Кароткі змест Алесь Жук - Сінія незямныя агні.. - чытаць на беларускай мове\nАвтор voprosy.by На чтение 27 мин. Просмотров 1 Опубликовано 7 ноября, 2020\nДзяжурная машына прывезла яфрэйтара Валожына на паўстанак за сем хвілін да прыходу цягніка. Чакалі, седзячы ў кабіне, і як толькі паказаліся далёкія агні лакаматыва, Валожын вылез з кабіны. Памочнік дзяжурнага па часці, лейтэнант-артылерыст, худы і рослы, які бытта саромеўся свайго росту і таму сутуліўся, паднёс чамаданы да вагона.\n– Жадаю, таварыш яфрэйтар, шчаслівага адпачынку! Думаю, што вы ўсюды не зганьбіце гонар савецкага салдата.\nВаложын стаяў навыцяжку перад лейтэнантам. Абодвум было няёмка і хацелася, каб хутчэй усё скончылася: лейтэнант не ведаў Валожына, яму не надта хацелася сярод ночы трэсціся на машыне за восем кіламетраў, але ён павінен быў, бо не мог выправіць дзяжурную машыну з адным шафёрам.\nЛэйтэнант казырнуў, падаў на развітанне руку і, як толькі Валожын ступіў на прыступку вагона, заспяшаўся назад да бартавога «ЗІЛа», які холадна пабліскваў у водсветах прыстанцыйных ліхтароў выпуклым лабавым шклом.\nВаложын падаў правадніцы білет, глядзеў ўслед лейтэнанту, які, пераступаючы лужыны, падышоў да машыны, хуценька ўлез у кабіну. Машына, не зачыніліся яшчэ за лейтэнантам дзверцы, пыхнула белым дымам і параю ад выхлапное трубы, крута завярнулася і паплыла ў мокрую начную цемру зыркімі чырвонымі стоп-сігналамі.\nМарусіўся дробны, як снегавы пыл, дожджык. Ад яго мокра блішчала бетонная платформа, дах станцыйнага будынка.\n– Вазьмі білет, салдат! Што глядзіш, мо вярнуцца хочаш ці не верыш, што едзеш! – правадніца паклала руку на плячо салдата, блізка і смела паглядзела яму ў вочы. Яна, у шэрым форменным касцюмчыку, у белай рубашцы, пры гальштуку, у берэце, выдавала не старэйшаю за Валожына. Валожын заўважыў яе драбнаваты кірпаносы твар, усмешку, ні то гарэзна-смелую, ні то весела-зласнаватую, як у чалавека, які нешта задумаў сваё і не хоча зважаць на старонніх, на тое, што скажуць яны ці падумаюць.\nВаложын не прыдумаў, што адказаць, адчуў, што пачырванеў.\nЦягнік скалануўся, паплыў наперад, набіраючы разгон. Правадніца, трымаючыся рукамі за поручні, падалася наперад, і ў сінім, незямным святле ліхтара на стрэлцы постаць яе здалася лёгкаю, гатоваю ўзляцець у цемру.\nВаложын пераступіў з нагі на нагу. Невядома, што трымала яго ў тамбуры. Правадніца глядзела назад, на станцыю, нібыта пакінула там нешта.\nУ купэ, дзе было месца Валожына, на ніжнім палку спала маладзенькая жанчына ў спартыўным касцюме, а на суседняй – чорнавалосы, кучаравы хлопчык з гэтакім жа светлым і далікатным, як у маці, тварам і з гэтакаю ж самаю пяшчотнаю і кволаю ўсмешкаю.\nПры дзяжурным асвятленні, ціха, каб не пабудзіць маці і дзіця, Валожын паклаў на багажны палок чамадан, зняў і павесіў на плечыкі мундзір, пачарнелую ад вільгаці фуражку, выключыў святло і выйшаў у калідор.\nНачная язда на машыне перабіла сон. А можа, не хацелася спаць і таму, што цяпер толькі паверылася – едзе ён, салдат, у адпачынак, і ў чамадане, разам з фатаграфіямі сяброў, ляжыць і фатаграфія, дзе ён зняты ля сцяга часці… Ехаў на пабыўку салдат, якому было чым і пахваліцца, і паганарыцца, якога чакала нявеста.\n– Не спіцца, салдат? – правадніца ўсміхнулася, нібыта яна ведала, што яму будзе не спацца. – Чаго не адважваешся, не заходзіш у госці? Адна я не сплю. Усе спяць. Скора чатыры гадзіны ночы. Ці ты баішся, салдат?\n– А чаго баяцца такое вясёлае? – Валожын зазлаваў, што перабіла ягоную адзіноту і ўспаміны, што папракала яго ў нясмеласці.\nВаложын узяў дзяўчыну за руку вышэй локця, яна адкінула голаў, знізу ўверх зірнула на Валожына, адчыніла дзверы службовага купэ.\n– Сядай, салдат.\nКупэ было цеснае, з акуратна засланаю сіняй коўдраю пасцеллю, і ён нясмела сеў на яе да століка.\nПравадніца зачыніла за сабою дзверы, зняла пінжачок і берэтку, паправіла рукою коратка пастрыжаныя валасы. Яна была маладзенькая, кволая, тварык у рабацінкі.\n– Ліда мяне завуць, салдат.\nВаложын устаў, нахіліў галаву.\nДзяўчына крыху збянтэжылася, уважліва глянула на яго і зноў бадзёра запыталася:\n– Чым частаваць цябе, салдат? Ты ж чай толькі п’еш? А каб што другое, то не заслужыў бы пабыўкі.\nЛіда ўсміхнулася, ўзяла дзве шклянкі, адчыніла дзверы, наліла кіпню, потым з белай фарфоравай заварніцы даліла заваркі, паставіла на стол чай, на талерачцы цукар у папяровай загортцы. Яшчэ на адной талерачцы падала бутэрброды з сырам.\nВаложын глядзеў на дзяўчыну і не ведаў, навошта ўсё гэта, прынамсі, яму. Валожын раптам уявіў, што Аксана ўбачыла б яго тут, у гэтым службовым купэ, у чатыры гадзіны ночы, калі ўвесь цягнік спіць. Параўнаў Аксану з гэтаю рабенькаю, худзенькаю зеленавокаю дзяўчынаю – рослая, чарнявая, з белаю ўсмешкаю роўных зубоў і далікатным тварам, яна здавалася кінаакторкаю ў параўнанні з гэтаю маленькаю Лідаю ў яе цесным купэ.\nЛіда, усё гэтак жа сама сабе ўсміхаючыся, паставіла на столік дзве шклянкі, узяла са шкафчыка і наліла ў іх чагосьці гэтакага ж густога, як чай, толькі не чаю, сабе на дно, а яму амаль паўшклянкі, не прыняла бутэльку, адсунула ўбок на століку шклянку з вадою, у якой стаялі нядаўна зламаныя свежыя галінкі, ад якіх ішоў востры хваёвы водар.\n– За тваё шчасце, салдат!\n– I за тваю дарогу.\nВаложын бачыў, як дзяўчына бадзёра ўзяла чарку, але толькі памачыла вусны, паставіла яе на стол, чакала, пакуль вып’е ён. Валожын піў да канца і злаваўся на самога сябе – яму трэба было адразу ўстаць і пайсці… Не ўвязвацца ў гэтае знаёмства. Ён успомніў пра чутыя прыгоды з правадніцамі.\n– Надоўга дадому, Валодзечка?\n– На дзесяць сутак. Без дарогі.\nДзяўчына села побач з ім, блізка, што ён памкнуўся было адсунуцца, але не пасмеў.\n– Цяжка не быць доўга дома, праўда? Ты адкуль?\n– А я з-пад Растова. Пакуль езджу, гэтак па доме зануджуся! А прыеду, пабуду – і зноў вядзе ў дарогу…\nДзяўчына крыху зачырванелася ад выпітага, непрыкметна стала рабацінне. Яна задумёна глядзела ў цёмнае акно. Пастуквалі колы на стыках, пакалыхваўся вагон, і здавалася, што няма і не будзе канца ночы, будзе толькі гэтае, лёгкі імклівы палёт наперад. I Валожыну здалося, што ён толькі зразумеў Лідзін сум.\n– Валодзька, а ў цябе прыгожая дзяўчына, праўда? У такіх хлопцаў заўсёды прыгожыя, доўгавалосыя, даўганогія дзяўчыны, як русалкі…\n– Ну… – Валожын збянтэжыўся.\n– Ты шчаслівы, што любіш яе… А то не заслужыў бы пабыўку. Ты хацеў угледзець яе. Як я зайздрошчу табе і ёй!\nВаложын збянтэжана нічога не адказаў. Ён не мог тут, з гэтаю дзяўчынаю, вось гэтак вольна пачынаць гаворку пра Аксану. Яму непрыемна было гэта.\n– У мяне быў хлопец. Гэтакі, як ты, і рослы, і харошы. Маленькая, рабенькая я побач з ім. Каб пальцам варухнуў, не тое што на край свету, пайшла б у агонь за ім. Ён ведаў гэта. У вочы гаварыў, што надаела я яму, па тыдню не паказваўся, а потым званіў – і ведаў, што я, як шчанятка, пабягу на спатканне.\nВочы дзяўчыны засвяціліся глыбокім ціхім святлом, усмешка легла на твар. Толькі глыбока абазначыліся маршчыны, што збягалі да куточкаў губ. Нешта наіўнае і светлае ў яе абліччы. Толькі гэтая па-старэчаму сумнавата-горкая ўсмешка. I гэтая вольнасць, аж з нейкім выклікам і ў кожным руху, і ў гаворцы.\n– Ох, салдацік, як я яго любіла! Каб ты толькі такое ведаў! I верыла, галоўнае, што я люблю яго…\n– А потым?\nДзяўчына толькі зірнула на Валожына, памаўчала, спакойна адказала:\n– Потым проста. Аднойчы два тыдні ён не хацеў і бачыць мяне. А пасля пазваніў ноччу, што хворы, што нават вады няма каму падаць. Аўтобусы не хадзілі ўжо. Ноч. Дождж лье. А я бегла. Прыбягаю. Свечкі ў кватэры гараць. Магнітафон ці прайгравальнік іграе. Дзве пані, даўганогія і доўгавалосыя, гэтакія як твая, – кароткі позірк на Валожына, – на канапе сядзяць, ленавата пасміхаюцца. Бог мой сядзіць за сталом у беленькай вадалазцы, прыгожы. Смяецца. I два сябрукі смяюцца. Ён паспорыў з імі, за колькі я прыбягу… Стаю я, лужына вады з мяне нацякла. I не разумею, якая ў яго хвароба. Адзін з яго сяброў смяяцца перастаў, да мяне падышоў. Прапаноўваў выпіць, каб сагрэлася, каб не прастудзілася. Тады і ўсе смяяцца перасталі, і паненкі быццам засаромеліся. Не памятаю, як там і што было, не гэта самае важнае. Самае важнае, што стаю я тады і быццам не стаю, а некуды падаю, і таму гэтак на душы пуста і лёгка зрабілася. I не ведаю, чаму гэтак раптам. Лёгка і пуста…\nКінула я вучобу. Паехала правадніцаю. У дарозе па доме сумую, а прыеду – сядзець не магу на месцы. Ведаю, што ёсць на свеце гэтае каханне, якім я кахала. I ўсё быццам насустрач яму еду і вось-вось сустрэну…\nДзяўчына махнула рукою, ва ўпор глянула на Валожына.\n– А што з хлопцам?\n– Нічога. Ён пасля да мяне і сяброў прыводзіў, і нават тых дзяўчат, каб пацвердзілі, што ў яго з імі нічога не было, што дарэмна я прыраўнавала. А я і не раўнавала. Пуста да яго ў душы стала. Ён і замуж прапаноўваў, каб за яго ішла. Мабыць, і жылі б мы добра. Але на душы ў мяне і злосці нават на яго не стала. Пасля ён і запіў быў, а потым ажаніўся, інстытут кончыў. Жыве. Бачыла я яго. Нейкі як злінялы ўвесь чалавек. Шкода мне яго… Ты пі чай, Валодзя, а то астыне. I перадай прывітанне сваёй дзяўчыне. Зайздрошчу я ёй…\nДзяўчына памкнулася ўстаць. Валожын працягнуў руку, каб прытрымаць яе. Невядома чаму захацелася, каб пасядзела, каб яшчэ што-небудзь гаварыла. Можа, гэта ад выпітага, ад утульнасці ў службовым купэ і што быццам даўно ведае гэтую дзяўчыну.\nАле правадніца ўпэўнена і зграбна адхілілася і ўсхапілася на ногі, зірнула на Валожына тым знаёмым яму адкрытым і халаднаватым позіркам чалавека, які ўсё ведае. Ад гэтага позірку Валожын адчуў сябе пасажырам, які не можа прамінуць, каб не рабіць ухажорскіх заходаў да маладзенькае правадніцы.\n– Што вы, Ліда!.. Я не…\nВаложын збянтэжыўся: адкуль яна ўзяла, што ён мае намер чапіцца да яе?\n– Спакойнае ночы, салдат! – Ліда ўсміхнулася, зняла з вешалкі пінжачок і берэтку, прыпынілася ў дзвярах.\nВаложын чуў, як дзяўчына адамкнула суседняе купэ, нешта гаварыла са сваёю напарніцаю, потым у тым купэ нехта засмяяўся.\nВаложын выскачыў з купэ, дабраўся да свайго і, не ўключаючы святла, разуўся, узлез на верхні палок, раздзеўся і лёг.\nШто яму да гэтае правадніцы? Заўтра выйдзе з вагона і ніколі больш не сустрэне яе. Прыдумала, што гэтак упадабалася яму – аж гатовы кінуцца да яе быў. I чамусьці і прыкра адчуваў сябе Валожын, і хацелася даказаць дзяўчыне, што памылілася яна, што не такі ён… I ведаў, што нічога не дакажа і даказваць не будзе калі…\nЁн, мабыць, і задрамаў крыху, бо здалося, што ў баявой машыне. Адчуў пад пальцамі ёмкую рабрыстасць штурвала, мокры картовы пах камбінезона, разагрэты дух ад матора. Нават цеснату адчуў пад бранёю зачыненага люка. Бачыў шэрую, парэзаную тракамі трасу праз апырсканыя гразёю трыплексы, адчуў, як упарта набірае хуткасць машына, нібыта матор сам па сабе перайшоў на самы высокі рэжым абаротаў і нельга скінуць іх, хоць наперадзе пачыналіся глыбокія калдобіны, на якіх можна пабіць тарсіёны. Але і нейкая асалода была ў гэтай імклівасці – аж замірала сэрца, калі машына, здавалася, ляціць над зямлёю, адно пагруквае і пакалыхваецца, зямля застаецца ўсё ніжэй і ніжэй…\nВаложын прачнуўся, глядзеў у столь вагона, адчуваў, што ўсё яшчэ ляціць, адрываецца ад зямлі, сціскаючы рабрыстыя ручкі штурвала.\nПакрысе думкі вярталіся да рэальнасці. I не вада шумела пад гусеніцамі ў калюжынах, а вецер шастаў за сценкамі вагона, і не гусеніцы дакраналіся да зямлі, то пагруквалі на стыках колы, і не мокрым камбінезонам пахла – свежаю прасціною і казённаю вагоннаю ўтульнасцю.\nПаволі супакойвалася сэрца. Цяпер Валожыну здавалася, што ён і сапраўды, калі гнаў машыну, думаў пра Аксану, з-за яе заслужыў адпачынак. I ўспомніў, што гэта прыдумала правадніца. Успомніў пра яе прывітанне Аксане.\nВаложын падумаў, што прывітанне ён ніколі не перадасць і не раскажа Аксане, як ехаў у купэ з правадніцаю. Ён і ўявіць не мог, як гэта можна расказаць.\nВаложын злосна завярнуўся да сценкі – трэба паспаць яшчэ хоць якую часіну! Сам сабе ўсяночную ўтварыў! I чортведама з-за чаго!\nЗаснуў Валожын трывожным і неспакойным сном.\nРаніцаю, калі выходзіў, каб перасесці ў другі цягнік, у тамбуры стаяла другая правадніца, пажылая жанчына.\nВаложын коратка кінуў ёй на развітанне «ўсяго добрага», выйшаў на перон, спыніўся, закурыў. Чамусьці хацелася ўгледзець Ліду. Ён яшчэ азірнуўся на вагон.\nПажылая правадніца зябка ссутулілася і раўнадушна глядзела на салдата.\nВаложын падхапіў чамадан і пашыбаваў да вакзала.\nТой, хто служыў і каму было шчасце прыехаць у адпачынак дадому, ведае, якія гэта кароткія, шумныя, шчаслівыя дні сустрэч з сябрамі, знаёмымі, сваякамі, са сваім горадам, па якому засумаваў і бачыць які – радасць. I вядома, расказы, без якіх нельга салдату, пра розныя выпадкі і здарэнні на службе, калі пад вясёлую чарку тое-сёе прыпісваецца і сабе, хоць здаралася з іншымі. Старэйшыя, хто прайшоў салдацкую школу, пасмейваліся, але не перашкаджалі Валожыну «заліваць», жанчыны аж вохкалі ад перажытага Валожыным страху, маладзейшыя раты адкрывалі ад захаплення, дзяўчаткі папісквалі ад захаплення…\nКалі ў Аксаны не было пасля абеду заняткаў, Валожын хадзіў з ёю ў кіно, у рэстаран, да паўночы прастойваў з ёю на лесвічнай пляцоўцы – пазней дванаццаці Аксана ніколі не затрымлівалася…\nАдным словам, Валожын жыў шчасліва, бо яго ўсе любілі, усе шанавалі, у яго ёсць дзяўчына, якая чакае з войска. I хоць не плача, як тая з песні, але ўпэўнена чакае… Пра Ліду Валожын і не ўспамінаў. Але ў чалавечым жыцці нельга, каб было адно толькі шчасце. I заўсёды яно канчаецца раптоўна. Гэтак і ў Валожына – аказалася, што ў яго засталіся толькі суткі. Дзень на зборы, ноч адпачыць перад дарогаю. I гэты апошні дзень раптам здоўжыўся, бо колькі тых збораў у салдата. Пасля абеду аказалася раптам многа часу, і не было дзе дзецца, цяжка ад адзіноты, і не хацелася вялікае, шумнае і бязладнае кампаніі.\nВаложын спачатку тупаў з пакоя ў пакой, не мог прыдумаць, за што зашчаміць рукі, круціў на прайгравальніку модныя пласцінкі, па якіх засумаваў у войску і якія ўспелі надакучыць за адпачынак, узяўся рамантаваць бацькаву электрабрытву, потым не вытрываў, пазваніў Аксане. Здавалася, што сама лепш – гэта пабыць удваіх, пахадзіць па мокрым, вяснова-вільготным, непрыхарошаным, а таму нейкім сумнаватым, прыцішаным парку. Валожын нібыта ўсім целам адчуў густую, як вада, вільготнасць, пах мокрага, набрынялага вільгаццю галля і кары, і яму, як жывое вады, захацелася пайсці ў парк.\nАксана сама ўзяла тэлефонную трубку.\n– Аксана, прыязджай да мяне, і пойдзем у парк, – жартаўліва скамандаваў Валожын пасля прывітання.\n– Гэта новыя правілы? Цяпер ужо паненкі павінны ехаць да кавалераў?\n– А сёння такі дзень, што ўсё павінна наадварот рабіцца.\n– Усё можа рабіцца наадварот. Але ехаць павінен да мяне ты. Не маленькі, павінен усё разумець. – Аксана адказвала Валожыну сур’ёзна. – I я табе гаварыла, што ў мяне пасля абеду сёння калёк…\n– Ну чорт з ім, з тым калёквіумам! Плюнь на яго, на ўсё, што павінна быць і як павінна быць, прыязджай да мяне, мы пойдзем у парк, будзем там адны, самыя першыя…\n– А каго ж яшчэ панясе ў гэты парк?\n– Значыць, я еду па цябе і мы пойдзем у парк?\n– Перастань дзяцініцца. Ты думаеш, як у цябе адпачынак і свята, то і ўсе павінны святкаваць разам з табою? Ты мяне сустрэнеш сёння пасля заняткаў, як мы ўчора згаварыліся. Мне ж яшчэ паўтарыць трэба, Валодзька. Я так баюся гэтае хіміі. – Валожыну здалося: яна нейкім чынам адчула, што нешта крыўдліва варухнулася ў ягонай душы, а таму перайшла на гэту ласкавую пакорлівую гаворку. – Чуеш, Валодзька, як згаварыліся!\n– Як згаварыліся.\n– Ты не крыўдуй. Сам знаеш, як здаваць экзамены…\n– Знаю, знаю. Я прыйду, сустрэну цябе.\n– Цалую. Да вечара.\nВаложын паклаў трубку. Ён ведаў, што ў Аксаны калёквіум, ведаў, што няма ёй чаго ісці ў парк, што ён павінен, як і кожнага дня, прыйсці і сустрэць яе ля інстытута, які павінен быў заслужыць адпачынак і прыехаць, каб угледзець яе.\nВаложын пастаяў, паглядзеў на тэлефон, быццам ён вось-вось павінен быў абазвацца званком і сказаць Аксаніным голасам, што яны зараз сустрэнуцца, што прападай пропадам той калёквіум…\nТэлефон не абазваўся. Валожын патупаў яшчэ па хаце, адзеўся ў цывільнае і пайшоў у парк. Там сапраўды было пуста, холадна, няўтульна аднаму, і Валожын вярнуўся назад на гарадскія вуліцы. Ён шкадаваў, што білет узяў на заўтра на раніцу, трэба было браць на сёння, пасля абеду, і што ніколі не варта пры развітанні цягнуць да самае апошняе хвіліны, трэба ўмець сабрацца хутка і нечакана, сесці і паехаць, каб не выходзіла доўгага развітання.\nАдвячоркам вярнулася маці, прыйшоў бацька са сваім сябрам, дзядзькам Іванам, маленькага росту, кульгавым, зайшоў аднакласнік Міша, слесаруга, як называў ён сам сябе, мажны, з жывоцікам хлопец і доўгімі валасамі.\nВаложын піў мала, коратка і стрымана расказваў дзядзьку Івану пра сучаснае войска, пра тэхніку і ўзбраенне, не прыхлушваючы і не хвалячыся. Маці падавала на стол, уважліва прыглядалася да сына сумнымі вачыма, і Валожын цяпер ужо канчаткова ўпэўніўся, што не трэба было яму адкладваць ад’езд.\nВаложын устаў, выйшаў на кухню, закурыў. I Міша, і бацька, і дзядзька Іван падпілі і разгаварыліся пра свае, завадскія праблемы-радасці, забыліся пра Валожына, які ўжо быў неяк прывычны ім, не самым галоўным героем за сталом.\n– Ты курыць пачаў, сынок? – запыталася маці.\nВаложын збянтэжыўся: да войска ён не курыў, ды і на службе браў цыгарэту зрэдку, дзеля форсу толькі. Гэтыя дні, пакуль гасціў дома, маці хоць і бачыла яго з цыгарэтаю, нічога не гаварыла, не пыталася.\n– Не, так…\n– Не прывыкай да гэтае халеры… А дзе ж Аксана? Ты казаў, яна прыйдзе?\n– У яе калёквіум. У восем я пайду сустрэну яе.\n– Хіба гэтак. Бачыш, каб ты тады паступіў…\nМаці не дагаварыла, стрымалася. Яна хацела, каб ён паступіў у інстытут, і Аксану, якую ведала яшчэ школьніцаю, любіла і за тое, што яна выдатніца і што цяпер студэнтка, што сур’ёзная дзяўчына.\n– Ты ж глядзі, не выпівай многа, каб, як прыйдзе Аксана, можна пасядзець было, пагаварыць. А то гэты Мішка як бочка вып’е, бач які здаровы.\nНа кухні ў маці стаяла прыгатаваная страва – абнавіць стол, як прыйдзе нявестка. Валожын хацеў пажартаваць з гэтага, але стрымаўся.\nУ гаворку мужчын Валожын не ўмешваўся, сабраўся і паволі пайшоў да Аксанінага інстытута.\nВечар лёг па-вясноваму вільготны. Сіняе густое сейва плыло ў блакітным святле вулічных ліхтароў, мокра, чорна блішчаў вільготны асфальт, але гэта была не тая восеньская мёртвая і халодная вільготнасць. Нешта маладое, свежае адчувалася і ў паветры, і ў гэтай вільготнай мройнасці, якая вісела над зямлёю.\nДа інстытута Валожын пайшоў пеша, Аксану ён убачыў здалёку. Яна паходжвала туды-сюды, зябка сутулілася, нібыта ўся хацела схавацца ад вечаровае вільгаці ў пухнаты белы каўнер. У павольнай хадзе яе, у нейкай задуменнасці і адрынутасці ад усяго свету было нешта самотнае, блізкае і мілае. Валожын прыпыніўся, здалёку любаваўся Аксанаю.\n– Ой, госпадзі, я змерзла саўсім! Не мог ты раней прыйсці. Я знарок першая… Адпрасілася.\nВаложын нічога не адказаў, ён разумеў, чаму яна злуецца.\nЁн пацалаваў Аксану, пяшчотна, доўгім пацалункам, і яна сцішылася. Яму хацелася зрабіць нешта незвычайна прыемнае ёй.\n– Ну пайшлі, Валодзя.\nАксана зірнула на гадзіннік.\n– Да дванаццаці яшчэ далёка, – засмяяўся Валожын. Яму сапраўды зрабілася весела.\n– Слухай, Аксана, давай зойдзем дзе ў кафэ ці ў рэстаран. Будзем сядзець, танцаваць, пакурваць…\n– Я не куру. I не адзета, каб у рэстаран ісці. Ды і ў цябе не лішне грошай.\n– На вечар у рэстаране хопіць.\n– А другое, там твае чакаюць, што мы прыйдзем у госці.\n– Я пазваню маме…\n– Што ты думаеш, я без цябе пайду да твае маці ў госці? Раз сабраліся і дагаварыліся, то трэба ісці.\nВаложын хацеў даказаць, што нічога страшнага не будзе, як і не пойдуць, што сама лепш цяпер пабыць ім удваіх, але глянуў на ўпэўнены, спакойна-чарнабровы прыгожы Аксанін твар і зразумеў, што нічога не трэба даказваць.\nКалі яны прыйшлі да Валожына, у кватэры не было ні дзядзькі Івана, ні Мішкі. Нават пакой праветрылі ад цыгарэтнага дыму, бацька пераадзеўся ў выхадны касцюм.\nМаці сустрэла іх у прыхожай. Аксана пацалавала яе.\nВаложын збоку пазіраў і на маці, і на бацьку, дзівіўся, як хутка маці сумела выправіць дзядзьку Івана і Мішку.\n– Садзіся, Аксана, сюды. Садзіся, тут лепш. На, сурвэтку вазьмі, пакладзі сабе… Ці мала што. Гэтакі касцюм харошы, спорціць можаш…\nБацька ўсмешліва пакашліваў, пазіраючы то на жонку, то на сына. Валожын улавіў бацькаў позірк і таксама падміргнуў яму. Маці, нібыта адчула, гэта, сур’ёзна і строга глянула на мужа: яна ведала, што стары пад чаркаю вельмі востры на язык, і цяпер папярэджвала, каб не ўздумаў свае жарцікі распускаць.\nПершая падняла бакал маці:\n– Ну, за ўсё добрае! Каб вы, дзеці, здаровыя былі, каб вайны не было, каб Валодзя скора дадому вярнуўся. Каб шчасце было!\nАксана адпіла сухога віна, акуратна, прыгожа ела.\nМаці села побач з ёю, гатовая ў любое імгненне падаць тое, што захочацца Аксане. I, можа, побач з маладою, чуць заружавелаю з твару, прыгожаю дзяўчынаю старою падалася яна, ці гэта раней не заўважыў Валожын? I нешта жаласлівае было ў гэтай яе шчырай стараннасці дагадзіць Аксане.\n– Давай, маці, ты і сама вячэрай, – крыху грубавата-жартаўліва прыкрыкнуў на маці бацька.\n– Пад’ем, пад’ем. Я і не веру неяк цяпер, што гэта Валодзя прыязджаў у госці. Як адзін дзень гэты яго водпуск.\n– Чаму, у арміі, як хто захоча, то даб’ецца, каб прыехаць. Гэтак як у нас: хто захоча вучыцца і павышаную стыпендыю палучаць, той здасць экзамены, – Аксана выцерла папяроваю сурвэткаю вусны.\n– Таго, хто чэсна работу робіць, усюды любяць, – згадзіўся з Аксанаю бацька.\nВаложын кіўнуў галавою – гэта праўда, што добрыя салдаты трапляюць у адпачынак. Але тады на трасе ён думаў не пра адпачынак, а пра тое, што ад яго адзнакі залежала адзнака падраздзялення.\n– Колькі табе служыць засталося. Ужэ і без водпуска даслужыш. Лепш от кніжкі чытай, каб экзамены здаў да ў інстытут паступіў, – умяшалася маці.\n– Я не забыла, Валодзя, я табе прышлю новы даведнік па фізіцы, – падтрымала мацеру Аксана.\nГаворку далей з Аксанаю вяла маці.\nВаложын не лез з успамінамі. Потым пілі каву, глядзелі тэлевізар, і яму трэба было праводзіць Аксану, бо яна павінна ўспець дадому да дванаццаці гадзін. Усё проста, звычайна, як часам гавораць, па-сямейнаму. I маці Валожына радавалася сыну, Аксане.\nТолькі пад канец гаворкі, калі маці расказала ўсё сваё, Валожын, не думаючы нават, пачаў:\n– Ехаў я ў вагоне дадому… Правадніца мне расказвала…\nЁн раптам успомніў усё, як учора было, нават пах пачуў хвойнае галінкі. I здалося, што гэта правадніца расказвае пра ўсё, што зараз робіцца за сталом, а не сам Валожын бачыць гэта і чуе…\n– Што яна расказвала? – запыталася Аксана.\n– А глупства… – Валожын спахапіўся, што нічога ён не зможа расказаць.\nНа развітанне Аксана пацалавала маці, і яна стаяла ў дзвярах, пакуль маладыя сыходзілі ўніз па прыступках.\nНа вуліцы вільготнае мроіва, здавалася, яшчэ пагусцела, памацнеў вецер. Валожын прытрымліваў Аксану пад руку, і яна паслухмяна тулілася да яго, нібы гэтак можна было сагрэцца. Яна крыху зачырванелася ад выпітага, і гэтая чырвань не астудзілася і на холадзе. Імгла асядала на яе пухнатым каўняры, і кончыкі шарсцінак паблісквалі ў святле ліхтароў.\nЛюдзей на вуліцы было не многа, як і звычайна ў гэткае надвор’е.\nВаложыну захацелася пацалаваць Аксану. Аксана ўсё ж азірнулася па баках, быццам цяпер вялікі сорам цалавацца на вуліцы ці ніколі раней не цалавалася пры людзях. Яшчэ школьнікамі цалаваліся на лаўках у парку сярод белага дня. Аксана адказала кароткім пяшчотным пацалункам, сама ўзяла Валожына пад руку, прытулілася да яго, але не прыцішыла кроку.\nВаложын успомніў, што яна спяшае да дванаццаці дадому, падумаў, што даўно ўжо не школьніца і не баіцца маці. Сама прыдумала гэты прынцып і ўпэўнена, што інакш нельга. У Валожына ўспыхнула вясёлае хлапчукоўскае жаданне прыдумаць, вытварыць нешта, каб сёння яна спазнілася, каб прахадзіць цэлую ноч па горадзе, цалавацца на вуліцы ці ў чужых пад’ездах…\nАле і на гэту задуму, і на самога яго ўсё яшчэ глядзеў разумным староннім вокам нейкі другі, Валожын-двайнік, той, што жыў у казарме, той, што сядзеў за рулём баявое машыны на праверцы, той, які ехаў у цягніку і піў чай у цесным купэ з незнаёмаю правадніцаю… I невядома толькі, чаму гэтак сумнавата і гаркава глядзеў гэты Валожын-двайнік.\nВаложын нічога не прыдумаў, і яны не спазніліся. Яшчэ пастаялі на лесвічнай пляцоўцы. Аксана плакала і абяцала прыслаць Валожыну даведнік па фізіцы, згадзілася з ягонымі довадамі, што ёй не трэба заўтра ехаць чуць свет на вакзал праводзіць яго…\nЯк выйшаў з пад’езда, Валожын нібыта адчуў палёгку. Можа, таму, што на лесвічнай пляцоўцы было душнавата ад непамерна гарачае батарэі. Зірнуў на гадзіннік – тры хвіліны на першую. Ён нават паднёс да вуха, паслухаў, ці ідзе гадзіннік. Гадзіннік ішоў.\nДадому Валожын ішоў доўга. Сумна і спакойна было на душы, нібыта думаў пра нечае, вельмі падобнае на ягонае жыццё. Каб гэта не позна, ён бы зайшоў у кафэ ці рэстаран, дзе іграе музыка, і дзе можна спакойна пасядзець сам-насам, і дзе крышку цяплей, чым аднаму сярод горада.\nРаніцою Валожына да цягніка правялі маці з бацькам, хаця ён і адмаўляўся: таксі прыйшло па заказу, і ён бы даехаў адзін. А праз паўтара сутак яфрэйтар Валожын перасеў у той самы цягнік, які на тры хвіліны ноччу спыняўся на маленькім паўстанку.\nНа гэты раз у купэ разам з Валожыным папалі тры хлопцы-электрыкі, грашовыя, здаровыя, якія ў сваю пару адслужылі ў войску, салдата разумелі… Валожыну ледзьве ўдалося адгаварыцца ад іхніх шчырых пачастункаў, якіх у хлопцаў прызапашана было, што і ўсю ноч баляваць хопіць.\nВаложын, не прызнаючыся самому сабе, каго шукае, прытвараючыся, быццам хоча збавіць час, пакуль весяляцца спадарожнікі, прайшоў па ўсім цягніку, прыглядаючыся да правадніц, хаця ведаў, што Ліды быць не можа, што іхняя брыгада зараз, магчыма, на другім канцы краіны, невядома, нашто яна яму і што ён ёй скажа. Ды ці пазнае яна яго…\nI ўсё ж нечага пуста стала на сэрцы, калі вяртаўся да свайго вагона.\nДзверы ў ягоным купэ былі толькі чуць прачынены. Там ужо ішла вясёлая гамана. Між хлопцаў сядзела і пасмейвалася рэдзенькая, як вышчыпаная, бландзінка ў чыгуначнай форменцы – правадніца – і паводзіла павольнымі каровінымі вачыма на хлопцаў. Яшчэ сядзела адна канарэйка ў пушыстым стракатым джэмперы-безрукаўцы і паношаных джынсах, коратка астрыжаная. Па-мужчынску прыжмурана глядзела на субяседнікаў і выпускала з рота цыгарэтны дым, скрывіўшы вусны.\nВаложын пастаяў на калідоры, потым здагадаўся, дзе дзецца, пайшоў да вагона-рэстарана, заняў месца ў кутку, заказаў вячэру, піва і сядзеў, пакуль не зачыніўся рэстаран. Лейтэнанты, якія занялі непадалёку столік, весела падморгвалі Валожыну – давай, яфрэйтар. Лейтэнанты падвесяліліся ўжо, і Валожын толькі ўсміхаўся ў адказ. Сумна і шчымліва было ў яго на душы. Не, не толькі таму, што вяртаўся пасля адпачынку і нельга не сумаваць… I думалася чамусьці пра нічым не адметную правадніцу з яе востраю тугою па вялікім, незвычайным каханні, нечага шкада было Аксану, тым шкадаваннем, якім шкадуюць блізкага, але няроднага чалавека.\nВыйшаў з цягніка Валожын адзін, сярод ночы, і перад тым як рушыць у дарогу да свае часці, пастаяў, правёў вачыма цягнік, пакуль не патухлі слабыя чырвоныя агеньчыкі апошняга вагона, на пуцях засталіся толькі свяціць сінім, незямным святлом агні на стрэлках…\nАлесь Жук — Сок манга\nУвага!!! Поўны змест Яна ведае, што падабаецца хлопцам.\nАлесь Жук — Сонечны снег\nУвага!!! Поўны змест (Зімовая згадка) Брату Лёню


Аддзел па адукацыі Магілёўскага райвыканкама | Магілёўскі раённы выканаўчы камітэт\nГалоўная / Сацыяльная сфера / Аддзел па адукацыі Магілёўскага райвыканкама\n«З дзіцячага сада, з першага класа школы дзецям патрэбна прывіваць гонар за сваю краіну. У гэтым павінны ўдзельнічаць усе – і ўлада, і школа, і сям’я».\nАсаблівая ўвага ў сістэме адукацыі Магілёўскага раёна ўдзяляецца пытанням развіцця дашкольнай адукацыі, якой ахоплена 1464 выхаванца.\nУся дзейнасць сістэмы дашкольнай адукацыі раёна павінна забяспечыць кожнаму выхаванцу той узровень развіцця, які дазволіў бы быць паспяховым пры навучанні ў пачатковай школе і на наступных ступенях навучання. Для гэтага захоўваецца прынцып варыятыўнасці прадметнага асяродку, развіваюцца новыя формы дашкольнай адукацыі, арганізавана работа платных аб’яднанняў па інтарэсах.\nВыпускнікам 2019 года ўручана 9 пасведчанняў аб агульнай базавай адукацыі з адзнакай і 9 атэстатаў асобага ўзору з уручэннем залатога медаля.\nЗгодна запытам навучэнцаў арганізавана профільнае навучанне для вучняў 10-11 класаў, спартыўны, педагагічны і аграрныя класы. У 4-х школах 24 выпускніка атрымалі рабочыя прафесіі трактарыст-машыніст катэгорыі “А”, швяя, слесар.\nЭфектыўным паказальным мерапрыемствам у рамках работы з адоранымі навучэнцамі з’яўляецца рэспубліканская алімпіяда па вучэбных прадметах. Па выніках абласнога этапу рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах заваявана 6 дыпломаў і 3 заахвочвальныя граматы. Лідарамі алімпіяднага руху стабільна з’яўляюцца ДУА “Кадзінская сярэдняя школа”, ДУА “Дашкаўская сярэдняя школа”, ДУА “Мяжысецкая сярэдняя школа”.\nТакія вынікі – следства высокай матывацыі вучняў, узроўню іх падрыхтоўкі, высокага прафесіяналізму педагогаў.\nУ 2019 годзе тры педагога (Пташынскі А.А., настаўнік вучэбнага прадмета “Тэхнічная праца” ДУА “Дашкаўская сярэдняя школа”, Трэй А.А., настаўнік вучэбнага прадмета “Геаграфія” ДУА “Мяжысецкая сярэдняя школа”, Ефрамкова І.В., настаўнік вучэбнага прадмета “Грамадазнаўства” ДУА “Кадзінская сярэдняя школа”), якія ўнеслі асаблівы ўклад у развіццё здольнасцяў адораных навучэнцаў па выніках 2018/2019 навучальнага года ўдастоены прэміі спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў. Прэміяй таксама ўдастоены 3 вучні па выніках конкурсаў даследчых работ і рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах.\nШтогод 3 лепшых вучняў школ Магілёўскага раёна атрымліваюць стыпендыю Магілёўскага райвыканкама ў памеры 2-юх базавых велічынь.\nСтабільна высокія вынікі паказваюць школьнікі ў спартыўных спаборніцтвах.\nЗборная каманда раёна юнакоў заняла першае месца ў абласных фінальных спаборніцтвах па хакеі «Залатая шайба» на прызы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у дывізіёне Б і трэцяе месца ў Рэспубліканскіх фінальных спаборніцтвах, а таксама перамаглі ў абласным этапе Рэспубліканскіх спаборніцтваў «Міні-футбл – у школу».\nЁсць перамогі на абласной спартакіядзе школьнікаў па лёгкай атлетыцы, на абласных спаборніцтвах па біятлону «Снежны снайпер», па зімовым шматбор’і «Абаронца Айчыны». Добрыя вынікі паказалі вучні на рэспубліканскім спартыўна-масавым мерапрыемстве «300 талентаў для каралевы».


Імя настаўніка, гучы!\nАляксандр ЛУКАШЭНКА: “У гэтым складаным і супярэчлівым свеце дыялог з’яўляецца галоўным сродкам зносін паміж народамі”\n11.10.2018 11:05 Спартыўныя падзеі\nСпартакіяда навучэнцаў “Алімп” сабрала на магілёўскай зямлі каля 200 юных спартсменаў з шэрага рэгіёнаў Беларусі і Расіі. Спаборніцтвы праходзяць 15-ы раз, аднак упершыню як адно з мерапрыемстваў форуму рэгіёнаў Беларусі і Расіі. Яны арганізаваны ў рамках спартакіяды Саюзнай дзяржавы і аб’ядноўваюць у сабе не толькі спаборніцкі момант, але і шырокую культурна-масавую праграму.\n“З 2003 года спартакіяда навучэнцаў “Алімп” з’яўляецца адным з самых значных і маштабных маладзёжных праектаў Саюзнай дзяржавы, — адзначыў на цырымоніі ўрачыстага адкрыцця спаборніцтваў намеснік кіраўніка Пастаяннага камітэта Саюзнай дзяржавы ў Мінску Сяргей Пятровіч Місюраў. — Штогод у ёй прымаюць удзел сотні юных таленавітых спартсменаў, якія імкнуцца да заваявання сусветных спартыўных алімпаў. Для многіх з іх спартакіяда стане важнай прыступкай на шляху да запаветнай мэты — адкрыцця рэальных перспектыў і магчымасцей дасягнення вяршынь спартыўнага майстэрства”.\nЗвяртаючыся да ўдзельнікаў спартыўнага мерапрыемства, Сяр гей Місюраў выказаў упэўненасць, што цяперашняя сустрэча моладзі дзвюх краін прынясе ім радасць знаёмства з новымі сябрамі, незабыўныя ўражанні і яркія ўспаміны пра спартыўныя дасягненні і перамогі.\nСпартакіяда Саюзнай дзяржавы для дзяцей і юнацтва складаецца з чатырох этапаў: два праходзяць на тэрыторыі Расіі, два — у Беларусі. Спартакіяда навучэнцаў “Алімп” стала трэцім з іх. Першым юных спартсменаў прымаў Жлобін (5—10 чэрвеня), другі этап — фізкультурна-аздараўленчы фестываль студэнцкай моладзі Расіі і Беларусі — завяршыўся ў Краснадарскім краі на спартыўных пляцоўках Анапы 6 кастрычніка. Беларускія каманды там былі прадстаўлены студэнтамі з БДУІР (Мінск), ВДТУ (Віцебск), БДУФК (Мінск) і МДУ імя А.А.Куляшова (Магілёў). Фіні-шуюць спаборніцтвы ў Валгаградзе (16—21 кастрычніка). Ва ўсіх чатырох этапах прымуць удзел больш за 1 тысячу чалавек.\n“У спартакіядзе няма абмежаванняў па колькасці відаў спорту, адзінае — на кожным з этапаў іх павінна быць заяўлена не больш за пяць, — адзначыў Сяргей Місюраў. — З году ў год, ад этапу да этапу ўдзельнікі спаборнічаюць у розных відах. Якія будуць заяўлены ў чарговы раз — вырашаюць арганізатары. Узрост удзельнікаў кожнага этапу спаборніцтваў таксама мяняецца: паводле палажэння, мы маем права дапускаць да спартакіяды дзяцей і моладзь ад 8 да 21 года”.\nУдзельнікамі спартакіяды, якая праходзіць у Прыдняпроўскім рэгіёне з 8 па 13 кастрычніка, сталі школьнікі ва ўзросце 12—13 гадоў. Каб трапіць у склад зборнай каманды і змагацца за сцяг сваёй краіны, навучэнцам давялося прайсці нацыянальны адбор. Лепшых з лепшых адбіралі больш чым з 1,5 тысячы чалавек з кожнага боку.\nНа трэцім этапе юныя спартсмены змагаюцца за ўзнагароды ў трох відах спорту на некалькіх спартыўных пляцоўках рэгіёна. Так, спаборніцтвы па валейболе сярод дзяўчынак праходзяць у гульнявым зале спартыўнага комплексу “Алімпіец” у Магілёве, хакейныя баталіі — у Лядовым палацы Шклова, спаборніцтвы па шахматах — на базе Магілёўскага прафесійнага электратэхнічнага каледжа.\n“Арганізацыя і правядзенне мерапрыемстваў для дзяцей і юнацтва Саюзнай дзяржавы — адзін з галоўных кірункаў работы Пастаяннага камітэта, — падкрэсліў Сяргей Пятровіч. — Акрамя спартакіяды, для гэтай узроставай катэгорыі мы праводзім алімпіяду школьнікаў па рускай мове і літаратуры, шэраг спартыўных спаборніцтваў і мерапрыемстваў патрыятычнай накіраванасці. Гэта вельмі важна, за гэтым стаіць наша будучыня, бо дзеці, якія неўзабаве стануць дарослымі, будуць у далейшым будаваць дзве нашы дзяржавы”.\nАрганізатары ўпэўнены: калі спорт аб’ядноўвае, спрыяе развіццю фізкультурна-спартыўнага руху і папулярызацыі здаровага ладу жыцця сярод падрастаючага пакалення, то наладжванне кантактаў паміж моладдзю дзвюх краін дапаможа ўмацаваць сяброўскія сувязі паміж Беларуссю і Расіяй. З гэтай мэтай, акрамя спартыўных сустрэч, для юных спартсменаў падрыхтавана насычаная культурная праграма: яны ўбачаць славутасці Магілёва, правядуць вечар сяброўства і пазнаёмяцца з традыцыйнымі народнымі промысламі ў этнаграфічным комплексе “Зялёны гай”, наведаюць Магілёўскі заасад. Таксама школьнікі будуць задзейнічаны ў мерапрыемствах V Форуму рэгіёнаў Беларусі і Расіі, які праходзіць у абласным цэнтры 10—12 кастрычніка.\nЯк вырастаюць сапраўдныя мужчыны, ці Шко...


Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь — Вікіпедыя\n53°53′39″ пн. ш. 27°33′19″ у. д.HGЯO\nскарочана — Мінспорту\nЭмблема Міністэрства спорту і турызму\n220030, г. Мінск, вул. Кірава, 8, корп. 2\n182 630 796,0 рублёў (2018)\nМіністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (Мінспорту Беларусі) — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае парадкаваць фізічнае выхаванне. Міністр спорту і турызму прызначаецца і здымаецца з пасады прэзідэнтам. З 5 сакавіка 2018 года пасаду міністра займае Сяргей Кавальчук.\nКіраўніцтва[правіць | правіць зыходнік]\nМіністр — Сяргей Міхайлавіч Кавальчук.\nПершы намеснік Міністра — Вячаслаў Віктаравіч Дурноў.\nНамеснік Міністра — Аляксандр Іванавіч Баравуля.\nНамеснік Міністра — Міхаіл Пятровіч Партны.\nАпарат — 4 упраўленні, 6 аддзелаў, дэпартамент і дырэктарат;\nупраўленні па фізічнай культуры, спорту і турызму абласцей і Мінску;\nБеларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры і спорту, Рэспубліканская дзяржаўная вучэльня алімпійскага рэзерву;\nГазета «Спартыўная панарама» (руск.: «Спортивная панорама»);\nпрадпрыемствы — «Белспортзабеспячэнне», «Дырэкцыя будоўлі аб’ектаў Мінспорту», «Компак», «Нацыянальныя спартыўныя латарэі», «Палац спорту», спартыўны комплекс «Стайкі» (Мінскі раён);\nмузей і навукова-даследніцкі інстытут фізкультуры і спорту;\nцэнтры алімпійскай падрыхтоўкі ў — 1) адзінаборствах, 2) парусным спорце (в. Качына, Мінскі раён), 3) водналыжным спорце, 4) вяслярстве, 5) конным спорце і конегадоўлі (вёска Ратамка, Мінскі раён), 6) лёгкай атлетыцы, 7) мастацкай гімнастыцы, 8) тэнісе, 9) шахматах і шашках, 10) водных, 11) гульнявых, 12) прыкладных і 13) зімовых відах спорту (Астрашыцкі Гарадок, Мінскі раён);\nРНПЦ спорту, антыдопінгавае агенцтва, навучальна-метадычны цэнтр фізічнага выхавання насельніцтва.\nПаводле статута ведамства мае наступныя задачы:\nпарадкаванне фізічнага выхавання, гульняў і падарожжаў;\nраспрацоўка захадаў пашырэння фізічнага выхавання, гульняў і падарожжаў;\nправядзенне доследаў выніковасці аздараўлення насельніцтва, дзіцячых і юнацкіх гульняў, гульняў вышэйшых дасягненняў;\nузгадненне фізічнага выхавання і гульняў сярод непрацаздольных асоб;\nправядзенне гульняў і падарожжаў у Беларусі.\nПаводле статута міністэрства мае паўнамоцтвы на:\nухваленне ведамаснага заканадаўства;\nпадачу прапаноў аб касаванні пастановаў ведамстваў і мясцовых органаў улады супярэчных заканадаўству аб фізічным выхаванні, гульнях і падарожжах;\nпрадстаўленне Ураду ў адпаведных міжведамасных міжнародных арганізацыях і заключэнне адпаведных міжнародных дамоў;\nстварэнне, ператварэнне і касаванне падпарадкаваных устаноў;\nутварэнне міжведамасных камісіяў і навуковых нарадаў;\nзапыт ва ўстановах звестак;\nпрыцягненне да нарадаў навуковых устаноў і спецыялістаў.\nУладзімір Мікалаевіч Рыжанкоў (20 лістапада 1995 года — 12 снежня 1996 года);\nУладзімір Іосіфавіч Макейчык (13 студзеня 1997 года — 16 сакавіка 1998 года);\nМікалай Канстанцінавіч Ананьеў (16 сакавіка 1998 года — 16 красавіка 1999 года);\nЯўген Мікалаевіч Ворсін (16 красавіка 1999 года — 23 студзеня 2003 года);\nЮрый Леанідавіч Сівакоў (23 студзеня 2003 года — 6 ліпеня 2005 года);\nАляксандр Уладзіміравіч Грыгараў (6 ліпеня 2005 года — 26 чэрвеня 2009 года);\nАлег Леанідавіч Качан (26 чэрвеня 2009 года — 28 кастрычніка 2012 года);\nАляксандр Ігаравіч Шамко (31 кастрычніка 2012 года — 15 лютага 2018 года);\nСяргей Міхайлавіч Кавальчук (5 сакавіка 2018 года — цяперашні час).\n↑ Закон Рэспублікі Беларусь аб рэспубліканскім бюджэце на 2018 год(руск.) . Нацыянальны прававы інтэрнэт-партал Рэспублікі Беларусь. Праверана 31 снежня 2017.\n↑ Прыняцце кадравых рашэнняў (бел.) . Прэс-служба Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Праверана 06.03.2018.\n↑ Пастанова Рады міністраў Рэспублікі Беларусь ад 29 ліпеня 2006 г. № 963(руск.) . Нацыянальны прававы інтэрнэт-партал Рэспублікі Беларусь. Праверана 21 мая 2011.(недаступная спасылка)\nМіністэрства спорту і турызму Беларусі Архівавана 2 красавіка 2018. (бел.)\nМіністры спорту і турызму Рэспублікі Беларусь\nУладзімір Рыжанкоў (1991—1996)\nУладзімір Макейчык (1997—1998)\nМікалай Ананьеў (1998—1999)\nЯўген Ворсін (1999—2003)\nЮрый Сівакоў (2003—2005)\nАляксандр Грыгараў (2005—2009)\nАлег Качан (2009—2012)\nАляксандр Шамко (2012—2018)\nСяргей Кавальчук (з 2018)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Міністэрства_спорту_і_турызму_Рэспублікі_Беларусь&oldid=4069268"\nЗ’явіліся ў 1991 годзе\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:08, 21 лютага 2022.


Кіраўніцтва па шэсць розных тыпаў Бананы\nАд кампаніі Apple Бананы ў Williams Бананы\nМногія Бананы. Фота © Nicolas Эйер / EyeEm\nКалі вам пашанцуе жыць у бананавым які расце клімаце, вашы фермеры рынку або мясцовы магазін таксама можа прадаць разнастайныя бананы. Для тых з вас у менш тропікаў, такое разнастайнасць, здаецца, як вар'яцтва-і нешта шукаць, калі вы наведваеце.\nШто ўсе бананы маюць у агульным даволі крухмалістыя тэкстура, мякка салодкі густ у параўнанні з іншымі трапічнымі садавінай, а таксама выдатная магчымасць трымаць паспявання пасля таго, як яны былі шчыпковыя (ну, адсякаюць) з дрэў, на якіх яны ўжо вырашчаны. Як трапічныя садавіна, бананы не даглядаць за холаду ў халадзільніку, так што лепш захоўваць іх пры пакаёвай тэмпературы, дзе яны будуць працягваць спець паступова. Калі вы хочаце паскорыць працэс, проста соваць іх у папяровы пакет.\nЁсць занадта шмат бананаў, каб справіцца? Кіньце іх у маразільную камеру нерухома ў лупіне, калі вы хочаце! Іх тэкстура не будзе вялікай для проста ёсць, але замарожаныя бананы робяць кактэйлі з малаком ўзварушэння, як таўшчынёй і ідэальна падыходзяць для выпечкі хлеба банана або банан кексы.\nПраверце дыяпазон магчымасцяў бананаў, якія вынікаюць.\nApple, Бананы. Фота © Maximilian Stock Ltd.\nApple, бананы выключна салодкія, такім чынам, іх іншая назва, Candy Apple, банан. Іх вырошчваюць у дажджлівых трапічных лясах на Гаваях . Іх плоць цвёрдая і мае лёгкі ружовае адценне. Салодкія, вільготныя садавіна ідэальна падыходзяць для перакусаў або выкарыстання ў дэсертах і асабліва добра падыходзяць для дадання фруктовых салат і іншых сыравінных прэпаратаў, так як ён не карычневы, як хутка, як і іншыя гатункі бананаў.\nКавендыш Бананы. Фота © Hemant Jain / EyeEm\nКавендыш бананы з'яўляюцца найбольш распаўсюджаным разнастайнасцю. Яны доўгія жоўтыя, злёгку салодкія бананы ў супермаркетах па ўсім ЗША яны ідуць з пад саспелыя зялёны да зусім паспелі і да гэтага часу фірма сакавітай жоўтага колеру, больш саспелыя цёмна-жоўты з карычневым плямай або два, каб супер мяккі і пацямненне. Ідэальная спеласці залежыць ад асабістага густу, вядома. Супер саспелыя і пацямненне бананы могуць быць выкінутыя ў халадзільніку скарынцы і ўсё і вычышчаны і выкарыстоўваюцца для вырабу кактэйляў або бананавага хлеба .\nУільямс бананы з'яўляюцца такімі ж, як гіганцкім Кавендыш. Яны вялікія, мяккія і салодкія. Дзе яны выраслі, яны часта прадаюцца зялёны і недаспелы. Як і ўсе бананы, яны працягваюць спець пасля збору. Для таго, каб паскорыць паспяванне, захоўваць іх у папяровым пакеце пры пакаёвай тэмпературы.\nLady Finger Бананы. Фота © Getty Images\nLady палец бананы менш і саладзей, чым усюдыісныя даўжэй, мякчэй Кавендыш. Яны могуць быць выкарыстаны такім жа чынам, але робяць асабліва парцыённыя закускі, асабліва для дзяцей.\nПисанга Raja аладкі.\nPisang Raja бананы папулярныя ў Інданэзіі, дзе яны часта выкарыстоўваюцца, каб зрабіць бананавыя аладкі, як намалявана тут. Яны таксама вядомыя як Musa Belle бананы.\nRed Бананы. Фота © Design Pics Inc / Getty Images\nЁсць шмат тыпаў чырвоных бананаў, але яны маюць дзве асноўных агульныя рысы: 1) яны выглядаюць вельмі стромкія, і 2) яны маюць тэндэнцыю быць на саладзей баку бананавага водару сям'і. Ядуць іх з рукі або дадаць іх да страў, але калі яны чырвоныя, яны гатовыя да ўжывання!\nПадрыхтоўка Бананы. Фота © DEGAS Jean-Pierre / Getty Images\nРыхтуем бананы, як бананы , лепш думка пра тое, як бульба , чым бананы. Яны могуць быць смажаныя, тушеные, смажаныя ў дранку (ням!), А ў адваротным выпадку выкарыстоўваецца як любы крухмалістыя гародніны. Яны прадаюцца зялёны, і шмат розных відаў бананаў можна выкарыстоўваць у якасці «падрыхтоўку бананаў», пакуль яны яшчэ зялёныя і крухмалістыя.\nІмбір чай кактэйль Рэцэпт\n10 лёгка і хутка індыйскія рэцэпты\nБурбалкі і Піск Бэнэдыкт


Канструктарскае і дызайн-бюро\nУ склад кампаніі Ініт уваходзіць канструктарскае і дызайн-бюро, якое аб'ядноўвае высокакваліфікаваных інжынераў і дызайнераў. Уласны праектны адзьдзел дазваляе нам ствараць поўны цыкл ажыцьцяўленьня новых ідэй і ўкараненьню сучасных разьвязкаў: ад накідаў на паперы і тэхнічных эскізаў да дакладных трохмерных мадэляў і рабочых чарцяжоў для вытворчасьці.\nУ дызайне наша кампанія трымаецца комплекснага падыходу: мы лічым першачарговай задачай дасягненьне балансу паміж зьнешнім выглядам, рацыянальнасьцю і эрганомікай. Праектаваньне вонкавага выгляду грунтуецца на функцыянальным прызначэньні выраба і вядзецца з улікам мэтавага інтэр'еру, агульнага іміджу брэнда і візуяльнага ўспрыманьня. Рацыянальнасьць мае на ўвазе цесную сувязь дызайну з тэхнолягам і эканамістам: прадукт мусіць быць просты ў вытворчасьці, што забясьпечвае мінімальны кошт пры захаваньні ўсіх неабходных якасьцяў. Акрамя таго, найважнейшым аспэктам дызайну зьяўляецца эрганоміка, якая гарантуе зручнасьць выкарыстаньня выраба чалавекам.\nГандлёвая заля крамы рыбалоўных прыладаў, від 1.\nГандлёвая заля крамы рыбалоўных прыладаў, від 2.\nВізуялізацыя інтэр'еру крамы адзеньня і абутку, від 1.\nІнтэр'ер крамы адзеньня і абутку, від 2.\nАсабовы стэляж для абутку GOW Gavary Shoes.\nСтэляжы для дзіцячага адзеньня і абутку.\nУ некаторых выпадках канструктары працуюць над праектам перш за дызайнераў - калі ў вырабе прысутнічаюць складаныя вузлы, памер і форма якіх могуць значна паўплываць на вонкавы выгляд. Аднак звычайна пасьлядоўнасьць працы дэдуктыўная: ад агульнага да асобнага, ад канцэпту да дэталяў. Канструктарская дакумэнтацыя распрацоўваецца нашымі інжынерамі ў строгай адпаведнасьці з АСКД і патрабаваньнямі СТБ, што забясьпечвае максымальную эфэктыўнасьць пры вырабе прадукцыі і скарачэньне тэрмінаў вытворчасьці.\nТэхнічны малюнак трымальніка касавага абсталяваньня (асадка, папера).\n3d візуялізацыя трымальніка касавага абсталяваньня (Autodesk 3ds Max).\nФрагмэнт зборачнага чарцяжа трымальніка касавага абсталяваньня (SolidWorks).\nФотаздымак гатовага трымальніка касавага абсталяваньня (сталь з палімэравым пакрыцьцём, плястык).\nВелізарны вопыт назапашаны намі ў галіне крамабудовы. Асаблівую ўвагу мы надаём распрацоўцы фірмовага стылю прадпрыемства гандлю альбо паўтору ўжо распрацаванага. У комплексе разьвязваюцца інтэр’ерна-пляніровачныя задачы, а таксама варыянты вонкавай рэклямы й элемэнтаў візуяльнай унутранай інфармацыі. Абапіраючыся на сусьветную практыку праектаваньня крамаў, мы ўлічваем псыхалягічны аспэкт успрыманьня гандлёвае прасторы, правілы выкладкі тавару, рацыянальнасьць расстаноўкі гандлёвага абсталяваньня і спэцыфіку крамы любога ўзроўню.\nГандлёвае абсталяваньне і мэталаканструкцыі з 1991 г ●Пра кампанію ●Гандлёвае абсталяваньнеАбсталяваньне для крамаў УнівэрсалАбсталяваньне для спартовых крамаў (неўзабаве!)Абсталяваньне для продажу керамічнай пліткі (неўзабаве!)Трымальнікі касавае тэхнікіPOS стэнды і стэляжы ●МэталаканструкцыіВырабы зь нержавелае сталіПэрфараваныя панэлі ●Вытворчасьць ІнітКанструктарскае бюроФотаздымкіКантакты ● Кампанія ІНІТ\n220075, Belarus, Minsk\nвул. Інжынерная, 24\n+375 (17) 344-53-31\n+375 (17) 344-89-31\nbel eng rus\nТорговое оборудование и металлоконструкции


Два новыя спосабы дапамагчы палітвязням і тым, хто выйшаў з турмы | Народныя амбасады Беларусі\nСпосаб 1. Стаць сябрам канкрэтнай сям’і палітвязня з дапамогай «Краіны для жыцця»\nУ сем’яў палітвязняў велізарная колькасць затратаў. Акрамя аплаты паслуг адваката і перадач, сваякам становіцца складаней утрымліваць сям’ю без аднаго з «кармільцаў». Таму ў фонда «Краіна для жыцця» з’явілася новая праграма салідарнасці – «Сябар сям’і». Любы ахвочы (чалавек ці арганізацыя з любой краіны свету) можа падтрымліваць сям’ю палітвязня, нават не маючы яе кантактаў. Фактычна «Сябар сям’і» – гэта шэфства і прамая дапамога сям’і палітвязня.\nВы пераходзіце на сайт фонду КДЖ, запаўняеце анкету і выбіраеце, на працягу якога перыяду хочаце дапамагаць (3, 6, 9, 12 месяцаў ці колькі вырашыце самі) і каму менавіта. Вы складаеце дамову з фондам і з дапамогай яго бяспечна перадаеце сродкі сям’і зняволенага.\nСпосаб 2. Падтрымаць палітвязняў, якія выйшлі на волю, праз фонд BYSOL\nНекаторыя героі пераменаў ужо выходзяць на волю пасля тэрмінаў, і ім таксама патрэбная дапамога. Шмат у каго ў турме псуецца здароўе: пагаршаецца зрок, з’яўляюцца хранічныя захворванні. Да таго ж зняволенне – гэта маральная траўма. Таму фонд BYSOL сумесна з By_help запусціў праграму, па якой вызваленыя атрымліваюць комплексную падтрымку. У залежнасці ад таго, якая дапамога патрэбная чалавеку, фонд можа даць разавую выплату, дапамагчы з візамі, медыцынскай ці псіхалагічнай падтрымкай і атрымаць магчымасць прайсці перанавучанне на іншую прафесію.\nВы заходзіце на сайт BYSOL і робіце данат. Фонд рэкамендуе карыстацца карткамі, выпушчанымі еўрапейскімі ці расійскімі банкамі, або данаціць праз міжнародную сістэму PayPal (не прывязаны да картак беларускіх банкаў). Фонд мае зносіны з экс-зняволеным і бяспечным спосабам аказвае яму патрэбную дапамогу.\nНа фота: палітвязень Дзмітрый Фурманаў, які выйшаў на волю, з сям’ёй


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » транспарт » Лепшыя цэны таксі ў аэрапорце Еўропы пералічаны ад 5 да 119 еўра\nаэрапорт • Апошнія міжнародныя навіны • Пракат аўтамабіляў • навіны • турызм • транспарт • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Апошнія навіны Вялікабрытаніі\nІндустрыя падарожжаў і турызму ў Еўропе аднаўляецца. У параўнанні з 2020 годам расце попыт на авіябілеты, жыллё, транспарт і віды дзейнасці. Вылучаецца рост колькасці браніраванняў на таксі ў і з аэрапортаў Еўропы.\nПавышэнне коштаў на арэнду аўтамабіляў і адсутнасць прыватнага жыцця ў грамадскім транспарце - відавочныя прычыны.\nУ справаздачы аэрапорта таксі лета 2021 г. "Тарыфы на таксі ў еўрапейскіх аэрапортах" параўноўваюцца тарыфы на таксі ў 50 самых загружаных аэрапортах Еўропы.\nПаколькі даклад прапануе падарожнікам уяўленне аб сярэдніх коштах на таксі ў аэрапорце да цэнтра горада, цэны на папярэдне забраніраваныя таксі не ўключаны ў параўнанне.\nАрэнда аўтамабіляў занадта дарагая на падставе заяў частых падарожнікаў.\nКошт таксі паказаны ад аэрапорта да цэнтра горада\nДля пастаўшчыкоў арэндных аўтамабіляў 2020 год быў катастрафічным. Паколькі наўрад ці быў попыт, пастаўшчыкі былі вымушаныя прадаць значную частку свайго флоту. Праз год гэта выклікае праблемы, бо попыт перавышае прапанову. Акрамя таго, на рынку адносна мала новых аўтамабіляў з -за глабальнага недахопу чыпаў. У выніку дэфіцыту арэндных аўтамабіляў арэнда аўтамабіля ў наш час каштуе значна даражэй, чым звычайна.\nУ грамадскім транспарце занадта шматлюдна\nНягледзячы на тое, што ў Еўропе ўсё павольна рухаецца ў правільным кірунку, некаторыя людзі ўсё яшчэ вагаюцца рухацца вялікімі групамі або быць побач з іншымі людзьмі. Грамадскі транспарт можа стварыць небяспечнае пачуццё, і таму некаторыя падарожнікі да гэтага часу пазбягаюць яго. Паездка на таксі даражэй, чым паездка ў грамадскім транспарце, аднак (пачуццё) бяспека перамагае выдаткі часцей, чым раней.\nТаксі папулярныя ў аэрапортах Еўропы\nЛічбы кажуць самі за сябе, сцвярджае Гуус Ванція, уладальнік кампаніі AirMundo, якая праводзіла даследаванне.\nДля кампаній таксі ўсё большы попыт з боку турыстаў і падарожнікаў адбываецца ў патрэбны момант, паколькі яны часткова кампенсуюць недахоп дзелавых людзей.\nКолькі каштуе таксі ад аэрапорта да горада?\nЕўрапейскія курсы ідуць 112 еўра ў аэрапорце Лондан Станстэд да 5 еўра ў Анталіі, Турцыя.\nТарыфы на таксі ўваходзяць у топ -50 самых загружаных аэрапортаў Еўропы аэрапорт краіна Кошт таксі КМ / мілі Цана за KM\n1 Лонданскі аэрапорт Станстед UK 112 еўра (95 фунтаў) 63 / 39.1 € 1.78\n2 Лонданскі аэрапорт Лутон UK 106 еўра (90 фунтаў) 55 / 34.2 € 1.93\n3 Аэрапорт Мілана Бергама Італія € 105 52 / 32.3 € 2.02\n4 Лонданскі аэрапорт Гетвік UK 100 еўра (85 фунтаў) 47 / 29.2 € 2.13\n5 Аэрапорт Мілана Мальпенса Італія € 95 50 / 31.1 € 1.90\n6 Лонданскі аэрапорт Хітроў UK 82 еўра (70 фунтаў) 27 / 16.8 € 3.04\n7 Аэрапорт Осла Нарвегія 77 еўра (800 NOK) 50 / 31.1 € 1.54\n8 Мюнхенскі аэрапорт Германія € 75 38 / 23.6 € 1.97\n9 Парыж Шарль дэ Голь Air. Францыя € 58 26 / 16.2 € 2.23\n10 Аэрапорт Арланда Стакгольм Швецыя 56 еўра (575 шведскіх крон) 42 / 26.1 € 1.33\n11 Аэрапорт Амстэрдама Схіпхол Нідэрланды € 55 17 / 10.6 € 3.24\n12 Берлінскі аэрапорт Брандэнбург Германія € 53 27 / 16.8 € 1.96\n13 Рымскі аэрапорт Фьюмічына Італія € 50 30 / 18.6 € 1.67\n14 Аэрапорт Цюрыха Швейцарыя 47 еўра (50 швейцарскіх франкаў) 12 / 7.5 € 3.92\n15 Аэрапорт Бруселя Бельгія € 45 15 / 9.3 € 3.00\n16 Аэрапорт Хельсінкі Фінляндыя € 45 20 / 12.4 € 2.25\n17 Капенгагенскі аэрапорт Данія 40 еўра (300 датскіх крон) 10 / 6.2 € 4.00\n18 Жэнеўскі аэрапорт Швейцарыя 37 еўра (40 швейцарскіх франкаў) 6 / 3.7 € 6.17\n19 Аэрапорт Парыж Орлі Францыя € 37 18 / 11.2 € 2.06\n20 Венскі аэрапорт Аўстрыя € 36 20 / 12.4 € 1.80\n21 Аэрапорт Эдынбурга UK 35 еўра (30 фунтаў) 13 / 8.1 € 2.69\n22 аэрапорт Манчэстэра UK 35 еўра (30 фунтаў) 14 / 8.7 € 2.50\n23 Аэрапорт Барселоны Іспанія € 35 15 / 9.3 € 2.33\n24 Афінскі аэрапорт Грэцыя € 35 34 / 21.1 € 1.03\n25 Аэрапорт Франкфурта Германія € 33 12 / 7.5 € 2.75\n26 Аэрапорт Ніца Францыя € 32 7 / 4.3 € 4.57\n27 Аэрапорт Штутгарта Германія € 32 13 / 8.1 € 2.46\n28 Гамбургскі аэрапорт Германія € 30 11 / 6.8 € 2.73\n29 Мадрыдскі аэрапорт Барахас Іспанія € 30 17 / 10.6 € 1.76\n30 Аэрапорт Грана -Канарыя Іспанія € 30 21 / 13 € 1.43\n31 Аэрапорт Дзюсэльдорфа Германія € 28 9 / 5.6 € 3.11\n32 аэрапорт Дубліна Ірландыя € 27 12 / 7.5 € 2,25\n33 Масква Дамадзедава Air. Расія 27 еўра (2300 рублёў) 45 / 28 € 0.60\n34 Аэрапорт Порто Партугалія € 25 16 / 9.9 € 1.56\n35 Аэрапорт Стамбула Турцыя 25 еўра (250 TRY) 50 / 31.1 € 0.50\n36 Стамбул Sabiha Gökcen Air. Турцыя 25 еўра (250 TRY) 50 / 31.1 € 0.50\n37 Аэрапорт Прагі Чэская рэсп. 24 еўра (600 крон) 16 / 9.9 € 1.50\n38 Аэрапорт Малага Іспанія € 23 10 / 6.2 € 2.30\n39 Масква "Шарамеццева". Расія 23 еўра (2000 рублёў) 38 / 23.6 € 0.61\n40 Аэрапорт Алікантэ Іспанія € 22 11 / 6.8 € 2.00\n41 Аэрапорт Будапешта Венгрыя 21 еўра (7300 HUF) 22 / 13.7 € 0.95\n42 Аэрапорт Пальма-дэ-Маёрка Іспанія € 20 10 / 6.2 € 2.00\n43 Маскоўскі аэрапорт Унукава Расія 20 еўра (1700 рублёў) 30 / 18.6 € 0.67


Адбылося ўручэньне штогадовых прэмій імя З.Завадзкага (фота)\n11 верасень 2006, 18:12\nЛюбоў Лунёва, Менск На ўрачыстай цырымоніі адбылося ўручэньне прэміі імя Зьмітра Завадзкага ляўрэатам 2006 году. Гэтым разам памятны знак Першага тэлеканалу ОРТ за прафэсіяналізм і мужнасьць атрымалі карэспандэнт газэты “Комсомольская правда в Белорусии” Алег Улевіч, рэдактар газэты “Наша Ніва” Андрэй Дынько і фотакарэспандэнтка газэты Юлія Дарашкевіч. Прэміі ад імя расейскага тэлеканалу ўручаў Павал Шарамет.\nПавал Шарамет паведаміў, што журналісты ОРТ вельмі сур’ёзна ставяцца да выбару ляўрэатаў.\n(Шарамет: ) “Чарговы раз мы ўручаем прэмію імя Зьмітра Завадзкага, нашага сябра й калегі. Штогоду ўсё цяжэй адбіраць кандыдатуры, бо ціск улады на незалежныя СМІ павялічваецца. Але людзі, якія ўсё роўна шукаюць праўды і аб’ектыўна гэтую праўду перадаюць чытачам і слухачам, яны ёсьць і ў сытуацыі моцнага ўціску з боку ўлады, гэтыя незалежныя журналісты становяцца больш яркімі й моцнымі”.\nНа цырымонію зьявіліся журналісты, а таксама маці Зьмітра Завадзкага, ягоны сын і ўдава. Пра сёлетнія адметнасьці прэміі гаворыць Сьвятлана Завадзкая:\n(Завадзкая: ) “Гэта вельмі знакавы момант для ўсёй беларускай журналістыкі. Дзякуючы фонду імя Зьмітра Завадзкага гэтая прэмія будзе мець цяпер матэрыяльную падтрымку. Штогоду мы будзем уручаць гэтую прэмію самым таленавітым, самым прафэсійным журналістам у Беларусі”.\nЛяўрэат прэміі Алег Улевіч сказаў некалькі словаў Радыё Свабода:\n(Улевіч: ) “Спадзяюся, што з кожным годам арганізатарам будзе ўсё цяжэй вылучаць кандыдатаў на гэтую прэмію, каб гэтая прэмія спрыяла разьвіцьцю прафэсійнай беларускай журналістыкі, каб тэмы былі больш глыбокія й раскрытыя шырэй”.\nФотакарэспандэнтка Юлія Дарашкевіч лічыць прэмію найперш моцнай маральнай падтрымкай:\n(Дарашкевіч: ) “Такія прэміі, такія ацэнкі тваёй працы – гэта перш за ўсё праявы салідарнасьці, а салідарнасьць робіць нас мужнымі, яднае нас, не дае ісьці на нейкія кампрамісы са сваім сумленьнем. Для журналіста гэта, напэўна, самае галоўнае”.\nГаворыць рэдактар “Нашай Нівы” Андрэй Дынько:\n(Дынько: ) “Асьвятленьне падзеяў у Беларусі Першым расейскім тэлеканалам не назавеш вычарпальным і, на маю думку, аб’ектыўным. А тут журналісты прысуджаюць штогод прэмію беларускім журналістам зь незалежных выданьняў. Для мяне гэта праява іхнай пазыцыі, нязгоды з пазыцыяй рэдакцыйнай пазыцыі тэлеканалу, праява салідарнасьці. Хай гэтая прэмія стане цаглінаю ў падмурак будучых адносінаў паміж свабоднай Расеяй і будучай свабоднай Беларусьсю”.\nКалегі Зьмітра Завадзкага з карпункту ОРТ выказалі ўсім падзяку за тое, што журналісты памятаюць іхнага апэратара і не пакідаюць спробаў высьветліць ягоны лёс.\nПрэміяй імя Зьмітра Завадзкага традыцыйна ўзнагароджваюць беларускіх журналістаў за прафэсіяналізм, мужнасьць і адданасьць прафэсіі.\nМаці З.Завадзкага Вольга, ягоная ўдава Сьвятлана, Павал Шарамет\nМаці З.Завадзкага Вольга, ягоная ўдава Сьвятлана і Павал Шарамет зь ляўрэатамі прэміі: Ю.Дарашкевіч, А.Дыньком і А.Улевічам


Полацк адзначае Дзень памяці прападобнай Еўфрасінні Полацкай - Полоцк. Полоцкий вестник. Новости Полоцка и Полоцкого района\n05.06.2018 28.11.2018 Елена Каленик803\nСёння, пятага чэрвеня, Полацк разам з усёй Беларуссю адзначае дзень, асаблівы ў жыцці кожнага праваслаўнага хрысціяніна — Дзень памяці прападобнай Еўфрасінні Полацкай, слыннай палачанкі, асветніцы, заступніцы і суцяшальніцы.\nБольш чым дзевяць стагоддзяў аддзяляюць нас ад тых дзён, калі Прападобная будавала ў Сяльцы манастыр, і ад тых начэй, якія яна праводзіла ў працы малітоўнай, але час бяссільны, калі вечнасць гаворыць з намі на мове святасці і сапраўднай духоўнасці. І праз стагоддзі наша святая зноў аб’ядноўвае ўсіх нас на дарозе духоўнасці, па якой мы разам ідзем Хрэсным ходам, несучы ў сэрцах нязгасны светлы агонь веры.\nЯшчэ пры жыцці святая Еўфрасіння асвятляла верай сэрцы людзей: перапісвала свяшчэнныя кнігі, а грошы, якія атрымлівала ад іх продажу, раздавала бедным, адкрыла два манастыры — мужчынскі і жаночы, пабудавала храмы ў гонар Усялітасцівага Спаса і Прасвятой Багародзіцы. Па благаславенні полацкай князёўны Лазарам Богшам быў выраблены Крыж-каўчэг, у якім знаходзіліся вялікія хрысціянскія святыні, прывезеныя з Іерусаліма і Канстанцінопаля. З грэчаскага горада Эфеса на Полацкую зямлю была дастаўлена Эфеская ікона Прасвятой Багародзіцы.\nПрападобная Еўфрасіння пакінула нам у спадчыну храмы, святыні, узор самаахвярнасці і міласэрнасці, светлую надзею і непахісную веру. Такой яе запомніла гісторыя, такой ведаюць яе ў сучасным свеце.\nСваёй нябачнай рукой, сваімі малітвамі яна дапамагае Полацкай зямлі, сваёй абіцелі, яе насельніцам. Вядзе іх па складаным і, разам з тым, радасным манаскім шляху.\nСёння, як і дзевяць стагоддзяў таму, наша нябесная заступніца з намі, яна аберагае сваю зямную Айчыну, свой родны горад, сваю святую абіцель, а ў нябёсах — славіць Госпада і моліцца за нас.\nУ кожнага свая дарога да Храма. Але сёння яна адна на ўсіх — дарога прападобнай Еўфрасінні. Мы, палачане, як найвялікшую каштоўнасць, захоўваем у душах дабратворныя іскры святога агню, запаленага вялікай зямлячкай. Ён аб’ядноўвае нас у стваральнай працы, ён натхняе на добрыя справы, ён надае ўпэўненасці і дорыць надзею.\nСа святам, палачане!\nПасхальное обращение епископа Полоцкого и Глубокского Игнатия (+видео)


Храму Святога прападобнага Антонія Вялікага г. Косава – 150 гадоў — Івацэвіцкі веснік - газета Івацэвіцкага раёна || Ивацевичский район\nГлавная → 1 → Грамадства → Храму Святога прападобнага Антонія Вялікага г. Косава – 150 гадоў\nХраму Святога прападобнага Антонія Вялікага г. Косава – 150 гадоў\n6 февраля 2018 - Administrator\nСвята-Антоніеўскі храм г. Косава з’яўляецца матэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасцю Рэспублікі Беларусь. У дзень памяці Святога прападобнага Антонія Вялікага, у гонар якога Косаўская праваслаўная царква асвечана, 30 студзеня з’яўляецца прастольным святам храма. А сёлета для Косаўскага храма не проста дзень нараджэння, а юбілей – 150 гадоў з дня будаўніцтва.\nУ 1868 годзе царква была пабудавана ў цэнтры горада на месцы папярэдняга храма, сведчаць гістарычныя крыніцы. Сёння гэта помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю і знаходзіцца ў Косаве па вул. Вясёлай. “Кампазіцыя храма ўключае ў сябе дзвюх’ярусную чацвярыковую званіцу, прамавугольныя ў плане трапезную, папярэчны асноўны аб’ём і апсіду. Званіца пакрыта гранёным сферычным купалам з ліхтаром і макаўкай у завяршэнні. Галоўны ўваход выкананы ў выглядзе арачнага праёму і аформлены двухскатным дахам на дзвюх калонах. У 1924 годзе, – захаваліся звесткі, – прэасвяшчэннейшым Аляксандрам, епіскапам Палескім і Пінскім быў выдадзены антымінс Косаўскаму храму”.\nХрам дзейнічае. У ім праводзяцца рэгулярна службы, ён з’яўляецца месцам паломніцтва шматлікіх веруючых з усёй Беларусі. Настаяцель храма айцец Алексій Кіхалевіч хваляваўся ў чаканні прыезду на юбілей царквы архіепіскапа Пінскага і Лунінецкага прэасвяшчэннейшага Стэфана, які ў саслужэнні святарства Івацэвіцкага благачыння на чале з протаіерэем Грыгорыем Піліпчуком вёў Божую літургію. Раздзяліць радасць свята касаўчан прыехалі прыхаджане Івацэвічаў, Івацэвіцкага і Бярозаўскага раёнаў. Не засталася гэтая падзея па-за ўвагай мясцовай улады. Выконваючы абавязкі старшыні Косаўскага гарсавета Леанід Юдчыц таксама быў тут з жыхарамі Косава і гасцямі горада.\nІ як гэта часта бывае па промысле Божаму, напярэдадні гэтага важнага для касаўчан свята з аўтарам радкоў падзялілася ўражаннямі ад служб у гэтым невялічкім ціхім храме адна івацэвіцкая прыхаджанка: “Я пабывала ў сваім жыцці ў многіх храмах і ў многіх паломніцкіх паездках, а не так даўно адкрыла для сябе Свята-Антоніеўскую царкву ў Косаве. І тут мне ўсё да душы. Не ведаю, чаму, але мяне цягне ў Косаўскі храм. І толькі нядаўна стала вядома, чаму. Тут вянчаліся мае бабулі і дзядулі па лініі маёй маці і бацькі. Я знайшла копію вянчальнага запісу 1924 года, хрышчэння маці і бацькі. Думаю, і бабуля нас, трох унукаў, там хрысціла. Па промысле Бога, нічога не ведаючы аб гэтым, я з мужам паехала туды вянчацца”… Уяўляеце?! Нягледзячы на тое, што ў савецкі час гэтая пара маладых людзей былі камсамольцамі, як усе мы, Бог паклікаў іх і праз дзесяцігоддзі “скітанняў” па Саюзе вярнуў на радзіму, павянчаў у храме-“калысцы” і толькі тады адкрыў свой промысел.\n“Паўтара стагоддзя царкве. Дай Божа здароўя і Божай дапамогі людзям, якія захавалі храм у мінулых традыцыях. Сто гадоў назад яна была поўная людзей, у прыходзе нараджалася многа дзяцей, царква не зачынялася пры Саветах, а ў Вялікую Айчынную бацюшка Васіль колькі ўратаваў людзей ад смерці, рызыкуючы сваім жыццём”… – абмяркоўвалі падзею прыхаджане.\nКосава – дзіўны горад. Сёння ён лічыцца адным з самых маленькіх у Беларусі, але ў ім захаваліся ўнікальныя помнікі архітэктуры: палац Пуслоўскіх, сядзіба Тадэвуша Касцюшкі, Свята-Антоніеўская царква, драўляная Успенская царква і касцёл. Сёння ў горадзе пражывае 2388 чалавек, а ў гады росквіту колькасць насельніцтва не перавышала чатырох тысяч жыхароў. Упершыню горад упамінаецца ў 1494 годзе як валоданне маршалка Вялікага княства Літоўскага Івана Храптовіча па мянушцы Літавор. Гэта ён у той год: “у той час, калі ад брата нашага караля яго міласці Аляксандра, Слонім трымаў, выпрасіў сабе ў яго міласці зямлю пустаўшчыну, званаю Косаўшчынай”. Мястэчка расло павольна, доўга застаючыся ў цяні ад буйных суседзяў. Але неўпрыкмет стала цэнтрам цэлага рэгіёну, з якім, як піша Алесь Зайка, аўтар кнігі “Населеныя пункты Івацэвіччыны”, “…кожная з вёсак была звязана дарогай. Казалі нават, Косава – як сонца, а промні яго – дарогі-шляхі да вёсачак”.\nУ хуткім часе кароль Жыгімонт I Стары выдаў указ, які дазваляў праводзіць у Косаве гандлёвыя кірмашы. Найбольшага росквіту горад дасягнуў пры новых уладальніках – магнатах Пуслоўскіх, якія набылі гэтыя землі ў другой палове 18 стагоддзя і пабудавалі на іх Косаўскі палац у 1850 годзе. Крыху пазней, у 1868 годзе, у Косаве была пабудавана Свята-Антоніеўская мураваная царква, а праз 10 гадоў мураваны касцёл. Косава ў гэтыя гады мела дзве царквы, касцёл, чатыры яўрэйскія малітоўныя дамы, школу, пошту, валасную і мяшчанскую ўправу, аптэку, паравы млын, суконную фабрыку, завод па вырабе скур, 10 піцейных дамоў, базар. У адной вярсце ад Косава быў бровар, соладавы завод, конны млын. І пражывала ў мястэчку 2725 чалавек.\nКосава развівалася і ў наступныя гады, а перад Вялікай Айчыннай вайной тут пражывала ўжо 3708 жыхароў, мелася некалькі гасцініц, рэстаранаў, быў народны дом, пошта, тэлеграф, бібліятэка, бальніца, аптэка, ветлячэбніца, фотасалон, сямігадовая школа, яўрэйская вучэльня, лазня, безліч гандлёвых кропак, і кожны чацвер на гандлёвай плошчы ладзіўся кірмаш, аб чым ведалі людзі з вакольных вёсак. Паміж Косавам і Няхачавам, піша Алесь Зайка, курсіраваў аўтобус.\n…Духам гісторыі і старажытных легенд прасякнуты кожны куточак Косава. І пропаведзь архіепіскапа Стэфана у дзень 150-годдзя Косаўскага храма была надзвычай цёплай і душэўнай. Ён расказаў аб заснавальніку хрысціянскага манаства – прападобным Антонію Вялікім, які быў з роду багатай егіпецкай сям’і, а стаў пустэльнікам пасля смерці бацькоў. Ён выканаў на справе складаную евангельскую запаведзь: “Калі хочаш быць дасканалым, ідзі, прадай маёнтак твой і раздай жабракам, і будзеш мець скарб на Небе, і ідзі ўслед за Мной”. Усё жыццё Вялікі Антоній раўніва служыў Богу і дасягнуў вялікіх духоўных вышынь, застаючыся пакорлівым. Яшчэ пры жыцці яго называлі Вялікім, а пасля смерці – прападобным і святым. І ўсім, хто знаходзіўся ў храме, уладыка Стэфан жадаў моцы духа і веры сапраўднай. Каб кожны нёс у свой дом радасць прастольнага свята і ўзрастаў у міры і добрых справах.\nУ гонар свята настаяцель храма айцец Алексій і яго матушка Галіна, якія служаць у Косаўскім храме 33 гады, былі ўзнагароджаны з рук архіепіскапа “За труды во славу Божию" ордэнамі. Бацюшка – ордэнам Святога праведнага мучаніка Макарыя, а матушка – ордэнам Святой праведнай Іуліаніі, дзевы, княжны Альшанскай.\nАб адным толькі балела душа: нягледзячы на тое, што людзей было поўна ў храме, хацелася б бачыць больш моладзі. І нам, старэйшаму пакаленню цяпер трэба многа маліцца, каб маладым захацелася ў храм, каб не выраслі яны раўнадушнымі да сваіх гістарычных каранёў.


Планета Меркурый: характарыстыкі, памеры, тэмпература і цікаўнасць | Сеткавая метэаралогія\nВяртаючыся да нашага Сонечная сістэма, мы сустракаем восем планет з адпаведнымі спадарожнікамі і нашу зорку Сонца. Сёння мы пагаворым пра самую маленькую планету, якая круціцца вакол Сонца. Планета Меркурый. Да таго ж ён самы блізкі з усіх. Яго назва паходзіць ад пасланца багоў, і невядома, калі яно было выяўлена. Гэта адна з пяці планет, якую добра відаць з Зямлі. Насуперак планета Юпітэр гэта самы маленькі з усіх.\nКалі вы хочаце глыбока даведацца пра гэтую цікавую планету, у гэтым пасце мы раскажам вам усё\n1 Планета Меркурый\n5 Кур'ёзы планеты Меркурый\nУ самыя старажытныя часы меркавалася, што планета Меркурый заўсёды была звернута да Сонца. Аналагічна Месяцу і Зямлі, час яго кручэння быў падобны на час перакладу. Каб абыйсці сонца трэба ўсяго 88 дзён. Аднак у 1965 г. імпульсы былі накіраваны на радар, з дапамогай якога можна было вызначыць, што час яго кручэння складае 58 дзён. Гэта робіць дзве траціны яго часу паступальнымі. Такая сітуацыя называецца арбітальным рэзанансам.\nПаколькі гэта планета з арбітай, значна меншай за зямную, яна робіць яе вельмі блізкай да Сонца. Ён набыў катэгорыю самай маленькай планеты з васьмі ў Сонечнай сістэме. Раней Плутон быў самым маленькім, але пасля разгляду яго як планетоіда Меркурый з'яўляецца яго заменай.\nНягледзячы на невялікія памеры, Яго можна ўбачыць без тэлескопа з Зямлі дзякуючы блізкасці да Сонца. Цяжка вызначыць з-за яго яркасці, але яго вельмі добра відаць у прыцемках з захадам сонца на захадзе, і яго можна лёгка ўбачыць на гарызонце.\nЁн адносіцца да групы ўнутраных планет. Ён складаецца з напаўпразрыстых і камяністых матэрыялаў з разнастайнай унутранай камбінацыяй. Памеры злучэнняў вельмі падобныя. Ён мае больш адпаведную характарыстыку, як планета Венера. І гэта планета, якая не мае натуральнага спадарожніка, які круціцца па сваёй арбіце.\nУся яго паверхня складаецца з цвёрдай пароды. Такім чынам, ён утварае разам з Зямлёй чатыры найбольш скалістыя планеты Сонечнай сістэмы. На думку навукоўцаў, гэтая планета мільёнамі гадоў не мела ніякай актыўнасці. Яго паверхня падобная на Месяц. У ім мноства кратэраў, якія ўтварыліся ў выніку сутыкненняў з метэарытамі і каметамі.\nЗ іншага боку, ён мае гладкія і паласатыя паверхні са структурай, падобнай на скалы. Яны здольныя расцягнуцца на сотні і сотні кіламетраў і дасягнуць вышыні мілі. Ядро гэтай планеты Ён металічны і мае радыус каля 2.000 кіламетраў. Некаторыя даследаванні пацвярджаюць, што яго цэнтр таксама зроблены з чыгуну, падобнага цэнтру нашай планеты.\nШто тычыцца памераў Меркурыя, ён крыху большы, чым Месяц. Яго пераклад з'яўляецца самым хуткім ва ўсёй Сонечнай сістэме дзякуючы блізкасці да Сонца.\nНа яго паверхні размешчаны некаторыя ўтварэнні з бакамі, якія з'яўляюцца ў розных станах захаванасці. Некаторыя кратэры маладзейшыя, а няроўныя краю больш выяўленыя ад уздзеяння метэарытаў. У ім вялікія басейны з некалькімі кольцамі і вялікая колькасць рэк лавы.\nСярод усіх кратэраў ёсць адзін, які вылучаецца сваімі Памер называецца басейна Карлорыс. Яго дыяметр складае 1.300 кіламетраў. Кратэр такога памеру павінен быў выклікаць снарады да 100 кіламетраў. З-за моцнага і бесперапыннага ўздзеяння метэарытаў і камет утварыліся горныя кольцы вышынёй да трох кіламетраў. З'яўляючыся такой маленькай планетай, сутыкненне метэарытаў выклікала сейсмічныя хвалі, якія падарожнічалі на другі канец планеты, ствараючы цалкам блытаную вобласць сушы. Як толькі гэта адбылося, у выніку ўзніклі рэкі лавы.\nЁн мае вялікія скалы, якія атрымліваюцца пры астуджэнні і скарачэнні ў памерах на шмат кіламетраў. Па гэтай прычыне ўтварылася маршчыністая кара, складзеная са скал вышынёй і даўжынёй у некалькі кіламетраў. Значная частка паверхні гэтай планеты пакрыта раўнінамі. Гэта называецца навукоўцамі міжкратэрнай зонай. Яны павінны былі ўтварыцца, калі старажытныя тэрыторыі былі пахаваны рэкамі лавы.\nШто тычыцца тэмпературы, лічыцца, што знаходзіцца бліжэй да Сонца - самае цёплае з усіх. Аднак гэта не так. Яго тэмпература можа дасягаць 400 градусаў у самых гарачых раёнах. Маючы вельмі павольнае кручэнне на сабе, многія рэгіёны планеты застаюцца ў цені ад сонечных прамянёў.У гэтых халодных раёнах тэмпература ніжэй за -100 градусаў.\nІх тэмпература вельмі розная, яны могуць пайсці паміж -183 градусамі Цэльсія ўначы і 467 градусаў Цэльсія ўдзень, гэта робіць Меркурый адной з самых гарачых планет Сонечнай сістэмы.\nКур'ёзы планеты Меркурый\nМеркурый лічыцца планетай з найбольшай колькасцю кратэраў у Сонечнай сістэме. Гэта адбылося з-за незлічоных сустрэч і сутыкненняў з незлічонымі каметамі і астэроідамі, якія аказалі ўздзеянне на яе паверхню. Пераважная большасць гэтых геалагічных падзей названа ў гонар вядомых мастакоў і вядомых пісьменнікаў.\nСамы вялікі кратэр, які ёсць у Меркурыя, называецца Caloris Planitia, гэты кратэр можа мець дыяметр каля 1.400 кіламетраў.\nНекаторыя месцы на паверхні Меркурыя можна ўбачыць маршчыністымі, гэта звязана з усаджваннем, якое зрабіла планета пры астуджэнні ядра. Вынік скарачэння планеты па меры астывання яе ядра.\nКаб мець магчымасць назіраць за Меркурыем з Зямлі, ён павінен знаходзіцца ў прыцемках, гэта значыць да ўзыходу сонца альбо адразу пасля заходу сонца.\nУ Меркурыі можна ўбачыць два ўзыходы: Назіральнік у пэўных месцах мог назіраць гэтую цудоўную з'яву, калі Сонца з'яўляецца на гарызонце, спыняецца, зноў вяртаецца адтуль, куды сышло, і зноў падымаецца ў неба, каб працягнуць сваё падарожжа.\nЗ гэтай інфармацыяй вы можаце даведацца больш пра гэтую фантастычную планету.\nПоўны шлях да артыкула: Сеткавая метэаралогія » Астраномія » Планета Меркурый


Венецыя - Howling Pixel\n45°26′ пн. ш. 12°19′ у. д.\n2,56 ± 0,01 м\nВыбітныя асобы з Венецыі\nСучасная Італія ўтварылася ў 1861 г., пад кіраўніцтвам караля Сардзініі Віктора Эмануіла II. Дагэтуль Італія складалася з шматлікіх незалежных дзяржаў, чый сепаратызм і моц адлюстраваліся ў тэрытарыяльным падзеле Італіі на 20 рэгіёнаў. Восем з іх знаходзяцца ў Паўночнай Італіі: Эмілія-Раманья, Фрыулі-Венецыя-Джулія, Лігурыя, Ламбардыя, П'емонт, Трэнціна Альто-Адзіджэ, Вале-д'Аоста і Венета. Шэсць знаходзіцца ў Цэнтральнай частцы краіны: Абруца, Лацыё, Марке, Малізэ, Таскана і Умбрыя. Паўднёвая Італія складаецца з чатырох: Апулія, Базіліката, Калабрыя і Кампанія. Астатнія два рэгіёны — гэта астравы Сіцылія і Сардзінія.\nІталія знаходзіцца на сусветнай гістарычнай арэне з часоў Рымскай Імперыі. Сучасная Італія з’яўляецца індустрыяльна развітай краінай, адным з лідараў Еўрапейскага Саюза.\nАмара (італ.: Amaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 801 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.\nВенета (італ.: Veneto, вен.: Vèneto) — адміністрацыйны рэгіён Італіі. Назва паходзіць ад плямён венетаў, якія насялялі рэгіён у антычныя часы.\nК'юзафортэ (італ.: Chiusaforte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 754 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 100 км². Паштовы індэкс — 33010. Тэлефонны код — 0433.\nЗаступнікам населенага пункта лічыцца апостал Варфаламей.\nМаруцца (італ.: Moruzzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 2309 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.\nЗаступнікам населенага пункта лічыцца святы San Tommaso.\nПантэба (італ.: Pontebba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 1607 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 98 км². Паштовы індэкс — 33016. Тэлефонны код — 0428.\nПрэонэ (італ.: Preone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 293 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.\nЦарква Сан-Панталон (італ. San Pantalon) — царква ў Венецыі, размешчаная ў раёне Дарсадура. Знаходзіцца на плошчы Святога Панцеляймона.\nПершапачаткова была пабудавана ў XI стагоддзі, затым неаднаразова перабудоўвалася. У сваім цяперашнім выглядзе будынак быў выбудаваны ў 1668-1686 гадах па праекце Франчэска Каміна.\nМастацкая дамінанта царквы - лімітны роспіс-падманка (trompe l'oeil) працы Джавані Антоніа Фуміяні «пакутніцтва і Ушэсце Св Панцеляймона» (1680-1704), якая змяшчае 40 сюжэтаў з жыцця святога. Лічыцца, што Фуміяні загінуў, сарваўшыся з лясоў падчас працы над карцінай. Роспіс не мае традыцыйнага апраўлення, што стварае ілюзію пераходу столі на сцены. Лічыцца, што гэта самае вялікае мастацкае палатно ў свеце, плошчай больш за 700 м ².\nУ капэле Св Панцеляймона алтарная карціна Паола Веранезэ «Цуд Святога Панцеляймона» (1587). У капэле Святога Цвіка захоўваецца адзін з цвікоў праўдзівага Крыжа і дзве карціны: «Каранавання Дзевы Марыі» працы Антоніа Віварыні і Джавані д'Алеманьі (1444) і «Дабравешчанне» (1350), прыпісваецца Паола Веранезэ.\nСедэльяна (італ.: Sedegliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 3843 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 33039. Тэлефонны код — 0432.\nТарвізіа (італ.: Tarvisio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 4894 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 206 км². Паштовы індэкс — 33018. Тэлефонны код — 0428.\nЗаступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Pietro.\nУ́дзінэ (італ.: Udine, вен.: Ùdine, фрыульск. Udin) — горад у італьянскім рэгіёне Фрыулі-Венецыя-Джулія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны на паўночным усходзе Італіі, паміж Адрыятычным узбярэжжам і Альпамі, менш чым у 40 км ад мяжы са Славеніяй. Колькасць насельніцтва горада — 120 030 чалавек у 2008 годзе, колькасць гарадской агламерацыі — 172 000 чалавек.\nУ́дзінэ (італ.: Provincia di Udine, вен.: Provincia de Ùdine, фрыульск. provincie di Udin) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія.\nПлошча правінцыі — 4 905 км², насельніцтва — 542 056 чал. Сталіцай правінцыі з’яўляецца горад Удзінэ.\nФрыулі-Венецыя-Джулія (італ.: Friuli-Venezia Giulia, вен.: Friułi-Venezsia Julia, фрыульск. Friûl-Vignesie Julie) — адміністрацыйны рэгіён у Італіі. Мае пашыраныя паўнамоцтвы (нараўне з наступнымі аўтаномнымі рэгіёнамі Італіі: Сардзінія, Сіцылія, Трэнціна — Альта-Адыджэ, Вале-д'Аоста) у сувязі з наяўнасцю этнічных меншасцей і асаблівасцямі гістарычнага развіцця. Адміністрацыйны цэнтр - Трыест.\nЦарква Святых Апосталаў (Венецыя)\nЦарква Святых Апосталаў, Санці Апастолі (італ. Santi Apostoli) — царква ў Венецыі, у раёне Канарэджа на аднайменнай плошчы. Непадалёк, на Гранд-канале размяшчаецца Ка д'Ор.\nЦарква была ўзведзена ў месцы, дзе сяліліся першыя жыхары Венецыі. Царква часта перабудоўвалася, сваё цяперашняе аблічча будынак царквы здабыў у сярэдзіне XVIII стагоддзя. Званіца, якая стаіць побач, была пабудавана у 1672 годзе. Званіца адносіцца да адной з самых высокіх у горадзе.\nПобач з царквой знаходзіцца капліца, пабудаваная ў рэнесансным стылі і спраектаваная Маура Кадучы. У капліцы знаходзіцца грабніца Марка Корнера працы Туліа Ламбарда.\nНад алтаром царквы знаходзіцца карціна «прычашчэнне Святых Лючыі» (1748 год) працы Джавані Батыста Т'епола. У роспісе царквы прымаў удзел Фабіа Каналь.\nЭнемонца (італ.: Enemonzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.\nНасельніцтва складае 1357 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.


1 Як стварыць электронную пошту бясплатна і платна\n2 Стварыць электронную пошту на Яндэкс бясплатна\n3 Стварэнне электроннай пошты на Mail.ru\nСучасны свет развіваецца вельмі хутка, з'яўляюцца новыя тэхналогіі і магчымасці. Так на змену звычайным рукапісным паведамленнях прыйшлі электронныя. Усе плюсы відавочныя, а мінусаў практычна няма. напэўна, кожны памятае, чаго варта было адправіць ліст у іншы горад, для гэтага трэба было без памылак запоўніць ліст, пасля чаго правільна аформіць канверт і адстаяць доўгую чаргу ў паштовай службе.\nЦяпер нам прапануецца зносіны ў інтэрнэце, электронная пошта мае масу добрых якасцяў, вось асноўныя з іх:\nХуткая дастаўка лісты ( адрасат атрымлівае паведамленне ужо на працягу некалькіх секунд, калі звычайнай пошце неабходна 2-4 тыдня на дастаўку ў залежнасці ад адлегласці).\nНадзейнасць і бяспека інфармацыі (моцна зменшыліся шанцы страціць паведамленне, праўда акаўнт можа быць узламаны, але гэта віна самога карыстальніка. Ходзіць шмат размоў пра страту важнай інфармацыі на пошце, у інтэрнэт сетках такога не адбываецца).\nНе трэба плаціць грошы (электронная пошта існуе як у платным, так і ў бясплатным варыянце, а звычайнаму карыстачу цалкам дастаткова апошняга).\nМабільнасць і спраўнасць (цяпер праверыць сваю пошту можна з звычайнага тэлефона, для гэтага нават не трэба падыходзіць да кампутара).\nЯк стварыць электронную пошту бясплатна і платна\nДля таго, каб пачаць зносіны з дапамогай электроннай пошты вам неабходна:\nМець высакахуткасны доступ у Інтэрнэт.\nВедаць лагін і паштовую службу адрасата, г.зн.. яго адрас (аб гэтым будзе весціся гаворка ніжэй).\nЗарэгістравацца ў адмысловым сэрвісе і спампаваць неабходныя праграмы, калі гэта неабходна.\nПерыядычна правяраць паштовую скрыню, пажадана 2-3 разы на дзень.\nЯк вы ўжо зразумелі, існую платныя і бясплатныя сэрвісы. Такім чынам, як стварыць электронную пошту бясплатна? Для гэтага вам неабходна ўсяго толькі зарэгістравацца на сайце пастаўшчыка паслуг, азнаёміцца з правіламі, пасля чаго пачынаць размаўляць з сябрамі і калегамі.\nСамыя папулярныя паштовыя кліенты ў Рунэце, гэта Yandex.ru, Mail.ru, Rambler.ru. рэгістрацыя на кожным сайце практычна не адрозніваецца, але ўсё ж мы прывядзем падрабязную інструкцыю ў наступным пункце.\nДарэчы, перад тым як стварыць электронную пошту, вызначыцеся са сваімі мэтамі. Справа ў тым, што інтэрнэт узбагачаны множнымі якаснымі рэсурсамі, якія дазваляюць весці зносіны. Пошту лепш за ўсё выкарыстоўваць у дзелавых мэтах. Дарэчы, тут вы зможаце даведацца, як напісаць афіцыйны ліст. А для простага зносін выкарыстоўваюцца такія праграмы і соц. сеткі, як Skype, vk.com. facebook.com і г.д.. Тут не так важна пісаць граматычна і стылістычна правільныя тэксту, куды важней адказваць хутка.\nТакім чынам, для тых хто вызначыўся, адкажам на пытанне, як стварыць электронную пошту.\nСтварыць электронную пошту на Яндэкс бясплатна\nэлектронная пошта бясплатна\nДля пачатку вам неабходна патрапіць на сам сайт, які прадстаўляе паслугі. Вось яго адрас: www.yandex.ru.\nУ левай вобласці сайта знаходзіцца спецыяльнае акенца, дзе знаходзяцца два поля "лагін" і "пароль", а побач тэкставая спасылка – "Завесці пошту", вам следуеют клікнуць менавіта па ёй.\nАдкрыецца акно рэгістрацыі, тут важна ўвесці дадзеныя ў полі, якія пазначаныя чырвонай зорачкай. Гэта азначае, што такая інфармацыя з'яўляецца абавязковай і без яе прадастаўлення, вы не зможаце зарэгістравацца. Калі ласка, увядзіце імя і прозвішча, пасля чаго прыдумайце лагін. Ён жа будзе з'яўляцца асноўнай часткай Вашых асабістых пошты. Важна старанна падысці да гэтага пытанне, т.к. многія імёны ўжо занятыя, вам прыйдзецца трохі падумаць. Дарэчы, лагін можа ўключаць у сябе толькі літары, лічбы і некаторыя знакі. Па жаданні можна запоўніць дадатковыя поля, пасля чаго націсніце на спасылку "Далей".\nАдкрыецца наступнае акно, у якім неабходна ўвесці пароль. Для дадзенай аперацыі выдзелена два поля, каб вы не памыліліся пры увядзенні сімвалаў. Важна прыдумаць надзейны пароль, які складаецца не менш чым з 7 сімвалаў, інакш сэрвіс выдасць памылку. З дапамогай лагіна і пароля вы ў далейшым будзеце заходзіць на свой рахунак, таму запішыце іх на асобным лістку, а лепш у спецыяльнай сшытку.\nАкрамя пароля вам прыйдзецца выбраць "Сакрэтны пытанне" і адказаць на яго. Гэта робіцца на выпадак страты пароля. Таксама вы можаце пакінуць нумар сотавага тэлефона, які неабходны для той жа мэты. увядзіце капчу (сімвалы з малюнка), пастаўце галачку, якая пацвярджае тое, што вы прачыталі правілы карыстання і націсніце "Зарэгістравацца".\nАпошнім крокам неабходна паўторна пацвердзіць нумар свайго тэлефона. Націсніце на ўкладку "Атрымаць код" і калі ласка, увядзіце яго ў адпаведнае поле.\nЦяпер вы ведаеце, як стварыць электронную пошту на Яндэксе бясплатна, разгледзім больш падрабязна іншыя сэрвісы.\nАдкрыйце галоўную старонку сайта – Mail.ru.\nУ левай частцы знаходзіцца акно з надпісам "Рэгістрацыя ў пошце", клікніце па ёй.\nАдкрыецца новая ўкладка, дзе вам неабходна ўвесці наступныя дадзеныя: FIO, дату нараджэння, падлогу, лагін (Паштовая скрыня), горад, нумар сотавага тэлефона і пароль.\nТаксама вам прапануюць выбраць дамен (напрыклад, mail.ru, bk.ru, list.ru і інш.)\nПасля гэтага вам засталося клікнуць па спасылцы "Зарэгістравацца". Сістэма выдасць характэрнае паведамленне, якое пацвярджае, што рэгістрацыя паспяхова завершана.\nІ за дадзенага артыкула вы даведаліся, як стварыць электронную пошту, пасля гэтага вы можаце ўсталяваць на кампутар або тэлефон спецыяльнае праграмнае забеспячэнне, спрашчае працу з поштай.


У Менску праезд у трамваі можна будзе аплаціць крэдыткай ці тэлефонам\nУ Менску запускаецца пілотны праект, які дазволіць аплачваць праезд у наземным транспарце з дапамогай банкаўскіх бескантактавых картак. З 23 траўня тэхналогіяй можна будзе скарыстацца на трамвайным маршруце № 6, які курсуе паміж Серабранкай і Зялёным Лугам.\nПраект раэлізуе «БПС-Сбербанк», але плаціць за праезд можна будзе карткай любога банку плацежных сістэм Visa, Mastercard і Белкарт. Таксама можна будзе разлічыцца з дапамогай смартфона, бірулек, гадзіннікаў і іншых мабільных прылад з падтрыманнем тэхналогіі NFC.\nПры паспяховай рэалізацыі пілотнага праекту БПС-Сбербанк плануе распаўсюдзіць сэрвіс на ўвесь грамадскі транспарт Менску.\nМенчукі збіраюць подпісы за паляпшэнне трамвайнага руху\nКаб заплаціць за праезд, неабходна будзе паднесці карту да валідатара, дачакацца гукавога сігналу і тэкставага паведамлення. Кошт разавага праезду роўны 60 капеек. Падчас кантролю трэба будзе паднесці да тэрмінала банкаўскую картку, пасля чаго на ім адлюструецца інфармацыя пра разлік за праезд у канкрэтным транспартным сродку.\nУ БПС-Сбербанку паведамілі, што ўкараненне сэрвісу не запатрабавала дадатковых асігнаванняў з гарадскога бюджэту. Раней БПС-Сбербанк рэалізаваў сэрвіс бескантактавай аплаты на турнікетах усіх станцый метро.\nТэгі: карткі, квіткі, Менск, плацяжы, транспарт


На Сахаліне жыхары вёсак Хоэ і Тангі вымушаныя разбіраць пустыя хаты на дровы, каб не замерзнуць, паведамляе "Сибирь.Реалии".\nПаліць печы людзям няма чым. У населеных пунктах скончыліся дровы, а мясцовыя ўлады, адказныя за іх падвоз, не арганізавалі дастаўку. Апошні раз іх сюды прывозілі ў 2017-м, паведамляе сайт Sakh.com. Набытых тады запасаў выстарчыла амаль на год. Цяпер набыць іх проста няма дзе.\nСа слоў чыноўнікаў адміністрацыі Аляксандраўск-Сахалінскага раёна, адказных за забеспячэнне жыхароў дровамі, яны арганізавалі конкурс на пастаўку, аднак на яго ніхто не заявіўся. Прадпрымальнік, які звычайна гэтым займаўся, перастаў весці бізнэс. Цяпер тэндар абвясцілі паўторна, адзін прэтэндэнт нібыта ўжо ёсць. Але дровы ў вёскі прывязуць не раней за канец лістапада - пачатак снежня. Купіць іх найперш змогуць толькі тыя, у каго ў хляве не засталося ніводнага палена.\nПаводле інфармацыі мясцовых СМІ, у Хоэ цяпер 111 прыватных жылых дамоў, у Тангі - 44. У гэты час года сярэдняя тэмпература ў раёне складае блізу 0 градусаў.\nПаводле расейскага заканадаўства, жыхары не могуць пайсці і самастойна насекчы дроў у лесе. Гэта забаронена і можа пагражаць штрафам. З 1 студзеня 2019 года Дзярждума дазволіла расейцам збіраць ламачча ў лесе для ўласных патрэб. Гэта сухія дрэвы або іх часткі, якія ляжаць на зямлі. Цяпер для іх збору неабходна таксама атрымліваць асобны дазвол.


Усё таямніцы, усё сакрэты | Новы Час\nУсё таямніцы, усё сакрэты\nЁсць такі добры анекдот з перабудоўчых часоў.\nСабраліся "браткі", забілі стрэлку для разборак. Прыехалі, усе на джыпарах, усе з валынамі, пачалі базары церці. І тут з-за кута вылятае міліцэйскі УАЗік, з яго вылятае міліцыянт з аўтаматам і крычыць:\n— Усім стаяць! Што тут адбываецца?\nБраткі пераглядаюцца паміж сабой, скідваюцца, кладуць на лапу міліцыянту і кажуць:\n— Ты нічога не бачыў, і ўвогуле, цябе тут не было.\nМіліцыянт крочыць назад да машыны, і пералічваючы купюры, балбоча сябе ў нос:\n— Усё таямніцы, усё сакрэты...\nАпошнім часам я не ведаю, каго больш нагадвае мне дзяржава Рэспубліка Беларусь: "браткоў" ці гэтага міліцыянта. Гэта стала падавацца мне з пачатку года, калі на нас звалілася дэвальвацыя нацыянальнай валюты, і фінансава-эканамічны крызіс стаў відавочны. А што ўлада робіць, каб гэты крызіс пераадолець — мы не ведаем. І гэта тычыцца не толькі крызісу.\nУзяць, хаця б міжведамасную рабочую групу для выпрацоўкі плана дзеянняў па развіцці краінавага маркетынгу. Здавалася б, справа неабходная. Але адной з прычынаў выхада з яе Яраслава Раманчука сталася тое, што ён не здолеў атрымаць нават адрэсы і тэлефоны астатніх сябраў камісіі. Больш за тое, стваральнікі групы з Міністэрства замежных спраў вельмі пакрыўдзіліся на самога Раманчука, калі вынікі працы ён выклаў у сябе ў блогу. Маўляў, гэта ж план дзеянняў непублічны!\n"Непублічным" быў аб’яўлены і склад грамадска-кансультацыйнага савета пры Адміністрацыі прэзідэнта, і пастанова аб ягонай дзейнасці. Больш за тое, на першым, арганізацыйным паседжанні, спадар Макей, кіраўнік Адміністрацыі і гэтага савету па-добраму раіў не разгалошваць гэтыя дакуманты. Добра, што ў склад савету ўваходзілі прадстаўнікі неўрадавых арганізацый, якія заўважылі: Макей можа і не разгалошваць, але іх журналісты проста парвуць на кавалкі. Дзяуючы гэтаму інфармацыя і прасачылася ў прэсу.\nХаця хаваць было няма чаго. Ну, сабраліся яны разам, пазнаёміліся, выпрацавалі далейшы парадак пасяджэнняў. Што ў гэтым таемнага?\nБольш цікавяць іншыя ўладныя органы. Найперш, Нацбанк Беларусі, які 3 лютага вырашыў часова не абнародаваць аператыўную статыстыку па аперацыях беларускіх банкаў у гандлі замежнай валютай з насельніцтвам. Пра гэта паведаміў начальнік упраўлення інфармацыі галоўнага банка краіны Анатоль Драздоў.\nПаводле яго слоў, такое рашэнне прынята для таго, каб у цяперашняй сітуацыі лішні раз не хваляваць людзей. Пры гэтым А.Драздоў зазначыў, што інфармацыя па гандлі валютай з насельніцтвам не з'яўляецца закрытай і публікуецца на сайце Нацбанка, праўда, са спазненнем на некалькі месяцаў. Таму звесткі пра аперацыі грамадзян на наяўным валютным рынку ў снежні 2008 года і студзені 2009 года будуць абнародаваныя Нацбанком Беларусі не раней як вясной.\nВыбачайце, але сама такая інфармацыя пра абмежаванне публікацыі статыстыкі ўжо з'яўляецца повадам, каб "у цяперашняй сітуацыі" лішні раз хваляваць людзей. І выклікаць пытанне, што там яшчэ хавае Нацбанк. Чарговую дэвальвацыю? Дэнамінацыю? Недахоп валютных рэзерваў? Пераход на расійскі рубель?\nДалей — болей. З новага году Нацыянальны статыстычны камітэт (Белстат) размяшчае штомесячныя даклады на сваім сайце. З аднаго боку, такі крок можна вітаць. Але, з другога боку, чаму бясплатная версія ўрэзаная, калі параўнаць яе з той, што прадавалася.\nУ дакладзе аб сацыяльна-эканамічным становішчы ў Беларусі за студзень 2009 гаду, які Белстат на днях упершыню выклаў у адкрыты доступ, няма шэрагу цікавых паказчыкаў. У прыватнасці, гэта тычыцца звестак аб запасах на прамысловых прадпрыемствах асноўных відаў гатовай прадукцыі. Гэтыя звесткі і раней былі цікавыя журналістам і неабыякавым да эканомікі грамадзянам. А зараз, калі ўрад вядзе няроўнае змаганне з наступствамі сусветнага фінансава-эканамічнага крызісу, гэтая інфармацыя ўяўляе яшчэ большую цікавасць. Але яна стала недаступнай.\nІстотна зрэзанай падаецца і статыстыка па інвестыцыях. У прыватнасці, адсутнічае інфармацыя аб тым, як выконваюць прагноз па інвестыцыях у асноўны капітал рэспубліканскія органы дзяржкіравання і іншыя арганізацыі, падпарадкаваныя ўраду. Таксама закрытымі сталі звесткі аб інвестыцыях у асноўны капітал па крыніцах фінансавання.\nУсё, што тычыцца органаў дзяржкіравання (прагнозы і вынікі іх працы) было вырашана не выкладваць у агульны доступ, паведамілі ў прэс-службе Белстату. Нібыта гэта інфармацыя не для шырокага карыстання, а для кіраўнічых рашэнняў ураду.\nТаямніцы прыводзяць да недаверу.\nНагадаем, што ўрад Ісландыі вымушаны быў сысці ў адстаўку на фоне масавых дэманстрацый у Рэйк'явіку, якія перараслі ў сутычкі з паліцыяй. Удзельнікі дэманстрацый лічылі, што ўрад не здолеў адэкватна адрэагаваць на фінансава-эканамічны крызіс. Гэта — наступства недаверу да кіраўнікоў дзяржавы. А калі грамадства не ведае, чым займаецца ўрад, што ён робіць у барацьбе з крызісам, недавер — стандартная сітуацыя.\nДавер да ўрада, да кіроўных органаў у перыяд крызіса — галоўны капітал дзяржавы. Калі грамадства ведае, што робіць урад, яно можа, як неаднойчы казаў Аляксандр Лукашэнка, і "паясы зацягнуць". А калі не ведае, калі не давярае ўраду — можа быць, як у Ісландыі.\nШто ж тычыцца анекдоту, то нецяжка ўявіць сабе наступствы разборкі: перастрэлка, некалькі трупаў, парачка згарэўшых джыпаў. Але калі на месца разборкі прыедзе ўбойны аддзел, будзе ўжо запозна што-небудзь прадпрымаць.\nТак што лепш абысціся без таямніц і сакрэтаў, чым разграбаць потым гару трупаў.


Расія: пяць довадаў Вольгі Васільевай, чаму трэба вярнуцца да савецкай школы | Настаўніцкая газета\nРасія: пяць довадаў Вольгі Васільевай, чаму трэба вярнуцца да савецкай школы\n26.01.2017 26.01.2017 - 10:55Паралелі\nМіністр адукацыі і навукі Расіі Вольга Васільева выступіла за “вяртанне да лепшых традыцый савецкай школы”. На думку міністра, роля сучаснай школы ўсё тая ж: выхоўваць “асобу, якая паважае свой народ і шануе працу”. У чым яшчэ заключаюцца лепшыя традыцыі савецкай адукацыі з пункту гледжання Вольгі Васільевай — падборку выказванняў міністра зрабіў mel.fm.\n1. Маральнае выхаванне\nВольга Васільева ў інтэрв’ю “Інтэрфаксу” адзначыла, што выхаванне грамадзяніна ў савецкі час было ледзь не больш важнай задачай школы, чым уласна адукацыя. Яна заўважыла, што цяпер духоўна-маральнаму выхаванню дзяцей у школах удзяляецца менш увагі, чым падрыхтоўцы да АДЭ. Міністр звярнулася да настаўнікаў і папрасіла іх праводзіць са школьнікамі пазаўрочны час — “час, калі мы з дзіцем можам працаваць, гаварыць і нешта рабіць, каб ён стаў грамадзянінам нашай краіны”. В.Васільева падкрэсліла, што галоўная задача настаўніка — пастаянна заставацца ў кантакце з дзіцем і быць для яго прыкладам.\n2. Адзіны стандарт\nМіністр лічыць, што праграма ўсіх школ павінна быць адзінай. “Сёння мы жывём з вамі тут, заўтра — пераехалі. Ваш сын ці ваша дачка пайшлі ў школу, прыйшлі, селі, адкрылі падручнікі і пачалі з таго месца,на якім яны спынілся ў папярэдняй школе”, — так у інтэрв’ю тэлеканалу РЕН ТВ патлумачыла В.Васільева сваё ўяўленне аб адзінай адукацыйнай прасторы. На яе думку, гэтае паняцце не выключае творчасці і варыятыўнасці.\nМіністр паабяцала скараціць колькасць падручнікаў і стварыць стандарт па кожным прадмеце, замяніўшы прыкладныя адукацыйныя праграмы на “канкрэтныя”. Па новым стандарце будзе не больш за тры лінейкі падручнікаў — для асноўных, базавых навучальных устаноў і школ з паглыбленым вывучэннем прадметаў.\n3. Працоўнае выхаванне\nПадчас свайго выступлення на Агульнарасійскім бацькоўскім сходзе Вольга Васільева згадала, што ў савецкай сістэме праца лічылася неад’емнай часткай выхавання ўсебакова развітой асобы. Зараз урокі працы ў пачатковай школе зводзяцца да пляцення бранзалетаў з бісеру і арыгамі, а пасля 5 класа часта і зусім знікаюць з раскладу. Савецкія школьнікі малодшых класаў вучыліся працаваць з рознымі матэрыяламі, у тым ліку шыць і нават канструяваць простыя дэталі. З 8 класа ў школах пачыналіся “асновы вытворчасці”, і школьнікі навучаліся канкрэтнай прафесіі — напрыклад, металаапрацоўцы. Напрыканцы 80-х гадоў прафесійнае навучанне ў старшых класах прызналі неабавязковым, і “асновы вытворчасці” паступова зніклі са школ.\nВольга Васільева лічыць, што сучасным школьнікам працоўнае выхаванне неабходна — яны павінны ўмець працаваць штогадзінна, штосекундна і атрымліваць радасць ад сваёй працы. З 2017 года па ініцыятыве Міністэрства адукацыі і навукі ў расійскія школы пачнуць уводзіць гадзіны працоўнага выхавання ў рамках прадмета “Тэхналогія”, але Вольга Васільева заклікала школы не чакаць рэкамендацый зверху і самім пачынаць прывучаць школьнікаў да працы.\n4. Вучнёўскія вытворчыя брыгады\nВ.Васільева ў рамках праекта “Гадзіна з міністрам” у Грамадскай палаце: “У вытворчых брыгадах савецкія школьнікі замацоўвалі навыкі, атрыманыя падчас працоўнага навучання. Яны выязджалі ў лагеры пры калгасах і па некалькі гадзін на дзень працавалі ў полі або ў лабараторыі, у залежнасці ад спецыялізацыі. Школьнікі вучыліся кіраваць камбайнамі і трактарамі, выводзіць гатункі сельскагаспадарчых культур, дапамагалі на жывёлагадоўчых фермах”.\nРасійскія школы могуць вярнуцца да савецкай практыкі вывозіць школьнікаў на вытворчасці, каб рыхтаваць іх да працы ў сферы сельскай гаспадаркі, мяркуе міністр. В.Васільева лічыць, што вучні павінны атрымліваць карысныя прафесійныя навыкі яшчэ ў школе. Для гэтага ў рамках прадмета “Тэхналогія” па кірунку “Сельская гаспадарка” для школьнікаў будуць ствараць агракласы, ляснічыя і вытворчыя брыгады.\nВольга Васільева на пасяджэнні камітэта Савета Федэрацыі па навуцы, адукацыі і культуры: “Дзяжурствы па класе, звычайныя для савецкіх школьнікаў, у апошнія гады сталі даволі рэдкай практыкай. Супраць іх выступаюць бацькі, спасылаючыся на артыкул Закона аб адукацыі, які забараняе прыцягваць вучняў да працы, што не прадугледжана адукацыйнай праграмай”.\nМіністр з гэтым не згодна: яна выступіла за вяртанне ў сістэму адукацыі самастойнай уборкі школьнікамі класаў і тэрыторый вакол школы. В.Васільева заклікала спыніць выхоўваць са школьнікаў “маленькіх спажыўцоў” і заявіла, што дзяжурства ў класах не прычыніць шкоды iх здароўю, затое выхавае адказнасць. “Мы павінны вярнуць, перш за ўсё, адказнасць маленькага чалавека за тое месца, у якім ён праводзіць 11 гадоў”, — патлумачыла міністр адукацыі і навукі Расійскай Федэрацыі.\nПрэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін падчас штогадовай прэс-канферэнцыі заявіў, што не лічыць магчымым умешвацца ў рашэнні муніцыпальных і рэгіянальных улад па пытаннях змены школьнай праграмы, у прыватнасці, увядзення шахматных гурткоў або шахматных урокаў у школах.\nЛад жыцця — энергаэфектыўны\nРасія: Уладзімір Пуцін адмовіўся ўмешвацца ў пытанні школьнай праграмы