У Гродне нападзенне байцоўскага сабакі на хлопчыка выклікала рэзананс | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » У Гродне нападзенне байцоўскага сабакі на хлопчыка выклікала рэзананс\nЗараз гэтую справу разглядае РАУС Кастрычніцкага раёна. Сюды накіравалі заяву з пракуратуры, куды звярнулася маці хлопчыка, якога два тыдні таму пакусаў стафардшырскі тэр'ер.\nІнцыдэнт адбыўся каля пад'езда дома, у якім жыве пацярпелы сямігадовы хлопчык. Калі ён вяртаўся са школы, сустрэў свайго дзесяцігадовага суседа з сабакам. Гадаванец быў на павадку, але без намордніка. Хлопчыкі спыніліся, каб пагаварыць, яны былі знаёмыя. Але праз некаторы час маці малодшага школьніка пачула крыкі. Яна выбегла ў пад'езд і ўбачыла сына з ранамі на твары. Як стала вядома, сабака раптоўна напаў на хлопчыка, яго выратаваў мінак.\nПацярпелага адвезлі ў дзіцячую бальніцу, дзе яму наклалі 10 швоў каля правага вока, вуснаў і падбародка. Па словах медыкаў, хлопчыку пашанцавала, што не пашкоджаны зрок.\nМіж тым маці хлопчыка напісала заяву ў пракуратуру, адкуль яе накіравалі ў РАУС Кастрычніцкага раёна. Як паведаміў афіцыйны прадстаўнік УУС Гродзенскага аблвыканкама Ігар Белазёраў, справа разглядаецца ў рамках крымінальна-працэсуальнага заканадаўства. Зараз вядзецца праверка: апытваюцца сведкі, вызначаецца ступень цяжкасці ўкусаў сабакі, вывучаюцца дакументы і іншае. У хуткім часе будзе дадзена прававая ацэнка ўладальнікам сямімесячнага стафа Джэксана. У кіналагічным цэнтры сабаку пратэсціруюць на агрэсіўнасць, і свой вердыкт вынесуць судмедэксперты. Як стала вядома, сабака не зарэгістраваны ў ЖЭСе, што ўжо з'яўляецца парушэннем заканадаўства. Да таго ж ён гуляў з непаўналетнім хлопчыкам, а таксама без намордніка, што недапушчальна. У Беларусі гэта парода занесена ў спіс патэнцыйна небяспечных. Такі сабака павінен прайсці абавязковы кіналагічны курс. Але ўладальнікі, як відаць, аб гэтым не ведалі.\nСуседзі пачалі збор подпісаў, каб ізаляваць сабаку ад грамадства. Яны гавораць аб тым, што сам гаспадар праяўляе агрэсію да сабакі, а сям'я знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы. У сваю чаргу, на бацькоў пацярпелага хлопчыка пачалі сыпацца пагрозы ў сацыяльных сетках.\nЦі будзе заведзена крымінальная справа, стане вядома пасля праверкі. Гаспадарам у любым выпадку пагражае штраф за парушэнне правілаў утрымання сабак, наконт астатніх мер пакарання вырашыць суд.\nДарэчы, летась толькі ў Гродзенскай дзіцячай абласной бальніцы было зарэгістравана больш за 100 зваротаў пасля ўкусаў жывёл.\nЗагаловак у газеце: Агрэсіўны Джэксан


Першыя хрэсьбіны па-беларуску ў Чарнігаве | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУпершыню ў гісторыі сучаснага Чарнігава тут адбыліся хрэсьбіны цалкам на беларускай мове. У Кацярыненскай царкве хрысцілася Кацярына – маленькая жыхарка Рэчыцы.\n– Бацькі Кацярыны – карэнны жыхар Рэчыцы і жыхарка Шосткі, што ў Сумскай вобласці. Хроснымі бацькамі таксама сталі беларус і ўкраінка. Сам хрост праводзіў святар Кацярыненскай царквы Кіеўскага патрыярхату, пратаіерэй айцец Яўген (Орда) – нашчадак слыннага роду Ордаў, з якога паходзіць беларускі мастак, музыка і грамадскі дзеяч Напалеон Орда.\nСа словаў бацькоў, яны абралі менавіта Украінскую праваслаўную царкву Кіеўскага патрыярхату з тае прычыны, што царква гэта не толькі патрыятычная для ўкраінцаў, але і з вялікай павагай ставіцца да прыхільнікаў беларускай незалежнасці і да беларускай культуры.\nПаводле айца Яўгена, напярэдадні хросту ён дбайна вывучаў беларускі пераклад Святога пісьма, а таксама беларускія спевы і малітвы.\nМарцін Война, Беларускае Радыё Рацыя, Чарнігаў


Галоўная ➠ Сфера будауніцтва ➠ Работа в китае отзывы\nЕсли вас интересует работа в китае отзывы, стоит заглянуть на этот сайт eslglobal-edu.com вы найдете работу в китае отличного качества.\nВядома, знайсці вакансіі, заключыць кантракт і адкрыць працоўную візу самастойна вельмі складана, але агенцтва Тур-Партнёр ў г. Кіеў з радасцю дапаможа вам. Мы прапануем атрымаць працу за мяжой з афіцыйным дамовай і камфортнымі ўмовамі. Дзякуючы супрацоўніцтву з міжнароднымі кампаніямі ў нас у базе ёсць вакансіі на любы густ. Усе падрабязнасці пра тое, як знайсці працу ў Кітаі і аформіць дакументы, вы можаце ўдакладніць на бясплатнай кансультацыі з любым з нашых спецыялістаў.\nПрацаўладкаванне ў Кітаі для ўкраінцаў\nПерад тым, як пачынаць пошук працы ў Кітаі, варта скласці спіс сваіх пажаданняў да вакансіі і сваіх прафесійных навыкаў, каб зразумець падыходзіце вы да выбраных варыянтах. Бо ў гэтай краіне шмат розных пасад, як сезонных (кантракт да 3 месяцаў), так і сталых (ад 1 года). Ўладкавацца на працу ў Кітаі можа кожны. Актуальныя прапановы ёсць:\nдля дарослых мужчын і жанчын,\nдля маладых дзяўчат і хлопцаў, у тым ліку і студэнтаў,\nдля сямейных пар.\nБезумоўна, лягчэй падабраць вакансію для суіскальніка з вопытам, адукацыяй і веданнем кітайскага, але з іншага боку, заўсёды ёсць некваліфікаваная праца ў Кітаі без ведання мовы. Да прыкладу, часта можна сустрэць добрыя прапановы для артыстаў, танцораў, музыкаў у буйных гарадах такіх як, Пекін і Шанхай. Таксама, праца мадэллю ў Кітаі для хлопцаў і дзяўчат не мае асаблівых патрабаванняў, акрамя прывабнай знешнасці. Аплачваецца падобны праца ў сферы абслугоўвання і забаў ад 1200 $ у месяц.\nКалі вы хочаце атрымліваць больш грошай і мець прэстыжную пасаду, то трэба абавязкова валодаць кітайскім і англійскай мовамі, а таксама мець профільную адукацыю. Для ўкраінцаў падыдзе праца ў Кітаі:\nнастаўнікам англійскай ці рускай,\nВы зможаце зарабляць некалькі тысяч даляраў і пры гэтым моцна цяжкай падобную працу не назавеш. З такім жа высокім акладам можна знайсці вакансіі для мужчын і жанчын без адукацыі і досведу - на заводах і рыбалавецкіх судах. Безумоўна, гэта знясільваючы праца, але затое ўладкавацца вельмі проста.\nШукаць працу за мяжой варта толькі на афіцыйных сайтах і ўважліва правяраць інфармацыю аб кампаніі, каб пазбегнуць махлярства. Вы заўсёды можаце звярнуцца па дапамогу ў агенцтва Тур-Партнёр, каб зберагчы сябе ад лішніх праблем і атрымаць легальны кантракт.\nЭтапы працаўладкавання ў Кітаі\nПошук працы мае даволі простую схему. Вы заходзіце на сайты па працаўладкаванні міжнароднага ўзроўню або выключна кітайскія. Затым робіце наступнае:\nКалі ўсё рабіць хутка, то на арганізацыю паездкі і афармленне рабочай візы ў Кітаі сыдзе не больш за 2 месяцы. Калі працаўладкаванне ў Кітаі трэба тэрмінова, то лепш за ўсё звярнуцца да адмыслоўцаў. Яны гарантавана могуць дапамагчы легальна ўладкавацца ў кітайскую кампанію на максімальна выгадных умовах.\nДапамогу ад агенцтва Тур-Партнёр\nАгенцтва Тур-Партнёр ў Кіеве прапануе ўсім жадаючым дапамогу ў арганізацыі паездкі і пошуку вакансій у Кітаі. Нашы спецыялісты ў максімальна сціснутыя тэрміны могуць:\nпадабраць вакансію зыходзячы з вашых пажаданняў і навыкаў,\nпадрыхтаваць да сумоўя з прадстаўніком кампаніі,\nпракантраляваць афармленне кантракту,\nпракансультаваць у адносінах да асноўных правілаў і асаблівасцяў знаходжання ў Кітаі.\nБудаунічая тэхніка для загараднага дома


Анальны ланцужок — Вікіпедыя\nАнальны ланцужок з шарыкамі розных дыяметраў\nАнальны ланцужок (Анальныя бусы) — сексуальная цацка, якая служыць для стымуляцыі ануса. Анальны ланцужок уяўляе сабой некалькі шарыкаў, злучаных паслядоўна паміж сабой цвёрдымі або гнуткімі перамычкамі. Як правіла, вырабляецца з сілікону або латэксу.\nЛанцужок уводзіцца ў прамую кішку праз анальную адтуліну, затым паступова дастаецца. Падобныя дзеянні прыводзяць да значнай стымуляцыі эрагенных зон, размешчаных вакол сфінктара.\nАнальны ланцужок можа служыць як для павелічэння сексуальнай узрушанасці, так і для дасягнення аргазма. Існуюць анальныя ланцужкі з шарыкамі рознага дыяметра, якія могуць служыць для расслаблення цягліц сфінктара перад анальным сексам. Некаторыя мадэлі могуць быць абсталяваныя прыладамі для вібрастымуляцыі.\nПравілы эксплуатацыі анальнага ланцужка рэкамендуюць выкарыстоўваць яе са змазкамі, абавязкова на вадзяной аснове (змазкі на тлушчавай аснове, накшталт вазеліна, руйнуюць матэрыял, з якога вырабленыя бусы і негатыўна ўздзейнічаюць на мікрафлору кішачніка). Гэтыя рэкамендацыі засноўваюцца на тым, што ў анальнай адтуліне адсутнічае натуральная змазка, як у похве.\nЯк правіла, анальныя ланцужкі маюць у канструкцыі ўпор або кальцо на канцы, каб пазбегнуць захрасання прадмета ў прамой кішцы. У выпадку адсутнасці такіх, рэкамендуецца выразна кантраляваць колькасць введеных у анус шарыкаў.\nУ сувязі з тым, што анальны ланцужок пасля ўжывання цяжка чысціць, вытворцы рэкамендуюць выкарыстоўваць яго з прэзерватывам.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Анальны_ланцужок&oldid=1520459"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:12, 8 сакавіка 2013.


Нямецкі эпідэміёлаг прапануе заразіць моладзь каранавірусам, каб выпрацаваць калектыўны імунітэт 47\n12.04.2020 / 18:47\nГэта як ад оспы прывіваюць вірус оспы? А ён што прапануе? "метад драздуна"- ніякіх абмежаванняў у грамадскім жыцці, як быццам каранавіруса для маладзейшых за 50 гадоў няма?\n12.04.2020 / 18:51\nне нашчадак гітлера часам, не?\nІ што з імі далей рабіць: ізаляваць, ці хай па вуліцы ходзюць, на працу, па свеце раз'яжжаюцца. Няхай вірус мутуе перасяляючыся з аднаго арганізма ў другі і назад. Дзе такіх вучоных вучаць?)


51-ы справаздачна-выбарная Канферэнцыя Мінскай гарадской арганізацыі ГА «БРСМ» - Беларуская чыгунка\n51-ы справаздачна-выбарная Канферэнцыя Мінскай гарадской арганізацыі ГА «БРСМ»\n2 чэрвеня 2017 года ў канферэнц-зале «Мінск» гасцініцы «Прэзідэнт-Гатэль» прадстаўнік сектара ідэалогіі і сацыяльна - культурнай працы Мінскага аддзялення чыгункі Гузава Л.М. прыняла ўдзел у 51-ай справаздачна-выбарчай Канферэнцыі Мінскай гарадской арганізацыі ГА «БРСМ». На Канферэнцыі падвялі вынікі дзейнасці ГА «БРСМ» за 2014-2017 гады і вызначылі перспектывы развіцця на 2017-2020 гады.\nДзейнасць Мінскай гарадской арганізацыі ГА «БРСМ» у справаздачным перыядзе ажыццяўлялася ў адпаведнасці з даручэннямі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А.Р. Лукашэнка, дадзенымі на 42-м З'ездзе ГА «БРСМ», а таксама са статутнымі мэтамі і задачамі ГА «БРСМ».\nПрыярытэтнымi задачы на 2017-2020 гады стануць:\nпадтрымка адоранай і таленавітай моладзi, рэалізацыя грамадзянска-патрыятычных і культурна-забаўляльных праектаў;\nдалейшае ўдасканаленне руху Моладзевых атрадаў аховы правапарадку;\nпадтрымка і развіццё інавацыйнай дзейнасці;\nпадтрымка студатрадаўскага руху;\nваланцёрскі рух ГА «БРСМ» «Добрае сэрца»;\nінфармацыйная праца (праца ў інтэрнэт-прасторы і са сродкамі масавай інфармацыі, аналітычная і даследчая дзейнасць).


Расея распальвае інфармацыйную вайну ў Літве - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nРасея спрабуе распаліць інфарамацыйную вайну ў Літве, пра гэта паведамляе партал “Дэлфі” са спасылкай на Дэпартамент дзяржаўнай бяспекі Літвы. Паводле літоўскіх спецслужбаў, яны адзначаюць апошнім часам “павелічэнне спробаў пашырыць расейскую прапаганду ў інфармацыйным полі краіны і праз сацыяльныя сеткі”. Літва адна з першых пасля ўкраінскіх падзеяў абмежавала, а пасля закрыла доступ расейскіх тэлеканалаў у краіне.\nІнфармацыйная вайна Расеі супраць Літвы звязаная перадусім з падтрымкай Украіны з боку літоўскай палітычнай эліты, кажа публіцыст парталу «Дэльфі» Аляксандр Радчанка:\n– Выразную праўкраінскую пазіцыю займае прэзідэнт Літвы Даля Грыбаўскайтэ, якая з’яўляецца адным з асноўных лабістаў Україны ў свеце. Таксама праўкраінскай з’яўляецца і пазіцыя прэм’ера і літоўскага ўраду. Зразумела, ёсць палітыкі, якія займаюць нейтральную і нават прарасейскую пазіцыю. Адным з такіх палітыкаў з’яўляецца, напрыклад, лідар партыі «Выбарчая акцыя палякаў у Літве» Вальдэмар Тамашэўскі.\nУ пачатку лютага прэм’ер-міністр Латвіі ў інтэрв’ю тэлеканалу адзначыла, што Латвія заўважае элементы так званай “гібрыднай вайны” ў дачыненні да краіны. Перадусім гэта датычыць інфармацыйнай вайны супраць Латвіі, якая вядзецца пры дапамозе расейскіх тэлеканалаў, а таксама расейскамоўных СМІ у самой Латвіі.\nАгляд прэсы: сапсаваныя вайной


Гісторык: «Стары замак у Гродне разбураюць, каб збудаваць псеўдагістарычны муляж»\nФота 8 з 15\nЗначная частка сродкаў пайшла не на вывучэнне замка, а на стварэнне фантазійных праектаў каралеўскіх пакояў.\n17.05.2018 / 15:28\nГісторык: «Стары замак у Гродне разбураюць, каб збудаваць псеўдагістарычны муляж» 76\nПіша Ян Мечыслаў Супрон.\nЗнаёмцеся: архітэктар новага Старога замка ў Гродне Уладзімір Бачкоў. Так-так, вы не памыліліся. Менавіта новага Старога замка. Бо пасля «аднаўлення» тысячагадовы помнік архітэктуры і археалогіі будзе выглядаць як новенькі. Прыгожы макет замка Стэфана Баторыя, прыдуманы гадоў трыццаць таму архітэктарам з Мінска, здолеў заваражыць розумы многіх.\nТак, згодна з праектам Бачкова, будуць выглядаць аб'екты першай чаргі на Cтарым замку праз два гады.\nЗрэшты, гэтая гісторыя не толькі пра асобна ўзятага чалавека, але і пра дэградацыю сістэмы аховы нашай архітэктурнай спадчыны.\nСапсаванае аблічча Нясвіжскага палаца\nУпершыню пра архітэктара Бачкова загаварылі ў 2004 г. Тады па яго ініцыятыве ў Нясвіжскім замку, які аднаўлялі пасля пажару, на адной з вежаў узвысіўся цыбулепадобны купал з какошнікамі.\nАрхітэктар апраўдваўся: купал быў спраектаваны па ўзоры гравюры Тамаша Макоўскага пачатку XVII ст.\nГадзіннікавая вежа Нясвіжскага замка — да, падчас і пасля рэканструкцыі.\nКалі ж стала зразумела, што мудрагелістая канструкцыя дысануе з усёй архітэктурай замкавага комплексу, было вырашана вярнуць ёй былое аблічча. Але новы купал, зроблены на скорую руку, выйшаў вышэйшы і шырэйшы.\nТакім чынам, капрыз архітэктара стаў прычынай таго, што цяпер над замкам Радзівілаў узвышаецца непрыгожая вежа, якая папсавала аблічча велічнага помніка архітэктуры.\nПрыгожыя карцінкі, разлічаныя на «WOW»-эфект\nУ канцы 1980-х у адным з архіваў Швецыі была знойдзеная раней невядомая гравюра Тамаша Макоўскага з панарамай Гродна 1600 г.\nСамым, мабыць, унікальным аб'ектам на ёй, была каралеўская рэнесансная рэзідэнцыя — Стары замак — у першапачатковым выглядзе. Вось УДАЧА! Раней даследчыкі ўяўлялі яго зусім інакш.\nНайбольш значныя навуковыя даследаванні на Старым замку за ўвесь час яго існавання праводзілі ў 1930-я.\nГродна, у той час павятовы горад, разглядаўся польскімі ўладамі як адзін з найважнейшых фарпостаў польскай культуры на землях «усходніх крэсаў», і адноўлены замак польскіх каралёў павінен быў стаць сімвалам польскага Гродна, помнікам моцы і велічы былой Рэчы Паспалітай.\nРаботы па кансервацыі замкавай сцяны часоў Вітаўта, 1930-я. Дзякуючы працы польскіх рэстаўратараў да нашага часу дайшлі рэшткі Наваградскага і Крэўскага замкаў.\nВыбітны навуковец, прафесар, архітэктар і інжынер Яраслаў Вайцяхоўскі пасля некалькіх гадоў даследавання напісаў два навуковыя артыкулы «Стары Zamek w Grodnie» (па сучасных мерках гэта былі манаграфіі). Ён рыхтаваў і праект рэканструкцыі замка, але пачатак Другой сусветнай вайны адклаў гэтую задуму.\nРэканструкцыя знешняга выгляду Старога замка паводле Я. Вайцяхоўскага. 1938 г.\nПраз паўстагоддзя мінскі архітэктар Уладзімір Бачкоў, маючы перад сабой напрацоўкі польскіх даследчыкаў і нядаўна адкрытую гравюру Тамаша Макоўскага, сумясціў іх у адно, праігнараваўшы шэраг прынцыповых момантаў, прадугледжаных Вайцяхоўскім.\nПросім заўважыць, што ніякіх сур'ёзных навуковых даследаванняў на тэрыторыі Старога замка менавіта па перыядзе к. XVI — пач. XVII стст. Бачкоў і іншыя даследчыкі не праводзілі.\nУ выніку атрымалася серыя аўтарскіх графічных рэканструкцый з выявамі, як тады лічыліся, першапачатковага аблічча рэнесанснага замка. Іншымі словамі — прыгожыя карцінкі, разлічаныя на «WOW»-эфект, не падмацаваныя даследаваннямі.\nРэканструкцыя выгляду замкавага палаца. Зверху ўніз — праект Я. Вайцяхоўскага 1930-х і праекты У. Бачкова 1990-х гг. і сучасны.\nТак будзе выглядаць падворак замка праз два гады.\nПаўмільёна на праект\nАб рэканструкцыі замка ўсур'ёз загаварылі ў 2012 г. Тады, згодна з праграмай «Замкі Беларусі», Стары замак трапіў у спіс помнікаў архітэктуры, якія планавалася адрэстаўраваць і адкрыць для турыстаў. Да 2016 г. на складанне праекта рэканструкцыі было выдаткавана 350 тысяч даляраў, але саму працу так і не распачалі. Праз год працы ўсё ж пачаліся, калі на праект было выдзелена яшчэ паўмільёна. Як бы гэта ні здавалася дзіўным, але на складанне праекта пайшла львіная доля ўсёй сумы.\nЯк высветлілася пазней, «даследчыкі», замест таго, каб правесці нармальныя навуковыя пошукі з прыцягненнем міжнародных спецыялістаў, у сваіх кабінетах малявалі… цалкам фантазійнае ўнутранае ўбранне пакояў караля!\nСтары-новы праект рэканструкцыі Старога замка, які тры дзесяцігоддзі жыў у вобразе прыгожых малюнкаў і сілкаваў ідэю адраджэння помніка, у рэшце рэшт быў прыняты як безальтэрнатыўны варыянт яго «аднаўлення». А альтэрнатывы маглі б быць, і нашмат цікавейшыя за праект Бачкова, які прадугледжвае поўны знос усіх надбудоў і канструкцый XVII—XIX стст., якія не ўпісваюцца ў канцэпцыю замка Баторыя канца XVI ст.\nАрхітэктар прапануе цалкам сцерці амаль 400 гадоў гісторыі замка ў імя «адраджэння» напаўвыдуманага першапачатковага аблічча!\nПраект выклікаў хвалю крытыкі і здзіўлення з боку спецыялістаў. Уладзімір Бачкоў прапануе шмат смелых канструктыўных новаўвядзенняў у аблічча Старога замка: чацвёрты паверх вежы над Нёманам, «камяніца» каля гэтай вежы, другі паверх галерэі, якая злучае палац і браму, шарападобны купал над брамай, які нагадвае касмічную абсерваторыю, сграфітавыя малюнкі антрапаморфных істот на трэцім паверсе брамы і многое іншае.\n«Камяніца» была драўлянай\nАдным з самых спрэчных момантаў у праекце Бачкова з'яўляецца так званая «камяніца», якая будзе прымыкаць да наднёманскай вежы. У рэальнасці яе ніколі не існавала.\nГэта выдумка архітэктара, натхнёнага выявай замка на гравюры Макоўскага. Варта сказаць, што гравюра мае шэраг нестыковак, якія прымушаюць даследчыкаў крытычна да яе ставіцца.\nЗамест трохпавярховай вежы з прыбудаванай лесвіцай, як было ў рэчаіснасці, Бачкоў прапануе ўзвесці чатырохпавярховую вежу з выдуманай ім жа камяніцай.\nДзеля навуковай аб'ектыўнасці было вырашана правесці на месцы «камяніцы» раскопкі — і не было знойдзена ніякіх слядоў падмурка. Але Бачкоў спрытна абыграў сітуацыю: аказваецца, «камяніца» была драўлянай, таму і слядоў не захавалася, а ўзводзіць яе трэба толькі з цэглы, бо так было ў першапачатковай задумцы каралеўскага архітэктара Санці Гучы! Дакументальных пацверджанняў Бачкоў не прадставіў: іх не існуе ў прыродзе, як і дакументальнага пацвярджэння таго, што замак Баторыя спраектаваў менавіта Гучы.\nУ выніку бурэння свідравін і залівання бетонных паль, на якіх будзе трымацца «камяніца», было знішчана некалькі сотняў кубаметраў культурнага пласта XI-XIV стст. Колькі найкаштоўнейшых артэфактаў разам з нявывучаным культурным пластом вывезлі на сметнік!\nСвідраванне дзірак на тэрыторыі замкавага падворка для залівання бетонных паль. Магутны свердзел машыны з лёгкасцю паглыбляецца ў мяккі культурны слой часоў Кіеўскай Русі.\nЗ уязной брамай і галерэяй, якая злучае браму з палацам, назіраецца яшчэ больш вандалізм. Архітэктар Бачкоў бачыць (зноў жа, на гравюры), што над другім паверхам брамы быў трэці. І ён павінен, як і другі, злучыцца галерэяй з палацам. Іншымі словамі, гэта фантазія на фантазіі, не падмацаваная ніводнай пісьмовай крыніцай. Каб неяк апраўдаць выдумку, Бачкоў, складаючы стратыграфію фасадаў пасля зняцця тынкоўкі, паказаў частку сцяны брамы як пазнейшую перабудову. Але падчас нядаўняй разборкі гэтага ўчастка сцяны было відаць няўзброеным вокам, што ніякай перабудовы ніколі не было і сцяна выкладзеная з цэглы канца XVI ст…\nГалерэя, якая злучае браму і каралеўскі палац,была старанна рэстаўравана ў міжваенны час. У выніку нядаўніх прац яна была практычна ўся разабрана. Фота 1932 г.\nЗнішчаны кавалак аўтэнтычнай сцяны XVI стагоддзя. Хутка ў гэтым месцы будзе дабудаваны другі паверх галерэі.\nУ выніку над галерэяй будзе дабудаваны яшчэ адзін, выдуманы, паверх, дзеля ўзмацнення якога былі разабраныя скляпенні XVIІ стагоддзя. «Прыгажосць» патрабуе ахвяр.\nНасцярожыў наступны момант: ніхто са знакамітых беларускіх гісторыкаў-адраджэнцаў не выказаўся ў абарону Старога замка. Уладзімір Бачкоў блізка знаёмы з кожным з іх. Мабыць, ніхто не хоча падстаўляць таварыша?\nЦікавая сітуацыя склалася і з Міністэрствам культуры, якое ўзгадняла праект Бачкова. Міністэрства практычна без праблем зацвердзіла яго, хоць на той момант некаторыя даследчыкі ўжо білі трывогу з нагоды нестыковак праекта з пісьмовымі і археалагічнымі крыніцамі.\nУ выніку Стары замак заўзята абараняюць толькі маладыя гісторыкі.\nКвінтэсенцыя беларускага аграрэнесансу\nПасля першага этапу рэканструкцыі комплексу Старога замка (галерэя, брама, наднёманская вежа) яго аблічча зменіцца незваротна.\nПрацы на ўнікальным для гісторыі Еўропы аб'екце праводзяцца звычайнымі будаўнікамі са звычайнай будаўнічай арганізацыі, якая спецыялізуецца на ўзвядзенні панэльных дамоў.\nМы згубім Стары замак у яго гатычнай-рэнесансна-барочна-класіцыстычным выглядзе, у якім ён дайшоў да нас. Атрымаем нейкае падабенства рэнесанснага, цалкам выдуманага адным чалавекам. Замест Старога замка Баторыя мы атрымаем Найноўшы замак Бачкова.\nБудаўнікі разбіраюць скляпенні нібыта аварыйнай галерэі XVII стагоддзя.\nСтары замак з'яўляецца знакавым помнікам гісторыі і архітэктуры не толькі для Беларусі, але і для Літвы, Польшчы і Украіны. Падобных каралеўскіх рэзідэнцый гэтага ж перыяду ў Рэчы Паспалітай, акрамя кракаўскага Вавеля, было ўсяго тры: у Вільні, Гродне і Варшаве. Віленскі замак наўмысна быў разбураны ў пачатку ХІХ ст. расейскай уладай, варшаўскі быў у гады Другой сусветнай вайны падарваны нацыстамі. Абодва яны аднаўляліся з нуля. А гродзенскі захаваўся, хоць і ў змененым выглядзе. Цяпер выходзіць, што ў незалежнай Беларусі свае ж улады разбураюць арыгінальны каралеўскі замак, каб на яго рэштках збудаваць псеўдагістарычны муляж.\nЯн Мечыслаў Супрон\n17.05.2018 / 15:39\nУроды и убийцы наследия предков!\n17.05.2018 / 15:49\nДарэчы, цыбулепадобная вежа насамрэч выглядае странна. Ці было штосці падобнае яшчэ дзе-небудзь у Беларусі?\nкузяпанк / Адказаць\n17.05.2018 / 15:53\nз аднасельчанами 12 трауня ганяли у Гародню на Вольскага, схадзили паглядзели на "рамонт" замка...матка боска, гасподзь миласэрны, яки жах, што там робицца..\nПаказаць усе каментары/ 76 /


На Падляшшы прайшоў Беларускі Трыялог | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЧарговы Беларускі Трыялог завяршыў сваю працу ў Крынках на Падляшшы.\nУдзельнікі – а гэта літаратары, тэолагі, святары ды іншыя зацікаўленыя асобы – дыскутавалі на тэму “Ці Бог не разумее па-беларуску”.\nСтаршыня Саюза беларускіх пісьменнікаў Барыс Пятровіч даў свой адказ на гэтае пытанне:\n– На гэтае пытанне “ці разумее Бог па-беларуску” адназначна адказаў сам Скарына, калі пераклаў на беларускую мову Біблію. Значыць была патрэба ў гэтым, значыць Бог захацеў, каб беларусы, якія жывуць на Беларусі, разумелі яго менавіта па-беларуску. Не праз лацінскую мову, не праз польскую ці стараславянскую, а менавіта праз беларускую. Таму Саюз беларускіх пісьменнікаў і кампанія “Будзьма беларусамі”, “Згуртаванне беларусаў свету Бацькаўшчына” пачалі кампанію “500-годнасць”, каб пра гэтую найзначнейшую падзею ў гісторыі Беларусі ведалі ва ўсёй Беларусі, каб ганарыліся ёй у кожнай сям’і.\nТрыялог у Крынках прайшоў у 17-ты раз. Гэтае мерапрыемства ў свой час запачаткаваў выбітны беларускі і польскі пісьменнік і публіцыст Сакрат Яновіч, а цяпер справу працягвае Фонд Villa Sokrates.\nСёлетнія сустрэчы завершыліся музычнымі выступамі. Гурт Re1ikt і Сяргей Доўгушаў, між іншым, прэзентавалі некалькі песень, сабраных у Брагінскім раёне Беларусі, а гурт Port Mone выступіў супольна з падляшскім творцам і музыкам Юркам Асеннікам.\nБеларусы да гэтага часу не маюць паўнавартаснага перакладу Бібліі на беларускую мову. Хоць нашая нацыя пачала гэта працэс адной з першых у гісторыі, але так яго і не завершыла. Пра гэта ў часе “Беларускага Трыялогу” ў Крынках гаварыла бібліст і філосаф, акадэмічны дырэктар Беларускага калегіюма Ірына Дубянецкая:\n– Пакуль што мы не маем, праца ідзе, але гэта праца складаная, марудная, спецыялістаў мала, каб сапраўды раскідаць на вялікую колькасць людзей, то можна было б хутка зрабіць. Калі гэта 4-5 чалавек, то 4-5 чалавек будуць перакладаць гэта 20-ць гадоў, каб гэта сапраўды зрабіць якасна. Бо гэтыя 4-5 чалавек, у адрозненні ад іншых моваў народаў, сутыкаюцца з сітуацыяй адсутнасці ўсталяванай тэрміналогіі.\nІрына Дубянецкая адзначыла, што ранейшыя пераклады Бібліі – Станкевіча, Сёмухі, Чарняўскага – кожны па-асобку не выконвае ўсіх патрабаванняў, у тым ліку патрабаванняў часу. У той жа час яна расказала, што гатовыя пераклады асобных кніг, у тым ліку нядаўна пабачыў свет пераклад на беларускую мову “Псалтыра” аўтарства Аляксандра Надсана. Беларуская праваслаўная царква таксама завяршае свой пераклад Новага Запавету.\nБеларуская мова загучыць у гарадзенскім Свята-Пакроўскім кафедральным саборы 4-га верасня. Такім чынам тут плануюць адзначыць Дзень беларускага пісьменства. Пра гэта ў час Трыялогу, які праходзіць у Крынках на Падляшшы, расказаў настаяцель сабора айцец Георгій Рой. На думку святара, мова вельмі важная ў рэлігійным жыцці чалавека. Сёлетні “Трыялог” праходзіць на тэму “Ці Бог не разумее па-беларуску”:\n– Бог не толькі разумее кожную мову, але і патрабуе ад нас звяртацца да яго на тых мовах, якія ён даў кожнаму народу. І таму мы, хрысціяне, нягледзячы на тое, да якой канфесіі належым, павінны ў нашай хрысціянскай традыцыі захоўваць мову нашага народа. І калі мы гэтага не робім, то, я лічу, гэта наш грэх перад Айцом сусветаў.\nАйцец Георгій Рой таксама закрануў тэму перакладаў рэлігійных тэкстаў, у тым ліку Бібліі. На яго думку, варта, каб быў адзіны калектыў аўтараў-перакладчыкаў, што дазволіць пазбегнуць рознагалоссяў. Самі ж вернікі да беларускай мовы ў набажэнствах ставяцца “спакойна і з разуменнем” – адзначыў святар.\n“Беларуская нацыянальная ідэя – гэта Хрыстос, які гаворыць па-беларуску”. У гэтым упэўнены сустаршыня стваранай партыі “Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя” Павел Севярынец.\nЁн бярэ ўдзел у Трыялогу ў Мясцовасці Крынкі на Падляшшы, дзе дыскутуюць на тэму “Ці Бог не разумее па-беларуску”:\n– Гэта закладзена ў самой сутнасці беларускай нацыянальнай ідэі. За 1000 гадоў мы скрышталізаваліся як хрысціянская нацыя. І нацыянальная ідэя ў адным сказе гэта – Ісус Хрыстос, які гаворыць па-беларуску. Мы імкнемся да Хрыста, імкнемся быць падобнымі да яго, імкнемся рабіць ягоныя справы і робім гэта па-беларуску. Усё гэта простая формула для кожнага беларуса. У цэрквах, асабліва ў касцёле, напрыклад, у грэка-католікоў, гэта выдатна разумеюць. І гэта робіць новага чалавека, новага беларуса, які маральна угрунтаваны, адказны і свядомы.\nПавел Севярынец таксама прывёў лічбы, што на сёння ў Беларусі існуе 450 каталіцкіх парафій, з якіх каля 300 выкарыстоўваюць беларускую мову. У той жа час у праваслаўнай царкве мова тытульнай нацыі пакуль сустракаецца адзінкава. Севярынец упэўнены, што змяніць сітуацыю можа найперш ідэйны рух самых вернікаў, а таксама лічыць, што аўтакефалія Беларускай праваслаўнай царквы значна паскорыла б працэс беларусізацыі.\nВыставай „Паганства” беларускага фатографа Андрэя Лянкевіча распачаўся сёлетні Беларускі Трыялог у мясцовасці Крынкі на Падляшшы. Традыцыйнае мерапрыемства, якое ўпершыню правёў каля двух дзясяткаў гадоў таму выбітны пісьменнік і публіцыст Сакрат Яновіч, сёлета прысвечана пытанню “Ці Бог не разумее па-беларуску”.\nАндрэй Лянкевіч прызнае, што ўжо поўнасцю завяршыў свой праект, прысвечаны паганству:\n– Тэлефанавалі людзі і прапаноўвалі здымаць чорных магаў і так далей. І я зразумеў, што выходжу на тэрыторыю, якой не хачу, я не абаронены і не падрыхтаваны. І гэта для мяне ўжо задалёка ў тэме паганства. Здаецца толькі апошнія дзве выставы адкрываюцца такім добрым надвор’ем. Таму што ўсе папярэднія выставы былі з навальніцамі, маланкамі і громамі. Гэтыя вышэйшыя сілы ёсць. Размова толькі пра адчуванні, і пра тое, як мы ставімся да свету.\nВыстава Андрэя Лянкевіча “Паганства” працуе ў галерэі “Крынкі” да 23-га верасня.\nСёння ж, 27 жніўня, у мясцовым Доме культуры праходзяць асноўныя дыскусіі на тэму “Ці Бог не разумее па-беларуску” з удзелам святароў, мастакоў, літаратараў ды ўсіх зацікаўленых асобаў. Увечары – канцэрт з удзелам, між іншымі, гуртоў Re1ikt і Port Mone. Уваход на ўсе мерапрыемствы – вольны.\n“Ці Бог не разумее па-беларуску?” пад такой назвай сёлета пройдзе Беларускі Трыялог у мясцовасці Крынкі на Падляшшы. Мерапрыемства, якое традыцыйна спалучае культуру, мастацтва і літаратуру, было запачаткавана каля двух дзясяткаў гадоў таму выбітным беларускім і польскім пісьменнікам і публіцыстам Сакратам Яновічам. Пасля смерці творцы, яго вырашылі працягнуць у межах дзейнасці Фонду Villa Sokrates.\nСтаршыня фонду, мастак Лявон Тарасэвіч расказаў пра тое, чаму абраны такі назоў сёлетніх сустрэчаў:\n– Сакрат у 1981 годзе напісаў артыкул пад такім загалоўкам і, думаю, ён і сёння актуальны. Калі робім сустрэчы Трыялогу ў Крынках, то даём такія тэмы, якія перадусім цікавяць нас. Хочам, каб на гэтую тэму была дыскусія розных людзей, з розных бакоў – і рэлігійнага, і літаратурнага, і культурнага, бо толькі праз абмен думак будуецца культура. І, думаю, – гэта галоўная спадчына, якую пакінуў нам Сакрат. Самае важнае, каб была група творчых людзей. На наступны год мы хочам зрабіць Трыялог пад загалоўкам: “Літва, Айчызна мая”. Бо ёсць людзі, якія не ведаюць, што такое гістарычная Літва, дзе яна знаходзілася. А з Літвы вырасла Беларусь. Нават дзецям не тлумачаць, чаму Адам Міцкевіч напісаў гэтыя радкі: “Літва, Айчызна мая”. Мы штогод хочам рабіць сустрэчы Трыялогу на тэмы, якія для нас цікавыя, і хочам пачуць меркаванні аўтарытэтных людзей.\nРР: Хто сёлета будзе ўдзельнічаць у Трыялогах, як увогуле адбіраліся гэтыя ўдзельнікі?\nЛявон Тарасэвіч: Прымуць удзел вельмі цікавыя людзі. Перадусім, гэта святары – Георгій Рой і Сяргей Сурыновіч. Мы хочам узняць рэлігійныя пытанні. Зараз мы з’яўляемся дыяспрай, хоць жывём на сваёй зямлі. З другога боку, нас цікавяць і культурныя пытанні. У Трыялогах прымуць удзел пісьменнікі Уладзімір Арлоў, Барыс Пятровіч. А вынікам нашых дыскусій стане выхад чарговага нумара часопіса Annus Albaruthenicus.\nРР: Як мясцовыя жыхары ўспрымаюць Трыялогі, ці прыходзяць яны на гэтыя дыскусіі?\nЛявон Тарасэвіч: Многія прыходзяць, але трэба мець на ўвазе, што культура не ўсіх цікавіць. Але нікога не трэба прымушаць. І трэба ўлічваць, што людзі, якія цяпер жывуць у Крынках, прыехалі сюды, а не жывуць тут з пакалення ў пакаленне.\nГалоўнае, што мы як і раней збіраемся ў хаце Сакрата Яновіча пры каве пад ягонай яблынькай і дыскутуем. Вось гэта мусіць існаваць.\nРР: Дом, дзе зараз месціцца Фонд Villa Sokrates, наколькі ён адчынены для кожнага?\nЛявон Тарасэвіч: Кожны з нас заняты сваімі прафесійнымі справамі. Але самае галоўнае для нас – зберагчы гэты дом, каб ён заставаўся і домам-музеем Сакрата і месцам жывым, дзе праходзяць сустрэчы, дыскусіі. Мы адкрытыя для прапаноў.\nУдзел у Трыялогу возьмуць літаратары Уладзімір Арлоў і Барыс Пятровіч, святары – Георгій Рой і Сяргей Сурыновіч, багаслоў і філосаф Ірына Дубянецкая ды іншыя асобы.\nАсноўныя дыскусіі пройдуць у суботу 27-га жніўня ў будынку Дома культуры ў Крынках, а ўжо сёння а 18-ай гадзіне ў Галерыі “Крынкі” пабачым выставу беларускага фатографа Андрэя Лянкевіча “Паганства”. Па выніках Трыялогу плануецца выдаць чарговы нумар часопіса Annus Albaruthenicus.\nЗ Лявонам Тарасэвічам гутарыла Яна Запольская, Беларускае Радыё Рацыя\nЦалкам гутарку слухайце ў далучыным гукавым файле.\nФота Яны Запольскай\nМагія Сакрата Яновіча і Крынак працягваецца\nСімпозіум, прысвечаны Сакрату Яновічу\nПабачыла свет кніга матэрыялаў пра Сакрата Яновіча\nЮрку Геніюш споўнілася б 80 гадоў


Кандыдатку ад АГП па Заслаўскай выбарчай акрузе № 77 Вольгу Беляўцову знялі з выбараў. Выбарчая камісія прыняла такое рашэнне пасля таго, як пабачыла ў дзейнасці кандыдаткі шэраг парушэнняў, паведамляе сайт АГП.\nПадставаю для зняцця Вольгі Беляўцовай з выбараў сталі несанкцыянаваныя сустрэчы з выбарнікамі ў двух населеных пунктах. Яшчэ адно парушэнне кандыдаткі ў тым, што арганізацыя, якая вырабляла агітацыйныя друкаваныя матэрыялы нібыта не занесеная ў Дзяржаўны рэестр.\nУ сваю чаргу кандыдатка адзначае, што сустрэчамі насамрэч з’яўляліся трэнінгі для назіральнікаў. Кандыдаткане згодная з рашэннем камісіі і склала заяву на завядзенне крымінальнай справы ў дачыненні да чальцоў выбарчай камісіі.\nПаводле кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары», гэта ўжо адзінаццаты кандыдат ад апазіцыі, якога пазбавілі рэгістрацыі.\nТэгі: United Civic Party, апазіцыйныя кандыдаты, Вольга Беляўцова, выбарчая кампанія, выбары, зняццё з выбараў, кандыдаты


Розніца паміж дарослым і дзіцем\nДарослы супраць дзіцяці\nДзіця і дарослы - два тэрміны, якія выкарыстоўваюцца для ідэнтыфікацыі двух стадый чалавека ў грамадстве, і, такім чынам, першасная розніца двух слоў звязана з размежаваннем двух этапаў. Дзіця - гэта малады чалавек, верагодна, ва ўзросце да 18 гадоў. З іншага боку, дарослы чалавек цалкам дарослая асоба. У грамадстве дарослыя значна больш адказна ставяцца да іншых і да сябе. У асноўным гэта звязана з іх незалежным статусам. Дзеці не маюць падобнага статусу, бо залежаць ад іншых і ўсё яшчэ праходзяць працэс сацыялізацыі. У гэтым артыкуле давайце разбярэмся ў адрозненнях паміж дзіцем і дарослым.\nДзіця - гэта малады чалавек. Згодна з вызначэннем Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, дзіця - чалавек ва ўзросце да 18 гадоў. Аднак, біялагічна кажучы, чалавек можа лічыцца дзіцем толькі да палавога паспявання. Тым не менш у большасці краін чалавек, які не дасягнуў 18 гадоў, лічыцца дзіцём. У кожным грамадстве дзецям надаецца вядомасць, бо менавіта гэтыя дзеці становяцца грамадзянамі грамадства на адзін дзень.\nДзіця звычайна жыве з бацькамі і сваякамі, у прыёмнай сям'і ці ў падобных умовах. Сацыяльнае меркаванне, што дзіця не ў стане самастойна прымаць важныя рашэнні, паколькі яму не хапае агульнай інфармаванасці пра грамадства і мае менш вопыту. Да дзяцей нельга ставіцца гэтак жа, як да дарослых, і іх трэба любіць і даглядаць. На думку псіхолагаў, дзяцінства з'яўляецца важным этапам у агульным развіцці асобы не толькі фізічна, але і псіхічна, сацыяльна, а таксама эмацыйна. Развіццё дзіцяці адбываецца дзякуючы фармальнай і нефармальнай адукацыі, якую ён атрымлівае як у памяшканні школы, так і дома і ў навакольным яго асяроддзі.\nДарослага чалавека можна разумець як цалкам дарослага чалавека. У розных культурах дарослае жыццё разглядаецца па-рознаму. Біялагічна, калі чалавек дасягае палавой сталасці, гэты чалавек лічыцца дарослым. У некаторых плямёнаў чалавек, які праходзіць абрад праходжання, лічыцца дарослым. У адрозненне ад дзіцяці, дарослы - паўнавартасны грамадзянін, які мае розныя абавязкі і абавязкі ў розных сацыяльных установах.\nНапрыклад, дарослы, напрыклад, маці ці бацька, можа адказваць за іншага чалавека (дзіцяці). Дарослыя, у адрозненне ад дзяцей, могуць жыць у адзіноце. Яны незалежныя і могуць самастойна прымаць рашэнні. Большасць дарослых таксама занятыя і фінансава незалежныя. Яны маюць шмат законных правоў, напрыклад, у выпадку галасавання, шлюбу і г. д. Як бачыце, статус і ролі дарослага чалавека адрозніваюцца ад статусу дзіцяці.\nУ чым розніца паміж дарослым і дзіцем?\nАзначэнні дарослых і дзяцей:\nДзіця: Дзіця - гэта малады чалавек ва ўзросце да 18 гадоў.\nДарослы: дарослага чалавека можна зразумець як цалкам дарослага чалавека.\nХарактарыстыкі дарослага і дзіцяці:\nДзіця: Дзіця маладзей за 18 гадоў.\nДарослы: дарослы чалавек, старэйшы за 18 гадоў.\nНезалежная супраць залежнай:\nДзіця: дзіця залежыць.\nДарослы: дарослы чалавек незалежны.\nДзіця: дзіця не можа самастойна прымаць сур'ёзныя рашэнні.\nДарослы: дарослы чалавек можа прымаць сур'ёзныя рашэнні сам.\nДзіця: Дзіця жыве ў сям'і ці ў прыёмнай сям'і.\nДарослы: дарослы чалавек можа жыць адзін.\nДзіця: дзіцяці адмаўляюць у пэўных законных правах, такіх як права голасу, шлюбу і г.д. (Аднак бываюць выключэнні з гэтага правіла, напрыклад, у некаторых культурах, дзе адбываюцца шлюбы дзяцей).\nДарослы: дарослы чалавек карыстаецца пэўнымі законнымі правамі, такімі як права голасу, шлюбу і г.д.\nЗдымкі ласкава: дзіця і жанчына з дапамогай Pixabay (Public Domain)\nалкагалізм Еўропа супраць Амерыкіўкладка супраць дыетычнага коксуспажываная магутнасць асушальніка супраць кандыцыянераГас Г (Firewind) супраць Майкла Эмота (Arch Enemy)?Stillmatic супраць Гэта было напісана?мл супраць глSkyk jk супраць пашыраных гарадоў і гарадоўпарытэт супраць непарытэтнасці\nРозніца паміж Ні і НіРозніца паміж палярнай і непалярнай кавалентнай сувяззюАдрозненне паміж залатымі рыбкамі самцоў і жанчынРозніца паміж буржуазным і пралетарыятамРозніца паміж Прарокам і ПасланцамРозніца паміж Sony Xperia P і Sony Xperia UРозніца паміж мінеральнымі і арганічнымі кіслотаміРозніца паміж протеінкіназай A і бялковай кіназай С


17 травень 2017, 14:11\nУ чым асаблівасьці цяперашняй сусьветнай кібэратакі вірусам WannaCry? Ці пагражае ён Беларусі? Як цяперашняя атака зьвязаная з абвінавачваньнямі на адрас Расеі ў хакерскіх атаках супраць штабоў Клінтан і Макрона?\nГэтыя пытаньні ў перадачы «Трайны ўдар — Экспэртыза Свабоды» абмяркоўваюць навуковы аглядальнік Аляксандар Сяргееў і заснавальнік парталу TUT.BY Юры Зісер. Вядзе перадачу Юры Дракахруст.\nДракахруст: Напрыканцы мінулага тыдня новы кампутарны вірус WannaCry атакаваў кампутары шэрагу краінаў. Паведамляецца, што ахвярамі атакі сталі больш як 200 тысяч чалавек у 150 краінах сьвету. Гаворыцца таксама, што самыя маштабныя атакі былі ў Расеі, Украіне і на Тайвані. Рознага кшталту атакі, узломы, заражэньні вірусамі — будзённая рэальнасьць сучаснага сьвету. Але на ваш погляд, у чым асаблівасьць, адрознасьць ад папярэдніх вірусных атакаў цяперашняга WannaCry? Ці былі прэцэдэнты такіх маштабных атак?\nЗіссер: Канешне былі. Мноства атакаў, мы кожны год перажываем якую-небудзь эпідэмію. Але гэтая эпідэмія асобая. Яна заснаваная на ўразьлівасьці старых апэрацыйных сыстэмаў, у прыватнасьці Windows XP, якая ставілася яшчэ з 2001 году, а з 2014 году Microsoft яе больш не падтрымлівае.\nВарта зьвярнуць увагу на тыя аб’екты, якія сталі ахвярамі. Гэта буйныя бюджэтныя ўстановы. Чаму? Таму што яны вырашылі зэканоміць на абнаўленьні софту. Нічога само па сабе кепскага ў гэтым няма, але зь бясьпекай тут атрымаўся пракол. Чаму пацярпелі менавіта шпітальная сыстэма Вялікабрытаніі, МУС Расеі, «Мегафон»? Таму што яны не абнаўлялі свае старыя сыстэмы. А звычайныя карыстальнікі, у якіх стаіць Windows 8, Windows 10, Windows 7 не пацярпелі. Звычайна наадварот — цярпелі звычайныя карыстальнікі шараговыя, а тут пацярпелі арганізацыі. Вось тут вялікае адрозьненьне.\nДракахруст: Аляксандар, а паводле вашых зьвестак, прычына сапраўды ў тым, што пашкадавалі грошы на новыя вэрсіі Windows? І гэтыя 200 тысяч, якія былі атакаваныя, гэта былі ўладальнікі старэнькага Windows ХР? Сяргееў: Я б крыху ўдакладніў тут фармулёўкі. Справа ў тым, што ўразьлівасьць, якая была выкарыстаная гэтым вірусам, была ўласьцівая ня толькі старой вэрсіі Windows ХР, яна была і ў самых апошніх вэрсіях Windows, у тым ліку і ў Windows 10, але яна была да сакавіка гэтага году, калі Microsoft выпусьціла адпаведныя выпраўленьні.\nБуйныя фірмы і буйныя бюджэтныя арганізацыі ў некаторых выпадках грэбуюць нормамі інфармацыйнай бясьпекі.\nПрычым, у адрозьненьні ад таго, як гэта робіцца звычайна, яны выпусьцілі выпраўленьні нават для ХР, нават для старых вэрсіяў апэрацыйных сыстэмаў, таму што ўразьлівасьць была вельмі небясьпечная. Яны гэта выявілі, і выпусьцілі гэтыя выпраўленьне. Дык вось буйныя фірмы і буйныя бюджэтныя арганізацыі проста, на мой погляд, у некаторых выпадках грэбуюць нормамі інфармацыйнай бясьпекі. Яны адключаюць налады абнаўленьняў. Па самых розных прычынах. У адмінаў гэтых арганізацый ёсьць нейкія матывы адключаць абнаўленьні, якія ім дасылае рэгулярна Microsoft. Вось яны і адключылі. І атрымалі.\nСама гэтая уразьлівасьць стала вядомая ў лютым, у сакавіку Microsoft яе закрыла. А вірус пайшоў у траўні. Ну, можна ж было паклапаціцца?\nДракахруст: А сам па сабе гэты вірус наколькі дасканалы, эфэктыўны? Наколькі цяжка яго нэўтралізаваць?\nСяргееў: Па маштабах ён ня тое каб вельмі вялікі і сур’ёзны. У гісторыі ёсьць прэцэдэнты, калі лік заражаных кампутараў ішоў на мільёны і нават дзясяткі мільёнаў. Але ў дадзеным выпадку сур’ёзным момантам зьяўляецца тое, што ён вымагае даволі буйную суму, ён сапраўды парушае працу кампутараў з каштоўнымі дадзенымі, і гэта можа прывесьці да таго, што арганізацыі будуць вымушаныя заплаціць.\nУ гісторыі ёсьць прэцэдэнты, калі лік заражаных кампутараў ішоў на мільёны\nКажуць, што ўжо ў некаторым аб’ёме плацяжы сталі паступаць, прычым яны паступаюць праз сыстэму Bitcoin, якую цяжка адсочваць, шмат цяжэй, чым у мінулым, калі плацяжы ішла праз нейкія больш падкантрольныя сыстэмы. Раней, калі падобныя плацяжы вымагальнікам адбываліся праз звычайныя плацёжныя сыстэмы, іх было лягчэй адсочваць. Зараз гэта крыху цяжэй, тым не менш нельга сказаць, што немагчыма. Я думаю, што спэцслужбы пра гэта паклапоцяцца і адпаведны электроны гаманец, куды паступаюць сродкі ад вымагальніцтва, будзе пастаянна пад кантролем, а значыць і ўсе гаманцы, адкуль у яго будуць ісьці плацяжы.\nДракахруст: Юры, а як вы думаеце, ці многія паддадуцца на гэтае вымагальніцтва? У Англіі ўдар прыпаў на шпіталі. Ну дык, здавалася б, трэба ратаваць людзей. Дык заплацяць ці ўжо плацяць?\nЗісер: У мяне ўражаньне, што ўсё-такі шпіталі не плацілі, што плацілі выпадковыя карыстальнікі нешматлікія. Проста сума для такіх маштабаў невялікая. Калі за 200 тысяч кампутараў яны атрымаць 30 тысяч даляраў, то гульня ня вартая рызыкі.\nЯ б на месцы гэтых вымагальнікаў нават не спрабаваў бы атрымаць гэтыя грошы, таму што верагоднасьць таго, што іх зловяць, блізкая да 100%. А гэта не тыя грошы, за якія варта рызыкаваць. Напэўна яны разьлічвалі на большы эфэкт.\nАкрамя таго, была навіна пра тое, што нейкі спэцыяліст узламаў вірус, выкрыў у целе віруса адрас нейкага сайту, абракадабра там бессэнсоўная — такога сайту няма. Ён узяў яго зарэгістраваў, атака спынілася. Гэта таксама цікавы момант, што можа ўжо і не пакутуюць брытанскія шпіталі.\nЯ б на месцы гэтых вымагальнікаў нават не спрабаваў бы атрымаць гэтыя грошы, таму што верагоднасьць таго, што іх зловяць, блізкая да 100%.\nІ яшчэ я б хацеў удакладніць, што патч для Windows ХР быў выпушчаны толькі зараз, ён не быў выпушчаны ў лютым. У лютым толькі закрылі дзіркі ў вэрсіях Windows 7, 8, 10. А для ХР Microsoft выпусьціў патч толькі зараз, так сказаць, у якасьці бонуса, падарунка, каб не папсаваць рэпутацыю.\nДракахруст: Паводле папярэдніх зьвестак, у Беларусі выпадкаў атакі пакуль не зафіксавана. Беларусь — краіна з высокай канцэнтрацыяй ІТ-кампаніяў, высокім узроўнем кампутарызацыі, і, дарэчы, невысокім узроўнем выкарыстаньня легальных праграмаў. Дык чаму не яна стала аб’ектам? Ці дакладней, ці бачыце вы лёгіку ў выбары аб’ектаў атакі?\nЗісер: Канешне ёсьць лёгіка, таму ў неліцэнзійных карыстальнікаў даўно стаяць больш новыя вэрсіі і яны абнаўляюцца. А пацярпелі менавіта старыя сыстэмы, якія працуюць легальна, у якіх былі ліцэнзіі на Windows ХР. У Беларусі такіх сыстэмаў проста няма.\nСяргееў: Я б тут сур’ёзную лёгіку не шукаў, таму што нельга шукаць тлумачэньня нейкім выпадковым працэсам ці працэсам, зьвязаным з нейкімі недарэчнасьцямі. Наогул распаўсюджаньне вірусу пачалося ў Гішпаніі. Менавіта там ён паразіў адну з буйнейшых тэлефонных кампаніяў Telefonica. Потым ён перакінуўся ў Нямеччыну.\nТак, Расею моцна зачапіла, але гэта не значыць, што вірус кудысьці накіроўваўся. Справа ў тым, што інтэрнэт жа агульны на ўсіх, таму куды дайшлі спробы распаўсюджаньня, туды ён і трапіў. Таму можна спрабаваць высьветліць, чаму атакавалі тых, а не іншых, але не варта шукаць за гэтым нейкую злую волю.\nМоўных вэрсіяў у віруса больш за 20, ён разьлічаны на шмат краінаў. І тое, што канкрэтна ў Расеі ці дзесьці яшчэ ўспыхнула мацней, а дзесьці не закранула, не думаю, што гэта зьвязана наўпрост зь намерамі яго стваральнікаў. Хутчэй больш цікавае пытаньне пра тое, як наогул атрымалася, што гэтая дзіра была выкарыстаная, бо пра яе насамрэч было вядома дастаткова даўно.\nДракахруст: А якая сытуацыя зараз? Калі Microsoft закрыў усе дзіркі, дык пагрозы WannaCry больш няма?\nСяргееў: Тое, што Microsoft зрабіў сваю працу, гэта яшчэ не значыць, што гэтай працай усе скарысталіся. Натуральна, будзе яшчэ заставацца нейкая колькасьць кампутараў, якія не абароненыя ад гэтага вірусу, ён будзе працягваць дзесьці паціху праяўляцца, але вось такія масавыя зьявы хутчэй за ўсё адбывацца не будуць. Так бывала і раней, калі закрывалі дзіру, праз нейкі час эпідэмія пачынала ісьці на спад і праз некаторы час практычна спынялася. Так што зараз напэўна не даводзіцца казаць пра тое, што гэта сур’ёзная небясьпека. А тыя, хто ўжо трапіў пад яго, павінны неяк праблемы вырашаць.\nНельга сказаць, што гэта ўзьнікла ў адной краіне і перакінулася на іншую.\nЗісер: Так, я згодны, Аляксандар мае рацыю, і згодны, што няма лёгікі. Проста злодзеі знайшлі дзіру і скарысталіся ёй. Тое, што пацярпелі па вялікім рахунку менавіта старыя карпаратыўныя сыстэмы, гэта выпадкова, то бок не было такой злой думкі. Нельга сказаць, што гэта ўзьнікла ў адной краіне і перакінулася на іншую, таму што інтэрнэт створаны так, што ўсе працэсы ідуць практычна імгненна, нягледзячы ні на якія краіны, нацыі і г.д.\nДракахруст: У ЗША і Францыі шырока абмяркоўваюцца і пільна дасьледуюцца выпадкі ўзломаў паштовых сэрвэраў кандыдатаў у прэзыдэнты Гілары Клінтан і Эмануэля Макрона. Гучаць абвінавачаньні, што гэта справа рук хакераў, кіраваных Крамлём. Цяперашняя сусьветная атака WannaCry, якая закранула Расею хіба не мацней за іншых — ці не абяляе яна ў пэўным сэнсе Расею? Ці гэтыя сюжэты ніяк не зьвязаныя паміж сабой? Пуцін, дарэчы, адказаў на адпаведнае пытаньне, ён сказаў, што гэта не Расея, і дадаў, што па яго зьвестках, для стварэньня WannaCry былі выкарыстаныя распрацоўкі амэрыканскай разьведкі.\nЗісер: Гэта абсалютна не зьвязаныя тэмы, гэта выпадковае супадзеньне. Таму што калі б гэта была атака расейскіх спэцслужбаў, то пра яе б ніхто не ведаў, яна б не была публічная. Яны б ціха скралі нейкія дадзеныя і ўсё гэта зашыфравалі.\nДракахруст: Я не сказаў бы, што перапіску штабоў Клінтан і Макрона скралі так ужо ціха. Усю перапіску вывалілі ў WikiLeaks.\nЗісер: Гэта яшчэ адзін аргумэнт, што гэта зрабілі не расейскія спэцслужбы. Таму што яны б не выкладалі.\nДракахруст: Я бачыў апошнюю інфармацыю, што нібыта за цяперашняй атакай можа стаяць Паўночная Карэя. Гэта асабліва цікава ў кантэксьце цяперашняга абвастрэньня сытуацыі вакол КНДР. Яны маглі гэта зрабіць?\nЗісер: Яны маглі наогул гэта зрабіць, але не зразумела, навошта ім гэта трэба было. Проста няма лёгікі. Навошта такія рэчы робяць Ісламская дзяржава ці Аль Каіда, зразумела — каб узяць на сябе адказнасьць. А тут адказнасьць ніхто на сябе не ўзяў. Атрымліваецца, што гэта з палітычнага пункту гледжаньня бессэнсоўны акт.\nСяргееў: Ну, узломы пошты Клінтан і Макрона з гэтым канкрэтна ніяк не зьвязаныя. Але пэўная размова пра ролю спэцслужбаў тут магчымая.\nСправа ў тым, што спэцслужбы ўважліва сочаць за масавым праграмным забесьпячэньнем, такім як Windows, і іншымі праграмамі, на прадмет пошуку ў іх розных уразьлівасьцяў. Навошта? Для таго, каб у выпадку неабходнасьці выкарыстаць іх у сваёй дзейнасьці. І тая ўразьлівасьць, якая зараз выкарыстаная злодзеямі-вымагальнікамі, была вядомая Агенцтву нацыянальнай бясьпекі ЗША ўжо даўно.\nУ лютым ці крыху пазьней у іх здарылася ўцечка інфармацыі. Дадзеныя пра гэтую ўразьлівасьць, якія не былі вядомыя нават Microsoft, па нейкіх прычынах трапілі ў поле зроку хакерскай супольнасьці. І ў лютым хакеры прадэманстравалі магчымасьць выкарыстаньня гэтай уразьлівасьці.\nСпэцслужбы ўважліва сочаць за масавым праграмным забесьпячэньнем, такім як Windows, і іншымі праграмамі.\nНекаторыя палітыкі, заходнія ў тым ліку, папракаюць амэрыканцаў, што яны па сваіх каналах, прыватных, канфідэнцыйных, не паведамілі пра тое, што ў іх ёсьць зьвесткі пра такую ўразьлівасьць Windows, і ў выніку гэта зрабіла магчымым вось гэтую атаку.\nГэта як вы б згубілі зброю дзе-небудзь на дарозе і нікому пра гэта не сказалі. Такі папрок у прынцыпе магчымы. Натуральна, што ўсе спэцслужбы сьвету, і расейскія, і амэрыканскія, і, думаю, паўночнакарэйскія, надзвычай дасканала калекцыянуюць усе такія ўразьлівасьці, асабліва тыя, якія нікому не вядомыя яшчэ, і шукаюць новыя. Там працуюць добрыя спэцыялісты, якія проста пералапачваюць гэтыя код у пошуках дзірак, празь якія можна было б пры неабходнасьці пратачыцца ў чужыя кампутары.


АБМЕРКАВАЛІ ПРАБЛЕМЫ РАЗВІЦЦЯ МОЛАДЗЕВАЙ ПАЛІТЫКІ | ДЯТЛОВЩИНА\nАБМЕРКАВАЛІ ПРАБЛЕМЫ РАЗВІЦЦЯ МОЛАДЗЕВАЙ ПАЛІТЫКІ\nHa Дзятлаўшчыне ў межах адкрытага дыялогу ў раённым камітэце ГА “БРСМ” прайшло пасяджэнне круглага стала. У час яго сустрэліся сакратары пярвічак сельгаскааператываў і арганізацый раёна. На мерапрыемства таксама былі запрошаны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Н. Калодка, загадчыца сектара па рабоце з моладдзю раённага Дома культуры Т. Дудкіна, метадыст цэнтра творчасці дзяцей і моладзі горада Дзятлава I. Мішчанка.\nМэту сустрэчы - прааналізаваць работу раённай арганізацыі і абмеркаваць праблемныя пытанні, характэрныя для моладзі Дзятлаўшчыны, - абазначыла першы сакратар раённага камітэта ГА “БРСМ” Анастасія Чурай.\nПра стварэнне ў Беларусі новага органа, скіраванага на вырашэнне праблемных пытанняў моладзевай палітыкі, прысутным расказала спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Н. Калодка:\n— У нашай краіне вялікая ўвага надаецца развіццю моладзевай палітыкі, існуе шэраг заканадаўчых актаў, якія яе рэгламентуюць. Паколькі сёння ў гэтай сферы адкрытымі застаюцца некаторыя праблемы, то на ўзроўні рэспублікі было прынята рашэнне стварыць новы орган - каардынацыйны савет па рабоце з моладдзю. Такія саветы з'явяцца і ў рэгіёнах. Пры Дзятлаўскім раённым выканаўчым камітэце каардынацыйны савет па рабоце з моладдзю будзе створаны да 31 кастрычніка 2014 года. Новы орган стане вырашаць праблемы моладзі і маладых сем'яў Дзятлаўшчыны.\nПлануючы пасяджэнне круглага стала, мы ўлічвалі ўсе гэтыя змяненні. Таму першае пытанне, якое варта вынесці на парадак дня, — праблема актывізацыі дзейнасці пярвічак, axoпn працоўнай моладзі членствам у ГА “БРСМ”. Справа ў тым, што калі ў пярвічцы ўсяго 3-5 чалавек, то такая арганізацыя наўрад ці здольна вырашаць маштабныя праблемы свайго прадпрыемства або гаспадаркі. Але і павялічваць аб'ёмы работы сакратароў пярвічак, нагружаць іх звыш меры таксама нельга. 3 гэтай нагоды мы праводзім маніторынг, каб спланаваць нашы далейшыя сумесныя дзеянні. Сёння вы ўжо запоўнілі анкеты, іх электронны вырыянт атрымаеце па інтэрнэт-пошце, каб правесці апытанні ў працоўных калектывах. Таксама будуць дасланы яшчэ дзве анкеты для вывучэння праблемаў маладых сем’яў, праблемы наркаманіі і алкагалізму ў моладзевым асяроддзі.\nСёння, на маю думку, у пярвічках ГА “БРСМ” нашага раёна недастаткова наладжана інфармацыйна-тлумачальная работа. Членства ў арганізацыі найчасцей зводзіцца толькі да ўдзелу ў мерапрыемствах, а гэта не так.\nПершачарговая задача працоўнай моладзі — высокая прадукцыйнасць працы. Ваша задача - згуртаваць маладых работнікаў, каб яны і працавалі вынікова, і былі актыўныя ў грамадскіх справах, і адпачывалі разам цікава і з карысцю. Наша ўзаемадзеянне павінна стаць цесным і канструктыўным.\nНа павышэнне ахопу членствам у арганізацыі і актывізацыю работы пярвічак будуць скіраваны два мерапрыемствы, якія запланавана правесці з удзелам моладзі раёна. Гэта акцыя, прымеркаваная да 70-годдзя ўтварэння Гродзенскай вобласці, “Эстафета маладых" і конкурс на лепшую пярвічную арганізацыю ГА “БРСМ”. Рыхтуючыся да іх, звярніце ўвагу на стэнды інфармацыі — гэта твар вашай пярвічкі. 3 іх дапамогай вы можаце расказаць аб праведзенай рабоце, патлумачыць актуальныя пытанні, зацікавіць сваёй дзейнасцю тых маладых людзей, хто яшчэ не з вамі. У сваю чаргу, мы будзем дапамагаць, выязджаць у арганізацыі, цікавіцца праблемамі канкрэтных калектываў.\nПершы сакратар раённага камітэта ГА “БРСМ” Анастасія Чурай расказала аб зменах у нарматыўных дакументах, аб перавагах, якія дае членства моладзі ў арганізацыі. 3 1 студзеня 2015 года уступав ў сілу новае “Палажэнне аб уплаце членскіх узносаў", з патрабаваннямі якога яна азнаёміла прысутных. Што тычыцца членства ў БРСМ, то для моладзі нашай рэспублікі яно дае шэраг ільгот і скідак. Так, хутка плануецца памяняць членскія білеты на білеты новага ўзору, якія будуць нагадваць банкаўскія карткі. 3 дапамогай картак маладыя людзі будуць атрымліваць скідкі на тавары і паслугі ў шэрагу сеткавых магазінаў і сэрвісных цэнтраў Беларусі.\nАнастасія Чурай таксама зазначыла, што ў раёне стартавала акцыя па прыёме ў члены “Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі” лепшых маладых работнікаў арганізацый і гаспадарак Дзятлаўшчыны. А на першае паўгоддзе наступнага года запланаваны конкурс на лепшую арганізацыю работы ў пярвічках, таму працаваць ёсць над чым. Па словах першага сакратара РК ГА “БРСМ”, ад саюзнай моладзі яна чакае актыўнасці, ініцыятыўнасці, перадавых ідэй, цікавых прапановаў. У сваю чаргу, раённы камітэт абяцае членам арганізацыі падтрымку і дапамогу ва ўсіх добрых справах.\nПадобныя сустрэчы ў межах адкрытага дыялогу праходзяць і з вучнямі школ раёна. Так, 19 верасня А. Чурай завітала да вучняў СШ №1 горада Дзятлава. Разам са школьнікамі яны абмеркавалі праблемы саюзнай моладзі, больш характэрныя для навучэнцаў.


Чаму ў Беларусі амаль не чытаюць “раёнкі”?\n29 кастрычнік 2004, 11:26\nАляксандар Уліцёнак, Менск Сёньня ў Беларусі зарэгістравана амаль 900 газэт. Заснавальнікамі кожнай сёмай зь іх выступаюць абласныя, раённыя й гарадзкія выканаўчыя камітэты. Разавы наклад мясцовай прэсы прыблізна ўдвая перавышае плянку, узятую цэнтральнымі дзяржаўнымі выданьнямі. Так званыя “раёнкі” робяць заўважны ўплыў на фармаваньне грамадзкай думкі ў краіне. Пра тое, як разьвіваецца мясцовы друк, і пойдзе размова ў чарговай тэматычнай перадачы з сэрыі “Палітычная геаграфія”.\nЯк і раней, праблемай нумар адзін для “раёнак” застаецца тыражная палітыка: у параўнаньні з савецкім пэрыядам большасьць зь іх значна страціла колькасьць чытачоў, замест чатырох разоў выходзіць двойчы на тыдзень, а некаторыя толькі адзін раз…\nЦытую сьвежы нумар валожынскай “Працоўнай славы”: “На працягу апошніх гадоў наш рэдакцыйны калектыў прыкладае шмат намаганняў, каб разбурыць нябачную сцяну супрацьстаяння і павысіць узровень падпіскі менавіта ў Івянцы, дзе пражывае больш за пяць тысяч чалавек… І кожны раз нашы памкненні разбіваюцца аб нежаданне чытаць раёнку. Такі ў івянчан менталітэт”… Няўжо віна найперш у чытацкай псыхалёгіі? Што думаюць падпісчыкі?\n(Аляксей: ) “Я так лічу, што раней у нас раённая газэта была трохі лепшая. Цяпер яна слабаватая. Аднабокая. Не адлюстроўвае ўсяго жыцьця раёну”.\n(Вера: ) “Я не хачу казаць, дрэнная раёнка ці добрая. Калі чэсна, то я не выпісваю раёнкі. Таму што я люблю “Камсамолку”.\n(Антон: ) “Артыкульчыкі проста пішуць, каб заняць палосы, дый усё”.\n(Іван: ) “Я выпісваю “Советскую Белоруссию”, “Труд” купляю”.\nТакім чынам, прага да чытаньня прэсы ў людзей засталася, хоць і паменела. Адпаведна ва ўмовах усё большага дэфіцыту ўвагі да газэтаў рэзка расьце цана іх якасьці: інфармаванасьці, праўдзівасьці, апэратыўнасьці… Каб быць канкурэнтаздольнымі, рэдакцыі мусяць рэзка актывізавацца. Гэта ў тэорыі. А што адбываецца насамрэч?\n(Екель: ) “Газэта выпусташаная… А я веру, што ў кожным нумары ёсьць, мусіць быць свая маленькая, але трапяткая душа! Дык яна выпусташаная… На вялікі жаль, так сумна бывае, як зойдзеш у рэдакцыю… Ну, затурканыя – гэта зразумела. Але ім нават бывае нецікавай газэта, нецікава тое, што пра іх гавораць, хто і колькі на іх падпісваецца…”\nГэта меркаваньне старшыні Беларускага саюзу журналістаў Леаніда Екеля. Праўда, ён казаў таксама, што ў раёнках хапае й прафэсіяналаў. Але ў цэлым крэатыўнага пачатку бракуе. І найперш спадар Екель тлумачыць гэта наступным:\n(Екель: ) “Я думаю, вялікая бяда ў тым, што сярод галоўных рэдактараў вельмі шмат абсалютна непрафэсійных людзей. Хіба ж нармальна, калі ў калектыў адпаведныя чыны прыводзяць рэдактара, і першыя яго словы такія: “Я нічога ў вашай працы ня ведаю, не разумею, будзем вучыцца разам…” Хіба гэта нармальна? Але гэта стала амаль “нармальнай” зьявай… У нас лічаныя рэдактары здатныя напісаць хоць бы на адзін парадак вышэй за сярэдняга супрацоўніка”.\nУ ідэалягічнай сфэры беларускае кіраўніцтва арыентуецца на досьвед савецкае эпохі. Але пры КПСС-КПБ практычна не было выпадкаў, каб рэдакцыі ачольвалі непрафэсіяналы. Цяпер жа самае галоўнае – абы прызначэнец быў “наш”... Вось як характарызуе сытуацыю з газэтай “Жодзінскія навіны” нядаўні кандыдат у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Аляксей Лапіцкі:\n(Лапіцкі: ) “Галоўны рэдактар Людміла Курбанава. Раней яна была кіраўніком ідэалягічнага аддзелу выканкаму, і сёньня ёсьць як бы інфармацыйным падразьдзяленьнем гэтага аддзелу і правай рукой мэра гораду. Гэтае выданьне дае інфармацыю ўжо апрацаваную ў ідэалягічным пляне. Ніколі няма пра альтэрнатыўных асобаў”.\nХоць у Жодзіне 60 тысяч жыхароў, толькі кожны дзесяты выпісвае мясцовую газэту. У прыватнасьці, таму, што людзі бачаць яе непрыхаваную ангажаванасьць. Побач з традыцыйным ухваленьнем “адзіна правільнага курсу” рэдакцыя бязьлітасна “распраўляецца” зь яго “крытыкамі”. Як кажа спадар Лапіцкі, тут сапраўдная “алергія на дэмакратаў”...\n(Лапіцкі: ) “Судзіцца з гэтай газэтай няма сэнсу. Я неяк падаваў ім заявы. Калі захочуць, яны заяваў не рэгіструюць у адпаведным рэжыме. І ўсе альтэрнатыўныя матэрыялы – артыкулы, заўвагі, звароты – як ад прыватных асобаў, так і ад арганізацыяў, проста не праходзяць...”\nСуседнія выданьні мала чым розьняцца. Бо гаспадары тыя самыя. У выніку мясцовы друк – ці не на адно аблічча...\n(Екель: ) “Як толькі загаворым усе ў адзін голас, ды яшчэ й аднолькавымі словамі – усё! Якая тады свабода слова? Калі сумленны журналіст вымушаны гаварыць ня тое, што думае, ня тое, што ёсьць – гэта вельмі небясьпечна. Гэта ніколі ня можа аздаравіць грамадзкае жыцьцё – ніколі…”\nАле пры гэтым спадар Екель ізноў настойліва падкрэсьлівае: нельга агулам вінаваціць раёньнікаў у адсутнасьці грамадзянскіх пачуцьцяў, павагі да сваёй працы.\n(Екель: ) “Разглядаць толькі як беспасярэдніх служкаў, у якіх няма ўласных меркаваньняў, абы толькі выжыць – гэта няправільна, памылкова… Але яны ўвесь час паміж молатам і кавадлам. Увесь час! Яго вызвалі раз – адчысьцілі. Другая такая ж сустрэча, трэцяя – зь ім могуць разьвітацца. Але менавіта тут важнае – не зламацца! Зламаўся тут – і далей пойдзеш!”\nДарэчы, у свой час я працаваў у “раёнцы”, і з тае пары маю шмат добрых знаёмых па ўсёй краіне. Калі рыхтаваў гэтую перадачу, сяму-таму патэлефанаваў. Думаў, што пасьля выбараў, рэфэрэндуму ціск на іх паменеў, людзі разгаворацца. Аднак памыліўся – ледзь ня ўсе прасілі зьвязацца пазьней: “Разумееш, ідуць разборкі, падатковая трасе, адміністрацыя коса глядзіць...”\nДык што, улада закручвае “гайкі” намёртва? Прасторы для манэўру зусім не застаецца? Зьвязваюся з рэдактарам традыцыйна моцнай маладэчанскай газэты Аляксандрам Хазяніным – чалавекам, які й пры саветах меў мужнасьць адстойваць уласную пазыцыю.\n(Хазянін: ) “Мы робім 12-, 16-палосныя суботнія газэты…”\n(Карэспандэнт: ) “Вы лічыцеся адным з пасьпяховых дзяржаўных рэгіянальных выданьняў…”\n(Хазянін: ) “Пасьпяховым, але… Я кажу, што кожны радок пішацца крывёю сэрца і сокам нэрваў, так яно й ёсьць: цягну, цягну й цягну…”\n(Карэспандэнт: ) “А што перашкаджае іншым? Адны і тыя самыя адгаворкі: улада цісьне, няма паразуменьня з вэртыкальлю: рот раскрыеш – хуценька закрыюць… Таму й газэта не такая, і няма таго гарэньня, пра якое ты кажаш”.\n(Хазянін: ) “Рэч у тым, што сам рэдактар павінен быць ня толькі мудры, але й мужны. Часам браць адказнасьць, удар на сябе. Цяперака іншае пакаленьне. Вось прыяжджала да мяне падвучыцца маладая рэдактарка з Салігорску – але не, гэта ня тое…”\nДарэчы, улады бачаць, што імідж дзяржаўных СМІ падае. Каб неяк паправіць становішча, робяць захады, якія збоку падаюцца даволі эфэктыўнымі, але не кранаюць асновы асноў – безумоўнага падпарадкаваньня ўладам. Напрыклад, рэдакцыі спрэс відочна амалоджваюцца. А малады – гэта, паводле лёгікі, сьмелы, бесстаронны, бескампрамісны, таленавіты... Аднак ці так гэта? Адказвае наваполацкая журналістка Любоў Трапезьнікава:\n(Трапезьнікава: ) “Яны толькі пачынаюць свой шлях у журналістыцы, але лічаць, што ўсё ведаюць, што яны “асы” гэтай справы. Гэткі юнацкі максымалізм. Але ён з часам пройдзе, а што застанецца? Добра, калі юнак зразумее, што яму трэба вучыцца, у тым ліку і ў старэйшых калегаў. Пакуль жа ў прэсе шмат матэрыялу, непрафэсійна падрыхтаванага, нават чытаць ня хочацца”.\nСталыя журналісты заўважаюць, што з маўклівае згоды маладых журналістаў дзяржаўныя СМІ фактычна адмовіліся ад роднага слова. Вось і раённая газэта “Полацкі весьнік”, якая ад 1926 году выдавалася па-беларуску, сёньня амаль цалкам перайшла на мову расейскую. І гэта – заўважым – у такім адметным сваёй беларускасьцю рэгіёне! Нядаўна тамтэйшы публіцыст Алесь Аркуш прааналізаваў мясцовую прэсу:\n(Аркуш: ) “Дзяржаўныя газэты знаходзяцца сёньня ў своеасаблівай інфармацыйнай рэзэрвацыі. Аб палітыцы пісаць нельга, бо афіцыйны палітык у нас толькі адзін, а ўсе апазыцыянэры – “нячэсныя” альбо “адмарозкі”. Аб карупцыі пісаць нельга, бо афіцыйна лічыцца, што ў нас самая нізкая карупцыя сярод постсавецкіх краінаў. Да таго ж можна выпадкова закрануць інтарэсы нейкіх таемных бізнэс-структураў, якія кантралююцца альбо адміністрацыяй прэзыдэнта, альбо спэцслужбамі. Аб нацыянальнай культуры пісаць непажадана, бо яе разьвіцьцё не заахвочваецца ўладай. І гэтак далей. А ці можа быць цікавай газэта, калі ў ёй пад забаронай столькі тэмаў? Таму й выходзяць яны бяззубыя, шэрыя, малацікавыя”.\nМясцовыя “вэртыкальныя” газэты, паводле сьведчаньня полацкага публіцыста, папросту дэградуюць, іх ужо не ўратуе ні праграма тэлеперадач, ні фінская папера, ні каляровы друк, ні іншыя вонкавыя аздобы, бо галоўнае – зьмест – не задавальняе самага непераборлівага чытача. Вось што кажуць, напрыклад, жыхары Клецку пра сваю “раёнку”:\n(Алена: ) “У нас “Чырвоная зорка”. Але я яе не выпісваю. Бо там няма чаго чытаць. Пішуць, колькі там убралі хлеба”.\n(Натальля: ) “А мне раёнка падабаецца. У нас там ёсьць такія пісьменьнікі. Цудоўна пішуць пра жыцьцё. Чытаеш, і яшчэ хочацца”.\n(Алег: ) “Як вы вычытаеце праўду ў раённай прэсе, калі яна падкантрольная райвыканкаму?”\nРэдагуе клецкую “Чырвоную зорку” Віктар Сабалеўскі. Якім тэмам ён аддае перавагу? І чым матывуе свой выбар?\n(Сабалеўскі: ) “Найбольш пашыраная краязнаўчая, літаратурная і культурная спадчына. Безумоўна, паколькі раён сельскагаспадарчы, то значная частка ўвагі ўдзяляецца сельгасработам, вяскоўцам, пажылым. Ну і акрамя таго, як і ўсе газэты, падаём афіцыйныя зьвесткі, урадавыя паведамленьні”.\nНабор “немудрагелісты” – такі, па словах спадара рэдактара, “як ува ўсіх”... Таму тут, як і ў “іншых” раёнках, практычна зьніклі, напрыклад, матэрыялы пра недагледжаныя вуліцы ды неадрамантаваныя будынкі, завышаныя камунальныя выплаты – гэта кідае цень на “вэртыкаль”. Хоць менавіта такая “дробязь жыцьця” й цікавіць найперш чытачоў... Слова Леаніду Екелю:\n(Екель: ) “Рэакцыя адназначная: ага, калі ты нешта выглядзеў ня тое (з гледзішча галавы адміністрацыі раёну ці яго намесьнікаў), нешта адмоўнае ў жыцьці раёну паказаў, значыць, ты “ня наш”. “Ня наш”! Так і адбываецца амярцьвеньне… Інакш кажучы, рэзка пахіснулася самае галоўнае: сумленнасьць журналіста. “Прайшло, праскочыла” – “схАвают”, кажучы па-расейску… Гідкі дзеяслоў…”\nВось і атрымліваецца: улада зацуглівае рэдактара “партыйнай”, так бы мовіць, дысцыплінай, той патрабуе палітычнай самацэнзуры ад журналістаў, і над усім – пагроза пазбаўленьня калектыву дзярждатацыяў, калі газэта паспрабуе стаць “нянашай”… Аднак выданьне, якое ўсё робіць з аглядкаю на начальства і ня мае самастойнага погляду на жыцьцё, ня можа разьлічваць на чытацкую падтрымку…\nІ гэта сталася сапраўднай драмай для тых журналістаў зь дзяржаўных СМІ, якія ўсё ж імкнуцца захаваць вернасьць прафэсіі. Размаўляем з Аляксандрам Хазяніным:\n(Хазянін: ) “Часам ідзеш па лязе – і не парэзацца трэба. Ідзеш над абрывам – і трэба не сарвацца…Прадбачыць і быць абачлівым!”\n(Карэспандэнт: ) “Ці не падаецца табе, што калі параўнаць Беларусь і Расею, дык там трохі лепшая сытуацыя, бо прэса больш разьдзяржаўленая? Не кажу ўжо пра Літву, Польшчу, Украіну… Дык калі глянуць на пэрспэктыву?”\n(Хазянін: ) “Калі прэса больш свабодная, то гэта лепш…”


Усынаўленне, імпульс, пашырэнне | Martech Zone\nЧытач, які прысутнічае ў Блог World Expo сказаў мне, што дзень быў стратным без выключэння аднаго прамоўцы: Скот Стратэн. Скот апублікаваў Адмаркетынг, кніга, якую я, па іроніі лёсу, чытаў па дарозе ў Лас-Вегас. Гэта мой першы блог World Expo, таму я не магу сказаць, наколькі ён цудоўны - акрамя таго, што я ўжо зрабіў некалькі неверагодных сеткавых злучэнняў і выдатна паразмаўляў з Скотам, калі ўпершыню (і ў другі раз) натрапіў на яго.\nСкот адпавядае сваёй кнізе ... у сваім выступленні, прэзентацыі і самой кнізе. Скот называе гэта Unbook. Кіраўнікі кароткія і лёгка засвойваюцца. Да кнігі ёсць размоўны падыход. І як толькі вы прачытаеце першую зноску, вы будзеце смяяцца ... чытаць кожную зноску пасля гэтага. Гэта трэба абавязкова прачытаць.\nХоць я яшчэ не скончыў з кнігай, я ўжо цаню здольнасць Скота не занадта ўскладняць пастаўленыя перад маркетолагамі задачы, асабліва калі гаворка ідзе пра выкарыстанне сацыяльных сетак. Я лічу, што многія з лепшых прамоўцаў, пісьменнікаў і кансультантаў здольныя гэта зрабіць, Скот, магчыма, адзін з лепшых. Яны здольныя засяродзіцца ад шуму і сканцэнтравацца на рэальных праблемах.\nАдной з тэм у кнізе быў просты агляд таго, як кампаніі ўкараняюць сацыяльныя сеткі ... тры простыя этапы. Я збіраюся дадаць свае 2 цэнты на кожную - гэта не словы Скота.\nПрыняць - Прымаць нешта такое магутнае, як сацыяльныя сеткі, можа быць як жахлівым, так і працаёмкім. Вымярэнне вынікаў можа быць вельмі балючым. У выніку многія кампаніі наогул адмовіліся ад сацыяльных сетак, а не ў поўнай меры ўсвядомілі іх патэнцыял для развіцця вуснаў, аўтарытэту, рэпутацыі і наступнага бізнесу ... альбо прамымі, альбо праз рэфералы.\nMomentum - Пасля таго, як вы зразумееце, што на самой справе працуе (гэта цудоўная ідэя кансультант па сацыяльных сетках... і трымаць ногі ў агні па выніках), наступны крок можа апынуцца найбольш працаёмкім. Сацыяльныя сеткі - гэта не спрынт ... гэта марафон. Патрабуецца час, каб прылівы і адлівы сацыяльных сетак і блогасферы прынялі да ведама вас і павялічыліся. Тут таксама распаўсюджаны адмову. Высокаканкурэнтны ландшафт у сацыяльных сетках можа заняць некалькі месяцаў, а то і год ці два, каб прабіцца з вялікім зместам. Не губляйце сайт сваіх мэтаў і не адставайце!\nПашырэнне - гэта калі становіцца весела. Вы збілі некалькі даміно са сваёй стратэгіяй, і зараз вам проста трэба прыдумаць новыя носьбіты інфармацыі, новую аўдыторыю і новыя ідэі для выканання. Вы ўжо атрымліваеце вынікі ... ваш начальнік задаволены ... арганізацыя набыла грошы ў сацыяльных сетках, і вы атрымліваеце выгаду. Культура вашай арганізацыі нават мяняецца знутры, бо празрыстасць выклікае хваляванне. Вашы супрацоўнікі знаходзяцца ў цэнтры ўвагі, уносяць свой уклад і вельмі рады. І ваша фанацкая база, і наступныя, цяпер хутка растуць.\nВазьміце копію Адмаркетынг як толькі зможаце. Гэта не ваша сярэдняя маркетынгавая кніга, поўная відавочнага. Скот заклікае кампаніі ісці на (разумныя) рызыкі, а не атрымліваць жудасныя вынікі з надзвычай бяспечнымі і тыповымі маркетынгавымі намаганнямі. Спыніць маркетынг. Пачніце займацца.\nКлючавыя словы: прыняццеблог сусветная выставапашырэннеmomentumгуляць у бяспекубяспечныСкот Стратэннемаркетынг


Тэма абагульнення педагагічнага вопыту «Паэтычная зорка зямлі Дзяржынскай»\nАддзел адукацыі, спорту і турызму Дзяржынскага райвыканкама\n«Томкавіцкі вучэбна-педагагічны комплекс яслі-сад – сярэдняя школа»\nТэма абагульнення педагагічнага вопыту\n«Паэтычная зорка зямлі Дзяржынскай»\nО, Дзяржынскі мой край, сонцам расквечаны гай!\nТы ў расе на світанні сустракаеш мяне.\nСустракаеш мяне… Я іду на спатканне.\nО, Дзяржынскі мой край, незабудкавы рай!\nАўтары: Балашова Ганна Аляксееўна, дырэктар ДУА “Томкавіцкі ВПК ЯС-СШ”, настаўнік геаграфіі вышэйшай катэгорыі, 8(01716)42138;\nАлфёрава Вольга Віктараўна, намеснік дырэктара па ВР, настаўнік беларускай мовы і літаратуры 1-ай катэгорыі, класны кіраўнік 7 класа; tomkovichi@schoolnet.by\nЛюбая Радзіма! Вельмі шаноўная мая Беларусь! Маці наша родная – усіх нас разам і кожнага паасобку! Нізка схіляюся перад табою ў пашане ўжо толькі за тое, што ты заўсёды была, заўсёды ёсць і заўсёды будзеш. І калі думаеш пра цябе, і калі часам забываешся – ты спрадвеку з намі!\nВельмі прыгожая наша зямля. У нас шмат лясоў, рэк і рэчак, вялікіх і малых азёраў. Нездарма нашу краіну называюць у свеце сінявокаю.\nУ нас вельмі цудоўныя людзі – добрыя, ласкавыя, спагадлівыя, працалюбівыя, сціплыя, вясёлыя, але не бесклапотныя.\nМы крыху задумлівыя – час і войны, якія, з рэдкім пастаянствам, праяджаліся па нашай зямлі, навучылі нас думаць пра многае.\nМы глыбока перакананы, што любоў да Радзімы пачынаецца з любві да свайго роднага краю, да сваёй сям’і, школы, да таго кутка, дзе ты нарадзіўся і вырас. Але для таго, каб беражна ставіцца да сваіх каранёў, трэба ведаць – адкуль ты родам, кім былі твае продкі.\nДык дзе ж мы жывём, дзе знаходзімся на дарагой нашай планеце, якая мае такое прыгожае імя – Зямля і маленечкім касмічным караблём блукае ў неабсяжных прасторах космасу?\nКалі глобус у вас пад рукою, паволі пакруціце яго па гадзінкавай стрэлцы, знайдзіце нулявы мерыдыян. Зусім побач, крыху лявей ад яго, паміж 22◦ і 34◦ ўсходняй даўгаты, паміж 50◦ і 60◦ паўночнай шыраты вы лёгка заўважыце зялёную, нават смарагдавую выяву, якая сваімі абрысамі-межамі нагадвае вытанчаны кляновы лісток…\nНа гэтай цудоўнай планеце ёсць маленькі куточак, які называецца аграгарадок Томкавічы. Тут мы нарадзіліся, выраслі і пайшлі ў школу.\nВывучаючы мінулае сваёй краіны па кнігах і дакументах, мы зрэдку задумваемся над тым, што яно непарыўна пераплецена не толькі з лёсам маёй сям’і, але і з лёсамі іншых сем’яў. Значыць для таго, каб зразумець жыццё дзяржавы, для таго, каб ганарыцца сваёй краінай, у першую чаргу, трэба ведаць гісторыю сваёй маленькай радзімы.\nНа жаль, мы не можам пахваліцца багатай гісторыяй нашай вёскі, у нас няма значных прыродных і культуралагічных аб’ектаў. Аднак, мы лічым, што у нас ёсць найбольш важнае для вывучэння і захавання нашчадкам – нашы землякі, якімі мы можам ганарыцца.\nУ рабоце выкарыстоўваліся матэрыялы Нацыянальнага гістарычнага архіва, цэнтральнай бібліятэкі г.Дзяржынска і сельскай бібліятэкі аграгарадка Томкавічы, інтэрв’ю Галіны Казак, успаміны мясцовых жыхароў, энцыклапедычныя выданні.\nБеларуская зямля – край шчодрай прыроды, непарушных традыцый і багатай падзеямі гісторыі. Тут спачываюць нашы продкі, жывуць і працуюць нашы бацькі і будуць працаваць нашы дзеці і ўнукі.\nНа нашай зямлі нарадзілася, вырасла і доўгі час жыла паэтэса Галіна Казак, якая зараз пражывае ў г. Дзяржынску. Але немагчыма расказаць пра творчасць чалавека не ўзгадаўшы пра яго радзіму, пра тое, што паўплывала на станаўленне асобы і выбар жыццёвага шляху. Таму, мы, вучні ДУА “Томкавіцкі вучэбна-педагагічны комплекс яслі-сад – сярэдняя школа”, вырашылі спачатку заняцца даследваннем мясцовасці.\nПра нас звычайна пішуць і гавораць: «Беларусы – народ добры, шчыры, цярплівы, мудры, памяркоўны, спагадлівы, працавіты, паслухмяны, дабрадушны, сумленны».\nБеларусы – гэта ўсё: наша дагледжаная зямля, і наша чыстая, як сляза, вада, нашы добраўпарадкаваныя вёскі і гарады, нашы цудоўныя архітэктурныя шэдэўры, узведзеныя нашымі рукамі, нашы прыгожыя жанчыны і мужныя мужчыны.\nІ, вядома ж, беларусы – гэта славутыя і самыя звычайныя людзі, якія стварылі ў стагоддзях гонар і славу нашай зямлі.\nГэта Ігнат Дамейка – народны герой Чылі; Мікалай Судзілоўскі – прэзідэнт Гавайскіх астравоў; Іван Чэрскі – яго іменем названа сістэма горных хрыбтоў у Сібіры і Забайкаллі; Тадэвуш Касцюшка – герой грамадзянскай вайны ў Амерыцы і кіраўнік паўстання 1794 года, помнікі якому пастаўлены ў Кракаве, Лодзі, Вашынгтоне, у яго гонар названа гара ў Аўстраліі, горад у штаце Місісіпі, астравы на Алясцы. \nНа нашай маленькай радзіме таксама ёсць людзі, якімі мы ганарымся, таму мы заняліся даследваннем біяграфіі нашай зямлячкі – паэтэсы Казак Галіны Аляксандраўны, якой у 2012 годзе споўнілася 55 год.\nГаліна Казак па сваіх каранях – чалавек вясковы. І душа яе, яе шчырасць, сардэчнасць, як і яе любоў па жывому ўцягнуты ў стыхію паэтычных пачуццяў.\nЛюблю цябе, маё сяло, мае Булынкі!\nТут маці наракла мяне Галінкай…\nКалі я нарадзілася на свет,\nпах мёдам красавіцкі першацвет. (зборнік Г. Казак “Подых шчасця”, верш “Першацвет”, 2004 год)\nМенавіта тут 18 красавіка 1957 года нарадзілася Галіна Аляксандраўна Казак. Пасля заканчэння Томкавіцкай сярэдняй школы (1974 г.) вучылася ў Мінскім ПТВ №76, працавала кантралёрам АТК на ВА «Інтэграл», таваразнаўцам, начальнікам забеспячэння ў будаўнічай фірме.\nШмат гадоў жыла ў роднай вёсцы Булынкі, працавала мастацкім кіраўніком у Томкавіцкім сельскім Доме культуры. Зараз жыве ў г.Дзяржынску, піша вершы, рэгулярна друкуецца ў раённай газеце «Узвышша». Уваходзіць у літаратурна-мастацкі клуб «Выток», які працуе пры аддзеле абслугоўвання і інфармацыі цэнтральнай бібліятэкі.\nНа станаўленне Галіны Аляксандраўны аказалі вялікі ўплыў настаўнікі і бацькі, якія спрыялі фарміраванню творчага асэнсавання жыцця.\nПадчас сустрэчы з Галінай Аляксандраўнай, мы ўзялі ў яе інтэрв’ю.\n«Яшчэ ў дзяцінстве я пастаянна аб чымсьці марыла, фантазіравала. Тады я жыла ў вёсцы, пасвіла кароў, вакол мяне была цудоўная прырода, і я адчула. Як мая душа з ёй зліваецца. Вось тады я і пачала пісаць вершы. Выдатна памятаю, што першы верш быў пра бярозку.\nУ школе вельмі любіла літаратуру, шмат чытала. Таксама з дзяцінства я праніклася любоўю да патрыятычных фільмаў. Верш «Тры кулямётчыкі» прысвяціла бацьку. Мяркую, што выканала свой доўг перад ім…\nЗараз я проста не магу жыць без творчасці. Але бываюць такія перыяды, калі ў галаву зусім нічога «не лезе». Але калі ўжо прыходзіць натхненне, магу напісаць некалькі вершаў падрад! Таксама пішу тэксты песень.\nУ мяне ёсць два зборніка, у планах выпусціць трэці. Першы – «Белая птица». У ім лірыка. Другі зборнік – «Подых шчасця».\nУ напісанні вершаў я самавучка. Пачынаючаму паэту трэба ведаць, што самым лепшым будзе той верш, які напісаны ад душы. Шчырасць – вялікі плюс для паэта. Не трэба паўтарацца, трэба шукаць нешта сваё, нікім не сказанае. Пошук, душа, час – усё ўзаемазвязана, як і мы теснай ніткаю звязаны з бацькамі, радзімай, якую бязмерна любім і ганарымся».\nГаліна Аляксандраўна піша вершы рознай тэматыкі. Галоўная асаблівасць паэзіі заключаецца ў тым, што яна засяроджана перш за ўсё на адлюстраванні ўнутранага свету чалавека. Паэзія перадае ўражанні, роздум, перапісыванні, настроі, думкі і пачуцці, якія ўзнікаюць у душы паэта пад уплывам жыццёвых абставін. Кожны чалавек у паэтычных творах знаходзіць для сябе адказы на многія пытанні.\nУ сваім вершы Галіна Аляксандраўна Казак піша “Кажуць, што няўдзячная справа быць у роднай краіне паэткай”. Згодна паэзіі дзейнасць паэта звязана з тайнай слова. Словам можна падтрымаць, пакрыўдзіць, здзівіць, “забіць”, “зрушыць”, натхнуць любога чалавека. Толькі ва ўмелых руках спрацуе творчы інструмент – Слова: “Маё слова не б’е, не калечыць. Мая думка не рэжа, не коліць. Слова – душы счаўрэлыя лечыць. Думка – сэрцы людзей бажаволіць.”.\nІдэю беражлівых адносін да Слова трэба браць на ўзбраенне любому чалавеку – і свет стане лепшым, і адносіны паміж людзьмі цяплейшымі.\nУ вершы ідзе спроба асэнсавання вытокаў сваёй творчай дзейнасці: “Хто даў табе права карыстацца прафесіяй гэткай?” – філасофскае пытанне сэнсу выбранага шляху, якое могуць задаць чытачы і сама паэтка звяртаецца з ім да сябе. І гучыць такі просты ў сваім разуменні адказ: “Бог мне даў, напэўна, натхненне. Усе астатняе – маці-айчына”.\nЗварот да вобраза Радзімы ў творчасці любога пісьменніка – гэта класіка. Не выключэннем з’яўляецца і Галіна Казак. Адным са знакавых твораў лічыцца верш “*** О, краіна мая!..”.\nПаназіраўшы за ўзаемаадносінамі Дачкі і Маці, лёгка разумеецца параўнанне Маці – Айчына: “прытулюся шчакою”, “калыханку ўначы праспяваеш”, “сэрца мае супакоіш”, “будуць маліцца аблокі”, “месяц сваё срэбра ўпляце ў твае паясы”, “адзіная ў свеце”, “я малюся, каб нам не сустрэцца з бядою”. Гэтыя выразы добра кладуцца ў адносінах да Маці і, адпаведна, Радзімы. Калі вялікай любоўю сагрэта сэрца да роднай Матулі, то і Айчына будзе квітнець, бо ў пошуках “лёгкіх” грошай за межамі краіны мы не пакінем іх. Як у народзе кажуць: “Дзе нарадзіўся – там і згадзіўся”. І як жа загарэліся вочы Вольгі Віктараўны, калі сярод творчых рукапісаў паэткі знайшліся строкі і пра яе родныя Рубяжэвічы, каля якіх знаходзіцца вёсачка Ручына (раней Няшота).\nМы пражываем на тэрыторыі Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Тут размешчана самая высокая кропка Беларусі – г.Дзяржынская. На тэрыторыі раёна шмат месцаў, якія можна наведаць. Але мы ганарымся не толькі прыроднымі аб’ектамі, музеямі, а таксама самым галоўным нашым багаццем – нашымі землякамі.\nЗнаёмства з яркімі старонкамі мясцовай гісторыі, з вядомымі жыхарамі выклікае пачуццё гонару за сваіх продкаў. Даследчая работа па краязнаўству дапамагае нам рэалізаваць свае інтарэсы, раскрывае новыя старонкі ў летапісе родных мясцін.\nМы вырашылі пачаць сваю работу з вывучэння біяграфіі Галіны Казак, таму што яна не толькі наша зямлячка, але яшчэ і творчы чалавек. Атрымаўшы тэхнічную адукацыю, яна прысвяціла свой лёс паэзіі. Галіна Аляксандраўна піша цудоўныя вершы, дзе адлюстраваны ўсе яе пачуцці, яе няпростае жыццё. Кожны твор – часцінка яе душы, напоўненая любоўю да Радзімы. Яна з павагай ставіцца да бацькоў, даглядае сваю маці, якой у 2012 годзе споўнілася 90 год.\nНельга не згадзіцца са словамі П. Броўкі: “Усё пакінуць след павінна, бо, як пачаўся белы свет, прамень, пясчынка і расінка нязменна пакідаюць след.”\nКожны чалавек пакідае пасля сябе след. Наша слаўная зямлячка пакіне яго сваёй творчасцю. Творчасць, культура – гэта тое, што застаецца пасля ўсяго. Гэта – наша будучыня, наша выхаванасць. Менавіта яна робіць чалавека чалавекам. Толькі ў духоўна культурнага чалавека жыццё будзе напоўненым. Без ежы чалавек не можа жыць увогуле, а без культуры ён дэградзіруе і таксама памірае. Духоўна – як асоба.\nЧалавек будзе любіць свой край, сваю гісторыю, калі будзе ведаць яго мінулае і сучаснае. Наш родны край – самая прыгожая, самая дарагая краіна ў свеце. Мы любім сваю Радзіму і ганарымся яе гісторыяй, традыцыямі, людзьмі, бо мы – патрыёты.\nВалаханович А.И., Кулагин А.М. Дзержинщина: Прошлое и настоящее. Мн.: Наука и техника, 1986. – 1999 с.: ил.\nЗялёны лісток на планеце Зямля. Партрэт Беларусі: эсэ/ Я. Сіпакоў. – Мінск: Беларус. Энцыкл. Імя П. Броўкі, 2010. – 368 с.: іл.\nКазак Г.А. Белая птица. Стихи. – Мн.: “Беларускі кнігазбор”,1999.-32 с.\nПодых шчасця. Вершы/ Г.А. Казак. – Мн.: УП “Тэхнапрынт”, 2004. – 128 с.


Сталі вядомы прозвішчы спартсменаў, якія падпісалі зварот у падтрымку ўлады | euroradio.fm\nГалоўная / Сталі вядомы прозвішчы спартсменаў, якія падпісалі зварот у падтрымку ўлады\nСярод тых, хто паставіў подпіс, — алімпійскія чэмпіёны Аляксей Абалмасаў, Кацярына Карстэн, Яніна Правалінская-Карольчык.\nСталі вядомы прозвішчы беларускіх спартсменаў, якія першымі падпісалі зварот у падтрымку ўлады. Гэта — алімпійскія чэмпіёны па веславанні Аляксей Абалмасаў, Аляксандр Масяйкоў, Кацярына Карстэн, штурхальніца ядра Яніна Правалінская-Карольчык, біятланіст Сяргей Булыгін. Іх перамогі ўжо сталі гісторыяй. Спартыўныя чыноўнікі абяцаюць, што зварот да грамадскасці і міжнароднай супольнасці падпішуць нацыянальныя зборныя і дзейныя атлеты.\nПадпісанне дакумента прайшло 24 лістапада ў будынку Нацыянальнага алімпійскага камітэта. Падпісанты выказваюцца за дзейную ўладу і асуджаюць спартсменаў, якія падтрымалі пратэсты. Таксама яны выступаюць супраць магчымых санкцый, якія пагражаюць беларускаму спорту за ўціск іншадумцаў.\nУлады відавочна спазніліся з гэтым зборам подпісаў. Раней больш за 1100 спартсменаў падпісалі зварот супраць гвалту сілавікоў і за новыя выбары ў Беларусі. На іх пачаўся ціск, некаторыя нават адклікалі подпісы, цэлая група вядомых спартсменаў пабывала за кратамі. Пра ўсё гэта вядома міжнародным спартыўным структурам.\nПодпіс пад дакументам ставіць Яніна Правалінская-Карольчык / noc.by


Летом ответственность взрослых за детей увеличивается » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nЛетам адказнасць дарослых за дзяцей павялічваецца\nУ ліку асноўных прычын гібелі дзяцей: недагляд бацькоў, невыкананне правіл бяспечных паводзін, асабістая неасцярожнасць і неабачлівасць непаўналетніх. Менавіта летам павялічваецца колькасць траўм, атрыманых імі.\nВарта нагадаць, што ў час Вялікай Айчыннай вайны па ўсёй тэрыторыі Беларусі праходзілі жорсткія баі паміж савецкай і нямецкай арміямі. У многіх рэгіёнах актыўна дзейнічалі партызанскія атрады. Пасля заканчэння баявых дзеянняў тэрыторыі паўсюль размініравалі, аднак боепрыпасы, якія могуць дэтанаваць, знаходзяцца і цяпер.\nСнарады той далёкай вайны асабліва небяспечныя для дзяцей. Пачынаюць іх распілоўваць, а ўнутры ёсць дадатковы дэтанатар. Чыгунныя корпусы мінамётных мін расколваюць малатком, з гранат выбухное рэчыва проста выкалупліваюць. Такія дзеянні могуць стаць прычынай няшчасных выпадкаў, наступствы ад якіх часта надта цяжкія.\nТак, 11 сакавіка летась у Дубровенскім раёне ў выніку разбірання патрона часоў Вялікай Айчыннай вайны падлетак застаўся без пальцаў рукі.\nСтрашная трагедыя здарылася сёлета ў сакавіку ў вёсцы Вешаўка Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці. Трое дзяцей падарваліся на снарадзе часоў ІІ Сусветнай вайны. 8- і 9-гадовыя хлопчыкі загінулі на месцы, а 11-гадовы з цяжкімі траўмамі быў дастаўлены ў бальніцу.\nГэта не адзінкавыя выпадкі ў Беларусі, калі дзеці гінуць ці атрымліваюць калецтвы з-за небяспечных знаходак.\nЛетам адказнасць дарослых за дзяцей павялічваецца ўдвая! Бацькі павінны ведаць, чым заняты яго сын ці дачка, дзе і з кім бавяць час. Штодзённа вык-лікайце іх на даверлівыя гутаркі, тлумачце правілы бяспекі і як паводзіць сябе ў надзвычайнай сітуацыі.\nМіхаіл ЗАКРЭЎСКІ, начальнік Міёрскага\nміжраённага аддзела ДКСЭ Рэспублікі\nБеларусь падпалкоўнік юстыцыі.\n» По маршруту "Автобуса профилактики"


Пад Гомелем п'яная маці за рулём везла дваіх дзяцей і трапіла ў аварыю. Потым яе зноў затрымалі\nПад Гомелем п'яная маці за рулём везла дваіх дзяцей і трапіла ў аварыю. Потым яе зноў затрымалі 9\nПад Гомелем п'яная маці везла на аўтамабілі дваіх дзяцей і трапіла ў ДТЗ, паведамляе УДАІ УУС Гомельскага аблвыканкама.\nУвечары 13 чэрвеня супрацоўнікі ДАІ атрымалі паведамленне аб ДТЗ у Гомельскім раёне. Вінаватай у аварыі была 32-гадовая кіроўца БМВ — маці траіх дзяцей. Жанчына была з прыкметамі алкагольнага ап'янення, ад медыцынскага агляду адмовілася. Яна везла дваіх дзяцей 6 і 9 гадоў, якія не пацярпелі. На жанчыну склалі чатыры адміністрацыйныя пратаколы. Машыну змясцілі на штрафную стаянку. Аднак на гэтым гісторыя не скончылася.\nПраз некаторы час ужо ў Гомелі яе затрымалі яшчэ раз, але ўжо на аўтамабілі «Нісан». Жанчына зноў была з прыкметамі алкагольнага ап'янення і адмовілася ад агляду. На шчасце, на гэты раз дзяцей у аўтамабілі не было. Да папярэдніх пратаколаў дадаліся яшчэ два, а машына таксама адправілася на штрафную стаянку. У выніку гамяльчанцы пагражае буйны штраф і пазбаўленне вадзіцельскага пасведчання. Сваю віну яна так і не прызнала.\n15.06.2018 / 17:21\nТак "руль" ці "стырно"?!?\nтак как-права на стол и машины в доход государства?или будем ждать жуткого преступления с трупами и уже тогда с причитаниями и заламываниями рук меры станем принимать?\n15.06.2018 / 17:50\nЕщё бы признала))))


СМІ: Японія накіруе яшчэ каля $1 трлн на падтрымку эканомікі ва ўмовах пандэміі | zviazda.by\nСМІ: Японія накіруе яшчэ каля $1 трлн на падтрымку эканомікі ва ўмовах пандэміі\nУрад Японіі мае намер прыняць другі дадатковы бюджэт на бягучы фінансавы год [пачаўся ў красавіку] аб'ёмам каля 100 трлн іенаў ($ 929 млрд). Пра гэта паведаміла ў панядзелак газета Nikkei, піша ТАСС.\nАдзначаецца, што больш за палову з гэтых сродкаў пойдуць на новую праграму крэдытавання бізнесу, які сутыкнуўся з вялікімі праблемамі з-за пандэміі каранавіруса. Таксама бюджэт, як чакаецца, будзе ўключаць у сябе субсідыі на арэндную плату і зарплату супрацоўнікам у выпадку, калі прыватныя прадпрымальнікі былі вымушаныя часова спыніць сваю дзейнасць падчас дзеяння рэжыму надзвычайнай сітуацыі.\nАкрамя таго, частка сродкаў пойдзе на падтрымку медыцынскіх устаноў, у першую чаргу ў рэгіёнах, а таксама на фінансавую дапамогу ўніверсітэтам, якія прынялі рашэнне знізіць памер аплаты за навучанне.\nУ канцы красавіка ў Японіі быў ухвалены дадатковы бюджэт на бягучы фінансавы год (пачаўся 1 красавіка 2020 года) з мэтай падтрымкі эканомікі краіны ва ўмовах пандэміі каранавіруса. Памер дадатковай часткі бюджэту складае 25,6 трлн іенаў ($ 237 млрд). Сродкі пойдуць на выплаты ўсім жыхарам Японіі грашовай дапамогі ў памеры 100 тыс. іенаў ($ 930). Бюджэт Японіі на бягучы фінансавы год складае 102,66 трлн іенаў ($ 947 млрд). Асноўную долю расходнай часткі складаюць выдаткі на сацыяльнае забеспячэнне.\nТым не менш, на думку ўладаў краіны, негатыўны эфект ад пандэміі будзе захоўвацца працяглы час, у сувязі з чым спатрэбіцца пашырэнне мер падтрымкі эканомікі. Як заявіў прэм'ер-міністр Сіндзо Абэ, другі дадатковы бюджэт павінен быць прыняты да 17 чэрвеня.\nПаводле апошніх звестак, колькасць тых, хто заразіўся каранавірусам на тэрыторыі Японіі, уключаючы пасажыраў і экіпаж круізнага лайнера Diamond Princess, перавышае 17,3 тыс., памерлі больш за 850 чалавек. Звыш 13,8 тыс. чалавек паправіліся.\n1888 Дырэктар гімназіі № 7 г. Віцебска: Нам не патрэбны чужы сцэнарый!


Сальера — Вікіпедыя\n26 × 33,5 см\n(інв. Kunstkammer, 881)\n«Сальера» (італ.: Saliera — «сальніца») — часткова пакрытая эмалью залатая настольная статуэтка, якая была выканана ў 1543 годзе фларэнційскім залатых спраў майстрам Бенвенута Чэліні для французскага караля Францыска I і ўяўляла сабой вяршыню дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва эпохі маньерызму. Вышыня скульптуры — 26 см, шырыня заснавання са слановай косці — 33,5 см.\nПершапачатковым замоўцам сальніцы выступаў кардынал Іпаліта д’Эстэ. Тады ў Чэліні нарадзілася задума выканаць сальніцу як алегорыю саюза зямлі (фігура Цэрэры) і мора (фігура Нептуна), дзякуючы якому і нараджаецца соль. Гэту задуму, згаданую Чэліні ў аўтабіяграфіі, атрымалася ажыццявіць толькі напачатку 1540-х у сувязі з паступленнем замовы французскага манарха.\nСальера неацэнная ўжо таму, што гэта адзіная ювелірная праца Чэліні, атрыбуцыя якой не выклікае ніякіх сумневаў. Кароль Карл IX паднёс яе Фердынанду Цірольскаму, пасля чаго да XIX стагоддзя «Сальера» заставалася жамчужынай інсбрукскага замка Амбрас. Толькі з заснаваннем венскага Музея гісторыі мастацтваў сальніца была перамешчана ў сталіцу Аўстрыі.\n11 мая 2003 года Сальера была выкрадзена з Музея гісторыі мастацтваў, які ў той час знаходзіўся на рамонце. Хоць кошт скульптуры ацэньваўся не менш чым ў 50 млн еўра, аўстрыйскі ўрад прапанаваў за вяртанне сальніцы параўнальна сціплую ўзнагароду ў 70 000 еўра. Тлумачылася гэта тым, што збыць твор такога ўзроўню папросту немагчыма. Пры гэтым застрахавана Сальера была толькі на палову рыначнага кошту, з прычыны таго, што магчымасць выкрадання такога шэдэўра проста не разглядалася сур'ёзна.\nРазлік адміністрацыі музея апраўдаўся: 21 студзеня 2006 года паліцыя выявіла Сальеру закапанай у свінцовай скрынцы ў лесе ля горада Цветль.\n↑ 1,0 1,1 https://www.khm.at/objektdb/detail/87080/\n↑ Украденная скульптура «Сальера» была застрахована только на половину стоимости | Новости. Новости дня на сайте Подробности Архівавана 19 красавіка 2008.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сальера&oldid=4024417"\nЗ’явіліся ў 1543 годзе\nМузей гісторыі мастацтваў\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:35, 19 студзеня 2022.


Жанчыну з эпілепсіяй пакаралі 25 соднямі арышту\n21 снежня суддзя Фрунзенскага суда Вікторыя Крэпская пакарала 25 соднямі па ч. 3 арт. 23.34 і арт. 23.4 КаАП Людмілу Паўлоўскую. Раней яе ўжо судзілі па першай частцы артыкула 23.34 і пакаралі тэрмінам на 12 содняў, піша праваабарончы цэнтр «Вясна».\n«У аўтобусе ў яе здарыўся прыступ эпілепсіі, аднак тыя, хто затрымліваў жанчыну, падумалі, што яна неадэкватная, і не выклікалі хуткую. Суддзя таксама не звярнула ўвагі на хваробу», – распавяла сястра затрыманай.\nНа паседжанні 21 снежня не было адваката, але шэраг супярэчнасцяў заўважны і без яго: не супадаюць месца затрымання і акалічнасці. Дзяўчыну затрымалі на Харкаўскай, хаця ў пратаколе пазначаная іншая вуліца – Прытыцкага. Супрацоўнікі АМАПу затрымалі яе не ў калоне: калі да яе падʼехаў бусік, яна ішла адна, у пратаколе гаворыцца пра ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве. Сястра мяркуе, што маглі заўважыць чырвона-белыя пальчаткі. Калі Людмілу папрасілі прайсці ў аўтобус праверыць дакументы, яна не супраціўлялася, хаця судзілі яе ў тым ліку і паводле артыкулу за супраціў.\nТэгі: 23.34 23.34 КоАП АМАП Вікторыя Крэпская Вясна Людміла Паўлоўская рэпрэсіі беларусь


Вайна з «зялёным змеем»\nАляксандр Лукашэнка раскрытыкаваў урад за нерашучасць у абароне ўнутранага рынку ад паступлення няякаснай алкагольнай прадукцыі. Аб гэтым кіраўнік дзяржавы заявіў 20 жніўня падчас нарады па пытаннях вытворчасці і абароту алкагольнай прадукцыі, перадае belta.by.\n«Была пастаўлена задача не дапускаць на ўнутраны рынак паступлення няякаснай прадукцыі, скараціць ценявы абарот алкагольных напіткаў. Гэта не толькі страта бюджэту, але ў першую чаргу пагроза здароўю і жыццю людзей», – адзначыў Аляксандр Лукашэнка.\nЁн нагадаў, што 1 ліпеня бягучага года спецыяльнымі ўказам і дэкрэтам Прэзідэнта ўведзены дадатковыя ахоўныя меры па ўзмацненні дзяржаўнага рэгулявання ў сферы вытворчасці і абароту алкагольнай прадукцыі.\nАднак, як падкрэсліў кіраўнік Беларусі, у гэтай сферы ўсё яшчэ захоўваюцца пэўныя негатыўныя тэндэнцыі. У прыватнасці, павялічваецца імпарт спіртнога, расце яго нелегальны абарот, і ў той жа час скарачаецца айчынная вытворчасць. «На жаль, урад паводзіць сябе вельмі нерашуча ў прыняцці мер па абароне ўнутранага рынку», – лічыць кіраўнік дзяржавы.\nЧытайце таксама >>> Вып’ем за Мінфін: як расейская паленая гарэлка заліла Беларусь\nАляксандр Лукашэнка папярэдзіў удзельнікаў нарады – цяпер задача не шукаць апраўдання, чаму пагаршаецца становішча галіны, а прыняць канкрэтныя меры для абароны людзей.


Міліцыя пачала праверку ў дачыненні да незалежнага журналіста з Рэчыцы аб абразе рэдактара «раёнкі»\nМіліцыя пачала праверку ў дачыненні да незалежнага журналіста з Рэчыцы аб абразе рэдактара «раёнкі»\nПалеская Вясна 07.05.2020\nПадставай паслужыў каментар журналіста ў сацыяльнай сетцы.\n7 траўня дамоў да рэчыцкага журналіста Андрэя Мядзведзева з мэтай апытання прыйшоў участковы інспектар лейтэнант міліцыі Дзмітрый Рамашкевіч. Ён паведаміў, што яму паступіў для праверкі матэрыял пра тое, што нібыта Мядзведзеў у каментары ў сацыяльнай сетцы абразіў грамадзяніна Ігара Сяргеева.\nЯк высветлілася, старшы оперупаўнаважаны групы па раскрыцці злачынстваў у сферы высокіх тэхналогіяў Рэчыцкага РАУС маёр міліцыі Андрэй Бутрам’еў склаў рапарт на імя начальніка РАУС. У ім ён паведаміў, што падчас маніторынгу сацыяльнай сеткі ВКонтакте ён выявіў допіс, на ягоную думку, абразлівага характару ў дачыненні да грамадзяніна Сяргеева Ігара Георгіевіча. У каментары, на думку маёра Бутрам’ева, маюцца прыкметы злачынства, прадугледжанага часткай 2 артыкула 189 Крымінальнага кодэкса. У матэрыялах, якія меліся ў распараджэнні ўчастковага, быў толькі гэты рапарт, раздрукоўка з сістэмы «Пашпарт», а таксама скрыншоты з інтэрнэту са спрэчным каментаром і артыкуламі, якія яго выклікалі. Заявы самога Сяргеева сярод матэрыялаў праверкі не было. Участковы паведаміў, што заява не пададзеная, а праверка ажыццяўляецца на падставе рапарту оперупаўнаважанага.\n10 красавіка сайт Гомельская Вясна змясціў артыкул «Як валанцёры ў Рэчыцы дапамагаюць у змаганні супраць каронавірусу», у якім распавёў пра тое, што рэчыцкая актывістка кампаніі «Гавары праўду» Алена Лінкевіч шые ахоўныя маскі для медработнікаў паводле дамовы з мясцовым прадпрыемствам «Рэчыцабыт». Пры гэтым прыналежнасць Алены Лінкевіч да кампаніі «Гавары праўду» проста згадана ў першым абзацы тэксту.\nАле 20 красавіка на артыкул Гомельскай Вясны адрэагавала рэчыцкая дзяржаўная раённая газета «Дняпровец», якая змясціла артыкул «Речичанам на заметку. Маски как повод хайпануть». У ім доўга падводзіцца да таго, што шыць маскі – гэта добра і высакародна, але – не для актывістаў нейкіх палітычных рухаў.\n«Напрыклад, якое дачыненне рух «Гавары праўду» мае да вырабу масак у горадзе Рэчыцы? «Речицабыт» - мае, мы з вамі, калі шыем сабе маскі, таксама маем. Аказваецца, пашыць маску са спанбонда - гэта палітычная акцыя, вартая лагатыпу грамадскага руху і размяшчэння на старонцы яго афіцыйнай асобы Таццяны Караткевіч. Прынамсі, так думае Алена Лінкевіч - рэчыцкая актывістка. Дзіўнае меркаванне», – гаворыцца ў артыкуле, падпісаным нейкім Лаўрэнціем Сігуранцавым.\nГэты артыкул перапосціў адзін з рэкламных рэчыцкіх сайтаў і адміністратары змясцілі спасылку на яго ў самай шматлікай рэчыцкай суполцы ВКонтакте. Менавіта пад пастом з гэтай спасылкай 21 красавіка пакінуў свой каментар Андрэй Мядзведзеў.\n«Спадар Сяргееў з уласцівым яму маладушніцтвам і баязлівасцю схаваўся за новым псеўданімам, каб нашкрэбаць паскудненькі опус пра тое, што нехта нешта робіць у той час, як ён толькі і робіць, што на аўтамаце сціскае вядомую адтуліну паміж спіной і нагамі ў страху, каб хтосьці з супрацоўнікаў "вверенной" яму рэдакцыі не пісануў альбо не сказаў дзесьці штосьці "крамольнае" альбо не наведаў якуюсьці імпрэзу, не спытаўшы ягонага "найвышэйшага дазволу"?! Каго-небудзь, акрамя Сяргеева ў артыкуле на Гомельскай Вясне закранула ўвогуле ўзгадванне грамадскага аб'яднання, чальцом якога з'ўляецца гераіня матэрыяла?», – напісаў Мядзведзеў.\nМенавіта ў гэтым каментары оперупаўнаважаны Андрэй Бутрам’еў угледзеў абразу Сяргеева. А Ігар Сяргееў – гэта як раз галоўны рэдактар газеты «Дняпровец». Мядзведзеў лічыць, што менавіта ён аўтар артыкула пра Лінкевіч.\n«Калі шчыра, дык мяне моцна абурыла тое, што раённая газета зачапілася за ўзгадванне прыналежнасці актывісткі, якая шые маскі для медыкаў, да «Гавары праўду», хаця, сам артыкул быў зусім не пра гэтую кампанію, а пра тое, што робіць непасрэдна Лінкевіч. Таму я і напісаў гэты каментар. Але я імкнуўся вытрымаць яго ў максімальна прыстойных словах, не ўжываючы нейкіх нецэнзурных і абразлівых выразаў. Гэта, на мой погляд, не абраза, а ацэначнае меркаванне, прычым, з дапушчэннем – у канцы фразы пастаўлены знак “?!”. Ніякага Лаўрэнція Сігуранцава ў рэдакцыі "Дняпроўца" няма. Я больш за шэсць гадоў працаваў у гэтай газеце і цудоўна ведаю стыль, якім піша Ігар Сяргееў. Тым больш, псеўданім, які пачынаецца з першых літараў ягонага прозвішча, імя і імя па бацьку, не пакінуў у мяне сумневаў у ягоным аўтарстве», – кажа Андрэй Мядзведзеў.\nІгар СЯРГЕЕЎ. Фота: zviazda.by\nЁн таксама гаворыць, што яго здзівіла тое, што міліцыя праводзіць праверку, на падставе рапарта свайго ж супрацоўніка. Гэты рапарт зарэгістраваны ў Адзінай кнізе рэгістрацыі паведамленняў аб правапарушэннях як паведамленне пра злачынства (стаіць адпаведны штамп), і ў ім паведамляецца пра прыкметы злачынства, прадугледжанага артыкулам 189 (ды яшчэ і часткай 2, калі ў сучасным Крымінальным кодэксе гэты артыкул складаецца з адной часткі). Але справы паводле гэтага артыкула, згодна з артыкулам 26 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса, з’яўляюцца справамі прыватнага абвінавачвання і заводзяцца асобай, пацярпелай ад такога злачынства. Заявы ж Сяргеева ў матэрыялах праверкі, якая ўжо вядзецца, на цяперашні момант няма.\n«Я лічу, што гэта робіцца ў межах тае кампаніі ціску на актывістаў, блогераў - усіх, хто мае адрозны ад уладнага погляд на сітуацыю ў краіне і нешта робіць для яе зменаў», - дадае журналіст.\nНагадаем, што 23 красавіка з аглядам жылля міліцыянты прыйшлі і да кіраўніцы Светлагорскай філіі Праваабарончага цэнтру «Вясна» і каардынатаркі ініцыятыўнай групы, якая змагаецца за чыстае паветра ў Светлагорску, Алены Маслюковай. Яе таксама вінавацяць у абразе.


Віцебскія партыйцы вылучылі ў склад тэрытарыяльных камісій усяго 1,5% ад агульнай колькасці прэтэндэнтаў\nhttp://spring96.org/be/news/31008 2010 2010-01-28T15:29:06+0200 2010-01-28T15:29:06+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПаводле канчатковых дадзеных, палітычныя партыі, афіцыйна дзейсныя ў Віцебскай вобласці, вылучылі ў тэрытарыяльныя камісіі ўсіх узроўняў 30 прадстаўнікоў, што склала толькі 1,5 % ад агульнай колькасці прэтэндэнтаў. Усяго ж па вобласці было вылучана ўсімі суб'ектамі выбарчага працэсу 2042 прадстаўнікі.\nТакія партыі як, Беларуская аграрная партыя, Беларуская партыя "Зялёныя", Беларуская патрыятычная партыя, Беларуская сацыяльна-спартыўная партыя, Кансерватыўна-Хрысціянская Партыя БНФ, Партыя "Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада", Рэспубліканская партыя, Сацыял-дэмакратычная партыя, Народнай Згоды, не вылучылі ніводнага(!) прадстаўніка ў кандыдаты ў тэрытарыяльныя выбарчыя камісіі.\nБеларуская партыя левых "Справядлівы свет" вылучыла 7 сваіх прадстаўнікоў (1 у абласную, 3 у раённыя, 3 у гарадскія (у гарадах абласнога падпарадкавання)); Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Грамада)- 4 (2 у раённыя, 2 у гарадскія (у гарадах абласнога падпарадкавання)); Камуністычная партыя Беларусі -12 (1 у абласную, 7 у раённыя, 3 у гарадскія (у гарадах абласнога падпарадкавання), 1 у сельскія); Ліберальна-дэмакратычная партыя - 1 (у абласную); Аб'яднаная грамадзянская партыя -3 (1 у абласную, 1 у раённыя, 1 у гарадскія (у гарадах абласнога падпарадкавання)); Партыя БНФ 1 (у абласную); Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці - 2 ( абодва ў раённыя).\nВышэй названыя лічбы сведчаць пра поўны арганізацыйны правал Віцебскіх партыйных структур на этапе па вылучэнні сваіх прадстаўнікоў у тэрытарыяльныя выбарчыя камісіі.