“Non ibili haiz bart?”.\nEtxe apal bateko semea da Imanol Lurgain. Apal, neurri bateraino, badutenez badaezpadakotasunaren luxua. Bi manteleria joko dituzte gurasoek, baina horietako bat, dotoreegia delakoan, ez dute sekula erabiltzen, badaezpada. Badaezpada, zer? Ingalaterrako erregina tea hartzera noiz etorriko zain daude? Mila-hariko mihiseria fin hura epe luzerako inbertsio antzeko bat da, edo bizitza aseguru baten funtzioa betetzen du. Sineskeria bat da; manteleria ukigabeak garbi eta salbu dauden bitartean, salbu geundeke gu. Sardexka-koilarak, beste hainbeste: igandeetan soilik ateratzen dituztenei “zilarreria” esaten die aitak, nahiz eta ez diren benetan zilarrezkoak. Koilara da musika-tresna erabiliena plater sakon lozazkoetan tin-tin; burgesiaren seinalagarri litzateke sardexka koilara baino maiztuago egotea, eta ez da hori kasua. Labanak zorrotz badaude, janaria hezurretik bertan deus laga gabe banatzeko intentzioagatik da, ez nork bere xerra sarri-sarri jateko ohitura duelako. Badator txorroskileroa bizikletan: duintasun kontua da labanak ez kamustea, dotorezia ebazteko modua ia. Seme-alaben galtzak lisatu aurretik patrikatan ahaztuta geratu diren txanponak Orlando tomate poto batean gordetzen ditu amak, Margaritak. Txanpon horiek dira aurreztu dezakeen guztia. Ez zaio jatekorik falta izan sekula, baina xumetasunaren eta ordutegi estuen eskolan hazia izan da Imanol. Bost senidetan gazteena, gizonezko bakarra da bera, lau ahizpen ondoren jaiotako bihurri kontsentitua. Ez du, honenbestez, txikiegi geratutako arropak herentzian jasotzeko anaia nagusirik. Horren ordez, emakumeen eguzki epelean hezia, muxu, mimo eta karizia, gaztetatik garatu du saldotik bereizteko pitxia single edo kolore deigarri batek izan dezakeen garrantzia balioesteko sena. Aitaren figura salbuespena da eta gutxiengoa bere etxean.\nArrebak sukaldean izarak biltzen, aurrez aurre. Hori da oroitzen duen lehen gauza. Hori da oroitzen duen lehen dantza: ertzak ertzarekin bat etortzearen magia eta poza. Izara tolestea, inoren hatzak zureekin ukitzeko aitzakia. Handia eta zabala zena, laukizuzen bihurtzen zen eta armairuko kaxoian gordetzen, mihiseria ukigabeen gainean. Labanda eta lila usaina dago geletan. Argizariarena pasilloan. Arrain-zoparena sukaldean.\nVespinoan ibiltzea maite du eta haizeak aurpegian eman diezaion, baina, aita jauntxo baten txoferra duelako, Imanoli ez zaio autoa gidatzea sobera gustatzen. Nahiago du besteek eraman dezaten. Kontzientzia soziala eta klase kontzientzia hortik ote datozkio, aitaren txofer lanetik beretik? Inoren zain eta inoren zerbitzura bizi den aita zintzo baten ispiluari begiratuta ikasi du ez duela inoren zain eta inoren zerbitzura bizi nahi. Ez lanean eta ez beste inon. Gurasoak ispilutzat hartu behar baitira, baina ez sekula autorretratutzat. Desenfoke azkarra bilatzea da nerabearen errebeldia, eta batez ere, ispiluari garaiz ihes egitea.\n“Dantza taldearekin, entseatzen”.\nAmen-amen. Ohitura kristauak badira etxean, eta ez gutxi: konfesioa eta penitentzia, lehengusu-lehengusinen bataio eta jaunartze bazkarietako argazkiak. Gero, kristauak izan arren gustagarri diren ohiturak ere bai. Zenbait baraualdiren ondorengo oturuntzak. Erramu egunean adar bat bedeinkatu eta sarrerako atean jartzea. Nori ez zaio erramuaren usaina gustatzen? Eta, are garrantzitsuagoa: nori ez zaizkio ateak gustatzen? Erlijioak baditu bere moduak etxeetan sartzeko.\n“Hain berandura arte?”.\nBurua apaldu eta arrain-zopa hurrupatu du Imanolek. Ez du erantzun.\n“Kontzertu klandestino bat, Ibaetan”. Zabaldu da zurrumurrua. Eztabaida denez aurrerabidearen bisagra, asanbladan eztabaida daitekeen kontua da kantariaren bizarra ala lokalaren zokoa ote den ilunagoa. Lehoiaren ilajean, txima-bizar gazte eta sarri haietako ile bakoitzean hasten da dena. Tabako hariren bat geratzen bazaio inori bizarrean dilindan, nekez nabarituko da, kolore berberekoa delako, kamuflaje iluna, tabako zein bizar. Sinetsita daude iraultza eguzki-lore bat dela, bere burua argirantz jiratzen duena. Baina argirik ez bada, orduan zer?\n“Aizu, aski da! Pikutara eguzki-loreak: metaforak burgesak dira”.\nAte ttipi bat, eskailera batzuk. Soto krakatsu bat besterik ez da lokala. Kantaldia hasita dago jada. Aintzakotzat hartzeko beste xehetasun bat: zigarroen keak pitzatutako giroa dela kantategiaren erdia. Celtas gehienbat; agian Bisonte bakarren bat. Ideales, beharbada? Amek eta izebek trikotatutako artilezko jertseetan lapatuta geratuko da zigarroen usaina; tabako gogorraren kirats zaharminduak mozorrotuko die arditik dutena. “Artaldearen premia duzulako dakizu ardi bat zarela”. Erretzaile zein ez, denek dute usain berbera, norbere izerdiarenak soilik ñabartua. Zutikako esekitokietan, etxe moketatuetan barrena, tabakoaren kiratsa salatuko duten bandera mortuak izango dira panazko jakak biharamunean.\nSoto hain ilun eta ezkutuan are zirraragarriagoa da “kaleak hartzeari buruzko kantak” entzutea. Satorrarena jotzen ari dira satorzulo hartan, baina, sinetsita daude hala dela, satorra bilakatzen hasia da azeri. Otsoari burua mozteaz ari da kantaria: ez da zentsurari itzuri egiteko pentsatutako irudi sotilik han.\nKatakonbatan bilduta daudenentzat kanta ez da deus lirikoa. Are gehiago, susmagarria litzateke lirika: deiadar bat da kanta, lotura guztietatik askatzean ateratzen den harrabotsa.\n“Antigua auzoko lagun batek abestuko du orain”.\nHainbeste buru kalpartsurekin ezin haren aurpegirik ikusi. Mikrorik ez da, jakina; ozen hitz egin behar du aurkezleak eskailerapekoek entzun dezaten.\nKantari hau bada zerbait ezberdina: ahotsa lakarra du eta ahalko balu ere ez luke leundu nahi, energia eta indar gehiegi inondik ere, ezin disimulatu, ezin dezake dosifikatu ere. Neska batek —agian bere arreba batek— behin esan zion: “Ahots polita daukazu”. Sustraitu zen laudorioa lur samurretan. Egoa sinesbera da eta nonbait finkatu behar ditu atzamarrak. “Ahots polita daukazu”. Jabetu gabe zegoen. Egia da, eta, gainera, sinetsi egin du. Bi gauza diferente dira, eta biak dira inportanteak.\nKaleko hizkuntza erabiltzen du bere kanten letretan, eta erabili ahala jaso eta gogoangarri bihurtu. “Lehengo batean, kalearen erdian...”. Denok ikusitako gauzak. Denok entzundako gauzak. “Ez bezatu hitzak, ez bezatu ahotsa. Aldarri bat da, nabaritu dadila hala dela”.\nLokalera jende berria sartu ahala, lepoak jiratzen dira, jakin-minez eta beldurrez. Beldurrez eta jakin-minez begiratzen dute barrurantz sartu berriek ere.\n“Nor da tximaluze hori?”.\n“Betaurrekoduna? Imanol izena duela uste dut”.\nJohn Lennonen antzekoak ditu Imanol Lurgainek betaurrekoak, ttipi eta biribil. Sorbaldaraino erortzen zaio tabako koloreko ile sarria.\nEtxera eramango duten panfletoa da soto iluneko ke artean konpartitutako ereserki bakoitza. Hatzek zakar kolpatutako gitarra —bi akorde doi, ez dakizki askoz gehiago—, salaketari laguntzeko aitzakia hutsa. Buila eta txaloa. “Jendeak badakizki leloak eta nik ez, atzeratuta nabil”. Atzenduta geratu nahi ez duena, entzundakoa ez jakiteaz lotsa dena, lotsak darama ikastera eta ez kantaren mezuak. Lotsak garamatza, baiki, zer ikasten dugun oso ongi jakin gabe, gauzak presaz ikastera.\nEta etorkizuna gu jabetu orduko iragan bihurtzea, modu barkaezinean litzateke lotsagarri.\n“Gaur aurrekoan baino jende gehiago etorri da, ala?”.\nGero eta gehiago dira. Hala uste dute. Hala komeni zaie sinestea.\nTxalo klandestinoa. Gora eta goraren baten ujua tarteka; deiadarren bat berandu iritsi eta letrarik ez zekienak bere burua justifikatzeko, ausarkeriarekin norgehiagokan (“entzungo ote da hau dena kaletik?”). Hondartza ertzeko olatuetara hurbildu bai, baina bustitzen ez diren oinen lasterka herabea. Irrintzirik ez, gaur. Txapela pasatu dute, “dirua presoentzat da”.\nIraultza eta kontrairaultza, dena egiten da entzutez. Inork zerbait aditzera duelako. Aditu eta entzundakoa sinetsi, eta horren ondoren, erabaki bat hartu, zenbat eta zenbat aldiz izan da horrela? Gutxi gorabeherakoa denik sinetsi gabe “entzutez” dakigun hura, lelo irmoegi edo testigantza badaezpadakoegi bat aditu ondoren ahotan hartu eta behin eta berriro errepikatu dugu: eroso dago eztarrian, sortzez gurea balitz bezala. Entzunez eraiki, entzundakoaz fidatuz. Eta berdin deseraiki, mesfidatu, iraindu. Gutxi gorabehera bihurtzen gara garena, entzutez eta ezarian. Hausnarketak ez du hor tokirik; inori entzundakoak geure eztarrian hartzen duen lekuaz besterik ez gara ari. Belarritik ahora dagoen distantzian ebazten da ia dena.\n1967ko salbuespen egoeraren ondoren, norbaitek kantatu du eta kantaria salatu. Imanol bederatzi egunez eduki dute ziegan atxilo.\nEgon da hamabi orduz hormari begira eta pentsatu du horma hori begiradaz txikitzea zein litzatekeen eder, baina horma ez da mendrenik ere higatu. Betaurrekoak kendu dizkio uniformedunak eta galdeketa gelako mahai gainean paratu. Betaurrekoez gabetzea destolesteko modu bat da: haietatik gandutsu ikusten du orain bere burua. Aspaldi jabetu zen honetaz: betaurrekoak erantzita hitz egiten badiote, errazago ahazten dituela esaten dizkiotenak. Begiekin ere entzuten da, nonbait. “Más te vale cantar” horren serio esan diotenean —“pero si ya canto”, bere artean— ohartu da ez daukatela bere kantaldi klandestinoen berri. Kemena eman dio horrek.\nImanoli malkoak ateratzen zaizkio hormaren kontra burua bultzatu eta borrarekin sudurra zanpatzen diotelarik. “Zerriak”, esaten dio bizkarretik aurpegirik ez duen ahots horrek, “zerri zikinak: inurriak bezala zanpatuko zaituztegu”. Inurri erraldoiak ikusten ditu bere irudimenean Imanolek, zerriak bezain handiak diren inurriak. Segidan, ordea, hatz puntez birrindu daitezkeen zerri ttipiak ikusten hasi da, inurrien eskalakoak. Inoren inkongruentzia bihur liteke gure indargune: “Aklaratu hadi: zerriak gaituk, ala inurriak?”. Eta gero, bestea etorri da, polizia zintzoa, odol orbanez eta zorriz betetako manta horrekin. Dardarka dago, baina uko egin dio tapakiari.\n“¿Qué pasa, que la manta no es lo suficientemente buena para ti?”.\nEgurtzen duten bakoitzean Hernaniko azeri-dantzarekin gogoratzen da, jaietan bizkarrean maskuri-kolperik ez jasotzeko nola ibiltzen ziren dantzari buruhandiengandik iheska. Bederatzi egunez ez du abesten eta ez du kantatzen. Ezta bere arreba guztiak banan-banan bortxatuko dituztela esaten diotenean ere.\n“Son muchas, pero no vamos a dejar ni una, ¿verdad? Por mis huevos que las vamos a poner a todas mirando a Cuenca”.\nListu zein odolbildu, irentsi egiten ditu biak, haiek ahotik botaz gero gorputzaren zati bat galduko duen beldur. Ubeldurak dira gutxienekoa. Baina zer esan buruko minaz. Burukomin horiek hil arte pairatu beharko ditu, horma baten aurrean edo igogailu bateko ateari begira hogeita hamar segundo baino gehiago pasatzeko ezintasun patologikoarekin batera.\nTxofertza laneko uniformea soinean duela jaso du aitak komisaldegian. Arrotza egin zaio haren besarkada. Aurpegiko ubelduez, ez dio ezer galdetu. Autoko maletategia ireki du aitak zerbait erakusteko.\n“Amak eta biok gitarra berri bat erosi diagu”.\nAhaztua zuen. Bere urtebetetze egunean atxilotu zuten. Bigarren gitarra bat erosi diote. Badaezpada?\nElizako sotora poliziarik sartzen ez denez, parrokietan elkartzen dira. Kaptazioa, hitz inportantea da hori: mezua badu norbaitek, baina mezua helarazi egin behar da, mezuak iritsi egin behar du lekuetara, mezua barneratu egin behar da eta hitzetik hortzera lau haizetara hedatu; ez da jende guztia ideietara aldi berean iristen. Koldar pasiboak konplize bihurtu behar dira, badago zeregin franko: papera lortu, inprenta lanak, multikopistak, vietnamitak, propaganda eta buzoneoan lagunduko duten bolondresak behar dira, materialarentzat ezkutalekuak, pintadak egiteko jendea.\nTabako usainari erantsi: tinta beltzarena.\n“Nola antolatuko dugu hau?”.\nIraultzaileak katekistei txanda hartzen ari dira elizaren lokaletan. Txanda hartu beharrik ere ez: batzuetan berberak dira. Natxo Neira, esate baterako, katekistaren semea. Badira gizonezkoak, nahiago dutenak beste gizonezkoen arrimuan dantza egin emakumezkoekin baino, gizonezkoen artean intimitatea sortzeko aukerak ere badirelako dantza taldeak; izarak tolestean bezala, aitzakia bat inoren hatzak norberarenekin ukitzeko. Bitartean, ezpata-dantza, mutil-dantza, arin-arina, fandangoa, irradakak. Tartean da Imanol, oraindik Fakirra ezizena inork jarri ez diona. Eta tartean da Juanjo, oraindik inork Bekaintiro ezizena jarri ez diona. Eta tartean da Carmen, oraindik inork Mata Hari ezizena jarri ez diona.\n“Aurpegia bezalaxe, ez al dun nabari? Komisaldegikoen opari”.\nKorrea berak erosi du, Ervitin. Peruko indigenek egina, saldotik bereizteko pitxia single edo kolore deigarri batek izan dezakeen garrantziaren jakitun.\nJuanjok eta Carmenek bigarren ahotsak egiten dizkiote.\n“Ez deitu bigarren ahotsak: hemen denok gaude lehen lerroan”.\n“Ez al da horrela politagoa geratzen?”, Carmenek.\n“Inporta zaigu ba guri asko, politagoa izatea!”, Juanjok.\nBertsiorik soilena hautatu dute.\nKantak eta kopla tradizionalak jasotzen dituzten paperak pasatzen dizkiote elkarri, eskuz kopiatuta. Ramon Yoldi ezagutzen duten arte: idazmakina daukan bakarra da taldean eta azkarrena mekanografiatzen. Berez etorri zaio goitizena: Teklas. Larruz enkoadernatutako liburu baten dotorezia du haien begietan makinaz jotako paper sorta grapatuak. Aski da azalean koloretako kartulina bat jartzea.\n“Chistu y tambolín”.\n“Chistu y tambolín, ¿y qué más?”.\n“Chistu y tambolín, señor”.\n“No me has entendido: ¿de qué tipo de actividades estamos hablando?”.\nCarmen gerarazi dute bezperan kalean. Estu hartu dute.\n“Nebarekin nindoan... Negar batean hasi zuan Josutxo, izututa. Baina eskarmentua eman nahi zidaten bi polizia potzolo besterik ez zituan”.\n“Eskarmentua haiei eman behar genieke guk”, Juanjok. “Hemen gauzak latz aldatuko dira aurki”.\nElizako sotoetan egiten denez dena, bertan grabatu dute Imanolen lehen diskoa ere. Lehen disko hau izango da bere karrera osoan izengoitiarekin argitaratuko den bakarra: Gilles Larramendy. Iparraldean egingo dituzte gero kopiak, Baionan.\nGrabazioa fabrikara bidali aurretik kezka bat sortu zaie:\n“Ezizenarena ongi zagok, baina... Eta ahotsa ezagutzen badute? Orduan hireak egin dik, Imanol”.\nAhotsa, ahotsa beti. Bakarra eta ezaguterraza baita Imanolena.\nDiskoak 33 rpm edo 45 rpm-etara birarazi daitezke. Norberak hautatu behar du biniloa etxean xixtatzen duenean, grabatua izan den abiaduraren arabera. Tronpatuz gero, efektu azeleratu eta desazeleratu xelebreak sortzen dira: marrazki bizidunetako pertsonaia berritsuen hitz-jarioak edo ahots lodi eta satanikoak.\n“Zenbat erreboluzio minutuko, esan duk?”.\nZorterik ez dute: beti ekibokatzen dira hasieran; 33 rpm-koa 45 rpm-etara jartzen dute, eta alderantziz.\n“Eta fabrikara bidali aurretik ahotsa motelduko bagenu? Nekez ezagutuko lukete horrela”.\nHalaxe egin dute: Imanolen ahotsa distortsionatu, abiadura aldatuta. Apur bat mozorrotu, ezberdin entzun dadin. Erreboluzioen garaia da eta grazia egiten dio erreboluzioak aldatuta bere ahotsa ez ezagutzeko moduan argitaratuko dela jakiteak.\nHaiek ez bezala, profesionalizazio eske dabiltza beste batzuk: kontzertuak eman eta kobratu egin nahi dute trukean. Prest daude zentsuraren uztaitik pasatzeko. Interpreteak dira, artista estatusa nahi dute, variedades karneta. “Horiek ez daude burutik sano”, pentsatzen du Bekaintirok. “Bila dezatela benetako lan bat”, pentsatzen du Mata Harik. “Hileroko jornala nahiko dute, gainera!”, pentsatzen du Fakirrak. Imanolek ez du sekula kantaldi bat emateagatik kobratu. Ogitarteko bat edo afari bat, asko jota. Nola kobratuko du, bada? Iraultza egiteagatik kobratu?\n“Dibino saldoa da Ez Dok Amairu, komisaldegietan torturatzen den bitartean aingeruen sexuaz abesten duena. Haiek beti libre, haiek beti perfumaturik”.\nMokofin kuadrilla galanta iruditzen zaie talde hura guztiei. Guztiei, katekistaren semeari, Natxo Neirari salbu. Neirak bereizi egin nahi lituzke artea eta politika.\nAntiguan Vespinoa hartu eta atzealdean Juanjok gitarra zorroan daramala Oriorainoko bidea egin ondoren, ezkutuko kantaldia eman dute elkarte batean. Eztarri erlatsa duen arren, Juanjok lagundu dio erretagoardiako ahotsekin. Ez dira bigarren ahotsak, ados, baina gustu txarrekoa eta elizkoia litzateke koruak direla esatea ere. Itzulerakoan, Vespinoa gasolinarik gabe geratu eta oinez egin behar izan dute ordu txikietan Aginagatik Usurbilerainoko tartea: euripean anguletara atera diren ontziak baino ez dira ikusten iluntasunaren erdian, lanparatxo laruen artean dir-dir eta kulunka. Usurbilgo frontoian egunsentiari itxoin eta tailer batean eskatu dute hurrengo gasolindegiraino heltzeko erregaia. “Shell o no shell, hori da kuestioa!”. Txinoak edo troskoak izatea komeni den eztabaidan harrapatu ditu egunsentiak.\nGau hartan sortu da beraien arteko esamolde konplizea, une hartatik aurrera hitzetik hortzera erabiliko dutena: “Noski, Trotski”.\n“Galdera bat eginez gero, erantzungo didak?”.\n“Larrutan egin al duk sekula?”.\n“Nao, mao... Mao-o-meno... Tse Tung”.\n“Hori baiezkoa da ala ezezkoa, Imanol?”.\n“Egia esan, ez”.\nTxantxa lehenbizi, egia gero. Kostata, baina egin dituzte Baionako Kordelierren karrikako Goiztiri etxean lau kantako disko txikiaren kopiak. Borrokarako disko bat da ezinbestean Gilles Larramendy ezizenaren pean atera dena. Azalean, kartzelan dauden hiruko talde pila bat irudikatu ditu haien adiskide batek barroteen atzean, tinta trazu sotilekin. Beste batzuk berriz, dantzan marraztu ditu, festan eta danborra jotzen. Ez dugu jairikan behar eta Hik eta nik kantak dakartza 45 rpm-ko diskoak A aldean. B aldekoak berriz, Langille batek dio eta Atzo, gaur, bihar titulatzen dira. Kontrazalean esaldi hau ipin dezaten eskatu du: “Zapalduta dagoen Euskadi guziari diska hau eskeintzen diot”.\nBoikoterako deia egin dute Mata Harik, Fakirrak eta Bekaintirok, dantza taldea Natxo Neira eta bere kideen esku geratu eta Ez Dok Amairurekin elkarlanean hasi denean. Ez dezatela gehiago haiekin kontatu.\n“Hona dantzara gatoz, beste kontuak, hemendik kanpo. Hau ez da politikarako tresna bat”, leporatu die Natxo Neirak. Ez daude guztiak harekin ados, baina katekistaren semea izateak badauzka bere abantailak: berak bakarrik dauka entsegu-gelako giltza.\nAkabo dantza, ongi etorri kantagintza. Hendaiako etxetresna elektrikoen denda batean saltzen dituzte diskoak, telebista, garbigailu, hozkailu, irrati eta musika ekipoen artean. Han erosita pasatzen dituzte mugan barrena, ezkutuan, batzuek zein besteek. Zerbait egiten dutela sentitzen du jendeak, estraperloan dabiltzala, beren xumean mugarrien garraio. “Contrôle des passeports”, “Rien à déclarer”.\nOhitura da Frantziako muga igarota Espainian zentsuratzen diren filmak ikustera Hendaiara joatea. Beldurra pasatzen dute poliziaren garitaren aurretik igarotzean. “Eta beldurra pasatzea bada jada apur bat iraultzaile izatea, ala?”, zuritzen dute euren burua. “Salga del coche, abra el maletero”, “Chistu y tambolín, ¿y qué más?”, “No me ha entendido bien, ¿de qué tipo de actividades estamos hablando?”. Polizia espainiarrak lehenbizi, frantsesak, gero. Eta alderantziz, itzulerakoan. Baina merezi du beldurra pasatzea, disko klandestino bat —altxor bat— badakarzu autoan ezkutatuta. Gaur pasatutako beldurtxo bakoitza beldurrik gabeko etorkizun baten alde egindako trabes ttipia da. Kuba, Vietnam, Aljeria... Orokorra da oldea eta saihetsezina. Inork ez du iraultza hartatik kanpo geratu nahi. Iritsiko da eguna eta prest egotea komeni da.\n“Zerbait egin behar da libertatera heltzeko, ala? Bakarrik ez da iritsiko”.\nTxabi Etxebarrieta etakideak Pardines guardia zibila hil du. Segidan Guardia Zibilak hil du Txabi Etxebarrieta, segada batean. 1968. urtea da. ETAren lehen hildakoaren eta lehen etakide hilaren urtea. Horretaz ari da Juanjo gauzak errotik aldatuko direla esan duenean?\nDantza bakarrik? Egin zerbait zuk ere: vietnamita etxean gorde egun batzuez, besterik ez bada. Lantzean behin zeure burua beldurra pasatzera derrigortu, arrazoiarekin edo gabe; zerbait egiten ari zarela, zerbait egin zenuela —oharkabean etorkizunean kokatzen dira jada pentsamenduak—, zenezakeen doitxoa, hori justifikatu ahal izateko inoiz, gaur bertan, hemen eta orain, zeure buruari.\nEz “ni han izan nintzen”, baizik eta “han ibili ginen gu ere”. “Han ibili ginen gu. Ez Natxo Neira sasikume hura bezala”.\n“Prest zaude gehiago konprometitzeko?”.\nBero da Renault Dauphinearen barruan. Garrantzitsua da galdera inportanteak autoa geldirik dagoela egitea. Autoak zarata handiegia ateratzen du bestela, motor hotsak solemnitatea eragozten du. Errepide bazter honetan ez da inor ageri, baina leihatila itxi du Juanjok, zer gerta ere. Eskularru-kutxaren azpiko alfonbran orban lehor handi samarrak daude, lokatzarenak diruditenak eta odolarenak direnak.\n“Orain badakizu zer eskatuko dizudan, ezta?”.\nJakina badakiela. Hilabeteak dira Juanjo harat-honat dabilela. Apenas ikusi du Imanolek azken asteotan.\n“Prest zaude gehiago konprometitzeko? ETAk gu bezalako jendea behar du”.\nBekaintirok baiezkoa jasoko du, badaki hainbeste, baina nahi gabe erabili du “gu” hura azken esaldian, eta, aurrerantzean ere kaptazioaren ataka hartan tokatuz gero, formula berbera memorian gordetzea ideia ona izan daitekeela otu zaio. “Prest zaude... gu bezalako jendea... du”. Zu, gu, hark. Interpelazioa, inklusioa eta helburuko hirugarren pertsonaren prestigio urruna, hurrenez hurren eta tarte laburrean modu bilgarrian formulatua. Zaila da minutu batean ezezkoa erabakitzea, hazia, lurra eta loreontzia aldi berean eskaintzen zaizkizunean.\nBerehala eman dio hasperen baten ondoren zehaztapena dakarren baiezkoa:\n“Baina nik ez diat armarik hartuko, armarik ez”.\nJuanjo Bengoak lasaitu egin du laguna; ez kezkatzeko, lau fronte daudela eta “toki asko lan egiteko”, fronte kulturalean ikusten dutela bera baliagarrien.\n“Hiruko talde bat sortu behar duk, ezizenekin funtzionatu. Esango diagu aurrerago zer egin”.\n“Carmen eta herorri, hirurok, Juanjo?”.\n“Nik badiat jada beste talde baten ardura. Aspaldian nagok barruan. Carmenekin hitz egin, nahi baduk. Baina hemendik aurrera hobe nik deus jakiten ez badut. Ezer gertatuz gero, Seiko duk kontaktua. Bera jarriko duk hirekin harremanetan”.\nHirukoekin funtzionatzen zuten. Hirukoak baino gorago zegoelako deituko zioten Seiko, hala pentsatu du Fakirrak.\nElkarren berririk ez izatea da ideia, baina ez du beti funtzionatzen. Ezizenak garrantzitsuak dira. Etxe batean elkarrekin entxopinatuta zeudela jarri zion Juanjok berea: halako gizona seko lo ohean luze-luze ikustean, aho zabalik eta eskuak bular parean gurutzatuta, slip zuri zalangatua baino soinean ez zuela.\n“Fakirra ematen duk lo hagoenean, badakik?”.\nBarre egin du Imanolek, algara leizetsua. Animalia bat etxekotu nahi duenak bezala asmatzen duzu ezizen bat norbaitentzat; goitizena da sarri adiskideen haragia munduan txertatzeko aurkitzen dugun modua. Imanoli Fakirra geratu zaio gerra-izen, Juanjori behiala Bekaintiro geratu zitzaion bezala.\n“Ez didak inoiz hire ezizenarena argitu”.\n“Istripua izan genian behin pistola garbitzen”.\n“Plural maiestatikoak galbidera eramango hau egunen batean...”.\n“Kasu honetan ez duk maiestatikoa batere: ez nengoan bakarrik”.\n“Zauritu egin zinen?”.\n“Zauritu egin ginen...”.\n“Nola? Bi zineten, ala?”.\n“Bixar eta biok”.\n“Bi kide... elkarri tiroka?”.\n“Ez, zehazki: niri besoa zeharkatu zidaan tiroak eta Bixarri sorbalda. Nire ondoan eserita zegoan hura. Ederra piura, pentsa: bi gizon odolusten Kanbon, gauaren erdian putetxeko madrearen xendratan barrena mediku bila, etengabe kalatzen zitzaigun autoa gidatu ezinik!”.\nOrduan ulertu du Imanolek autoko orban lehorrena. Odola lagunen sua-ren ondorio izan dela pentsatzea seinale ona iruditu zaio, zelanbait. Agian beldur da ekintzarako nahiko ote duten, nahiz eta, bestalde, bera lako lastofardoa bankuak atrakatzen jarrita, atetik atera orduko atxilotuko zuketen. Gorpuzkera hura behin ikusiz gero, zaila da ahazten. Zerbaitegatik jartzen zuten dantza taldean azken ilaran. Mutil puska handiegia da dantzarako, monolito kankailua, baina “baldar arina” ere bai, baldar zenbaitek izaten dakiten moduan.\nUrte berean jaioak dira biak, 1947an, Imanol eta Juanjo, Fakirra eta Bekaintiro. Bost urte zituztenetik ezagutzen dute elkar: esku pilotan lehenbizi, Neira katekistarekin jauna hartzen gero eta elizako sotoan Natxorekin dantzari geroago. Pausoak ikasi, dantza tradizionalak berreskuratu, abestiak kantatu. “Ahots polita daukazu”, hortik eratortzen diren gauzak.\nBuzoiak, zuloak, komandoak. Bekaintiro hasia da buzoneoekin: buzoiak berriak dira eta sarrailarik ez da portaletan. Bere hirukoarekin egin duen Paseo Berriko pintaketa etorri da gero: Nescafe poto hutsa pinturaz bete eta ontziaren ahoari spontex bat lotuta margotu dute “Gora Euskadi askatuta” pintada erraldoia, Etxebarrieta hil eta handik egun gutxira, 1968ko ekainean.\n“Zergatik botatzen diok hainbeste kafe esneari? Nescafea garestia duk, seme”.\nPintada egiteko zeukan gogoa, ez kafea hartzekoa. Konturatuko zen Bekaintiroren ama gero, ederra da bada hura ez konturatzeko, spontex bat ere faltako zitzaiola.\nAstean bitan elkartzen da Fakirra bere ardurapean daudenekin liburuak trukatzeko: Gramsciren Kartzelako gutunak, Mata Harik hiztegi baten laguntzaz italieratik itzuli eta Teklasek makinaz joak; Frantz Fanonen, Les damnés de la terre, Paristik ekarritako François Masperoren edizioan, Cahiers Libres bildumakoa, ertzean marra berdea beste apaindurarik ez duen liburu maiztua. Maoren Liburu gorria, nola ez. Oraindik Godarden Le Chinoise filma ikusi ez arren, guateke batean entzun dute Claude Channesen Mao Mao kanta itsaskorra (“Le Vietnam brûle et moi je hurle: Mao Mao!/ Le napalm coule et moi je roule: Mao Mao!/ C'est le petit livre rouge/ Qui fait que tout enfin bouge!”).\nRouge eta bouge. Gorritu eta mugitu. Barre egin eta dantzatu. Dantzatu eta irakurri. Irakurri eta eztabaidatu. Gizakia eraldatu behar ote den lehenbizi gero mundua aldatzeko, ala goitik inposatu behar ote den proletargoaren diktadura, “zentzatuko ditiagu gero oraindik proletario direnik ere ez dakiten herritarrak”, dio Bekaintirok. Determinismoari buruz eztabaidatzen dute eta kontra daudela erabakitzen. “Hogei urteren buruan mundu berri bat izango dugu”. Ados dago Mata Hari. Greta Garboren antza duelako deritzote horrela eta Magisteritza ikasten ari da, aitaren enpresan lanean jarri nahi duten gurasoen iritziaren kontra. Bizitzan beste helburu batzuk, dauzka, ordea: Tibetera joan nahi luke budistekin bizitzera. Haren ahotik entzungo dituzte lehen aldiz ezezagunak zaizkien hainbat hitz: mantra, yoga, Dalai Lama.\nSeiko buruzagia ez du Fakirrak aurrez aurre ikusiko. Txosten bat helaraziko dio hilero eta Norteko geltokiko kontsignan utzitako mezuen bitartez argibideak jasoko ditu harengandik: irakurgaiak, ia beti. Carmen Ponce, alias Mata Hari, eta Ramon Yoldi, alias Teklas-ekin, osatu dute komando kulturalen barruko taldea. Hiruko taldera Fidel Castroren hitzaldi bat ekarri du gaur Fakirrak Urgull mendiaren puntan egin duten bilerara. Azukre-kanaberen nazionalizazioaren ondoren bizi izan den prozesuaz mintzo den hitzaldia osorik irakurri die Imanolek bozgoran, “compañeros revolucionarios”, bere ahots leizetsuarekin Fidelena imitatuz; den bezain luze eta aspergarria, apasionatuki entzun eta eztabaidatu dute. Fakirraren azentu kubatarra da onena, ordea, Mata Harik filmetan belarria jarrita bere kasa ikasi duen italiarra bezain ona. Hitzaldi hartan Fidel Castrok kontatzen ez duena da oso kezkatuta dagoela jada kubatarren ron kontsumo gehiegizkoarekin, eta, zehazkiago, kontsumo horrek lan errendimenduan eragiten duen kaltearekin. Garagardo ona ekoizten ikasteko, RDAtik adituak bidal diezazkioten eskatu berri du Castrok, apurka-apurka rona garagardoarekin ordezkatzen joateko.\nKursaal zubia Fakirraren Vespinoan zeharkatu eta Gaxen areto zabaldu berrira hurbildu dira Bekaintiro eta biak Pasoliniren Mamma Roma ikustera. Imanolek lo hartu eta Juanjok ukondoaz esnarazi du: sakonak dira bere aharrausiak, zerrategiko zurrunga sendoak.\nFilm komertzialagoak ere ikusi izan dituzte, jakina: Charada, Vacaciones en Roma, La dolce vita... Fellinirenarekin txoratzen, gauez eta betaurreko beltzekin ibiltzen hasi da Fakirra Vespinoan. Mata Harik gerritik heltzen dio Kursaal zubiko farolen pean Bulebarrerantz doazela: “Marcello, Marcello!”, aldarri egiten du barreari eutsi ezinik, “Sono innamorata di te, Marcello!”. Sinetsiko lioke, Carmeni Mastroianni baino Anita Ekberg askoz gehiago gustatzen zaiola jakingo ez balu. Aitari lapurtutako eguzkitako betaurreko beltzak bere John Lennonen lente ttipien gainean ipinita daramatza Imanolek. Neguan eta gauez baino ezin erabil ditzake eguzkitako betaurrekoak; aitak ez lizkioke udan utziko, lanerako behar dituelako. Maria Cristina hotelaren alboko iturri paretik pasatzea aski, Fontana di Trevin daudela irudikatzeko. Anita Ekbergen gorputza zuri-beltzean eta bere oinez ibiltzeko era. Marcello Mastroianniren alkandora zuri tentea eta betaurreko beltzak eranzteko modua. Alain Delon Marcello Mastroianni baino dotoreagoa ote den eztabaida amaiezina.\n“Bozkatu dezagun, aho batez erabaki behar da!”.\nMastroiannik irabazi du.\nBaina pozak ez du asko iraun. Norbaitek mihia dantzatu du. Beti dantzatzen du norbaitek mihia. Seikoren oniritzia idatziz jaso eta bere hirukoa modu eraginkorrean ekintzan sartu aurretxoan atxilotu dute Fakirra. Leku estalira eraman dituzte Teklas eta biak, Martuteneko kartzelara, Bekaintiro eta beste hainbat lagunekin batera. Mata Hariri garaiz pasatu diote abisua; ihes egitea lortu du. Beste modulu batera eraman dute Teklas, baina Fakirra dagoen blokean ere ez da ezagunik falta.\n“Hi, hontzarmario, non lo egingo duk erosoago, goiko literan ala behekoan?”.\nBixarrek egin dio eskaintza, Bekaintiroren adiskideak.\n“Hi haiz Bixar famosoa, orduan?”.\nAzkenik jarri dio aurpegia.\n“Istorio asko entzun ditiat hiri buruz”.\n“Ez ote zuan beti istorio berbera izango, mila aldiz errepikatua?”.\nBekaintiro eta Bixar Renault Dauphine autoan odolusten, Kanboko errepideetan. Bitxia da: ume masailgorri batek baino bizar gutxiago dauka, ez zuen Bixar hala imajinatzen.\n“Ez galdetu zergatik deitzen didaten horrela. Eta ez, ez diat nire zikatriza erakutsiko”.\nMarrazkilari trebea da Bixar. Bere moduluko preso guztien erretratuak egin ditu astebetean, ikatz-ziriz. Horrekin nahikoa ez eta kartzela funtzionarioen karikaturekin hasi da gero.\n“Zer habil horien erretratu robotak egiten?”.\n“Aspertu egiten nauk eta”.\nOparitu egiten ditu. Bixarrengandik ikasi du Fakirrak sekula ahaztuko ez duen zerbait: “Ez dago ezkerrekoa edo eskuinekoa ez den zapatarik; ez dago izaterik, besterik gabe, zapata”. Fakirrari dagokionez, espetxean egon den hilabeteetan hiru gauza egin ditu: kantatu, irakurri eta laranjak jan. Kantatzeak atentzio gune sentiarazten du, errepertorio zabala dauka eta tropen morala tinko mantentzeko balio du. Jaten duen bezala irakurtzen du, konpultsiboki. Bera baino zaharrago diren presoek pasatutako liburuak dira, gehienetan, materialismo historikoari buruzkoak. Laranja adina marxismo atal irentsi du hilabete gutxitan, murtxikatu gabe. Literatura? Poesia? Ramon Yoldi alias Teklas-i esana dio behin baino gehiagotan: “Burges txikien kontuak dira horiek”. Amorratuta dago Teklas kartzelan, ez hainbeste askatasuna galdu izanaz, idazmakinarik ezean koaderno batean eskuz idatzi beharraz baizik.\nSantu izena dauka Fakirraren jaioterriak. San Sebastian.\n“Hiri bat, martiri bila. Bolondresak behar dira”.\nDioklezianok hiltzea agindu zuena da hiriari izena emateko hautatua: Sebastian. Haren guardia pretoriarretako baten kapitain izendatu eta huts egin zion enperadoreari. Jende askok uste du geziz josia hil zela, baina ez da egia. Mantegna, Botticelli, Giorgetti, Rubens, Bernini... San Sebastian molde horretan betikotu zuten pintore eta eskultoreek daukate errua. Milanen hazi eta Erroman hil zen; bertako katakonbatan dago ustez ehortzia. Karrera militarrari uko egin zion, Ebanjelioa predikatzeko. Zer zen, baina, Sebastian? Damutua, traidorea, bakezalea? Gaur egungo hitzek ez dute fitsik balio duela bi mila urteko leialtasun eta traizioei buruz ari garelarik. Diokleziano enperadoreak ez zion Sebastiani barkatu, hori behintzat esan daiteke. Mendeku gisa, Mauritaniako gezilari talde bati agindu zion geziz jos zezan. Hainbeste gezi jaso zituen haren gorputzak, triku bat ematen baitzuen. Mauritaniarrek hiltzat eman eta bazterrean laga zuten. Patua zer den, zegokion heriotza heroikoa ez zitzaion zegokionean ailegatu. Bizirik atera zen Sebastian. Baina adiskideek erregutu ziotenaren kontra, ez zuen Erromatik ihes egin nahi izan. Ezin esan apal eta diskretu jokatu zuenik: osatutakoan, irainka hartu zuen Sebastianek Diokleziano enperadorea. Geure mentalitateak eraman gaitzake pentsatzera indultatzea merezi lukeela trantze horretatik onik atera den edonork. Horren ordez, bigarren heriotza bat opa izan zion enperadoreak: “Bukatu hasitako lana”. Lehenbiziko heriotza baino are gogorragoa izan zen bigarrena; Sebastian martiria kolpeka erail zezatela agindu zuen. Zer gertatzen da jipoiekin, baina? Kolpeak ezin direla piktorikoki hain erraz irudikatu. Garrotea adieraz liteke, kolpea ez. Ubelduak ez du alderik alde haragia zeharkatzen duen gezi batek adina luzitzen. Horregatik uste du jende guztiak arbola bati edo zutabe bati lotuta gezikatua izan ondoren hil zela. Arteak aukeratuko lukeen amaiera ez du beti bizitzak hautatzen, gero bizitzak arteak kontatzen diona sinesten duen arren. Hori da izan, artearen akabuko garaipena: munduak harekiko duen sinesberatasuna. Baiki, gezikatua hiltzea, lehen heriotza hori zegokiokeen San Sebastiani parametro estetikoen arabera, nola zegokiokeen, demagun, Andy Warholi 1968an Valerie Solanasek tirokatu zuenean hil izana, eta ez, kirurgia badaezpadako baten ondorengo konplikazio arruntaren ondoren, ia hogei urte geroago.\nBigarren heriotza bat bigarren zigor bat da, ala lehenari ihes egin dionarentzako oparia? Bada dioenik Sebastian Ostiako hondartza batean jipoiturik hil zutela, non eta, hamazazpi mende geroago Pier Paolo Pasolini hilko zuten lekutik hurbil. Martiri zaharrak, martiri berriak: errepikatzen diren klixeak. Hondartza hari zor dakioke San Sebastian hiriaren euskarazko izena: Donostia. “Done Ostia, Ostian akabatu zuten santua”.\nClaude Debussy ere liluratu zuen istorio honek: Le martyre de Saint Sébastien konposatu zuen; Gabriele d'Annunziok ipini zizkion piezari hitzak. Erdi Aroan, Errenazimentuan, Barrokoan... Garai guztietako artistek erretratatu dute. Etzanda eta zutik. Gezi askorekin nahiz bakarrarekin. Anbiguitate halako batekin: oinazean eta plazerean. Are, batere gezirik gabe ere bai. Lo itxura agonikoan edo estasitik gertu. Geziekin soilik, edota gorputza ziztatzen dioten hegaztiekin sufrikarioa areagotuz, gezi-mutur bizidunen segida eternala bailitzan txorien mokokada. Muhammad Ali boxeolaria bera, pantera beltzen aldeko, Vietnamgo gerrara joateari uko egin zion intsumitua, geziz josita erretratatu zuen Carl Fischer argazkilariak Esquire aldizkariko azalean. Ikono kristaua hautatu zuen salatzaile, ordurako Ali islamera bihurtua egonagatik: boxeo praka motz zuriekin morrosko beltza aldareetara igoa. San Sebastian erkinaren negatibo hormonatua zen Ali, gimnasioko martiria. Pita haria erabili behar izan zuten argazkilariaren estudioan giharretara itsatsitako gezurrezko geziek teink euts ziezaieten beren lekuan. Antzezpen bat izanagatik, sufrikario hutsa izan zen saio hura: martiriarena jokatzen hasita, arriskua daukazu martiri bilakatzeko. 1968an gertatu zen hori, New Yorken, Valerie Solanasek Andy Warhol tirokatu zuen urte berean. Bitxia da, 1968 berberean, Yukio Mishimak XVII. mendeko Guido Reniren koadroa hartu izana abiapuntu, zertarako eta, berak ere bere burua martiri gezikatuaren gisan zuri-beltzean erretratatzeko. Guido Reniren koadroan San Sebastianen aurpegiak ez du minik ageri. Bi gezik baino ez diote soina zulatzen: besapean batak, saihets batean besteak. Reniren kopia hutsa egin ote zuen Yukio Mishimak argazkirako San Sebastianen larru biluzian sartu zenean? Ezta hurrik eman ere. Mishimak, bi gezi hauez gain, hirugarren bat opa dio bere buruari argazkian, sabelaren behealdean, hain justu; bi urte geroago seppuku-a eginez katana sartuko duen puntu zehatzean. Argazki hau, honenbestez, hara-kiri bidezko Mishimaren suizidioaren iragarpena litzateke. Baina bada aurrekari gehiago: Mishimak baino hogeita bi urte lehenago jada, Frida Kahlok bere burua erretratatu zuen orein gorputz batekin, bederatzi geziz zeharkatua, pairatu zituen ebakuntza mingarrien adierazle.\nUzta zapuztera zetozen zomorroen aurkako patroia zen Sebastian deuna, edo izurri beltzaren kontrakoa; izurri zein euli, biak irudikatzen dituzte geziek. San Sebastian da tabernetako lanpara euli-erakarlea, eztitan bustitako soka hilgarria. Aitzakia perfektua ere izan zen artistentzat zentsurari beldurrik izan gabe gizonezkoen anatomia erakusteko; begiak itxita edo erdi itxita gehienetan, ah-edo-oh dario ezpainetatik martiriari. Logikoa, beraz, martiri homoerotikoaren biluztasuna bere egin izana gay komunitateak, izurritik babesteko patroi izatetik hiesaren kontrako ikono bilakatu arte. Plaga beti, zomorroak beti: “Hel iezaiok honi, Sebastiani, martiriari, azeriaren txorimaloari, ez niri!”. Praktika luzearen ondoren ere gutxi dira estasia eta sufrimendua bereizten dakiten pintoreak. Aldearen sotila ikusteko, moztu burua edozein San Sebastiani eta itsatsi aurpegi hori aldizkari pornografiko batean orgasmoa itxuratzen ari den gizonezko baten lepoari. Igartzen al da aldea? Ba hori.\nEgiari zor, izena ematen dion santua ez dago hirian sobera present. Portuko souvenirren dendan poztu egiten da saltzaile-katekista, gutar bat estanpatxo eske inguratzen zaionean —“solo se lo llevan los de fuera”—. Artzain Onaren katedral ondoan dagoen liburutegi eklesiastikoan, martiriaren bizitzari buruzko zerbait baduten galdetuz gero, ezetz esango dizute, eta ez dutela sekula halakorik izan, “Bartzelonako artzapezpikutzak atera zuela behin zerbait uste dut, baina agortuta dago”. Agorrezina da, ordea, Sebastian deuna, nola den mina agorrezina eta plazera mailegatua. Badirudi, lehen kolpean, elizak berak bazterrean utzi edo ezkutatzen duen santu honek martiri interesgarria izan behar lukeela. Zergatik ez etekin gehiago atera? San Sebastianen irudiak dituzten katiluak eginez, kasu; panpinak edo hortzetako txotx-ontziak, gezien ordez txotxak ipinita.\nIzurriaren beldur bizi gara beti. Txorimaloa behar, hari hel diezaioten zomorroek, izurriak, txori esker txarrekoek. Hari hel, eta ez guri.\nBederatzi hilabeteko kartzelaldiaren ostean kalean da Imanol Lurgain. Bere tortura metodo makurrengatik ezaguna den Meliton Manzanas polizia-burua hil berri du ETAk eta erorketa gehiago egon dira. 1970ean, atxilotutako etakide andana akusatuen aulkian eseraraziko duen Burgosko prozesua hastearekin batera, muga pasatu eta Iparraldera ihes egin dute Bekaintiro eta biek. Gauza bera gertatuko da Teklas eta Mata Harirekin bi aste geroago.\n“Zuek biok, zergatik zabiltzate beti elkarrekin?”.\nBekaintiro eta Fakirra elkarri begira geratu dira. Elkarrekin daude, baina batetik bestera zorabiatzen dituzte. Ez dute etxe berean astebete baino gehiago egiten.\n“Zuetako bat Arakisen etxera joanez gero, hobeto”.\n“Jakina, hala egingo dugu”.\nFakirrak ez du sekula Bekaintiro horren otzan ikusi.\n“Nor zen hori?”.\n“Ez al duk ezagutzen? Seiko duk, hark agintzen dik. Hoa hi Arakisenera, ni geratuko nauk hemen”.\nSeiko, hirukoen nagusia. Oharkabean pasatzen den aurpegia du, labainkorra, karikaturarako zirrikiturik uzten ez duen horietakoa. Simetrikoa baina ez bereziki ederra, arrunta. Besteek pentsatzen duten bitartean, Seikok erabakiak hartzen ditu. Besteek atearen bestaldetik zelatatzen duten bitartean, Seikok zeharkatu egiten ditu.\nArakisen etxea deitzen dioten hori hutsik dago. Lurdes Arakistain, alias Arakis, Parisen bizi da exiliatuta, baina bertan utzi ditu arropak eta liburuak. Inor ez da ETAko lehen buruzagi emakumezkoaren gauzak ukitzera ausartzen. Horregatik deitzen diote oraindik Arakisen etxea. Hura Paristik noiz itzuliko zain baleude bezala. Tenplu gisakoa da eta bilera gela ere bai; lantzean behin, gonbidatuen etxea. Itzal luzekoa behar du Arakis horrek. Fakirra bertan bizi delarik, haren koadernoak eta liburuak ikuskatzen ditu, ezin dio tentazioari eutsi. Simone de Beauvoirren hiru liburuki aurkitu ditu, besteak beste, eta tarte mortuetan hirurak irakurri. Egunez egun jarraitu dute Burgosko epaiketa: Meliton Manzanas hiltzea leporatzen dioten komandoko Mario Onaindia nola aterarazi duten aretotik, Genevako konbentzioa aplika diezaioten eskatu duelako oihuka. Eusko gudariak kantatzen hasi direnean eten dute epaiketa. Nazioartean harrabots handia sortzen ari da prozesu honekin eta Eugen Bëihl kontsul alemaniarra bahitu du ETAk presioa egiteko. Bixar ez dago ados, bahiketa kalterako izan daitekeela uste du, baina behingoz, mapan dago euren borroka, Aljeriako independentziaren pare. Denen harridurarako, epaia eman baino hiru egun lehenago aske utzi dute RFAko Bëihl kontsula. Bixarrek arnasa hartu du.\nAtean kax-kax jo eta Seikok irratia entzutera jaisteko agindu duela ohartarazi dio Bekaintirok Fakirrari. Auzipetuetatik sei heriotza zigorrera kondenatuak izan dira. Sei horietatik hiruk, bina heriotza zigor jaso dituzte.\nBixar gelan batera eta bestera dabil, biraoka. Seikok, aldiz, tenpleari eusten dio:\n“Zaudete lasai. Hitz eginda dago dena: penak kommutatuko dizkiete”.\n“Nola dakizu hori?”.\n“Bëihl doan askatu genuela uste duzu, ala? Dena hitz eginda dago: Alemaniak eskua sartu du eta ez diete heriotza zigorra ezarriko”.\nSeikok esanda bezala gertatu da. Bëihl kontsularen bahiketaren arrakastak indartu egin du bere posizioa eta ahuldu Bixarrena. Ondorengo egunetan jakingo da Zuberoako herri ttipi batean eduki zutenean ihes egitea lortu zuela Bëihlek, eta herritar batzuei laguntza eskatzean jendarmeei barik bahitzaileei deitu zietela hauek bahitua berriz ere haien esku uzteko. Erresistentziaren alde borrokatutakoak izaki, ez zuten ezelako politikari alemaniarrik nahi inguruan, nonbait.\nImanolek Arakisen etxeko logelako zokoan aurkitu duen L'Express aldizkariaren ale batean irakurri du John Lennonek eta Yoko Onok IRAren aldeko adierazpenak egin dituztela. Seiko gelara sartu zaionean jabetu egin da zer ari zen irakurtzen.\n“Ez duk bada pentsatuko gitarrarekin bakarrik urrutira iritsiko garenik, ala?”.\nSeikorekin txorakeria gutxi. Arakisen etxean elkartzen dira Bixar eta biak, Fakirrak ezagutzen ez dituen beste buruzagi batzuekin estrategia ildoak eztabaidatu eta bozkatzeko. Luzeak izan ohi dira bilerok, sarri amaiezinak. Bixarrek berak aitortu zion Fakirrari loak hartu zuela behin bozkatu aurretik. Imanolek gutxien espero duenean —ordu txikitan sarri—, ohe ondoan eserita agertzen zaio Seiko oharkabean, katukiro eta isil. Susto galanta hartzen du beti.\n“Arakisen etxea behar diagu, Imanol”.\nInoiz ez “sentitzen diat” bat, inoiz ez “mesedez” bat. Ez sarraila, ez kisketarik gabeko etxe batean bizitzearen desabantailak. Arakis bertan bizi zenean ere berdin jokatuko ote zuen harekin? Buruzagiaren loa etengo ote zuen Seikok, berea eteten duen bezala? Ezezkoan dago.\nFakirrak badaki halakoetan txintik esan gabe etxetik kanpo joan behar duela. Ez luke egin behar, baina Bekaintirorenera jaisten da, loreontzi baten pean gordetako giltza hartu, atea zabaldu eta sofan etzatera, bertan lo segitzeko.\nArauak arauak dira. Harat-honat dabiltza, binaka pasatzen dute muga eta bietako batek pistola eraman behar izaten du beti derrigor. Erabili ala ez, goizago ala beranduago, tokatuko zaio Imanoli arma aldean eraman beharra. Eta behin pistola aldean eraman behar baduzu, hobe nola erabiltzen den ikasi, zer gerta ere.\n“Hurrengoan hator nahi baduk gurekin Landetara”, eskaini dio Bekaintirok.\n“Garbi utzi niala uste nian: nik ez diat armarik hartuko”.\nBarre egin dute. Ukiezin dirau, arrunkeria guztietatik kanpo, Imanol eta Juanjo kideko biki bilakatzen dituen kode konpartituak.\n“Ez hadi aztoratu, baina Seikok zalantzak ditik hirekin”.\n“Zalantzak? Zer-nolako zalantzak?”.\n“Deus larririk ez. Lasaitu egingo huke Landetara gurekin etorriko bahintz. Behin bakarrean, sikiera, dudak uxatzeko”.\nFakirrak bere betaurrekoen patilla igurtzi du, irratiko dialean emisora bila balebil bezala.\n“Ulertzen duk zer dagoen jokoan, ezta? Hator tiro batzuk botatzera, itxura egiteagatik besterik ez bada ere”.\nBaso erdian galdu eta zuhaitzen kontra egiten dute tiro, errepidetik ahalik eta urrunen. Edozein zuhaitzen kontra. Zuhaitzen enborretan asmatuz gero, enbor zartatuak esango die buruan zuten helburua erdietsi ote duten ala pinudiko beste bat, destatu zutenaz bestelako arbola. Erraza baita formazioan jarritako pinu batailoi baten kontra tiro eginez gero batean ez bada bestean asmatzea.\n“Zergatik deitzen diote Seiko?”.\nSorbaldak altxatu ditu Bekaintirok.\nElkarri tiro egiten erakusteko ez dute denbora sobera. Rafaga bat, bi rafaga. Kargadorea bete eta hustu. Eskularruekin bada hobe, baina gaur eskularrurik gabe ari dira. Gero garbituko dituzte burdinak, hatz-markak ezabatzeko. Kontzientziaz garbitu, xehe eta zehatz: une horietan ebazten da profesionaltasunaren kinka. Esan diezaiotela Bekaintirori, bestela. Munizioa ere ez daukate alferrik galtzeko, nahiz eta aurki kutxa berriak jasotzekoak diren.\nBixar ikatz-ziriz bere koadernoan marrazten ari da, besteak tiroka ari diren bitartean.\n“Seikoren erretratua egiten”.\n“Kostako zaik: gizon horrek ez dik aurpegirik”.\n“Begiratzen ez dakialako diok hik hori, Imanol”.\nLandetako basoan ahalik eta denbora gutxien pasatzea da agindua. Etxean ikas zitekeena —karga-deskarga, oinak lurrean nola landatu, pistola nola gorde galtza barrenean—, hobe ikasita ekartzea. Ez da komeni inor aztoratu eta tiroak entzun dituelako jendarmeei deika hastea. Presaka ikasi behar punteria zorrozten. Eta gero, hanka. Basoaren erdian geratzen dira bala-zorroak. Balak, enbor azalean sartuta, bospasei zentimetroko sakoneran. Haragian bidea zein aise egingo lukeen berunak, horretan, hobe ez pentsatzea.\nBekaintirok asaltoko fusila probatu du gaur. Vietnamgo gerrako argazkietan baino ez du Imanolek halakorik ikusi. Enborren azalak ixtantean zartatzen dira kalaxnikovarekin, zurekin zerikusirik ez daukan beste norbaitek zerorrek erabiltzen duzun arma ez besteko piroteknia bat han ezarri izan balu bezala. Hain azkar heltzen dira balak beren helburura, zaila baita zeuk jaurti dituzunik ere sinestea. Hori da tiratzaile hasiberriaren lehen gomuta, inoiz ehizan aritu izan balira jada aspaldi jakingo zuketena: armak eskuetan hartzean beste batzuk direla denborak. Hori, eta, inoiz erabiltzen hasita, ez dutela sekula inor horren urrunetik tirokatu beharko, agidanean. Gertutik tiro eginda distantziaren eta zutaz-besteko-pirotekniaren sentipen hori mantenduko ote da, ala ebidenteegia izanen da kausaren eta efektuaren arteko lotura? Kalaxnikova eskaini dio Bekaintirok.\n“Probatu nahi duk?”.\n“Ez, eskerrik asko”.\nPistola bai, ordea. Pistola probatu du. Bizitzan behin, jakiteagatik zer sentitzen den arma bat eskuetan izanda. Bere begirada miopeak pinu batean asmatu du, nahiz eta berak bakarrik dakien destatu duena izan ote den. Seiko hurbildu da harengana, pozarren:\n“Beste kargadore bat?”.\nUste baino gehiago gustatu zaio, nahiz eta ez lukeen sekula aitortuko.\n“Eta asegurua, segurua da?”.\nBekaintirok irribarre egin du. “Noski, Trotski!”.\n“Bigarren bat botako diat orduan, aseguratzeagatik”.\nBere etxean gauzak horrela egiten direla oroitu du Imanolek: badaezpada.\nSeikok punteria ona du: enborrei barik, pinaburuei destatzen die. Bitik bat asmatzen du. Imanolen jarrerak buruzagia konbentzitu duela dirudi. Baina Seiko haiengandik aldendu eta armak ostera maletategian sartzen ari direla, zira urdinaren txanoa erantzi eta burdina goria balitz bezala itzuli dio pistola Fakirrak Bekaintirori.\n“Azken aldia duk arma bat ukitzen dudala, entzun?”.\nTirorik egin ez duen bakarra izan da Bixar marrazkilaria, izatez. Koadernoa jiratu eta Seikoren erretratua erakutsi dio autoan doazela: alkandora berea du, dudarik gabe, baina pinaburu bat marraztu dio aurpegiaren ordez.\n“Etxea behar diagu, Imanol”.\nArakisen etxea. Oraingoan ez biltzeko, ordea. Eskailerarik ez duen etxe bakarra da inguru guztian, ezer gordailatzeko ere, huraxe aproposena. Kutxak ekarri dituzte, astun samarrak eta egurrezkoak. Biren artean dakartzate. Kasualitatez ala ez, Bixar ez dago gaur haiekin, eta Fakirrak ez ditu Seikorekin datozen morroi gazteak ezagutzen. Iratzargailu bat manipulatzen ari direla iruditu zaio Imanoli, testuingurutik kanpokoa dirudien esaldia entzun du: “Batez ere, kasu orratz luzeari, orratz luzea da delikatuena”. Baionako ZUP auzora bidali dute Fakirra gau batzuk pasatzera, quartiers sensibles deitzen dieten horietara, eta Arakisen etxera itzuli denerako desagertuak dira jada egurrezko kutxak. Bixarrek eta Seikok ez diote elkarri hitzik zuzentzen. “Desadostasunak izan dituzte”, laburbildu du Bekaintirok, sorbaldak altxatuz.\nDena ez dira armak, ordea. Ikastaroak antolatu dituzte militanteentzat. Mundu guztiko herrialdeen askapen mugimenduez. FLQri buruz. Aljeriako independentziaz. Nikaraguako sandinismoaz. Euskal eskulturaren pizkundeaz. Gizarte eredu berriez. Euskara batuari buruzko ikastaroak ematen dituzte. Hizkuntza debekatuan alfabetatzearen garrantziaz mintzo dira. Lucas Azurmendi jaitsi da Paristik eta semiotikari buruzko hitzaldia eman die: “Parisen azterketarik ez dago jada: eskolak kalean ematen hasi dira unibertsitatean 68az geroztik. Ordutegiak ere ez dira zurrunak: eskola guztiak audio zintatan grabatu eta noiznahi joan zaitezke zernahi hitzaldi entzutera, ikasgaia zure lerrokoa ez izan arren”.\nImanol Parisko istorio hauek liluratu dute gehien. “Irakasleak horrela galdetu zigun, zein ote zen gure deitura, erreparatu ote genion geronen deituraren esanahiari... Armarri bat bezalakoa dela... «Zein da zure deitura?», galdegin zidan niri. «Azurmendi». «Zein hizkuntza da hori?». «Euskara». «Eta zer esan nahi du zehazki Azurmendi horrek?». Pentsatu gabea nintzen, deiturek ezabatu egiten dute esanahia, ezta? Edo hala uste nuen nik... Inprobisatu egin behar izan nuen... Esan nion orduantxe jabetu nintzela Azurmendi hazur mendi izan zitekeela, hezur mendi bat, alegia. Eta berak, pozarren, nirekin bete-betean asmatu balu bezala, ikaskide guztien aurrean: «Destinoa, zurea eta denona, deiturak berak dakar, noranahikoa eta profetikoa duzu zuk, montagne d'ossements jauna!». Adarra jotzen ari zitzaidan, jakina”.\nLucasek gitarra ikusi duenean jotzen ba ote dakien galdetu dio Fakirrari. Baietz honek, baina kantatzeko aitzakia dela beste ezer baino gehiago.\nAspaldi ez zioten galdetu. Ongi sentitu da esan dionean. Lucas Azurmendik poemak idazten dituela aitortu dio orduan, eta bidaliko dizkiola zenbait, gustuko baditu kanta ditzan. Teklas lehenbizi, Lucas orain. Aspaldion ez zaio kantatzeko testuak egingo dizkionik falta. Azurmendiren ahotan entzun du lehen aldiz Leonard Cohenen berri Fakirrak, eta nahi duenean Parisera bisitan joan dakion gonbita luzatu dio.\nHori baino lehen, ordea, Seikok lanean jarri ditu Fakirra eta Bekaintiro.\nHendaiako zineman gehiago dira gizonezkoak emakumezkoak baino. Aretoko andrazko ia denak dira mugaren alde hartakoak, zinezale hendaiarrak edo Urruñatik etorritakoak. Mugaz bestaldeko gizonezkoak, aldiz, binaka edo hirunaka datoz Hegoaldetik, zinefiliaz baino gehiago abenturaren kilikagatik (“Zuk ez duzu oraindik ikusi? Eta zeren zain zaude ba?”). Oxigenoa hartzeko modua da Iparraldean filmak ikustea, ordu batzuetan bederen frankismo berantiar agoniko hari zirrikitu batetik ihes egitea: zakatzen irekidura estuarekin arnasa hartzera ohituta dagoenak, ugaztunaren birikak dituela sentitzen du, benetako birikak eta benetako airea, ordu batzuez.\nAreto sarrerako kartelean Jon Voight eta Dustin Hoffman; erraldoia eta ipotxa; ile horia eta beltzarana. Kotaraino bete da aretoa. Entzun dute, zurrumurrua dabil, jakin nahi dute, ezin ikusi arte etsi. Oscar saria eman diote X kalifikazioa duen film bati. Dezepzionatuta itzuliko dira etxera: ez da hainbesterako; Midnight Cowboy filmak dezakeena baino askoz gehiago lezake haien irudimenak.\nPlazera da eskuarentzat patrikaren forrua, baina ez du zertan beti norberarena izan: tentuz hautatu behar du Bekaintirok eskua nori sartu. Zakur zaharra da, ez du lehen aldia. Hatz luze eta delikatuak berea ez den sakelan samurkiro sartzeko une egokia hautatzea da gakoa, arnasari eutsiz hatzak sakelaren forraduran barneratzea, estore bateko bi listoi apartatu eta zirrikitutik begiratzen duenak bezala. Ezaguna egin da film hasierako kanta: Nilssonek abestutako Everybody's talkin', Jon Voight dutxa bat hartu ondoren cowboy alkandora eta kapelua janzten ari den bitartean entzuten dena. Maleta hartuta, badoa Texastik. Gigolo bezala lan egiteko prest dago New Yorken, baina ez dauka negozioetarako abildaderik: Rizzok lagundu beharko dio, Dustin Hoffmanek hezurmamitzen duen pajaroak. Patrika barruko gogortasun tentea ukitu du kanta amaitu orduko Bekaintirok hatz puntekin, “bingo, hauxe duk nahi nuena”. Neguan errazagoa da eskua sartzea, gabardinetako patrikak ahozabalagoak dira.\nHirugarren aldia da honezkero Bekaintirok Midnight Cowboy ikusten duena. Buruz dakizki elkarrizketak, liluratzen du Manhattango kaleetako jendetzak eta gordinkeriak, nahiz eta, egiari zor, ez zaion filma bereziki gustatzen. Gehiago gozatu zuen Jacques Derayren La piscine ikustean, Romy Schneiderri eta Jane Birkini begira: gorputz ederrak igerilekuan luze etzanda, bikini estuak eta Alain Delonek Schneiderri bizkar biluzia adar berde batekin igurzten dionekoa (“inork ez dit bizkarra zuk bezala azkuratzen”). Ia-ia usaindu egin zitekeen protagonisten gorputzetan behera irristatzen zen izerdia.\nEzin izan dio gizonari aurpegia ikusi. Burberry jakaren forradura laztandu du lehenbizi, ongi jositako gabardinaren juntura. Patrika bilatu du ondoren. Gogoa eman dio tarte batez eskua bertan goxo uzteko. Lokargarria da oihala ukimenean; zer eskularru diren zenbait patrika. Baina berehala tupust egin du hatz artean diru-zorroa baino estuagoa eta gogorragoa den ertz trinkoarekin. Oihaletik bereiz, erakuslearen azazkalaren eta erdiko hatzaren mamiarekin matxardatu, eta poliki-poliki atera du azal gogorreko liburuxka, dokumentu preziatua, zilegi den ihesa, Donostiako Gestoría Arribaseko estalki gris eta guzti.\n“Pasaporte espainiarrak behar ditugu, zuek ikusi nondik atera”.\nSeiko harro egongo da egindako lanaz. Badaukate jendea gero pasaporte haiei argazkia aldatzeko. Eta garrantzitsuena: badauzkate pasaporte faltsu haiekin harat-honat ibiltzeko prest dauden militanteak.\nBekaintiro pasaporte-arrantzan dabilen bitartean, Imanol kanpoan geratu da, zaintza lanetan.\nOrduan jabetu da Bekaintiro baduela Jon Voightekin kidekotasunik Fakirrak, gorpuzkeran, behintzat: biak dira baldar arinak, kankailuak, Imanol beltzaranagoa den arren. “Cowboyaren zapatak gustatzen zaizkidak. Baionan halakorik topatzerik izango dudala uste duk?”. Bekaintirok barre egin du, txantxetan ari delakoan. Horixe besterik ez du behar Fakirrak pistolarik gabeko kuatrero bilakatzeko.\nImanol hasi da algaraka oraingoan, Bekaintirok lapurtu berri duen pasaporteko izen-deiturak irakurri dituenean:\n“Bekain, hik bai arrano begia! Ez al duk inor errespetatzen, ala?”.\n“Zergatik diok hori?”.\n“Benetan ez haiz konturatu nori lapurtu dioan pasaportea?”.\n“Pasaportetara nagok ni, ez aurpegiak ikustera”.\nIgnacio Neira Salazar, 1947. Kidekoa. Eta ez adinez bakarrik.\nNatxo Neira, katekistaren semea. Barre egin dute gogotik.\n“Hark dantza taldea lapurtu ziguan. Guk hari pasaportea!”.\nHori baino garrantzitsuagoa da agiria atera berria duela gizasemeak eta lau urterako balioko duela, iraungitze datari dagokion lerroa aldatu beharrik gabe.\nMatrikula espainiarreko auto guztiak irekitzen saiatu dira geltokira bidean, deskuidoan norbaitek bakarren bat zabalik utzi balu ere. Behin halaxe lortu zuten pasaporte bat. Inoiz ez da jakiten noiz.\nBaiona Ttipira itzultzeko trenaren zain, ibilbide luzeko bidaiariekin gurutzatu dira Hendaiako nasan. Terminusera heltzen diren trenak arrain nagi eta muturluzeak dira akuarium bateko kristalaren kontra. Cul-de-sac baten utzikeria eta xarma dauzka geltoki koxkorrak. Hendaye-Gare. Esbastikadun bandera luzeak zintzilikatu eta palmondo-orriekin ornatutako tren bagoi batean gertatu zen. Gauerdiko cowboyak. Hantxe bertan luzatu zion birritan eskua Hitlerrek Francori 1940.ean. Francok, Führer-ari bostekoa emateko asmoz, hasiera-hasieratik erantzi zuen eskularru bat. Hitlerrek, bigarren estutuan baino ez zuen bere eskuineko eskularrua erantzi. Franco berbati egon zen; Hitlerrek aho zabalka egin zuen. Ez ziren ongi konpondu.\nLanean ari da Bixar. Tinta usaina dago eta mahaiko lupa handi batekin behatzen die pasaportearen xehetasunei, marraztu ahala.\nBost minutu izan dira, isil-isilik Bixarren lan patxadatsu, zehatz eta xeheari begira hipnotizatuta egon direnak. Seikok ere badu bere tailerra, baina haiei ez die sartzen uzten.\n“Laster bukatuko diat”.\nPintzel bat hartu, ahora eraman eta koska batez ileen erdiak erauzi dizkio, bizpahiru ileko pintzel ñimiño bihurtu arte. Pintzela baino gehiago dirudi orain orratza, listuarekin tentetutako bibote baten puntako ile zorrotza. Orduan xuxurlatu dio Bekaintirok Fakirrari: “Erabiltzen dituen lan tresnengatik deitzen ziotek Bixar. Bahekien, ezta?”. Lucasekin gogoratu da. Izendegia. Azurmendi. Hezur mendi. Montagne d'ossements. Behar dira pasaporte faltsuak. Behar dira, itxuraz, armak. (“Ez duk bada pentsatuko gitarrarekin bakarrik urrutira iritsiko garenik, ala?”).\nPutz egin dio Bixarrek azken tinta ukituari. Lanpara pean zabalik lehortzen laga du pasaportea.\n“Ezin diagu erakundea Seikoren eskuetan utzi. Eta nik bakarrik ezin ditiat zaldi honen bridak eutsi. Nola egingo dugu hau?”.\nIa goizaldea da Bixar agurtu eta Arakisen etxe atarira heldu direnean.\n“Hirekin bakarka hitz egin nahi nian, Bekain... Bixarrek ez zakik oraindik ezer, are gutxiago Seikok. Baina Bordelen lana eskaini zigutek Teklasi eta bioi. Hara joango gaituk bizitzera ziurrenik”.\nBekaintiro ezustean harrapatu du iragarpenak. Ez dio esan, baina ondotxo daki Bekaintirok Imanolen nahien berri. Lehen pausoa baino ez da Bordel. Parisera joan nahi du berak. Gero eta baxuago hitz egiten diote elkarri, badaezpada. Fakirraren kasuan, ez du meritu makala, zaila baita bere ahots tzarra ezkutatzea. Bi ahots zidor baino ez dira, izarrek populatutako gau itzelean euren emari xumea isurtzen.\n“Bordele edo nahi duana. Baina Bixarri kontrola hartzen lagunduko zioagu lehenbizi”.\nCarmenen laguntza izango dute horretarako. Bere begi berde handiena eta bere goitizenarena. Anita Ekberg. Romy Schneider. Hain sinpleak dira gauzak batzuetan.\n“Seiko distraitzea zure kontu, Mata Hari”.\nGuateke pribatua egin diote: Fakirrak gitarra jo ahala dantzara atera du Seiko Mata Harik. Bien bitartean, Bekaintirok eta Bixarrek Arakisen sukaldeko arma biltegia hustea da asmoa.\nJada hutsik dago, ordea.


S1222BF zerra alternatiboaren pala\nS1222AF zerra alternatiboaren pala\nS1211K zerra alternatiboaren pala\nS1211D zerra alternatiboaren pala\nYueqing YIWEI tool co .. Ltd 1998. urtean sortua, paisaia nazionaleko eremuan kokatuta. Yan dang mendiko industria gunea Shigudun, Qingjiang, Yueqing hiria, Zhejiang probintzia. Gure produktu nagusiak honako hauek dira: zerra-pala kurba, Sabre zerra-pala, ebaketa-ebaketa funtzional anitzeko zerra-pala egindako Nc makina-erreminta.\nHistoria luzea, teknologia indartsua eta ekipamendu automatiko aurreratuak dituen fabrikatzailea gara. Beti jarraitzen dugu negozioaren teorian "eraginkorra, bikaina, aurreratua, berritzailea, teknologia handiaren arabera, talentu handiko langileak, kudeaketa sistema sendoa, marka produktuen negozioa burutzeko, kaltetasun bikaina lortuz, lehen mailako produktuak sortuz. "Kalitatea da lehena, bezeroak lehenak" da gure jarraibidea, etengabe berritzen duen espirituarekin; eremuan edo tresnetan lagin ona ezartzen saiatuko gara.\nTxinako im ...\nMundu mailako epidemia kontrolpean dagoen erreferentziazko eszenatokiaren arabera, munduko ekonomia poliki berreskuratzen da eta Txinako ekonomia etengabe hazten da. Txinaren inportazio osoa ...\nTxinaren inportazioa eta esportazioa fi ...\nTxinak aurtengo lehen bi hilabeteetan izandako inportazio eta esportazioen errendimendua merkatuaren itxaropenak baino askoz ere handiagoa izan zen, batez ere 1995az geroztik, Administrazio Orokorrak argitaratutako datuen arabera ...


“Adarra jotzeko Fermin Muguruzak jarri du ahotsa filmean, batzuentzat maltzurkeriaren ikurra baita” - Amurrio - Aiaraldea.eus\n“Adarra jotzeko Fermin Muguruzak jarri du ahotsa filmean, batzuentzat maltzurkeriaren ikurra baita”\nAitor Aspuru Saez 2021-11-18 12:00\nHiru lan aurkeztu ditu Kevin Iglesiasek Sitges-eko jaialdian. / Aiaraldea.eus\nKEVIN IGLESIAS (Amurrio, 1989) zinemaren munduan sartuta dago buru-belarri eta Sitgesen (Herrialde Katalanak) egiten den jaialdian hiru lan aurkeztu zituen, ardura ezberdinetan. Publikoaren saria jaso berri du Donostiako Beldurrezko Jaialdian.\nNolakoa izan da zuen partaidetza Sitgeseko jaialdian?\nNahiko ona. Inoiz ez dakizu zein izango den ikusleen erantzuna, baina hiru film labur izan ditugu eta hirurek ondo funtzionatu dute publikoaren artean. Egia da Sitgeseko publikoa esker onekoa dela, asko gozatzen baititu proiekzioak. Ez dugu saririk irabazi, baina izendatuta egotea saria da jadanik.\nHiru film aipatu dituzu eta horietako bakoitzean ardura ezberdinak izan dituzu; zuzendari, gidoilari eta ekoizle. Oso ezberdinak dira?\nBai. Bat egile-zinema da, genero jakina baino, beldurrezko zinemaren gakoak erabiltzen baditu ere. Hau Au pair da, David Perez Sañudorena, Ane pelikularen zuzendaria, hain zuzen. Film labur oso berezia da, egile-lana izan arren, nahiko ganberroa da. Espainiako folklorearen elementu ugari hartzen ditu (zezenak, paisaiak...) eta beldurrezko osagaiak bilakatzen ditu. Oso pozik gaude eta ideia horrekin film luzea egingo da orain, Warner eta Antena 3ekin. Ez dakigu noiz eta nola, baina aurkezpen gutuna jada izan da, enpresa horiek interesa baitzuten. Maiz egiten da horrela, lehenik eta behin film laburra, inbertsioa egin dezaten konpainiek film luzerako.\nBeste filma Carnívoro izan da. Hau genero filma da, zehazki, munstroen azpigeneroa. Hasieran nolabaiteko film politikoa izango zen; ama bat joan behar zen bere alabaren logelara, honek esaten duelako munstroa dagoela. Kritika politikoa zen, 23-Fko estatu kolpean baitzegoen girotuta. Tamalez, zuzendariak elementu hori kentzea erabaki du azkenean eta filma geratu da genero hutseko pelikula legez, ez dauka beste irakurketarik eta denborapasa da. Nabarmenena da 6 minutuko plano bakarrean egin dela.\nAzkenik, animaziozko film laburra egin dut Pedro Riverorekin batera: Los días que (nunca) fueron. Berak esperientzia luzea dauka animazioan, bi Goya irabazi baititu. El hoyo filmaren gidoilarietako bat da eta orain bigarren era hirugarren zatia prestatzen ari da.\nZertan oinarritzen da zuen pelikula?\nItxialdi garaian etorri zitzaidan ideia, animazioa teknika ona baita itxialdian izandako paranoiak islatzeko. Pedro Riverori proposatu nion ideia aurrera ateratzea eta berak baietz esan zidan, oso ondo moldatzen naiz eta.\nEusko Jaurlaritzak eta EITBk deialdia egin zuten itxialdiari buruzko film kolektiboa egiteko. Izugarri aproposa izan zen, gai hori landu nahi bainuen. Zorte ona izan genuen eta aukeratutako zazpi film laburren artean gurea zegoen.\nLaguntzaile gehiago izan dituzue, Fermin Muguruza, esaterako.\nEgia da gu banatzen ari garen kopia gaztelerazkoa dela. Euskaraz, ingelesez eta gazteleraz aurkeztu dugu banaketa kanal ezberdinetan. Ingelesezkoa momentuz ez dugu egin, baina bai, ordea, gaztelerazkoa eta euskarazkoa.\nGure txantxa izan zen zenbait jende maltzurkeriara lotzen dituen ahotsak jartzea. Pentsatu genuen euskaraz Fermin Muguruza jarriko genuela, hainbat eremutan gorrotatua delako. Adarra jotzeko modu bat da.\nGaztelaniazkorako harremanetan jarri ginen Antonio Esquiviasekin. Bikoizle oso ospetsua da. The Simpsonen Bob bigarren mailako antzezleari ahotsa jarri zion eta Frasier ere izan zen izen bereko telesaioan. Berarekin lan egiteko gogoak nituen aspaldi, oso gogoko baitut bere lana.\nFermin Muguruzak karisma handia dauka, baina ez da bikoizlea eta, ondorioz, gaztelerazko bertsioa erabili ohi dugu. Hala ere, hainbat jaialditan banatuko dugu euskarazko kopia eta ETB-1ean emango dute.\nFermin oso animatua da eta, dakizuenez, orain animazio filmetan buru-belarri ari da. Gainera, Pedroren laguna da eta bi aldiz aurkeztu ditu bere filmak Bilbon, Pedroren Animakom jaialdian. Oso lagun minak dira eta arriskutsuak Bilboko gauean!\nNon ikus daiteke Los días que (nunca) fueron?\nZinemaldian ikusgai egon zen, Zinemira atalean. Gero Zinebin egon da eta Filmin-en ere egongo da zortzi edo bederatzi egunez. Albaceteko Abycine jaialdirako hautatuak izan gara eta hitzarmena dute Filmin plataformarekin. Esan bezala, EITBk film kolektiboa sortu eta ETB-1ean eta ETB-2an eskainiko dute.\n“Finean, ni ekoizlea naiz, baina batzuetan gidoi edo zuzendari lanak egiten ditut”\nPedro Rivero edota David Perez Sañudorekin egiten duzu lan, zinema belaunaldi berria zarete?\nEgia da zineman oso gazte hasi nintzela lanean eta nire belaunaldikoak edo belaunaldi ondokoak diren zuzendariak direla berriak. Dena den, ni itzalean nago beti. Ez daukat zuzendari izateko bokaziorik. Hau kasualitatea izan da, egingo ditut gauza gehiago.\nEdonola ere, bai, badirudi euskal zinema espainiar zinemaren rock-and-rolla dela eta estimatua dela nazioartean. Bereziki, euskarazko filmekin.\nPedro nagusiagoa da, baina David euskal zinemaren ahots berria da eta gauza asko egin ditu Paul Urkijorekin. 2010ean eta 2011n susmatzen zen uneren batean euskal zinemaren harrobiak eztanda egingo zuela eta zorionez gertatu da.\nZuzendaritza ez bada zure tokia zineman, zein da?\nNi gehienbat ekoizlea naiz. Hori bai, ekoizpenaren barruan arlo ugari dago eta produkzio exekutiboaren sorkuntzari lotutako aldea ni naiz. Gidoia heltzen zaidanean, asko hitz egiten dut zuzendariarekin horri buruz, zer hobetu daitekeen eta zer aldaketa mota egin behar diren. Gero, dirua lortzeko, gidoiaren dosierra egiten dut eta hor kontzeptualizazio asko dago. Ilustratzailearekin, gidoilariarekin, zinemagilearekin... lan egiten dut eta ematen diogu forma. Helburua da finantzazioa eskuratzea eta filme batekin bi, hiru edo lau urtez bizitza. Diru iturriak lortzeko hainbat kontu aintzat hartu behar dira eta hori ere nire lana da.\nFinean, ni ekoizlea naiz, baina batzutan gidoi edo zuzendari lanak egiten ditut.\nZein filmetan egin duzu lan hori?\nAdibidez, Errementari pelikulan, baina hor landu nuen gehienbat komunikazioan. Ane filman ere egon naiz, eta Retrato de mujer blanca pelikulan ere, Blanca Portillo eta Imanol Ariasekin. La noche del virgen ere ekoitzi dut. Ez dut lan ugari egin, ez naiz Weinstein anaiak (barreak).\nZerk erakarri zintuen zinemara?\nSuposatzen dut honetan lan egiten dugun guztiok bezala, pasioak. Oso zinefiloa izan naiz txikitatik. 15 eta 16 urte nituenean uste nuen gai izango nintzela industria honetan arikoeta arlo bat hautatu dut.


Mikel Zuza: «Argi dut ez nukeela Erdi Aroan bizi nahi» | Bizigiro | Berria\nATZEKOZ AURRERA. Mikel Zuza. Historialaria, idazlea eta liburuzaina\n«Argi dut ez nukeela Erdi Aroan bizi nahi»\nHistoria eta literatura uztartu zalea da Zuza. Uste du gertakari historikoak lanabes onak direla literaturarako: «Nafarroako historiak aukera asko ematen ditu, ia ez baita hitz egin horretaz».\n2022ko ekainak 22 - Iruñea\nLiburu artean lan egiten du Mikel Zuzak (Iruñea, 1970), liburuzaina baita. Baita historialaria eta idazlea ere, eta biak uztartu ohi ditu bere eskuekin idatzitako liburuetan. Fikziotik abiatuta egin du askotan, historia zientifikora bueltatuta azkena: En recta línea (Pamiela, 2022). Aitortu du Nafarroako historia dela «errazen» ateratzen zaion gaia.\nZergatik Nafarroako historia?\nAitak Iruñean barrena eramaten ninduen, eta Nafarroako Museoan sartzen ginen, katedralean... Nafarroako historia lehen ez zen ia deus ikasten institutuan, eta unibertsitatean hautazkoa zen. Maite nuen, eta bibliografia handituz joan nintzen, azkenean nire ekarpena egiteraino.\nIraganean preso sentitu izan zara?\nPreso ez. Asko maite dudan arren, oso argi dut ez nukeela Erdi Aroan bizi nahi. Bisitan joan eta itzultzerik banu, hori bai. Ez nago harrapatuta, baina tarteka ez dit inporta monolaborantza uzteak.\nBatzuek ez dute historia maite.\nPena handia ematen dit nafar bati bere historiak bost axola izateak. Inguruan monumentuak eta iraganeko kontuak ditugu; ez badituzu ezagutzen, edozer konta diezazukete. Lurralde askok ez duten iragana du Nafarroak; harro egon liteke hartaz.\nEzezagutzak dakar interesik eza?\nIkastetxearen edo irakaslearen interesaren arabera ikasiko da gehiago edo gutxiago, baina uste dut beharrezkoa litzatekeela gai hau gehiago lantzea. Iruñean katedralera edo Kontu Ganberara joan beharko lukete ikasle guziek.\nHistoria eta fikzioa nola ezkontzen dira?\nLotuta sentitu nintzen historialari gisa: gertakariak ikasten dituzu, eta hori da gertatu dena. Literaturara pasatu nintzen, betiere historian oinarrituta. Ehunka kontakizun ditut gertakari historikoetatik abiatuta. Kontakizunetan nahi dudana idatz dezaket, historia ez baita asko ezagutzen; baina, historia idaztean, beldur pixka bat dut, norbaitek asmatua dela pentsa ote dezakeen.\nZer harreman duzu Vianako Printzearekin?\nEstua. Historia zientifikora bueltatzera bultzatu ninduen bere biografia idaztean. Paueko artxiboetan, haren etsai agaramontarrek haren kontra egindako 87 kexa bildu nituen. Pertsonaia bere aitaren menpeko gisa aurkeztu ohi da, soilik kultura maite zuela, baina aitari aurre egin zion. Printzeak Nafarroako errege-erreginen kronika idatzi zuen; beti esan da ez zuela bukatu, baina aitarekin izandako borrokak idatzi zituen; galdu zen, baina. Aitak Haroko kondearen alabarekin ezkontzera behartu nahi izan zuen, eta gorteen aurrean bere burua defendatu zuen esanez ez zela ohikoa Frantziako hamabi pareak baino beheragoko leinuekin ezkontzea. Hortik atera da oraingo liburua.\nGeroz eta gehiago idazten da Nafarroako historiaz?\nNafarroako historiak aukera asko ematen ditu, ia ez baita hitz egin horretaz. Aurrekariak Arturo Campion eta Iturralde Suit dira; ondoren, salbuespenak salbuespen, gutxi. Orain ari gara batzuk, bakoitza bere maneran. Nahiago ditut irudimenezko kontakizunak. Eleberri historikoak hori du: idatz dezakezu gertatu den gauza bati buruz edo gertatu ez arren gerta zitekeen zerbaiti buruz, betiere zentzuz.\nZergatik oroitu behar da Amaiurko guduaren 500. urteurrena?\nGarrantzi handia du, hori baita gure Alamoko gudua: texastarrak Mexikoko armadari eusten saiatu zireneko westerna. Amaiur guzion historia da. Memoria tokiez aritzen garenean, azken egun urteez aritzen gara, Gerra Zibilaz-eta. Hori oso garrantzitsua da, ezkutuan izan delako, baina atzerago ere egin beharko genuke: Noain (1521), Oibar (1451), Atapuerca (1054)... edo Orreaga.\nZer ekarpen egin diezaioke historiak etorkizunari?\nZuhaitzak hazten dira sustraiak ongi erroturik badituzte, eta sustraiak, guretzat, iragana ezagutzea da. Hau ez da monarkia edo errepublika kontu bat, hau historia da, eta zuri ere badagokizu, seguruenik 1200. urtean gertatu zenak oraindik ere eragiten dizulako.


Iruditegiak aurkestatzen du, baserri on bateko gela nausi\nedo sala, bear diran tresna gustiyakin egokiro antolatua.\nAra emen ni, gizon galanta! Ez da bada nekatzen ez naizelako bañan, bederatziren bat arrua izango naiz oker aundi gabe, eta ori, eguna argitu beziñ prest jeikitzen naizelarik nere eginkisunetan saiatzera.\nBadauzkat ukulluan sei bei, esnea ugari ematen dutenak, lau idi, nekazaitzarakuak, bi asto, (Kalkatuaz) neroni bañon aundiyaguak; ez da bada erreza ni bañon aundiyagua izaten, bañan ala dira.\nNi aundia banaizela uste det zerbait, bañan astoak aundiyaguak dira asto isatez, zergatik itxuraz ere ez naizen astoa, eta ala banitz ere, ikusiko genduke zeiñ giñaken andiyaguak.\nAserre aldi-en bat izaten degunean, askotan deitzen dit emazteak, (Kalakatuaz) a...stoa; orduan gelditzen naiz uste gabe, erdi txinixtua bezela, bañan ikusten detanian ixpillu aurrez jarririk (Bi eskuakin belarri gañetan siñu eginaz) ez dirala belarri neriak orla mugitzen, esaten det neregan, ez dala egiya izango emazteak esaten dirana; bada orrek esaten diran izena egiya balitz, izango giñake etxian, (Kalkatuaz) astarrak, bi, eta bi asteme, zaspi astakumekiñ; (da esatia) nerekiñ emaztiarenak, sei, eta eranegun jaio zan astakumia zazpi, guztira ondo zenbakitu ezkero, amaika asto; zer asto zalla belardi eder baterako.\nNere emaztek ez luke edozer belar jango, zergatik dan guztiz kuitizitsua, eta nola astarrak emearen atzetik ibilli bear izaten duben, nik ere bera dijuan lekuraño joan bearko nuke, bada onek aukeratutako belarra ez litzake nolanaikoa izango.\n(Itxedon) Guk izaten ditugun aserre guztiyak izan oi dira beti, bazka berexiyagatik; zergatik eguardiyan etxeratzen naizenian, eziñ jan erazi izaten diyot neri maira ateratzen ditan bazkaritik ezer, nere emazte maitiari; eta orduan asten gera ez ta bai gogorrean batak bestiari amur eman nai ezik, non, nere emazteak bukatzen duben bere esakun guztiya deituaz neri, (Kalkatuaz) a...stoa.\nOrrek ori deituagatik geiegi dakit, ezer jan gabe ez dala egoten ni lanean naizen bitartean; bada egunero, esne, eta beste zerbait baratzakirekin joaten danean errira, musu gorriturik etortzen da etxera bideko ibillirerarekiñ nekatua baletorke bezela.\nEz diyo nekiak egiten ez, aurpegi gorritze ori, baizik amaiketako onaren ondoren artzen duben pattarrak; bada nere aldamenean jartzen danerako, nabaitzen diyotan usaiez igartzen diyot baraurik etxeratzen ez dala.\nEz du asko edaten bañan, jakiña dago edari pattarkiyak denik gutxiyena edanagatik, mesede urriyak egiten ditu gure barrunen. Ni astoa naizela?...\nNi ez naiz astoa; bañan ala izan naiagoko nuke gizon edale barrun kaltegarri bat baño; zergatik beren kalterako gauzik edari bidez ez duten egiten astoak, orregatik naiago det bizi asto antzera eta ez gizon edale pattar kutsuz beren buruak ondaturik bizi diran oien gisan (Itxedon).\nLengo igandean mezatxo bat entzutera erriratu nitzan, eta arkiturik gutxiyenez ogei urte ontan ikusi ez nuben adixkide batekin, izketaratu giñan elkar diesoldu ondoren; jakiña dan bezela arkiera abetan, galdetu niyon beste gaztetako adiskide batengatik, eta erantzun ziran esanaz ezikan, bi illabete inguru bazirala ill zala edari pattarkiyakiñ ezteak kixkaldurik (Itxedon).\nAgeri, ageriyan dago, edari pattarkiyak kaltegarriyak dirala; abek menderatzen duten gizonari lazterkatzen diyote burunaspiltza edo erotzea, gibel gaixotza edo eztietako erresumintza, eta gaitz aben bidez... Eriotza: bere gaiz etorri bañan len!\nAstoa... astoa!... Giza itxuretxo asko dira gaur, astoak bañon astoagoak.\n(Dana indarrez) Desegin bitez betiko edari pattarki oriyek idukitzen diran edontzi gizon galgarriyak, eta ugari bitez baztar guztiyetan be-ederrak, beren esne koipatsuakiñ umanea indarrez osa dediñ.\nAsko, eta asko gizon dira gaur edariya erabat utzirik, esnea edanaz sendakiñaren agintzez kemen galduak ordaindurik txit osasuntsu bizi diranak.\nEsnea; esnea!... Ugari bedi esnea ezti erresumindu guztiyak ezeturik, indartu ditezen edari pattarkiyan bidez gaixotu diranak.\nOrain saltzen diran ardo pattarkiyetatik Aita Meagher-ek berriro munduraturik edango baluke, luma artuko ote luke esateko ardoak esando balu bezela,\neta pozkida osoa;\nbeltza naiz ta zuriya,\nilluna eta argiya\neta izena det ardoa?\nEz deritzot; zergatik ikusiko lukien oraingo ardo pattarkiyak ez dirala ark esaten duben bezelako edari osasuntsuak eta indartsuak, baizik, aultasuna ugaritzeko gisakuak; bada gaur nere iritziz erantzungo niyoke Aita jakintsu ari\nEritasun ta nekea,\nkentzeko, bei errapea\nnaiz garbi, ta zuriya,\nkoipatsu on guriya,\nbei errapeko esnea.\nBadin esaten dutenak, gizalditik gizaldira dijuala auldadea ugaritzen; nola ez bada, maltzurkeriyak ere ugaritu eta zabalduak badauzka bideak? Gaur ez dago beste biderik luzaroko osasuna nal dubenarentzat, esnea, edaritzat artzea, edari patarkiyak erabat utzirik, eta onela urte askuan iraungo diyo osaunak, zeren izango dan kementsua naiz ez iritxi izatea ni beziñ... Gizon galanta.


Kirmen Uriberen 'Mussche' japonieraz argitaratuko da - bizkaie.biz\nHorrezaz gan, argitaletxe bardinak idazle ondarrutarraren Bilbao-New York-Bilbao nobela japonieraz kaleratu eban 2012an, eta Mainichi egunkariak eta Vogue Japan aldizkariak urteko liburu onenen artean hautatu eben.\nEra berean, Kirmen Uriberen zazpi poema argitaratu ditu Japoniako poesia aldizkari garrantzitsu batek, Shichosha izenekoak. Poemak, Ibaia, Bisita, Ezin esan, Lehendakaria deserrian, Hizkuntza bat, Urrezko eraztuna eta Aparte-apartean dira, eta horreek be Nami Kanekok itzuli ditu euskeratik.\nAurrerapena ikusteko klik egin hemen.


Fitness babeserako tresneria\nFitness prozesuan erraza da gihar tentsioa eta tendoi tentsioak eragitea, gehiegizko sentsazioa dela eta. Gihar tentsioa eta tendoi tentsioa gertatzen direnean mina sentituko dugu. Ariketa gure osasunerako ona den arren, ariketa egokia esan nahi du. Baldintza egokia hartzen ez badugu ...\nZergatik jarri behar dugu arreta sorbaldetan\nLepo eskapularra giza gorputzaren mugimendu-organo garrantzitsua da. Nekez lan egin eta atseden hartu dezakegu egunero gabe. Giza gorputzaren artikulazio garrantzitsuenetako bat denez, sorbalda ia denbora guztian mugitzen da. Bere osasunak zuzenean baldintzatzen du bizi-kalitatea eta ...\nOngi etorri Qiangjin-era eta ikasi gehiago gurekin.\nadmin - 27-05-27an\nYangzhou Qiangjin Sports Products Co., Ltd.-k kirol babesgile profesionalak ekoizten ditu belauneko euskarria, eskumuturreko euskarria, ukondoko euskarria, palma euskarria, kirol eskularruak, orkatila euskarria, burua, txahal euskarria, postura euskarria, sorbalda euskarria eta beste kirol gailu asko pr. ..


Esquelas y Necrologicas | Ataun | Eugenia Larrañaga Altube | diariovasco.com\n† Eugenia Larrañaga Altube\n(Jose Kruz Aierberen alarguna)\nHerenegun hil zen 88 urterekin, Elizakoak eta Aita Santuaren Bedeinkapena hartu ondoren.\nAlaba: Beatriz eta Xabier Tapia; bilobak: Ane eta Jon, Mikel eta Uxue; anaia-arrebak: Jose (†) eta Francisca Larrañaga (†), Clemente (†), Manuela (†) eta Jose Mari Alberdi (†), Canuta (†) eta Domingo Arregi (†), Ambrosi (†) eta Jose Mari Agirre, Pilar (†) eta Jose Mari Eizagirre (†), Fulgencio (†) eta Felisa Zabaleta (†), Rufina (†) eta Basilio Biain (†), Gregorio (†) eta Tiburtzi Larrañaga (†), Maritxu (†) eta Luis Urrutia (†), Juan (†) eta Juanita Lete, Roke (†) eta Josefa Labaka, Espe eta Juantxo Azpiazu (†); ezkon anaia-arrebak: Tomas (†), Balbino (†), Patxi (†), Miel (†), Genoveva eta Juan Miguel Arruabarrena (†); ilobak, lehengusuak eta gainerako ahaideak.\nFamiliak, otoitz bat eskatzen dizue bere arimaren alde eta GAUR OSTEGUNA arratsaldeko SEIETAN SAN MARTIN Parroki Elizan gorpua aurrean dela, egingo den hileta elizkizunera joateko gonbita egiten dizue. Eskerrik asko aldez aurretik.\nATAUNen, 2018ko abenduaren 6an\nHelbidea: Andres Enea\nOharra: Familiak bere etxean Andresene baserrian hartuko zaituzte, bertan gorpua egongo delarik.


Tibetan Fish at ezCheckion | Price Comparison Shopping Engine\nBrowse For Tibetan Fish at ezCheckion | Price Comparison For Tibetan Fish: Online shopping advice, Tibetan Fish video reviews and price comparison on ezCheckion.com\nSHOP Tibetan Fish\nTibetan Fish - TOP Deals\nBrowse Tibetan Fish shopping results from most trusted online store & compare and check prices\nTibetan Fish - Compare Prices - Find best deals at ezCheckion\nLAVIP Leather Tibetan Buddhist Prayer Words White Hawaiian Fish Hook Pendant Hemp Cord Chain - Maori Tribal Necklace\nHONG DI HAO Mens Swim Trunks Quick Dry Swimming Trucks for Men Big and Tall Beach Shorts (Tibetan Blue Bottom Fish, 44)\n20 Christian Fish Charms Antique Tibetan Silver Tone 2-Sided ichthys Jesus fish\nBronaGrand 100 Gram(About 70-90pcs) Antique Tibetan Silver Alloy Fish Beads Charm Bead Spacers Jewelry Findings Accessories for Bracelet Necklace Jewelry Making\nMaybe we are just fish with legs: A novella\nDandingding Fashion Tibetan Fish Pendent Red Wax Rope Woven Bracelet\nInsulation bag thickened aluminum foil then as canvas woman large with rice hand-held hand-held waterproof lunch box lunch bag bag Sticky small fish tibetan\nDon't satisfied with Tibetan Fish deals or want to see more popular items and shopping ideas? Customers Who Bought Tibetan Fish Also Bought: Pickup Strainer, Outdoor Display Signs, Outdoor Floor Fountain.\nFISH Thukpa Recipe | थुप्पा बनाउने तरीका | How to make Thukpa | Tibetan/Nepalese Noodle Soup\nIngredients and direction: Boneless fish (any kind) To marinate the fish, add turmeric powder, red chili powder and salt Meanwhile I will boil the noodles Boil the noodles for 2-3 minutes Wash and keep the noodle in a cold water Fish is ready to fry To fry the fish add oil in a pan Fry th...\nTags: yummy nepali kitchen,nepali food recipe,nepali ...\nLet's see how it is eaten by Tibetan fish\nTibetan Singing Bowl Music created from big bowls and based on 3 deep solfeggio frequency - 396 Hz, 285 Hz and 174Hz - These frequencies are known for their effect to remove negative blocks, heal tissues and help in pain relief. Along with beautiful soothing jelly fish video which can be played ...\nTags: 174Hz,285Hz,396Hz,big tibetan singing bowl musi...\nThe Deeeuuueeggghhh Fish in Tibetan\nKettler Set Chair


Oiartzun bailara zeharkatu du Korrikaren 21 ekitaldiakx | El Diario Vasco\nOiartzunOiartzun bailara zeharkatu du Korrikaren 21 ekitaldiakx\nOiartzun bailara zeharkatu du Korrikaren 21 ekitaldiakx\nEuskararen aldeko aldarria daraman lekukoak ez zuen laguntzailerik falta izan . / ARGAZKIAK: GOIZARIN\nEhundaka euskaltzalek bat egin zuten euskararen aldeko martxarekin, emozioei ezin eutsirik\nGOIZARINDVOIARTZUN@HOTMAIL.COM OIARTZUN. Domingo, 14 abril 2019, 01:05\nBederatzigarren egunean iritsi da aurten Korrika Oiartzungo bailarara, inoiz baino indartsuago gainera. Eguraldia lagun, ostiral gauean euskararen aldeko aldarria daraman lekukoak ez zuen laguntzailerik falta herrian barrena egin zuen ibilbidean. Zortzi kilometro eta hogeita bat eskualdatze egin ziren guztira, zein baino zein jendetsuago. Izan ere, oiartzuarrez gainezka zeuden lekuko aldaketa guztiak eta emozioa nabaria zen euskaltzale guztien aurpegietan.\nBesteak beste, Aldeguna elkarteko kideek, Niessen enpresako langileek, Haurtzaro Ikastolako Eskuttuneko gaztetxoek, Elizalde Herri Eskolako kideek, Sortu-Ernaik, Oihartzun Guk-ek, Udalak, EH Bilduk, Altzibar auzoko Jai batzordeak, Auzokaltek, Bizardiak, Ttur-Tturrek, Oiartzungo Talde Feministak, Bretainiarrak, Miren Futbito Taldeak, Carrefour enpresako langileak, Gogorzonek, Oarsoaldeko AEK-k, Intxixu AEK-k eta Tajoko langileek eraman zuten lekukoa, euskararen aldeko jarrerak duen irrikaz. Ostiralean Oiartzunen denak ziren Klika zaleak. Eta behin Oiartzundik igarota, eta Euskal Herriko beste hainbat txokotatik pasa ondoren, Gasteizen bukatuko da Korrikaren 21. edizioa, gaur.\nNolanahi ere, ostiralean izan ziren motorrak berotzeko adinako ekitaldiak bailaran. Urmendi Haur Eskolako ttikiak izan ziren goiztiarrenak, lekukoaren atzetik korrika ibili baitziren ikastolako aurreko aldean. Gero, DBHko ikasleek Korrika Gaztean parte hartu zuten, eguerdi partean. Haiek ere ez zioten huts egin nahi atzoko egunari.\nArratsaldean, berriz, Korrika Txikiak girotu zituen herriko kaleak. Elizaldetik abiatu eta Altzibar, Iturriotz eta Ugaldetxo zeharkatu zituen, lekukoa eskutik eskura igarotzen zelarik. Gero, arratsalde partean herriko gaztetxoen eskutik bertsolariak, euskal dantzak, dantza garaikidea... ikusteko parada izan zen Doneztebe plaza, giro bikaina sortuz.\nIlunabarrean, afari-merienda egin zen, Ibargain musika eskolako lagunek girotuta. Era berean, hainbat tokitan herri-afariak burutu ziren: Girizian, Iturriotz auzoko frontoian, baita Kontzejupean ere.\nAzkenik, Malen eta Ekainen kontzertuarekin eta zunba saioarekin eman zioten ongietorria Korrikaren 21. edizioari, Oiartzun herriak Klika eginez.\nKaraez herritik propio etorrita, bretainiar talde batek ere parte hartu zuen Korrikako 21. edizioan Oiartzunen. Bretainiarrek 2124. kilometroan eraman zuten lekukoa, Ugaldetxotik barrena.\nAurretik Oiartzungo Udalak, Oiartzun-Karaez Senidetza elkarteko lagunek eta Intxixu AEK euskaltegiko kideek egin zieten ongietorria eta elkarrekin afaldu zuten Girizia elkartean.\nIzan ere, pasa den maiatzean Oiartzungo Udalak, Oiartzun-Karaez Senidetza elkarteak, Haurtzaro ikastolak eta Oarsoaldeko AEK-k bretoieraren aldeko lasterketa herrikoian, Ar Redadeg-en, parte hartu zuten lekukoa eramanez, horretarako kilometro bana erosita.


Eygalayes (frantsesez eta ofizialki: Eygalayes) Frantziako udalerri bat da,Drôme departamenduan dagoena, Auvernia-Rhône-Alpeak eskualdean. 2013an 64 biztanle zituen.\nMarie-Claude FONTAINE PASCAL (2014-2020)\n44° 14′ 21″ N, 5° 36′ 28″ E / 44.239166666667°N,5.6077777777778°E / 44.239166666667; 5.6077777777778Koordenatuak: 44° 14′ 21″ N, 5° 36′ 28″ E / 44.239166666667°N,5.6077777777778°E / 44.239166666667; 5.6077777777778\nAzken aldaketa 29 abendua 2019(e)an, 12:22(e)tan


Kontukantari 2 | Arriola Antzokia\nKontukantarik oroimenean dauzkagun abestiak biltzen ditu, hauek reggea, rap-a edo blues-a bezalako erritmo desberdinetan eramanez. Protagonista bihurtzen diren txotxongiloen laguntzarekin, bidai honetan. Eta honela, Arratoitxoak itsasontzi batera igotzen, lanera joan nahi ez duten Txonbo eta Ziku, edo Nana eta Granu azokan txakur bat erosten ikusiko ditugu.\nEuskarazko 10 haur-kantuen kontzertua txotxongiloekin. Zerrendan kantu hauek daude: Txiki Txikia, Txakur bat, Kanuto, Txan Txibiri, Ran Rober Ran, Sorgina Pirulina, Baga Biga Higa, Ixil Ixilik, Itxasontzi baten, Ez goaz lanera eta Gora ta gora\nKonpainia: La Ressistens\nEkoizpena: La enana naranja\nAhotsa: Sandra Fdz. Aguirre\nPanpin eragileak: Itziar Fragua; Iñigo Eibar; Marta Alvarez\nMusika moldaketak: Itziar Fragua; Iñigo Eibar; Marta Alvarez


Zapata eta zapi gorriak indarkeria matxistaren kontra : Oarsoaldeko Hitza\nZapata eta zapi gorriak indarkeria matxistaren kontra\nIndarkeria Matxistaren Kontrako Eguna dela eta egitarau zabala antolatu dute herrian, eta iaz bezala, zapata eta zapi gorriak izango dira protagonista.\nEraildako emakumeak ikusarazteko zapata gorriak jarriko dituzte Lezoko komertzioetako erakusleihoetan.\nGorriz jantziko dute Lezo Azaroaren 25aren harira. Indarkeria Matxistaren Kontrako Eguna dela eta egitarau zabala antolatu dute herrian, eta iaz bezala, zapata eta zapi gorriak izango dira protagonista. Kanpaina ez du bakarrik antolatu udalak, Kuadrillategi, Lezoko Osasun Zentroa, Osakidetza, Pasaia Lezo Lizeoa, Lezo Herri Eskola eta Gaxuxa Emakumeen Taldearekin elkarlanean osatu du. Kanpainaren bidez, indarkeria matxista, eraso edota jarrera sexista oro gaitzetsi eta errespetua eta berdintasuna aldarrikatuko dituzte bizikidetzaren oinarrizko printzipio gisa.\nIndarkeria matxista ez duela onartzen irudikatzeko zapata eta zapi gorriak protagonista izango dira Lezon, eta horretarako hilaren 18tik 30era zapata gorriak jarriko dituzte herriko dendetako erakusleihoetan indarkeria sexistari aurre egiteko, eta indarkeria sexistak azken urteetan eraildako emakumeak ikusarazteko.\nZapi gorriak balkoietan jarriko dituzte eraildako emakumeen izen abizenekin. Horiek osasun zentroan eta kiroldegian eskuratu ahal izango dira hilaren 11tik 18ra bitartean. Behin kanpaina amaituta, materiala ondo gordetzeko eskatu die udalak herritarrei, datorren urtean berriro erabili ahal izateko.\nIndarkeria Matxistaren Kontrako Egunaren barruan irakurketa ahalduntzeko ikastaroa antolatu dute, halaber. Izena emateko epea hilaren 8ra arte izango da zabalik Gizarte Zerbitzuetan (943 52 10 94) edo Gaxuxan bertan (osteguna 18:00-20:00); hilaren 22an hitzaldia antolatu dute: Sexu erasoak. zer gertatzen ari da?. kultur aretoan izango da17:00etatik 19:00etara Loredi Salegi adituaren eskutik. Hitzaldian indarkeria matxistaren kontrako poltsak banatuko dituzte.\nHilaren 30ean berriz, zine foruma antolatu dute Gezalan 18:30ean, En tierra de hombres. Herritar guztiak parte hartzera deitu ditu udalak, “indarkeria matxistari aurre egitea denon ardura da eta eraso sexistak gaitzesteko indarrak batzea ezinbestekoa da”.


Artea elurretan • ZUZEU\nElurrak Savoiako lakuak estaltzen dituenean, Simon Beck frantsesak erraketak oinetan jarri eta artea egitera doa elurretara. Bere oinatzak irudi geometriko erraldoi bihurtzen ditu —labore-zelaietako irudi geometrikoetan oinarrituta– eta hiru futbol zelai bezain handiak izatera irits daitezke. Airetik ikusita, benetan ikusgarriak dira. Zeure auzoko izkinetan egiten dituzun elurrezko panpinez arro baino arroago sentitzen bazara, beheraino hondoratuko zara Becken lana ikustean.\nSimon Beckeren arte zaletasuna oin biak zauritu zituenean hasi zen, minik ematen ez zion jarduera fisiko bakarra elurretan paseo mantsoak ematea baitzen. Hala, elurretan diseinu geometrikoak egiteari ekin zion bere eguneroko paseo luze eta aspergarriei zentzua emateko.\nIrudi gehienak errepikapenetan oinarritutako formak dira, eskala eta posizio desberdinetan. Bi egun behar ditu hiru futbol zelairen tamaina duen diseinu bat osatzeko, egunean 5-9 ordu inguru, nekatzen den arte eta elurraren egoeraren arabera. Batzuetan, aurreko eguneko lana bertan behera utzi behar izaten du gauean zehar eroritako elurrak lan osoa zapuztu duelako.\nBeckek bere artelan bitxien argazkiak ateratzen ditu eta horri esker famatu egin dira sare osoan zehar. Bere lanak jarraitu nahi badituzu, Facebooken orrialde bat du, ia 13.000 zalerekin.\nEuskara salbuesteko dekretua, egokia?


Sorry For The 1nconvenience by DJOKO/Faris Hilton/Isabell (CGN)/Martin Mercer on MP3, WAV, FLAC, AIFF & ALAC at Juno Download\nHome › Deep House › Late Nite Snacks › DJOKO/Faris Hilton/Isabell (CGN)/Martin Mercer ›\nSorry For The 1nconvenience\nDJOKO / FARIS HILTON / ISABELL (CGN) / MARTIN MERCER\nCat: LNS 004\n1. DJOKO - Sounds Alike\n2. Faris Hilton - Get Some\n3. Isabell (CGN) - Sorry For The 1nconvenience\n4. Martin Mercer - A.st2\nDJOKO/Faris Hilton/Isabell (CGN)/Martin MercerLate Nite Snacks


normativa-doctorado-capitulo-VII - Edukia - Graduondoko Ikasketak - UPV/EHU\nVII. Kapitulua. Doktorego tesiak tutorekidetzan\nTutorekidetzaren helburua da tutorekidetzan parte hartzen duten bi unibertsitateetako doktore titulua baldintza berberetan eskuratzea, eta bi unibertsitateetako ikertaldeen arteko lankidetza zientifikoa sendotzea. Tutorekidetza unibertsitate bakar batekin baino ezingo da ezarri kasuan-kasuan, eta hitzarmen zehatz bat sinatuko da horretarako. Dena dela, hori ez da eragozpen izango UPV/EHUren eta atzerriko beste unibertsitate batzuen artean esparru hitzarmenak egiteko, gerora horietan parte hartzen duten unibertsitateen arteko tutorekidetza hitzarmenak ezartzeari begira.\n27. artikulua. Doktorego tesia tutorekidetzan egiteko eskaera.\nBi motatako ikasleek egin ahal izango dute doktorego tesia tutorekidetzan UPV/EHUn eta atzerriko beste unibertsitate batean: 1) UPV/EHUko doktorego programa batean matrikulatuta egonik atzerriko unibertsitate bateko doktorego programa batean bigarren matrikula egingo duten ikasleek; 2) atzerriko unibertsitate bateko doktorego programa batean matrikulatuta egonik UPV/EHUko doktorego programa batean bigarren matrikula egingo duten ikasleek.\nTesia tutorekidetzan egiteko, bai UPV/EHUn matrikulatutako doktoregaiek eta bai atzerriko unibertsitatean matrikulatutakoek eskaria egin behar diote UPV/EHUko doktoregoko programako batzorde akademikoari. Eskaria UPV/EHUko zuzendariak eta atzerriko unibertsitateko zuzendariak sinatu behar dute. Doktorego programako batzorde akademikoak onespena eman eta Doktorego Eskolara bidaliko du eskaria, eta eskolak gaiari buruz indarreko legedian jasota dauden baldintza akademikoak eta prozedurazkoak betetzen direla egiaztatu beharko du; ondoren, UPV/EHUko Graduondoko Batzordera bidaliko du batzordeak behin betiko onar dezan tutorekidetza.\nIkerketa lanaren lehenengo urtean baino ezin izango dira baimendu tutorekidetza hitzarmenak, eta horien hasiera data izango da doktorego programan matrikula egin den eguna. Aparteko kasuetan, eta behar bezala arrazoituta, baimena eman ahal izango da ikerketa aldiko bigarren urterako ere tutorekidetza hitzarmenerako baimena emateko. Aparteko kasu hauetan, tutorekidetzako tesia gehienez ere bi urtetan egin ahal izango da. Baimena eman ahal izango da urte batez luzatzeko epea, eta, aparteko kasuetan, beste urte bat ere luzatu ahal izango da.\n28. artikulua. Unibertsitateen arteko tutorekidetza hitzarmenak.\nDoktorego tesia tutorekidetzan egiteko, aldez aurretik UPV/EHUren eta atzerriko beste unibertsitate baten arteko hitzarmen zehatz bat egon beharko da.Hitzarmena egitea edo tramitatzea UPV/EHUko Doktorego Eskolari dagokio. Hitzarmena onartzea Graduondoko Batzordeari dagokio. Hitzarmena zehazten edo tramitatzen hasteko, beharrezkoa da doktoregaia unibertsitateetako batean matrikulatuta egotea: UPV/EHUn edo atzerriko unibertsitatean.\nGraduondoko Batzordeak hitzarmena behin onartuta, hitzarmen zehatzak UPV/EHUko errektoreak edo hark eskuordetutako pertsonak sinatu behar ditu.\nTutorekidetzarako sinatutako hitzarmen zehatzetan jasotako baldintzak salbuespen kasuetan baino ezin izango dira aldatu, eta horretarako, UPV/EHUko Graduondoko Batzordearen baimena beharko da lehenengo, eta, gero, hitzarmenean parte hartzen duten bi unibertsitateetako errektoreen onarpena.\n29. artikulua. Doktorego tesia tutorekidetzan egiteko matrikula.\nHitzarmena behin sinatuta, doktoregaiak bigarren matrikula egin behar du. Matrikula tasak unibertsitatean ordainduko dira hitzarmenean zehaztutako ikasturte eta epeetan.\n30. artikulua. Tutorekidetzan egindako doktorego tesia prestatzea eta aurkeztea.\nUPV/EHUtik zuzendari bakar batek zuzenduko du doktorego tesia, eta beste unibertsitatetik, berriz, hango arautegian zehazten den beste zuzendarik. Edozelan ere, zuzendari izateko, bakoitzak bere unibertsitateak zehaztutako baldintzak bete beharko ditu. UPV/EHUn egingo diren izapideetarako, unibertsitate bakoitzak, gehienez ere, zuzendari bat izendatuko du. Doktorego tesiko zuzendaria aldatzen bada, beste unibertsitateari jakinarazi beharko zaio aldaketa hori.\nDoktorego tesiari dagokion ikerketa bi unibertsitateetan egingo da hiru urteko gehienezko epean (salbuespen gisa erabaki daiteke epe hori bi urte gehiago luzatzea), UPV/EHUn matrikula egin denetik kontatzen hasita. Egonaldiak bi unibertsitateetan egingo dira txandaka. Unibertsitate bakoitzean egin beharreko gutxieneko egonaldia, guztira, ez da izango inola ere bederatzi hilabete baino gutxiagokoa, eta gainerako denbora beste unibertsitatean osatu beharko da. Egonaldi hori aldi bakarrean edo epe zatikatuetan egin daiteke. Egonaldiaren epea doktorego programako matrikula jatorrizko unibertsitatean egiten denetik hasiko da neurtzen. Doktorego programaren batzorde akademikoa izango da doktorego tesiaren nondik norakoen jarraipena egiteko eta horiek kontrolatzeko arduraduna.\nDoktorego tesia bere jakintza arloan komunikazio zientifikorako erabili ohi den hizkuntzan idatzi daiteke, edo hitzarmena sinatu duten unibertsitateetako hizkuntza ofizialetako batean. Edonola ere, tesia ez bada unibertsitateetako hizkuntza ofizialetako batean idazten, laburpen bat izan behar du, gutxienez bost orrikoa, hizkuntza ofizialetako batean.\nDoktorego tesia hura defendatuko den unibertsitateko indarreko arautegiaren arabera aurkeztu eta utziko da gordailuan, beste unibertsitatearen oniritziarekin.\nEgindako ikerlanaren emaitzen argitalpena, ustiapena eta babesa doktoregaia hartu duten bi unibertsitateek ziurtatuko dute, unibertsitate bakoitzaren herrialdeko prozedura espezifikoen arabera.\nTutorekidetzako hitzarmen baten babesean egindako tesietarako "Nazioarteko doktorea" aipamena eska daiteke horretarako baldintzak betez gero.\n31. artikulua. Tutorekidetzan egindako doktorego tesiko epaimahaia.\nDoktorego tesia ebaluatu behar duen epaimahaia bi unibertsitateek izendatuko dute, elkarrekin adostuta. Hura osatzerakoan tesia defendatuko den unibertsitateko arauak eta tutorekidetza hitzarmenean ezarritako irizpideak errespetatuko dira.\nEpaimahaiaren izendapenarekin batera bi unibertsitateek egindako ziurtagiria ere beharko da, doktoregaiak unibertsitate bakoitzean zenbat denbora eman duen egiaztatzeko.\n32. artikulua. Tutorekidetzan egindako doktorego tesia defendatzea.\nDoktorego tesiak gordailuan uzteko eta defendatzeko era tesia defendatuko den unibertsitateko doktorego ikasketak gestionatzeko arauen araberakoak izango dira.\nDoktorego tesia hitzarmenean adierazten den unibertsitatean defendatuko da. Doktoregaiak defentsa tasak ordaindu beharko ditu tesia defendatuko duen unibertsitatean, eta unibertsitate horrek ordainduko ditu tesia epaituko duen epaimahaiko kideen gastuak.\nDoktorego tesia UPV/EHUn defendatzen bada, tesia onartzeko izapideak, epaimahaiaren izendapena eta defentsa ekitaldia indarreko lege eta arauen arabera egingo dira.Era berean, beste unibertsitatean egindako egonaldien ziurtagiri ofiziala aurkeztuko da.\nDefentsa beste unibertsitatean egiten bada, izapideak unibertsitate horretan indarrean dagoen legedia betez egingo dira. Hala ere, unibertsitate horrek UPV/EHUko Graduondoko Ikasketen Zerbitzuari defentsa ekitaldiaren ziurtagiri ofizial bat bidaliko dio, unibertsitate horrek berak legeztatua, eta bertan jaso dira, gutxienez, zein izan den defentsa eguna, lortutako kalifikazioa, epaimahaiaren osaera eta tesiaren bi ale (bat euskarri elektronikoan).\n33. artikulua. Tutorekidetzan egindako doktore titulua ematea.\nDoktorego tesia gainditutakoan, tutorekidetzan parte hartu duten unibertsitateetan eskatu ahal izango du doktoregaiak titulua, betiere indarrean dituzten arautegiekin eta kasuan kasuko hitzarmenean ezarritako baldintzekin bat etorrita. Unibertsitateko titulu ofizialak emateko arautegiak aukera ematen duen neurrian, doktore tituluaren atzeko aldean aipamen hau sartuko da: «Tutorekidetza ......-( e)ko Unibertsitatearekin».