Umieć zadać to pytanie. Jadwiga Hermanowicz. Fundacja Serce Anielki. – ludzieimedycyna.pl\nUmieć zadać to pytanie. Jadwiga Hermanowicz. Fundacja Serce Anielki.\n„Czekaliśmy na przeszczep serca. A przeszczepów serca u tak małych dzieci w Polsce praktycznie nie ma.”\nAnia Charko: Mama Anielki – tak mówią o Tobie pacjenci, rodzice pacjentów.\nJadwiga Hermanowicz: Rodzice innych dzieci, które czekają na przeszczep, pracownicy szpitala, w którym żeśmy byli.\nA: Jadziu, ty założyłaś fundację Serce Anielki.\nA: Możesz mi opowiedzieć, jak się ta fundacja narodziła? I dlaczego “Serce Anielki”?\nJ: No bo przyszła na świat moja córka, która… była spełnieniem marzeń. Późna ciąża, taka wyczekana. 10 punktów, wszystko super. Tylko się okazało… Aniela przyszła na świat w 2016 w marcu, a w grudniu zaczał się kaszelek, na 13 stycznia mieliśmy wizytę u kardiologa, i się okazało, że ten kaszelek to nie jest zwykły kaszelek, tylko że Aniela jest ciężko chora, w zasadzie już jest umierająca. No i już nie wyszliśmy ze szpitala. Lekarz kardiolog, która robiła echo serca powiedziała, że ona nas nie wypuści, że musi znaleźć miejsce w innym szpitalu dla nas, i że rokowania są bardzo złe. Żebyśmy się przyszykowali na najgorsze.\nA: Tak od razu się tego dowiedzieliście. Z dnia na dzień.\nJ: Tak. To był szok. Szok, niedowierzanie, jakiś koszmar. Nie życzę tego nikomu. Kiedy nagle sobie zdajesz sprawę, że twoje piękne, ukochane, wyczekane dziecko tak naprawdę przyszło na ten świat na chwilę, nawet nie wiesz, na jaką chwilę.\nA ta chwila, okazało się później, jest zależna od tego czy ktoś kiedyś zada innej rodzinie w ogromnej tragedii to pytanie: czy zgodzą się na oddanie cząstki swojego dziecka dla innych.\nA: Czyli czekaliście na przeszczep.\nJ: Czekaliśmy na przeszczep serca. Okazało się, że wada serca mojej córki, Anielki, jest nieoperacyjna, że się nic nie da zrobić. Że tylko i wyłącznie przeszczep serca… A przeszczepów serca u tak małych dzieci w Polsce praktycznie nie ma. Jak to mówią niektórzy lekarze: to jest kazuistyka.\nA: Dlaczego nie ma?\nJ: To pytanie stawia sobie chyba każdy rodzic dziecka, czekającego na przeszczep i jeżeli zadaje je komukolwiek z branży medycznej, to odpowiedź jaką uzyskuje jest taka, że w Polsce rodziny nie wyrażają zgody na pobranie organów od zmarłych.\nA: Od dzieci. Mówimy o zmarłych dzieciach?\nJ: W ogóle. W ogóle od zmarłych. A więc myśmy dostali parę miesięcy czasu.\nA: Od tego momentu, kiedy dowiedzieliście się.\nJ: Od 13 stycznia 2017. 26 października tego samego roku serce naszej córki stanęło. W Światowy Dzień Donacji i Transplantacji. Tak symbolicznie. Chwilę przed wyjazdem na operację zastawki. Bo u niej poza wadą serca była jeszcze ciężka niedomykalnośc zastawki mitralnej i tę operację miała mieć w Niemczech, bo w Polsce nikt nigdy nie wykonywał tej operacji na tak ciężko chorym sercu. Znaleźliśmy klinikę w Kilonii, która miała doświadczenie przy takim zestawieniu, które jest wyjątkowo rzadkie. Pieniądze na operację zebraliśmy bardzo szybko, bo w 28 godzin. Czekaliśmy na transport i na miejsce tam, na intensywnej terapii. Niestety, nie zdążyliśmy wyjechać. Zabrakło nam może dwóch-trzech dni.\nJa cały czas sobie zadawałam pytanie: czy na pewno zrobiłam wszystko, co mogłam? I pierwsze pytanie moje było takie: czy to prawda? Czy naprawdę, jeżeli ktoś żegna bliską osobę – nie chodzi tylko o dzieci, również o dorosłych – czy żegnając bliską osobę naprawdę nie wyrażamy zgody?\nWięc zaczęłam szukać i pytać. No i co się okazało? Że w Polsce mamy jeden z najniższych wskaźników odmów. Między 10 a 14 procent.\nW zależności od roku. To nie jest dużo, bo nawet u liderów transplantologii, w krajach, w których jest tych przeszczepów dużo więcej, odmowy potrafią sięgać do 30 procent. Więc ten wskaźnik odmów jest nieduży. Zaczęłam dalej szukać i sprawdzać, dlaczego w takim razie, mamy tak mało przeszczepóww kraju. A nie byłam w stanie od nikogo uzyskać żadnej innej informacji, poza tym, że to rodziny nie wyrażają zgody.\nA po śmierci Anieli bardzo dużo ludzi się zaczęło do mnie odzywać. Odezwała się do mnie pewna mama, która powiedziała, że 7 lat wcześniej zmarł jej syn. I ona do dzisiaj nie poradziła sobie z traumą, nie poradziła sobie z żałobą, nie wróciła do pracy, nie jest w stanie wrócić do normalnego życia, bo cały czas chodzi za nią wyrzut sumienia, że ona się nie zapytała, czy jej dziecko może uratować inne. Bo wtedy miałaby takie przeświadczenie, że to nie poszło na marne.\nTa rozmowa sprawiła, że zaczęłam bardziej drążyć i szukać odpowiedzi. Szukałam na serwisach społecznościowych, na forach internetowych, w różnych grupach.\nZnalałam ludzi, którzy się zdecydowali oddać organy swoich dzieci, swoich najukochańszych dzieci. Z tymi wszystkimi ludźmi, których odnalazłam – ze wszystkimi rozmawiałam. I dla mnie największym szokiem było to, że w 75 procentach przypadków ta inicjatywa była ze strony rodziny.\nRodziny w ogromnej traumie. Ktoś, kto… To jest niewyobrażalne. Śmierć dziecka jest czymś strasznym. I wyobraźmy sobie sytuację, w której rodzić nie tylko żegna swoje dziecko, a jeszcze ma na tyle siły w sobie, że potrafi pójść do lekarzy i powiedzieć: zróbcie wszystko, żeby moje… żeby ciało mojego dziecka uratowało inne dzieci. Jaką trzeba mieć siłę i determinację, jaką wielką miłość trzeba mieć w sobie! 75 procent pobrań z inicjatywy rodziny.\nTo oznacza, że nie zadajemy tego pytania. Nie zadajemy tego pytania i w przypadku dzieci, i w przypadku dorosłych. Można byłoby uratować dużo więcej osób, dużo więcej osób mogłoby wrócić do aktywnego życia, wrócić do aktywności zawodowej. Ale z jakiegoś powodu okazuje się, że jest opór. Nikt nie chce na ten temat rozmawiać. Nie ma pomocy psychologicznej dla nikogo – nie ma pomocy psychologicznej ani dla lekarzy, którzy żegnają swoich pacjentów, ani dla lekarzy, którzy musieliby prowadzić te trudne rozmowy o pobraniu i dawstwie, lekarze nie mają zajęć z psychologii, nie ma pomocy psychologicznej dla rodzin po stracie, bez względu na to, czy ta strata była nagła czy po długiej chorobie. Nie ma systemowej pomocy, przez co ludzie nie wracają do aktywności zawodowej, nie wracają na rynek pracy, popadają w długi, ich stopa życiowa spada, a później doprowadza to do dalszych patologii – bo takie sa kolejne etapy nie przepracowanej traumy.\nA: Z tego co mówisz, ja słyszę, że w łaściwie jedna rzecz jest potrzebna: umieć zadać to pytanie.\nJ: Tak, umieć zadać to pytanie. I przygotować tych ludzi. W ogóle śmierć jest w dzisiejszych czasach tematem tabu.\nA: I wszyscy wobec tej sytuacji, nawet zawodowcy, stajemy bezradni… Rozumiem, że jeżeli 75 procent zgody na pobranie narządów do transplantacji wynika z inicjatywy rodziców, to znaczy, że rodzice są na to gotowi. Albo nawet jest im to jakoś potrzebne.\nJ: Tak. Tylko zaznaczam, że to są nasze badania.\nA: Nasze, czyli twojej fundacji.\nJ: To są dane z ilości rozmów, które żeśmy przeprowadzili, nie możemy się tym podpierać jako typowymi statystykami, dlatego, że musielibyśmy przeprowadzić badania u wszystkich rodzin, które wyraziły zgody.\nA: Albo nawet u wszystkich rodzin…\nJ: …którym zostało zadane pytanie…\nA: …albo których dzieci umarły.\nJ: Tak. Takiej możliwości nie mamy.\nA: Takich badań pewnie nie było.\nJ: Takich badań nie było. W ogóle nie wiem dlaczego my w ogóle nie robimy badań, nie analizujemy tego, w jaki sposób powinna być budowana komunikacja społeczna kampanii rządowych. Bo jest niezbędna kampania rządowa.\nA: “My” – czyli mówisz, że w Polsce to się nie dzieje.\nJ: Tak. Jeżeli popatrzymy na najprostszy marketing małej nawet firmy: najpierw się sprawdza rynek, później się przygotowuje kampanię. Ten rynek [przeszczepów] nie jest sprawdzany. Nikt nie wie, w jaki sposób powinna być budowana komunikacja. Mówiło się w zeszłym roku głośno o tym, że wzrasta ilość sprzeciwów w centralnym rejestrze. Ale nikt nie powiedział o tym, że co roku kilkaset sprzeciwów jest wycofywanych. Jak musisz być bardzo świadoma i zdeterminowana żeby złożyć sprzeciw – że nie chcesz, żeby twoje organy po śmierci były pobrane.\nA: Jakie kroki musisz wykonać, żeby to się zadziało?\nJ: Musisz wypełnić odpowiednie papiery, wysłać w odpowiednie miejsce. Ale co musi się stać jeżeli zdanie zmieniasz i wycofujesz to. Jaka musi być duża determinacja tych kilkuset osób, które po raz kolejny wypełniają papier, w którym informują o zmianie swojej decyzji! Te kilkaset osób powinno dostać telefon z odpowiedniej instytucji: zadzwoni miła osoba i zapyta, co sprawiło, że podjęli taką zmianę decyzji. To jest zmiana decyzji o 180 stopni. To jest ważna informacja, która powinna być wykładnikiem tego…\nA: …co robić dalej, jak dotrzeć do innych osób.\nJ: Tak. Co sprawia, dlaczego ludzie zmianiają zdanie. My nie wiemy. Wiemy dlaczego wysyłają sprzeciwy. Ale nie wiemy dlaczego je wycofują. Oznacza to, że coś musiało się przydarzyć w ich życiu, musieli coś przeczytać, musieli kogoś spotkać, coś musiało się stać, co zmieniło ich sposób patrzenia na życie.\nA: Twoja fundacja zrobiła te badania, ale to nie jest jedyny kierunek waszych działań, prawda? Właściwie nie wiem, czy mówić waszych, czy twoich dzialań, bo to ty stanowisz tę fundację, ty jesteś jej siłą…\nJ: Tak, ale bez wielu osób, które są zaangażowane w tą pomoc to ja bym niewiele mogła zrobić. A mamy rzeszę ludzi, którzy są naszym wsparciem, backupem. I siłą też napędową. Bez pomocy lekarzy zaprzyjaźnionych nie bylibyśmy w stanie zrobić szybkich konsultacji. Nie jestem lekarzem, więc jak się zgłaszają do nas rodziny z problemem, to ja po obejrzeniu wyników niewiele moge powiedzieć. To lekarz przegląda dokumentację medyczną i na przykład wie jaki ośrodek jest najlepszy albo mówi jakie są rokowania. Są sytuacje, w których lekarz pyta się mnie: Jadwiga, czy z tą rodziną już ktoś rozmawiał o uporczywej terapii?\nA: Czyli ty jesteś taką skrzynką kontaktową?\nJ: Trochę taką skrzynką kontaktową, trochę głosem tych, którzy są zamknięci w salach izolatek…\nA: …czyli pośredniczysz w dialogu między rodzicami a lekarzami?\nJ: Zdarza się, ale nieczęsto. Na szczęście. Sytuacje, kiedy muszę pośredniczyć w tym dialogu to są sytuacje trudne, ze względu na to, że rodzina jest tak straumatyzowana, że często nie bardzo rozumie, w jakiej sytuacji się znalazła, albo nie bardzo rozumie, co się do niej mówi. Więc zdarzają się takie sytuacje. Zdarza się tak, że rodziny same się zgłaszają, bo szukają rozwiązania, nie bardzo wiedzą co się dzieje, nie bardzo rozumieją, co im mówią lekarze. Nic dziwnego zresztą, to jest branżowe słownictwo bardzo często, lekarze też mają ograniczoną ilość czasu. To zdarza się, że wtedy idę do takiego lekarza prowadzącego, mówię, że jestem z ramienia rodziny – jak trzeba to rodzina jest ze mną – i proszę o dodatkową rozmowę. Bo to jest bardzo ważne, żeby komunikacja pomiędzy lekarzem a rodzicami małego pacjenta była przejrzysta. Lekarz nie musi sobie zdawać sprawy z tego, że rodzice nie rozumieją. Mało tego, oni często nie chcą się przyznać do tego, że nie rozumieją. My nasze kompleksy ukrywamy. A nierozumienie czegoś to też jest kompleks. A jeżeli nie ma dobrej komunikacji – nie ma efektywnego leczenia. Bo jeżeli rodzina rozumie dobrze stan pacjenta, rokowania, zalecenia – to rodzina tych zaleceń będzie przestrzegała. Ma więc dużą szansę na efektywną terapię. Mało tego, jeżeli jest jeszcze operatywna rodzina, jest w stanie szukać innych dodatkowych konsultacji, specjalistów, dodatkowych leków, dostępnych na świecie, niekoniecznie w Polsce, a lekarz prowadzący ma też otwartą głowę i widzi, że jest sens, wtedy jesteśmy w stanie w ogóle niekonwencjonalnie podejść do pacjenta. Niestety to nie jest norma. Z różnych względów. Przede wszystkim systemowych. I tego, że nie ma możliwości podania w szpitalu leku, który nie jest refundowany.\nA: Do ciebie trafiają osoby, których dzieci czekają na przeszczep?\nJ: Ale nie tylko. Często są to ciężkie choroby przewlekłe, najczęściej serca, ale zdarzają się dzieci z nowotworami.\nA: A z czym do Was przychodzą rodzice?\nJ: Najczęściej z konsultacjami. Czasami w okresie prenatalnym dostajemy dokumentację medyczną i sprawdzamy, który ośrodek w Polsce jest najlepszy do tego, żeby taką ciążę poprowadzić i gdzie to dziecko powinno się urodzić. Z błędami w sztuce lekarskiej – bardzo dużo tego jest.\nA: I co z tym robicie?\nJ: Wolałabym na ten temat nie opowiadać, bo to są bardzo delikatne sprawy, a wiele z nich się jeszcze będzie ciągnąć latami, a inne pewnie skończą się w sądach. Ja nigdy nie myślałam, że w ogóle takie rzeczy będą do nas spływały. My jesteśmy wtedy pośrednikiem.\nZgłaszają się rodzice, którzy są w kryzysie, potrzebują zwykłej pomocy. Regularnie jesteśmy w Centrum Zdrowia Dziecka u dzieci czekających na przeszczepy. Mamy takie dzieci, z którymi jesteśmy zaprzyjaźnieni. Jeżdżę do Oliwiera. Oliwier z mamą czekają już prawie dwa lata na przeszczep serduszka, na mechanicznym wspomaganiu serca. Nie wiem, czy wiesz jak to wygląda. To jest taka ostatnia deska ratunku, jeżeli serce dziecka jest już bardzo niewydolne, to żeby doczekało do przeszczepu w serce się wszczepia taką maszynę, końcówki tej maszyny, która pompuje i pomaga sercu pracować. Z klatki piersiowej wystaje część urządzenia i rurki do takiej 120-kilogramowej maszyny. Komory dla dzieci są bardzo duże. Ona jest na kółkach. No i dziecko jest przywiązane do tej maszyny i do oddziału szpitalnego, na którym przebywa i czeka na dar życia.\nA: Dwa lata.\nJ: A powinien czekać nie dłużej niż 3 miesiące. To jest pomost. Komora to jest pomost. To jest jak most pontonowy, który jest na chwilę, ale wiadomo, że on jest na chwilę, bo obok się buduje prawdziwy. A on czeka 2 lata. Rekordzista, o ktorym słyszałam – rozmawiałam z mamą Mateusza – rekordzista czekał 4 lata bez jednego dnia. Nie doczekał. Kryspin, którego znamy z oddziałów szpitalnych, miał przeszczep w 700-setny dzień pobytu na komorach. A nie zdajemy sobie sprawy z tego, że to jest ogromne obciążenie dla organizmu. Bo przy sztucznym wspomaganiu dziecko musi otrzymywać bardzo dużo leków rozrzedzających krew. Między innymi jest to apiryna, tylko pod inną nazwą. i jak przeczytamy sobie ulotkę… Długotrwale brany ten środek powoduje owrzodzenie narządów wewnętrznych. Nie jest zalecany dla dzieci poniżej 14tego roku życia. A teraz sobie wyobraźmy sytuację, w której bierze to kilkuletnie dziecko, dwu, trzy, pięcioletnie. I bierze to w dużych dawkach, żeby krew była odpowiednio rozrzedzona, żeby nie doszło do udaru. Te dzieci po tak długotrwałej hospitalizacji i przebywaniu na sztucznym wspomaganiu wychodzą ze szpitala – fakt że z nowym sercem, chociaż nie wszystkie – ale bardzo chore, bardzo długo trwa proces rehabilitacji i powrotu do zdrowia. Jest to owrzodzenie narządów wewnętrznych, jest problem ze wznowieniem pracy organów po przeszczepie, tych problemów jest bardzo dużo. A nie byłoby ich gdyby nasz system był bardziej sprawny i wydolny. W Hiszpanii dziecko czeka średnio statystycznie 3 miesiące. W Polsce średnia statystyczna jest pokazywana na cały przekrój społeczeństwa – nie podaje się oddzielnych statystyk na populację pediatryczną. Bo z jakiegoś powodu próbujemy zamiatać problem pod dywan, a ten problem jest i należy o nim mówić.\nMy też prowadzimy dialog z Ministerstwem, próbujemy być stroną społeczną w konsultacjach. Próbujemy być wszędzie tam, gdzie mówi się nie tylko o transplantacjach, ale gdzie mówi się o zdrowiu psychicznym, bo to wszystko jest ze sobą powiązane. Jak rodzina ma się uporać z chorobą dziecka sama? Bez pomocy. Ci rodzice są sami sobie zostawieni. Ludzie aktywni zawodowo nagle się okazuje, że muszą przejść na świadczenia socjalne, które nie pokrywają nawet kosztów ich rachunków, po to, żeby się zająć dzieckiem, bo dziecko wymaga 24godzinnej opieki. Moja córka brała 21 porcji leków na dobę. Od 6 rano do 24tej. Plus karmienie sondą grawitacyjną. Średnio co 2 godziny dostawała lek. Nikt by mi takiego chorego dziecka do przedszkola nie przyjał. Zresztą ryzyko pomylenia leków, godzin było zbyt wielkie. Jak taka rodzina ma sobie poradzić. To jest ogromny cios, ogromna trauma. Związki małżeńskie nie wytrzymują, przyjaźnie nie wytrzymują, rodzina nie wie, jak się zachować. Ci ludzie zostają często sami z gigantycznym problemem i bez żadnej pomocy. A bez odpowiedniego wsparcia oni nogdy sobie z tym nie poradzą.\nA: Jakby miało być tak, że by się coś zadziało w tym temacie – to co powinno się zadziać?\nJ: Przede wszystkim powinniśmy postawić na ekspertów, ale naprawdę ekspertów w zarządzaniu. Ja nie mówię o zarządzania szpitalem, tylko zarządzaniu komunikacją i edukacją. Narodowe programy są nierozliczane moim zdaniem, w odpowiedni sposób. Mamy narodowy program medycyny transplantacyjnej, na który co roku idzie 45 milionów złotych. I co roku z tych pieniędzy część powinna być wydatkowana na edukację społeczeństwa i personelu medycznego. Czy wiesz ile mamy w Polsce szpitali z potencjałem dawstwa?\nA: Potencjał dawstwa?\nJ: To są szpitale z oddziałami intensywnej terapii. Najczęściej dawcą może być osoba, która uległa wypadkowi albo miała udar, który doprowadził do śmierci pnia mózgu. Tych szpitali jest około trzystu kilkunastu. A wiesz, w ilu szpitalach pobiera się organy? W stu kilkunastu. W jednej trzeciej. W dwóch trzecich się nie pobiera, bo prawdopodobnie nigdy nie są zadawane pytania.\nIlu koordynatorów mamy zatrudnionych? Według zaleceń Komisji Europejskiej w każdym szpitalu powinien być jeden. Moim zdaniem powinno być przynajmniej dwóch na szpital, czyli 600 osób, które byłyby przeszkolone kompetencyjnie z rozmawiania z rodzinami osób zmarłych o możliwości pobrania organów, a tych osób jest może ze sto w tej chwili zatrudnionych.\nA: U nas opcja domyślna to jest opcja “tak”…\nJ: Tak, u nas jest “tak”. Zgoda domniemana.\nA: Ale zawsze ktoś musi wyrazić zgodę z bliskich.\nJ: To jest dużo bardziej skomplikowane. W zasadzie w Polsce jest taka zasada, że się pyta, jaką wolę miał zmarły. Bo jeżeli był przeciwnikiem, to powinien złożyć deklarację.\nA: A w przypadku dzieci?\nJ: W przypadku dzieci decydują rodzice.\nA: I tu opcją domyślną nie jest “tak”?\nJ: Myślę, że to dobrze, że rodzice podejmują decyzję. Dlatego, że to też daje szansę dla nich na jakieś tam… oczyszczenie.\nMyśmy przejrzeli badania robione za granicą. Okazało się, że w przypadku rodzin, które zdecydowały się na oddanie organów bliskich ich proces żałoby dużo płynniej przebiegał i dużo łatwiej, dużo szybciej doszli do siebie – łatwiej było im się uporać z traumą utraty bliskiej osoby.\nMyślę, że to są bardzo ważne dane, które tak naprawdę powinien znać każdy koordynator transplantacyjny, żeby zdawać sobie sprawę z tego, jak ważną ma rolę. Bo sobie nie zdają sprawy. Nie zadając pytania, unikając tego tematu, tak naprawdę odbieramy ludziom możliwość podjęcia decyzji.\nA: Wiesz, zdałam sobie sprawę teraz, że rozmawiamy o rodzicach. A mało rozmawiamy o dzieciach. A te dzieci, przecież to one przez to przechodzą. To są dzieci dwuletnie, roczne czy starsze. To one przechodza przez te wszystkie procedury. To są najtrudniejsze procedury medyczne. Które wiążą się z cierpieniem, z niepewnością. I tak mówiłyśmy sobie o tej pracy psychologicznej z rodzicami – bardziej mówiłyśmy o tym, że nie ma tej przestrzeni…\nJ: I z dziećmi też nie ma. I tu w ogóle jest kłopot. Taki, ze musimy pamiętać o tym, że jak choruje nasze dziecko to nie możemy w chwili kiedy przychodzi lekarz, odsuwać go na bok i wszystko przejąć na siebie. Dzieci im są starsze tym więcej rozumieją. I one też chcą wiedzieć co się z nimi dzieje. Wbrew pozorom postawa dziecka też jest bardzo istotna w całym procesie leczenia. I o tym się zapomina. Dziecko powinno być traktowane jako człowiek, który rozumie i któremu się należy też pełna informacja.\nA: I który współdecyduje też.\nJ: Tak. Bo to dziecko decyduje, czy połyka lek, czy nie połyka, czy się podda zabiegowi, czy się nie podda. Jeżeli mamy lepszą komunikację i potrafimy dziecku wytłumaczyć na czym polegają procedury, to dziecko z dużo większym spokojem przez nie przejdzie. Ale rodzice są zmęczeni. Wielomiesięczne pobyty w szpitalu są wyjątkowo obciążające…\nA: Wiesz co to jest aż niesamowite, skąd rodzice, i skąd te dzieciaki mają siłę, żeby to wszystko znosić.\nJ: Z miłości. Rodzice z miłości do dzieci. Dzieci z miłości do rodziców.\nKiedyś czytałam taki piękny artykuł, w którym się wypowaiiadała pani pracująca w hospicjum, że te dzieci żyją wbrew wszystkiemu ale właśnie dla rodziców. Kiedy rodzic już pozwoli im odejść, to one odchodzą.\nA: Czyli czasami musi być ten moment po stronie rodzica… żeby pogodzić się.\nJ: Z odejściem?\nA: Tak. Z tą perspektywą.\nJ: Oczywiście, że tak. Ja pamiętam nasze rozmowy z lekarzami, kiedy…. Kiedyś zrobiłam sobie kurs zoopsychologa.\nA: Czyli psycholog zwierząt?\nJ: Tak. Behawiorysta. I na tych zajęciach było bardzo dużo z psychologii, ale było też bardzo dużo z uporczywych terapii. Jak zaczęła chorować moja córka… Zdałam sobie sprawę z tego, że ja nie wiem, kiedy jesteśmy w momencie… czy kiedy dojdziemy do momentu uporczywej terapii.\nW ogóle się nie mówi o uporczywych terapiach w stosunku do ludzi. To jest też temat tabu i temat niesamowicie trudny.\nJa nigdy nie zapomnę miny lekarza… Pamiętam jak mu powiedziałam: panie doktorze, ja mam jedną prośbę, proszę nam powiedzieć, kiedy dojdziemy do uporczywej terapii.\nA: I pojawił się ten moment?\nJ: Nie, bo stan Anieli się załamał nagle. Ale pamiętam wyraz twarzy lekarza. Myślę, że niewielu jest rodziców, którzy zadają takie pytanie.\nI powiem ci, że świadomość tego, że ja nie potrafiłam oszczędzić bólu i cierpienia mojemu dziecku jest bardzo bolesna.\nJa nawet nie wiedziałam, czy ją coś boli. Czytałam książkę pewnej pani po przeszczepie serca, która opisywała swój stan przed przeszczepem. Też bardzo długo czekała na ten przeszczep. I opisywała, co czuła. I to były najtrudniejsze rozdziały, jakie kiedykolwiek w życiu przeczytałam. Zdałam sobie sprawę z tego, co czuło moje dziecko, a czego ja nie mogłam. Ja myślę, że wielu jest takich rodziców.\nKażdy rodzic po stracie, którego spotykam, każdy, zadaje sobie jedno pytanie: dlaczego. Czy to była moja wina. Co zrobiłem nie tak.\nA: Też zadajesz sobie ciągle to pytanie?\nJ: Oczywiście. Mój kryzys przyszedł osiem miesiecy po śmierci Anieli. Musiałam pójść na terapię. Bez terapii nie byłabym w stanie nic więcej zrobić.\nNie byłabym w stanie nikomu pomóc. Silny stres. Byłam tak nerwowa w nocy, że nie byłam w stanie usnąć. Potrafiłam pół bochenka chleba – wyciągając kromka po kromce -zjeść. Mimo tego, że nie byłam głodna. Dopiero zjedzenie połowy bochenka chleba uspokajało mnie na tyle, że mogłam usnąć. Oczywiście to miało konsekwencje w mojej wadze. Więc do terapii doszły treningi. I tak starałam się utrzymać na nogach.\nA: A fundacja kiedy się pojawiła?\nJ: Informację o wpisie do KRSu dostaliśmy 26 października zeszłego roku .\nA: Czyli w rocznicę?\nJ: W rocznicę.\nA: Ta fundacja to też jest forma terapii?\nJ: Wiesz, mi po śmierci Anieli bardzo się zmieniły priorytety w życiu.\nI nasi znajomi, i mnóstwo ludzi, którzy byli dla nas wsparciem przez ten cały okres choroby mówili: słuchajcie, to nie może się tak skończyć.\nPóźniej, jak coś próbowaliśmy zrobić… W styczniu zeszłego roku uruchomiłam krótką kampanię radiową, promującą transplantologię.\nA: Mówiłaś też, że film z telewizją zrobiłaś.\nJ: Reportaż. Udało się zrobić reportaż z tvpinfo o takich dzieciach, jak moja córka.\nA: Czekaj, czy to nie było tak, że ty się zatrudniłaś w telewizji, zeby nagrać ten film?\nJ: Tak. Zatrudniłam się. Przy innych ważnych społecznie tematach. Jestem dosyć uparta. I jak akurat miałam okazję, to stwierdziłam, że należy z niej skorzystać. Polecam wszystkim: “Czekając na cud”, tvpinfo. Bardzo trudny, ciężki reportaż o sytuacji takich samych rodzin, jak moja. Ale pokazujący co myślimy, my rodzice chorych dzieci. A te myśli są zawsze wspólne i to jest jeden strach.\nA takim jednym z bodźców do tego, że potrzebuję formy prawnej, była wymiana korespondencji z jednym z wydawców książek dla dzieci, który opublikował bajkę pt. “Specjalista od przeszczepów”, stygmatyzującą dzieci czekające na przeszczep. W tej bajce była historia o chłopcu, który był tak strasznie zły, że jak wychodził na dwór to wszyscy sąsiedzi zabierali swoje zwierzęta i dzieci do domu, żeby nikogo nie skrzywdził. No i w wyniku interwencji aniołków okazało się, że serce jest do przeszczepu, bo mieszka tam pająk, I dziecko po przeszczepie nagle staje się chlubą wioski i zajmuje się wszystkimi chorymi zwierzaczkami.\nA: Czyli dziecko, które ma chore serce jest złe.\nJ: Które czeka na przeszczep. To jest kara. Myśmy tą bajkę dostali od rodziców dzieci po przeszczepie wątroby.\nA: Że coś z tym trzeba zrobić?\nJ: Czy widziałam i że to skandal. Tak, i czy możemy coś z tym zrobić? Przeczytałam to, stwierdziąłam, że w ogóle kto wpadł na pomysł tak chorej bajki. Ponieważ to był przedruk ksiażki z Hiszpanii, postanowiłam ściągnąć oryginał, żeby sprawdzić czy tłumaczenie było dobrze zrobione, bo mi się to w głowie nie mieściło. Ale wydawnictwo w Hiszpanii powiedziało, że książka została wycofana, nigdy nie będzie wznowienia i nie chcą w ogóle na ten temat rozmaiwać. Ale licencję kupiło wydawnictwo w Polsce. Napisałam do nich z informacją o tym, że ta bajka jest niefajna. I że jeżeli będą robili wznowienie tej książki to żeby w miejsce tej bajki była inna, i że jeśli wydawnicwto wyrazi taką wolę to my ogłosimy konkurs i poprosimy, żeby ktoś taką bajkę napisał.\nNa to dostałam odpowiedź – i myślę, że gdybym była instytucją, a nie osobą prywatną to dostałabym odpowiedź w innym tonie – że generalnie to strasznie im przykro z powodu tego co nas spotkało, ale w tej swojej żałobie – i może jestem niewykształcona odpowiednio – nie rozumiem, co to jest metafora literacka i uzdrowienie przez Boga.\nA: Taką odpowiedź dostałaś.\nA: Czyli wydałaś ksiażeczkę, która powstała, własnym sumptem, tak?\nJ: Tak, ta kiążeczka powstała własnym sumptem. Napisała ją jedna z mam, skonsultowała ją z psychologiem. To jest bajka dla każdego. To nie jest bajka terapeutyczna, ale edukacyjna. Ona tłumaczy, na czym polega choroba serca. Tu jest piękna narracja, jest pięknie ilustrowana, Mariola, która robiła rysunki też zrobiła to z odruchu serca, no i się udało znaleźć firmę , która będzie chciała zapłacić za druk tej ksiażeczki. A z drugiej strony jest europejska karta praw małego pacjenta oraz krótki poradnik dla rodzica i lekarza z komunikacji.\nA: Jako jedno wydawnictwo.\nJ: Tak. Żeby był z tego pożytek. I ta książeczka jest rozdawana w tej chwili dla wszystkich dzieci, które są przyjmowane na oddział kardiologii w szpitalu dziecięcym na Żwirki i Wigury. Dostały ją też dzieci z Centrum Zdrowia Dziecka z dwóch oddziałów. Rozmawiamy w tej chwili z kilkoma innymi jednostkami. No i ze sponsorem rozmawiamy na temat dodruku, bo nakład się nam wyczerpał. Celowo jest tam parę słów do lekarzy, dlatego, że oni mogą nie pamiętać w tym swoim zaganianiu, co może mieszkać w głowie rodzica, w sytuacji kiedy dostaje diagnozę. Bo nie ukrywajmy, diagnoza mojej córki była wyjątkowo ciężka, ale każda choroba dziecka to jest trauma dla rodzica, każdy pobyt w szpitalu to jest stres…\nRozmowa: Jadwiga Hermanowicz, fundacja Serce Anielki i Ania Charko, ludzieimedycyna.pl\npublikacja: tekst 01.10.2019 | audio 02.10.2019


Wypełnianie PIT zaczyna być coraz bardziej nowoczesne - armedassault.pl\nDni, kiedy wypełnianie swojego PIT było mozolną czynnością, odchodzą powoli „do lamusa”. Nie trzeba już przepisywać w kółko tych samych danych ani informacji. Nie trzeba także stać w długich kolejkach w urzędach.\nPragnąc założyć własną firmę należy zatroszczyć się o wiele szczegółów – najważniejszym krokiem będzie zrobienie sobie planu działania – w jakim celu? Ano po to, by uniknąć niepotrzebnych trudności.\nZapewne Ci, którzy pragną swoją firmę założyć stworzyli już nazwę i wiedzą co pragną wykonywać, sprawdzili już informacje tyczące się tego jak taką firmę krok po kroku otworzyć.\nZ roku na rok, coraz więcej osób decyduje się na rozliczenie pit przez internet. Nic dziwnego, ponieważ gwarantuje to dużo benefitów. Przede wszystkim, jest to znaczenia bardziej komfortowe w porównaniu z tradycyjną formą wypełniania oraz składania tego rozliczenia - Co więc można zyskać, gdy zdecydujesz się na rozliczenie pit 2016 przez internet? Przede wszystkim, dzięki nowoczesnym programom stworzonym do elektronicznego rozliczania PIT, o wiele prościej jest uniknąć potencjalnych błędów. Takie specjalistyczne i powszechnie dostępne programy przeprowadzą nas niemal krok po kroku przez cały proces wypełniania PIT. Warto wspomnieć, że program podaje wskazówki i informacje odnośnie tego, co należy wpisać w konkretnym miejscu jak równeż jaki format powinny mieć dane. Dzięki temu, rozliczenie pit przez internet pomaga uniknąć najczęściej popełnianych błędów.\nPonadto, decydując się na rozliczenie - https://www.pitax.pl/wiedza/sytuacje-podatkowe/ulgi-mieszkaniowe-pit-d/ulgi-w-ramach-praw-nabytych/ulga-na-wynajem/ - pit online 2016 rok zapewnia już również różne bardziej zaawansowane opcje. Na przykład, niektóre pola jest już automatycznie uzupełniona danymi płatnika.\nTo świetnie, że masz chęć zdobyć zbliżone informacje na prezentowany wątek, gdyż klikając na odsyłacz, zgłębiasz praktyczne źródła na podnoszone zagadnienie.\nDzięki temu można uniknąć wypełniania i przepisywania wciąż tych samych informacji i danych. Bez wątpienia, jest to ogromna oszczędność czasu. Co więcej, wypełniając online pit 2016 nie musisz już jechać do urzędu ani stać w wielkich kolejkach.\nUzupełniony dokument można wysłać przez internet bezpośrednio do właściwego urzędu - wytłumaczysz mi, jak rozliczyć pit za 2016 online. Rozliczenie pit online 2016 umożliwia również otrzymanie szybszej odpowiedzi o ewentualnej potrzebie jakiegoś sprostowania, niż dzieje się to w przypadku tradycyjnie wysyłanego papierowego PIT.\nW dzisiejszych czasach bardzo wielu właścicieli szuka oszczędności gdzie może. Niestety zwykle kończy się to znacznie większymi wydatkami, a budżet nie jest nieskończony. Zanim jednak wybierzemy firmę i pójdziemy do urzędu, spójrzmy jakie mamy formy prawne prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Czy damy radę sobie z księgowością?\nW postępowaniu cywilnym biorą udział nie jedynie strony zainteresowane. Oprócz nich w rozprawie może brać udział również interwenient uboczny. Należałoby wiedzieć, iż nie jest on powodem w konflikcie i nie przysługują mu takie uprawnienia jak dla stron.\nProwadzenie prywatnej jednostki łączy się z wieloma zobowiązaniami. Jednym z takich obowiązków jest płacenie składek ZUS, czy składek na ubezpieczenie zdrowotne. Istnieje jedna składka, jakiej opłacanie jest dobrowolne.


Przy ogólnej świadomości utarło się, albowiem, że pożyczając pieniądze po banku lub firmie pożyczkowej spłacamy jedynie kwotę kapitału i dodatkowe odsetki. Przy rzeczywistości opłat jest o wiele więcej. Przeważnie do zaciągniętego kredytu doliczana jest marża, prowizja za udzielenie jak i również ubezpieczenie. Taki stan sprawy sprawia niejako, że w przypadku kilku kredytów płacimy kilkukrotnie identyczne opłaty.\nKredyt konsolidacyjny niweluje ten problem całkowicie. Wielu Internautów zadaje pytanie, jakie zobowiązania mogą ulec konsolidacji. W tym momencie nie zaakceptować ma przeszkód, aby konsolidacji uległy takie zobowiązania jakim sposobem: kredyty bankowe, pożyczki czy też tzw. chwilówki udzielane przez przedsiębiorstwa nieposiadające formalnie statusu banku. Częstym zapytaniem jest również, w której wysokości kredyt konsolidacyjny mogę otrzymać. Przeważnie zależy to od wielkości aktualnie posiadanych zobowiązań a maksymalna kwota nie zaakceptować przekracza w najbardziej atrakcyjnych ofertach sumy dwustu tysięcy złotych. Co ciekawe w niektórych przypadkach oprócz samej kwoty konsolidacji możemy uzyskać dodatkową gotówkę na jakikolwiek cel.\nJak wybrać najlepszą opcję? Jeśli nie jestem pewna, w jakim agencji bankowej znajdziemy najlepszy kredyt konsolidacyjny to optymalnym rozwiązaniem jest zamierzenie skorzystania z pomocy doświadczonych biur pośrednictwa finansowego. Osoby tam pracujące posiadają szerokie i gruntowne doświadczenie z zakresu pożyczek i bankowości. Znając kondycję klienta wiedzą dobrze, przy jakiej placówce będzie proch największe szanse na zdobycie gotówki (nie robią nadmiernych zapytań w Biurze Danych Kredytowej, które obniżają nasz scoring, czyli punktację kredytową średnio o kilkanaście punktów). Wszystkie działa mają skoordynowane w ten sposób, aby klient otrzymał propozycję na jak najlepszych warunkach i zasadach. Kredyt konsolidacyjny jest w szczególności polecany osobom, które posiadają wiele zobowiązań i nie radzą odsylacz sobie z ich terminową spłatą.


Kronika Prowincjonalna - Kurek Mazurski - Results from #120\nMieszkańcy ul. Barczewskiego, a także klienci pobliskiego marketu skarżą się na niemal całkowite zastawianie tej ulicy samochodami.\nZachęta ze szczyptą czarnego humoru\nJedną z najstarszych budowli w Szczytnie jest kościół ewangelicko-augsburski przy ul. Warszawskiej.\nW miniony czwartek w obrębie głównego przejazdu kolejowego w Szczytnie widać było wzmożony ruch służb drogowo-kolejowych.\nMieszkańcy miasta, a przede wszystkim uczniowie Gimnazjum nr 2 oraz ogólniaka skarżą się na fatalny stan chodnika przy ul. Lanca.\nNa szczycieńskiej wieży ratuszowej, co każdy mieszkaniec widzi codziennie, umieszczone są cztery tarcze zegarowe. Od niepamiętnych czasów ich wskazówki jakby się pogubiły.\nNa załączonym zdjęciu widać, że poszczególne zegary pokazują różne godziny.\nNowe pojemniki i ogrodzenie\nDziwacznie zainstalowany wodomierz\nW poprzednim numerze „Kurka” pisaliśmy o kłopotach pana Romana, który na nowo założonym liczniku do pomiaru poboru wody nie mógł dokonać odczytu.\nKalendarzowa jesień zaczyna się 23 września, więc mamy jeszcze lato i jest ciągle w miarę ciepło.\n"Atrakcje" dla turystów\nW centralnym punkcie miasta, na placu Juranda stoi m. in. oszklona tablica. Wyjaśnia ona, że siedzące na pobliskiej ławce stworki to szczycieńskie pofajdoki i co trzeba zrobić, gdyby ktoś chciał razem z nimi być widoczny w internecie.\nRok szkolny się zaczął\nSpacer wieczorową porą\nMiasto nasze pięknie ulokowało się między dwoma jeziorami, nad którymi wiodą malownicze szlaki pieszo-rowerowe.\nW poprzednim numerze „Kurka” opisywaliśmy niebezpieczne zarośla krzewiące się tuż przy wjeździe do Warmińsko-Mazurskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Korpelach.\nW minionych latach miasto wzbraniało się przed postawieniem kurtyn wodnych. Jednak od dwóch lat są one już trwałym elementem małej miejskiej infrastruktury.\nGdzie te kosze?\nNad kanałem łączącym oba miejskie jeziora biegnie krótki pasaż, ale elegancko urządzony, bo brukowany, z ławeczkami do wypoczynku i koszami na odpadki.\nMDK - 3D\nJuż jakiś czas temu, zaraz po remoncie Miejskiego Domu Kultury, zauważyliśmy, że na unowocześnionej, szklanej elewacji budynku brakuje szyldu placówki. Dyrektor Andrzej Materna zapewnił nas wówczas, że nie będzie to jakaś okazała tablica, a skromny napis bez zbędnych dodatków.\nW poprzednim numerze, po nagłym załamaniu pogody, zadawaliśmy sobie pytanie, czy aby nie nastąpił koniec lata. Stało się bowiem tak, że nim milusińscy i dorośli zdołali na dobre skorzystać z uroków miejskiej plaży, upały jak nagle nastąpiły, tak niestety, szybko odeszły.\nCzyżby pożegnanie lata?\nMieliśmy kilka dni prawdziwego, niemal tropikalnego lata, ale szybko się ono skończyło. No i nie wiadomo, czy jeszcze zechce powrócić.\nStrzeżmy się upałów!\nW poprzednim wydaniu naszej gazety pisaliśmy, że na miejskiej plaży, choć jeszcze nie rozpoczęły się wakacje, już działa kąpielisko razem z ratownikami. Ba, plaża pozostawała pusta, bo tegoroczne lato - narzekaliśmy - jest jakieś chłodne, bez upałów.


Obrączki dwukolorowe Złoty Skorpion z brylantami OE222\nStrona główna » Obrączki ślubne » Obrączki ślubne Złoty Skorpion – wzór Au-OE222\nObrączki ślubne Złoty Skorpion – wzór Au-OE222\nCena poprzednia: 3 364 zł\nNiesamowite obrączki o profilu lekko zaokrąglonym o powierzchni polerowanej i satynowanej wzdłużnie. Obrączki składają się z dwóch symetrycznych części zestawionych ze sobą w kształcie fali. Fale przedzielono poprzez błyszczący rowek. Obrączkę damską dodatkowo przyozdobiono nowoczesną oprawą siedmiu kamyczków. Oprawa wykonana jest bardzo subtelnie nadając obrączkom niesamowitego uroku.\nPołączenie wykończenia polerowanego i satynowanego, efektownej oprawy kamyczków, delikatnego rowka w odmiennej konfiguracji kolorystycznej tworzy bardzo ciekawy efekt. Obrączki polecane osobom ceniącym kunszt sztuki jubilerskiej.\nUWAGA: Oprawa kamieni dostępna jest tylko w wariancie szerokości według opisu (patrz opis).\nObrączki ślubne - wzór Au-787\nObrączki ślubne klasyczne z białego złota niklowego 5 mm z brylantami - 94\nObrączki ślubne z białego złota palladowego z brylantami - Au-1067\nObrączki ślubne z białego złota niklowego z brylantami - Au-1046\n2 641 zł2 493 zł\nObrączki ślubne Złoty Skorpion – wzór Au-O123\n3 053 zł2 874 zł


Selian Lutheran Hospital - szpitale - Arusha (Miasto) - Other cities in arusha - Arusha - Tanzania - Hospitalsworldguide\nszpitale w Tanzania\nStrona główna › Według kraju › Tanzania › Arusha › Other cities in arusha › Arusha (miasto) › Selian lutheran hospital\nSelian lutheran hospital Arusha (Miasto) > Other cities in arusha > Arusha > Tanzania\nSą specjały mało znane przez ludzi w Selian Lutheran Hospital. Jeśli potrzebujesz specjalisty do twojej sprawy, Selian Lutheran Hospital może to być szpital, który najlepiej zaoferuje Ci opiekę medyczną. Dowiedzieć się! Zadzwoń, odwiedź lub odwiedź stronę internetową, aby uzyskać więcej informacji.\nCzy byłeś w Selian Lutheran Hospital ze względu na problemy zdrowotne? Jak wygląda personel medyczny, pielęgniarki, pomocnicy i opiekunowie tego szpitala? Czy jesteś zadowolony ze sposobu traktowania Ciebie? Następnie napisz osobisty komentarz tutaj, aby pomóc innym pacjentom, którzy mają dylemat nie wiedząc, do którego szpitala pójść.\nJeśli uważasz, że wystąpił błąd w adresie lub w innych danych z Selian Lutheran Hospital tutaj w Hospitalsworldguide, przeanalizujemy go. Daj nam znać, gdzie myślisz, że ten błąd. Skorzystaj z formularza kontaktowego, aby skontaktować się z naszym zespołem redaktorów.\nLista szpitale w Selian Lutheran Hospital\nInternational Eye Hospital- (Położony 479.82 km)\nHaydom Lutheran Hospital Tanzania- (Położony 204.20 km)\nKilimanjaro Christian Medical Centre- (Położony 75.08 km)\nMuhimbili National Hospital- (Położony 482.98 km)\nmalik rd, dar es salaam, tanzania tanzania Dar es Salam ,Dar es Salaam ,Dar es Salaam ,Tanzania .


Diagnostyka - Dr Tomasz\nZespół Aspergera jest zaburzeniem rozwojowym o podłożu neurologicznym, który jest łagodniejszą wersją autyzmu. Dotyczy on dzieci i młodzieży, lecz u dorosłych też bywa rozpoznawany. Jakie są przyczyny i objawy zespołu Aspergera? I czy istnieją sposoby leczenie tego zaburzenia? Co to jest zespół Aspergera? Zespół Aspergera w porównaniu z autyzmem jest zaburzeniem łagodnym. Występują jednak pomiędzy […]\nOpublikowany przezmczyz 23 grudnia 2019 17 lutego 2020 Opublikowano wDiagnostyka, ObjaśnieniaTagi: Autyzm, Metody terapii, objawy, przyczyny, Test, zespół AspergeraDodaj komentarz do Czy zespół Aspergera jest groźny? Zrób sobie test!


Jak walczyć z rozstępami? - Kobiecezasady.pl\n12 maja 2015 | Autor: Justyna Jucha | Kategoria: Porady, Uroda\nRozstępy to zmora niejednej pani. Powstają w wyniku rozciągania się skóry pod wpływem dużych wahań masy ciała lub też zmian hormonalnych zachodzących w organizmie w okresie dojrzewania oraz w czasie ciąży. Aby ich uniknąć, warto stosować profilaktykę w formie nawilżania balsamem, wzmacniania skóry preparatom przeciw rozstępom, a także uelastyczniać poprzez masaż, np. olejkiem lub kremem. Same kosmetyki tu jednak nie wystarczą, bo bardzo ważna jest też dieta, bogata w substancje odżywcze.\nDlaczego warto kłaść nacisk na zapobieganie powstaniu rozstępów? Otóż dlatego, że gdy już się pojawią, nie da się ich pozbyć domowymi sposobami i pozostanie jedynie ich usunięcie laserem lub zabiegi RF, które są bardzo kosztowne, a i tak nie zlikwidują rozstępów całkowicie do zera.\nW diecie profilaktycznej najważniejsze są takie składniki jak cynk, woda i witamina K. Cynk wpływa na elastyczność skóry. Zawarty jest np. w orzechach czy kiełkach, ale również w owocach morza, pestkach dyni i warzywach zielonych, liściastych. Z kolei woda nawadnia skórę, dzięki czemu jest ona mniej podatna na pęknięcia. Witamina K poprawia ukrwienie, a jej źródłem są pomidory, nabiał czy wątróbka.\nWsparciem dla diety będą kosmetyki, które wcieramy w miejsca, w których mamy rozstępy lub takie, gdzie potencjalnie mogą się one pojawić. Preparat należy wmasowywać okrężnymi ruchami aż do jego całkowitego wchłonięcia, powtarzając zabieg kilka razy dziennie. Dobrym rozwiązaniem będzie też użycie masażera z plastikowymi wypustkami.\nDepilacja laserowa w domu z Rio Laser Hair Remover\nDepilacja laserowa jest najskuteczniejszą metodą usuwanie zbędnego owłosienia i do niedawna była wykonywana jedynie w gabinetach kosmetycznych i medycyny estetycznej. Tymczasem dostępne są już urządzenia, dzięki którym taki zabieg można przeprowadzić samodzielnie w domu, a koszt zakupu szybko się zwraca w porównaniu z cenami zabiegów w salonach. Urządzenie Rio Laser Hair Remover Rio Laser Hair Remover\nKrem-maska do rąk i paznokci Extra Soft od Eveline\nKrem-maseczka do rąk i paznokci z serii Extra Soft marki Eveline to doskonały kosmetyk oparty o szwajcarską formułę intensywnego nawilżania, wygładzania i regeneracji naskórka. Krem działa natychmiastowo – efekty widać już po jego pierwszym zastosowaniu. Oprócz tego, że chroni delikatną skórę dłoni, to do tego działa na nią naprawczo, niwelując efekt szorstkości. Skóra dłoni staje


Przed startem ligi DAP Girls awansowały do finału pucharu - debica24.eu\nPrzed startem ligi DAP Girls awansowały do finału…\n17.08.2020, 18:04 (aktualizacja 18.08.2020, 09:00)\nKatarzyna Jezioro, która podpisała już 3-letni kontrakt z Górnikiem Łęczna, ma w DAP Girls Dębica godną następczynię. Aleksandra Pleban w półfinałowym meczu Okręgowego Pucharu Polski strzeliła cztery bramki, czym wydatnie pomogła Pomarańczkom w awansie do finału.\nOlimpia Pysznica - DAP Girls Dębica 2:7 (0:4)\nBramki dla DAP: Aleksandra Pleban 4, Paulina Sąsiadek, Beata Rogaczewska, Kinga Ozga\nDAP: Julia Gac - Anna Mucha, Kinga Ozga, Gabriela Szymaszek, Agata Michoń, Paulina Sąsiadek, Marlena Pyskaty, Gabriela Pyskaty (65 Izabela Czepiec), Beata Rogaczewska (80 Alicja Zwierzyńska), Marta Bielatowicz, Aleksandra Pleban.\nŻółta kartka: Aleksandra Pleban.\nPodopieczne trenera Kamila Nowaka dyktowały warunki od początku spotkania. Drużyna spisywała się znakomicie, co potwierdza wynik. A gol Pauliny Sąsiadek z 35 minuty, po którym przegoniła wszystkie pająki z okienka bramki rywalek, mógłby być ozdobą każdego meczu. W finale DAP Girls zagrają z Resovią, która pokonała Izolator Boguchwała 3:0.\n- Z wielkim optymizmem kończymy okres przygotowawczy przed III Ligą Kobiet, której start już 23 sierpnia - podkreśla Kamil Nowak.\nPrzeciwniczkami DAP Girls w rywalizacji ligowej będą zespoły: UKS Hetmanki Włoszczowa, Tarnovia II Tarnów, Starówka Nowy Sącz, Puszcza Niepołomice, Podgórze Kraków, Naprzód Sobolów, KKP Unia Lublin, Izolator Boguchwała, Iskra Krzemień, Iskra Brzezinka i Dąb Zabierzów Bocheński.\nNa początek w niedzielę o godz. 17:30 na stadionie przy Mechaniku Pomarańczki podejmę Iskrę Brzezinka. Rywalki przyjadą do Dębicy z województwa małopolskiego, z miejscowości położonej na zachód od Oświęcimia.\nTrener Kamil Nowak wspomina, że w sezonie 2017/2018 opuściło DAP 11 zawodniczek, a do rywalizacji na poziomie makroregionu (II Liga) drużyna przystąpiła dysponując dziewczynami w wieku 14-16 lat.\n- Po ponad dwóch latach wracamy. Co prawda liga będzie nosić nazwę III Liga Kobiet, lecz obszar będzie jak ówczesna II Liga. Zdajemy sobie sprawę, że robimy ogromny krok do przodu, a zespół mamy nadal bardzo młody, co ogromnie cieszy - mówi Kamil Nowak.\nZapewnia, że jego podopieczne bardzo poważnie podchodzą do treningów, w zajęciach biorą udział trzy razy w tygodniu. Rozegrały też trzy mecze kontrolne, remisując z ekipą z Grodziska Dolnego 4:4 (gole Alekdandra Pleban 2, Paulina Sąsiadek, Izabela Czepiec) oraz przegrywając z Naprzodem Sobolów 1:3 (gol Aleksandry Pleban) i Koroną Tuchla 0:1.\nCzytaj też: Szachiści z Czarnej mistrzami Polski po raz drugi z rzędu


Oferty pracy z językiem polskim w Barcelonie! – Migreat\n7 marca 2019 29 marca 2019\nDzisiejszym wpisem chcielibyśmy rozpocząć serię artykułów prezentujących aktualne oferty pracy w Barcelonie skierowane do osób poszukujących etatu, na którym wymagana jest znajomość języka polskiego. Poszperaliśmy na hiszpańskich portalach, by sporządzić dla Was listę takich stanowisk, gdzie ta umiejętność jest kluczowa lub będzie dodatkowym atutem podczas rekrutacji.\nOferty pracy z językiem polskim będziemy publikowali cyklicznie, co dwa miesiące. Planujemy również rozszerzyć listę prowincji i miast w Hiszpanii, dlatego zapraszamy, byście zaglądali na naszego bloga. A jeśli macie wśród rodziny i znajomych osoby, które aktywnie poszukują pracy z językiem polskim, zachęcamy do podzielenia się linkiem do tego artykułu!\nWe wpisie skupiliśmy się głównie na wakatach w stolicy Katalonii lub w prowincji Barcelona, zaś nazwy stanowisk pozostawiliśmy w wersji oryginalnej, tak jak zostały zamieszczone na portalach. Prezentujemy je w kolejności alfabetycznej. Wystarczy kliknąć nazwę stanowiska, aby zostać przekierowanym na ofertę opublikowaną na konkretnym portalu.\n1st Level Helpdesk Technician with Languages\nAccount Executive Mid-Market Poland (Polish speaker) Criteo\nAccount Manager Junior PL\nAdmin Assistant (Polish + Russian)\nCommunity Manager (native Polish) Social You\nCustomer Service/Country Manager Needen Corp\nCustomer Service Guest Specialist Polish Booking.com\nData Admin Assistant (native level of French/German/Dutch/Polish/Czech/Slovak)\nInside Sales Representative (Polish+English+Other Language) Regus\nModerador de vídeos con Polaco\nPolish Customer Representative\nPolish Online Traffic Manager\nProcurement Coordinator (Polish/Russian/English)\nProduct Manager Polish BERSHKA\nTransport Planner (French/German/Polish/Bulgarian)\nTransport Planner with Polish\nStaż w Barcelonie\nPolish speaking Business Development Representative Internship\nPraca w Polsce z językiem hiszpańskim\nPoniżej znajdziecie listę miast, w których poszukiwani są lektorzy języka hiszpańskiego (kliknij w konkretne miasto, by wyświetlić ofertę):\nŻyczymy powodzenia podczas rekrutacji!\nJeśli nie chcecie, by umknęły Wam kolejne artykuły z ofertami pracy, warto polubić nasz fanpage (KLIK), bo tam będziemy przypominać o kolejnych publikacjach.


Stadion Śląski będzie miał dach [ZDJĘCIA] Operacja podnoszenia dachu Big Lift 2 - Dziennikzachodni.pl\nStadion Śląski będzie miał dach [ZDJĘCIA] Operacja...\nStadion Śląski będzie miał dach [ZDJĘCIA] Operacja podnoszenia dachu Big Lift 2\n20 maja 2015 20.05.2015 Aktualizacja: 20 maja 2015 11:15 20.05.2015 11:15\nStadion Śląski w Chorzowie będzie miał dach. Wreszcie!\nCoraz bliżej rozpoczęcia operacji Big Lift 2. Na koronie Stadionu Śląskiego rozpoczął się montaż siłowników, które mają wyciągnąć w górę olinowanie dachu\nOperacja ma trwać przez najbliższe dwa tygodnie. Równocześnie instalowane będą kamery, które mają umożliwić inter-nautom śledzenie, jak przebiega Big Lift. Jego dokładnej daty urzędnicy jeszcze nie ujawniają, ale potwierdzają nasze wcześniejsze doniesienia: nastąpi to na przełomie czerwca i lipca.\nOperacja w trzech etapach\nPodniesienie w górę konstrukcji linowej będzie jednak - jak zastrzega Michał Sachs, dyrektor Wydziału Inwestycji w śląskim Urzędzie Marszałkowskim - dopiero wstępem.\n- W dalszej kolejności trzeba będzie podnieść konstrukcję stalową i na niej dopiero można będzie montować konstrukcję z poliwęglanu - wyjaśnia Sachs. To właśnie 43 tysiące metry kwadratowe poliwęglanu tworzyć będzie faktyczne zadaszenie chorzowskiego "kotła czarownic" (konstrukcja razem z pokryciem ważyć będzie ponad 830 ton). Obecnie materiał leży dwóch w namiotach obok stadionu. Kiedy Big Lift zwieńczony sukcesem robotnicy rozpoczną na dole scalanie poliwęglano-wych paneli, a następnie ich montaż na stalowej konstrukcji zadaszenia. Całość prac związanych z montażem zadaszenia Stadionu planowo ma się zakończyć w czwartym kwartale tego roku. Na oddanie obiektu do użytku trzeba będzie jednak poczekać do roku 2016.\nObiektem zarządzać ma spółka Stadion Śląski. Prawdopodobnie przejmie ona zadania, które dziś realizuje Wojewódzki Ośrodek Kultury i Sportu "Stadion Śląski". Prawdopodobnie, gdyż decyzję w tej sprawie podejmą dopiero w poniedziałek radni sejmiku wojewódzkiego.\n- To będzie uporządkowanie sytuacji. Podmiot, który zajmuje się budową obiektu powinien być też podmiotem, który później będzie nim zarządzał chociażby ze względu na możliwość wdrażania w takim modelu pewnych rozwiązań funkcjonalnych - ocenia Marek Szczerbowski, dyrektor WOKiS-u.\nObecnie sytuacja wygląda w ten sposób, że spółka Stadion Śląski zajmuje się budową obiektu, ale zarządzanie jego otoczeniem (np. wynajem kortów, czy boiska treningowe) to już rzecz WOKiS-u. Jeśli radni przyjmą propozycję zarządu województwa to ów podział zadań zniknie. Pracownicy WOKiS-u przejdą do spółki Stadion Śląski. Ona też przejmie mienie Ośrodka.\nSpółka zarobi, ale na kim?\nO ile celowość przekazania uprawnień do zarządzania obiektem spółce, która koordynuje jego budowę nie budzi większych wątpliwości, to pytania pojawiają się już w sprawie zasad, jakimi będzie się kierowała zarządzając obiektem. - Spółka musi działać na zasadach komercyjnych, a tymczasem 30-40 proc. powierzchni jest przestrzenią niekomercyjną - zwraca uwagę Szczerbowski. Pytanie zatem, czy nie będzie pokusy, aby owej przestrzeni niekomercyjnej nie ograniczyć.\nWiadomo, że po przejęciu zarządzania obiektem spółka Stadion Śląski otrzyma też pewną kwotę z budżetu województwa na organizację imprez niekomercyjnych. Ile tych pieniędzy jednak będzie? Tego na razie urzędnicy nie ujawniają, bo - jak twierdzą - oszacowanie tej kwoty będzie możliwe dopiero po rozliczeniu przez Urząd Marszałkowski tego, ile pieniędzy z przeznaczonej dla siebie puli (3,2 mln zł) wyda WOKiS.\nOgrodzenie bez decyzji\nUrzędnicy wciąż jeszcze zastanawiają się, jak zagospodarować ok. pół hektara ogrodzenia, które otaczać będzie Stadion Śląski. Przypomnijmy, że ogrodzenie będzie miało przeszło półtora km długości i 3,5 m wysokości, przy czym do wysokości 2,5 m ma być "nieprzezierne". Pomysłów na ubarwienie płotu jest kilka, m.in. pokrycie go zielenią lub zaproszenie do współpracy specjalistów od wykonywania murali. Na razie jednak decyzji nie podjęto. Gabriela Lenartowicz, odpowiedzialna w zarządzie województwa za modernizację Stadionu Śląskiego tłumaczy, że obecnie analizowane jest to ile kosztowałyby poszczególne rozwiązania.\nstadion śląski podnoszenie dachu\ngustlik (gość) 27.07.15, 11:40:23\nAby Sprawdzić Wytrzymałość to trzeba Stadion Napełnić Gorolami tych z PO a Slazoki na Dach z Spadochronami .ALE BEZ OBAW TO NIEMCY ZROBILI TYLKO Z JAKIEGO MATERIAŁU? Czy znow Rudy zarządził...rozwiń całość\nAby Sprawdzić Wytrzymałość to trzeba Stadion Napełnić Gorolami tych z PO a Slazoki na Dach z Spadochronami .ALE BEZ OBAW TO NIEMCY ZROBILI TYLKO Z JAKIEGO MATERIAŁU? Czy znow Rudy zarządził ODZCZEDNE PANSTWO TEN TA POLSKA WYP.Ł.WAŁA MU ZA ZATO FUJzwiń\nPo oddaniu stadionu\ngestskoczka 20.05.15, 12:46:37\npodniosą opłaty parkingowe jak w parku śląskim albo jeszcze wyżej, i będzie to stadion dla miejscowych, wyremontowany i utrzymywany przez wszystkich mieszkańców województwa.\nInne miasta wydają...rozwiń całość\nInne miasta wydają sporo pieniędzy na budowę, remont i utrzymanie własnych stadionów, a Chorzów i Katowice obiecują przed wyborami, a profity będą z tego stadionu czerpać.zwiń\nMacie zaufanie do tego czegoś?\nJa (gość) 20.05.15, 12:06:39\nOby nie doszło kiedyś znowu do nowej górnośląskiej tragedii...\nMacie zaufanie do tego czegoś? W Katowicach już spadało ludziom na głowy a teraz też ta inwestycja nieźle śmierdzi i to od poczatku....rozwiń całość\nMacie zaufanie do tego czegoś? W Katowicach już spadało ludziom na głowy a teraz też ta inwestycja nieźle śmierdzi i to od poczatku. Ja na pewno tam nogi nie postawię !zwiń\nPrzepraszam, a kto finansuje ten cyrk? USA COSSKI BRD I CCCP i UKrajINA PO LSZA\n777 AFI PGR ObszarniKUF P0 lacTFA I TURyssTUF PEŁO Z kajMONEY RAYU POdatKOwego (gość) 20.05.15, 14:46:49\nSTAWIAJOM TO TERAZ NIYMCE BO POLACTWO STAWIO RZEBY BULIĆ I WALić I KRAŚ Bo ŚLONSK TO NIY POLSZCZA TO MORZNA GO W UJA RO BIĆ PO polsKU.=Ja =JAja na pewno tam nogi nie POstawię ! =SZLOMSK UJUF...rozwiń całość\nSTAWIAJOM TO TERAZ NIYMCE BO POLACTWO STAWIO RZEBY BULIĆ I WALić I KRAŚ Bo ŚLONSK TO NIY POLSZCZA TO MORZNA GO W UJA RO BIĆ PO polsKU.=Ja =JAja na pewno tam nogi nie POstawię ! =SZLOMSK UJUF POLACKICH.777.zwiń\nIch (gość) 20.05.15, 14:40:05\nGdyby to Polacy mieli montować to sam bym sie wahał ale Gott sein dank robia to Niemcy więc powinno być sicher a na ciebie goroliku nikt tam nie będzie czekał więc nie pyskuj\nStadion Czytaj więcej: http://www.dziennikzachodni.pl/artykul/3868383,stadion-slaski-bedzie-mial-da\n*Y* (gość) 20.05.15, 10:44:49\nPrzepraszam, a kto finansuje ten cyrk?\nIch (gość) 20.05.15, 14:59:52\nW momencie gdy na Śląsku zaczyna sie dziać coś pozytywnego ujawniają sie zachodnie przeszczepy narodu rosyjskiego troluja krytykują wszystko co śląskie a nie daj Boże niemieckie ale trzeba im to...rozwiń całość\nW momencie gdy na Śląsku zaczyna sie dziać coś pozytywnego ujawniają sie zachodnie przeszczepy narodu rosyjskiego troluja krytykują wszystko co śląskie a nie daj Boże niemieckie ale trzeba im to wybaczyć bo to tylko nieświadome swej ułomności ujadajace kundelki zwiń\nMaciej z Piekar (gość) 20.05.15, 15:25:22\nA co w tym pozytywnego? Kolejna kasa wrzucona w błoto. Kto tam będzie grał? AKS Chorzów? Wyzwolenie Chorzów? No chyba, że Czarni Bytom odtworzą drużynę rugby.\nfajla11 20.05.15, 12:42:42\ndlaczego ci co kradną najwięcej w tym dzikim kraju nie odpowiadają za nic -\n*Y* na pewno nie gorole to finasuja niech cię o to łeb nie boli\nZygfryd ;) Ślonzoki som u siebie i żodyn gorol niy bydzie nom godoł jak momy godać (gość) 20.05.15, 11:23:22


Austria U19 - Słowenia U19 na żywo, transmisja live stream z pilka nozna online - gdzie oglądać w tv\nAustria U19 - Słowenia U19 transmisja na żywo w tv i live stream online w Internecie. Gdzie oglądać? (04.03.2020 15:00)\nTOP 3 BONUSY NA MECZ Austria U19 - Słowenia U19 3100 PLN Cashback 100 zł i bonusy 3000 zł na start - więcej na www.Betfan.pl\nAustria U19 - Słowenia U19 na żywo. Gdzie oglądać? Transmisja live stream online.\nWiele osób szuka informacji gdzie oglądać mecz Austria U19 - Słowenia U19 na żywo w telewizji i online w Internecie. Gdzie obejrzeć transmisję na żywo z Austria U19 - Słowenia U19? Nasz serwis każdego dnia wybiera najciekawsze mecze na żywo, które można oglądać w telewizji, a także online w Internecie na kanałach live stream online . Podobnie jest w przypadku wydarzenia którego szukasz w ramach rozgrywek Mecz towarzyski - jest ono dostępne do oglądania w TV tak jak inne wydarzenia ze sportu Piłka nożna. Transmisja jest dostępna także przez Internet za pośrednictwem wielu legalnych kanałów telewizyjnych jak również kanałów online.\nOprócz wymienionych kanałów z transmisją live, na naszej stronie znajdziesz też relacje tekstowe i relacje radiowe oferowane z okazji meczu rozgrywanego w dniu 04.03.2020 15:00 jak również dla innych transmisji z wielu dyscyplin sportowych, nie tylko Piłka nożna. Pełna lista kanałów oferujących transmisję (tv, online i pozostałych) prezentowana jest na powyższej rozpisce. Transmisje meczu Austria U19 - Słowenia U19 zostały wydzielone na dwie sekcje - lista kanałów telewizyjnych, na których można oglądać wydarzenie na całym świecie jak również legalne transmisje live stream za pośrednictwem których można oglądać Austria U19 - Słowenia U19 na kanałach online w ramach rozgrywek Mecz towarzyski.\nAustria U19 - Słowenia U19 na żywo. Gdzie oglądać? Transmisja live stream online\nGdzie obejrzeć na żywo Austria U19 - Słowenia U19 w tv i internecie?\nOglądaj Austria U19 - Słowenia U19 na żywo na kanałąch w tv i w Internecie . W naszym serwisie znajdziesz najwięcej legalnych transmisji live – płatnych jak również tych które można oglądać całkowicie za darmo. Zobacz transmisję online z wydarzenia Austria U19 - Słowenia U19, które odbędzie się w ramach rozgrywek Mecz towarzyski.\nWielkie wydarzenie do którego szukasz kanałów tv i online wzbudza również bardzo duże zainteresowanie wśród innych użytkowników. Wydarzenie o którym mowa, odbędzie się 04.03.2020 15:00. Pamiętaj jednak, że transmisje sportowe na żywo to nie tylko ten mecz, ale również wiele innych relacji z dyscypliny sportowej jaką jest Piłka nożna. Zobacz też pełny program telewizyjny i listę transmisji z meczów i wydarzeń zaplanowanych do rozegrania w ramach Mecz towarzyski.


Reklamy online o 42% bardziej efektywne w otoczeniu kontentu premium | Interaktywnie.com\nZ badań GroupM i Newsworks wynika, że reklamy wyświetlane w otoczeniu jakościowej treści są aż o 42% bardziej efektywne pod kątem istotnych wskaźników mediowych takich jak widoczność i czas spędzony przez użytkownika na stronie.\nEkspozycja reklamy w otoczeniu wysokiej jakości kontentu aż o 58% zwiększa szansę, by reklama była widoczna w 100% przynajmniej przez 5 sekund (zgodnie z globalnym standardem Viewability GroupM). Dla porównania, branżowy standard dla reklam online to jedynie 50% widoczności przez co najmniej jedną sekundę. Jednocześnie badanie wykazało zerową widoczność aż 48% reklam przy standardowej ekspozycji w Open Exchange’ach (platformy do zakupu powierzchni reklamowej w modelu aukcyjnym, otwarte dla całego rynku wydawców on-line).\nNatomiast emisja reklam na powierzchniach jakościowych (zdefiniowanych jako strony internetowe o wysokim wskaźniku affinity, powiązane z konkretną tematyką np. portale wydawców czasopism i gazet, czy witryny sportowe), o 98% zwiększa prawdopodobieństwo wyświetlenia reklamy w całości w górnej części strony i aż o 273% – szansę na przyciągnięcie ruchu kursora myszki.\nPlacementy premium na portalach generują znacząco większą responsywność użytkowników – świadomość marki wzrasta o 10,5%, a o 19,2% rośnie wskaźnik „ad recall”, co oznacza, że użytkownicy częściej pamiętają, że widzieli daną reklamę. Wysokiej jakości kontent na stronie wpływa korzystnie również na postrzeganie marki (9,7% wskazań) oraz zwiększoną chęć rekomendacji marki (10,3%).\nWyniki badania są efektem współpracy brytyjskiego oddziału GroupM, z siecią brytyjskich wydawców gazet należących do podmiotu Newsworks. W badaniu przeanalizowano 84 kampanie, ponad 398 milionów wyświetleń i 28 549 ankiet. Skala badania porównywalna jest ze standardem TGI (Target Group Index). Badanie zrealizowano w okresie od września 2017 do czerwca 2018 roku. GroupM analizowała na bieżąco wyniki trwających kampanii digital. Wnioski z badania posłużą do opracowania ogólnobranżowego wskaźnika ekspozycji na treści wysokiej jakości, szczególnie istotnego dla rozwoju systemów zakupu mediów opartych o programmatic.\n– Wszyscy intuicyjnie zakładamy, że kontekst, w którym oglądamy reklamę ma wpływ na to, jak ją postrzegamy. Dzięki naszemu badaniu zyskaliśmy potwierdzenie tych przeczuć. To dowód, że świat cyfrowy wcale nie jest jednorodny, a inwestycja w poszukiwanie miejsc, stanowiących wartościowe otoczenie dla reklam online niesie ze sobą szereg korzyści – powiedział Robin O’Neill, MD Digital Trading, GroupM UK.\ncontent premium, programmatic, reklama online, viewability


Pompa ciepła: najlepsza, czyli jaka - Ładny Dom - Ogrzewanie\nTekst: Tomasz Walczak (doktorant w Zakładzie Problemów Eko-Budownictwa IPPT PAN oraz doradca ds. energii odnawialnych w firmie EnergyConsulting. 29-11-2010 11:00\nTak naprawdę nie ma urządzeń idealnych. Są tylko takie, które lepiej od innych sprawdzają się w określonych warunkach. Dotyczy to również pomp ciepła.\nBudując dom, musimy podjąć wiele ważnych decyzji o charakterze technicznym, które mają wpływ na późniejsze koszty jego utrzymania: poczynając od wyboru konstrukcji budynku, poprzez system wentylacji, na sposobie ogrzewania kończąc. Oczywiście chcielibyśmy, aby nasz dom był jak najtańszy w utrzymaniu, a zastosowane w nim źródło ciepła - bezobsługowe, i najlepiej - ekologiczne. Może to zapewnić pompa ciepła. Pozostaje tylko pytanie, jaką wybrać.\nŻaden odpowiedzialny fachowiec nie dobierze pompy ciepła bez poznania warunków, w jakich będzie ona funkcjonować. W dużej mierze przesądzają one bowiem o tym, jaka pompa sprawdzi się przy ogrzewaniu domu. Zanim podejmie decyzję, powinien więc wiedzieć:\n- w jakiej strefie klimatycznej znajduje się nasz dom;\n- jaki jest poziom wód gruntowych na działce;\n- jaki jest skład chemiczny wód gruntowych;\n- jaki jest przekrój geologiczny ziemi w najbliższym sąsiedztwie;\n- jakie jest zapotrzebowanie na ciepło i czy pompa będzie jedynym źródłem ciepła.\nZwykle tylko część tych informacji możemy podać od razu, a większość trzeba dopiero sprawdzić. Najlepiej zacząć od rozmów z najbliższymi sąsiadami, dopytując się, czy mają studnię, na jakiej głębokości jest w niej woda, czy były trudności z jej wierceniem i w końcu, czy robili badania wody. Jeśli sąsiedzi nie pomogą, pozostaje nam wykonanie odwiertu próbnego, chyba że nie mamy dostępu do wodociągu i będziemy robić własną studnię. W trakcie jej wiercenia powinniśmy zdobyć prawie wszystkie informacje dotyczące gruntu i wód gruntowych. Dopiero po ich przeanalizowaniu instalator może wybrać pompę zapewniającą odpowiednie zaopatrywanie domu w ciepło, a jednocześnie - optymalną pod względem opłacalności inwestycji.\nJak dobrać pompę ciepła? - sytuacja 1: dom w województwie mazowieckim, III strefa klimatyczna\nJak dobrać pompę ciepła? - sytuacja 2: dom w okolicach Szczecina, I strefa klimatyczna\nJak dobrać pompę ciepła? - sytuacja 3: dom w okolicach Ustrzyk Dolnych, IV strefa klimatyczna\nJak dobrać pompę ciepła? - sytuacja 4: dom na Mazurach, III strefa klimatyczna\nChcąc najprościej scharakteryzować pompę ciepła, można powiedzieć, że jest to urządzenie grzewcze, które "pompuje energię cieplną", czyli podnosi jej temperaturę. Energia ta jest pobierana z dolnego źródła ciepła - którym mogą być wody gruntowe lub powierzchniowe, ścieki, grunt, a także powietrze oraz energia słoneczna - i oddawana w górnym źródle ciepła, czyli do instalacji grzewczej w naszym domu. Energia elektryczna czerpana przez pompę z sieci energetycznej służy jedynie do napędu sprężarki, czyli głównego elementu pompującego energię cieplną.\nWybór dolnego źródła ciepła jest pierwszą i chyba najważniejszą decyzją, jaką trzeba podjąć, planując zainstalowanie pompy ciepła. W domach jednorodzinnych dolnym źródłem ciepła zwykle jest powietrze zewnętrzne, wody gruntowe albo grunt.\nJako dolne źródło ciepła najłatwiej jest wykorzystywać powietrze zewnętrzne. Wystarczy na zewnątrz budynku umieścić wymiennik ciepła, czyli coś na kształt chłodnicy, przez który wentylator wymusi przepływ powietrza. Na powierzchni wymiennika powietrze będzie oziębiane, a więc będzie oddawać pompie część swojej energii cieplnej. Bardzo często cała powietrzna pompa ciepła jest umieszczana na zewnątrz domu. Wygląda jak duże pudło, w którym są dwa otwory: przez jeden z nich powietrze jest zaciągane, a przez drugi wyrzucane. Do budynku są wprowadzone tylko rurki z ciepłą wodą.\nNiestety, taka pompa nie jest stabilnym źródłem ciepła. Dzieje się tak dlatego, że ilość energii zawartej w powietrzu zależy od jego wilgotności (oczywiście w dużym uproszczeniu): im jest ono zimniejsze, tym mniej wilgoci się w nim znajduje i tym mniejszą ma pojemność energetyczną. Poniżej 0°C jego pojemność energetyczna bardzo spada, stąd sprawność pompy ciepła również mocno maleje. Przy temperaturze -10°C powietrzna pompa ciepła dostarcza już prawie tyle samo energii, ile pobiera z sieci. Przy niewiele niższej w ogóle się wyłącza. Dlatego takie pompy zawsze powinno się instalować z zapasowym źródłem ciepła.\nPowietrzne pompy ciepła mimo swoich ewidentnych wad mają jednak zalety. Przede wszystkim są to niska cena i prostota montażu. Sprawdzają się w niektórych regionach - środkowej Polsce i na Wybrzeżu, gdzie średnie temperatury sezonu grzewczego oscylują wokół 0°C. Dni, kiedy temperatura spada dużo poniżej zera, jest tam stosunkowo niewiele. Czasami więc analiza ekonomiczna wykazuje, że takie rozwiązanie jest optymalne dla konkretnego budynku.\nKolejnym sposobem poboru energii przez pompę ciepła jest wykorzystanie wód gruntowych. Do tego celu trzeba wywiercić dwie studnie. Z pierwszej czerpie się wodę, z której jest odbierana część energii. Do drugiej zrzuca się wodę ochłodzoną (o kilka stopni).\nUkład jest efektywny i działa bezawaryjnie, gdy są spełnione trzy podstawowe warunki:\npompę ciepła można umieścić w ciepłym pomieszczeniu - dzięki temu woda krążąca w układzie nie zamarznie;\nwoda gruntowa ma odpowiedni i niezmienny w czasie skład chemiczny. Jeśli będzie miała na przykład zbyt wysoką zawartość żelaza czy manganu, na pewno dojdzie do zatkania wymiennika w pompie lub studni zrzutowej;\nwydajność obu studni jest wystarczająca.\nSystem dwóch studni jest bardzo tani w wykonaniu i ma bardzo dużą sprawność energetyczną. Cechuje go stałość parametrów cieplnych przez cały sezon grzewczy, niezależnie od warunków atmosferycznych.\nDo zasilania pompy ciepła można również pobierać energię z gruntu. Zazwyczaj służą do tego plastikowe rurki wypełnione roztworem glikolu lub solanką, czyli czynnikiem roboczym pobierającym ciepło z gruntu i transportującym je do sprężarki. Mogą to być też rurki miedziane wypełnione propanem.\nUkład takich rurek nazywa się kolektorem. Gdy zdecydujemy się na kolektor poziomy, rurki układa się poziomo - równolegle do siebie lub w spiralach - na głębokości 1,2-1,8 m. Na taki kolektor potrzeba mniej więcej dwa razy więcej powierzchni działki niż wynosi powierzchnia domu. Jest to rozwiązanie stosunkowo tanie w wykonaniu, ale jego wydajność w dużej mierze zależy od wilgotności gruntu. Im jest on bardziej nasycony wodą, im więcej jest w nim składników mineralnych i im mniejsza jest jego porowatość, tym lepsze są jego właściwości akumulacyjne i przewodność cieplna. Zdarza się, że suchy grunt, mocno nagrzany na jesieni i zapewniający wtedy pompie bardzo wysoką sprawność, pod koniec sezonu grzewczego jest już mocno przechłodzony, a wydajność pompy znacznie spada. Gdy dodatkowo kolektor jest za mały w stosunku do potrzeb energetycznych domu, może dojść do awaryjnego wyłączenia pompy. Dlatego zaleca się przewymiarowywanie dolnego źródła pomp pobierających energię z gruntu oraz taki dobór ich mocy, aby nie zabrakło jej nawet przy niższych temperaturach gruntu.\nJeśli powierzchnia działki jest niewielka, można zastosować kolektor pionowy (sondy gruntowe). Wykonuje się wówczas odwierty głębokości od 20 do 100 m. W każdy wsadza się pojedynczą lub podwójną rurkę zakończoną kształtką przypominającą literę U. W rurkach krąży czynnik roboczy, który odbiera energię od gruntu. Taki kolektor wymaga bardzo mało miejsca na działce i charakteryzuje się bardzo stabilnymi parametrami pracy, ale niestety jest dość drogi.\nJak widać, jest sporo możliwości zasilania pompy ciepła w energię. Z podanych wcześniej przykładów, pokazujących różne sytuacje, w których dobierano pompę ciepła, wynika jedno: nie można jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, jaka pompa jest najlepsza. Wybór rozwiązania wymaga za każdym razem analiz technicznej i ekonomicznej. Pewne jest, że należy szukać rozwiązań najtańszych, a jednocześnie najlepiej spełniających oczekiwania inwestora. Projekt techniczny całego systemu powinien więc zrobić doświadczony projektant, który dobierając dolne źródło ciepła, krytycznie spojrzy na możliwości poboru energii w danej okolicy, a następnie projektując odbiór energii w budynku, doradzi, co zrobić, aby zminimalizować jej zużycie. To umożliwi dobór pompy o mniejszej mocy, która będzie tańsza.\nPrzygotowanie projektu technicznego da nam również możliwość rzetelnego porównania ofert od różnych firm na wykonanie całego systemu. Bardzo często w jednej z nich uwzględnia się kosztowny element instalacji - przydatny, ale nie zawsze konieczny, a w innej ofercie go nie ma i nie proponuje się nic w zamian. Ta druga oferta jest oczywiście niższa cenowo. Pamiętajmy też, że każdy handlowiec musi bronić swojej koncepcji i każdy ma trochę racji. Zwykle jednak handlowcy nie biorą pod uwagę całości problemów związanych z systemem grzewczym i jego dopasowaniem do konkretnego budynku.


Kino - Dziewczyna z szafy\n„Za najbardziej obiecujący debiut dla reżysera, którego osobowość twórcza posiada wielki potencjał i perspektywę rozwoju na przyszłość” – tak brzmi uzasadnienie Nagrody „Perspektywa” im. Janusza „Kuby” Morgensterna. Jej laureatem w 2012 roku został, ex aequo z Marią Sadowską, Bodo Kox, dotąd znany jako ikona kina niezależnego. Jego pełnometrażowy, profesjonalnie zrealizowany debiut, „Dziewczyna z szafy”, entuzjastycznie przyjęto na festiwalu „Młodzi i Film”. Zdobył Nagrodę Dziennikarzy i Nagrodę Jury Młodzieżowego, a Wojciech Mecwaldowski otrzymał Jantara za rolę męską.\nW trakcie spotkania z twórcami na koszalińskim festiwalu z widowni padły słowa, by w ocenach „Dziewczyny…” nie ograniczać się do polskiego podwórka, ale spojrzeć szerzej, jako że jest to debiut na światowym poziomie. Oglądając film Koxa i mając w pamięci rodzime produkcje, trudno nie ulec wrażeniu, że mamy do czynienia z fenomenem. Widzowie przyzwyczaili się do tonu serio, do filmów-rozliczeń czy filmów-diagnoz polskiej rzeczywistości. Oczywiście, moglibyśmy doszukać się w „Dziewczynie…” wizji świata, w którym panuje znieczulica, maska dewocyjnego katolicyzmu skrywa bezduszność i chciwość, a w dobie Internetu prawdziwe relacje ustępują powierzchownym znajomościom. Próżno jednak szukać takich tonów u Koxa; reżyser ani przez chwilę nie aspiruje do zaangażowanej obserwacji. Stworzył za to kameralną, uniwersalną (choć niepozbawioną polskich smaczków) opowieść o samotności i pragnieniu miłości. Nie ukrywa inspiracji kinem północnej Europy – ceni jego poczucie humoru, sympatię dla nieszkodliwych dziwaków. Jednocześnie reżyser nikogo służalczo nie naśladuje; buduje historię za pomocą efektownych obrazów, z wdziękiem, ale i przewrotnie łączy melodramat z akcentem komediowym, igra także z gatunkiem komedii romantycznej.\nJacek (Piotr Głowacki) usiłuje znaleźć kobietę swojego życia. Nie jest to jednak proste, zwłaszcza że jego brat Tomek (Wojciech Mecwaldowski) cierpi na zespół sawanta i wymaga stałej opieki. Pewnego dnia Tomek trafia do mieszkania tajemniczej sąsiadki, Magdy (Magdalena Różańska). Dziewczyna unika ludzi, ukrywa się w szafie. Nawiązuje się między nimi nić porozumienia. Wkrótce cała trójka będzie musiała zmierzyć się z dramatyczną rzeczywistością.\nKox nie tworzy wnikliwego portretu psychologicznego. Postaci nakreślone są grubą kreską, wyposażone w zestaw wyrazistych cech (choć, co istotne, ich oryginalność nie jest wymuszona). Mamy więc przekrój odmieńców: jest nieśmiały stróż prawa, wredna sąsiadka czy niewyżyta, sfrustrowana pseudoartystka. Zdarzają się chwyty i rozwiązania, które łatwo przewidzieć, żarty już wcześniej zasłyszane. Ale odtwórcy głównych ról pozostają wiarygodni i wzbogacają swe postaci o indywidualny rys; sprawiają, że widzowie angażują się w ich losy. Jacek Piotra Głowackiego ujmuje nieporadnością i życzliwym nastawieniem do świata, Dzielnicowy grany przez Lubosa rozczula i bawi, Magda Różańskiej intryguje. Nie sposób oderwać wzroku od Mecwaldowskiego. Choć z racji roli dysponuje ograniczoną gamą środków wyrazu, tworzy przejmujący portret człowieka bezbronnego w chorobie.\nWyjątkowość „Dziewczyny…” nie ogranicza się tylko do ujęcia tematu czy bardzo dobrego aktorstwa. Kto wie, czy nie największym atutem tego filmu jest obraz, który wespół z muzyką tworzy kameralne widowisko przesiąknięte melancholią i liryzmem. Duża w tym zasługa operatora Arkadiusza Tomiaka i scenografa Andrzeja Halińskiego. Za ścieżkę dźwiękową, która przywodzi na myśl brzmienie Sigur Rós czy Radiohead, odpowiedzialni są Joanna Halszka Sokołowska oraz Filip Zawada. Kox pozwala, by triumfowała wyobraźnia: „równoległe światy”, niezwykłe wizje. Nie boi się ani dosłowności, ani poezji. Jego uwadze nie ujdą codzienne, choćby niepozorne cuda. W tym filmowym świecie, gdzie nad szarym blokowiskiem suną sterowce, a w jednym z M-2 rozkwita bujna dżungla, zakończenie, nawet bolesne i kontrowersyjne, daje nadzieję. Wygrywa miłość, wygrywa magia.\nReżyseria i scenariusz Bodo Kox. Zdjęcia Arkadiusz Tomiak. Scenografia Andrzej Haliński. Muzyka Joanna Halszka Sokołowska, Filip Zawada. Wykonawcy Magdalena Różańska (Magda), Wojciech Mecwaldowski (Tomek), Piotr Głowacki (Jacek), Eryk Lubos (dzielnicowy Krzysztof), Teresa Sawicka (Kwiatkowska), Magdalena Popławska (Anna). Produkcja Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. Polska 2012. Dystrybucja Kino Świat. Czas 88 min


SPEEDWAY.info.pl - Zmarł Henryk Żyto\nZmarł Henryk Żyto\nZ wielkim żalem i smutkiem zawiadamiamy, iż w wieku 82 lat zmarł dziś jeden z najwybitniejszych zawodników w historii gdańskiego klubu - Henryk Żyto. Wychowanek Unii Leszno barwy Wybrzeża Gdańsk reprezentował przez piętnaście lat.\nUrodzony 1 listopada 1936 roku Henryk Żyto karierę rozpoczął w swym rodzinnym - sławnym z żużlowych tradycji - Lesznie. W barwach Unii jeździł przez pierwszych 12 lat swojej kariery, poczynając od 1953 roku. Już po 4 latach 21-letni Henryk zadebiutował w reprezentacji. Zajął wtedy 5 miejsce na warszawskiej Skrze. Startował w tych latach w memoriale tragicznie zmarłego Smoczyka, sześciokrotnie wygrywając i dwukrotnie zdobywając na własność okazałe puchary.\nW 1961 roku zdobył najpierw tytuł drugiego wicemistrza kraju, a potem osiągnął swój życiowy sukces sięgając razem z kolegami z reprezentacji po złoty medal drużynowych mistrzów świata. Po roku był już pierwszym wicemistrzem Polski, a w następnym, czyli 1963, ten niewielki wzrostem, ale wielki duchem sportowej walki żużlowiec przepasany został szarfą mistrza kraju. Równolegle do startów w Polsce, Pan Henryk zachwycał swoją jazdą angielskich kibiców reprezentując barwy Coventry Bees.\nPo powrocie z Anglii, w 1965 roku, postanowił zmienić barwy klubowe oferując swoje usługi klubowi z Gdańska. 29-letni wówczas zawodnik został przyjęty w gdańskim klubie z otwartymi ramionami. Jednakże nikt nie przypuszczał, że Henryk Żyto barwy Wybrzeża będzie z powodzeniem reprezentował przez kolejne 15 lat, często ratując drużynę w najtrudniejszych momentach. Wraz z kolegami z drużyny dwukrotnie zdobył wicemistrzostwo Polski, a w 1972 roku zajął 4 miejsce w finale indywidualnych mistrzostw kraju. Oficjalne pożegnanie Henryka z torem żużlowym nastąpiło w czerwcu 1981 roku. Po zakończeniu rekordowo długiej kariery na torze, ale także już wcześniej, bo w 1969 roku. p. Henryk pracował z drużyną i w szkółce młodzieżowej jako instruktor i trener.\nJako jedyny z gdańskich żużlowców odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Barwy gdańskiego klubu reprezentował również jego syn, Piotr.\nźródło: informacja prasowa/wybrzezegdansk.pl\nPogrzeb Henryka Żyto\nNowe kevlary Wybrzeża Gdańsk


Czeskocieszyński – Strona 68 – zwrot.cz\nNiżnikiewicz ocenia Cieszyński Fortuna Bieg\nDziewiątą edycję Cieszyńskiego Fortuna Biegu, który odbył się w niedzielę w obu miastach nad Olzą, podsumował kierownik imprezy, Zbigniew Niżnikiewicz, były dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Cieszynie. (więcej…)\nO promocji polskiej książki i czytelnictwa\nCZESKI CIESZYN / Na dorocznym zebraniu członkowskim spotkali się w Czeskim Cieszynie w środę 19 marca członkowie Stowarzyszenia Przyjaciół Polskiej Książki, którego głównym celem jest promocja czytelnictwa i polskiej książki na Zaolziu. Najważniejszymi tematami obrad było podsumowanie działalności w 2016 roku i zaplanowanie zadań na rok bieżący. (więcej…)\nW Avionie z Olgą Tokarczuk i Renatą Putzlacher\nCZESKI CIESZYN / Najbliższy Polsko-Czeski Salon Dyskusyjny w kawiarni literackiej Avion w Czeskim Cieszynie sprawi ogromną przyjemność miłośnikom polskiej literatury współczesnej. Gościć w nim będzie bowiem jedna z najwybitniejszych polskich pisarek Olga Tokarczuk oraz poetka Renata Putzlacher, autorka książki „W kawiarni Avion, której nie ma”. (więcej…)\nStrona 68 z 162« Pierwsza«...102030...6667686970...8090100...»Ostatnia »


Organizacja ruchu na Kobielskiej do poprawki? - Twoja Praga\nOrganizacja ruchu na Kobielskiej do poprawki?\nDodano: 08.10.2014, modyfikacja: 06.03.2018\nPierwszy projekt zmiany organizacji ruchu na Kobielskiej powstał w odpowiedzi na interpelację radnego Sławomira Kalinowskiego w 2009 roku. Proponowane zmiany dotyczyły wprowadzenia ruchu jednokierunkowego na odcinku od ul. Wiatracznej do ul. ks. Flazińskiego. Zmiany nie zostały wprowadzone z uwagi na prowadzoną przy tej ulicy inwestycję.\nNie udało się w 2009 i kilka lat później, chociaż monumentalna "ściana płaczu" pod nr 23 została już dawno ukończona. Aż nagle... decyzją Inżyniera Ruchu POR Nr: IR/IO/1607/14 z dnia 16 lipca 2014 roku, od 13 sierpnia 2014 roku, odcinek ulicy Kobielskiej pomiędzy ulicami Wiatraczną a Garwolińską stał się ulicą jednokierunkową.\n"Miejsc parkingowych w tej okolicy już przybyło, ponieważ na wniosek naczelnika tutejszego VII Oddziału Terenowego na ulicy Kobielskiej (na odcinku od ul. Wiatracznej do ulicy Garwolińskiej) wprowadzono ruch jednokierunkowy. Dzięki temu możliwe było zniesienie zakazu parkowania i postoju, który na tym odcinku obowiązywał po północnej stronie ulicy." - pisał kilka dni po wprowadzeniu zmian Krzysztof Mich z referatu prasowego Straży Miejskiej.\nWprowadzona nowa organizacja ruchu nie spotkała się przychylnym przyjęciem przez niektórych mieszkańców, czego dowodem są liczne listy i komentarze jakie napłynęły do naszej redakcji natychmiast po wprowadzeniu nie konsultowanych wcześniej z mieszkańcami zmian.\nZainteresowanych odsyłam do komentarzy pod tekstem: https://www.twoja-praga.pl/info/informacje/3914.html\nJakiego zdania będą członkowie komisji, dziś się przekonamy. Przypominam, że jej posiedzenie jest otwarte i każdy mieszkaniec może w nim uczestniczyć. Początek 8 października o godzinie 17.30 w sali 305 Urzędu Dzielnicy Praga Południe przy Grochowskiej 274.\nNie tylko Kobielska\nOprócz Kobielskiej komisja zapozna się i zaopiniuje miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. Ostrobramskiej oraz ul. Chłopickiego, jak również zmiany organizacji ruchu na ulicach: Berezyńskiej, Żółkiewskiego, ks. Jana Sztuki i Komorskiej.\nChętnie bym poszedł, ale jeśli się zaprasza w tym samym dniu, to lepiej nie zapraszać w ogóle. To już tradycja tej strony. Ta zmiana znacznie utrudnia ruch rowerowy, ale może tak miało być.


Trzęsienie ziemi w Chorwacji - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nchococaffe 22.03.20, 10:58\nStraszne rzeczy się dzieją....\nnenia1 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:07\nZawsze się działy, tylko teraz mamy media.\nchococaffe Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:10\nMedia mamy od dawna (w tym net). Nie zawsze się działy wszytskie w tym samym czasie.\n35wcieniu Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:11\nNadal nie dzieją się WSZYSTKIE w tym samym czasie\nnenia1 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:14\nAle, że co? Znaki jakieś, koniec świata?\nchococaffe Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:17\nNie, nic się nie dzieje. Bywa, cóż tam jeden kraj z trzęsieniem ziemi i samoizolacja jednoczesnie i zapleczem szpitalnym do tego. I tak to nic w porównaniu do hiszpanki przecież, to tylko media.\n35wcieniu Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:19\n" I tak to nic w porównaniu do hiszpanki przecież"\nNo a nie? Wojna światowa + hiszpanka równocześnie to faktycznie było trochę jak koniec świata, ale już dopatrywanie się WSZYSTKICH nieszczęść jednocześnie bo gdzieś było trzęsienie ziemi (jedna ofiara śmiertelna chyba póki co) to absurd.\nchococaffe Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:22\nPrzecież pisałam - wszystko ok.\nnenia1 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:33\nAle nikt nie mówi, że nic się nie dzieje, że wszystko ok, tylko że życie nigdy nie było bajką, a my w gruncie rzeczy jesteśmy i tak w najbogatszym regionie na świecie, z dobrze odżywionymi ludźmi, z jedzeniem w sklepach i lekami, to trzęsienie ziemi to też przecież nie jakaś potężna katastrofa, zginął jeden człowiek, oczywiście, że to też tragedia i nie chodzi o jej umniejszanie, bo zginęła tylko "jedna" osoba" ale o zachowanie jakieś proporcji i skupieniu się na tym co mamy, zamiast na tym na co i tak nie mamy wpływu a co buduje "straszny" obraz.\nchococaffe Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:36\nA kto twierdzi, że było bajką?\np.s. o trzęsieniu dowiedziałam się od osoby, którą one obudziło - nie z mediów - to trochę inna perspektywa. I nie chce mi się juz dalej pisac na ten temat.\nnenia1 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:41\nNo widzisz, i taka to rozmowa na ematce. Nie piszę, że ok, ale ty będziesz się upierać, że tak właśnie piszę.\n35wcieniu Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:44\nZwłaszcza że w Chorwacji te trzęsienia są przynajmniej raz w roku, o ile dobrze kojarzę.\nStrasznie mi działa na nerwy jak te wszystkie specjalistki z płatnym wolnym lub pracą zdalną, siedzące w wygodnych domach, w czystej pościeli, w izolacji w domu z ogrodem w środku lasu, z jedzeniem na telefon, z pełną spiżarnią i apteczką, internetem i wideokonferencjami z rodziną i znajomymi z drugiego końca świata labiedzą JAK TO MY DZISIAJ MAMY CIĘŻKO, JAKIE STRASZNE CZASY.\nNiech poczyta jedna z drugą o epidemiach, gdzie liczby ofiar były liczone w milionach, przy równocześnie przetaczających się wojnach, z zerową dostępnością leków i niewyobrażalną biedą, może coś zaskoczy. Chociaż nie sądzę.\nnenia1 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:46\nAle też bez przesady, ludzie przeżywają szok, wszystkim jest ciężko, ja też uważam, że warto zachować dystans, co nie znaczy, że każdy kto teraz przeżywa jest rozkapryszoną panienką.\nchococaffe Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:52\n"Jedna z drugą czytały" (off top - "czytały", he, he) i to chyba więcej niz Ty.\nanorektycznazdzira Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:40\nWeź odpal neta i znajdź mi z łaski swojej taki kwartał, gdzie NIGDZIE nie było: trzęsień ziemi, powodzi, suszy, pożarów (budynków, lasów, stepów, upraw), wojny, innej wojny, jeszcze innej wojny, ataku terrorystycznego, głodu, tsunami, katastrof lotniczych, katastrof kolejowych, katastrof budowlanych, katastrof komunikacji samochodowej, zatonięć statków, zaginięć statków, blackoutu, spadnięcia meteorytu, epidemii infekcji wirusowej (np. Ebola), epidemii infekcji bakteryjnej (np. EHEC), epidemii zgonów związanych ze szczególnie wysokim stężeniem smogu na jakimś obszarze, fali zgonów z powodu chorób cywilizacyjnych.\nPokombinuj, bo jak o czymś zapomniałam, to jednakowoż też tego nie powinno być.\ntiszantul Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:19\n"Straszne rzeczy się dzieją...."\nTo ile osób zginęło w tym strasznym wydarzeniu? Więcej niż bez przerwy co sześć godzin w Polsce w wypadkach samochodowych?\ngliminstory Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:23\nhisteria. to obszar gdzie ziemia się często trzęsie.\ngliminstory Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:25\na, co więcej - jak tam są jakieś ruchy tektoniczne to trzeba sie spodziewać też trzęsień ziemi w innych miejscach na świecie w przeciągu kilku najbliższych dni.\npani07 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:38\nTyle że zdjęcia robią wrażenie, tutaj na TT zdjęcia wrzuca chorwacka dziennikarka:\ngliminstory Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:53\nWrzesien i listopad ubiegłego roku takich zdjąć było mnóstwo - z Albanii, Macedonii, wybrzeza Chorwacji\ntam się tak żyje jakbyś nie wiedziała.\ntiszantul Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:56\nA jednak wątki o strzelaniu z petard w sylwestra i wystraszonych pieskach bardziej angażują internautów niż trzęsienie ziemi w Chorwacji\nivanova Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 11:46\nZawsze się działy. Zarazy tez w dziejach bywały. Teraz mamy media i wszystko jest rozdmuchane do granic mozliwosci. Stad histeria wszystkich wokół.\nmalgosiagosia Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 12:03\nBylo tez trzesienie w USA - w Utah i Colorado.\ngliminstory Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 14:00\na, czyli trzęsienie w Europie to fala od przesunięcia się płyt tektonicznych w Stanach. Trzymajmy kciuki żeby i Włochy się teraz nie zatrzęsły bo dla nich to może być nie do udzwignięcia w obecnej sytuacji.\nmalgosiagosia Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 15:16\n> a, czyli trzęsienie w Europie to fala od przesunięcia się płyt tektonicznych w\n> Stanach. Trzymajmy kciuki żeby i Włochy się teraz nie zatrzęsły\nBardzo prawdopodobne. Trzymajmy kciuki za wszystkie miejsca sejsmiczne na swiecie.\nkozica111 Re: Trzęsienie ziemi w Chorwacji 22.03.20, 15:05\nto poczatek, trzesienie dotrze prawdopodobnie dalej, Włochy dostana z 2 strony.\nCzego,tacy jak Tusk,nigdy nie potrafili zrozumieć?


O skuteczności broni palnej w defensywie (1) – HOPLOFOBIA.INFO\nKomentarz ten dedykuję byłemu dowódcy jednostki GROM, gen. Romanowi Polko. Gdyby nie dyrdymały wygadywane przez niego w telewizji publicznej w porze najwyższej oglądalności, nigdy nie wykrzesałbym z siebie motywacji do powtórnego reanimowania wątku o DGU. Pozdrowienia wędrują również do ekipy montującej propagandowe kawałki “Panoramy” – tylko potwierdzacie słuszność stanowiska głoszącego, że budynek przy Woronicza należy zburzyć łącznie z fundamentami, zaś ziemię pod nim wypalić. Pełna wersja wyemitowanego przez “Dwójkę” materiału do podejrzenia tu. Dla tych, którzy pragną uratować swoje mózgi i unikają kontaktu z TVP, specjalnie wyciąłem kawałek wystąpienia generała:\nOpinię wojskowego autorytetu mógłbym spokojnie skontrować odnośnikiem do podrozdziału ostatniej książki duetu Kleck-Kates, gdzie zostało wyraźnie powiedziane, że w prawdziwym świecie tego rodzaju incydenty praktycznie się nie zdarzają (cytuję: This type of incident is in fact virtually nonexistent), problem wykracza jednak daleko poza wykwity intelektu medialnych ekspertów i dotyczy większej narracji cyklicznie powracającej w głównym nurcie. Otóż celem przemycenia w reportażu tej konkretnej wypowiedzi było zabetonowanie w świadomości odbiorców fałszywego przeświadczenia, że posiadanie broni palnej jest wysoce nieopłacalne i zgubne dla jej właściciela, ponieważ wiąże się nieuchronnie z eskalacją przemocy, względnie z pogorszeniem sytuacji napadniętej ofiary. W następnych akapitach postaram się wyjaśnić, czemu takie rozumowanie jest wyłącznie prywatnym urojeniem pana Polko i dziennikarzy telewizji publicznej bez pokrycia w studiach empirycznych, których konkluzje są dokładną odwrotnością spekulacji generała i które w dziedzinie kryminologii pozostają konsekwentnie jednymi z najbardziej ugruntowanych twierdzeń.\nW okresie pomiędzy rokiem 1980 a 2004 anglojęzyczna literatura przedmiotu wyprodukowała 29 recenzowanych pozycji podejmujących problematykę obrony własnej (SP/self-protection). Spośród nich najbardziej wyczerpujący (w sensie rezerwuaru zgromadzonych danych i liczby uwzględnionych predyktorów) jest artykuł Jongyeona Tarka, będący skondensowaną wersją pracy doktorskiej Koreańczyka . Rozprawa poddaje ewaluacji fenomen DGU w szerszym kontekście reagowania na agresję przy pomocy siły fizycznej.\nTark zgrupował te 27+ tysięcy zajść w pięć subkategorii: napaści o charakterze seksualnym, napaści z użyciem niebezpiecznego narzędzia, rozboje, drobne kradzieże uliczne (larcenies) i włamania z elementem kontaktu domownika z intruzem. Tabela 2 pokazuje, jak kształtował się procentowy udział określonych metod obronnych w relacji do kompletu zarejestrowanych zdarzeń. W przetłumaczonej na język polski wersji tablicy wykluczyłem z oryginalnego zbioru wszelkie kolizje ze złodziejami kieszonkowymi oraz gwałty. Analiza zgłoszonych do NCVS przestępstw seksualnych ujawniła zaledwie jedne przypadek, w którym kobieta zdecydowała się sięgnąć po broń palną w celu odstraszenia agresora, a to za mało, żeby przeprowadzić stabilne pomiary. Nie bez znaczenia jest również fakt, że Tark i Kleck poświęcili cały oddzielny elaborat na omówienie wyłącznie kwestii neutralizowania ataków gwałcicieli przez uzbrojone ofiary . Co się zaś tyczy nieobecności kieszonkowców, to wystarczy powiedzieć, że na 445 ukradzionych torebek/portfeli/telefonów ani jeden incydent nie skończył się zranieniem osoby okradanej. Dla przejrzystości dodam, że wybór roku 1992 jako daty początkowej podyktowany został względami praktycznymi. Procedury federalne nie wymagały wcześniej od urzędników Biura Spisowego USA kodowania na formularzach ankietowych informacji o chronologicznym uszeregowaniu kolejnych faz przestępstwa (więcej o tym jakże newralgicznym aspekcie DGU w starym wątku).\n[po kliknięciu tabela otworzy się w pełnej rozdzielczości w oddzielnym oknie]\nPrzykładowo: odczytywana z pominięciem kontekstu rubryka “napaści / pobicia” informuje, że nadspodziewanie wysoki odsetek ofiar, które nacisnęły spust w sytuacji zagrożenia, odniósł urazy po użyciu broni palnej (7.1 proc), podczas gdy ci, którzy postanowili zatelefonować na policję, wyszli bez szwanku z ponad 99 proc. incydentów. Czy to oznacza, że w chwili napaści rozsądniej jest wyciągnąć – zamiast pistoletu – telefon i zadzwonić po pomoc?\nLudzie nie reagują na przemoc w sposób losowy. Determinacja, z jaką angażują się w obronę własnego życia oraz mienia, jest zawsze wypadkową kombinacji czynników środowiskowych i psychologicznych, jak również cech indywidualnych, atrybutów napastnika i najważniejsze – okoliczności, w których dochodzi do konfrontacji. Pewne zabiegi defensywne będą zatem bardziej powszechne w warunkach, które niejako z góry faworyzują broniącą się ofiarę w tym sensie, że kiedy ma ona szczęście trafić na bandytę nieskorego do brutalnych zachowań albo kiedy znajdzie się w dogodnym położeniu, gwarantującym możliwość uniknięcia kontaktu z prześladowcą, wtedy niewątpliwie skorzysta z innych rekwizytów oraz innego repertuaru technik obronnych.\nWeźmy akcję z telefonowaniem. Osoby dzwoniące na policję w toku trwania przestępstwa są w stanie to zrobić, bo nic nie zagraża bezpośrednio ich życiu. I teraz badacz, interpretując dosłownie wartości procentowe podane w tabelce, łatwo może popełnić błąd, polegający na przeszacowaniu efektywności “telefonowania”, które tak naprawdę samo w sobie ma mocno ograniczony (czy wręcz nieistotny) wpływ na następstwa incydentu, tzn. na fakt, że ofiara wykaraskała się bez uszczerbku na zdrowiu z potencjalnie niebezpiecznej napaści:\nZ drugiej strony, człowiek ucieka się często do ekstremalnych rozwiązań w ekstremalnych warunkach, co sprawia, iż nawet niezwykle wydajne wysiłki obronne mogą w statystykach wypaść gorzej niż w rzeczywistości z racji tego, że beznadziejny kontekst, w który uwikłane były ankietowane podmioty, wygenerował zauważalnie wyższy odsetek urazów niż w przypadku metod mniej drastycznych, lecz przetestowanych w bardziej sprzyjających warunkach. T-K zdołali wykazać, że w odróżnieniu od pozostałych respondentów ofiary przemocy, posiłkujące się bronią palną do odpierania ataków, już na starcie wplątane były w scenariusze, potęgujące ryzyko zranienia z przyczyn niezależnych od ich DGU. Przykładowo: w stosunku do osób sięgających po środki alternatywne osoby grożące bronią swoim prześladowcom miały o 75 proc. większą szansę konfrontować się z młodszymi napastnikami, o 80 proc. większą szansę stawiać czoła kilku agresorom jednocześnie, o 200 proc. większą szansę napotykać przeciwników noszących klamki i o 179 proc. większą szansę zderzać się z adwersarzami uzbrojonymi w nóż albo inne ostre przedmioty. W podobnie dramatycznej konfiguracji znajdowali się uczestnicy federalnej ankiety, którzy zamiast straszyć / blefować, posunęli się do oddania strzałów. I teraz jeśli ktoś nie włączy do modelu tych newralgicznych, eskalujących zagrożenie kontekstów, wówczas błędnie zinterpretuje efekty oddziaływania pominiętych zmiennych jako bezpośrednie skutki DGU, przysłaniając bądź też całkowicie negując wszelkie korzyści płynące z posiadania broni palnej.\nWarto tu podkreślić, iż przez kilka ładnych lat za sprawą panów Alberta Reissa i Jeffreya Rotha (1993) pokutowała w kryminologii opinia, że osoby używające broni dysponują przewagą nad resztą ofiar w postaci swoistej nadwyżki czasowej, pozwalającej dokładniej przygotować się do obrony (wyjąć pistolet / rewolwer z szuflady / sejfu / kabury, załadować magazynek / umieścić naboje w komorach bębna, wycelować etc.). W konsekwencji to nie broń palna per se, lecz naddatek czasu – spekulowali Reiss i Roth – odpowiadał za lepszą pozycję DGU w statystykach. Szkopuł tkwi w tym, że nikt nigdy nie potwierdził tej logiki eksperymentalnie ani nie zademonstrował choćby poszlaki wspierającej tę hipotezę. Jak się rzekło w poprzednim akapicie, dowody empiryczne zebrane przez Tarka wskazują, że ludzie dobywający broń stawiają czoła dalece bardziej niefortunnym okolicznościom niż przeciętny cywil, wymuszającym podejmowanie szybkich decyzji. Wobec powyższego wskaźniki odniesionych ran w tej podgrupie, choć fantastycznie niskie, mogą być i tak nienaturalnie wyśrubowane w stosunku do odrębnych form SP.\nMówiąc krótko, poprawne wnioskowanie na temat skuteczności bądź nieskuteczności DGU wymaga skontrolowania możliwie jak największego spektrum zmiennych objaśniających (independent variables) i dodatkowo skorygowania surowych pomiarów z tabeli o szereg bodźców zakłócających (confounding factors), które mogłyby “zanieczyścić” związek między danym wariantem samoobrony a poszukiwanym rezultatem. Predyktory zaimplementowane w modelu statystycznym przez Tarka & Klecka denotowały cechy charakterystyczne ofiar, napastników i miejsc:\n[po kliknięciu spis wyświetli się w pełnej rozdzielczości w oddzielnym oknie]\nZalety takie jak przewaga wieku (nazwa kodowa: ADVAGEOF), płci (ADVSEXOF) i przewaga liczebna (ADVNUM) odzwierciedlały siłę przeciwnika w stosunku do wieku, płci lub liczebności ofiar. Młodzi mężczyźni z przedziału 15-29 lat, tworzący zwarte kliki , kodowani byli najwyżej w hierarchii. Z kwestią młodzieńczego wigoru wiąże się również taki truizm, że im ofiara starsza, tym słabsza, maleje więc prawdopodobieństwo, że będzie się ona zapalczywie bronić w trakcie rozboju bądź włamania, przez co bandyta może nie widzieć potrzeby obezwładniania jej zaraz na początku incydentu. Dalej – zmienne determinujące stopień bezpieczeństwa odczuwanego przez ofiarę zdefiniowano jako znajomość otoczenia i możliwość uzyskania wsparcia od innych uczestników zajścia, tj. rodziny, przyjaciół, sąsiadów, ewentualnie postronnych obserwatorów. Przestępstwo może być bowiem dokonane w obrębie domostwa (ATHOME), w pobliżu posesji (NEARHOME) albo w kontrolowanej przestrzeni publicznej (SECUPUB) typu budynki szkolne, zakłady pracy, centra handlowe, monitorowane zaułki i uliczki. Obecność świadków, potencjalnych sprzymierzeńców ofiary (OTHEPRES), z reguły zniechęca napastnika i studzi jego zapał, jednakże asysta członków rodziny na miejscu zdarzenia, w tym szczególnie towarzystwo dzieci (FAMIPRES), ma już ambiwalentny wpływ na broniącą się osobę: mobilizujący do walki albo wręcz przeciwnie – osłabiający jej wolę oporu z obawy przed sprowokowaniem drażliwego agresora. Uwzględniono także predyktory opisujące środowisko wiejskie i miejskie (RURAL, URBAN) z uwagi na różną gęstość zaludnienia obszarów zurbanizowanych oraz predyktory dookreślające, w jaką broń wyposażony był sprawca w momencie popełniania przestępstwa (OHADGUN, OHADKNIF i OHADSHAP – broń palna, nóż, inny zaostrzony przedmiot).\nPosiłkując się treścią zeznań, złożonych przez Klecka pod przysięgą z okazji przesłuchania przed Sądem Okręgowym w Dystrykcie Północnym stanu Kalifornia, dotychczasowy dorobek piśmienniczy o DGU zamknąć można w dwóch punktach:\nChwytając za broń palną w ramach czynności defensywnych jesteśmy mniej narażeni na ryzyko odniesienia kontuzji i utraty dobytku niż ci, którzy w analogicznych sytuacjach albo w ogóle rezygnują z działania, albo korzystają z innych metod samoobrony (Crime victims who use guns for self-protection are less likely to be injured or lose property than otherwise similar victims in otherwise similar crime situations who either do not resist at all or who use other self-protection strategies.)\nTagi:defensywne użycie broniDGUGary KleckJongyeon TarkmediaPolskaRoman PolkosamoobronaTVP