мяне» — пра шчырае каханне, якое можна пранесці праз усё жыццё.\nНа дваіх з табою мы\nНоч, што льецца\nМы ў далоні\nз неба зор маністы\nНаталі мае сухія вусны...\nО, як хутка\nпрыплывае раніца —\nСну і явы\nКуплет 3 як 1\nРубрыку вядзе Яўген КСЯНЕВІЧ, аўтар песень на вершы славянскіх паэтаў\nПесню бярыце з сабою. Зімовая казка\nПесню бярыце з сабою. Снегапад\nЗмітрок Марозаў. Чаіца ты мая, белая\nПесню бярыце з сабою. «Аз, букі і ведзі»


Апублікавана 30 кастрычніка 2014, 23:07 у Рэпартажы\nМожна доўгі час разважаць на тэму «што ёсьць сапраўдным задавальненьнем», але хлопцы з КонцертХоллГрупп ня сталі разважаць і проста прывезьлі чароўны фінскі гурт Poets of the Fall, тым самым зрабіўшы шчасьце для фанатаў. Так-так, Паэты, якія столькі разоў выступалі ў нашых бліжэйшых суседзяў расейцаў, на гэты раз не абдзялілі і Беларусь. 30 кастрычніка ў клубе Re: Public фіны адыгралі канцэрт у падтрымку нядаўна анансаванага шостага студыйнага альбому «Jealous Gods», які стаў заключэньнем музычнай трылогіі, першымі часткамі якой зьяўляюцца «Revolution Roulette» і «Twilight Theater».\nНягледзячы на тое, што Poets Of The Fall – адносна малады гурт, сьпіс іх заслуг можна пералічваць практычна на бясконцасьці. Усім вядомая песьня «Carnival of Rust» спазнала самую высокую катыроўку ў Фінляндыі 2006 году, таксама кліп на гэтую песьню быў прызнаны тэлегледачамі “Лепшым кліпам Фінляндыі ўсіх часоў”. Сінглы «Cradled in Love» і «Dreaming Wide Awake» ня раз займалі першыя радкі ў нацыянальных хіт-парадах. Нельга не адзначыць, што кампазіцыі з «Twilight Theater» і «Temple of Thought» былі абраныя ў якасьці саўндтрэкаў такімі папулярнымі гульнямі, як «Alan Wake Alan» і «Wake’s American Nightmare», але, як ужо узгадвалася раней, эфір BelMetal ня гумавы, таму пяройдзем да асноўнай часткі.\nБез усялякага разагрэву эфектным зьяўленьнем фіны ў момант узбадзёрылі ўсіх і кожнага, што дадзена, трэба прызнаць, ня кожнаму. Першым, што кінулася ў вочы, было нестандартнае месцазнаходжаньне ўдарнай усталёўкі, звычнае “па цэнтру” зьмянілася на “зьлева”. Справа жа стаяла стойка для сінтэзатара. І так, зьяўляючыся шчырым прыхільнікам усіх клавішных інструментаў, не магу не заўважыць, што ў стварэньні агульнай музычнай атмасферы клавішныя выконваюць далёка не апошнюю ролю.\nУдарная ўсталёўка была толькі пачаткам. Выгібістыя рухі Марка паказалі, што фішак ў гурта ў запасе будзе вялікае мноства. У той час, як вакаліст не шкадаваў “абдымашак” і поціскаў рук для шчасьліўцаў, што здолелі апынуцца пад сцэнай; паказваў зомбі; заіграваў са стулам; перыядычна абдымаў канечнасьці іншых удзельнікаў гурта; пасылаў усім паветраныя пацалункі; уводзячы ўсіх у захапленьне, сказаў па сцэне зь беларускім сьцягам, размахваючы ім паболей за юных гімнастак; і бы дзіцёнак радасна штурхаў па сцэне паветраныя шарыкі, загадзя падрыхтаваныя руплівымі і адданымі фанатамі (што заўгодна, абы хоць неяк парадаваць любімых куміраў), басіст то апантана заходзіўся ў экстазе, то чульліва і ласкава ўвінаўся вакол сваёй белай улюбёнкі, нібыта яна была яго дзяўчынай. Хацелася б таксама адзначыць яскравую тэхніку гітарыста, які час ад часу заходзіўся шыкоўнымі сола.\nЗала была набітая бітком. І варта адзначыць, што склад гледачоў апынуўся даволі нестандартным: былі як і маладыя парачкі, самотна стаячыя дзяўчыны і хлопцы, якія пасьля канцэрту мо і знайшлі адзін аднаго, так і нямала салідных людзей, што занялі месцы за столікамі. І гэта ня можа не гаварыць аб нейкай статутнасьці гурта. Канечне ж, трэба пахваліць арганізатараў, якія на вышыні арганізавалі і сьвятло, і гук. Акуратны бас, добра чытальная ўдарка і выдатна чутныя вакал і клавішы не маглі не парадаваць нават самых заўзятых аўдыёфілаў. Аднак абедзьве гітары крыху танулі ўва ўсёй гэтай раскошы. Але грукочучы ад захапленьня натоўп фанатаў застаўся задаволеным.\nАкрамя выдатнага валоданьня вакальная тэхнікай, ад якой па ўсяму целе бягуць мурашкі і замірае сэрца, Марка, рухаючыся ня горш за Шакіру, павольна пакручваў сьцёгнамі, дзівячы ўсіх энэргіяй і нядрэннай пластычнасьцю, якая-такі даступная нават ня кожнай даме яго ўзросту.\nПрэзентуючы новы альбом, фіны таксама не забыліся парадаваць прыхільнікаў і ўсім вядомымі кампазіцыямі, такімі як “Carnival of Rust”. Матэрыял новага альбому даволі рознабаковы: можна было пачуць і каўбойскія матывы, накладзеныя на адпаведны рытм, адна тэма нагадала мне стыль старой добрай “Еўропы”, а плыўны вакал і задушэўная лірыка змаглі б прымусіць пусьціць скупую мужчынскую сьлязу нават самых жорсткіх дзядзек. У той жа час было ў ёй нешта пранізьлівае, нешта, што дабіраецца да самых далёкіх куткоў душы.\nУвогуле, канцэрт прайшоў на найвышэйшым узроўні. Паэты, якія так добра ведаюць толк у тым, як улагодзіць публіку, не аблажаліся і ў гэты раз. Застаецца спадзявацца, што яны да нас яшчэ вернуцца.


Золотая рыбка. Корреспондент «Рэспублiкi» отправился с инспекторами в рейд по Гомельщине\nИлья КРАСОВСКИЙ, газета «РЭСПУБЛIКА»\nЗ 1 красавіка ў Мінскай, Магілёўскай і Гродзенскай абласцях уводзіцца забарона на лоўлю рыбы, у Віцебскай вобласці — з 10 красавіка, а ў Брэсцкай і Гомельскай яна ўжо дзейнічае. У перыяд забароны, звязанай з нерастам рыбы, дазволена толькі аматарская лоўля з берага і толькі адной вудай, маламернымі суднамі карыстацца забаронена. Каб пераканацца, як гэтыя патрабаванні выконваюцца рыбакамі, карэспандэнт «Рэспублiкi» разам з інспектарамі аховы жывёльнага і расліннага свету выйшаў у рэйд.\nУ сетцы закона\nЗа кожную незаконна здабытую рыбіну парушальнікі абавязаны пакрыць прычыненую прыродзе шкоду, якая ў перыяд забароны вылічваецца ў трохразовым памеры. Напрыклад, за акуня ці плотку, злоўленых падчас вясновага нерасту, прыйдзецца заплаціць па тры базавыя велічыні штрафу, за шчупака — 9, сом пацягне на 12, судак — на 18. Самы дарагі — жэрах, за адну рыбінку — 36 базавых велічынь штрафу!\nКалі памер шкоды перавысіць 100 базавых велічынь, браканьераў прыцягнуць да крымінальнай адказнасці. А «назбіраць» гэтую суму шкоды вельмі лёгка. Два невялікія жэрахі і чатыры шчупакі — вось і крымінальны артыкул 281 «прыплыў». Рыба становіцца сапраўды залатой.\nАкрамя нанесенай прыродзе шкоды браканьеры кампенсуюць сам кошт незаконна здабытай рыбы. З агаворкай: пры немагчымасці яе канфіскацыі і эканамічнай немэтазгоднасці далейшага выкарыстання. Так амаль заўсёды і бывае, таму што здабытую рыбу павінна праверыць санітарна-эпідэміялагічная экспертыза, паслугі якой абыдуцца ў некалькі соцень рублёў.\nЛюдзі ў зялёным\nМагутны Днепр абмывае Жлобін. Менавіта з супрацоўнікамі Жлобінскай міжраённай інспекцыі аховы жывёльнага і расліннага свету я выйшаў у рэйд на браканьераў. Вотчына інспекцыі шырокая: акрамя Жлобінскага яшчэ Рагачоўскі, Кармянскі, Чачэрскі і Буда-Кашалёўскі раёны.\nТолькі з пачатку года мясцовыя інспектары канфіскавалі ў браканьераў два кіламетры сетак. Дарэчы, зараз у краіне дзейнічае акцыя «Здавайце сеткі» для патэнцыяльных браканьераў. Здаў сеткі добраахвотна — толькі паўшчуваюць, а калі інспектары ці міліцыя знойдуць — штраф ад 5 да 50 базавых велічынь.\nПрага нажывы часам нясцерпна вабіць некаторых рыбакоў. А пасля таго як іх ловяць, выгінаюцца, што той шчупак, прапануюць інспектарам падказку «50 на 50» — рыбу падзяліць, грошы. А ў адказ — цішыня. Больш хітрыя браканьеры сочаць за рухам інспектараў, ставяць людзей на шухеры ля падыходаў да рэк, пакуль «калегі» здымаюць сеткі. Аматары рыбалкі сеткамі нават стварылі ў інтэрнеце групу «зялёныя», дзе абменьваюцца дадзенымі аб перамяшчэнні інспектараў. Таму тыя часцяком працуюць у грамадзянскім адзенні і на асабістым транспарце.\nХлопцы з маёй кантрольнай групы не спяшаліся раскрываць свае прозвішчы, але як жа тады пісаць — інспектар нумар адзін, два, тры? Так не пойдзе. Аляксандр Бандарэц — вадзіцель, Вячаслаў Жукаў — дзяржаўны інспектар і Мікалай Кручкоў — намеснік начальніка інспекцыі, такім складам мы будзем шукаць браканьераў.\nУнеслі ў маршрут заданне. У мясцовым РАУС атрымалі зброю — два аўтаматы і сігнальны пісталет. У асноўным страляць, нават у паветра, не прыходзіцца — пярцовы балончык нядрэнна ўціхамірвае запал правапарушальнікаў.\nПа Дняпры пойдзем на лодцы, таму ўзяў з сабой сухпай і напіўся чаю на запас, апрануўся па-баявому: боты, непрамакальныя штаны, на галаве цёплая балаклава — адным толькі выглядам наганяць страху на браканьераў.\nПерад спускам на ваду праехаліся па наваколлі горада, з берага шукаем сеткі і лодкі ў зарасніках. Машыну пакінулі за кіламетр, да вады — пешшу. Вячаслаў Жукаў углядаецца ў водную роўнядзь:\n— У асноўным рыбакі ставяць сеткі глыбінёй паўтара метра. Чапляюць іх за пучкі травы, кусты або калкі пад вадой.\nПакуль прыкмет дзейнасці браканьераў не заўважылі.\nДвое ў лодцы, не лічачы цеплавізар\nБраканьеры выходзяць на промысел пасля захаду сонца. Дачакаліся змяркання. Спусцілі лодку ў Днепр ужо пад шчыльным покрывам ночы — лішняя засцярога і маскіроўка не перашкодзяць.\nНа лодцы з Мікалаем Кручковым пройдзем 20 кіламетраў. Прыблізны час на дарогу — каля дзвюх гадзін. Чаму так доўга — плывём амаль на халастых, каб не выдаваць сябе, перагаворваемся шэптам. А рухавік у нас «Хонда» — 50 конскіх сіл. Моц! Калі прыйдзецца — куляй ірванём у пагоню. Убачым браканьераў значна раней, чым яны пачуюць нас, дзякуючы цеплавізару, у яго оптыцы покрыва ночы рассейваецца.\nМікалай Кручкоў усяго на пару гадоў старэйшы за мяне, а ўжо намеснік начальніка інспекцыі. Чалавек жыве працай. Прасядзець у засадзе пяць гадзін, а потым па пояс у вадзе гнацца за парушальнікам для Мікалая звычайная справа.\nКупал неба зоркі вышылі бліскучай коўдрай, яна накрыла ціхія воды Дняпра. Штыль. Вакол ні гуку, толькі тарабаніць нешта на сваім японскім наш рухавік. Раптам Мікалай Кручкоў ажывіўся. Цішэй адпусціў кароткае:\n— Бачу лодку.\nПрычальваем бліжэй. У апошні момант паскараемся. Фактар нечаканасці. Ліхтаром інспектар асляпіў людзей у лодцы:\n— Стаяць, дзяржаўная інспекцыя аховы жывёльнага і расліннага свету!\nАдрэналін ударыў у кроў усіх удзельнікаў гэтай сцэны. Аднак у лодцы плылі звычайныя паляўнічыя, яны сплаўляліся з дзічынай. Усе патрэбныя дакументы ў іх на руках.\nА першай гадзіне ночы нам патэлефанавалі інспектары з Мазыра, злавілі браканьераў, тым пагражае крымінальны артыкул.\nЕдзем. Шлях няблізкі — тры гадзіны. Надвор’е супраць нас. Бачнасць нулявая. У лабавое шкло цаляюць буйныя камякі снегу, нібы ляціш у зоркалёце. Затрымалі браканьераў каля вёскі Балажэвічы, што ў пойме Прыпяці, самай рыбнай ракі ў краіне, дарэчы.\nНезаконны ўлоў — 17 ляшчоў і адзін жэрах. Агульная вага рыбы 27 кілаграмаў — нанесена шкода на 4819 рублёў, плюс кошт рыбы 91 рубель.\nБраканьеры — простыя мясцовыя мужыкі. Стаяць паніклыя:\n— Дзецям паесці рыбу лавілі.\nЦі варта верыць браканьерам?\n— Чаму тады сеткамі, пра забарону чулі? — удакладняю.\n— Так, але пераблыталі дні, думалі, яна заўтра пачынаецца, — апраўдваюцца гора-рыбакі.\nНадзіманую лодку канфіскуюць, рыбу забяруць як доказ. Браканьеры ішлі за лёгкай здабычай, а ў выніку апынуліся без лодкі, улову, з вялікім штрафам і паўстануць перад судом. На іх разгубленых тварах застыла нямое пытанне — а ці варта было яно таго?


03.12.2016 / 14:27\nУ курсе змешчаны вялікі раздзел пад назвай «Савецкая дзяржава ў міжваенны перыяд». Аднак Устаноўчы сход нават не ўзгаданы. Антысавецкія выступленні ідуць у фармулёўцы «Грамадзянская вайна і замежная інтэрвенцыя». А тэма рэпрэсій акрэслена так: «Палітычныя працэсы і «чысткі». То бок раскулачванне — гэта палітычны працэс.