У якім прававым статусе народная кааліцыя “Пяцёрка плюс” будзе ўдзельнічаць у выбарах?\n09 ліпень 2004, 14:37\nУдзельнікі: намесьнік старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Сяргей Альфер і незалежны экспэрт Міхась Пліска\n(Валер Карбалевіч: ) “Апошнім часам Міністэрства юстыцыі пачало надаваць увагу палітычным партыям, якія ўваходзяць ў народную кааліцыю “Пяцёрка плюс”. Тром партыям вынесенае папярэджаньне за акцыю ў падтрымку газэты “Народная воля”. Міністэрства робіць захады дзеля ліквідацыі Беларускай партыі працы. Акрамя таго, Мінюст папярэдзіў партыі кааліцыі, што “Пяцёрку плюс” неабходна зарэгістраваць да 15 жніўня. Калі гэтага ня будзе зроблена і партыі будуць выступаць ад імя кааліцыі, то ім пагражаюць санкцыі. Ці рэгулюе цяперашняе беларускае заканадаўства ўдзел у выбарах перадвыбарчых кааліцыяў і блёкаў? Калі рэгулюе, то як?”\n(Сяргей Альфер: ) “Найперш, хацеў бы сказаць, што зь юрыдычнага гледзішча палітычныя партыі не ўваходзяць у народную кааліцыю “Пяцёрка плюс”. У гэтую кааліцыю ўваходзяць прадстаўнікі палітычных партыяў, грамадзкіх арганізацыяў, а таксама людзі, фізычныя асобы, якія не зьяўляюцца сябрамі партыяў і арганізацыяў, але падтрымліваюць тую палітычную плятформу кааліцыі “Пяцёрка плюс”, якая называецца “Пяць крокаў да лепшага жыцьця”.\nШто тычыцца вашага пытаньня, то сёньняшняе як выбарчае, так і іншае заканадаўства ніякім чынам не рэгулюе дзейнасьці выбарчых блёкаў. Ранейшы закон аб палітычных партыях, а таксама закон аб выбарах дэпутатаў Вярхоўнага Савету ўтрымлівалі норму, у адпаведнасьці зь якой палітычныя партыі маглі ствараць свае блёкі. І такія блёкі былі створаныя падчас парлямэнцкіх выбараў 1995 году. У цяперашнім заканадаўстве гэтая норма выкрасьленая. Таму ў адпаведнасьці з трактоўкай органамі ўлады нормаў закону, калі не дазволена, то гэта значыць, забаронена. Таму ўдзельнічаць у выбарах блёкі й кааліцыі цяпер ня могуць”.\n(Міхась Пліска: ) “Сапраўды, як ужо адзначыў спадар Альфер, юрыдычна палітычныя партыі не ўваходзяць у народную кааліцыю “Пяцёрка плюс”. Паводле заканадаўства сябры палітычных партыяў не адказваюць за дзейнасьць партыяў. І сапраўды, у цяперашнім Выбарчым кодэксе нічога не гаворыцца аб стварэньні й дзейнасьці блёкаў і кааліцыяў”.\n(Карбалевіч: ) “Але адзін з прынцыпаў прававой дзяржавы гучыць так: грамадзянам дазволена ўсё, што не забаронена. Сёньняшняе заканадаўства не рэгулюе дзейнасьці блёкаў, але ж і не забараняе іх дзейнасьці. То бок, блёкі й кааліцыі ня могуць вылучаць сваіх прадстаўнікоў у выбарчыя камісіі, кандыдатамі ў дэпутаты. Але ж агітаваць ад імя блёкаў, мусіць, не забаронена?”\n(Сяргей Альфер: ) “А хто сказаў, што мы жывем у прававой дзяржаве? Органы улады ў большасьці карыстаюцца ня нормамі законаў, а нейкімі іншымі правіламі, якія выпрацавалі самі для сябе. На жаль, сёньня ўлады кіруюцца такім меркаваньнем, што любое арганізаванае ўзаемадзеяньне арганізацыяў і партыяў ёсьць, згодна, як яны кажуць, Грамадзянскага кодэксу, асацыяцыя, саюз. А гэта патрабуе іх афіцыйнай рэгістрацыі. Такім чынам, незарэгістраваная структура ня можа не агітаваць, за сваіх сяброў, не выступаць у іх падтрымку”.\n(Карбалевіч: ) “То бок, незарэгістраваная арганізацыя, паводле сёньняшняга беларускага заканадаўства, ня мае права дзейнічаць. А калі яна будзе дзейнічаць, то тут магчымыя санкцыі. Ці правільна я зразумеў?”\n(Альфер: ) “Так”.\n(Карбалевіч: ) “У чым сэнс прапановы Міністэрства юстыцыі партыям “Пяцёркі плюс” зарэгістраваць кааліцыю да 15 жніўня? Калі незарэгістраваным арганізацыям дзейнічаць забаронена, то, магчыма, калі яны зарэгіструюцца, то сытуацыя памяняецца? Ці, можа гэта нейкая пастка для апазыцыйных партыяў?”\n(Альфер: ) “Я думаю, што гэта пастка. Мінюст шукае любых зачэпак, каб даць пісьмовае папярэджаньне палітычным партыям. Здаецца, Мінюст хоча, каб партыі прызналіся, што яны незаконна стварылі народную кааліцыю “Пяцёрка плюс”, а потым за гэта пакараць, магчыма, нават ліквідаваць партыі”.\n(Пліска: ) “У нашай рэчаіснасьці нават палітычныя партыі ня могуць агітаваць за сваіх кандыдатаў. Што ж казаць пра кааліцыю”.\n(Карбалевіч: ) “Маецца на ўвазе, што партыі ня маюць права аказваць матэрыяльную падтрымку сваім кандыдатам?”\n(Пліска: ) “Нават агітацыйнай падтрымкі ня маюць права аказваць. Калі партыя як юрыдычная асоба будзе агітаваць за кандыдатаў, то магчымыя санкцыі і ў дачыненьні партыяў, і ў дачыненьні кандыдатаў. Апошніх могуць проста адхіліць ад удзелу ў выбарах. То бок, калі арганізацыя, у нашым выпадку народная кааліцыя “Пяцёрка плюс” будзе афіцыйна зарэгістраваная і пачне падтрымліваць сваіх кандыдатаў, то магчымыя юрыдычныя наступствы, то бок санкцыі і супраць самой кааліцыі, і супраць партыяў, якія ў яе ўваходзяць, і супраць кандыдатаў, якіх яны падтрымліваюць. А калі структура незарэгістраваная, то якія могуць быць наступствы ў дачыненьні таго, чаго юрыдычна не існуе?”\n(Карбалевіч: ) “Але ў такім выпадку наступае юрыдычная адказнасьць за выступленьне і агітацыю ад імя незарэгістраванай арганізацыі?”\n(Пліска: ) “Так. Таму наіўна разьлічваць, што палітычныя партыі будуць рэгістраваць народную кааліцыю “Пяцёрка плюс”, тым больш да 15 жніўня. Таму зь юрыдычнага гледзішча народная кааліцыя “Пяцёрка плюс” — гэта грамадзянская ініцыятыва, якая арганізаваная фізычнымі асобамі. Сэнс яе стварэньня — паказаць грамадзтву, што дэмакратычныя сілы аб’ядналіся. Я бы не сказаў, што гэтая прапанова Мінюсту — пастка. Не такія наіўныя партыі, каб не разумець усёй небясьпекі рэгістрацыі кааліцыі. Прычым, цяжка сказаць, чым кіраваўся Мінюст, калі вызначыў дату 15 жніўня. Я праглядзеў каляндар выбарчай кампаніі, і ні да якой канкрэтнай значнай падзеі выбарчай кампаніі гэтая дата не прывязаная”.\n(Альфер: ) “Я магу сказаць, адкуль узялася гэтая дата, — “са столі”. Усё гэта сьведчыць аб тым, якім чынам ставяцца супрацоўнікі Мінюсту да закону. Калі закон, што дышла, і яны паварочваюць яго туды, куды хочуць, тады і зьяўляюцца такія дзіўныя даты, як гэтая”.\n(Карбалевіч: ) “Дык што выгадней цяпер народнай кааліцыі “Пяцёрка плюс”: рэгістравацца ці не рэгістравацца? Якія магчымыя наступствы ў выпадку рэгістрацыі і ў выпадку нерэгістрацыі народнай кааліцыі“Пяцёрка плюс?” І зь іншага боку, калі любая агітацыя ад імя “Пяцёркі плюс” забароненая, можа выліцца ў санкцыі, то, увогуле, у чым сэнс стварэньня гэтай кааліцыі? Можа, з самага пачатку ня трэба было гэтага плоту гарадзіць?”\n(Альфер: ) “Думаю, што няма ніякага сэнсу рэгістравацца народнай кааліцыі “Пяцёрка плюс”. Гэта грамадзянская ініцыятыва. І зарэгістравацца яна можа толькі як грамадзкае аб’яднаньне. А паводле нашага заканадаўства, грамадзкія аб’яднаньні на выбарах могуць вылучаць сваіх прадстаўнікоў толькі ў выбарчыя камісіі, альбо назіральнікаў падчас галасаваньня. Але яны ня могуць вылучаць кандыдатаў у дэпутаты. Таму ніякага сэнсу рэгістраваць гэтую грамадзянскую ініцыятыву няма. А сэнс існаваньня яе ў наступным. Тыя кандыдаты ў дэпутаты, якія падтрымліваюць народную кааліцыю “Пяцёрка плюс”, ідуць з адзінай праграмай “Пяць крокаў да лепшага жыцьця”. І гэтую праграму мы будзем прапагандаваць па ўсёй Беларусі”.\n(Карбалевіч: ) “На агітацыйным матэрыялах, зь якімі будуць выступаць прадстаўнікі кааліцыі, ці будзе сам брэнд народная кааліцыя “Пяцёрка плюс”, ці яго ня будзе?”\n(Альфер: ) “Думаю, што пісаць брэнд народная кааліцыя “Пяцёрка плюс” немэтазгодна. Таму што ўлады будуць чапляцца да словаў. Таму лепш гэтай назвы не выкарыстоўваць”.\n(Карбалевіч: ) “Тады ёсьць пагроза, што ўся шматмесячная кампанія пад шапкаю, пад брэндам народнай кааліцыі “Пяцёрка плюс” у нейкім сэнсе адбывалася дарэмна”.\n(Пліска: ) “Тое, што рэгістравацца ня трэба, гэта відавочна. Я ўжо пра гэта казаў. Калі казаць пра сэнс стварэньня народнай кааліцыі “Пяцёрка плюс”, то ён ёсьць. Глядзіце, з чаго пачынаюцца тыя лісты зь Мінюсту, якія атрымліваюць партыі: “згодна са зьвесткамі ў СМІ і на сайтах Інтэрнэту” і іншае. То бок, СМІ распаўсюджваюць пазытыўную інфармацыю аб дзейнасьці кааліцыі. І частка электарату ўжо ведае, што існуе нейкая сіла, якая аб’ядноўвае дэмакратычныя партыі. Хоць юрыдычна яна не існуе, у сьвядомасьці людзей яна існуе”.\nА для Мінюсту ўзьнікае праблема: як пакараць палітычныя партыі? І Міністэрства вымушанае не канстатаваць факту існаваньня кааліцыі, а толькі спасылацца на тое, што быццам бы па зьвестках СМІ яна існуе. Такая юрыдычная размытасьць — на карысьць партыям”.\n(Карбалевіч: ) “Такім чынам, сам факт увагі Міністэрства юстыцыі да народнай кааліцыі “Пяцёрка плюс” сьведчыць пра тое, што ўлады прызнаюць яе як пэўную сілу, прызнаюць за чыньнік перадвыбарчай кампаніі й адчуваюць небясьпеку для сябе ад ейнай дзейнасьці. І таму імкнуцца стварыць такую прававую сытуацыю, каб альбо дзейнасьць гэтай кааліцыі была немагчымай, альбо выкарыстаць яе дзейнасьць дзеля санкцыяў у дачыненьні да партыяў-чальцоў кааліцыі, альбо кандыдатаў у дэпутаты, якія прадстаўляюць “Пяцёрку плюс”.


Карэспандэнт «Рэспублікі» сустрэла ўдзельнікаў 10-й Беларускай антарктычнай экспедыцыі, якія 9 мая вярнуліся ў Мінск\nПаміж намі растае лёд\nОпубликовано: 11.05.2018 08:07:06\nЯк пабудаваць станцыю ў самым цяжкадаступным месцы планеты? Над гэтым ламаюць галовы вядучыя інжынеры свету. Архітэктура адзінага кантынента, дзе ніколі не было карэнных жыхароў і пастаянных паселішчаў, з кожным годам становіцца ўсё больш уражлівай. Вось і каманда нашых палярнікаў ужо трэці год узводзіць першую беларускую антарктычную станцыю. У сераду ўдзельнікі 10-й антарктычнай экспедыцыі вярнуліся ў Мінск. Карэспандэнт «Рэспублікі» сустрэла іх у аэрапорце і даведалася, як прайшла экспедыцыя і як ідзе будаўніцтва станцыі.\nУ Мінск палярнікі павінны былі вярнуцца яшчэ ў сакавіку. Але форс-мажорныя абставіны ўнеслі свае карэктывы. Расійскае судна лядовага класа «Акадэмік Фёдараў», якое павінна было забраць нашых палярнікаў з Антарктыды, пайшло на дапамогу судну індыйскай антарктычнай экспедыцыі «Іван Папанін», якое атрымала сур'ёзную прабоіну ля ўзбярэжжа Антарктыды. Таму эвакуацыя палярнікаў здзяйснялася праз Паўднёвую Амерыку ў пазнейшыя тэрміны іншым расійскім суднам — «Акадэмік Трошнікаў».\nУ 2019—2020 гадах палярнікі плануюць адправіцца ў першую зiмовачную экспедыцыю\nПо следам безымянных героев: могилевские поисковики открывают новый полевой сезон\nНачальнік Рэспубліканскага цэнтра палярных даследаванняў Ігар Пільшчыкаў:\n— Дзякуючы Міністэрству замежных спраў Беларусі і нашай амбасадзе ў Аргентыне атрымалася станоўча вырашыць пытанне транзіту нашых палярнікаў праз тэрыторыю Уругвая. Каманда высадзілася з борта расійскага карабля «Акадэмік Трошнікаў» у Мантавідэа і паромам дабралася ў Буэнас-Айрэс. Адтуль у сераду самалётам прыляцела ў Мінск.\nЗа час 10-й антарктычнай экспедыцыі было зроблена нямала. На сёння ў Антарктыдзе ўжо дзейнічае першы аб'ект Беларускай антарктычнай станцыі — трохсекцыйны модуль кіравання, сувязі і навігацыі. Таксама зманціравана і ўведзена ў эксплуатацыю палова другога аб'екта — васьмісекцыйнага лабараторна-жылога модуля. Тры секцыі са склада другога аб'екта былі зманціраваны ў гэтым сезоне. Гэта санітарна-гігіенічная, лабараторна-жылая і жылая секцыі. Туды ж даставілі неацяпляльнае складское памяшканне для захоўвання будматэрыялаў і запасных частак, а таксама гаражны бокс для захоўвання і рамонту спецтэхнікі.\n— Падчас наступнай экспедыцыі плануем зманціраваць цэнтральную ўваходную секцыю. Яна стане мозгам станцыі, бо будзе абсталявана блокамі кантролю і кіравання ўсімі электрычнымі сеткамі, — падзяліўся сваімі планамі нязменны кіраўнік беларускіх антарктычных экспедыцый Аляксей Гайдашоў. — Таксама даставім туды адну секцыю новай дызель-электрастанцыі і яшчэ адну лабараторна-жылую секцыю. У 2019 годзе плануем завяршыць другую чаргу будаўніцтва першай чаргі нашай антарктычнай станцыі, даставіўшы туды другую секцыю дызель-электрастанцыі, а таксама жылую і аперацыйна-хірургічную секцыі.\nСтанцыю будуюць на апорах, што рэгулююцца па вышыні, каб снег не назапашваўся пад будынкам і вакол яго\nКалі ўсё пойдзе па вызначаным плане, то ў 2019—2020 гадах палярнікі адправяцца ў першую зімовачную экспедыцыю. Умовы там будуць не з простых! Калі ў прыбярэжнай частцы Антарктыды надыходзіць палярная ноч, то тэмпература паветра апускаецца да мінус 40—60 градусаў. Плюс у лютым спыняюцца авіязносіны, а ў сакавіку — красавіку завяршаецца марскі рух у зоне базіравання нашай станцыі. Таму аж да лістапада любыя транспартныя зносіны з Вялікай зямлёй адсутнічаюць. Адсюль павышаныя патрабаваннi па забеспячэнні энергетычнай бяспекі станцыі. Затое падчас зімовачнай экспедыцыі навукоўцы змогуць весці бесперапынныя назіранні.\nНа западе Антарктиды нашли обломки затонувшего более 100 лет назад судна\nДарэчы, аб назіраннях. У гэтым годзе навукоўцы вялі даследаванні па пяці напрамках. Першае — даследаванне аэразольнага і газавага саставу атмасферы з дапамогай прыбораў дыстанцыйнага зандзіравання, у тым ліку ў інтарэсах нацыянальнай касмічнай праграмы. Другое — маніторынг азонавага пласта. Навукоўцам нават атрымалася зафіксаваць праявы так званай азонавай дзіркі. Трэцяе — геафізічныя і геалагічныя даследаванні. Гэта значыць, даследаванні магнітнага поля Зямлі для складання дэталёвых геалагічных карт. Чацвёртае — біялагічныя і мікрабіялагічныя даследаванні. У перспектыве вывучэнне марскіх біялагічных рэсурсаў дасць магчымасць атрымліваць квоты на вылаў морапрадуктаў ад Марской камісіі пры ААН і прадаваць іх дзяржавам, якія маюць рыбалоўны флот. Пяты кірунак — кліматычныя і экалагічныя даследаванні. Яны дазваляюць на больш якасным узроўні прагназаваць глабальныя кліматычныя і экалагічныя змены не толькі ў Антарктыцы, але і ў іншых рэгіёнах планеты.\nАляксей Гайдашоў паскардзіўся на непагадзь, што ўскладніла працу ў гэтым сезоне:\n— Выдалася шмат штармавых дзён. У такіх умовах выхады за межы базы мінімізуем. Рухаемся групамі па двое. Па ўсіх маршрутах нацягнуты лееры, па іх можна знайсці шлях назад да будынка. Пры метэаралагічным становішчы «Шторм-2», калі хуткасць ветру складае больш за 35 м/с, усе работы на адкрытым паветры спыняюцца. Выхад з будынкаў зусім забаронены. Падчас гэтай экспедыцыі быў зафіксаваны вецер рэкорднай хуткасці — 61,2 м/с.\nЗатое пратэсціравалі сабраныя канструкцыі ў самых што ні на ёсць суровых умовах. Выпрабаванне непагаддзю канструктарскія рашэнні нашых інжынераў і вопытных палярнікаў вытрымалі на ўра.\nТаксама ў планах палярнікаў — палепшыць магчымасці сувязі з Вялікай зямлёй і пашырыць інфармацыйную прастору. У першую чаргу забяспечыць станцыю інтэрнэтам і спадарожнікавым тэлебачаннем да першай зімовачнай экспедыцыі.\nФота з архіва 10-й Беларускай антарктычнай экспедыцыі


Зборная Францыі па хакеі з шайбай — Вікіпедыя\nЗборная Францыі па хакеі з шайбай\nМянушкі Les Bleus\nФедэрацыя Французская федэрацыя хакея на лёдзе\nТрэнер Дэйв Хендэрсан\nКапітан Ларан Менье\nБольш усіх гульняў Дэні Перэ (297)\nБамбардзір Філіп Базон (170 ачкоў)\nБельгія 3 — 0 Францыя\n(Брусель, Бельгія; 4 сакавіка 1905)\nФранцыя 24 — 1 КНДР\n(Будапешт, Венгрыя; 15 сакавіка 1983)\nЗША 22 — 0 Францыя\nДасягненні 6-е месца (1930)\nЗбо́рная Фра́нцыі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Францыі. У рэйтынгу IIXФ за 2014 год знаходзіцца на 12 месцы. Кіруючы орган — Французская федэрацыя хакея на лёдзе; галоўным трэнерам з'яўляецца фінскі спецыяліст Дэйв Хендэрсан.\nЗборная Францыі ў 2003 годзе\nЗборная Францыя брала ўдзел у сусветных спаборніцтвах па хакеі ў чэмпіянаце свету ад самага першага турніру ў 1920 годзе, а таксама ў Алімпійскіх гульнях 1920 года ў Антверпене. На чэмпіянаце Еўропы ў 1923 годзе, зборная атрымала сярэбраныя медалі, а на наступны год — золата на чэмпіянаце Еўропы ў Мілане, што на сённяшні дзень з'яўляецца найвышэйшым поспехам французскай каманды. Свой найлепшы вынік на Алімпійскім турніры Францыя атрымала на гульнях у Санкт-Морыцы ў 1928 годзе, дзе французскія хакеісты занялі 5-е месца.\nЗ 1930 года французскі ўдзел у чэмпіянатах свету становіцца нерэгулярным, з цягам часу Францыя губляе свай пазіцыі ў хакейнай іерархіі. Пачынаючы з чэмпіянату свету 1961 года зборная рэгулярна ўдзельнічае ў турнірах зноў, аднак у асноўным выступаючы ў ніжэйшых дывізіёнах. Толькі з 1992 года, калі колькасць удзельнікаў чэмпіянату свету была павялічана з 8 да 12, французская зборная вярнулася ў эліту сусветнага хакея, дзе выступала да чэмпіянату свету 2000 года ў Санкт-Пецярбургу.\nАд 2001 па 2007 гады, акрамя чэмпіянату свету 2004 года, Францыя правяла ў першым дывізіёне. У 2006 годзе праводзячы хатні чэмпіянат першага дывізіёну ў Ам'ене, была створана Французская федэрацыя хакея на лёдзе, якая была вылучана з Федэрацыі лядовага спорту, што з'яўляецца гістарычна важкай падзеяй французскага хакея. Перамога ў турніры 2007 года і выхад у эліту, такім чынам адзначае рэнесанс французскага хакея.\n↑ Jeux Olympiques d'Anvers 1920. Passion Hockey (фр.)\nСайт французскай федэрацыі хакея на лёдзе (фр.)\nЗборная Францыі на Eliteprospects.com (англ.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Зборная_Францыі_па_хакеі_з_шайбай&oldid=3266610"\nХакей у Францыі\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:03, 25 снежня 2018.


Фільмы 2015 года Фільмы 2015 года\nФільмы 2015 года глядзець онлайн ў добрым якасці\nУ фільме «Адступленне», Піцер Баўэрс - таленавіты псіхатэрапеўт, які валодае вялізным вопытам і ведамі. У апошні час ён імкнецца шмат працаваць, каб заглушыць душэўны боль і забыцца пра трагічны страты. Некалькі гадоў таму ў аўтамабільнай аварыі памерла яго дачка і з таго часу жыццё Піцера больш нагадвае сапраўднае пекла, дзе няма нічога акрамя болю, пакут і цемры.\nкраіна: Аўстралія, Вялікабрытанія, ААЭ\nжанр: жахі, трылер, драма, дэтэктыў\nДата выхаду: 18 красавіка 2015\nГалоўныя героі фільма «Налётчыкі» - Яніс, Эрык, Насер і Франк. Гэтую чацвёрку рабаўнікоў баяцца ўсе жыхары Парыжа і бліжэйшых буйных гарадоў, у якіх банда пакінула свой след.\nДата выхаду: 7 кастрычніка 2015\n«Апошні паляўнічы на ведзьмаў» - амерыканскі вострасюжэтны баявік з элементамі фантазіі. Сюжэт стужкі закручваецца вакол чалавека па імені Колдер. Ён адзіны выжыў з клана паляўнічых на ведзьмаў. Мужчына з'яўляецца часцінкай свету, схаванага ад звычайных людзей. Справа ў тым, што наш свет ні так просты, як здаецца. Паляўнічыя, на працягу многіх стагоддзяў змагаліся і паміралі, нішчылі зласлівых стварэнняў, якія спрабуюць наслаць на свет жудаснае праклён ў выглядзе смяротнай чумы. Ён на працягу некалькіх стагоддзяў, палюе на апошніх ведзьмаў што яшчэ жывуць на планеце.\nкраіна: ЗША, Кітай, Канада\nДата выхаду: 29 кастрычніка 2015\nДзеянне фільма «Скачок» разгортваецца ў недалёкай будучыні. Новая Зямля - гэта планета, размешчаная ў годе палёту ад нашай Зямлі. Тут выдатныя ўмовы для існавання чалавецтва, аднак першымі каланізатарамі сталі прадстаўнікі эліты, багацеі і палітыкі. Толькі праз 10 гадоў пасля засялення, урад Новай Зямлі адкрыла дзверы для грамадзянскай міграцыі.\nжанр: кароткаметражка, фантастыка, трылер, драма\nДата выхаду: 27 сакавіка 2015\nФільм «Гімалаі», заснаваны на рэальных падзеях. Галоўным героем фільма, з'яўляецца вопытны альпініст - Ом Хон-Гіль. Завяршыўшы складанае ўзыходжанне ў Канчэнджангу Ом Хон-Гіль і яго калега ператвараюцца ў сяброў па жыцці. Вельмі хутка яны становяцца ўдзельнікамі прафесійных паходаў. Кар'ера рабят адчувае свой ўзлёт менавіта ў той момант, калі яны ствараюць 14-ую каманду, заваёўнікаў Гімалаяў. Які пачынаўся ўдалы ўздым прыводзіць галоўных герояў да самай вяршыні, вось толькі спуск іх не пацешыў - сябры апынуліся траўміраваць, пасля чаго Ом Хон-Гіль вымушаны адмовіцца ад экстрэмальных узыходжанняў.\nкраіна: Карэя Паўднёвая\nДата выхаду: 10 снежня 2015\nФіласофская, поўная рэфлексіі і трывожных пошукаў адказаў на вечныя пытанні, фантастычная драма «Рыцар Кубкаў», у выглядзе фрагментаў, успамінаў і фантазій пакажа гісторыю Рыка, жыхара Лос-Анджэлеса. У горадзе анёлаў яго неспакойная, поўная супярэчнасцяў натура, знаходзіць сябе сцэнарыстам, неабсяжным паміж рэальнасцю і ілюзіяй, адданых заганам і адчайна шукае адзіную сапраўдную любоў.\nДата выхаду: 8 лютага 2015\nУ цэнтры сюжэту фільма жахаў «Дарункі смерці», гісторыя маладога хлопца па імені Джэсі, які ў свае юныя гады паспеў ужо праславіцца сваімі таленавітымі працамі ў свеце высокага мастацтва. Фінансавае становішча дазваляе герою пераехаць жыць у новы дом разам са сваёй сям'ёй, пра які яны марылі ўжо доўгі час.\nДата выхаду: 15 снежня 2016\nГалоўны герой карціны «Джон Уік», у мінулым быў наёмным забойцам, які не шкадуючы нікога забіваў людзей за буйныя ўзнагароджання. Але аднойчы ён стамляецца ад такога ладу жыцця. Джон прымае рашэнне сысці з гэтай крымінальнай працы і пачаць новае жыццё. Так ён пераязджае ў прыгарад, разам са сваёй жонкай і пачынае спакойную і ціхае жыццё. Ад былога жыцця герой пакідае сабе толькі дарагую калекцыйную машыну.\nДата выхаду: 1 студзеня 2015\nНавукоўцы заўсёды сілкавалі глыбокую надзею каланізаваць Марс. Для гэтага доўгі час вялася адмысловая падрыхтоўка, на патрэбы якой была выдзелена вялiзная сума грошай. Нарэшце, падрыхтоўчыя работы ўжо закончаны, і першая навуковая экспедыцыя адпраўляецца на далёкую Чырвоную планету. Адзінае, чаго не ўлічылі астранаўты, гэта пясчаная бура нябачанай сілы, якая моцна сапсавала іх планы.\nжанр: фантастыка, прыгоды\nДата выхаду: 8 кастрычніка 2015\nНа жаль, недалёкая будучыня абсалютна не парадуе чалавецтва ніводнай радаснай навіной. Навукоўцы памыліліся, мяркуючы, што людзі змогуць жыць у поўным міры і згодзе, любіць і клапаціцца адзін пра аднаго. Да таго ж, на самой справе, усё нашмат больш сумны. Фільм «Вар'яцкі Макс: Дарога лютасьці» пакажа, як сучаснае грамадства будзе змагацца ў кровапралітных войнах за паліва, а недахоп пітной вады прымусіць сяліцца людзей у маленькіх гарадах.\nкраіна: Аўстралія, ЗША\nжанр: баявік, фантастыка, прыгоды


Залаты запас Беларусі прырос на адну тону\nЗараз у сховішчах Нацбанка больш за 42 тоны каштоўнага металу. Як паведаміў раней рэгулятар, у лічбавым выражэнні золатавалютныя рэзервы нашай краіны выраслі амаль на траціну за мінулы год. Так, на 1 студзеня яны склалі, паводле папярэдніх звестак, 9,4 мільярда долараў. Планавалася першапачаткова, што гэтая лічба будзе не меней за 7,1 мільярда.\nАляксандр Сабодзін, фінансавы аналітык: "За апошнія гады насельніцтва выступала чыстым прадаўцом валюты, у тым ліку і суб'екты рынку, і юрыдычныя асобы таксама выступалі чыстымі прадаўцамі валюты. Некалькі гадоў запар мы знаходзімся ў прафіцыце. І адпаведна, Нацбанк вышукаў магчымасць, каб паднімаць узровень золатавалютнага рэзерву. Сёлета, у 2020, бюджэт звярстаны з дэфіцытам. Гэта значыць, менавіта назапашаны лішак спатрэбіцца зараз".\nПаказчык золатавалютных рэзерваў значна ўплывае на знешнія абавязацельствы нашай краіны. Іншымі словамі, сэканомленыя сродкі пойдуць і на пагашэнне даўгоў перад замежнымі крэдыторамі. Бягучы дзярждоўг Беларусі складае крыху больш за 16,5 мільярда долараў. З улікам гэтага эксперты ў цэлым аптымістычна ацэньваюць становішча нашай эканомікі на золатавалютным рынку.\nХрышчэнне прынцэсы Шарлоты прайшло ў графстве Норфалк


«Правы чалавека «на пальцах» прыедуць у Гродна 26 лютага!\nhttp://spring96.org/be/news/69280 2014 2014-02-21T07:58:37+0300 2014-02-21T07:58:37+0300 2014-02-21T07:58:37+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/dw_hrf_mahiliou.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСемінар "Правы чалавека "на пальцах" у Магілёве ў 2013 годзе.\nПравы Чалавека — што гэта і для каго? Чым насамрэч займаюцца праваабаронцы? Хочаце ведаць, як абараніць сябе ад несправядлівасці і чаму праваабаронцы — гэта не апазіцыя? Падавайце заяўкі! Дэдлайн 25.02 уключна.\nПра што праграма?\nПадчас двухгадзіннага семінара мы пагутарым пра гісторыю і ідэі, на якіх грунтуюцца Правы Чалавека. Зразумеем, калі нашы правы парушаюцца, а калі не і якія існуюць механізмы іх абароны.\nТаксама мы паразважаем аб прынцыповай розніцы паміж праваабаронцамі і палітыкамі, талерантнасці, большасці і меншасці, свабодзе і пра тое, што Правы Чалавека — гэта вельмі канкрэтныя рэчы.\nСемінар пройдзе 26 лютага 2014 (серада) ў Гродне. Пачатак а 18.30. Працягласць каля 2 гадзін. Дакладнае месца правядзення будзе паведамлена пасля рэгістрацыі.\nАнлайн-заяўку запаўняйце тут. Дэдлайн падачы заявак 25 лютага 2014 уключна.\nДа ўдзелу ў праграме запрашаюцца беларуская моладзь і студэнты, а таксама ўсе жадаючыя да 35 гадоў уключна, незалежна ад сацыяльнага становішча, веравызнання і г.д.\nУвага! Пры запаўненні анкеты вы згаджаецеся з правілам поўнага ўдзелу ў семінары. Звярніце ўвагу, што ў нас няма магчымасці кампенсаваць праезд.\nДля тых, хто паспяхова пройдзе дадзены семінар, прадугледжана паглыбленае навучанне, а таксама іншыя прапановы ў галіне адукацыі правах чалавека, стажыроўкі і ўдзел у дзейнасці беларускіх і міжнародных праваабарончых і моладзевых арганізацый.\n«Правы Чалавека «на пальцах» — сталая асветніцкая праграма па Правах Чалавека для пачаткоўцаў. Падчас праграмы задаецца і ўзнікае шмат пытанняў, над якімі прапануецца паразважаць самастойна, а таксама з іншымі ўдзельнікамі і трэнерамі. Праграма з'яўляецца часткай Міжнароднай школы Правоў Чалавека і грамадзянскіх дзеянняў.\nДалучайцеся да нас Укантакце, Facebook, Twitter, Instagram, Youtube.\n21.02.2014 Тэгі: грамадства, правы чалавека


Самая высокая ў свеце\nАзбука школьнага бізнесу\n07.10.2017 11:14 Вышэйшая школа\nНамеснік Прэм’ер-міністра Беларусі Васіль Іванавіч Жарко прадставіў калектывам магілёўскіх устаноў вышэйшай адукацыі новых рэктараў. Так, Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А.А.Куляшова ўзначаліў доктар гістарычных навук прафесар Дзяніс Уладзіміравіч Дук. Раней ён займаў пасаду прарэктара па вучэбнай рабоце Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.\n— Сёння перад беларускай вышэйшай школай прэзідэнтам пастаўлены важныя задачы, — адзначыў Васіль Жарко. — Перш за ўсё навукоўцы, педагогі павінны дапамагаць эканоміцы і ўсяму нашаму грамадству рухацца па шляху інавацыйнага развіцця. Сучасныя УВА не павінны задавольвацца мінулымі поспехамі. Без удасканалення і пастаяннай працы ў сферы адукацыі і навукі немагчыма якасная падрыхтоўка спецыялістаў. Нельга таксама забываць і аб патрыятычным выхаванні падрастаючага пакалення.\nВасіль Іванавіч выказаў упэўненасць, што калектыву адной з найстарэйшых беларускіх УВА пад сілу справіцца з задачамі, пастаўленымі сёння кіраўніцтвам краіны. Паводле слоў намесніка прэм’ер-міністра, паспяховая праца ўніверсітэта залежыць менавіта ад яго супрацоўнікаў і выкладчыкаў, задача ж новага рэктара — прымяніць усе свае веды і навыкі кіраўніка, каб захаваць лепшыя традыцыі і напрацоўкі, а таксама мэтанакіравана рухацца наперад, да новых дасягненняў.\nНа новай пасадзе Дзяніс Уладзіміравіч Дук змяніў прафесара доктара гістарычных навук Канстанціна Міхайлавіча Бандарэнку, які цёпла і сардэчна развітаўся з калектывам установы адукацыі, дзе працаваў амаль 14 гадоў.\n— Прыйшоў час перадаць абавязкі рэктара прадстаўніку маладзейшага пакалення, вядомаму навукоўцу, разумнаму і дасведчанаму арганізатару адукацыі, — адзначыў ён. — Упэўнены, што Дзяніс Уладзіміравіч разам з намі зробіць усё неабходнае для таго, каб адзін з найстарэйшых універсітэтаў краіны, універсітэт, у якім вучыўся першы Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь, станавіўся мацнейшым і ў кадравым патэнцыяле, і ў магчымасцях прадастаўлення якасных адукацыйных паслуг.\nАб пераемнасці пакаленняў і беражлівым стаўленні да традыцый магілёўскага ўніверсітэта казаў і Дзяніс Уладзіміравіч Дук:\n— У старажытным Полацку была распаўсюджана фраза: “Даўніны не парушаць, навізны не пладзіць”. Я паспрабую зрабіць усё, што ад мяне залежыць, каб той каласальны вопыт, традыцыі ў адукацыі і навуцы, якімі валодае МДУ імя А.А.Куляшова, захаваліся. У той жа час без “навізны” нам не абысціся: сучаснасць патрабуе ад нас пастаяннага развіцця і няспыннага руху наперад.\nЯк вопытнага кіраўніка і бліскучага навукоўца новага рэктара ахарактарызаваў прафесар, доктар гістарычных навук, старшыня Пастаяннай камісіі па адукацыі, культуры і навуцы Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Ігар Аляксандравіч Марзалюк. Ён выказаў упэўненасць у прафесіяналізме і адказнасці Дзяніса Уладзіміравіча, а таксама падкрэсліў, што ўпершыню ў гісторыі рэктарам універсітэта стаў прафесійны археолаг.\nУ гэты ж дзень з новым кіраўніком калектыву пазнаёміўся і прафесарска-выкладчыцкі склад Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта харчавання. На пашыраным пасяджэнні савета МДУХа Васіль Жарко прадставіў кандыдата тэхнічных навук дацэнта Максіма Аляксандравіча Кіркора, які да гэтага часу працаваў на пасадзе загадчыка кафедры прыкладной механікі і інжынернай графікі гэтай навучальнай установы.\nВіцэ-прэм’ер адзначыў, што новы рэктар добра знаёмы са спецыфікай УВА, таму павінен хутка ўвайсці ў курс спраў і знайсці агульную мову з супрацоўнікамі. Ён сарыентаваў Максіма Аляксандравіча ў далейшай працы на захаванне статусу УВА як адзінай навучальнай установы з такім профілем у краіне, павышэнне якасці і ўзроўню падрыхтоўкі студэнтаў, іх грамадзянска-патрыятычнае выхаванне.\n— Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт харчавання павінен не толькі выпускаць дасведчаных спецыялістаў, але і прадастаўляць ім першае працоўнае месца, бо на выхадзе мы хочам атрымаць высокакваліфікаванага спецыяліста, які зможа працаваць на карысць эканомікі краіны, — падкрэсліў Васіль Жарко.\nНамеснік прэм’ер-міністра падзякаваў Вячаславу Аляксеевічу Шаршунову за добрасумленную працу і важкі ўклад у развіццё ўніверсітэта. Яму, як і Канстанціну Міхайлавічу Бандарэнку, была ўручана падзяка за шматгадовую плённую навукова-педагагічную дзейнасць, высокае прафесійнае майстэрства, вялікі асабісты ўклад у развіццё навукова-даследчай, сацыяльна-культурнай і грамадскай дзейнасці.\nФота прадастаўлена прэс-службай МДУ імя А.А.Куляшова.\nВасіль Іванавіч ЖаркоДзяніс Уладзіміравіч ДукМагілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А.А.Куляшованамеснік Прэм’ер-міністра Беларусірэктар\nУніверсітэт — пляцоўка для аб’ядна...\n180 гадоў лідарства ў аграрнай адукацыі...\nКаб натхненне не прапала...


Бацькі гаварылі: трэба быць чалавекам (2)\nКаб пахіліцца над бядой іншага чалавека, трэба спыніцца, зазірнуць у глыб самога сябе. Люся Жлобін першы раз пабачыла мігрантаў пры лясной дарозе, дзесьці за Альхоўкай. Спыніла машыну. Двух мужчын прасілі напіцца вады. Як пасля скажа, задзейнічаў чысты чалавечы інстынкт. У спеху выклала ў іх рукі печыва, ваду і іншыя прадукты, якія толькі што набыла ў краме. І падказала яшчэ дарогу, куды ісці, каб абмінуць патруль.\nІншай раніцы, каля сваёй брамкі ўбачыла азяблых дзяўчыну і двух хлапцоў. Запрасіла дахаты, дала сагрэцца, пакарміла. Нічога вялікага — звычайная людская рэч. Пасля валанцёры з Групы «Граніца» папрасілі яе ўключыцца ў акцыю дапамогі. Не думала пра геройства. Хутчэй вырашыла знаёмства месца. Не кожны пойдзе ў лес, калі на дварэ цемра і холад. Часам было нязручна. Як тады, калі прыйшлося ёй пераапрануць у сухое адзенне чалавека, які сам ужо не даў рады падняцца на ногі. У зваротнай дарозе балела душа. Ведала, што не ўсе мігранты выйдуць жывымі з лесу.\n— За глыток вады яны былі гатовы цалаваць па руках і нагах, — дадае, — мне было цяжка глядзець на іх прыніжэнне.\nВаланцёры ў групах ужо разыходзяцца па лесе.\nДамаўляюся ісці з лекаркай-стаматолагам Ганнай, у прыватнасці роднай сястрой Эвы Мароз-Кечынскай. Сёння на акцыю прыбірання лесу прыйшлі ўсе тры сястры — Эва, Зося і Ганна. Іх параўноўваюць да гераінь Антона Чэхава.\n— Я сама не магу (...)


Удалы старт торфабрыкетчыкаў — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n30.03.2012 50 admin 0 Comment\nДва месяцы новага года засведчылі на карысць таго, што калектыў адкрытага акцыянернага таварыства “Жыткавіцкі торфабрыкетны завод” не думае здаваць летась адваяваных высокіх пазіцый, а, наадварот, працуе з паскарэннем.\nТак, за студзень-люты пры плане 18,2 тысячы тут фактычна было выпушчана 19,4 тысячы тон брыкетаў. На экспарт у Швецыю іх было адгружана 8,3 тысячы тон на агульную суму 583,4 тысячы долараў ЗША, што да адпаведнага леташняга паказчыка склала 161,7 працэнта.\nЗамест планавых 6,5 мільярда рублёў таварнай прадукцыі было выпушчана на 8,5 мільярда ў дзеючых цэнах, а гэта значыць, што тэмпы росту да мінулагодняга паказчыка склалі 209,8 працэнта. Замест “мінус” 2 паказчык па энергазберажэнні склаў “мінус” 2,8.\nЗа два месяцы ў асноўны капітал было ўкладзена 422 мільёны рублёў інвестыцый. Сярэднямесячная зарплата склала 2,5 мільёна рублёў, або 197,2 працэнта да мінулагодняга.\n← Второстепенных вопросов нет и быть не должно\nУ гонар Сусветнага дня паэзіі →


“Палітычна-футбольны лік” – так называецца артыкул у газэце International Herald Tribune. Прысьведчаны ён сувязі паміж футболам і палітычным іміджам краінаў у Эўропе.\nФутбол у Эўропе – больш чым проста від спорту ці гульня, – піша Фрэдэрык Кэмпэ ў сваім артыкуле. Футбол у Эўропе – на ягоную думку – уплывае на палітыку. Прыклады аўтар дае на падставе сёлетняга чэмпіянату Эўропы “Эўра-2000”. Ён, у прыватнасьці, прасачыў за рэакцыяй францускага заўзятара–парлямэнтарыя – прадстаўніка Францыі ў Радзе Эўропы – пад час гульні “Галяндыя-Югаславія”.\nКалі заўзятар глядзеў на злосную, жорсткую, часта супраць правілаў, гульню югаславаў, ён адразу ж казаў: “У іх спрацоўвае мэнтальнасьць ахвяры. Ім падаецца, што ўвесь сьвет зараз супраць іх настоены. Менавіта гэта імі кіруе…” Пакуль галяндцы не перамаглі зь лікам 6:1, той жа заўзятар заўважаў: “Ну, паглядзім – ці памятаюць галяндцы ўрокі Срэбраніцы…” – узгадаўшы пра тое, што пад час Басьнійскае вайны Галяндзкі корпус войскаў ААН стаяў у баку і ня ўмешваўся, пакуль ішла расправа над мусульманскімі жыхарамі Срэбраніцы. Зь іншага боку было заўважана, што ў Югаславіі нават ворагі Мілошавіча ў гэтым матчы жадалі перамогі менавіта сваёй камандзе.\nГэты футбольны чэмпіянат дае падставы палітычным аналітыкам зрабіць свой расклад сілаў і сымпатыяў у Эўропе.\nФрэдэрык Кэмпэ заўважае, што гэтым разам самаўпэўненыя і запаволеныя прадстаўнікі Эўрапейскае Поўначы атрымалі паразу ад больш энэргічнага, больш прагнага да перамогі й рухавага Поўдню. Асабліва вырасла папулярнасьць і вядомасьць пад час гэтага чэмпіянату Румыніі ды Славеніі, якія ўпершыню патрапілі ў гульні гэтага ўзроўню, – піша Фрэдэрык Кэмпэ.\nНайбольш істотна, – заўважае ён, – што гэты чэмпіянат паказаў сымпатыі заўзятараў, а значыць і эўрапейцаў. А яны на баку імігрантаў і талеранцыі. Каманда Гяландыі вылучалася на футбольным полі сваім разнастайным расавым складам – і чым выклікала яшчэ больш сымпатыяў на трыбунах… Гэта сталася адказам нацыяналістычным францускаму Лё-Пэну і аўстрыйскаму Гайдэру.\nШэра й слаба на полі выглядала каманда Нямеччыны – сапраўды як сьведчаньне расслабленьня ў краіне пасьля кіраваньня Гэльмута Коля, які ігнараваў эканамічныя рэформы й не хацеў лібэралізацыі эміграцыйных законаў. Футбалісты рухаліся ня надта энэргічна, адчуваўся й дэфіцыт агульнага ўзаемаразуменьня й кіраўніцтва камандаю. Пасьля пройгрышу на футбольным полі французам, у Нямеччыне ў больш стрыманай атмасфэры прайшоў візыт прэм’ер-міністра Францыі Жака Шырака.\nАнгельцы, якія прынцыпова не прынялі эўрапейскую валюту, вызначыліся й гэтым разам на футбольным чэмпіянаце… Як хуліганы. Прэм’ер-міністар Вялікай Брытаніі Блэер вымушаны быў прасіць прабачэньня за сваіх заўзятараў пасьля пагромаў, што яны ўчынілі. Эўрапейскі ж заўзятар вызначыў: калі аўстрыйскі нацыяналізм, анты-імігранцкі, дык ангельскі нацыяналізм – анты-эўрапейскі, – піша ў International Herald Tribune Фрэдэрык Кэмпэ.\nТурэцкая каманда прайграла ў чвэрць-фінале, але Турцыя працягвае свой шлях у Эўрапейскую супольнасьць…\nПартугалія – адна зь бяднейшых сёньня ў Эўропе краінаў – засьведчыла, што мае найлепшы на кантынэнце футбольны стыль гульні.\nІзноў заўзятары і аматары палітыкі заўважаюць, што жывую кроў старой Эўропе нясуць імігранты.\nУ французаў армянін – Юры Дзяркаеў і алжырац паводле паходжаньня Зенэдзін Зіданэ. І у гэтым сэнсе згаданы на пачатку францускі парлямэнтарый заўважыў, што можа немцам да наступнага чэмпіянату варта было б “грын карты” на сталае жыхарства выдаць ня толькі імігрантам-кампутарнікам, што прыедуць хутка працаваць з усіх краіну, але й футбалістам…


Венгерская сацыялістычная рабочая партыя — Вікіпедыя\nВенгерская сацыялістычная рабочая партыя (венг.: Magyar Szocialista Munkáspárt, MSZMP) — кіруючая камуністычная партыя Венгрыі ў 1956—1989 гадах.\nвенг.: Magyar Szocialista Munkáspárt, MSZMP\nЯнаш Кадар (1956-1988)\nКарай Грос (1988-1989)\n1 лістапада 1956 года\n7 кастрычніка 1989\nнавуковы сацыялізм, кадарызм\nВенгерская сацыялістычная рабочая партыя на Вікісховішчы\nАфіцыйна створана 1 лістапада 1956 года заміж распушчанай 30 кастрычніка па ініцыятыве прэм'ер-міністра Імрэ Надзя Венгерскай партыі працоўных. Прэзідыум Цэнтральнага кіраўніцтва ВПТ сфармаваў Часовы выканкам з 7 чалавек на чале з Янашам Кадарам. Аднак у Часовым выканкаме пераважалі прыхільнікі Імрэ Надзя і пасля 4 лістапада 1956 года быў сфармаваны Часовы Цэнтральны камітэт ВСРП.\n11 лістапада 1956 года Кадар правёў у Будапешце першае пасяджэнне Часовага Цэнтральнага камітэта ВСРП з 23 членаў і 11 кандыдатаў. Пасля гэтага пачаўся працэс пабудовы новай партыйнай структуры. Першы пленум Часовага ЦК прайшоў 2, 3 і 5 снежня 1956 года ў Будапешце.\nВСРП была рэарганізавана на базе ранейшых кадраў і структур ВПТ Я. Кадарам і групай актывістаў пры падтрымцы СССР. Кадар і яго прыхільнікі былі да вызначанага моманту саюзнікамі І. Надзя, лідара Венгерскага паўстання 1956 г., бо, як і ён, адмаўлялі сталінізм і іншыя крайнасці, уласцівыя зрынутаму рэжыму М. Ракашы — Э. Герэ, аднак, у адрозненне ад Надзя, былі прыхільнікамі захавання цесных сувязей са СССР (Надзь імкнуўся да выйсця Венгрыі з Варшаўскага блока і яе нейтралітэту) і ў той жа час — шырокай палітычнай амністыі па прынцыпе «хто не супраць нас, той з намі» (Надзь патураў расправам над былымі актывістамі рэжыму Ракашы).\nВСРП арыентавалася на ідэалогію марксізму-ленінізму, аднак, у адрозненне ад ранейшай ВПТ, распушчанай пасля Венгерскага паўстання 1956 г., адмовілася ад ідэалогіі сталінізму, дапушчала ў эканоміцы многія элементы прыватнай уласнасці на сродкі вытворчасці і прадпрымальніцтва.\n7 кастрычніка 1989 года партыя была ператворана ў сацыял-дэмакратычную і атрымала назву Венгерская сацыялістычная партыя (ВСП). Праціўнікі ператварэнняў у партыі, што захавалі вернасць ідэалогіі марксізму-ленінізму, аказаліся на партыйным з'ездзе ў меншасці. Адлучыўшыся ад ВСП, 17 снежня 1989 года яны ўтварылі новую партыю пад ранейшай назвай ВСРП, а яе старшынём быў абраны Дзьюла Цюрмер. У пачатку 1990 года ВСРП па афіцыйнай колькасці была самай шматлікай партыяй Венгрыі, аднак не мела падтрымкі і пацярпела поўную паразу на першых свабодных парламенцкіх выбарах.\nУ 1993 годзе новая ВСРП была пераназвана ў Венгерскую рабочую партыю, якая пазней раскалолася на Венгерскую камуністычную рабочую партыю у кіраўніку з Цюрмерам і Венгерскую рабочую партыю.\nРабочая міліцыя, ВНР\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Венгерская_сацыялістычная_рабочая_партыя&oldid=3339895"\nАпошнія змены 20 сакавіка 2019 а 05:49\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 05:49, 20 сакавіка 2019.


Ключавыя экспартныя тавары і паслугі | Афіцыйны інтэрнэт-партал Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь\nКлючавыя экспартныя тавары і паслугі\nРэспубліка Беларусь ажыццяўляе шматвектарную знешнеэканамічную палітыку і падтрымлівае гандлёвыя адносіны з больш як 200 краінамі свету. Экспарт з’яўляецца адным з прыярытэтаў развіцця беларускай эканомікі. Больш за 60% вырабленай прадукцыі пастаўляецца на замежныя рынкі, што характэрна для краін з высокай ступенню развіцця і адкрытасці эканомікі.\nТаварная структура беларускага экспарту ўключае ў сябе звыш тысячы таварных пазіцый, сярод ключавых ‒ нафта і нафтапрадукты, угнаенні, грузавыя аўтамабілі і трактары і іх часткі, малако і сыры, мясная прадукцыя, мэбля і лесаматэрыялы, шыны.\nЗапатрабавана на знешніх рынках беларуская складаная тэхнічная прадукцыя: аўтобусы, аўтамабілі, вагоны, дарожная і будаўнічая тэхніка, тэхналагічнае абсталяванне і электраабсталяванне, рэнтгенаўская апаратура, элементы для мікраэлектронікі, аптычныя прыборы і інш.\nЗа апошнія гады Беларусь атрымала статус аднаго з вядучых экспарцёраў харчавання.\nРэспубліка Беларусь ‒ таксама сярод лідараў па экспарце калійных угнаенняў: за 2020 год экспарт прадукцыі склаў $2,4 млрд, або 8,3% у агульным аб’ёме экспарту.\nВысокая роля ў агульным аб’ёме экспарту і машынабудаўнічай галіны. Штогод 65-70% вырабленай прадукцыі ў гэтым сегменце прадаецца за межамі краіны. Так, у 2020 годзе на экспарт пастаўлена 79,1% вырабленых грузавых аўтамабіляў; 93,3% халадзільнікаў і маразільнікаў бытавых; 63,9% ліфтаў, 98,9% тэлевізараў, 88,4% аўтобусаў. З кожным годам асвойваюцца новыя перспектыўныя рынкі збыту. Асноўныя экспарцёры машынабудаўнічай галіны ‒ МТЗ, БелАЗ, Мінскі аўтамабільны завод, Беларускі металургічны завод, “Гомсельмаш”.\nРасце месца і роля краіны на міжнародным рынку паслуг. У параўнанні з 2010 годам іх экспарт павялічыўся больш як у 1,8 раза. За 2020 год гэты паказчык перавысіў $8,7 млрд і склаў 23,7% у агульным аб’ёме экспарту краіны.\nЗначны рост дэманструюць камп’ютарныя паслугі, экспарт якіх за 2020 год склаў каля $2,5 млрд, што больш як у 11 разоў перавышае вынік, дасягнуты ў 2010 годзе. Удзельная вага экспарту гэтага віду паслуг у агульным аб’ёме паслуг у 2020 годзе склала 28,7%.\nРэспубліка Беларусь уваходзіць у лік сусветных лідараў па экспарце IТ-паслуг на душу насельніцтва. У топ-100 лепшых аўтсорсінгавых кампаній свету за апошнія 10 гадоў ‒ шэсць ІТ-кампаній з беларускімі офісамі.


Цімашэнка паклікала жыхароў Украіны на новы Майдан | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКіраўнік фракцыі „Бацькаўшчына” ў Радзе Юлія Цімашэнка заклікала грамадзян Украіны сабрацца на чарговую бестэрміновую акцыю пратэсту 15 лістапада. Выступ палітыка трансляваў тэлеканал „112 Украина„.\nЦімашэнка назвала прэзідэнта Пятра Парашэнку і Нацыянальны банк Украіны галоўнымі крыніцамі карупцыі і збяднення насельніцтва і заявіла, што дзейсныя ўлады могуць „знішчыць як украінскую нацыю, так і ўкраінскую дзяржаву”.\n„Толькі людзі могуць аднавіць справядлівасць і паставіць уладу на месца. Заўтра раніцай грамадзяне, у тым ліку пенсіянеры, выйдуць на бестэрміновую акцыю пратэсту супраць падзення курсу грыўны, падвышэння тарыфаў, за вяртанне банкаўскіх укладаў”, – заявіла лідар „Бацькаўшчына”.\nПалітык таксама адзначыла, што ўкраінская ўлада называе „рукой Крамля” ўсіх незадаволеных сітуацыяй у краіне.\nРаней паведамлялася, што 15 лістапада ва Украіне плануецца акцыя пратэсту ўкладчыкаў збяднелага банка „Міхайлаўскі”, а таксама прафсаюзаў. У МУС Украіны заявілі, што ўкраінскія праваахоўнікі пяройдуць на ўзмоцнены рэжым працы.


Сумесны юбілейны канцэрт Вайцюшкевіча і Някляева ў Вільні (віза бясплатная)\n4 сакавіка адбудзецца супольны канцэрт спявака Змітра Вайцюшкевіча і паэта Уладзіміра Някляева з удзелам “WZ-Orkiestra” пад назваю «Нашы каханыя». Беларусы могуць атрымаць бясплатныя візы пры дапамозе МЗС Літвы.\nУ праграме лепшыя кампазіцыі 10 гадовага плённага супрацоўніцтва Вайцюшкевіча і вершы Уладзіміра Някляева ў выкананні аўтара. Дуэт пачынаўся з працы над альбомам «Танга з ружай», выдадзенага напрыканцы 2006 года. У які ўвайшло шмат выдатных песень, якія былі ў іншых альбомах Вайцюшкевіча.\n– Наш праект перарос у сяброўства і сталы творчы тандэм кампазітара і паэта, што зараз бывае вельмі рэдка. Упершыню мы робім супольную музычна-паэтычную праграму, дзе будзе і лепшае, і новае, і нечаканае, – распавядае Зміцер Вайцюшкевіч. – Мы з Уладзімірам Пракопавічам будзем разам ствараць святочны настрой з нагоды нашага юбілею і надыходзячага вясновага жаночага свята, якое нам абодвум вельмі падабаецца. А яшчэ акурат на тыя выходныя прыпадае літоўскае свята Казюкас. Таму будзе шмат флюідаў шчасця: і на канцэрце, і па-за яго межамі.\nБясплатная віза (без консульскага збору) з тэрмінам дзеяння з 3 да 5 сакавіка ўключна ведаецца грамадзянам Беларусі на падставе набытых у Беларусі квіткоў на імпрэзу. Падаць дакументы на бясплатную візу трэба ад 15 студзеня да 15 лютага ўключна. Парадак разгляду візавых хадатайніцтваў спрошчаны, таму даведкі з месца працы/навучання, пацверджанні платаздольнасці не патрабуюцца. Пакрокавая інструкцыя.\nПродаж без камісіі: «Тэатральна-канцэртная каса» (Менск, вул. Калініна 5), з панядзелка па пятніцу з 10.00 да 19.00.\nАгульны продаж: на сайце і ў касах Kvitki.by.\nТэгі: Зміцер Вайцюшкевіч, канцэрт, Уладзімір Някляеў


Валера Руселік Прастытутка – гэта калі з тваёй маўклівай згоды чыніцца злачынства\nГэта не істотна, з кім, дзе і як займалася Настасся Вашукевіч (Насця Рыбка), якая яна мама ці жонка, каго паспрабавала шантажаваць і ці з уласнае волі ды розуму/глупства тое рабіла. Ад моманту затрымання дзяўчыны, якая займела вядомасць праз сэкс-скандал з удзелам расейскага алігарха Дзерыпаскі і віцэ-прэм’ера РФ Прыходзькі, у транзітнай зоне Шарамеццева і да сёння самае істотнае – гэта тое, што Настасся Вашукевіч грамадзянка Беларусі. Як і затрыманы разам з ёю Аляксандр Кірылаў, ён жа арганізатар сэкс-трэнінгаў Алекс Лэслі.\nАдным сказам: у маскоўскім аэрапорце «Шарамеццева» расейскія паліцыянты затрымалі двух беларускіх грамадзянаў, якія ўсцяж застаюцца ў ізалятары.\nАляксандр Кірылаў. Фота Sergei Fadeichev/TASS\nАнастасія Вашукевіч. Фота REUTERS/Tatyana Makeyeva\nНават калі паверыць у тое, што Вашукевіч і Кірылава скруцілі ў парушэнне міжнароднага заканадаўства на маскоўскім лётнішчы ў часе яе дэпартацыі на радзіму з Тайланду, выключна за «ўцягванне ў займанне прастытуцыяй групай асобаў, здзейсненае паводле папярэдняе змовы», а зусім не за тое, што сваімі шчыраваннямі легкадумная эскортніца Насця Рыбка дапамагла раскрыць таемныя сувязі перадвыбарчага штабу Трампа з Пуціным; нават калі ўявіць, што гэта нармальная практыка, калі ў Тайланд дзеля перамоваў з шараговай прастытуткай і яе сутэнёрам ляціць ажно сакратар Рады бяспекі і абароны РФ Патрушаў – нават тады застаюцца пытанні. І зусім не да расейскіх уладаў, якім Рыбка і Лэслі, натуральна, сядзяць у пячонках.\nПытанні найперш – да ўладаў Беларусі. Якое б маральнае аблічча ні мелі затрыманыя ў Маскве Вашукевіч і Кірылаў, яны – грамадзяне Беларусі. То бок знаходзяцца пад аховай беларускай дзяржавы. Вось толькі ані амбасада нашай краіны ў Расеі, ані МЗС з заявамі адносна незаконнага затрымання грамадзянаў Беларусі вось ужо некальки дзён не выступае. Чаму маўчыш, беларуская дзяржава? Ауууу! Ці ты збіраешся бараніць сваіх грамадзянаў? Калі не, то навошта ты такая наагул патрэбная? І чаго ты маўчыш, беларуская дзяржава? Занадта моцна занятая «глыбіннай інтэграцыяй»? Расейская нафта даражэйшая за беларускіх грамадзянаў? Чым тады ты адрозніваешся ад працаўніцы ў сферы эскорт-паслугаў? І ці гэта не тое публічнае «нахіленне» Крамлём цябе і нас з табою, якога ты гэтак часта пазбягаеш на словах? Колькі ў табе яшчэ засталося суверэнітэту?\nІ яшчэ адзін момант. Кожны з нас чуў пра тое, як стаяць адзін за аднаго каўказцы. Менавіта таму мець з імі справу звычайна не рызыкуюць тыя, хто можа толькі хапаць безабаронных дзяўчын на лётнішчы або разганяць пенсіянераў і падлеткаў на мітынгах. Дык а мы, беларусы, за сваіх пастаяць можам? Хай многія і асуджаюць тое, чым займаліся Рыбка і Лэслі, але можа справамі беларусаў будуць займацца ўсё-ткі не расейцы, а беларусы?\nТэгі: Алег Дзерыпаска, Алекс Леслі, Вашукевіч, Насця Рыбка


Іран сабраўся пазычыць у Расіі 5 млрд даляраў\n24.08.2016 / 14:28\nПарламент Ірана ўхваліў дакумент, які дазваляе ўраду прасіць у Расіі ў якасці пазыкі 5 млрд даляраў.\nРашэнне аб пазыцы падтрымалі 145 парламентарыяў, 45 выказаліся супраць, паведамляе іранскае інфармацыйнае агенцтва «Фарс».\nГрошы, якія Іран разлічвае атрымаць у Масквы, будуць выдаткаваныя на інфраструктурныя праекты. У прыватнасці, улады краіны плануюць патраціць расійскія грошы на будаўніцтва АЭС, рамонт і будаўніцтва чыгунак, узвядзенне плацін і ірыгацыйных сістэм.\nУмовы, на якіх Іран разлічвае атрымаць у Расіі сродкі, будуць абмяркоўвацца урадам. Пакуль не ясна, ці зможа Іран прыцягнуць для рэалізацыі праектаў на расійскія грошы кампаніі не з Расіі, альбо да выканання праектаў Тэгеран будзе абавязаны прыцягваць у асноўным расійскія фірмы.\nСпікер іранскага парламента Алі Ларыджані заявіў, што Расія гатовая даць пазыку пад 2% тэрмінам больш, чым на год.\nАналітыкі адзначаюць, што намер Ірана ўзяць у Расіі пазыку грошы кажа аб складанай фінансавай сітуацыі ў Іране з-за падзення даходаў ад продажу нафты.


Бывае, што ты сніш страшны сон...\nБывае, што ты сніш страшны сон…\nНавіны ў краіне пачалі скакаць, як блохі. І не паспяваеш за імі! Яшчэ нядаўна Беларусь на фоне сваіх суседзяў выглядала гэтакім філосафам-стоікам: ніякіх табе каранцінаў, ніякага закрыцця межаў, а каронавірус – выдумка Захаду. Няхай Еўропа панікуе і мітусіцца, а нам – усё да фені!\nЯшчэ некалькі дзён таму усё было, здаецца, па-іншаму. Лідар краіны, у вобразе Хакеіста №1, па-бацькоўску павучаў маладзенькую журналістку асновам лядова-палацавай гігіены: «Тут вірусаў няма. Вось ты ж не заўважыла, што яны лятаюць?» Чамусьці адразу згадвалася «хрушчоўскае»: «Гагарын у космас лятаў – Бога не бачыў!». Але гэта лірыка. У любым выпадку, Аляксандр Лукашэнка проста свяціўся аптымізмам, і па-змоўніцку абяцаў распавесці шмат цікавага, калі скончыцца «каронавірусны псіхоз».\nЛукашэнка назваў яшчэ адзін антывірусны лек\nТрэба справядліва адзначыць, што кіраўнік краінай узяў на сабе асноўны ўдар. Хто як не Аляксандр Рыгоравіч мог так яскрава суцішаць і падтрымліваць уласны народ, калі ўсе астатнія начальнікі трымаліся так сціпла і тужліва?\nЯшчэ адзін аплот спакою і стрыманасці – праваслаўная царква – таксама не адставала. Мітрапаліт ды Патрыяршы экзарх усея Беларусі Павал, цалкам у духу сепаратызму разануў: «У нас не Расея». Чыталася: нашыя вытрымаюць! Праўда, яшчэ раней, той самы Павал (ізноў жа, без усялякіх санкцый з боку Масквы!) з верталёта акрапіў святой вадой сталіцу Беларусі. Але гэта была дробязь. Прасунутыя індывіды разумелі, што гэта толькі аздабленне беларускага містычнага мура, які апрыёры стаяў на шляху ўсялякіх вірусаў. Маўляў, той, каго гэтак неабдумана не заўважыў таварыш Гагарын у космасе, – з беларусамі назаўжды!\nЛукашэнка пра памерлага ад каронавіруса актора: «Небарака, не вытрымаў»\nДысанансы ды гармідары\nУ беларусаў, між тым, атрымоўваліся адныя дысанансы ды гармідары ў галаве! З аднаго боку – адносныя цішыня і спакой у краіне, з другога – навіны з Італіі ды Іспаніі, суцэльныя каранціны ў суседзяў, закрытыя межы і сэканхэнды.\nДы краіна змянялася на вачах. Нібыта ніхто ў крамах грэчку масава не скупаў, але ўводзілася забарона на яе вываз. У афіцыйных навінах запэўнівалі, што ў Віцебску ніякай эпідэміі каронавірусу няма, але адначасова стваралі штаб па барацьбе з ім на чале з самым старшынёй Віцебскага аблвыканкаму. Дзеля чагосьці інфекцыёнкі і скурна-венералагічныя дыспансеры пачалі пераводзіць на каранцін. А па вуліцах крочыла ўсё больш і больш суайчыннікаў у масках…\nАфіцыйна пра каронавірус казалі ці стрымана, ці зусім не казалі. Лічбы грамадзянаў, якія захварэлі, падаваліся рэдка. Перадапошні раз колькасць іх на пару-тройку дзён захрасла на лічбе 94. У грамадстве раслі чуткі, а ў інтэрнэце распаўсюджваліся фэйкі пра тысячы памерлых. Але беларусы не панікавалі. Калі чым закупаліся, то паціху, па-партызанскі, не ствараючы ажыятажу. І ўлада, і грамадства сядзелі на адной галінцы і не знаходзілі месца, як тая коска ў амфібалійным выразу «пакараць смерцю нельга памілаваць».\nІ грымнуў гром…\nА потым грымнуў гром, і як гарох з меха – навіны! Спачатку Мінаховы здароўя, а на наступны дзень – МНС, публікуюць звесткі пра інфікаваных. Звесткі даюцца нават па вобласцях! Колькасць інфікаваных – 300 чалавек, і ўпершыню афіцыйна згадваецца пра чатырох памерлых.\nЛукашэнка дае разгорнутае інтэрв’ю тэлекампаніі «Мир», дзе падрабязна тлумачыць сваё бачанне сітуацыі і сваю пазіцыю наконт увядзення суцэльнага каранціну. Акрамя гэтага, беларусы даведваюцца, што акрамя соды, трактара, гарэлкі і хакея, ад каронавіруса можа дапамагчы, напрыклад, сала. Таму, што «тлустая ежа дапамагае лёгкім змагацца з вірусамі».\nМітрапаліт Павал сядае на верталёт ужо з дастатковай колькасцю святой вады, і акрапляе ёй усю Беларусь, не толькі сталіцу рэспублікі.\nПнеўманія ў Віцебску: Клаўся ў больніцу першым, а праз тыдзень нас ужо было 60 чалавек\nКіраўнікі вобласцяў, раёнаў і гарадоў пачынаюць чухаць макушкі і патыліцы, і некаторыя нават вычухваюць нешта разумнае! У Горадні, напрыклад, гарвыканкам прымае «План мерапрыемстваў па прафілактыцы і зніжэнню распаўсюду вострых рэспіратарных захворванняў, у тым ліку выкліканых каронавірусам COVID-19». Калі азнаёміцца з асноўнымі пунктамі гэтага плана, прыходзіш да высновы, што гэта самыя сапраўдныя каранцінныя мерапрыемствы. Калі хочаце, то іх можна назваць «лагодна-каранціннымі», але гэта ёсць! Выкананне гэтых мерапрыемстваў, канешне, залежыць цалкам ад дробных начальнікаў на месцах, і, канешне, ад саміх людзей, але гэта ўжо іншае пытанне.\nКіраўніцтва пачало разумець, што чуткі, фэйкі ды паніка зʼяўляюцца заўсёды, калі бракуе інфармацыі, ды здагадвацца, што ў сітуацыі эпідэміі грамадства і дзяржава павінны быць па адзіны бок барыкады? Да ўлады прыйшло працверажэнне, што багаты, і бедны, праўладны і апазіцыйны могуць, цалкам раўнапраўна, апынуцца ў шпіталі ці, крый Божа, на могілках? Пакінем пакуль што пытанні без адказаў, але заўсёды хочацца верыць.\nМіністэрства аховы здароўя ня стала паведамляць пра колькасць пацыентаў з COVID-19\nБывае так, што ты сніш страшны сон, прачынаешся, і ўсміхаешся таму, што гэта быў толькі сон. З гэтым каронавірусам хочацца зрабіць тое ж самае, але не атрымліваецца. Нам прыйдзецца жыць далей. Усё – наперадзе. І гэтае – «наперадзе» – напэўна, будзе зусім не ружовым.\nАле ж ёсць у гэтай сітуацыі і кроплі станоўчага! Свет даведаўся, што ў Беларусі, акрамя Аляксандра Глеба, ёсць і свой нацыянальны чэмпіянат па футболе! ФК»Слуцк» атрымаў міжнародны фан-клуб! Ну, а мы ўсе, спадзяюся, пачалі вучыцца больш цаніць час, а таксама жыццё ды здароўе сваіх родных, блізкіх і сяброў. Пайду пацалую дачку. Абдыму жонку. Пайду пазваню маме: як ты сябе адчуваеш, матуля?\nТэгі: Алесь Дзянісаў каранцін каронавірус


Свята для ўсяго горада\nАляксандр ЛУКАШЭНКА: “Парламент павінен прадстаўляць усе слаі нашага грамадства”\n17.09.2019 10:39 Спартыўныя падзеі\nПяты раз сталіца прыняла беларускіх і замежных бегуноў на Мінскім паўмарафоне. Сёлета на яго з’ехаліся каля 40 тысяч чалавек з 68 краін свету! Сярод іх былі і прафесійныя спартсмены, і аматары бегу. На некалькі гадзін 15 верасня цэнтр горада ператварыўся ў адну вялікую, поўную радасці плыню. Традыцыйна ўдзельнікі паўмарафону беглі тры дыстанцыі: 21,097 км, 10,5 км і 5,5 км.\nПершымі ў 9 раніцы на старт выйшлі тыя, што збіраўся пераадолець самы вялікі кіламетраж. Ніна Савіна з Беларусі пабіла рэкорд Мінскага паўмарафону і прыбегла на фініш праз 1 гадзіну 11,24 мінуты. Перамогу сярод мужчын заваяваў Бярхан Хідру Афяверкі з Эрытрэі, ён адолеў усю дыстанцыю за 1 гадзіну 4,7 мінуты. На дыстанцыі 10,5 км перамаглі гродзенцы Ірына Сомава (37,51 мін) і Арцём Логіш (32,37 мін).\nСамым масавым атрымаўся забег на 5,5 км. На старце сабралася каля 25 тысяч чалавек. Многія знакамітыя беларусы выбралі для сябе менавіта гэтую дыстанцыю. Напрыклад, “Міс Беларусь — 2018” Марыя Васілевіч, старшыня Беларускай федэрацыі лёгкай атлетыкі Вадзім Дзевятоўскі і інш. Было і шмат прадстаўнікоў галіны адукацыі. Вялікімі камандамі беглі выкладчыкі і студэнты, рэктарат Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка, Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры, Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта, Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі, Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь і інш.\nТрадыцыйна ўдзельнічалі ў забегу і прадстаўнікі Міністэрства адукацыі. Дыстанцыю пераадолелі першы намеснік міністра адукацыі Ірына Старавойтава, начальнік галоўнага ўпраўлення выхаваўчай работы і маладзёжнай палітыкі Эдуард Тамільчык і намеснік начальніка ўпраўлення міжнароднага супрацоўніцтва Герман Артамонаў.\n“У гэтым годзе ў забегу бярэ ўдзел больш за 30 устаноў вышэйшай адукацыі, летась было ўсяго 22, таму сёння ўстаноўлены рэкорд. І колькасць удзельнікаў павялічылася: калі ў мінулым годзе было каля 7 тысяч чалавек, то ў гэтым ужо амаль 9, — расказвае намеснік дырэктара Рэспубліканскага цэнтра фізічнага выхавання і спорту навучэнцаў і студэнтаў Уладзімір Антончык. — Наша ўстанова таксама традыцыйна прымае ўдзел у паўмарафоне, таму што гэта, у першую чаргу, папулярызуе здаровы лад жыцця. А яшчэ прыемна пасля працоўных дзён зняць напружанне. Нездарма кажуць, што фізічная нагрузка дапамагае вырашыць усе праблемы ў жыцці”.\nПершай на дыстанцыі 5,5 км фінішавала Настасся Дашкевіч (19,05 мін). Сярод мужчын перамог Дзмітрый Граматоўскі, які справіўся за 16,42 мінуты. На працягу дыстанцыі бегуноў добрымі словамі і апладысментамі падтрымлівалі шматлікія валанцёры, гледачы, некаторыя людзі забіраліся вышэй (напрыклад, на адкрытую пляцоўку гандлёвага цэнтра), каб убачыць маштаб мерапрыемства.\n“Гэта свята для ўсяго горада, яго жыхароў, навучэнцаў, студэнтаў, — гаворыць валанцёр старшы выкладчык БДУ Софія Запольская. — Тут уся Беларусь даказвае, што мы — за здаровы лад жыцця!”\nАкрамя трох асноўных забегаў былі яшчэ два. Дабрачынны забег #ДзеціДзецям, арганізаваны ЮНІСЕФ і мабільным аператарам МТС, сабраў дзяцей і падлеткаў 3—15 гадоў. Для іх была падрыхтавана дыстанцыя на 500 м і спецыяльныя “медалі чэмпіёна”. Атрыманыя грошы пойдуць на рэалізацыю праекта “Сям’я кожнаму дзіцяці”. Таксама падчас Мінскага паўмарафону прайшоў эказабег. Яго фінішам сталі кропкі для піцця, дзе валанцёры збіралі раскіданыя пластыкавыя бутэлькі і інш. Так наша краіна паказала, што далучаецца да міжнароднай экалагічнай акцыі WorldCleanUp, якая адбудзецца 21 верасня.\nМінскі паўмарафон расце з кожным годам, і гэта тычыцца не толькі колькасці ўдзельнікаў. У гэтым годзе міжнародная лёгкаатлетычная асацыяцыя дала яму сярэбраны лэйбл. Цяпер словы пра тое, што сталічны паўмарафон арганізаваны на высокім узроўні, не проста меркаванне, а сусветна прызнаны факт.


20 незвычайных фактаў пра Кастуся Каліноўскага - Беларускія навіны\n14.06.15 18:13 - Беларусь\nЁн першы сярод нашых дзеячоў, хто адкрыта заявіў — Беларусь павінна быць самастойнай. Лічыў, што лепей скончыць свой век на шыбеніцы, чым здрадзіць сябрам.\nПіша Васіль Дэ Эм. Ён першы сярод нашых дзеячоў, хто адкрыта заявіў — Беларусь павінна быць самастойнай. Жыў паводле філязофіі: лепей скончыць свой век на шыбеніцы, чым здрадзіць сябрам і ўласным перакананьням. Як сапраўдны рамантык хацеў бачыць беларусаў такімі, якім быў сам: сьмелымі, самаахвярнымі, эмацыйна адкрытымі, прынцыповымі, артыстычнымі, свабоднымі. Герой нашых 20 незвычайных фактаў — Кастусь Каліноўскі.\n«...перадусім нам трэба зьнішчаць гэтую гнілую і гангрэнозную касту, якую называюць дваранствам»; «Паўстаньне мае быць чыста народным — шляхта, паколькі з намі не пойдзе, няхай гіне — тады сялянская сякера не павінна спыніцца нават над калыскай шляхецкага дзіцяці».\n«За вашую долю кроў праліваюць справядлівыя людзі, а вы — як тыя Каімы да Юды Скарыёты — добрых братоў прадавалі ворагам вашым! (...) якім вы правам сьмелі памагаці маскалю ў нячыстаму дзеле?! (...) Вы скажаце, што гэта рабілі паняволі, — но мы людзі вольныя, нямаш у нас няволі! а хто з вас хоча няволі маскоўскай — таму мы дамо шыбеніцу на галіну!».\nАдзін зь лідэраў партыі «белых» Якуб Гейштар адзначае: «Гарачы, нястрыманы і прасякнуты крайнімі прынцыпамі, ён не любіў пярэчаньняў (...) не любіў апазыцыі, а таму акружаў сябе людзьмі, якія сьлепа зь ім згаджаліся»; Ежы Кучэўскі-Порай успамінае: «Каліноўскі пярэчыў супраць усяго, ня даў нікому гаварыць, дык мы папрасілі яго, каб дазволіў нам спачатку паразумецца паміж сабой, а потым ужо зь ім разам»; ветэран рэвалюцыйнага руху Апалін Гофмейстар дадае: " [Каліноўскі — В. Д. М.] вельмі быў рады, што я ня лезу ні ў якія яго загады...«.\nБацька Каліноўскага Сымон успамінаў: «Сын мой, (...) як прыехаў у 1861 г. зь Пецярбургскага ўнівэрсытэта дамоў, пачаў сьпярша дапамагаць мне па гаспадарцы, пасьля, пасварыўшыся са сваёй мачахай [маці Каліноўскага Вераніка памерла, калі хлопчыку было 5 год — В. Д. М.], аб’явіў мне, што хоча шукаць сабе месца...».\nАдзін з паўстанцаў Валеры Пшыбароўскі пісаў: «...ён быў адным з галоўных прыхільнікаў і папулярызатараў сэпаратысцкіх літоўскіх памкненьняў і не адзін раз выказваўся на сваёй сакавітай народнай мове, што «дурным варшаўскім мазгаўням нельга давяраць лёсы Літвы»; «Канстанцін Каліноўскі (...) настойліва праводзіў ідэю аб самастойнасьці Літвы»; «...Літва (...) павінна выкарыстаць разлад паміж Расеяй і Польшчай і зрабіцца самастойнай».\n«...Францішак [Далеўскі — В. Д. М.]... пераходзь да нас! Цудаў даб’емся, калі ты нас зразумееш, калі будзеш з намі! Тваёй галавы, твайго сумленьня нам не хапае! (...) Маўчыш! Значыць, не? Знаю цябе, ня пойдзеш за намі, выходзіць — супраць нас! Калі так, дык ведай жа — я сам цябе тут у тваім уласным доме сярод тваіх блізкіх прыкончу кінжалам!».\n«Ні адзін ужэ можэ забыўся, што бацька яго быў яшчэ справядлівай уніяцкай веры і ніколі ўжэ ня спомніць на тое, што перавярнулі яго на сызму, на праваслаўе, што ён сягодня, як той сабака, жыве бязь веры і, як сабака, здохне чартам да пекла!!! (...) хто не пяройдзе на унію, той, як сабака, здохне, той на тамтам сьвеце пякельныя мэнкі цярпеці будзе!».\n«...згрыбелы еўнух ліхадзейства (...) гэты зьбеглы з галер распусьнік... кідаецца ў сваім бяссільлі».\nДробны чыноўнік Эразм Заблоцкі ўспамінаў: «...калі я (...) адмаўляўся ад пасады камісара, то Каліноўскі сказаў мне, што ў такім выпадку ён аддасьць мяне ў рукі законага ўраду (...): «Не, брат, цяпер ня час аднеквацца, калі замежныя краіны вядуць перамовы (...) у нашу карысьць, а вы, баязьліўцы (...) хочаце даць Расеі сродак упэўніць іх, што у нас толькі дзіцячыя гульні, як яно і ёсьць, і няма сапраўднага патрыятызму. Я вас усіх бачу, а таму раблю так, каб прымусіць служыць Жонду Нарадоваму і такім чынам упэўніць замежны ўрад, што патрыятызм у нас існуе».\nРасейскі гісторык Васіль Ратч адзначаў: «...усюды па папярэднім загадзе быў для яго прыгатаваны экіпаж, расстаўленыя коні, мясцовыя ўлады арганізацыі павінны былі сустракаць яго на межах сваіх земляў і праважаць у дарогу. За самы дробны недагляд у аказаньні належнай пашаны ён, не саромеючыся суровых словаў, рабіў заўвагі, і праезд рэвалюцыйнага кіраўніка Гродзенскага ваяводзтва пакінуў пасьля сябе агульны страх»; паўстанец Юльян Ягмін дадае: «Зараз жа ў нас паднялася мітусьня, чыстка і папраўка амуніцыі (...) Акуратна ў прызначаную гадзіну пад’ехала брычка і ў ёй нейкі пан (...) у вялікіх ботах, з рэвальвэрам і кінжалам за поясам, ён быў росту вышэй сярэдняга, шыракаплечы, сутулы, буйныя рысы твару з маленькай бародкай мелі нешта нахабна-дзёрзкае... ».\nУ лісьце да рэктара Пецярбургскага ўнівэрсытэту Пятра Плятнёва Каліноўскі пісаў: «Гадоў некалькі таму мяне спасьцігла падучая хвароба. Я зьвяртаўся да шматлікіх дактароў, але без усялякай карысьці (...) Пазбаўлены ўсіх сродкаў (...) я маю гонар пакорна прасіць (...) аб прызначэньні мне (...) 30 руб. на маё лячэньне». На дакумэнце была прыпіска ад інспэктара А. Фіцтум фон Экстэдт: «Студэнт Каліноўскі сапраўды хворы, (...) і за выдатныя паводзіны цалкам заслугоўвае ўвагі». 30 рублёў выплацілі.\nКалі было прынята рашэньне забіць віленскага маршалка і актыўнага супрацоўніка з маскоўскімі ўладамі Аляксандра Дамейку, і зьявіўся чалавек гатовы зьдзейсьніць прысуд, то Каліноўскі забараніў яму гэта рабіць, бо ў гэтага добраахвотніка: «...жонка і некалькі чалавек дзяцей, а ў нас для выкананьня выракаў ёсьць жандары».\nПаводле яго паплечніка Юзафа Каліноўскага: «...Я бачыў у ім чалавека рашучага, знаходлівага, які ўсёй сваёй дзейнасьцю і ахвярнасьцю (...) якбы папракае іншых у баязьлівай асьцярожнасьці і слабасьці. Сама небясьпека яго палажэньня, ператварала яго ў своеасаблівага волата і магла прыцягваць да яго іншых (...) Сваёю знаходлівасьцю і самаадданасьцю ён узбуджаў іншых; кажучы шчыра, я сам захапіўся гэтым бокам яго дзейнасьці...».\nЮзаф Каліноўскі адзначаў: «...друкаванае слова было заўсёды яго слабасьцю, ён надаваў яму нейкае асаблівае значэньне».\nПаводле Аляксандра Маслова, чыноўніка з канцылярыі Мураўёва, гэты Парфіяновіч быў: «...малады чалавек, выдатна абазнаны ва ўсіх таямніцах галоўных дзеячоў бунту. Палкоўнік Лосеў (...) абяцаў яго памілаваць, калі той дапаможа следзтву. Малады арганізатар паведаміў (...) і само месцазнаходжаньне Каліноўскага, зь якім ён быў у блізкіх стасунках. [Парфіяновіч апісаў — В. Д. М.] прыкметы Каліноўскага [і паведаміў, што — В. Д. М.] ён пражывае з фальшывым пашпартам гарадзенскага двараніна Вітальда Вітажэнца ў Сьвента-Янскіх мурах [у Вільні — В. Д. М.]».\n«...не бываў у доме Ямантаў, (...) акрамя маладога Іосіфа Яманта, нікога ня ведаю»; «Выпрацаваўшы працай і жыцьцём разуменьне, што (...) шпіёнства апаганьвае чалавека (...) я палічыў неабходным заявіць Сьледчай Камісіі, што ў яе допытах наконт асобаў, якія ёй называюцца, я (...) павінен быць стрыманы ў сваіх паказаньнях (...) Прычыны і наступствы мною добра абдуманы (...) Мой гонар, годнасьць і тое становішча, якое я займаў у грамадзтве, не дазваляюць мне зрабіць іначай».\nЗа некалькі месяцаў да арышту пісаў: «Маскалі (...) пад рознымі прозьвішчамі шукаюць мяне ў Вільні (...) то праз вакно на дах, то іншымі спосабамі заўжды шчасьліва высьлізгваю зь іх рук. Бог нада мной апякуецца, а калі прыйдзецца павіснуць, то хай гэта будзе на пацеху усім літоўскім панам і прасьветлай Маскве»; «І шыбеніца сталася сёньня тым, чым быў крыж, калі Хрыстос зрабіў яго знакам збавеньня — яе асьвяцілі нашыя героі...».


21 лютага — Міжнародны дзень роднай мовы - Кировская районная газета\nМова продкаў — гэта наша багацце, наша жывая спадчына, тое, што павінна вылучаць нас сярод іншых народаў свету.\nНа здымку: Таццяна Іванаўна Бяляўская з вучнямі 5 «А» класа гімназіі горада Кіраўска.\nТакім прынцыпам у рабоце і жыцці карыстаецца выкладчык беларускай мовы і літаратуры гімназіі г.Кіраўска Т.І.Бяляўская.\nКалі ў 1992 годзе Таццяна Бяляўская была выпускніцай СШ №1 райцэнтра, пытанняў: “Куды пайсці вучыцца?” і “Які прафесійны шлях выбраць?” у яе не ўзнікала. Дзяўчына ведала: яна будзе вучыць дзяцей паважаць і любіць, шанаваць нашу бацькоўскую, родную, непаўторную, мілагучную і самую прыгожую ў свеце беларускую мову.\nТаццяна паступіла ў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны універсітэт імя А.Куляшова на філалагічны факультэт — зразумела, на беларускае аддзяленне. Скончыла ВНУ з адзнакай і ў 1997 годзе пачала выкладаць у СШ №2 імя К.П.Арлоўскага (зараз — гімназія г.Кіраўска).\n— Любоў да бацькоўскай мовы — гэта патрабаванне маёй душы, — адзначае Таццяна Іванаўна. — Калі была яшчэ школьніцай, перачытала ўсе творы Івана Мележа і Васіля Быкава. Так мне падабалася чытаць, разважаць ды і размаўляць па-беларуску.\nДарэчы, са сваімі вучнямі Т.І.Бяляўская заўсёды размаўляе на роднай мове. А вось з калегамі па рабоце гэта цяжкавата, бо, на жаль, не ўсе разумеюць.\nЗа гады настаўніцтва Таццяна Іванаўна ўжо атрымала радуючыя яе душу вынікі: дзве яе былыя вучаніцы абралі прафесію выкладчыкаў беларускай мовы і літаратуры; сёлета дзве выпускніцы прымалі ўдзел у школьнай абласной алімпіядзе па гэтым прадмеце.\n← Віншуем з прыбаўленнем!\nБеларусь мая — мова і песня →\n«И от огненных запалений град свой сохрани»\nДиалоговая площадка с участием старшеклассников прошла в СШ №2 им.К.П.Орловского\n20.01.2022 Газета Кiравец Комментариев нет\nЧарговая перамога аддзела адукацыі, спорту і турызму Кіраўскага райвыканкама


Цяжарнасць - самая шчаслівая і прыемная пара ў жыцці кожнай жанчыны. Так лічаць нашы бабулі і мамы. Адным словам усе тыя, хто ўжо абзавёўся нашчадствам. І гэта на самай справе так. Кожная будучая мама ў той момант, калі разумее, што цяжарная, ужо вельмі любіць сваю драбок.\nАле заўсёды варта памятаць пра тое, што радасныя моманты часам могуць змяняцца хваляваннем і трывогай за свайго малога. Гэты артыкул напісана для ўсіх будучых матуль, якія хочуць ведаць усё пра маленькага пузожителе.\nПа ходзе цяжарнасці матулю чакае мноства выдатных момантаў, адзін з якіх, першы рух малога. Пачуццё проста неапісальнае. Маладыя таты ніколі не змогуць яго адчуць. Давайце пагаворым пра тое, як часта варушыўся дзіця перад родамі у большасці жанчын.\nНаогул, варушыцца плод пачынае з самага з'яўлення, а, дакладней, калі ён яшчэ эмбрыён. Але ён настолькі малы, што жанчыны проста не заўважаюць варушэнне. На працягу цяжарнасці малы падрастае, і яго руху становяцца ўжо нашмат прыкметней. Маладая мама пачынае адчуваць варушэння малога, пачынаючы з 16 тыдня развіцця. Так, па меншай меры, кажуць лекары. На самай справе адчуваць руху вялікая частка жанчын пачынае толькі з 20 або 22 тыдня. Проста таму, што некаторыя, асабліва пры першай цяжарнасці, не ведаюць як гэта. Адчуванне гэта проста неверагодна і незабыўнае. У кожнага яно праяўляецца па-свойму. У некаторых мам гэта падобна на «Булькі» ўнутры жывата, а ў іншых адчуваюцца канкрэтныя штуршкі маленькай ножкай.\nЧас ідзе, і малы расце, варушэння зараз ужо носяць вызначаны характар і сілу. Маляня можа адказваць на ласкавыя словы мамы, паказваць рухамі, што яму нязручна або што-небудзь не падабаецца. Гэта своеасаблівая сувязь знешнім светам і з самым галоўным чалавекам на планеце - мамай.\nЛюбую будучую маму турбуе два простых пытання: колькі ж павінен варушыцца дзіця? Ці ўплывае набліжэнне родаў на актыўнасць маляняці?\nРазгледзім усё па парадку. Такім чынам, колькасць варушэнне ў суткі, па меркаванні лекараў, павінна быць не менш 24. Але заўсёды варта памятаць пра тое, што кожны малы - маленькая індывідуальнасць. Таму колькасць рухаў можа быць менш або больш. Улічвайце і тое, што дзіця можа проста спаць і таму не здзяйсняць ніякіх рухаў.\nГэтак жа лекары лічаць, што непасрэдны прадвеснік родаў - скарачэнне колькасці варушэнне дзіцяці, таму важна ведаць, як часта варушыцца дзіця перад родамі. Але гэтае меркаванне даволі спрэчнае. У асноўным, так лічаць з-за таго, што памер і рост дзіцяці на апошнім месяцы цяжарнасці ўжо дайшлі да той стадыі, у якой ён з'явіцца на святло. Абгрунтавана гэта тым, што месцы вольнага вельмі мала і, як вынік, здзяйсняць руху дзіцяці складаней, чым на больш ранніх тэрмінах цяжарнасці. Можа гэта і так, але ў некаторых будучых мам назіраецца, наадварот, падвышаная актыўнасць. Некаторыя лічаць, што перад родамі дзіця менш рухаецца толькі па тым, што набіраецца сіл напярэдадні знамянальнага дня.\nНа апошнім месяцы цяжарнасці дзіця спіць і не спіць разам з мамай. Вядома, дакладны час не супадае, таму што дзіця адпачывае нашмат больш мамы. Гэтак жа і ўстае ён раней. Гэта значыць, што менавіта ў той момант, калі маме так хочацца спаць, драбок пачынае праяўляць актыўнасць, жадаючы, напрыклад, пагуляць. Варушэння могуць быць даволі моцнымі і патрабавальнымі. Вядома, у малога ёсць свой характар, і ён, з задавальненнем, прадэманструе яго маме.\nСамае галоўнае для маладой мамы - сачыць за колькасцю рухаў свайго дзіцяці. Таму што толькі жанчына можа даведацца, калі ў дзіцяці раптам узнікнуць праблемы, і менавіта яна павінна пастарацца зрабіць усё, каб драбок нарадзіўся здаровым. Здавалася б, што можа здарыцца ў мамы ў жывоціку, бо маляня там дастаткова абаронены. Меркаванне гэта памылкова. Між многімі жанчын, падчас цяжарнасці, могуць быць гіпаксія або анемія. У прынцыпе, захворванні абсалютна не страшныя, але распазнаць іх трэба абавязкова, бо гэта можа паўплываць на далейшае развіццё плёну. Калі ў малога ўсё добра, то яго штуршкі будуць у выглядзе гульні з мамай ці татам. Калі ж дзіцяці пагражае небяспека, то ён абавязкова паведаміць пра гэта актыўнымі «ваеннымі дзеяннямі». Калі колькасць варушэнне дзіцяці перад родамі рэзка памяншаецца, да 3 у дзень, то час біць трывогу. У маляняці могуць быць якія-небудзь праблемы, і мама павінна ў тэрміновым парадку звярнуцца да лекара для кансультацыі. Можа, неабходна легчы ў шпіталь або дазволіць роды крыху раней тэрміну. Гэтак жа і з гіперактыўнасцю. Гэта, таксама, можа быць адным з прыкмет таго, што дзіцяці нешта турбуе. У гэтым выпадку, зноў жа, варта неадкладна наведаць лечыць лекара. Для тых, хто верыць толькі лічбах ніжэй прыведзена дакладнае колькасць варушэнне перад родамі ў розны час сутак.\nЗа адну гадзіну павінна быць, прыкладна, па два варушэння. Але лекары рэкамендуюць выбіраць больш доўгі тэрмін (6 або 12 гадзін). Гэта звязана з тым, што малое папросту можа спаць. Каб хвалявання не было, можна паспрабаваць «разварушыць» дзіцяці. Для гэтага досыць з'есці цукерку і паляжаць на левым баку. Дзеткі - жудасныя ласуны, таму адказ прыйдзецца чакаць не доўга. Гэта толькі варыянт просьбы паварушыцца, многія жанчыны карыстаюцца іншымі метадамі, бо кожны ўсе дзеці розныя.\nКалі абраны перыяд у 6 гадзін, то колькасць варушэнне, вядома ж, павінна быць больш. Прыкладна 10, але ніяк не менш. Часам 5-6 варушэнне мама адчувае ўжо пасля аднаго гадзіны назірання. Лекары лічаць, што гэтага цалкам дастаткова і можна далей не працягваць лічыць.\nПерыяд ў 12 гадзін назірання. Зноў жа, колькасць варушэнне павялічылася - 24, але не менш. Наогул, 12 гадзін, даволі вялікі тэрмін. Таму, калі колькасць рухаў вельмі мала, адразу трэба звярнуцца да ўрача.\nУ выніку, колькасць варушэнне дзіцяці перад родамі ніколі не было і не будзе дакладным. Мамы, заўсёды памятайце аб тым, што маляняты вельмі адрозніваюцца адзін ад аднаго. І, тым больш, адрозніваюцца ад «кніжных дзяцей». Нарадзіць ідэальнага дзіцяці амаль немагчыма. Таму любіце сваіх дзетак такімі, якія яны ёсць. Ўдачы!\nДетоксікація ці лёгкая жыццё


Сусветны дзень азбукі Брайля | Лидский музей\n/ Новости / Сусветны дзень азбукі Брайля\nСусветны дзень азбукі Брайля\n04.01.2022 04.01.2022 — Администратор\n4 студзеня адзначаецца Сусветны дзень азбукі Брайля. Гэты дзень вядомы і як Міжнародны дзень Брайля.\nСвяткаванне гэтага дня пачалося з 19 снежня 2018 года, калі Генеральная Асамблея Арганізацыі Аб’яднаных нацый, згодна рэзалюцыі ААН А/С.3/73/L.5/ Rev.1 ад 1 лістапада 2018 года абвясціла: “Генеральная Асамблея пастанаўляе штогод адзначаць 4 студзеня Сусветны дзень азбукі Брайля, пачынаючы з 2019 года ў мэтах павышэння дасведчанасці аб значэнні азбукі Брайля як аднаго са сродкаў зносін для поўнай рэалізацыі правоў чалавека сляпых і людзей са слабым зрокам”.\nШто такое азбука Брайля? Гэта тактыльнае злучэнне літарных і лічбавых знакаў з дапамогай шасці кропак, якія дазваляюць перадаць усе літары, лічбы і нават музычныя, матэматычныя і навуковыя сімвалы. Яна выкарыстоўваецца сляпымі і слабавідушчымі людзьмі для чытання кніг і перыядычных выданняў, якія друкуюцца візуальнымі шрыфтамі.\nСёння ў свеце налічваецца каля 10 мільёнаў сляпых. Яшчэ амаль 130 мільёнаў чалавек маюць вельмі слабы зрок. Усім ім неабходная такая азбука. Члены ААН нагадалі пра тое, што, згодна з Канвенцыяй аб правах інвалідаў, азбука Брайля з’яўляецца сродкам зносін сляпых і адыгрывае найважную ролю ў іх адукацыі, доступе да інфармацыі і рэалізацыі права на свабоду выказвання меркавання і перакананняў.\nАўтар азбукі для сляпых – Луі Брайль, французскі тыфлапедагог, стваральнік рэльефна-кропкавага шрыфта для невідушчых і людзей са слабым зрокам . Ён нарадзіўся ў 1809 годзе ў сям’і шаўца ў французскім мястэчку Кувре. Як пішуць біёграфы, у тры гады хлопчык параніў вочы рымарскім нажом – накшталт шыла – і пачаў слепнуць. У 5 гадоў ён страціў зрок канчаткова.\nБацькі навучылі Луі плесці махры для конскай збруі, шыць хатнія туфлі, запрасілі настаўніка музыкі для навучання гульні на скрыпцы. Алфавіт ён вывучаў у мясцовай школе з дапамогай палачак.\nКалі хлопчыку споўнілася дзесяць гадоў, яго аддалі ў Парыжскую школу для сляпых дзяцей. Ужо тады былі кнігі, выдадзеныя рэльефна-лінейным шрыфтам, але іх не хапала. Навучанне галоўным чынам ішло на ўспрыманні інфармацыі на слых.\nУ школе Луі Брайль пазнаёміўся з “начной азбукай”, распрацаванай артылерыйным афіцэрам Шарлем Барб’е для вайсковых цэляў. Гэта быў спосаб кадоўкі паведамленняў, які дазваляў чытаць тэксты нават у поўнай цемры: запіс звестак вёўся праз прапорванне адтулін у кардоне, чытанне – праз дакрананні да кардону (дотыкам).\nУ 1824 годзе Брайль распрацаваў рэльефна-кропкавы шрыфт для невідушчых і слабых на зрок людзей. Парадаксальна, але факт: калі пачатковы варыянт шрыфту быў пададзены на разгляд спецыялістаў, яго палічылі нязручным… для відушчых выкладчыкаў! І толькі ў 1837 годзе па патрабаванні сляпых і слабых на зрок людзей эксперты зноў вярнуліся да яго разгляду.\nДля выявы літар у шрыфце Брайля выкарыстоўваюцца шэсць кропак. Кропкі размешчаны ў два слупкі. Пры лісце кропкі прапорваюцца, і так як чытаць можна толькі па выпуклых кропках, “пісаць” тэкст даводзіцца са зваротнага боку ліста. Тэкст пішацца справа налева, потым старонка перагортваецца, і тэкст чытаецца злева направа.\nДарэчы, Луі Брайль апынуўся таленавітым музыкантам, выкладаў музыку невідушчым і слабым на зрок людзям, распрацаваў шрыфт для запісу нот (нотапіс). Першай кнігай, надрукаванай па сістэме Брайля, была “Гісторыя Францыі” (1837). У Расіі друкарства шрыфтам Брайля пачалося з выдання ў 1885 годзе зборніка артыкулаў для дзіцячага чытання.\nУ 1850 годзе сістэма Брайля афіцыйна была ўведзена ў праграму навучання грамаце навучэнцаў Парыжскага інстытута для сляпых дзяцей. У 1878 годзе яна атрымала афіцыйнае прызнанне ў Францыі на Міжнародным кангрэсе.\n6 студзеня 1852 года Луі Брайль памёр. Ён быў пахаваны ў родным горадзе Кувре. У 1887 годзе на грошы, сабраныя па падпісцы, на магіле быў усталяваны помнік, на якім быў выбіты надпіс: “Брайлю – удзячныя сляпыя”. У 1952 годзе прах тыфлапедагога быў перанесены ў Парыжскі нацыянальны пантэон. У тым жа годзе ў Кувре ў хаце, дзе ён правёў дзіцячыя гады, быў адкрыты мемарыяльны музей, а вуліца, што вядзе да гэтай хаты, была названа яго імем.\nГэты дзень, 4 студзеня, стаў значным і для Дома Валянціна Таўлая Лідскага гісторыка-мастацкага музея. Трэба зазначыць, што ў гэтым доме беларускі паэт пражыў кароткі тэрмін, але ж памяць аб ім тут захоўваецца. Праводзяцца шматлікія мерапрыемствы, прысвечаныя В. Таўлаю. Так менавіта атрымалася і ў мінулым, 2021 годзе. 5 жніўня была ўрачыста адкрыта выстаўка тактыльных жывапісных работ мастака-манументаліста Васіля Зянько “Паэзія кропак… Разанаў, Таўлай”. Выстава прызначана больш для людзей са слабым зрокам, або наогул, невідушчых. Жывапісна-рэльефныя паверхні ўключалі літаратурныя тэксты, што з’яўляюцца знакавымі творамі для культурнай спадчыны таго ці іншага рэгіёна ці краіны. Мастак, уступаючы ў дыялог з паэтам, аўтарам вершаў, стварыў адмысловую маляўнічую структуру, у якую інтэграваў самі тэксты, перакладзеныя на шрыфт Брайля (у выглядзе фактурна выстаўленых кропак). Слабыя на зрок і невідушчыя людзі змаглі стаць паўнапраўнымі гледачамі, якія маглі “глядзець” карціны рукамі. Сярод карцін, якія былі прадстаўлены па творах беларускага пісьменніка Алеся Разанава, была работа пад назвай “Верабейкі” паводле першага верша Валянціна Таўлая, прытым, напісанага ў Лідзе ў школьным узросце. Цяпер яе можна будзе пабачыць пастаянна на экспазіцыі ў Доме паэта па вуліцы Замкавая, 7. Між іншым, яна папоўніла збор матэрыялаў і прадметаў на “вераб’іную” тэму. Гэтую акцыю абвясцілі супрацоўнікі Дома Таўлая, бо 2022 год стане юбілейным у творчым пачатку паэта, так як вершу “Верабейка” споўніцца 100 год з дня напісання. Так, сёння паэт гаворыць з намі на англійскай, армянскай, венгерскай, грузінскай, карэйскай, літоўскай, малдаўскай, польскай, рускай, украінскай, французскай мовах. А цяпер яго твор загучаў і на карцінах і ў карцінах. Паэзія Валянціна Таўлая ўжо становіцца даступнай для любой катэгорыі людзей.\nPS: Пры ўваходзе ў Лідскі гісторыка-мастацкі музей, а таксама ў яго аб’екты – Лідскі замак, Дом Валянціна Таўлая – замацаваны спецыяльныя дашчэчкі, якія распрацаваны на азбуку Брайля, што з’яўляецца безбар’ерным асяроддзем для невідушчых прыхільнікаў культурных музейных аб’ектаў горада Ліда.\nКультурно-просветительский проект «Музейная неделя»


“Віктар Ганчар быў пагрозай для ўлады…” – Свабоду палітвязьням!\n“Віктар Ганчар быў пагрозай для ўлады…”\n16 верасня – 17 гадоў, як у Мінску пры нявысветленых акалічнасцях зніклі апазіцыйны палітык Віктар Ганчар і прадпрымальнік Анатоль Красоўскі.\n“Ганчар стварыў камісію, якая займалася зборам тых парушэнняў законаў і Канстытуцыі, якія зрабіла ўлада. І гэта даклад, якія быў падрыхтаваны камісіяй Ганчара, якраз і згуляў, напэўна, ракавую ролю ў ягоным лёсе”, – распавёў сайту palitviazni.info палітык Анатоль Лябедзька.\nНагадаем, увечары 16 верасні 1999 года Віктар Ганчар, які першапачаткова быў у камандзе Аляксандра Лукашэнкі і дапамог яму прыйсці да ўлады, а затым сышоў у апазіцыю, і яго сябар Красоўскі прыехалі ў лазню, размешчаную ў Мінску на вуліцы Фабрычнай, 20. Апошні раз іх бачылі прыкладна ў 22.35, калі абодва выйшлі з будынка і селі ў “Джып-Чэрокі”, які належаў Красоўскаму.\nНапярэдадні знікнення Віктар Ганчар выконваў абавязкі старшыні Вярхоўнага Савета. На 19 верасня 1999 году было прызначана пашыранае пасяджэнне Вярхоўнага Савета 13-га склікання, на якім павінна было разглядацца заключэнне Спецыяльнай камісіі Вярхоўнага Савета аб здзяйсненні кіраўніком краіны шэрагу злачынстваў, якія могуць стаць падставай для імпічменту – адхілення ад улады.\n“Летам 1999 году мяне выклікалі ў Наваполацкі гарадскі аддзел унутраных спраў і сказалі, што жадаюць дапытаць у якасці сведкі па нейкай крымінальнай справе, – успамінае праваабаронца Зміцер Салаўёў. – Тады я таксама займаўся праваабаронай, уваходзіў у склад альтэрнатай камісіі па выбарах, якую стварыў спадар Ганчар. “Па якой крымінальнай справе? – пацікавіўся я. – Можа супраць маіх блізкіх?” – “Ганчар табе не блізкі”, – адказалі мне. Я тады адмовіўся даваць нейкія паказанні. Невядома, што сталася з той справай, бо праз некалькі месяцаў Віктар Ганчар знік”.\n“Такіх яскравых постацей, як Віктар Ганчар, у сучаснай беларускай палітыцы было няшмат, – распавядае сайту palitviazni.info палітык, былы дэпутат Вярхоўнага Савета Анатоль Лябедзька, як быў добра знаёмы з Ганчаром. – Ён даволі хутка ўвайшоў у пяцёрку самых цікавых і папулярных дэпутатаў Вярхоўнага Савета 12-га склікання. Бліскуча адукаваны, эрудыт, трыбун ад прыроды… Ён добра валодаў словам не толькі па форме, але і па змесце. Гэта быў чалавек са стрыжнем, з пазіцыяй. Яго спрабавалі і купіць, і запалохаць… Пра гэта я ведаю ў падрабязнасцях, таму што мы з ім мелі шмат размоў. Трэба сказаць, што ў Ганчара былі і вялікія амбіцыі – гэта таксама праўда. На вялікі жаль, шмат з таго, што было ў ім закладзена, аказалася, нейтралізавана. І гэта – вялізная страна для краіны. Такія людзі ў палітыцы мусяць быць, і тады яна будзе сапраўднай палітыкай”.\nСа слоў Анатоля Лябедзькі, Ганчар у свой час фактычна ствараў альтэрнатыўную ўладу і спрабаваў падвесці пад яе масток легітымнасці. Гэта і згуляла “ракавую ролю ў яго лёсе”,\n“Ганчар сам быў незаконна адхілены ад пасады старшыні ЦВК, незаконна разагналі Вярхоўны Савет, – працягвае палітык. – І тое, што ён хацеў зрабіць на пляцоўцы Вярхоўнага Савета, на мой погляд, усё ж-такі мела унутраную і знешнюю легітымнасць, таму што як мінімум да 2000 года Вярхоўны Савет прызнаваўся, як легітымным парламентам у краіне. Ганчар і стварыў камісію, якая займалася зборам тых парушэнняў законаў і Канстытуцыі, якія зрабіла ўлада. І гэта даклад, якія быў падрыхтаваны камісіяй Ганчара, якраз і згуляў, напэўна, ракавую ролю ў ягоным лёсе. Ганчар быў пагрозай для ўлады. У свой час ён напісаў заяву і выйшаў з ураду, і гэта быў першы прыклад такога цывілізаванага зыходу з палітыкі ў знак пратэсту. Улада ўбачыла, што Ганчар стане праблемай, бо Віктар не проста пісаў нейкія пражэкты, якія былі адарваны ад жыцця. Калі ён браў нейкі план, то рэалізоўваў яго крок за крокам”.


Спадчына Токіо-2020 можа аказаць станоўчы ўплыў на японскі турызм\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія міжнародныя навіны » Апошнія навіны Японіі » Спадчына Токіо-2020 можа аказаць станоўчы ўплыў на японскі турызм\nАпошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Урадавыя навіны • індустрыя гасціннасці • Апошнія навіны Японіі • Навіны раскошы • Навіны галіновай сустрэчы • навіны • Перабудова • Адказны • Спартыўны • турызм • Размова пра турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Падарожныя сакрэты • Навіны турыстычнага провада • Розныя навіны\nСтаноўчыя бакі турыстычнай спадчыны Токіо-2020 не дадуць хуткага выпраўлення сумы інвестыцый, якія будуць страчаны з-за адсутнасці міжнародных візітаў і абмежаванняў унутры краіны.\nТокіо-2020 прапануе перавагі для Японіі ў доўгатэрміновай перспектыве.\nТокіо-2020 дапаможа краіне, стварыўшы больш надзейны і разнастайны турыстычны прадукт на наступныя гады.\nЯпонія зможа захапіць вяртанне ўнутранага і міжнароднага попыту пасля Алімпіяды.\nМногія ўспрымуць Токіо 2020Спадчына турызму будзе пераважна адмоўнай у сувязі з пандэміяй і пабочнымі эфектамі. Аднак некаторыя пазітывы ўсё ж можна зрабіць, гледзячы ў будучыню японскага турызму.\nСтаноўчыя бакі турыстычнай спадчыны Токіо-2020 не дадуць хуткага выпраўлення сумы інвестыцый, якія будуць страчаны з-за адсутнасці міжнародных візітаў і абмежаванняў унутры краіны. Аднак гэта дае перавагі для Японіі ў доўгатэрміновай перспектыве і дапаможа краіне, стварыўшы больш надзейны і разнастайны турыстычны прадукт на наступныя гады.\nНовая інфраструктура, звязаная з турызмам, павялічыць прадукцыйнасць, магутнасць і прывабнасць\nПалепшаныя транспартныя сувязі для алімпійскія гульні, напрыклад, новая лінейная станцыя Яманотэ ў Токіо, зменшыць загружанасць жыхароў Японіі і дапаможа павысіць эфектыўнасць унутраных дзелавых паездак наперад, ствараючы павелічэнне вытворчых магутнасцей японскай эканомікі.\nАкрамя таго, пашырэнне тэрмінала 2 у аэрапорце Ханеда было часткова зроблена, каб стварыць патэнцыял для ўсплёску міжнародных візітаў, які быў бы створаны Алімпійскімі гульнямі. Тэрмінал 2 раней быў толькі ўнутраным. Аднак частка яго тэрмінала была перароблена і пашырана для размяшчэння міжнародных варот. У 2020 годзе ANA прадставіла тры зусім новыя гасціныя, перамясціўшы большую частку сваіх міжнародных аперацый у Тэрмінал 2.\nГэты крок найбуйнейшай авіякампаніі Японіі паказвае, як гэта пашырэнне, якое было зроблена ў першую чаргу для Алімпійскіх гульняў, прынясе карысць для ўязнога турызму на бліжэйшыя гады, дадаўшы большую ёмістасць і зусім новыя залы адпачынку, што павялічыць выдаткі на турызм і палепшыць турыстычны вопыт.\nУзровень унутраных наведванняў да пандэміі ў Японіі, як прагназуецца, захаваецца да 2022 года, затым рост, як чакаецца, павялічыцца пры складаным штогадовым тэмпе росту (CAGR) у 6.3% з 2021 па 2024 год. Чакаецца, што колькасць візітаў, якія прыбываюць, дасягне ўзроўню да пандэміі да 2024, што значна пазней, чым унутраны турызм. Тым не менш, колькасць уваходных паступленняў, верагодна, будзе расці пасля 2024 года, і паляпшэнне прыцягнення напрамкаў, нароўні з ёмістасцю, будзе неабходна для садзейнічання будучаму росту з міжнародных рынкаў. З гэтымі ўдасканаленнямі, якія ўжо завершаны для Алімпійскіх гульняў, Японія будзе ў выдатным становішчы, каб захапіць вяртанне ўнутранага, але што яшчэ больш важна, міжнароднага попыту пасля Алімпіяды.\nРазвіццё спартыўных збудаванняў сусветнага класа для будучых падзей\nЦяпер у Японіі ёсць шэраг сучасных спартыўных збудаванняў сусветнага класа для правядзення будучых спартыўных мерапрыемстваў, а гэта значыць, што страты ад Алімпіяды ў будучыні могуць быць выпраўлены. Пры правядзенні таргоў на будучыя падзеі справа Японіі цяпер будзе ўзмоцнена за кошт новых аб'ектаў. Гэтыя заяўкі могуць быць альбо ў выглядзе іншых гучных шматпрофільных мерапрыемстваў, альбо ў выглядзе адзінкавых спартыўных мерапрыемстваў. Незалежна ад тыпу спартыўных выпадкаў, Японія цяпер можа пазіцыянаваць сябе як галоўнае месца для турызму спартыўных падзей і турызму з удзелам у спорце.


Мяняю боцікі на валёнкі | zviazda.by\nХатняя старонка » Рэпарцер » Мяняю боцікі на валёнкі\nМяняю боцікі на валёнкі\nЧаму са Смілавіцкай фабрыкі "шпіёнаў" прагналі\n"Мяняю боцікі на валёнкі" — такая аб'ява ў інтэрнэце мяне сапраўды рассмяшыла: мабыць, хтосьці пажартаваў. А нядаўна патэлефанавала стрыечная сястра з Казахстана: "Усю мінулую зіму жонка майго дырэктара фарсіла ў беларускіх валёнках. Знайдзі і мне такія!" І я вымушана была выканаць ці то просьбу, ці то загад сваячкі.\nУ фірмовай краме Смілавіцкай валюшна-лямцавай фабрыкі выбар абутку аказаўся багатым. "Бярыце некалькі пар", — параіла прадаўшчыца, — восенню ўсё размятуць з паліц. Едуць да нас па валёнкі не толькі беларусы, але і расіяне з бліжэйшых да мяжы рэгіёнаў". Крыху падумаўшы, я купіла аж тры пары — запас бяды не чыніць.\nУ былым Савецкім Саюзе каля 30 прадпрыемстваў займаліся вырабам валёнкаў. Толькі на адным Казанскім камбінаце іх выпускалася каля 4 мільёнаў пар штогод. У Маскве спецыяльны Інстытут працаваў над новымі тэхналогіямі, абсталяваннем для валюшна-лямцавай галіны. Цяпер на постсавецкай прасторы засталося 5-6 адпаведных прадпрыемстваў. У Беларусі, дарэчы, выпускалі валёнкі тры фабрыкі. У Бабруйску і Наваградку прадпрыемствы разваліліся, а вось у Смілавічах унікальную вытворчасць здолелі захаваць.\nСмілавіцкія майстры славяцца ўменнем рабіць валёнкі яшчэ з ХІХ стагоддзя. У пачатку 20-х гадоў мінулага стагоддзя тут стварылася арцель "Красная звезда": дробныя рамеснікі выпускалі валёнкі і галёшы саматужным спосабам у хатніх умовах. У 1928 годзе на базе арцелі ўзнікла Смілавіцкая валюшна-лямцавая фабрыка. Працавалі тут амаль адны мужчыны. Яны перабіралі і часалі воўну на машынах, што прыводзіліся ў дзеянне з дапамогай цяглавай сілы. У 30-х узвялі новы будынак фабрыкі і кацельню, завезлі перадавое па тых часах абсталяванне. За сваю багатую гісторыю прадпрыемства перажыло шмат — і ўзлёты, і крызісы...\n— Асабліва цяжкімі выдаліся 90-я гады мінулага стагоддзя: над фабрыкай навісла пагроза закрыцця. Такія прадпрыемствы на той час нікога не цікавілі, маўляў, і без валёнак можна пражыць, — згадвае дырэктар Васіль Сабан. — Але мы пераадолелі цяжкасці перш за ўсё дзякуючы нашым работнікам. Яны разумелі, што фабрыка перспектыўная і яе прадукцыя будзе заўжды запатрабавана. Разам з тым, мы пачалі часткова перапрафіляваць вытворчасць. Браліся за ўсё — выпускалі мэблю, вагонку, дошкі для падлогі, шылі пасцельную бялізну, чахлы для аўтамабіляў, махровыя халаты. А заадно перавучвалі людзей. Цяпер нашы работнікі маюць па чатыры спецыяльнасці — з выпуску валёнак могуць без праблем пераключыцца на іншыя аперацыі.\nУ выніку ўдалося захаваць і рабочыя месцы. І людзі вельмі ўдзячны свайму кіраўніку, які здолеў зберагчы калектыў. Васіль Мікалаевіч на фабрыцы амаль 40 гадоў, прайшоў шлях ад электрыка да механіка і інжынера, і вось ужо каля трыццаці гадоў узначальвае калектыў.\nЯк паказаў час, цікавасць да валёнкаў з кожным годам павялічваецца. Сапраўды, больш зручнага, цёплага, экалагічна чыстага абутку, што прыдумалі нашы продкі, ніхто ў свеце яшчэ не вынайшаў. Валёнкі патрэбны і вайскоўцам, і сельскім жыхарам, і выратавальнікам, і будаўнікам, і рыбакам, і паляўнічым. З задавальненнем носяць валёнкі і сучасныя модніцы. Макіяж, спаднічка і... валёначкі. Зручна, стыльна і прыгожа.\nВалянціна Вальц са сваім мужам у свой час паматаліся па былым Савецкім Саюзе і вырашылі спыніцца ў Смілавічах: больш за 10 гадоў жанчына працуе на фабрыцы.\n— Зрухі тут адбыліся значныя, — сцвярджае Валянціна Мікалаеўна. — Калі я толькі ўладкавалася на працу, тут выпускалі непрывабныя стандартныя шэрыя валёнкі. Падчас розных кірмашоў адчувалі мы сябе не зусім утульна, ды і адводзілі нам гаспадары звычайна месцы "на задворках". Разумелі, што так больш нельга працаваць, трэба паляпшаць дызайн, павялічваць асартымент, разнастаіць каляровую гаму. Пачалі эксперыментаваць: зрабілі валёнкі белага колеру. Затым аздобілі іх футрам. Прыгожа, але... непрактычна. Як зрабіць тавар універсальным і адначасова эксклюзіўным, каб дагадзіць усім: і маладым модніцам, і жанчынам сталага ўзросту? Прыдумалі зручную падэшву, каб можна было хадзіць і ў хаце па падлозе, і па вуліцы.\nУ выніку пошукаў з'яўляліся новыя неардынарныя дызайнерскія рашэнні. Так паступова, дзякуючы намаганням неабыякавых людзей, фабрыка заваявала сваё месца пад сонцам. Зрэшты, ужо з самага пачатку валёнкі нясуць у сабе генетычнае цяпло, сонца. Як жа інакш? Сыравіна завозіцца з цёплых паўднёвых краін, а вырабы прасякнуты любоўю работнікаў, якія ўкладваюць у іх сваю душу. Напрыклад, Хота Канапацкая адпрацавала на фабрыцы 56 гадоў, нядаўна пайшла на пенсію. Начальнік аддзела тэхнічнага кантролю Вольга Дзедавец таксама ветэран, прывяла сюды сваю дачку Аксану. У калектыве ўвогуле шмат моладзі, таму што тут прэстыжна працаваць, ды і заработная плата стабільная — больш за 500 долараў ЗША ў эквіваленце.а\nНа фабрыцы выпускаюць 17 тысяч валёнак за месяц для дзяцей і дарослых розных памераў і колераў: з банцікамі і пампонамі, аплікацыяй і вышыўкай, з натуральным і штучным футрам. Тут распрацаваны камплекты для ўсёй сям'і, накшталт "тата, мама, я — дружная сям'я".\n— Я сваім дзяўчатам — жонцы і дзвюм дочкам — ніколі не дару на святы кветкі і духі, — ці то жартуе, ці кажа праўду мужчына сярэдніх гадоў, які прадставіўся Ігарам. — Купляю ім валёнкі. У "адным флаконе", так бы мовіць, некалькі кампанентаў. Падэшва забяспечвае назе сухасць, святлоадбівальная стужка гарантуе бяспеку, аздоба кветкамі, футрам ды рознымі вясёлымі малюнкамі надае шарм і прыгажосць. Акрамя таго, аўчынка, якая шчыльна прылягае да нагі, не дазваляе цяплу выходзіць з валёнка, а халоднаму паветру пранікаць усярэдзіну, як бы стварае эфект тэрмасу. У такім універсальным абутку можна і на работу хадзіць, і па вуліцы, і сабаку вечарам выгуляць, і на рыбалку з'ездзіць.\nДзіцячыя валёнкі, напрыклад, робяцца ў камплекце з лёгкімі празрыстымі галёшамі, а для дарослых — на рыфленай падэшве са светлага поліўрэтану. Дызайнеры працуюць над тым, каб зрабіць валёнкі больш прывабнымі для жанчын — на невялікім абцасіку. Працэс вырабу валёнкаў даволі цяжкі, складаны, уключае 36 у асноўным ручных аперацый. На пачатку працэсу валёнкі выглядаюць вельмі вялікімі, амаль у чалавечы рост! А пасля валення набываюць акрэсленую форму. Пятка, насок, халява фармуюцца ўручную. Таму людзі, якія тут доўга працуюць, маюць вельмі далікатныя і адчувальныя пальцы і могуць вызначыць навобмацак таўшчыню вырабу да таго, як ён будзе гатовы.\nУ цэлым жа на прадпрыемстве асартымент вырабаў з авечай воўны даходзіць да 30. Гэта не толькі валёнкі, але і падушкі, коўдры з якаснай шэрсці мерыносных авечак, лазневыя камплекты. У асноўным сыравіна завозіцца з Сярэдняй Азіі — Таджыкістана, Узбекістана, Туркменіі, Казахстана. За год прадпрыемству патрабуецца яе 500-600 тон.\n— Дастаўка воўны, відаць, няпросты і даволі стратны працэс? — пацікавілася ў дырэктара.\n— Але прывазная воўна амаль ўдвая танней, чым айчынная. Да таго ж беларускія вытворцы могуць нам паставіць толькі 5-6 тон воўны за год.\n— Атрымліваецца, прывозіце сыравіну з Казахстана і туды ж экспартуеце сваю прадукцыю?\n— Не толькі ў Казахстан. У Нарвегію, Канаду, Фінляндыю, Аўстрыю, Украіну, Латвію, Літву, Эстонію. Раней арыентаваліся ў асноўным на Расію, яшчэ ў 2011 годзе пастаўлялі туды 70 працэнтаў прадукцыі. Летась паказчык знізіўся да 30 працэнтаў, затое геаграфія паставак стала даволі шырокай. І гэта для нас не мяжа, — зазначае Васіль Мікалаевіч.\n— Пра нас ведаюць нават у Амерыцы, — дадаюць работнікі.\nА яшчэ мне расказалі, што неяк на фабрыку прыязджалі прадпрымальныя людзі адной з азіяцкіх краін, і вельмі ж цікавіліся тэхналогіяй вырабу валёнкаў. Вядома, ніхто ім сакрэты не адкрыў.\n6561 «Сталінскі праспект мы называлі брадвеем». Як і чым жылі беларускія стылягі\n3683 Круглы стол. Відавочная, дзейсная форма выказвання адносін нашага народа да свайго права на самастойнае гістарычнае існаванне і развіццё\n2369 З вясны кватэры на «другасным рынку» пачнуць заўважна таннець\n2186 Эканомім на касметыцы. Як мінімізаваць выдаткі на прыгажосць і маладосць\n2160 Аляксандр Лукашэнка: Беларусы былі і будуць адным народам\n1931 «Амбарная кніга» ад Мальдзіса, пратаколы ад «Маладняка»... Якія таямніцы гатовы адкрыць архіў у найбліжэйшы час?


Помнік кіраўніку «Манголкіно» ўсталююць у Полацку\nПомнік кіраўніку «Манголкіно» ўсталююць у Полацку 1\nБюст аўтару першага беларускага мастацкага кінафільма, палачаніну Юрыю Тарычу неўзабаве ўсталююць у Полацку. Пра гэта паведаміў дырэктар дзяржпрадпрыемства «Кінавідэасетка» Феактыст Фядотаў.\nБюст аўтару прыгодніцкага фільма «Лясная Быль» паўстане ў гістарычным цэнтры Полацку\nнасупраць адзінага полацкага кінатэатру «Радзіма», непадалёк ад помніка Сімяону Полацкаму. Урачыстая цырымонія адкрыцця бюста адбудзецца 28 траўня, падчас выступяць прадстаўнікі «Беларусьфільму», а полацкая спявачка Наталля Чатвяракова заспявае «Песню пра кіно».\n«Юрый Тарыч большасць свайго жыцця прабавіў па-за межамі Полацку, — кажа Феактыст Фядотаў. — Але фактычна сваёй творчасцю ён уславіў наш горад».\nАкрамя вялізнага ўнёску ў айчынны кінематограф, рэжысёр, актор і сцэнарыст Юрый Тарыч (1885-1967) меў цікавую біяграфію. Палачанін, ён быў першым, хто фактычна распачаў ленініану: зрабіўся першым акторам, які на прафесійнай сцэне сыграў Леніна. У 1921 у якасці кіраўніка Курсанцкага тэатра ў маскоўскім Крамлі паставіў п’есу «Згуба своеўладдзя» і сыграў у ёй галоўную ролю. У 1926 паводле аповесці Міхася Чарота «Свінапас»Тарыч зняў фільм «Лясная быль»пра партызанскую барацьбу беларусаў падчас савецка-польскай вайны. Да жалю, стужка цалкам не захавалася. Юрый Тарыч паставіў шмат мастацкіх і дакументальных фільмаў: «Крылы халопа», «Нянавісць»…\nПадчас вайны ўзначаліў сфармаванае на тэрыторыі Савецкага Саюза «Манголкіно» і зняў адзін з першых мангольскіх фільмаў «Стэпавыя віцязі».\nСумесна з Корш-Сабліным зняў у 1942 стужку «Беларускія навелы». У 1984 «Беларусьфільм» зрабіў дакументальны стужку «Старонкі яго палёту», прысвечаную Юрыю Тарычу.\n17.06.1990 / 04:28\nполацак ператвараюць у запаведнік калабарантаў. Адчыняе пантэон Сітняновіч (так званы Сімяон полацкі)- авантурыст і галоўны ідэолаг рэлігійнай вайны Масковіі супраць Рыгі і Швэцыі. Заклікаў маскоўскага тырана вынішчаць пратэстанцкія зборы і накідаць Полаччыне і народам прыбалтыкі маскоўскае панаваньне.(А.Катлярчук)