Айцец Аляксандр Жарнасек MIC\nУ кнізе «Памілаваныя» аўтар дзеліцца сваім хрысціянскім і святарскім досведам, на прыкладзе многіх гісторый паказвае, наколькі мы залежныя ад Бога, наколькі вялікая любоў Бога да чалавека і наколькі мы бездапаможныя без Яго ласкі. У нейкім сэнсе, гэтая кніга, хутчэй, сведчанне пра дзеянне Бога, чым навучанне. І гэта невыпадкова, бо менавіта сведчанне часта нараджае і памнажае ў нас веру.\nФармат 75х90 1/32 (135х210 mm).\nУ кнізе «Да Маці Божай» вядомага польскага святара і паэта Яна Твардоўскага (1915–2006) сабраныя яго марыйныя вершы, напісаныя ў розныя гады. Гэтыя вершы, як слушна піша ў прадмове да кнігі Аляксандра Іваноўская «набліжаюць да нас Марыю не толькі як Маці Бога, але і як Маці для ўсіх нас, вельмі людскую — заклапочаную, запрацаваную, чулую і любячую. Разам з іх аўтарам гэтыя вершы падказваюць, «якім шляхам ісці, каб у нікуды не прыйсці», дапамагаюць думаць пра Яе сэрцам дзякуючы ўласнаму досведу, болю і радасці».\nФармат 60x84 1/32 (100x140 mm).\nЦІ МОЖАМ МЫ БЫЦЬ СВЯТЫМІ?\n«У сэрца кожнага разважлівага католіка Бог уклаў жаданне стаць святым. Аднак нямногія робяць сур’ёзныя спробы ажыццявіць гэтае імкненне. У значнай ступені прычына гэтага — няўпэўненасць у поспеху з-за няправільнага разумення таго, хто з’яўляецца святым на самай справе». Такімі словамі пачынаецца гэтая кніга Ф. Дафа, заснавальніка каталіцкага руху «Легіён Марыі». І на пытанне, ці можам мы быць святымі, Ф. Даф выразна адказвае: «Так». Усе без выключэння пакліканыя быць святымі, і сродкі дасягнення святасці даступныя для кожнага католіка ў яго штодзённым жыцці.\nФармат 70x100 1/32 (120х160 mm).\nПАКЛІКАНЫ БЫЦЬ МІЛАСЭРНЫМ:\nБлагаслаўлёны П’ер Джорджа Фрассаці\nУ кнізе апавядаецца пра незвычайную і, на жаль, малавядомую ў нашай краіне асобу благаслаўлёнага П’ера Джорджа Фрассаці. Усё яго маладое і прыгожае жыццё — гэта прыклад міласэрнага і адданага служэння Богу і бліжнім.\nФармат 70х90 1/32 (125х175 mm).\nСерыя «Мая вера»\nСерыя кніг «Мая вера» створаная для таго, каб дапамагчы маладым (і не толькі) хрысціянам жыць хрысціянскай верай у сучасным свеце. Аўтар кнігі «Жыццё і смерць» — манашка з Кангрэгацыі Сясцёр Місіянерак Святой Сям’і, якая служыць у Беларусі, — прапануе чытачам паразважаць над асноўнымі пытаннямі, якія хвалююць кожнага чалавека, асабліва хрысціяніна: пра каштоўнасць чалавечага жыцця і адказнасць чалавека за ўласнае жыццё; пра супрацьстаянне дабра і зла ў свеце і пра той выбар, які мы робім штодзённа; пра старасць, непазбежнасць смерці і пра веру ў вечнае жыццё.\nКРЫЖ І ПАСХА\nСерыя "Мая вера"\nСерыя кніг "Мая вера" мае на мэце дапамагчы маладым (і не толькі) людзям жыць хрысціянскаю вераю ў сучасным свеце. Яе аўтар, манашка Кангрэгацыі Сясцёр Місіянерак Святой Сям'і, якая нясе сваё служэнне ў Беларусі, прапануе чытачам паразважаць над асноўнымі пытаннямі, што турбуюць кожнага чалавека, - над пытаннямі пра сэнс чалавечага цярпення і сэнс крыжовай мукі Езуса, пра спакусу і грэх, пра нашую міласэрнасць да бліжняга і Божую міласэрнасць да нас, пра хлеб паўсядзённы і Хлеб, які дае жыццё вечнае.\nЯцэк Салій ОР\nГАДАННЕ, АСТРАЛОГІЯ, РЭІНКАРНАЦЫЯ...\nШто стане з хрысціянскаю вераю і Касцёлам у нашым грамадстве? Ці лічацца грахом заняткі астралогіяй, гаданнем, выкліканнем духаў? Ці трэба верыць прадказанням? Як ставіцца да сеансаў аздараўлення? На гэтыя і іншыя пытанні, якія датычаць з’яваў, захапленняў і праблем, што становяцца ўсё больш распаўсюджанымі ў наш час у выніку адыходу ад хрысціянскай веры, адказвае каталіцкі святар, прафесар Варшаўскага каталіцкага універсітэта Яцэк Салій.\nФармат 75х90 1/32.\nЯн Палыга SAC\nМОЛАДЗЬ ЗАДАЕ ПЫТАННІ\nГэта кніга пра моладзь і для моладзі. Як знайсці сэнс жыцця? Адкуль вядома, што Бог існуе? Ці ёсць сэнс у цярпенні? Ці можна апраўдаць хлусню? Чаму сэксуальныя адносіны перад сужэнствам лічацца грахом? Чаму Касцёл выступае супраць абортаў? На гэтыя і іншыя пытанні, якія хвалююць моладзь, адказвае каталіцкі святар, паэт і празаік, прафесар Варшаўскага універсітета Ян Палыга.\nЖЫЦЦЁ З БОГАМ\nПад рэд. біскупа Казіміра Велікасельца\nУ кнізе падаецца кароткая інфармацыя пра хрысціянскае веравучэнне: пра тое, што такое хрысціянская вера і як яна адказвае на асноўныя пытанні пра Бога, пра Божыя стварэнні, пра чалавека, пра Хрыста і Яго Касцёл, пра сэнс цярпення, пра святыя сакрамэнты і г.д. Асобную частку складае кароткі катэхізіс з асноўнымі малітвамі і формуламі хрысціянскага веравучэння. У дадатку змешчана храналогія найважнейшых падзеяў у перспектыве развіцця хрысціянскай веры, а таксама прыведзены розныя аргументы на карысць існавання Бога.\nМалітоўнік для моладзі\nМалітоўнік для моладзі на беларускай мове прапануе тэксты малітваў у розных жыццёвых сітуацыях, а таксама парады адносна таго, як арганізаваць сваё малітоўнае жыццё ў адпаведнасці са штодзённым жыццёвым рытмам і перыядамі літургічнага года. Шматлікія каментары і практычныя ўказанні скіраваныя на тое, каб дапамагчы маладым людзям паглыбіць веру і карыстацца плёнам Божай ласкі, звязанай са святымі сакрамэнтамі.\nМінск, № 361/к/10 ад 16 лістапада 2010 г.\nДАВАЙЦЕ ПАГАВОРЫМ «ПРА ГЭТА» СПАКОЙНА\nШто значыць быць свабодным і любіць? Якая яна — сапраўдная любоў? Як справіцца са сваім эгаізмам і навучыцца любіць? Навошта Пан Бог стварыў чалавека і даў яму цела? Ці варта захоўваць дашлюбную чыстасць? Ці можна цалавацца да шлюбу? На гэтыя і іншыя пытанні, звязаныя з выхаваннем у сферы сексуальнасці, адказвае каталіцкі святар Пётр Паўлюкевіч.\nВыдатнае пачуццё гумару, якім вызначаецца стыль аўтара, не дазволіць чытачу сумаваць пры разважанні над складанымі часам пытаннямі веры.\nФармат 70х100 1/32.\nКРЫЖОВЫ ШЛЯХ: РАЗВАЖАННІ ДЛЯ МОЛАДЗІ\nУ кнізе змешчаны разважанні Крыжовага шляху для моладзі. Гэтыя разважанні могуць служыць дапамогаю пры адпраўленні набажэнстваў Крыжовага шляху ў часе Вялікага посту, а таксама паглыбленню духоўнага жыцця маладых вернікаў.\nМалітва — гэта не толькі словы. Малітва — гэта таксама твае думкі, твае пачуцці, твае жаданні, твае памкненні... Малітвай павінна быць прасякнута ўсё тваё жыццё, якое з’яўляецца шляхам да дому любячага цябе Айца. Гартаючы старонкі гэтай кнігі, разам з Езусам ты пройдзеш ад прэторыі, дзе Пілат пад націскам падбухторанага натоўпу вынес свой несправядлівы прысуд, да Галгофы, на якой пралілася збаўчая кроў Сына Божага. Пры гэтым ты сам будзеш разважаць пра падзеі, што адбываліся на гэтым шляху, пра людзей, на ім сустрэтых, пра пачутыя словы... Ты будзеш вучыцца любіць і прабачаць, каб стаць сапраўдным паслядоўнікам Езуса і разам з Ім заўсёды годна несці свой крыж.


Іванава Фейки Ворша Цветные революции Великая Отечественная война Кубок мира Ганцавічы Коронавирус Беларуская чыгунка Шклоў Восточное партнёрство Беразіно Заляшаны Вільня Большой разговор с Президентом Белорусская АЭС Акцябрскі Белая Вежа День Победы Чемпионат Азии Дзісна Китай Музеи Пандемия Туризм\nБеларусь разлічвае на больш цесную кааперацыю з расійскімі машынабудаўнікамі. Аб гэтым Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка заявіў 25 лістапада на сустрэчы з губернатарам Калінінградскай вобласці Расіі Антонам Аліханавым.\nЗнамянальна, што сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з дэлегацыяй расійскага рэгіёна пачалася адразу ж пасля перагавораў кіраўніка дзяржавы з прадстаўнікамі Захаду - міністрамі замежных спраў Швецыі і Фінляндыі. З гэтымі краінамі Беларусь таксама гатова запусціць праекты ў розных галінах, заявіў Прэзідэнт на сустрэчы з дыпламатамі.\n"Гістарычна вельмі блізкая вобласць\n"Што датычыцца Калінінградскай вобласці, Аляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што гэта не проста важны і перспектыўны гандлёва-эканамічны партнёр Беларусі.\n"Гэта геаграфічна і гістарычна вельмі блізкая вобласць", - адзначыў ён. Паводле яго слоў, беларусы і калінінградцы імкнуцца да ўзаемавыгаднага і плённага супрацоўніцтва.\n"Я і Ельцыну, і Уладзіміру Уладзіміравічу (Пуціну.) часта гаварыў, калі абмяркоўвалі нейкія праблемы: Калінінград - гэта наша вобласць, мы за яе адказвалі і адказваем перш за ўсё, а не Расія. Пуцін кажа: "Я не супраць".\nА ў гэтым вялікая гісторыя. Яшчэ ў савецкі час, калі была адзіная краіна, шмат было размоў на самым высокім узроўні аб тым, каб далучыць Калінінградскую вобласць да Беларусі. Тады было ўсё роўна.\nМожа, добра, што не зрабілі, таму што Крым далучылі да Украіны - аказалася, што "няправільна" зрабілі.\nТым не менш, такіх размоў было шмат, і фактычна мы ў Беларусі былі па многіх пытаннях адказныя за Калінінградскую вобласць, таму што былі самымі блізкімі", - сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nДэлегацыя самага заходняга рэгіёна Расіі ўжо наведвала Мінск два гады таму. Паводле слоў кіраўніка дзяржавы, яго папярэдняя сустрэча з Антонам Аліханавым надала новы імпульс супрацоўніцтву.\n"Спадзяюся, гэты візіт дазволіць вам яшчэ лепш даведацца пра Беларусь, яе магчымасці, а маючыя адбыцца перагаворы ва ўрадзе і пасяджэнне беларуска-расійскага савета па доўгатэрміновым супрацоўніцтве дапамогуць пашырыць нашы двухбаковыя сувязі", - сказаў Прэзідэнт.\n"Разлічваем на больш цесную кааперацыю"\nАляксандр Лукашэнка лічыць, што патэнцыяльных кропак росту ў Беларусі і Калінінградскай вобласці дастаткова. У прыклад ён прывёў запуск расійскай кампаніяй "Садружнасць" алейнаэкстракцыйнага завода ў Смаргоні, удзел Асіповіцкага завода аўтамабільных агрэгатаў у праграме лакалізацыі на калінінградскім прадпрыемстве "Аўтатор Холдынг"."Разлічваем на больш цесную кааперацыю беларускіх і расійскіх машынабудаўнікоў. Тым больш што напрацовак у нас у гэтай сферы дастаткова", - падкрэсліў Прэзідэнт, дадаўшы, што мінскія аўтобусы з поспехам эксплуатуюцца ў Калінінградскай вобласці. На думку кіраўніка дзяржавы, можна яшчэ пашырыць парк пасажырскай тэхнікі за кошт электробусаў "Белкамунмаш". Ён таксама прапанаваў ісці далей - арганізаваць сумесную зборку гэтай тэхнікі ў Калінінградскай вобласці.\n"Гатовы ўдзельнічаць у будаўнічых праектах Калінінградскай вобласці"Адна з традыцыйных сфер беларуска-расійскага супрацоўніцтва - будаўніцтва. Самым паказальным вынікам сумеснай работы з Калінінградскай вобласцю тут стала ўзвядзенне да чэмпіянату свету па футболе 2018 года стадыёна ў сталіцы гэтага расійскага рэгіёна.\n"Гараджане і госці па заслугах ацанілі і прафесіяналізм беларускіх спецыялістаў, і якасць сучасных будматэрыялаў", - сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nСёння ў Калінінградскай вобласці будуюцца марскі порт, калійны камбінат, музейны комплекс, мнагамэтавы турысцка-рэкрэацыйны кластар "Прыморскае Кальцо".\nПрэзідэнт заявіў, што Беларусь гатова ўдзельнічаць у гэтых праектах, у тым ліку паставіўшы грузавыя, дарожныя, камунальныя і будаўнічыя машыны.\n"Ёсць рэзервы для паставак беларускіх прадуктаў харчавання"\nУ час сустрэчы было адзначана, што ў заходнім рэгіёне Расіі дынамічна развіваецца сельская гаспадарка, а Беларусь валодае практыкай і тэхналогіямі ў жывёлагадоўлі, вырошчванні збожжавых і агароднінных культур, будаўніцтве малочнатаварных і зернесушыльных комплексаў. Беларусь гатова прапанаваць свае паслугі ў гэтых напрамках, а таксама нарасціць пастаўкі ў рэгіён якасных прадуктаў харчавання.\nНа сустрэчы Аляксандр Лукашэнка ўспомніў пра свой першы візіт у Калінінград у кастрычніку 1999 года, назваўшы яго своеасаблівым пунктам адліку.\n"І за гэтыя два дзесяцігоддзі вельмі шмат зроблена. У мінулым годзе па аб'ёме двухбаковага гандлю мы наблізіліся да рэкорднай адзнакі ў памеры $360 млн. Самы час ставіць больш амбіцыйныя задачы. Перш за ўсё ў прамысловай сферы, па лініі вытворчай кааперацыі", - лічыць кіраўнік дзяржавы.\nПаводле яго слоў, да гэтага імкнуцца і Беларусь, і Калінінградская вобласць. Больш таго, ёсць канкрэтныя праекты, якія даюць магчымасць значна пашырыць маштабы супрацоўніцтва.\n"Мы заўсёды дакладна, якасна, аператыўна выконваем усе дамоўленасці. Гатовы і сёння абмяркоўваць, прымаць рашэнні па любых тэмах, якія вас цікавяць", - дадаў Прэзідэнт.\nАнтон Аліханаў згадзіўся з Аляксандрам Лукашэнкам, што супрацоўніцтва Беларусі і Калінінградскай вобласці мае трывалую гістарычную аснову. "Брэст - горад-пабрацім Калінінграда, таму тут кантакты вельмі цесныя", - звярнуў увагу ён.\n"У мінулым годзе мы практычна падвоілі тавараабарот. У гэтым годзе за дзевяць месяцаў у нас невялікае зніжэнне, але трэба паглядзець уважліва па статыстыцы і зразумець, дзе ў нас ёсць праблемы. Можа, гэта проста памылкі падліку. Але задача па павелічэнні тавараабароту ў нас стаіць", - падкрэсліў губернатар Калінінградскай вобласці.\nМіхаіл Маціеўскі, БЕЛТА\n25 лістапада 2019, Мінск


Летась беларусы ўсынавілі 559 дзяцей | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Летась беларусы ўсынавілі 559 дзяцей\nЛетась беларусы ўсынавілі 559 дзяцей\nЦікавасць беларусаў да ўсынаўлення павялічваецца, а таямніца ўсынаўлення за апошнія 10 гадоў трансфармуецца ў адкрыты працэс, калі створаныя такім чынам сем'і самі жадаюць сказаць, што яны ёсць. У той жа час айчынная сістэма аховы дзяцінства зацікаўлена перш за ўсё ў тым, каб дзеці заставаліся ў іх біялагічных сем'ях. Пра гэта і некаторыя асаблівасці святкавання Дня абароны дзяцей напярэдадні 1 чэрвеня расказалі спецыялісты.\nПа запрашэнні Міжнароднай асацыяцыі дзіцячых фондаў дэлегацыя дзяцей-сірот і малых, што засталіся без бацькоўскай апекі, Гомельскай вобласці адзначыць свята ў Маскве. У Гомельскім палацы творчасці дзяцей і моладзі арганізуюць «Адну радасць для ўсіх». А ў Магілёўскай вобласці зладзяць мерапрыемствы для выхаванцаў дзіцячых дамоў сямейнага тыпу.\n— Права апякаць малых, што засталіся без бацькоўскага клопату, даецца перш за ўсё іх сваякам. Аднак не менш важна, што існуе магчымасць міжнароднай апекі дзяцей, — расказаў Міхаіл ЧАРАПЕННІКАЎ, дырэктар Нацыянальнага цэнтра ўсынаўлення Міністэрства адукацыі Беларусі. — Летась 27 дзетак знаходзіліся пад такой апекай. Важны момант таксама — ахова маленькіх беларусаў, якія засталіся без бацькоўскай апекі на тэрыторыі замежных дзяржаў. Практычна заўжды ў такіх выпадках палітыка дзяржавы скіравана на вяртанне такіх дзяцей у краіну. За 2016 год у краіну вярнуліся 17 такіх дзетак, а за першае паўгоддзе 2017-га — чацвёра.\nПрыярытэт аддаецца нацыянальнаму ўсынаўленню (559 малых беларусы ўсынавілі летась і ўжо 125 — сёлета). Тым не менш бацькоў у Італіі, з якой у Беларусі падпісана міжурадавае пагадненне аб магчымасці міжнароднага ўсынаўлення, у 2016-м знайшлі 94 дзіцяці, да мая 2017-га — 15.\n— Сумесна з прадстаўніцтвам дзіцячага фонду ААН у Беларусі ажыццяўляецца ініцыятыва «Горад, дружалюбны да дзяцей», да якой далучыліся ўжо 25 гарадоў, — заўважыла Алеся БЕРАСНЁВА, галоўны спецыяліст упраўлення сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагічнай работы Міністэрства адукацыі. — А з 2016-га ў межах праграмы па стварэнні здароўезберагальнага асяроддзя ў школах дзейнічаюць праекты «Здаровая школа» і «Здаровы клас».\nСёлета выхаванцаў дамоў-інтэрнатаў чакае другая частка сацыяльнага праекта «Каманда мары». Летась хлопцы-сіроты гулялі ў футбол, а сёлета яны зоймуцца гандболам.\nЗагаловак у газеце: Мы ім патрэбныя...\nУ вас будзе дзіця


03.11.2016 03.11.2016 Маяк Палесся2351Комментарии on Тэма тыдня: Лукашэнка: інтэграцыйныя праекты павінны прыносіць рэальную карысць народам\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што краіны вызначылі дакладныя тэрміны рэалізацыі дасягнутых дамоўленасцей. І гэтыя рашэнні, як бы ні было складана, трэба выконваць. «Калі не будзем выконваць дамоўленасці, якія мы выпакутавалі (гэта было не так проста), перспектыў не будзе ні ў якога саюза. Пакуль сітуацыя не самая радасная. На многіх напрамках адзначана істотнае адставанне. Часта мы вельмі доўга топчамся на адным месцы. Тыповы прыклад — устараненне выключэнняў, бар’ераў і абмежаванняў у гандлі, якіх налічваецца некалькі соцень», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.\nПрэзідэнт адзначыў, што няўзгодненасць дзеянняў прывяла ўжо да разбалансіроўкі ўнутраных інтэграцыйных працэсаў. «Таму я заклікаў бы кіраўнікоў урадаў дзяржаў ЕАЭС нацэліць сваіх экспертаў на сур’ёзную работу, — звярнуў увагу беларускі лідар. — Мы ўбачылі, што трэба сёння актуалізаваць гэты дагавор. Што не атрымалася — адкінуць. Трэба яго ўдасканаліць, правесці рэвізію па ўсіх напрамках».\n«Падыход Беларусі празрысты — калі сказалі, што будзем будаваць Еўразійскі эканамічны саюз, то трэба быць паслядоўнымі і рашуча ісці наперад, як дамовіліся. Інакш інтэграцыйныя ідэі не будуць успрымацца сур’ёзна ні нашымі народамі, ні за межамі саюза», — рэзюмаваў Прэзідэнт.\nПаводле яго слоў, апошнія гады пастаянна адзначаюцца праблемы з паўнатой фарміравання бюджэту органаў СНД. Прэзідэнт Беларусі лічыць, што адной з прычын гэтага з’яўляецца адсутнасць інавацыйных ідэй і яркіх вынікаў у сферах узаемадзеяння Садружнасці. «Адсюль і зніжэнне інтарэсу да фінансавання СНД», — выказаў меркаванне кіраўнік дзяржавы.\nЛукашэнка лічыць магчымым буйны касмічны праект на аснове аб’яднання рэсурсаў краін СНД\n«Нашы вучоныя ў якасці аднаго з фактараў развіцця навукова-тэхнічнага і інавацыйнага патэнцыялу краін Садружнасці бачаць супрацоўніцтва ў даследаванні і выкарыстанні космасу ў мірных мэтах, — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. — Базісам такога ўзаемадзеяння мог бы стаць буйны сумесны касмічны праект, што рэалізуецца на аснове аб’яднання рэсурсаў краін СНД у мэтах атрымання важкіх навуковых, практычных і эканамічных вынікаў».\nПаводле яго слоў, важным напрамкам з’яўляецца забеспячэнне ўнутраных рынкаў стратэгічнымі сыравіннымі рэсурсамі, у тым ліку энергетычнымі. «Неабходны актуалізацыя і ўзаемная ўвязка нацыянальных энергетычных праграм нашых дзяржаў, энергетычная кааперацыя, укараненне новых тэхналогій, павелічэнне долі альтэрнатыўнай энергетыкі, — сказаў Прэзідэнт. — Захоўвае сваю значнасць прадаўжэнне супрацоўніцтва ў сферы харчовай бяспекі. Тут да месца рэалізацыя сумесных мер па павышэнні канкурэнтаздольнасці нашых аграпрамысловых комплексаў на знешніх рынках, так і па вырашэнні пытанняў унутранага абарачэння прадуктаў харчавання».\nКіраўнік дзяржавы падкрэсліў, што Дагавор аб зоне свабоднага гандлю з’яўляецца адным з ключавых элементаў гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва ўнутры Садружнасці. «Сёння ў практычнай рэалізацыі дагавора ёсць складанасці, выкліканыя абвастрэннем адносін паміж двума нашымі ключавымі партнёрамі. Застаецца толькі заклікаць да цярпення і стрыманасці ў прыняцці рашэнняў», — адзначыў беларускі лідар.\nАляксандр Лукашэнка адзначыў, што СНД — добрая пляцоўка для сустрэч і перагавораў, вырашэння тактычных пытанняў. Еўразійскі эканамічны саюз прадугледжвае ўжо глыбокую эканамічную інтэграцыю. «Яшчэ больш глыбокая інтэграцыя ў Саюзе Беларусі і Расіі. Ён з’яўляецца прыкладам і ўзорам», — падкрэсліў Прэзідэнт. Кіраўнік дзяржавы дадаў, што пры стварэнні ЕўрАзЭС краіны абапіраліся менавіта на многія беларуска-расійскія дамоўленасці.\nАб гэтым заявіў 27 кастрычніка прэм’ер-міністр Беларусі Андрэй Кабякоў на пасяджэнні Еўразійскага міжурадавага савета ў пашыраным складзе.\nАндрэй Кабякоў выказаў упэўненасць у тым, што сустрэча кіраўнікоў урадаў ЕАЭС у Мінску ўнясе сур’ёзны ўклад у развіццё еўразійскай эканамічнай інтэграцыі.\nАб гэтым заявіў 28 кастрычніка на пасяджэнні Савета кіраўнікоў урадаў СНД у вузкім складзе прэм’ер-міністр Беларусі Андрэй Кабякоў.\nПаводле слоў Андрэя Кабякова, кожнае пасяджэнне ў фармаце Садружнасці Незалежных Дзяржаў з’яўляецца пацвярджэннем яе функцыянальнага прызначэння. «Гэта пляцоўка для вядзення шматбаковых перагавораў і прыняцця ўзаемавыгадных рашэнняў па ўсіх пытаннях», — падкрэсліў ён.\nАб гэтым заявіў прэм’ер-міністр Беларусі Андрэй Кабякоў на пашыраным пасяджэнні Савета кіраўнікоў урадаў СНД.\n«Мінск заўсёды быў і вось ужо 25 гадоў застаецца ў цэнтры інтэграцыйных працэсаў, — падкрэсліў прэм’ер-міністр. — Упэўнены, што і сённяшняе пасяджэнне прыўнясе новыя вехі ў развіццё інтэграцыі на прасторы Садружнасці».\nЦэнтральнымі для краін СНД застаюцца пытанні эканамічнага ўзаемадзеяння. «Намі распрацаваны стратэгіі эканамічнага развіцця на перыяд да 2020 года. Задачы пастаўлены сур’ёзныя. Дакумент ахоплівае больш за 20 напрамкаў і налічвае 290 практычных мерапрыемстваў, — расказаў Андрэй Кабякоў. — Іх рэалізацыя прызначана стварыць рэальныя ўмовы для ўстойлівага развіцця эканомік нашых краін, структурных пераўтварэнняў у розных сферах дзейнасці. Упэўнены, што няўхільная рэалізацыя стратэгіі надасць дадатковую дынаміку дагавору аб зоне свабоднага гандлю».\nКіраўнікі ўрадаў разгледзелі ход рэалізацыі палажэнняў дагавора аб зоне свабоднага гандлю ад 18 кастрычніка 2011 года і пазітыўна ацанілі іх выкананне. На сённяшні дзень бакамі ўзгоднены правілы і працэдуры рэгулявання дзяржаўных закупак, ажыццяўляецца падрыхтоўка дакумента, які будзе рэгламентаваць свабодны гандаль паслугамі. Бакі выконваюць узятыя абавязацельствы ў частцы экспартных пошлін, захоўваюць умовы прымянення тэхнічных, санітарных і фітасанітарных мер ва ўзаемным гандлі. Прадугледжаныя дагаворам механізмы вырашэння гандлёвых спрэчак уяўляюцца найбольш эфектыўным шляхам дасягнення ўзаемавыгадных вынікаў, а ўстараненне бар’ераў у гандлі таварамі і паслугамі садзейнічае развіццю ўзаемнага гандлю і эканамічнаму росту яго ўдзельнікаў.\nПодпісы пастаўлены пад пагадненнем аб супрацоўніцтве ў галіне каранціну раслін. Таксама зацверджаны план мерапрыемстваў па рэалізацыі стратэгіі развіцця гідраметэаралагічнай дзейнасці краін СНД (2016-2020 гады).\nАкрамя таго, падпісаны прагноз вытворчасці і спажывання энергарэсурсаў дзяржаў СНД на перыяд да 2030 года, пагадненне аб супрацоўніцтве ў аўтамабілебудаванні, пагадненне аб партнёрстве ў галіне прававой асветы спажыўцоў. Таксама зацверджана рашэнне аб правядзенні міжнародных супастаўленняў на аснове парытэту пакупной здольнасці валют у Садружнасці Незалежных Дзяржаў, рашэнне аб фінансаванні ў 2017 годзе плана мерапрыемстваў па рэалізацыі асноўных напрамкаў далейшага развіцця медыка-сацыяльнай дапамогі і павышэння якасці жыцця ветэранаў войнаў — удзельнікаў лакальных канфліктаў і членаў іх сем’яў у дзяржавах СНД на перыяд да 2020 года.\nДорога в Малейках будет отремонтирована\nС понедельника в Брагинском районе можно будет привиться китайской вакциной от COVID-19


Наваполацк будзе культурнай сталіцай Беларусі ў 2018 годзе | Весткі.info\nДатай заснавання Наваполацка лічыцца 7 чэрвеня 1958 года. Пачаткам гісторыі горада паслужыла прыняцце ўрадам СССР рашэння аб арганізацыі ўсесаюзнай ударнай камсамольскай будоўлі па ўзвядзенні буйнейшага ў Еўропе прамысловага комплексу - нафтаперапрацоўчага завода. Сваё імя горад атрымаў 14 снежня 1963 года, калі першапачаткова рабочы пасёлак Полацкі быў перайменаваны ў Наваполацк і атрымаў статус горада абласнога падпарадкавання.\nСёння Наваполацк - адзін з буйнейшых у Беларусі і краінах СНД цэнтраў нафтахімічнай прамысловасці, а таксама адзін з буйнейшых індустрыяльных, навукова-адукацыйных цэнтраў Беларусі.\nУ Наваполацку пражываюць 108,2 тыс. чалавек, з іх больш за 27 тыс. - моладзь. Сістэму вышэйшай адукацыі прадстаўляе Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт, у якім навучаюцца звыш 14 тыс. студэнтаў.\nУ рэспубліканскім конкурсе "Горад культуры ў Год культуры" па выніках 2016 года Наваполацк стаў пераможцам у намінацыі "Лепшы горад абласнога падпарадкавання".\nРэспубліканская акцыя "Культурная сталіца Беларусі" праводзіцца дзявяты раз. Статусу культурнай сталіцы быў удастоены Полацк (2010 год), Гомель (2011 год), Нясвіж (2012 год), Магілёў (2013 год), Гродна (2014 год), Брэст (2015 год), Маладзечна (2016 год), Бабруйск (2017 год). Два гарады - Гомель і Магілёў - адначасова мелі статус "Культурная сталіца СНД".\nДаслана Сланечнік, 22.11.17


Набіл Раджаб напісаў ліст Алесю Бяляцкаму – Свабоду палітвязьням!\nНабіл Раджаб напісаў ліст Алесю Бяляцкаму\n18.12.2013 Апублікавана ў Навіны\nПраваабаронца і палітвязень з Бахрэйна Набіл Раджаб напісаў ліст свайму калегу.\nНабіл Раджаб (на фота), кіраўнік Бахрэйнскага Цэнтра правоў чалавека і намеснік Генеральнага сакратара Міжнароднай Федэрацыі за правы чалавека (FIDH), які знаходзіцца ў зняволенні ў Бахрэйне, напісаў ліст свайму беларускаму калегу па Міжнародным праўленні FIDH, палітвязню Алесю Бяляцкаму, паведамляе ПЦ «Вясна».\n«Мой калега, мой сябар, мой дарагі брат Алесь!\nЯ, Набіл Раджаб, пішу табе з турмы ў Бахрэйне. Я ведаю, што такі выдатны чалавек, як ты, знаходзіцца цяпер у зняволенні, таму што адмаўляешся жыць у несправядлівым свеце. Гэта так сумна, што ўсіх людзей у Беларусі пакаралі, забраўшы цябе ў іх. Бо ты частка народа сваёй краіны, ты жывеш, змагаючыся за іх правы, змагаючыся за іх свабоду, ты шукаеш для іх справядлівасць.\nЧасам мне хочацца крычаць тваё імя ў маёй маленькай камеры, а часам я сціскаю рукі ад пачуцця ўласнай немачы, таму што замест гэтага я павінен быў бы зараз калясіць па свеце, усімі сіламі дамагаючыся твайго вызвалення.\nАле я ўпэўнены, мы абодва выйдзем на волю, выйдзем больш моцнымі, чым былі да гэтага, і працягнем разам наш шлях – да свабоды, дэмакратыі і сацыяльнай роўнасці для ўсіх і ўсюды.\nЗ любоўю і падзякай, Набіл Раджаб», – гаворыцца ў лісце.\nНабіл Раджаб адбывае пакаранне ў турме ў Бахрэйне. За сваю праваабарончую дзейнасць ён быў асуджаны на два гады пазбаўлення волі.\nНагадаем, Алесь Бяляцкі адбывае пакаранне ў папраўчай калоніі №2 Бабруйска па прысудзе суда. 24 лістапада 2011 года суд прызнаў яго вінаватым ва ўтойванні даходаў у асабліва буйным памеры і прыгаварыў да чатырох з паловай гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму з канфіскацыяй маёмасці. Падставай для крымінальнага пераследу Бяляцкага стала наяўнасць у яго рахункаў у банках Літвы і Польшчы. Суд не ўлічыў, што грошы, якія паступаюць на іх, выкарыстоўваліся для праваабарончай дзейнасці.


Дарогі Беларусі ацэняць у зорках. Сістэма дапамогі кіроўцу, «штучны зрок» і нулявыя выкіды СО2 | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Дарогі Беларусі ацэняць у зорках. Сістэма дапамогі кіроўцу, «штучны зрок» і нулявыя выкіды СО2\nНезалежны інстытут аўдытараў дарожнай бяспекі будзе створаны ў Беларусі. А ўсе дарогі краіны, пачынаючы з магістральных, разгледзяць па Міжнароднай праграме ацэнкі дарог (ІRAP). Гэта пэўная сістэма, якая вызначыць як найбольш бяспечныя для руху шляхі, так і дарогі, дзе над якасцю яшчэ трэба працаваць. У найбліжэйшае дзесяцігоддзе ў краіне з'явіцца таксама і рэспубліканская праграма развіцця электратранспарту, якая цяпер праходзіць разнастайныя ўзгадненні. Пра гэта, а таксама далейшае развіццё шляхоў і аўтамабіляў расказалі спецыялісты.\n56 загінулых на мільён — паказчык бяспекі. Але можна менш\nСтварэнне камфортных і бяспечных аўтадарог — прыярытэт работы дарожнай галіны краіны. У Беларусі рэалізуецца Канцэпцыя забеспячэння бяспекі дарожнага руху, і ў гэтым кірунку ўжо дасягнуты высокія паказчыкі. На дарогах загінула 56 чалавек на мільён жыхароў, хоць імкнуцца трэба, канешне, да нулявой смяротнасці, сцвярджаюць спецыялісты.\n— У межах праекта рэканструкцыі дарогі М3 і мастоў мы, напрыклад, працуем з кансультантамі, якія будуць дапамагаць нам распрацоўваць стратэгію бяспекі дарожнага руху. У супрацоўніцтве з Еўрапейскім банкам рэканструкцыі і развіцця працягнецца рэканструкцыя і астатніх магістральных дарог на выездзе са сталіцы, — расказаў Сяргей ЛЯВОНЧЫК, начальнік упраўлення аўтамабільных дарог галоўнага ўпраўлення аўтамабільных дарог Міністэрства транспарту і камунікацый.\nБяспеку на дарогах дапамагае павышаць і сістэма дапамогі кіроўцу — ADAS — сучасныя электронныя прылады, якімі цяпер аснашчаюцца ўсе аўтамабілі і аўтобусы. Частка такіх сістэм ужо мае статус абавязковых. У прыватнасці да АБС — антыблакіровачнай сістэмы тармазоў — з гэтага года дадалася як абавязковая і сістэма курсавой устойлівасці аўто. Для легкавога транспарту яна ўжо дзейнічала, а цяпер масава павінна з'явіцца і на грузавым, паведаміў Павел ШАБАНАЎ, галоўны канструктар па аўтамабільнай тэхніцы Мінскага аўтамабільнага завода холдынга «БелаўтаМАЗ»:\n— Факультатыўная ў нас у краіне, аднак абавязковая ў Еўропе функцыя экстраннага тармажэння таксама павінна запрацаваць. На аўто ўстанаўліваецца камера — такі элемент штучнага зроку, — якая распазнае элементы дарожнага пакрыцця, што дазваляе аўто рухацца без удзелу кіроўцы, калі ўстаноўлены такі рэжым. А таксама бачыць аб'екты, што набліжаюцца да машыны: прадметы і людзей. Такім чынам нават няўважлівасць вадзіцеля не стане прычынай аварыі.\nМеры бяспекі ў выкарыстанні тэхнікі, якая вырабляецца на Мінскім трактарным заводзе (МТЗ), мае спецыфічны характар. Яны датычацца ў асноўным перакульвання і пападання ў яе нейкіх прадметаў падчас работы і значна менш звязаны з хуткасцю, бо ў транспартным рэжыме яна не перавышае 40 км/г, а ў рабочым — 12 км/г. На прадпрыемстве, як сведчаць яго спецыялісты, ствараюць самы шырокі асартымент тэхнікі. Ёсць і камунальная для ўтрымання дарог — уборкі і абкошвання, і будаўнічая — для стварэння тых жа дарог і мастоў.\nТранспарт на газе — актуальны кірунак развіцця найперш для Расіі. Аднак МАЗ як асноўны экспарцёр аўтатэхнікі краіне-суседцы мае сур'ёзныя распрацоўкі і пэўныя пастаўкі тэхнікі на газаматорным паліве — прычым як на сціснутым, так і на звадкаваным метане, і разлічвае, што айчынная тэхніка таксама зможа паўдзельнічаць у праграме, якая рэалізоўваецца ў Расіі і мае на мэце глабальную газіфікацыю большай часткі транспарту.\nПрымяняецца звадкаваны газ і ў беларускіх трактарах, аднак праз аддаленасць ад месцаў запраўкі гэтая з'ява існуе пакуль толькі ў межах эксперыменту.\n— Магутнасныя паказчыкі гэтай тэхнікі сёння ў залежнасці ад неабходных аб'ёмаў работ складаюць ад 30 конскіх сіл для мясцовых тэхналагічных дарог да 130—150 — для вялікіх магістраляў, — расказаў Аляксей ЛЮБЧЭЎСКІ, намеснік дырэктара філіяла ААТ «МТЗ» «Гандлёвага дома BELARUS». — Гэта хутчэй энергетычны сродак, які ў пэўны час і ў пэўным месцы можа даць неабходную колькасць энергіі: гідраўлічнай, механічнай ці электрычнай. Пры гэтым мы цесна супрацоўнічаем з дарожнымі службамі і прапануем базавыя шасі для навешвання на іх спецыяльнага абсталявання, якое не выпускаецца на МТЗ. А таксама гатовыя да стварэння тэхнікі па заказе, у тым ліку і ў межах імпартазамяшчэння.\nЭлектракары: МАЗ-303, 12-тоннік і «Геаметрыя А»\nЭкалогія — таксама адзін з момантаў бяспекі. Трэба зніжаць выкіды СО2 у атмасферу ад аўто. У краіне ўжо дзейнічае экастандарт Еўра 5 для аўтатранспарту. Аднак не за гарамі і час, калі мы рушым да змяншэння выкідаў ажно да нуля, заўважыў галоўны канструктар МАЗа:\n— Гэта тэхніка на электрапрывадзе, якая не мае сістэм, звязаных з рухавіком унутранага згарання. Такія віды транспарту будуць у найбліжэйшы час распаўсюджвацца і ў нас. Моду на гэта задалі краіны, дзе экасітуацыя была крытычная: Кітай і Індыя. Пасля пачатку дзяржаўнай праграмы развіцця транспарту і яго замены на экалагічны за дзесяць з лішнім гадоў там дасягнулі ашаламляльных вынікаў. Апошнія тры гады Кітай вырабляе па 90—100 тысяч адных толькі электробусаў. А ў буйных кітайскіх гарадах курсіруе па 10—15 тысяч электробусаў. Для параўнання, у Маскве цяпер 500 электробусаў. І тэндэнцыі да развіцця электратранспарту захоўваюцца.\nУ Беларусі «Белкамунмаш» ужо некалькі гадоў таксама вырабляе электробусы, якія сілкуюцца ад тралейбуснай сеткі і курсіруюць па маршрутах сталіцы. А МАЗ выпрабоўвае два створаныя летась прататыпы тэхнікі на электрапрывадзе. Гэта гарадскі 12-метровы электробус МАЗ-303 і развазны аўтамабіль да 12 тон.\n— Гэта даволі новая рэч. І калі гаварыць пра бяспеку, нельга не сказаць, што існаванне электрапрывода мае на ўвазе наяўнасць высокага напружання (каля 600 вольт) на борце транспарту. Адпаведна, у серыйнай вытворчасці мы абавязаны прадставіць усебакова выпрабаваную тэхніку, бяспечную для пасажыраў, — удакладніў Павел Шабанаў.\nНа прадпрыемстве «Белджы» ў сваю чаргу тэсціруецца электракар «Джылі Геаметрыя А» (Geely Geometry A). Спецыялісты кажуць, што гэты седан ужо паказаў свае характарыстыкі. У залежнасці ад выкарыстоўваемага на машыне акумулятара аўто праходзіць свае заяўленыя 400 і 500 кіламетраў. Цяпер яго плануюць тэсціраваць у зімовых умовах, а таксама разглядаць, як забяспечыць яго эксплуатацыю ў Беларусі і сачыць за гатоўнасцю электрастанцый для абслугоўвання электракараў.\nАкрамя таго, сёлета на прадпрыемстве «Белджы» асвоены поўны тэхналагічны цыкл вырабу аўто «Джылі Кулрэй» (Geely Coolray), які ўжо ўпадабаўся расійскаму і беларускаму спажыўцам. На вуліцах гэтай мадэлі будзе станавіцца ўсё больш, запэўніў Віталь БЫЛІЦКІ, галоўны тэхнолаг «Белджы»:\n— Мы перадалі нашым дылерам доследную партыю дзвюх новых мадэляў. «Джылі Тугела» (Geely Tugella) — прэміяльны красовер, які сёння валодае максімальнымі опцыямі\nработы па бяспецы і камфорту. А таксама больш бюджэтны варыянт: хэчбэк «Джылі ЖС» (Geely GS).\nНад экалагічнай бяспекай працуюць і на МТЗ. Пры гэтым для тэхнікі, вырабляемай тут, прымяняюцца больш жорсткія стандарты, чым для звычайных аўто. Гэта тлумачыцца тым, што прадукцыя завода занята ў асноўным у сельскай гаспадарцы — на палях (а гэта прадукты харчавання), або яго тэхніка працуе ў мясцовасці, дзе яшчэ нічога не створана (а гэта прырода, і ўздзеянне на прыроду павінна быць мінімізавана).\n— На нашых рухавіках мы актыўна выкарыстоўваем і электронныя сістэмы кіравання ўпырскваннем паліва, што рацыянальна і з боку эканомікі, і экалагічнай бяспекі. А таксама складаная сістэма каталітычных нейтралізатараў, каталізатараў, якія зводзяць да мінімальна магчымых сёння паказчыкаў выкіды СО2 і аксідаў азоту, — падзяліўся прадстаўнік МТЗ. — Што датычыцца альтэрнатыўных відаў паліва, у нашай тэхнікі таксама маецца спецыфіка. Мы робім электрыфікацыю трактароў з дапамогай не цягавых батарэй, а дызель-генератарных установак. Яны паказваюць, з аднаго боку, больш экалагічныя класы, а з іншага — больш эканамічнае прымяненне нашай тэхнікі.\nМясцовая сетка аўтадарог сталічнай вобласці — гэта каля 16 тысяч кіламетраў, над якімі працуюць 25 філіялаў. У гаспадарцы «Мінскаблдарбуда» таксама 35 кар'ераў. А праз недахоп фінансавання арганізацыі амаль палову работ прыходзіцца выконваць для пабочных заказчыкаў. Пры гэтым дарогі Міншчыны пакрысе мяняюць шчэбенева-гравійнае пакрыццё на асфальта- або цэментна-бетоннае. За дзевяць месяцаў сёлета так «пераапранулася» ужо 45,3 кіламетра дарог (летась за гэты ж час пакрыццё змянілі 27,7 кіламетра), падзяліўся Сяргей МАКАРЭВІЧ, намеснік галоўнага інжынера КУП «Мінскаблдарбуд»:\n— Усе цеплакрыніцы і спажыўцы ў нас атрымалі пашпарты гатоўнасці да зімы. Нарыхтавана каля 60 % сумесяў галітавых адходаў. Пескаструменная, ачышчальная і снегаўборачная тэхніка гатовыя амаль на 100 %. Нарыхтавана 51,5 тысячы тон пясчана-салявой сумесі і 21,9 тысячы тон чыстага галіту.\nЧакаецца, што ў найбліжэйшую пяцігодку фінансаванне сталічных дарог павялічаць на 15—20 %.\n4454 Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі


Генрых Далідовіч. Губаты\n...Ласяня, нечакана прачнуўшыся, пачула, што нехта сюды ідзе. Хоць яшчэ мала пражыло на свеце, але ўжо адчула, што гэта тупае не той малы рудаваты, але шпаркі і спрытны, дужы ў нагах, з учэпістымі зубамі звер, які нядаўна, зваліўшы з ног, цяў яго за кумпяк, што цяпер абліваўся нечым цёплым і соладка пахкім ды балюча ныў. Той звер падпоўз зусім нячутна, насупраць ветру, а пасля, як яно крыху адстала ад маці, неспадзявана выскачыў з-за кустоў, збіў з ног; тым болей гэта ішла не лёгкая даўгахвостая знаёмая ліса, якая часта блізка падыходзіла і доўга пазірала на іх, дужую маці і яго — свавольніка, і не баязлівы заяц-сусед, не буравата-шэры, з белаю мызаю барсук-валацуга, якіх маці ніколі не баялася і не адганяла, якія любілі пастаяць ля іх і самі пасля адыходзіліся. Валокся нехта цяжка, ломячы галінкі і парыпваючы, тупаючы; а пасля, калі гэтыя шаргавітыя крокі пачуліся зусім блізка, хтосьці, рассякаючы паветра, лёгка шуснуў сюды, да ягонай схованкі І пад густы лазовы куст, і ласяня, адплюшчыўшы вочы, са страхам убачыла праз папаратныя камлі амаль такога ж невысокага, толькі другога колеру — не рыжаватага, а чор-I на-белага — звера, які нядаўна разарваў яго сцягно.\nСтомленае, аслабелае ласяня не магло ўжо ўцякаць, яно толькі торгнулася, крышку праехаўшы ўперад на складзеных пярэдніх нагах і жываце, і зноў заплюшчыла вочы, чакаючы ўдару, за якім ягонае цела зноў ірвануць вострыя клыкі, — адчуваючы, як зайшлося ад страху сэрца, шурхне, збягаецца і халаднее скура. Звер, які чамусьці амаль не пахнуў лесам, дзікім сіверам, ператраўленым пахам дзічыны, а меў нейкія чужыя, як палявыя, пахі, не накідаўся, а патаптаўся паблізу, нават не датыкаўся, а пасля залівіста, аж заклала ў вушах, забрахаў.\nІ праз брэх чуваць было, што гучныя крокі ўсё прыбліжаліся, цяжэлі, ад іх аж пачало, здаецца, бухаць у вушах; нарэшце заціхлі, у гэтую хвіліну змоўк і брэх — і спачатку халодны цень, а пасля і нешта вялікае, пахкае і лесам, дымам, смалою, і гэтым чорна-белым зверам, і яшчэ нечым зусім не звярыным, не дзікім, прысела над ім, мякка лэпну-ла па здаровым сцягне, ад чаго ласяня ўздрыгнула, моцна заплюшчыла вочы і адчула: ну, вось і няма сіл уратавацца, вось і прыйшла смерць!.. І яно абыякава падумала: што будзе, хай тое і будзе. Ад слабасці і адчаю апала галава, тыцнулася зубамі ў зямлю, аж забалелі губы і набілася ў рот сырога пяску.\nЯно плюшчыла вочы, аж уздрыгвалі бровы, сціскалася ў камячок, чакаючы ў любое месца цела балючага ўдару, але ўдару не было. І тады яно з цяжкасцю адплюшчыла вочы і як скрозь вільготны туман, відаць, праз слёзы, убачыла, што сядзіць каля яго на каленях невядомы яму звер, трымаючы пярэднія ногі з доўгімі пальцамі высока над зямлёю. І гэтыя ногі, і твар звера былі белыя, зусім без шэрсці, добра кранутыя загарам. Доўгая шэрсць была толькі на круглай галаве з высокім белым ілбом.\n— Дальбуг, плача па-чалавечаму... — са здзіўленнем пачулася ад таго, і ласяня ўспомніла, што і ў лесе, і за лесам, за рэчкаю, ужо не раз чула такія далёкія гукі, і здзіўлялася, які ж звер іх вымаўляе, хацела пачуць лепш, убачыць таго, але маці зводзіла падалей, балюча таўхалася, каб яно ніколі не імкнулася ісці на гэтыя галасы, і вось яно цяпер пачула, убачыла, хто так гукае (пачула, але нічога не разумела, як не ведала, што гэта ніякі не звер, а чалавек, і не абы-які чалавек, а тутэйшы ляснік).\n— Ну, што з табою, маё цялятка? Ножку зламала, гойсаючы, ці матка цябе кінула?.. — і яшчэ рукою палэпаў яго па спіне, ад чаго яно зноў заплюшчыла вочы, задрыжала, сціснулася.\nТой раптам, як толькі даткнуўся да раны, адхапіў — як ад агню — руку, што стала чамусьці чырвона-яркай, абцёр яе аб зямлю.\n— Ды вось яно што!.. — усклікнуў. — Ваўке цябе парвалі... Беднае ты маё, бязвіннае...\nІ ён хуценька ўстаў, нарваў паблізу травы і ёю, прыціскаючы, выцер ніжэй раны, кінуў убок, зноў вырваў і працягнуў жмут да калена — услед за яго рухам нага запякла, зайшлася ад болю. Адляцелі і зазвінелі мухі.\n— Трэба ратаваць цябе, цяля маё, — сказаў ляснік, падсунуў пад жывот ласяняці спачатку адну, а пасля і другую руку, падцягнуў, выносячы з-пад куста, пасля падкінуў, высока падняў, што ў ласяняці не толькі абвіслі доўгія белаватыя ногі і не маглі дастаць зямлі, але і закружылася ад непрывычкі галава, і панёс, блытаючыся ў роснай папараці, што па грудзі рабіла вільготнай яго вопратку.\nПаперадзе іх пабег сабака — падаўся не скачкамі, аж выцягваючыся, як беглі сёння ваўкі, а задрабязіў, часта прыпыняючыся і нюхаючы зямлю: там, прыходзячы з поля, жылі мышы, рыўся, выварочваючы чорна-жоўтыя купіны, стары крот.\nЗа драбналессем, якое ўжо высыхала ад ранішняга, але вельмі цёплага сонца, пачалося знаёмае канюшыннае поле, дзе ласяня з маці не раз ласаваліся смачнаю травою, а калі не было надта горача, то і ляжалі, адпачывалі, напіўшыся вады ў блізкай рэчцы і вяртаючыся ад яе ў лес.\nХутка яны падышлі да зарослай кустамі, аерам старой рэчкі, дзе закіданая гніллём вада была нясмачная, абагнулі яе і апынуліся ля амаль безбярэжнай, стромкай новай рэчкі-канавы, за якой — у цемнаватай зелені і сярод мноства дамоў — чуліся тыя знаёмыя галасы. Яны з маці часта стаялі тут, на беразе, і з вялікай цікавасцю глядзелі туды, гадаючы, што там за жыццё...\nЧалавек прайшоў берагам і апынуўся ля кладкі, неакораных, але гладкіх зверху жэрдак, перакінутых з аднаго берага на другі. Ступіўшы, ён пагойдаўся і паволі, калышучыся, бокам падаўся на другі бераг, дзе яно ні разу не было: страх і боязь за сваё жыццё праходзілі, але незнаёмыя мясціны з дзіўнымі галасамі, з дзіўным, не лясным, пахам, таемная будучыня так расхвалявалі, што ад усяго гэтага ўзрушэння заслязіліся вочы і пачалі падаць з іх на зямлю буйныя кроплі...\nЛяснік, прыйшоўшы дамоў не вуліцай, а сцежкай, праз загадзя адчыненыя жонкай дзверы ўнёс ласяня ў хату, за парогам якой стаяла вялікая печ, дзе шугала полымя і кіпела вада ў гаршках. Тут стаяў зусім незнаёмы для ласяняці дух, якім яшчэ там, у прылеску, пахнуў гэты чалавек.\nЛасяня апусцілі і палажылі ў кут на цвёрдую падлогу, а сам носчык разагнуўся і памахаў, мусіць, здранцвелымі рукамі.\n— Дзе ты яго ўзяў? — спытала невысокая поўненькая гаспадыня. — Такое ж яшчэ малюсенечкае...\n— Падабраў у Каралёвым бары, — адказаў муж, высокі, плячысты, сярэдніх гадоў мужчына. — Ваўке зад парвалі, а матку, відаць, уходалі. Каб яшчэ з гадзіну якую, то і яму капцы былі б: крывёю сышло... Трэба спіртам абмыць рану ды падбелам прыкласці. Схадзі ты, Маня, нарві...\n— Божа, ты мой божа! — пабедавала гаспадыня, збіраючыся выходзіць на двор. — Гэтакае маленечкае, колькі яшчэ там пажыло, а ўжо такі боль... Хай яе з такой доляй!.. Хоць дзікі звер, але як шкода...\nЖанчына, накульгваючы, падалася з хаты, а мужчына падышоў да ляжанкі-печы, палэпаў па ёй, намацаў белую анучу, страсянуў яе, што пасыпаўся пыл, пагамтаў у руках, падышоў да вузкай высакаватай шафкі, адцягнуў верхняе шкло і дастаў бутэлечку, у якой напалавіну было празрыстай вадкасці. Адкаркаваўшы зубамі бутэльку, ён пачаў ліць з яе на анучку, якая ўвачавідкі памакрэла — з яе ўпалі долу кроплі, запахлі незнаёмым хмелем, намнога мацнейшым, чым пахне паслядажджовы лісцвяны лес.\nПаставіўшы на месца бутэльку, мужчына падышоў да яго, ласяняці, нагнуўся і прыклаў халодную анучку да раны — ад чаго яго сцягно, здаецца, апалілі агнём.\nЯно дзіка замукала, спрабавала ўскочыць, але ляснік паклаў другую дужую руку на спіну і прытрымаў, супакойваючы: «Ну, пацярпі, маё цялятка, папячэ яшчэ трохі і сціхне!..» — і вадзіў ды вадзіў, выціраючы, латкаю па ране і вакол яе, раз за разам перакручваючы анучку, хаваючы ў сярэдзіну камячка крывяныя плямы. Выціраў, трымаў спіну і сам ад нечага крывіўся, робячы зусім маленечкія вочкі.\nЛасяня моцна-моцна заплюшчыла вочы і зайшлося ад болю, ад якога закалола ў скроні, думала, што вось ужо напраўду наступіў канец. Але пасля — і нават нечакана — боль пачаў паціху слабець, пакідаючы толькі пра сябе напамінак, шчымлівы зуд, і здалося, што параненая нага, якая торгала, палягчэла, стала лёгкая-лёгкая. Мужчына гладзіў яго па галаве, шыі, і яно сцішылася, ткнулася галавою да цвёрдага долу, стомлена, але з палёгкаю заплюшчыла вочы, адчуваючы, што будзе жыць, што небяспека праходзіць, прападае, а замест яе прыплывае спакой ды суцяшэнне, што стала менш балець, а пасля раптам захацелася есці: сёння маці не паспела яго пакарміць з-за ваўкоў, збегла недзе з поўным вымем. Ад успаміну пра цёплае салодкае малако ў ласяняці сабралася ў роце сліна, і тая, якую не паспела пракаўтнуць, пацякла на ніжнюю губу...\n— Ці не естачкі ты хочаш? — лагодна запытаў ляснік. — Зараз знойдзем табе малачка, напоім, каб падужэў, — і адышоў да белай шафкі.\nАдчыніў дзверцы, узяў з палічкі збанок, трымаючы яго вялізнай рукою за горлачка, пакруціўся, нешта шукаючы, пасля ўзяў міску, наліў у яе малака і паднёс, даў ласяняці. Яно пачула знаёмы малочны пах (хоць ён быў не зусім такі, як у мамы-ласіхі), адразу ткнулася ў міску, ды так няўдала, што свежае, відаць, яшчэ нядаўна надоенае малака залілося ў ноздры, ад чаго прыйшлося некалькі разоў фыркнуць і апырскаць чалавека ды падлогу.\n— Ды ты не ўмееш яшчэ піць з місы... Ты яшчэ, брат, зусім нягеглы, — усё так жа лагодна сказаў ляснік, устаў і зноў падаўся да шафкі.\nУзяў там бутэльку і, нагінаючы, ільючы на стол, пачаў пераліваць у яе з міскі малако.\nЛасяня, шкадуючы, што так хутка прапаў ласунак, аблізала языком губы, бараду, адчуўшы, што і гэтае малако смачнае, з радасцю праглынула ўсё, што трапіла ў рот, яшчэ больш распаляючы голад.\nЛяснік хутка вярнуўся, несучы ў руках бутэльку з чырвонаю соскаю, даў яе, халодную, мяккую, і ласяня, скрывіўшыся ад непрыемнага гумавага паху, пацягнула і адчула, што малако налілося ў рот тонкім струменьчыкам. Ад радасці яно ледзь не захлынулася, памкнулася ўсхапіцца, але яго працяў боль у назе, і прыйшлося аціхнуць, перачакаць, калі стане лягчэй, тады ўжо смактаць далей, выцягваючы шыю і стараючыся не выпусціць слізкай соскі.\nІ ўжо смокчучы, яно бачыла, як з другой, адгароджанай палавіны хаты, адчыніўшы дзверы, зайшло двое заспаных босых дзяцей — худаваты, але высокі хлопчык гадоў сямі і поўненькая, у доўгай белай кашульцы, дзяўчынка гадоў пяці. Спачатку, тручы ручкамі вочы, яны з дзівам пазіралі на бацьку і на яго, а пасля ажывіліся, пайшлі сюды хутка-хутка — і ў іх адразу прапаў сон, шырока адплюшчыліся вочы і паадкрываліся роцікі.\n— Гэта другое цялятка? — запытала мякенькім, далікатным голасам дзяўчынка. — Дзе ты яго ўзяў?\nБацька нічога не адказваў, пасміхаўся.\n— Гэта не цялятка, — сказаў хлопчык, пакручваючы на голым вострым плечуку шлейку ад майкі. — Гэта маленькі лось. Так, татусь?\n— Так, дзеці, — сказаў ляснік. — І цяпер ён будзе жыць у нас, пакуль не вылечым яго.\n— Лёсь, лёсь! — прысеўшы каля ласяняці і гладзячы яго маленькаю ручкаю па спіне, гаварыла дзяўчынка, а пасля зайшла з другога боку і пацягнулася да бутэлькі... — Дай я, татусь...\nІ як той згадзіўся, узяла бутэльку і трымала яе абедзвюма ручкамі.\nЛасяня, з цікавасцю пазіраючы на маленькіх дзяцей, высмактала ўсё малако, нават доўга патрымала пустую соску, ад чаго тая засвістала, а пасля зліплася. Як забралі яе з рота, яно пацмокала языком, адчула, што зусім змарылася, што самі пачалі ліпнуцца вочы.\n...Ноччу — пасля таго як яго рану прыклалі падбелам, зноў напаілі і яно спала — прытрызнілася, што паблізу блукае маці, ціхенька падклікае яго — самотна мычыць.\nЯно прахапілася, прыслухалася — мыканне прапала. Толькі, здаецца, дзьмухнуў, адбіўся ад сцяны вецер. Як яно суцішылася, пачынала засынаць — зноў пачулася жалобнае мыканне.\nЛасяня напялася, абаперлася на пярэднія калені, каб стаць на заднія ногі, а пасля падняць ужо адну і другую пярэднія, але задняя не ўперлася, як у лесе, аб зямлю, а паехала, зарыпела капытом па падлозе. На нагу аб'ехала з плячэй старая фуфайка, і яно заблыталася ў ёй і ў падасланай, але ўжо збітай набок дзяружцы.\n— Ужо хвост падняло, га? — пачуўшы яго грукат, азваўся гаспадар, які ў майцы і ў трусах прыйшоў сюды са спальні і ўключыў святло, асляпіўшы зусім ласяня. — Ужо і сіла ест? Га? Гэта добра, але каб не нарабіла ты нам бяды, я адгараджу цябе, — і ён, прыпаднімаючы, прывалок перад сабою і паставіў наўскасяк высакаваты столік. — А заўтра, маё даражэнькае, я цябе ў дрывотню затарабаню. Там табе будзе воля... — пастаяў крыху, упёршыся грудзінай на столік, пагладзіў па спіне і, выключыўшы святло, пашлэпаў назад у спальню.\nПрайшло некалькі тыдняў.\nЛасяня акрыяла, падужэла, пачула, што ў яго залячылася рана — спачатку зацягнулася цвёрдаю, тоўстаю, бураю ад крыві нарасцю, а пасля гэтая нарасць пачала сушэць, свярбець і адлушчвацца ды абвісаць.\nУ падпаветцы — на ахапку сена — яно спала ноччу, а днём гуляла па двары, пазнаёмілася з усімі яго насельнікамі. Палюбіла шчыра гаспадара, добрага і спагадлівага чалавека, мірна ўжылося з таварыскім сабакам, са свавольнікам цялём, амаль равеснікам, з якім гойсала па двары; з катом, з курамі — драбнатой — яму было нецікава, і яно без ніякай злосці, толькі дзеля жарту не адганяла тых, а наўмысна бегала за імі, нясмелымі, пудкімі, бачачы, як яны баязліва ўцякаюць, і гаспадар, заўважыўшы гэта, у першы раз накрычаў, кажучы, што ката чорт не возьме, а вось курэй не трэба гэтак палохаць: яны і пер'е губляюць, і «адбіваюцца», не нясуцца. З вялікай — амаль з ласіху — каровай адразу ж, у першую хвіліну сустрэчы, ніякага сяброўства не выйшла: яно памкнулася да яе, да вымя, пачуўшы пах малака, але тая балюча трэснула задняю нагою, і яно, плачучы ад болю, больш не падышло да яе, як і тая ганарліва не звяртала ніякай увагі.\nНайбольш ласяня пасябравала з гаспадаровымі дзецьмі — з хлопчыкам і дзяўчынкаю. Яно не ведала, каго больш з іх любіла. Відаць, абаіх пароўну. З імі яно і дурэла, бегала па двары, брала з іхніх рук смачны хлеб, салодкія цукеркі і пернікі, ад іх яно атрымала смешную, нават дураслівую мянушку — Губаты.\nПрыдумаў гэта хлопчык. Усё дзівіўся, што ў яго, ласяняці, такая гарбатая морда, абвіслая верхняя губа, а пасля і выдумаў: «Губаты!» Падклікалі яго адным з цялём клічам: «Цяля-цяля!» — а мянушку вось далі такую.\nСпачатку называлі так дзеці, а пасля пачалі гэтак падклікаць і сталыя.\nУ адзін з апошніх летніх дзён, у яшчэ раннюю, сівую ад туману раніцу, да якой яго рана стала цвёрдай, зарубцавалася, ужо не трэскалася і не балела, толькі крышачку саднела, хоць так і не зарасла шэрсцю, чамусьці зрання прынёс яму вядро з пойлам не босы, яшчэ заспаны хлопчык, а сам гаспадар. Ён быў ужо ў аброшаных кірзавых ботах, старым пінжаку, на плечы якога начаплялася шмат лясной павуціны, і ўвесь ён пахнуў вільготнымі грыбамі.\nПрынёс па паўвядра пойла яму і цяляці, якое сёння чамусьці ўсё яшчэ не выводзілі ў поле і з якім яны дасюль елі з цабэрка свежую траву.\nХлопчык заўсёды стаўляў перад ім вядро, апускаў у яго руку, і Губаты, ловячы пальцы, хлябтаў смачнае цёплае пойла, а пасля ўжо языком вылізваў наліплае да дна салодкае цеста. Цяпер Губаты тыцнуўся ў вядро, шукаючы мяккіх пальчыкаў, абліў да вачэй морду і, нічога не абмацаўшы, не мог піць, толькі выплёхваў усё долу.\nЛяснік моўчкі пазіраў, але пальцаў сваіх не даваў і за такую марнату не крычаў. Стаяў і курыў зацяжкамі, моршчыўся. Быў ён сёння нейкі задумлівы, надта сур'ёзны.\nЯк цяля выпіла і вылізала сваю долю, ласяня абы-як гэтаксама апаражніла вядро, ляснік узяў з плота зматаны ланцуг, надзеў ашыйнік на цялячую шыю, адчыніў брамку і павёў яго з двара. У тыя разы, калі выводзіў цяля на пашу, зачыняў брамку перад самым носам Губатага, якому гэтаксама хацелася пайсці разам, не заставацца аднаму, а сёння чамусьці не паспяшаўся гэтага зрабіць, і Губаты — спачатку нясмела, як не верачы, што яму гэта можна, а пасля смялей — памкнуўся следам.\nЯны падаліся па выцэментаванай сцежцы ля хаты; ідучы, Губаты ўбачыў, што ў запацелае ад цяпла акно пазірае гаспадыня, глядзіць самотна і нават, здаецца, нечага жало-біцца — выцірае рогам белай хусцінкі вочы.\nЗа яшчэ адной брамкаю амаль адразу пачаўся бела-шэры брук, на якім Губаты ледзь не спатыкнуўся, не могучы ісці па камянях. За брукам ляжаў неабгароджаны вялізны — ад вуліцы да лесу — выган, амаль увесь ужо выгаралы ад сонца, рыжы, але мясцінамі, у лагчынках, яшчэ зеленаваты. Гаспадар прывёў іх да зелянейшай лапіны, па дарозе вырваўшы з зямлі калок, да якога, відаць, раней прывязвалі цяля.\nЯк гаспадар прыпыніўся, нагнуўся, пачаў забіваць каменем у дол сплясканы зверху калок, пятлёю надзеўшы яго на ланцуг, стала і ласяня, здзіўленае такім вялікім прасторам, над якім, здаецца, намнога пабольшала і блакітнае, з лёгкай парнасцю неба.\n— Ну што, Губаты? — кінуўшы вобзем камень, ляснік падняўся, атрапаў аб штаніны рукі, а пасля пагладзіў яго па спіне. — Стаў ты ўжо дужы, здаровенькі, то ідзі ў свой дом, так сказаць, і жыві, дзе ўсе твае сваяке жывуць... Бо цяперака, покуль ты яшчэ малое, табе добра ў нас, а скора будзе нядобра... Ідзі, покуль дзеці спяць... — сказаў так і падштурхнуў у зад. — Ідзі, звярок, мілы, да свайго, а пра нас забудзь... Так будзе табе ж лепей...\nГубаты адышоўся, пхнуў мызаю цяля — і яны, як штодня ў двары, імтанулі адсюль. Але хутка цяля, ірвануўшыся, стала: яго, напяўшыся, затрымаў ланцуг. Ляснік, які шлэпаў у ботах за імі, замахаў вялікімі рукамі — і Губаты, зусім не спалохаўшыся, а дурасліва і як дражнячыся, падскочыў, брыкнуў заднімі нагамі і гайцануў далей, імгненна п'янеючы ад вялікай прасторы, бегу, адчуваючы, як яму ўсяго гэтага дасюль не хапала.\nЗа выганам пачаўся малады лес, які знаёма запахнуў зеленню, смалой, расою, — і ў душы Губатага нешта як варухнулася, захацелася бегчы, і ён, ужо нічога не помнячы, не азіраючыся, мінуў маладняк і памчаў у глыб лесу. Стары сасоннік яшчэ болей завабіў нечым невядомым, родным, мілым, што ён адчуў такое вялікае шчасце, якое, здаецца, не толькі поўніла грудзі, але і ахмяліла зусім. Ён прабег яшчэ, тыцнуўся ў высокую траву і нечакана, зморшчыўшыся, спыніўся: гэта былі калючыя ажыны.\nГубаты хутка выблытаўся назад, адчуваючы, як гараць агнём падрапаныя ногі, прайшоў крыху, асцярожна дакрануўся мордай да высакаватага густога ядлоўцавага куста — і зноў хуценька адскочыў, адчуваючы, што запякла наколатая далікатная мыза. Ап'яненне воляй прайшло, і ён адчуў, што шмат чаго тут не ведае, а вось леснікоў двор знае ўжо да драбніц, адчуў, што і лес сустрэў яго непрыхільна. Падаўся далей паволі, баючыся, каб зноў не наткнуцца на што калючае.\nІ тут ён пачуў, што яго жаласна кліча хлопчык: «Губаты, дзе ты, Губаты?» — а гэтаксама тоненька, як камар, плача дзяўчынка: ён зразумеў, што далёка адбегся, пакінуў адных сваіх сяброў. Падумаў так і затрусіў назад.\nВыскачыўшы з лесу, згледзеў, што ляснік трымае на руках і спрабуе несці дамоў дзяўчынку, якая вырываецца і румзае.\n— Губаты, Губаты! — радасна закрычаў хлопчык — босы, у кароткіх трусіках ды майцы, — а пасля хутка-хутка пабег насустрач.\nУбачыўшы гэта, ляснік апусціў на зямлю дзяўчынку ў кароценькай кашульцы, босую, і яна гэтаксама падалася сюды за хлопчыкам, крышку смешна віхляючы нібы крываватымі ножкамі. Бегла і нешта радасна крычала.\nЯны сутыкнуліся з хлопчыкам і пакаціліся долу (Губаты падаў першы, каб не пакалечыць малога); хлопчык хутка ўсхапіўся, абняў за шыю, прытуліўся, шэпчучы: «Губаты мой! Губаценькі!» Падбегла, гопнулася на яго дзяўчынка, гэтаксама абхапіла шыю мякенькімі маленькімі ручкамі, а пасля і прытулілася поўненькаю шчочкаю — і Губаты не вытрымаў, заплакаў, што ў яго такія верныя, мілыя маленькія сябры...\n— Ты маніў нам... — папракнуў хлопчык бацьку, калі той паволі падышоў. — Губаты не ўцёк сам, а ты яго выпусціў. Як выпусціў бусла, зайчыкаў, дзікіх парасят... Але Губатага мы не адпусцім, ён будзе жыць у нас... Я яго буду карміць...\n— І я буду кальміць... — паўтарыла за ім дзяўчынка, гэтаксама з папрокам пазіраючы на маўклівага, як вінаватага, бацьку сваімі вялікімі вачамі, поўнымі слёз. — Ты нядоблі, татусь...\n— Добра вы робіце, дзеці, і нядобра... — зморшчыўся, нарэшце азваўся ён. — Хораша і люба, што гледзіцё так Губатага, але блага, што трымаеце. Ён звер і павінен жыць у лесе. Там яго дом... Пасцель, яда, воля... Цяжка бывае дзікаму зверу, калі яго залішне прыручаць людзі... Гора бывае, бяда... Я ж ведаю... і,.\nГубаты, нічога не баючыся, падхапіўся, гарцануў і пабег да яшчэ аднаго сябрука — да цяляці. За ім, не слухаючы, а можа, зусім не разумеючы сталых, сур'ёзных бацькавых слоў, памчаліся і шчаслівыя дзеці.\nГубаты — так ужо выйшла — застаўся ў лесніковай гаспадарцы. Летам і ранняй восенню ненавязаны пасвіўся з цялём на выгане, бегаў у лес паласавацца лісцем і карою, прывык да вёскі, да машын, людзей, аббегаў усе наваколіцы, і да яго прывыклі надта дзеці. Начаваў у падпаветцы.\nНа зіму яго паставілі ў невялікую загарадку ў хляве, да якога ён доўга не мог прывыкнуць: неяк муляла суседства з каровай і свіннямі. Тыя не хацелі падружыцца з ім — надта ж палахліва свінні рохкалі і пудзіліся яго, — цяжка было пераносіць пах гною і цеснату ў маленькай загарадцы, усё ж у душы яму хацелася волі, прастору, бегатні, чаго яму даводзілася мець вельмі рэдка і не памногу, толькі тады, калі выганялі паіць яго з каровай і цялём да абмерзлай лёдам студні.\nЗа зіму ён зусім змяніўся — выцягнуўся, пастрайнеў і памацнеў у нагах, ударам капытоў мог ужо адбіваць жэрдкі, падаўжэў у спіне ды пацяжэў, аброс густой, доўгай, амаль чорнай поўсцю, адчуў неспакойны сверб у галаве вышэй ілба — там, няйначай, раслі, касцянелі рогі.\nВясною, калі спала талая вада, патужэла вільготная халодная зямля і пачала ядрана пахнуць яшчэ нябачная маладая лістота, Губаты засумаваў, не мог больш стаяць у паменшанай ад гною загарадцы, многа есці, спаць ці паціху хадзіць па двары, як хадзілі цяжкая, сытая, палінялая карова і падрослы, пазласнелы і не такі ўжо сябрук бычок-выхваляка, а яго зноў, але мацней, як восенню, завабілі воля, прастор, лес. Ён, падрослы, не так ужо цягнуўся дурэць з дзецьмі, і тыя за зіму неяк да яго пахаладзелі, пачалі баяцца яго штуршкоў, ад якіх яны адляталі, як снапы.\nІ ён, калі апынуўся на двары, нервова хадзіў па ім, цёрся ля высокага плота, пакідаючы на стрэмках пабурэлую ўжо поўсць, а аднойчы пад'юшчыла гэтая самота, жаданне волі — і ён разагнаўся, стукнуўшыся галёнкай, перагойснуў загарод і радасна пабег па знаёмым выгане ў лес.\n...Ляснік, як сонца паднялося над хатай, разліло маладое цяпло на сінім небе, уехаў у двор з калясьмі, увайшоў сюды, у хлеў, пагладзіў Губатага, якому надакучыла стаяць аднаму ў загарадцы, па шыі, а пасля амаль нячутна завязаў на яе пастронак [Пастронак — тут: частка збруі, якая выкарыстоўваецца пры запраганні каня ў плуг] і за яго, адчыніўшы перакошаныя варотцы, вывеў з пустога хлява на двор, прывязаў да калёс. Ён тыцнуўся да воза, панюхаў сена, галінкі з альховым і лазовым лісцем, шчыпнуў, але з неспакоем адчуў, што гаспадар сёння задумаў з ім нешта дасюль яшчэ не вядомае.\nДа воза падышлі гаспадыня, дзеці, моўчкі пазіралі на іх.\nГаспадар гэтаксама моўчкі сеў на воз, пацягнуў за лейцы — і маленькі рудаваты конік з белаватымі нагамі крануўся. Пастронак нацягнуўся — і павалок за сабою. Губаты, непакоячыся, але не адчуваючы яшчэ ніякага страху, нехаця падаўся, здзіўляючыся, куды яго вядуць: спяшаўся за калясьмі і не мог азірнуцца, убачыць, што гаспадыня з дзецьмі выйшлі на вуліцу і развітальна махаюць рукамі...\nУ лесе ляснік прыпыніўся, неяк крадучыся, падышоў, прылашчыў, даючы ўзяты з кішэні выкачаны ў махорку акраец хлеба, і нечакана накінуў яму на галаву мех. Ён спачатку спалохаўся неспадзяванай цемнаты, чакаючы раптоўнага ўдару па галаве, затрапятаўся, ірвануўся, але пастронак пераціснуў горла, і ён ледзь не задыхнуўся.\n— Не бойся, Губаты, — заспакоіў яго ляснік. — Ніц благога я табе не зраблю... — зноў паехаў, прымусіўшы яго бегчы ўслед.\nЕхалі яны так доўга. І па мяккай, і па тупкай, з карэннямі дарозе, у адным месцы перамінулі мост — Губаты там вельмі насцярожыўся, ішоў баязліва — пасля яшчэ многа, можа, гадзіны са тры, падаваліся то ўлева, то ўправа, затым паехалі лесам, па сухім імху і верасе, што Губаты некалькі разоў спатыкаўся аб пні і ў вырытых, мусіць, дзікамі ямінках.\nНарэшце ляснік прыпыніўся, падышоў да яго, зняў мех, ад якога ўвапрэлі галава і карак, адвязаў пастронак. Губаты паварочаў мызай, зафыркаў і адышоўся. Ляснік у гэты час махнуў вяроўчынай: уцякай, маўляў, вось твой дом, у якім ты цяпер павінен жыць!\nГубаты не спалохаўся гэтага ўзмаху, ведаючы, што гаспадар ніколі яго не біў, але яшчэ далей адышоўся, адчуваючы нядобрую перамену да сябе, стаў і пачаў глядзець, што ж будзе далей, убачыў, што чалавек зноў садзіцца на воз і ад'язджае. Ён памкнуўся следам, не хочучы заставацца тут, у незнаёмым лесе, адзін, але мужчына спыніўся, нагнуўся, падняў тоўстую, з аблезлай карой галіну і запусціў у яго.\n— Пайшоў! — закрычаў ён, а пасля — ужо ціха сказаў сабе: — Пайшоў, родны... Цяпер не прападзеш. Гэта летась, як быў малы, і я шкадаваў разам з дзецьмі, баяўся, што не ўцалееш... Каб ты не прыбег, я наўмысля выпусціў не за нашымі Янковічамі, а прывёз сюды, у Налібоцкую пушчу... Жыві тут сабе на здароўе... У нас табе не жыццё... І нам клопату з табою...\nГубаты, пакрыўдзіўшыся, больш не памкнуўся наўздагон, адстаў, адвярнуўся і паціху пакрочыў па чужым, ціхім, зусім далёкім ад вёсак лесе, чуючы, як аддаляецца ляскат колаў. Але ён наўмысна, не ўслухоўваючыся, ішоў, куды вялі ногі.\n...Ужо к вечару ён, не раз пад'еўшы і напіўшыся ў невялікай лужынцы зеленаватай нясмачнай вады, спалохаўшы зайца, сямейку цецерукоў, найшоў на лася.\nТой, высокі, буры, рагаты, стаяў уперадзе і, падняўшы галаву, чакаў яго, а пасля злосна зафыркаў, грабянуў стройнаю дужаю нагою зямлю. Губаты і спалохаўся, і радасна памкнуўся да свайго ляснога аднакрэвіча, але той, моцна раздзімаючы ноздры, грозна насупіўся, апусціў рагатую галаву, а пасля, бачачы, што аднаго яго пагрознага выгляду мала, подбегам падаўся насустрач. Губаты ледзь паспеў адскочыцца, ухіліцца ад вострых цвёрдых рагоў, зразумеўшы, што ён тут чужы, лішні, замінае, бо той — хоць у лесе ўсяго шмат і ўсім любога хопіць — гэтаксама хоча мець тут нязводны харч, быць гаспадаром удалай мясціны... Таму вось так не хочуць, каб яшчэ быў і ён, адганяюць, каб блукаў недзе падалёку, у горшых мясцінах...\nГубаты мусіў уцячы з багатага на лісце і траву глухога кутка, вярнуцца ў той лес, куды яго прывёў ляснік, думаючы, што трэба ўсё яшчэ шукаць і сабе лепшага прытулку. Нервова патаптаўся, здзіўляючыся і абураючыся, што яго тут так непрыхільна сустрэлі, а пасля зашыўся ў густую папараць і лёг, спрабуючы заснуць. Але не мог. Спачатку здавалася, што вельмі мулка ляжаць, ён шмат круціўся, поўзаў, выбіраючы мякчэйшае месца, пасля стала холадна, стыла ад зямлі, што ў яго збеглася, пакрылася буйнымі зярняткамі скура. А з густою, як ад накрытага на лес вялізнага гаршка, цемнатою прыйшоў страх — сполах ад адзіноты, ад савінага прарэзлівага крыку, — і ён засумаваў па цёплым хляве, па маленькай загарадцы, якія яшчэ ўчора патаемна недалюбліваў, а цяпер так помніў, шкадаваў, хацеў зноў трапіць туды.\nЯму не цярпелася ўскочыць і пабегчы туды, да людзей, і калі гэтая думка, ад якой аж зашумела ў галаве і нечым гарачым аблілося сэрца, ледзь не падняла на ногі, нечакана прыйшла другая, цвярозая, халодная, ад якой адліла кроў ад галавы і сэрца: падумалася, што можна не знайсці туды дарогі — самае важнае — там ён зусім не патрэбны...\nПрывыкаючы да лесу, кожны міг шукаючы ў ім сабе сябра, але ўсё яшчэ пастаянна ратуючыся бегам ад таго бурага і ад другіх вялікіх аднакрэвічаў, толькі маладой смеласцю ўрываючы ў іхніх кутках крыху лісця і травы, Губаты пачаў жыць у пушчы.\nЁн стаў пакрысе дзічэць. Можа, і зусім здзічэў бы, вырас у дужага вялікага лася, заваяваў бы пакрысе сабе добрае для харчу, сну, гулянак месца, меў бы сярод ласёў славу, калі б не людзі.\nГубаты не мог яшчэ зусім ад іх адвыкнуць. Аднойчы, як пачуў неспадзявана далёкія людскія галасы, ён, усхваляваны, радасны, нават адурнелы ад шчасця, пабег да іх на злом галавы праз стары лес. Знайшоў, убачыўшы некалькі жанчын у гумавых ботах, з клункамі і граблямі. Чакаючы смачнага хлеба і аж пускаючы слінкі, кінуўся да іх, падбрыкваючы ад радасці, але яны, пачуўшы яго тупат, азірнуліся, нарабілі дзікага піску і сыпанулі хто куды. І як ён ні стараўся дагнаць якую кабету, прылашчыцца, усе ад яго ўцякалі, нема крычалі, азіраючыся (твары іх аж пасінелі ад страху), а пасля, асмеліўшыся, сабраліся разам, схаваліся за тоўстую хвою, злосна махалі на яго граблямі, кідалі галлё, зямлю...\n...Гэтых двух маладжавых мужчын — высокага, чарнявага, гарбаносага на шырокім загарэлым твары, і маларослага, рыжаватага, дробненькага, у гумавых высокіх ботах і фуфайках, — яны ішлі не па блізкай, тупкай пасля дажджу дарозе, а ціха, зладзеявата азіраючыся, падаліся лесам — Губаты ўбачыў першы. Ён стаяў у яшчэ макраватым, парным алешніку і скуб лісце. Як лавіў ротам галінку і цягнуў да сябе, заплюшчваўся: дрэва траслося і абкідвала густымі кроплямі, ад якіх у яго была ўжо вільготная спіна. Убачыўшы мужчын, што неслі ў апушчаных руках стрэльбы, паскі ад якіх амаль цягнуліся па зямлі, чапляліся за кусцікі, ён ужо не думаў выбягаць насустрач, але і не збіраўся ўцякаць. Паразважаў: няхай ідуць сабе на здароўе, куды ім трэба.\n— Гавораць, што недзе во тут ходзіць той падлетак, ідзе да людзей, — сказаў высокі.\n— Страшнавата неяк, халера... — дрыготкім голасам прамовіў маларослы. — Закон жа ест строгі!\n— Бо ідзеш так у першы раз... — хіхікнуў высокі, змахваючы вольнаю рукою з твару мокрае павуцінне і паднімаючы вышэй стрэльбу. — Але паўплятаеш на поўную губу раз-другі дармавога смачнага мяса — і варанага, і паранага, і катлетак, і шметак, — то асмелішся, яшчэ панясешся ў лес. Стой! — Ён раптам стаў, як укамянеў, схапіў за плячо спадарожніка. — Дальбуг, вунь ён стаіць...\n— Дзе? — усхвалявана пытаў той, плюшчыў маленькія вочкі.\n— Па кубельцу, брат, будзя... — прашаптаў высокі, ціха здымаючы з плечука сумку і апускаючы яе долу. — Так што не лгалі людзі, бачылі-такі...\nГубаты ўсё стаяў і пазіраў, здзіўляючыся, што самі нарэшце ідуць да яго людзі, углядаюцца; ён пачуў пагрозлівы парахавы пах са ствалоў, але не збаяўся, помніў, што яшчэ чуйней пахла і леснікова стрэльба, якая ніколі не зрабіла яму нічога благога.\n— Э-э, стралок! — грэбліва прашаптаў высокі мужчына меншаму. — Ды ў цябе рукі калоцяцца і губы дрыжаць, як у зайца... То я пальну... Калі не ўкладу, то ты тады бі... — і паволі, стараючыся не шумець, не рабіць лішніх рухаў, сцяў поўныя вусны, што яны пасінелі, прыціснуў прыклад да плечука, прыплюшчыў левае вока, паварочваючыся сам і ведучы ў яго бок ствалом.\nГубаты дажаваў лісце, губляючы долу зялёную сліну, хацеў падацца адгэтуль і толькі сабраўся адводзіць галаву, як на міг пачуў, што нешта моцна ляснула, а пасля асляпіла, зваліла з ног, і больш ужо ён нічога не мог уцяміць: яго ахутала глухая цемната...\nТэкст падаецца паводле выдання: Лазарук, М.А. Беларуская літаратура: вучэб. дапам. для 8-га кл. устаноў агульнай сярэдняй адукацыі з беларус. і рус. мовамі навучання / М.А.Лазарук, В.І.Русілка, І.М.Слесарава. – Мінск: Нац. ін-т адукацыі, 2011. - с. 175-190


“Жывая бібліятэка” – гэта сацыяльная гульня. Яе мэта заключаецца ў тым, каб навучыць размаўляць і разумець адзін аднаго. Асаблівасцю з’яўляецца тое, што кнігі ў “Жывой бібліятэцы” – гэта жывыя людзі, а чытанне – гэта размова. “Жывыя кнігі” – гэта людзі, якія гатовыя падзяліцца са сваімі “чытачамі” сваёй асабістай гісторыяй, вопытам і ведамі, а таксама шчыра адказаць на пытанні чытачоў.\nПершая сустрэча ў “Жывой бібліятэцы” адбылася падчас Адвэнту, а першая кніга, прапанаваная для чытання – “Сям’я – крыніца веры і любові”. У ролі “жывых кніг” выступілі матулі, якія распавядалі пра выхаванне веры і любові ў сваіх сем’ях.\n“Папы очень важные, все многоэтажные” – назва другой кнігі, у ролі якой выступіў тата як актыўны ўдзельнік у выхаванні дзяцей. Ва ўступе, перад чытаннем “Жывой кнігі”, дзеці разважалі і адказвалі на пытанні: “Чым для Вас з’яўляецца дом? Якая роля таты ў сям’і? Ці можна назваць тату “шматпавярховым домам” і чаму?”. У час размовы “чытачы” даведаліся пра цікавае захапленне “Жывой кнігі” – рыбалку і пра яе асаблівасці. Кожны прысутны мог задаць пытанні, якія цікавілі, а таксама атрымаць пэўныя веды пра рыбалоўства і не толькі…\nУ гэты дзень у “Жывой Бібліятэцы” гучала размова таты і дзіцяці, панавала ўзаемная павага старэйшых і малодшых, бо кожная старонка кнігі была змястоўнай і цікавай.\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « У Смаргоні адбыўся трэці тур моладзевага праекта «Бітва мікрараёнаў» — спартыўны На рэкалекцыях РДС у Мінску моладзь разважала над рознымі відамі голаду і спосабамі яго насычэння »


08 ліпень 2019, 19:49\nАўтамабільная аварыя, у якой загінулі пяць чалавек, у тым ліку трое малых дзяцей, адбылася каля Белаазёрску ўдзень 7 ліпеня. Бездарожнік «Мэрсэдэс», у якім ехалі сямёра дарослых і трое дзяцей, зваліўся ў канал. Выжылі толькі тыя, хто змог сам выплысьці з аўтамабіля, які затануў на чатырохмэтровай глыбіні.\nЦырымоніі разьвітаньня з ахвярамі аварыі пачаліся ўвечары 8 ліпеня па ўсім горадзе. З Ірынай Бярнацкай і яе 9-гадовай дачкой, якія ў момант аварыі сядзелі побач з кіроўцам і не змаглі выбрацца з машыны, людзі разьвітваліся ў будынку 3-й школы. Прыкладна сотня чалавек чакала пачатку цырымоніі каля гадзіны.\nСваякі і знаёмыя загінулай Ірыны Бярнацкай і яе дачкі\nКаля школы, дзе разьвітваліся з Ірыный Бярнацкай і яе дачкой\nПрадавачкі з крамы насупраць школы\nТруна Ірыны Бярнацкай\nЯшчэ з двума дзецьмі, 9-гадовым хлопчыкам і 4-гадовай дзяўчынкай, разьвітваліся дома, на вуліцы Леніна. Туды прыйшлі некалькі соцень чалавек.\nКаля дома, дзе разьвітваліся зь дзецьмі\nРазьвітальная імша заплянаваная на 13 гадзін аўторка.\nАкрамя траіх дзяцей і Ірыны, у аварыі загінуў 21-гадовы Павал, які быў на апошнім шэрагу. Ён ня змог выбрацца праз багажнік.\nАварыя стала сапраўдным шокам для 12-тысячнага Белаазёрску. Жыхары гораду абмяркоўваюць падрабязнасьці здарэньня.\nКіроўца аўтамабіля, Андрэй Букраба, узяты пад варту. Адразу пасьля здарэньня ў яго ў крыві знайшлі 1,4 праміле алькаголю. Яму ўжо прад’явілі абвінавачаньні. 31-гадоваму жыхару Белаазёрску пагражае да 10 гадоў пазбаўленьня волі.


21 красавік 2017, 09:00\nДля рэалізацыі праекту трэба 15 тысяч рублёў. За 12 рублёў можна замовіць запрашэньне на канцэрт-прэм’еру, за большыя сумы прапануюцца дадатковыя бонусы, як то «маўклівыя кнігі» (нататнікі з выявамі паэтаў ды цытатамі зь іхных твораў), сьвітшоты, паездка на хутар у Вайцюшкі, індывідуальныя курсы вакалу ад Сяргея Доўгушава і нават прыватныя канцэрты ўдзельнікаў праекту.\n«Мы не дамо сьцерці з народнай памяці творы і твары беларускіх паэтаў Расстралянага Адраджэньня, — кажа аб праекце ягоны кіраўнік Сяргей Будкін. — З дапамогай нашага праекту мы хочам сказаць, што хоць аўтары і расстраляныя, іх творчую спадчыну зьнішчыць немагчыма. Мы аддаём даніну павагі паэтам і ўключаем іхную творчасьць у сучасны культурны кантэкст: іх вершы праз стагодзьдзе пасьля напісаньня стануць песьнямі. І каб усё атрымалася прыгожа і якасна, мы заклікаем падтрымаць праект кожнага, каму неабыякавая гэтая тэма».\nУ музычнай частцы праекту плянуецца запісаць 12 песень 12 выканаўцаў. Вядома, што гурт Naka напіша музыку на адзін з твораў Валерыя Маракова, рэпэр Angst — на Зяму Піваварава, TonqiXod узяў Тодара Кляшторнага, Pomidor/off — Майсея Кульбака. У праекце таксама бяруць удзел Лявон Вольскі, Зьміцер Вайцюшкевіч, Сьвятлана Бень, Кацярына Ваданосава, гурты Akute, Dzieciuki, Re1ikt і Vuraj. Акрамя таго, на восень заплянавана 12 адкрытых лекцыяў з удзелам знаўцаў творчасьці і жыцьця забітых у «чорную ноч» і музыкаў, якія выканаюць песьні на словы расстраляных.\nПаралельна з гэтым праектам Tuzin.fm працягвае ладзіць чарговы, ужо чацьвёрты конкурс маладых выканаўцаў «Засьпявай». Заявы на ўдзел у ім прымаюцца да 1 траўня, у склад журы ўвайшлі Сяргей Доўгушаў (Vuraj), Зьміцер Літвіновіч (Diamos Roll), Віталь Рыжкоў (Angst) і Алег Хаменка («Палац»).\nУ «чорную ноч» з 29 на 30 кастрычніка 1937 году ў менскай унутранай турме НКВД («амэрыканцы») было расстраляна больш за 100 прадстаўнікоў беларускай культурнай эліты, у іх ліку 22 пісьменьнікі. Гэта быў адзін зь пікавых эпізодаў сталінскіх рэпрэсіяў, толькі з сакавіка 1937-га па травень 1938 году ў Беларусі было рэпрэсавана каля 100 тысяч чалавек.


Тыпавы закон аб электронных камунікацыях для Усходніх краін-партнёраў - EU4Digital\nДата: September 2021\nТыпавы закон аб электронных камунікацыях быў падрыхтаваны праектам EU4Digital сумесна з Сеткай рэгулятараў электронных камунікацый Усходняга партнёрства (EaPeReg). Ён спрыяе ўмацаванню незалежнасці нацыянальных рэгулятыўных органаў (НРО) ва Усходніх краінах-партнёрах.\nДаклад з’яўляецца яго працягам і дазваляе запоўніць выяўленыя прабелы ў заканадаўстве, а таксама змяшчае адпаведныя рэкамендацыі, якія былі выкладзеныя ў Аналітычным дакладзе аб незалежнасці нацыянальных рэгулятыўных органаў ва Усходніх краінах-партнёрах.\nАцэнка прабелаў ажыццяўляецца ў адпаведнасці з крытэрыямі, пералічанымі ў Метадалогіі ацэнкі незалежнасці нацыянальных рэгулятыўных органаў у галіне электронных камунікацый для краін Усходняга партнёрства.\nПрапанаваны законапраект змяшчае агульныя спасылкі на артыкулы і павінен быць прывязаны да наяўнага дзяржаўнага заканадаўства, а таксама адаптаваны да прававой сістэмы. Гэты тыпавы закон уключае ў сябе ўсе неабходныя і гатовыя да транспанавання нормы, якія забяспечаць адпаведнасць патрабаванням Еўрапейскага саюза.


30 студзень 2012, 18:34\nІснуюць сур'ёзныя сумневы ў вінаватасьці асуджаных за тэракт у менскім мэтро – заявіў 30 студзеня ў Страсбуры новы старшыня ПАРЭ Жан-Клёд Міньён.\nІснуюць «сур'ёзныя сумневы» ў вінаватасьці Дзьмітрыя Канавалава і Ўладзіслава Кавалёва, прысуджаных да вышэйшай меры пакараньня за зьдзяйсьненьне тэракту ў менскім мэтро ў красавіку 2011 года, – сказаў сёньня нядаўна абраны старшыня Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы (ПАРЭ) Жан-Клёд Міньён, – перадае агенцтва ИТАР-ТАСС. Эўрапейскі палітык накіраваў уладам Беларусі афіцыйны ліст з просьбай захаваць ім жыцьцё.\n«Асамблея выступае супраць сьмяротнага пакараньня як такога пры любых абставінах, – нагадаў Міньён. – Разам з тым у выпадку з Канавалавым і Кавалёвым у мяне ёсьць сур'ёзныя сумневы ў вінаватасьці гэтых двух маладых людзей у зьдзяйсьненьні жахлівага тэракту ў менскім мэтро».\n«Існуюць відавочныя прыкметы таго, што прызнаньні, на падставе якіх Канавалаў і Кавалёў былі асуджаныя, былі атрыманыя пад катаваньнямі», – лічыць вядомы францускі дэпутат. На яго думку, у справе таксама адсутнічаюць «якія-небудзь сур'ёзныя доказы». Такім чынам, працягнуў Міньён, «пакараньне гэтых маладых людзей будзе асабліва абуральным парушэньнем прынцыпаў справядлівасьці і правоў чалавека».\nВярхоўны суд Беларусі прысудзіў Зьмітра Канавалава і Ўладзіслава Кавалёва да выключнай меры пакараньня – расстрэлу. На думку кампэтэнтных органаў Беларусі менавіта яны зьдзейсьнілі тэракт у менскім мэтро, у выніку якога загінулі 15 і атрымалі раненьні больш за 300 чалавек.


міграцыя - Цэнтр новых ідэй\n(Не)званые гости. Что происходит на западной границе Беларуси\nНовый выпуск «Пульса Ленина-19» разбирается в миграционной ситуации на наших западных границах, и стоит ли она своего шума.\nДзяржаўныя стыпендыі, мэтанакіраванае вяртанне таленавітай моладзі і рэформы ў краіне – мусіць быць толькі так, калі мы не хочам застацца без мазгоў.\nБеларускія дыяспары: як і навошта з імі супрацоўнічаць?\nМігранты – гэта не безадказныя дэзерціры, а патэнцыйная крыніца сусветнага досведу.\nCuba libre, пенсійны ўзрост і беларускі дзень святога Патрыка\nГлеб выляцеў у ЗША, таму па скайпе далучылася Марыя Русак са Швецыі. У новым падкасце – рэакцыя на тэракты ў Бельгіі, прамая дэмакратыя па-беларуску (прэзідэнт пачуў народ), перамены на Кубе і Дзень Волі.\nАнтон Раднянкоў,Іван Шыла,Марыя Русак


19 ліпень 2021, 20:28\nДзяржаўны сакратар ЗША Энтані Блінкен сустракаецца са Сьвятланай Ціханоўскай у Дзяржаўным дэпартамэнце\nСёньня ў Вашынгтоне Сьвятлана Ціханоўская правяла перамовы зь дзяржаўным сакратаром ЗША Энтані Блінкенам, намесьнікам дзяржсакратара Вікторыяй Нуланд і дарадцам Дзярждэпартамэнту ЗША Дэрэкам Шоле.\nУдзельнікі сустрэчы абмеркавалі захоп самалёта Ryanair, напад на грамадзянскую супольнасьць і незалежныя мэдыя ў Беларусі, арганізаваную рэжымам міграцыю ў Літву як спробу помсьціць Эўразьвязу. Беларуская лідэрка высока адзначыла дапамогу амэрыканскай амбасадаркі ў Беларусі Джулі Фішэр.\nНа сустрэчы Сьвятлана Ціханоўская заклікала ЗША:\nПрыняць пакет неадкладнай дапамогі для беларускіх незалежных СМІ, Youtube-праектаў, тэлеграм-каналаў, журналісцкіх расьсьледаваньняў. Пашырыць дапамогу грамадзянскай супольнасьці, рэпрэсаваным і прыватнаму бізнэсу ў Беларусі, палітвязьням і іх сем'ям. Павялічыць колькасьць стыпэндыяльных праграмаў для падтрымкі студэнтаў і дасьледнікаў.\nДаць сыгнал Расеі, што падпісаныя кантракты і пагадненьні з рэжымам ня будуць прызнаныя юрыдычна і анулююцца: «Расея можа адыгрываць канструктыўную ролю ў вырашэньні крызісу ў Беларусі — пасярэдніцтвам у дыялёгу і ўдзелам у канфэрэнцыі аб Беларусі — тады Лукашэнка ня будзе ставіць пад пытаньне сувэрэнітэт Беларусі і бясьпеку цэлага рэгіёну».\nУзмацніць разам з партнэрамі палітычны і эканамічны ціск на рэжым. Прыпыненьне кантрактаў з рэжымам і санкцыі — эфэктыўны інструмэнт, але важна не дапускаць магчымасьцяў для іх абыходу і сынхранізаваць дзеяньні з ЭЗ, Вялікай Брытаніяй і Канадай;\nАказаць дыпляматычную падтрымку беларускім дэмакратычным сілам у іншых краінах;\nПрыняць актыўны ўдзел у арганізацыі і правядзеньні канфэрэнцыі высокага ўзроўню ў справе разьвязаньня крызісу ў Беларусі.\nДзяржаўны сакратар прыняў Ціханоўскую ў прыёмнай залі Дзяржаўнага дэпартамэнту, сустрэча доўжылася гадзіну. Блінкен сказаў, што ён у пастаянным кантакце зь Белым домам і прэзыдэнтам Джо Байдэнам — і яны абмяркоўваюць беларускае пытаньне.


Навіны за 5 сакавіка 2019\n05.03.2019 #FLOWERPOWER: серыя альтэрнатыўных паштовак да 8 сакавіка\nПраваабарончы цэнтр "Вясна" выпусціў серыю альтэрнатыўных паштовак да 8 сакавіка. Бо гістарычна гэты дзень – не проста "жаночы дзень", а дзень салідарнасці жанчын у барацьбе за роўныя правы і магчымасці.\n05.03.2019 Блог Алеся Бяляцкага: V. “Грозны – цэнтр міру!” Мянялы і Грозны-сіці\nПятая частка блогу Алеся Бяляцкага пра паездку ў Грозны на суд да кіраўніка чачэнскага аддзялення ПЦ "Мемарыяла" Аюба Ціціева.\n05.03.2019 "Разбуральніцы легенд": лекцыя, гульня і паштоўкі ў дадатак да 8 сакавіка\nНа мінскай пляцоўцы "Тэрыторыя Правоў" Валанцёрская служба "Вясны" правядзе інтэрактыўную лекцыю "8 сакавіка. Разбуральніцы легенд". Запрошаныя эксперткі раскажуць пра гісторыю дня 8 сакавіка і ўніверсальнасць правоў чалавека.\n05.03.2019 Праваабарончая праграма "Вясна" на Беларускім Радыё Рацыя\n“Падзея”: З 26 лютага па 1 сакавіка ў Брусэлі прайшоў 7-ы Сусветны кангрэс супраць смяротнага пакарання. На Кангрэсе, паміж іншага, не раз прагучала пра тое, што Беларусь – апошняя еўрапейская краіна, у якой дагэтуль існуе смяротнае пакаранне.\n05.03.2019 Судовыя выканаўцы арыштавалі кватэру Фядыніча і аўто Комліка\n05.03.2019 Заява ГА "БАЖ" і Беларускага ПЭН-цэнтра з нагоды прысуду Марыне Золатавай\nГА “БАЖ” і Беларускі ПЭН-цэнтр заклікаюць улады Беларусі неадкладна спыніць умяшальніцтва дзяржаўных органаў у працу журналістаў і недзяржаўных СМІ, а таксама прыняць меры для адмены прысуду Марыны Золатавай і вызваліць яе ад крымінальнай адказнасці.\n05.03.2019 1500 долараў штрафу берасцейскім журналістам-фрылансерам\n05.03.2019 Шэсць чалавек пакараныя за акцыю на Кастрычніцкай плошчы, двое чакаюць суда\nСума штрафаў удзельнікам акцыі пратэсту на Кастрычнікай плошчы па стане на 4 сакавіка склала 4 462 рублі, альбо 2125 даляраў. Павел Севярынец атрымаў 10 сутак арышту.


5 Вынікі ў Пакістан\nАбяднаныя Арабскія Эміраты Дубай Пакістан Лахоры September 2018\nХТО МЫ Scafa, школа Дубая кулінарных і аздабленне Мастацтва з'яўляецца кулінарным мастацтвам навучальнай установы з поўнымі спектрам паслуг, прапаноўваючы поўны спектр кулінарных мастацтваў courses.We мае адукацыйныя праграмы на поўны працоўны дзень для студэнтаў, якія імкнуцца стаць прафесійным chefs.Under ўмелага кіраўніцтвам нашых інструктараў, студэнты будуць вывучаць практычныя навыкі, якія стануць другой натурай. З сусветным класам навучаннем кулінарнага мастацтв… [+] а, студэнты Scafa вывучаюць навыкі, неабходныя ім і атрымаць міжнародныя кваліфікацыі дыплома, каб атрымаць магчымасць кар'ернага росту ў высокіх тэмпах росту харчовай прамысловасці ў Дубаі, ААЭ і на міжнародным узроўні. У Scafa наша місія складаецца ў тым, каб забяспечыць найбольшы поспех магчымым для нашых студэнтаў у старце сваёй кар'еры ў якасці кулінарных прафесіяналаў. Кожны аспект Scafa пастаянна аптымізуецца для гэтай мэты - ад калібра нашага поўнага часу і запрошаных выкладчыкаў, змест нашых праграм, абсталявання нашых студэнтаў будуюць свой вопыт на, для арганізацый, якія прапануюць нашы студэнт працу. У кожным з гэтых нашай мэты кіруецца пытанне «Ці гэта служыць будучы поспех нашых студэнтаў?». Для дасягнення гэтай мэты мы возьмем сучасны падыход да кулінарнага мастацтва і, такім чынам, да нашага вучэння. Нашы студэнты вывучаюць традыцыйныя навыкі, але таксама ўзброены навыкамі, якія спрыяюць творчасці і дазваляюць інавацыі, якія выходзяць за рамкі традыцыі. Гэта тое, што мы бачым, як вялікую падзею ў кулінарным свеце за апошнія некалькі дзесяцігоддзяў, і гэта з'явы, якія мы вучым нашых студэнтаў, каб быць часткай. Для таго, каб паставіць гэта вызначыць і рэкрутаваць выбітных інструктараў з усяго свету, якія затым атрымліваюць працу вучыць таму, што мы лічым адным з лепшых навучальных планаў існуе. Дыяпазон курса ад 3 месяцаў да 12 месяцаў у працягласці. Тарыфы вар'іруюцца ад AED 33000 (US $ 9042) на AED 83000 (US $ 22.740). Scafa атрымлівае студэнцкія візы для міжнародных студэнтаў, а таксама прапануе эканамічна эфектыўнае размяшчэнне студэнтаў. [-]\nПакістан Карачы April 2018\nЧаму выбіраюць IoBM? На працягу апошніх чатырох гадоў, IoBM быў ацэнены як адзін з лепшых універсітэтаў у прыватным сектары, як Камісіяй па вышэйшай адукацыі федэральнага ўрада і ўрада правінцыі Сінд. Eduniversal, падчас міжнародных канвенцый дэканаў бізнэс-каледжаў ўзнагародзіў IoBM 2 Пальмы ў якасці аднаго з двух лепшых бізнэс-школ у Пакістане з 2010 года. Інстытут з'яўляецца актыўным членам Міжнароднай асацыяцыі універсітэтаў (IAU), Міжнароднай асацыяцыі рэктараў у… [+] ніверсітэтаў (Мару), Асацыяцыя па развіцці універсітэцкіх школ бізнесу (AACSB), Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці (ACU) і таксама звязаны з некалькімі іншыя міжнародныя навуковыя арганізацыі. IoBM устанавіў сувязі і зарабіў давер з боку вядомых замежных бізнес-школ і вядучых міжнародных інстытутаў, асацыяцый і арганізацый, якія адносяцца да сумеснага выкарыстання і спрыяючы ідэі і разуменне бізнес-адукацыі і навуковых даследаванняў. Праграмы, якія мы прапануем, ўключаюць Executive MBA і MBA (вечар) у розных галінах, якія праводзяцца ў выходныя дні надае асаблівую ўвагу патрэбам занятых кіраўнікоў і тых, хто, скончыўшы адну кар'еру, хачу пайсці на новы. IoBM прапаноўвае праграмы ў галіне аховы здароўя і бальнічнага кіравання, фінансаў і кіравання рызыкамі, прамысловага кіравання, упраўлення электрасувязі, аховы навакольнага асяроддзя і рацыянальнага выкарыстання энергіі, кіравання адукацыяй, арганізацыйнай псіхалогіі, эканомікі і многіх іншых дысцыплін. IoBM факультэт атрымаць поспех у сваіх галінах. Яны перадаюць свой вопыт у галіне даследаванняў і стыпендыі студэнтаў, дазваляючы ім мець больш глыбокае разуменне іх адпаведных дысцыпліны. Студэнты маюць доступ да выдатным умовам і вучэбных рэсурсаў, як IoBM пастаянна інвесціруе ў інфраструктуры універсітэта: бібліятэка, трэнажорная зала, спартыўныя, кампутарная тэхніка, Wi-Fi аб'ект, відэаканферэнцсувязі, укаранёны кампус будынак і субсідуюцца транспартныя аб'екты. IoBM зарабіў сваю рэпутацыю дзякуючы выдатнай запісу інтэрнатуры і працаўладкавання выпускнікоў. Строгія акадэмічныя курсы ступені дазваляюць выпускнікам атрымаць шырыню і глыбіню ў абранай імі тэмы і, такім чынам, увесці шырокі спектр кар'еры. Вялікая колькасць выпускнікоў далучыцца лепшай бізнес-школы ў Еўропе, ЗША і Канадзе. Даследаванне з'яўляецца ключавой кампетэнцыяй у IoBM. Усе члены абшчыны IoBM актыўна ўдзельнічаюць у распаўсюджванні ведаў, праводзіць даследаванні ў самых розных тэм. Інстытут выдае навукова-даследчы штоквартальны часопіс, Пакістан Business Review (PBR), якая прызнана Камісіяй па вышэйшай адукацыі (HEC) у катэгорыі X і Econlit, Часопіс эканамічнай літаратуры, ЗША. Штогод HEC фінансаваў міжнародная канферэнцыя забяспечвае платформу для прэзентацыі даследаванні, праведзенага ў IoBM. Пакістан Часопіс інжынерных тэхналогій і навукі і часопіса адукацыі і развіцця адукацыі таксама публікуюцца. IoBM цяпер злучаны з PERN2, высакахуткасным выдзеленай Нацыянальнай даследчым і адукацыйнай сеткай (NREN) для універсітэтаў / інстытутаў і іншых навуковых галін Пакістана. [-]\nПакістан Лахоры April 2018\nСулеман Давуд школа бізнесу (SDSB) на працягу многіх гадоў Бізнес-школа, заснаваная ў 1986 годзе, быў першым з школ у Лахоры універсітэта кіравання навук (LUMS). Патрэба ў складаных і адпаведную вучэбную праграму прапанаваў выкарыстоўваць тэматычныя даследаванні, а не звычайныя лекцыі распаўсюджваць веды. Гэта рашэнне было падтрымана цесным супрацоўніцтве з Гарвардскай бізнес-школы і Універсітэта Заходняга Антарыё (UWO), абодва з якіх з'яўляюцца піянерамі ў гэтай вык… [+] ладання філасофіі. У той жа час, прыхільнасць ў адносінах да акадэмічнай і прафесійнай кваліфікацыі падтрымліваецца ў «Выязны камісіяй», які ўключае ў сябе навукоўцаў і адміністратараў з сусветна вядомых універсітэтаў і інстытутаў, у тым ліку Гарвард, UWO, IMD, Кембрыдж, Стэнфард, МакГілл і Азіяцкага інстытута кіравання. Школа прапануе разнастайныя праграмы, уключаючы інтэнсіўную вочнага MBA, ва ўік-энду Executive MBA, кіраўніцтва PhD курс на аснове і праграм бакалаўрыяту са спецыялізацыяй ў галіне бухгалтарскага ўліку і фінансаў і кіравання навукі. Акрамя таго, Цэнтр Раузинг Executive Development (REDC) прапануе кароткія праграмы працягласці для кіраўнікоў. Школа таксама праводзіць строгую эканамічную і кіравання навуковымі даследаваннямі ў рамках стратэгічных сектараў навукова-даследчы цэнтр, Цэнтр развіцця сацыяльнага прадпрымальніцтва і навукова-даследчага цэнтра Case. LUMS падтрымлівае цесныя адносіны з дзелавым светам, які выступае ў якасці крыніцы рэкамендацый і інфармацыі. Гэта ўзаемадзеянне не толькі дапамагае захаваць вучэбную праграму, якая мае адносiны да патрэбаў бізнес-арганізацый, але і гарантуе, што студэнты падвяргаюцца дынамікі карпаратыўнага свету. Бізнес-лідэры актыўна ўзаемадзейнічаюць як з выкладчыкамі і студэнтамі з дапамогай частых візітаў, семінараў і ў якасці запрошаных выступоўцаў і іх перспектывы ўзбагачэння класе вопыт. Акрамя таго, у галіны сувязі узмацняюцца за кошт прыцягнення выкладчыкаў МВА ў галіне выкладання і навучання ў праграмах развіцця выканаўчай, якія наведвалі штогод больш за 2000 кіраўнікоў вышэйшага звяна і менеджэраў з карпаратыўнага свету. Мы імкнемся забяспечыць для зменлівых адукацыйных патрэбаў культурнай разнастайнасці і рассеяных цела студэнта па падрыхтоўцы іх у вучобе, асабіста, і прафесійна, а таксама шляхам прадастаўлення ім доступу да магчымасцяў, каб зрабіць розніцу. Тры дзесяцігоддзі і больш за 2000 выпускнікоў праз ён займае, як адзін з лепшых бізнэс-школ у рэгіёне. SDSB працягвае заставацца першым выбарам студэнтаў у Паўднёвай Азіі. Гэта тое, што робіць партнёрства з SDSB варта імкнуцца. [-]\nВучобе і падрыхтоўка лідэраў, якія разумеюць каштоўнасць служэння былі адметнымі рысамі адукацыі ў Формана хрысціянскага каледжа з 1864 года. Адным з галоўных каледжаў на субкантыненце, FCC зарэкамендавала сябе праз яго выдатных выпускнікоў і дасягненні свайго факультэта. Ён пабудаваў рэпутацыю за прадастаўленне выбітнае адукацыю з інавацыямі і наватарскую працу ў вучэбную праграму, правіламі прыёму і строгасці акадэмічных праграм. Зялёны кампус ФКС ў цэнтры Лахора пра… [+] пануе бяспечны і спакойнай абстаноўцы для студэнтаў на ўсіх узроўнях. З яго абнаўлення праектаў і новых універсітэцкіх будынкаў, студэнты выгаду ад найноўшых тэхналогій, як гэта закладзена ў праграме, і сучасныя класы і лабараторыі, у якіх для вывучэння. Праграма бакалаўрыяту, пачалася ў 2005 годзе, прапануе амерыканскім стылі, адукацыю сусветнага класа для пакістанцаў ў Упровление, якія з'яўляюцца даступнымі. Новыя праграмы паслядыпломнай пачалося з MBA ў 2007 годзе, і ў цяперашні час ўключаюць магістр і ступені магістра ў канкрэтных дысцыплінах. Шчодрая і стыпендыі для годных студэнтаў ФКС фінансавая дапамога зрабіць высакаякаснае адукацыю лёгка даступныя. FCC з'яўляецца HEC-прызнанне, W-катэгорыя універсітэт. Факультэт FCC прымае асабісты інтарэс у студэнтаў і мае глыбокае жаданне бачыць студэнтам атрымаць поспех. Замежныя выкладчыкі вучаць у праграмах Intermediate, на ступень бакалаўра і MBA і прапануюць міжнародную перспектыву даступны ў некалькіх каледжах або універсітэтах ў Пакістане. Прыём Форман Christian College прапануе канкрэтныя навучальныя праграмы ў універсітэце - бакалаўрыяту і магістраў - і каледжы - сярэдні - узроўні. Усе праграмы падтрымліваюцца 19 навуковых аддзелаў FCC ,. Універсітэт Ступень бакалаўра Аспірант Executive Education Вячэрнія праграмы Школа менеджменту Цэнтр публічнай палітыкі і кіравання Прамежкавы [-]


Перад самым паказам да гледачоў звярнуўся рэжысёр “Беларусьфільма” Юрый Гарулёў, старшыня Міжнароднага каталіцкага фестывалю хрысціянскіх фільмаў і тэлепраграм:\n– Скажу шчыра, што як рэжысёр дакументальнага кіно я не вельмі часта бачу такія запоўненыя залы. Таму застаецца толькі парадавацца, што ў Гродне вось так цікавяцца дакументальным кіно. Фестываль праводзяць і ствараюць католікі, аднак абсалютна на аднолькавых умовах на ім прысутнічаюць стужкі рэжысёраў і праваслаўнай канфесіі, і пратэстантаў. Фестываль “Magnificat” з’яўляецца даволі ўнікальнай з’явай. Такіх міжнародных культурных падзей, якія збіраюць стужкі на духоўныя тэмы, паказваюць, як чалавек прыходзіць да веры, у свеце не так і шмат. Шмат гледачоў, якія чытаюць пра кінафестываль, хочуць таксама ўбачыць гэтыя карціны, аднак не маюць магчымасці трапіць на фестывальныя прагляды ў Глыбокае. Таму існуе такое мерапрыемства, як “Рэха фестывалю”. Сёння ўпершыню мы праводзім шырокі паказ стужак, якія ў розныя гады былі адзначаны на кінафестывалі “Magnificat”.\nГродзенскі двухдзённы паказ ладзіўся дзякуючы прадстаўнікам аргкамітэта фестывалю “Magnificat”: Ганне Віткоўскай, Аляксандру і Юрыю Лавышам.\nЗ-за штодзённых клопатаў мы рэдка звяртаем увагу на жыццё вакол нас. Тысячы людзей са сваімі разнастайнымі лёсамі абмінаюць нас, а мы збольшага ведаем, што набылі, куды паехалі ці якія праблемы на працы ў нашых сяброў і суседзяў. І штодзённы быт зацяняе нам яркія фарбы жыцця, якое сапраўды цікавае і каляровае. Дакументальныя фільмы могуць зрабіцца своеасаблівымі “вочкамі” ў суседнія, а можа, і вельмі далёкія чалавечыя лёсы і гісторыі. Пасля прагляду ўжо трошкі больш ведаеш, чым жывуць людзі за белым мурам гродзенскай турмы і навошта туды ходзіць кс. Казімір Жыліс. Стужка “Дзяўчаты, дзяўчаты” пра выхаванак Свята-Нікольскага манастыра на тэрыторыі Украіны не адрывае ад экрана ад самага пачатку і да канца. Маленькія дзяўчынкі трапляюць у прытулак пры манастыры найчасцей з праблемных сем’яў, за свой кароценькі век яны ўжо паспелі пабачыць гора. Імі ў манастыры апекуюцца манахіні, спрабуючы ахінуць іх хрысціянскай любоўю і клопатам. І што цікава: рэжысёр спытаў дзяўчат, кім яны мараць стаць. Большасць дзяўчынак рознага ўзросту выказалася за тое, каб у прафесіі абавязкова служыць людзям. Атрымаўшы любоў, дзіця, а пасля дарослы чалавек гатовы дарыць яе іншым. Адваротнае можна было ўбачыць у фільме “Хлопец маёй сяброўкі”. Малады святар, былы скінхэд, нефармал, на прыміцыйнай св. Імшы якога замест аргана граў рокавы гурт, працуе з моладдзю. Малады чалавек сам перажываў падобныя праблемы, на могілках роднага мястэчка знаходзяцца некаторыя сябры юнацтва, якія памерлі ад наркотыкаў. І ён распавядае пра маладых праблемных хлапцоў, якія калісьці ў дзяцінстве недаатрымалі бацькоўскай і чалавечай любові, і таму зараз за ўвагу да сябе змагаюцца ўсімі спосабамі. Гэтая пустата, незапоўненая любоўю, штурхае хлопцаў да злачынстваў, алкаголю і наркотыкаў.\nВельмі кранальнай была стужка пра тэатр, у якім граюць людзі з сіндромам Даўна. Яна магла падацца цяжкай, а магла падацца і пазітыўнай: хворыя людзі пад апекай і пры падтрымцы так бы мовіць здаровых людзей здолелі рэалізаваць свае здольнасці – музычныя, акторскія... Яны адчуваюць сябе паўнавартаснымі асобамі.\nВось за гэтыя “вочкі” ў іншыя чалавечыя сусветы вялікі дзякуй рэжысёрам-дакументалістам і арганізатарам кінапрагляду. Хочацца спадзявацца, што паспяховыя паказы натхняць арганізатараў ладзіць такія вечары хрысціянскага дакументальнага кіно ў Гродне часцей.


20:01 25 студзеня 2021\n10:35 29.06.2017 (абноўлена 11:05 29.06.2017) Атрымаць кароткую спасылку\nМаладыя фатографы з Ірана, Італіі, Бангладэш і Расіі ў намінацыі "Партрэт. Герой нашага часу" распавядаюць дзіўныя гісторыі аб сваіх суайчынніках.\nСуры Садэгх з Ірана прадставіў на конкурс імя Андрэя Сценіна праект "Ахвяры кантрабанды", у якім у асобах распавядае пра лёсы тых, хто праз беспрацоўе ў краіне вымушаны, рызыкуючы жыццём, зарабляць незаконным спосабам.\nПраца Садегха Суры (Іран) - удзельніка Міжнароднага конкурсу фотажурналістыкі імя Андрэя Сценіна\nДакументальны фатограф і сацыёлаг з Санкт-Пецярбурга Марыя Гельман у серыі "Ты — мая" падзялілася гісторыямі расійскіх жанчын, якія перажылі партнёрскі гвалт у стасунках.\nЗдымак Марыі Гельман (Расія) - удзельніцы Міжнароднага конкурсу фотажурналістыкі імя Андрэя Сценіна\nПраект фатографа з Омска Аляксея Мальгаўка "Дарога ў школу", наадварот, поўны добрымі эмоцыямі маленькага Айдара Калдашава, які кожны дзень адкрывае для сябе навакольны свет.\nДаніла Гарсія Ды Меа ў серыі "Што?" разбурае стэрэатыпы — яго гісторыя аб дзяўчыне, якой у двухгадовым узросце паставілі дыягназ "глухата", але яна мужна спраўляецца з усімі перашкодамі на сваім шляху.\nПраца Даніла Гарсія Ды Мео (Італія) - удзельніка Міжнароднага конкурсу фотажурналістыкі імя Андрэя Сценіна\nРасіянін Павел Волкаў у праекце "Касмічны хлопчык" таксама падзяліўся не гісторыяй хваробы, а гісторыяй жыцця знявечанага невылечнай хваробай хлопчыка Кірыла, які рэдка пакідае свой пакой, і толькі мары аб космасе дапамагаюць яму пагрузіцца ў свет мар і нязведанага.\nФатограф з Бангладэш Шахневаз Кхан зняў праект "Бязгучны крык" аб жыцці тых дзяцей сваёй краіны, каму ў жудасных умовах даводзіцца працаваць на заводах і звалках удалечыні ад дома і сем'яў.\nАбраць лепшую фотаработу з дзесяткаў прац маладых фатографаў з усяго свету на сайце конкурсу stenincontest.ru можа любы карыстальнік Рунэту пры наяўнасці акаўнта ў сацыяльных сетках "ВКонтакте", Facebook або Twitter. Вынікі анлайн-галасавання будуць абвешчаны 19 ліпеня 2017 года на сайце конкурсу.\nПрэстыжны міжнародны прыз для маладых фатографаў будзе ўручаны восенню 2017 года ў Маскве. Па традыцыі да канца 2017 года працы пераможцаў будуць экспанавацца ў Расіі і за мяжой.\nМіжнародны конкурс фотажурналістыкі імя Андрэя Сценіна — штогадовы конкурс для маладых фотарэпарцёраў ад 18 да 34 гадоў. Гэта адзіная ў Расіі пляцоўка, якая падтрымлівае маладых фатографаў, адкрываючы іх імёны свету. У 2016 годзе конкурс сабраў 6000 работ з 71 краіны свету, з усіх 5 кантынентаў. Фотапрацы пераможцаў конкурсу выстаўляліся ў Маскве, Стамбуле, Кейптаўне, Шанхаі, Пекіне, Каіры, Берліне, Рыме і іншых гарадах свету.\nфатаграфія, Міжнародны конкурс фотажурналістыкі імя Андрэя Сценіна, Расія


«Час дыялогу»? Улады правялі ў Віцебску паседжанне КС грамадскіх аб'яднанняў і партый - Віцебская вясна\nАрганізатарам і мадэратарам дыскусіі стала старшыня Віцебскага гарадскога савету ветэранаў Ларыса Аленская.\nЦягам трох гадзін больш за два дзясяткі ўдзельнікаў – прадстаўнікоў грамадскіх арганізацый і партый, казалі аб палітычнай сітуацыі ў горадзе і краіне. Падчас сустрэчы паспрабавалі вызначыць ролю грамадскасці ў дасягненні грамадзянскага міру і згоды.\nГрамадскія і палітычныя лідары агучылі прапановы, якія тычыліся зменаў у Канстытуцыю, якія могуць стаць часткай новага Асноўнага закона Беларусі.\nНа сустрэчу не былі запрошаныя лідары і прадстаўнікі вулічных пратэстаў, апаненты са студэнцкага асяродку, прадстаўнікі медычнай супольнасці, што надало сустрэчы аднабаковы і мажорны характар.\nНекаторыя выступы выходзілі за межы заяўленай тэмы і больш нагадвалі нудныя справаздачы аб дзейнасці тых ці іншых грамадскіх абʼяднанняў.\nУ сустрэчы бралі ўдзел старшыня Віцебскага гарвыканкаму Вадзім Заранкін, старшыня Віцебскага гарадскога Савету дэпутатаў Уладзімір Бялевіч, дэпутат Савету Рэспублікі і былы начальнік упраўлення аховы здароўя аблвыканкаму Юрый Дзяркач ды іншыя.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Пракуратура: колькасьць злачынстваў на Віцебшчыне зьнізілася на 11%