джынсавае сукенка - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ джынсавае сукенка\nДжынсавая тканіна вельмі часта асацыюецца са свабоднымі поглядамі на жыццё ва ўсіх яе праявах. Сукенкі з джынсавай тканіны - вельмі смелы і арыгінальны варыянт, які будзе выглядаць не менш вытанчана, чым традыцыйны ўбор нявесты.\nВясельную сукенку з джынсы: за і супраць\nЯк правіла, такія ўборы дызайнеры прапануюць для подыума і ў рэальным жыцці іх мала хто вырашаецца надзець. Але на самой справе, прыгожыя джынсавыя сукенкі складана назваць «няправільнай» адзеннем для вясельнага дня. Калі вы вырашылі правесці тэматычную вяселле, то як раз такое ўбранне будзе вельмі дарэчы.\nНярэдка пары, якія аддаюць перавагу вясёлую маладзёжную вяселле традыцыйнага свята, выбіраюць і незвычайныя ўборы. Да прыкладу, вельмі незвычайна будзе выглядаць байкерская вяселле з нявестай у белым джынсавым сукенку. Замест вясельнага картэжа сябры на матацыклах, а замест сумнага застолля - вясёлыя гульні на прыродзе.\nАдзінае, што можа спыніць у выбары менавіта такой мадэлі - гарачы дзень. Джынсавае сукенка, нават самае адкрытае, у спякотны летні дзень прайграе лёгкім побач іх карункі і тонкай мяккай тканіны.\nПрыбранае джынсавае сукенка: ствараем вобраз\nКаб не моцна шакаваць гасцей, варта вельмі асцярожна падбіраць аксэсуары да сукенкі з джынсавай тканіны.\nкаб крыху зьмякчыць джынсавае сукенка, можна дапоўніць нарад пяшчотным болеро з карункі;\nаддавайце перавагу тонкай і светлай тканіны, вытанчаны і жаноцкі сілуэт;\nзамест болеро надзеньце гарсэт, вышываны бліскаўкамі і карункамі з пацеркамі: пераліваецца джынсавае сукенцы з пяшчотнай аздабленнем трохі змякчыць вобраз;\nвельмі прыгожа глядзіцца на Дэні вышыўка ў белых або крэмавых танах;\nпрыгожыя джынсавыя сукенкі абавязкова трэба дапоўніць карункавымі пальчаткамі, парасонам або вытанчанымі ўпрыгожваннямі.\nКак быстро сшить детское платье Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як выбраць сябровак нявесты і ўборы для іх\nНаступная Артыкул замшавыя балеткі\nZara запусціла гендэрна нейтральную лінію адзення\nШто такое эма-стыль? Эма - гэта...\nЯк расшыць сукенка\nЯк выглядаць шыкоўна кожны дзень?\nГангстэрскі стыль адзення для жанчын\nЯк апранацца поўнай дзяўчыне\nРэцэпты шынкоў па-карэйску на зіму з фота: марынаваныя, кансерваваныя, смажаныя і салаты хуткага прыгатавання


25 красавік 2004, 15:00\nГэткія людзі ёсьць у кожным раённым горадзе. Яны — галаўны боль для мясцовых уладаў, яны стараюцца данесьці да людзей альтэрнатыўную інфармацыю. Пра іх прыгадваюць у сталіцы хіба падчас чарговых палітычных кампаніяў, паміж якімі жыцьцё гэтых людзей далёка ня солад. Мой госьць — кіраўнік Зэльвенскай раённай рады КХП БНФ Юры Качук.\n(Міхась Скобла: ) “Юры пачнем нашую гутарку з таго, што ты, чалавек з вышэйшай адукацыяй, працяглы час нідзе не працуеш. Чаму?”\n(Юры Качук: ) “Я беспрацоўны ўжо пяць гадоў, з часу прэзыдэнцкіх выбараў 1999 году, калі мая пасада ў Цэнтры навучаньня пажарнай бясьпецы была скарочаная. Стаў на ўлік у бюро працаўладкаваньня, шукаў працу і самастойна, бо надзеі на тое бюро мала. На ўсіх зэльвенскіх прадпрыемствах начальнікі толькі адмахваліся: “Ты што, хочаш, каб нас самых звольнілі?” А намесьніца старшыні райвыканкаму Алена Коўш адкрытым тэкстам заявіла: “Да бээнэфаўцаў у нас даверу няма!” А я быў згодзен на любую працу, нават у аранжавай камізэльцы вуліцы падмятаць”.\n(Скобла: ) “Ты — патрыёт Зэльвеншчыны і выдаеш краязнаўчы часопіс “Бэз”. Скажы колькі словаў пра гэтае выданьне як галоўны рэдактар”.\n(Качук: ) “Задума выдаваць свой часопіс была ў мяне даўно. Мая мэта — абудзіць дух чалавека, даць магчымасьць для самавыяўленьня асобы. Своеасаблівы дэвіз “Бэзу”: “Сёньня — чытач, заўтра — аўтар”. Першы нумар часопісу выйшаў накладам усяго 120 асобнікаў, а другі, з улікам чытацкага попыту, — 250 асобнікаў. У ім 76 старонак, паўтара дзясятка аўтараў.\nЧасопіс распаўсюджваю бясплатна, але і паштовыя расходы не па кішэні беспрацоўнаму. Разношу па бібліятэках і часопіс, і газэту “Зэльвяначка”, якой, нягледзячы на перашкоды мясцовых уладаў, выйшла ўжо 10 нумароў. А рэдагуе “Зэльвяначку” мая дачка Юля”.\n(Скобла: ) “Гэткі сабе мясцовы выдавецкі сындыкат: бацька выдае часопіс, дачка газэту”.\n(Качук: ) “Так атрымліваецца. Дачка і жонка набіраюць тэксты, я шыхтую, потым вязу ў Горадню на друк. Вядома, хацелася бы зарэгістраваць гэтыя выданьні, якія карыстаюцца папулярнасьцю, стварыць некалькі працоўных месцаў. Але пакуль гэта нерэальна, бо ў краіне разьвітых страху, спорту і гастарбайтэрства зусім другія каштоўнасьці”.\n(Скобла: ) “На нашу гутарку ты прыйшоў з толькі што выдадзенай кнігай “Памяць” пад пахай. Нядаўна на ўрадавым роўні было прынятае рашэньне закончыць сёлета выданьне раённых хронікаў — і акурат Зэльвенскі раён адрапартаваўся. Падзяліся ўражаньнямі ад прачытаньня кнігі”.\n(Качук: ) “У гэтай “Памяці” столькі памылак і казусаў, што ствараецца ўражаньне: яе да выпуску ніхто не чытаў. Пакрыўдзілі нават цяперашняга старшыню Зэльвенскага райвыканкаму, няправільна надрукаваўшы яго прозьвішча. Памылак — безьліч. Прывяду некалькі прыкладаў. У кнізе напісана, што вайна з Маскоўскай дзяржавай вялася чамусьці ў адваротным часавым парадку: пачалася ў 1654-м, а скончылася ў 1600 годзе. У кнізе зьмешчаная геаграфічная карта, паводле якой, каб трапіць зь вёскі Бярэжкі ў вёску Збляны, трэба пераплысьці вадасховішча, хаця гэтыя вёскі знаходзяцца на адным баку вадасховішча на невялікай адлегласьці адна ад другой. Адзін са здымкаў у кнізе ўвогуле зьмешчаны дагары нагамі!”\n(Скобла: ) “Няўжо ў кнізе на 600 старонак няма цікавай і карыснай інфармацыі?”\n(Качук: ) “Ёсьць, і нямала. Аналізуючы “Памяць”, можна сьмела назваць адну з цэнтральных вуліцаў Зэльвы — 17 Верасьня — вуліцай Вызваленьня ад дабрабыту. Бо пры Польшчы, працуючы ў пана, работнік мог за дзень зарабіць на кіляграм дарагога тады цукру, а ў калгасе 50-х гадоў ён зарабляў на той жа кіляграм цукру, працуючы без выходных цэлы год! Вялікае абурэньне выклікае і азначаны ў “Памяці” факт жудаснага забойства ў Зэльве ў 1939 годзе саветамі праваслаўнага і каталіцкага сьвятароў. У рубрыцы “Вернутыя імёны” я знайшоў у “Памяці” свайго прадзеда, якога ў 1940-м у веку 72 гадоў выслалі ў далёкі Казахстан.\nПадае “Памяць” і цікавую біяграфію аднаго зь мясцовых камуністаў Міхаіла Серады. Спачатку пры Польшчы краў лес, трапіў у турму, а пасьля 1939 году — дэпутат і бальшавіцкі функцыянэр. Ёсьць у кнізе і яшчэ адна цікавая рубрыка — “Ахвяры бандытызму”. Што ж гэты былі за бандыты? Яны спачатку ваявалі з гітлераўскімі акупантамі, а потым — са сталінскімі. У “Бюлетэні Беларускай незалежніцкай партыі”, які выдаваўся ў Заходняй Нямеччыне ў 1946 годзе, пісалася: “Не спыняецца й пашыраецца партызанскі рух на Слонімшчыне. Аддзел, які дзейнічае ў гэтым раёне, налічвае да 200 жаўнераў. Частыя аблавы, арганізаваныя НКВД, дасюль не далі ніякіх значных вынікаў... Аддзел адышоў у ваколіцы Зэльвы, дзе ўвайшоў у сувязь з аддзелам Л. (лікам да 150 чалавек). Супольнымі сіламі было апанавана мястэчка Азярніца”.\nА цяпер паглядзім на ахвяры. Хто яны? Ган — фінагент Зэльвенскага райфа, Япіфанцаў — супрацоўнік райваенкамату, Кляменцьеў — в.а. апэрупаўнаважанага райаддзелу міліцыі, Князеў — падпалкоўнік органаў бясьпекі, Наруш — фінагент, Супруноў — упаўнаважаны райаддзелу міліцыі...”\n(Скобла: ) “Такім чынам, ахвярамі рабіліся людзі, якія актыўна праводзілі ў жыцьцё палітыку савецкай улады?”\n(Качук: ) “Так, і менавіта ад іх жыхары Зэльвеншчыны прасілі паратунку ў “лясных братоў”. Шкада, што “Памяць” накладам 3000 асобнікаў немагчыма набыць, бо ўсе кнігі знаходзяцца ў асабістым распараджэньні намесьніцы старшыні райвыканкаму па ідэалёгіі Алены Коўш, і выдаюцца толькі “сваім” людзям”.\n(Скобла: ) “З паўгоду таму наша радыё паведамляла, што зэльвенскія ўлады зьбіраліся зьнесьці помнік Ларысе Геніюш. Яны яшчэ не адмовіліся ад гэтай ганебнай задумы?”\n(Качук: ) “Не адмовіліся, і пагроза помніку застаецца. Ствараецца ўражаньне, што ў Зэльве пры ўладзе знаходзяцца талібы, якія расстрэльвалі архітэктурныя помнікі з гарматаў. Ёсьць інфармацыя: пасьля прыезду абласной вэртыкальшчыцы Марыі Біруковай улады інсьпіравалі збор подпісаў сярод жыхароў Зэльвы, асабліва сярод вэтэранаў, каб зьнесьці помнік. Зэльвенцы ж да гэтага ставяцца адмоўна, бо яшчэ жывуць тыя, хто памятае Ларысу Геніюш. З часу ўстаноўкі помніка жыхары Зэльвы тэлефануюць мне й пытаюцца пра далейшы лёс помніка, прапаноўваюць грошы для добраўпарадкаваньня месца ля помніка, а скульптар Алесь Шатэрнік на грамадзкіх пачатках зрабіў шыльду, якая будзе неўзабаве ўсталяваная на помніку.\nА ў мяне ўзьнікла задума ўстанавіць помнік яшчэ аднаму славутаму сыну Зэльвеншчыны — прэзыдэнту БНР Васілю Захарку. У хуткім часе ўсе неабходныя дакумэнты будуць пададзеныя ў райвыканкам. Помнік прапануецца ўстанавіць на цэнтральным пляцы, прыбраўшы пакінутага без нагляду Леніна. Раней ці пазьней помнік прэзыдэнту БНР у Зэльве будзе!”\n(Скобла: ) “Мне нядаўна трапіла ў рукі вашая мясцовая прэса — “Газэта Слонімская”. Я там прачытаў, што ў Зэльве жывуць “запалоханыя людзі”. Хто й чым іх запалохаў?”\n(Качук: ) “Я не сказаў бы, што ў Зэльве людзі больш запалоханыя, чым у другіх месцах. Застрашваньне людзей адбываецца асабліва ў апошнія гады. Людзі не заўважылі, як улады, гэтыя “слугі народу”, пачалі кіраваць гэтым народам. “Слугі” вырашаюць, колькі плаціць свайму гаспадару, на якой мове гаварыць, якога суседа любіць... А сваю некампэтэнтнасьць ва ўсіх справах сьпіхваюць на развал СССР, прымушаюць людзей галасіць па гэтай зьмерлай імпэрыі зла. А Ларыса Геніюш пісала: “Зь пекла ўпала на голаў мне ўся гэта СССР”. Можа, яшчэ трэба галасіць па зьмерлых мамантах, бо мяса дарагое ў крамах, і пэнсіянэры ледзь перабіваюцца хлебам і кефірам, заплаціўшы за камунальныя паслугі? А пры СССР мяса ў зэльвенскіх крамах увогуле не было, адны “ногі ды рогі” ляжалі.\nСёньня ў Зэльвенскім раёне адбываецца тое ж, што і ўсюды на Беларусі: у любы момант можна страціць працу, плата за жыльлё касьмічная. Вось адкуль бярэцца страх, які паступова пераходзіць у апатыю, чалавек паступова ператвараецца ў зомбі, якім лёгка кіраваць”.\n(Скобла: ) “А каб ня быць зомбі, што трэба рабіць? Як застацца чалавекам, каб карозія страху не разьядала душу?”\n(Качук: ) “Ведаеш, чаму ўладам замінае помнік Ларысе Геніюш? Бо творчасьць Геніюш абуджае сумленьне ў чалавеку, яна — маральны аўтарытэт, яна дапамагае выганяць зь сябе раба, гэтак патрэбнага любой уладзе. Вось адзін зь яе вершаў:\nТы — пан зямлі, я — пан свайго сумленьня,\nі нада мною ты не валадар.\nТо за табою крыўда пойдзе ценем,\nі будзе мсьціць разбураны алтар.\nДык ты дрыжы паміж уласных стражаў,\nкаб змыць віну, шукай у сэрцы слоў.\nА я пайду, і нехта ціха скажа:\n— Вунь чалавек дарогаю пайшоў.\nУ самы неспрыяльны і змрочны час, калі навокал столькі хлусьні й чалавечай подласьці, трэба заставацца панам свайго сумленьня. Іншага рэцэпту я ня ведаю”.


23 ліпень 2004, 17:46\nНапачатку міністар адукацыі Аляксандар Радзькоў прапанаваў кіраўніцтву ўнівэрсытэту правесьці перамовы пра гарантыі існаваньня ВНУ ў выпадку адстаўкі Анатоля Міхайлава. Аднак раптоўна ён спыніў перамовы й запатрабаваў адстаўкі рэктара ва ультыматыўнай форме, пагражаючы вялікімі непрыемнасьцямі. Якія неўзабаве й узьніклі. Пра гэта ў інтэрвію радыё Свабода паведаміў прарэктар Уладзімер Дунаеў.\n(Дунаеў: ) “Нам паступіў ліст з галоўнага гаспадарчага ўпраўленьня пра высяленьне нас з навучальнага корпусу на абсалютна незаконнай падставе. Потым зьявілася камісія Мінадукацыі ў справе выкананьня ліцэнзійных патрабаваньняў. І ад сёньня ізноў працуе чарговая падатковая камісія – мне ўжо цяжка палічыць іх”.\nАкрамя таго, ня вырашаным застаецца пытаньне ў справе пераатэстацыі ўзроўню навучальнага працэсу. Спадар Дунаеў перакананы, што ўсе гэтыя захады дзяржаўных органаў скіраваны на закрыцьцё ВНУ. У Міністэрстве адукацыі ад камэнтароў ухіляюцца, але кіраўнік управы вышэйшай адукацыі Юры Міксюк сказаў наступнае.\n(Міксюк: ) “У агульных рысах ведаю сытуацыю: нас праінфармавалі, што, аказваецца, у іх няма плошчаў – патрэбнай колькасьці. Таму накіравана праверка на адпаведнасьць ліцэнзійным патрабаваньням – у тым ліку, і па колькасьці памяшканьняў. Праверка з загаду міністра накіравана”.\nПаводле кіраўніцтва ЭГУ, Анатоль Міхайлаў, які цяпер знаходзіцца на стажыроўцы за межамі краіны, папрасіў выкладчыцкі калектыў выказаць сваё стаўленьне да гэтай сытуацыі, і па-ранейшаму атрымаў падтрымку. Вось што паведаміла дэкан факультэту права Ала Сакалова.\n(Сакалова: ) “Мы настроены трымацца тае лініі, якую абралі ад 21 студзеня, калі да нашага рэктара быў выстаўлены першы ультыматум. Але ў нас ня так шмат рэсурсаў, каб адстойваць сваю пазыцыю. І раз нам выстаўлена патрабаваньне вызваліць будынак, мы пасьпешліва шукаем новае памяшканьне, каб разьмясьціць тэхніку, бібліятэку. Мы й хацелі б гэта зрабіць, але вельмі многія адмаўляюць – у гэтым ёсьць праблема. Але мы так лічым, што праўда – на нашым баку.\nСёньня Эўрапейскі гуманітарны ўнівэрсытэт праводзіць баль для выпускнікоў 2004 году. Лёс шасьці соцень іншых студэнтаў, а таксама абітурыентаў, якія здаюць уступныя іспыты, застаецца няпэўным.\nНагадаем: упершыню міністар адукацыі Аляксандар Радзькоў запатрабаваў ад акадэміка Анатоля Міхайлава – заснавальніка Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту – вызваліць пасаду рэктара на пачатку студзеня. Калектыў унівэрсытэту тады заявіў, што гвалтоўная адстаўка спадара Міхайлава паставіць пад пытаньне само існаваньне ВНУ й нэгатыўна паўплывае на імідж Беларусі ў сьвеце. На падтрымку Анатоля Міхайлава таксама выступілі амбасадары шэрагу эўрапейскіх краін у Беларусі.\nГл. таксама  ЭГУ высяляюць, нямецкія прафэсары ўжо пакуюць рэчы


Пустую бочку чуваць далёчка\n09 жнівень 2005, 16:17\nСплыла бездань часу, і мне здалёк падаецца, што некалі настаўніца наўмысна зарыфмавала гэтае мудрае выслоўе – каб лягчэй занатавалася ў маёй памяці. А на шляхох жыцьцёвых – прыкмячаю – немудрагелісты выраз пустую бочку чуваць далёчка паўстае апазнавальным знакам: хто пра сябе нязмоўчна гаворыць – лічы за пустабрэха. Бо ў народзе нездарма падкрэсьліваюць: парожняя бочка гучыць, а поўная маўчыць, альбо колас, што зярнят ня мае, угару лоб задзірае, ці пустыя каласы высока трымаюцца.\nЗрэшты, сьвет, напэўна, зьбяднеў бы без гаваркіх і фанабэрыстых. Але ж здаўна ў сем''ях умудраліся болей рабіць, чымся пахваляцца. І гэтая пэдагагічная ўстаноўка мела-такі свой плён: людзі рупіліся чыніць дабро, не агалошваючы, безь якое спадзевы на ўзнагароды.\nСацыялістычная безладзь перакуліла ўсё ўверх дном, і грымата ў пустэчы ажно аглушала. Мабыць, ад гэтага й засьцерагала мяне спадарыня Марыля: каб ня зблытала ў сэрцы сваім справу з гучнаслоўем. Прыгадваецца й Максім Багдановіч: “Гул хады адзінокай далёка чуваць”, – асобу-самотніка ж па хадзе пазнаюць, без абвестак ды залішняе гаманы. Суседзі-расейцы фармулююць гэтак жа: пустая бочка пуще гремит. А старажытныя папярэджвалі: славу даганяючы, можна з дарогі зьбіцца.\nНадараецца, у спакусе давесьці каму болей, чым сама спазнала, мякка спыняе мяне падказка з маленства: пустая бочка чуваць далёчка...


Які сёння дзень: 14 лістапада 2021 года - 14.11.2021, Sputnik Беларусь\nГэты дзень з'яўляецца трыста васемнаццатым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 47 дзён. 14.11.2021, Sputnik Беларусь\nУ гэты дзень адзначаюцца Восеньскія Кузьмінкі - свята кавалёў. Якія яшчэ падзеі адбыліся 14 лістапада і чым азнаменаваны гэты дзень у народным календары, чытайце ў спраўцы Sputnik.Гістарычныя падзеі 14 лістападаХто нарадзіўся 14 лістападаТаксама сёння нарадзіліся французскі мастак Клод Манэ і шведская дзіцячая пісьменніца Астрыд Ліндгрэн.14 лістапада ў народным календарыУ гэты дзень вернікі шануюць памяць бяссрэбранікаў Кузьмы і Дзям'яна. 14 лістапада яшчэ называлі Восеньскія Кузьмінкі. Кузьма (або Касьма) і Дзям'ян лічыліся заступнікамі рамёстваў, дамашняй птушкі і шлюбу. Ім маліліся аб міры ў сям'і і дапамозе ў навучанні і працы.Асабліва шанавалі ў гэты дзень кавалёў. Прафесія каваля была вельмі запатрабаваная, таму што майстры рабілі сярпы, цэпы, падковы, зброю і іншыя патрэбныя ў гаспадарцы рэчы. Кавалёў паважалі і крыху баяліся, таму што верылі, што яны могуць знацца з нячыстай сілай. Чорт нібыта мог навучыць каваля рабіць асабліва добрую зброю. Але лічыліся кавалі і абаронцамі ад злых сіл, якія, як вядома, баяцца агню і жалеза.Пра Кузьму і Дзям'яна казалі, што яны куюць зоркі на неба, а таксама закоўваюць рэкі лёдам. Казалі: "Кузьма закуе, а Міхаіл раскуе", таму што ў Міхайлаў дзень часта бывала адліга.У гэты дзень таксама рэзалі курэй і варылі піва. Лічылася, што калі з'есці 14 лістапада курынае мяса, куры заўсёды будуць вадзіцца ў хаце.Калі сёння дзень цёплы, зіма не будзе марознай. Выпала шмат снегу – вясной варта чакаць паводку.\n05:54 14.11.2021 (абноўлена: 09:34 15.11.2021)\nCC0 / Pexels / Які сёння дзень: 14 лістапада 2021 года\nГэты дзень з'яўляецца трыста васемнаццатым па грыгарыянскім календары, да канца года застаецца 47 дзён.


Сапраўдны рыцар! | zviazda.by\nХатняя старонка » Без рубрики » Газета » Сапраўдны рыцар!\nШмат гадоў таму, калі дзеці яшчэ не ведалі, што такое айфон, айпад і Джасцін Бібер, наш герой сплёў кальчугу. Рабіў ён яе з дроту доўга і ўпарта — цэлы год. Юнацкае захапленне гісторыяй перарасло ў прафесію. Цяпер Віктар Эдуардавіч Жук — настаўнік гісторыі сярэдняй школы № 11 горада Маладзечна.\nМы заўсёды з задавальненнем наведваем яго ўрокі, бо гэта не проста 45 хвілін «сухога» тэксту з падручніка, а цікавы і пазнавальны дыялог. Педагогу ёсць чым падзяліцца з намі. Ужо дзесяць гадоў Віктар Эдуардавіч удзельнічае ў ваенна-гістарычных рэканструкцыях, з'яўляецца ўдзельнікам гістарычнага руху і членам клуба «Тун», які займаецца рэканструкцыяй зброі і амуніцыі швейцарскай пяхоты ХІV-ХV стагоддзяў. «Сярэднявечны воін» мае свае даспехі, касцюмы і зброю. Штогод ён прымае ўдзел у розных мерапрыемствах міжнароднага фармату, гістарычных фестывалях, пастановачных, у тым ліку і масавых, бітвах.\nУ сям'і Віктара Эдуардавіча, акрамя яго самога, ёсць яшчэ гісторыкі: сястра — кандыдат гістарычных навук, этнолаг, а яе муж — доктар асірыялогіі (навука, якая вывучае мовы, пісьменства, культуру і гісторыю Асірыі, Вавілоніі і Месапатаміі).\n— Мой лепшы сябар — малодшы навуковы супрацоўнік Акадэміі навук, археолаг. Дзякуючы яму я трапіў на раскопкі старажытных гістарычных месцаў, — з захапленнем распавядае настаўнік. — Вы не ўяўляеце, якія пачуцці адольваюць, калі ўласнымі рукамі датыкаешся да гісторыі, знайшоўшы ў зямлі астанкі нашых продкаў!\nВіктар Эдуардавіч — малады педагог, які працуе ў школе толькі два з паловай гады. Але ён лічыць гэта сваёй перавагай:\n— Я ведаю, якую музыку слухаюць мае вучні, якія фільмы яны глядзяць, чым яны дыхаюць. Як і многія хлопчыкі, люблю гуляць у футбол. Трымаю сувязі са сваімі падапечнымі ў сацыяльных сетках. Усё гэта дапамагае мне знайсці агульную мову з вучнямі, у гэтым і ёсць мой прафесійны сакрэт.\nВіктар Эдуардавіч лічыць, што настаўнік павінен быць адданы справе, якой ён займаецца, а яшчэ — быць камунікабельным, крэатыўным, мабільным, крочыць у нагу з часам. Усе гэтыя рысы характару дапамаглі маладому педагогу стаць нядаўна пераможцам абласнога этапу рэспубліканскага конкурсу «Настаўнік года», дзе ён паўстаў у вобразе «сярэднявечнага воіна», годна прадставіўшы свой досвед у творчым этапе і падчас адкрытых урокаў і майстар-класаў.\n— Такога выніку дамагчыся я не здолеў бы без дапамогі творчай групы выкладчыкаў нашай кафедры на чале з намеснікам дырэктара Галінай Пятроўнай Пішчык, — з удзячнасцю падкрэслівае педагог. — Мне даводзілася ўдзельнічаць у розных конкурсных мерапрыемствах. І паколькі я прысутнічаў амаль на ўсіх міні-ўроках сваіх калег, то запазычыў для сябе шмат новых ідэй і знаходак.\nУ хуткім часе яны сапраўды спатрэбяцца педагогу. Зычым Віктару Эдуардавічу поспехаў у фінале рэспубліканскага конкурсу!\nвучаніца 9 класа СШ № 11 г. Маладзечна.\nВікторыя любіць свойскіх жывёл і птушак. Любімы прадмет у школе — гісторыя. шмат чытае, перавагу аддае беларускай літаратуры, выбіраючы класіку. У будучыні хоча стаць бухгалтарам. Прынамсі, першая адукацыя будзе эканамічнай. Апошняе захапленне — журналістыка. Чаму? «А вось захацелася!» — тлумачыць дзяўчына прычыну гэтага цалкам самастойнага кроку. Таму з нядаўняга часу яна наведвае школу журналістыкі «Маладзік» пры Маладзечанскім цэнтры творчасці дзяцей і моладзі.\nГэта дэбютны матэрыял 15-гадовай Вікторыі. Нам думаецца, што ён стаў удалым.\n1398 Аляксандр Бойка: Сацыяльны статус педагога — праблема нумар адзін\n653 У кляштары Святога Францыска прайшла боская літургія\n553 Рэспубліканскі суботнік прайшоў у Беларусі\n523 Прэзідэнт звярнуўся са штогадовым Пасланнем\n516 Пастырскае Пасланне Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча на Вялікдзень\n393 Карэспандэнты «Звязды» сустрэліся са сваячкай Паўліны Мядзёлкі\n317 Вольга Падгайская: Калі праект і здараецца, то ў якасці ледзь не выключэння\n245 Хто пашкоджвае дрэвы ў вашым садзе?\n245 Парламентарыі аб штогадовым Пасланні Прэзідэнта\n234 75 заявак дасланыя на саісканне Нацыянальнай літаратурнай прэміі


«Адтэрміноўку скасавалі безь мяне». У Віцебску прызыўнік судзіцца з прызыўной камісіяй - Віцебская вясна\nАндрэй Крычаўцоў. Фота: belprauda.org\n27 лістапада 2019 году Віцебская гарадзкая прызыўная камісія пад кіраўніцтвам намесьніка старшыні гарвыканкаму Віктара Глушына адмяніла Андрэю Крычаўцову адтэрміноўку на прызыў у войска, якая дзейнічала ад 2013 году.\nПросіць адмяніць рашэньне прызыўной камісіі\nВіцяблянін не згадзіўся з адменай адтэрміноўкі, бо ён адзіны сын і працаздольная асоба, таму, паводле заканадаўства, абавязаны ўтрымліваць маці-пэнсіянэрку (маці пайшла на пэнсію ў 2012-м, з мужам разышлася ў 2004 годзе).\nУ скарзе Андрэй Крычаўцоў паведамляе, што гарадзкая прызыўная камісія адмяніла адтэрміноўку «безь яго прысутнасьці». Пра рашэньне камісіі даведаўся толькі 3 сакавіка 2020 году. Просіць суд прызнаць рашэньне Віцебскай гарадзкой прызыўной камісіі неправамерным і адмяніць яго.\nНі прадстаўнікі ваенкамату, ні службовыя асобы з гарвыканкаму на суд не зьявіліся. Але ваенкамат выклаў сваю пазыцыю пісьмова. Паводле ёй, каб атрымаць адтэрміноўку, трэба каб і бацька, і маці былі непрацаздольнымі. Але, як заўважае прызыўнік, у гэтым тлумачэньні маецца супярэчнасьць, бо, паводле Кодэксу аб шлюбе і сям’і, гэтае палажэньне губляе моц, калі сужэнцы ня маюць узаемных абавязкаў па ўтрыманьні і клопаце. Маці Крычаўцава зь 2004 году ў разводзе, яна адзінокая пэнсіянэрка, і менавіта сын мусіць аб ёй клапаціцца.\nСябры прызыўной камісіі, выкліканыя на суд у якасьці сведак, таксама не зьявіліся. У тым ліку – ваенны камісар гораду Віцебску, Віцебскага і Лёзьненскага раёнаў Аляксандар Няфёдаў.\nНа судовым паседжаньні прысутнічаў віцебскі праваабаронца Павал Левінаў і яшчэ адзін прызыўнік Ільля Магаршак, якому таксама скасавалі адтэрміноўку.\nАлег Воўчак: Паседжаньні камісій праходзяць фармальна\nКіраўнік праваабарончага цэнтра «Прававая дапамога насельніцтву» Алег Воўчак сьцьвярджае, што адтэрміноўку Андрэю Крычаўцову адмянілі незаконна. Гэта ўжо другая па ліку справа, падрыхтаваная праваабарончым цэнтрам да суду.\n«Гэтая справа важная ня толькі для Андрэя, але і для іншых прызыўнікоў, бо менавіта ў судзе мы атрымліваем інфармацыю пра тое, як працуюць прызыўныя камісіі. Раней мы лічылі, што галоўным чалавекам па адтэрміноўцы зьяўляецца ваенкам. Але цяпер высьветлілі, што ваенкам – звычайны сябра прызыўной камісіі, якую ўзначальвае намесьнік кіраўніка адміністрацыі гораду», – кажа Алег Воўчак.\nПаводле яго, усе паседжаньні камісій праходзяць фармальна, саміх прызыўнікоў на іх не выклікаюць, а справаводства вядзецца неналежным чынам.\n«Калі мы пішам скаргі ў пракуратуру, адміністрацыю раёну ці міністру абароны, то яны не далучаюцца да справы прызыўніка. І наагул, сутыкнуліся з тым, што падчас паседжаньня прызыўных камісій не вядзецца пратаколу, у якім бы фіксавалася патрэбная інфармацыя, у прыватнасьці: хто з членаў камісіі рыхтаваў праект рашэньня наконт канкрэтнага прызыўніка, як галасавалі сябры камісіі, ці быў выкліканы прызыўнік са сваім прадстаўніком, якія вывучаліся матэрыялы і г.д.», – расказвае праваабаронца.\nАлег Воўчак упэўнены, што сыстэму арганізацыі парадку падрыхтоўкі і правядзеньня мабілізацыйных мерапрыемстваў у Беларусі трэба мяняць.\nЮрысты цэнтру разам з Грамадзянскай ініцыятывай «32» будуць і надалей інфармаваць органы ўлады пра тое, што прызыўнік ня мусіць абмяжоўвацца ў сваіх правах і свабодах падчас правядзеньня мабілізацыйных мерапрыемстваў па прызыву ў войска. Ён мусіць ведаць усю інфармацыю: пра сябраў прызыўной камісіі, пра парадак абскарджаньня іх рашэньняў. Прызыўнік мусіць браць непасрэдны ўдзел у паседжаньнях камісій, мець права на абаронцу і атрымліваць копіі дакумэнтаў з асабістай справы для іх абскарджаньня.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Абласны суд разгледзеў скаргі Алеся Круткіна і Алены Янушкоўскай. Што ў выніку?..\tКаронавірус: Віцебскі абласны суд прапануе разглядаць справы дыстанцыйна »


Жорж Экгаўт (Georges Eekhoud). Татуіроўка (Le tatouage). Навела - па-беларуску | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nТатуіроўка (Le tatouage)\nПераклад з французскай Уладзіслаў Гарбацкі\nПодых сапсутага паветра б’е мне ў твар з прыадчыненых дзьвярэй кабарэ, перад якім я апынуўся сёньня ўвечары ў халепу — валацугам ці, можа быць, шукальнікам прыгодаў, — аднаўляе ў памяці адно здарэньне, якое адбылося са мною некалькі зімаў таму ў раёне, які ўжо трапіў пад рыдлёўкі гарадзкіх каменяроў.\nДасьледуючы неяк лябірынты, смачна названыя "Закутак д’ябла", мы — мой таварыш і я — трапілі на "Бумэль", слынны мясцовы баль. Перагрэты і наэлектрызаваны чалавечымі флюідамі пакой быў насычаны цяжкімі подыхамі, бы лістападаўскі туман. Абуральныя фрэскі знаходзіліся ў суладзьдзі з выцьцём аркестравых інструмэнтаў.\nПрацоўныя на выходных, пэўная колькасьць чаляднікаў незразумелых прафэсіяў і асабліва безьліч тых абібокаў і непастаянных асобаў, якіх звычайна цкуе людзкая нянавісьць і кліча іх хуліганамі, мітусіліся тут то парамі, то з танцухамі, часьцяком непрыгожымі і дзябёлымі дзяўчатамі. І хваляваньне гэтага мора маладой і піўной плоці было падобнае да віру.\nНе зважаючы на духмень, усярэдзіне маленькага бістро, якое адначасова было і вітальняй перад танцпляцоўкай, чырванела вялікая флямандзкая печ, перад жарам якой машынальна ўсядаліся курцы піпак, выстаўляючы паясьніцы і падкасаўшы прыпольлі сваіх куртак.\nСярод выскалякаў, прывабленых пахам піва, алькаголем, галавакружэньнем і плоцьцю, прыгадваецца мне адзін — доказам чаму і ёсьць мой аповед, — які зачараваў нас сваёй суладнай, ні з чым не параўнанай постацьцю, дзівоснай грацыяй рухаў і нечаканай элегантнасьцю. З вабнай чарнявай галавой, з усьмешкай жвавых чорных і крыху раскосых вачэй і з надзвычай зграбным целам. Дзіўная істота: на ім быў строй колеру шэры бэж, які падаваўся пашытым па заказе, шапка-булка шакаляднага колеру, якую ён ссунуў назад.\nНядбайнасьць, рабаўніцкі выгляд, якія б напалохалі ў іншых хлопцах ягонага калібру, пасуюць яму, як, дарэчы, і ягоныя грацыёзнасьць і вытанчанасьць. У дадатак ён элегантнічае без перадыху, ён п’яны ад жвавасьці і сам атрымлівае асалоду ад уласных добра зьлепленых ног з гнуткімі цягліцамі, чуйнымі да казытаньня, якія, бачна, уздрыгваюць, мэрам ад кунегі, пад шчыльнымі нагавіцамі ў той час, калі ён удыхае паветра, разьдзьмуваючы ноздры і прыцмокваючы языком.\nЯгоная пантаміма надае сьвежасьці і пікантнасьці кадрылям, лянсье, астандэзам, усім мясцовым харэаграфіям. Кручэньні, махі, пакалыхваньні, заклікі рухамі і нагамі, адкіды назад з кожным піруэтам вальсу, ягоная манера падхопліваць сваю партнэрку, прымушаючы яе круціцца вакол сябе ў шорганьні спадніцаў, а таксама ягоныя рэвэрансы ў бок аднаго кавалера, азадак у паветры, як у таго, хто гуляе ў скокі адзін праз аднаго, тады як жвавы і вясёлы твар, апынуўшыся між ног, усьміхаецца партнэрцы. Усё гэтае шаленства, гэтыя выбрыкі і шмат яшчэ сьмялейшых рухаў, можа, і выглядаюць як вульгарнасьць, але нам, ды і ўсім гледачам, якія атрымліваюць асалоду і нават аблізваюць вусны, яны падаюцца плястычнымі. Яго заахвочваюць бясконцымі "брава", процьмай усьмешак, яго асыпаюць бязьмежнай удзячнасьцю, а маладыя дзяўчаты кідаюцца перад ім у спакусьлівыя скокі. І нават ягоныя перадыхі складаюцца з інстынктыўнай вытрымкі лініі і мадэляваньня.\nЯгоная надзвычай правакацыйная пантаміма — празь якую мой сябра-скульптар даў мне локця ў бок, каб я ацаніў гарманічныя пераходы, — працягвалася, калі ён спачатку імітаваў стому, выпрастаўшыся на сьпіне, галава сьцятая ў руках паміж зьведзеных локцяў на банкетцы ўздоўж сьцяны, потым, гнуткі, бы дзікі зьвер, ён адным скокам хапаў прагнымі абдоймамі сваю ўлюбёную танцуху, пераможна трымаў яе ў час пераходу і дарыў ёй сваё цела ў капрызных сьпіралях танцу.\nАх, весялун, душа, цэнтральная і чароўная фігура забягалаўкі! Побач з гэтым жывым атлетам, да якога вопратка прылягала гэтак жа цудоўна, як цягліцы да касьцей, нашыя твары наўрад ці выглядалі гэтак жа звыкла і натуральна.\nЗрэшты, наш артыстычны інтарэс да прыгожай мадэлі зьбегся на гэтым папулярным дэндзі — на гэтым Брумэлі з Бумэлю, як узьнёсла сказаў пазьней сябра-скульптар, бо ў той вечар ён сапраўды зацікавіўся, а ня проста пажартаваў, ён быў, слова гонару, у захапленьні ад яго, як і я.\nІ, да душы, не бязь дзіўнага расчараваньня пасьля апошняга танцу мы пабачылі яго каля выхаду ў кампаніі сваёй улюбёнкі, вялікай чарняўкі з бліскучымі, сьмяшлівымі і волкімі, як бясконцае квітненьне ружаў, вуснамі, прайдзісьветкі з вульгарнай, дрэнна начасанай і зіхатлівай ад бляску ўкладкай, з п’янлівым тварам сэвільскай цыгарніцы.\nІ наконт гэтага зграбнага хлопца мною, а таксама, як я пазьней даведаўся, і маім таварышам авалодала пачуцьцё, якое мне было цяжка выказаць у той момант (нагэтулькі яно было складаным, эфэмэрным і ў пэўнай ступені прыхаваным) і якое вяртаецца да мяне і цяпер.\nВедаеце, увесь час, што ён быў перад нашымі вачыма ў такіх прыўкрасных уявах, мы ні на хвіліну не надавалі значэньня таму, якога ж ён полу. Яго ўпадабалі ўсе жанчыны, і, падаецца мне, ён жадаў іх, і тым ня менш нас не шакавала тое, што ён быў у дадатак цэнтрам прыцяжэньня позіркаў амаль усіх мужчынаў. Нават больш за тое. Падчас вечарыны мы некалькі разоў бачылі яго ў танцы з асобамі як свайго, так і супрацьлеглага полу. І ў танцах ён з адданасьцю выказваў аднолькавую палкасьць, цудоўную грацыёзнасьць і зьведваў аднолькавае задавальненьне.\nПазьней мы прыгадалі гэтую андрагінную грацыёзнасьць, бясполую і дваістую, якая выпраменьвалася хлопцам. І мы, канечне, ніколі не пазбавімся ўспаміну аб вычварэнскай славе (чаму ж вычварэнскай? Наадварот, ці не варта было б сказаць: цнатлівай, бязьвіннай?), якую ён, дарэчы, надзвычай красамоўна дэманстраваў.\nЯ дадаў бы яшчэ, каб падкрэсьліць значнасьць усіх сабраных у аповедзе апісаньняў, што ніхто ў гэтай кавярні яго ня ведаў. Праз тое, што мы зайшлі туды ўпершыню, мы ня ведалі ні як яго клічуць, ні якой ён прафэсіі, ні дзе ён жыве. І гэты злы і недаверлівы звычайна сьвет быў заваяваны ягоным запалам, перабольшваньнем, ягоным чароўным абліччам і беззаганным прыўкрасным настроем. Мой сябра распавёў мне пазьней, што ён імкнуўся, назіраючы за гэтым прыемна загадкавым пэрсанажам, угадаць, кім бы той мог быць. Але рухі цела гэтага дзівака руйнавалі ўсе здагадкі. Калі б ён навучаўся ручной працы, то, няма сумневу, быў бы аматарам, бо ягонае гнуткае і ляпідарнае цела, ягоны годны прыгажуна Чэліні торс, ягоныя рукі і ногі, якімі Бэнвэнута адарыў свайго Пэрсэя, былі б пашкоджаныя ў выніку высілкаў, мускульнай манатоннай дзейнасьці і бясконца паўтаральнай спрацаванасьці.\nНарэшце пераходзім да самага інтымнага ўражаньня, пакінутага гэтым вабным маладым д’яблам. У момант, калі ён сыходзіў з чарнявай прыгажуняй, я цешыў сябе ілюзіяй, што ён зусім — у адрозьненьне ад іншых — не кахаў гэтую істоту. І прызнаюся, што такое нясьмелае перакананьне дазволіла мне затым успрыняць ня так балюча ягонае бясслаўе. Марыў я пра гэта ці проста маё ўяўленьне, узрушанае тым, што адбылося адразу пасьля таго, загрувасьцілася падзеямі, якія папярэднічалі пэрыпэтыі, аб якой мне застаецца апавесьці, але праходзячы каля нас у суправаджэньні кампаньёнкі, ён адарыў мяне позіркам звышчалавечага розуму, чытаючы і здагадваючыся пра мае самыя нязлоўных ні музыкай, ні парфумай, ні малітвай мары.\nКалі пáра выходзіла, а закуткавы баль зноў ператвараўся ў вульгарную і разбэшчаную дзею звычайнай тутэйшай нядзелі, нейкая асоба пхнула дзьверы і штурхнула нашых улюбёнцаў. Гэта быў мажны хлопец, чырванатвары барадач. Але мы ня мелі часу, каб разгледзець яго лепей.\nРазьюшаны вар’ят у палоне — мы ня ведалі тады яшчэ якога пачуцьця ўзбуранасьці і забойчага ражу — накінуўся на маладога мужчыну ў шэра-бэжавым строі. Пакуль я, скульптар і ўсе астатнія прысутныя змаглі перашкодзіць яму, гэты брут, наваліўшыся на нашага ўлюбёнца, качаў яго па зямлі, зьбіваючы кулакамі, зрываючы зь цела адзеньне; і ўсё ў ім вурчала ад абразаў, у якіх крычала, рыкала самая палкая жарсьць.\nГэта была справа некалькіх хвілінаў. Выкараскаўшыся са ступару, мы наляцелі на вар’ята і, не зважаючы на ягоную д’ябальскую моц, хоць ён і ўшчаперыўся ў сваю ахвяру нагамі, пазногцямі і нават зубамі, усё ж такі далі рады вырваць палоннага і штурхнуць нападніка ў кут, дзе ён безупынку плакаў.\nРазам са скульптарам і маладой чарнявай жанчынай я быў сярод тых, хто падняў хлопца, яшчэ нядаўна такога жвавага і радаснага. Адчайнасьць агрэсара была такой, што на ахвяры засталіся адны нагавіцы. Ягоны стылёвы пільчак, які так прыцягнуў нашу ўвагу, стаўся кавалам нейкіх зрыўкаў. З-пад разарванай кашулі віднеліся торс і рукі. Кроў бегла па шчоках, сьцякала з носа і вушэй; левае вока напалову тырчала з арбіты.\nМужчыны пайшлі шукаць вады, а жанчыны падалі свае насоўкі, каб працерці яго і палашчыць ягоны мілы твар, аднак першыя, што прыйшлі яму на дапамогу, адхінуліся, бы пад уплывам нейкай нечаканкі, якая перакінулася неўзабаве ва ўзрушэньне, выходзячы зь якога, людзі выдавалі глухое мармытаньне.\nПагардлівы сьмех перарос у вокрык анафэмы.\nАдкінуты назад, я штурхаўся локцямі, адпіхваючы шэрагі нядобразычлівых разявак, якія загрувашчвалі мне праход і заміналі зору.\nІ спачатку я не зразумеў, чаму ж усе адскочылі ад спакушальніка. А сузіраючы яго зблізку, я пабачыў, што грудзі, сьпіна і рукі маладога мальца былі цалкам татуіраваныя цікавымі вульгарнымі эмблемамі, дэвізамі на розных мовах і арго, якія пакрывалі яго пэўнымі рэбусамі і герогліфамі.\nАднак нічога ганебнага ў гэтым не было. Можа, ён быў мараком, жаўнерам ці рабаўніком? Бо такімі графічнымі заняткамі гарапашнікі змагаюцца з сумам падмастоўя, казармы ці прымусовай працы. Больш за ўсё я пашкадаваў, што нейкі невук назьдзекаваўся і зьняважыў гэтым стракатым барбарствам паганскую дасканаласьць ягонай эфэбскай плоці.\nНяшчасны здагадаўся, што прымусіла сьмяяцца адных, лямантаваць другіх і адхіснуцца амаль усіх.\nСярод усіх дэвізаў і эмблемаў, надрапаных бы на кары дрэва ці на мурах турмы, вылучалася самымі вялікімі літарамі прызнаньне ў блюзьнерскім каханьні, аздобленае эмблемамі абуральнага ў вачах хрысьціянскай маралі клятвапарушэньня: Даніэль належыць Андрэ.\nІ тады, забыўшыся на раны, на кроў, на вока, гатовае заплюшчыцца, хлопец сабраў сілы, узьняў галаву, напяў грудзі, каб лепей прадэманстраваць свае стыгматы, і, паказваючы пальцам на вар’ята ў сьлязах, сказаў: "Вось ён, Андрэ. І што далей? Я кахаў яго, бо вельмі даўно ён быў добры са мною. Ён ахоўваў і адукоўваў мяне. Ён расплаціўся, цяпер мы квітыя".\nІ, сьмеючыся насупор крывавым сьлязам, пакуль усе маўчалі, зачараваныя ягонай адвагай, ён выцягнуў з печы распалены гарбатнік і, прыклаўшы яго да абуральнага надпісу, не пажадаў глядзець на паленую плоць і ўслухоўвацца, як яна сыкае. Жудаснае катаваньне не выклікала ў яго ані грымасы, ані скуголеньня. Ён працягваў, атрымліваючы асалоду ад пакутаў.\nПа меры таго як сьціралася гарачае пачварнае прызнаньне, ягоныя стаічныя волкія вочы прыгожага пакутніка, асабліва крывавае параненае вока, пяшчотна паглядалі на маладую жанчыну, якая адвярнулася ад яго. Ягоны позірк ахопліваў яе суладнай і кранальнай пяшчотаю, і ў выніку яна ў знак падтрымкі і шчырасьці кінулася да яго на шыю і паклала на ягоныя вусны даўгі пацалунак поўнай салідарнасьці.\nПераклад з французскай – Уладзіслаў Гарбацкі © 2018\nУкраінскі паэт, празаік, журналіст


На нашых малюнках даецца пяць рэкамендацый для выкарыстання рамак у розных мэтах. Яны могуць выкарыстоўвацца ў школе, на прадпрыемстве, у клубе, для выстаў або для таго, каб размясціць на сцяне нейкі элемент афармлення, які да таго ж патрабуецца часта змяняць. Зручныя і танныя канструкцыі для школы і моладзевага клуба, прадпрыемствы і ўстановы могуць, зразумела, быць рацыянальна выкарыстаныя і ў сямейнікаў умовах.\nСпачатку распавядзем аб афармленні сцянной газеты. Як паказана на верхнім малюнку, усталёўваны зменную рамку неабходнай велічыні з рэек шырынёй 4-6 гл і таўшчынёй 1,5-2 гл, злучыўшы іх па кутах внахлестку. Вакол яе прыбіваем тонкія планкі прычым так, каб з аднаго боку планка была нараўне з асноўнай планкай, а з іншага боку выступала ў параўнанні з ёй настолькі наперад, каб можна было абкласці на яе пліту з пенапласту. Пенапласт можна абцягнуць каляровай паперай або тканню, а затым замацаваць яе пластмасавымі або металічнымі зашчапкамі паміж выступоўцамі наперад планкамі. Калі вы не жадаеце, каб пенапласт было відаць спераду, усю канструкцыю варта звярнуць, як паказана на левым чарцяжы. Тады вялікая рама будзе бачная ва ўсю шырыню. На малюнку ўнізе справа паказана, як вырабляюцца круглыя або авальныя рамкі. .\nЗатым рамкі абляпляюцца шчыльным кардонам, на які можна ў сваю чаргу наляпіць, напрыклад, фатаграфіі малюначкі або дэкаратыўныя плакаты. Для большай навочнасці на малюнку прадстаўленая зыходная канструкцыя, апрацоўка якой толькі пачалася, і гэтая канструкцыя выглядае даволі вяліка. На самай справе мы павінны выкарыстаць у прынцыпе толькі тыя планкі, таўшчыня якіх не перавышае 2 гл. .\nПры гэтым адмысловая ўвага трэба звяртаць на вклеиваемые куткі, задача якіх складаецца ў тым, каб умацаваць канструкцыю рамкі, якая стане нетрывалай пасля таго, як яе вонкавы бок будзе закругленая. Спачатку рамка злучаецца на кутах внахлестку. Толькі пасля таго, як рамка склеіцца і клей зацвярдзее, умацоўваюцца ўнутраныя куткі. Калі мы жадаем, каб рамку было відаць з асабовага боку, і замацоўваем абраную намі фатаграфію ў традыцыйнай манеры,, ззаду рамкі, варта апрацаваць рашпілем і дробназярністай наждачнай паперай унутраны бок рамкі, закруглив яе да жаданай формы. .\nУ трэцім прыкладзе (малюнак у сярэдзіне злева) можна прадугледзець такую рамку ў выглядзе прастакутніка. У правай частцы малюнка выразна відаць, што злучэнне на кутах вырабляецца внахлестку. Тым, хто вешае плакаты або аналагічныя матэрыялы, разлічаныя на тое, што іх стала можна змяняць, рэкамендуемы прымацаваць да сцяны планку, выкарыстаючы шрубы са шкантами (гл. малюнак у сярэдзіне справа), просверливаем у планцы маленькія адтуліны. Затым бярэм афарбаваныя ў розныя колеры корка, скрозь кожную з коркаў прабіваем цвік, з дапамогай якога можна замацаваць на планцы матэрыял любой шырыні. .\nЗразумела, не вельмі прыемна, калі на адрамантаванай сцяне, будуць налепленыя плакаты або карціны, якія павешаныя тамака не назаўжды, а толькі на некаторы час. Таму прапанаваны аформіць паверхню сцяны наступным чынам. З тонкіх планак (злучаных зрошчваннем) вырабляем рамку, і ўкручваем яе шрубамі ў загадзя ўбудаваныя ў сцяну пластмасавыя шканты (гл. малюнак унізе злева). Пляц, займаная асобнымі ўчасткамі гэтага пано, павінна адпавядаць звычайным памерам плакатаў, каб адзін вялікі ўчастак або некалькі невялікіх былі заўсёды раўнамерна зачыненыя. .\nNotice: Use of undefined constant n - assumed 'n' in /home/mebelido/domains/mebelidoma.net/public_html/by/five-variants-use-frame.html on line 192


Эфектыўныя капсулы Keto BodyTone, вопыт выкарыстання\nВопыт выкарыстання Лілі з Кіргізіі\nУсім добры дзень. Хачу расказаць аб сваім вопыце выкарыстання дадзеных капсул прасунутая сістэма пахудання. Праблемы з вагой у мяне пачаліся каля 1.5 гады таму. Яны з'явіліся з-за праблем са здароўем. Я вельмі доўга не магла скінуць набраныя 45 кг! У гэты час я часта бегала па лекарах і спрабавала знайсці панацэю ад сваёй праблемы. Пасля года прымянення разнастайных прэпаратаў, якія жудасна саджалі страўнік і не прыносілі ніякага эфекту. Мне параілі Keto BodyTone.\nЯк карыстацца і дзеянне прэпарата\nПрэпаратам вельмі лёгка карыстацца. Для гэтага неабходна прымаць капсулы кожны дзень за паўгадзіны да ежы.\nЁн ачышчае арганізм ад таксінаў і іншых шкодных рэчываў, якія не толькі шкодзяць здароўю, але і прыводзяць да ацёкаў скуры. Ніжэй можна ўбачыць як спалі ўсе ацёкі і прыпухласці з твару.\nЯк дзейнічае прэпарат:\nАктыўныя кампаненты нармалізуюць выпрацоўку неабходных гармонаў\nПаскарае абмен рэчываў, у выніку чаго спажываныя калорыі пачынаюць правільна перапрацоўвацца\nПрэпарат пазбавіць ад усіх захворванняў, якія прывялі да з'яўлення лішняга вагі\nЭфект захоўваецца нават пасля заканчэння курсу\nДля стварэння капсул Keto BodyTone, выкарыстоўваюцца інгрэдыенты расліннага паходжання. На гэта паказвае склад сродкі. Раслінныя экстракты атрымліваюць з экалагічна чыстага сыравіны, якое праходзіць адмысловую апрацоўку. Гэтая тэхналогія захоўвае ўсе карысныя ўласцівасці, што павышае якасць канчатковага прадукту. Прэпарат таксама змяшчае ў велізарных колькасцях вітаміны і мінералы, якія дапамагаюць арганізму аднавіцца.\nШто адбылося ў мяне, вынік\nНа працягу першага тыдня прыёму капсул Keto BodyTone запускаецца аднаўленне ўнутраных працэсаў спальвання тлушчу ў арганізме. Адзначаецца зніжэнне апетыту і знікненне пастаяннага пачуцці голаду. Звычкі ў ежы пачынаюць мяняцца. На другі тыдні тлушч нейтралізуецца ў вобласці жывата і станы. Пачынаеш адчуваць прыліў энергіі. Павелічэнне працаздольнасці, ліквідацыя стомленасці і дрымотнасці. Трэцяя тыдзень адзначаецца актыўным спальваннем тлушчу ў іншых праблемных участках цела. У канцы чацвёртага тыдня з'яўляецца адчуванне складнасці і небывалай лёгкасці.\nПраз 5 месяцаў я пазбавілася ад 30 кг! І далей не спыняюся.\nПры ўжыванні заўважыла дадатковыя плюсы, якія прыносіць выкарыстанне сродкі. Крывяносныя пасудзіны і сэрца пачынаюць працаваць як гадзіннік, ухіляюцца болю і ацёкі. Узровень цукру стабілізуецца. Для мяне гэта было сапраўднай праблемай, так як узровень цукру перавышаў значэнне дапушчальнага. Таксама паляпшаецца стан валасоў, скуры і пазногцяў. Водна-солевы баланс ўраўнаважваецца. Знікаюць усе ацёкі і на клеткавым узроўні адбываецца детоксікація арганізма. Таксама, прапаў целлюліт.


ЧС па хакеі: лідары ў групах – Расея і Германія | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nХакеісты зборнай Расеі атрымалі сваю чацвёртую перамогу запар на чэмпіянаце свету ў Славакіі, разграміўшы італьянцаў з лікам 10:0.\nЯк і чакалася, расеяне, якія лічацца аднымі з галоўных фаварытаў турніру, не мелі ніякіх праблем у гульні з адным з аўтсайдараў. Ужо ў першым перыядзе італьянцы прапусцілі 4 шайбы, а потым расейскія хакеісты вызначыліся яшчэ 6 разоў. Для Італіі гэта чацвёртае паражэнне, прычым яны яшчэ не закінулі ніводнай шайбы, прапусціўшы 30. У іншым паядынку 4-га тура ў групе В зборная Швейцарыі таксама дабілася сваёй чацвёртай запар вікторыі, абыграўшы нарвежцаў – 4:1. Турнірнае становішча ў групе В: Расея – 12 ачкоў (4 матчы), Швейцарыя – 12 (4), Швецыя – 6 (3), Чэхія – 6 (3), Латвія – 6 (3), Аўстрыя – 0 (3), Нарвегія – 0 (4), Італія – 0 (4).\nЛідар групы А зборная Германіі сустракалася з гаспадарамі турніру славакамі і за дзве хвіліны да заканчэння 3-га перыяду ўступала з лікам 1:2. Аднак славацкія хакеісты, як і ў гульні з канадцамі, у канцы не змаглі ўтрымаць перамогу і ўступілі 2:3. Для нямецкай дружыны гэта чацвёртая перамога ў чатырох сустрэчах. Хакеісты ЗША былі мацнейшымі за каманду Вялікабрытаніі – 6:3. Турнірнае становішча ў групе А: Германія – 12 (4), ЗША – 8 (4), Фінляндыя – 7 (3), Канада – 6 (3), Данія – 5 (3), Славакія – 3 (4), Францыя – 1 (3), Вялікабрытанія – 0 (4).\nСёння на сусветным першынстве адбудуцца 4 паядынкі:\nгрупа А: Канада – Францыя (пачатак у 17.15 беларускага часу), Фінляндыя – Данія (21.15);\nгрупа В: Швецыя – Аўстрыя (17.15), Чэхія – Латвія (21.15).\nПа выніках першага этапу барацьбу за ўзнагароды прадоўжаць па 4 лепшыя каманды з дзвюх груп.


Азербайджан уводзіць COVID-пашпарты - 27.07.2021, Sputnik Беларусь\nДакумент будзе неабходны для ўсіх грамадзян старэйшых за 18 гадоў, каб наведваць ГЦ і ўстановы грамадскага харчавання. 27.07.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 27 ліп – Sputnik. Абавязковая наяўнасць пашпарта аб вакцынацыі ад COVID-19 уводзіцца ў Азербайджане пры наведванні рэстаранаў, гандлёвых цэнтраў і гасцініц з 1 верасня, такое рашэнне ў панядзелак прыняў кабмін рэспублікі.Адпаведныя змяненні ўнесены ў пастанову "Аб мерах у сувязі з працягам рэжыму асаблівага каранціну і здыманнем некаторых абмежаванняў".У паведамленні ўрада гаворыцца, што не менш за 80% супрацоўнікаў дзяржорганаў і асобных прадпрыемстваў з 1 верасня павінны атрымаць першую дозу вакцыны, а з 1 кастрычніка - другую або мець сертыфікат аб наяўнасці імунітэту да COVID-19.Сярод абавязаных да вакцынацыі - фармацэўтычныя і медыцынскія прадпрыемствы, усе адукацыйныя і навуковыя ўстановы.Усе грамадзяне старэйшыя за 18 гадоў, якія навучаюцца ў ВНУ і ССНУ, павінны будуць мець COVID-пашпарт. Дакумент таксама будзе неабходны для наведвання ўстаноў грамадскага харчавання, атэляў і ГЦ.Пры гэтым, як заяўляюць прадстаўнікі мясцовых улад, пакуль краіна не разглядае пытанне адкрыцця сухапутных меж, рух праз якія быў спынены з-за пандэміі каронавіруса.Чытайце таксама:\nазербайджан, каронавірус, covid-пашпарт, у свеце\n© Sputnik / Перайсці ў фотабанкКаранцінныя меры ў Азербайджане\nДакумент будзе неабходны для ўсіх грамадзян старэйшых за 18 гадоў, каб наведваць ГЦ і ўстановы грамадскага харчавання.\nМІНСК, 27 ліп – Sputnik. Абавязковая наяўнасць пашпарта аб вакцынацыі ад COVID-19 уводзіцца ў Азербайджане пры наведванні рэстаранаў, гандлёвых цэнтраў і гасцініц з 1 верасня, такое рашэнне ў панядзелак прыняў кабмін рэспублікі.\nАдпаведныя змяненні ўнесены ў пастанову "Аб мерах у сувязі з працягам рэжыму асаблівага каранціну і здыманнем некаторых абмежаванняў".\nУ паведамленні ўрада гаворыцца, што не менш за 80% супрацоўнікаў дзяржорганаў і асобных прадпрыемстваў з 1 верасня павінны атрымаць першую дозу вакцыны, а з 1 кастрычніка - другую або мець сертыфікат аб наяўнасці імунітэту да COVID-19.\nСярод абавязаных да вакцынацыі - фармацэўтычныя і медыцынскія прадпрыемствы, усе адукацыйныя і навуковыя ўстановы.\nУсе грамадзяне старэйшыя за 18 гадоў, якія навучаюцца ў ВНУ і ССНУ, павінны будуць мець COVID-пашпарт. Дакумент таксама будзе неабходны для наведвання ўстаноў грамадскага харчавання, атэляў і ГЦ.\nПры гэтым, як заяўляюць прадстаўнікі мясцовых улад, пакуль краіна не разглядае пытанне адкрыцця сухапутных меж, рух праз якія быў спынены з-за пандэміі каронавіруса.


Якога чыноўніка судзяць у Цэнтральным судзе Менска?\n26 сакавік 2009, 15:52\nПаводле зьвестак, у Цэнтральным судзе Менску слухаецца справа супроць высокапастаўленага чыноўніка Камітэта дзяржкантроля, якога абвінавачваюць ў лабіраваньні інтарэсаў камэрцыйнай структуры.\nПра тое, што у Цэнтральным судзе Менска ідзе працэс над адказным супрацоўнікам Дзяржкантролю, паведаміла агенцыя БелаПАН. Паводле журналістаў, чыноўнік падазраецца ў злоўжываньні службовым становішчам. Нібыта падначалены Зянона Ломаця арганізаваў незаконнае праслухоўваньне тэлефонных размоў, лабіраваў інтарэсы сяброўская да яго камэрцыйнай фірмы, а супроць фірмы-канкурэнта перадаў кантралюючым органам ілжывыя зьвесткі. Паведамляецца, што дзейнасьць чыноўніка нанесла вялікія страты, у тым ліку дзяржаве. У незалежных мэдыях ўсё гэта ўжо назвалі “справай аб камэрцыйным шпіянажы”.\nПаводле крыніцы журналістаў БелаПАН чыноўнік, якога судзяць за “арганізацыю камэрцыйнага шпіянажу”, працягвае працаваць ў Камітэце дзяржкантролю. Кіраўніца прэсавай службы Камітэту Ірына Войцік, аднак, заявіла, што нічога пра гэта ня ведае.\n“Я не ўпаўнаважаная камэнтаваць такія рэчы і нават дрэнна ўяўляю, пра каго ідзе гаворка”.\nЦі сапраўды у Цэнтральным судзе слухаецца такая справа і як завуць чыноўніка, падазронага ў “шпіянажы” супраць камэрсантаў? У канцылярыі суду адмовіліся даваць такія зьвесткі наўпрост па тэлефоне.\n“Па тэлефоне мы інфармацыю не даем. Ідзіце на прыём да старшыні суду”.\nСтаршыня Цэнтральнага суду Менска Юры Лебедзь сустрэў мяне заўвагай, што сёньня ў яго не прыёмны дзень. Пацьвердзіць ці абвергнуць інфармацыю, паводле якой ў судзе слухаецца справа высокапастаўленага чыноўніка Камітэта дзяржкантролю, старшыня суду адмовіўся. На пытаньне, ці гэтая справа ёсьць закрытая, я таксама адказу не атрымаў. Прозьвішча чыноўніка судзьдзя Юры Лебедзь таксама не назваў.\nЦэнтральны суд Менска нядаўна аказаўся ў цэнтры карупцыйнага скандалу, зьвязанага са справай былога пракурора Менскай вобласьці Міхаіла Сьнегіра. Паводле Аляксандра Лукашэнкі, судзьдзі Валер Есьман, Тацяна Паўлічук і Алена Ільіна нібыта дапамагалі былому пракурору ў ягоных справах вакол элітнай кватэры на вуліцы Ціміразева. Зараз Міхаіл Сьнегір арыштаваны і знаходзіцца ў ізалятары КДБ. Алену Ільіну з суду звольнілі, а Валер Есьман і Тацяна Паўлічук засталіся на сваіх пасадах. Паводле старшыні Вярхоўнага суду Валера Сукалы, іх датычнасьць да справы Сьнегіра яшчэ правяраецца.\nНазіральнікі пытаюцца, ці не хаваюць ў Цэнтральным судзе Менска інфармацыю пра справу адказнага супрацоўніка Дзяржкантролю.\nКарупцыя, схаваная пад пагонамі


Раскамнагляд праверыць форум World of Tanks - 21.09.2015, Sputnik Беларусь\nРаскамнагляд праверыць форум World of Tanks\nПа дадзеных расійскага ведамства, на форуме ёсць інфармацыя пра спосабы здзяйснення суіцыду. 21.09.2015, Sputnik Беларусь\nрасія, у свеце, навіны , грамадства\n16:51 21.09.2015 (абноўлена: 10:07 22.09.2015)\n© Photo : официальный сайт WargamingММО-экшн World of Tanks\n© Photo : официальный сайт Wargaming\nПа дадзеных расійскага ведамства, на форуме ёсць інфармацыя пра спосабы здзяйснення суіцыду.\nМІНСК, 21 вер — Sputnik. Заяўка на ўнясенне ў адзіны рэестр забароненай інфармацыі адной са старонак форуму шматкарыстальніцкай online-гульні World of Tanks паступіла ў Раскамнагляд, паведамляецца на старонцы расійскага ведамства ў сетцы "Вконтакте".\n"На думку заяўніка, на адной з галінаў форуму ўтрымліваюцца спосабы здзяйснення самагубства", — гаворыцца ў паведамленні.\nТам таксама падкрэсліваецца, што ў цяперашні час Раскамнагляд праводзіць аналіз кантэнту "на прадмет утрымання супрацьпраўнай інфармацыі".\nWorld of Tanks — гонар беларускай IT-індустрыі, гэта онлайн-гульня, прысвечаная браняваным машынам сярэдзіны XX стагоддзя. Кампанія Wargaming — адзін з найбуйнейшых сусветных выдаўцоў і распрацоўшчыкаў на рынку free-to-play MMO. У цяперашні час яна працуе над ваеннай серыяй MMO-гульняў, прысвечанай танкавым, паветраным і марскім бітвам сярэдзіны XX стагоддзя: World of Tanks, World of Warplanes і World of Warships.


21:20, 11 кастрычнік 2021\nПаліцыя Нямеччыны паведаміла аб наплыве ўцекачоў з боку Беларусі\nУ Нямеччыну праз тэрыторыю Беларусі прыбывае ўсё больш нелегальных уцекачоў з Іракы, Сырыі і іншых дзяржаваў.\n22 верасьня стала вядома, што мігранты змогуць падаваць прашэньне аб прытулку ў амбасадзе Літвы ў Менску. Такая магчымасьць прадугледжаная ва ўказе выканаўцы абавязкаў кіраўніка МЗС гэтай краіны Арвідаса Анушаўшкаса.\n14:01, 11 кастрычнік 2021\nСужэнцам Сяргею Крупенічу і Анастасіі Крупеніч-Кандрацьевай суд Ленінскага раёну Менску даў чарговыя суткі арышту да ўжо адседжаных Мужу — 15, жонцы — 14. Такім чынам, за кратамі яны адбудуць 99 і 98 дзён адпаведна.\n13:41, 11 кастрычнік 2021\nНовыя інцыдэнты на беларуска-польскай мяжы: палякі гавораць пра спробы прарыву, беларусы — пра стрэлы\nПольскія памежнікі заявілі пра новыя інцыдэнты зь беларускага боку. Беларускае памежнае ведамства агучыла свае прэтэнзіі.\n20:27, 10 кастрычнік 2021\nНа мяжы Беларусі з краінамі ЭЗ стаяць каля 2700 фур\nКаля 2700 грузавых аўтамашынаў стаяць у чэргах у пунктах пропуску на мяжы Беларусі з трыма краінамі Эўразьвязу.\n09:41, 10 кастрычнік 2021\nПольскія памежнікі працягваюць ахоўваць дзяржаўную мяжу ва ўзмоцненым парадку. Гэтаму ёсьць падставы — колькасьць спробаў нелегальнага пераходу мяжы павялічылася.\n16:12, 09 кастрычнік 2021\nУ Літве затрымалі грузавік з кантрабанднымі цыгарэтамі амаль на тры мільёны эўра\n5 кастрычніка літоўскія мытнікі выявілі фуру, поўную кантрабандных цыгарэтаў. За драўлянай сьценкай ляжала 750 тысяч пачатак коштам у 2,73 мільёна эўра.


Кардыятрэніроўкі ў хатніх умовах: рэкамендацыі па практыкаванням і кантролі самаадчування 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nЗаняткі, накіраваныя на трэніроўку сардэчнай мышцы, дабратворна ўплываюць на сэрца, посуд і іншыя органы. Дазаваная нагрузка дапамагае фармавацца рэфлекторным сувязях паміж мозгам і органамі чалавечага цела. У выніку нервовая сістэма становіцца больш моцнай, яна з поспехам спраўляецца з рознага роду стрэсамі, дапамагаючы ўсім арганізму перабудавацца і пераадолець любыя перашкоды.\nКардыятрэніроўкі - гэта любыя практыкаванні ў хуткім тэмпе. Можна рабіць невялікія перапынкі для адпачынку, але яны не павінны перавышаць некалькіх секунд. Асоба эфектыўным лічыцца чаргаванне хуткага і павольнага тэмпу практыкаванняў (напрыклад, хвіліна хуткага бегу - хвіліна павольнага). Можна займацца на трэнажорах, выконваць гімнастычныя практыкаванні або заняцца хадой, бягом.\nАптымальным варыянтам будзе 30-хвілінная трэніроўка кожны дзень. Яна павінна выконвацца праз дзве гадзіны пасля прыёму ежы. Перад пачаткам практыкаванняў трэба выканаць невялікую размінку, расцягваючы і разагрэву асноўныя групы цягліц. Такія ж практыкаванні на расцяжку пасля трэніроўкі дапамогуць пазбегнуць хваравітых спазмаў у цягліцах на наступны дзень.\nПасля заканчэння заняткі не варта ёсць на працягу двух гадзін. Піць можна, колькі хочацца, лепш звычайную ваду, сталовую мінеральную, кампот з сухафруктаў без цукру, адвар шыпшынніка.\nЗразумела, неабходна рацыянальна харчавацца, выключыўшы з рацыёну рафінаваныя вугляводы і абмежаваўшы жывёлы тлушчы.\nПерад пачаткам заняткаў пажадана наведаць лекара і прайсці простыя абследавання: здаць агульны аналіз крыві, мачы, зрабіць флюараграфію органаў грудной клеткі і электракардыяграму. Тэрапеўт падкажа вам, ці можна займацца самастойна, і калі так, то з якой інтэнсіўнасцю.\nАснова кантролю за дзейнасцю сэрца - падлік пульса. Яго можна ажыццяўляць звычайным спосабам, прыклаўшы пальцы да запясця другой рукі і палічыўшы лік удараў сэрца за 20 секунд, а потым памножыўшы атрыманы вынік на тры.\nАднак калі вы сур'ёзна вырашылі заняцца кардыятрэніроўкі, вам неабходны спецыяльны фітнес-бранзалет - пульсометр. Ён аўтаматычна лічыць пульс, выводзячы значэнне на экран. У выніку не трэба спыняцца падчас трэніровак. Арыентуючыся на паказчыкі пульса, можна ў ходзе трэніроўкі паменшыць або павялічыць інтэнсіўнасць практыкаванняў.\nМаксімальна дапушчальная велічыня пульса падчас трэніроўкі складае 200 удараў мінус узрост чалавека ў гадах. Гэта так званая субмаксимальная частата. Так, калі які займаецца 35 гадоў, то яго сэрца не павінна біцца часцей, чым 165 разоў у хвіліну. Зразумела, такая частата сардэчных скарачэнняў не павінна падтрымлівацца падчас усёй трэніроўкі. Гэта сігнал да памяншэння нагрузкі. Аптымальнай частатой сардэчных скарачэнняў для трэніроўкі будзе 80% ад субмаксимальной, у нашым прыкладзе 165 х 0,8 = 132 удару ў хвіліну.\nЧасам частату пульса вызначаюць па формуле "220 удараў мінус узрост у гадах", аднак пры такіх частых скарачэннях сэрца значна павялічваецца рызыка недахопу кіслароду і развіцця парушэнняў сардэчнага рытму. Дасягненне такіх высокіх паказчыкаў дапушчальна толькі пад кіраўніцтвам інструктара ў фітнес-зале.\nЯшчэ адным простым тэстам, якія дапамагаюць ацаніць пераноснасць і эфектыўнасць нагрузкі, з'яўляецца затрымка дыхання. Варта зрабіць удых, глыбокі выдых, зноў ўдых і затрымаць дыханне. У добра трэніраваных людзей гэты паказчык дасягае 60 секунд. Пры перетренированности ён рэзка зніжаецца.Кантралюючы і запісваючы час затрымкі дыхання хоць бы раз у тыдзень, можна ўбачыць, наколькі кардыятрэніроўкі эфектыўная, і ацаніць паляпшэнне свайго здароўя ў дынаміку.\nСупрацьпаказанні для трэніровак\nНельга выконваць кардионагрузку пры наступных умовах:\nфурункул, асабліва на твары;\nабвастрэнне артрыту, язвы страўніка ці 12-перстной кішкі, тромбафлебіту;\nвострае алергічнае захворванне;\nвострая боль ў якім-небудзь участку цела;\nпершыя дні менструацыі, маткавыя крывацёкі;\nпавышэнне артэрыяльнага ціску вышэй 130/80 мм рт. арт.\nдрэннае самаадчуванне, адсутнасць сіл для трэніроўкі.\nПамятаеце, што галоўнае - не нашкодзіць свайму здароўю. Трэніроўкі павінны прыносіць задавальненне і не выклікаць раздражнення і ляноты. Лічыцца, што праз 21 дзень паўтарэння аднаго і таго ж дзеянні яно ўваходзіць у звычку. Раім вам выпрацаваць прыхільнасць да кардыятрэніроўкі, гэта захавае маладосць і сілы арганізма, дапаможа аднавіцца пасля стрэсаў, знізіць вагу і знайсці гармонію паміж выдатным унутраным станам і выдатнай знешняй фізічнай формай.\nКалі вы вырашылі заняцца трэніроўкамі самастойна, рэкамендуем вам праверыць стан свайго здароўя ў тэрапеўта або сямейнага лекара. Дапаможа падабраць інтэнсіўнасць нагрузкі урач-кардыёлаг, пры неабходнасці прызначыўшы велаэргаметрыя або тредмил-тэст. З дапамогай гэтых даследаванняў можна дакладна ўстанавіць дапушчальны ўзровень нагрузкі для кожнага чалавека.\n← Паліп ўрэтры: сімптомы, ці трэба лячыць


Чаму нельга караць дзяцей? - Часопіс «Ave Maria»\nЧаму нельга караць дзяцей?\nМяне здзіўляе, калі гэтае пытанне ўзнікае ў добрасумленных хрысціянаў. Людзі ўсур’ёз кажуць, што фізічныя пакаранні — гэта карысна. Я ў адказ прапаную звярнуцца да прыклада Хрыста, узгадаць, як Ён выхоўваў Апосталаў на самым пачатку.\nХрыстус сапраўды выхоўваў іх як сваіх дзяцей. Апосталы не былі вельмі разумнымі, не былі вучонымі, не разбіраліся ў тэалогіі. Гэта былі звычайныя габрэйскія мужчыны з вуліцы, якіх Ён сабраў, з якімі хадзіў, быў побач, кожны дзень цярпліва вучыў сваёй прысутнасцю, сваім прыкладам. І яны бачылі, што Ён пацвярджае кожнае сваё слова ўчынкам. Узгадайце, як у Гетсэманскім садзе Пётр адсек вуха жаўнеру, а Хрыстус проста паглядзеў на вучня і прыклаў вуха назад. І пасля таго, як Пётр адрокся, Езус не стаў біць яго за непаслухмянасць і нявернасць, а толькі паглядзеў на яго, і гэтага было дастаткова. Увесь працэс выхавання, усе змены адбываліся ўнутры Пятра.\nХрыстус ніколі ў выхаваўчых мэтах не біў сваіх вучняў — сваіх дзяцей, Ён выказваўся супраць гвалту, сцвярджаючы, што любоў пануе па-над усім. Вядома, кожны з нас, бацькоў, носіць у сабе першародны грэх, які спакушае нас выбраць самае простае: узяць дзягу і «павучыць» дзіця, каб слухалася, пакараць, адабраць, забараніць, замест таго каб зноў і зноў цярпліва тлумачыць, супакойваць, пераконваць... Пакаранне часта мае дзве крайнасці: або агрэсія ў адносінах да іншага чалавека,і фізічная, і маральная; або ігнараванне — абрыванне кантакту з чалавекам, калі мы не размаўляем з ім, не заўважаем яго, не чуем, не бачым ні яго, ні ягоных патрэбаў, нібыта яго няма. Абедзве гэтыя крайнасці аднолькава шкодныя.\nКалі дзіця ў маленстве цярпела фізічныя пакаранні, ёсць вялікая імавернасць, што ў дарослым жыцці яно само будзе іх прымяняць, будзе больш жорсткім да іншых людзей, чым тыя, хто гадаваўся ў павазе да волі бацькоў. Маўляў, я цярпеў і яны пацерпяць, нічога дрэннага не будзе. Аднак шматгадовае даследаванне, якое праводзілся ў амерыканскіх турмах, паказала, што 99% самых жорсткіх злачынцаў перажывалі ў дзяцінстве гвалт і фізічныя пакаранні, і гэта зрабіла іх сэрцы жорсткімі і прывяло на злачынны шлях. Таму задайма сабе пытанне: што мы хочам выхаваць — жорсткае сэрца ці сэрца, якое ўмее паважаць і любіць?\nМожна сказаць, што пакаранне вучыць дзіця паважаць. Так, яно вучыць паважаць сілу, але гэта азначае, што яно пачынае баяцца сілы і тых, хто мацнейшы, а не паважаць Божы вобраз у іншым чалавеку. Часта дзяцей пужаюць Богам: «Не будзеш слухацца, Божанька цябе пакарае!» Як жа тады навучыцца любіць Бога, які толькі карае? Гэта вядзе да няправільнага разумення боязі Божай, якая насамрэч ёсць глыбіннаю павагаю да Бога, бо Яго воля з’яўляецца для нас найвышэйшаю. Пашана не роўная паслухмянасці, а боязь Божая не роўная страху.\nНекаторыя бацькі не б’юць дзяцей, але караюць іх маўчаннем у той час, калі дзіцяці неабходна пагаварыць і падзяліцца сваімі перажываннямі. Ігнараванне, калі патрэбы дзіцяці не задавальняюцца, калі яго пазбаўляюць самага неабходнага для росту і развіцця — стасункаў з іншымі людзьмі, бацькоўскай любові, сяброўства і гэтак далей, таксама не спрыяе добраму выхаванню, не вучыць.\nГэтыя дзве крайнасці не могуць быць мадэлямі для паводзінаў, аднак яны паўтараюцца з пакалення ў пакаленне: ёсць сем’і, дзе бацькі б’юць дзяцей або б’юць адно аднаго, месяцамі не размаўляюць адно з адным або са сваімі дзецьмі. Я заклікаю вас, і гэта вельмі важна, памятайце: выхаванне дзяцей не даецца лёгка, гэта сапраўдная навука. Я заклікаю бацькоў рыхтавацца да гэтага, шукаць патрэбныя матэрыялы, вучыцца таму, як кантактаваць з дзецьмі і будаваць з імі адносіны, як любіць іх, разумець і вучыць. Калі ў вашай роднай сям’і не было правільнай мадэлі будавання ўнутрысямейных адносінаў, для вас гэта сігнал, каб пачаць вучыцца. Для гэтага ёсць вельмі шмат кнігаў, трэнінгаў, курсаў, групаў, у тым ліку і пры касцёлах, большасць з іх бясплатныя. Трэба толькі ўзяць на сябе гэтую адказнасць выхавання, ускладзеную на нас Богам, і вучыцца. Шчаслівыя тыя, каму гэта дадзена, хто бачыў у сваёй сям’і добры прыклад бацькоў і можа перадаваць яго далей, або, калі такога прыкладу не было, сам прайшоў шлях пераасэнсавання і разумее, што агрэсія і ігнараванне да дабра не вядуць.\nАсабіста я вельмі раю пачытаць кнігі Юліі Гіпенрэйтэр і Людмілы Петраноўскай — гэта практычнае кіраўніцтва ў складаных сітуацыях, калі дзіця праяўляе непавагу, пратэст, непаслухмянасць, як гэта бачаць бацькі. Варта ведаць, напрыклад, што маленькія дзеці не плачуць проста так. Калі яны трывожныя, плачуць, капрызяць, значыць нейкая іх базавая патрэба не задаволеная. Трэба перш за ўсё вучыцца разумець, што ім патрэбна ў той ці іншы момант, што выклікае іх капрызы. Напрыклад, дзіця прывялі на нядзельную Імшу, калі яно хоча спаць, дык не дзіва, што яно капрызіць: у гэты час яму патрэбны сон, гэта яго фізіялогія, і трэба паважаць яго патрэбу. Не трэба спадзявацца, што малое дзіця «перацерпіць», лепш выбраць больш зручны час.\nЯшчэ адзін прыклад: нядаўна ў нашым дзіцячым цэнтры былі сумесныя заняткі для бацькоў з дзецьмі. Некаторых мамы не паспелі пакарміць пасля школы. Адзін хлопчык гадоў дзевяці увесь час ныў: «Ну мама, ну мама…» Яму ўсё было нецікава. Урэшце, напрыканцы ён сказаў: «Мама, я так хачу есці!» Заняткі былі для яго нецікавымі і некарыснымі, бо ён быў галодны…\nНеабходна, каб бацькі, і мамы, і таты, заўважалі падобныя паводзіны і былі ўважлівыя да дзяцей, тады мноства непрыемных сітуацый з дзецьмі можна пазбегнуць. Заўжды памятайма аб прыкладзе Хрыста, які сваёю страшнаю, жорсткаю, балючаю смерцю нявіннага чалавека, Бога-чалавека, паказаў, што жорсткасць і гвалт над чалавечай натураю пераадольваюцца любоўю і ўваскрасеннем над слабасцямі, і такім чынам даў чалавецтву іншую перспектыву і рэальнасць. Калі мы верым Хрысту, ідзем Яго шляхам, калі мы хрысціяне, чаму тады ўзнікае пытанне пра фізічныя пакаранні? Давайце будзем паслядоўныя і будзем кіравацца Яго прыкладам у сваім жыцці і ў выхаванні дзяцей.\nSOS Дзіцячай вёскі ў Бараўлянах.


Уначы да мiнус 10, а ўдзень — мокры снег з дажджом | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Уначы да мiнус 10, а ўдзень — мокры снег з дажджом\nНа гэтым тыднi мокры снег з дажджом у нас будзе не ў рэдкасць, паведамляюць эксперты Рэспублiканскага цэнтра па гiдраметэаралогii, кантролi радыеактыўнага забруджвання i манiторынгу навакольнага асяроддзя Мiнпрыроды.\nУ першы дзень красавiка ўначы ў асноўным будзе без ападкаў, а ранiцай i ўдзень адаб'ецца ўплыў франтальнага падзелу — пераважна па паўночнай частцы краiны пройдуць кароткачасовыя ападкi ў выглядзе мокрага снегу i дажджу. Уначы i ранiцай на асобных участках дарог чакаецца галалёдзiца. Вецер прагназуецца заходнi ўмераны, удзень парывiсты. Тэмпература паветра ўначы складзе ад мiнус 2 да мiнус 8 градусаў, па паўднёвым усходзе пры праясненнях — да мiнус 10 градусаў. Удзень будзе таксама холадна — усяго толькi ад плюс 2 градусаў да 9 цяпла. Спецыялiсты Белгiдрамета адзначаюць, што падобны тэмпературны фон адпавядае першым чыслам сакавiка.\nПраўда, такi жорсткi холад працягнецца нядоўга. Ужо ў чацвер умовы надвор'я ў Беларусi будуць фармiраваць франтальныя падзелы ад атлантычнага цыклону, якi трымае шлях на Скандынаўскi паўвостраў. Халоднае паветра пакiне краiну, i тэмпературны рэжым паступова вернецца да клiматычнай нормы. Будзе шмат аблокаў. На значнай частцы тэрыторыi краiны пройдуць ападкi ў выглядзе мокрага снегу i дажджу. Уначы i ранiцай у асобных раёнах чакаюцца слабыя туман i галалёд, на дарогах месцамi галалёдзiца. Вецер прагназуецца паўднёва-заходнi ўмераны, удзень парывiсты. Тэмпература паветра ўначы складзе ад мiнус 3 да плюс 3 градусаў, удзень — 5—10 цяпла.\nПаводле папярэдняга прагнозу айчынных сiноптыкаў, у пятнiцу пад уплывам няўстойлiвых вiльготных акiянiчных паветраных мас уначы месцамi, а ўдзень на большай частцы тэрыторыi краiны пройдуць кароткачасовыя ападкi ў выглядзе дажджу i мокрага снегу. Вецер прагназуецца паўднёва-заходнi парывiсты. Тэмпература паветра ўначы складзе ад мiнус 2 да плюс 3 градусаў. Удзень будзе 6—12 цяпла, па паўднёвым усходзе Гомельскай вобласцi — ад плюс 8 градусаў да 14 цяпла.\n3968 «Для перамен у грамадстве ў нас ёсць усе інструменты, якія дазваляюць гэта рабіць цывілізаваным шляхам»\n2969 Аўдыяпраект «Звязды» «Ад першай асобы»\n595 Галасаванне на выбарах Прэзідэнта Беларусі\n592 Мастак Сяргей Бандарэнка больш за пяць гадоў будуе на прысядзiбным участку дакладную копiю Крэўскага замка\n559 Рэжысёрка Улада Сянькова: Беларускае кіно можа лёгка ўвайсці ў моду\n541 Дзяўчына выступае ў аматарскай хакейнай лiзе супраць мужчын i адкрывае свае асаблiвыя трэнажорныя залы


Францішак: вярнуць належнае месца сакрамэнту споведзі - print - Vatican News\nПапа падчас пакутнага набажэнства ў Ватыкане (AFP or licensors)\nФранцішак: вярнуць належнае месца сакрамэнту споведзі\nПадчас набажэнства Францішак прыступіў да сакрамэнту споведзі, а потым сам паспавядаў адзінаццаць чалавек.\n“Ён застаўся, таму што засталося тое, што была каштоўным у Яго вачах: гэта жанчына, гэта асоба. Для Яго спачатку ідзе грэшнік, а потым грэх. Я, ты, кожны з нас у Божым сэрцы стаіць на першым месцы: перш за памылкі, прадпісанні, суджэнні і нашы падзенні”, - сказаў Папа.\n“[Папросім аб ласцы, каб мелі позірк, падобны на позірк Езуса, папросім аб тым, каб мець хрысціянскае бачанне жыцця, дзе перш за грэх з любоўю бачым грэшніка, перш за памылку – таго, хто памыляецца, перш за гісторыю асобы – саму асобу]”\n“З Езусам, уцелаўлёнай Божай міласэрнасцю, прыйшоў час, каб пісаць у сэрцы чалавека, даць цвёрдую надзею перад абліччам чалавечай слабасці: даць не столькі знешнія законы, якія часта ствараюць дыстанцыю паміж Богам і чалавекам, але закон Духа, які ўваходзіць у сэрца і вызваляе яго. Так адбылося з гэтай жанчынай, якая сустрэла Езуса і вярнулася да жыцця”, - сцвердзіў Пантыфік.\nПаводле Папы, толькі любоў Бога знішчае грэх у нашых сэрцах і дазваляе вярнуцца да жыцця. У сувязі з гэтым ён заклікаў адкрыцца перад Панам у сакрамэнце споведзі. “Зло – моцнае. Яно мае падступную сілу: прываблівае, зачароўвае. Каб вызваліцца ад яго недастаткова нашых высілкаў. Патрэба яшчэ большая любоў”, - падкрэсліў Пантыфік.\n“[Без Бога немагчыма перамагчы зло: толькі Яго любоў уздымае знутры, толькі Яго ласкавасць, якая ўліваецца ў сэрца, робіць свабоднымі. Калі хочам вызваліцца ад зла, павінны стварыць месца для Пана, Які прабачае і вылечвае]”\nПапа заўважыў, што споведзь і Божае прабачэнне садзейнічаюць нараджэнню хрысціяніна нанова, з’яўленню чагосьці “па-сапраўднаму новага ў нас”. “Божае прабачэнне – гэта не фотакопія, якая робіцца ідэнтычнай пры кожным праходжанні праз канфесіянал. Атрыманне праз святара прабачэння грахоў – гэта заўсёды новы, арыгінальны і непаўторны досвед”, - дадаў ён.\nСвяты Айцец заўважыў, што часам вернікі думаюць пра бескарыснасць споведзі, бо паўтараюць тыя самыя грахі. “Але Пан ведае нас, ведае, што ўнутраная барацьба з’яўляецца цяжкай, што мы слабыя і схільныя падаць, што часта паўторна робім зло. Таму Ён заклікае нас пачаць паўторна рабіць дабро, прасіць аб міласэрнасці. Гэта Ён уздыме нас і зробіць з нас новыя стварэнні. Таму распачнем ад споведзі, вернем гэтаму сакрамэнту тое месца, якое ён заслугоўвае ў жыцці і душпастырскай дзейнасці”, - заахвоціў Пантыфік.\nРэпартаж з пакутнага набажэнства ў Ватыкане\n30 сакавіка 2019, 10:30


Народ кажа, што… | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\n11.11.2016 151 Нясвiжскiя Навiны Комментариев нет\nЛюдзі лічаць сваё жыццё намнога прыемнейшым, калі перастаюць параўноўваць яго з жыццём іншых.\nПаважаць ці не паважаць чалавека — ваш выбар, адносіцца паважліва — ваша выхаванне.\nКалі раптам нехта аддаліўся ад вас, не сумуйце. Магчыма, гэта адказ Бога на вашу малітву: “Але пазбаў мяне ад нячыстага”.\nНе чакайце, што стане лягчэй, прасцей, лепш. Цяжкасці будуць заўсёды. Вучыцеся быць шчаслівымі цяпер. Інакш не паспееце.\nНе шукайце кахання там, дзе няма ўзаемнасці. У каханні ёсць двое, іншых сюжэтаў няма.\nТолькі мама носіць нас усё жыццё: 9 месяцаў пад сэрцам, да трох гадоў на руках і ўсё жыццё ў сваім сэрцы.\nКалі хто цябе недалюблівае, значыць, жывеш правільна.\nКалі хто цябе любіць, значыць, жывеш недарэмна.\nПлюнуўшы ў чужую душу, сачы за ветрам.\nГалоўнае ў нашым жыцці — не ў храм пайсці і святой вады набраць і не ў палонцы выкупацца. Важней трымаць свае думкі чыстымі, зла нікому не рабіць і не зайздросціць. Грэшны не той, хто не моліцца і пасты не захоўвае, а той, хто ўсё гэта выконвае і подласці ўчыняе.\nПадслухала і запісала\n← Высоковольтные линии — зона повышенной опасности\nСамые низкокалорийные сладости по мнению диетологов


Прэзентацыя раману Валеры Гапеева «Праклён» | Новы Час\nДарэчы, ініцыятарамі сустрэчы з пісьменнікам сталі навуковыя супрацоўнікі музея Максіма Багдановіча пасля знаёмства з новай кнігай Валеры Гапеева. На думку супрацоўнікаў музея, раман “Праклён” стаў падзеяй апошняга дзесяцігоддзя, бо ў ім упершыню у айчыннай прозе аўтар паспрабаваў раскрыць генетычны код і менталітэт беларускай нацыі. Супрацоўнікі музея нагадалі, што бацька паэта Адам Багдановіч быў этнографам і ў 1895 годзе напісаў кніжку “Перажыткі старажытнага светасузірання ў беларусаў”, у якой даследаваў, між іншым, сляды фетышызму і анімізму, культаў сонца і нячыстай сілы. У шэрагу твораў, прадстаўленых у першай частцы – “Зачараванае царства” адзінага прыжыццёвага паэтычнага зборніку Максіма Багдановіча “Вянок” багатая фантазія нацыянальнага генія ажывіла міфічныя тварэнні – русалак, вадзянікоў і лесавікоў, апісаных ў кнізе бацькі.\nЯк адзначыў Валер Гапееў, беларусы не змогуць быць беларусамі, калі выключаць свой духоўны свет, свае звычаі і абрады, а значыць і неад’емную частку нацыянальнай культуры.\nНа ягонае меркаванне, беларусы пакуль яшчэ добра не разумеюць шмат таго, што ляжыць за межамі нашых уяўленняў, у тым ліку і паганства, і не павінны адмаўляцца ад яго – ад сваіх духоўных каранёў.\n“У сваім новым рамане я хацеў паказаць, што нацыя фарміруецца не праз пастаўленыя мэты, а дзякуючы пераадоленню шляху да мэты, самому працэсу яе дасягнення”, -- падкрэсліў Валер Гапееў. Паводле ягоных словаў, вырашэнне гэтай, які і многіх іншых праблем развіцця людской супольнасці залежыць не ад формы ўлады, наяўнасці ці адсутнаці грошай, а ад узроўню ведаў, унутранай культуры і свабоды чалавека.\nУсё, што апісана ў кнізе, рэальна адбывалася ў жыцці. “Так, як шукаць папараць-кветку, мне распавядала бабуля. І гэта была праўда”, -- сказаў аўтар. Дарэчы, прататыпам дзвюх галоўных герояў ягонай кнігі стаў апантаны беларушчынай і этнаграфіяй чалавек, выкладчык Полацкага дзяржаўнага універсітэта Уладзімір Горач.\nВалер Гапееў звярнуў увагу на тое, што ў мінулым замовы дзейнічалі, як і любое слова, бо яно, як любы гук, валодае частатою, а значыць і энергіяй. “Проста трэба ведаць, што калі і дзе можна казаць, бо на ўсё свой час. А яшчэ, як паўтарала мая маці, ніколі не кажы нічога дрэннага”, -- зазначыў Валер Гапееў. Ён нагадаў забарону бацькоў мацюкацца і ўвогуле казаць нешта дрэннае каля пячы, якая з’яўляецца сакральным месцам у хаце, патлумачыў, чаму раней нябожчыка абавязкова выносілі праз вакно, якое для старажытных беларусаў было выхадам у іншы свет. “Такім чынам, за кожным мітам стаяць трывалыя веды ці вельмі трывалая практыка пакаленняў беларусаў, якія у мінулым былі больш назіральнымі і лагічна тлумачылі многія рэчы”, -- падкрэсліў Валер Гапееў.\nДля яго старажытныя міты і легенды – праўда, своеасабліва данесеная да сучаснікаў, а этнаграфія – не толькі навука, але і абарона традыцыйных звычаяў, абрадаў і святаў. У якасці прыкладу пісьменнік прывёў гісторыю абароны сакральнага камяня “Дзед”, які стагоддзямі быў цэнтральным аб’ектам паганскага капішча на беразе Свіслачы ў Мінску і для выратавання якога было прынятае адмысловае рашэнне стварыць “Сад камянёў” – Музей валуноў пад адкрытым небам у сталічным мікрараёне Уручча каля Інстытуту геафізікі і геахіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.\n“Я думаю, што тэматыка этнаграфіі мяне ўжо ніколі не адпусціць”, -- заключыў Валер Гапееў.\nзвычаі і абрады


Беларускія калёніі (частка першая)\n11 люты 2005, 14:01\nВячаслаў Ракіцкі, Прага Новая перадача з сэрыі “Беларуская Атлянтыда”. Удзельнічае гісторык Алег Трусаў.\n(Ракіцкі: ) “Палітычная гісторыя складваецца так, што мацнейшыя краіны заваёўваюць слабейшыя. Амаль так, як у прыродзе: больш моцны зьядае слабога. Шмат якія краіны, вялікія і ня вельмі, мелі доўгі час свае калёніі ў розных частках сьвету. Напрыклад, маленькая Партугалія яшчэ зусім нядаўна мела свае калёніі ў Афрыцы і Азіі – дастаткова прыгадаць Анголу і Мазамбік.\nА Беларусь, беларусы? Ці былі ў іх калёніі, ці мелі і яны нейкія залежныя ад іх тэрыторыі?”\n(Трусаў: ) “Так, мелі. І даволі працяглы час. Бо для нас заўжды выхад да мора меў важнае эканамічнае значэньне”.\n(Ракіцкі: ) “Вы хочаце сказаць, што менавіта прагай выйсьця да мора і тлумачыцца заваёва чужых тэрыторыяў?”\n(Трусаў: ) “Так, бо бяз мора няма сапраўднага гандлю. Усясьветны гандаль у далёкім мінулым быў гандлем марскім”.\n(Ракіцкі: ) “Мы ведаем, што гісторыя Беларусі складаецца з гісторыі некалькіх беларускіх дзяржаваў. Дык вось якія з сувэрэнных дзяржаваў, якія знаходзіліся на тэрыторыі Беларусі, ці якія былі ўтвораныя этнічнымі беларусамі заваёўвалі сабе калёніі?”\n(Трусаў: ) “Першыя дзьве калёніі на Заходняй Дзьвіне стварыла Полацкая дзяржава. Гэта – васальныя полацкія княствы на Заходняй Дзьвіне Герцыке і Кукенойс. Іх вытокі сягаюць недзе ў Х-ХІ стагодзьдзі. Першы фарпост Полацку на землях ліваў і земгалаў горад Герцыке меў магутныя ўмацаваньні ўжо ў Х стагодзьдзі. У “Хроніцы Лівоніі” ён згадваецца пад 1203 годам. Гэта быў багаты горад, які меў некалькі праваслаўных храмаў і свайго князя. Немцы нават называлі яго “Каралём”. Далей на захад ад Герцыке, дзесьці ў ХІ стагодзьдзі., узьнікае яшчэ адна полацкая калёнія на адлегласьці ў 338 кілямэтраў ад мэтраполіі – Кукенойс (зараз – Кокнесе). У нямецкай хроніцы пад 1205 г. запісана, што там “сядзеў” князь (кароль) Вячка”.\n(Ракіцкі: ) “Вельмі рэдка можна кагосьці ці штосьці заваяваць без супраціву. Няўжо гэтыя народы здаваліся Полацку без супраціву?”\n(Трусаў: ) “Ні ў якім разе. Пісьмовыя крыніцы сьведчаць, што ў 1106 годзе земгалы паднялі паўстаньне супраць Полацка, але посьпехаў ня мелі. Найбольш падпарадкаваныя Полацку былі лівы. У 1186 годзе яны нават хадзілі з полацкімі князямі ў паход на Друцк. Гэта значыць, што на нашай тэрыторыі было і каляніяльнае войска. Абедзьве калёніі былі месцам збору даніны, а таксама буйнымі гандлёва-рамеснымі цэнтрамі. Празь мясцовых князёў падпарадкоўваліся полацкаму князю прызначаныя ім старшыны родам з тутэйшых плямёнаў”.\n(Ракіцкі: ) “Неяк не традыцыйна, занадта мірна складваліся стасункі паміж заваёўнікамі і паланёнымі народамі... Чамусьці ня хочацца даваць веры”.\n(Трусаў: ) “Справа ў тым, што ў адрозьненьне ад крыжакоў полацкія князі не прымушалі ліваў, земгалаў і латгалаў гвалтам прымаць хрысьціянства, і стасункі паміж імі былі стабільныя. Таму і новыя прыхадні-крыжакі прызнавалі права палачанаў атрымліваць даніну зь ліваў. А лівы плацілі даніну, бо верылі, што за гэта іх абароняць”.\n(Ракіцкі: ) “Падаецца, што музыка ня доўга грала... Як жа палачане страцілі свае калёніі і непасрэдна выхад у Балтыйскае мора?”\n(Трусаў:) “Спачатку з уласнага недагляду. У 1186 годзе полацкі князь Уладзімер дазволіў нямецкаму місіянэру біскупу Мэйнарду хрысьціць ліваў і іншыя плямёны, сваіх васалаў. У 1201 годзе нямецкія купцы і манахі заснавалі ў вусьці Дзьвіны горад Рыгу, а біскуп Альбэрт з Брэмэну стварыў на захопленых землях у 1202 г. рэлігійны ордэн мечаносцаў. Такім чынам, Полацку зачынілі шлях да мора”.\n(Ракіцкі: ) “Дарэчы, у 1204 годзе крыжакі разрабавалі і захапілі Канстантынопаль, сталіцу праваслаўнага хрысьціянства, што магло адгукнуцца і на Балтыйскім моры?”\n(Трусаў: ) “Так, тым болей, што ваенныя дзеяньні паміж крыжакамі і палачанамі пачаліся ў 1203 годзе. У 1206 г. полацкае войска ўзяло ў аблогу Рыгу і замак Гольм, але ўзяць іх не змаглі, бо крыжакі былі значна лепей узброеныя. Крыжацкія балісты на значнай адлегласьці забівалі і ранілі полацкіх вершнікаў. Ужо ў 1207 годзе ўся Лівонія была захоплена і ахрышчана немцамі. Неўзабаве іх войскі напалі на полацкія калёніі. Спачатку ў 1209 годзе захапілі і разбурылі Кукенойс і на яго месцы збудавалі замак, а потым у тым жа годзе захапілі Герцыке, прычым у палон трапіла нават жонка мясцовага князя Ўсевалада”.\n(Ракіцкі: ) “Ведаеце, спадар Трусаў, колькі я спрабую разабрацца ў гісторыі Беларусі, столькі я не перастаю зьдзіўляцца, што беларусы, можа, ня столькі ўмелі весьці заваёўныя войны, колькі заключаць мірныя дамовы. У дадзеным выпадку праблема разьвязвалася таксама мірнымі дамовамі?”\n(Трусаў: ) “Так, і найперш вельмі мудрай палітыцы князя Ўладзімера. У 1210 годзе полацкі князь Уладзімер падпісаў мірную дамову зь біскупам Альбэртам і гандлёвае пагадненьне з Рыгай, а ў 1214 годзе канчаткова аддаў крыжакам Кукенойс і Герцыку. У 1264 годзе ўладаньні крыжакоў ушчыльную адышлі да межаў Полацкай дзяржавы. Полацкі князь Гердзень падпісаў пагадненьне з ордэнам, у якім былі пазначаны правы нямецкіх купцоў у Полацку і полацкіх у Рызе.\nНемцы збудавалі ў Полацку каменны касьцёл Сьвятога Пятра, на гарышчы якога захоўвалі свае тавары. Была праваслаўная полацкая царква і ў Рызе. Неўзабаве Полацкая дзяржава ўвайшла ў склад Вялікага Княства Літоўскага, і пачаўся новы этап у нашых стасунках зь немцамі.\n(Ракіцкі: ) “Што ўяўляў сабой балтыйскі рэгіён у XV-XVI стагодзьдзях?”\n(Трусаў: ) “Гэтая тэрыторыя атрымала назву Лівонія, альбо Ліфлянд ці Інфлянты. Тут мясьцілася канфэдэрацыя зь пяці дзяржаваў, якой намінальна кіравалі Папа рымскі і імпэратар Сьвяшчэннай Рымскай Імпэрыі. Канфэдэрацыю складалі Лівонскі (альбо Інфлянцкі) ордэн, арцыбіскупствы Рыскае, Дэрпцкае, Эзэль-Вікскае і біскупства Курляндзкае”.\n(Ракіцкі: ) “Давайце паназіраем за хадой гісторыі. Пачалася Лівонская вайна. Войскі Івана Жахлівага, які перад гэтым заваяваў Казанскае ханства, у 1558 годзе захапілі порт Нарву, і былы наўгародзкі гандаль аднавіўся. Гандаль, які ёсьць рухавіком гісторыі. Дык як гэты рухавік кіраваў гісторыяй далей?”\n(Трусаў: ) “Войскі Масковіі хутка захапілі большую частку Лівоніі, палячы і рабуючы гарады і замкі. Такі азіяцкі зьдзек эўрапейцы даўно ня тое, што не ўчынялі, але і ня бачылі. Кожны з удзельнікаў Лівонскай канфэдэрацыі ратаваўся як мог. Эзэльскі эпіскап у 1560 годзе прадаў сваё ўладаньне дацкаму каралевічу Магнусу. Зь яго ўзяў было прыклад і эпіскап Рэвельскі, але ў 1561 годзе Рэвель і ўжо паўночную Эстонію захапілі швэды. Курляндзкі эпіскап Іяган IV Мюнгаўзэн яшчэ ў 1559 годзе перадаў сваё біскупства дацкаму каралю, і той аддаў гэтыя землі свайму брату Магнусу. Такім чынам, у рукі Даніі трапіла паўночная Латвія і паўдзённая Эстонія”.\n(Ракіцкі: ) А як склаўся лёс Лівонскага ордэну?\n(Трусаў: ) “Лівонцы вырашылі перадаць свой лёс у рукі Вялікага Княства Літоўскага. 5 сакавіка 1562 году магістар ордэну Готтард Кетлер у Рыскім замку перадаў Мікалаю Радзівілу Чорнаму пячатку Ордэну, ключы ад Рыгі і зьняў зь сябе ордэнскую мантыю. Тут варта прыгадаць “Хроніку Лівонскай правінцыі”, напісаную эстонскім сьвятаром і школьным настаўнікам Балтазарам Русавым. Упершыню яна была надрукавана ў 1578 годзе ў Растоку.\n“Польскі кароль Жыгімонт Аўгуст, з прапановы вялікага магістра Готарда Кетлера, узяў пад свой кантроль тыя землі і гарады ў Лівоніі, што засталіся не захопленымі. Ён аддаў у спадчыннае валоданьне магістру некаторыя землі і замкі ў Курляндыі і ў Рыскім эпіскапстве і назваў яго герцагам Курляндзкім і графам Семігальскім. Тады скончылася магістарства Тэўтонскага ордэну ў Лівоніі, і былі створаны два патомных сьвецкіх княствы: адно Курляндзкае, падараванае герцагу, другое ў зямлі летаў і эпіскапстве Рыскім, якое кароль пакінуў сабе і якое цяпер завецца задзьвінскім княствам”.\nТак у нас зноў зьявілася калёнія, і нават не адна.”\n(Ракіцкі: ) “Адразу стала ажно дзьве?”\n(Трусаў: ) “Так. І гэта стала рэальнасьцю дзякуючы мудрасьці нашых магнатаў. Берасьцейскі Сойм Вялікага Княства Літоўскага, які адбыўся на пачатку 1566 году зрабіў часовым кіраўніком Лівоніі Яна Хадкевіча. Хадкевіч дасягнуў поўнага злучэньня Лівоніі зь Княствам, што адбылося на Гарадзенскім сойме напрыканцы 1566 году. Лівонцы прызналі сябе часткай Вялікага Княства Літоўскага, але захавалі свае мясцовыя правы. У часе Люблінскай уніі ВКЛ здолела захаваць свае правы на Лівонію, як на Задзьвінскае герцагства, гэтак і на Курляндыю. Так да канца існаваньня Рэчы Паспалітай Курляндыя была калёніяй як ВКЛ, гэтак і Кароны. Такое валоданьне адной тэрыторыяй дзьвюма краінамі адначасна завецца кандамініюмам. А вось Задзьвінскае герцагства цалкам належала толькі Вялікаму Княству Літоўскаму”.\n(Ракіцкі: ) “Пра тое, як склаўся лёс гэтых тэрыторыяў, што патрапілі ў рукі старажытнай беларускай дзяржавы, мы пагаворым у наступны чацьвер”.


Лічба дня: 9 журналістак загінула летась у сьвеце\n07 сакавік 2007, 17:25\nРадыё Свабода 9 жанчын-журналістак загінула ў сьвеце ў мінулым годзе. Гэтую лічбу падае міжнародная арганізацыя “Рэпартэры бязь межаў”. Журналісткі ўсё часьцей робяцца ахвярамі забойстваў, іх арыштоўваюць і запалохваюць, – канстатуе арганізацыя.\nНайбольш небясьпечнымі для працы журналістак застаюцца краіны Блізкага Ўсходу і Цэнтральнай Азіі. У турмах за сваю дзейнасьць у СМІ цяпер знаходзіцца 7 журналістак (у прыватнасьці, у Шры-Ланцы, Эрытрэі, Этыёпіі, Узьбекістане, Іраку і Руандзе).\nАсобным радком аўтары дасьледаваньня згадваюць праваабаронцу і журналістку з расейскай “Новой газеты” Ганну Паліткоўскую, застрэленую ў пад’ездзе ўласнага дому ўвосень 2006 году.\n2006 год стаў самым складаным для жанчын, якія працуюць журналістамі на постсавецкай прасторы. Так, у верасьні ў туркмэнскай турме памерла Агульсапар Мурадава, карэспандэнтка Радыё Свабода, арыштаваная ў чэрвені пасьля сэрыі крытычных рэпартажаў і ўдзелу ў здымках дакумэнтальнага фільма аб Туркмэністане.\nУ суседнім Узбэкістане праваабаронца і журналістка Уміда Ніязава з канца студзеня знаходзіцца за кратамі. Ёй пагражае тэрмін ад 5 да 10 гадоў за распаўсюджваньне інфармацыі аб колькасьці ахвяраў расстрэлу мітынгу апазыцыі ў Андыжане.\nУ сувязі зь Міжнародным жаночым днём арганізацыя “Рэпартэры бязь межаў” вітае “адвагу жанчын, якія змагаюцца за свабоду слова і прэсы” ў Тунісе, Туркмэністане, Казахстане, Беларусі і Ярданіі.


Казахстан — Вікіпедыя\nДагледжаная версія была праверана 19 сакавіка 2019. 4 змены чакаюць праверкі.\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Казахстан (значэнні).\nказ.: Қазақстан Республикасы\nСцяг Казахстана Герб Казахстана\nДата незалежнасці 16 снежня 1991 (ад СССР)\nАфіцыйная мова Казахская\nНайбуйнейшыя гарады Алматы, Нур-султан, Шымкент, Караганда, Актабэ\nПрэм'ер-міністр Касым-Жамарт Кемелевіч Такаеў\n18.157.122 чал. (61-я)\n5,94 чал./км² (227-я)\n$217,9 млрд (43-ы)\n$225,619 млрд (50-ы)\nІРЧП (2014) 0,788 (высокі) (56-ы)\nВалюта Казахстанскі тэнгэ (₸, KZT)\nІнтэрнэт-дамены .kz, .қаз\nТэлефонны код +7-6xx, +7-7xx\nЧасавыя паясы +5 – +6\nКазахста́н (каз.: Қазақстан), афіцыйная назва — Рэспубліка Казахстан (каз.: Қазақстан Республикасы) — краіна на мяжы Азіі і Еўропы (да Азіі належыць большая частка).\nАгульная плошча краіны — 2 717 300 кв. км., гэта дзевятая па плошчы краіна свету і найвялікшая ўнутрыкантынентальная краіна. Мяжуе на поўначы і захадзе з Расійскай Федэрацыяй (працягласць мяжы — 6846 км), на ўсходзе — з Кітаем (1533 км), на поўдні — з Кыргызстанам (1051 км.), Узбекістанам (2203 км) і Туркменістанам (379 км). Амываецца на паўднёвым захадзе водамі Каспійскага мора (працягласць берагавой лініі — 1894 км), на поўдні — водамі Аральскага мора. Сталіца — Нурсултан (са снежня 1997).\nДа 1991 Казахстан уваходзіў у склад СССР (з 1936 — у якасці Казахскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі), быў месцам ажыццяўлення вялікіх савецкіх праектаў, у тым ліку асваення цалінных зямель, касмічнай (Байканур) і ядзернай (Сяміпалацінск) праграм. З 16 снежня 1991 Казахстан — незалежная дзяржава.\nГрашовая адзінка — казахстанскі тэнге (казахстанскі тэнге 1993 г.)\n1.3 Казахскае ханства\n1.6 Перыяд незалежнасці\n4.2 Водныя рэсурсы\n4.5 Раслінны і жывёльны свет\nТэрыторыя сучаснага Казахстана населеная людзьмі з пачатку каменнага веку. Каля 1 млн. — 800 тыс. гадоў таму першыя старажытныя людзі (пітэкантрапы і сінантрапы) з'явіліся ў гарах Каратаў, у Мангыстаў і паўночным Прыбалхашшы. Каля 140-40 тыс. гадоў таму ў Каратаў і цэнтральным Казахстане з'яўляюцца неандэртальцы. Прыкладна ў 40-12 тыс. гадоў таму з'яўляецца чалавек сучаснага тыпу (Homo Sapiens).\nУ 556 годзе на тэрыторыі Казахстана з'явіўся Цюркскі каганат. Праз яго праходзіў Шаўковы шлях. У 7 ст. каганат распаўся на Усходні (Другі) і Заходні каганаты.\nУ 7-8 ст. поўдзень былога Цюркскага каганату захапілі арабы. Насельніцтва, якое жыло там, прыняло іх веру і пісьменнасць. Захапіць поўдзень былога Цюркскага каганату хацелі і кітайцы, але былі разбітыя каля ракі Талас. Нядоўга арабы кіравалі Казахстанам, у 9 ст. на поўдні і ўсходзе Казахстана з'явілася Караханідская дзяржава, а на захадзе - Агуская. У 1210 годзе тэрыторыі Караханідскай дзяржавы ўваходзяць у склад Харэзма. Пазней Харэзм і ўсю тэрыторыю Казахстана захапіў мангольскі кіраўнік Чынгісхан. Было знішчана мноства гарадоў, сярод іх Атрар, Сыгнак, Ашнас. Спачатку казахскія качэўнікі ваявалі з захопнікамі, але потым сталі пераходзіць на іх бок. Мангольская заваёва суправаджалася масавым знішчэннем людзей. Былі разбураны гарады і паселішчы, палацы і мячэці, закінуты апрацаваныя палі і ірыгацыйныя сістэмы. Тысячы майстроў-рамеснікаў былі сагнаны ў рабства. Быў перапынены завяршальны этап фарміравання кыпчацкай народнасці. Панаванне мангольскіх заваёўнікаў надоўга затрымала эканамічны і культурны прагрэс народаў заваяваных імі краін. Найцяжэйшы ўрон пацярпелі земляробчая і гарадская культура.\nКазахскае ханства[правіць | правіць зыходнік]\nАсноўны артыкул: Казахстан у складзе Расійскай імперыі\nКазахская ССР[правіць | правіць зыходнік]\nБольш за 3/4 тэрыторыі Казахстана займаюць раўніны з вышынямі ад 100 да 300 м над у.м. На крайнім паўднёвым усходзе і ўсходзе распасціраюцца хрыбты Цянь-Шаня, Джунгарскага Алатау і Алтая з вышынямі ад 3000 да 6995 м (пік Хан-Тэнгры). На крайнім захадзе размешчаная Прыкаспійская нізіна, якая часткова ляжыць ніжэй узроўню Сусветнага акіяна (узровень Каспійскага мора -27 м). У цэнтры краіны шырокія тэрыторыі займае разбураная горная сістэма Казахскага дробнасопачніка.\nУ межах раўнін распаўсюджаныя пясчаныя і гліністыя пустыні (Кызылкум, Муюнкум, Бетпак-Дала), паўупустыні і сухія стэпы. Для маладых гор паўднёвага ўсходу характэрна вертыкальная пояснасць. На поўначы краіны пераважаюць стэпы і лесастэпы. 23 % тэрыторыі (паўночная частка) прыдатныя для земляробства, 70 % — для адгоннай жывёлагадоўлі.\nКаля 80 % тэрыторыі краіны адносіцца да бяссцёкавых абласцей і басейнаў унутранага сцёку. Рэкі Іртыш, Ішым і Табол, што працякаюць па паўночнай і паўночна-ўсходняй ускраіне, належаць да басейна Паўночнага Ледавітага акіяна. Усе астатнія буйныя рэкі на тэрыторыі краіны нясуць свае воды ў замкнёныя ўнутраныя вадаёмы: Урал — у Каспійскае мора, Сырдар'я — у Аральскае мора, Ілі — у возера Балхаш. Мноства малых і сярэдніх рэк улетку перасыхаюць.\nКаспійскае мора ўваходзіць у межы рэспублікі сваёй аўночна-ўсходняй акваторыяй з найбольш прэснай вадой і невялікімі глыбінямі (5-7 м). Аральскае мора падзелена паміж Казахстанам і Узбекістанам. Плошча вадаёма скарацілася ў 2 разы за 1960—1995. Возера Балхаш мае прэсную заходнюю акваторыю і салёную ўсходнюю.\nКлімат краіны рэзка кантынентальны і сухі. У перадгорных і горных раёнах выпадае ад 500 да 1600 мм ападкаў у год, у стэпавых — 200—500, у пустынных — 100—200 мм. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −18 °C на поўначы да −3 °C на поўдні; сярэдняя тэмпература ліпеня ад 19 °C на поўначы да 29 °C на поўдні. Сутачныя перапады тэмператур дасягаюць 20-30 °C.\nЗа выключэннем паўночных раёнаў, глебы ў Казахстане бедныя і засоленыя. У цэлым для краіны характэрная шыротная занальносць глеб: на поўначы — чарназёмы, далей на поўдні — каштанавыя, бурыя паўлупустынныя глебы, такыры і пяскі пустыняў. У гарах развітыя каштанавыя, шэрыя лясныя і горана-лугавыя чарназёмныя глебы.\nЛясы займаюць усяго 3,5 % тэрыторыі Казахстана. Большай часткай гэта хвойныя лясы, хоць у гарах сустракаюцца бяроза, асіна, яблыня і арчоўнікі. На астатняй тэрыторыі краіны распаўсюджаная рознатраўна-злакавыя, палынна-злакавыя, палынна-салянкавая і пустынная расліннасць. У высакагор'ях маюцца субальпийскія і альпійскія лугі.\nЖывёльны свет Казахстана своеасаблівы. Насякомыя і земнаводныя пераважаюць у пустынях і паўупустынях. У стэпавай зоне сустракаюцца джэйран, сайгак, воўк, заяц, ліса, шакал, розныя грызуны (мышы, байбакі, хамякі). Шматлікія казахстанскія азёры служаць сталымі або сезоннымі месцамі пасялення для гусакоў, лебедзяў, качак, фламінга. Найбольш разнастайная фаўна гор. Тут водзяцца мядзведзі, горныя казлы і бараны, снежныя барсы, алені, мноства відаў птушак.\nДля аховы дзікай прыроды створаныя запаведнікі ва ўсіх прыродных зонах — ад пустыняў да высакагор'яў.\nКультура, спорт[правіць | правіць зыходнік]\nШтогод у Казахстане праводзіцца міжнародны кінафестываль «Еўразія», у рамках якога адбыаюцца паказы карцін еўрапейскіх і азіяцкіх рэжысёраў.\nСамымі папулярнымі ў Казахстане відамі спорту з'яўляюцца футбол, хакей, веласпорт. Казахстан аднга з вядучых краін Азіі па ўзроўні развіцця зімовых відаў спорту.\nМаўзалей Хаджы Ахмеда Ясаві ў горадзе Туркестан — аб'яўлены ЮНЕСКА Сусветнай спадчынай.\nСпартыўны комплекс Медэо\nАбай Кунанбаеў (1845—1904) — паэт, філосаф, кампазітар, асветнік, грамадскі дзеяч; заснавальнік казахскай пісьмовай літаратуры\nДжамбул Джабаеў (1846—1945) — паэт-акын\nНурсултан Назарбаеў (нар. 1940) — першы прэзідэнт Рэспублікі Казахстан\nКамітэт нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Казахстан\nФёдар Фёдаравіч Азміцель\n↑ CIA - The World Factbook: Kazakhstan (англ.)\n↑ World Bank: Kazakhstan (англ.)\n↑ IMF: Kazakhstan (англ.)\n↑ UNDP - Human Development Report 2015\nУзята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Казахстан&oldid=3342414"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:03, 24 сакавіка 2019.


22.06.2019 11:37 Апошнія запісы\nГарачае спартыўнае лета выдалася ў Беларусі. Учора пачаліся галоўныя старты гэтага года — ІІ Еўрапейскія гульні, чаканнем якіх наша краіна жыла доўгі час. Прадчуванне маштабнай падзеі надавала асаблівую яркасць усім спартыўным спаборніцтвам.\nУ натхнёнай атмасферы праходзіла і Рэспубліканская спартакіяда школьнікаў па летніх відах спорту, вынікі якой падвялі на ўрачыстай цырымоніі ў Слуцку.\nУ гэтым годзе ў спартакіядзе ўдзельнічалі яе равеснікі: спаборніцтвы праводзяцца чатырнаццаты раз, і многім юным спартсменам якраз споўнілася чатырнаццаць. У заключным этапе свае магчымасці імкнуліся паказаць 2600 юнакоў і дзяўчат, якіх гасцінна прымалі спартыўныя аб’екты Міншчыны. Маладзечна, Вілейка, Чэрвень, Салігорск, Жодзіна, Слуцк, Барысаў жылі спортам у гэтыя дні. Акрамя таго, спартакіяду прымалі абласныя цэнтры — Гродна, Гомель і Магілёў.\nДзесяць дзён доўжылася свята спартыўнага майстэрства і каманднага адзінства. Самыя моцныя і хуткія, смелыя і вынослівыя юнакі і дзяўчаты імкнуліся да вяршынь спорту.\n— Спартакіяда прайшла напярэдадні дзвюх вялікіх падзей для нашай краіны — II Еўрапейскіх гульняў і 75-годдзя з дня вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Юныя спартсмены зрабілі ўсё магчымае, каб выступіць годна і добра прадставіць свае рэгіёны, — адзначыў начальнік галоўнага ўпраўлення выхаваўчай работы і маладзёжнай палітыкі Міністэрства адукацыі Эдуард Валянцінавіч Тамільчык. — Упэўнены, што такія спаборніцтвы сярод школьнікаў вельмі актуальныя для нашага часу. Думаю, дзякуючы ім у нашай краіне з’явіцца яшчэ больш актыўных, яркіх, моцных спартсменаў.\nСпартакіяда школьнікаў — неабходная прыступка лесвіцы поспеху для кожнага спартсмена. Тут можна ўпершыню сябе праявіць, атрымаць вопыт, які пасля спатрэбіцца на розных стартах. Гэта добра ведае галоўны суддзя спаборніцтваў, заслужаны майстар спорту, заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, алімпійская чэмпіёнка па спартыўнай гімнастыцы Антаніна Уладзіміраўна Кошаль. Яе перамогі пачыналіся менавіта так: першы медаль гімнастка атрымала на школьнай спартакіядзе.\n— Школьныя спартакіяды павінны жыць. У школе на такіх спаборніцтвах закладваецца цікаўнасць да заняткаў спортам, — лічыць А.У.Кошаль. — Тут знаходзяць таленты і правяраюцца на трываласць характары. Для спартсмена важна не толькі мець здольнасці, але і ўмець спаборнічаць, вытрымліваць груз хвалявання і адказнасці. Часам лічаныя долі секунды вырашаюць усё. Было прыемна назіраць, як удзельнікі не адступаліся і змагаліся за перамогу да апошняга.\nЦырымонія ўрачыстага закрыцця Рэспубліканскай спартакіяды школьнікаў пачалася парадам каманд — спартсмены прайшлі пад сцягамі абласцей, чый гонар абаранялі. Юнакі і дзяўчаты змагаліся за перамогу ў 19 алімпійскіх і 2 неалімпійскіх відах спорту. Каманда Віцебскай вобласці перамагла ў боксе, валейболе сярод юнакоў, скачках на батуце. Магілёўская каманда забрала “золата” ў вольнай барацьбе і дзюдо. Прадстаўнікі Гомельшчыны былі першымі ў грэка-рымскай барацьбе, цяжкай атлетыцы, веласіпедным спорце, футболе сярод юнакоў, веславанні на байдарках і каноэ. Каманда Гродзенскай вобласці лідзіравала ў баскетболе сярод юнакоў і дзяўчат, лёгкай атлетыцы, кулявой стральбе, настольным тэнісе і шашках. Мінчанам не было роўных у валейболе і футболе сярод дзяўчат, гандболе, гімнастыцы, плаванні, фехтаванні і шахматах.\nУ школьнай спартакіядзе вызначаюцца каманды-пераможцы ў летніх і зімовых відах спорту. Так, у зімовых відах спорту лідарам стала каманда Магілёўскай вобласці, у летняй спартакіядзе перамаглі прадстаўнікі Гродзеншчыны. Акрамя таго, падводзіцца агульны вынік — абсалютным чэмпіёнам спартакіяды становіцца рэгіён, які набраў найбольшую колькасць балаў у спаборніцтвах па зімовых і летніх відах спорту разам. У гэтым годзе перамогу святкавалі мінчане, 2-е агульнакаманднае месца — у Гродзенскай вобласці, 3-е — у прадстаўнікоў Магілёўшчыны.\n— Спаборніцтвы былі напружаныя, удзельнікі вельмі хваляваліся. Імёнаў пераможцаў не ведалі літаральна да апошняга моманту. Усё вырашылі фінальныя матчы па гандболе сярод юнакоў і футболе сярод дзяўчат. У спартсменаў была вельмі моцная падтрымка балельшчыкаў, — расказвае Святлана Станіславаўна Макрыцкая, дырэктар Мінскага гарадскога цэнтра фізічнага выхавання і спорту навучэнскай моладзі. — Перамога прынесла нам неверагодныя эмоцыі!\nШкольнікі-спартсмены завяршылі свае старты і адправіліся дадому, каб хварэць за ўдзельнікаў ІІ Еўрапейскіх гульняў. А потым\nяны зноў пачнуць старанна трэніравацца і спадзявацца на тое, што будуць прадстаўляць Беларусь на Гульнях праз некалькі гадоў.\nСпартакіяда школьнікаў завяршылася перадачай сцяга спаборніцтваў прадстаўнікам Брэсцкай вобласці — менавіта там пройдуць заключныя мерапрыемствы спаборніцтваў у наступным годзе.


Дэсантнікі прайшлі праверку «боем» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Сілавыя структуры » Дэсантнікі прайшлі праверку «боем»\nЗараз праводзіцца комплексная праверка баявой і мабілізацыйнай гатоўнасці злучэнняў і воінскіх часцей Узброеных Сіл. Падчас яе асабісты састаў асобнага гвардзейскага парашутна-дэсантнага батальёна 103-й асобнай гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгады атрымаў загад на перасоўванне ў вызначаны раён для наступнага выканання вучэбна-баявых задач.\nГлыбокай ноччу бронетранспарцёры і грузавікі ў суправаджэнні экіпажаў ВАІ пакінулі ваенны гарадок злучэння і накіраваліся па маршруце. Зрабіўшы па шляху некалькі кароткіх прывалаў, гвардзейцы пераадолелі больш за 200 кіламетраў і прыбылі на ваенны палігон пад Барысавам.\nУ далейшым крылатая гвардыя з Віцебска паспяхова справілася з кантрольнымі заняткамі па агнявой падрыхтоўцы. Так на палігоне было арганізавана некалькі навучальных пунктаў: стральба з стралковай зброі і гранатамёта РПГ-7, выкананне нарматываў па агнявой падрыхтоўцы, выкананне практыкаванняў кантрольных стрэльбаў з ўзбраення БТР-80 і БТР-70МБ1, як з ходу, так і з кароткіх прыпынкаў па цэлях, якія з’яўляліся і рухаліся. Упрыгожваннем агнявой падрыхтоўкі дэсантнікаў стала стральба ўначы, а таксама стральба ва ўмовах дрэннай бачнасці.\nАгнявыя задачы ў гэтыя дні выконвала і нададзенае батальёну артылерыйскае падраздзяленне 103 асобнай паветрана-дэсантнай брыгады. Артылерысты стралялі са 120-міліметровых наразных паўаўтаматычных мінамётаў «Нона-М1» і 122-міліметровых гаўбіц Д-30.\nУ той дзень аўтара гэтых радкоў асабліва здзівіла праца мінамётчыкаў. Здавалася б, «Нона-М1» толькі ў канцы 2017 паступіла ў падраздзяленні, а мінамётчыкі ўжо па-майстэрску трапляюць ва ўмоўнага непрыяцеля. Прычым хуткасць працы разлікаў сапраўды ўражвае. Літаральна за некалькі хвілін на галаву суперніка можа абрынуцца некалькі дзясяткаў мін. Як адзначаюць гвардзейцы, новы мінамёт аказаўся па-сапраўднаму эфектыўнай, а галоўнае - надзейнай зброяй.\nКанчатковыя вынікі для батальёна будуць падведзены пасля самага ўважлівага аналізу з прыцягненнем дадзеных аб'ектыўнага кантролю. Але ўжо зараз можна зрабіць выснову: нашы дэсантнікі аднымі з першых заўсёды гатовыя даць адпор ворагу...\n2806 Васіль Цішкевіч: Кожны чалавек — у рознай ступені краязнаўца...\n2404 Персанальныя даныя: ведаць нельга распаўсюджваць