Віцебск: чарговыя штрафы за фотаздымкі "з птушкамі і клеткамі"\nhttp://spring96.org/be/news/74366 2014 2014-12-01T15:38:33+0300 2014-12-01T15:38:33+0300 2014-12-01T15:38:33+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/vicebsk-grafici.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ судзе Чыгуначнага раёна Віцебска ідуць працэсы над удзельнікамі фотасесіі на фоне графіці, намаляванага невядомым мастаком. На малюнку – птушкі, зробленыя з газеты, якія вылятаюць з клетак. У міліцыі фотасесію кваліфікавалі як "несанкцыянаванае пікетаванне".\nСуд цалкам падтрымлівае меркаванне міліцыі. Ніводнаму з тых, на каго каго быў складзены пратакол пра правапарушэнне, не ўдалося пераканаць суд, што яны проста фатаграфаваліся, а не вылучалі нейкіх патрабаванняў.\nСудовыя працэсы ў Чыгуначным райсудзе Віцебску праходзілі 28 лістапада і 1 снежня. Суддзя Дзяніс Губанаў прысудзіў штрафы журналістцы Алене Сцяпанавай (20 базавых велічыняў) і актывістцы аргкамітэту па стварэнні партыі БХД Алене Шабуні (18 базавых велічынь). Прычым спадарыню Шабуню суд "пашкадаваў" – зменшыў штраф з тае нагоды, што яна маці траіх дзяцей, і з іх двое няпоўнагадовых. Суддзя Алена Цыганкова прысудзіла штраф журналісту Зміцеру Казакевічу (20 базавых велічынь), Кастусю Мардзвінцаву (20 базавых велічынь) і каардынатарцы аргкамітэту па стварэнні партыі БХД Тацяне Севярынец (25 базавых велічынь).\nСуды над двума апошнімі ўдзельнікамі фотасесіі прайшлі 1 снежня і выклікалі абурэнне ва ўсіх прысутных. Спачатку суддзя Алена Цыганкова вырашыла праводзіць працэс у закрытым рэжыме – у сваім уласным кабінеце, без тых, хто прыйшоў падтрымаць Кастуся Мардзвінцава. Нехта з прысутных тут жа звярнуўся да старшыні суду, яна мусіла ўмяшацца, і суддзя ўпусціла ў кабінет 5 "гледачоў" – роўна столькі, колькі колькі было вольных крэслаў. Прынесці дадатковыя яна не дазволіла.\nСпадарыня Цыганкова не задаволіла хадайніцтвы Кастуся Мардзвінцава, каб працэс праводзіўся на беларускай мове або каб быў запрошаны перакладчык. Суддзя заявіла, што Мардзвінцаў у дастатковай ступені валодае рускай мовай, каб зразумець пытанні суду і прадстаўніка міліцыі.\nАдвод суддзі таксама не быў задаволены – а гэтага патрабавалі і Кастусь Мардзвінцаў, і Тацяна Севярынец, убачыўшы яўна негатыўнае стаўленне Алены Цыганковай да ўсіх прысутных. Кастусь Мардзвінцаў апеляваў да Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь і да міжнародных прававых дакументаў, якія гарантуюць грамадзянам Беларусі свабоду выказвання сваіх меркаванняў:\n"Нават калі б мы не проста фатаграфаваліся з папяровымі птушкамі ў руках, а выйшлі б з плакатамі і транспарантамі – на гэта мы таксама маем права! Але ж мы толькі зрабілі некалькі фотаздымкаў на фоне графіці, якое падабаецца многім жыхарам горада. Маёр міліцыі Аляксандр Рыбакоў і ягонае начальства з абласнога міліцэйскага ўпраўлення ўбачыла ў гэтым крамолу"…\nПратаколы на ўдзельнікаў фотасесіі складаў начальнік аддзела аховы прафілактыкі і правапарадку міліцыі Чыгуначнага раёну Аляксандр Рыбакоў. Паводле ягоных словаў, "інтарэс" да фотаздымкаў быў праяўлены ў абласным упраўленні міліцыі: маўляў, падчас маніторынгу інтэрнэт-сайтаў была выяўлена група асоб, дзеянні якіх маюць прыкметы правапарушэння. У Чыгуначны РАУС быў дасланы рапарт, пад якім стаіць подпіс начальніка аддзела прафілактыкі правапарушэнняў міліцыі грамадскай бяспекі МУС Віцебскага аблвыканкаму Аляксандра Каліноўскага. Многія віцебскія актывісты памятаюць яго яшчэ ў час працы ў Кастрычніцкім РАУС: ён быў ініцыятарам многіх судовых працэсаў супраць актывістаў. Але да абвінавачанняў на падставе фотаздымкаў тады яшчэ не даходзіла.\nНа гутарку ў райаддзел міліцыі быў выкліканы і праваабаронца Павел Левінаў, але пратакол на яго пакуль не складзены - ён заявіў, што будзе заключаць дамову з абаронцам, і таму ягоны візіт у міліцыю да маёра Рыбакова перанесены. Пратакол правапарушэння склалі і на жыхара Віцебску Пятра Берлінава – шэраговага мінака, які далучыўся да фотэсесіі. 1 снежня яго таксама выклікалі ў суд, але працэс перанеслі на 3 снежня: спадар Берлінаў хадайнічаў, каб яму таксама далі часу на заключэнне дамовы з адвакатам.\n01.12.2014 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, свабода слова, свабода мірных сходаў


02.06.2011 | Arche.by\nПан Жыжма «Хто тут?»\nДзесятага траўня ў Сеціве зьявіўся альбом праэкту ПАН ЖЫЖМА "Хто тут?", за якім стаіць Павал Зыгмантовіч, былы ўдзельнік гурту IQ48. Праэкт ПАН ЖЫЖМА зьяўляецца спробай сумясьціць рэп і народную музыку. Перакласьці ...\nПрэзентацыя новага выдання «Гарадзенскі палімпсест»\nУ пятніцу 3 чэрвеня ў Гродне адбудзецца прэзентацыя чарговага тому выдавецкай серыі “Гарадзенская бібліятэка”. Гэтым разам прапануецца вынік гадавой працы спецыяльнай групы гісторыкаў, знаўцаў гісторыі Гродна – зборнік “Гарадзенскі палімпсест 2010”. Зборнік ...\nНе тая кампанія. Купалаўцы не паедуць у Вроцлаў\nКупалаўскі тэатр адмовіўся браць удзел у Днях беларускай культуры, што зладзілі ў польскім Вроцлаве фонд «За нашу і вашу свабоду» і ўлады гораду.Як распавёў «Белсату» на ўмовах ананімнасці адзін з ...\nУсё-усё пра Балканы. Новы ARCHE\nПасля польскіх, габрэйскіх, віленскіх, пражскіх і палескіх нумароў няўтомныя археўцы звярнуліся да тэмы Балканаў. На будучы панядзелак (6 чэрвеня) кнігарня “логвінаЎ” сумесна з часопісам рыхтуе вялікую прэзентацыю балканскага і палескага нумароў ...\nФестываль AD.NAK! запрашае неабыякавых. Хутка дэдлайн\nЛічаныя дні засталіся да заканчэння прыёму работ на Другі фестываль беларускамоўнай рэкламы і камунікацыі AD.NAK! Аргкамітэт Фестывалю абяцае, што найцікавейшыя працы заслужана атрымаюць свае прызы. Фестываль беларускамоўнай рэкламы і камунікацыі AD.NAK! ...\nУрад Беларусі звярнуўся ў Міжнародны валютны фонд з просьбай аб крэдыце памерам ад 3,5 да 8 млрд долараў. Хоць яшчэ паўгода таму Аляксандр Лукашэнка выключаў такую магчымасць. Таксама, як і ігнараваў ...\nЯк дзед Талаш пабываў на прыёме ў таварыша Сталіна*\nПадчас Другой Сусветнай вайны найбуйнейшым асяродкам беларушчыны быў наменклатурны гатэль “Масква” у горадзе з такім жа назовам. У “Маскву”, што месцілася непадалёк ад Чырвонай плошчы, ад самага пачатку вайны звозілі ...


Віктар Бабарыка. Асноўнае з паездкі ў Брэст\n6 чэрвеня Віктар Бабарыка сустрэўся з сябрамі ініцыятыўнай групы ў Брэсце і адказаў на важныя іх пытанні. Расказваем пра найбольш яркія моманты гэтай размовы.\nАб уліку меркавання людзей у прыняцці важных рашэнняў для рэгіёну\nЁсць тры блокі пытанняў, якія тычацца Брэста ў першую чаргу.\nЭкалогія, а менавіта пытанне з акумулятарным заводам. Я абсалютна не разумею, навошта трэба было будаваць яго ў межах горада, калі ёсць тая ж прамысловая зона? Усе дзеянні на месцах павінны ацэньвацца з пункту гледжання экалагічнай шкоды.\nУлік меркавання грамадства. Існуюць ужо правераныя механікі і тэхналогіі, з дапамогай якіх можна лёгка і хутка вывучыць меркаванне людзей. На любым з мясцовых рэсурсаў можна правесці простае галасаванне, каб зразумець, што у чым ёсць патрэба.\nАрганізацыя сумеснага фінансавання добраўпарадкавання і культуры. Вядзецца аб тым, каб людзі маглі збіраць 20-30% на рэалізацыю праекта, з чаго дзяржаве будзе зразумела, што людзі гэтага хочуць.\nБезумоўная экалагічная бяспека, безумоўны ўлік меркавання супольнасці і толькі ў гэтым выпадку рэалізацыя. Толькі тады мы будзем жыць у гарадах, якія нам падабаюцца. З якіх не хочацца з’язджаць, у якія хочацца вяртацца.\nПра Беларусь як палігон для «брудных» вытворчасцяў\nБеларусь — не памыйніца. Беларусь — не сметнік. У нашай краіне няма велізарных тэрыторый, на якіх можна было б ствараць «брудныя» вытворчасці. Таму я прынцыпова супраць любых забруджвальных вытворчасцяў.\nШто тычыцца прыняцця рашэнняў. Ёсць два аспекты: эканамічны і экалагічны. Эканоміка важней за ўсё, але перад ёй павінны стаяць людзі. Нам няправільна патлумачылі, ці ўвогуле не патлумачылі, напрыклад, пра атамную станцыю: навошта нам, краіне, што пацярпела ад Чарнобыля, усярэдзіне гэты аб’ект. Так і тут: я ўпэўнены, нікому не патлумачылі, навошта нам такі завод. Можа быць, ёсць нейкая неверагодная патрэба? Важна зрабіць празрыстым прыняцце рашэнняў, асабліва ў такіх адчувальных момантах, як экалогія.\nПершае — гэта людзі, якія жывуць на нашай тэрыторыі. Краіна для людзей, а не людзі для краіны. Гэта прынцыповы момант. Нагадаю выдатную фразу Маргарэт Тэтчэр: «У дзяржаве няма дзяржаўных грошай. У дзяржаве ёсць грошы людзей». Улада ўпаўнаважаная распараджацца нашымі грашыма, і мы як грамадзяне павінны разумець, як распараджэнні ўлады паляпшаюць нашае жыццё, а не жыццё абстрактнай дзяржавы.\nПра выбары падчас пандэміі\nАдным з самых складаных для мяне пытанняў было тое, як можна было аб’яўляць гэтыя выбары. Лепш было ўсё-ткі пацярпець яшчэ хоць бы паўгода. Але не мы прымалі гэтае рашэнне, і я ўсё-ткі спадзяюся, што мой удзел, а, самае галоўнае, любы ваш удзел у гэтым працэсе, гэта слушнае рашэнне. Мы павінны нешта зрабіць, каб змяніць краіну. Беларусам заўсёды адмаўлялі ва ўласным меркаванні, і палітолагі часта разважалі пра тое, што беларусы выбар не рабілі — рабіў яго Крэмль, Захад, яшчэ нехта…\nАпошнім часам мы чуем, як людзі, якія, па ідэі, былі нанятыя грамадствам, адгукаюцца пра краіну неверагодна прыніжальна. Кажуць, што яны зрабілі гэтую краіну і нікому яе не аддадуць.\nГэта страшна. Я б ніколі ў жыцці не паверыў, што такое хто-небудзь скажа. І верх непрыстойнасці, калі гэта кажуць людзі, якія будуць аддаваць загады іншым. Ёсць паняцце злачыннага загаду. Я веру, што ў сэрцы кожнага афіцэра беларускага войска ёсць разуменне таго, што такое злачынны загад. Нельга страляць у бяззбройных людзей, нельга расстрэльваць уласны народ. Для мяне гэта вельмі важна, і я спадзяюся, усё выдатна гэта разумеюць.\nПра будучыню беларускага рубля\nКалі і ёсць у Беларусі правільная сістэма, якая функцыянуе, дык гэта дакладна фінансавая сістэма. Яна была пабудаваная адной з першых і на вельмі правільных канкурэнтных прынцыпах. Гэта вялікая заслуга Беларусі, нягледзячы на тое, што ёсць такая «гульня», кожныя 2-3 гады праводзіць дэвальвацыі, трэба аддаць належнае таму, што стабільнай фінансавая сістэма была заўсёды. Я абсалютна перакананы, што беларускі рубель на бягучы момант — адзіная магчымая валюта ў нашай краіне як у краіне незалежнай. Нам нічога не трэба дадаткова: ані новай валюты, ані адзінай валюты, — і гэта ўдакладненне, якое я ўжо зрабіў. На гэтым этапе ў нас няма саюзаў, якія патрабуюць ўвядзення адзінай валюты.\nПра прыватызацыю «брэндавых» для краіны прадпрыемстваў\nЛюбое неэфектыўнае прадпрыемства павінна аналізавацца, як зрабіць яго эфектыўным. І прыватызацыя — не адзіны варыянт рэфармавання. Я лічу, што кіраўнікі гэтых прадпрыемстваў дастаткова кампетэнтныя, каб выслухаць у першую чаргу іх. У нас сістэма працуе па-іншаму: як быццам уверсе самыя галоўныя спецыялісты. За што не вазьміся, нібы ўсё зрабіла вельмі вузкая група асоб. Я ў гэта не веру. На самай справе ўсё заводы пабудаваныя спецыялістамі, а не кіраўнікамі краіны, хоць і з іх падтрымкай.\nУсе кажуць пра тое, што нашыя прадпрыемствы закрэдытаваныя, і крэдыты іх «забіваюць». Але крэдыты — гэта не прычына, а наступства. Калі ў цябе перастаюць купляць і спыняецца паток грошай за прадукцыю, ты бярэш крэдыты. У першую чаргу трэба вырашаць задачу вытворчасці запатрабаваных тавараў. Як толькі пачынаюцца праблемы з паступленнем выручкі ад прадукцыі, трэба думаць аб тым, што рабіць.\nПрыватызацыя таксама добрая яшчэ ў адным моманце: прыватызаваныя прадпрыемствы не такія «карупцыягеныя». З’яўляецца ўласнік, а красці ў сябе бессэнсоўна. Відавочна, што менавіта эфектыўная прыватызацыя дае эфектыўнага ўласніка, але гэта не абавязковы і не адзіны варыянт.\nПра свой удзел у выбарах\nЯ хачу, каб вы далі мне права ўдзельнічаць у выбарах, таму што:\nя нармальны чалавек;\nу мяне ёсць досвед, які можна ацаніць з пункту гледжання поспехаў на гэтым шляху;\nя дакладна разумею, што вы — людзі, якія мяне прызначаюць, і стаўлюся да вас з вялікай павагай.\nВы можаце паглядзець запіс стрыму з сустрэчы па спасылцы, а таксама прачытаць, як праходзілі сустрэчы ў Гомелі, Віцебску.


Галоўная Еўрапейскія гісторыі Бельгійскія футбалісты Гісторыя дзяцінства Джэрэмі Доку плюс невыказаныя факты біяграфіі\nНаша біяграфія Джэрэмі Доку распавядае факты пра яго гісторыю дзяцінства, ранні перыяд жыцця, бацькоў, сям'ю, сяброўку / жонку, асабістае жыццё, лад жыцця і кошт.\nУ двух словах, мы даем вам поўную гісторыю жыцця прафесійнага футбаліста ганскага паходжання. Наша версія падарожжа Джэрэмі Доку пачынаецца з першых дзён, калі ён праславіўся ў гульні.\nКаб узбудзіць ваш аўтабіяграфічны апетыт прывабным характарам версіі Біяграфіі Джэрэмі Доку, мы прадстаўляем вам галерэю ўздыму яго дзяцінства. Без сумневу, у ім абагульняецца яго гісторыя жыцця.\nБіяграфія Джэрэмі Доку - вось яго ранняе жыццё і ўздым.\nТак, мы з вамі ведаем, што гэта падобная парода Kylian Mbappe і Alphonso Дэвіс - з пункту гледжання хуткасці. Нам падабаецца Джэрэмі за вялікую хуткасць спрынту, паскарэнне, спрыт, раўнавагу і выбуховы стыль дрыблінгу.\nНягледзячы на прызнанне, толькі некаторыя з яго прыхільнікаў чыталі кароткія артыкулы "Гісторыі жыцця" Джэрэмі Доку. Мы падрыхтавалі яго для любові да Бельгіі і футбола. Зараз без лішніх слоў, пачнем.\nГісторыя дзяцінства Джэрэмі Доку:\nДля пачаткоўцаў біяграфіі бельгіец носіць мянушку - Новая небяспека Эдэма. Жэрэмі Доку нарадзіўся 27 мая 2002 года ад маці Белінды Доку і бацькі Дэвіда Доку ў Антвэрпэне, Бельгія.\nУсман дэмбеля Дзяцінства Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты\nЯкое супадзенне !! Бельгійскі прафесійны футбаліст нарадзіўся роўна за чатыры дні да пачатку чэмпіянату свету 2002 года ў Японіі і Паўднёвай Карэі.\nШто тычыцца свайго становішча ў сям'і, Джэрэмі з'яўляецца другім дзіцём і сынам з чатырох дзяцей сярод бацькоў - Дэвіда і Белінды. І тата, і мама гадамі былі ў шлюбе.\nПазнаёмцеся з бацькамі Джэрэмі Доку - містэрам і місіс Дэвід і Беліндай Доку. Абодва выглядаюць вельмі сумяшчальнымі.\nЖэрэмі Доку вырас у Боргерхаўце, у прыгарадзе Антвэрпэна, Бельгія. Футбаліст правёў большую частку сваіх радасных гадоў у раннім дзяцінстве разам са сваім старэйшым братам, які носіць імя Джэферсан Доку.\nВертонген Дзяцінства Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты\nБольш за тое, бельгійскі футбаліст таксама вырас разам з дзвюма малодшымі сёстрамі, якія таксама зрабілі яго першыя гады жыцця поўнымі. Дзяцінства было практычна небам для Джэрэмі Доку і яго братоў і сясцёр.\nТады бацькі Джэрэмі Доку жылі ў тэрасным доме, які знаходзіцца на паўдарозе паміж заапаркам і стадыёнам Босуіл. Гэтая гульнявая пляцоўка - футбольнае поле каралеўскага Антвэрпэна, бельгійскага футбольнага клуба, які базуецца ў Антвэрпэне. Калі вы не ведалі, гэта ўсяго ў 6 хвілінах язды ад месца, дзе жыла яго сям'я.\nМуза Дэмбеле Гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя факты біяграфіі\nДом сям'і Джэрэмі Доку быў у некалькіх кроках ад Босуільштадыёна, стадыёна да Каралеўскага Антвэрпэна.\nМяркуючы па тым, дзе бацькі Джэрэмі Доку выхоўвалі яго і яго братоў і сясцёр, вы маглі адчуць карэляцыю з яго лёсам. Які вырас вельмі блізка да футбольнай пляцоўкі "Босуільштадыён" запаліў яго запал да прыгожай гульні.\nВы ведалі? ... З свайго сямейнага дома Джэрэмі чуў шум прыхільнікаў каралеўскага Антвэрпэна, якія крычалі са свайго стадыёна.\nАкрамя блізкасці да "Босуільштадыён", бельгійскі футбаліст таксама захапіў добрыя ўспаміны пра заапарк Антвэрпэна, дзе ён, Джэферсан і дзве яго сястры часта бывалі ў дзяцінстве. Сапраўды, футбол, у дадатак да гэтага, зрабіў усё яго дзяцінства завершаным.\nСям'я Джэрэмі Доку:\nМагчыма, вам будзе цікава даведацца, што бельгіец паходзіць са спартыўнага дома. Як паведамляе Press Reader, хуткасць кіруе сям'ёй Джэрэмі Доку. У яго таты было шмат, і раней ён быў былым спартсменам.\nНа гэтым хуткасць у крыві не сканчаецца. Нават старэйшы брат Джэрэмі Джэферсан таксама мае рысы. Як і яго малодшы брат, ён таксама футбаліст.\nТой факт, што бацькі Джэрэмі Доку маглі дазволіць сабе выхоўваць яго ва ўскраінах другога па велічыні горада Бельгіі (Антвэрпэна), сведчыць пра тое, што ён паходзіць з камфортнай сям'і сярэдняга класа.\nПа словах бацькі Дэвіда, месца, дзе ён выхоўваў Джэферсана, Джэрэмі і дзяўчынак, не мае добрай рэпутацыі. Частка Антверпена большую частку часу звязана з праблемамі беднасці, злачыннасці і гандлю людзьмі. Дадаўшы заўвагу, маці Джэрэмі Доку (Белінда) аднойчы сказала:\nТам можна хутка сустрэць дрэнных людзей. Алкаголь і наркотыкі здараюцца лёгка, і дзеці захопліваюцца, калі не выконваюць асцярожнасць. Мне пашанцавала, бо два мае сыны непасрэдна любілі футбол.\nПаходжанне сям'і Джэрэмі Доку:\nМяркуючы па яго знешнім выглядзе, можна сказаць, што бельгіец мае афрыканскія карані. Хоць і нарадзілася ва ўскраіне Антвэрпэна, сям'я Джэрэмі Доку паходзіць з Ганы.\nНекалі названая Залатым узбярэжжам, яна знаходзіцца ўздоўж Гвінейскага заліва і Атлантычнага акіяна, у субрэгіёне Заходняй Афрыкі. Вось Гана, дзе карані сям'і Джэрэмі Доку.\nМенавіта ў 1993 годзе і дзякуючы імкненню палепшыць жыццё для сваіх ненароджаных дзяцей, бацька Джэрэмі Доку (Дэвід) прыняў рашэнне, якое змяніла жыццё. Ён пагадзіўся пакінуць сваю пашыраную сям'ю ў Гане, каб працаваць у Бельгіі.\nСа сваёй жонкай (Беліндай) Дэвід пераехаў і пасяліўся ў Антвэрпэне, у паўночнай частцы Бельгіі. Праз дзевяць гадоў у горадзе ў іх быў Джэрэмі. Зноў прыйшлі дзве малодшыя сёстры, якія сталі братамі і сястрамі Джэрэмі.\nАдукацыя Джэрэмі Доку:\nБельгійскі футбаліст прайшоў пачатковую школу ў сваім месцы нараджэння ў Антвэрпэне. Нават калі футбол адвёз яго ад горада, Джэрэмі працягваў вучобу. Дзякуючы парадам бацькоў, ён шматзадачна ставіў футбольную кар'еру і вучобу.\nВынікі даследаванняў паказваюць, што ён наведваў школу-інтэрнат у Бруселі - з 12 гадоў. Джэрэмі Доку прайшоў інтэрнат "Фіялетавыя таленты" Андэрлехта. Сярэдняя ўстанова дазволіла яму наведваць футбольныя трэніроўкі з поўдня да другой з клубам да вяртання ў школу.\nФутбольная гісторыя Джэрэмі Доку:\nПадарожжа да зорнасці пачалося ва ўзросце пяці гадоў. У 2008 годзе яго бацькі (Дэвід і Белінда) адвялі сына на выпрабаванні ў "Д'яблаў" KVC Olympic Deurne (невялікая бельгійская каманда).\nKVC Olympic Deurne размешчаны недалёка ад іх сямейнага дома, усяго ў дзесяці хвілінах язды на машыне. На радасць дамачадцам, які імкнецца Джэрэмі прайшоў выпрабаванні з яркімі фарбамі.\nМаленькі Джэрэмі пачаў гуляць у футбол з "Д'ябламі" Алімпійскага Дёрна, акадэміі, якая пазней уступіла ў супрацоўніцтва з Тубантыяй Боргерхаут, якая з'яўляецца іх партнёрам і большай камандай. Каб адкрыць магчымасці для большай акадэміі, да іх далучыўся Джэрэмі Доку.\nЛедзь год гуляючы з Тубантыяй Боргерхаўт, хлопец пачаў шукаць варыянт выхаду. Гэта было таму, што клуб збанкрутаваў. Пасля закрыцця бізнесу Тубантыяй Боргерхаў Джэрэмі пачаў пошукі стабільнай акадэміі.\nГісторыя Beerschot AC:\nІ ўсё ж у горадзе на поўначы Бельгіі Джэрэмі пасяліўся ў адной з лепшых акадэмій Антверпена. Піва. Beerschot AC знаходзіцца ўсяго ў 17 хвілінах ад яго сямейнага дома і акадэміі, якая славіцца тым, што прыцягвае маладых людзей да нацыянальнай славы.\nВы ведалі? ... Як вядома, бельгійскі клуб, які базуецца на поўдні Антвэрпэна, выпускаў такіх гульцоў, як; Алдервейрелд, дембеле, Наингголан, Ян Вертонген і Ваньяма і г.д.\nЗнаходзячыся ў Бершоце, Джэрэмі пачаў ісці па слядах Наингголан каго ён зрабіў сваім кумірам. Толькі пасля Бершота стала відавочна, які ён талент, кажа яго бацька Дэвід Доку. На працягу года пасля ўступлення Джэрэмі, які з'яўляецца лідэрам сваёй каманды, дапамог сваёй камандзе выйграць вядомы маладзёжны трафей.\nБіяграфія Джэрэмі Доку - Гісторыя шляху да славы:\nКалі хлопец выйграў гэты трафей за "Бершот", было відавочна, што ў яго ёсць перспектывы стаць нацыянальнай зоркай. Прызнаючы яго выдатную якасць, мноства найбуйнейшых клубаў краіны пачало імкненне пераканаць бацькоў, каб іх сын падпісаў іх.\nУ 2012 годзе, ва ўзросце 10 гадоў, РСК "Андэрлехт" стаў шчаслівай камандай, якая падпісала Джэрэмі. Улічваючы, што ён усё яшчэ вучыцца, клуб прапанаваў яму стыпендыю ў інтэрнаце Школа-інтэрнат "Фіялетавыя таленты" Андэрлехта.\nУпершыню Джэрэмі Доку пакінуў сям'ю ў Антвэрпэне, праехаўшы амаль 50 км на поўдзень ад Бельгіі, каб прысвяціць сябе новаму атачэнню. Як ужо было сказана, клуб клапаціўся аб яго сярэдняй адукацыі.\nЖыццё ў Андэрлехце:\nУ сваім новым клубе Джэрэмі ўбачыў шмат добрых гульцоў. Сярод іх у яго было больш якасці дзякуючы дрыблінгу і хуткасці. Тое, што ён раней уражваў Стэфана Стасіна, свайго трэнера з U12.\nЗ-за яго імкнення скончыць сярэднюю школу навучанне стала абмежаваным. Нягледзячы на гэта, ён добра выступаў падчас матчаў. Такі подзвіг прынёс яму званок у маладзёжную зборную Бельгіі U15. Як ён прасоўваўся ў клубных шэрагах, так і на нацыянальным маладзёжным узроўні.\nНабліжаючыся да канца падлеткавых гадоў, Джэрэмі Доку выпрацаваў на полі іншую асобу. Ён атрымаў мянушкі «Напышлівы і Кароль дрыблінгаў»З-за таго, як ён паставіў нагу на мяч і чакаў, пакуль да яго падыдуць процілеглыя пласты. Калі яны прыходзяць, ён вядзе іх, а потым зноў кладзе ногі на мяч.\nЗамест таго, каб забіваць гол, Jeremy Doku працягваў ставіць ногі на мяч, чакаючы вяртання супернікаў. Трэнер моладзі Стэфан Стасін раззлаваўся на яго і некалькі разоў параіў забіваць галы. Нават таварышы па камандзе Джэрэмі атрымалі менш мяча, таму што ён заўсёды быў з ім, прыніжаючы сваіх супернікаў.\nКалі Джэрэмі Доку заканчвае навучанне, ён вельмі хутка прыбірае ў сябе, таму што меў 10 хвілін, каб паесці, прыняць душ і вярнуцца ў школу. Аднойчы Джэрэмі пратрымаўся за мяч і паклікаў трэнера, каб ён правёў яго, што ён і зрабіў у новых стылях. Ацэньваючы яго за нялёгкую працу, Стэфан Стасін даў Джэрэмі параду;\nДжэрэмі, калі ты хочаш гуляць у вялікім клубе, табе трэба будзе займацца чымсьці іншым, чым дрыблінгам.\nГэтая парада ўвайшла яму ў сэрца, калі ён зноў пачаў працаваць над сваімі перадачамі і рабіць перадачы. Джэрэмі захаваў свой від спорту як найважнейшы гулец ва ўзроставай групе Андэрлехта.\nВа ўзросце 15 гадоў ён пачаў атрымліваць прапановы аб пераводзе. У яго быў выбар паміж 5 - 6 найбуйнейшымі клубамі Еўропы. Арсенал, Чэлсі, галандскія клубы, але асабліва "Ліверпуль" хацеў яго. У прыватнасці, "чырвоныя" нацягнулі рукавы "Доку" на пачатку сезона 2017/2018.\nУ студзені 2017 года Ліверпуль запрасіў бацькоў Джэрэмі Доку, уключна з ім, наведаць іх установы Стывен Джэрард і Клопп. Англійскі клуб растлумачыў яму свой праект - што ён стане доўгатэрміновым пераемнікам Sadio Мане.\nПа праўдзе кажучы, і Дэвід, і Белінда Доку (яго тата і мама) спакусіліся не толькі спартыўным праектам Ліверпуля, але і фінансавай бяспекай. Маленькі маланкавы нападаючы на фланг (Джэрэмі) ужо захапіўся мілымі размовамі Ліверпуля.\n"Андэрлехт" ніколі не хацеў страціць лепшага гульца на танным "Ліверпулі". З-за страху страціць яго клубу давялося звярнуцца да аднаго са сваіх мінулых герояў - чалавека Ромелу Лукаку. Дзякуючы велізарнай павазе да яго Джэрэмі, Вялікі Бельгіец лічыўся адзіным, хто змог пераканаць Джэрэмі Доку застацца.\nВы ведалі? ... клуб зладзіў сеанс паміж Лукаку і Джэрэмі, дзе абодва выступілі праз відэазванок. У той сустрэчы легендарны нападаючы Бельгіі сказаў;\nПрывітанне, Джэрэмі, я Рамэлу. Як і вы, я гадамі гуляў у Андэрлехце. Калі я магу даць вам добрую параду, я лічу, што вы застаяцеся з гэтым клубам, хаця б атрымаеце дыплом футбольнай акадэміі.\nдзякуй, Стывен Джэрард, дзякуй Клопп, але не дзякуй за тое, што мяне ёсць. Джэрэмі прытрымліваўся парад Лукаку, нягледзячы на абяцаныя Ліверпулем астранамічныя сумы. Гэта стала вялікім палёгкай для Андэрлехта, які больш не бачыць, як ён праслізгвае ім праз пальцы.\nНа радасць сям'і і клубу, Джэрэмі Доку падпісаў прафесійны кантракт у пачатку сезона 2018/2019. Вы заўважылі фота яго Ідала (Лукаку) за ім?\nБіяграфія Джэрэмі Доку - Гісторыя поспеху:\nМы былі вельмі рады, калі ён вырашыў застацца з Андэрлехтам, кажа яго бацька Дэвід. Перад гэтым перыяд быў вельмі цяжкім для сям'і, бо да яго было так шмат цікавасці. Намер Джэрэмі - дасягнуць поспеху ў першую чаргу з Андэрлехтам.\nНа той момант, калі Доку падпісаў кантракт, сярэдняя школа ўжо была скончана. Жыццё пасля гэтага ўбачыла, што ён засяродзіў усю ўвагу на трэніроўках. У самы кароткі час усе загаварылі пра яго, сказаўшы, што ён - будучыня Бельгіі. Што ён збіраецца падарвацца.\nВы ведалі? ... Джэрэмі Доку быў ва ўзросце 16 гадоў і 182 дзён, калі стаў адным з самых маладых дэбютантаў у гісторыі Андэрлехта. Толькі клубныя абразкі, такія як Рамэлу Лукаку (16 гадоў 11 дзён), Тилеманс (16 гадоў 82 дні) і іншыя былі яшчэ раней.\nУ Джэрэмі не было праблем з інтэграцыяй у першую каманду, таму што ён ужо быў фізічна і спартыўна гатовы зрабіць сабе імя. Як было заўважана на відэа, падлетак мог спаборнічаць з дарослымі, і кожны раз, калі ён танцаваў з мячом, усе ведалі, што ён зробіць нешта асаблівае.\nНе прайшло часу, перш чым ён пачаў бачыць, што Бельгійская ліга стала для яго ўжо занадта маленькай. Гэта адбылося ў той час, калі вялікія клубы па ўсёй Еўропе станавіліся на калені за яго подпіс.\nПоспех у Францыі і зборнай:\nНарэшце Каралеўскі спартыўны клуб "Андэрлехт" - як яны іх называюць - атрымаў тое, што хацеў. Іх мэтай было ўбачыць, як кошт іх зорнага чалавека ўзрастае, каб яны маглі зрабіць перавод. 5 кастрычніка 2020 года Доку падпісаў кантракт за Рэн за 26 мільёнаў еўра. Ён увайшоў у адну з найбуйнейшых сусветных ліг.\nЗ моманту прыбыцця ў футбольны клуб "Стад Рэнэ" здольнасць форварда прагрэсавала ад сілы да сілы. Гульня побач з такімі вядомымі імёнамі, як Стывен Нзонзі і Эдуарда Камавінга вывеў лепшае ў Джэрэмі Доку.\nВелізарны рост клубнага футбола прывёў да таго моманту, пакуль яго чакала ўся сям'я. Доку патэлефанаваў у зборную Бельгіі 5 верасня 2020 г. Праз тры дні пасля нацыянальнага дэбюту ён забіў свой першы гол за Бельгію ў Лізе нацый УЕФА.\nМалады чалавек працягваў удасканальваць сваё рэзюмэ, дадаўшы некалькі захапляльных спектакляў, якія выкладзены ў відэа ніжэй. У гэты час Джэрэмі проста не мог зрабіць нічога з мячом. Прасцей кажучы, яго тыпу нюху нельга навучыць.\nЁн быў часткай бельгійскага "васьмі мэтаў", які разграміў Беларусь:\nУ пачатку 2021 года Джэрэмі Доку працягваў свой метэарытны ўздым у нацыянальных колерах. Падчас адборачных этапаў Кубка свету 2022 года самародак побач Батшуайи, Леандра Тросард, Дэніс Праэт, Хрысціянская Бентеке аб'ядналі ў сметніцу Беларусь 8 галоў да нуля. Глядзіце відэа асноўных момантаў Бельгія разбіла Беларусь з лікам 8: 0 натхнёным Джэрэмі Доку.\nБез сумневу, свет на мяжы таго, каб убачыць Джэрэмі Доку на вачах у нас, як ён расквітнеў свой шлях у наперад сусветнага класа. 5-футавы 7-хуткасны дрыблінг адзначаны як адзін з лепшых сярод бясконцай вытворчай лініі правых вінгераў, якая выходзіць з Бельгіі. Астатняе, як мы кажам пра яго Бія, цяпер ужо гісторыя.\nХто такая дзяўчына ці жонка Джэрэмі Доку:\nДля таго, каб мець поспех і адпавядаць велізарным патрабаванням клубнага і нацыянальнага футбола, нармальна, што заўзятары разважаюць над тым, што сказана. Што за кожным паспяховым футбалістам павінна быць сяброўка альбо WAG. Па гэтай прычыне Lifebogger вырашыў заняцца даследаваннямі, каб вызначыць, з кім сустракаецца Джэрэмі Доку.\nПерш за ўсё, нельга адмаўляць той факт, што прыгожы знешні выгляд Джэрэмі не прыцягне жанчын, якія могуць прадставіць сябе ў якасці патэнцыйных жонак, сябровак і будучай маці яго дзіцяці.\nЗгодна з блогам Football-Ghana, адзін з бацькоў Джэрэмі Доку, у прыватнасці, яго бацька (Дэвід), пацвердзіў, што па стане на май 2020 года ў сына не было сябровак. Гэта адбылося да таго, як яго кастрычнік 2020 года пераехаў у Рэн.\nАднак на момант выдання гэтага "Бія" мы ўпэўненыя, што ён не блукае адзін у сталіцы Брэтані на паўночным захадзе Францыі. Такім чынам, ёсць верагоднасць, што футбаліст будзе сакрэтнай сувяззю, якая не павінна быць публічнай, па меншай меры, пакуль.\nАсабістае жыццё Джэрэмі Доку:\nУ першую чаргу, гэта ціхі хлопчык, які аддае перавагу размаўляць нагамі. Ты не заўсёды лёгка яго зразумець. Гэта таму, што ты не ведаў, як сябе адчувае Джэрэмі, знешне.\nПрасцей кажучы, Джэрэмі Доку - сціплы юнак, з незразумелай асобай. Варта адзначыць. Ён зусім не ганарыўся. Джэрэмі - звычайны юнак, які не павінен разглядацца як іншапланецянін. Ты ягоная асоба робіць яго своеасаблівым складаным справай. Лепшае з цытаты Джэрэмі Доку, якое падтрымлівала яго, - гэта;\nМарыце аб вялікім, нічога не баіцца, каб перамагчы ў гонцы жыцця.\nПершае, што трэба ведаць пра футбаліста, гэта тое, што ён выглядае нармальным хлопцам, які надзвычай ціхі. Джэрэмі трымае так шмат у сабе, і вы наўрад ці ўбачыце яго разам з сябрамі, асабліва ў яго доме.\nУдалечыні ад футбола, яго бацька (Дэвід) адзначыў, што яго сын можа заставацца дома ўвесь дзень. Акрамя таго, Джэрэмі любіць знаходзіцца побач з кансоллю. Што тычыцца гульняў, ён уяўляе сабой прыхільнік PES, а не FIFA.\nСтыль жыцця Джэрэмі Доку:\nУ папярэднім раздзеле мы даведаліся, што бельгійскі спідстэр - адзіночка. Асоба Джэрэмі Доку простая. Гэта той, хто не шукае і амаль не прымае актыўнага ўзаемадзеяння з людзьмі. У гэтым раздзеле мы раскажам вам, як ён марнуе свае грошы.\nДжэрэмі Доку Аўтамабілі:\nТак, ён аматар рухавіка. Футбаліст любіць набываць машыны, якія адпавядаюць яго колеру. Аднойчы бельгіец загрузіў гэты аўтамабіль, каб аматары ўбачылі яго апошнюю калекцыю. Джэрэмі Доку кіруе не экзатычнай машынай, а машынай, якая адпавядае яго сціпламу характару.\nВы ведаеце? ... Заработнай платы Джэрэмі Доку больш чым дастаткова, каб купіць такую машыну мары. Ён намаляваны тут са сваімі таварышамі па камандзе, і тое, што мы называем аўтасалонам партнёраў яго клуба. Такім чынам, наш хлопчык - разважлівы чалавек, які жыве сціпла.\nСямейнае жыццё Джэрэмі Доку:\nДля ўраджэнца Боргерхаўта ахвяра, якую зрабілі за яго мама (Белінда) і тата (Дэвід), з'яўляецца адным з найвялікшых дабраславеньняў яго жыцця. На самай справе, ніякая сума яго заробку ў Рэнсе не можа адабраць любоў, якую ён праяўляе да бацькоў і брата, якія на фота адзначаюць адно з яго дасягненняў.\nУ нашым раздзеле сямейнага жыцця мы раскажам вам больш пра членаў яго хатняй гаспадаркі, пачынаючы з кіраўніка дома.\nПра бацьку Джэрэмі Доку:\nГэта чалавек, які авалодаў мастацтвам прадчуваць добрага сына. Амаль усё, што адчувае Дэвід пра Джэрэмі, аказалася праўдай. Ад прагназавання дат, калі ён дэбютуе, да іншых аспектаў яго поспеху. Вы бачыце гэты аракул вельмі жывога чалавека, ён галоўны святар сына і галоўны яго поспех.\nПра маці Джэрэмі Доку:\nSpeed Dribbler імкнецца падпісаць кантракты на памылкі, якія прымусяць яго зарабіць столькі грошай у кар'еры. Вы ведалі? ... Толькі адна жанчына пастаянна паведамляе яму пра небяспеку выбару грошай да яго дабрабыту. Яна не хто іншы, як яго маці, Белінда Доку.\nПасля заваблівання Ліверпуля Юргена Клопа Джэрэмі, атрымаўшы вестку пра вялізныя сумы грошай, якія Ліверпуль паабяцаў яму прапанаваць, падбег да мамы і закрычаў;\nМама, мама ..., вось і ўсё, нарэшце, наша сям'я будзе багатай!\nНа самай справе Джэрэмі быў вельмі ўражаны джакузі ў трэніровачным цэнтры Ліверпуля - гэтага ён раней не бачыў. Як і чакалася, Белінда мусіла супакоіць яго, прымусіўшы зразумець неабходнасць працягваць "РСК" Андэрлехт, пакуль ён не скончыць старэйшы футбол.\nПра Джэферсана, брата Джэрэмі Доку:\nКалісьці будучы амбіцыйны футбаліст, ён паказаў свайму маленькаму брату і сястры шлях да футбола. Вы ведалі? ... Джэферсан таксама хуткі, як Джэрэмі. Гэта азначае, што хуткасць працуе ў сям'і. Акрамя таго, што ён хуткі, ён не толькі брат і сястра. У нас ёсць доказы гэтага.\nЯк і Джэрэмі, Джэферсан таксама гуляў з "Андэрлехтам" - але не атрымалася. Па словах бацькі Дэвіда, старэйшы сын доўгі час заставаўся без добрага клуба, які заклікаў яго паслугі. З-за гэтага ён пакінуў мары кіраваць малодшым братам.\nВось што адбылося, што прымусіла Джэферсана прыняць смелае рашэнне. Прыблізна ў кастрычніку 2020 года, калі Джэрэмі перайшоў у Ренн, 18-гадовы футбаліст, пакідаючы сям'ю, баяўся, што па-сапраўднаму будзе сумаваць па ім.\nСапраўды, падлетку, як Джэрэмі, нялёгка пакінуць сваю краіну, каб гуляць у старэйшы футбол у Францыі. Для кагосьці такога інтраверта, як ён, гэта было б найбольш складана. У асабістым плане кожны член сям'і Джэрэмі Доку баяўся, каб яго асабістае жыццё сур'ёзна пацярпела.\nУ інтэрв'ю Апошнія навіны, газета на галандскай мове, якая базуецца ў Антверпене, Бельгія, аднойчы сказаў Джэферсан;\nМая мама баялася больш за ўсё. Я ведаю, што ёй будзе вельмі цяжка ўбачыць, як Джэрэмі застаецца адзін. З-за гэтага я гатовы зрабіць гэта - кінуць кар'еру - для брата.\nВось і ўсё. Джэферсан кінуў усё. Ён утрымліваў уласнае жыццё толькі для таго, каб дапамагчы малодшаму браціку пражыць яго мары. Ён больш, чым брат, але сапраўдны сябар.\nФакты Джэрэмі Доку:\nФакт №1 - Ён шмат грае музыку ў грымёрцы:\nУсім вядома, што ён разважлівы чалавек, які амаль не праяўляе эмоцый і ненавідзіць трымаць вельмі прывязаных сяброў. Аднак мы знайшлі выключэнне з яго замкнёнай натуры. Вы ведалі? ... Джэрэмі можа быць сапраўдным кіроўцам грымёркі.\nКожны раз, калі ён прыбывае ў распранальню і назірае, што атмасфера недастаткова задаволеная, ён нешта робіць, каб падняць настрой калегам. Па словах яго сябра, Марка Кана;\nДжэрэмі паставіў музыку і танцаваў сярод усіх. У рэшце рэшт за ім пойдзе ўся распранальня, і тады атмасфера стане цёплай. Прыемна мець такі характар.\nФакт No2 - Яго від музыкі:\nУ медыябібліятэцы Джэрэмі Доку вы можаце знайсці крыху ўсяго. Яны ўключаюць R'n'b, галандскі рэп (не той Депа і Промес) і афро-музыка - што звязана з яго ганскім этнічным паходжаннем. Без сумневу, музыка - гэта віно, якое напаўняе кубак маўчання Джэрэмі Доку.\nФакт №3 - Разбор і параўнанне заробкаў Джэрэмі Доку Рэнэса:\nДжэрэмі Доку Рэн Заробак у еўра (€)\nУ год: € 2,083,200\nЗа месяц: € 173,600\nУ тыдзень: € 40,000\nЗа дзень: € 5,714\nКожную гадзіну: € 238\nКожную хвіліну: € 4\nКожны другі: € 0.07\nЗ таго часу, як вы пачалі праглядаць Джэрэмі ДокуБіяграфія, гэта тое, што ён зарабіў у Рэнэса.\nАдкуль Джэрэмі, сярэднестатыстычнаму бельгійцу, які зарабляе 26,000 6 еўра штогод, трэба будзе працаваць 6 гадоў і XNUMX месяцаў, каб зарабіць тое, што ён забярэ дадому за месяц.\nФакт No4 - Факты хуткасці Джэрэмі Доку:\nКалі вы аматар кар'ернага рэжыму, які любіць хуткіх маладых гульцоў, раю зарэгістравацца Джэрэмі. На момант напісання сваёй біяграфіі Wonderkid мае 94 паскарэння, 90 хуткасцей, 95 спрытнасці і патэнцыяльны рэйтынг 86. На самай справе, мы бачым яго як аднаго з лепшых маладых талентаў у свеце ў FIFA.\nLifebogger паглыбіўся, каб даць вам відэавынік тэсту росту Джэрэмі Доку з выкарыстаннем рэжыму кар'еры FIFA 21. У канцы стымуляцыі яго сілы выраслі з 71 да вышэйшага за 91 - падобна на Крышціяну Раналду.\nФакт №5 - Рэлігія Джэрэмі Доку:\nПа-першае, ён носіць біблейскае мужчынскае імя, якое з'яўляецца варыянтам старазапаветнага імя Ерамія. Акрамя таго, імя ягонай мамы "Белінда" - гэта хрысціянскае імя дзяўчынкі. Імя таты Джэрэмі "Дэвід" - біблейскае імя. Нарэшце, імя яго брата "Джэферсан" - хрысціянскае імя хлопчыка.\nПа сэнсе Джэрэмі Доку нарадзіўся хрысціянінам. Дзякуючы яго індывідуальнасці (як гэта тлумачыцца ў яго Біяграфіі), мы не ведаем пра яго ўзровень адданасці хрысціянскай рэлігіі.\nБіяграфія Джэрэмі Доку вучыць нас, што станоўчы дзіцячы досвед адыгрывае ролю ў фарміраванні добрай будучыні. Бацькі Джэрэмі Доку (Дэвід і Белінда) выхоўвалі дзяцей у доме, усяго за шэсць хвілін язды да самага папулярнага стадыёна Антвэрпэна.\nФутбольная пляцоўка Bosuilstadion (дом Каралеўскага Антвэрпэна) станоўча паўплывала на яго дзяцінства. Гэта запаліла футбольныя мары Джэрэмі разам са старэйшым братам Джэферсанам. Да яго дэбет Джэрэмі быў адносна невядомы шырокай публіцы. Сёння ён жыве не проста сваімі сямейнымі марамі. Джэрэмі зрабіў гонар Гане (краіне яго бацькоў).\nДзякуй, што засталіся з намі, каб прачытаць гісторыю жыцця самага перспектыўнага хуткасніка ў Бельгіі. У Lifebogger мы працягваем працягваць прадастаўляць вам біяграфію бельгійскіх футбалістаў. Больш за тое, нашы пісьменнікі імкнуцца да дакладнасці і справядлівасці.\nКалі ласка, звяжыцеся з намі, калі заўважыце - што заўгодна - што не выглядае прыемна ў нашай біяграфіі Джэрэмі Доку. У адваротным выпадку, калі ласка, паведаміце нам пра ваша ўяўленне пра футбаліста 5 футаў 7 цаляў у нашым раздзеле каментарыяў. Для кароткага рэзюмэ мемуараў Доку скарыстайцеся нашай табліцай Wiki.\nЗапыты Вікі пра Джэрэмі Доку\nПоўнае імя: Жэрэмі Доку\nДата нараджэння: 27 мая 2002\nУзрост: 18 гадоў і 11 месяцы.\nМесца нараджэння: Антвэрпэн, Бельгія\nбацькі: Белінда Доку (маці) і бацька, Дэвід Доку (бацька)\nБраты, сёстры: Джэферсан Доку (старэйшы брат) і дзве сястры\nСям'я Паходжанне: Гана\nадукацыя: Школа-інтэрнат "Фіялетавыя таленты" Андэрлехта\nрост: 1.71 м (5 ft 7 ў)\nГулец Агент: ICM Stellar Sports\nNet Worth: 2 мільёны еўра (статыстыка 2021)\nФутбольны дзённік Stade Rennais\nМадыфікаваная дата: 12 студзеня 2021 года


Дзякуй вам за спакой на зямельцы маёй! | Лунинец | Лунинецкий район | Лунінецкія навіны\n11.07.2017 by L N\tin Прысяга\n10 ліпеня для Лунінеччыны самы радасны дзень. Вызваленне ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў 73 гады таму прынесла спакутаваным людзям веру ў спакойнае заўтра, дало магчымасць пачаць новае жыццё пад мірным небам. Даніну шчырай памяці тым, хто мужна змагаўся на фронце, актыўна ўдзельнічаў у партызанскай барацьбе ці без ніякай віны стаў ахвярай ворагаў маладзейшыя пакаленні аддаюць дагэтуль.\nТрадыцыйным стаў аўтапрабег па розных населеных пунктах раёна. І сёлета яго ўдзельнікі спачатку правялі ўрачысты мітынг і ўсклалі вянкі і кветкі да помнікаў загінуўшым у скверы ў цэнтры горада, затым калона з некалькіх машын і аўтобусаў у суправаджэнні аўтамабіля ДАІ ўзяла накірунак да іншых абеліскаў. Святочныя надпісы красаваліся на шкле, сцягі з адпаведнай атрыбутыкай развяваліся пад павевамі ветру.\nДа значнасці падзеі не засталіся абыякавымі ўсе ўдзельнікі – прадстаўнікі самых розных пакаленняў і арганізацый. Працоўныя калектывы і грамадскія аб’яднанні падрыхтаваліся да мерапрыемства адказна і старанна. У гэты дзень усе адчуванні былі сумна-святочнымі і ўрачыста-балючымі. Ветэранаў вайны, афганцаў, школьнікаў і навучэнцаў аб’яднала любоў да Радзімы, радасць за мірнае неба над галавой, боль ад непапраўных страт.\nПершы прыпынак быў каля Кургана Бессмяротнасці. Словы-успаміны пра жудасныя падзеі ліхалецця быццам вярнулі ўсіх у тую жахлівую рэчаіснасць, дзе наша зямля страціла тысячы сваіх суайчыннікаў. Хвіліна маўчання і кветкі сталі быццам адзінай пясчынкай у тым насыпу, што нашчадкі ўзвялі ў памяць ахвяр…\nКалона накіравалася ў Ракітна да помніка воіну-афганцу Міхаілу Мацкевічу, узведзенаму ў савецкі час з дапамогай калгаса “Расія”. Далей пясчаная дарога прывяла ў густы зараснік за вёскай, дзе ўвекавечана памяць расстраляным мірным жыхарам Ракітна. На камені названы імёны больш як 80-ці з іх. Балюча чытаць пералік прозвішчаў, бо сярод большасці з іх пазначаны дзіцячы ўзрост.\nУ Кажан-Гарадку спыніліся ў цэнтры вёскі. Тут ганаровая варта стаяла каля помніка савецкім воінам, што загінулі на фронце. Сонца адлівалася на гранітнай пліце, быццам спецыяльна дорачы ў гэты дзень больш святла і цяпла. У Дрэбску ўдзельнікаў аўтапрабегу сустракалі не толькі школьнікі. Самыя юныя жыхары вёскі выстраіліся ў рад, нібы яшчэ раз сцвяр-джаючы, што барацьба з ворагам была не дарэмнай – новыя пакаленні растуць, радуюцца мірнаму жыццю і дзякуюць прапра-дзедам за іх гераічны подзвіг.\nНе так шумна было ў Мелясніцы. Населены пункт невялікі, бо амаль усіх яго жыхароў не стала ў гады вайны. Калі б не тая жахлівая трагедыя, колькі б вырасла юнакоў і дзяўчат. Яны б нарадзілі сыноў і дачок, тыя – унукаў, і вёска разраслася б да велізарных памераў. Але таму не су-джана было збыцца…\nКаля ўезду ў горад спыніліся каля помніка-самалёта Мікалаю Давыдаву, пачулі гісторыю яго подзвігу, калі лётчык цаной асабістага жыцця выратаваў лунінчан ад магчымай трагедыі. Ураджэнец іншага краю пахаваны на мясцовых могілках, яго памяць шануюць тыя, каго ён імкнуўся зберагчы, накіроўваючы няспраўны самалёт за межы паселішчаў.\nКветкі і вянкі да помніка воінам-афганцам у райцэнтры сталі завяршальным момантам аўтапрабегу. Кроў, пралітая на чужой зямлі, таксама болем аддаецца ў сэрцах сучаснікаў. Старшыня раённай арганізацыі ГА «Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане» Мікалай Кавалец уручыў Ганаровыя граматы і медалі самым актыўным яго ўдзельнікам.\nНе прайшлі «Гарадзею»


Напярэдадні Дня перамогі беларуская пісьменьніца Сьвятлана Алексіевіч дала інтэрвію Радыё Свабода.\nРазмова, якую правёў Андрэй Шары з расейскай службы РС, пачалася ад кніжкі «У вайны не жаночае аблічча», якая выйшла ў 1985 годзе з цэнзурнымі купюрамі.\nСьвятлана Алексіевіч: У 2002 годзе, калі ў мяне выходзіў чатырохтомнік у маскоўскім выдавецтве «Время», я напісала новую прадмову да кнігі «У вайны не жаночае аблічча» — пра тое, як шмат пры першым выданьні з кнігі было выкінута, па якіх матывах гэта выкідалі. Па меры таго, як разьвівалася перабудова, многія людзі неяк патроху «падымаліся». Тым больш мае гераіні, жанчыны ваеннага часу. Гэта былі ўжо старыя людзі, як яны сябе называлі, людзі з натуры, якая сыходзіць, але яны не хацелі сысьці, да канца ня выказаўшыся. І яны мне ўжо пасьля выхаду кнігі дасылалі матэрыялы, тэлефанавалі, зь некаторымі я зноў сустракалася. У апошніх перавыданьнях кнігі (спачатку чатырохтомнік, потым пяцітомнік) кніга «Ў вайны не жаночае аблічча» такая, якой яна была задуманая ў самым пачатку.\nУласныя ўнутраныя абмежаваньні, вядома, у савецкі час і ў мяне таксама былі, і я таксама не магла нейкія рэчы прыняць, паколькі цэлы пласт сусьветнай ваеннай літаратуры прайшоў міма мяне. Сутнасьць савецкага разуменьня ваеннага супрацьстаяньня была такой: «вайна — бяда», а экзыстэнцыйныя пытаньні адсутнічалі. Пра іх упершыню, і то не зусім да канца, у адкрытай манеры загаварыў Васіль Быкаў. Мы ў цэлым былі занадта прывязаныя да свайго часу, і спатрэбілася пажыць у стане хоць бы духоўнай паўсвабоды (у якой мы да гэтага часу ўсе жывем), каб нейкія рэчы я зразумела і змагла сказаць. Каб я зразумела: чалавек — і страшны, і выдатны, і незразумелы, зло — і яркае, і драпежнае, вайна — страшны, але вельмі яркі і вельмі розны сьвет, і чалавек у гэтым сьвеце таксама вельмі розны. Сёньня, гартаючы апошнія выданьні кнігі, магу сказаць: я зрабіла ўсё, што ў маіх сілах. Было б у мяне ў 1980-я гады сёньняшняе адчуваньне часу, напэўна, часткова іншым было б і разуменьне вайны. Але і трыццаць гадоў таму я зрабіла ўсё, што змагла.\nРС: Вы казалі ў адным з інтэрвію, што для вас важнай у працы над ваеннай прозай была традыцыя Алеся Адамовіча. Як вы ацэньваеце савецкую літаратуру пра вайну? Чаму не напісана вялікага расейскага раману пра вялікую вайну, як вы лічыце?\nАлексіевіч: Я думаю, паўплывала абмежаваньне ідэй савецкага часу. Сталін магутным каўпаком лёг на нашу сьвядомасьць — і, як высьвятляецца, гэты каўпак да гэтага часу прыціскае і новыя пакаленьні, і валадароў, і масавую сьвядомасьць. Мы бачым, што пачынаецца новае адраджэньне Сталіна. І вядома, наша ўяўленьне аб сьвеце было моцна звужанае, сьвет дзяліўся толькі на ахвяраў і катаў, а сьвет насамрэч куды больш складаны. Калі паглядзець, што дзеецца сёньня ва Ўкраіне, адкуль я нядаўна прыехала, то там палова людзей — закладнікі, якія апынуліся ў сытуацыі акупацыі. Я бачыла вочы бежанцаў, зусім разгубленыя, сьвет для іх пахіснуўся. Цэлае пакаленьне старых савецкіх людзей ад інфарктаў і інсультаў сёньня памірае, іх сьвет абсалютна абрынуўся.\nМы былі паралізаваныя гэтай карцінай чорна-белага сьвету, нават лепшыя, нават самыя таленавітыя людзі. Як казаў, здаецца, Усевалад Гаршын або Леанід Андрэеў, для нас вайна — бяда, а вайна насамрэч — гэта вар’яцтва. Я ўжо адношу сябе да пакаленьня, якому ўдалося вырвацца з чорна-белага ўспрыманьня вайны. Для нас, вядома, вайна ставіць велізарную колькасьць экзыстэнцыйных пытаньняў: чалавек застаецца сам-насам з думкай аб тым, што ён можа забіць іншага чалавека. У чым справядлівасьць вайны, якая адноснасьць гэтай справядлівасьці? Адзін з маіх герояў сказаў: «Я напісаў завяшчаньне, каб, калі я памру, мае мэдалі не хавалі са мной, як гэта зрабілі з маімі аднапалчанамі, а аднесьлі іх у царкву. Бо і я забіваў». Гэта іншы, экзыстэнцыйны ўзровень разуменьня вайны.\nНа жаль, экзыстэнцыйная рэфлексія ў нашай культуры адсутнічае — гэта тычыцца і лягернай тэмы, і сталінскай тэмы, і вайны, асабліва партызанскай вайны, сумленная кніга пра якую яшчэ не напісана. Разумееце, вялікі раман магчымы, толькі калі ў яго аснову лягуць асабістыя, экзыстэнцыйныя пытаньні — чалавечай прыроды, узаемаадносін з космасам. Калі ставяцца пытаньні не пра тое, хто такі Сталін, а пра тое, што такое чалавек. Гэтыя пытаньні былі для нас у савецкі пэрыяд зачыненымі. Вось я гляджу на сусьветную літаратуру: яны былі бліжэй да гэтых пытаньняў, яны былі болей свабоднымі. Можа быць, таму моладзь цяпер чытае Рэмарка, а не чытае Юрыя Бондарава, хоць «Гарачы сьнег» — для свайго часу вельмі таленавітая рэч. Але час цяпер вырваўся на агульны прастор, у агульнае жаданьне зразумець чалавека: навошта наогул усё гэта, хто ён, што ён? А мы зноў зачыніліся ў нейкую ракавіну, у абсалютна ўнутраную сацыяльнасьць.\nРС: Вы згадалі Юрыя Бондарава, ён бадай ці не апошні з жывых пісьменьнікаў «пакаленьня лейтэнантаў», а пасьля іх шмат і дэталёва пра вайну ўжо ніхто не пісаў. Як вы лічыце, чаму ў апошнія дзесяцігодзьдзі ўпала цікавасьць да тэмы Другой сусьветнай вайны? Леў Талстой напісаў «Вайну і мір» праз паўстагодзьдзя пасьля заканчэньня вайны з Напалеонам. У Расеі быццам бы прыйшоў час, калі трэба ставіць тыя самыя экзыстэнцыйныя пытаньні, пра якія вы кажаце. Чаму ніхто з вашага пакаленьня пісьменьнікаў-мэтраў ці больш маладых літаратараў не зьвяртаецца да гэтай тэмы ўсур’ёз?\nАлексіевіч: Таму што наша постсавецкая культура жыве ў закрытым стане. Мы ня выйшлі ў адкрыты сьвет, мы не ўпусьцілі ў сябе сьвет. У гэтым зачыненым стане мы ня можам набыць сувязі з новымі маладымі людзьмі, таму што гэтыя маладыя людзі належаць іншаму сьвету. А закрыты стан культуры нараджае такія самыя абсалютна закрытыя, гермэтычныя кнігі, яны не цікавыя ні зьнешняму сьвету, ні маладым чытачам. Калі маладое пакаленьне і чытае нешта, то ўспаміны Мікалая Нікуліна пра вайну — кнігу, якая недзе доўга ляжала, яе не было, і раптам яна зусім у новым вобразе прадставіла вайну. Або кніга пра вайну актора Георгія Жжонава. Гэтыя людзі ішлі ад асабістага досьведу, вайна або лягер былі іх асабістым узрушэньнем, яны не паддаліся нівэліроўцы прапаганды. І, магчыма, выратавала іх кнігі яшчэ і тое, што яны не былі прафэсійнымі літаратарамі, у іх не было навыку банальнасьці, канону.\nЯ, напрыклад, раней вельмі шмат чытала пра вайну (хоць ужо даўно не чытаю), але вось Нікуліна я прачытала, і гэта было для мяне адкрыцьцё, гэта было цікава. Вядома, у абставінах той гермэтычнасьці, у якую мы зноў апускаемся, чакаць нараджэньня моцных і яркіх рэчаў зусім не прыходзіцца. Затое ёсьць у нас прыдворныя пісьменьнікі, накшталт Захара Прылепіна і падобных яму, зь іх ідэямі гвалту... Мастак ня можа прымаць ідэю гвалту, сапраўдны мастак ня можа ў нашы дні быць імпэрцам, дзяржаўнікам, гэта не сумяшчаецца. І вядома, у такім коле ідэй нічога значнага ня можа нарадзіцца — тым больш калі Дума друкуе зусім сярэднявечныя ўказы: забараніць, нельга думаць... Што гэта за грамадзтва, што за культура, калі казакі з нагайкамі будуць вырашаць, які спэктакль ставіць, а які не? Ну, які вялікі новы раман у гэтых умовах можа зьявіцца, як можа захавацца вялікі новы чалавек? У часы Сталіна былі Андрэй Платонаў і іншыя, але, напэўна, тады яшчэ заставалася энэргія духоўнага супраціву, а цяпер, праз сто гадоў, яна, па-мойму, канчаткова задушана.\nРС: Прыходзіцца, значыць, адмаўляцца ад разуменьня таго, што «паэт у Расеі болей чым паэт»? А чаму постсавецкія грамадзтвы (перш за ўсё я маю на ўвазе расейскае і беларускае, і ў значна меншай ступені ўкраінскае грамадзтва) «не ўпусьцілі ў сябе сьвет»? Улада вінаватая, народ вінаваты, грамадзкія ўмовы так склаліся — у чым прычына, як вы яе бачыце?\nАлексіевіч: Самая складаная праблема, што ў нас засталося ад савецкага часу — гэта, вядома, сьвядомасьць чалавека. І ўлада, і эліта, і грамадзтва аказаліся няздольнымі пабудаваць новую дзяржаву, абжыць новыя ідэі, як гэта зрабілі нашы суседзі — тая самая Прыбалтыка, тыя самыя Чэхія і Польшча... Там эліта паволі робіць сваю працу, яна вырабляе новыя ідэі. Як мне сказаў адзін польскі рэжысэр, «ваша эліта пабегла да рэштак са стала алігархаў, а ў нас алігархі хочуць, каб мы іх запрасілі да свайго стала» — мастак у гэтых сьветах займае цалкам рознае месца. Калі я раптам чую ад вядомага расейскага тэатральнага дзеяча: ня сорамна аб’яўляць па тэлевізары, што ў цябе ў самалёце стаіць залаты ўнітаз, ён жа зароблены... Ці калі вядомая журналістка кажа: у чалавека з грашыма — асаблівы пах, гэта асаблівы чалавек, паколькі яго грошы маюць нейкую энэргію, сілу... Я ўяўляю, сказала б яна гэта дзе-небудзь у Францыі — ёй бы назаўтра ніхто рукі не падаў!\nНяма маральных правілаў, няма маральных законаў, ёсьць законы паняцьцяў, законы мафіі, законы выпадкова прыхопленых бізантыйскіх або нейкіх яшчэ ідэй. Няма магутнага ядра эліты, якое б генэравала новыя ідэі. Усё гэта прыхоплена, усё гэта досыць прымітыўна. Хай грошы з кішэняў сыплюцца, але ўсё роўна людзі з такімі паняцьцямі — чужыя для сьвету, сьмешныя ў вонкавым сьвеце, усё роўна яны выклікаюць страх, а не павагу. Не далей як учора ў Бэрліне я ўдзельнічала ў сустрэчы, дзе гаварылася аб гэтых тэмах, выступалі пісьменьнікі і палітыкі, у тым ліку нямецкі міністар замежных справаў Вальтэр Штайнмаер. Гэта зусім іншы ўзровень размовы: гаварылася аб гуманітарных каштоўнасьцях, аб тым, што дзяленьне сьвету на катаў і ахвяр — вельмі спрошчаны погляд. Я сядзела якраз побач зь міністрам і думала: Бог мой, калі я пачую ў сваёй краіне або ў Расеі ад міністра такія вось інтэлектуальныя словы, тады Расея і Беларусь стануць іншымі дзяржавамі! Але сёньня гэтага няма і новай дзяржавы няма — таму што па ўзроўні разуменьня сьвету мы засталіся на ўзроўні Аляксандра III, які лічыў, што адзіныя сябры Расеі — гэта яе армія і флёт.\nРС: Вы згадалі, што нядаўна вярнуліся з Украіны. У гэтай краіне цяпер па-іншаму адзначаюць даты, зьвязаныя з заканчэньнем Другой сусьветнай вайны ў Эўропе. Як вы ставіцеся да гэтых спробаў?\nАлексіевіч: Ведаеце, я прыехала з Украіны зь вельмі добрым пачуцьцём. Я выступала там у Кіева-Магілянскай акадэміі, ва ўнівэрсытэце, на кніжным кірмашы «Кніжны арсэнал». Нягледзячы на ўсе складанасьці, у маладых людзей гараць вочы, яны хочуць новага жыцьця, яны гатовыя нават (хоць гэта барбарства, вядома) на ахвяры. У прынцыпе, любое рашэньне праблемы спосабам гвалту, калі гінуць людзі — гэта, вядома, барбарства, гераічнае барбарства або проста барбарства, садысцкае, бандыцкае. Трэба забіваць ідэі, а не людзей. Ужо прайшоў час набіраць абароты тэхнікі і без канца дэманстраваць сьвету танкі і гарматы. У інтэрнэце я кожны дзень бачу якую-небудзь навінку расейскага ўзбраеньня і акрамя як барбарствам гэта назваць не магу.\nУкраінцы сапраўды хочуць пачаць новае жыцьцё, і сапраўды ёсьць небясьпека, што чыноўнік зноў зжарэ ўкраінскую рэвалюцыю. Але цяпер народ настроены рашуча, можа быць, таму, што з часу аранжавай рэвалюцыі вырасла новае пакаленьне — іх бацькі вынесьлі б Януковіча, а маладыя адмовіліся ўдзельнічаць у гэтай змове супраць сваёй будучыні. Ва Ўкраіне адчуваецца дух часу, адчуваецца дух абноўленай нацыі, якая ня хоча, каб яе зацягвала ў расейскую яміну. Я хацела б верыць, што ў іх гэта атрымаецца, што не атрымаецца расейскага сярэднявечча, якое сёньня пачалося — зацягнуць украінцаў у стары час. Вельмі б хацелася спадзявацца. У гэтыя дні ва Ўкраіне замест георгіеўскіх стужачак носяць выявы макаў. Яны хочуць сьвяткаваць дзень вызваленьня з усёй Эўропай, а ня ладзіць сталінскія сьвяты асобна ад усяго сьвету.\nРС: Як вы лічыце, пакаленьням, якія жывуць цяпер у Расеі, ва Ўкраіне і Беларусі, удасца неяк прымірыць розныя праўды аб Другой сусьветнай вайне?\nАлексіевіч: Я думаю, што гэта будзе вельмі доўгая барацьба. Гістарычная праўда — складаная рэч. Я 30 гадоў займаюся дакумэнтамі і магу сьцьвярджаць: дакумэнту не бывае ў чыстым выглядзе, усё роўна гэта чыясьці жарсьць, чыясьці вера, імгненная або доўгатэрміновая, але ўсё роўна — у руках і волі чалавека. Але ўрэшце ўступае ў дзеяньне час. Ёсьць блізкі час, калі мы як бы спавіты ідэямі сёньняшняга дня, воляй тых, хто сёньня ва ўладзе, іх разуменьнем падзей і зьяваў, іх дыяпазонам. Што да Расеі і Беларусі — вядома, гэта стары сьвет. На вуліцах новыя машыны, каля будынкаў трошкі новай архітэктуры, людзі носяць новыя касьцюмы, але гэта стары сьвет, сьвет старых паняцьцяў, і ён сёньня пайшоў у апошні савецкі бой. Не за тую вышэйшую справядлівасьць, якую можна было б атрымаць з савецкага досьведу — там было шмат сталінскіх здрадаў, але ўсё-ткі ў пачатку было і шмат рамантычных спадзяваньняў, якія пацярпелі поўную катастрофу. Скончылася ўсё крывёю, як кажа адзін з маіх герояў: «Бочкі мяса засталіся і мора крыві, так канчаецца ў нас уся гісторыя...».\nГэта будзе яшчэ вельмі доўгая барацьба, я думаю, яна зацягнецца на некалькі дзесяцігодзьдзяў. Але як бы ні стараліся нашысты і лукашысты — сёньняшняе акасьцяненьне скончыцца, таму што сьвет усё-такі рухаецца і мы ня можам сядзець на ўзбочыне, гэта нерэальна хоць бы з прычыны новых тэхналёгій. На нейкі час можна стварыць рэзэрвацыю, ну, можа быць, нават на працяглы час (у рэшце рэшт, ёсьць досьвед Паўночнай Карэі), але, тым ня менш, чалавецтва рухаецца ў бок больш нармальнага сэнсу жыцьця, калі чалавечы дух не прыніжаны, калі чалавечыя паняцьці не зьняважаныя. Гэта тычыцца ўсяго мінулага — ня толькі вайны, але і ГУЛАГу, які таксама аказаўся спрэчным паняцьцем, як высьвятляецца. Напрыклад, музэй «Перм-36» — ужо не музэй ахвяраў ГУЛАГу, а музэй работнікаў ГУЛАГу. Будзем цяпер кланяцца катам, чытаць, як яны пакутавалі, зьдзекуючыся над ахвярамі...\nУсё вельмі перамяшалася, але я думаю, што старая ідэя выдыхаецца. Сьвет ідзе ў бок таго, каб чалавек застаўся чалавекам у тым, у боскім сэнсе слова — пра гэта пісалі Аляксандар Мень і Аляксандар Шмеман — калі сапраўды гаворка ідзе пра дух чалавечы.


Упершыню ў гісторыі Патрыярх Маскоўскі сустрэнецца з Папам Рымскім | ЦАРКВА\nУпершыню ў гісторыі Патрыярх Маскоўскі сустрэнецца з Папам Рымскім\nПапа Рымскі сустрэнецца на Кубе з патрыярхам Кірылам. На сустрэчы, якая павінна адбыцца 12 лютага, плануецца падпісанне дэкларацыі аб далейшых адносінах Ватыкана і Рускай праваслаўнай царквы.\nГэта будзе першая сустрэча папы рымскага з кіраўніком Рускай праваслаўнай царквы.\nПершым пра сустрэчу на Кубе абвясціў Ватыкан, пра што паведаміла агенцтва Reuters. РПЦ неўзабаве пацвердзіла факт сустрэчы.\nПатрыярх Кірыл і Папа Рымскі падпішуць сумесную дэкларацыю па выніках сустрэчы на Кубе, паведаміў мітрапаліт Валакаламскі Іларыён. Паводле яго слоў, цэнтральнай тэмай сустрэчы стануць ганенні на хрысціянаў. Акрамя таго, патрыярх і пантыфік абмяркуюць пытанні двухбаковых адносін і міжнароднай палітыкі.\nКіраўнік прэс-службы патрыярха Кірыла Аляксандр Волкаў у эфіры тэлеканала «Расія 24» удакладніў, што сустрэча адбудзецца ў Гаване ў аэрапорце імя Хасэ Марці 12 лютага. Яна будзе ўключаць у сябе асабістую гутарку ў аэрапорце і завершыцца падпісаннем сумеснай дэкларацыі, пацвердзіў Волкаў.\n«Гэтая сустрэча стане першай у гісторыі і адзначыць важны этап у адносінах паміж двума цэрквамі. Маскоўскі патрыярхат і Святы Пасад жадаюць, каб гэтая падзея стала знакам надзеі для ўсіх людзей добрай волі, і падахвочваюць ўсіх хрысціянаў да гарачай малітве аб тым, каб па благаславенню Божаму маючая быць сустрэча прынесла добры плён», - сказаў мітрапаліт Іларыён ў эфіры «Расеі 24» .


Трэніраваць хакейны клуб з Мінска, які выступае ў КХЛ, хутчэй за ўсё, будзе замежны трэнер. 10.06.2019, Sputnik Беларусь\nспорт, у беларусі, навіны , ігар шуневіч\n© Photo : ХК "Динамо-Минск""Дынама-Мінск" скароціць колькасць легіянераў у два разы\nМІНСК, 10 чэр - Sputnik. Галоўным трэнерам ХК "Дынама-Мінск" стане замежнік, але штаб будзе беларускім, распавёў былы міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч.\nСёння Аляксандр Лукашэнка раскрытыкаваў працу экс-міністра, які з'яўляецца старшынёй назіральнага савета адзінага беларускага хакейнага клуба, які выступае ў КХЛ.\nПа словах Ігара Шуневіча, зараз ідзе праца над камплектацыяй трэнерскага складу, ідзе выбар галоўнага трэнера. У хуткім часе кіраўніцтва ХК "Дынама-Мінск" агучыць імёны.\n"З вялікай доляй верагоднасці галоўны трэнер будзе замежнікам, астатні трэнерскі штаб будзе беларускі", - запэўніў ён. Пасля чаго дадаў, што ў гэтым сезоне "зубры" зменяць гульнявы склад.\n"Практычна ў два разы будзем скарачаць колькасць легіянераў", - цытуе Шуневіча БелТА.\nБеларускі прэзідэнт раней менавіта на гульню легіянераў і звярнуў увагу, нагадаўшы, што ў ходзе суперсерыі "Дынама-Мінск" са зборнай экстралігі беларускія хакеісты гулялі нічым не горш.


Украіна адмовілася ад СНД у Менску\n13 сакавік 2014, 16:09\nСьцяг над будынкам Выканкаму СНД у Менску\nЗаплянаваная на 14 сакавіка ў Менску сустрэча на ўзроўні намесьнікаў міністраў замежных спраў краін СНД адменена. Гэта зьвязана з тым, што ўкраінскі бок адмовіўся ад удзелу ў гэтай сустрэчы.\nНапрыканцы лютага выканаўца абавязкаў міністра замежных спраў Украіны Андрэй Дзешчыца як старшыня Рады міністраў замежных спраў СНД, ініцыяваў правядзеньне ў Кіеве пазачарговага паседжаньня кіраўнікоў МЗС краін СНД. Гэта было выклікана сытуацыяй у асобных рэгіёнах Украіны, у тым ліку ў Крыме.\nПрапанову доўга абмяркоўвалі сталыя прадстаўнікі краін СНД. Яны заявілі, што такая сустрэча ў Кіеве немагчымая «ў сувязі зь неабходнасьцю дапрацаваць пытаньне», і прапанавалі сустрэцца ў Менску.\nБеларусь прынцыпова падтрымала прапанову сталых прадстаўнікоў аб правядзеньні такой сустрэчы. Як заявіў 13 сакавіка начальнік упраўленьня інфармацыі — прэс-сакратар МЗС Беларусі Дзьмітры Мірончык, плянавалася, што ў ёй возьме ўдзел першы намесьнік міністра Аляксандар Міхневіч.\nРаней Міністэрства замежных спраў Украіны заявіла, што адмова ад правядзеньня пазачарговага пасяджэньня ў Кіеве сьведчыць пра фактычнае самаўхіленьне СНД ад вырашэньня і нават абмеркаваньня сытуацыі ва Ўкраіне.\nТым часам Украіна як дзяржава, якая старшынюе ў 2014 годзе ў СНД, у адпаведнасьці зь дзейнымі правіламі і працэдурай мае поўнае права склікаць пазачарговае пасяджэньне Рады міністраў садружнасьці.\nЯк заявіў прадстаўнік украінскага МЗС Яўген Перабійніс, «штучнае зацягваньне правядзеньня такога пасяджэньня толькі спараджае атмасфэру ўзаемнага недаверу і тым самым зьніжае аўтарытэт СНД».\nБЕЛТА: Сваімі дзеяньнямі ў Крыме Расея адчыняе скрыню Пандоры\nНамесьнікі міністраў замежных справаў краінаў СНД адмовіліся сустракацца ў Кіеве\nУкраіна хоча выйсьці з СНД\nДэпутат Дзярждумы прызнаў наяўнасьць расейскіх войскаў у Крыме


Канвертаваць Вануату вату (VUV) і Yacoins (YAC) : Калькулятар абменнага курсу\nВануату вату (VUV) і Yacoin (YAC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Вануату вату і Yacoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Вануату вату. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Yacoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Yacoins або Вануату вату канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nВануату вату гэта валюта, у Вануату (VU, ВУТ). The Yacoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал VUV можа быць запісаная VT. Сімвал YAC можа быць запісаная YAC. Вануату вату дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Вануату вату Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Yacoin Апошняе абнаўленне 16 травень 2018 ад coinmarketcap.com. VUV каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. YAC каэфіцыент мае 2 ўважаецца лічбаў.


4 дзіўных тэхнічных дасягненні медыцыны 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nДзякуючы пастаяннага развіццю навукі і тэхнікі сучасная медыцына можа спраўляцца са шматлікімі раней недаступнымі задачамі. Вынаходніцтва апаратуры, рабатызаваных тэхнікі і біялагічных матэрыялаў дапамагае дактарам і пацыентам спраўляцца са шматлікімі хваробамі і робіць жыццё хворага чалавека больш паўнавартаснай.\nУ гэтым артыкуле мы азнаёмім вас з 4-ма дзіўнымі тэхнічнымі дасягненнямі ў медыцыне. Гэтая інфармацыя можа быць карысная для вас ці вашых блізкіх, якія шукаюць найбольш эфектыўны варыянт лячэння таго ці іншага захворвання.\nРобаты ў кардыяхірургіі\nУжо на працягу больш чым дзесяці гадоў кардыяхірургі выкарыстоўваюць для выканання шунтавання сасудаў микророботов. Для гэтага прымяняецца спецыяльная робататэхнічных сістэма Да Вінчы. Аперацыю могуць выконваць два хірурга. Адзін з іх знаходзіцца каля хворага ў асноўным блоку і выконвае ўмяшанне пры дапамозе рук робата, якія знаходзяцца ў грудной клетцы хворага, арыентуючыся на трохмерны малюнак на маніторы. Гэтыя "рабатызаваных інструменты" ўводзяцца ў цела праз невялікія разрэзы. Другі доктар сочыць за неабходнасцю замены інструментаў на руках робата і адказвае за іншыя неабходныя падчас аперацыі дзеянні.\nСістэма Да Вінчы можа выконваць усе дзеянні, якія раней праводзіліся рукамі хірурга. Пры дапамозе такога робата-хірурга могуць праводзіцца аперацыі па аортакаранарнае шунціраванне, пластыцы мітральнага клапанаў і ліквідацыі арытмій. Дзякуючы гэтай малаінвазіўнай методыцы істотна паляпшаецца якасць выканання ўсіх хірургічных маніпуляцый і паскараецца працэс рэабілітацыі хворага пасля выкананага ўмяшання.\nУ кардыяхірургіі сістэма Да Вінчы выкарыстоўваецца ў многіх краінах свету. Не стала выключэннем ва ўвядзенні гэтай інавацыі і Расія. Такія робаты-хірургі прымяняюцца для лячэння хворых у Маскве, Цюмені, Растове-на-Доне, Санкт-Пецярбургу, Екацярынбурзе, Краснадары, Навасібірску, Ханты-Мансійску і на востраве Рускі.\nКіраваная видеокапсула для камфортнай эндаскапіі\nВидеокапсульная эндаскапія - досыць камфортная і бяспечная для пацыента.\nДля дакладнай дыягностыкі такіх захворванняў як язва страўніка ці дванаццаціперснай кішкі, гастрыты, рак страўніка і інш. Неабходна правядзенне фиброгастродуоденоскопии (ФГДС). Гэтая працэдура часта дастаўляе непрыемныя адчуванні і палохае многіх пацыентаў надыходзячымі нязручнасцямі, звязанымі з праглынаннем эндаскапічнага зонда.Дзякуючы вынаходству кіраванай видеокапсулы MiroCam Navi (Паўднёвая Карэя, кампанія IntroMedic) усе гэтыя нязручнасці могуць цалкам ўхіляцца.\nПрымяненне гэтай інавацыі дазваляе правесці абследаванне не толькі страўніка і дванаццаціперснай кішкі, але і "агледзець" худую і подвздошную кішкі. Для выканання гэтай працэдуры хвораму досыць праглынуць видеокапсулу. Яна натуральным чынам трапляе ў неабходныя для абследавання аддзелы стрававальнага гасцінца і "выконвае" усе патрэбныя здымкі, перадаючы іх па бесправадным канале ў адмысловую прыладу, якое замацоўваецца на поясе хворага. Праз 12 гадзін прылада перадаецца доктару, які не шкадуе заключэнне па атрыманых вынікаў.\nПры неабходнасці лекар можа кіраваць видеокапсулой, выкарыстоўваючы спецыяльныя магнітны кантралёр, прыкладвацца да цела пацыента. Пасля завяршэння абследавання видеокапсула MiroCam Navi выходзіць вонкі натуральным шляхам.\n← Першыя прыкметы абмаражэння, першая дапамога\nБластомикоз: віды, сімптомы, лячэнне →\nУсяго дзве ін'екцыі антыцелаў вылечаць цукровы дыябет!\nЕжа, з-за якой у вас будуць вугры\nЯк лячыць цыстыт ў хатніх умовах?\nЧыя печань ў небяспецы: алкотипы. частка 5\nЧаму я адчуваю сябе такім стомленым?\nАпаратная касметалогія: прыцэльна прыбіраем лішні аб'ём


“І сёння ў памяці жах тых першых дзён вайны…” — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n“І сёння ў памяці жах тых першых дзён вайны…”\n22.06.2016 09.08.2019 irina856Комментарии on “І сёння ў памяці жах тых першых дзён вайны…”\nНіна Іванаўна Грышкевіч нарадзілася і ўсё жыццё пражыла ў невялічкай вёсцы Жылічы нашага раёна. Ёй восемдзесят шэсць, і жанчына добра памятае пачатак Вялікай Айчыннай вайны. Вось што расказвае:\n– Мне ішоў у 1941-м дванаццаты год, і тыя страшныя падзеі не маглі не ўрэзацца ў маю дзіцячую памяць. У нашых Жылічах налічвалася ўсяго трынаццаць хат, столькі ж і сем’яў тут жыло. Людзі ў вёсцы былі дружныя, памагалі адзін аднаму, спачувалі ў горы і разам радаваліся добрым навінам. Абавязкова хачу вам сказаць, што я нідзе, акрамя сваёй вёскі, не жыла, толькі пад старасць некалькі зімаў зімавала ў горадзе ў дзяцей. І што нідзе па сённяшні дзень няма для мяне месца, даражэйшага за нашы Жылічы. Тут замуж выйшла, тут дзяцей гадавала. І калі б хто мне сказаў, што вёска апусцее, што застануся некалі ў ёй адна-адзінюсенкая, ні за што не паверыла б. Але жыццё ёсць жыццё, яно распараджаецца па-свойму, і цэлых тры гады я жыла адна на ўсе нашы Жылічы. І крыўдна было трохі, і боязна, але ніяк не хацела перасяляцца з родных сцен, з роднай вуліцы ні да дзяцей, ні ў сацыяльны прытулак, куды прапаноўвалі ехаць. Аднак пачало моцна падводзіць здароўе, і рашыла ўсё ж такі перабрацца ў Макараўскі інтэрнат: і догляд добры, і фельчар на месцы, а галоўнае – такія ж, як сама, старыя людзі побач. І жыву ўжо тут другі год. А свае Жылічы ўспамінаю, паверце, штодня, сню іх ледзь не кожную ноч: і людзей нашых, якіх даўно ўжо няма, і працу сваю, і падзеі розныя, што перажылі мы ўсёй вёскай. Сніцца, як праду або тку за кроснамі, як спяшаюся з бабамі на работу ў поле ці бягу на ферму, дзе доўга працавала.\nА дзіцячыя гады ўспамінаюцца, і сны таксама сняцца, найчасцей пра тое, як раўлі-кружылі ў небе самалёты з чорнымі крыжамі. Мне гэта было так жудасна! Думала, што вось-вось загіну і я, і мой брат, і мае татка з мамкай, а таксама ўсе нашы вяскоўцы.\n… Чуткі пра вайну дайшлі да нас ў той жа самы спякотны нядзельны дзень, 22 чэрвеня. Наша вёска стаіць каля чыгуначнай каляі, і яшчэ ранкам людзі бачылі, як у бок Ваўкавыска прайшоў цягнік з выбітымі вокнамі. Здагадваліся, што прыйшла бяда… А хутка іх здагадку пацвердзілі школьнікі – іх прыслалі настаўнікі апавясціць людзей, што пачалася вайна.\nКватарскі аэрадром ад нашых Жылічаў вельмі блізка, і калі нямецкія самалёты бамбілі яго, то разварочваліся якраз над нашымі прысадамі. У баку аэрадрома да таго моцна вухкала, што дрыжала зямля і нашы хаты. Адзін наш лётчык, казалі мае бацькі і нашы суседзі, усё-такі здолеў узляцець і збіў нямецкага бамбардзіроўшчыка. Той упаў у лесе.\nЯшчэ ў памяць урэзалася, як немцы бамбілі цягнік, што ішоў на Ваўкавыск з боку Беластока. У ім, казалі, ехалі сем’і ваенных, якія служылі на заходняй мяжы. Божухна, як гэта было жудасна! Бацькі расказвалі, што з неба ляцелі не толькі бомбы, а лётчыкі стралялі па пасажырах і з кулямётаў. Потым жыхары навакольных вёсак знаходзілі каля забітых у жыце матуль маленькіх дзяцей і гадавалі іх.\nПасажыры з цягніка хаваліся ў хатах каля чыгункі, а калі самалёты зніклі, то ўсе яны ішлі ў накірунку Ваўкавыска. Я сама бачыла каля нашай вёскі жанчын з дзецьмі. Яны былі апрануты па-гарадскому, меншыя дзеці былі ў іх на руках, а большыя беглі побач і памагалі матулям несці клункі. Людзі давалі жанчынам і іх дзеткам папіць вады, што-небудзь з прадуктаў.\nПадчас бамбёжак нашы вяскоўцы хаваліся ў склепах. Помню, як мы з суседзямі беглі ў мураваны склеп дзядзькі Каладзінскага. Мне было так страшна там сядзець, што я моцна плакала…\nІ яшчэ адзін эпізод помніцца ўсё жыццё. Гэта калі нашага татку, Івана Данілавіча, немцы павялі за хлеў расстрэльваць. А было так. Першыя варожыя салдаты з’явіліся ў нашых Жылічах можа праз тыдзень. Спыніліся адпачыць, раскладвалі вогнішчы ў садах, на падворках, некаторыя гатавалі курэй і ў хатах. Наша хата была даволі прасторная, ды і на выгляд някепская. Дык салдаты выгналі нас на вуліцу, а ў самым лепшым пакоі пасяліўся нейкі высокі ваенны чын, татка казаў, што гэта генерал. Можа, і так, бо разам з ім быў перакладчык. Татка ўзабраўся на гарышча хаты, а мы з мамай былі ў хляве. Брат з суседнімі хлопцамі-сябрукамі сядзеў у іх бульбяной яме. Помню, як моцна мама непакоілася за яго. А сусед, каб немцы не знайшлі хлопцаў, рубаў побач на калодцы хварост і маскіраваў ім уваход у яму.\nЗ братам нічога не сталася. А вось бацьку мы ледзь не страцілі. Салдаты ўбачылі ў шопцы каля хлява ровар. Выцягнулі, з рогатам пакаталіся па прыгуменні, і адзін з салдат пакаціў яго на вуліцу. А зноў бачым – насустрач яму татка: ушчаперыўся за ровар і цягне яго да сябе. Немец узлаваўся, нешта зашваргатаў па-свойму. А потым зняў з пляча зброю і паказаў татку, што застрэліць яго. Удваіх салдаты павялі пад аўтаматам татку за хлеў. Мамка, а за ёю і я, не помнілі як выскачылі з хлява і нарабілі такога шуму, крыку, плачу! На той крык нават выскачыў з хаты той высокі ваенны чын і загадаў перакладчыку даведацца, ў чым справа. Мама, плачучы, растлумачыла, што татку павялі расстрэльваць за хлеў, а ён жа ні ў чым не вінаваты. Дзякаваць Богу, ёй удалося вымаліць літасці: генерал загадаў татку не трапляць больш яму на вочы.\nІ ўсё ж Вялікая Айчынная вайна не абышла яго бокам. Татка ваяваў. Расказваў, што ішоў па самай першай лініі фронту. Быў моцна паранены і яго выратоўвалі ўрачы ваеннага шпіталю ў польскім горадзе Любліне. Пасля вайны ўжо доўга не пажыў, а праз некалькі год пасля смерці таты і мамы не стала…\nДы што там казаць: вайна пастукалася горам у кожную хату маёй роднай і любай сэрцу вёсачкі Жылічы.


Deutsche Musik für Mac унд для Windows\nITunes Аўф Deutsch! Спампоўваючы нямецкую музыку юрыдычна\nВы хочаце, каб даследаваць свет сучаснай нямецкай музыкі? для загрузкі рок, поп, або песні рэп на нямецкай мове вы хацелі б? Як пра прагляд нямецкага музычнага відэа онлайн? Ну, я проста зрабіў усё гэта, і хлопчык быў гэта весела!\nApple, павінен быў слухаць скаргі амерыканскіх прыхільнікаў нямецкай музыкі, якая на працягу доўгага часу можа атрымаць толькі дражніла погляд на, і нават слухаць, песні і альбомы па нямецкай (і аўстрыйскаму) мастакам, але не можа купіць любога з гэта ад амерыканскай ITunes Music Store кампаніі Apple.\nГэта расчараванне цяпер паменшыла для Mac і Windows, карыстальнікі, але не цалкам.\nНядаўні візіт у ЗША Music Store Itunes быў прыемны сюрпрыз. Я знайшоў музыку і песні на нямецкай мове шматлікіх сучасных і традыцыйных груп і выканаўцаў з Аўстрыі, Германіі і нямецкай Швейцарыі. І я мог бы купіць тое, што я бачыў / чуў! Былі альбомы і песні ліццём Prinzen , Фалько, Херберт Грёнемайер, у Puhdys, Munchner Freiheit, і нават Хэйн. (Вы таксама знойдзеце аўдыёкніжкі на нямецкай мове, моўныя курсы, і нямецкія запісу камедыі, даступныя для загрузкі.) Я выявіў прыкладна кожны тып музыкі ў нямецкім ад класікі да рэпу, ад Каляд да краіны-заходняй гатовая для праслухоўвання і пакупак , Неўзабаве я запампаваў (і аплаціў) эклектычны мікс, пачынаючы ад «Deutschland» ліццём Prinzen ў «Кальцо AUS Feuer» (думаю, што Джоні Кэш) аўстрыйскай Вольфганг Ambros. Як я друкую гэтыя словы, мой кампутар гуляе музыка RAMMSTEIN ( "Amerika"), Уда Линденберг ( "Ich Habe Noch Einen Koffer ў Берліне"), а таксама цікавай бельгійскай групы SCALA & Kolacny BROTHERS ( "Schrei нах Liebe") - ўсе загружаныя з амерыканскага ITunes Music Store.\nMac або Windows, карыстальнікі могуць ствараць кампакт-дыскі з загружанымі нямецкімі песнямі або любы сумессю яны хочуць. Калі б я быў IPOD, я мог бы таксама перадаць гэтыя песні да яго і слухаць у любым месцы, я іду.\nТрохі больш сюрпрызаў - Добрыя і дрэнныя\nХоць жыхары Германіі і Аўстрыі можна спампаваць ITunes музыку з амаль любога нямецкага мастака запісу Eсти, мы жыхары ЗША павінны здавольвацца зграбней камплектацыямі.\nКалі вы хочаце спампаваць песні Die Fantastischen Vier, Rosenstolz або Die Ärzte ( «Die Beste Група дэр Welt») , вы павінны быць у Германіі. Вы можаце лёгка перамыкацца на нямецкую ITunes Music Store і слухаць песні на гэтых мастакоў, але пры спробе спампаваць песню або альбом, жыхары ЗША атрымаць гэта непажаданае паведамленне: «Ваш рахунак сапраўдны толькі для песень з ITunes Store , ЗША. " Але, па меншай меры, вы можаце слухаць 30-секундныя ўзоры нямецкіх песень.\nНават для мастакоў на нямецкай мове, якія знаходзяцца ў краме ЗША, не ўсе альбомы або песні гэтага выканаўцы могуць быць прапанаваныя. Некаторыя альбомы «частковыя» толькі некалькі выбраных песень, даступных на Itunes, але гэта таксама дакладна і нармальных амерыканскіх ці брытанскіх артыстаў. Аднак тое, што там нашмат лепш, чым тое, што было даступна раней (амаль нічога).\nТам няма часткі «Нямецкага песні» меню ў краме ЗША ITunes (ёсць катэгорыя «Нямецкія папы», але вам патрэбна дапамога ў пошуку яго, глядзіце «Саветы Частка 2»), так што я пачаў з пошукам па мастаку імя або назва песні. Часам я проста набраў у агульным нямецкім слове ( «Liebe, Freiheit»), каб убачыць, што вынікі будуць ўсплывалі. Як я даследаваў нямецкія прапановы з дапамогай гэтага метаду ў краме ЗША, я наткнуўся на цікавыя рэчы, якія я не знайшоў інакш.\n«Schrei Пась Liebe» з'яўляецца добрым прыкладам. Аказваецца, версія Itunes я запампаваў гэта кавер-версія бельгійскай дзяўчыны хорам гэтай Ärzte песні, а немцы трызняць пра тое, як дамы ўзялі металічную песню (яны таксама зрабілі «Engel» на Rammstein) і ператварылі яго ў нечым вельмі розныя, але ўсё-ткі крута. Пасля загрузкі «Amerika» ад Rammstein, я выявіў, што гэта ў нямецкіх чартах Top 10 (кастрычнік 2004) і што ITunes мае музычнае відэа версію! (Free і пышнае якасць з падключэннем да высакахуткаснага!)\nУ наступным раздзеле я прапаную некаторыя парады і рэкамендацыі па пошуку нямецкіх песень у ITunes Music Store ў ЗША, з скрыншотамі, спісы мастакоў, спасылкі і іншыя цікавыя рэчы, у тым ліку музычныя відэа на нямецкай мове. Заўвага: ITunes таксама працуе для падпіскі і праслухоўвання подкаст на нямецкай мове !\nВячэра для аднаго\nЧорны, чырвоны і золата: Вытокі нямецкага нацыянальнага сцяга\nЯпонскі Канцэпцыя Чырвоны: Ці з'яўляецца чырвоны колер кахання?\nБамбук і японская культура\nЦі ёсць мексіканская музыка нямецкіх каранёў?\nChevy Nova што б не\nВажныя японскія Жэсты і як рабіць іх правільна\n10 фактаў пра Мексіцы\nДзіцячаму Гамбино - Біяграфія\n10 Вялікіх амерыканскія прамоваў на 7-12 клас\nШто сапраўды на далёкай баку Месяца\nПадарожжа па Сонечнай сістэме: планет, месяца, кольца і многае іншае\nУ чым розніца паміж Form1.Hide і Unload Me?\nMetallic Bond - Вызначэнне, ўласцівасці і прыклады\nТоп-10 Прамежкавыя французскія памылкі\nВызначэнне і прыклады прамых цытат\nЎваходзіце цеснымі Шлях - Матфея 7: 13-14\nПрыём Bacone каледжа\nКанадскія канферэнцыі па Канфедэрацыі\n30-хвілінны Бодыбілдынг Спецыялізацыя Workout Routine для грудзей\nГліна токены: неалітычнай Сямёна месопотамского лісты\nПрофіль The Beatles\nУсе Аб (mexicanum Ambystoma) Axolotl\nДзіцячыя песні, якія пачынаюцца з трэцім інтэрвалам Minor\nГнеўныя бажаства будызму\nЧаму Збавенне ад пасцельных блашчыц Is So Hard\nМагчыма, Марыя Антуанэта Say «Хай ядуць торт»? мабыць не\nТоп 5 Gotta-заможных для зарапады\n10 Rap Альбом Клішэ Мы маглі б жыць без


Птушачка спачатку выклявала жывой змяі вочы, а затым разарвала яе. 16.08.2018, Sputnik Беларусь\n15:57 16.08.2018 (абноўлена: 15:33 04.09.2018)\nНаведвальнікі нацыянальнага парку Кругера ў ПАР сталі сведкамі таго, як птушка дзеля ежы напала на змяю і забіла яе.\nІнцыдэнт зняла на відэа і апублікавала на канале YouTube ветэрынар Габрыэла Бенавідэс. На запісы можна ўбачыць, як маленькая птушка спачатку выклявалі вочы змяі, а затым выдрала частку вантробаў.\nЯк адзначае Бенавідэс у каментары, спачатку яна была ў захапленні ад сцэны, паколькі разумела, што для прыроднага асяроддзя гэта нармальная з'ява. Аднак потым яна зразумела, што яркая птушка не абараняе гняздо, а нападае дзеля таго, каб здабыць пражытак. Усяго сутычка заняла каля 20 хвілін.\n"Ніколі не думаеш пра тое, што можаш стаць сведкам і адчуваць хваляванне і спачуванне да змяі, якую ў звычайны час мы баімся", — адзначыла яна.


У Менскім раёне 11-гадовы хлопчык сышоў з дому, ноччу яго знайшоў кіроўца маршруткі\nУ Менскім раёне 11-гадовы хлопчык сышоў з дому, яго знайшоў кіроўца маршруткі\nУ Менскім раёне знік 11-гадовы хлопчык, паведамілі 4 студзеня ва УУС Менаблвыканкаму.\nХлопчык сышоў з дому на вуліцы Фабрычнай у аграгарадку Бальшавік учора каля 17:00. Ягонае месцазнаходжанне невядомае. Хлопчык – вучань 5-га класу Гарадзейскай школы-інтэрнату.\n«Мама пакінула яго ненадоўга аднаго дома, па ўсёй верагоднасці ён нейкім чынам дабраўся да Менску, апошні раз яго бачылі каля 19.00 у раёне вул.Шчадрына ў Менску. Раней ён ужо сыходзіў з дому. Можа быць у гандлёвых цэнтраў ці рэстаранах хуткага харчавання», – распавядаў пасля знікнення афіцыйны прадстаўнік УУС Менаблвыканкаму Яўген Сачак.\nПазней стала вядома, што каля 03:00 дзяцёнка прывёз у Савецкае РУУС Менску кіроўца маршруткі.\n«Хлопчык ехаў з ім па ўсім маршруце і на канцавым прыпынку не выйшаў. У мужчыны гэта выклікала падазрэнне, ён пачаў размаўляць з дзіцем і зразумеў, што нешта не так, таму даставіў яго ў міліцыю», – распавёў Яўген Сачак.\nКіраўніцтва УУС падзякавала «грамадзянам з актыўнай жыццёвай пазіцыяй за дапамогу ў пошуку дзіцяці».\nЗвольнілі выхавальніцу садку ў Светлагорску, з якога збеглі дзеці\nНМ, belsat.eu, паводле БелТА, фотаздымак tuvaonline.ru\nТэгі: міліцыя, пошукі


Беларускія спартоўцы разьлічваюць на посьпех на Алімпіядзе ў Сочы\n05 ліпень 2007, 17:34\nІгар Карней, Менск Сёньня ў Гватэмале вызначылася сталіца зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 году. У супрацьстаяньні трох фіналістаў — аўстрыйскага Зальцбургу, карэйскага Пхэнчхангу і расейскага гораду Сочы — Міжнародны алімпійскі камітэт аддаў перавагу Расейскай Фэдэрацыі.\nГэта першая зімовая Алімпіяда, якая адбудзецца ў Расеі. У 1980 годзе летнія Алімпійскія гульні, байкатаваныя шэрагам заходніх дзяржаваў, прымала Масква.\nУ Беларусі да выбару МАК паставіліся прыхільна. Спартовыя функцыянэры лічаць, што падысьці да спаборніцтваў у добрай форме дапаможа Цэнтар зімовай падрыхтоўкі, адкрыты Аляксандрам Лукашэнкам сёлета ў Краснай Паляне пад Сочы.\nВыбар сталіцы “белай” Алімпіяды 2014 году адбыўся без удзелу беларусаў. Як паведаміў прэс-аташэ Нацыянальнага алімпійскага камітэту Пётар Рабухін, ніводзін беларускі спартовы чыноўнік не зьяўляецца сябрам МАК і таму ня можа галасаваць па кандыдатурах гарадоў-фіналістаў. Не паехаў на сэсію МАК у Гватэмалу і прэзыдэнт НАК Аляксандар Лукашэнка.\nП.Рабухін: “У Сочы будзе ультрасучасная база”\nМіж тым факт выбару Сочы алімпійскай сталіцай беларускі НАК вітае.\n“Сымбалічна, што ў 1980 годзе ў Маскве былі ХХІІ летнія Алімпійскія гульні, і вось цяпер — гэтаксама ХХІІ, але зімовая Алімпіяда, – гаворыць Пётар Рабухін. Для нашай каманды, вядома, гэта добра. Па-першае, Эўропа — ня трэба нікуды ляцець, у іншы часавы пояс, дзе іншы кліматычны фактар. Па-другое, сяброўская нам дзяржава.\nГэта шмат значыць нават у пытаньні разьмяшчэньня спартоўцаў. Традыцыйнае харчаваньне, без усялякіх складанасьцяў, якія, не выключаю, чакаюць нас, прыкладам, у Пэкіне.\nЯшчэ адна перавага Расеі ў тым, што ў Зальцбургу ўжо ёсьць спартовыя аб’екты, але пабудаваныя яны даўно. У Пхэнчхангу спартовыя збудаваньні здалі нядаўна, аднак да 2014 году яны маральна састарэюць. А Расея збудуе ультрасучасныя спартовыя аб’екты, якія будуць адпавядаць ужо таму часу”.\nЗадаволенасьць выбарам МАК ужо выказалі беларускія спартовыя чыноўнікі.\nТак, міністар спорту і турызму Аляксандар Грыгараў заявіў, што спартоўцам не спатрэбіцца асаблівая акліматызацыя, а ўдзел у спаборніцтвах будзе каштаваць нашмат таньней, чым нават у Аўстрыі.\nГенэральны сакратар НАК Георгі Катулін лічыць, што беларусы здолеюць прыстасавацца да Сочы нашмат раней за астатніх — найперш дзякуючы Цэнтру зімовай падрыхтоўкі, які пачаў працаваць у Краснай Паляне.\nАпроч таго, беларускія заўзятары без праблемаў змогуць трапіць у Сочы – у Карэю дабрацца было б нашмат цяжэй.\nМ Захараў: “З такімі інвэстыцыямі расейцы ўсё пасьпеюць”\nБылы галоўны трэнэр хакейнай зборнай Беларусі Міхаіл Захараў не сумняецца, што расейцы за адведзены час здолеюць выканаць усе патрабаваньні МАК і пабудуюць самыя сучасныя спартовыя комплексы:\n“Інфраструктуру, вядома, расейцы за сем гадоў спакойна створаць. Тым больш што гаворка пра вельмі значныя інвэстыцыйныя ўкладаньні. Таму сем гадоў — цалкам рэальны тэрмін.\nВы ж паглядзіце: Палац спорту на 15 тысяч гледачоў мы ў Менску за два гады будуем. Таму праблемаў ня будзе, і можна чакаць вельмі моцнай і відовішчнай Алімпіяды.\nІ калі мы будзем удзельнічаць у гэтых гульнях (а мы адназначна трапім, бо ў нас да таго часу ўжо будзе моцная зборная), то, мне падаецца, гэта будзе прыемна — і для хакеістаў, і для ўсіх беларускіх спартоўцаў”.\nНа зімовых Алімпіядах Беларусь прадстаўленая досыць сьціпла. Перадусім гэта фрыстайл, біятлён, канькабежны спорт, лыжныя дысцыпліны і, пры ўдалым раскладзе, хакей.\nАдпаведныя і посьпехі. Апроч фрыстайлістаў, якія традыцыйна вязуць узнагароды зь белых Алімпіядаў, прадстаўнікі іншых дысцыплінаў адзначаюцца зрэдку. А золата ў скарбонцы беларускай нацыянальнай каманды няма дагэтуль.\nУ НАК запэўніваюць, што да Алімпіяды-2014 будуць падрыхтаваныя майстры ў такіх пакуль што небеларускіх відах спорту, як горныя лыжы, сноўборд і кёрлінг.\nА вось зімовая Алімпіяда 2010 году ў канадзкім Ванкувэры пройдзе для беларусаў у ранейшым фармаце.


Зарабляйце грошы, праглядаючы відэа з дапамогай гэтага прыкладання\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Націсніце тут, калі гэта ваш прэс-рэліз! » Зарабляйце грошы, праглядаючы відэа з дапамогай гэтага прыкладання\nFunnyGo APP - гэта платформа для прагляду відэа. У гэтым дадатку карыстальнікі могуць бясплатна глядзець дзясяткі тысяч папулярных відэа і зарабляць грошы.\nHiSceneTeam запусціў дадатак FunnyGo для карыстальнікаў у Інданезіі ў чэрвені гэтага года. Да гэтага часу 1 мільён чалавек спампавалі гэта дадатак і зарабілі грошы, праглядаючы ў ім відэа.\nШто яшчэ больш важна, падчас прагляду відэа карыстальнікі могуць лёгка зарабіць грошы на APP. Па словах мэнэджэра па прадуктах Hisceneteam, карыстальнікі будуць атрымліваць залатыя манеты, пакуль яны спампуюць прыкладанне, а затым яны могуць выкупіць іх наяўнымі. Карыстальнікі таксама могуць атрымаць больш залатых манет, праглядаючы відэа ў дадатку або запрашаючы сяброў спампаваць Funnygo. На Funnygo некаторыя людзі зарабілі 100,000 XNUMX рупій.\nАкрамя таго, у дадатку FunnyGo праводзіцца мноства падзей. Карыстальнікі могуць удзельнічаць у мерапрыемствах, а затым атрымаць больш узнагарод. Напрыклад, у карыстальнікаў будзе шанец выйграць iPhone13, калі яны ўдзельнічаюць у «латарэі».\nМенеджэр па прадуктах HiSceneTeam паказаў, што для таго, каб даць карыстальнікам лепшы вопыт, FunnyGo абнавіў прадукт. Кожны можа зняць першыя наяўныя грошы ў той жа дзень, пакуль яны спампуюць APP, і наяўныя будуць залічаны неадкладна. Карыстальнікі могуць здымаць наяўныя праз некалькі каналаў, такіх як Dana і OVO.\nКаб сустрэць Новы год, у снежні FunnyGo запусціць яшчэ некалькі мерапрыемстваў, дзе ўсе ўзнагароды будуць падвоены.


Дракахруст супраць Мацкевіча і Бутрына: да чаго вядзе "паглыбленая інтэграцыя"? - ЕвроБеларусь\n24.09.2019 | Политика | Юрый Дракахруст, Радыё "Свабода",\nНаконт праграмы "паглыблення інтэграцыі" Беларусі і Расіі ды іншых інтэграцыйных праектаў вядоўца перадачы "Праскі акцэнт" Юрый Дракахруст паспрабаваў паспрачацца з намеснікам галоўнага рэдактара газеты "Коммерсант" Дзмітрыем Бутрыным і філосафам, грамадскім дзеячом Уладзімірам Мацкевічам.\nЧыста эканамічнае абʼяднанне ці аншлюс?\nЮрый Дракахруст: Нядаўна Дзмітры Бутрын апублікаваў у "Коммерсанте" артыкул "Дружба падаткаў". У ім ён выкладае асноўныя палажэнні праграмы эканамічнай "інтэграцыі" Беларусі і Расіі, парафіраванай прэмʼерамі дзвюх краін. Дзмітры Буртын таксама прапанаваў свае высновы з вывучаных дакументаў.\nГэтая публікацыя выклікала ў Беларусі бурнае абмеркаванне. Адным з удзельнікаў гэтага абмеркавання быў Уладзімір Мацкевіч, які апублікаваў у "Беларускіх навінах" тэкст "Што рабіць. Хлусня, праўда і правакацыі ад "Коммерсанта".\nУладзімір, дык у чым хлусня, фантазія і правакацыі Дзмітрыя?\nДавайце па пунктах. Спачатку ў чым хлусня?\nУладзімір Мацкевіч: Я ні ў чым не абвінавачваю Дзмітрыя. Ён зрабіў сваю журналісцкую працу. Ён аказаўся адным з нешматлікіх людзей, якія ўбачылі гэты дакумент. Таму мае словы пра хлусню, фантазіі і правакацыі — не пра чалавека, які пра гэта распавёў, а да таго зместу, пра які ён распавёў.\nХлуснёй з’яўляецца тое, што ў гэтым дакуменце размова ідзе толькі пра эканамічныя пытанні. У гэтай справе стаўкі вельмі вялікія і асноўныя перамовы ідуць пра тое, што ніяк не было адлюстравана ў гэтым дакуменце — пра вайсковы альянс, пра сумесную абарончую палітыку і пра "праблему-2024", для якой уласна і быў запушчаны гэты адноўлены праект аднаўлення "Саюзнай дзяржавы" ўзору канца 1990-х гадоў.\nТой дакумент быў вельмі небяспечны, у ім былі закладзеныя палажэнні, якія могуць весці да страты Беларусі. І зараз гэта адноўлена. У дакуменце, які паказалі Дзмітрыю і, магчыма, яшчэ некалькім людзям, гэтага ўсяго няма. Гэта я і назваў хлуснёй.\nЮрый Дракахруст: Дзмітрый, з вас знялі абвінавачванне ў хлусні. Тады я не разумею, хто схлусіў. А вы разумееце?\nДзмітрый Бутрын: Тут варта ўлічваць пэўную асаблівасць будовы дзяржаўнай улады Расіі. У адрозненні ад Беларусі, у Расіі ўрад, які вядзе перамовы па гэтай праграме "інтэграцыі", не можа весці перамовы па тэмах, якія з’яўляюцца прэрагатывай прэзідэнта.\nМУС, міністэрства абароны, МНС і шэраг іншых ведамстваў фармальна ўваходзяць ва ўрад, але падпарадкоўваюцца прэзідэнту. Калі перамовы з замежным партнёрам вядзе кіраўнік ураду, ён можа перамаўляцца толькі па той частцы ўраду, якая падпарадкоўваецца яму наўпрост.\nСілавыя пытанні — гэта не пытанні Дзмітрыя Мядзведзева, калі размова ідзе пра знешні контур.\nДарэчы, гэтая праграма — гэта не дамова, гэта рабочы план. І ў ім у прынцыпе не можа быць нічога, што сягае за межы эканомікі. Там ёсць крыху сацыяльных праблем.\nЗ гэтага не вынікае, што іншыя пытанні на міждзяржаўным узроўні на ўзроўні прэзідэнтаў не могуць абмяркоўвацца. Але я нічога не чуў пра перамовы на ўзроўні прэзідэнтаў наконт "інтэграцыі". Даўно не чуў.\nЗараз прэзідэнты ў асноўным размаўляюць па тэлефоне, а вочныя перамовы вядуць урады. Таму нічога, акрамя эканамічнай "інтэграцыі", і быць не можа.\nЮрый Дракахруст: Дзмітрый, я вас не абвінавачваю ў хлусні. Але і Уладзімір адзначыў, і я магу адзначыць пэўную супярэчнасць паміж тэзамі вашага артыкула: "няма падставаў казаць аб фактычным абʼяднанні" і "гаворка ідзе пра паглынанне эканомікай Расіі эканомікі Беларусі на ўзроўні кіравання".\nКалі адна краіна паглынае эканоміку другой краіны, то вы лічыце, што няма падставаў казаць пра фактычнае абʼяднанне? Ці вы проста не хочаце рабіць натуральную выснову наконт таго, што будзе пасля паглынання адной эканомікай іншай?\nДзмітрый Бутрын: Я сапраўды не ведаю прыкладаў у свеце, калі ў дзвюх краін абʼяднаныя эканамічныя сістэмы і цалкам раздзеленыя палітычныя сістэмы. Але тое, што мне вядома, сведчыць, што прадугледжваецца менавіта такая схема.\nЯ 20 гадоў назіраў за расійска-беларускімі млявымі перамовамі пра "інтэграцыю". І я маю падставы казаць, заходзячы з майго дасведу, што гэтым разам абмяркоўваецца менавіта такая, даволі анекдатычная схема: мы абʼядноўваем эканомікі і мы на пэўны час спрабуем заставацца асобнымі палітычнымі ўтварэннямі.\nУсе папярэднія 20 гадоў гаварылася пра іншае — пра спробы палітычнай "інтэграцыі" пры захаванні эканамічнай незалежнасці. Зараз прапануецца дакладна супрацьлеглае.\nКанфедэрацыя ці рэйдарскі захоп?\nЮрый Дракахруст: Уладзімір, яшчэ адна тэза вашага артыкула — наконт фантазіі. Вы гэта адрасуеце наўпрост Дзмітрыю. Вы назіваеце фантазіяй тэзу, што мяркуецца мадэль канфедэрацыі, ледзь не федэрацыі, саюз больш шчыльны, чым ЕС.\nГэта напісаў Дзмітрый, гэта не напісана ў праграме. А чаму гэта фантазія?\nУладзімір Мацкевіч: Я патлумачыў у артыкуле. Я не ведаю ніводнага жыццяздольнага прыкладу канфедэрацыйнага абʼяднання. Дзмітрый сам сказаў, што той праект, які абмяркоўваецца, здаецца яму смешным. Мне гэта не здаецца смешным.\nЯ больш за 25 гадоў займаюся назіраннем і аналізам беларуска-расійскіх адносін. Год таму я заняўся гэтым ушчыльную. Па звестках, якія да мяне дайшлі, пра тое, што адбываецца ў крамлёўскіх кулуарах, я канстатаваў, што размове ідзе пра аншлюс, пра палітычнае абʼяднанне для рашэння пуцінскай "праблемы-2024".\nЗараз я разумею, што парадак дня крыху змяніўся. Мэта засталася той жа, а вось сродкі яе дасягнення змяніліся. Зараз на першы план выходзіць мадэль "рэйдарскага захопу", давядзення Беларусі да банкруцтва, каб потым узяць беларускую эканоміку пад знешняе кіраванне.\nГэта Дзмітрый і сказаў. не ведаю, ці напісана гэта наўпрост у дакументах, ці ён так інтэрпрэтаваў, але я гатовы давяраць сумленным словам Дзмітрыя.\nДзмітрый Бутрын: Я б паверыў, што канчатковай мэтай вялікага праекта, большай часткі якога мы не бачым, з’яўляецца "рэйдарскі захоп" Беларусі. Але ў Расіі толькі невялікая частка палітычнай эліты таго, што называецца пуцінскім рэжымам, можа цікавіцца актывамі ў Беларусі.\nУ Беларусі цікавы толькі нафтахімічны комплекс. Зямля нецікавая. Нафтахім можа зацікавіць пару дзяржаўных кампаній, але нават з іх боку я вялікай зацікаўленасці не бачу. Збанкрутаваць беларускі нафтахім "Роснефть" і "Транснефть" можа на працягу года-паўтара, гэта для іх не было б праблемай. Праблема ў тым, што ў іх няма зацікаўленасці ў гэтым.\nЗагадка гэтага рабочага плана "інтэграцыі" для мяне — тое, што за ім не стаіць ніякіх вялікіх камерцыйных інтарэсаў каго б то ні было ў Расіі.\nЯ так разумею, што яго пісалі пераважна людзі з расійскага міністэрства фінансаў. І гэта дзіўна, бо мінфін ніколі не належаў да вялікіх энтузіястаў расійска-беларускай інтэграцыі ў любой яе форме, гэта заўсёды быў для іх галоўны боль. У мяне ўражанне, што гэты план расійскі мінфін папрасілі напісаць, і ён напісаў, як бы гэта магло быць, без асаблівага жадання гэта рабіць.\nЮрый Дракахруст: Дзмітрый, а я вось усё ж наконт канфедэрацыі. На гэты конт, крытыку выказвалі як Уладзімір, гэтак і яго беларускія апаненты. Уладзімір лічыць, што гэта не канфедэрацыя, а аншлюс, яго апаненты — што гэта ўвогуле нішто. Яго апаненты адзначаюць, што гэта не канфедэрацыя, бо не мяркуецца наогул ніякіх наддзяржаўных органаў. Ці мяркуюцца? Чаму вы лічыце, што гэта будзе канфедэрацыя?\nДзмітрый Бутрын: Як мінімум, адна ўзгадка пра наддзяржаўны інстытут у плане ёсць — гэта рэгулятар рынкаў нафты, газу і электраэнергіі. І гэты інстытут наўпрост узгаданы ў тэксце праграмы. Гэта ў плане напісана, ён у мяне перад вачыма. Там гэта напісана. Нічога, калегі, не магу з гэтым зрабіць.\nКанфедэрацыя прадугледжвае абʼяднанне дзвюх палітычных сістэм, якія дэлегуюць на наддзяржаўны ўзровень пэўныя паўнамоцтвы. Як правіла, канфедэрацыя прадугледжвае існаванне дзвюх канстытуцый пры наяўнасці адзінага федэральнага выканаўчага цэнтра.\nМенавіта гэта ў праграме "інтэграцыі" і выкладзена.\nТакія канфедэрацыі ў свеце існуюць. Як правіла, яны хісткія. Такой канфедэрацыяй была ў 1950-я гады Абʼяднаная Арабская Рэспубліка, адзінай устойлівай канфедэрацыяй з’яўляецца Швэйцарыя, неабвешчанай, нашмат больш рыхлай, з’яўляюцца краіны Бенілюкса. Такога кшталту канфедэрацыі перыядычна спрабавалі абвяшчаць у 1970-я гады ў Лацінскай Амерыцы.\nТак што, калі нехта кажа, што канфедэрацыяў у свеце не бывае — няпраўда, бываюць. Яны няўстойлівыя, яны экзатычныя. Вось чаго сапраўды не бывае, і тут мае крытыкі маюць рацыю — не бывае настолькі нераўнаважных канфедэрацый, канфедэрацый краін з такімі рознымі колькасцямі насельніцтва і памерамі эканомік.\nЮрый Дракахруст: Вось наконт гэтай нераўнаважнасці. Ці вядома, як будзе фармавацца гэты энергетычны рэгулятар? Дух і літара дамовы аб "Саюзнай дзяржаве" ад 1999 года патрабуюць, каб усе наддзяржаўныя інстытуцыі ствараюцца на парытэтнай аснове. І Расія пагадзілася стварыць менавіта такі рэгулятар?\nЦі Беларусь пагадзілася стварыць рэгулятар, у якім уплыў Расіі быў бы прапарцыйны яе вазе, што азначае, што гэта расійскі рэгулятар?\nКалі апошняе, то нельга казаць — ой не, гэта не палітычная "інтэграцыя", гэта чыстая эканоміка. Як жа не палітыка? Нагляд за важнай галіной эканомікі — гэта палітыка, гэта палітычны інстытут.\nДзмітрый Бутрын: Трэба разумець, што ніякіх такіх падрабязнасцей у тэксце няма. Акрамя таго, што гэта будзе абмяркоўвацца.0\nМы зараз бачым сумеснае мытнае рэгуляванне ў межах ЕАЭС. Гэты рэгулятар створаны не на парытэтных асновах. Зараз яго ўзначальвае прадстаўнік Арменіі, у якім міністры ёсць і кіргізы, і беларусы, і казахі, і расейцы. Чамусьці мы не гаворым — не варта верыць сваім вачам, гэта не працуе. Не, гэта працуе.\nГэта структура, якая вызначае ўзровень мыта для ўсіх краін саюза. Мыта — гэта адзін з найважнейшых эканамічных паказнікаў.\nЯ падзялю вашы сумневы. Я не разумею, якім чынам Расія і Беларусь могуць дамовіцца, каб сумесна кіраваць важнейшымі галінамі эканомікі, на якіх будуецца ільвіная частка палітычнага ўплыву.


На заняткі студэнты ФВМ ходзяць са сваімі хатнімі выхаванцамі - Гродненский государственный аграрный университет\nНа заняткі студэнты ФВМ ходзяць са сваімі хатнімі выхаванцамі\nЗранку каля корпуса факультэта ветэрынарнай медыцыны заўважыў студэнтаў і некалькі сабак. Запытаўся, што гэта такое адбываецца. Адказалі, што прыйшлі на клінічную дыягностыку. Сярод прысутных большая частка знаёмых – мае куратарскія студэнты, якія займаюцца на трэцім курсе.\nПраз нейкі час заглянуў ў адну з аўдыторый, дзе ў іх праходзілі заняткі. Галоўным, на кім дацэнт Дзмітрый Воранаў дэманстраваў правядзенне дыягностыкі, быў кот, які спакойна сядзеў на стале. Расказ дацэнта зацікавіў не толькі студэнтаў, але і мяне. Насупраць пацыента сядзеў хатні трус. Крыху далей два сабакі. Бывае, што патрапляю на заняткі, калі хатнім жывёлам праводзяцца аперацыі.\nНаяўнасць у студэнтаў сваёй хатняй жывёлы сведчыць аб іх сапраўднай любові да ўсяго жывога, а значыць і да аб’ектаў іхняй будучай працы. З 2020 года павышаны набор студэнтаў на факультэт ветэрынарнай медыцыны. А гэта азначае, што конкурс сярод абітурыентаў, якія будуць паступаць на факультэт, можа быць меншым, што падвысіць шансы для паступлення.\nТэги #ФВМ #Занятия\nШоу первокурсников 2014 - Факультет ветеринарной медицины\nШоу первокурсников 2015 - Факультет ветеринарной медицины "Перезагрузка"\nШоу первокурсников 2016 - Факультет ветеринарной медицины\nШоу первокурсников 2017 - Факультет ветеринарной медицины


Як зрабіць салата з яек | l-groop.com\nЯк зрабіць салата з яек\nЯечны салата - класічны рэцэпт абеду. Гэты папулярны сэндвіч вырабляецца пакаленнямі ў Амерыцы, і яго можна зрабіць з шырока даступных інгрэдыентаў, уключаючы хлеб і паўтара дзясятка яек. Даведайцеся, як зрабіць салата з яек.\nПакладзеце 6 яек у рондаль або іншы рондаль.\nНакрыйце яйкі прахалоднай вадой. Пераканайцеся, што над яйкамі знаходзіцца ад 1,5 да 1 цалі вады (15-25 мм).\nДадайце да вады соль.\nПастаўце вечка на патэльню. Давядзіце патэльню да вельмі асцярожнага кіпення на сярэднім і сярэднім агні, у залежнасці ад таго, наколькі хутка награваецца гарэлка.\nВыключыце гарэлку. Дайце яйкам сядзець 7 хвілін пры накрыцці.\nЗрабіце міску з ледзяной вадой, якая досыць вялікая, каб змясціць усе яйкі.\nВыліце гарачую ваду. Пастаўце гарачыя яйкі на ледзяную лазню на 3 - 5 хвілін.\nРазламаць кожнае з звараных укрутую яек. Ачысціце іх акуратна, каб пазбегнуць яечных шкарлупіны ў салаце.\nЗмесціце іх у чару сярэдняга памеру.\nДадайце 2 сталовыя лыжкі (30мл) маянэзу.\nЗамест гэтага вы можаце дадаць грэцкі ёгурт, калі шукаеце больш карысны варыянт. Вы таксама можаце зрабіць 1 арт. (15мл) маянэзу і 1 ёгурт.\nЯйкі і маянэз размінайце відэльцам. Вы можаце размінаць яго вельмі маленькімі або пакінуць кавалачкі яйкі больш буйнымі для іншай тэкстуры.\nДадайце салатныя прыправы. Абярыце з мноства звычайных прыправаў з салаты з яек. Змешваем іх добра вялікай лыжкай.\nДадайце перац па гусце. Калі вы не плануеце класці спакаваныя прыправы ў салата, вы можаце таксама дадаць рысу солі.\nДля салодкага густу дадайце 1 ч.л. (5мл) салодкай смаку. Павялічце суму ў адпаведнасці з вашымі перавагамі.\nДадайце 2 сцеблы здробненага салеры для хрумсткай тэкстуры.\nДадайце 1 ч.л. кропу альбо 1/2 ч.л. (3 г) цыбульнай солі.\nДадайце 1/2 шклянкі (44 г) здробненага лука або дробна нарэзанага лука. Іншыя варыянты заправы ўключаюць гарчыцу і цытрынавы сок.\nВырашыце, ці будзеце вы падаваць салата звычайным альбо як бутэрброд.\nВымыйце і высушыце градку з салаты, калі хочаце падаваць яечны салата без хлеба. Лыжку яечнага салаты зверху салата. Гэты рэцэпт яечнага салаты служыць 4.\nТост 2 штукі хлеба. Па жаданні выкладваем трохі сметанковага масла. На верхні кавалак хлеба пакладзеце 2 часткі салаты. Накрыйце салата яйкам на дно кавалачка хлеба. Разрэжце сэндвіч напалову і падавайце да стала.\nАдварыце і ачысціце яйкі.\nНарэжце кубікамі яйкі і пакладзеце іх у міску.\nДадайце па 5 кропель гарчыцы на кожнае яйка.\nДадайце вялікую лыжку смаку на кожнае яйка.\nДадайце сярэднюю лыжку маянэзу на кожнае яйка.\nНарэжце 1/12 лука.\nДадайце яго ў сумесь.\nСтаранна размяшайце порцыю лыжкай.\nДадайце рысачку ці два перцу.\nВыцісніце трохі цытрынавага соку (максімум 2 адцісканні).\nЗноў добра размяшаць.\nАстудзіце 30 хвілін.\nПадаваць з лісцем салаты або хлебам.\nЦі можна дадаць салёныя агуркі?\nВызначана! Вы, магчыма, захочаце набраць задавальненне, калі ўсё ж такі зробіце.\nЯк доўга трэба варыць яйкі?\nТрымайце гарэлку, пакуль яна не закіпіць, затым выключыце гарэлку, пакінуўшы кацёл на гарэлцы накрытым прыблізна на 10 хвілін.\nЯк доўга будзе доўжыцца гэты рэцэпт?\nКалі вы захоўваеце салата з яек у халадзільніку, магчыма, вы можаце з'есці яго каля 4 дзён, перш чым ён пойдзе дрэнна. Вы заўважыце, што пах пачынае мяняцца, калі гэта адбываецца.\nЯк дадаць бялок у салатуЯк павялічыць салаты з цэльнага збожжаЯк упрыгожыць салатаЯк упрыгожыць талерку з агародніннага салатыЯк захаваць свежую сумесь у мяшкахЯк захаваць Салаты халестэрынамЯк зрабіць восеньскія салатыЯк зрабіць салата з буракоўЯк прыгатаваць вінаградны салата з брокаліЯк зрабіць бірманскі салата з лісця гарбатыЯк зрабіць яечны салата з авакада замест майоЯк зрабіць салата з курыных яекЯк зрабіць сэндвіч з яйка з салаты