Аляксандр Класкоўскі: Без ружовых акуляраў — Народная Воля\n10:34 16 студзеня 2018, аўторак\nEUR 2.4374USD 1.9955RUR(100) 3.5403\nАляксандр Класкоўскі: Без ружовых акуляраў\nПлошча: пачатак канца балотнай дыктатуры. Год пасля Плошчы -- чорны год. Ад мясілава перад Домам урада ды канвеера рэпрэсій прайгралі ўсе -- і ўлада, і апазіцыя, і грамадства, і Еўропа. Усе, акрамя Расіі. \n13:45 16 снежня 2011\nСердечные заболевания: 8 сигналов, на которые стоит обратить внимание\t4745\nЧиновники озвучили стоимость одного визита в поликлинику\t1600\nКітайцы выносяць беларусаў у адну касу\t1475\nВасилий Шлындиков не согласен с Кириллом Рудым\t801\nКакие звезды развлекали гостей на новогоднем приеме у Лукашенко?\t756\nПлошча: пачатак канца балотнай дыктатуры\nГод пасля Плошчы — чорны год. Ад мясілава перад Домам урада ды канвеера рэпрэсій прайгралі ўсе — і ўлада, і апазіцыя, і грамадства, і Еўропа. Усе, акрамя Расіі. Але не будзем хапацца за канспіралагічную версію пра руку Масквы. У кожнага гульца на беларускім палітычным полі — свая галава на плячах. Па ідэі…\nЦі быў фатальным такі жахлівы сюжэт? Гісторыя не церпіць умоўнага ладу. Але адна рэч, калі пастфактум можна сказаць: мы зрабілі ўсё, што маглі. І зусім іншае, калі выглядае, што дроў наламалі з розных бакоў.\nЗ маральным абліччам сённяшніх кіруючых вярхоў eсё зразумела, таму не будзем траціць пафасу. Дзеля ўтрымання ўлады там гатовы біць па галовах, трушчыць лёсы. Але на мінулых выбарах, сарваўшыся на дзікую расправу, рэжым атрымаў класічную піраву перамогу. Каталізаваў тыя чыннікі, што ўрэшце яго і пахаваюць.\nЗ аднаго боку, Лукашэнка за гэты год нібыта таго-сяго дамогся. Дручком сцвердзіў свой чарговы тэрмін, нагнаў страху на грамаду. Знясіліў палітычных ворагаў: рэпрэсіі асфальтавым катком прайшліся па структурах палітычнай апазіцыі, трэцім сектары, недзяржаўных медыях. Нарэшце, атрыманы кош пернікаў ад Крамля: тут вам і танны газ (хоць на год-другі) і шалёны крэдыт на будаўніцтва АЭС…\nАле няўзброеным вокам бачна, што на душы ў трыумфатара скрабуць кошкі. Эканоміка дабіта да абуха, масты на Захад спалены (крэдыт ад МВФ — ага, так і разагналіся!), краіна закладаецца ў расійскі ламбард, Масква точыць зубы… Разам з фінансамі абваліўся давер да ўлады. Рэйтынг Лукашэнкі сёлета проста пікіраваў — да 20,5% у верасні паводле незалежных даследаванняў сацыёлагаў, зараз, пэўна, яшчэ меней. Адным словам, рэжым сутыкнуўся з нябачаным крызісам унутранай легітымнасці, а гэта нашмат страшней, чым рэзалюцыі-пшыкалкі са Страсбурга.\nНяўдзячная місія — разважаць пра памылкі апазіцыі, калі некалькі яе лідараў яшчэ трываюць здзекі за кратамі. Але без балючага аналізу не абысціся, іначай грамада канчаткова страціць веру ў палітычную альтэрнатыву.\nЗірнём праўдзе ў вочы: падчас мінулай кампаніі палітычная апазіцыя на кожнай развілцы выбірала ці не найгоршы сцэнарый. І калі аўтар гэтых радкоў, напрыклад, з артыкула ў артыкул дзёўб пра неабходнасць адзінага кандыдата, то чуліся папрокі ў старамоднасці. Маўляў, найлепей наступаць рассыпаным шыхтом. Чым болей кандыдатаў, тым болей апазіцыйнага піяру і г.д. Асобныя партыі вылучылі дублёраў, першыя ж асобы вырашылі пераседзець… Прамоўцы заклікалі народ да рашучага змагання, цвердзілі, што ўсё вырашыць Плошча, а самі лічылі кампанію тэхнічнай і не надта пераймаліся моцнымі стратэгіямі. Прасунутая ж частка соцыуму ўрэшце аказалася болей зараджанай на перамены, чым уяўлялася ў пэўных штабах.\nМіж тым паблажлівая рэгістрацыя прэтэндэнтаў у кандыдаты (хто не ведае, што далёка не ўсе са “шчасліўчыкаў” сабралі па сто тысяч подпісаў) толькі разагрэла аднаасобныя амбіцыі. А гэта ж была класічная “разводка”! Аднак — павяліся на вуду, шчыра кажучы, здрадзіўшы свайму сумленню і дfверу выбаршчыкаў. Пра адзінага кандыдата сапраўды смешна ўжо стала і згадваць. Але ж у выніку не аказалася і элементарнага — супольнага плана Плошчы! Хто стаў ініцыятарам рэйду на Дом урада — так і не вядома дасюль. У выніку тысячы людзей трапілі ў пастку.\nАсобныя сілы ў лагеры праціўнікаў рэжыму не ўтойвалі намеру любым чынам сарваць прызнанне выбараў Еўропай. Так яно і сталася, але якім коштам? Палітычная апазіцыя дэ-факта разгромлена. Яна, здаецца, канчаткова перастала быць гульцом на ўнутраным полі. Падзенне рэйтынгу Лукашэнкі не суправаджаецца ростам рэйтынгаў апазіцыйных партый ці лідараў. І тое, што народ не ламануўся на Народны сход, тлумачыцца не толькі страхам, але і сённяшнім татальным скепсісам у дачыненні да любых задум старой апазіцыі з яе шлейфам параз ды растрачаным маральным крэдытам.\nПра Еўропу можна сказаць двума словамі: яе “беларуская” палітыка збольшага дэкларатыўная, насамрэч свая кашуля бліжэй да скуры. Чым меней спадзяванняў на місію Еўрасаюза датычна лёсу беларускай дэмакратыі, тым лепей. Урэшце, Брусель нам нічога не вінны. Смешна думаць, што бюргеры Старога свету, у якіх валіцца еўра, будуць дбаць пра нашу дэмакратыю болей, чым самі беларусы.\nБеларусы ж, з аднаго боку, сцяліся. Зняпраўдзілі старую апазіцыйную стратэгію: вось грымне крызіс — і мы ўедзем ва ўладу на белым кані на чале разгневаных мас.\nНекалі ладная доля тутэйшага люду, змарнаваная постсавецкімі нягодамі, згадзілася аддаць правы і свабоды ў абмен на сытную казённую пайку. Зараз і пайка абы-што, і хамут скінуць цяжка. Ідзе пакутлівы працэс асэнсавання, што “жалезная рука” заўжды прапануе ўгоду з д’яблам. У выніку — ні волі, ні дабрабыту.\nЗ іншага боку, тая ж Плошча, а потым летнія маўклівыя пратэсты засведчылі, што ёсць у краіне людзі, і іх нямала, для якіх свабода апрыёры ідзе наперадзе кілбасы. Дарэчы, на Плошчу 19 снежня многія выходзілі не столькі за канкрэтнага альтэрнатыўнага кандыдата, колькі таму, што элементарна абрыдла, дастала прымітыўная балотная дыктатура, калі, паводле мяцежных рокераў, “усё стабільна, але ж дэбільна”.\nНацыя ў значнай ступені перарасла дрымучы калгасны рэжым — вось у чым падстава для стрыманага аптымізму. Асабіста для мяне надзея на будучыню Беларусі найперш звязваецца з працэсам пераплаўкі адзінак насельніцтва ў грамадзянскую супольнасць.\nІ таму стаўка мусіць быць не на маршы пустых каструль, не на галодныя бунты, да якіх можа не дойдзе ніколі (і дзякуй богу). Не раз’юшаныя рабы, а ўнутрана свабодныя людзі — вось магільшчыкі калгаснай дыктатуры. І пасля таго, як яна ляснецца, многім будзе нават дзіўна, як столькі гадоў трывала ў цэнтры Еўропы пачварная анамалія.\nАўтар: Аляксандр КЛАСКОЎСКI\nКрынiца: Народная Воля\nПриедет ли Олег Пролесковский на съезд «Белой Руси»?\nПомощник депутата Анны Канопацкой Денис Тихоненко, который баллотируется в местные Советы депутатов, сообщил в социальных сетях, что 19 января состоится очередной съезд РОО «Белая Русь», в котором пре\nДэмакратычныя арганізацыі дамовіліся аб сумесным святкаванні 100-годдзя БНР\nБеларускія дэмакратычныя партыі і арганізацыі дасягнулі папярэдняга кансэнсусу аб сумесным святкаванні ў гэтым годзе 25 сакавіка Дня Волі (100-годдзя абвяшчэння ў 1918 годзе Беларускай Народнай Рэспуб\nЯрмошына: Для рэгістрацыі кандыдатам у прэзідэнты дастаткова 70 тысяч подпісаў\nСтаршыня ЦВК Беларусі Лідзія Ярмошына прапануе знізіць колькасць подпісаў, якія трэба сабраць для рэгістрацыі кандыдатам у прэзідэнты.\n© 2006-2018, Народная Воля.


23 жнівень 2018, 14:48\nУ судзе Гомельскага раёну 23 жніўня пачаўся разгляд крымінальнай справы адносна 22-гадовага яфрэйтара войскаў проціпаветранай абароны Паўла Красільнікава, піша БелаПАН.\nЯго абвінавачваюць у «парушэньні статутных правілаў» паводле ч.2 арт. 443 КК РБ, за што можа пагражаць да 5 гадоў турмы. Пацярпелымі ад ягоных дзеяньняў называюць пяцёх шарагоўцаў.\nПаводле абвінавачваньня, Павал Красільнікаў з часьці №48694 незаконна прымушаў вайскоўцаў рабіць па 40-50 адцісканьняў (хто ня мог — прысядаць), стаяць на галаве і пры гэтым сьпяваць песьню «Войска ПВО». Салдаты заявілі, што ня ведаюць, за што іх прымушалі гэта рабіць — адзін выказаў здагадку, што гэта магло быць пакараньнем за разьбіты акварыюм з чарапашкай.\nКрасільнікаў не прызнае віну цалкам — сьцьвярджае, што не прымушаў салдатаў адціскацца, заяўляе, што шарагоўцы яго недалюблівалі за патрабавальнасьць да чысьціні.\nПакуль на судзе не паведамлялася, як былі выкрытыя факты дзедаўшчыны — вайскоўцы ня скардзіліся кіраўніцтву вайсковай часьці.\nШэраг судоў за дзедаўшчыну пачаўся ў Беларусі пасьля справы аб сьмерці вайскоўца Аляксандра Коржыча ў Печах. Салдаты зь Печаў не супраціўляліся «дзядам».


Галоўная>>Навiны>>Грамадства>>Маніторынг сітуацыі на палях працягвае Федэрацыя прафсаюзаў Беларусі\n11 Жніўня 2017 15:04\nМаніторынг сітуацыі на палях працягвае Федэрацыя прафсаюзаў Беларусі\nТам штодня знаходзяцца мабільныя групы, яны дапамагаюць аператыўна вырашыць праблемныя пытанні. Так, былі выяўлены факты няякаснай арганізацыі і адзінкавыя выпадкі адсутнасці харчавання. У большасці сельгаспрадпрыемстваў краіны зараз арганізаваны двухразовы прыём ежы. Пры гэтым праводзіцца значнае патанненне кошту абедаў. Яшчэ адно важнае пытанне - наяўнасць у працаўнікоў спецадзення. Як паказваюць вынікі маніторынгу, яно у шматлікіх арганізацыях стаіць дастаткова востра.\nПытанні па забеспячэнні гарачым харчаваннем і спецадзеннем працаўнікоў жніва застануцца пад кантролем прафсаюзаў да канца ўборачнай. Таксама прадоўжыць працаваць і гарачая лінія.


31 студзень 2019, 12:52\nДнямі кіраўнік гульнёвай прасторы «Кувалда» Юры Алейнік апубікаваў у фэйсбуку скрыншот ліставаньня, дзе ў адказ на беларускамоўную рассылку іхны падпісчык просіць надалей дасылаць яму паведамленні па-расейску. Пытанне заключалася ў тым, як рэагаваць на такую просьбу.\nСамы папулярны адказ у абагульненым выглядзе: чалавек да нас зьвяртаецца ветліва, таму ягоную просьбу варта задаволіць, бо як жа раўнапраўе, за якое мы змагаемся? Калі б пажаданьне беларускамоўнага ў аналягічнай сытуацыі была б адрынута — гэта выклікала б хвалю абурэньня, дык чаму мы лічым, што маем права пляваць на дзядулю Канта зь яго імпэратывамі?\nУласна кажучы, кейс і нарадзіў унутры мяне жаданьне расказаць, чаму. Так што калі мы кажам пра «дасягненьне раўнапраўя», то давайце гаварыць і пра дасягненьне і пра раўнапраўе. Асобна.\nРэч першая. Дасягненьне\nНазіраючы за гісторыямі змаганьняў прыгнечаных групаў — расавых, гендэрных, полавых, сацыяльных — можна разьдзяліць іх на этапы.\nПершы этап — змаганьне за прызнаньне грамадзтвам дыскрымінацыі.\nДругі этап — змаганьне за правы як юрыдычную норму.\nТрэці этап — за прызнаньне юрыдычнай нормы грамадзтвам.\nЧацьверты этап цяжка акрэсьліць. Назавем яго няспынным кантролем.\nТак змагаліся і змагаюцца габрэі, якія пацярпелі ад нацызму, так змагаліся і змагаюцца чарнаскурыя, якія пацярпелі ад рабства, так змагаліся і змагаюца жанчыны, якія на працягу амаль усёй чалавечай гісторыі былі істотна абмежаваныя ў правах незалежна ад колеру скуры і сацыяльнага статусу.\nТак змагаюцца сэксуальныя меншасьці.\nУсе пасьпяховыя змаганьні адбываюцца так. І не заканчваюцца яны ніколі.\nТаму што, па-першае, усякае змаганьне — гэта пакаленьні. І кожнае новае прыходзіць з новай крыўдай і ня памятае зыходнага пункту, ад якога адштурхоўваліся папярэднікі.\nПа-другое, усякае змаганьне афармляецца ідэалягічна, і ніхто не гатовы стаць тлустай кропкай у змаганьні. Ніхто ня хоча ўзяць на сябе адказнасьць за заканчэньне барацьбы і выйсьці са стану змагароў.\nБо выйсьці — значыць здрадзіць паплечнікам.\nНу і, нарэшце, пільна прыглядаючыся да сьвету людзей, цяжка заявіць, што сьвет справядлівы і што ў гендэрных, сацыяльных, рэлігійных і іншых групаў няма падставаў для незадаволенасьці.\nТаму фэміністкі апошняй хвалі нярэдка пішуць бессэнсоўныя тэксты, поўныя нязбыўнай і некантраляванай злобы, называючы сэксізмам усякую згадку пра тое, што мужчыны і жанчыны — такі розныя, і наогул рэвізуючы чалавечае.\nЧарнаскурыя з задавальненьнем карыстаюцца законамі, якія дыскрымінуюць белых, і патрабуюць усё большых дыскрымінацыяў, называючы «правільную» дыскрымінацыю «кампэнсаторнай».\nГабрэі называюць любую ня стопрацэнтную ляяльнасьць да дзеяньняў сваёй дзяржавы — антысэмітызмам.\nКожная ідэя змаганьня за правы, будучы першапачаткова абсалютна натуральнай і прагматычнай — перараджаецца ў эмацыйную і таму ня мае мэты, якая будзе прызнана задавальняючай, калі яе дасягнуць.\nЧаста я чуў: мы гэта робім у мэтах прафіляктыкі. Каб яно не паўтарылася. Гэта і ёсьць чацьверты этап. Этап кантролю.\nЯк дасягненьне дасягае?\nНеяк размаўлялі з журналістам тэлеканалу «Дождь», і ён паскардзіўся мне на «неадэкватнасьць паводзінаў украінцаў». Якраз тады ва Ўкраіне адключылі «Дождь», і ён з сумам казаў, што яго як чалавека, які як бы і за Ўкраіну і супраць Пуціна — у сутнасьці таксама «рэпрэсуюць».\nЁн расказаў пра расейскую дзяўчыну, якая пераехала ва Ўкраіну і праз пэўны час зь ёю стала немагчыма размаўляць: расейцаў яна стала называць забойцамі, расейскую уладу — злачыннай.\nУ чым прычына такой перамены? — разважаў журналіст.\nПрычына перамены ў тым, што так рэалізуюць свае правы прыгнечаныя і пакрыўджаныя. Праз бытавую гістэрыку. Праз эмоцыю. Бо ідэя і «свая праўда» не перамагае праз дыялёг. Яна магла б, але гэта складаны і збыткоўны шлях.\nБо, па-першае, сваю крыўду нельга растлумачыць безэмацыйна. Крыўда ад гэтага страчвае і сэнс, і статус.\nПа-другое, пакрыўджанане грамадзтва крыўду мультыплікуе і стварае ўнутры сябе рэзананс. Гэта расказы, гісторыі, асабісты досьвед.\nІ калі нэафіт трапляе ў «рэзананс крыўдаў» — ён, бясспрэчна, можа кожнага сустрэтага заклікаць да ўзважанага дыялёгу. Але на стосаракавы раз ён будзе вымушаны ці стаць у жорсткую апазыцыю і атрымаць адпаведны статус, ці прыняць калетыўную эмоцыю як сваю.\nВы бачылі хлопцаў на фэміністычных мітынгах? Як яны паўтараюць словы, якія нават не да канца разумеюць? Вы бачылі белых, якія пішуць пра белых прыгнятальнікаў? Вы бачылі негабрэяў, якія пасьля слова «габрэй» напружваюцца і манітораць прамову на прыкметы «антысэмітызму»? Бачылі. Гэта людзі, якія трапілі ў поле крыўдаў, і ім стала прасьцей уліцца у грамадзтва пакрыўджаных, чым яму супрацьстаяць.\nТак дзейнічае грамадзтва. Так існуюць змаганьні, якія хочуць перамагчы.\nПры чым жа тут, уласна кажучы, беларуская мова?\nА пры тым, што усё напісанае вышэй ставіць пад сумнеў распаўсюджаны тэзіс пра тое, што «ў пачатку дзевяностых» расейскамоўных так напужалі агрэсіўныя беларускамоўныя, што расейскамоўныя ламануліся выбіраць расейскую мову і Лукашэнку.\nКалі б беларускамоўныя былі сапраўды агрэсіўнымі і сапраўды ўсіх пужалі — у Беларусі не засталося б ніводнага расейскамоўнага. Бо агрэсіўная група пакрыўджаных — калі яна можа прад’явіць рэальную дзейсную дыскрымінацыю ў мінулым, асабліва калі яна цяпер мае дзяржаўную падтрымку, — падчас свайго змаганьня імгненна перарабляе былых прыгнятальнікаў у нэафітаў ад прыгнечаных.\nІнакш кажучы, моўная сытуацыя ў Беларусі, якая ёсьць цяпер, — паказьнік таго, што усё адбылося строга наадварот. Расейскамоўных угаворвалі і тлумачылі. Іх прасілі. І такім чынам эмацыйны градус быў страчаны і барацьба збольшага прайграная.\nІ тады пераможцы пачалі сапраўды пужаць. І вуснамі прэзыдэнта, і дубінкамі міліцыі. Абражалі. Зьбівалі. Звальнялі. Штрафавалі.\nІ беларускамоўнасьць стала адміраць з аднаго боку, але канцэнтравацца зь іншага.\nНас уратавала толькі тое, што, па-першае, беларускамоўным не было куды адступаць, а па-другое, улада сама вымушана стрымліваць «рускую крыўду» таксама, бо, рэалізуючы сябе, яна стварае ідэальную сытуацыю для зьнікнення Беларусі з палітычнай мапы сьвету.\n«Беларускае» не дабілі выключна таму, што натуральная хада рэчаў пасьля перамогі «рускага права» пры падтрымцы ўлады — гэта дадушэньне усяго беларускага і, адпаведна, зьнікненьне самой улады як беларускай — разам з усімі дзяржаўнымі інстытутамі. А для ўлады гэта непрымальна.\nТакім чынам, калі мы кажам пра дасягненьне раўнапраўя, я пытаюся — што вы маеце на ўвазе пад дасягненьнем? Які вы выбіраеце шлях? Ідэальны? Калі вы будзеце ўгаворваць людзей прызнаць, што іхны камфорт для іх некамфортны?\nЦі той, які прыносіць вынік?\nЧастка другая. Раўнапраўе\nУсе змаганьні за раўнапраўе, якія я ведаю, — былі не змаганьнямі за раўнапраўе.\nПаколькі барацьба імкнецца працягвацца да бясконцасьці, — значыць, яна вядзецца за дамінантнасьць. Гэта можна назваць «барацьбой за непаўтарэньне», але давайце шчыра называць гэта «кантролем». То бок барацьбой за прымат уласнага разуменьня справядлівасьці.\nІ гэта — нармальна.\n«Сындром халопа». Краўцэвіч пра нацыянальную хваробу беларуса\nКалі на рэфэрэндуме 95-га году беларусы абіралі расейскую мову як другую дзяржаўную, па-вашаму, яны дабіваліся роўных правоў?\nЗараз па факце мы маем дзьве «роўныя» мовы.\nТаму ў адказ на любую прэтэнзію беларускамоўнага яму скажуць пра наяўнасьць лякальных праблемаў, якія і вырашаны могуць быць лякальна. Ніхто не прызнае ніякай праблемы ў цэлым.\nНяма беларускага дзіцячага садка — зьбірайце бацькоў. А пасьля нешта прыдумаем.\nНяма беларускага інтэрфэйсу ў банкамаце — змагайцеся. Пішыце.\nНешта прыдумаем. Няма беларускіх цэтлікаў у крамах — ну так, а ў мэтро няма аб’яваў па-расейску. Усё ўраўнаважана. Усё паводле закону.\nПраблемы называюцца лякальнымі роўна для таго, каб амаль пераможаны змагаўся лякальна. І табе лякальна будуць ісьці на саступкі, пакуль ты ня здохнеш, дабіўшыся двумоўнага Савушкіна і шыльды БНР.\n«Моўнае раўнапраўе», акрамя таго, асабліва ў беларускіх рэаліях мае яшчэ адну загану.\nБеларускамоўныя ў 100% выпадкаў вельмі дакладна ўсьведамляюць, навошта ім беларуская мова патрэбная. Яны ведаюць важнасьць аб’екту змаганьня і ведаюць, чаго яны хочуць дасягнуць.\nАле «раўнапраўе» — гэта неабходнасьць уключыць у сваю матрыцу лішнюю сутнасьць. То бок абагульненага расейскамоўнага, якога менавіта ты сам мусіш надзяліць рысамі антыпода.\nНапрыклад, каб беларускамоўны быў «раўнапраўным» расейскамоўнаму, расейскамоўны «апанэнт» таксама павінен усьведамляць важнасьць і каштоўнасьць камунікацыі па-расейску, лічыць гэтае права прадметам свайго змаганьня. І, што самае галоўнае, расейскамоўны павінен НЕ ХАЦЕЦЬ гаварыць па-беларуску. А я ведаю вялікую колькасьць расейскамоўных, якія хочуць гаварыць па-беларуску.\nДык як мы будзем шукаць раўнапраўя з расейскамоўнымі беларускімі патрыётамі?\nЯ сапраўды не разумею: навошта змагацца за роўнасьць зь людзьмі, чыя матывацыя табе невядомая?\nУ камэнтарах пад тэкстам «Кувалды» я прачытаў такі аргумэнт: «...лагоднае стаўленьне да патрабаваньняў расейскамоўных стане падставай іх большае ляяльнасьці да беларускага».\nТады ў мяне ўзьнікае пытаньне: а што перашкодзіла канкрэтна гэтаму чалавеку з кейсу «Кувалды» за 25 гадоў сьціраньня беларускай мовы — стаць да яе дастаткова ляяльным? Што нам усім трэба для такога чалавека зрабіць, каб залагодзіць яго мацней?\nАдказ у тым, што мы ня можам зрабіць нічога і не павінны улічваць ягоны інтарэс, бо ён рэалізаваў свой без уліку нашага.\nУ 96-м годзе нас перамагла не рацыянальнасьць, а звычайная гістэрыка групы. Калектыўная эмоцыя. Калектыўны страх. Калектыўная фрустрацыя.\nТаму і нам дабівацца трэба не раўнапраўя, а правоў у тым аб’ёме, у якім яны нас задавльняюць. Бо няма ніякага раўнапраўя як мэты. Раўнапраўе ўзьнікне само на стыку сутыкненьня розных інтарэсаў, але толькі калі мы прыкладзем дастатковае намаганьне у прасоўваньні СВАЙГО.\nБезумоўна, на «раўнапраўі у паветры» гісторыя ня скончыцца.\nПрыйдзе новае пакаленьне, якое будез сароміць людзей, якія не валодаюць беларускай мовай, як у свой час прыйшло пакаленьне, якое называла беларускамоўных калгасьнікамі і зьбівала іх на нашых вуліцах.\nІ мне, думаю, гэта ня будзе падабацца. І я буду прасіць тое пакаленьне супакоіцца і ацаніць дасягнутае. А яно, вядома, будзе хацець пляваць на мае адозвы.\nБо сьвет несправядлівы. Усё — несправядліва. Ніхто ня хоча роўнасьці, усе хочуць уласных правоў.\nТаму давайце гэта неяк прымем і будзем дабівацца той Беларусі, у якой можна пражыць, ня ведаючы ні слова па-расейску, як цяпер у ёй можна жыць, ня ведаючы ні слова па-беларуску і не жадаючы ведаць ні слова.\nГэта досыць прагматычная задача.\nПытаньне веданьня замежнай мовы ўнутры краіны павінна быць пытаньнем канкурэнтнай перавагі, а не індывідуальнага выжываньня.\nТак што мы зараз пра сваё права на выжываньне, а не пра нейкую гіпатэтычную роўнасьць.\nУ мяне ўсё.


Валанцёры ў Панямонцах працягнулі рамонтна-йогавы сезон — YMCA Belarus\nВаланцёры ў Панямонцах працягнулі рамонтна-йогавы сезон\nОпубликовано 04.06.2016 в «YMCA Belarus», «YMCA Minsk», «YMCA Molodechno», «Понемонцы»\nБольш за дваццаць валанцёраў з розных куткоў Беларусі ў Моладзевым цэнтры на беразе Нёмана працягнулі рамонт былой вясковай школ і знайшлі час для вясёлых гульняў і філасофскіх разваг.\nВаланцёрскі дэсант, які высадзіўся ў Панямонцах у апошнія выходныя вясны, стаў за сёлетні сезон самым масавым і прадуктыўным.\n— Валанцёры прыбралі падворак, рнопнеслі старыя дошкі і цэглу, — распавёў лідэр YMCA Маладзечна Дзмітрый Ваховіч (Дзіп). — Акрамя таго, вызвалілі вялікі пакой ад будаўнічага смецця, пачысцілі і выклалі цэнтральнае вогнішча. Хлопцы выкапалі траншэю для электрычных камунікацый. Дзяўчаты натузалі тры кіло старых цвікоў. Будаўнікі тым часам перакрывалі дах, займаліся ўнутраным аздабленнем пакояў.\nПа яго словах, ужо стала традыцыяй, што Панямонцы збіраюць шчырых, вясёлых людзей.\n— На гэты раз хапіла часу і на тое, каб адкрыць купальны сезон, выпрабаваць пліту адноўленай печы, — дадаў Дзіп. — Было прыемна і пасядзець ля вогнішча, паразважаць на розныя тэмы.\nПа словах валанцёркі з Бярэсця Вольгі Хведчэні, Памямонцы маюць пэўную таемную прывабнасць. У іх хочацца вяртацца зноўку і зноўку.\n— Мы плённа папрацавалі, смачна паелі, пазнаёміліся з цікавымі людзьмі, падзяліліся карысным досведам, — расказала аб уражаннях Вольга. — Мне асабліва спадабаліся заняткі йогай. Яны падсілкавалі цела і напоўнілі спакоем душу.\nПрацоўны дэсант ўзмацнілі ўдзельнікі нацыянальнага савета YMCA Беларусь. Яны не толькі абмеркавалі пытанні, важныя для арганізацыі, але і прыклалі свае рукі да аднаўлення Моладзевага цэнтра ў Панямонцах.\nАднымі з першых адчуць важнасць пераменаў змогуць 50 школьнікаў Лідскага раёна. З 15 па 21 чэрвеня ў Моладзевым цэнтры яны будуць вучыцца, весяліцца, знаёміцца адзін з адным, прапаноўваць ідэі і рэалізоўваць іх.\nНапрыканцы ліпеня Панямонцы ізноў напоўняцца гулам энергічных галасоў. На на базе Моладзевага цэнтра пройдзе нацыянальны летнік «Панямонцы-2016». Яго ўдзельнікамі стануць валанцёры з розных куткоў Беларусі.\n| Оставить комментарий | Метки: ymca беларусь, панямонцы, скаутынг


«Рукі павінны быць моцныя»\nПра што марыць 22-гадовы лыжнік-вазочнік\nЛыжнік-вазочнік Вадзім Ліпінскі знайшоў маму, якая 22 гады таму кінула яго ў радзільні, штодня трэніруецца, каб трапіць на Паралімпіяду, і марыць пра свой дом.\nЗімой на лыжах, летам на лыжаролерах трэніруюцца ў Вясьнянцы вучні Рэспубліканскага цэнтру алімпійскай падрыхтоўкі па паралімпійскіх і дэфлімпійскіх відах спорту, які быў створаны ў верасьні 2016 году.\nНекаторыя вучні ў цэнтры атрымліваюць някепскі заробак, іншыя — стыпэндыі. Усіх вучняў экіпіруюць, даюць лыжы і палкі, неабходныя мацаваньні і форму.\nВадзім Ліпінскі пакуль не атрымлівае ні стыпэндыі, ні заробку, бо пачаў займацца лыжным спортам на прафэсійным узроўні толькі з чэрвеня 2016 году.\nКалі будуць сур’ёзныя вынікі, будуць заробкі\nТрэнэр-выкладчык цэнтру Юры Буранаў трэніруе лыжнікаў з захворваньнямі апорна-рухальнай сыстэмы ўжо 25 год. Кажа, што праца моцна адрозьніваецца ад працы са здаровымі спартоўцамі.\nТрэнэр-выкладчык Юры Буранаў з Вадзімам Ліпінскім\n«Тут свая спэцыфіка. Зусім іншыя функцыянальныя магчымасьці ў вучня. У здаровых лыжнікаў тэхніка скіраваная ў першую чаргу на ногі, а гэтыя рухаюцца толькі за кошт рук. Таму рукі павінны быць вельмі моцныя. Ім, вядома, цяжка займацца спортам, у якім здаровыя дзейнічаюць за кошт ног. Але, я думаю, тыя, хто чагосьці тут дасягае, проста не зацыкліваюцца на гэтым».\nУ Вадзіма ад нараджэньня двухбаковая дысплязія тазасьцегнавога сустава. Нядаўна была апэрацыя — каб адна нага не заварочвалася назад. «Хачу быць прыгожым, падабацца», — так аргумэнтуе хлопец сваё рашэньне і разьлічвае ў будучыні зрабіць аналягічную апэрацыю на другой назе.\nТрэнэр адгаворвае, кажа, што спачатку трэба трапіць у нацыянальную зборную і паехаць на Паралімпіяду. А ўжо пасьля — думаць пра прыгажосьць. Прыз на Паралімпійскіх гульнях — гэта ня толькі вялікая сума, якую дае дзяржава за мэдаль, але яшчэ і 1000 даляраў штомесяц.\n«У нас жа як? Пакуль ты не дасягнуў пэўных вынікаў, цябе нікуды ня возьмуць. Трэба чагосьці дасягнуць. Хаця б на «рэспубліцы». Вось Вадзім ужо пачынае нечага дасягаць. Атрымаў кандыдата ў майстры спорту. Цяпер хачу прысвоіць яму майстра. Трое сярод маіх вучняў ужо майстры спорту міжнароднага клясу», — хваліцца Буранаў, для якога дасягненьні вучняў — як свае асабістыя. Дый трэнэрскі заробак залежыць ад іхніх посьпехаў.\nКалі нешта трэба купіць, даводзіцца зьбіраць не адзін месяц\nЖыве Вадзім у Менску ў Доме інвалідаў на вуліцы Ваўпшасава. Гэта спэцыялізаваная ўстанова для інвалідаў апорна-рухальнай сыстэмы і старых, якім цяжка рухацца. Там усё прыстасавана для вазочнікаў, забясьпечваецца харчаваньне. Але каб жыць у такой установе, трэба аддаваць 90% пэнсіі. Яна ў Вадзіма складае 200 рублёў. На рукі хлопец атрымлівае толькі 20 рублёў штомесяц. Кажа, што траціць гэтыя грошы на дробязі ў краме.\nАле заняткі прафэсійным спортам даюць магчымасьць часам набываць і дарагія рэчы.\n«Маладому чалавеку трэба кампутар, тэлефон. З такой пэнсіяй не назьбіраеш… Цяжкавата. Але вось мы езьдзілі на зборы ў Фінляндыю. Там далі нармальныя сутачныя. Дык Вадзім эканоміў і цяпер купіў мабільны тэлефон за 270 рублёў. Яшчэ купіў дзьве пары лыжаў. Па 250 эўра кожная. Лыжы трэба якасныя, дарагія. «Целяханы» — не варыянт, яны сьлізгаць ня будуць. Для спартоўцаў трэба лыжы ад 250 да 400 эўра», — кажа трэнэр Буранаў.\nВадзім кажа, што ў Доме інвалідаў зручна, але сумна. Большасьць жыхароў — нямоглыя старыя. Таму хлопец ужо пачаў рыхтавацца да самастойнага жыцьця.\n«У Доме інвалідаў я на поўным дзяржаўным забесьпячэньні: ежа, зьмена бялізны, вопратка, сродкі гігіены — усё даюць. Але хочацца жыць самастойна. Я буду спрабаваць дамагчыся таго, каб жыць у сваёй кватэры. Пляную наведваць курсы для інвалідаў, дзе вучаць праць, гатаваць, забясьпечваць сябе ва ўсім. Адзінае, што цяпер я спрабую ашчаджаць грошы на мэблю. Бо нават калі мне дадуць кватэру, то яна будзе пустая. Трэба мець за што купіць хаця б ложак. 20 рублёў у месяц — ня тыя грошы, зь якіх яшчэ можна нешта адкладаць. Але, напрыклад, летам я пакідаю Дом інвалідаў і еду да сяброў. Тады атрымліваю пэнсію цалкам, зь якой і ашчаджаю».\nПаводле закону Вадзім мае права атрымаць кватэру там, дзе нарадзіўся — у Талачынскім раёне Віцебскай вобласьці. Пакуль ад пераезду туды яго стрымліваюць заняткі спортам — у Менску большыя магчымасьці для таго, каб ажыцьцявіць мару і трапіць на Паралімпіяду.\n«Мама адмовілася ад мяне ў радзільні, але цяпер я яе знайшоў»\nМаці Вадзіма жыве ў маленькай вёсцы ў Талачынскім раёне. Нарадзіўшы вельмі маладой, яна адмовілася ад сына яшчэ ў радзільні пад ціскам лекараў, якія сказалі, што «ён вельмі слабы і ня выжыве». Але Вадзім ня толькі выжыў. Ён доўга шукаў і ўрэшце знайшоў сваю маму. Наведвае яе, хоць пакуль не разглядае варыянту вярнуцца жыць на радзіму.\n«Я езджу да яе ў госьці. Летам заўсёды стараюся хаця б на тыдзень. Мне гэтага дастаткова. Часам пытаюся, ці ня крыўдзіцца яна, што я не жыву зь ёй. Але яна разумее, што цяпер для мяне галоўнае — гэта спорт, а займацца ім у вёсцы будзе вельмі складана. Я нават думаю, што калі б мама не адмовілася ад мяне, то я б ніколі не прыйшоў у спорт. Ну чым можна займацца ў маленькай вёсцы?.. Зусім іншыя інтарэсы».\nШтодня дзьве трэніроўкі, вольны толькі ўвечары\nДзень Вадзіма цалкам заняты спортам. Першую трэніроўку ён пачынае а 10 раніцы на лыжаролернай трасе ў Вясьнянцы. Перад гэтым — паўтарагадзінная дарога на грамадзкім транспарце. Яшчэ столькі ж — вяртаньне «дадому», у Дом інвалідаў. Там — абед і адпачынак. У другой палове дня — другая трэніроўка ў спартовай залі на пратэзна-артапэдычным заводзе на вуліцы Адоеўскага. А 19-й Вадзім вольны, глядзіць тэлевізар ці гуляе ў настольны тэніс зь сябрамі.\n«Я вельмі хачу трапіць на Паралімпіяду. Трэнэр кажа, што гэта магчыма для мяне. Тым больш што наступныя гульні — у Паўднёвай Карэі, вельмі цікава туды трапіць… Але ўсё залежыць ад вынікаў, ад таго, якія дасягненьні будуць. Ну, яшчэ налета будуць спаборніцтвы, таму імкнуся трэніравацца так, каб паказваць вынікі».\nВадзім ужо езьдзіў на спаборніцтвы і зборы ў Фінляндыю, Нямеччыну, Украіну, Італію.\n«Гэта вельмі цікава. Апошні раз былі ў Нямеччыне, там былі лыжнікі з 11 краін — і японцы, і кітайцы, і французы, і італьянцы. Вельмі цікава было на іх паглядзець, пакамунікаваць. Хоць я ня ведаю ангельскай мовы, усё роўна можна жэстамі паразумецца. А часам бывае, што ёсьць перакладчык з намі, — тады ўвогуле проста».\nПандусы пасуюць для дзіцячых вазкоў, але не для інвалідаў\nАдна з тэм, якія абмяркоўваюць лыжнікі-вазочнікі, — гэта ўмовы для людзей зь фізычнымі абмежаваньнямі ў розных краінах:\n«У нас яшчэ шмат чаго не хапае. Вось робяць пандусы, добра. Але ж яны занадта крутыя. Я разумею, гэта зручна для мам зь дзіцячымі вазкамі. Але не для інваліда-вазочніка. Тое самае з мэтро. Вось на станцыі "Пушкінскай" нібыта ёсьць пандус, але няма поручняў. Калі летам я яшчэ сяк-так спускаюся, то зімой — не, думаю, што павалюся разам з вазком. Зь іншага боку, на новых станцыях добра абсталявана для вазочнікаў, дый супрацоўнікі заўсёды дапамагаюць спусьціцца да цягніка».\nВынік спаборніцтва — 4-ты з 4-х, Вадзім не задаволены\nУ межах спартовага сьвята «Менская лыжня-2017» 24–26 лютага прайшлі спаборніцтвы па лыжных гонках сярод лыжнікаў-вазочнікаў. Гэта самы прэстыжны турнір Беларусі.\nНа спаборніцтвы прыяжджаюць наймацнейшыя лыжнікі з усёй Беларусі, каля 40 чалавек. Бягуць разам мужчыны і жанчыны. Ёсьць дзьве дыстанцыі — 5 і 10 кілямэтраў. Вадзім прыйшоў чацьвёртым з чатырох удзельнікаў сваёй катэгорыі.\n«Не задаволены, трэба яшчэ больш трэніравацца. Я пакуль у пераменным складзе нацыянальнай зборнай. Трэба імкнуцца ў асноўны склад, тады пэрспэктывы нашмат большыя будуць. Каб увайсьці ў нацыянальную зборную, трэба добра паказаць сябе на спаборніцтвах высокага ўзроўню, накшталт Чэмпіянату сьвету ці Кубку сьвету. Трэба на такіх спаборніцтвах увайсьці хаця б у першую шасьцёрку. Я ў гэтым годзе на Чэмпіянаце сьвету быў толькі 18-м».\nКлясычную дыстанцыю ў 5 кілямэтраў здаровы лыжнік праходзіць у сярэднім за 10 хвілін. Спартовец-інвалід — за 14–15.\nАўтар: Радыё Свабода. Фота: Радыё Свабода, Дызайн і распрацоўка Pangea Design.


Агляд швейцарскіх мужчынскіх гадзін Raymond Weil з калекцыі Freelancer 7730-STC-20041 - Armonissimo\nАгляд швейцарскіх мужчынскіх гадзін Raymond Weil з калекцыі Freelancer 7730-STC-20041.\nШто такое абаянне? Кожны чалавек можа па-свойму адказаць на гэтае частае пытанне. Але адказы ўсіх людзей, як правіла, сыходзяцца ў адным - абаянне можа быць як светлым, так і цёмным. Ці светлае, ці цёмнае - абаянне выдатна ў любым выглядзе, але не адзін з гэтых выглядаў нельга сапраўды назваць "дрэнным" або "добрым". Просім любіць і дараваць - швейцарскі наручны гадзіннік Raymond Weil з калекцыі Freelancer, якія выпраменьваюць выключна цёмнае абаянне.\nКіраўніцтва чорнага і чырвонага колеру стала стрыжнем цёмнага абаяння механічных швейцарскіх гадзін Raymond Weil Freelancer.\nУ завяршэнні выявы двум вышэйзгаданым колерам дапамагае храмаваны корпус. Апошні выкананы са сталі і складае 42 мм у дыяметры і 13,7 мм у таўшчыню. Гэтых вельмі сярэдніх габарытаў якраз хапіла для таго, каб на чорным цыферблаце зручна размясціліся хранограф, секундамер, тахіметр, каляндар.\nПазнакі і стрэлкі поўныя як чырвонага, так і белага колеру. Корпус гадзін зліваецца разам з запясцем уладальніка дзякуючы двухколернаму скуранаму папружцы – чорнаму з вонкавага боку, бэжаваму з унутранага. Зашпілька папружкі забяспечана падвойнай сістэмай абароны ад адвольнага расшпільвання.\nСапфіравага шкла на гадзіннік не шкадавалі - яно тут усюды і ўсюды. Сапфіравае шкло з антыблікавым пакрыццём абараняе цыферблат ад магчымых пашкоджанняў, няхай гэта будзе драпіны ці ўдары. Задняе вечка гэтак жа абсталявана сапфіравым шклом, што дазваляе атрымліваць асалоду ад працай механізму з аўтападзаводам. Тут жа ўспамінаецца зусім справядлівае сцвярджэнне аб тым, што можна бясконца глядзець на ваду, агонь і… працу механізма ў гадзінніку! Запас ходу ў гадзінніку складае 46 гадзін. Воданепранікальнасць - 100 метраў.\nШвейцарскія механічныя гадзіны Raymond Weil Freelancer хупавыя ва ўсім – дакранаецца гэта і скрынкі, у якой яны пастаўляюцца. Выява гадзін Raymond Weil гэтак вытанчаны, што пасля нядоўгіх роздумаў нямала знаўцаў гадзіннікавага міру пажадаюць занесці іх у сваю шырокую калекцыю. А знаўцы, як вядома, часта з'яўляюцца людзьмі тонкай, творчай душы. Гэтая душа заўсёды прагне новых дакрананняў да прадметаў мастацтва. Нездарма слова "Freelancer" у адным са сваіх значэнняў азначае "вольны мастак".\nРаім прачытаць: Rodania - шопінг-гід па мужчынскім раздзеле\nКаляндар: лік, дзень тыдня\nГабарытныя памеры: D 42мм, таўшчыня 13,7мм


Калядны фэст 2014: сучаснае зімовае сьвята / Рэпартажы / BelMetal.org\nАпублікавана 25 сьнежня 2014, 23:32 у Рэпартажы\n“Гэта было аднойчы ўвечары, калі\nкалолі зоркі зрок, і йшоў сьнег па ўсёй зямлі.\nІ ціхі вецер\n25 сьнежня ў клубе Re:Public адбылася цудоўная музычная імпрэза, якую прыхільнікі кірункаў беларускай сцэны разнастайнай ступені цяжкасьці і рэканструкцыйнай падрабязнасьці чакаюць, напэўна, увесь год. Традыцыйнае штогадовае музычнае сьвята «Калядны Фэст», якое даўно і назаўжды набыло сярэднявечна-металёва-фальклорны характар, у гэтым годзе акрэсьліла свой фармат яшчэ больш ярка. Да ўдзелу ў шоў было запрошана ня так шмат музыкаў, як гэта было апошнім разам, але затое некалькі сапраўды найлепшых беларускіх гуртоў і калектываў, што насамрэч адлюстроўваюць і акумулююць усё тое надзвычай выбітное, што было дасягнута айчыннымі музыкамі ў вышэйназваных напрамках.\nГэтым разам наведвальнікаў каляднага фестывалю чакалі справаздачныя выступы музычных монстраў зь “першага дывізіёну” беларускай сцэны: ашчасьцілі публіку звычайныя госьці сьнежаньскага сьвята – гурты “Стары Ольса”, Znich, Litvintroll, Irdorath, а таксама калектыў Студэнцкага Этнаграфічнага Таварыства “Горынь” i тэатральна-танцавальны калектыў “Гістрыён”. “Калядны Фэст 2014” насамрэч сабраў толькі лепшае і самае ўлюбёнае: было вырашана паахвяраваць колькасьцю ўдзельнікаў з мэтай паляпшэньня якасьці праграмы, а таму кожны гурт меў магчымасьць спакойна адыграць не невялічкі шэраг кампазіцый, а паўнавартасны канцэртны сэт. Такі фармат “Каляднага фэсту” з трыма лакаматыўнымі гуртамі ўжо меў месца некалькі год таму і вельмі спадабаўся гледачам. Вось і цяпер такім чынам арганізатары імкнуліся пазьбегнуць жальбаў наконт сьціплых выступаў па 15-20 хвілін, а прыхільнікі насалодзіліся ў поўнай меры працяглымі разнастайнымі імпрэзамі выдатных калектываў. На мой погляд, насамрэч, так, напэўна, і лепш. Але ж калі ў папярэднія гады фестывалі кшталту каляднага можна было разглядаць у дадатак як пляцоўкі для станаўленьня і папулярызацыі менш шырокавядомых гуртоў, то гэтым разам імпрэза набыла, скажам шчыра, больш іміджавы характар: лепшыя зь лепшых, усе справы… Тым ня менш, цяпер, прыемна ўзгадваючы, як нястомна адпякала публіка падчас доўгачаканай каляднай вечарыны, я магу з поўнай упэўненасьцю сьцьвярджаць – “Калядны Фэст 2014” адгрымеў на славу і спадабаўся наведвальнікам як ніколі!\nАдметнай рысай фестывалю было дамінаваньне на танцпляцу грубай мужчынскай сілы і адчайных слэмераў, прычым адбываўся шалёны ўгар на танцпляцы напрацягу ўсяго канцэрту. Нават пад ня самыя танцавальныя, павольныя кампазіцыі Irdorath – выбітнога фолк-фэнтэзі гурта, каторы ў гэтым годзе на выдатнай ноце адкрыў “Калядны фэст”, — хлапцы здолелі ўволю натрэсьціся хаерамі і памясіць натоўп. Самі Irdorath былі, як заўжды, на вышыні, але нельга не заўважыць, што гучаньне музыкаў паступова адыходзіць ад выключна сярэднявечнага і набывае іншыя, больш цяжкія, прагрэсіўныя рысы, і сэт гурта быў па большасьці знаёмы прыхільнікам, але даволі нетыповы. Магчыма таму – разгарачаныя мужыкі ў цішотках Litvintroll пад сцэнай і больш аніякіх вам вытанчаных дзяўчат з трайбл-танцамі, толькі хардкор. Дарэчы, падчас выступу Irdorath абвясьцілі, што ўжо ў студзені пабачыць сьвет іх першы відэакліп на песьню пад працоўнай назвай “As Bas…”, якую можна будзе пачуць на новым альбоме, выхад якога плануецца на красавік 2015-га. Карацей, у наступным годзе прыхільнікаў чакае шмат прыемных сюрпрызаў ад улюбёных фолк-фэнтэзёраў, і я ўпэўнена, шэраг кожнаму вядомых, хітовых кампазіцый Irdorath хутка папоўніцца значнай колькасьцю сьвежых цудоўных мелодый.\nДзякуючы яскраваму выступу калектыва Студэнцкага Этнаграфічнага Таварыства “Горынь”, якія падрыхтавалі сапраўдны народны калядны абрад з казой ды іншымі персанажамі, мерапрыемства вельмі арганічна далучылася да кантэксту старажытнага абрадавага сьвята. Нязьменны вядоўца фэсту, знакаміты музыка, лідар гурта “Стары Ольса” Зьміцер Сасноўскі разам з таленавітымі ўдзельнікамі “Горыні”, каторыя ўяўлялі сабой сьвяточных козаў, мядзьведзяў, што танчылі пад Znich, спакусьлівых цыганак, што нагадвалі зьнешне скандальную Канчыту Вурст, гасьцінных, вострых на язык гаспадынь, бацюшку, якога пагналі з праваслаўнай царквы за тое, што ён прадаваў наіўным вернікам індульгенцыі каталіцкай, і іншых займальных калядных персанажаў, здолелі стварыць атмасферу сапраўдных сучасных вясковых рэалій падчас сьвяткаваньня калядаў. Часам “Горынь”, натуральна, пераігрывалі і скатваліся ў непрыемны прымітыў, але зрэшты – так яно ў калядную ноч і ёсьць, са смакам дурноты і бесклапотнай весялосьці.\nНаступнымі на сцэну падняліся гурт “Стары Ольса”, і падчас іх выступу кантынгент на танцпляцы крыху зьмяніўся: слэмеры сышлі набрацца сіл на далейшы адрыў і саступілі месца сярэднявечным танцорам, карагоднікам і дзяўчатам у вышыванках. Прыхільнікі мідывалу, як і заўжды, захоплена насалодзіліся майстэрскім граньнем і неверагоднай атмасферай, што ствараюць праз сваю музыку “Стары Ольса”, найлепшы і самы знакавы ў гісторыі беларускай фолк- і сярэднявечнай музычнай плыні калектыў. У годзе адыходзячым гурт “Стары Ольса” адзначыў вялікім сольным канцэртам 15-годзьдзе сваёй плённай творчасьці, і гэтая імпрэза чарговы раз нібыта афіцыйна замацавала іх ганаровае месца на беларускай сцэне. Па заканчэньні праграмы выступу публіка літаральна зьбівала далоні ў апладысментах, зрывала галасы ў вокліку “яшчэ” і такі напрасілася на нечаканы нават для саміх музыкаў біс. Пад дударскую версію нірванаўскага Smells Like Teen Spirit у заводнай кампазіцыі Ai Vis Lo Lop “Стары Ольса” апошні ў гэтым годзе раз запалілі танцпляц, павіншавалі прыхільнікаў з калядамі і надыходзячым новым годам і на высокай ноце скончылі як ніколі пасьпяховы канцэртны сезон.\nЯшчэ крыху адпачынку і эстэтычнай асалоды ад танцавальнага ансамбля “Гістрыён” – і распачалася сэнсава другая, больш цяжкая і драйвовая частка “Каляднага фэсту”. Зь першай песьні ўзарваў публіку найвядомейшы фолк/пэган-метал гурт Znich. Гэты калектыў бярэ ўдзел у «Калядным фэсьце» з самага яго стварэньня, а Алесь Таболіч, вакаліст і лідар гурта, асабіста ў нямалай ступені прыкладаў руку да арганізацыі фестывалю. Znich адыгралі стары добры хітовы сэт, які гледачы, як зазвычай, успрынялі на “ўра”, бо гэта менавіта тая музыка, на якой узрастала цэлае пакаленьне металхэдаў і аматараў нацыянальнай гісторыі, ідэі і культуры. Удзельнікі гурта, як ні дзіўна, падчас канцэрту адрываліся анічуць ня менш за прыхільнікаў, хоць і апошнім часам асаблівага імпэту з боку першых, скажу шчыра, не назіралася. Але наступны год для Znich будзе багатым на падзеі і сюрпрызы: прынцыпова зьмяніўся падыход Таболіча да творчасьці, плануюцца некаторыя зьмены ў складзе гурта, зроблены значны крок у стварэньні новага матэрыялу, які – пакуль проста паверце на слова – адначасова і нагадае яскравыя хіты былога Znich, і прыадчыніць новыя рысы ў гучаньні беларускай пэган-метал легенды.\nНу і нарэшце надышоў час выступу хэдлайнераў “Каляднага Фэсту 2014” – запальнага фолк-метал гурта Litvintroll. Улюбёнцы публікі, хлапцы зь першай жа кампазіцыі парвалі залу і да самага завяршэньня канцэрту не дазвалялі адпачыць публіцы ні на хвілінку, адорваючы нястомных наведвальнікаў фестывалю запалам каляднай энэргіі, хваляй шчырага пазітыву, бадзёрасьцю духу і непасрэдна-тролеўскім жартоўным настроем. Грымнуўшы шэрагам сваіх найлепшых кампазіцый, Litvintroll таксама ашчасьцілі прыхільнікаў парай новых годных песень. Што прыемна, вельмі імклівы ўзьлёт да вяршыні музычнай кар’еры не сапсаваў музыкаў, не заразіў іх “зорнай хваробай” і не спыніў творчы пошук. Насупраць, Litvintroll стараюцца як ніколі, а папулярнасьць сярод фанатаў на Радзіме і за мяжой і посьпех на разнастайных франтах музычнай дзейнасьці спрацоўваюць толькі як чарговы стымул няспынна працаваць, удасканальвацца і ствараць усё больш цікавы і якасны матэрыял.\nВыступ Litvintroll быў адзначаны яшчэ адной прыемнай падзеяй: прам на сцэне падчас канцэртнай праграмы гурта нашай журналістцы Паліне зрабілі прапанову! Гэты кранальны момант расплавіў нават самыя брутальныя металёвыя сэрцы, і пад бурныя авацыі і воклікі “Горка!” падчас каляднага сьвята аб’ядналіся сэрцы яшчэ двух выдатных людзей, з чым я іх ад усёй душы і віншую.\nПадсумоўваючы, напрыканцы хачу адзначыць, што ў гэтым годзе фармат “Каляднага фэсту” быў абраны сапраўды ўдала. Хапала ўсяго: і традыцыйных народных абрадавых перфомансаў, і сярэднявечнай узвышанай атмасферы, і фэнтэзійных нотак, і брутальна-металёвага гучаньня і адрыўнога слэму і драйву. Дзякуй арганізатарам мерапрыемства, яго таленавітым удзельнікам і нястомнай, пазітыўнай публіцы, што традыцыйна сабраліся разам, каб цікава адзначыць каляды і падараваць адзін аднаму сапраўднае сьвята.\nНу і ад свайго імя яшчэ раз віншую спадарства з надыходзячым новым годам і да сустрэчы ў наступным 2015-тым, які абавязкова падорыць нам яшчэ больш цудоўных мерапрыемстваў і прыемных уражаньняў!\nФота: Alex Gorbatsevich.


Цэнтр беларускай культуры выдаў унікальную кнігу! - Цэнтр беларускай культуры\nЦэнтр беларускай культуры выдаў унікальную кнігу!\n03 Красавік 2017\nУ пятніцу, 7 красавіка 2017 года, у 18.00, у Даўгаўпілскім Цэнтры беларускай культуры (ЦБК) адбудзецца прэзентацыя ўнікальнай кнігі на беларускай мове "Беларускі кірмаш у Даўгаўпілсе", прысвечанай аднайменнаму міжнароднаму фестывалю, які ўжо стаў культурным брэндам беларускай дыяспары Латгальскага рэгіёну. Фармат кнігі - метадычнае, этнаграфічнае і краязнаўчае выданне, выдавец - ЦБК.\nШтогадовы фестываль "Беларускі кірмаш у Даўгаўпілсе" упершыню прайшоў у 2011 годзе і за шэсць гадоў стаў культурным брэндам горада і візітнай карткай Цэнтра беларускай культуры. На працягу некалькіх гадоў фармат свята мяняўся, шырылася геаграфія і колькасць удзельнікаў, дадаваліся новыя акцыі і мерапрыемствы; і паступова свята перарасло ў Міжнародны фестываль народнай культуры, які аб'ядноўвае творчыя калектывы беларусаў Балтыі і Беларусі. Асновай свята з'яўляецца музычная тэатралізаваная пастаноўка на аснове беларускіх народных традыцый, якая спалучае ў сабе фальклорныя і сучасныя песні, танцы, гумар. Фестываль выдатна ведаюць і наведваюць мясцовыя жыхары, з вялікім задавальненнем прыязджаюць замежныя госці.\nВыданне "Беларускі кірмаш у Даўгаўпілсе" знаёміць чытачоў з гэтай значнай падзеяй у жыцці беларускай дыяспары Латвіі, з гісторыяй фестывалю, яго разнастайнымі тэмамі і сцэнарыямі, арганізатарамі, самадзейнымі артыстамі і гасцямі. Кніга напісана на каларытнай беларускай мове з элементамі паланізмаў, русізмаў і бытавой гутарковай лексікі.\nНа прэзентацыі можна будзе пазнаёміцца з творчай камандай праекта і гісторыяй стварэння кнігі, паглядзець фестывальныя відэасюжэты, даведацца перспектывы на будучыню, паслухаць песні ў выкананні творчага калектыву ЦБК.\nКніга "Беларускі кірмаш у Даўгаўпілсе" - цалкам мясцовы прадукт, створаны ў Даўгаўпілсе.\nПрэзентацыя выдання адбудзецца ў пятніцу, 7 красавіка 2017 года, у 18.00, у Цэнтры беларускай культуры па адрасу: Палац культуры, вул. Смілшу, 92, 3 паверх, 305 каб


Талібы не плануюць закрываць пасольствы Афганістана | zviazda.by\nТалібы не плануюць закрываць пасольствы Афганістана\nРадыкальны рух «Талібан» не плануе закрываць дзеючыя пасольствы Афганістана за мяжой. Пра гэта паведаміў ТАСС прадстаўнік талібаў Махамад Сахаіл Шахін, прызначаны талібамі на пасаду афганскага пастпрэда пры ААН.\n«Мы не збіраемся закрываць пасольствы. Але як урад мы, вядома, перавядзем частку дыпламатаў з аднаго пасольства ў іншае або перавядзем іх у МЗС у Кабуле. Гэта нармальна», — сказаў Шахін.\nЁн зазначыў, што афганскія дыпламаты атрымалі дазвол прадоўжыць работу пры ўмове, што яны «будуць служыць народу Афганістана і яго новаму ўраду».\nПрадстаўнікі руху «Талібан» неаднаразова заклікалі супрацоўнікаў афганскіх замежпрадстаўніцтваў працягваць працу ў звычайным рэжыме, хаця цэлы шэраг дыпмісій Афганістана ўжо заявілі, што не прызнае ўлады талібаў. У сваю чаргу пасольства Афганістана ў Расіі ў гутарцы з ТАСС праінфармавала, што пакуль не дае каментароў па складзе часовага ўрада талібаў.\n«Талібан» разгарнуў маштабную аперацыю па ўстанаўленні кантролю над Афганістанам пасля аб’яўлення ЗША вясной гэтага года аб рашэнні вывесці з краіны свае ўзброеныя сілы. 15 жніўня радыкалы без бою ўвайшлі ў Кабул, а прэзідэнт Ашраф Гані пакінуў рэспубліку. 6 верасня талібы заявілі аб устанаўленні кантролю над усёй афганскай тэрыторыяй, а 7 верасня абвясцілі склад часовага ўрада, які пакуль не прызнала ні адну дзяржава.\n2417 Як правільна аднаўляцца пасля COVID-19?


Сірыя – новая вайна Пуціна | Выбары ў Беларусі 2015\nСірыя – новая вайна Пуціна\nРасея нанесла першыя авіяўдары па пазіцыям Ісламскай Дзяржавы ў Сірыі. Налёт адбыўся ўсяго праз некалькі гадзінаў пасля рашэння Савету Федэрацыі даць дазвол Уладзіміру Пуціну на выкарыстанне расейскіх збройных сілаў у баявых дзеяннях у Сірыі.\nПасля таго, як сусветныя медыі цягам некалькіх тыдняў неаднаразова паведамлялі пра ўдзел расейскіх жаўнераў у сірыйскім канфлікце, у Крамлі вырашылі пачаць там вайну афіцыйна. Савет Федэрацыі менш за гадзіну разважаў пра пачатак новага канфлікту. Пасля патлумачылі – хаўруснік папрасіў дапамогі.\nСЯРГЕЙ ІВАНОЎ, КІРАЎНІК АДМІНІСТРАЦЫІ ПРЭЗІДЭНТА РАСЕІ:\n«Прэзідэнт Сірыйскай рэспублікі звярнуўся да кіраўніцтва нашай краіны з просьбай пра аказанне вайсковай дапамогі. Такім чынам трэба канстатаваць, што з тэрарызмам, канешне, змагацца трэба. Трэба яднаць міжнародныя намаганні, але пры гэтым жадана трымацца нормаў міжнароднага права».\nУ Крамлі падкрэсліваюць, што на гэты момант гаворка вядзецца выключна пра паветраныя ўдары. Пры гэтым, паводле палітычнага аглядальніка, Андрэя Піянткоўскага, без наземнай аперацыі Ісламскую Дзяржаву не перамагчы. І расейскі лідар прыехаў на сесію Генасамблеі ААН ужо з гатовай прапановай.\nАНДРЭЙ ПІЯНТКОЎСКІ, ПАЛІТЫЧНЫ АГЛЯДАЛЬНІК:\n«Пуцін удары ў балючае месца амерыканцаў. Ён абсалютна справядліва заўважыў – вашыя авіяцыйныя ўдары па ІД – яны нічога не рашаюць. Патрэбная наземная аперацыя. Boots on the land. Жаўнеры на зямлі – некалькі разоў ён гэта паўтараў – яму там пераклалі з амерыканскіх тэкстбукаў. »Вось я вам прапаную – Асада, а іншых няма, ды я яму буду трошкі дапамагаць«\nІ такім чынам Пуцін забяспечвае спакойную будучыню свайму сірыйскаму хаўрусніку. Дзяржсакратар ЗША Джон Керы ўжо заявіў, што Вашынгтон не патрабуе неадкладнай адстаўкі аль Асада, а выступае за ягоны кантраляваны сыход. Ня згодныя выбачыць Асада – Францыя і Саўдаўская Аравія. У Парыжы завялі супраць яго справу ў па вайсковым злачынствам, а Эр-Рыяд пагражае ўласнай вайсковай аперацыяй па ягонаму звяржэнню. Што ж думаюць расейцы пра новую вайну – мы запыталіся ў жыхароў Масквы:\n«Дзеючы прэзідэнт – Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін – гэта самы паважаны прэзідэнт у свеце і я на 100% за тое, што ён прапаноўвае».\n– А калі трумны пойдуць з Сірыі? – «Трумны на Украіне і паўсюль – жыццё такое»\n– Мы супраць таго, каб Расея ўдзельнічала ў гэтым канфлікце«.\n– Мы супраць вайны ў прынцыпе.\n– Тое, што Пуцін падтрымаў Сірыю і цяпер мы неяк падтрымліваем вайскоўцамі – нашая база ёсць там – гэта правільна.\n– А калі трумны пойдуць?\n– Ну што? Ну шкада, што я магу сказаць.\nА што ўзамен за дапамогу ў барацьбе з Ісламскай Дзяржавай? Паводле Андрэя Піянткоўскага, Крэмль спадзяецца на змякчэнне пазіцыі Захаду па Украіне. За адну сустрэчу гэта зрабіць не атрымалася, але…\n«Псіхалагічна, атмасфера падрыхтаваная да змякчэння пазіцыі Захада па Украіне. Адная справа мець дачыненні з маргіналам, які здзейсніў агрэсію і яго трэба вярнуць у прытомнасць. А іншая справа – калі размаўляеце са сваім калегам па рашэнню галоўнай сусветнай праблемы».\nЯк стала вядома, усяго праз некалькі гадзінаў пасля рашэння Савету Федэрацыі, расейская авіяцыя ўжо нанесла першыя авіяўдары па баевікам Ісламскай Дзяржавы. Новую вайну падтрымала нават Расейская праваслаўная царква, дзе назвалі барацьбу з Ісламскай Дзяржавай «святой».


Дзень незалежнай Беларусі — Информационный портал Каменецкого района\nКолонка Анастасии Нарейко Новости Тема недели\nСёлетні Дзень Незалеж-насці Рэспублікі Беларусь быў няхай і пахмурным, але цёплым і радасным.\nУ фае раённага Дома культуры гасцей свята вітаў дзіцячы духавы аркестр мясцовай школы мастацтваў, а ў актавай зале пасля віншавальнага слова старшыні райвыканкама Валянціна Зайчука і накіравання двух хлопчыкаў з жывымі кветкамі да брацкай магілы распачаўся канцэрт. Удзельнікамі яго сталі вакальная група “Гармонія”, аматарскае аб’яднанне ветэранаў вайны і працы “Белая вежа”, “Камянецкая скарбонка”, трыа “Дзяўчаты”, “Капрыз” і “Тандэм” (з новымі танцавальнымі нумарамі, дарэчы), салісты Міхаіл Стасевіч, Надзея Бягені, Святлана Сухарослава, Анастасія Раманюк, Ягор Панасюк, Аляксандра Кавашэвіч і іншыя. Акрамя таго, на сцэне ў гэты святочны дзень нарадзіліся некалькі новых удалых дуэтаў.\nПасля канцэрта самыя юныя слухачы не спяшаліся дадому, бо ў фае іх чакалі дзве вясёлыя “панды” і дзяўчаткі ў рознакаляровых касцюмах. Яны запрасілі малечу ў гульню, і весела, паверце, было ўсім: і тым, хто ўдзельнічаў, і тым, хто назіраў.\nТым часам ля аўтобуса каля РДК тоўпіліся жадаючыя падняцца ў неба на самалёце, а пры “Кулінарыі” размясцілася палатка, дзе частавалі шашлыкамі і не толькі…\nСвята завяршылася дыскатэкай і акцыяй “Спяваем гімн разам!”\nФота Станіслава ГРЫЦУКА.


Бібліёграфамі аддзела абслугоўвання і інфармацыі цэнтральнай раённай бібліятэкі рыхтуецца шэраг краязнаўчых выданняў да 730-годдзя з часу першага ўпамінання ў Іпацьеўскім летапісе Кобрына пад агульнай назвай “Ведай і любі свой горад”.\nПадрыхтаваны Каляндар-фоталетапіс “Другая маладосць старажытнага горада”, які змяшчае матэрыял пра пераўтварэнні, якія адбыліся ў Кобрыне ў сувязі са святкаваннем рэспубліканскага фестывалю-кірмашу працаўнікоў вёскі “Дажынкі”.\nЦяперашні Кобрын — прыгожы, добраўпарадкаваны еўрапейскі горад. Значныя змены ў яго знешні выгляд і інфраструктуру прыйшлі ў сувязі з правядзеннем фестывалю-кірмашу “Дажынкі”, які ў 2009 годзе прымаў Кобрын. Гэтакіх ашаламляльных змен за кароткі прамежак часу горад не перажываў даўно. Тады літаральна за год Кобрын набыў новае аблічча, а кабрынчане маглі назіраць, як растуць новыя аб’екты, без якіх сёння мы ўжо не ўяўляем свайго жыцця, якія прывабліваюць да сябе ўвагу турыстаў, а некаторыя нават сталі сімваламі горада. Пра гэтыя аб’екты і не толькі краязнаўчы Каляндар-фоталетапіс “Другая маладосць старажытнага горада”.


Журналістка наведала ў Кеніі вёску Кагела. Звычайная афрыканская вёсачка. Знакамітая хіба тым, што жыве там бабуля Барака Абамы.\nЯна таксама ўвходзіла ў лік ганаровых гасцей на інаўгурацыі ўдалага нашчадка. Зразумела, адно з першых пытанняў было пра тое, а ці дапаможа яе заакіянскі ўнук гэтаму далёка не квітнеючаму краю. Старая здзівілася: а з якой нагоды? Ён – амерыканскі прэзідэнт. І клапаціцца будзе найперш аб сваёй краіне.\nБабулі восемдзесят сем гадкоў. А які рэалістычны погляд на наш цудоўны свет. Яна, кенійская старая, цудоўна ведае, што кожны разлічваць павінен толькі на сябе. А вось дасведчаныя, выдатна адукаваныя дэмакраты адной з цэнтральнаеўрапейскіх краін ніяк не могуць даспець да гэтай простай думкі. І ўсё спадзяюцца на кагосьці па-за межамі краіны. Вось прыйдуць тыя дабрадзеі і ў момант вызваляць краіну-прыгажуню ад яе недарэчнай дыктатуры.\nСпачатку шмат хто тут быў проста ўпэўнены, што вызваленне павінна прыйсці да нас з Расіі. Старанна шукалі аднадумцаў на палітычных тусоўках Масквы. Сачылі за кожным рухам Крамля. Вось правіцель пакрыўдзіў Ельцына – нешта будзе. Пасварыўся з Пуціным. Канфлікруе з Мядзьведзевым. Ды вось жа газавая вайна. За ёю - малочная. Толькі крыху яшчэ пратрымацца, і пачнецца рашучы націск. Але час ішоў. Грымелі навальніцы па той бок мяжы. Ды толькі ўсе маланкі сыходзілі ў пясок. І высветлілася ў хуткім часе, што наша незалежнасць і свабода на тым напрамку хвалюе хіба што Навадворскую. Для перамогі малавата.\nІ тады ўсе погляды скіраваліся на Захад. Прагна лавілі кожнае слова адтуль. Але словы былі надзіва невыразныя. І незразумела было нават, на чыім баку аплот заходняй дэмакратыі. А гэтай восенню і ўвогуле надышоў час расчараванняў. Літва на вышэйшым узроўні прыняла апошняга дыктара Еўропы. І там ён атрымаў выдатную магчымасць распавесці пра неверагодныя поспехі дэмакратыі на падкантрольнай тэрыторыі. Менавіта ў тыя дні, калі ў Мінску спецназаўцы тапталі ботамі ўсіх, хто выказаў пратэст супраць уводу чужога войска ў краіну. Выпадковасці ніякай не было. Усё паўтарылася дакладна і на пазнейшых акцыях. Ён такім чынам тэставаў узровень цярплівасці заходніх партнераў па дэмакратызацыі. Высветліў, што ўсё на яго карысць.\nНагода пераканацца ў тым, што Еўразвяз рэцыдывы дзікай паліцэйшчыны не цікавяць увогуле, узнікла яшчэ раз на гэтым тыдні. У Ветцы адбылося ўрачыстае адкрыццё дзіцячай пляцоўкі, падараванай нам Еўропай і ААН. У межах праграмы па пераадоленню наступстваў Чарнобыльскай катастрофы. Жазэ Мануэль Пінту Тэйшэйра, які ўзначальвае адпаведную Еўракамісію, выказаўся і наконт сітуацыі ў Беларусі, адзначыўшы пэўны прагрэс у дэмакратызацыі. Зразумела, гэта не прыватнае меркаванне. Ягоны погляд адпавядае афіцыйнай пазіцыі Еўразвязу: “За апошні час мы адзначаем пэўныя паляпшэнні ў сферы палітычных зняволеных, свабоды СМІ і неўрадавых арганізацый”. Проста надзіва ўсё цудоўна ў гэтай краіне.\nЯны не хочуць заўважаць таго, што тут адбавыецца. Захад зрабіў стаўку на перавыхаванне існуючай улады. На яе пакрокавую дэмакратызацыю. А таму на бліжэйшы час сітуацыя ў Беларусі будзе бачыцца ў святле “пэўнага прагрэсу”. Начальнік тэрыторыі, на якой праводзіцца маштабны педагагічны эксперымент, зразумеў, што незалежна ад ягоных выбрыкаў інерцыя абранай Брусэлем методыкі пэўны час будзе яшчэ дзейнічаць. Чорнае будзе лічыцца белым. А таму можна дазволіць сабе шмат чаго. І ён дазваляе. Сваіх экзатычных поглядаў наконт нібыта магчымага збліжэння з Захадам ён ужо не хавае. І нават выпрошваючы заходнія крэдыты, здзекуецца з тамтэйшай рахманасці: “Полтора миллиона нам дали наши враги, которые нас люто ненавидят. Семьсот миллионов дают в октябре. Враги”.\nВось такая ўпэўненасць у сваёй беспакаранасці. І небеспадстаўная. Яшчэ не аднойчы ад заходняга чынавенства даведаемся пра тое, як істотна падвысіўся тут узровень дэмакратыі. Нічога не зробіш – інерцыя. Яцэк Пратасевіч, зноў абраны кіраўніком дэлегацыі Еўрапарламента па сувязях з Беларуссю, надзвычай дакладна вызначыў месца нашай краіны ў еўрапейскіх прыярытэтах. “Доўгі час Беларусь, як сусед Еўразвязу, была менш важнай, чым Куба і Зімбабве”. Вось і ўся перспектыва нашых спадзяванняў на дапамогу добразычлівага суседа.\nНіхто нас вызваляць ніадкуль не прыйдзе. Самі ўлезлі ў пастку, самім жа давядзецца з яе выйсці. І магчымасць гэта ёсць. У трэці раз нам даецца шанс – прэзідэнцкія выбары. Але ці не ўпершыню ўзнікае перспектыва рэальнай перамогі. Патрабуецца не так і многа. Дэмакратычны кандыдат, які насамрэч хоча ўзяць уладу. І людзі на плошчы. Жаданне пераменаў у грамадстве наспела ўжо даўно. Толькі б зноў не ўзяла верх усё тая ж наша нерашучасць.\nКалі зноў усё пойдзе па звыклым сцэнары, і верагодны пераемнік не будзе ведаць, што рабіць з той грамадой, якая выйшла ў яго падтрымку, нам застанецца ўсё тое ж. Чакаць заходняй дапамогі. Але дачакаемся найперш вялікага свята. Інаўгурацыі генералісімуса Колі. Які прыме ўладу з рук састарэлага таткі. Законным, як заўсёды, шляхам. Пры стоадсоткавай падтрымцы адданага электарата. І маўклівай згодзе спагадлівай Еўропы. А каб не было ўсім занадта няёмка, краіне акажуць нарэшце чаканую дапамогу. Збудуюць яшчэ адну дзіцячую пляцовачку. Як сентыментальны напамін пра Колева дзяцінства, падчас якога краіна страціла свой апошні час, чакаючы заходняй дапамогі.\nЯшчэ не ўсё так кепска. Яшчэ ёсць час апамятацца. І люд на плошчы пакуль што сваё слова не сказаў. Ён чакае, пакуль яго паклічуць. Але – хто?..


Чытаць дзецям Пушкіна трэба ў арыгінале\n16 сакавік 2012, 15:40\nАндрэй: «Іншы распарадак дня зьявіўся. Раней я сядаю ля кампутара, бо ў мяне ёсьць нейкая думка, нейкі вобраз. Як кажуць аматары цукерак „Рафаэла“ — „і хай увесь сьвет пачакае“. І раптам зьяўляецца Алена Андрэеўна ўласнай пэрсонай і хоча на кампутары глядзець фатаздымкі. Забіраецца татку на калені. І, баюся, з гэтага моманту ўжо мае пляны пачынаюць чакаць».\nЗьела на вячэру блін, крэйду, фарбу й пластылін…


Catholic.by - Навэнна перад урачыстасцю Спаслання Духа Святога. Дзень шосты\n05.06.2019 09:17 А. Адам Шустак ОР / deon.pl / Catholic.by\nІлюстрацыя з www.crossroadsinitiative.com\nі нашы цноты ўзмацняй.\nПадумаем аб тым, якія радкі запальваюць наша сэрца. Паразважаем над тэкстам з Евангелля (Мк 15, 16–22):\nФота з www.pixabay.com\nЖаўнеры адвялі Яго ў сярэдзіну дзядзінца, гэта значыць, у прэторыю, і сабралі цэлую кагорту. Апранулі Яго ў пурпур і, сплёўшы цярновы вянок, усклалі на Яго. І пачалі вітаць Яго: «Вітай, кароль юдэйскі!» Білі Яго па галаве трысцінай і плявалі на Яго, і, згінаючы калені, кланяліся Яму.\nА калі насмяяліся з Яго, знялі пурпур і апранулі ў Ягоную вопратку, і павялі Яго, каб укрыжаваць.\nІ прымусілі нейкага Сымона Кірэнэйца, бацьку Аляксандра і Руфа, які ішоў з поля, несці Ягоны крыж.\nПрывялі Езуса на месца званае Галгота, што азначае: «Месца Чэрапа».\nЧасам для таго, каб рабіць дабро, нам неабходны штуршок. Паводле традыцыі, Сымон Кірэнэец пасля перажытай сустрэчы з Езусам навярнуўся разам з усім сваім домам.\nУчора мы мелі магчымасць сустрэцца з бядотай. Мы рабілі гэта самі.\nСёння таксама зробім штосьці добрае. Але гэтым разам ужо не самі па сабе.\nАбноўлена 05.06.2019 12:13


08 сакавік 2010, 17:57\nСёньня ў Беларусі пачаўся новы этап выбарчай кампаніі -- фармаваньне ўчастковых камісіяў. Менавіта яны вядуць непасрэдны падлік выбарчых бюлетэняў. Цягам трох дзён будзе вызначаны склад амаль сямі тысяч камісіяў.\nПершы дзень фармаваньня ўчастковых камісіяў прыпадае на 8 сакавіка, Міжнародны жаночы дзень. Гэта адбылося таму, што каляндарны плян усёй выбарчай кампаніі традыцыйна складаецца без уліку выходных і сьвяточных дзён.\nФармуюць участковыя камісіі раённыя выканкамы. Аднак зьвестак пра тое, што сёньня дзе-небудзь прайшлі адпаведныя паседжаньні, няма. Да таго ж, паводле графіка выбарчай кампаніі, нават яшчэ ўчора можна было падаваць дакумэнты з прозьвішчамі кандыдатаў у склад камісіяў. Таму, як кажуць у Цэнтарвыбаркаме, рэальнае фармаваньне камісіяў пройдзе 9-10 сакавіка.\nСярод апанэнтаў улады актыўнасьцю вызначаюцца партыя левых “Справядлівы сьвет” і незарэгістраваная дагэтуль партыя Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі. Сакратар ЦК партыі “Справядлівы сьвет” Валеры Ўхналёў адзначае:\nмы вылучылі ў склад участковых камісіяў 179 чалавек. Амаль палова зь іх прыпадае на Гомельскую вобласьцьe ...\n“Нашы партыйныя камітэты вылучылі ў склад участковых камісіяў 179 чалавек. Амаль палова зь іх прыпадае на Гомельскую вобласьць. Мы, дарэчы, так і плянавалі, бо там і колькасьць кандыдатаў у дэпутаты будзе большая”.\nБальшыня палітычных партыяў раней заяўляла, што будзе вылучаць сваіх прадстаўнікоў у склад выбарчых камісіяў толькі ў тых акругах, дзе зьбіраюцца балятавацца партыйныя кандыдаты. Ці прытрымліваецца такой тактыкі “Справядлівы сьвет”?\nВалеры Ўхналёў удакладняе:\n“Мы ўлічваем, што ў некаторых акругах у нас не плянуюцца кандыдаты. Але там ёсьць актыўныя людзі, якія хочуць працаваць падчас выбарчай кампаніі. Таму бальшыня вылучаецца ва ўчастковыя камісіі менавіта там, дзе плянуюцца нашы кандыдаты ў дэпутаты. А частка будзе працаваць там, дзе нашых кандыдатаў няма”\nСустаршыня аргкамітэту ў справе стварэньня партыі БХД Павал Севярынец гаворыць:\n“Мы вылучалі сваіх кандыдатаў. Праз збор подпісаў гэта рабіць, канечне, цяжэй, чым праз грамадзкія арганізацыі альбо зарэгістраваныя палітычныя партыі. Але каля 160 чалавек у нас вылучана. Я не магу назваць дакладную лічбу. Выходныя дні, і не ўсіх можна знайсьці. Але каля 160 чалавек мы вылучылі па стане на сёньня”.\nФармаваньне ўчастковых камісіяў завяршаецца 10 сакавіка. А што далей будзе ў выбарчай кампаніі? На гэта пытаньне “Свабоды” адказвае сакратар ЦВК Мікалай Лазавік:\n“Бліжэйшая значаная дата ў выбарчым працэсе гэта 15 сакавіка, калі суб’екты, якія маюць права вылучаць кандыдатаў у дэпутаты, мусяць завяршыць сваю работу. А патэнцыйныя кандыдаты ў дэпутаты павінны прадставіць у выбарчыя камісіі пакеты неабходных дакумэнтаў. А далей камісіі пачнуць праверку дакумэнтаў і рэгістрацыю кандыдатаў у дэпутаты”.\n“Далейшыя стасункі паміж ЭЗ і Беларусьсю залежаць ад рэформаў”


Сачыненне на тэму «Мой любімы пісьменнік Васіль Быкаў» — Bel Klass\nСачыненне на тэму «Мой любімы пісьменнік Васіль Быкаў»\n25 апреля 2014 Рубрика: НавіныАвтор: пісьменнік твораў\nРэдкі савецкі пісьменнік ганараваўся ў свой час такога прызнання ў краіне Саветаў, як Васіль Уладзіміравіч Быкаў. Яго творы былі перакладзены на шмат моў і знаходзілі водгук нават у краінах «народнай дэмакратыі». Часцей за ўсе па творах Быкава ва Усходняй Еўропе судзілі аб абліччы савецкага салдата-пераможцы, які прынес свету вызваленне ад карычневай чумы.\nВасіль Быкаў — народны пісьменнік Беларусі, Герой Сацыялістычнай працы, лаўрэат Ленінскай, шматлікіх дзяржаўных і літаратурных прэмій. Ён у гады росквіту Савецкага Саюза ўяўляў сабой усю вялікую краіну, таму што ў яго творах бок аб бок ваююць з ворагам беларусы і рускія, якуты, і ўкраінцы — амаль усе прадстаўнікі шматнацыянальнага савецкага народа. У яго творах паказаны падзеі Вялікай Айчыннай вайны, нямецкая акупацыя, партызанскі рух у Беларусі, анатомія мужнасці і здрады, трагедыйныя індывідуальных лёсаў, адзначаных друкам агульнанароднай драмы ў кантэксце ўсей савецкай гісторыі.\nКалі ўжо савецкаму народу і лёсам наканавана будзе навекі застацца ў сусветнай гісторыі, то гэта адбудзецца ў значнай меры дзякуючы выдатным творам Васіля Быкава, які сам у свой час быў на самай вяршыні славы ў былым СССР, апярэдзіўшы па чытацкім прыхільнасцям большасць савецкіх пісьменнікаў. Савецкі ўрад і ЦК. КПСС па вартасці ацанілі значнасць творчасці Быкава для выхавання савецкага чалавека і рашуча засцераглі пісьменніка ад шаленых і беспадстаўным крытыкі, якая ў БССР наладзіла сапраўднае цкаванне маладога творцы.\nЗ пачатку 60-х гадоў Быкаў часта публікуецца ў «Новым Свеце», «Агеньчыку» і іншых маскоўскіх выданнях у перакладзе, крыху пазней масавымі тыражамі пачынаюць выходзіць яго творы на мове арыгіналу ў Беларусі. І адразу да аўтара прыходзяць неверагодная папулярнасць і слава. Погляд Быкава на Вялікую Айчынную вайну адрозніваецца навізной і паглыбленай псіхалагічнасцю.\nМне падабаееца чытаць творы пра вайну, даведвацца з іх пра тое, як жылі людзі ў гады вайны. Вось чаму Васіль Быкаў з’яўляецца маім любімым пісьменнікам.\n0 15 285 галасоў\nНавіны 0 25 816 галасоў


Cачыненні па беларускай літаратуры, сочинения по белорусской литературе\nТВОРЧАСЦЬ АЛЕСЯ ГАРУНА - АЛЕСЬ ГАРУН (CАЧЫНЕННЕ)\nМ. Чарот. Імя Алеся Гаруна доўгі час замоўчвалася. Яго адносілі да ліку нацыянальна-дэмакратычных інтэлігентаў, якія пасля кастрычніцкіх падзей 1917 г. і ў час грамадзянскай вайны не здолелі зразумець сутнасці і характару класавай барацьбы, разабрацца ў нацыянальнай палітыцы бальшавікоў, дапамагалі легіёнам Ю. Пілсудскага. Сёння творчая спадчына паэта з'яўляецца аб'ектам пільнай увагі многіх чытачоў, літаратуразнаўцаў, а яго імя па праве займае пачэснае месца побач з заснавальнікамі сучаснай беларускай літаратуры Янкам Купалам, Якубам Коласам і Максімам Багдановічам. Друкавацца А. Гарун пачаў у 1907 г. Выступаў з публікацыямі вершаў і апавяданняў у газетах "Наша ніва", "Беларус", "Вольная Беларусь". Пры жыцці выйшлі зборнік паэзіі "Матчын дар" (1918) і кніга дзіцячых п'ес "Жывыя казкі" (1920). У зборнік "Матчын дар" увайшлі вершы, напісаныя А. Гаруном у 1907-1914 гг. Гэты зборнік, як і "Вянок" М. Багдановіча, з'яўляецца кнігай лёсу паэта. Складаецца ён з трох раздзелаў ("Роднаму краю", "На чужыне" і "Праявы роднага"): першы з другім утвараюць антанімічную (антытэзную) пару, а трэці, акумулюючы іх асноўны змест, аб'ядноўвае і як бы завяршае кампазіцыю кнігі. Пачынаецца "Матчын дар" своеасаблівым уступам - вершам "Людзям", у якім паэт акрэслівае сваю паэтычную праграму і тыя тэмы, што знойдуць далейшае ўвасабленне ў зборніку:\nКатегория: Cачыненні па беларускай літаратуры Автор: Reshebniki Комментариев: 0\nДраматычная балада ў дзвюх дзеях. Сучасную драматургію нельга ўявіць без творчасці Аляксея Дударава, аўтара вядомых п'ес "Выбар", "Вечар", "Парог", "Радавыя", "Адцуранне". Аляксей Дудараў пачынаў свой творчы шлях як празаік. У першай кнізе прозы "Святая птушка" аўтар уздымае маральна-этычныя і духоўныя праблемы жыцця свайго сучасніка. П'еса "Парог" лічыцца пачаткам драматургічнага жыцця Аляксея Дударава. У ёй драматург на прыкладзе жыцця Андрэя Бусла праводзіць маральнае і сацыяльнае даследаванне алкагалізму, яго прычын і вынікаў. У п'есе "Вечар" адчуваецца боль і трывога за лёс неперспектыўных вёсак. Героі яе - Ганна, Масіль-Мульцік, Мікіта-Гастрыт - пражылі аднолькавыя па працягласці, але розныя па сэнсу жыцці. Добрая і спагадлівая Ганна не можа жыць без працы: корпаецца ў градах, ганяе на пашу казу. Дажывае яна свой век адна: не ўтрымаўся на бацькоўскай зямлі яе няўдзячны сын. Васіль-Мульцік - чалавек шчыры, даверлівы, улюблённы ў жыццё. Ён падаецца дзіваком, бо размаўляе з сонцам і тэлевізарам, хоча, каб старшыня калгаса выкарыстаў яго паслугі ў якасці жывога барометра. Дзівацтва яго абумоўлена адкрытасцю характару, імкненнем жыць у згодзе і зладжанасці з прыродай і навакольным светам. Зусім іншы вобраз Мікіты-Гастрыта. Гэта складаны і супярэчлівы чалавек, які жыве не па ўласным сумленні, а па застарэлых, фальшыва-казённых прынцыпах. У гады калектывізацыі ён "выкарчоўваў" кулакоў, змагаўся з аднаасобнікамі. Мікіта толькі выконваў загады, і тут няма яго вялікай віны. Але Мікіта напісаў данос на Васілёвага брата Андрэя ўжо не па загадзе, а па ўласнай ініцыятыве. І не таму, што бачыў у ім ворага, а таму, што Андрэй збіраўся засылаць сватоў да яго будучай жонкі. Пакаянне Мікіты запозненае, непаслядоўнае. Застарэлыя звычкі мацнейшыя за сумленне.\nДля герояў п'есы "Вечар" надышоў вечар жыцця, калі можна раздумваць аб пражытым, аб сэнсу чалавечага жыцця ўвогуле. У гэтых роздумах і боль за скалечаны лёс, за стан сучаснай вёскі, і пакаянне. Пытанне ж пакарання за канкрэтную віну Мікіты здымаецца ў сувязі са смерцю персанажа. П'еса Аляксея Дударава "Радавыя" прысвечана паказу Вялікай Айчыннай вайны як сусветнай, агульналюдскай бяды. Аўтар паказвае не толькі гераізм людзей, нязломнасць іх волі, але і тое, якой цаной была заваёвана перамога. Героямі яе з'яўляюцца пяць радавых салдат (Дзерваед, Бушцец, Салянік, Дугін, Лёнька Адуванчык), якія на сваіх плячах вынеслі ўвесь цяжар вайны. У кожнага з іх свой лёс, свая трагедыя. На вачах у Дзерваеда фашысты спалілі жонку і маленькага сына. Але гора не зрабіла салдата жорсткім, бязлітасным, аб чым сведчыць выпадак з хворым нямецкім хлопчыкам, якому Дзерваед аддаў свой салдацкі паёк. Бушцец, які пайшоў на вайну з вясельнага стала, наадварот, зрабіўся злым, помслівым, здольным застрэліць кожнага немца. Складаны лёс у Саляніка, якому вера не дазваляе страляць у людзей, забіваць іх. Па-бацькоўску адносяцца салдаты да семнаццацігадовага Лёнькі Адуванчыка, на вачах у якога фашысты забілі маці і сястрычку. Дугін, за плячыма якога разжалаванне, раненне, штрафны батальён, становіцца Героем Савецкага Саюза. На шчасце, даўняя ўзнагарода знайшла Дугіна, але, нажаль, салдат гіне ў апошні дзень вайны. П'еса "Радавыя" гучыць як рэквіем па ўсіх, хто загінуў у гады ваеннага ліхалецця.\nМаральна-этычныя праблемы сённяшняга дня асэнсовываюцца Аляксеем Дударавым у п'есах "Злом", "Выбар", "Адцуранне" (апошняя прысвечана чарнобыльскай трагедыі). Старонкі беларускай гісторыі XVІ стагоддзя ўзнаўляюцца ў п'есе "Купала". Дзеючымі асобамі ў ёй з'яўляюцца Вітаўт, Ягайла, каралева Ядвіга, Кейстут, многія міфалагічныя вобразы.\nПодробнее Просмотров: 1303\nКатегория: Cачыненні па беларускай літаратуры Автор: Reshebniki Комментариев: 1\n«ВЫБАЧАЙЦЕ, КАЛІ ЛАСКА!» АНДРЭЙ МАКАЁНАК - ВОБРАЗ КАЛІБЕРАВА Ў КАМЕДЫІ - САЧЫНЕННЕ\nКамедыя "Выбачайце, калі ласка!" напісана ў пяцідзесятыя гады і адлюстроўвае тагачаснае калгаснае жыццё. Асноўная задача, якую ставіў перад сабой аўтар - выкрыць заганы калгаснага ладу. Што датычыцца калгасаў увогуле, то А. Макаёнак супраць іх нічога не меў, але прайсці міма адмоўных бакоў калгаснай сістэмы і некаторых кіраўнікоў, якіх гэтая сістэма параджала, не мог.\nМінуў той час, калі калгасам прызначалі канкрэтныя даты хлебаздач дзяржаве. Больш таго, славіўся той калгас, той раён, а значыць, і яго кіраўнікі, якія датэрмінова спраўляліся з выкананнем абавязковых паставак. Зразумела, што ледзь не ўсе кіраўнікі раёнаў падганялі з хлебапастаўкамі сваіх падначаленых - старшынь калгасаў. 3 гэтай жа прычыны і каб выхваліцца адзін перад адным, кіраўнікі калгасаў і райкамаў пускаліся ў махлярствы, абы толькі быць у перадавіках.\nМенавіта такіх "перадавікоў" паказаў нам Андрэй Макаёнак у вобразе старшыні райвыканкама Сцяпала Васільевіча Каліберава. Старшыня райвыканкама - гэта не першая пасада Каліберава. Да гэтага ён працаваў у Мінску і займаў там высокае месца. Аднак пасля некалькіх парушэнняў быў паніжаны ў пасадзе і накіраваны ў раён.\nКалібераў робіць выгляд, што ён чалавек высокіх маральных прынцыпаў, што ўсё робіць толькі згодна з законам. На самой справе гэта беспрынцыповы чалавек, прыстасаванец і балбатун. У Каліберава няма належнай адукацыі, ён не валодае ніякай спецыяльнасцю, аднак у ролі кіраўніка адчувае сябе вельмі ўтульна і спакойна. Склікаць нарады і бясконцыя паседжанні - вось галоўны метад яго кіравання, Сярод калгаснікаў Калібераў з'яўляецца вельмі рэдка і неахвотна.\nКалібераў вельмі хітры чалавек. Ён адразу зразумеў, якую аферу прапануе яму прахіндзей Моцкін, аднак зрабіў выгляд, што не зразумеў, на той выпадак, калі раптам задума праваліцца. Калі так сапраўды сталася, Калібераў бессаромна звальвае ўсё на Моцкіна і на старшыню калгаса Гарошку. Каб ухіліцца ад адказнасці, жонка Каліберава прыдумала яму хваробу - камяні ў пячонцы. І гэты прайдзісвет час ад часу робіць выгляд, што ў яго прыступ хваробы. Аднак усе ўжо даўно раскусілі ягоную хваробу, і ў першую чаргу яго хаўруснік па махінацыі Моцкін. У час, калі "паплечнікаў" канчаткова выкрылі, Моцкін са здзекам звяртаецца да Каліберава, які гатоў быў скурожыцца ад болю: "У яго ж камень у пячонках! Булыжнік!.. Кіньце дурня строіць!"\nКалібераў- прайдзісвет, прыстасаванец, кар'ерыст, чалавек без сумлення і прынцыпаў. Яму няма ніякай справы да людзей, якімі ён кіруе. Калібераў ва ўсім шукае асабістую выгаду. Як ні сумна, але мне здаецца, такія кіраўнікі запраўляюць многімі справамі і ў наш час.\n«ВЫБАЧАЙЦЕ, КАЛІ ЛАСКА!» АНДРЭЙ МАКАЁНАК - НАДЗЕННАСЦЬ ПРАБЛЕМ, УЗНЯТЫХ У ТВОРЫ - САЧЫНЕННЕ\nЯркім сведчаннем творчага росту А. М. стала сатырычная камедыя "В. к. л. " (1953). Сюжэтны канфлікт камедыі будуецца на сутычцы прагрэсіўных адносін да працы са спажывецкімі і кар'ерысцкімі. Драматург выкрывае нядобрасумленных людзей, якія прыносяць у ахвяру дзяржаўныя інтарэсы. А. М. так пабудаваў камедыю, што Калібераў, з'яўляючыся галоўным сатырычным персанажам, у той жа час не ўдзельнічае ні ў адной махінацыі, нават адкрыта не падтрымлівае яе арганізатараў. Калібераў поўнасцю нідзе не выказвае свае думкі, але ўмее пыл у вочы пусціць, каб аказацца ў выгадным для сабе становішчы, нават у размове з жонкай, калі яны гавараць пра адны і тыя ж рэчы, нельга зразумець, разумее ён думкі жонкі ці не; то паводзіць ен сабе з упаўнаважаным, калі той прапануе разлічыцца з хлебапастаўкамі фальшывымі квітанцыямі са спіртзавода. Мэта Каліберава -- вярнуцца ў Мінск, але гэта можна зрабіць пры адной умове -- набыўшы славу. Для здзяйснення сваей задумы, ен ахвяруе інтарэсамі дзяржавы. Каб зрабіць выгляд заклапочанага кіраўніка, К. прыкідваецца хворым -- камяні ў печані, і, нібыта перамагаючы хваробу, кожны дзень ходзіць на працу. Печкуроў і Моцкін дапамагаюць К. пракласці "дарогу да славы". Моцкін ведае "сакрэты як выйсці ў перадавікі". І адзін з іх -- як гэта зрабіць пры дапамозе фальшывых квітанцій. Правядзен ню гэтага "сякрэта" у жыцці вымушаны дапамагаць старшыня калгаса Гарошка і дырэктар спіртзавода Печкуроў. У Моцкіна і Печкурова свае погляды на жыцце, яны хочуць жыць ціха, спакойна, у дастатку. Моцкіна не цікавяць дзяржаўныя інтарэсы і дабрабыт калгаснікаў, яму важна заняць пасаду дырэктара базы. Ен увесь да паслуг начальства і клянецца рабіць так, як скажа начальства. Але ен падхалімнічае да таго часу, пакуль яму выгадна, а калі адчувае небяспеку, то гатовы зваліць усю бяду са сваей галавы на чужую. Драматург паказвае, што дзейнасць К. была б немагчымай без падтрымкі М. і П., усей гэтай "кампаніі", дзе рука руку мые. Яны глядзяць на сваю службу як на сродак уласнага ўзбагачэння: кожны цягне ўсе, што можа: П. - спірт, М. - аферысцкія ідэі. І зусім было б добра, усе б жылі ў згодзе, каб не правалілася справа, пасля чаго яны пачынаюць ускладаць віну адзін на аднаго. Поўнае самавыкрыцце наступае ў фінале твора. Драматург выкрывае дэмагогію, бюракратычныя метады кіраўніцтва, якія ствараюць атмасферу баязлівасці і няўпэўненасці, параджаюць такіх кіраўнікоў як Г., баязліўца, які не можа даць адпор, і такога тыповага кіраўніка, як К., што прыкрываецца клопатамі аб дзяржаўных інтарэсах, а на практыцы кіруецца кар'ерысцкімі метадамі. Носьбітамі станоўчага выступаюць у камедыі брыгадзір Міхальчук, пракурор Курбатаў, настаўніца Наташа Гарошка.\nСпектакль па п'есе "В. к. л. " паставілі 125 тэатраў былога Сав. Саюза, а таксама тэатры Польшчы і Балгарыі. Сільнікаў - у тэатры імя Я.Купалы.\nТалент К.К. асаблiва праявiуся у жанры драматургii. У яе ён прыйшоу у сярэдзiне 30-х гадоу. К гэтаму часу бел. драматургiя мела свае мастацкiя здабыткi. На сцэнах бел. тэатрау з поспехам ставiлiся п'есы Галубка, Чорнага, Гарбацэвiча. Па словах самаго аутара, рознiца памiж байкай i камедыяй хутчэй колькасная, чым якасная. Яны з'яуляюцца формамi адлюстравання галоуных з'яу жыцця. Яго п'есы вылучаюцца зместам, вастрыней канфлiкту, мастацкай дасканаласцю. Першая п'еса К.К. — псiхалагiчная драма "Канец дружбы” (надрукована i пастаулена у 1934). Гэты твор пра вернасць чалавека сваiм iдэалам. Другая — "Партызаны” (1937).\nПодробнее Просмотров: 935\nСяргей Грахоўскі. "Люблю ўсе колеры жыцця" (творчасць Сяргея Грахоўскага).\nПодробнее Просмотров: 776\n"О Беларусь, мая шыпшына..." (Творчасць Уладзіміра Дубоўкі).\nТворчы лёс аднаго з арганізатараў "Маладняка", актыўнага ўдзельніка "Узвышша" Уладзіміра Дубоўкі трагічны: амаль 28 гадоў ён знаходзіўся ў высылцы на Далёкім Усходзе і ў Сібіры. Нягледзячы на гэта, творы паэта сагрэты цеплынёй і пяшчотай, захапленнем роднай старонкай, хараством яе прыроды. Пачаткам творчай дзейнасці "вялікага пакутніка" лічыцца 1921 год, калі быў надрукаваны яго верш "Сонца Беларусі". Затым выйшлі зборнікі "Строма" (1923), "Трысцё" (1925), "Credo" (1926), "Наля" (1927). Рамантычнаму пафасу, рэвалюцыйнай ідэйнасці, узнёсласці твораў, характэрных для маладнякоўскага перыяду, папярэднічалі матывы безнадзейнасці, трывожнага роздуму над сучаснасцю і будучыняй роднай зямлі. Падзеям пачатку 20-х гг., калі не зусім акрэсленым уяўлялася будучае жьіццё, прысвечаны верш "Імжа, і склізота, і прыкрая золь". У ім пераважаюць змрочныя, чорныя фарбы:\nІмжа, і склізота, і прыкрая золь\nза скрогатам ветру — навалай.\nУ чмарнасць убралася светава столь,\nблакіт ад зямлі адарвала.


Галоўная ➠ Навіны ➠ бу сервер в Москве\nЕсли вас интересует бу сервер в Москве, стоит заглянуть на этот сайт sale-server.ru вы найдете бу сервер в Москве отличного качества и по доступной цене.\nРозніца паміж класічнымі і хмарнымі vds windows\nVds сервер windows вы купляеце на канкрэтны тэрмін (да прыкладу месяц, год), а ў воблаку вы плаціце толькі за выкарыстоўваюцца серверамі рэсурсы ў поўнай залежнасці ад іх спажывання. Сучасныя хмарныя хостынгі VPS - гэта віртуальныя серверы цалкам новага пакалення. Яны могуць вырашаць добра як самыя простыя, так і найбольш адказныя задачы за кошт маштабавання і сучаснай тэхналагічнай пляцоўцы.\nГоднасці хмарных VPS\nМагчымасць практычна ў любы час стварыць патрэбную колькасць сервераў неабходнай канфігурацыі.\nМагчымасць змяняць хуткасць CPU, аб'ём памяці і дыска пры патрэбнасці (шмат што можна мяняць без перазагрузкі сервераў).\nПадтрымка так званага автомасштабирования, якая дазваляе змяняць даступныя рэсурсы сервераў воблака ў залежнасці ад агульнай нагрузкі.\nПагадзінная аплата ў поўнай залежнасці ад вылучаных рэсурсаў з балансу ў панэлі кіравання (абаненцкай платы няма, пры рэгістрацыі патрабуецца толькі разавае папаўненне балансу).\nПры прыпынку сервера плата за рэсурсы RAM і CPU не спаганяецца, паколькі дадзеныя рэсурсы вызваляюцца.\nАдмоваўстойлівая пляцоўка з патройны рэплікацыяй: дзіўная надзейнасць захоўвання інфармацыі. Дадзеныя захоўваюцца ў трох копіях на розных фізічных серверах.\nEnterprise SSD-кэшаванне: вельмі высокая прадукцыйнасць дыскавай падсістэмы на дысках SSD і PCI-Express SSD ўзроўню DataCenter (у асаблівасці важна ў працы з нагружанымі БД).\nУбудаваны паўнавартасны балансировщик нагрузкі HTTP.\nУбудаваны надзейны Firewall.\nПадтрымка адмысловай апаратнай віртуалізацыі: ёсць магчымасць кіравання ядром АС пры патрэбы.\nМагчымасць стварэння розных шаблонаў сервераў: наладзіўшы сервер аднойчы вы зможаце стварыць яго шаблон і фактычна ў любы час ствараць з яго новыя серверы.\nАптымізавана для прымянення менавіта ў карпаратыўным сегменце рынку :.\nПадтрымка Rest API: воблакам можна кіраваць праграмна, адпраўляючы для гэтага запыты серверу кіравання воблакам.\nПеравагі звычайных VPS Украіна\nФіксаваны штомесячны або ежегодовой плацёж.\nVPS і аптымальна падыходзіць для простых сайтаў і праектаў.\nУ выпадку, калі ваша мэта - гэта максімальная эканомія, танны хостынг. інтэрнэт-праект расці не будзе і калі загадзя вядома колькі менавіта рэсурсаў трэба - ужывайце класічныя VPS. Гэта вельмі простая ў выкарыстанні, правераная часам сучасная тэхналогія для вашых вэб-праектаў.\nКалі ж важная максімальная прадукцыйнасць (у асаблівасці дыскавай падсістэмы), адмоваўстойлівасць, альбо плануецца прымяненне сэрвісу для размяшчэння карпаратыўных інтэрнэт-рэсурсаў - варта ўжываць хмарныя vds windows. Воблака можа вам дазволіць зэканоміць, калі знізіць аб'ём рэсурсаў, якія даступныя серверам, калі нагрузка ніжэй.\nЗ іншага боку воблака можа вашаму праекту дазволіць вытрымаць расце нагрузку, паколькі можна проста дадаць патрэбную колькасць рэсурсаў на выбар (RAM, CPU, дыск) серверу.


Колькасць авіярэйсаў паміж Расіяй і Беларуссю павялічыцца | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКолькасць авіярэйсаў паміж Расіяй і Беларуссю павялічыцца\nКолькасць авіярэйсаў павялічыцца паміж Расіяй і Беларуссю з 1 красавіка. Такое рашэнне прынялі ў аператыўным штабе па маніторынгу і кантролю за каронавірусам Расейскай Федэрацыі, паведамляе «РИА Новости».\nТак, з наступнага месяца з’явіцца дадатковы рэйс паміж Менскам і Калінінградам. Акрамя таго, Беларусь абмяняецца рэгулярнымі пералётамі з расейскімі гарадамі, дзе ёсць міжнародныя аэрапорты, за выключэннем Масквы і Санкт-Пецярбурга.\nРасейскія авіякампаніі павялічаць лік рэйсаў на Кубу, у Германію, Венесуэлу, Сірыю, Таджыкістан, Узбекістан і Шры-Ланку. Будуць адноўленыя рэйсы ў Арменію, Азербайджан, Егіпет і Аб’яднаныя Арабскія Эміраты.\nСпіс акцыйных напрамкаў „Белавія” папоўнілі Астана, Алматы, Прага, Піцер\n«Белавія» працягнула прыпыненне рэйсаў у Тэль-Авіў да 20 сакавіка\n«Белавія» працягнула прыпыненне рэйсаў у Алматы да 15 красавіка\nБеларускія грамадзяне будуць вывезеныя з Гоа 25 красавіка


Гомель +7℃ +7℃ +4℃ +2℃\nНезалежны прафсаюз на “Граніце” стаў падзеяй году\nРэгіянальнай падзеяй году прызнанае стварэнне суполкі Беларускага незалежнага прафсаюзу на прадпрыемстве “Граніт" у Мікашэвічах. Ініцыятыва штогод адзначаць “Чэмпіёнаў грамадзянскай супольнасці" зыходзіць ад Асамблеі няўрадавых дэмакратычных арганізацый Беларусі.\nФігуры тыдня: Вікторыя Азаранка, Павел Данэйка, Алег Гайдукевіч\nПерамога Вікторыі Азаранкі на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі выклікала неадназначную рэакцыю ў заўзятараў.\nМалдова. Тры гады за русафобію\nВіктар Краўчанка, сціплы выкладчык матэматыкі ў ПТВ малдаўскага горада Бельцы ў лістападзе мінулага года нечакана для сябе стаў галоўным русафобам Малдовы.\nФалькленды. Прызначана дата рэферэндуму\n10–11 сакавіка жыхары архіпелагу павінны даць адказ на пытанне: «Ці хочаце вы, каб Фальклендскія астравы захавалі свой цяперашні прававы статус заморскай тэрыторыі Аб’яднанага Каралеўства?»\nСуддзя Гусакова пакінула без разгляду скаргу на дзеянні Мінгарвыканкама\n1 лютага суддзя суду Маскоўскага раёна горада Мінска Вольга Гусакова пакінула без разгляду скаргу на дзеянні Мінскага гарвыканкама, каторы парушыў правы грамадзян, паведаміла “НЧ юрыстка Тамара Сяргей.\nАлесь Бяляцкі зноў вылучаны на Нобелеўскую прэмію міру\nУчора завяршыўся тэрмін прыняцця Нобелеўскім камітэтам прапановаў па кандыдатурах. Поўны спіс кандыдатаў традыцыйна застаецца закрытым. Афіцыйна апублікаваны ён можа быць толькі праз 50 гадоў. Колькасць кандыдатаў можа перавышаць 200 чалавек, як і ў мінулым годзе, піша «Наша Нiва». Аднак тры прозвішчы сталі вядомыя загадзя. Два нарвежскія дэпутаты вылучылі старшыню Маскоўскай Хельсінкскай групы Людмілу Аляксееву і беларускага праваабаронца Алеся Бяляцкага.\nЗамежныя СМІ пра Беларусь: 26 студзеня —1 лютага\nКантакты з «праблемнымі» пакупнікамі зброі перыядычна выліваюцца ў абвінавачванні на адрас афіцыйнага Мінска ў парушэнні міжнародных эмбарга.\nУкраіна. Цімашэнку хочуць зрабіць забойцай\nЦікавыя наступствы мела пастанова пракуратуры Украіны, якая абвясціла Юлію Цімашэнку падазронай у забойстве губернатара Данецкай вобласці Яўгена Шчэрбаня.\nЧарговая міліцэйская аблава ў мінскім гей-клубе. Каля 40 затрыманых\nУ ноч з 1 на 2 лютага ў мінскі «Клуб 6_А» на чарговую «праверку», ужо трэцюю за апошні месяц, прыйшло каля дзесяці супрацоўнікаў унутраных спраў у цывільным, як паведамляюць відавочцы. Быў зроблены пашпартны кантроль, прыкладна 40 чалавек было затрымана для высвятлення асобы. Усіх даставілі ў аддзяленне міліцыі.\nПалітыкі тыдня: Ільхам Аліеў, Тэрэза Шварцэнберг, Іван Бадзюл\nЦяпер прыкметай лаяльнасці грамадзяніна Азербайджана рэжыму Аліева стаў абавязковы ўдзел у спам-атаках на варожыя сайты.\nУ наведвальнікаў замежных амбасад перапісваюць пашпартныя звесткі\nСупрацоўнікі беларускай міліцыі пачалі перапісваць пашпартныя звесткі наведвальнікаў амбасад ЗША, Вялікабрытаніі і Нямеччыны. Пра гэта паведаміў старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька. Апошні раз ён сутыкнуўся з такой сітуацыяй пры сустрэчы з дэлегацыяй Дзярждэпартаменту ЗША у амерыканскай амбасадзе.\nУ Кобрыне затрыманы Аляксандр Мех\nГрамадскі актывіст Алесь Мех затрыманы міліцыянтам у чарзе на флюараграфію. Падыйшоўшаму супрацоўніку мясцовага РАУС Анатолю Джыгу не спадабалася прыватная размова Алеся Меха з суседкай па чарзе аб новых пазыках Беларусі. Спадар Мех сказаў, што ў нашых дзяцей не будзе будучага, бо менавіта ім прыйдзецца аддаваць гэтыя пазыкі.\nСалігорскія прадстаўнікі Беларускага Хельсінскага камітэту вырашылі запытацца ў салігорскіх карыстальнікаў найбольш папулярнай у рэгіёне сацыяльнай сеткі УКантакце аб іх стаўленні да існавання смяротнага пакарання ў Беларусі. Сеціўную апытанку нельга назваць рэпрэзентатыўнай, але атрыманыя вынікі праваабаронцы лічаць паказальнымі, хоць і неадназначнымі.


Главная/Социум/Першы маналітны дом\nМайстар Максім ЦЯЛЬПУК\nСёння маналітнае будаўніцтва – адна з найбольш перспектыўных тэхналогій узвядзення жылых будынкаў. Яго ідэя простая і, напэўна, знаёма многім. Па такім жа прынцыпе заліваюць падмуркі. У маштабе шматпавярхоўкі гэта выглядае як узвядзенне канструктыўных элементаў з бетонаўтрымліваючай сумесі з выкарыстаннем спецыяльнай апалубкі непасрэдна на будаўнічай пляцоўцы. У Лунінцы літаральна на вачах вырас першы такі дом – па вуліцы Чырвоная, насупраць СШ №4. Пра новы аб’ект расказвае вядучы інжынер ПМК-19 Іван ЯРМОЛІЧ:\n– Сучасныя будаўнічыя тэхналогіі дапамагаюць эканоміць. З пачаткам актыўнага інвеставання ў нерухомасць непазбежна пачнецца і масавае ўкараненне інавацый. Некаторыя прыжыліся, іншыя толькі заваёўваюць рынак. Сярод новых тэхналогій, безумоўна, лідарам з’яўляецца маналіт. У такога дома ёсць перавагі перад панэльным: ён цяплейшы. А яшчэ – дзешавейшы за цагляны. Гэта дазваляе маналіту стаць вельмі перспектыўным, асабліва калі ўлічыць, што на недарагое жыллё ёсць попыт. Не сакрэт, што адразу пасля ўзвядзення дома, грунт пад ім асядае, і ў панэльных дамах могуць утварыцца трэшчыны. Маналіт расколін не дае. Многа такіх дамоў зараз паяўляецца ў вялікіх гарадах, дзе будаўнічая прамысловасць выйшла на новы ўзровень.\nА яшчэ яны ўзводзяцца вельмі хутка. Уявіце, да работ на пяціпавярховым 30-кватэрным доме наша арганізацыя прыступіла ў канцы ліпеня. На сённяшні дзень усе паверхі пабудаваны, ідзе кладка франтонаў, рыхтуемся рабіць дах. Адначасова вядуцца электрамантажныя работы, вонкавая і ўнутраная аддзелка. І хаця па нарматывах дом павінен быць здадзены ў эксплуатацыю ў лютым 2017-га, спадзяемся справіцца да канца гэтага года.\nЁсць яшчэ адзін істотны плюс у дамоў, пабудаваных маналітным спосабам. Кватэры ў іх ідэальна прыстасаваны для індывідуальных перапланіровак пасля ўсялення – цяжкія канструкцыі абапіраюцца на калоны маналіту, а не на сцены.\nНа цокальным паверсе прадугледжана размяшчэнне 4-ох гандлёвых памяшканняў. Зручнае месца знаходжання хутка ацанілі мясцовыя прадпрымальнікі, і адзін з іх выкупіў усю плошчу.\nСёння на аб’екце задзейнічана каля 40 нашых работнікаў. Побач працуюць і спецыялісты субпадрадных арганізацый – СПМК-11 (г. Пінск), ПМК-17, БУ-63, “Спецаўтаматыкі”.\nПраектам прадугледжана абсталяванне 30 парковачных машына-месцаў, пешаходных дарожак і пляцовак для адпачынку, у тым ліку – дзіцячай з устаноўкай гульнявога комплексу.\nСказаць, што ў будаўнічай галіне сёння ўсё проста і лёгка, нельга. Аднак ПМК-19 удаецца выконваць асноўныя даведзеныя паказчыкі. За 8 месяцаў выканалі аб’ёмы работ на суму 3 мільёны 669 тысяч рублёў. Прадукцыйнасць працы на 1 сярэдняспісачнага работніка склала 26,4 тысячы рублёў, што з’яўляецца адным з самых высокіх паказчыкаў сярод аналагічных прадпрыемстваў вобласці. У пачатку года здалі ў эксплуатацыю 30-кватэрны дом па вуліцы Гагарына ў Лунінцы, працуем на аб’ектах філіяла “Лобчанскае” ААТ “Лунінецкі малочны завод”. Унеслі ўклад у будаўніцтва сянажных траншэй у сельскагаспадарчых прадпрыемствах “Вулькаўскі світанак” і “Гарадоцкі”, рамонт дахаў на аб’ектах сацкультбыту. Спадзяемся, што новы дом па вуліцы Чырвоная ўпрыгожыць Лунінец і парадуе навасёлаў.\nЗ верасня на аб’екце працуюць тынкоўшчыкі БУ-63, у ліку якіх Святлана РЫЖКОВА\nЗа работай муляры Дзмітрый КАЦУБА і Фёдар БАБРОЎНІК (брыгадзір)\nЛякарства ад "смеццевай" хваробы


Новости: Невядомыя хоббі вядомых беларусаў: чым захапляліся Купала і Колас, Пятрусь Броўка і Стэфанія Станюта?\nНевядомыя хоббі вядомых беларусаў: чым захапляліся Купала і Колас, Пятрусь Броўка і Стэфанія Станюта?\nЗ дзяцінства будучы паэт Янка Купала захапляўся беларускімі легендамі, казкамі і паданнямі, якія потым знайшлі сваё ўвасабленне ў яго творах.\nЦікавіўся наш класік і гісторыяй, і заўсёды добра ведаў лёс тых мясцін, дзе ён жыў. Узгадваюць, што знакаміты мінчук з лёгкасцю мог правесці пазнавальную экскурсію для сваіх сяброў. А калі паэт жыў у Смаленску, ён захапіўся нумізматыкай. Вельмі падабалася пісьменніку ў вольны час гуляць у шахматы. Яго сапернікам часта выступаў лепшы сябар – Якуб Колас.\nНават у працоўным кабінеце Янкі Купалы можна знайсці маленькае мора. Справа ў тым, што з адпачынку на марскім падарожжы, ён любіў прывозіць у Мінск незвычайныя каменьчыкі і рассыпаў іх на падлозе, як цёплыя успаміны.\nПрырода заўсёды натхняла паэта. Як вынік – мілагучныя вершы.\nЁн заўсёды прачынаўся а пятай раніцы. Гуляў па беразе Свіслачы. А потым пісаў вершы. Пятрусь Броўка быў вельмі таленавіты. Гэта – адзін з лепшых майстроў слова, Народны паэт Беларусі, грамадскі дзеяч. Ён прадстаўляў нашу краіну на Генеральнай асамблеі ААН, 20 гадоў узначальваў Саюз пісьменнікаў Беларусі і 13 гадоў выдавецтва «Беларуская савецкая энцыклапедыя». Таму камандзіровак у пісьменніка заўсёды было шмат. З кожанага падарожжа паэт прывозіў не толькі чымадан новых творчых ідэй, але і каштоўных сувеніраў – на успамін.\nУ Якуба Коласа была свая дзіўная калекцыя. Ён цаніў свій час і вельмі любіў насценныя абрыўныя календары. На аднім із бачна запіс «Павінны з’явіцца баравічкі». Сапраўды, Якуб Колас быў заядлы грыбнік.\nКолас вельмі клапаціўся пра стан нашай прыроды і сельскай гаспадаркі. Таму на яго рабочым стале заўсёды стаяў барометр. Ён разважаў, як будзе абуджацца прырода пасля зімняга сну і вельмі чакаў першага вясенняга дожджыка.\nПадрабязней – у сюжэце карэспандэнта СТВ Анастасіі Макеевай\nЛюди в материале: Галіна Варонава, Дзмітрый Андрэяў


Дыета на вадзе - Дыеты 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дыеты 2017 ⇒ Дыета на вадзе\nПачынаць свой дзень на воднай дыеце і заканчваць яго вы будзеце вадой. Шклянку вады нашча і шклянку перад сном дапамогуць палепшыць стан арганізма. Піць ваду трэба і на працягу дня, калі вам захочацца перакусіць. Атрымалася пазбавіцца ад пачуцця голаду пры дапамозе шклянкі вады - выдатна, няма - значыць, час паесці сур'ёзна.\nПры гэтым пасля вады снедаць, абедаць і вячэраць можна толькі праз паўгадзіны. Падчас ежы, наадварот, ваду лепш не піць, таму што яна знізіць канцэнтрацыю страўнікавага соку, а гэта перашкодзіць дбайнаму пераварванню ежы. Пасля ежы можна піць ваду толькі праз 2,5 гадзіны, калі ўжо адбудзецца пераварванне ежы, і вада спатрэбіцца для завяршэння стрававання.\nДля піцця трэба выбіраць не хлараваную ваду з-пад крана, а сталовую мінеральную. Яна будзе карысная і для нырак. Таксама можна выкарыстоўваць адталую ваду. А вось напоі лепш абыходзіць бокам, і гэта ставіцца не толькі да піва і ліманад, але і да гарбаты, кавы. Усе яны валодаюць мочегонным дзеяннем, то ёсць актыўна выводзяць ваду з арганізма, а вам гэта не трэба. Не падыйдзе для дадзенай дыеты і вада, вычышчаная бытавым фільтрам. Вада павінна ўтрымліваць натуральныя мінералы, каб не прывесці да демінералізаціі арганізма.\nВада павінна быць негазаванай, не лядоўні і не гарачай, каб не запавольваць абменныя працэсы арганізма, што вядзе да назапашвання тлушчу. Агульны аб'ём вады павінен складаць каля 2 літраў, не больш і не менш, каб не нанесці шкоду арганізму. Калі вы займаецеся спортам, аб'ём вады трэба павялічыць. У норме на такі дыеце чалавек зніжае вагу на 2-3 кг у тыдзень.\nДыету на вадзе не варта трымаць занадта доўга, дастаткова аднаго месяца. Пры гэтым не варта спяшацца скідаць вагу, выпіваючы шмат вады і адмаўляючыся ад солі. Водная дыета вымывае з арганізма мінеральныя рэчывы, і злоўжыванне ёю можа выклікаць сардэчны прыступ, курчы, ацёк мозгу.\nПапярэдні Тэкст Вавёркі без вугляводаў: плюсы паасобнага харчавання\nНаступная Артыкул Ачышчэнне кішачніка - лёгкі спосаб пахудання\nСакрэты жаночай мудрасці


Новая амметодика разліку знізіць пенсіі жанчын\nГалоўная ➠ Расія ➠ Новая амметодика разліку знізіць пенсіі жанчын\nАпублікавана 20.07.2016 19:57\nМіністэрства працы і сацыяльнай абароны распрацавала новыя правілы разліку тэрміну выплаты і памеру назапашвальнай часткі пенсіі. Новая методыка прывядзе да таго, што памер пенсіі ў жанчын пры іншых роўных стане менш, чым у мужчын, прыкладна на 20 адсоткаў.\nПраект міністэрства змяняе методыку разліку чаканага перыяду выплаты назапашвальнай пенсіі - гэта колькасць месяцаў, на працягу якіх з моманту выхаду на пенсію вырабляюцца выплаты з назапашванняў грамадзяніна. Чым даўжэй гэты перыяд, тым менш будзе памер штомесячных выплат: аб'ём назапашванняў дзеліцца на колькасць месяцаў.\nУзрост выхаду на пенсію ніколі да гэтага не ўлічваўся методыкай разліку гэтага паказчыка - заўсёды ўлічвалася сярэдняя працягласць жыцця.\nПаводле закона "Аб страхавых пенсіях» мужчыны могуць выйсці на пенсію ў 60 гадоў, а жанчыны - у 55 гадоў. Працягласць маючай адбыцца жыцця насельніцтва ва ўзросце 60 гадоў, па дадзеных Расстата на 2013 год, ацэньвалася на ўзроўні 18,95 года (227 месяцаў), а ва ўзросце 55 гадоў - на ўзроўні 22,5 года (270 месяцаў).\nТакім чынам, па новай методыцы ў мужчын перыяд выплаты назапашвальнай пенсіі - 227 месяцаў, а ў жанчын - 270 месяцаў, і гэтая розніца ў 20 адсоткаў адаб'ецца на суме штомесячных адлічэнняў. Цяпер законам "Аб назапашвальнай пенсіі» устаноўлены аднолькавы для ўсіх грамадзян перыяд выплаты назапашвальнай часткі пенсіі - 19 гадоў (228 месяцаў).\nПраектам прадугледжана, што прапанаваная методыка будзе ўжывацца Пенсійным фондам Расіі (ПФР) і недзяржаўнымі пенсійнымі фондамі (НПФ) з 2016 года.\nНовы падыход, як адзначаецца ў тлумачальнай запісцы, дазволіць скараціць патрэбнасць у сродках на выплаты тым пенсіянерам, якія пражылі даўжэй прагнозных значэнняў. Гэта значыць назапашвання такіх грамадзян ужо цалкам ім выплачаныя і ў далейшым яны будуць атрымліваць толькі страхавую частку пенсіі. Да 2040 годзе такі механізм дазволіць зэканоміць 5,3 мільярда рублёў, а да 2050-га - 124,7 мільярда, палічылі ў Мінпрацы. Лента.ру\nРэгіёнах забароняць фінансаваць міліцыю


Сачыненне на тэму «Чалавек — гаспадар зямлі» » Лучший белорусский Решебник\n«Чалавек жыве на зямлі, на сваей зямлі, на сваей малой радзіме. Мы жывем у горадзе Віцебску — гэта і ёсць наша малая радзіма. Нас акружаюць лясы, палі, рэкі, азёры, сады. Гэта наша прырода. Яна дае нам ежу, вопратку, сагравае нас… Прырода наша шчодрая і адорвае нас усім тады, калі мы яе беражэм. Чалавек у прыродзе з’яўляецца гаспадаром, таму што ён валодае гэтымі багаццямі, карыстаецца імі, — так я разумею слова «гаспадар».- але сапраўдны гаспадар павінен абавязкова працаваць, каб зямныя скарбы не толькі кончылася, але і служылі нашым нашчадкам».\nКаб заўсёды мець у жыцці тое, што трэба чалавеку трэба не толькі «гаспадаром славіцца», але і «быць гаспадаром». Для чалавека трэба жыллё — гэта будаўнічы матэрыял: лес і гліна з пяском. Трэба берагчы лес, каб лясныя багацці не кончылася, саджаць новыя дрэвы, каб яны выраслі для будучых пакаленняў.\n«Славіцца гаспадаром»- гэта значыць, што цяпер усе спажываць, не думаючы пра будучыню. Хоць і вялікія нашы запасы, але калі іх не прымнажаць, яны будуць прападаць. Для харчавання людзям патрэбныя прадукты: хлеб, гародніна, садавіна, мяса, значыць, чалавек павінен працаваць, каб усе гэта вырасьціць. Але глеба таксама губляе урадлівасць, трэба аб гэтым думаць, і павышаць урадлівасць, ўносячы ўгнаенні, добра апрацоўваць зямлю.\nТаксама нам неабходна вада, якая знаходзіцца ў рэках. Ваду ў рацэ нельга забруджваць, таму што ў рэках таксама жывуць многія жывёлы, якія могуць загінуць. Брудную ваду нельга піць. Сапраўдны гаспадар не павінен забруджваць ваду і навакольнае асяроддзе, а павінен клапаціцца аб ёй.Я думаю, што буду сапраўдным гаспадаром сваей роднай зямлі, так як я люблю прыроду, свой край, сваю малую радзіму.\nСачыненне на тэму “Чалавек – гаспадар зямлі”


Фота драўляных і кованых лавачак ў садзе\nНайбольш папулярнай садовай мэбляй лічацца лавачкі і лавы. На ўсталяванай садовай лаўцы можна адпачыць адвячоркам альбо ў працэсе працы днём. Для таго што б зрабіць садовую лаўку сваімі рукамі спатрэбіцца трохі часу і подурчные сродкі, наяўныя на любы дачы.\nНайбольш цікавымі варыянтамі садовых лавачак, якія вы ўбачыце ніжэй, з'яўляюцца:\nЛавачка з шлакоблоков і брускоў. Акрамя таго, што такую лавачку можна зрабіць за 5 хвілін (асабісты вопыт), так яшчэ і выдаткі пры гэтым мінімальныя.\nЛавачка, выразаная з ствала дрэва. Тут, вядома, трэба мець навыкі працы з бензапілой, але ў выніку можа атрымацца даволі крэатыўнае месца адпачынку.\nЛавачка з габионов. Плюс калі дадаткова стварыць бардзюр з габионов атрымацца гарманічная кампазіцыя ў садзе.\nЛавачка з паддонаў. Напэўна, пры будаўніцтве дачы ў вас заставаліся непатрэбныя паддоны, якія вы разбівалі і выносілі на смецце. А чаму б не зрабіць з паддонаў зручную лавачку альбо нават зону адпачынку?\nДа вашай увазе фота самаробных садовых лавачак з металу, дрэва і іншых матэрыялаў:\nКалі вам спадабаліся ідэі, раім так жа прагледзець фота садовых скульптур, зробленых сваімі рукамі!\nВы тут: > Фота галерэя > Ландшафтны дызайн > Мэбля для саду > Лавачкі\nУсе матэрыялы сайта SamDizajner.ru напісаны спецыяльна для СамДизайнер, капіраванне 1 у 1 строга забаронена. Перадрук, поўны або частковы рерайт артыкула “Лавачкі”, магчымы, толькі пры ўказанні поўнай, актыўнай спасылкі на крыніцу.


Празрыстыя урны для галасавання — даніна модзе, але гэту практыку трэба пашыраць\n22.07.2016 22.07.2016 Маяк Палесся2335Комментарии on Празрыстыя урны для галасавання — даніна модзе, але гэту практыку трэба пашыраць\nТакое меркаванне выказаў дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі Дзмітрый Шаўцоў, які ўваходзіць у склад міжведамаснай экспертнай групы пры ЦВК па вывучэнні рэкамендацый БДІПЧ АБСЕ.\nДзмітрый Шаўцоў прызнаўся, што яму як выбаршчыку больш камфортна, калі урна празрыстая.\n«Так, магчыма, гэта даніна модзе. Але затое так спыняюцца розныя домыслы», — сказаў ён.\nУ Мінску на прэзідэнцкіх выбарах 2015 года амаль 40 працэнтаў урнаў былі празрыстымі.\n«Лічу, такую практыку трэба пашыраць. Зразумела, што гэта дадатковыя фінансавыя затраты, але тым не менш за некалькі выбарчых кампаній можна амаль усюды ўвесці празрыстыя урны», — лічыць Дзмітрый Шаўцоў.\nЧастка рэкамендацый АБСЕ датычыцца датэрміновага галасавання. Адказваючы на пытанне, ці варта Беларусі пераглядаць гэту сістэму, як прапануюць міжнародныя наглядальнікі, эксперт падкрэсліў, што датэрміновае галасаванне трэба захаваць.\n«Яно неабходна, гэта даказвае само жыццё. Ёсць іншагароднія студэнты, якія ў суботу-нядзелю едуць дадому. Яны не будуць заставацца ў інтэрнаце дзеля выбараў. Але ў той жа час трэба прывучаць моладзь выкарыстоўваць сваё выбарчае права. Малады чалавек павінен разумець, што яго голас важны для развіцця краіны. Не бачу сэнсу ў тым, каб пазбаўляць моладзь магчымасці прагаласаваць у зручны для яе час», — адзначыў ён.