"> Прыднястроўе: мінулае свету, будучыня Данбасу - Цэнтр новых ідэй\nПрыпыненне агню, дасягнутае ў Менску, адпавядае інтарэсам амаль усіх уцягнутых у канфлікт. Украіна атрымала магчымасць аднавіць сілы, Расія спрабуе не нарвацца на заходнія санкцыі, а Захад пазбегнуць неабходнасці гэтыя санкцыя ўводзіць. Калі нехта і губляе ў гэтай сітуацыі, то гэта Данбас. Гэта ягоная тэрыторыя будзе замарожаная на доўгія гады.\nПадзеі паказваюць, што Крэмль не бачыць Данбас часткай Расеі ці “незалежнымі рэспублікамі”, але толькі падважнікам уплыву на Кіеў. Данецк і Луганск не стануць Крымам, максімум – Прыднястроўем, тыповым замарожаным канфліктам. Крэмль ужо правёў “рэферэндум” ды стварыў перамоўную групу з удзелам сепаратыстаў – гэтак было і ў Прыднястроўі. Гэта дрэнна не толькі для Украіны агулам, але і для тых баевікоў, якія шчыра прагнуць дабра для Данбасу.\nПрыднястроўе: з падтрымкай Крамля і без будучыні\nГэткі сцэнар можа забяспечыць Данбасу тыя ж карысці, што атрымлівае сёння Прыднястроўе. Крэмль праўдападобна пагодзіцца даплачваць па $ 15 да кожнай пенсіі і пастаўляць амаль бясплатны газ, як ён гэта робіць у адасобленым рэгіёне Малдовы. Але не болей за тое. Напрыклад, Расея можа лёгка мадэрнізаваць маленькае Прыднястроўе, але гэтага не робіць, бо эфектыўная эканоміка пазбавіць Прыднястроўе залежнасці ад Крамля.\nУсе рэгіёны замарожаных канфліктаў пусцеюць. Калі ў 1990 годзе ў Прыднястроўі жыло 750 тысяч людзей, то на пачатку 2014 гэтая лічба зменшылася на траціну – да 505 тысяч жыхароў (тут і далей афіцыйныя дадзеныя Прыднястроўя). Людзі з’язджаюць і проста выміраюць. Сёння ў Прыднястроўі больш пенсіянераў, чым людзей, якія працуюць.\nДанбас мусіць ведаць, што нават Расея, ініцыятар канфлікту, не хоча інвеставаць у такія рэгіёны. Прыднястроўе ўвесь час пакутуе на аграмадны дэфіцыт бюджэту ды адмоўнае сальда ў замежным гандлі. Пры экспарце на $ 587 млн, рэгіён імпартаваў тавараў на $ 1,66 млрд за 2013 год. Пры тым, улады рэгіёну ўвялі нават уласны рубель, але ён нідзе не выменьваецца. Лагічна, што ніхто не хоча мець бізнес у краіне з мутным заканадаўствам, малым рынкам, непрызнаным прававым статусам, насельніцтвам, якое вымірае, і недэмакратычным рэжымам.\nЗначна болей, чым на Расею, Прыднястроўе разлічвае на сваіх працоўных мігрантаў, якія высылаюць грошы дадому. Сума толькі афіцыйных трансфераў дасягнула $ 198,5 млн у 2012 годзе.\nНаўрад ці нехта ў Прыднястроўі мае спадзевы на прызнанне. Рэгіён ужо правёў і “рэферэндум”, “вынікі” якога паказалі, што 97,2 % падтрымалі далучэнне рэгіёну да Расеі. Кіраўнікі рэгіёну, як мантру, паўтараюць словы аб жаданні далучыцца і да Расеі, і да Мытнага саюзу, і да Еўразійскага саюзу. Ды і большасць людзей радыя, што прыднястроўскія “отцы воевали” на пачатку 90-ых, але ж стараюцца мець як мага больш пашпартоў: прыднястроўскі, малдаўскі, расейскі і ўкраінскі. Бо ўсе ўсведамляюць, што Расея 20 гадоў незалежнасць не прызнавала ды прызнаваць не плануе.\nАдзіныя, хто можа выйграць ад прыднястроўскага сцэнара, гэта алігархі, якія здолеюць захапіць кантроль над рэгіёнам, высмактаць з яго грошы, стварыць шэрыя схемы продажу расейскага газу ды распілу гуманітарнай дапамогі Расеі. У Прыднястроўі нішу заняў “Шэрыф”, які ўтрымлівае запраўкі, супермаркеты, мабільную сувязь і нават стадыён. Кампанія дамінуе ў эканоміцы рэгіёну, але нягледзячы на гэта да нядаўняга часу карысталася падатковымі ільготамі. Ці гэта не тая самая алігархія, якую так не любяць украінцы?\nДанбас на перамовах баевікоў з Кіевам, а тым болей на стацыянаванні расейскіх “міратворцаў” не выйграе. Калі ж Украіна не здолее болей ваяваць і замарозіць канфлікт, то страціць Данбас, а Данбас страціць шанцы на развіццё.


Казялужскі дзіцячы сад – месца, дзе шчаслівыя дзеці — Хойники. Хойнiцкiя навiны. Новости Хойник. Районная газета\nКазялужскі дзіцячы сад – месца, дзе шчаслівыя дзеці\n14.01.2019 08.06.2021 Хойнiцкiя Навiны1034Комментарии on Казялужскі дзіцячы сад – месца, дзе шчаслівыя дзеці\nТрапіўшы на тэрыторыю Казялужскага дзіцячага ясляў-сада, нібы апынаешся ў цэнтры казачнага сюжэта.\nАсабліва прыгожа тут летам, калі ўсё вакол набывае больш яркія фарбы. Зіма ўносіць свой загадкавы каларыт – на сонцы гурбы снегу, дрэвы пад пухнатымі снежнымі шапкамі. Па ажыўленню можна лёгка зразумець, што дзецям падабаецца гуляць на свежым паветры.\nНіводны візажыст ніводнымі румянамі не намалюе такую здаровую чырвань, якая была на шчочках дзетак. У час прагулкі малышы катаюцца на санках, лепяць снегавікоў, кормяць птушак і чысцяць снег маленькімі рыдлёўкамі.\nУ дашкольнай установе працуюць тры групы – малодшая, сярэдняя і старэйшая. Тут выхоўваецца 36 дзяцей – з Казялужжа, Храпкава і Клівоў. Калектыў маленькі – 11 чалавек, але вельмі дружны, творчы, захоплены сваёй справай. Усіх іх аб’ядноўвае чароўная, бясконцая любоў да дзяцей.\nЗагадчыца Святлана Кундас\nБез цярпення, запалу, энергіі, умення выкладвацца на ўсю моц працаваць у дзіцячым саду нельга. Бязмежнасць цеплыні, дабрыні, клопату і пяшчоты вось ужо амаль трыццаць гадоў дорыць дзецям загадчыца сада Святлана Рыгораўна Кундас.\nРазам з калегамі яна робіць усё магчымае, каб тут малышы адчувалі сябе як дома. Натхнёныя неабыякавыя выхавальнікі, іх памочнікі, повары выконваюць за дзень сотні, няхай дробных, але спраў. І іх праца дарагога каштуе.\nУ садку цячэ сваё асобнае жыццё з цудоўнай дзіцячай непасрэднасцю і актыўнасцю. Усе чароўныя, сціплыя жанчыны вельмі любяць дзяцей, а гэта галоўная ўмова нялёгкай прафесіі.І, што не менш важна, дзеці адказваюць узаемнасцю. Дарэчы, многія работнікі маюць працоўны стаж больш за дваццаць гадоў. Вось яна – вернасць справе.\nМне спадабалася назва верша, які размешчаны на сайце дашкольнай установы – «детсадовские супермамы». Сапраўды гэта так, бо ім варта прыняць, прылашчыць, здзівіць, супакоіць, накарміць, пагуляць, пачытаць, навучыць, пакласці спаць, разам ляпіць, маляваць, складаць вершы, спяваць песні, рэпеціраваць ролі.\nІ ўсё яны могуць, усё ім пад сілу, людзям з шырокаю душой. Штодзень яны сеюць ўсё лепшае ў дзіцячых сэрцах, не просячы нічога ў адказ.\nУ калектыва шмат перамог, апошняя ўзнагарода – кубак як лепшай сельскай установе дашкольнай адукацыі ў 2018 годзе.\nТакое прызнанне сведчыць аб многім. Выхавацелі і выхаванцы прымаюць удзел ва ўсіх раённых мерапрыемствах і ў сябе ладзяць вялікую колькасць святаў, у тым ліку з запрашэннем бацькоў. Усяго не пералічыць!\nШтогод праводзіцца конкурс на лепшае навагодняе упрыгожванне груп, а таксама на лепшую сямейную творчую работу. А, да прыкладу, на Масленіцу арганізуюць свята на тэрыторыі сада: спальваюць пудзіла, водзяць карагоды і ядуць смачныя, духмяныя бліны.\nАкрамя таго, ужо больш за дзесяць гадоў ёсць традыцыя хадзіць весела святкаваць калядкі. Гэты год не стане выключэннем. Ужо сабралася цудоўная кампанія з цікавых персанажаў.\nВясёлыя, шумныя маленькія калядоўшчыкі з песнямі, як заўсёды, пройдуцца па установах вёсцы, пабываюць на працоўных месцах бацькоў, а таксама завітаюць у арганізацыі горада. Таму чакайце ў госці!\nПодвластны любые секреты мастерства\nВ даль зовут их другие пути. Лицей родной, не грусти


Гараскоп на 3-9 жніўня – Рэгіянальная газета\nГараскоп на 3-9 жніўня\nФота Zeitung Aussiedlerbote\nВам вельмі хочацца матэрыяльных каштоўнасцяў, багацця, хоць натура вы больш эмацыйная, чым меркантыльная. Тым не менш шанец атрымаць жаданае ў вас ёсць. Цяпер перад вамі могуць адкрыцца перспектывы. Галоўнае, вам не трэба нічога рабіць, проста не супраціўляйцеся падзеям, што адбываюцца з вамі.\nПамятаеце, што ў любога дзеяння, ёсць, як мінімум, два бакі. Эмоцыі могуць прыносіць як радасць, так і засмучэнні. Трымайцеся светлага боку вашых пачуццяў, і тады ўсё будзе добра. Не дазваляйце сабе хвалявацца або перажываць з якой-небудзь нагоды, інакш негатыўныя эмоцыі могуць захліснуць вас.\nВы апынецеся ў эпіцэнтры ўнутранай барацьбы: з аднаго боку вам неабходна абмяжоўваць сябе дзеля духоўнага развіцця, дзеля іншых людзей; з другога – матэрыяльныя каштоўнасці і мірскія радасці будуць вас вабіць з падвоенай сілай. У любым выпадку выбар за вамі, і якім бы вы яго не зрабілі, вы ўсё роўна атрымаеце ад гэтага карысць у тым ці іншым выглядзе.\nДля маладых і адзінокіх гэта той час, калі вы можаце завесці новае знаёмства, і, магчыма, яно будзе мець перспектыву. Важнай умовай з’яўляецца тое, што вы павінны цалкам даверыцца свайму лёсу і не спрабаваць яму супраціўляцца. І вось пабачыце – усё выйдзе найлепшым чынам.\nВажная для вас умова – не нясіце праблемы з працы дадому.\nПрактычна ўсё, што плануеце, – збудзецца. Але для гэтага спатрэбіцца рашучасць, актыўнасць, уменне хутка рэагаваць на сітуацыю. Задумайцеся аб важным набыцці.\nНе закрывайцеся і не адмахвайцеся ад будучых змяненняў. Яны пойдуць вам на карысць. Трымайце вушкі на макушцы, каб не заблытацца ў патоку інфармацыі ці не ўгразнуць у чужых інтрыгах, паколькі далёкія ад такога роду дзейнасці.\nРаботу прыйдзецца сумяшчаць з абуладкаваннем быту. Можа паўстаць пытанне пераезду, рамонту, буйных пакупак у дом. Вам свецяць не толькі ўдачныя пачынанні, але і новых сяброў знойдзеце.\nВаш партнёр будзе служыць вам нязменнай і вернай апорай, аднак не перакладайце на яго увесь груз штодзённых расходаў і спраў. І памятайце, захаваць цудоўныя адносіны пры вельмі хісткіх адносінах зможа той, у каго хопіць смеласці весці сябе так, як ні ў чым не бывала.\nСтаўце мэту і няспешна і цярпліва ідзіце ёй насустрач. А тое, што вы яе даб’яцеся – сумненняў не выклікае. Вам цяпер не хапае дзелавой актыўнасці, вы не думаеце, што ўпусцілі тую ці іншую магчымасць, але пазней пачняце шкадаваць, што не былі рашучымі.\nБудзьце свабодныя і незалежныя і ў сваіх планах, і ў думках, і ў дзеяннях. Спрабуйце сябе ў тым, чым ніколі не займаліся. Стаўце перад сабой маштабные мэты, павышайце планку чаканняў і не лянуйцеся: вам многае будзе дадзена зоркамі.


А пакуль тры дні, 16–18 студзеня, у магілёўскай кавярні «Палерма» вам зробяць каву людзі на вазку, якія вучацца новай прафесіі і адначасова праходзяць практыку. Усе сабраныя грошы пойдуць на дабрачыннасць.\nМагілёўская група «інклюзіўных барыста» у складзе чатырох чалавек з 13:00 да 18:00 запрашае кожнага прыйсці ў кавярню «Палерма» і пакаштаваць капучына, амерыкана, эспрэса і латэ.\nСаша Аўдзевіч ладзіць школу «Інклюзіўны барыста» ужо ў шостым горадзе\nАрганізатар праекту «Інклюзіўны барыста» Саша Аўдзевіч кажа, што галоўная мэта – каб людзі атрымалі папулярную прафесію і пачалі працаваць. Ён нават гатовы пакінуць магілёўцам неабходнае абсталяванне хаця б на месяц і арэндаваць для іх чатыры квадратныя метры ў гандлёвым цэнтры.\nШкола «Інклюзіўны барыста» у Магілёве\n– Варыць каву зараз модна і гэта запатрабавана ў грамадстве. Плюс гэта сацыяльная праца, бо кавярня – люднае месца. Я хачу, каб і людзі на вазку болей знаходзіліся сярод звычайных людзей, і звычайныя людзі таксама часцей бачылі і стасаваліся з вазочнікамі, – кажа Саша Аўдзевіч.\nГанна Іванова адзіная з удзельнікаў курсу, хто мае працу. Але і яна ад новых ведаў не адмаўляецца\nМагілёўскую групу для праекту «Інклюзіўны барыста» сабрала Ганна Іванова, спартсменка, прызёрка Чэмпіянату Еўропы па танцах на вазках. Яна кажа, што было вельмі цяжка сабраць людзей, бо яны прывыклі сядзець дома. Акрамя таго, ёсць скаданасці з перасоўваннямі, асабліва ў зімовы час. Ганна ездзіць на машыне, але і тут ёсць свае перашкоды – неачышчаны ад снегу двор, з якога вельмі цяжка выехаць. А калі няма машыны, то яшчэ цяжэй.\nЗміцер лічыць, што не атрымліваецца толькі ў тых, у каго няма жадання\nУдзельніцу праекту Анастасію прывезла ў кавярню маці на грамадскім транспарце. Жанчыны кажуць, што нават не хочуць пра гэта ўзгадваць, але вялікае жаданне далучыцца да групы дапамагло пераадолець усе цяжкасці.\nАнастасія не змагла адмовіцца ад прапановы і вырашыла пайсці на курс, паглядзець, што з гэтага атрымаецца\n– Узімку з-за вялікай колькасці снегу мне цяжка перасоўвацца па горадзе, таму я вельмі рэдка выходжу з дому. Дзякуй, што ёсць маці, якая дапамагае. Але гэты праект – унікальны шанец. Саша Аўдзевіч – вядомы чалавек, нават пазнаёміцца з ім было вельмі цікава. Я прыйшла паспрабаваць сабе і паглядзець, што з гэтага атрымаецца, – дзеліцца ўражаннямі Анастасія.\nНаталля сумяшчае сваю новую працу барыста са старой працай ў цэнтры творчасці\nТрое з чатырох магілёўскіх інклюзіўных барыста гатовыя пасля курсу працягнуць варыць каву ўжо ў сваёй кавярні. Дзеля гэтага яны збіраюцца арэндаваць чатыры квадратныя метры ў гандлёвым цэнтры.\n– Мы ўжо падлічылі, што ў сваёй кропцы па продажы кавы зможам нармальна зарабляць. Гэта дакладна не тыя 30 рублёў, якія прапануе сацыяльны цэнтр. Сёння адбыўся першы дзень навучання, працэс мне зразумелы, я адчуваю, што магу быць барыста. Я б вельмі хацеў мець сваю справу, але на гэта не хапае грошай. Сашына дапамога цяпер вельмі дарэчы, я не хачу губляць гэты шанец, – кажа ўдзельнік ініцыятывы Зміцер.\nЗміцер марыць адкрыць свой бізнес – кавярню, ці рамонт вазкоў, ці рамонт абутку. Але не хапае грошай, каб пачаць\nНаталля маю вышэйшую адукацыю і працавала 2 гады ў цэнтры творчасці, але кава змяніла ўсё яе жыццё\nВыпускніца самай першай групы навучання «Інклюзіўны барыста» Наталля ўжо атрымала прафесію і працу. Яна стала першай барыста на вазку ў Беларусі і ўжо цэлы год працуе ў лідскай кавярні Central Coffee House. А цяпер таксама ездзіць па іншых гарадах, каб навучыць людзей.\n– Калі я ішла на праект, то не думала, што гэта мяне так зацягне і што я звяжу сваё жыццё з кавай. Цяпер я планую развівацца, хачу паехаць на спаборніцтвы, варыць складаныя напоі з кавы, – кажа Наталля.\nАндрэй спрабаваў працаваць праз інтэрнэт мадэратарам, але прагне да працы з людзьмі, а не з камп’ютарам\nУдзельнікі школы «Інклюзіўны барыста» напрыканцы навучання атрымліваюць афіцыйны сертыфікат, з якім чалавек можа ўладкавацца на працу.\n– Мы можам працаваць на раўне з усімі астатнімі барыста. І хочам гэта рабіць. У нашых людзей яшчэ шмат стэрэатыпаў наконт людзей з інваліднасцю. Чым болей нас будзе ў публічнай прасторы, тым хутчэй грамадства пазбавіцца ад гэтых стэрэатыпаў, – упэўнена Наталля.\nЭспрэса і амерыкана – першыя напоі, якія навучыліся рабіць інклюзіўныя барыста\nПрыходзьце на каву і самі вызначайце яе кошт\nКавярня «Палерма», у якой працуюць інклюзіўныя барыста ў Магілёве, цалкам безбар’ерная. Але гэта не адзіная прычына, чаму выбар паў менавіта на яе. Саша Аўдзевіч кажа, што з кіраўніцтвам атрымалася вельмі хутка дамовіцца праз тэлефон, а для яго гэта быў рашаючы фактар, бо ехаць 400 км з Ліды і пасля яшчэ столькі ж назад толькі дзеля перамоў, яму было нязручна.\n– Мы добра ставімся да ўсіх сваіх кліентаў, таму проста не маглі адмовіцца ад гэтай прапановы. Мы будзем спадзявацца, што гэты праект сапраўды дапаможа людзям, – кажуць у кавярні.\nПачаставаць каву ад інклюзіўных барыста вы можаце на працягу трох дзён: з 16 да 18 студзеня з 13:00 да 18:00 па адрасе: вуліца Якубоўскага, 44, кавярня «Палерма», гандлёвы цэнтр «Авеню».\nКошт за каву кожны кліент вызначае сам. Усе сабраныя грошы пойдуць на набыццё лекаў і танометру для 2-гадовай жыхаркі Магілёва Міланы Раманавай, якая з дзяцінства пакутуе на дзіцячы цэрэбральны паралюш.\nТэгі: аўдзевіч, вазочнік, інклюзія, кава, кавярня, Магілёў, праект


Кубак за топ-5: "Волгі" выклікалі ажыятаж на "Ралі Монтэ-Карла"\nГоншчыкі падзякавалі ўсім, хто сустрэў іх у Мінску, калі яны адправіліся на гістарычную аўтамабільную падзею. 11.02.2019, Sputnik Беларусь\nу свеце, спорт, навіны\n© Photo : "Горькийклассик""Волгі" на маршруце гістарычнага "Ралі Монтэ-Карла"\n© Photo : "Горькийклассик"\nГоншчыкі падзякавалі ўсім, хто сустрэў іх у Мінску, калі яны адправіліся на гістарычную аўтамабільную падзею.\nМІНСК, 11 лют - Sputnik. Дзве "Волгі" ГАЗ-21М выклікалі вялікі ажыятаж на Rallye Monte Carlo Historique, асабліва сярод рускіх эмігрантаў, распавёў Sputnik адзін з удзельнікаў расійскага экіпажа, сустаршыня аўтамабільна-гістарычнага таварыства "Горькийклассик" Аляксандр Лекае.\nПадчас RMCH адна з "Волг", якой кіраваў вядомы расійскі раліст Аляксей Васільеў, заняла пятае месца ў сваім класе і 62-е ў "абсалюце".\n© Photo : "Горькийклассик""Волга" на "Ралі Монтэ-Карла"\n"Волга" на "Ралі Монтэ-Карла"\n"Гэта вельмі добры вынік з улікам таго, што з якія стартавалі 317 машын больш за 60 сышлі, у асноўным з-за тэхнічных праблем", - распавёў Лекае, дадаўшы, што "Волгі" не саступалі канкурэнтам на больш лёгкіх і дынамічных машынах і абыходзілі ў сваёй катэгорыі такія маркі як Jaguar, Mercedes і Porsche.\nЁн адзначыў, што экіпажы зрабілі высновы на будучыню ў плане тэхнічнай падрыхтоўкі аўтамабіляў. І агучыў планы падрыхтаваць да наступнага года палепшаныя машыны і выставіць большую колькасць экіпажаў.\n"Волгі" на ўзроўні\nЛекала распавёў, што расійскія класічныя машыны выклікалі вялікі ажыятаж як у Францыі, так і ў самым Монтэ-Карла.\n"Волгі сваім імпазантным выглядам выклікалі цікавасць. Нас натхнялі ўсе гледачы, атмасфера была вельмі сяброўскай, мы адчувалі толькі падтрымку", - распавёў Лекае.\nПаводле яго слоў, лагатып СССР на спартыўнай форме гоншчыкаў прыцягваў увагу эмігрантаў з постсавецкай прасторы, якія пражываюць у Еўропе.\nПрадстаўнік "Горькийклассик" падзякаваў усім, хто сустракаў каманду ў Мінску на шляху ў Манака, дзе праходзіла RMCH. Бо менавіта ў Мінску ў 1964-м годзе савецкія машыны стартавалі на "Ралі Монтэ-Карла". І менавіта гэты шлях 55 гадоў праз паўтарылі дзве "Волгі", каб прыняць удзел у гістарычнай гонцы.


Мастацтва - Стрэл у кабінеце дырэктара\nАлесь Адамовіч у час здымак фільма.\nКожны фільм мае ўласную «біяграфію», якая зафіксавана ў выглядзе справаводства. Пагартаўшы старонкі тома, што цяпер захоўваецца ў архіве, вы даведаецеся не толькі пра тое, як ішла праца над пэўнай стужкай, не толькі пра падводныя плыні яе стварэння, але і пра атмасферу на здымачнай пляцоўцы. Зразумееце, што амаль кожны творчы і вытворчы крок пастановачнай групы патрабуе пісьмовага абгрунтавання, заверанага подпісамі кіраўнікоў адпаведных службаў, бо любое кінематаграфічнае дзеянне мае фінансавы бок і павінна быць узгоднена з агульным бюджэтам фільма.\nСпачатку ў папку справаводства трапляюць розныя варыянты сцэнарыя, стэнаграмы абмеркавання яго мастацкім «сінклітам» кінастудыі і вердыкт кінаўстановы (калі з самага пачатку аўтару літаратурнай асновы не адмоўлена). І вось ужо ў «дасье» фільма кладуцца дамова са сцэнарыстам і загад пра запуск у падрыхтоўчы перыяд. Значыць, «біяграфія» стужкі пачынаецца. Далей заведзены том нарошчваецца іншымі дакументамі: каштарысам, графікамі здымак і тэрмінаў, загадамі, даведкамі, дакладнымі, нярэдка скаргамі ці на вытворча-тэхнічныя службы, ці на творчых асоб. (Здараецца, і творцы ўшчэнт сварацца адзін з адным і разыходзяцца — па розных прычынах, што таксама адлюстроўваецца ў справе.) Чым больш складаная праца над стужкай, тым таўсцейшым робіцца кардонны «рэгістратар», абрастаючы вытворчымі і творчымі падрабязнасцямі, часам вельмі драматычнымі. Калі ў фаліянце з’яўляецца дакумент пра тое, што фільм прыняты кіраўніцтвам студыі і інстанцыямі, — усё, для творцаў гэта фініш. Далей пойдзе заключны вытворча-тэхнічны працэс: мантаж негатыўнай плёнкі, выраб пазітыўнай копіі, заказ тыражу на капіравальнай фабрыцы, паступленне копій у кінапракат і ў кінатэатры, калі фільм атрымаў пасведчанне дзяржаўнага рэгістра на паказ.\nКалі б у час гэтай кінематаграфічнай кругаверці яе ўдзельнікаў можна было б падключыць да медыцынскай апаратуры, дык датчыкі, напэўна, зафіксавалі б мноства эмацыянальных пікаў — як у вытворчага, так і ў творчага персаналу. У апошніх — найбольш, бо мастацкія пакуты ў рэжысёра і яго паплечнікаў спалучаюцца з рознымі арганізацыйнымі збоямі: службы не скаардынавалі між сабою пэўныя дзеянні, зняты матэрыял аказаўся плёначным бракам, запіў акцёр (здараецца, і актрыса), група выбілася з графіка, а сонца або снегу ўсё няма і няма, затрымліваецца фінансаванне, а яго яшчэ тыдзень назад павінны былі пералічыць на рахунак фільма, і г.д. Таму здымкі амаль кожнай стужкі — вельмі нервовы перыяд. «Дайце мне пісталет, я іх усіх перастраляю!» — такі рэжысёрскі (аператарскі, адміністратарскі) лямант — з кінематаграфічнай будзённасці, а не з фальклору. (Варыянт: «Ідзіце вы на хутар матылькоў лавіць!» Пяціпавярховы мат — звыклая лексіка кінематаграфістаў — застаецца па-за кадрам.)\nКалісьці я збіралася напісаць артыкул «Кіно пра кіно», дзе можна было б паразважаць пра пакуты «кіношнікаў», якія з чым толькі не звязаныя і якіх няма ў іншых сферах чалавечай дзейнасці. Тое, што ў замежным фільме на рэжысёра цісне прадзюсар (а ў яго галава ідзе кругам ад нявырашанай канцэпцыі фільма і разборак з жанчынамі), мы даведаліся са стужкі «Восем з паловай» Федэрыка Феліні. У паэтычна-іранічнай карціне «Амерыканская ноч» Франсуа Труфо працоўная змена і настрой здымачнай групы залежаць ад паводзін кацяняці: пачне хлябтаць «артыст» малако на сподачку ў першым-другім дублях або адверне мордачку. Хваля агульнага шчасця накрывае ўвесь калектыў, калі ўпартая істота не псуе запланаваны эпізод. Ёсць і ў вялікага Інгмара Бергмана філасофская прыпавесць «Маўчанне», якую ён зняў пасля таго, як публіка не прызнала некалькі ягоных стужак, — у «Маўчанні» адлюстраваліся душэўныя раны самога рэжысёра, звязаныя з прафесіяй.\nУ СССР таксама існаваў шэраг фільмаў, у якіх дзейнічалі героі-кінематаграфісты, аднак пра сапраўдныя пакуты і праблемы нашых дзеячаў кіно ніхто, акрамя іх саміх, не ведаў. А тут мелі месца спецыфічныя асаблівасці. Паколькі кінематографу быў нададзены выключна дзяржаўны статус, ён, як і іншыя віды мастацтваў, мусіў падпарадкоўвацца агульнапралетарскай справе, а самі кінематаграфісты — кіравацца класавым нюхам і думаць у правільным напрамку.\nКалі знаёмішся з асобнымі архіўнымі матэрыяламі, якія тычацца беларускіх фільмаў сталінскага, хрушчоўскага або брэжнеўскага перыядаў, ствараецца ўражанне, быццам кінематаграфісты толькі і рабілі, што наўмысна імкнуліся скрыўляць генеральную лінію, а слугі партыі з усіх устаноў ім «выпраўлялі мазгі» — каб навучыліся гэтыя неслухі спалучаць мастацкага «лебедзя» з ідэйнымі «ракам» і «шчупаком». Далей будуць працытаваны дакументы і дадзены каментарыі да іх. Многія з настаўленняў, заўваг, прадпісанняў, якія там фігуруюць, маглі скончыцца для творцаў стратай прафесіі або яшчэ горшымі вынікамі (асабліва ў сталінскую эпоху). Адначасова партыйныя цыркуляры даюць магчымасць адшукаць некаторыя карані праблем, існуючых да сённяшняга дня.\nКастрычнік 1984 года. На «Беларусьфільме» абмяркоўваецца рэжысёрскі сцэнарый фільма «Забіце Гітлера» («Ідзі і глядзі»), які прадставіў Элем Клімаў. Пастаноўка ажыццяўляецца разам з «Масфільмам», курыруецца Дзяржкіно СССР. У томе першым справаводства, які (як і іншыя два тамы) цяпер знаходзіцца ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва, захавалася дамова са сцэнарыстамі Алесем Адамовічам і Элемам Клімавым ад 12 мая 1983 года. Ёсць і загад кіраўніцтва Дзяржкіно пра тое, што стужцы даецца «зялёнае святло», і пазітыўнае заключэнне на сцэнарый фільма. Заўвага з Масквы толькі адна — трэба знайсці іншае вырашэнне фіналу. На мастацкай радзе студыі «Беларусьфільм» пад кіраўніцтвам галоўнага рэдактара Нічыпара Пашкевіча стаўленне да рэжысёрскага сцэнарыя пераважна лагоднае — праўда, рэжысёра папракалі за жорсткасць, рабілі закіды наконт мноства сімвалаў, жадалі «нотак аптымізму». «Тэмпература» абмеркавання рэзка падскочыла — калі судзіць па пратаколе — толькі аднойчы: галоўны рэдактар патрабаваў, каб у эпізодзе помсты аднаго з партызан сваім жа «быў хоць бы выгляд суда. А тут ідзе не суд... Гэта не адпавядае сучаснай ідэалагічнай рэчаіснасці. Трэба падумаць, як усё гэта будзе гучаць. Калі б гэта быў натоўп жанчын — іншая справа. А тут — прадстаўнік улады...»\nРэзкі адказ Элема Клімава: «Тады я не разумею, навошта ўвогуле рабіць гэту рэч! У гэтых сцэнах наша асноўная пазіцыя. Мы ўсё робім дзеля заўтрашняга дня!» Тыповы міні-канфлікт творчасці і ідэалогіі. Рэжысёр максімальна набліжаецца да праўды партызанскага быцця — здаралася, што ў роспачы, у стане афекту або карыстаючыся бязмежнай уладай, свой страляў у свайго, як сведчыў сцэнарыст-партызан Алесь Адамовіч. А ад творцаў патрабавалі, каб было так, як дыктуюць прыдуманыя нарматывы.\nАле, мяркуючы па дакументах, рэжысёру і аўтару далі карт-бланш: здымайце, давяраем. І выконвалі ці не ўсе просьбы і запыты здымачнай групы — мянялі аднаго спецыяліста на другога, калі рэжысёр з кімсьці не сыходзіўся; дазволілі выкупіць у Каўнасе два спектаклі, бо артыста Любаміраса Лаўцавічуса (ён выконваў ролю камандзіра партызанскага атрада Касача) адміністрацыя тэатра не вызваліла ад удзелу ў іх; пралангацыя па тэрмінах здымак? — калі ласка; ізноў патрэбны войскі для масавага эпізоду? — атрымаеце без праблем.\nГэта выклікала здзіўленне. Справа ў тым, што ў 1977 годзе рукамі кіраўнікоў Дзяржкіно СССР — намесніка старшыні Барыса Паўлёнка і галоўнага рэдактара Даля Арлова — у гэтым жа кабінеце на «Беларусьфільме» на стужцы «Забіце Гітлера» быў пастаўлены крыж. Сваю лепту ўнеслі і некалькі вядомых беларускіх кінематаграфістаў, хоць большасць членаў мастацкай рады схілялася даць фільму «дабро».\nЯк вынікае з успамінаў Алеся Адамовіча, яго і рэжысёра запрасілі ў кабінет дырэктара кінастудыі. «...Вельмі важны, вельмі сур’ёзны адказны таварыш Даль Арлоў павёў гутарку: “Так, сцэнарый прыняты, але вось паступіла тут заява... так, і ў нас ёсць такія-сякія заўвагі”. А заўваг было дванаццаць, адзін пункт больш знішчальны за іншы. Элем прачытаў іх і сказаў: “З дванаццаці я прыму толькі адну — выкраслім песню”. Была ў нас у фільме песня: “Убейте Гитлера везде, убейте Гитлера в себе”. Гэта выклікала асаблівае абурэнне парткіраўніка: “Што хочаце, але каб я Гітлера ў сабе насіў?!” Ну што ж, не будзем вас крыўдзіць, выдалім песню <...> І вось сабралася мастацкая рада на наступны дзень <...> Паўлёнак — хітры! — не прыйшоў. Вядзе пасяджэнне Даль Арлоў. Пайшлі выступленні, большасць — падкрэслена захопленыя ў адносінах да сцэнарыя (таму што людзі зразумелі, дзеля чаго прыехалі Арлоў і Паўлёнак, і такім чынам трэба абараняць сабрата) <...> Я сказаў адкрыта Далю Арлову: “Вам што, не жахліва, Даль Канстанцінавіч?” Ён: “Вы пра што?” А я: “Пройдзе час, і адзіная прычына, па якой вы застанецеся ў гісторыі кіно, будзе: гэта той самы Даль Арлоў, які не дазволіў Клімаву зрабіць фільм...” — “Ну, ведаеце!..”\nБачым, справа ідзе да завяршэння: па рэпліках, па заўвагах — справа пахне смажаным. А ў нас спецыяльна да мастацкай нарады была прыгатавана даволі ўражлівая экспазіцыя з рэквізіту, з сабраных для фільма матэрыялаў. Вісеў, у прыватнасці, партрэт Гітлера, а супраць яго ў станку замацавана была вінтоўка — “гераіня” нашага будучага фільма — баявая, але яе зарадзілі халастым патронам. І тут пачаў гаварыць Даль Арлоў. Ён пералічыў патрабаванні кінакамітэта, адно больш “завальнае” за другое, кожнае з іх прымі — карціны няма: “Устараніць Гітлера і яго растрэл”, “прыбраць балота, якое “гаворыць”, “кальцавы бой”, тое, сёе...\nЯ, гледзячы на нахабную, самаўпэўненую фізіяномію функцыянера, які цешыцца, што можа растаптаць, зняважыць рэжысёра, адчуў раптам мацнейшае жаданне з гэтай вінтоўкай пахуліганіць. Узяць яе, прыкінуцца кантужаным: “А жыццё недарагое!” — і ў пуза нашаму кáту. Халастым, вядома. Потым я Элему казаў: “А дарэмна вы мяне стрымалі. Канешне, ён бы не памёр ад жаху, але заікацца стаў бы, і мы яго не глядзелі б потым у “Кінапанараме”, дзе ён назаляў нам на працягу столькіх гадоў”».\nДалей цытую інтэрв’ю з Элемам Клімавым (якое, як і ўспаміны Алеся Адамовіча, апублікаваны Валерыем Фаміным): «Я быццам прачытаў яго (Адамовіча. — А.Б.) думкі: зараз ён схопіць вінтоўку і жахне ва ўпор у нашага кáта. І ў мяне самога было абсалютна тое ж жаданне. І я таксама ўскочыў! І Алесь, напэўна, зразумеў гэта і схапіў мяне за рукі. А я схапіў яго. Напэўна, гэта было відовішча! Усталявалася мёртвая паўза... Потым неяк разам усе падняліся. Мала хто зразумеў, што з фільмам скончана. Нехта ўжо рушыў бліжэй да дзвярэй, хтосьці пачаў разглядваць эскізы, фатаграфіі, якія так усім спадабаліся. Вось тут і настала нечаканая развязка. У нас быў дырэктар карціны, сталага веку, цудоўны дзядзька. Ён падышоў да вінтоўкі і, не ведаючы, што ў ёй зарад, чамусьці націснуў курок. І грымнуў стрэл, ды яшчэ які! Што тут было! Усе ўрассыпную. Жанчыны завішчэлі. Нехта паваліўся на падлогу. І ў гэты момант я ўбачыў твар Даля Арлова. Ён у адну секунду ўсё прайграў і зразумеў, да чаго ішла справа, калі мы з Алесем ускочылі і схапілі адзін аднаго за рукі. Ён увесь збялеў... Але сваю справу зрабіў». (Падкрэслю: фільм рэспубліканскай кінастудыі знаходзіўся пад падвоеным ідэалагічным ціскам: мясцовым і ўсесаюзным. Прычым, гэта маглі быць не толькі ведамасныя ўстановы і партыйныя арганізацыі, але і іншыя інстанцыі Масквы і Мінска: Міністэрства абароны, КДБ, Міністэрства ўнутраных спраў.)\nІ вось фізічны і псіхалагічны вынік для творцы (зноў з успамінаў Алеся Адамовіча): «Для мяне <...> закрыццё фільма не было безвыходнай трагедыяй, бо ў мяне яшчэ была мая літаратура, а для Клімава гэта быў удар сапраўды жахлівы. Калі праводзіў яго на цягнік, ён раптам вымавіў: “Усё! Пайду з кіно, вяртаюся да сваіх канструктарскіх, авіяцыйных спраў, больш з гэтым звязвацца не буду”. Я зразумеў, што гэта ён ад болю, ад крыўды, што ўсёй сваёй істотай супраць расставання з кіно. Але такая была памылка (у публікацыі па-руску надрукавана “ошибка”, але мне здаецца, што павінна быць слова “сшибка”. — А.Б.), што ён цяжка захварэў на якуюсьці страшэнную і незразумелую хваробу. У яго ўсё пайшло ў раны: варта яму толькі пахвалявацца, як усё цела пакрывалася болькамі. Бедная Ларыса (Ларыса Шапіцька, жонка рэжысёра. — А.Б.) два гады змазвала, лячыла яго нейкімі травамі. Камітэтчыкі загналі яго да канца <...>».\nПрайшло амаль сем гадоў. Той жа сцэнарый з тым жа пастаноўшчыкам атрымаў вышэйшае бласлаўленне тых жа, хто яго забараніў (праўда, Даль Арлоў ужо займаў іншую пасаду). Што адбылося? З вуснаў Алеся Адамовіча вядома: амаль штогод да яго звярталіся рэспубліканскія чыноўнікі з высокіх кабінетаў, каб дазволіў даць хаду сцэнарыю. Ён нязменна адказваў: тэлефануйце Клімаву, без яго згоду не даю. (Цікавая падрабязнасць, якую таксама агучваў Адамовіч: яшчэ да Клімава яго «Хатынскую аповесць» хацеў экранізаваць Андрэй Таркоўскі. Што да фільма «Ідзі і глядзі», то ў ім выкарыстаны таксама матывы аповесці «Карнікі».) І вось нешта спрацавала. Адамовіч лічыў, што сваё слова сказаў час, што «клімат» для Клімава стаў больш спрыяльным, бо ўжо пазабыліся пра яго «Агонію», якая ляжала на «паліцы».\nЯ шукала больш канкрэтны адказ на гэтае пытанне ў архіўных фаліянтах, аднак змест папер нічога не падказаў. Ёсць толькі спасылка на тое, што Дзяржкіно СССР скасавала загад №66 ад 28 лютага 1977 года аб дзяржаўным заказе на пастаноўку двухсерыйнага фільма «Ідзі і глядзі» і дае дазвол пачаць працу ў 1983 годзе.\nМожа, сыграў ролю нейкі ідэалагічны фактар, бо без яго «крамольны» сцэнарый не пайшоў бы ў вытворчасць. (Здараліся выпадкі, калі дазвол давалі дзеля замежнага прэстыжу.) Магчыма, былі штуршкі з Мінска, і нехта з партыйных босаў аддаў загад? Але і пасля таго, як фільм быў скончаны, ён вісеў на валаску. Загадчык аддзела культуры ЦК КПБ Іван Антановіч, па словах Клімава, выказаўся ў час прагляду фільма так: «Вы амаль геній, а я чалавек звычайны, і міра ў нас з вамі не будзе». І сапраўды: супраць фільма ў Мінску пачалася абвінаваўчая кампанія, да якой далучылі былых партызан і франтавікоў. Але ў сталіцы СССР замахі на фільм не падтрымалі (хоць хістанні былі), і ён пачаў трыумфальнае шэсце па міжнародных кінафестывалях, атрымоўваючы ўзнагароды вышэйшай ступені ў Маскве, Авеліна (Італія), Троі (Партугалія) і іншых гарадах. «Ідзі і глядзі» ўвайшоў у дзясятку самых касавых беларускіх фільмаў савецкага перыяду — яго паглядзелі 28,8 мільёна гледачоў. І магчыма, самым важным для стваральнікаў стужкі была рэакцыя заходнегерманскай моладзі, якую ў агульных рысах можна перадаць так: «Дык вось што вы, дзяды, рабілі на Усходнім фронце і пра што маўчалі ўсе гады!» Аказалася, што «шкодны фільм» — з пункту гледжання іншых ідэолагаў — быў што ні на ёсць ідэйным фільмам на ўсе часы, бо з тых самых абвінавачванняў, якім не паддаліся стваральнікі, глядач выносіў біблейскае «Не забі!» Але ж і чалавечую цану, заплачаную за гуманістычную накіраванасць стужкі, нічым не вымераць...


“Загаворыш на працы па-беларуску — ператворысься ў аб’ект штодзённых кпінаў”\n28 чэрвень 2006, 14:39\nВалянцін Жданко, Менск Новая перадача сэрыі “Паштовая скрынка 111” (эфір 28 чэрвеня).\nАпошнім часам многія апазыцыйныя лідэры зноў загаварылі пра пагрозу беларускай незалежнасьці, якая зыходзіць ад расейскай вонкавай палітыкі. Найперш маюцца на ўвазе жорсткія ўмовы Крамля ў справе коштаў на газ для Беларусі і зьвязаныя з гэтым розныя сцэнары і праекты будучай так званай саюзнай дзяржавы, у якой патэнцыйна могуць узьнікнуць новыя цэнтры палітычнай сілы з новымі высокімі дзяржаўнымі пасадамі.\nЗь ліста на гэтую тэму і пачну сёньняшнюю размову. Нам піша Віктар Мазго зь Нясьвіскага раёну:\n“Не разумею, чаму апазыцыя ўзьняла такі вэрхал вакол гэтага пытаньня. Ніхто ж ніякага замаху на беларускую незалежнасьць ня робіць. Пуцін ня раз заяўляў, што пасьля 2008 году сыдзе і ня будзе шукаць ніякіх хітрыкаў, каб застацца пры ўладзе. А Лукашэнка апошнім часам мо зь дзясятак разоў казаў, што дзяржаўны сувэрэнітэт і незалежнасьць для яго — сьвятое, і ён ніколі ня пойдзе на тое, каб прадаваць ці мяняць гэту каштоўнасьць. Дзесяць год таму ён, праўда, гаварыў зусім іншае, але з таго часу шмат вады сплыло і многае памянялася”.\nПалітыкі павінны прадбачыць розныя сцэнары разьвіцьця падзеяў, спадар Мазго. Тое, што ні Пуцін, ні Лукашэнка адкрыта не гавораць пра магчымасьць такога варыянту Канстытуцыйнага акту так званай саюзнай дзяржавы, пры якім ад беларускай дзяржаўнасьці й незалежнасьці нічога не застанецца, зусім не азначае, што такога варыянту няма. І пра гэтую небясьпеку апазыцыйныя лідэры лічаць патрэбным гаварыць ужо цяпер, загадзя, каб грамадзтва ведала пра патэнцыйную небясьпеку і было гатовае да яе.\nНаш слухач Васіль Валошка з пасёлку Радашкавічы Маладэчанскага раёну ў сваім лісьце разважае пра тое, як сучасная моладзь бавіць вольны час:\n“Улетку і ў вялікіх, і ў малых гарадах — падобная заганная зьява. Настае ноч — і ў дварах зьбіраюцца натоўпы моладзі. Часта пачынаецца са сьпіртнога, а бывае і безь сьпіртнога да самай раніцы — гучная гамана, крыкі, песьні, лямант. Словам, усё тое, што ў сьветлы час сутак людзі сабе не дазваляюць. На заўвагі й просьбы ніхто не зьвяртае ўвагі. Міліцыі да гэтага таксама няма ніякай справы. У цывілізаваных краінах, наколькі я ведаю, усё падобнае пасьля 22 гадзінаў забаронена. А ў нас? Чаму парлямэнт не прымае такога закону?\nЗ гэтым зьвязаная і іншая праблема — парадак і чысьціня на вуліцах і ў дварах. Пасьля начных гульбішчаў паўсюль застаюцца горы сьмецьця. Раніцай усё гэта пачынае шкрабаць армія дворнікаў і мноства тэхнікі. Дарэчы, робяць гэта дворнікі за жабрацкую зарплату. Дадайце да гэтага, што ў навядзеньні парадку на вуліцах адзін-два разы на год удзельнічае практычна ўся краіна падчас суботнікаў. Абавязаныя таксама прыбіраць сьмецьце гандляры ля сваіх шапікаў і крамаў, мэдыкі — ля шпіталяў, і г.д. У цывілізаваных краінах за адзін плявок на тратуар можна зарабіць штраф да 20 эўра. А ў нас? І ці варта ў такім разе хваліцца, што ў нас чысьціня і парадак? Ці падобныя мы на нармальных людзей? Парадак найперш павінен быць у душах, у галовах, а не на веніку дворніка”.\nВядома, спадар Валошка, вы маеце рацыю: парадак павінен быць у галовах — тады і на вуліцах будзе чыста, і ў дварах ціха. Але ўзровень побытавай культуры нацыі ў адно імгненьне не паднімеш. І справа тут не ў недахопе нейкіх законаў. Законаў якраз хапае: і тых, хто парушае цішыню ў начны час, і хто раскідвае сьмецьце, можна паводле дзейнага заканадаўства прыцягваць да адміністрацыйнай адказнасьці — штрафаваць і нават арыштоўваць на невялікі тэрмін. Праблема, аднак, у тым, што міліцыянта да кожнай лаўкі і ў кожны двор не прыставіш. Дый прыярытэтныя задачы ў беларускіх міліцыянтаў і судоў зусім іншыя: як на сьмех, сотні апазыцыйных актывістаў у часе нядаўняй выбарчай кампаніі затрымлівалі й арыштоўвалі якраз паводле абвінавачаньняў у раскідваньні сьмецьця і нецэнзурнай лаянцы.\nЯшчэ адзін аспэкт праблемы шумных моладзевых кампаніяў у гарадзкіх дварах. Вядома, мясцовыя жыхары, якія хочуць спакойна паспаць, не жадаюць чуць начнога ляманту пад вокнамі. Але куды падзецца моладзі? Натуральна, для саміх хлопцаў і дзяўчат куды зручней і камфортней было б бавіць вечаровы й начны час у кавярнях, дыскатэках і моладзевых клюбах (так, як гэта робіць моладзь на Захадзе). Але адкуль на тое грошы ў старшаклясьніка ці студэнта?\nНаш слухач Міхаіл Лысевіч зь Ліды працягвае дыскусію на тэму, якая гучыць у нашай пошце ў лістах многіх слухачоў. Лёс беларускай мовы, прычыны яе заняпаду магчымасьць альбо немагчымасьць адраджэньня… Вось як разважае пра гэтыя праблемы Міхаіл Лысевіч:\n“Чаго чакаць ад народу, які кожнае імгненьне чуе пра недасканаласьць, непаўнавартасьць і непатрэбнасьць сваёй мовы? Які мусіў карыстацца то польскай, то расейскай мовамі, калі жадаў хоць нешта мець? Мы згубілі ня толькі мову, але, галоўнае — права карыстацца ёй на побытавым узроўні. Ксёндз Фарнага касьцёлу Ліды кажа адкрыта, што яму зручней правесьці дадатковую імшу ў нязручны час па-беларуску, чым ісьці супраць “хрысьціянскіх вернікаў” невядомага паходжаньня і касаваць польска-расейскую імшу.\nШколы па-беларуску — гэта цуд, альбо музэй, альбо ўвогуле для дзяцей з пэўнымі псыхічнымі і моўнымі адхіленьнямі — вось як! Паспрабуйце на сваёй працы ўжываць мову, афармляць дакумэнты і чарцяжы па-беларуску — вы адразу ператворыцеся ў ізгоя, у аб’ект штодзённых кпінаў.\nНам кажуць — у нас дзьвюхмоўе. Але будзем шчырымі: гэтае дзьвюхмоўе патрэбна тым, хто ўвогуле не жадае, каб існавала беларуская мова, каб была сама Беларусь. Ці не таму нават на сьвяце беларускага пісьменства мы ўжо ня чуем беларускай мовы? Дайшлі да таго, што той, хто хоць калі размаўляе па-беларуску, зьедліва і бессаромна залічваецца да апазыцыі. Да апазыцыі каму і чаму? Адкажыце, стваральнікі віртуальнай Беларусі. Калі раптам скажаш нешта па-беларуску гандляру ў краме, на вакзале замовіш квіток на роднай мове — то будзь гатовы пачуць тое, што неаднойчы чуў я: “Говорите по-человечески!”.\nМова ў Беларусі даўно стала віртуальнай і выключнай зьявай. Яна стала сродкам не штодзённых зносінаў, а — пратэсту і барацьбы. Далейшыя развагі пра моўнае пытаньне і спробы даказаць самім сабе, што мова — гэта добра, падобныя да збою кампутарнай праграмы й яе зацыкліваньня”.\nТыповыя назіраньні, звыклыя сытуацыі, стандартныя высновы, якія гучаць ужо ня першы год, і нават не адно дзесяцігодзьдзе. Наўрад ці можна сьцьвярджаць, спадар Лысевіч, што з агрэсіўным непрыманьнем беларускай мовы можна сустрэцца на кожным кроку і што гэта стала характэрнай асаблівасьцю большай часткі грамадзтва. Хутчэй, стаўленьне большасьці людзей да гэтай праблемы можна назваць абыякавым і не да канца сфармаваным. Прыняў камуністычны Вярхоўны Савет у 1989 годзе праграму адраджэньня беларускай мовы, пачалі адкрывацца беларускія школы і пераводзіцца справаводзтва на дзяржаўную мову — людзі безь пярэчаньняў успрынялі гэта і пачалі выконваць. Ніводнай масавай акцыі супраць беларусізацыі на пачатку бурных мітынговых 1990-х гадоў у Менску не было. А настаў іншы час, ініцыявала ўлада моўны рэфэрэндум, абвясьціла так званае дзьвюхмоўе, якое ў рэальнасьці азначала дыскрымінацыю і заняпад мовы беларусаў — і беларускае грамадзтва гэтак жа паслухмяна ўспрыняло рэзкую зьмену палітычнага курсу.\nНа заканчэньне — кароткі ліст ад Паўла Ісачэнкі зь Менску, таксама на тэму, блізкую да лёсу беларускай мовы:\n“Зьдзіўляюся, чаму столькі шуму вакол расколу Саюзу пісьменьнікаў. Гэта ж звычайная справа ў былым СССР. Тое ж адбылося зь пісьменьніцкімі арганізацыямі і ў Расеі, і ва Ўкраіне. Навошта ж зьдзіўляцца, што раскол нарэшце стаў фактам і ў нас. Дзіўна, што ён не адбыўся раней. Пісьменьнікі даўно падзяліліся паводле свайго стаўленьня да таго, што адбываецца ў краіне. Пісьменьнікам-дэмакратам трэба ня плакаць і скардзіцца, а хутчэй ствараць сваю газэту, свой Дом літаратара, сваё выдавецтва. І працаваць закасаўшы рукавы. А чытач сам разьбярэцца, дзе “правільны” саюз пісьменьнікаў, а дзе — “няправільны”. Людзі прагаласуюць за гэта падпіскай, набыцьцём кніг, квіткамі на літаратурныя вечарыны”.\nНапэўна, спадар Ісачэнка, і праўда, ня варта было б зьдзіўляцца, калі б пісьменьнікам дазволілі адкрыць уласныя газэту і выдавецтва, каб паміж імі справядліва падзялілі ўласнасьць, набытую ў папярэднія гады за агульныя пісьменьніцкія грошы (у тым ліку і Дом літаратара). Каб, урэшце, яны проста мелі роўныя правы на доступ да дзяржаўных выдавецтваў і дзяржаўных літаратурна-мастацкіх часопісаў. Але ж у тым і рэч, што пісьменьнікам, якія адважваюцца мець уласны (адрозны ад афіцыйнага) погляд на падзеі ў Беларусі да ўсяго гэтага дарога закрытая.


«Новая калекцыя» - выставка в Минске. Расписание, стоимость входа, отзывы к выставке на afisha.relax.by\nЗ 8 лістапада 2011 года ў малой зале Музея сучаснага выяўленчага мастацва будзе праходзіць выстаўка, што адбываецца ў межах традыцыйнага штогадовага праекта Музея пад назвай "Новая калекцыя", мэта якога – пазнаёміць гледача з апошнімі паступленнямі ў фонды музея.\nАдна з асноўных задач Музея сучаснага выяўленчага мастацтва – адсочваць і папулярызаваць найбольш цікавыя з’явы ў мастацкім жыцці рэспублікі, пастаянна папаўняць сваю калекцыю, збіраючы самыя арыгінальныя і прафесійныя творы сучасных беларускіх мастакоў. Аднак выставачныя плошчы Музея на сённяшні дзень, на жаль, не дазваляюць мець пастаянную экспазіцыю, якая б прадстаўляла гледачу мастацкі працэс у Беларусі апошніх некалькіх дзесяцігоддзяў ва ўсёй яго разнастайнасці. Таму праект "Новая калекцыя" – унікальная магчымасць для гледача далучыцца да гэтага працэсу і пазнаёміцца з тым, што, на жаль, большасць часу схавана за сценамі музейных запаснікаў.\nВыстаўка "Новая калекцыя 2011" аб’яднала на экспазіцыі творы жывапісу і графікі, а таксама арт-аб’ект, якія належаць мастакам сталага пакалення. Створаныя ў апошнія некалькі гадоў творы дэманструюць розныя па сэнсавым напаўненні і фармальных задачах накірункі, адлюстроўваюць тэндэнцыю да сцвярджэння метафарычнасці і канцэптуалізму ў выяўленчым мастацтве Беларусі пачатку ХХІ стагоддзя.\nАснову экспазіцыі склалі творы былых удзельнікаў мастацкага аб’яднання "Няміга-17" – жывапісцаў Анатоля Кузняцова, Сяргея Кірушчанкі і скульптара Тамары Сакаловай, а таксама беларускага жывапісца, што пражывае за мяжой, – Наталлі Залознай. Мастакі на працягу апошніх дзесяцігоддзяў належаць да шэрагу лідэраў беларускага абстракцыянізму (А.Кузняцоў, Н.Залозная) і канцэптуальнага мастацтва (С.Кірушчанка, Т.Сакалова).\nСяргей Кірушчанка – мастак, што развівае ў абстрактным жывапісе лінію канцэптуалізму, дзе дамінантай пры стварэнні вобраза з’яўляецца інтэлектуальная складаючая. Таму твор з серыі "Прасторавыя медытацыі" (2010), як і большасць твораў С. Кірушчанкі 2000-х гадоў, – гэта інтэлектуальна апасродкаваная, лагічна збудаваная пластычная структура-канцэпт, напоўненая шматслойнай інфармацыяй. Чорная прастора, утвораная рашэцістай структурай, нараджае плоскасць інтэнсіўнага ружовага, што вырываецца за карцінную плоскасць. Інтэрпрэтацыі аптычных законаў жывапісу, матыў "рашоткі" (эмблема мадэрнізму) – дамінанта многіх работ мастака, "сімвал модульнасці сучаснага свету." Мастак пераводзіць рэальнасць у сістэму сухіх, лаканічных знакаў, пакідаючы толькі самае значнае, змяшчае канкрэтныя формы ў прасторавы кантэкст і назірае за тым, як гэтыя формы пачынаюць змяняцца, руйнуючы адназначнасць, візуальную зададзенасць.\nПластыка твораў Тамары Сакаловай у нейкім сэнсе пераклікаецца з творчасцю С.Кірушчанкі (нездарма мастакі перыядычна прадстаўляюць сумесныя праекты). Яе скульптуры-аб’екты – таксама спосаб спасціжэння прасторавага кантэксту і яго трансфармацый. "Куб" (2006) – гэта своеасаблівая філасофія геаметрыі, даследаванне ўзаемаадносінаў статыкі і дынамікі, сутнасці руху як сімвалу жыцця.\n"Дзённік стомленага падарожніка. Прысвячэнне Басё" з цыклу "Метафары забытых сутнасцей" (2008) Анатоля Кузняцова – чарговы віток разваг аўтара над хвалюючым яго пытаннем "супрацьлегласцяў", праблемы балансу, раўнавагі. У вельмі тонкіх, як заўсёды, каларыстычных кампазіцыях А.Кузняцова з’яўляецца новы для мастака матыў: пісьмо выступае тут як канструктыўны элемент пабудовы прасторы палатна і адначасна як мастацкі вобраз. Почырк пісьма пэўнага чалавека, мастака, атаясамліваецца ў пэўнай ступені з мастацкім почыркам, фарміруючы асаблівую прастору "каліграфічнага жывапісу" – працэсу эмацыйнага пазнання і перажывання мастаком энергетыкі свету, яго напружанай інфармацыйнай напоўненасці.\nСваёй унікальнай вобразнай структурай і пластычнай мовай вылучаецца мастацтва Наталлі Залознай, што прадстаўлена ў экспазіцыі творам "Sub specie aeternitatis" "Без назвы" (2006). У абстрактным жывапісе мастака захоўваюцца фігуратыўныя элементы, якія праступаюць у творы нібыта намёкі, адбіткі памяці, ствараючы ўражанне магічнай шматсэнсоўнасці кампазіцыі, аднак пануючае месца адводзіцца колеру. Колер – надзвычай выразны і самастойны – стварае свет вытанчаных і глыбокіх пачуццяў.\nДругая частка экспазіцыі прадстаўляе розныя па жанравым складзе, манеры выканання і тэхніках творы мастакоў-графікаў – "этнаграфічны канцэптуалізм" малюнкаў Рыгора Сітніцы з серыі "Шпацыр уздоўж паркана" (2008); вобразная насычанасць кампазіцый Уладзіміра Вішнеўскага – афорты "Апошні паляўнічы" (2002), "Вежа" (2008); вытанчанасць ліній у творы Сяргея Цімохава "Стод"(2011), складаная метафарычнасць і начаканасць вобразаў Сяргея Балянка – "Шёл крупный снег" (2007), "Декабрь… И шёл крупный снег" (2010), "Среди опадающих птиц", "Незаконченная пьеса для игры в три руки" (2011).\nВажнейшая функцыя музея – не проста збіраць найбольш цікавыя творы сучасных мастакоў, а фарміраваць паўнацэнную калекцыю, якая б аб’ектыўна і поўна адлюстроўвала ўсе разнастайныя наватарскія тэндэнцыі і формы сучаснага прафесійнага мастацтва Беларусі. Таму набыццё для музея прадстаўленых твораў – надзвычай важны крок у гэтым кірунку.\nВыстаўка будзе працаваць да 26 лістапада 2011 года.\nКантактны тэлефон аддзела выставак: 2882468


ПРА МАГАЗІНЫ НА КОЛАХ І ЛАЗНЕВЫ ПАРАДОКС — Techkrait . "",\n05.07.2011 65 Анжелика 0 Comment\nішла размова на чарговым пасяджэнні прэзідыума раённага Савета дэпутатаў\nНа парадак дня пасяджэння прэзідыума райсавета дэпутатаў, якое прайшло пад старшынствам Пятра Губея, было вынесена два пытанні. Па першым, якое датычылася гандлёвага абслугоўвання насельніцтва, з інфармацыяй выступіла старшыня праўлення Маларыцкага райспажыўтаварыства Алена Цімашэнка. За 5 месяцаў г.г., як адзначыла яна, райспажыўтаварыствам было забяспечана выкананне трох з васьмі даведзеных паказчыкаў. Аб’ём рознічнага тавараабароту ў цэлым склаў 21909,8 млн. рублёў, абарот грамадскага харчавання – 1192,7 млн. руб. Маларыцкае райспажыўтаварыства з пачатку года асвоіла 6 найменняў новых відаў хлебабулачных вырабаў, 5 відаў кандытарскіх вырабаў, 9 найменняў паўфабрыкатаў. У вёсцы Олтуш адкрыўся магазін “Прадтавары № 2”, гандлёвай плошчай 45 кв. метраў, тавараабарот яго складае ў месяц 20 мільёнаў рублёў.\nАсноўны акцэнт у справаздачы старшыні быў зроблены на гандлёвае абслугоўванне сельскіх населеных пунктаў. Тры аўтамагазіны дастаўляюць тавары ў 47 аддаленых вёсак раёна. Колькасць жыхароў, якіх абслугоўвае аўталаўка, пастаянна расце і зараз ужо складае 2270 чалавек. Сучасныя фургоны аўтамагазінаў, абсталяваныя халадзільнікамі, дазваляюць забяспечваць вяскоўцаў усім неабходным. У асартыменце аўталаўкі крупы, хлебабулачныя, кандытарскія, малочныя і мясныя вырабы. Убачыць тавар, каб вызначыцца з выбарам, дазваляюць вітрыны. Любы тавар можна заказаць, пакінуўшы прадаўцу заяўку. Але, у той жа час, на работу аўтамагазіна, як прызнавала Алена Аляксандраўна, ёсць нямала нараканняў. Адно з іх – парушэнне графіка работы. Чаму такія скаргі паступаюць, кіраўнік райспажыўтаварыства пастаралася растлумачыць, спасылаючыся на факты:\n— У першыя вёскі машына з прадуктамі прыбывае ў 11 гадзін. Раней прыехаць аўталаўка не можа па аб’ектыўных прычынах, бо трэба з самага ранку загрузіць свежы тавар: хлебабулачныя і малочныя вырабы. Кожны аўтамагазін абслугоўвае 15-20 населеных пунктаў. Непрадбачаныя паломкі тэхнікі, дрэнная якасць дарог, асабліва зімою, збіваюць графік. У выніку вяскоўцам даводзіцца чакаць машыну з прадуктамі па некалькі гадзін. Праблема яшчэ больш ускладняецца тады, калі па нейкіх прычынах у тых вёсках, дзе ёсць магазін, ён часова закрываецца. Забяспечыць таварам жыхароў гэтых вёсак павінна аўталаўка. А значыць графік руху адпаведна змяняецца на некалькі гадзін.\nВырашыць гэтую праблему, як лічаць у райспажыўтаварыстве, дапаможа набыццё яшчэ аднаго фургона аўтамагазіна, купіць які плануюць у гандлёвым прадпрыемстве ўжо сёлета.\n90% тавару, якім гандлюе аўталаўка, – фасаваны. Гэта зручна і для прадаўца, і для пакупніка. Але нярэдка вяскоўцы скардзяцца на рэалізацыю пратэрмінаванай прадукцыі, продаж чэрствага хлеба. Кіраўніцтву райспажыўтаварыства даручана прыняць усе неабходныя меры, каб падобнае больш не дапускалася.\nПа другім пытанні, якое датычылася стану лазневага абслугоўвання, справаздачу трымаў дырэктар КУШВП ЖКГ “Маларыцкая ЖКГ” Аляксандр Пешта. На балансе камунальнай службы, як адзначыў ён, знаходзіцца 20 грамадскіх лазняў, 14 з іх – працуюць. За першы квартал г.г. наведванне лазняў, якое вызначаецца ў колькасці чалавека-памывак, склала лічбу 2937. Нягледзячы на тое, што кошт памыўкі невысокі (3600 рублёў у горадзе і 2400 рублёў – у сельскай мясцовасці), грамадскія лазні жыхары раёна наведваюць неактыўна. Каэфіцыент запаўняльнасці і ў горадзе, і ў вёсках вельмі нізкі, у той час, як сродкі на ўтрыманне лазняў ідуць немалыя. За 5 месяцаў з пачатку года страты па лазневай гаспадарцы, як адзначалася ў выступленні, склалі 130 мільёнаў рублёў.\nЛазня аказвае шэраг дадатковых паслуг — прадастаўляе бялізну, ручнікі і інш., але і гэта сітуацыю не выратоўвае.\nУ чым прычына таго, што паслуга застаецца малазапатрабаванай? Магчыма, ва ўмовах, якія значна адрозніваюцца ад умоў у прыватных лазнях, ці ў нязручным графіку работы. Свой погляд на гэтую праблему выказвалі на пасяджэнні многія. І ў адным меркаванні супадалі цалкам: лазня – аб’ект неабходны, асабліва ў сельскай мясцовасці, а значыць працаваць яна павінна.\nБылі разгледжаны на пасяджэнні прэзідыума і іншыя пытанні. Па ўсіх прыняты адпаведныя рашэнні.\n← АПОШНІЯ ШТРЫХІ ПЕРАД ЭКЗАМЕНАМ У ПОЛІ\nГорад са знакам якасці →


АМАП затрымаў маладзечанца за бел-чырвона-белы сцяг і шарыкі ў парку – RH.by\nАМАП затрымаў маладзечанца за бел-чырвона-белы сцяг і шарыкі ў парку\n4 ліпеня 2020 г.\n«Рэгіянальная газета» даведалася, чаму 3 ліпеня ў маладзечанскім парку затрымалі маладога чалавека у майцы з нацыянальнай сімволікай.\nЧытайце яшчэ: У маладзечанскім парку міліцыя затрымала хлопца ў майцы з нацыянальнай сімволікай (Фота)\nЯк распавёў карэспандэнту «РГ» Яўген Радзівілка, міліцыянеры падайшлі да яго прыкладна каля 18 гадзін. У гэты момант ён сядзеў разам з жонкай і дзіцем у парку. Адзін з супрацоўнікаў папрасіў Яўгена прайсці з імі, каб правесці апытанне.\nВідэа Ігара Палынскага для «Рэгіянальнай газеты».\nНа пляцоўцы за амфітэатрам яго затрымалі супрацоўнікі АМАП. Адвезлі ў Маладзечанскі РАУС, дзе мужчына знаходзіўся да 23 гадзін. У аддзяленні склалі пратакол па частцы 2 артыкула 21.14 КоАП «Парушэнне правілаў добраўпарадкавання і ўтрымання населеных пунктаў».\nУ пратаколе пазначана, што 3 ліпеня ў 14:30 Яўген Радзівілка ў маладзечанскім парку прымацаваў бел-чырвона-белы сцяг, а таксама чырвоныя і белыя шарыкі да слупа.\n— Паказалі здымак, які зрабілі з вялікай адлегласці, дзе нейкі чалавек стаіць спіной да камеры. Вось, можна і вас сфатаграфаваць цяпер, сказаць, што гэта былі вы. Па здымку зусім не зразумела, што гэта за чалавек, — патлумачыў Яўген.\nПамер шкоды будзе ацэньваць арганізацыя, якая адказвае за добраўпарадкаванне тэрыторыі парку. Санкцыя па 2 частцы артыкула 21.14 КаАП — штраф у памеры да 25 базавых велічынь.\nЯўген Радзівілка не згодны з пратаколам.\nПапярэдні артыкулУ Беларусі за суткі пацвердзілі 299 выпадкаў каранавіруса. І зноў сем смерцяў\nНаступны артыкулАфіцыйная статыстыка: За суткі захварэлі 273 чалавекі, парерла – шэсць


50 тысячаў новых працоўных месцаў. Ці рэальныя планы будуе ўрад?\nГалоўная Праграмы Сальдa\nСальдa 50 тысячаў новых працоўных месцаў. Ці рэальныя планы ўраду?\nДзяржава абяцае працаўладкаваць 50 тысячаў беспрацоўных. Прэмʼер-міністр краіны лічыць, што механізмы, якія дазваляюць выканаць пастаўленую задачу, існуюць. Але, насамрэч, словы чыноўніка зʼяўляюцца, хутчэй, пажаданнямі, чымся магчымасцямі.https://youtu.be/CRBmR_qXttEНяпростая задача ў крызіс. Урад Беларусі хоча стварыць сёлета 50 тысячаў новых працоўных месцаў, згодна з патрабаваннем кіраўніка краіны. Але планы адрозніваюцца ад рэчаіснасці. Паводле афіцыйнай інфармацыі, за першыя месяцы сёлета стварылі каля 4,5 тысячаў месцаў працы. Да канца года зʼявіцца яшчэ 20 тысячаў вакансіяў.\n«Мэта гэткіх заяваў – змяншэнне напалу сацыяльных праблемаў у Беларусі. Ні для каго не сакрэт, што назіраецца рост пратэставых настрояў. Насельніцтва рэальна адчувае, наколькі зніжаюцца іхныя рэальныя заробкі і ў доларавым вымярэнні, і ў пакупніцкай здольнасці. «Таму, каб знізіць напал, робяцца такія заявы», – зазначае эканаміст Аляксандр Сянкевіч.\nАйчынны рынак працы яшчэ з мінулага года пачаў скарачацца. У студзені звольнілі каля 44 тысячаў асобаў, а прынялі на працу толькі 37 тысячаў. Прычына гэтага – скарачэнні вытворчасці ў выніку эканамічнага крызісу ў нашай краіне і Расеі. Стварэнне новых месцаў працы – не тая праблема, якую ў першую чаргу мусіць развязваць урад.\n«Яны ў прынцыпе рэальныя, не такія вялікія прынамсі. Але праблема ў тым, што тыя рынкі, на якія скіраваная беларуская эканоміка, перабываюць ў дэпрэсіі. Таму стварыць – мы створым, але ці будуць яны занятыя і ці будуць прыносіць прыбытак для беларускай дзяржавы? Таму спачатку трэба знайсці куды прадаваць тое, што мы будзем ствараць, а ўжо пасля ствараць і пяцьдзясят і пяцьсот тысячаў», – дадае Аляксандр Сянкевіч.\nЧыноўнікі перакананыя, што дадуць рады стварыць 50 тысячаў працоўных месцаў, хоць нават паводле афіцыйнай інфармацыі рэальна пакуль атрымліваецца выйсці на ўдвая меншую лічбу. Якім чынам урад будзе дасягаць мэты – не паведамляецца. Найбольш просты шлях – стварэнне ўмоваў для развіцця малога і сярэдняга бізнесу, а таксама прыход у Беларусь еўрапейскіх інвестараў, што стала магчыма пасля адмены санкцыяў з боку Бруселю ў дачыненні афіцыйнага Менску.\nСколкава ў Менску. Расейцы палююць на беларускія стартапы\nРасейцы прыглядаліся да беларускіх стартапаў. Фонд «Сколкава» ў межах праекту па пошуку перспектыўных інавацыйных тэхналогіяў і рашэнняў правёў у Менску чарговы стартап-тур. Сярод 500 удзельнікаў абралі найбольш цікавыя праекты, стваральнікаў якіх запрашаюць на працу ў Маскву.Маскоўскі Стартап-тур з прыпынкам у Менску. Адна з самых буйных платформаў Расеі – у пошуку і матывацыі перспектыўных праектаў у сферы высокіх тэхналогіяў усё больш пільную ўвагу надае дзейнасці ў Беларусі. Другі год запар фонд «Сколкава» праводзіць у нашай краіне конкурс і запрашае адмыслоўцаў у сферы IT.\n«Галоўная асаблівасць зʼяўляецца – тое, што праекты, якія мы разглядаем у межах стартапу – гэта патэнцыйна тыя праекты, якія ўжо заўтра згенеруюць новыя працоўныя месцы. Гэта зусім не тур для моладзі, не для пі-ару, але гэта працоўны інструмент, каб ужо заўтра тут і ў іншых краінах ствараліся новыя працоўныя месцы». – распавядае Пэка Вілякяйнэн, дарадца прэзідэнта фонду «Сколкава».\nНа сёлетнім менскім конкурсе стартап-туру зарэгістраваліся каля 500 беларускіх удзельнікаў, якія прадставілі сотні праектаў. Журы фонду «Сколкава» абрала толькі 15 пераможцаў у пяці розных намінацыях.\n«Мы ўжо неаднаразова бралі ўдзел у гэтых праектах, але сёлета мы выйшлі на этап рэальнай вытворчасці, рэальнага продажу, а таксама клінічнага выпрабавання нашай тэхналогіі. Таму жадаем яшчэ раз заявіць пра сябе, пра нашыя поспехі ў гэтым кірунку», – дзеліцца Уладзіслаў Лукашэвіч, удзельнік «Startup Tour».\nКолькасць рэзідэнтаў з Беларусі ў Сколкава нязначная – толькі дзевяць камандаў. Але цікавасць фонду да адмыслоўцаў з нашай краіны вельмі высокая. Дзякуючы стартап-туру прадстаўнікі расейскіх кампаніяў спадзяюцца на пашырэнне супрацы з адмыслоўцамі нашай краіны.\n«У Беларусі наспеў час для стварэння гэткага, як і ў Расеі «Сколкава». Бо тут патэнцыял проста вялізарны, камерцыялізацыя, навуковыя распрацоўкі на вельмі высокім узроўні. Таму, вядома, мы чакаем калег з Беларусі ў «Сколкава», заахвочваем рэгістравацца ў нас рэзідэнтамі і развіваць свае праекты як у Беларусі, гэтак і ў Расеі. І жадаю вам стварыць сапраўдную інавацыйнаю даліну», – мяркуе Андрэй Ягораў, выканаўчы дырэктар універсітэту «Сколкава».\nСтартап-рух у Беларусі ў апошнія гады развіваецца досыць эфектыўна. Колькасць інавацыйных ідэяў, цікавых праектаў, якія могуць прынесці нават сусветную вядомасць, заўважна павялічваецца. Бізнес-супольнасць пачынае разумець выгаду стартапаў і гатовая ўкладваць сродкі ў іх развіццё.Аляксей Мінчонак, Белсат\nТэгі: Аляксей Мінчонак, беларуская эканоміка, беспрацоўе, працоўныя месцы, Сальда, стартап, эканоміка, эканоміка Беларусі\nСальдaУ Менску адчынілася школа сталяроў\nСальдaДзяржава ўсё больш інвестуе ў IT\nСальдaІдзе калгасная рэвалюцыя? $ 40 млрд закапалі ў зямлю\nСальдaПраблемных крэдытаў пабольшала ў 2 разы\nСальдaУ Viber размаўляе ўжо амаль палова Беларусі\nСальдaУ Беларусі на 1 пасаду прэтэндуюць 13 чалавек\nСальдaБеларускія гадзіннікі «Луч» замаўляюць французы і немцы\nУдзельнікі форуму прадпрымальнікаў у Менску: Мы хочам працаваць, а ...


Лысая (гара, Пастаўскі раён) — Вікіпедыя\nЛысая (гара, Пастаўскі раён)\n(Пасля перасылкі з Гара Лысая, Пастаўскі раён)\n55°05′22″ пн. ш. 26°48′08″ у. д.HGЯO\nЛысая гара — помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца на адлегласці 4 кіламетраў на паўднёвы захад ад Паставаў. Мае плошчу 2,2687 га і вышыню 155 метраў над узроўнем мора. Абмежавана на захадзе і поўначы поймай ракі Спорыцы, на ўсходзе – лагчынай, на поўдні – шашой Паставы–Лынтупы.\nГара Лысая ўяўляе сабой адасобленае адносна невялікае ўзвышша, якое ўтварылася ў час апошняга зледзянення. Гэта тыповы марэнны ўзгорак, які мае ўнікальную правільную форму з пукатай вяршыняй і роўнымі павольнымі схіламі. Пры параўнальна невялікіх памерах (200х60 м) і адноснай вышынёй 15 м.\nСхілы гары маюць нахіл да 15–18 градусаў, а з паўночнага захаду, дзе яе падмывае рака Спорыца, утварылася агаленне вышынёй 15 метраў і стромкасцю схілаў да 60 градусаў.\nСкладзены марэнны ўзгорак чырвона-бурымі марэннымі супескамі і суглінкамі з пражылінамі шакаладных глін і невялікай колькасцю жвіру і галькі.\nУзрост 20–17 тысяч гадоў, утварылася шляхам адкладання марэны ў целе ледавіка.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Лысая_(гара,_Пастаўскі_раён)&oldid=3404486"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:12, 12 ліпеня 2019.


Як рыцары бавіліся ў Строчыцах?\nАгляд падзеяў культуры Як рыцары бавіліся ў Строчыцах?\nЗвон удараў зброі ды стук конскіх капытоў. У Строчыцах пад Менскам рыцары, як належыць, у латах і з шчытамі паказалі, на што здольныя. Сучасныя айвэнго прыехалі не толькі з Беларусі – некаторыя з іх даехалі да Музею народнай архітэктуры і побыту з іншых краінаў. Найбольш публіка рыцарскага фэсту, у тым ліку і яе малодшая частка, перажывала за адважных ваяроў на канях.АЛЯКСЕЙ, АМАТАР СЯРЭДНЯВЕЧНАЙ КУЛЬТУРЫ:\n«Тое, што адрознівае гэты фестываль ад іншых – гэта ўнікальнае месца, у якім яго праводзяць. Таму што тут дух Сярэднявечча яшчэ бліжэйшы праз пабудовы, якія нас акружаюць. Тут не трэба дабудоўваць ніякіх дэкарацыяў».\nЯЎГЕН, КЛУБ «ДЗІКАЕ ПАЛЯВАННЕ», МЕНСК:\n«У Беларусі адзін з самых моцных рэканструктарскіх рухаў у свеце. Прынамсі паводле менавіта баёў, рэканструкцыя таксама на ўзроўні. Мы шматкроць заваёўвалі першае месца паводле ўзроўню нашых латах на міжнародных чэмпіянатах».\nАматары больш мірных забаваў сачылі за адточанымі рухамі каваля. Атмасфера Сярэднявечча не магла б быць поўнаю і без адпаведнай музыкі.Іншыя тэмы: Рэжысёру Валеру Мазынскаму ўручылі прэмію імя Васіля Быкава. Калумбійскі мастак стварае скульптуры з выкарыстаных куляў.Марына Вашкевіч belsat.eu


Мітрафанаў дзень: санны шлях, пірагі ды забавы\nА нашы продкі 6 снежня, між іншым, ужо выпрабоўвалі санны шлях – у Мітрафанаў дзень! Прычым для першых «заездаў» на санях ды санках ім хапала снежнага покрыва таўшчынёй… у 2-3 сантыметры! Ну што тут скажаш… Ажно зайздрасць разбірае: а дзе наш снег?!\nУсё ж вясна павінна быць вясной, лета – летам, восень – восенню… А зіма павінна быць зімой! Сапраўднай! Каб з маразамі ды снегам ажно з першых дзён!\nАле калі па шчырасці… Адзначыўся снег, адзначыўся. Магчыма, нават на Мітрафанаў дзень ён у кагосьці яшчэ ёсць? Не змыты настойлівым дажджом, не з’еты снежаньскім туманам, не знікшы пад кароткімі пробліскамі нясмелага ўжо сонца…\nА ў нас… Даставай-не даставай санкі-лядзянкі-цюбінгі… Няма покрыва нават у сантыметр. Эх! – другі раз.\nДарэчы, наконт цюбінгаў… Так бы мовіць, у падрыхтоўку да зімы. А вы памятаеце, наколькі яны небяспечныя?! Асабліва калі катацца ў непрыстасаваных для гэтага месцах, дзе зусім блізка ад горкі, асабліва стыхійнай, ёсць дрэвы, слупы, пабудовы… І які жахлівы выпадак здарыўся амаль год таму, калі ў Мінскім раёне падчас катання на цюбінгу загінуў 9-гадовы хлопчык…\nБеражыце сябе і сваіх дзяцей! Забаў-то зімовых, зразумела, хочацца… Але ж не коштам уласнага здароўя ці, не дай Бог, жыцця. Лепей падумаць пра гэта зараней і… спусціць паветра ў цюбінгу, пакласці яго на далё-ё-ё-ё-ёкую паліцу.\nАле вяртаемся да Мітрафана. А дакладней – пераносімся на пару стагоддзяў таму. У гэты дзень традыцыйна варажылі на надвор’е. Маўляў, калі 6 снежня сыпле буйная снежная «крупа» і дзьме моцны паўночны вецер, дык на 6 чэрвеня пойдзе халодны дождж.\nА паколькі да апошняй названай даты ў мяне па пэўных прычынах досыць пяшчотнае стаўленне… Гатовая адмовіцца ад снегу сёння, каб не атрымаць дождж 6 чэрвеня! 🙂 А вы?!\nДля сябе і падарожных у Мітрафанаў дзень нашы продкі ўздоўж шляхоў ставілі апазнавальныя знакі – тычкі. Часцей за ўсё гэта былі доўгія палкі, на якія зверху мацаваліся кавалкі пакулля альбо саломы.\nУ моцныя завірухі яны служылі добрым арыентырам. Уяўляю сабе, як радаваліся людзі, якія збіліся з правільнага шляху, а тады натрапілі на такі арыентыр, услед за якім можна было намацаць другі, трэці… І так да самага населенага пункта. Чамусьці ўявіліся мне зараз менавіта сані з фурманам і седаком у багатым футры. У такую завіруху, калі навокал ну нічога не бачна!\nУ гэты дзень гаспадыні пяклі пірагі, да якіх падавалі піва. Часцяком – тое, якое зварылі мужчыны. Але ж мы памятаем, што з алкаголем трэба асцярожна, праўда?! Каб не апынуцца дзесьці на вуліцы ў непрытомнасці і не замерзнуць… Хаця б і пры невялікім плюсе.\nТаму пра гэтую традыцыю ўзгадваю (з песні слоў не выкінеш), але з папярэджаннем. Бо ведаем мы, чым у некага можа закончыцца пятніца. Сумна, спадарства, сумна…\nАле ж у Мітрафанаў дзень павінна быць (па традыцыі нашых продкаў) весела! З частаваннем, забавамі і нават варажбой дзяўчат на нарачонага! Але ж для гэтай адмысловай весялосці і напівацца не трэба…\nЦікава, а ці ёсць сярод вас, сябры, сённяшнія імяніннікі? Нашы продкі верылі, што народжаныя 6 снежня, на Мітрафанаў дзень, будуць выдатнымі паляўнічымі. Хаця асабіста мне такі занятак і не даспадобы. Шкада мне… Птушак і звяроў. А вам?!\nШто датычыцца простых сялянскіх заняткаў, дык з гэтага дня пачыналі плесці лапці.\nА што робім сёння мы?! Па-ранейшаму чакаем… Калі не снегу, дык хаця б сняжку! Толькі не трэба нам «крупак» з ветрам! Шаноўны Мітрафан, ну дзе ж наш санны шлях?! 🙂\nУсе артыкулы раздзела (204)


Nürnberg. Музыка шэрага навакольля (прэм’ера EP). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\n8191 / 0\nNürnberg. Музыка шэрага навакольля (прэм’ера EP)\nЗаснавальнікі менскага пост-панк гурту Януш Пятрэнка і Алег Савуцін распавялі TuzinFM пра тое, як шэрасьць, дэпрэсія і стома ўплываюць на стварэньне музыкі ды прэзэнтавалі дэбютны рэліз «U nikudy», які выйшаў у Бэрліне на касэтах.\nЯнуш (бас, вакал) і Алег (гітара) пачалі граць разам яшчэ ў школьныя часы. Спачатку бавіліся кавэрамі, а ў старэйшых клясах пачалі сачыняць уласную музыку. Пра стварэньне гурту задумаліся ўжо, калі распачалі самастойнае жыцьцё. Першыя запісы трэкаў «Intro» і «У нікуды» адбыліся ў жніўні 2016-га. Назваць гурт вырашылі пад уражаньнем ад іспыту па гісторыі права — Nürnberg. Эстэтычна пасавала пад іх матэрыял, кажуць хлопцы.\n«Нас цікавіць дэпрэсіўны стан і ўнутраная барацьба. Нас натхняе шэрае навакольле і ўсеагульная стома. Нягледзячы на тое, што нашае жыцьцё — шлях у нікуды, шмат якія думкі, пачуцьці, падзеі і рэчы дапамагаюць разнастаіць існаваньне і не захраснуць у штодзённым брудзе з галавой», — распавядаюць хлопцы пра свае песьні.\nСвой першы канцэрт Nürnberg даў у жніўні 2017 году ў межах вечарыны «Новая беларуская цёмная хваля», пасьля чаго вырашылі выйсьці на публіку ды заснавалі сваю суполку, у якую сталі выкладаць трэкі. «Мы не чакалі такой рэакцыі і аддачы!» — прызнаюцца хлопцы. Іх сталі запрашаць на канцэрты — яны выступілі яшчэ тройчы ў Менску і ўпершыню сыгралі ў Маскве, а свой дэбютны рэліз выдалі ў Нямеччыне. ЕР пад назвай «У нікуды» выйшаў 8 студзеня 2018 году на бэрлінскім diy-лэйбле «Squall Recordings» на касэце.\n«Нас натхняе эма-музыка, клясыка пост-панку, музыка савецкіх двароў, польскія Ziyo і WieżeFabryk, беларусы SuperBesse і Akute. Спыняцца на пэўным кірунку ня хочацца, таму нам добра заходзіць як сынці-поп, так і пост-гардкор», — тлумачаць Януш і Алег. Алег — будучы доктар, сёлета сканчае мэдунівэрсытэт. А Януш — дзяржслужачы. Кажа, што на сваёй скуры выпрабоўвае моц бюракратычнай машыны дзяржаўнага кіраваньня. Яны ня дзеляць між сабою абавязкі. Абодва — мэнэджары, кампазытары і гукарэжысэры. Тэксты піша Януш. І толькі па-беларуску. «Такая была ўнутраная патрэба і адчуваньне, што трэба менавіта так. Згубіцца сярод вялізнай колькасьці расейскамоўнай музыкі таксама не хацелася».\nСтваральнікі гурту Nürnberg мяркуюць, што могуць стаць сваеасаблівай аддушынай для беларускага слухача. «Тое, чым цяпер жыве эўрапейская і расейская публіка ў нас знаходзіцца ў нейкай гібэрнацыі. А беларуская сцэна нахіленая неяк у адзін бок — тое, якую інфармацыйную ды арганізацыйную падтрымку тут мае, напрыклад, мэтал ці фольк, аніяк не параўнаць з амаль абсалютным вакуўмам адносна „цёмнай“ музыкі», — кажуць музыкі.\nЦяпер каманда рыхтуецца да новых канцэртаў і паралельна рыхтуе наступны ЕР, які мае выйсьці ў другой палове 2018-га.\nTuzinFM, фота прадастаўленыя гуртом\nNürnberg, Януш Пятрэнка, Алег Савуцін\n2623 / 3


Віртуальная выстава рамантыкі на Багамах прыняла больш за 1000 шукальнікаў рамана\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Рамантычныя вяселлі Мядовы месяц » Віртуальная выстава рамантыкі на Багамах прыняла больш за 1000 шукальнікаў рамана\nАпошнія навіны Багамскіх выспаў • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • культура • індустрыя гасціннасці • Навіны галіновай сустрэчы • навіны • Людзі • Курорты • Рамантычныя вяселлі Мядовы месяц • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Падарожныя сакрэты • Навіны турыстычнага провада • Розныя навіны\nЗ больш чым 1000 віртуальных удзельнікаў з усёй Канады і ЗША, Virtual Romance Expo даў парам унікальную магчымасць зразумець, што выспы Багамскія астравы прапануюць як рамантычны кірунак\nМіністэрства турызму і авіяцыі Багамскіх астравоў правяло віртуальную выставу рамантыкі для спажыўцоў з усёй Паўночнай Амерыкі\n"З Багамскіх астравоў з любоўю" яшчэ раз даказала - на Багамах лепш\nУ мерапрыемстве прынялі ўдзел пары, якія хутка заручаныя альбо нядаўна заручаныя, будучыя нявесты і маладыя, планіроўшчыкі дзявочых вечарынак, шукальнікі мядовага месяца.\nУчора Міністэрства турызму і авіяцыі Багамскіх астравоў (BMOTA) правёў віртуальную выставу рамантыкі для спажыўцоў з усёй Паўночнай Амерыкі. У гэты выдатны вечар выступілі выступоўцы, сеткавыя кабінкі і шмат іншых мерапрыемстваў, якія ілюструюць рамантыку для ўдзельнікаў. Шоу было ажыўлена людзьмі з усіх слаёў грамадства, якія хацелі паспрабаваць Багамскія астравы ў сваім доме. З больш чым 1000 віртуальных удзельнікаў з усёй Канады і ЗША, Virtual Romance Expo даў парам унікальную магчымасць зразумець, што выспы Багамскія астравы прапануюць як рамантычнае месца.\nУ мерапрыемстве "З Багамскіх астравоў з любоўю" прынялі ўдзел пары, якія хутка заручаныя альбо нядаўна заручаныя, будучыя жаніхі і нявесты, арганізатары вечарынак дзявочага шлюбу, шукальнікі мядовага месяца і шмат іншага. Яны таксама былі першымі, хто прагледзеў і загрузіў часопіс "З Багамскіх астравоў з любоўю" BMOTA, 100-старонкавы падрабязны інтэрнэт-дапаможнік па планаванні вяселляў, мядовага месяца і рамантычных адпачынкаў на Багамах. Той, хто не змог наведаць шоу, будзе мець доступ да запісаных сеансаў на працягу 30 дзён.\n"Мы хацелі запэўніць тых, хто шукае рамантычнага адпачынку, што Багамскія астравы тут для вас і чакаюць", пракаментаваў Джой Джыбрылу, генеральны дырэктар Міністэрства турызму і авіяцыі Багамскіх выспаў. «Рамантычная выстава "З Багамскіх астравоў з любоўю" была віртуальнай універсальнай крамай, дзе была сабрана ўся інфармацыя, неабходная для планавання вяселляў ці мядовага месяца на Багамах. Мы сапраўды былі рады і ганарыліся паспяховым гандлёвым мерапрыемствам, якое адбылося на мінулым тыдні, і фенаменальнай цікавасцю спажыўцоў мінулай ноччу. Улічваючы поспех гэтага шоу, мы рады і хочам вярнуць гэтае шоу ў наступным годзе і паказаць вам, чаму на Багамах лепш ".\nЗапрошанымі дакладчыкамі вечара былі вядомыя мясцовыя і міжнародныя эксперты ў галіне рамантыкі. Тэмы абмеркавання вар'іраваліся ад арганізацыі ідэальнага вяселля, халасцякоў і рамантычных адпачынкаў да ўдасканалення прапановы па прызначэнні. У шоў таксама былі прадстаўлены гісторыі кахання Шэры і Рота Джонсанаў (ЗША), а таксама Алівіі і Роберта Сургенераў (CAN). Гэтыя пары падзяліліся сваім досведам, чаму Багамскія астравы былі ідэальным месцам для іх рамантычнага свята. Папулярная "Будка для сэлфі" дазваляла нявестам дасылаць здымкі сябрам і сям'і, а пары маглі наведваць віртуальны дэфіле і дэманстрацыі кулінарыі.\nБагамскія астравы - адно з вядучых месцаў у свеце для вяселляў і мядовага месяца, а рамантыка - важны сегмент турызму на Багамах. За тры гады, якія папярэднічалі пандэміі, на Багамах штогод бачылася больш за 67,000 415 наведвальнікаў, якія ехалі на вяселлі, мядовыя месяцы, заручыны ці незабыўны адпачынак на дваіх. Сусветны рынак рамантыкі прынёс у 2019 годзе прыбытак у памеры 2020 мільёнаў долараў. Уплыў адмененых і перанесеных падзей з-за пандэміі ў XNUMX годзе, несумненна, аказаў вялікі ўплыў на напрамкі па ўсім свеце.


Расейскія экспэрты: «Лукашэнка дае сыгнал Захаду, што Расея хоча яго скінуць» - Салiдарнасць\nРасейскія экспэрты: «Лукашэнка дае сыгнал Захаду, што Расея хоча яго скінуць»\nАляксандар Гольц, расейскі вайсковы экспэрт, намесьнік галоўнага рэдактара «Ежедневного журнала»:\n— Вэрсія беларускіх уладаў нерэальная. Калі б баевікі «Вагнэра» апынуліся на тэрыторыі Беларусі для арганізацыі беспарадкаў, то гаворка пра сакрэтную апэрацыю з боку Расеі.\nВагнэраўцы дзейнічаюць або па даручэньні, або прынамсі па ўзгадненьні з расейскімі ўладамі. І таму гэтая тэорыя не вытрымлівае крытыкі.\nПуцін пасьлядоўны чалавек, і ў яго ёсьць прынцыпы, якіх ён трымаецца. Адзін з гэтых прынцыпаў — абсалютнае непрыняцьце «каляровых рэвалюцыяў».\nПуцін прынцыпова перакананы, што кожны няшчасны народ павінен жыць з тым дыктатарам, які яму дастаўся, і што гэты народ ня мае права вызваляцца ад дыктатара з дапамогай хваляваньняў.\nПуцін пра гэта адкрыта сказаў падчас выступу ў ААН, і ўся практыка расейскай улады кажа пра тое, што гэта адзін зь ягоных базавых прынцыпаў. Гэта запісана ў ваеннай дактрыне РФ, дзе гаворыцца пра тое, што каляровыя рэвалюцыі зьяўляюцца новай формай ваенных дзеяньняў.\n— Вядома, гэта праблема. Расейскія грамадзяне затрыманыя ў Беларусі. Ім жа павінны прад’явіць абвінавачаньне. Калі ўзяць пад увагу тыя абвінавачаньні, якія ўжо агучаныя ўладамі ў Беларусі, то гэта праблема для Расейскай Фэдэрацыі, якая дакладна не прызнае, што яна неяк удзельнічала ў спробе дэстабілізацыі сытуацыі ў Беларусі.\nРасейска-беларуская мяжа закрытая, прапускаюць хворых на лячэньне, напрыклад. То бок мы маем справу з 200 хворымі накачанымі людзьмі? Узьнікае мноства пытаньняў. Найхутчэй, яны былі ў Менску транзытам. Гэта больш праўдападобна, чым арганізацыя беспарадкаў у Беларусі.\nПавел Фэльгенгаўэр, вайсковы аглядальнік «Новай газэты», аналітык:\n— Калі гэта вэтэраны Данбасу, магчыма. А як яны апынуліся ў Беларусі? ПВК «Вагнэр» займаецца трошкі іншымі рэчамі. Ды яшчэ і бяз зброі. Яны бяз зброі не падарожнічаюць. А калі падарожнічаюць, то ім зброю выдаюць на месцы.\nГэта байцы. Яны займаюцца баявымі дзеяньнямі. А баявых дзеяньняў пакуль у Беларусі, дзякуй Богу, яшчэ няма. Палітычныя актывісты займаюцца трошкі іншымі рэчамі.\n— Калі гэтую гісторыю прасоўвае Лукашэнка, то гэта відавочны сыгнал Захаду, што Расея хоча яго скінуць. Ён увесь час гуляе ў такую гульню, то Расея супраць Захаду, то Захад супраць Расеі.\nНейкае расейскае ўмяшаньне магчымае толькі тады, калі там пачнецца дэстабілізацыя. Яна была і трыгерам у 2014 годзе. У Маскве такія дэстабілізацыі лічаць і нагодай, і магчымасьцю. Але пакуль там Вагнэру няма чаго рабіць.\nКанстанцін Калачоў, расейскі палітоляг, кіраўнік «Палітычнай экспэртнай групы»:\nСредний балл - 4.6 (оценок:34)


А-Блог: корпоративный блог ЗАО «Альфа-Банк» (Беларусь) » Iндывідуальны дызайн пластыкавых картак: спадчына і гісторыя » Печать\nАвтор Альфа-Банк дата: 2 ноября 2012 @ 09:59 в Новости (подвал),Публикации | Нет комментариев\nЯк найлепш да гэтага пасуюць выявы старажытных сiмвалаў i вобразаў, якімі з гонарам карысталіся нашыя продкі. Гэты дызайн — Ваш творчы выбар, і картка з такімі сімваламі будзе казаць за Вас: «Я — беларус і ганаруся гэтым, паважаю спадчыну і гісторыю сваёй краiны».\nКалi дызайн карткi Вам спадабаўся — Вы можаце падзялiцца iм з сябрамi:\nЯкi дызайн пластыкавых картак найбольш Вам спадабаўся?\nВобраз Сонца мае выгляд ромба з праменямi ўбакi.\nВобраз Зямлi-Кармiцелькi набыў выгляд ромба, запоўненнага маленькiмi квадрацiкамi цi ромбiкамi. Гэта нiбы зярняткi, роўна засеяныя на полi.\nУ вышыўцы і ткацтве Жыжаль (якi загадваў у славян агнём) паказваецца багата распрацаваным матывам, у аснове якога – васьміканцовая разетка – зорка.\nЯрыла ў язычніцкай міфалогіі ўсходніх славян – бог сонца, вясны і ўрадлівасці, кахання. У народнай творчасці вобраз Ярылы ўвасоблены многімі узорамі. Адзін з іх паказвае Ярылу прыгожым хлопцам на кані; на галаве ў яго вянок, у руках каласы.\nНайбольш поўным выразнікам лірычных і паэтычных настрояў у народным мастацтве былі птушкі. Так, салавей сімвалізаваў песняра кахання, арол – героя. Голуб сімвалізуе многія паняцці. Так, ён выступае як сімвал міру, у хрысціянстве абазначае Святога духа. Але часцей за ўсё ён сімвалізуе каханне. Калі на малюнке птушкі павернуты галовамі адна да адной, а асабліва калі паміж імі – букет кветак, – гэта сімвал кахання ў самым росквіце. Два пеўнi, сiметрычна размешчаныя паабапал букета цi вазона, выступаюць у ролi абаронцаў, апякуноў жаночай долi.\nПры падрыхтоўке артыкула выкарыстоўвалiся матэр'ялы з часопiса Ксюша.\nURL статьи: http://a-blog.by/2012/11/indyvidualny-dyzajn-plastykavyx-kartak-spadchyna-i-gistoryya/


У Беларусі ізноў патрабуюць сьмерці | Смяротнае пакаранне ў Беларусі, аналітыка, петыцыя супраць смяротнай кары\nУ Беларусі ізноў патрабуюць сьмерці\n05.06.2013 Крыніца: Радыё «Свабода»\nДля забойцы гомельскай студэнткі дзяржаўны абвінаваўца запатрабаваў выключную меру пакараньня.\nСпрэчкі бакоў па справе аб жорсткім забойстве22-гадовай студэнткі 4-га курса біялягічнага факультэту Гомельскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя Скарыны прайшлі 4 чэрвеня ў Гомельскім абласным судзе. Дзяржаўнае абвінавачаньне запрасіла выключную меру пакараньня для абвінавачанага ў забойстве 24-гадовага маладога чалавека, перадае БелаПАН.\nТрагедыя адбылася ў ноч з 19 на 20 верасьня летась. Каля паўночы Натальля Емельянчыкава вярталася дадому, каля пад’езду на яе з нажом напаў мужчына. Як ўстанавіла экспэртыза, пацярпелая памерла ад масіўнай страты крыві, ёй былі нанесеныя 102 нажавых раненьняў у галаву, грудзі, шыю, рукі і ногі. Былі таксама зафіксаваныя пераломы рэбраў. Дзеяньні абвінавачанага кваліфікаваныя як забойства з асаблівай жорсткасьцю з хуліганскіх памкненьняў.\nУ судзе абвінавачваны віну прызнаў цалкам. Маці загінулай ў судзе прасіла для абвінавачанага выключнай меры пакараньня. Ён раней быў судзімы за нанясеньне цяжкіх цялесных пашкоджаньняў, якія прывялі да сьмерці, — забіў свайго айчыма.\nСёлета ў траўні правааабрончая арганізацыя Міжнародная Амністыя (Amnesty International) разаслала тэрміновы прэсавы рэліз з заклікам да ўладаў Беларусі спыніць выкананьне сьмяротнага прысуду і ўвесьці мараторый на сьмерць.


Сайт пра беларускую Смаленшчыну\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Сайт пра беларускую Смаленшчыну\nСмаленск – не Вільня. І ў беларускай нацыянальнай міфалогіі займае значна меншае месца. Яго не прынята лічыць жаданай сталіцай, дзе нараджалася беларуская нацыянальная ідэя, а аб колішняй беларускасці Смаленшчыны сёння амаль ніхто нічога не ведае. Аднак...\nСмаленск – не Вільня. І ў беларускай нацыянальнай міфалогіі займае значна меншае месца. Яго не прынята лічыць жаданай сталіцай, дзе нараджалася беларуская нацыянальная ідэя, а аб колішняй беларускасці Смаленшчыны сёння амаль ніхто нічога не ведае.\nСяргей Астанковіч і Фарэд Берашэд, стваральнікі сайта, прысвечанага беларускай спадчыне Смаленшчыны, жадаюць змяніць такі стан рэчаў. “Смаленшчына – адвечная зямля беларускага народу” – прачытае кожны, хто зойдзе на гэтую старонку.\nНапаўненне сайта даволі сціплае, аднак раздзел “бібліятэка” можа пахваліцца насамрэч цікавымі матэрыяламі, датычнымі Смаленшчыны і яе ролі ў беларускай гісторыі і культуры. Тэксты, што тут змешчаныя, без сумнёву могуць быць цікавыя як навукоўцам, так і аматарам беларушчыны.\n“Аднойчы мы натыкнуліся на цікавыя матэрыялы па гісторыі беларускай Смаленшчыны, так і нарадзілася ідэя стварыць адмысловую старонку, на якой бы размяшчаліся тэксты і матэрыялы аб гісторыі гэтага рэгіёна і яго беларускіх каранях – распавёў Сяргей Астанковіч.\nЗразумела, што Смаленшчына – гэта этнічная беларуская тэрыторыя. Аднак зараз там ўжо амаль нічога не засталося, што б сведчыла аб гэтым. Толькі навуковыя даследаванні, якія варта выкарыстоўваць сёння. Памяць – гэта вельмі важна.\nЗ намі звязваюцца нават людзі з Расіі. Я не лічу, што Смаленшчына вернецца да Беларусі, мы не пераследуем палітычных мэтаў. Хочам толькі выкарыстаць культурную спадчыну Смаленшчыны для адраджэння беларускай мовы і культуры”.\nСпадар Астанковіч таксама паведаміў аб планах стварэння падобных рэсурсаў аб Чарнігаўшчыне і Пскоўшчыне.