Лукашэнка пра пустуючыя вёскі: Трэба гэтыя ўчасткі раздаць за капейкі\n07.11.2020 / 11:11\nАляксандр Лукашэнка прапанаваў пустуючыя ўчасткі ў беларускіх вёсках прадаваць грамадзянам за сімвалічную цану. Пра гэта ён заявіў у час наведвання БелАЭС, знаёмячыся з развіццём Астравецкага раёна, піша БелТА.\n«У нас мора добрых хутароў, вёсачак. І ў гэтых вёсачках шмат пустуючых сядзіб. Трэба гэтыя пустуючыя сядзібы, недагледжаныя ўчасткі раздаць людзям за капейкі», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.


Зялёныя зоны малых гарадоў: улады Вілейкі прапануюць высекчы амаль 300 дрэў | greenbelarus.info\nНапрыканцы лютага жыхары Вілейцы ўзрушыліся: па адной з цэнтральных вуліц — вуліцы 1 Мая — РУП «Вілейская ЖКГ» пачало выразаць дрэвы. Спачатку выдаліла каля 50, а праз два тыдні выканкам прапанаваў абмеркаваць знішчэнне яшчэ трох соцень раслін, сярод якіх ёсць і здаровыя. Мэта — зрабіць з вуліц маладыя алеі. На абмеркаванні намеснік старшыні выканкаму паабяцаў, што рашэнне будзе прынята так, як прагаласуюць людзі.\n24.03.2016 Экалогія горада Аўтар: Ганна Валынец Фота: Ганна Валынец, vialejka.org, kraj.by\nСпілоўваць альбо не?\nАлеі з лісцевых дрэў яшчэ не спілавалі, але добра прарадзілі за апошні месяц. Гэтым займаюцца працаўнікі жыллёва-камунальнай гаспадаркі. Трое мужчын, што займаліся прыборкай галля, патлумачылі: дрэвы аварыйныя і дужа старыя. «Ім больш год, чым нам з вамі», — адказалі яны.\nЖыхары Вілейкі па-рознаму паставіліся да высечкі: нехта назірае за гэтым з узбурэннем, нехта з палёгкай.\nПенсіянеры, што жывуць у шматпавярхоўках раёна побач, кажуць: «Мы — пенсіянеры, нам хочацца новенькага».\n«Раней горад быў больш зялёны»\n«На гэта ж ідуць сродкі з бюджэта, нашыя грошы... Шкода дрэваў. Зялёны горад быў, а цяпер… Па вуліцы вымалёўваўся танэль, кшталту алеі, і не толькі па гэтай», — з гаркатой адзначае месціч Міхась Кулеш. Ён штодня ездзіць праз цэнтр на працу і лічыць, што падобную алею ўжо не атрымаецца вырасціць: змяніўся клімат. Міхась крытыкуе і абрэзку дрэваў.\nДа яго далучаецца Анатоль, рыбак гадоў шасцідзесяці. Ён кажа, што горад зрабіўся не такім зялёным, моцна парадзеў нават гарадскі парк, з аднаго боку якога зрабілі аўтастаянку.\n«Паглядзець па вуліцы ля бальніцы — там жа ўсе вярхі паабпільвалі. Але абпіляць раз, абпіляць два, а потым зусім зразаюць», — звяртае ўвагу ён.\nЖыхары: «Дрэвы небяспечныя і могуць паваліцца»\nУбачыўшы чалавека с фотаапаратам, падключаецца да гаворкі жыхар прыватнага сектара па вуліцы, дзе высечка, скардзіцца: парасткі трэба вырываць, лісце прыбіраць 5 разоў на восень, страха пакрываецца мохам і псуецца.\n«Я не супраць экалогіі», — кажа ён і дадае: можна было б насадзіць кустоўя, як раней. Ён, як і шмат хто з жыхароў вакольных вуліц, спасылаецца на небяспечнасць дрэваў: маўляў, клімат мяняецца, любая навальніца — і дрэва зваліцца на чалавека, машыну ці хату. Такое ўжо было ў 2010 годзе.\nАб меркаванні адміністрацыі мы даведаліся ў намесніцы дырэктара ЖКГ Марыны Андрыеўскай. Паводле яе слоў, усім таполям, бярозам, ліпам па 50-60 год, яны аварыйныя і дуплістыя, перараслі свой узрост і пагражалі збудаванням, людзям і руху машын, патлумачыла яна па тэлефоне.\nМарыя Браніславаўна ўдакладніла: замест старых дрэваў пасадзяць новыя, а ўвосені збіраюцца зладзіць абмеркаванне поўнага выдалення дрэваў па двух вялікіх вуліцах.\nГараджанам абмеркуюць, ці выдаліць 291 дрэва\nАб тым, што плануецца абмеркаванне, абвясцілі раней. У будынку выканкама 11 сакавіка ў 17.30 гаворка ішла аб высечцы амаль 300 дрэваў (159 па вул. Чырвонаармейскай і 132 па вул. 1 Мая). Распавядалася і аб пасадцы маладых раслін замест старых. Дакладныя прычыны выдалення ў абвестцы не пазначылі.\nВыканкам: «Рашэнне прымем па большасці галасоў»\nНа грамадскае абмеркаванне сабраліся 19 удзельнікаў, але з вуліц, на якіх мусіла адбыцца высечка, — толькі 7.\n«Зараз выступіць намесніца дырэктара ЖКГ, потым — вашыя пытанні, невялікая дыскусія. І як вынік — прымем рашэнне па большасці галасоў і пратакольна засведчым», — распачаў сустрэчу намеснік старшыні Вілейскага райвыканкаму па пытаннях будаўніцтва і ЖКГ Аляксандр Чарменскі.\nІмкненне выразаць дрэвы прадстаўнікі ўлады патлумачылі тым, што «яны ўжо высокія, перарослыя, побач лінія электраперадач». А пасадзіць маладыя насаджэнні хочуць, каб стварыць роўную прыгожую алею.\nСаджанцы адразу могуць не прыжыцца, а глебы хутчэй за ўсё засоленыя — на гэта звярнулі ўвагу юрыст Таварыства «Зялёная сетка» Таццяна Сініца і каардынатар кампаніі «Гарадскі Ляснічы» Ігар Корзун.\nІгар спаслаўся на даследаванні Акадэміі навук. Згодна з імі, уздоўж цэнтральных вуліц сталіцы мяжа дапушчальнай канцэнтрацыі перавышана ў 40 разоў. У засоленых глебах складана вырасціць маладое дрэўца, толькі дрэва-буйнамер старэй за 7 год з закрытай карнявой сістэмай, а гэта дорага.\nЁн звярнуў увагу і на тое, што у горадзе шмат прыкладаў няякаснай абрэзкі (топінга), якая і магла быць прычынай аварыйнасці дрэваў. Ігар паказаў на механічныя пашкоджанні «у вялікай колькасці».\n«Гэтыя пашкоджанні не апрацаваныя. Тая праца ЖКГ, якая мусіць весціся па дагляду за дрэвамі, не вядзецца», — падкрэслівае Ігар Корзун.\nУ выніку гадзіны абмену меркаваннямі і фактамі грамадзяне пастанавілі: гарадскія ўлады мусяць спачатку засадзіць дрэвамі тыя вуліцы, якія ўжо высечаныя. У каго ля дома дрэвы, падобныя да аварыйных, ці парушаюць нормы інсаляцыі альбо іншыя — звернуцца з заявай, каб дрэва прыбралі.\nТэза аб тым, што старыя насаджэнні трэба прыбраць, бо сыйшоў тэрмін іх «жыцця», не атрымала падтрымкі.\nГалоўны архітэктар: «Калі людзі супраць — выдаляць дрэвы нельга»\nНапрыканцы сходу слова ўзяла Галіна Кажарновіч, галоўны архітэктар Вілейкі і чалавек года Вілейшчыны:\n«Я сапраўды мяркую, што, калі спілаваць усё, мы не атрымаем эстэтычна прывабную вуліцу. І няма магчымасці пасадзіць дрэвы з закрытай карнявой сістэмай». Яна падцвердзіла, што пытанні з фармаваннем кроны і абрэзкай дрэваў ёсць:\n«Так, мне не аднойчы даводзілася самой стаяць і паказваць хлопцам, якія на вышцы ў любое надвор’е, як пілаваць».\nГаліна падсумавала: «Калі я бачу па настроі, што людзі занепакоеныя і кажуць, што гэтага нельга рабіць, — лічу, што сапраўды нельга».\nСацсеткі: «На Чырвонаармейскай засталіся адны пянькі»\nНапрыканцы сустрэчы ўдзельнікі прагаласавалі. З 19 чалавек 1 выказаўся за высечку, 1 устрымаўся і 17 прагаласавалі «супраць». Прадстаўнікі выканкаму не здолелі ў дзень абмеркавання адказаць, якім будзе рашэнне. Але яшчэ адна падобная сустрэча малаверагодная.\nПакуль жа, як з горыччу зазначаюць жыхары Вілейкі, выразаюць дрэвы ў аварыйным стане.\n«На вуліцы Чырвонаармейской усё гатова... Шмат дрэваў пад корань зрэзана, толькі пянькі засталіся...» — напісалі карыстальнікі сацсетак.\nКалі жыхар адной з цэнтральных вуліц пажадае сам пасадзіць каля сябе дрэва, а не чакаць азелянення з боку горада, то гэта вітаецца. Улады будуць «за», як так патлумачыў Аляксандр Чарменскі з выканкаму. Але гараджанін абавязкова мусіць звярнуцца ў ЖКГ ці аддзел архітэктуры і даведацца, дзе можна саджаць, каб не пашкодзіць гарадскія камунікацыі.\nзелёные зоны малые города вырубка деревьев


Дзень святога прарока Іллі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nДзень святога прарока Іллі\nСёння, 2 жніўня, у праваслаўных вернікаў Дзень святога прарока Іллі.\nПаводле біблійскай гісторыі, яшчэ ў IX стагоддзі да нашай эры ён вёў у Ізраільскім царстве жорсткую барацьбу са жрацамі паганскага культу, якія ўцягнулі краіну ў амаральнае, распуснае жыццё. У выніку Ілля перамог. Прайшоўшы праз дзясяткі выпрабаванняў, ён застаўся адданым прыхільнікам веры ў адзінага Бога.\nПа словах святара з Пінску Міхаіла Лабковіча, прарок Ілля – валадар грому, нябеснага агню, дажджу, апякун ўраджаю:\n– Да яго звяртаюцца, калі бываюць вялікія засухі. Па яго святых малітвах заўсёды сыходзіць дождж. Былі такія традыцыі, калі працяглы час не было дажджу, будаваліся невялікія драўляныя храмы ў гонар прарока божага Іллі, яны называліся Абыдзенымі, то бок за адзін дзень узводзілі такія храмы-капліцы, і прарок Ілля пасылаў на зямлю дождж. Таксама будаваліся храмы ў засушлівых месцах, і калі з’яўляліся там такія храмы, людзі цудам божым знаходзілі ваду.\nДарэчы, за сваю непахісную веру ў адзінага Бога святы Ілля шануецца не толькі хрысціянамі, але і іудзеямі, і мусульманамі. Лічыцца, што прарок быў узяты жывым на неба – падняўся туды на вогненнай калясніцы.\nНаталля Васілевіч: У «скандала» з іконамі ў Гародні – беларускі след


Як задумана Zaduma – маленькая мануфактура, якая перапрацоўвае пластык\nПагаварылі са стваральніцай «лямпавай» мануфактуры па перапрацоўцы пластыку пра тое, як лянота і «заможнасць» не дазваляюць людзям перайсці на светлы бок і перамагчы пластмасавую эпідэмію.\nГераіня: Святлана Гатальская, 32 гады. Выпускніца Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Візуальны дызайн і медыя». Мадэратарка кінаклуба ў праекце пра гендар і сэксуальнасць MAKEOUT. Заснавальніца мануфактуры па перапрацоўцы пластыку Zaduma.\nZaduma – гэта невялікая мануфактура па перапрацоўцы пластыку. Прынцып яе існавання просты: неабыякавыя людзі здаюць пластык, які можна перапрацаваць, а ўдзельнікі ініцыятывы з дапамогай хітрых машын робяць з непатрэбнай пластмасы патрэбныя рэчы: вазы, кубкі, талеркі і нават крэслы. Зараз праект Zaduma знаходзіцца на стадыі зборкі машын. Пакуль каманда збірае чысты пластык з маркіроўкай 1 (PET, PETE), 2, 4 (HDPE, LDPE, PE) або 5 (PP) і адпраўляе яго на ўтылізацыю. Фірмовы «задумаўскі» кантэйнер можна ўсталяваць на прадпрыемстве. Таксама можна самастойна прынесці пластык у офіс Zaduma на Машэрава, 11, або ў іншыя пункты прыёму.\nСайт FB VK Instagram\nГрамадзянскі актывізм пачынаецца з персанальнага\n– Мой экаактывізм пачаўся з таго, што я адправілася на івэнт «Цэнтра экалагічных рашэнняў» і пазнаёмілася з класнымі хлопцамі і дзяўчатамі. У іх крутая раздатка на экатэматыку, я набрала яе пачкамі і раскладвала ў розных прасторах, бо, каб захацець больш экалагічнага жыцця, трэба для пачатку ім зацікавіцца.\nІ вось спачатку ты возіш смецце за тры прыпынкі, таму што ў цябе каля дома няма кантэйнера для пластыку. Потым ты даведваешся пра сайт 115.бел, дзе можна пакінуць адпаведную заяўку. Далей ты трапляеш на семінар, дзе распавядаюць, як пры дапамозе чарвякоў можна кампаставаць арганічнае смецце проста ў кватэры.\n«Акрамя сартавання смецця трэба браць на сябе адказнасць за ўсё, што купляеш. Кожная пакупка – гэта голас за нейкі пэўны прадукт»\nТак, я кампастую. Тое, што засталося ад гародніны і садавіны, каціная поўсць (і мая таксама) – гэта ўсё нармальна згніе ў зямлі. Таму я замарожваю адкіды ў маразілцы і вяртаю ў глебу. Калі ж людзі выкідваюць ачысткі разам з бутэлькамі ды іншымі прадметамі, якія могуць быць перапрацаваныя, яны пазбаўляюць іх магчымасці быць перапрацаванымі. Праблема ў тым, што многія думаюць, быццам хтосьці там за іх нешта зробіць: і пакет памые, і бутэльку апаласне. А праўда ў тым, што ніхто не будзе адмываць вашы бутэлькі ад рэшткаў селядца.\nАкрамя сартавання смецця трэба браць на сябе адказнасць за ўсё, што купляеш. Кожная пакупка – гэта голас за нейкі пэўны прадукт. Калі ты плаціш за напой у пластыкавай бутэльцы, ты кажаш: «А*уенна, люблю піць з пластыкавых бутэлек, рабіце іх яшчэ!» А мне дастаткова адной шматразовай бутэлькі, у якую я наліваю ваду. Калі трэба купіць малако, то я купляю яго ў ПЭТ-бутэльцы, якую можна перапрацаваць. Ад касметыкі ў пластыку таксама лёгка адмовіцца. Ёсць натуральнае мыла ў папяровай упакоўцы, і гэта не даражэй за звыклыя прадукты: я на днях купіла цвёрдае мыла-шампунь за чатыры пяцьдзясят. Гэта дорага?\n«Праблема ў тым, што многія думаюць, быццам хтосьці там за іх нешта зробіць: і пакет памые, і бутэльку апаласне»\nСкладана мяняць звычкі\n– Неяк я прыязджала забіраць пластык у IT-фірму, і ў іх там было мноства паўлітровых бутэлек з-пад «колы» і «фанты». Я пытаюся ў іх менеджаркі, чаму яны не хочуць паставіць кулер, і яна кажа: «Такая магчымасць абмяркоўвалася, але супрацоўнікам хадзіць да кулера нязручна». Чамусьці людзі разумеюць неабходнасць чысціць зубы, хаця на гэта таксама патрэбны час і гэта можа быць «нязручна», а тут карысную звычку выпрацаваць значна цяжэй.\nМы, гарадскія жыхары, не бачым смеццевыя палігоны, і здаецца, што ўсё кудысьці знікае само сабой. Як у дзяцінстве: ой, чыстыя шкарпэткі на паліцы з'явіліся быццам з ніадкуль, мы ж не бачылі, як мама ноччу іх памыла. Памятаю, як Жэня Манцэвіч [стваральніца праекта downshifter.by. – заўв. 34] распавядала пра свой пераезд на вёску і пра тое, як упершыню памыла там бялізну. Калі вада з пральнай машыны трапляе ў зямлю каля твайго дома і там перастае расці трава, вось тады ты задумваешся: «Пайду-ка я куплю нешта экалагічнае». І ўжо не скажаш, маўляў, ды што там адна трубачка, не страшна, у мяне ж памада, мне без трубачкі нязручна.\nЗ іншага боку, мы ж цяпер яшчэ і «багатыя». Раней глядзіш амерыканскі фільм, дзе гераіня ідзе па Манхэтане, а ў руках у яе – аднаразовы кубак Coca Cola з «Макдональдса», і здаецца, гэта ліміт таго, што ў жыцці пажадаць можна: гуляць з аднаразовым кубкам па вуліцы. Але тады людзі проста не задумваліся пра тое, куды гэта вядзе. Пазіцыя прадаўца была такая: мы зробім усё для зручнасці пакупнікоў, вы можаце не парыцца з нагоды посуду, вось вам пластыкавая талерка. Пазіцыя пакупніка была такая: крута, пра мяне клапоцяцца, я класная, я прывілеяваная, я за гэта заплаціла.\nКалі я была малая, то абуралася і саромелася таго, што мама мые пакеты: «У нас што, грошай няма?» А нядаўна выбачалася перад ёй: якой жа дурніцай я была. Мама большую частку жыцця пражыла ў вёсцы, і яе экалагічныя паводзіны не ад усвядомленасці, гэта здаровая логіка. Калі нешта можна выкарыстоўваць паўторна – яго трэба выкарыстоўваць. Расаду, напрыклад, яна вырошчвае ў яечнай шкарлупіне, проста таму што гэта разумна: можна проста так пасадзіць у зямлю, нічога не вымаючы.\nЯк пачалася Zaduma?\n– Zaduma пачалася з таго, што мы з Вовам Андрыенкам разважалі, як бы зрабіць нешта такое, каб і грамадству было добра, і мы нейкую капейку маглі на гэтым зарабляць. Потым мы незалежна ад гэтых думак пабывалі на Zero Waste Academy, дзе можна было прапанаваць сваю ідэю, і ў адным з перапынкаў Вова распавёў мне пра тое, што знайшоў у Instagram відэа ад нідэрландскай мануфактуры па перапрацоўцы пластыку – Precious Plastic Community.\nЯ загарэлася гэтай ідэяй, таму што мне заўсёды не хапала ў актывізме працы рукамі. А тут і актывізм, і сацыяльна значная штука, і ты нешта робіш рукамі, і нават прыдумляеш тое, што будзеш рабіць. Наступным жа тыднем мы адправіліся на хакатон.\nНа хакатоне мы прадавалі паветра, бо ў нас яшчэ нічога не было гатовае. Тым не менш мы атрымалі галоўны прыз і трапілі на Social Weekend. Там мы прайшлі ў фінал, дзе, вядома ж, хацелася нешта паказаць. І тады мы спісаліся з рабятамі з Адэсы, якія рэалізавалі аналагічную ідэю. Яны даслалі нам сэмплы: мыльніцы і іншыя дробныя штукі, якія можна было памацаць. У выніку Coca Cola дала нам 3000 рублёў, яшчэ 1500 рублёў склаў прыз ад Social Weekend, таксама нас абяцаў падтрымаць ментар конкурсу Юрый Мельнічак.\n«Тут і актывізм, і сацыяльна значная штука, і ты нешта робіш рукамі, і нават прыдумляеш тое, што будзеш рабіць»\nА далей мы прафакапіліся. У нас не было канкрэтнай бізнэс-мадэлі, затое былі праблемы з памяшканнем. Машыны не сабраныя ў нас да гэтага часу. Справа ў тым, што мы робім іх з нуля. Прывезці дэталі з-за мяжы аказалася немагчымым: патрабуецца растаможка і сертыфікацыя. Да таго ж ні я, ні Вова не разбіраемся ў электрыцы і механіцы. Але я заўсёды была ўпэўненая, што галоўнае – гарэць ідэяй, а людзі знойдуцца. І вось нядаўна мы знайшлі хлопца, які сячэ ў электроніцы, і можам прасоўвацца наперад.\n«Я ўвесь час сутыкаюся з гэтымі штукамі і сама імкнуся падтрымліваць людзей, якія робяць хоць бы нешта. Сартуеш пакуль толькі бутэлькі – ужо добра»\nДа чаго ідзе Zaduma?\n– Кантэйнеры Zaduma стаяць у 30 розных офісах і прасторах. Таксама мы ўсталявалі адзін агульнадаступны – у культ. цэнтры «Корпус». Вядома, у маштабах горада гэта смешна, але з нядаўніх часоў я ў праекце адна, а дзвюх рук не вельмі хапае.\nУ нейкі момант наш офіс ператварыўся ў склад пластыку, і калі мы з Вовам і блізкімі сябрамі сталі сартаваць яго, мы зразумелі, што не справімся ні за тыдзень, ні за два. Тады мы кінулі кліч у сацыяльных сетках, і на сартаванні па серадах да нас прыходзілі па 10-15 чалавек. Было вельмі крута адчуць падтрымку, таму што ў любым актывізме здараюцца моманты, калі здаецца, што ўсім похер. У нас звычайна шмат асуджэння і мала падтрымкі. «Вы праводзіце мала мерапрыемстваў», «Вы не ездзіце ў рэгіёны», «Вы маглі б паставіць больш пунктаў па зборы пластыка»... Я ўвесь час сутыкаюся з гэтымі штукамі і сама імкнуся падтрымліваць людзей, якія робяць хоць бы нешта. Сартуеш пакуль толькі бутэлькі – ужо добра. Пакуль яшчэ ясі рыбу, але адмовіўся ад мяса – выдатна. Важна разумець, што, калі падтрымліваеш чалавека ў яго невялікіх кроках, у яго з'яўляецца рэсурс на нешта большае.\nПакуль мы не можам рабіць сваю прадукцыю, будзем выпускаць штукі, якія транслююць нашы каштоўнасці: экасумкі, металічныя бутэлькі, торбачкі, вырабленыя з пластыкавых пакетаў, і іншыя essentials.\nКалі запусцім машыны, мануфактура будзе працаваць па двух напрамках. Першае – гэта драбяза: вазоны, расчоскі, мыльніцы, брошкі-завушніцы, талеркі для садавіны і гэтак далей. Другое – гэта my beautiful dream, мэбля, якая будзе спалучаць у сабе дрэва, метал і пластык. Напрыклад, столік, у якога металічныя ножкі, а стальніца – пластыкавая. Таксама хацелася б дамовіцца з адміністрацыяй горада і замяняць драўляныя элементы лавачак даўгавечнымі пластыкавымі.\nНас часам папракаюць, што Zaduma – гэта праект пра пластык, праект, які кажа, што пластык – гэта добра. Але гэта не так. Пластык – гэта вельмі дрэнна, не купляйце пластык. Але, калі ён у вас з'явіўся, прынясіце яго нам – і тады гэта 100 % не адправіцца на палігон.


Гімнаст Ягор Шарамкоў: Цяжка прыходзіць на трэніроўку, не ведаючы, навошта | zviazda.by\nХатняя старонка » Спорт » Гімнаст Ягор Шарамкоў: Цяжка прыходзіць на трэніроўку, не ведаючы, навошта\nСпартсмены — людзі не толькі з моцным целам, але і духам. Спорт вучыць думаць на тры крокі наперад, аналізаваць сітуацыю і прымаць правільныя рашэнні. Таму ў атлетаў ёсць чаму вучыцца. У новай рубрыцы «Звязды» мы прапануем даведацца, аб чым думаюць спартсмены.\nЯгор Шарамкоў — магілёўскі хлопец, які ў снежні 2020 года ўвайшоў у гісторыю беларускай спартыўнай гімнастыкі, заваяваўшы на чэмпіянаце Еўропы бронзавы медаль у вольных практыкаваннях і сярэбраны ў апорным скачку. Гэта першыя беларускія ўзнагароды кантынентальнага першынства з 2013 года. Ягор падзяліўся сваімі думкамі аб створанай ім сенсацыі і спартыўнай гімнастыцы ў цэлым.\nНовая старонка ў кар'еры\nПеранос чэмпіянату Еўропы. Спачатку ён павінен быў прайсці ў маі ў Баку, але праз пандэмію каранавіруса быў перанесены на снежань. Потым з Баку яго перанеслі ў турэцкі Мерсін. Да апошняга не верыў, што турнір адбудзецца і я на ім выступлю. Было цяжка прыходзіць на трэніроўку і не ведаць, навошта ты гэта робіш. Кожнаму спартсмену патрэбны спаборніцтвы. Але ў маім відзе спорту форму можна страціць літаральна за некалькі дзён, таму я пастаянна працую, нягледзячы ні на што. Тым больш што ў спартыўнай гімнастыцы 60 элементаў, шэсць снарадаў — работы хапае.\nМедалі. Едучы ў Турцыю, разлічваў, што ў мяне будзе медаль. Я ведаў, што добра падрыхтаваны і мая форма дазваляе канкурыраваць з найлепшымі спартсменамі. Калі б гэта было не так, я б проста не паехаў на чэмпіянат.\nКаманда. На чэмпіянаце Еўропы я быў адзіны прадстаўнік Беларусі. З розных прычын іншыя нашы спартсмены не паехалі на турнір, і ад гэтага мне было цяжка. Хацелася з кімсьці пагаварыць, пажартаваць, адным словам — пераключыцца ад выступленняў і не думаць аб іх. Увогуле, калі побач свая каманда, неяк спакайней.\nКанкурэнцыя. Моцнай канкурэнцыі ў нашай нацыянальнай камандзе няма. У спартыўнай гімнастыцы цяжка перайсці з юніёрскага ўзроўню на дарослы. І, на жаль, не ва ўсіх спартсменаў атрымліваецца замацавацца сярод дарослых.\nДыета. Некаму гэта можа здацца дзіўным, але мы, спартыўныя гімнасты, не прытрымліваемся вельмі строгай дыеты. Усе лішнія грамы лёгка сыходзяць за адну трэніроўку. Падчас навагодніх свят гэта асабліва важна.\nУзляцець на каня\nДарослы ўзровень. Выступаць сярод дарослых спартсменаў складаней і цікавей, чым на юніёрскім узроўні. Тут не ведаеш, якія камбінацыі будуць паказваць сапернікі. Але дакладна ведаеш, што кожны з іх здольны на многае. На юніёрскім узроўні можна прыкладна прадказаць, хто як выступіць.\nЛюбімыя снарады. Мае «фаварыты» — апорны скачок і конь. Конь дазваляе шмат працаваць і пры гэтым не моцна стамляцца. Скачок люблю, таму што ў мяне добра атрымліваецца скакаць. Максім Горкі казаў, што народжаны поўзаць лятаць не можа. У спартыўнай гімнастыцы той, хто добра скача, не вельмі добра лятае. Таму ў мяне цяжкія адносіны з кольцамі і перакладзінай.\nКожны снарад — асаблівы. Вольныя практыкаванні — артыстычныя, конь — спакойны. Апорны скачок — імклівы, прабег, падскочыў і ўсё. Кольцы — складаныя, яны патрабуюць шмат сіл, і пакуль іх не набярэш, на медалі прэтэндаваць не можаш. Брусы — манатонныя, нібыта іх трэба ўвесь час кудысьці цягнуць. Перакладзіна — хутчэй бы яна скончылася, я яе нават пабойваюся.\nКумір. Мне падабаецца, як выступае ўкраінскі гімнаст Ігар Радзівілаў. Не скажу, што ён быў маім кумірам, але нешта блізкае. На чэмпіянаце Еўропы я стаяў разам з ім на п'едэстале і разумеў, што гэта звычайны спартсмен, з якім магу спаборнічаць.\nСуб'ектывізм. Не думаю аб тым, што на мой вынік можа паўплываць суб'ектывізм суддзяў. Навошта мне аб гэтым думаць? Як я магу на гэта паўплываць?\nСпартыўная гімнастыка як спосаб жыцця\nПачатак. Я быў вельмі актыўным дзіцем і, калі мне было пяць гадоў, бацькі вырашылі, што з маёй энергіяй я добра праяўлю сябе ў спорце. Некалі мой тата займаўся футболам, але са спортам у яго не задалося. Магчыма, ён не хацеў такога для мяне. Таму, калі многія мае равеснікі гулялі ў футбол, я займаўся спартыўнай гімнастыкай. Мне спатрэбілася 13 гадоў, каб зразумець, што я хачу займацца сур'ёзна менавіта гэтым відам спорту.\nТрэнеры. Я прайшоў праз «рукі» пяці трэнераў. Пётр Герасімаў прыйшоў да нас у дзіцячы садок і не ўзяў мяне да сябе ў секцыю, бо я быў вельмі маленькі, але адзначыў мяне ў сваім блакноце, каб потым па мяне вярнуцца. Але праз год яго апярэдзіў Андрэй Казлоў, з якім я працаваў пяць гадоў. Потым ён пераехаў у Аўстралію, а я перайшоў да Івана Макаранкі і працаваў з ім да заканчэння школы. Пасля паступлення ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры я стаў працаваць з Віталем Рыбалтоўскім. З аднаго боку добра, што працую з рознымі трэнерамі — у кожнага свой падыход, новы погляд на работу. А з іншага боку, толькі прывыкнеш да чалавека, наладзіш зносіны, як трэба пераходзіць да іншага.\nЖаданне ўсё кінуць. Спартыўная гімнастыка — зусім не манатонны спорт. Працуючы на шасці снарадах, вывучаючы 60 элементаў, сумаваць не прыходзіцца. Але, нават нягледзячы на гэта, стамляешся. У мяне былі моманты, калі ўсё надакучвала і хацелася скончыць са спортам. Але гэта як наркотык, я ўжо не ўяўляю, чым мне займацца без трэніровак. Хацелася ўсё кінуць, калі я заканчваў школу і пераходзіў на больш сур'ёзны спартыўны ўзровень. Вялікі дзякуй родным і блізкім, што тады падтрымалі мяне і не далі зрабіць такую памылку.\nПершы медаль. Мая першая міжнародная перамога была ў 2015 годзе на летнім Еўрапейскім юнацкім алімпійскім фестывалі ў Тбілісі. Там я заваяваў золата ў апорным скачку... І згубіў той медаль. Праз вялікую стомленасць забыў яго ў зале і больш ніколі не бачыў.\nАлімпійскія мары. Як і любы спартсмен, я хачу выступіць на Алімпійскіх гульнях. Гэта можа стаць рэальнасцю ўжо на Алімпіядзе 2021 года ў Токіа. Трэба толькі выдатна падрыхтавацца да чэмпіянату Еўропы, запланаванага на ліпень, і там як мага бліжэй быць да лідараў. Усё павінна атрымацца — калі добра папрацую, зразумела.\n2899 Усходні гараскоп на наступны тыдзень


Як усталяваць радыятары ацяплення сваімі рукамі: падрыхтоўка - Падручнік сантэхніка\nПры выкананні чарговага рамонту кватэры ў шматлікіх уладальнікаў жылля рана ці позна ўзнікае неабходнасць поўнай або частковай замены сістэмы ацяплення, адным з найважнейшых кампанентаў якой з'яўляецца вадзяной радыятар. Ён складаецца з мноства праточных вадзяных каналаў, па якіх цыркулюе разагрэты цепланосбіт, забяспечваючы працэс цеплаабмену паміж гарачай вадой і навакольным паветрам.\nУ працэсе эксплуатацыі праточныя каналы знутры паступова абрастаюць солевымі адкладамі і забіваюцца часціцамі іржы, таму час ад часу такія прылады патрабуюць поўнай замены.\nАсаблівасці мантажу і падключэння радыятараў ацяплення\nУ цяперашні час у продажы можна сустрэць вялікую колькасць кампактных і лёгкіх радыятараў ацяплення, якія пры неабходнасці, любы гаспадар кватэры зможа замяніць сваімі рукамі пры дапамозе звычайнага набору бытавых інструментаў, не звяртаючыся да дапамогі прафесійных сантэхнікаў.\nУ якасці навочнага кіраўніцтва ў гэтым артыкуле прадстаўлена ілюстраваная інструкцыя, у якой будзе падрабязна апісаны працэс самастойнай замены ацяпляльных радыятараў у жылой кватэры.\nПадрыхтоўка месца для ўстаноўкі\nПерад тым як ўсталёўваць радыятары ацяплення, варта цалкам перакрыць падачу вады ў сістэму.\nПры наяўнасці запорного вентыля каля кожнай батарэі гэта можна зрабіць прама ў кватэры, а калі такой магчымасці няма, неабходна перакрыць агульны запорный вентыль усяго стояка, які, як правіла, размешчаны ў склепе жылога дома.\nПераканаўшыся ў адсутнасці ціску ў сістэме, трэба дэмантаваць старыя батарэі, пасля чаго кожную якая падводзіць трубу падрыхтаваць да ўстаноўцы запорной арматуры;\nСабраць новую батарэю з патрэбнай колькасці секцый і падрыхтаваць для яе часавыя падпоркі. Для таго каб ведаць, як правільна ўсталяваць радыятары ацяплення на сцяну пад акном, варта прытрымлівацца прыведзеных ніжэй рэкамендацый;\nВымераць агульную даўжыню падваконнай нішы і прачарціў строга па цэнтры вертыкальную лінію, затым знайсці цэнтр падоўжнай восі радыятара і выставіць яго насупраць накрэсленай лініі;\nПа ўзроўні на сцяне накрэсліць гарызантальную лінію, размешчаную на адлегласці 60-120 мм ад нізу падваконніка, якая будзе адпавядаць верхняй мяжы батарэі;\nЗгодна з накрэсленай лініях ўсталяваць радыятар на часавыя падпоркі і выканаць разметку на сцяне, пазначыўшы месца для мацавання мантажных кранштэйнаў. Пры гэтым трэба прасачыць, каб адлегласць ад батарэі да падлогі складала не менш 85-120 мм, а адлегласць да сцяны каля 35-50 мм.\nСавет! Пасля перакрыцця агульнай запорного вентыля, на верхніх паверхах ў запоўненай сістэме ацяплення застаецца дастатковую колькасць цепланосбіта, таму перад дэмантажом старой батарэі трэба прыгатаваць адпаведныя пустыя ёмістасці для збору сцякаючай вады.\nВыбар тыпу падлучэння да сістэмы\nУ сучасных сістэмах абагрэву жылых дамоў выкарыстоўваецца некалькі тыпаў падлучэння вадзяных батарэй, кожны з якіх ужываецца ў залежнасці ад канкрэтных умоў.\nДля таго каб кожны гаспадар жылля меў ўяўленне пра тое, як правільна ўсталёўваць радыятары ацяплення ў сваёй кватэры, далей будуць прыведзены тры найбольш часта выкарыстоўваюцца варыянту падключэння.\nАднабаковы бакавое падлучэнне забяспечвае найлепшую цеплааддачу, аднак падыходзіць толькі для адзіночных радыятараў, якія складаюцца не больш чым з 12 асобных секцый. У гэтым выпадку фурманак цепланосбіта падключаецца да верхняга ўваходнага патрубку, а адвод - да ніжняга выходнаму патрубку з аднаго боку батарэі;\nДыяганальны або крыжаваны спосаб падлучэння дазваляе паслядоўна злучыць у адну лінію некалькі радыятараў для абагрэву вялікага памяшкання. У такім выпадку ўвод гарачай вады вырабляецца праз верхні патрубок з аднаго боку, а выснова - праз ніжні патрубок з адваротнага боку батарэі;\nСпосаб ніжняга падлучэння дазваляе схаваць усе камунікацыі пад плінтус або ў падпольную прастору, аднак пры гэтым прыкметна зніжаецца цеплааддача радыятара. Пры такой схеме разагрэтая вада паступае ў ніжні патрубок з аднаго боку, а выходзіць з ніжняга патрубка з другога боку батарэі.\nСавет! На ўваходным патрубке кожнай батарэі рэкамендуецца ўсталяваць механічны тэрмастат з рэгулятарам тэмпературы. На першы погляд цана гэтага прылады можа здацца высокай, аднак яго выкарыстанне дазваляе больш рацыянальна выкарыстоўваць цяпло, і тым самым зменшыць сярэднегадавыя выдаткі на ацяпленне.\nЗборка і ўстаноўка радыятараў\nУ многіх будаўнічых крамах можна купіць цэлую батарэю абранага тыпу і памеру, якая ўжо сабрана з патрэбнай колькасці секцый і цалкам гатовая да мантажу, аднак перад тым як усталяваць радыятар ацяплення самастойна і падключыць да вадзянога сістэме, яго неабходна абсталяваць камплектам запорно-рэгулюе арматуры.\nУ залежнасці ад абранай схемы падлучэння, загарнуць у патрэбныя адтуліны радыятара дзве прахадныя заглушкі (футорки), якія будуць выкарыстоўвацца для падлучэння падводзячага і адводзіць патрубков;\nУ далёкае па ходзе цепланосбіта верхнюю адтуліну загарнуць трэцюю прахадную заглушку (футорку), у якую трэба ўсталяваць кран Маеўскага, неабходны для выпуску назапашанага паветра, а ў застаўся вольным адтуліну загарнуць глухую заглушку;\nНа які падводзіць і зваротны трубаправод ўсталяваць па адным шаравых вентыля, а перад імі пры дапамозе двух траякоў змантаваць байпас з запорным шаравым кранам, які трэба будзе адкрываць падчас адключэння або дэмантажу батарэі;\nЗгодна з папярэдне зробленай разметцы, на сцяну змантаваць апорныя кранштэйны, усталяваць на іх радыятар і замацаваць яго пры дапамозе штатнага крапяжу, які пастаўляецца ў камплекце;\nПры мантажы кранштэйнаў па ўзроўні варта мець на ўвазе, што той край батарэі, на якім устаноўлены воздухоспускной кран Маеўскага, трэба трохі прыпадняць;\nВентылі ўступнага і зваротнага трубаправодаў пры дапамозе раздыма «Амерыканка» з фланцем і прыцемках накладную гайкай падключыць да адпаведных прахадным ўтулкі на радыятары;\nПераканаўшыся ў правільнасці падлучэння і канчаткова зацягнуўшы усе рэзьбавыя злучэння, трэба адкрыць ўступнай кран на стаяку, а таксама шаравыя краны на трубаправодах, і запоўніць сістэму цепланосбітам;\nПры наяўнасці аўтаномнага электрычнага або газавага ацяплення вырабіць пробны запуск сістэмы, і даць ёй папрацаваць некаторы час на максімальных рэжымах, пасля чаго ўважліва праверыць на прадмет адсутнасці працёкаў.\nСавет! Пры зборцы ўсіх разьбовых злучэнняў абавязкова трэба ўсталёўваць гумовыя або сіліконавыя пракладкі, якія ўваходзяць у стандартны мантажны камплект для падлучэння вадзяных радыятараў, які можна купіць у любой будаўнічай краме.\nЗамену батарэй ў кватэрах шматпавярховых дамоў лепш за ўсё выконваць у вясенне-летні перыяд, пасля заканчэння ацяпляльнага сезона. Паколькі ў гэты час адсутнічае ціск гарачай вады ў сістэме ацяплення, цалкам выключаецца рызыка атрымання апёкаў і зніжаецца верагоднасць затаплення сваёй і суседняй кватэры вадой.\nУважліва прагледзеўшы прыкладзенае відэа ў гэтым артыкуле, можна атрымаць нагляднае кіраўніцтва па ўстаноўцы і падключэнні бытавых вадзяных радыятараў.\nПредыдущаяДзе і як можна выкарыстоўваць поліэтыленавыя трубы для\nСледующаяЯк размарозіць пластыкавую трубу - некалькі эфектыўных


Twitter забаніў кампартыю Кубы і Рауля Кастра\n13 верасень 2019, 09:43\nРауль Кастра, архіўнае фота\nАдміністрацыя сацыяльнай сеткі Twitter заблякавала афіцыйныя акаўнты Камуністычнай партыі Кубы і ейнага лідэра, былога кіраўніка дзяржавы Рауля Кастра, піша Reurets.\nТаксама заблякавалі дачку Рауля Марыелу Кастра — лідэрку Нацыянальнага цэнтру сэксуальнага выхаваньня Кубы.\nПрадстаўнік Twitter зьвязаў блякаваньне з палітыкай сацсеткі супраць маніпуляваньня грамадзкай думкай і ўвядзеньня ў зман празь сетку акаўнтаў. Блякаваньне адбылося пасьля звароту да нацыі кіраўніка Кубы Мігеля Дыяса-Канэля, у якім той заявіў пра насоўваньне энэргетычнага крызісу праз санкцыі ЗША.\nМіністэрства замежных справаў Кубы крытыкавала ў Twitter (гэты акаўнт не блякавалі) ранейшыя блякаваньні кубінскіх СМІ. Баны акаўнтаў Кастра і кампартыі ў МЗС Кубы назвалі «відавочнай узгодненай апэрацыяй з мэтай абмежаваць заявы рэвалюцыянэраў у абарону праўды».\nКубінска-амэрыканская мастачка Кока Фуска ж пасьмяялася: «Цэнзараў зацэнзуравалі!». Кубу звычайна ставяць у канец рэйтынгаў у свабодзе слова і прэсы. У нядаўнім топе краінаў з самай жорсткай цэнзурай Куба толькі на адну пазыцыю абагнала Беларусь.\nНа Кубе зьявіўся мабільны інтэрнэт\nКуды пісаць беларусу? Зьявіўся рэйтынг мэсэнджараў у краіне


саветнік сесіі: агляды і пасяджэння па дат - ВІДЭА ЧАТ. Знаёмства онлайн!\nсаветнік сесіі: агляды і пасяджэння па дат\nІдэі аб спатканнях для\nДата даступная, і вы шукаеце ідэіВось некалькі саветаў, якія з'яўляюцца прапановамі, асабліва на зіму. плюс адзін мець партнёра не так ужо і проста. Ты пачынаеш лепшы перыяд на дадзены момант, як раз своечасова. Ты самотная і самотная на Каляды. Няма прычын для панікі.\nМы пакажам вам, на што сапраўды падобныя тыя нешматлікія рэаліі, якія склаліся падчас курортнага сезону, і якія з іх.\nЯк знайсці ідэальнага партнёра па зносінам. Што робіць добрыя адносіны.\nШто важна і чаго лепш за ўсё пазбягаць.\nСпатканне ўсляпую, феромонная вечарынка або класічны вячэру: тут вы пазнаёміцеся з людзьмі.\nЯк стварыць першае спатканне. І як з гэтым лепш справіцца. Ты хочаш дзяцей. Ды або няма. І калі ты гэта зробіш: З кім. Ты сумуеш па правільнаму партнёру. Ён чытае прапановы па сямейнаму будаўніцтву. Яна хлусіла і падманвала: Жарт - адзін з самых вялікіх спрэчных пытанняў.\nМногія робяць гэта, усё дэманізуюць.\nАле якія магчымасці ёсць\nДзе пачынаецца весялосьць і дзе яно можа скончыцца. Засталося толькі разбурэнне. Што ёсць фазы падзелу. Як спраўляцца з стратамі. Якія памылкі я не павінен здзяйсняць. Напрыклад, ваш профіль павінен быць падобны. Ты мне больш падабаешся як сумленны чалавек. Як вы робіце сайты знаёмстваў выглядаюць добры вопыт, імідж і шанцы на поспех. Твая посуд, сонца свеціць, але ты ўсё яшчэ даволі лянівы, захраснуў на ромовом канапе.\nТады Ліма - падыходнае для цябе прыкладанне для спатканняў.\nТут вы знойдзеце людзей, таму што яны такія ж гультаяватыя, як вы. Труць з'яўляецца адным з самых папулярных прыкладанняў для знаёмстваў. Пакуль што толькі партал быў даступны на Android і iOS, але хутка з'явіцца і"Tinder Online". Вясна - сезон флірту на вышэйшым узроўні. Па крайняй меры, у Dating Apps карыстальнікі старанна пішуць для новага партнёра.\nE lugá Di its Den desierto Di honor, E\nсайты відэа знаёмстваў без рэгістрацыі знаёмства без рэгістрацыі бясплатныя знаёмства для дарослых відэа чаты відэа знаёмства з тэлефонаў відыачат з дзяўчатамі бясплатныя без абмежавання рэгістрацыя відэа чаты чат рулетка з дзяўчынай бясплатна без рэгістрацыі знаёмства дзяўчыны сайт знаёмстваў бясплатная рэгістрацыя


Vojstrau — Вікіпэдыя\n2008 — дасюль\nАлег Зелянкевіч (Хольг)\n«Vojstrau» (альбо Vojstraŭ (Войстраў), раней вядомы як Wartha (Варта)) — беларускі мэталёвы гурт з аднаго чалавека.\nЗначэньне новай назвы патлумачылі наступным чынам:\nГэта састарэлая форма слова «востраў», тое самае, што «выспа», «island». Толькі з вішанкай. У новы год у новай вопратцы. Жыве Вечна.\nТлумачэньне назвы «Wartha» і пра зьмену яе:\nНаша ранейшая назва «Wartha» — гэта вельмі дзіўная лацінізацыя беларускага слова «Варта», якое на лацінцы будзе як «Varta». Што азначае «guard», «guardians», «protectors». Мы абралі гэтую дзіўную лацінізацыю, бо арыгінальнае слова «Varta» лацінскімі літарамі супадае з назвай фірмы з Польшчы. «Varta» — гэта польскі брэнд, які вырабляе батарэйкі ды акумулятары. Гэта ня вельмі добра для паганскага мэталу. Таму мы вырашылі зрабіць назву больш злой і і чарнаватай. Вядома, «Wartha» гэта яшчэ назва горада ва Усходняй Нямеччыне і для многіх іншых рэчаў. Часамі сапраўды дзіўнае імя. Мы шукалі нешта зьвязанае з прыродай альбо фальклёрам. Гэта крыху цяжка, бо на лацінскім альфабэце большасьць нашых словаў будзе мець спецыфічныя сымбалі. Няважка, што гэта пераклад з кірыліцы, — большасьць людзей ня будзе здольна прачытаць і вымавіць гэта. Такім чынам, у нас заняло трошкі часу ў бібліятэках са старымі кнігамі, каб знайсьці штосьці цікавае, штосьці, што мы можам напісаць лацінкай без праблемаў для чытаньня іншых людзей.\nWartha[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nГурт быў заснаваны ў 2008 годзе. Ужо ў 2009 годзе дае першы канцэрт. У 2013 року на «Stygian Crypt Records» быў выдадзены дэбютны альбом «Paŭstań». Пасьля некалькіх сынглаў выдаецца другі альбом «Azure Lakes». У сьнежні дае першы канцэрт за 2 гады і апошні пад назвай «Wartha». 31 сьнежня 2015 году праект зьмяняе назву на «Vojstraŭ».\nVojstraŭ[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nУ лістападзе 2016 году быў выдадзены дэбютны альбом (а па сутнасьці трэці) «Vaśmikancovaja». 31 кастрычніка 2018 году быў выпушчаны сынгл «Pahonia» на верш Ігара Кулікова. У красавіку 2019 року ў афіцыйнай суполцы выкладаецца інструмэнтальная вэрсія альбому.\nPaŭstań (Паўстань, 2013)\nAzure Lakes (Азурскія азёры, 2015)\nVaśmikancovaja (Васьміканцовая, 2016)\nZorny šlach (Зорны шлях, 2011)\nŹmiej voziera (Зьмей возера, 2013)\nHeritage (Спадчына, 2014)\nKurjan Vuitti (Курджан Вуіці, 2014)\nDundara žorny (Дундара жорны, 2016)\nPahonia (Пагоня, 2019)\nСтарая афіцыйная суполка у сацыяльнай сетцы «ЎКантакце»\nНовая афіцыйная суполка у сацыяльнай сетцы «ЎКантакце»\nПра зьмену назвы\nПра апошні канцэрт «Wartha»\nПра альбом «Azure Lakes»\nІнтэрвію перад выхадам «Vaśmikancovaja»\nРэцэнзія на альбом «Vaśmikancovaja»\nРэцэнзія на альбом Vaśmikancovaja"\nПараўнаньне «Vaśmikancovaja» зь мінулай творчасьцю\nАртыкул пра «Wartha»\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Vojstrau&oldid=2135932»\nМузычныя гурты, якія зьявіліся ў 2008 годзе


«Беларусбанк» у Нясвіжскім замку пасвяціў у прафесію маладых спецыялістаў (відэа)\nУ адным з самых прыгожых замкаў Беларусі - Нясвіжскім замку - прайшло традыцыйнае пасвячэнне ў банкіры маладых спецыялістаў банка. У гэтым годзе калектыў папоўніўся 145 юнакамі і дзяўчынамі. У прафесіі яны менш за год, але асвоіць паспелі не толькі асновы банкаўскай працы. Кожны неаднаразова даказаў прафпрыдатнасць і імкненне стаць лепшым у выбраным напрамку.\n— Калі супрацоўнік прыходзіць пасля заканчэння навучальнай установы, пажадана, каб ён пачаў працу з аддзялення. Для чаго? Каб разумець, з чаго пачынаецца банк, пазнаёміцца з кліентам і палюбіць яго, – адзначыла намеснік Старшыні Праўлення ААТ «ААБ Беларусбанк» Таццяна МІХАЙЛОЎСКАЯ.\nМаладыя спецыялісты прыехалі з усіх абласцей, каб пазнаёміцца з карпаратыўнымі традыцыямі і прайсці квэст у замку Радзівілаў. У завяршэнне віноўнікаў урачыстасці чакала афіцыйная частка мерапрыемства, калі з уступленнем у банкаўскую сям'ю іх павіншавала кіраўніцтва банка, а таксама ўручыла падзякі ўжо паспеўшым зарэкамендаваць сябе спецыялістам. Сюрпрызы для настаўнікаў прыгатавала таксама прафсаюзная арганізацыя.


Пітон тры гадзіны намагаўся выбрацца з кальца скінутай скуры ВІДЭА\nПітон па мянушцы Стымі падчас лінькі засеў ва ўласнай старой скуры. Відэа c «ураборасам» з'явілася на фэйсбук-старонцы Цэнтра рэптылій Аліс-Спрынгс у Аўстраліі.\nПа дзіўнай выпадковасці змяя забралася ў сваю ж скуру, пры гэтым яе хвост бездакорна супаў з ротам. Беднаму Стымі нічога не заставалася, акрамя як поўзаць па крузе, здзіўляючы наведвальнікаў.\n«На самой справе ён быў падобны на рулявое кола, — напісалі ў фэйсбуку прадстаўнікі цэнтра. — Мы даўно займаемся змеямі, але нічога падобнага раней не бачылі».\nПітон поўзаў па крузе на працягу трох гадзін. У выніку ён усё ж выбраўся вонкі, прарабіўшы невялікую адтуліну ў баку старой скуры. «Кола» пры гэтым засталося амаль цэлым і нават захавала сваю форму. «Стымі выглядае шыкоўна, толькі крыху агаломшаны сваім марафонам», — напісалі пазней супрацоўнікі цэнтра.\nНа беларуска-ўкраінскай мяжы затрымалі ажно 500 папугаеў ФОТАФАКТ 8\n«Ніколі не стану калабарантам і здраднікам». Кабякоў заявіў, што не падпісваўся за Бабарыку 9\nБелавус выпусціў серыю масак і цішотак «Псіхо3%» — і атрымаў сотні замоваў 4\nБабарыка ў Віцебску звярнуўся да афіцэраў 6\nДаже за своего бывшего работодателя СашуТриПроцента не подписалс…\nА Россия молчит Вопрос Кто более проройсский…\n05.06.2020 / 11:36\nСпадзяюся, гэта не з дзікай прыроды ўзяты птушкі…\nОфицеры отдают честь каждый день и по много раз. Тем, кто выше и…\nКабякоў, ваша стабільнасць падобна на смерць.…


Інстытут культуры Беларусі прыняў удзел у арганізацыі і правядзенні ІІІ Нацыянальнага форуму “Музеі Беларусі”.\nНацыянальны форум “Музеі Беларусі” праводзіцца адзін раз у два гады з 2012 года ў мэтах падтрымкі музейнай справы ў Рэспубліцы Беларусь, стымулявання творчых ініцыятыў, заахвочвання музейных работнікаў, якія ўнеслі значны ўклад у вывучэнне, захаванне і папулярызацыю культурных каштоўнасцей, а таксама для прыцягнення ўвагі шырокіх колаў грамадскасці да адметнасці, шматграннасці і значнасці музея як сацыякультурнага інстытута.\nУ гэтым годзе форум праходзіў у г. Магілёў пад дэвізам “Руйнуючы стэрэатыпы, пераадольваючы кансерватызм”. Сярод удзельнікаў кіраўнікі музеяў, спецыялісты ў сферы музеялогіі Рэспублікі Беларусь і замежжа (Расія, Украіна, Літва, Швецыя, Польшча, ЗША).\nФорум аб’яднаў на адной пляцоўцы стэндавыя экспазіцыі музеяў з розных рэгіёнаў Беларусі, прычым, як дзяржаўных, сістэмы Міністэрства культуры і іншых ведамстваў, так і прыватных, грамадскіх музеяў, а таксама кампаній, якія працуюць у сферы музейных тэхналогій. Асноўная частка экспазіцыі форуму размясцілася ў спарткомплексе “Алімпіец”. У ёй прадстаўлена каля 120 суб’ектаў. Сярод іх — 98 музеяў Міністэрства культуры, 11 кампаній-партнёраў музеяў, а таксама 9 суб’ектаў сістэмы Міністэрства адукацыі, а таксама па аднаму — ад Міністэрства спорту і турызму, Міністэрства аховы здароўя.\nУ межах форуму былі арганізаваны дэманстрацыйная і дзелавая праграмы, майстар-класы народных рамеснікаў, выступленні творчых калектываў. На форуме прадэманстраваны лепшыя дасягненні беларускіх музеяў за апошнія два гады, іх творчы патэнцыял, здольнасць да змен, гатоўнасці да дыялогу, супрацоўніцтва і ўвядзення навацый.\nВажная складаючая форуму — правядзенне прафесійнага рэспубліканскага конкурсу сярод музеяў, які адбыўся пад дэвізам “Музеі ў новай крэатыўнай эканоміцы”.\nУ 2016 г. вызначалі пераможцаў у пяці намінацыях:\n“За лепшы музейны праект”;\n“За лепшае прадстаўленне музея на экспазіцыі форуму”;\n“За лепшае музейнае выданне”;\n“За навацыі ў музейнай дзейнасці”;\n“За лепшую культурна-адукацыйную праграму”.\nУ склад аргкамітэта, журы і рабочай групы па падрыхтоўцы форуму ад Інстытута культуры Беларусі ўвайшлі прарэктар па вучэбнай рабоце Лапцёнак І.Б., прафесар кафедры культуралогіі і псіхолага-педагагічных дысцыплін Гужалоўскі А.А., начальнік аддзела навукова-метадычнага забеспячэння дзейнасці па ахове гісторыка-культурнай спадчыны Сташкевіч А.Б. і загадчык сектара міжнароднай дзейнасці Жукава А.М. Інфармацыя аб пераможцах конкурсу — на сайце Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (www.kultura.gov.by).


За Беларусь без бальшавізму! | Дзедзіч - Берасце вачыма моладзі\nМіхал Вітушка нарадзіўся 5 лістапада 1907г. Вучыўся ў Клецкай, Радашковіцкай, Віленскай гімназіях. Пазней атрымаў дыпломы Пражскага ўніверсітэта і Варшаўскага палітэха. Быў адным з кіраўнікоў Аб’яднання беларускіх студэнцкіх арганізацый у Варшаве.\nУ жніўні-верасні 1941г., паводле ўспамінаў атамана Тараса Бульбы-Бараўца, Вітушка быў намеснікам камандзіра беларускіх аддзелаў Усевалада Родзькі. Гэтыя аддзелы, якія праводзілі сумесную акцыю з “Палескай Сеччу” Украінскай паўстанцкай арміі Бараўца (супраць узброеных фарміраванняў прамаскоўскіх партызанаў, што складаліся ў большасці з рэшткаў часцей Чырвонай Арміі) каардынаваліся штабам беларускіх сацыялістаў-грамадоўцаў і Беларускай незалежніцкай партыі.\nПазней гэтыя аддзелы ўвайшлі ў грамадоўскую Беларускую народную партызанку, якая дзейнічала на Палессі ў 1942-1948гг.\nУвосень 1941г. ён браў удзел у арганізацыі паліцыі ў Менску, у 1942-1943гг. сумесна з Дзмітрыем Касмовічам (што пазней прадстаўляў Беларусь у Антыбальшавіцкім блоку народаў і ў Сусветнай антыкамуністычнай лізе) ствараў аддзелы “Беларускай Самааховы” ў Бранскай, Смаленскай і Магілёўскай абласцях. Адначасова сябры ЦК Беларускай незалежніцкай партыі Вітушка і Касмовіч вялі работу па стварэнні падпольнай сеткі БНП на гэтых тэрыторыях.\nВядома, што Украінскай паўстанцкай арміі ўдалося дамовіцца з немцамі аб тым, што вермахт, адступаючы з Украніны, пакіне нацыяналістычнаму падполлю арсеналы зброі, якія партызаны УПА выкарыстаюць для барацьбы з савецкімі войскамі.\nУ беларускім выпадку немцы ўзяліся падрыхтаваць, узброіць і абмундзіраваць батальён “Дальвіц”, які павінен быў дзейнічаць на занятай савецкімі войскамі тэрыторыі. У жніўні 1944г. Абверам (нямецкай ваеннай разведкай) на тэрыторыі Усходняй Прусіі гэты батальён быў створаны. Камандаваў ім маёр Іван Гелда. У складзе батальёна трапіў у Беларусь і Міхал Вітушка.\nУ данясеннях савецкага камандавання паведамляецца, што Вітушка быў забіты ў студзені 1945г.: нібыта ён загінуў 7 студзеня 1945г. каля возера Кернава у перастрэлцы з НКВД. Але там загінуў не Міхал, а Мікалай Вітушка, былы афіцэр Чырвонай Арміі, які быў выкарыстаны ў аперацыі прыкрыцця Міхала Вітушкі.\nСам Міхал Вітушка працягваў дзейнічаць у падполлі. У канцы года ён абвяшчае аб стварэнні Беларускай вызвольнай арміі, якая функцыянавала пад кодавай назвай “Чорны кот”. Яна складалася з рэгулярных партызанскіх аддзелаў і так званых “ударнікаў” – падпольшчыкаў, што легальна працавалі на савецкіх прадпрыемствах. На чале арганізацыі стаяў Галоўны штаб, якім кіраваў Вітушка.\nУ складзе “Чорнага ката” ваявалі не толькі беларусы. Таксама там былі і рускія, украінцы, літоўцы, латышы, а таксама немцы (батальёны “Вервольф”, “Цэпэлін” и “Эдэльвейс”).\nНа працягу 1945 – 1948гг. “Чорны кот” здзейсніў звыш 1300 нападаў на савецкія установы, банкі, крамы і вайсковыя часці. Здабытыя сродкі ішлі на папаўненне “баявога фонда”. Пры гэтым загінула звыш 8 тыс. прадстаўнікоў савецкай улады – партыйных работнікаў, ваеннаслужачых, сябраў КПСС і супрацоўнікаў МГБ.\nКолькасна БВА налічвала да трох тысяч баевікоў. Група Чорнага ката, якая займалася выведкай, дзейнічала нават у Маскве. Наколькі сур’ёзна савецкія ўлады непакоіла гэта арганізацыя сведчыць факт, што аб ходзе барацьбы з ёю штодня дакладвалі асабіста таварышу Берыі.\nПаступова аддзелам МГБ удалося ўзяць пад свой кантроль сітуацыю ў Беларусі і Літве. Большасць сябраў Чорнага ката трапілі ў лагеры і турмы, частцы ўдалося прарвацца на польскую тэрыторыю і далей на Захад. Удалося гэта зрабіць і Міхалу Вітушку.\nАпошнія патрабаванні выдачы Вітушкі, адрасаваныя саветамі ўладам ФРГ датуюцца 1975-ым годам. Памёр Міхал Вітушка у Швейцарыі, 27 красавіка 2006г., маючы 99 гадоў. Паводле некаторых звестак, рыхтуюцца да друку яго ўспаміны.\nБеларускі партызан Міхал Вітушка выклікаў захапленне тых, хто яго сустракаў. Вось некаторыя фрагменты з успамінаў:\n“…Вітушка штодзённа праводзіць са сваімі камандзірамі аддзелаў аператыўныя нарады. Ад розных нечаканасцяў яго аберагае ахова – непрыкметныя з выгляду хлопцы. Вітушка – паўсюль і… нідзе. Заўсёды ў яго тысячы самых розных задум”\n“Перад камандзірам партызанаў Вітушкам усе адчуваюць страх… Вітушка ёсць фанатычным праціўнікам бальшавізму. Ён змагаецца ўсімі спосабамі за незалежнасць сваёй беларускай Айчыны”.\nПрэзідэнт Рады БНР (у эміграцыі) сваім дэкрэтам ад 1 верасня 1949г. устанавіў спецыяльныя ўзнагароды для партызан: медаль Партызана, ордэн Жалезнага Рыцара і ордэн Пагоні. У ліку ўзнагароджаных быў і генерал Міхась Вітушка.\nПаводле кнігі: С.Ёрш, С. Горбік “Беларускі Супраціў”, Львоў, 2006\nБеларуская вызвольная армія Вітушка Чорны кот\nЦі ёсць жыццё пасля размяркухі?\nЯн Булгак: “Cпыніся імгненне, ты цудоўнае!”\n09/03/2011 at 22:25\nУся гэта інфамацыя – адвольны і вельмі падтасаваны плягіят (нават перакладзеныя радкі цалкам выдуманага артыкула ў заходне-нямецкай паваеннай газэце) з кнігі С.Ёрш, С. Горбік “Беларускі Супраціў”, Львоў, 2006.\nі некаторых публікацый у “Беларускім рэзыстансе” зь уласнымі лічбавымі мітамі аўтара. Толькі кампрамэтуе справу…\nУ нармальнай дзяржавве аўтары за падобны плягіят падаюць на выданьня ў суд…\nМусіць быць сорамна і аўтару “артыкулу” і выданьню…\n09/03/2011 at 22:50\nХлопец, на той час студэнт 2-га курсу берасцейскага філфаку прачытаў вашу кнігу, захапіўся і падрыхтаваў на яе аснове артыкул у студэнцкую газету.\nАдзінае, што зрабіў кепска, не даў спасылку на першакрыніцу.\nІ гэта вы называеце плагіятам?\nТам сказы прама з кнігі… без адзначэньня цытатаў. Потым лічбы дзікія, таксама выдуманыя альбо выраваныя з кантэксту.\nРаскласьці Вам “па паліцам”? З цытатамі і адзначэньнем старонак? Выкрыць усе фантазыі “аўтара”?\nА мо дасласьц у рэдакцыю кнігу, каб самі крыху параўналі?\n09/03/2011 at 22:56\nКалі кніга недзе ёсць у электронным варыянце, дашліце, калі ласка, спасылку, мы адразу апублікуем пад артыкулам.\nА калі ёсць толькі ў папяровым, то будзем удзячны за магчымасць прачытаць.\nЁсьць у электроным варыянце, але не выкладалі пакуль у сеціва… Вышліце на указаны ў паведамленьні мэйл і дашлю. Але без права поўнага капаваньня ў сеці.\nЧасткі і далейшая праца, ужо пасьля 2006 г., ёсьць тут:\nЗрабілі спасылку на Вашу кнігу. Дзякуй за пільнасць!\n09/03/2011 at 23:01\nІ яшчэ адно: Потым з падобных “артыкулаў” робяць свае “дасьледаваньня” ды “рэцэнзіі” адкрытыя ды прыхаваныя ворагі самой ідэі Беларускага супраціву альбо факту дасьледаваньня. Таму падобная мітычнысьць толькі шкодзіць справе…\nЛепш бы Вы гэтую спасылку не рабілі, бо у гэтым “артыкуле” столькі мітаў, што толькі нашу працу ганбіце…\nПрапаную апублікаваць на нашым сайце Ваш артыкул (калі, канешне, знойдзеце час на гэта) з абвяржэннем прыведзеных у артыкуле Ю.Агіевіча міфаў. Відавочна, што Вы лепш абазнаныя ў гэтай тэме, чым звычайны беларускі студэнт.\nАле ж як газетны артыкул не пойдзе, бо ў нас абмежаванне 7000 сімвалаў.\nА на сайце можам апублікаваць. Каб яшчэ ілюстрацыі знайсці…\n09/03/2011 at 23:23\nШчыра кажучы, перапісываць кнігу ў артыкул няма а ні часу, а ні жаданьня… У дадзенай публікацыі амаль на кожным радку памылкі, асабліва ў лічбах… Тут лепш пачынаць рэцэнзію гэтага “артыкула” са слоў: “Уласныя фантазіі аўтара па матывах прачытанага…”\nДавайце я лепш “скіну” больш цікавы матэрыял, які магчыма да шырокага чытача не дайшоў і ёсьць далейшым пашырэньнем напісанага ў кнізе…\nНу, хоць я і працую ў сфэры СМІ, як адзін з рэдактараў інфармацыйнага парталу УАПЦ, аде ў 7000 знакаў яўна не ўкладусь у навуковых артыкулах…\nА фота магу выслаць, але не адшукаў адрэсу на сайце.\nДашліце, калі ласка, на адрас [email protected]\n26/03/2011 at 02:46\nМне здаецца, я пісаў гэты артыкул, апіраючыся на інтэрнэт-публікацыі.\nПлягіятам гэта быць ня можа. У артыкуле няма ніякіх высноў або аналізу, якія аўтар выдаваў бы за свае. Увесь артыкул – гэта пагадовае выкладаньне фактаў. Ну або “фактаў”, лол. А, як я добра помню, на голую інфармацыю капірайт не пашыраецца.\nТак ці не, Зьміцер? Ты юрыст.\n26/03/2011 at 03:07\nНе ведаю, Юрка.\nМне здаецца, што калі ты бярэш толькі факты (агульнавядомыя) і пішаш іх сваімі словамі (а не капіруеш кавалкі тэксту) то можа і не пашыраецца.\nАле адкуль жа ты іх ўзяў тады, гэтыя факты (цябе ж там не было)? Таму, пры напісанні падобных прац можа якраз такі факты патрабуюць спасылак на першакрыніцы.\nТут лепей гісторыкаў нашых спытаць, хто навуковыя артыкулы піша.\nА ў гэты канкрэтным выпадку трэба проста глядзець, наколькі блізка да тэксту першакрыніцы ты выклаў свае думкі.


Будзьма беларусамі! » "Бацьку хапала аднаго ўдару рукой па галаве, каб збіць мяне з ног"\n18.06.2019 | Маё права\nКрысціна Бандурына піша на budzma.by пра традыцыі хатняга гвалту ў межах праекту "Маё права".\n«Ты всегда должен помнить, что любой путь — это всего один путь, один из тысячи. Если чувствуешь, что не можешь идти по этому пути, ни в коем случае на нём не оставайся»\nКарлос Кастанеда «Дверь в иные миры»\nУ прынцыпе, яно амаль так і атрымалася. У дзень, калі бацька памёр, я ехала ў цягніку «Вільнюс‒Мінск», і таму дапамагчы аніяк не змагла б. На пахаванне прыехала — але не дзеля яго: хвалявалася за маці і брата. Не засталася развітацца з ім на ноч, не сказала ні слова і перад труной. Было дзіўнае адчуванне: стаяць над чалавекам, які заўсёды стаяў над табой. І ўсведамляць, што ўсё гэта — боль, траўмы, пытанні — засталося толькі табе.\n«Я таксама…», «Не адна ты такая…», «Сама вінавата…» — гэта не прыклад. Такое ніколі не можа быць прыкладам. Калі вам прапаноўваюць гэты шлях — бяжыце. Знайдзіце ў сабе смеласць адмовіцца ад такога сцэнарыя. Гэта не ваша гісторыя. Ваша, як і мая, — ад адваротнага. Не біць, таму што білі вас; не цярпець, таму што так трэба; не думаць «а што скажуць людзі». Вы моцныя. Вы прыгожыя. Вы смелыя. І вы заслугоўваеце большага — не таго, што вам прапаноўваюць тыя, хто не змог. Ёсць тысячы іншых шляхоў, і калі вы застанецеся там, дзе няма сэрца, рана ці позна ваш шлях вас загубіць. Гэта нават не я, гэта Кастанэда. Паслухайце разумнага чалавека. Не дазваляйце выбіраць ваша жыццё за вас.


Купіць Алмазнае выдаленне дэрмабразіі з скуры Шкарлятына ад вугроў Шчырка ад вугроў Сыход за тварам - Бясплатная дастаўка і без падаткаў | WoopShop®\nАлмазная дермабразіі для выдалення скуры вугра Шнар Вугры Pore Пілінг машына па догляду за асобай\n$ 48.53 звычайны кошт $ 73.30\nАлмазная дермабразіі для выдалення скуры вугра Шнар Вугры Pore Пілінг машына па догляду за асобай адпраўлены ў заказ і будзе адпраўлены, як толькі ён зноў будзе ў наяўнасці.\nНумар мадэлі:Прылада па догляду за скурай асобы\nпамер ::20x5x3cm (даўжыня * шырыня * таўшчыня)\nКасцюм для:усе віды скуры\nХарактарыстыка 1:Выдаленне старэння скуры, глыбокія чыстыя пары.\nХарактарыстыка 2:Паменшыць пігментацыю скуры і нераўнамерным тон скуры з'ява.\nХарактарыстыка 3:Убудаваная даўжыня хвалі 470nm сініх святлодыёдных ліхтароў\nХарактарыстыка 4:стэрылізаваць і дэзінфікаваць, чысціць і санітарна.\nЗаўвага 1:Належны адаптар будзе адпраўлены ў залежнасці ад вашай краіны\nхарактарыстыка: Падыходзіць для розных тыпаў скуры, а таксама для адчувальнай скуры. 3 розныя ступені таўшчыні галовак для дэрмабразіі і 3 галоўкі для вакуумнай апрацоўкі розных памераў. Алмазная галава: яна можа вычышчаць мёртвую скуру і высмоктваць яе, каб аднавіць скуру і прыбраць маршчыны і вугры. Адтуліна для вялікага круга: Магутныя чорныя кропкі ўсмоктвання, нанесці на вугры на носе і V-твары. (Выкарыстоўваць з экстрактам вугроў і вадой, якая сціскае пары) Адтуліна з невялікім колам: Усмоктванне слабае, яго можна выкарыстоўваць для смактання вугроў, падыходзіць для больш тонкай скуры. Авальнае адтуліну: Выдаліць маршчыны. Пасля ўсмоктвання скуры хутка адключыце вілку, а потым зноў смактаць. Спрыяюць цыркуляцыі крыві, павышаюць эластычнасць скуры, эфектыўна выдаляюць маршчыны. Прылада двайной фільтрацыі, лёгка мыецца, эфектыўна перашкаджае перашкодам унутры машыны. Выдаленне састарэлай скуры, глыбокае ачышчэнне пор. Паменшыць пігментацыю скуры і з'явіцца нераўнамерны тон скуры. Убудаваныя сіні святлодыёдныя ліхтары даўжынёй хвалі 470 нм, стэрылізуюць і дэзінфікуюць, чысцяць і гігіенічна. спецыфікацыя: Матэрыял: ABS Напружанне: 100-240 В Частата: 50-60 Гц Магутнасць: 16 Вт Колер: Белы Вага: 330 г Памер: 20x5x3 см (даўжыня * шырыня * таўшчыня)\nПадрыхтоўчая праца: 1. Ачысціце твар цалкам. 2. Гарачае ручнік для твару да пары скуры знізіць ціск пры выкарыстанні гэтага прылады. 3. Лепш будзе працаваць з вадкасцю, атрыманай ад вугроў.\nЯк ім карыстацца? (Твар) 1. Вымыйце твар, высушыце ваду чыстым ручніком або тканінамі асобы. 2. Націсніце ON / OFF, каб уключыць машыну, усталюйце хуткасць (узровень 1-3). 3. Правядзіце яго побач са скурай. 4. Мыйце скуру цёплай вадой (НЕ ВЫКАРЫСТАЙТЕ Ачышчальнік для асобы), ўсаджванне пор і ўвільгатненне асобы. 5. Ачысціце алмазную лупіну для скуры. Заўвага: Не заставайцеся на адным месцы больш за 3 секунды (канкрэтны час залежыць ад стану скуры і таўшчыні скуры), альбо на скуры можа з'явіцца пачырваненне ці нават фіялетавы колер, у гэтым выпадку неабходна спыніць халодны кампрэс неадкладна, калі стан сур'ёзны, варта звярнуцца да лекара. Змест пакета: 1 х машына Dermabrasion Належны адаптар будзе адпраўлены ў залежнасці ад вашай краіны 1 х крыніца харчавання 1 пакет х баваўняны фільтр 1 пакет х губка фільтра 1 х мяшок 3 х галоўка для дэрмабразіі 3 х всасывающие вугры 2 х кампаненты фільтра 1 х кіраўніцтва карыстальніка (англійская)\nМы паставім яго з бяспечнай бурбалкай\nThnx хуткая дастаўка\ntodo muy bien hasta el momento comprador envio rapido el paquete muy feliz con la compra


13 кастрычніка — Дзень работнікаў культуры | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\n13 кастрычніка — Дзень работнікаў культуры\nНародны ансамбль “Люлечка” мае такую назву нездарма: люляе сваімі добрымі, шчырымі спевамі, вяртаючы да нашай спадчыны.\nГэты год для ансамбля — юбілейны, дваццаць пяты з дня ўтва- рэння. Арганізаваны калектыў быў у 1988 годзе Людмілай Грынько. Але, на жаль, доўга не пра-трымаўся. Адрадзілася “Люлечка” толькі праз дзесяць гадоў, пад кіраўніцтвам Вольгі Давідовіч і з дапамогай Сяргея Ашэйчыка. Аснову ансамбля складалі нас-таўнікі дзіцячых музычных школ і работнікі культуры нашага раёна. Зараз жа калектыў прымае ўсіх, хто хоча і умее спяваць.\n— Каб прыйсці да нас, — кажа кіраўнік ансамбля Наталля Андрушкевіч, — неабавязкова мець музычную адукацыю: у “Люлечцы” і навучаць, і дапамогуць. У састаў калектыву ўвахо-дзяць у большай ступені выканаўцы-аматары, прафесійных музык мала. Усяго нас каля 15 чалавек. I ўзрост розны — ад 18 да 60 гадоў, і характары ва ўсіх асаблівыя. Але разумеем адзін аднаго, знаходзім кропкі сутыкнення.\nУ “Люлечку” трапляюць па-рознаму. Але часцей за ўсё ўжо сталыя выканаўцы прыводзяць сваіх знаёмых, а тыя і застаюцца. Тут кожны кожнаму сябра, разам дзеляць і радасць, і гора. Добразычлівая атмасфера, шчырыя адносіны ў калектыве, усеагульная дапамога — калі ўжо трапіў сюды, то пакідаць не хочацца. Ёсць і свае старажылы: Святлана Якавіцкая, Наталля Данілава, Iрына Чаропка. А самая маладая ўдзельніца — 18-гадовая скрыпачка Вераніка Парфёнава.\nРэпертуар у калектыва разнастайны. Гэта не толькі народныя песні — беларускія, расійскія, украінскія, але і танцы. Падборам творчых нумароў займаецца непасрэдна кіраўнік ансамбля.\n— Звычайна песні знаходзяць нас самі, — смяецца Наталля. — Пачую дзе-небудзь цікавы ўрывак, шукаю або дадумваю сама астатняе, распісваю на галасы, падбіраю музычныя інструменты… Вось так нумар і нараджаецца. Ну а потым доўгія рэпетыцыі: і ўсе разам, і паасобку. Праца цяжкая, але вельмі цікавая. Ды і карысць свое-асаблівую прыносіць: як толькі пець пачынаеш, адразу на ўсе свае жыццёвыя няўзгоды забываеш.\nЗараз ансамбль “Люлечка” ведаюць не толькі на Асіповіччыне, але і нават за межамі краіны. Напрыклад, у гэтым юбі-лейным годзе народны калектыў пабываў з канцэртамі ў Польшчы на фестывалі “Песні бацькоў”. Палякам вельмі спадабалася “Люлечка”, прымалі яны шчыра і з душой. А ў нашых асіповіцкіх спявачак-прыгажунь увогуле закахаліся! Ну а выступленні на роднай зямлі — справа звычайная. I на гарадскіх святах бываюць, і па раёне з канцэртамі ез-дзяць… Прымаюць іх заўсёды на “ўра”.\n— Ёсць у нас яшчэ адзін незвычайны занятак, — расказвае Наталля Андрушкевіч. — Калі выпадае вольны час, дапамагаем правесці вяселле “не як ва ўсіх”. У народным адзенні, з песнямі і танцамі сустракаем маладых, забаўляем іх гасцей. Бывае, і выкуп нявесты праводзім. Гэта ўсё сапраўды цікава і ўжо пачынае карыстацца попытам. Беларусы паціху вяртаюцца да сваіх каранёў.\nСапраўды, народны ансамбль “Люлечка” без справы не сядзіць. Жыццё ў калектыва насычанае і цікавае. Застаецца толькі пажадаць у юбілейны год далейшых творчых поспехаў. А шчырыя прыхільнікі ў “Люлечкі” ўжо даўно ёсць!\nПредыдущая статьяМіжнародны праект\nСледующая статьяЗ пасяджэння Асіповіцкага райвыканкама


У Беларусі праводзілася мэтанакіраваная палітыка вынішчэння НДА | Новы Час\nБеларусь знаходзіца на апошнім месцы па колькасці няўрадавых арганізацый сярод краін Усходняга партнёрства. Пра гэта сведчаць дадзеныя кароткага аналітычнага агляду “Грамадзянская супольнасць Беларусі: актуальны стан і ўмовы развіцця”, падрыхтаванага Цэнтрам еўрапейскай трансфармацыі. Як адзначаецца ў аглядзе, паводле вельмі грубых падліках у Беларусі агульная колькасць няўрадавых арганізацый (зарэгістраваных у Беларусі як грамадскія аб'яднанні і ў іншых арганізацыйна-прававых формах, зарэгістраваных у іншых краінах, а таксама незарэгістраваных) можа складаць каля 3000.\nДля параўнання: у Азербайджане налічылі 4 100 арганізацый, у Арменіі 4 000, ва Украіне 75 828, у Малдове 9 315, у Грузіі 20 206.\n— У Беларусі праводзілася мэтанакіраваная палітыка вынішчэння НДА. Уздым росту колькасці арганізацый грамадзянскай супольнасці адбываўся ў 1995 – 1998 гадах, і гэта пачало ствараць пагрозу для існавання палітычнага рэжыму. Грамадзянская супольнасць была сховішчам матэрыяльных, чалавечых і іншых рэсурсаў для таго, каб яго знішчыць. Ён бачыў гэтую пагрозу і пачаў вынішчэнне і мэтанакіраванае ўскладненне ўмоў для стварэння і дзейнасці НДА, якое працягваецца з 1999 года.\nУ іншых краінах такога не было. Напрыклад, у Азербайджане свая спецыфіка: там існуе сістэма дзяржаўнай падтрымкі прадзяржаўных НДА. Гэта “спакойныя” дэпалітызаваныя арганізацыі, якія не ставяць ніякіх мэтаў, акрамя сэрвісна-побытавых, і задавальняюць дзяржаву. Але ў Беларусі нават такога не было. Толькі ў апошнія некалькі гадоў з’яўляюцца вельмі кволыя спробы падтрымкі некаторых арганізацый, акрамя ідэалагічна-прадзяржаўніцкіх. Гэтая падтрымка выражаецца ў распрацоўцы закона “Аб дзяржаўнай сацыяльнай замове”, паводле якога частку сэрвісных паслуг можна перакладваць на НДА. Трохі палепшылася сістэма, звязаная з магчымасцю краўдфандынга, спонсарскімі сродкамі, пачаліся стварацца дзяржаўныя структуры пры выканкамах для працы з замежнымі грантамі.\nАле гэта толькі ў апошнія гады, да гэтага нават прадзяржаўніцкія і апалітычныя аб’яднанні ў Беларусі не мелі шанцаў развіцца.\n— Ці можна неяк паўплываць на гэтую сітуацыю?\n— Пры сучасных умовах яе немагчыма выправіць (калі толькі дзяржаўная палітыка не зменіцца), таму што гэта вельмі праблемная сфера дзейнасці, звязаная з персанальнымі рызыкамі і рызыкамі для арганізацыі. Значна прасцей існаваць у форме камерцыйнага прадпрыемства ці ўстановы, а не грамадскай арганізацыі. Людзі абіраюць шлях найменшых складанасцяў і ідуць у іншыя сферы дзейнасці, пазбягаючы грамадскай.\nНемагчыма даць агульную рэкамендацыю для ўсіх, усё залежыць ад сферы дзейнасці і таго, чым займаецца арганізацыя. Яна можа абапірацца на розныя механізмы пазбягання складанасцяў. Калі арганізацыя займаецца палітычнай дзейнасцю (я тут маю на ўвазе ўвогуле policy: нават калі гэтая супольнасць спрабуе мяняць сістэму аховы здароўя Беларусі, ствараецца праблемная сітуацыя і дзяржава бачыць гэтую НДА як ворага), то часта адзіным выйсцем для яе з’яўляецца рэгістрацыя за мяжой.\nДля некаторых праваабарончых арганізацый існаванне ў незарэгістраваным стане (як Праваабарончы цэнтр “Вясна”) — гэта прынцыповая пазіцыя: яны дэкларуюць, што з’яўляюцца беларускай арганізацыяй, таму не мусяць рэгістравацца за мяжой, а калі іх пазбаўляюць рэгістрацыі ў Беларусі — гэта відавочнае парушэнне прынцыпаў свабоды асацыяцый.\n— Не так даўно атрымала дзяржаўную рэгістрацыю кампанія “Гавары праўду!”, якая пераследуе цалкам сабе палітычныя мэты. Як можна патлумачыць такую выбарачнасць дзяржавы пры задавальненні той ці іншай заяўкі на рэгістрацыю аб’яднання?\n— Некаторыя арганізацыі рэгіструюць дзеля дэманстрацыі таго, што ў Беларусі ёсць змены да лепшага. Гэта адбываецца ў рамках гульні ў лібералізацыю, каб паказаць “аўтарытарны рэжым з чалавечым тварам”. У свой час дзеля гэтых мэтаў быў зарэгістраваны рух “За Свабоду!”. Гэта сімвалічны акт рэгістрацыі вядомай, але адзінкавай арганізацыі: “Так, у нас сядзяць два дзясяткі “белых легіянераў”, затое мы “Гавары праўду!” зарэгістравалі”. Гэта робіцца дзеля такога кшталту рыторыкі. Тым больш, “Гавары праўду!” у апошнія гады відавочна грае ў гэтай палітычнай логіцы эвалюцыйных зменаў, падыгрываючы ўладам.


Пасьля ўзьвядзеньня лядовага палацу ў Магілёве Аляксандар Лукашэнка паабяцаў жыхарам Бабруйску пабудаваць яшчэ адзін палац на 2500 месцаў. Гэтым разам, у адрозьненьне ад Магілёва, асноўная фінансавая нагрузка мусіла легчы на мясцовы бюджэт. Спадар Лукашэнка толькі паабяцаў набыць абсталяваньне для палаца, але да гэтага часу ня выдзеліў грошай з уласнага фонду.\nЗрэшты, на нарадзе бабруйскай вэртыкалі пытаньне пра выплаты з лукашэнкаўскага фонду так і не закранулі. Загадчык фінансавага ўпраўленьня гарвыканкаму Ўладзімер Красьнеўскі патлумачыў, што сёлета палаца ня будзе, бо Міністэрства фінансаў ня выдзеліла рэсурсаў. І хоць летась прамысловасьць Бабруйску спрацавала лепш, чым у Магілёве, бюджэтных сродкаў хапае толькі на неабходныя патрэбы.\nІ дзе іх узяць для будаўніцтва лядовага палацу — ніхто ў горадзе ня ведае. Але шукаць будуць, бо загадана будаваць за кошт мясцовых рэзэрваў.\nМясцовыя дэмакраты сьцьвярджаюць, што гэтая ініцыятыва Лукашэнкі была толькі папулісцкім крокам напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў.\nМагілёўскі лядовы палац у свой час абяцалі ўзьвесьці ажно тры разы, і забяспечыць нармальнае фінансаваньне, але кожнага разу не маглі выканаць свае абяцанкі. Пры канцы 1999 году абласная вэртыкаль выдаткавала ўсе заплянаваныя для будаўніцтва рэспубліканскім і абласным бюджэтамі 1 трыльён 300 мільёнаў рублёў. На той момант гэта было толькі 60% ад неабходнай сумы.\nКалі магілёўскі лядовы палац усё-ткі пачаў дзейнічаць, высьветлілася, што ня выкананыя некалькі іншых плянаў, найперш плян здачы жыльля.\nЗрэшты, той жа магілёўскі лядовы палац выкарыстоўваецца ня толькі для спартоўцаў. Тут разьмясьцілі рэчавы рынак, здаюць у арэнду памяшканьні. Ды й заняткі спортам у палацы зусім ня танныя. Магілёўцу за гадзіну карыстаньня лядовай пляцоўкай і канькамі трэба заплаціць 2000 рублёў. Відаць, ня йнакш будзе і ў Бабруйску, калі ў горадзе пабудуюць лядовы палац.


Главная/Новости района/“Нашы дзеці”. Дэпутат завітаў у дом сямейнага тыпу ў Мікашэвічах\n“Нашы дзеці”. Дэпутат завітаў у дом сямейнага тыпу ў Мікашэвічах\nУ рамках дабрачыннай акцыі «Нашы дзеці» дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Анатоль Насеня наведаў дзіцячы дом сямейнага тыпу ў Мікашэвічах.\nПрыемным сюрпрызам для ўсіх дамачадцаў стаў сяброўскі візіт парламентарыя. Госць па-віншаваў сям’ю Манойленкаў з надыходзячымі святамі, уручыў усім навагоднія падарункі і выказаў прыёмным бацькам Вользе і Вячаславу падзяку за выхаванне дзяцей.\n– Няхай 2022 год прынясе незабыўныя ўражанні, няхай ваш дом заўсёды будзе напоўнены радасцю, а сэрца – шчасцем і ўдзячнымі людзьмі, сапраўднымі патрыётамі Беларусі, – павіншаваў дарослых і дзяцей Анатоль Насеня.\nАтмасфера ў гэтым доме была больш, чым сямейная, бо тут сабраліся людзі, якіх аб’яднала любоў да дзяцей. Да дабрачыннай акцыі далучыліся выхаванцы ЦДТ Мікашэвічы, якія падарылі ўсім прысутным цудоўны канцэрт.\nФота з архіва Анатоля Насені


Ісоп: карысныя ўласцівасці і супрацьпаказанні, фота | Інтэр'Ерныя Штучкі\nІснуе мноства найкаштоўнейшых раслін, якія валодаюць ад прыроды выдатнымі лячэбнымі якасцямі. Да катэгорыі падобных траў належыць і ісоп, карыснасць якога была вядомая людзям яшчэ ў старажытныя часы. Для таго каб скласці правільнае ўяўленне аб гэтым раслін, варта паглядзець на фота ісопу полезныесвойства і супрацьпаказанні. Такая трава даўно выкарыстоўвалася для аказання дапамогі падчас праходжання хвароб прастуднага характару.\nАсаблівасці лекавага ісопу\nНатуралісты вылучаюць прыкладна 50 разнавіднасцяў дадзенага кустоўя, але каштоўнасць для чалавека змяшчаецца менавіта ў лекавым ісопам. Ён расце ў Расіі ці ледзь не паўсюдна, прысутнічае таксама ў пэўных месцах еўрапейскага кантынента, на паўночнаафрыканскіх прасторах, у заходняй частцы Азіі.\nНайбольш карысным хмызняк аказваецца ў пару цвіцення. У гэты перыяд у ім утрымліваецца эфірны алей, олеіновая, аскарбінавая кіслаты, трава ісоп спрыяе больш хуткаму зацягвання ран, павялічвае імунітэт чалавечага арганізма да розных хвароб. Нядаўна спецыялісты выявілі ў складзе гэтай расліны і вітаміны групы В, што толькі ўзмацняе несумнеўныя гаючыя якасці хмызняку.\nІсоп таксама выступае ў якасці цудоўнага меданоса. Мёд ужываюць для паляпшэння апетыту, ён з'яўляецца выдатным ўмацоўваюць сродкам для страўніка, гэта рэчыва таксама выдатна дапамагае ў выпадках дыярэі, метэарызму, пазбаўляе чалавека ад прыкрага, непрыемнага кашлю.\nКарысныя якасці, уласцівыя ісопам\nНа працягу стагоддзяў людзі не сумняваюцца ў карысных уласцівасцях ісопу. Вобласць выкарыстання лекавай травы надзвычай шырокая, ісоп ўжываюць і для лячэння прастуды, і, каб хутчэй пазбаўлення ад сінякоў і гематом. Расліна спрыяе спынення працэсаў запаленчага характару ў страўнікава-кішачным тракце, зняццю якія ўзнікаюць у страўніку болевых адчуванняў, яно дапамагае больш якасна засвоіць паглынальных чалавекам ежу.\nДзякуючы гаючым магчымасцям расліны ісопу, ажыццяўляецца нармалізацыя абмену рэчываў пры наяўнасці праблем падобнага плану. З дапамогай гэтай травы хутка і бязбольна знікаюць наяўныя ў кішачніку паразітарныя мікраарганізмы. Пералік захворванняў, пры лячэнні якіх выкарыстоўваецца ісоп, з'яўляецца досыць доўгім, ён уключае ў сябе расстройства здароўя гінекалагічнага, дэрматавенералагічнай, прастуднага характару.\nПры лячэнні цяжкасцяў з скурнымі пакровамі, у прыватнасці, сінякоў або удараў, прымяняюцца кветкі названага расліны. Калі казаць пра лісці і сцеблах, то яны даўно прызнаныя сапраўды універсальнымі, іх ужываюць для самага шырокага спектру захворванняў. Да ліку хвароб, пры якіх дапамагае ісоп, належаць астма, прыступы ўдушша, залішняя потлівасць, што ўласціва знаходзячымся ў клімактэрычным перыядзе жанчынам і асобам, якія пакутуюць лёгачным на сухоты. Пры коньюнктивите трава служыць эфектыўным сродкам для прамывання вачэй, сумесна з мёдам яна карысная ў выпадках шуму ў вушах, дыхавіцы. Ісоп ўжываецца пры самых розных праблемах са страўнікам, недастатковым апетыце або поўным яго адсутнасці, наяўнасці кепскага паху з рота. Расліна спрыяе барацьбе з ангінай і прастудай, паколькі зніжае тэмпературу цела і паляпшае неабходны працэс, звязаны з харканне мокроты. Паглядзеўшы на фота ісопу на адпаведных Інтэрнэт-сайтах ці ў тэматычнай літаратуры, любы чалавек зможа ўявіць сабе гэта гаючыя расліна і зрабіць высновы аб яго найкаштоўнейшых якасцях.\nСамастойнае падрыхтоўка лекі з травы\nЧасцей за ўсё пацыенты для хатняга прымянення робяць з ісопу адвары або настойкі. Адвары прынята выкарыстоўваць пры ўзнікненні захворванняў дыхальных шляхоў. Выдатным сродкам для харканне выступае сіроп, зроблены на аснове вышэйназванага расліны. Для яго прыгатавання дастаткова ўзяць 10 сталовых лыжак дадзенай травы, заліць літрам кіпячай вады. Прыблізна праз паўгадзіны сумесь працаджваецца, і ў яе дадаецца каля паўтары кілаграм цукру. Аднак залішне злоўжываць такім сіропам не рэкамендуецца, дарослыя людзі могуць прымаць не больш за адну сталовай лыжкі да 5 разоў на працягу дня.\nУ сітуацыі кашлю або моцнай прастуды выдатна дапамагае чай, які носіць травяной характар. У кіпень дадаюцца 4 сталовых лыжкі лісця ісопу, пры звычайнай прастуды найбольшы эфект прынясе камбінаванне гэтай расліны з мятай. Калі ў чалавека назіраюцца непрыемныя і хваравітыя адчуванні ў горле, ісоп варта аб'яднаць з шалфеем, тады сродак дапаможа захварэламу хутчэй.\nПры астме ажыццяўляецца падрыхтоўка спецыяльных настояў у тэрмасе, дзе на літр гарачай вады патрабуецца прыблізна 3 сталовых лыжкі дадзенай травы. Пасля знаходжання пад зачыненым вечкам на працягу гадзіны, настой цалкам прыдатны да ўжывання, хворыя п'юць яго тройчы ў дзень за 20 хвілін да трапезы, такое лячэнне пажадана працягваць на працягу месяца.\nДзякуючы цудоўным гаючых уласцівасцях ісопу, з расліны атрымліваецца выдатнае сродак танізавальнага плана, якое лекары раяць ужываць пры наяўнасці анкалагічнага дыягназу. Напой, які надае пацыенту бадзёрасці і сіл, ствараецца на вадзяной лазні за чвэрць гадзіны. Расліна і кіпень змешваюць у вызначаных суадносінах, на адну сталовую лыжку ісопу прыпадае адзін шклянку вады. Прыём такога настою з'яўляецца чатырохразовым на працягу сутак, дазавання не павінна перавышаць чацвёртай частцы шклянкі.\nВарта звярнуць увагу і на эфірны алей, якое атрымліваецца з ісопу. Яно дапамагае рассеяць нервовае напружанне і супакоіцца пры стрэсе, пазбаўляе чалавека ад спазмаў, дапамагае пераадолець рэакцыі алергічнага плана. Прадстаўніцы жаночага полу, якія пакутуюць рознымі збоямі ў праходжанні менструальнага цыклу, нярэдка выкарыстоўваюць у гэтай сітуацыі адпаведнае алей. Яно спрыяе збавенню ад бародавак і мазалёў, выдатна здымае праблемы, звязаныя з метэазалежных. Ванна, у якую дадаецца 10 кропель такога алею, забяспечвае сапраўднае шчасце і полнейшее паслабленне, але залішне захапляцца знаходжаннем у падобнай вадзе таксама не варта, бо ісоп ставіцца да разраду слабых, але ўсё ж атрутных раслін, да яго ўжывання маюцца некаторыя супрацьпаказанні.\nПры сустаўных болях рознага паходжання вельмі карысны эфект акажа масаж, для здзяйснення якога стане прымяняцца эфірны алей, якое вырабляецца з ісопу. Пры ўціранне яго ў цела ў прапорцыі з любым з раслінных алеяў звычайна назіраецца некаторае паколванне, скура злёгку чырванее. Аднак такія з'явы абумоўлены прыроднымі ўласцівасцямі названай травы, чалавеку не варта турбавацца і хвалявацца з гэтай нагоды.\nІснуючыя супрацьпаказанні для ўжывання ісопу\nЦэлы шэраг карысных якасцяў вышэйназванага расліны абсалютна не выклікае сумненняў. Але разам з тым існуюць і пэўныя супрацьпаказанні ісопу, пра якія неабходна ведаць, каб не здзейсніць сур'ёзнай памылкі пры ўжыванні травы. Ісоп здольны справакаваць паніжэнне лактацыі, гэта расліна знаходзіцца пад абсалютным забаронай для кормячых маці і тых жанчын, якія ў хуткім часе павінны вырабіць на святло дзіцяці. Трава таксама не прызначаецца для дзяцей, яшчэ не дасягнулі ўзросту 12 гадоў.\nЧалавеку, які пакутуе нырачнымі захворваннямі альбо эпілепсіяй, варта выключыць ісоп са свайго спісу лекавых сродкаў. Тым, у каго назіраецца відавочнае павышэнне кіслотнасці, варта праявіць максімальную асцярожнасць пры ўжыванні вышэйназванага расліны.\nВыкарыстанне ісопу ў кулінарных мэтах\nАкрамя лячэбных уласцівасцяў і супрацьпаказанняў ісопу, трэба ўлічваць і той факт, што гэтая трава выступае не толькі ў ролі лекі, яна ў той жа час з'яўляецца і выдатнай прыправай. Лісце травы служаць выдатнай складнікам для любога стравы, зробленага з фаршу. Гаспадыні даўно і шырока ўжываюць ісоп для стварэння розных нарыхтовак, марынадаў, саленняў. Расліна таксама выдатна дапаўняе смак прадуктаў харчавання, якія рыхтуюцца з фасолі, гароху, тварагу.\nВа ўсходніх рэгіёнах вядомую вострыя прыправы, якая валодае і выдатнымі лекавымі якасцямі, нярэдка дадаюць і ў напоі для надання ім адмысловага водару і дзіўных смакавых уласцівасцяў. Але пры ўжыванні ісопу для шэдэўраў кулінарыі неабходна выконваць пэўную асцярожнасць і не перастарацца, інакш неспрактыкаваны кухар рызыкуе цалкам сапсаваць унікальны густ, што ім ствараецца стравы.\nГлядзіце відэа: иссоп лекарственный\n← Як абраць мяса, для падрыхтоўкі гэтай стравы\nГорац птушыны: карысныя ўласцівасці і супрацьпаказанні →


Гульнявыя ідэі для аўтамабільных паездак з дзецьмі\nЖах дзяцей ці задавальненне ад кіравання? Працяглыя паездкі на машыне не толькі складаная задача для дзяцей, але і вельмі хутка для бацькоў. «Мне трэба ў туалет!» - «Я прагну!» - «Колькі часу?» - «Калі мы там?» - пытанні, якія бацькі ведаюць занадта добра. Простыя гульнявыя ідэі для паездак на машыне - гэта сродак!\nA3-Bingo - 4 гульні для язды з дзецьмі\nНаступныя 4 ідэі гульні накіраваны на тое, каб дапамагчы вам змагацца з нудой у доўгіх паездках на машыне з дзецьмі.\n1.) Класіка: я бачу тое, чаго не бачыш ты.\nГэтая гульня не мае патрэбы ў вялікіх тлумачэннях. Вы шукаеце прадмет у машыне і апісваеце яго наступнымі словамі: "Я бачу тое, чаго ты не бачыш, а гэта ... сіні" - Тады ўсе астатнія могуць здагадвацца, пакуль не знойдуць патрэбны аб'ект.\nАкрамя таго, кансультанты могуць задаваць пытанні, напрыклад: "Ці аб'ект круглы?" - "Ці прымацаваны ён да машыны?" І г. д. Адпаведны пераможца круга можа выбраць новы аб'ект. Ідэальная гульня ў корках, бо вы таксама можаце ўключыць машыны вакол сябе.\n2.) Знакамітасці грузавікоў\nУ многіх вадзіцеляў грузавікоў ёсць добрая звычка ставіць свае імёны на лабавым шкле. Гульня вельмі простая: той, хто выяўляе імя кіроўцы грузавіка, называе яго ўслых. Тады ўсе шукаюць знакамітасць з аднолькавым імем.\nХто хутчэй за ўсё, атрымлівае адзін бал. Той, хто мае больш за ўсё ачкоў пасля ўстаноўленага часу, перамог. У якасці альтэрнатывы: той, хто мае 30 ачкоў першым, перамог.\n3.) Наборы нумарных знакаў\nЧалавек у машыне чытае літары на нумары, калі яны праязджаюць міма. Тады ўсе задумваюцца над смешным сказам пра нумарны знак. Прыклад: "MÜ - МЫ" -> Майкл практыкуе ўжыванне белай каўбасы.\nКалі дзеці старэйшыя, можна паспрабаваць знайсці прапановы, якія таксама адпавядаюць рэгіёну нумару. У якасці павелічэння таксама можна разглядаць скарачэнні для нумарнага знака (напрыклад, блок кантролю-кантролю смецця). Усе гуляюць разам у гэтую гульню. Гэта хутчэй гульня для забавы.\n4.) Аўта каляровы ралі\nКожны гулец выбірае колер. Па сігнале старту ўсе гульцы разам назіраюць за процілеглай паласой. Цяпер кожнаму гульцу трэба падлічыць машыны, якія ім набліжаюцца, з яго колерам.\nПершы гулец, які налічыў 50 машын свайго колеру, перамагае ў раўндзе. Для павышэння ўзроўню складанасці могуць быць зацверджаны толькі аўтамабілі пэўнай маркі альбо толькі грузавікі, аўтобусы і г.д.\nТакім чынам: на шчаслівай і нязмушанай паездцы.\nГульні з дажджом - ідэі для гульняў, калі ідзе дождж\nДні нараджэння дзяцей - боўлінг з дзецьмі\nРукадзелле з дзецьмі - іголка\nРамёствы з дзецьмі - дзвярны знак дзіцячай пакоя


Нявыкананыя абяцанні АЭС | Новы Час\nМінск +16℃ +15℃ +9℃ +8℃\nНявыкананыя абяцанні АЭС\n2 лістапада Лукашэнка падпісаў указ «Аб будаванні Беларускай атамнай электрастанцыі». Гэты ўказ дазваляе генеральнаму падрадчыку — расійскаму ЗАТ\n«Атамбудэкспарт» — пачаць пабудову Беларускай АЭС.\nЯк паведамляюць афіцыйныя крыніцы, у рэгіёне размяшчэння станцыі створана інфраструктура, неабходная для будаўніцтва АЭС, распрацавана праектная дакументацыя, якая зацверджана пастановай Савета Міністраў. Таксама заказчык аб’екта — дзяржустанова «Дырэкцыя будаўніцтва атамнай электрастанцыі» — атрымаў ліцэнзію на права ажыццяўлення дзейнасці ў галіне выкарыстання атамнай энергіі і крыніц іанізуючага выпраменьвання ў частцы работ па ўзвядзенню ядзерных установак.\nБеларусь і РФ у ліпені 2012 года з падпісаннем у Мінску генкантракта на будаўніцтва АЭС фактычна завяршылі працэдуру падпісання асноўных дакументаў па гэтаму праекту. Раней, у сакавіку 2011 года, у Мінску было падпісана міжурадавае пагадненне аб супрацоўніцтве пры будаўніцтве АЭС, у кастрычніку 2011 года — кантрактнае пагадненне аб будаўніцтве АЭС. У лістападзе 2012-га бакі падпісалі міжурадавае пагадненне аб выдзяленні Беларусі расійскага дзяржаўнага экспартнага крэдыту ў памеры да 10 мільярдаў долараў. У студзені 2012 года быў падпісаны першы пакет першачарговых пагадненняў і кантрактаў на будаўніцтва АЭС.\nАле дзяржкрыніцы звычайна кажуць, што было зроблена. Але замоўчваюць пра тое, чаго зроблена не было.\nЯшчэ падчас развіцця ідэі будаўніцтва АЭС Аляксандр Лукашэнка абяцаў правесці рэферэндум па гэтым пытанні. «Гэта тое пытанне, якое фарсіраваць нельга. Мы яго прапрацоўваем. Калі будзем вырашаць, звернемся да людзей, як у нас заведзена. Я тут нічога хаваць не буду. Будзем будаваць толькі тады, калі гэта рашэнне падтрымае народ» (1 верасня 2006 года ў час сустрэчы са студэнтамі Палескага дзяржаўнага ўніверсітэта).\nЗамест усеагульнага абмеркавання абмежаваліся не тое што невыразнымі, але і скандальнымі «грамадскімі слуханнямі», на якія праціўнікі АЭС не дапускаліся міліцыянтамі. Паабяцалі мясцовым жыхарам пусціць па горадзе тралейбус і падпісалі крэдытнае пагадненне літаральна дзень у дзень з катастрофай на японскай Фукусіме, не саромеючыся абвясціўшы, што сучасныя расійскія рэактары цяпер з’яўляюцца самымі бяспечнымі ў свеце.\nНаш жа ЦВК, які з поспехам для сябе праводзіць плебісцыты, гэтага рэферэндуму спужаўся. У адказ на пытанне з гэтай нагоды «Камсамольскай праўды ў Беларусі» Лідзія Ярмошына заявіла: «Калі пытацца пра гэта, то мы звяжам рукі нашаму ўраду. Гэта ўсё роўна, што праводзіць на прадпрыемстве рэферэндум на тэму таго, ці павінен кіраўнік кіраваць. Скаціцца да таго, што нічога нельга будзе зрабіць без атрымання ўсеагульнага ўхвалення. Гэта будзе яшчэ горш, чым дыктатура».\nНе дзіва, чаму спужаліся. Нягледзячы на ўсеагульную прапаганду «мірнага атаму», пераканаць людзей не ўдалося. Згодна з апытаннем НІСЭПД, праведзеным у верасні гэтага года, станоўча паставіліся да будаўніцтва АЭС толькі 34% беларусаў, адмоўна — 37,6%, абыякава — 22,6% і не здолелі адказаць 5,8%. Здаецца, разбежка невялікая, але калі б пытанне было пастаўлена на рэферэндуме, «абыякавыя» перабеглі ў стан праціўнікаў будаўніцтва. Проста з-за асцярожнасці.\nБез міжнароднага ўхвалення\nБеларуская АЭС будуецца ў парушэнне міжнародных дамоваў. Прынамсі, толькі 30 кастрычніка МЗС Літвы заклікаў беларускія ўлады не будаваць АЭС у Астраўцы, пакуль не будзе дадзена канчатковая ацэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе, як таго патрабуе Канвенцыя Эспа.\nЗгодна з канвенцыяй, будаўніцтва не можа быць пачатае, пакуль не будуць задаволеныя ўсе бакі працэсу, а Літва не атрымае адказы на ўсе пытанні. У прыватнасці, нашых суседзяў цікавіць, чаму для будаўніцтва АЭС была абраная менавіта Астравецкая пляцоўка, якая знаходзіцца ўсяго ў 50 кіламетрах ад сталіцы Літвы Вільні. Афіцыйны Мінск не дае адказу, чаму не праводзяцца сейсмалагічныя даследаванні мясцовасці, паколькі ў гэтым месцы былі зафіксаваныя землятрусы. Няма адказаў на пытанне, як будуць астуджацца рэактары.\nУсе «грамадскія слуханні», якія прайшлі па будаўніцтве АС, Літва лічыць нелегітымнымі, паколькі адказы на пытанні павінны былі быць атрыманыя не пасля слуханняў, а да іх. Але ні да, ні пасля слуханняў ніякія адказы атрыманыя і не былі. Таму Літва заяўляе, што Беларусь парушае Канвенцыю Эспа.\nЗ выхадам указа аб будаўніцтве Беларускай АЭС рэспубліка завяршыла свае дыскусіі з Літвой. «Мы лічым, што на гэтым нашы дыскусіі з Літвой з нагоды будаўніцтва АЭС завяршыліся, хоць Літва, вядома, лічыць па-іншаму. Але ў нас няма іншага выйсця, бо Літва ўжо два з паловай гады цягне гэтую спрэчку. Мы ж зрабілі ўсё, што маглі, каб патлумачыць праблемныя пытанні», — заявіў начальнік упраўлення дзяржаўнай экспертызы Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Беларусі Аляксандр Андрэеў.\nБез апрабаванага рэактару\nЯк вядома, беларуская АЭС будзе складацца з двух энергаблокаў сумарнай магутнасцю да 2,4 тыс. МВт. Першы блок АЭС плануецца ўвесці ў эксплуатацыю летам 2018 года, другі — у 2020 годзе. Плануецца, што гэта будзе атамная станцыя серыі «АЭС-2006» з рэактарамі ВВЭР-1200.\nМожа, каго і ўразіць серыя «АЭС-2006», але толькі не спецыялістаў. Нягледзячы на аптымістычную, здавалася б, серыю, «Расатам» пакуль што не пабудаваў ніводнай станцыі гэтай серыі з рэактарамі такога тыпу. Па такіх праектах толькі будуюцца Ленінградская АЭС-2, і Нававаронежская АЭС-2. А значыць, усе развагі пра тое, што гэты рэактар «надзейны», мае нейкую чатырохслойную абарону, эксплуатуецца ўдвая большы тэрмін — усяго толькі тэарэтычныя распрацоўкі. І не больш.\nНе можа не выклікаць трывогі і тое, што ў праект «па ходу справы» ўносіліся праўкі. Як распавёў намеснік міністра энергетыкі Беларусі Міхаіл Міхадзюк, «расійскі бок старанна ўзважыў тое, што прывяло да аварыі на Фукусіме, і ўнёс адпаведныя карэкціроўкі ў наш праект». Ці сапраўды ад гэтага праект стаў больш надзейным?\nКанешне, атамшчыкі кажуць, што ў аварыі на Фукусіме вінаватыя не рэактары, а землятрус і цунамі. Але тады, услед за Літвой, запытаемся: чаму ў Астраўцы не праводзяцца сейсмалагічныя даследаванні мясцовасці? Трэба было зрабіць менавіта гэта, а не ўносіць дапрацоўкі ў рэактар «на каленцы».\nГэта тое, чаго Беларусь не зрабіла яшчэ да пачатку будаўніцтва АЭС. Застаецца толькі здагадвацца, чаго ўлада яшчэ не зробіць у гэтым накірунку. Канешне, было б добра, каб АЭС проста не пабудавалі. Але тое, што робіцца ўжо зараз, вельмі насцярожвае.\nАўстрыйскія вучоныя: аварыя на беларускай АЭС запатрабуе адсялення жыхароў шэрагу рэгіёнаў\nУ Астраўцы можа з'явіцца вуліца імя Адама Мальдзіса\nРасія нападала на АЭС ва Украіне, бо ўрокі Чарнобыля не засвоеныя


«Наша Ніва» мяняе палітыку мадэрацыі каментароў\n08.02.2018 / 00:32\nКолькасць каментаў у «НН» расце нават хутчэй за колькасць праглядаў. У 2017 годзе колькасць праглядаў у нас павялічылася на 11% проці 2016 года, а каментаў — аж на 20%.\nУ той жа час нам па-ранейшаму складана дабівацца культуры дыскусіі. Мы разумеем чаму. У Ютубе, Укантакце, Твітары многія людзі пішуць з мацюкамі, спаборнічаюць у абразах, якія ў твар не рашыліся б сказаць, бо атрымалі б моцны адказ. І гэтыя звычкі людзі пераносяць на наш сайт.\nДля нас гэта непрымальна. Беларусь тады будзе моцная, калі яна будзе культурная. Культура абараняе нацыі лепш за любую зброю.\nНаш мадэратар стараецца як можа, але ранейшыя метады не працуюць, бо вал каментаў завялікі. Мы вырашылі пайсці на радыкальныя меры. Яны, магчыма, павысяць долю каментаў, якую мы будзем выдаляць, але гразі стане менш.\nАбо трымайцеся нашых правіл, або пішыце ў іншым месцы. Мы больш не будзем вышукваць у каменце слова «мразь», выдаляць яго, шукаць наступнае непрымальнае слова, а пасля камент прымаць. Такі камент будзе выдаляцца цалкам, і да пабачэння.\nЁсць каментатары, у якіх кожны другі камент парушае правілы. Мы больш не маем магчымасці аддзяліць жыта ад пустазелля. Калі нейкі каментатар парушае не раз, усе ягоныя каменты будуць выдаляцца аўтаматам.\nЦяпер мы часта пішам «Рэд. Выдалена», каб паказаць чалавеку, што той ягоны каментар парушае нормы закона ці маралі. Зараз мы пераважна будзем проста выдаляць, не марнуючы час на напісанне пазнакі.\nНе будуць прымацца наступныя выказванні:\nКалі вам здаецца, што вышэйшыя правілы не дазваляюць напоўніцу выказаць вашае меркаванне, то ўспомніце пра магчымасць падзяліцца матэрыялам у сацыяльных сетках — на ўласнай старонцы вы можаце пісаць што хочаце.\nСвабода слова — яна як жывая вада. Давайце не брудзіць крыніцу, з якой п’ём.


Афіша “Тэатра Беларускага радыё” (25–31.07.2016)\n19:44, Пятница, 15 Марта\nВ эфире: Ротару София - Луна Луна\nГлавная/О канале/Новости/Афіша “Тэатра Беларускага радыё” (25–31.07.2016)\n25 ліпеня - дзень светлай памяці пісьменніка Уладзіміра Караткевіча. Прагучыць радыёпастаноўка “Кніганошы” паводле яго аднайменнай навелы. Рэжысёр Марына Троіцкая. У ролі Буткевіча – народны артыст СССР Віктар Тарасаў, Гануся – артыстка Ала Доўгая, Корч – народны артыст СССР Барыс Платонаў. Год запісу – 1965-ы.\n26 і 27 ліпеня - радыёкампазіцыя спектакля Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы “Каварства і каханне” па аднайменнай трагедыі Фрыдрыха Шылера. Пераклад на беларускую мову Максіма Лужаніна. Рэжысёр пастаноўкі – народны артыст СССР Леанід Рахленка. У галоўных ролях Луізы і Фердынанда -- заслужаныя артысты Рэспублікі Беларусь Таццяна Аляксеева і Барыс Кудраўцаў. Год запісу – 1953-ці.\n28-29 ліпеня - радыёспектакль “Пунсовыя ветразі” паводле аднайменнай кнігі Аляксандра Грына. Аўтар інсцэніроўкі для радыё Тамара Абакумоўская, музыка кампазітара Уладзіміра Прохарава, рэжысёр Валянціна Кернажыцкая. У галоўных ролях Асоль і Грэя – артысты Таццяна Баўкалава і Аляксандр Шароў. Год запісу 1985-ы.\n30-31 ліпеня - радыёкампазіцыя спектакля Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Горкага “Соль” па п’есе Алеся Петрашкевіча. Рэжысёр-пастаноўшчык – Барыс Глаголін, рэжысёр радыёкампазіцыі Соф’я Гурыч. У галоўных ролях старшыні райвыканкама Івана Крывіча і генеральнага дырэктара камбіната Хазяінава – заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Уладзімір Шэлестаў і народны артыст Беларусі Юрый Сідараў. Год запісу – 1983-ці.


Сотні людзей прыйшлі развітацца з Віктарам Івашкевічам\n05.10.2013 / 14:59\nСотні людзей прыйшлі развітацца з Віктарам Івашкевічам 5\nПалітыка праводзілі ў апошні шлях пад спеў гімна «Магутны Божа» і пад бел-чырвона-белым сцягам.\nСотні чалавек прыйшлі развітацца з Віктарам Івашкевічам. Фота svaboda.org.\nФота Яўгена Ерчака, БелаПАН\nСотні чалавек прыйшлі 5 кастрычніка ў залу рытуальных паслуг на вуліцы Альшэўскага ў Мінску, каб развітацца з апазіцыйным палітыкам Віктарам Івашкевічам. Гэта родныя і сябры памерлага, вядомыя палітыкі і грамадскія дзеячы, журналісты, паведамляе БелаПАН.\nСярод тых, хто прыйшоў праводзіць Віктара Івашкевіча ў апошні шлях, — першы кіраўнік незалежнай Беларусі Станіслаў Шушкевіч,генерал, былы дэпутат парламента Валерый Фралоў, сустаршыня аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя», экс-кандыдат у прэзідэнты Віталь Рымашэўскі, апазіцыйныя дзеячы Лявон Баршчэўскі, Вінцук Вячорка, Генадзь Лойка і іншыя.\nУспамінаючы пра Віктара Івашкевіча, Вінцук Вячорка сказаў: «Сваім рамантызмам і аптымізмам ён абяззбройваў апанентаў і натхняў сяброў. Віктар быў светлы, пазітыўны і ўсмешлівы чалавека, які ніколі не губляў пачуццё гумару.\nЁн любіў жыццё і людзей, гэтым ён быў дарагі блізкім, сябрам і ўсёй Беларусі. Ён вёў за сабой народ і быў перакананы, што трэба абапірацца на людзей. Імя Віктара Івашкевіча загучыць тады, калі здзейсніцца тое, у што ён верыў».\nЛявон Баршчэўскі ўспомніў словы Віктара Івашкевіча аб тым, што «цяпер не час займацца мемуарамі — трэба планаваць будучыню». «Таму трэба думаць аб будучыні, аб тым, аб чым ён марыў», — сказаў Баршчэўскі.\nСтаршыня Беларускай асацыяцыі журналістаў Жанна Літвіна нагадала аб тым, што Віктар Івашкевіч займаўся і журналісцкай працай.\n«Для мяне ён яшчэ і калега па цэху. Гэта быў журналіст, які пацярпеў за слова і праўду. Ён з'яўляецца прыкладам у найноўшай гісторыі сучаснай сумленнай журналістыкі», — адзначыла Літвіна.\nВыступоўцы гаварылі пра памерлага як пра «фантастычнага арганізатара», чалавека, які арганізоўваў найбуйнейшыя народныя выступленні 1980-х гадоў.\nЗ супрацьлеглага боку вуліцы за развітаннем назіраюць два чалавекі ў цывільным, там жа прыпаркавана некалькі мікрааўтобусаў.\nРазвітанне з Віктарам Івашкевічам будзе доўжыцца да 14 гадзін. Затым ён будзе пахаваны на Паўночных могілках сталіцы.\nВядомы апазіцыйны палітык, лідар аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларускі рух» Віктар Івашкевіч памёр у 9-й бальніцы Мінска 3 кастрычніка пасля цяжкай і працяглай хваробы на 55 годзе жыцця.\nВіктар Івашкевіч — журналіст па адукацыі. З пачатку 1980-х гадоў актыўна ўдзельнічаў у маладзёжным нацыянальным руху, нефармальных аб'яднаннях «Майстроўня» і «Талака».\nЯго лічылі адным з найбольш таленавітых арганізатараў розных акцый. У іх ліку — марш-пратэст па Заходняй Дзвіне-Даўгаве (разам з аднадумцамі з Латвіі) супраць будаўніцтва Даўгаўпілскай ГЭС 1987 года, экалагічны марш па Прыпяці — адна з першых чарнобыльскіх акцый пратэсту 1988 года, забастоўка вадзіцеляў гарадскіх аўтобусаў у Мінску 1989 года.\nУ 1991 годзе Івашкевіч стаў ініцыятарам стварэння страйкамаў на мінскіх прадпрыемствах. З 1988 года — у Беларускім народным фронце.\nДа 1996 года Віктар Івашкевіч быў сакратаром управы БНФ, адказваў за арганізацыю масавых акцый і фінансавае забеспячэнне БНФ.\nУваходзіў у групу лідараў БНФ, якія адкрыта выступілі з крытыкай Зянона Пазняка на з'ездзе партыі ў 1999.\nЗ 1997 года Віктар Івашкевіч быў рэдактарам газеты «Рабочий», з 1999-га — віцэ-прэзідэнтам Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў.\nПалітык неаднаразова атрымліваў адміністрацыйныя пакаранні ў выглядзе арыштаў і штрафаў, у знак пратэсту аб'яўляў галадоўку. У кастрычніку 2002 года асуджаны на два гады абмежавання волі за публікацыю артыкула «Злодзей павінен сядзець у турме», у якім пракуратура ўбачыла паклёп на прэзідэнта.\nНа прэзідэнцкіх выбарах 2010 года Віктар Івашкевіч з'яўляўся даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты ад «Еўрапейскай Беларусі» Андрэя Саннікава.\nНеўзабаве пасля выбараў, у лютым 2011 года, Івашкевіч і група іншых членаў Партыі БНФ выйшлі з яе радоў у знак нязгоды з дзеяннямі экс-кандыдата ў прэзідэнты ад Партыі БНФ Рыгора Кастусёва і аб'явілі аб стварэнні нацыянальна-дэмакратычнай партыі «Беларускі рух».\nВіктар Івашкевіч узначаліў аргкамітэт новай партыі. Сярод прыярытэтаў «Беларускага руху» называлася барацьба за вызваленне палітзняволеных, правядзенне свабодных і справядлівых выбараў без удзелу Аляксандра Лукашэнкі, максімальна жорсткія санкцыі ў дачыненні да кіруючай эліты Беларусі.\n05.10.2013 / 16:55\nСотні,....... а павінны быць тысячы. Была у асноўным "старая гвардыя". Моладзі вельмі мала.. шкада, што беларусы да гэтуль ня могуць дакладна ацаніць маштаб асобы, маштаб страты... Калі мы ужо сгуртуемся вакол сваіх герояў??\nНапамiн / Адказаць\n05.10.2013 / 17:57\nЧалавекi ў цывільным, вам у падарунак Урывак з інтэрв'ю Віктара Івашкевіча: -Я хаджу па горадзе ў кепі і бачу рэакцыю "гы-гы"... ўся моладзь ходзіць у шапачках, як у АМАПа ... Чаму? Ён быў сапраўдны змагар з шэрасцю, баец за праўду, воін, які ўмеў мужна змагацца, але не здольны быў ненавідзець, нават ворагаў сваіх ... Чаму вы не такія?\n06.10.2013 / 00:05\nАлесь напiсаў(ла) Сотні,....... а павінны быць тысячы. ------------------------------------------------------- Сапраўды шкада. Можа потым людзі ўразумеюць?.. Каб толькі позна не было. Пакой яго душы.


У абарону "выспачкі беларушчыны" : фотографии Репортаж ‹προφμ›\nУ абарону "выспачкі беларушчыны"\nЯк то было - Старонкі нашай гісторыі. Навучэнцы і выкладчыкі бараняць Коласаўскі ліцэй у ліпені 1997года\nЛіцэй быў заснаваны 1989 годзе прадстаўнікамі беларускай інтэлігенцыі, якіх не задавальняла савецкая адукацыйная сыстэма, якая выхоўвала "чалавека новага тыпу" у адпаведнасці з догмамі савецкай ідэалогіі. Спачатку ліцэй працаваў як нядзельная школа пры Таварыстве беларускай мовы. Урокі наведвалі ня толькі школьнікі, але і дарослыя, якія жадалі пашырыць свае веды па мове, гісторыі, літаратуры і культуры Беларусі. У 1991 годзе ліцэй ператварыўся ў Беларускі гуманітарны адукацыйна-культурны цэнтар Мінадукацыі, у склад якога, апроч ліцэя, увайшлі выдавецтва, кіна-відэастудыя, экскурсійны аддзел; меў філіі ў Гародні, Гомелі, Светлагорску (Гомельская вобласць), Магілёве.\nУ ліпені 1997 году ліцэісты разам з бацькамі пікетавалі, і адстаялі будынак ліцэя, які раптам спатрэбіўся адміністрацыі Ціцянкова. Дзякуй Богу, дзяцей нідзе не пакрыўдзілі і "цвёрда паабяшчалі": ліцэй застанецца на ранейшым месцы. Толькі ахвяраваць прыйдзецца яго заснавальнікам і дырэктарам Уладзімірам Коласам ды шэрагам "нячэсных" выкладчыкаў (Лявонам Баршчэўскім, Вінцуком Вячоркам), якія "запятналі" сваю рэпутацыю любоўю да мовы і радзімы.\nНацыянальны дзяржаўны гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа ліквідаваны ўказам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 25 чэрвеня 2003 году. Афіцыйнаю падставаю ліквідацыі стала "неабходнасьць аптымізацыі сеткі навучальных установаў". 30 выкладчыкаў і больш за 130 навучэнцаў засталіся без месца працы ці вучобы. 3 таго часу заняткі адбываюцца ў выглядзе падрыхтоўчых курсаў ў арандаваных кватэрах і памяшканьнях прыхільных грамадзкіх арганізацыяў. Ліквідаваная ўнікальная, адзіная ў краіне навучальная ўстанова, "выспачка беларушчыны", як называюць яго многія. Дзеяньні Міністэрства адукацыі сьведчаць пра імкненьне ўладаў ліквідаваць галоўны набытак ліцэю — яго нацыянальны дух, атмасфэру дэмакратыі і вальнадумства.\nУ абарону "выспачкі беларушчыны" 001\nЯк то было — старонкі нашай гісторыі. Навучэнцы і выкладчыкі бароняць Коласаўскі ліцэй, 1997 г.\nУ абарону "выспачкі беларушчыны" 002\nУ абарону "выспачкі беларушчыны" 003