Lecz to nie wszystko, musimy się także zastanowić, z czego powinien okazać się wykonany stelaż do łóżka na którym chcemy sypiać . Ma okazję być on drewniany, albo metalowy, nie mniej istotne będzie to, by był trwały, wytrzymały i jednocześnie, by posiadał konieczne wymiary, tak żebyśmy mogli się na nim spokojnie rozłożyć. Na dodatek należy zatroszczyć się o to, żeby w naszej sypialni znalazła się komoda duża , która z jednej strony będzie się prezentowała bardzo gustownie, będzie wyglądała smukło, a z drugiej zagwarantuje nam tak wiele miejsca, że z łatwością będziemy mogli w niej umieścić wszystkie najistotniejsze przedmioty, tak żeby cały czas w naszej sypialni pojawiał się schludny wygląd.\nNie ma dużego znaczenia, czy pragniemy zaaranżować sypialnię, kuchnię czy pokój dziecięcy, najistotniejsze jest to, abyśmy zawsze stawiali na meble, które będą właściwe jakościowo. Przez to właśnie musimy wybrać się do profesjonalnych marketów meblowych, bo tylko tam będziemy mogli liczyć na szeroką ofertę, która będzie przedstawiała odpowiednią jakość.


Sport dla wszystkich! Nowy projekt Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego - Artykuł - ngo.pl\nSport dla wszystkich! Nowy projekt Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego\nFundacja Instytut Rozwoju Regionalnego w partnerstwie z 5 innymi europejskimi organizacjami rozpoczyna realizację projektu „Rozwój i wdrażanie praktycznych strategii na rzecz poprawy aktywności fizycznej i stanu zdrowia mieszkańców Europy”. Projekt jest finansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach programu Erasmus+ SPORT – Partnerstwa współpracy.\nAktywność fizyczna, ćwiczenia i zdrowy tryb życia są jednym z głównych elementów nowego programu UE Erasmus+, który promuje współpracę i dialog między obywatelami Europy.\nSport pełni ważną rolę w naszym życiu:\nsprzyja dobremu samopoczuciu fizycznemu i psychicznemu,\npełni funkcję edukacyjną – uczy podstawowych wartości społecznych,\nłączy różne grupy społeczne,\njest dużym, szybko rosnącym sektorem gospodarki,\nprzyczynia się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.\nAktywne spędzanie czasu jest szczególnie ważne w przypadku osób z niepełnosprawnościami. Sport dostarcza radości, ułatwia integrację z innymi ludźmi, pełni funkcję terapeutyczną, pomaga podnieść samoocenę i wzmocnić poczucie własnej wartości. Sport wymaga zaangażowania, wykazania się aktywną i samodzielną pracą, co pozwala na rehabilitację społeczną osób z niepełnosprawnością intelektualną.\nGłównym celem Projektu jest promocja form aktywnego spędzania czasu i sportu osób z niepełnosprawnościami, a także zachęcanie władz miejskich, lokalnych ośrodków sportowych, stowarzyszeń do zwiększania dostępności oferty zajęć sportowych dla osób z niepełnosprawnościami.\nWspólnie z partnerami Projektu przygotowujemy ofertę warsztatów, zajęć sportowych, spotkań i konferencji dotyczących prowadzenia zdrowego stylu życia. Pragniemy wszystkich gorąco zachęcić do śledzenia naszych ogłoszeń, gdzie co jakiś czas będą pojawiały się informacje dotyczące zajęć sportowych czy wjazdów.\nSport potrafi niwelować podziały społeczne. Pozwala dostrzec umiejętności osób niepełnosprawnych i umacnia pozycję kobiet i dziewcząt, stwarzając możliwości dla rozwoju cech przywódczych. UE wspiera współpracę na szczeblu politycznym i dialog z organizacjami sportowymi, co przyczynia się do promowania pozytywnych wartości związanych ze sportem i pozwala zająć się nierozwiązanymi problemami.\nĶekava Municipality Sport Agency (Łotwa, Koordynator)\nIzmir Valiligi – Miasto Izmir (Turcja)\nHandball club Moslavina (Chorwacja)\nSocietà Consortile Rocca di Cerere A R.L (Włochy)\nFundacja instytut Rozwoju Regionalnego (Polska)\nSport, wypoczynek Rekreacja Osoby z niepełnosprawnościami News


Orioniści: Jaki jest stan Zgromadzenia? Wskaźniki żywotności. - Życie Zakonne\nHome WiadomościZ kraju Orioniści: Jaki jest stan Zgromadzenia? Wskaźniki żywotności.\nOrioniści: Jaki jest stan Zgromadzenia? Wskaźniki żywotności.\nPiszę ten list zaraz po powrocie z długiego pobytu w Prowincjach Ameryki Południowej. Było to pełne zanurzenie przez dwa miesiące, w maju i kwietniu. Ze wszystkimi Radcami odwiedziliśmy dom po domu, każdą wspólnotę podczas wizytacji kanonicznej. Odbyliśmy ważne rozmowy ze wszystkimi Radami prowincjalnymi razem, w Marianela (Asunción Paragwaj), od 5 do 8 marca, a potem oddzielne z każdym z krajów.\nProgram był intensywny, ale Pan, zdrowie i wspaniała gościnność doświadczana wszędzie – i za którą dziękuję – podtrzymywały nas w tym przedsięwzięciu. Zadaniem tej wizytacji było ożywienie braterskiej jedności dopomóc naszej twórczej wierności Księdzu Orione, aby przeżywać teraźniejszość która ma przyszłość poprzez akulturację naszego charyzmatu w nowe miejsca i czasy.\nIle dobra i ile łask bożych pochodzi z naszych skromnych osób i działalności! Wizytując Zgromadzenie, z realizmem braterskiego spojrzenia, przychodzi mi stwierdzić wraz z księdzem Orione: To jest Pan, który działa! To Boska Opatrzność, za sprawą Maryi prowadzi nasze dzieła. My jesteśmy jedynie ubogimi sługami i ścierkami którym Bóg łaskawie się posługuje.\nZ oczyma i sercem, wypełnionymi obrazami i wspomnieniami tej długiej wizyty w Ameryce Południowej, podejmuję niektóre bieżące tematy aby nakierować i zachęcić do odnowy naszego życia zakonnego i apostolskiego.\nJAKI JEST STAN ZGROMADZENIA\nTo jest pytanie, jakie często słyszę ze strony współbraci w najrozmaitszych miejscach i okolicznościach. Nie zadowalając się z mojej pierwszej odpowiedzi, trochę ogólnej, niektórzy przechodzą do pytania mnie o powołania, o nowe placówki misyjne, inni o stan ducha rodzinnego, inni jeszcze o dzieła czy formację, czy o coś innego. Uważają zatem, że są to niektóre wskaźniki, z których można wywnioskować jaki jest „stan Zgromadzenia”.\nRefleksja nad wskaźnikami żywotności, sugeruje już, jakie są kierunki żywotności, na których należy się zaangażować, aby osiągnąć dobry stan personelu, Prowincji i Zgromadzenia. Troszczenie się o dobry stan jest najmądrzejszą decyzją, aby stawić czoła wyzwaniom przyszłości w dzisiejszym stanie historycznym Zgromadzenia.\n„Wy nie macie tylko chwalebnej historii do wspominania i opowiadania, ale wielką historię do stworzenia!” (VC 110), napisał do nas Jan Paweł II w Przesłaniu na stulecie Zgromadzenia. „Kościół oczekuje od was abyście ożywili dar, który jest w was (por 2 Tm 1,6), odnawiając wasze postanowienia, i w świecie, który się zmienia będziecie promować twórczą wierność waszemu powołaniu”.\nDrodzy Współbracia, wiecie jakim jestem czcicielem Księdza Orione i jego charyzmatu, jego historii i wspomnień Zgromadzenia. A mimo to, dziś czuję potrzebę powiedzenia, tego co Prorok powiedział swojemu narodowi na wygnaniu:«Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?» (Iż 43, 18-19). Wydaje mi się, że również i my, tak jak naród Izraela w czasach trudności, jesteśmy wezwani do rozpoznania w teraźniejszości znaków przyszłości Opatrzności Bożej. Aby to sprawić powinniśmy unikać zarówno bałwochwalczego przywiązania do przeszłości, jak i obsesji przyszłości, postaw jednakowo przeciwnych nadziei.\nW teraźniejszości powinniśmy szukać kosztownej perły: nadziei. To tutaj Bóg przemawia i zapewnia. Tym Okólnikiem poświęconym wskaźnikom żywotności zamierzam kontynuować rozważania rozpoczęte poprzednim Dla teraźniejszości, która ma przyszłość.\nJak żywe i mocne jest poczucie przynależności i identyfikacji współbraci z własną Prowincją? Czy mocne jest w nas poczucie odrębności i wyjątkowości naszego powołania w stosunku do innych? Jak ono się wyraża?\nPoczucie przynależności współbraci do Prowincji i Zgromadzenia jest jednym z najpewniejszych wskaźników żywotności. My zazwyczaj najczęściej nazywamy gopoczuciem rodzinnym lub duchem rodzinnym.\nMoje ogólne wrażenie, raczej mocne i stanowi punkt ufności w naszej aktualnej sytuacji zmian. Czasami nabiera również ludzkiego poczucia dumy. Przynależność często jawi się bardziej związana z Księdzem Orione, jako świętym i inspiratorem, niż ze Zgromadzeniem lub Prowincją. Są one ściśle związane.\nW Polsce, po odzyskaniu niepodległości w 1989, miał miejsce nowy entuzjazm przynależności; zaistniała wola zidentyfikowania się z dziełami miłosierdzia, które wcześniej podczas rządów komunistycznych, były niemożliwe. W Afryce, istnieje głód poznania Księdza Orione historycznego, jego człowieczeństwa, jego życia, jego osobowości, ponieważ są stymulujące w tym kontekście tak bardzo młodym i odmiennym. W wielu krajach, nadal budzi niespodziankę i bodziec dla zakonników, poczucie przynależności wyrażane przez osoby świeckie. Studia oriońskie i wędrówki charyzmatyczne śladami Księdza Orione (Włochy, Argentyna, Brazylia, Urugwaj) budzą ciągle żywe zainteresowanie.\nCzy doceniamy wystarczająco skarb, którego jesteśmy depozytariuszami?\nWraz z XIII KG musimy także rozpoznać „ryzyko przeżywania tradycji bez ducha twórczego” (XIII KG, 81).\nCzy posiadamy wyraźną i wdzięczną świadomość specyfiki i odrębności orazwyjątkowości życia konsekrowanego wobec innych powołań? Koncepcja „wyjątkowości” życia konsekrowanego, jako radykalnego i widzialnego naśladowania życia podjętego przez samego Jezusa, pojawia się w świetle dokumentów Magisterium w obrazie Kościoła komunii. Świadomość wyjątkowości życia konsekrowanego należy pielęgnować nie dlatego aby się nią chwalić, jak znakiem jakości, ale dlatego że jest łaską i odpowiedzialnością.\n2. JAKOŚĆ ŻYCIA DUCHOWEGO\nJak jest mocne życie Boże w nas? Jaka jest jakość wspólnotowa duchowości w Prowincji? Jak pielęgnowana jest relacja z Bogiem w życiu wspólnotowym i w apostolacie?\nOczywiście, żywotność Prowincji jest ściśle związana z żywotnością życia duchowego jej zakonników. „Duch daje życie; ciało na nic się nie zda” (J 6,63).\nOdwołuję do przeczytania poprzedniego okólnika „Tylko jedno jest potrzebne”, który otwierał się apelem papieża Benedykta XVI do zakonników: „Osoby konsekrowane, choć wypełniają wiele posług na polu formacji ludzkiej i troski o ubogich, w nauczaniu i opieki nad chorymi, wiedzą że głównym celem ich życia jest è «kontemplacja boskich prawd i stałe zjednoczenie z Bogiem» (kan. 663, § 1). Podstawowy wkład, jakiego Kościół oczekuje od życia konsekrowanego jest bardziej w porządku bycia niż działania ”.\nPodczas semestralnych spotkań Przełożonych generalnych, wielokrotni, zauważono, że w generalnym kryzysie powołaniowy, zauważono odrodzenie powołań w poszczególnych Prowincjach, które doświadczyły wzrostu życia duchowego, tak poszczególnych osób, jak i w całości, w wymiarze wspólnotowym i wymiarze apostolskim.\nKażda Prowincja powinna dokonać własnej diagnozy. Jaka jest częstotliwość i więź ze „źródłami” naszej duchowości?\nWielu zakonników popada w syndrom „funkcjonariusza sacrum”: dzielą się słowem, udzielają sakramentów, modlitw, dzieł miłosierdzia… w odniesieniu do innych. Ale sami się nimi nie karmią. Kiedy widzimy Współbrata okazującego symptomy syndromu funkcjonariusza (bez porannego rozmyślania, rzadko 10 minut sam na sam z Panem w Kościele, rzadko na modlitwie godzin, nawet bez Mszy św., jeżeli nie jest ona w funkcji do ludzi, itp.) upominajmy go „fortier et suaviter” jak ksiądz Orione upominał: „Vae tibi si fons devotionis in te siccatus fuerit! Nie ma oliwy w lampie, nie ma ducha, wszystko w pośpiechu i nagle, bez krzty pobożności, apatyczni, zimni, obojętni, zniechęceni”. \nJak można od razu zauważyć, różnica pomiędzy zakonnikiem funkcjonariuszem azakonnikiem uczniem (czy konsekrowanym, albo Bożym człowiekiem)! Wyraża się z radości z własnego życia, w pasji apostolskiej, w „działalności, w której można poczuć wieczność i boskość”, w wytrwałości w powołaniu.\nNasza duchowość, tak jak żąda od nas tego Kościół, powinna być oriońska. Jest to czynnik żywotności specyficzny dla nas. Wszędzie spotykam się z prawdziwą „pobożnością” do Księdza Orione i wielki szacunek do jego formy wcielania Ewangelii, i życia Chrystusem (duchowość). Ta pobożność a także przywiązanie do niektórych praktyk pobożności typowych dla tradycji Zgromadzenia, może nam pomóc we wzrastaniu duchowym. W tym przypadku młodzi zakonnicy są bardziej holującymi niż holowanymi. U młodych współbraci można zauważyć narastające zainteresowanie studiami, pogłębianiem i przeżywaniem charyzmatycznej duchowości, i oferowania jej innym przez inicjatywy młodzieżowe i powołaniowe.\nNiewątpliwie nasza duchowość oriońska jest rozwinięta w formach. Przez bodziec wytycznych i atmosfery Soboru Watykańskiego II, nabrała większego charakteru chrystocentrycznego, biblijnego, liturgicznego. Naprzód z ufnością! Dbajmy bardzo o Słowo Boże i Liturgię w naszym codziennym życiu aby budować w nas męża Bożego. Często życie duchowe zakłada pobożne praktyki i nabożeństwa związane ze szczególnymi osobami i miejscami. Oczywiście wymagana jest rozwaga i należy unikać ryzyka nowego formalizmu.\n3. JAKOŚĆ ŚWIADECTWA\nCzy jest widzialna, czy jest czytelna, czy jest znacząca nasza konsekracja?\nOsoby, wspólnoty, dzieła przekazują, że jesteśmy konsekrowanymi i orionistami?\nDzisiaj, wartości życia zakonnego zostają przedstawione i przyjęte w całościowym i pozytywnym kluczu, od początku formacji. Patrzy się na Chrystusa jako na główną relację własnego istnienia, i dlatego przedstawia się życie zakonne jako wybór większej miłości i projekt uczłowieczający, jako alternatywę dla świata.\nŚluby są rozumiane jako opcja miłości, świadectwa życia, wolności dla lepszej posługi, większej dyspozycyjności, ewangelicznej jakości życia, odpowiedź na hedonizm i konsumpcjonizm współczesnego świata, większej bliskości do ubogich, szczególnie przygarniając najuboższych ludzi i młodzież, szukających Chrystusa.\nWszystko to jest prawdą i jest przyjęte. „Ogólnie rzecz biorąc, jesteśmy szanowani, zarówno w środowisku świeckim, jak i kościelnym. Nasze dzieła są dobrą odpowiedzią na problemy społeczne, a czasami na nowe wyzwania. Wielu współbraci działa dobrze…” (XIII KG, 97)\nNie istnieją w Zgromadzeniu, tak mi się wydaje, problemy koncepcji życia zakonnego, za to głównie problemy jego realizacji, wynikające także ze szczególnego wpływu ograniczeń, osobistych uchybień, „podwójnego przekazu”. Mówi się o „ja słabym” i o „wspólnocie słabej”. Należy przypomnieć, że ta słabość nie jest wynikiem i nie tak bardzo ograniczeniami wieku, zdolności, chorób, ale przede wszystkim niewierności i niekonsekwencje, rozminięcia się powołania i życia.\nJakość świadectwa jest ważnym wskaźnikiem wiarygodności, ponieważ nie zależy ono od działań marketingowych czy popularności zgromadzenia, ale głównie z jakości żywotności życia zakonnego. Jeżeli nie jest żywotne, żadna propaganda, nie zdoła zniwelować pustki wiarygodności. „Ojcze, kiedy wy bardziej wierzyliście w Boga, my bardziej wierzyliśmy wam.\n„Na kontynencie (Ameryka Południowa) na którym uwidaczniają się tendencje sekularyzacyjne, również w życiu konsekrowanym, zakonnicy są wezwani do dawana świadectwa o absolutnym prymacie Boga i jego Królestwa”.\nNasza Kapituła Generalna wielokrotnie wskazywała, że rolą zakonników dzisiaj jest przede wszystkim rola „świadka”, „męża bożego”, i wyraża się to przez bycie„pasterzem, animatorem i formatorem, gwarantem charyzmatu”.\nNasza tożsamość staje się widoczna przede wszystkim poprzez autentyczne i przykładne życie, zaangażowanie duszpasterskie, zbliżenie do ludu bożego i ubogich, styl życia nacechowany modlitwą, działalność podejmowana jako wspólnota, zaufanie Boskiej Opatrzności, szczególne upodobanie w stosunku do Papieża i Biskupów i wszystkiego tego co dotyczy jedności Kościoła. Mają swoją wagę również i inne konkretne aspekty widzialności naszego powołania, jak styl domu, wyróżnik zakonny naszego stroju, sposób bycia prosty i ubogi poziom życia (samochody, ubrania, spędzanie czasu, ucieczka od światowości itp.).\nPrzejrzystość świadectwa zależy bardzo także od naszych dzieł i działalności apostolskiej. Jesteśmy w sposób szczególny wyzwani, do sprawienia, aby dzieła – przede wszystkim wielkie instytucje, podporządkowane tym samym prawom co inne instytucje świeckie – ukazywały a nie ukrywały, że jesteśmy zakonnikami orionistami. Dwie ostatnie Kapituły Generalne mówiły o „konwersji apostolskiej dzieł”, i o „odzyskania charyzmatycznego dzieł”.\nW ostatnich 30 latach, prawie we wszystkich krajach, gdzie jesteśmy obecni, instytucje charytatywne bardzo się zmieniły w swojej organizacji, zarządzaniu, w jakości charyzmatycznej. Prawa świeckie wkroczyły na obszar wychowawczy i opiekuńczy, z laicką logiką (czasami laicyzującą) efektywności i ekonomii. Wiele naszych dzieła zależy całkowicie czy też częściowo od finansowania państwowego, i z konieczności powoli tracą dynamikę i znaczenie dzieł opatrzności i miłosierdzia.Nadal istnieją inne – przede wszystkim małe, i w środowiskach wielkiego ubóstwa – które utrzymują się wyłącznie z opatrzności, tzn. otrzymują bezinteresownie i bezinteresownie dają.\nZnaczenie Apostolskie dzieła zależy także od konsensusu współpracowników odnośnie celów dzieła. Zdarza się, że wielu pracowników, posiada mało, albo też wcale jej nie ma, motywacji religijnej i apostolskiej; odbija się to na jakości i znaczeniu samego dzieła. Z tego powodu formacja pracowników stała się priorytetem w zarządzaniu naszymi instytucjami. (por. XIII KG, 59 i 64).\n4. RELACJA Z KOŚCIOŁEM\nJakie jest nasze poczucie przynależności do Kościoła, do „Świętej Matki Kościoła”? Jak przeżywamy relację z Kościołem na poziomie lokalnym i z Kościołem powszechnym? Nasza żywotność osób konsekrowanych i orionistów zależy od żywotności naszych relacji z Kościołem, w który jesteśmy włączeni.\nPowinniśmy dobrze zweryfikować ten aspekt: osobiście, jako wspólnota i jako Prowincja. Faktycznie, Kościół i Ubodzy są naszym życiowym habitatem.Wzrastamy, jeżeli jesteśmy w niego dobrze włączeni.\nOgólnie rzecz biorąc, wydaje mi się, można powiedzieć, że wszędzie utrzymujemy dobre relacje z Kościołem i diecezjami. Możemy jeszcze dziś powiedzieć, z księdzem Orione, że „nasza miłość di Papieża i Biskupów jest synowska, pełna oddania, gorąca”.\nOd wielu naszych zakonników – i od biskupów i świeckich księży – wysłuchałem pochwały, że „Orioniści są czynnikiem jedności w diecezji”. Także z okazji wydarzeń czy tematów konfliktowych nadal pojawia się nasz instynkt charyzmatyczny: „my jesteśmy z Kościołem, jesteśmy z Papieżem, z biskupem!”.\nJedność z Kościołem wyraża się w „harmonii i posłuszeństwie”, w „poznawaniu i rozpowszechnianiu dokumentów Papieża i Biskupów” w „czynnej współpracy” na polu duszpasterskim i w naszej działalności charytatywnej.\nIstnieje bogactwo i rozmaitość form współpracy ze strony poszczególnych zakonników: bezpośrednie prowadzenie i pomoc dla parafii, kapelanie innych instytucji, szpitali, więzień, organizacji diecezjalnych, itp., ale naszą pierwszą i główną współpracą z Kościołem jest „życie braterskie” i nasze „dzieła charyzmatyczne”. Są one naszym szczególnym wkładem. Tak jak nam powiedział Jan Paweł II: „Jak potrzebny jest dzisiaj wasz szczególny wkład w życie Wspólnot kościelnych i całego społeczeństwa!”.\nDlatego też, unikając egocentrycznej chęci odgrywania głównej roli, zarówno osobistej, jak i zgromadzenia, jesteśmy żywotni, jeżeli działamy jako „narzędzie Opatrzności Bożej dla ubogich, i przedstawiamy się ludowi jako konkretny znak macierzyńskiej miłości Kościoła” (XIII KG, 13). Należy poszukiwać włączenia wspólnot i dzieł w tkankę diecezji i jej organów duszpasterskich.\nZdarza się także – należy brać to pod uwagę – że jakiś biskup albo proboszcz, nie rozumie, albo nie szanuje odmienności i komplementarność życia zakonnego włączonego w parafię i w diecezję. Kryterium “veritatem facientes in caritate”doprowadziło do uniknięcia do tej pory, prawdziwych i poważnych konfliktów.\n5. RELACJA ZE WSPÓŁCZESNĄ KULTURĄ\nJaka jest relacja osobista i Prowincji ze społeczeństwem i współczesną kulturą? Nasze życie jako zakonników przebiega w kontekście społecznym i kulturalnym, w którym przebywamy. Jakie są dominujące zachowania.\nŻyjemy zanurzeni w fenomeny społeczne, lokalne i globalne, przyjmując najrozmaitsze postawy: informowania się, zainteresowania, dialogu, włączenia, ale także odrzucenia, strachu, agresji, frustracji, obojętności, izolacji.\nJest raczej podzielana przez większość świadomość dwuznaczności kultury i obyczajów współczesnego społeczeństwa. Jest także podzielana fundamentalna postawa krytycznego włączania się, ujmując to tak jak ks. Orione i ks. Bosco, chodzi aby „zacząć z ich zdaniem, aby zakończyć naszym”.\nMimo kategorycznego oriońskiego imperatywu „precz z zakrystii”, wydaje mi się, że również i my, tak jak cały dzisiejszy Kościół, znajdujemy się w trudności dialogu z środowiskiem ludzkim, które nas otacza. Jednak jednocześnie wybawia nas proste, ludowe, gościnne, podejście charyzmatyczne, szczególnie wobec osób ubogich i potrzebujących, szczególnie jako poszczególni zakonnicy. Poprzez ubogich, czujemy się w harmonii z resztą społeczeństwa, które częściowo umyka nam w rozumieniu i relacjach. Kapituła zachęciła do „promowania dokładnej formacji odczytywania rzeczywistości” (nr 115) i do wyrażania siebie „również w miłosierdziu politycznym, zgodnie ze wskazówkami społecznej doktryny Kościoła” (nr 116).\nDyskomfort kulturalny jest jeszcze bardziej zaakcentowany w relacji z młodzieżą, określaną jako nieczytelna, nieprzystępna, niepokorna. Przypominamy, że ostatnia Kapituła Generalna, wskazała właśnie rozpocząć na nowo od Patagonii (temat 13) i rozpocząć na nowo od podwórka (temat 14) te dwa wielkie wyzwania aby rozwinąć żywotność naszego życia zakonnego.\nWażne jest, abyśmy nie zatrzymywali się na wizji socjologicznej czy psychologicznej lub dziennikarskiej współczesnego „świata”. Dla nas Synów Boskiej Opatrzności, jest przede wszystkim „Duszami i Duszami, które tęsknią za Chrystusem!”, do których należy się zbliżyć „jako dobrzy samarytanie” (XIII KG, 113) i z pionierską misyjnością” (XIII KG, 114).\nW relacjach z dzisiejszym światem, doświadczamy niemało frustracji z powodu nikłych rezultatów, i niewielu owoców apostolskich słów i działalności. Bardzo kosztuje to także nas, dzieci naszych czasów i dzieci wszystko i natychmiast, przebywać pokorną i długą drogę drożdży i soli w masie. Wiąże się to z otwarciem na kulturę, przybliżeniu się do osób, wysłuchiwania z sympatią, zainteresowaniem się codziennym życiem i problemami, aby zetknąć je z solą i drożdżami, które są w nas, a ujmując to po oriońsku z miłością, która tylko jedna zbawi świat.\nWszyscy, także w krajach o dawnej kulturze chrześcijańskiej, bez pretensji i bez pośpiechu, powinniśmy nauczyć się sposobów akulturacji, ni mniej ni więcej, jak uczynili to św. Paweł i pierwsze wspólnoty chrześcijańskie w świecie grecko – rzymskim czy też nasi misjonarze w kulturze afrykańskiej, arabskiej, hinduskiej, albańskiej, ukraińskiej, itp. Życie w świecie postmodernistycznym, materialistycznym, laickim jest naszym aktualnym uwarunkowanie, w którym należy ewangelizować i ukazywać Chrystusa.\nW dziele akulturacji charyzmatu, wraz ze sposobem drożdży i soli ukrytych w masie, okazuje się także apostolsko skuteczna dynamika światła na świeczniku, imiasta na górze. To oznacza przedstawianie alternatywnych i doskonale widocznych doświadczeń wychowawczych, opiekuńczych, promocji osoby ludzkiej. Nasze Zgromadzenie jest tradycyjne bardziej nastawione na to, ale należy baczyć aby dzieła naprawdę promieniowały, i nie zmieniły się w „zakrystie”, w nisze. Czy są one naprawdę alternatywą chrześcijańską i „latarniami wiary i cywilizacji”?\nPosługując się dynamiką drożdży i światła na świeczniku, należy zawsze mieć ufność i cierpliwość ewangelicznego rolnika „Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak” (Mk 4,26) i dokonać przemiany kultury od wewnątrz. Tak stało się w czasach Księdza Orione na peryferiach Mediolanu (Restocco), w Rzymie (parafia Wszystkich Świętych) w Buenos Aires(Victoria, Lanùs i Claypole) i w bliższych nam czasach w Payatas (Manila), w Nezaualcoyotl (Miasto Meksyk), Anatihazo (Tananarive), Bonoua (Wybrzeże Kości Słoniowej), Bagamoyo (Maputo), Itapoà (Brazylia), Ananindeua (Belém), cytując tylko niektóre miejsca dla nas bardzo znaczące.\n6. RELACJE Z NAJUBOŻSZYMI\nUtrzymujemy autentyczne relacje z najuboższymi i pokornym ludem? Jaki charakter ma nasza obecność i jakie formy posługi realizujemy w naszym życiu i w naszej posłudze misyjnej?\nPapież Benedykt XVI, w przemówieniu do Biskupów zgromadzonych w Aparecida, powiedział, że „W wierze chrystologicznej zawarta jest opcja na rzecz ubogich”, stwierdzenie o ogromnej wadze doktrynalnej, które ks. Orione wyraził w swoich znanych powiedzeniach w rodzaju „Widzieć, kochać i służyć Chrystusowi przez ubogich”\nZałożyciel wydał nam polecenie ,,Niech to będzie jasne, że Małe Dzieło jest dla ubogich” i uznając je za kluczowe dla przyszłości Zgromadzenia, zapragnął wesprzeć je na przyszłość specjalną przysięgą w chwili składania ślubów wieczystych. Ubodzy stali się przyczyną narodzin i rozwoju naszego Zgromadzenia. Nasza przyszłość należy do nich.\nJak bardzo jesteśmy wierni, a więc aktywni, w wypełnianiu polecenia bycia „ubogimi” i „dla ubogich”?\n,,Ubodzy”. Odpowiedź nie jest łatwa i nie może być powierzchowna. Ks. Orione prosił swoich uczniów aby „wcielili w siebie” ubóstwo, „poślubili” ubóstwo naśladując Jezusa Chrystusa. Kapituła generalna podkreśliła abyśmy „rozpoczęli z torbą”(zaczęli od nowa), to znaczy w sposób ubogi.\nWygoda i rozluźnienie, jak uczy nas historia życia religijnego, początkowo ogarniają ludzi, następnie zyskują większą przewagę i na koniec stają się zwyczajem a wręcz regułą. Ks. Orione przestrzegał mówiąc, że „W dniu w którym staniemy się bogaci napiszemy: finis-koniec!\nPraktykowanie ubóstwa jest pewnym wskaźnikiem aktywności zakonnika, Prowincji i Zgromadzenia. „Tam gdzie ono jest zachowane, rozkwita duch Boży; tam gdzie o nim się zapomina wkrada się rozluźnienie i upadają sławne klasztory. Upadły lub ulegały kasacie sławne Zgromadzenia… upadały ponieważ nie były wierne ubóstwu”.\nKapituła wskazała różne rodzaje wyborów aby „rozpocząć z torbą” (zacząć na nowo): wyraźne rozróżnienie pomiędzy skromnym stylem wspólnoty a nowoczesnym i skutecznym stylem służby ubogim (nr 134), okresowe sprawozdania wspólnoty (nr 136), ustalenie budżetu wspólnoty opierając się na standardzie ubóstwa: dom, samochód, odzież, wikt, czas wolny, itd. (nr 137), wprowadzenie jednej kasy we wspólnocie i wspólnej kasy w Prowincji (nr 138).\n,,Dla ubogich”. Można powiedzieć, że służba ubogim jest nadal aktualną cechą charakterystyczną naszego Zgromadzenia we wszystkich Prowincjach. Musimy jednak przyznać, że borykamy się z trudnościami ideologicznymi i praktycznymi w realizacji missio ad pauperibus, nie tylko z powodów osobistych, ale ze względu na niektóre przyczyny wynikające z kontekstu, życia.\nPierwsza trudność wynika z faktu, że dzisiaj kategorie i środowisko ubogich, które są naszym habitat, w którym rośnie jedyna roślina z wieloma gałęziami Boskiej Opatrzności, zmieniły się i ewoluują. Mniejsza jednolitość geograficzna i socjologiczna ubogich, naszych odbiorców sprawia, że „zajmujemy się wszystkim po trochu”, ogólnie, „ponieważ wszyscy są ubodzy”. Sam ks. Orione dał nam kryteria do przezwyciężenia tych trudności.\nZ pewnością jego działanie charytatywne było zamierzone i skierowane do „wszystkich ubogich”, jednak później precyzował wielokrotnie, że „Jesteśmy dla ubogich, więcej dla najuboższych i najbardziej opuszczonych”. ,,Ci, którzy mają opiekę z innej strony, dla nich już istnieje opatrzność ludzi, my jesteśmy Boskiej Opatrzności, tzn. nie jesteśmy do czego innego jak dla pomocy tym, którym brakuje wszelkiej ludzkiej pomocy i ją wyczerpali”.\nPrzypominam, po raz kolejny, że “najuboższymi” dla ks. Orione są „najbardziej opuszczeni”, “desamparados”, najbardziej pozbawieni innej pomocy. To jest kryterium rozeznania i projektu charyzmatycznego, które dzisiaj powinno nami kierować.\nDrugi powracający problem dotyczy rodzaju dzieł: miłosierdzie pierwszej pomocy, podstawowe, realizowane za pośrednictwem prostych i bezpośrednich dzieł, czy też miłosierdzie promocji osoby za pomocą solidnych i dobrze zorganizowanych dzieł, „na czele czasów”?\nKs. Orione nauczył nas i zrealizował obydwa. Obydwie formy maja dużą wartość duchową i apostolską. Również w dzisiejszych czasach, Zgromadzenie powinno utrzymywać jednocześnie obydwie i zestawiać je ze sobą. Należy dbać o tą równowagę. Z jednej strony Zgromadzenie musi intensywniej promować formy miłosierdzia pierwszej pomocy, podstawowej (,,zacząć na nowo od Patagonii”) a z drugiej zaangażować się charyzmatycznie w dużych instytucjach miłosierdzia, reagując na ich laicyzację. Istnieje również trzecie działanie, równie niezbędne: pozostawienie instytucji uznanych, ale posiadających małą wartość charyzmatyczną i apostolską.\nNasza wierność charyzmatowi “poprzez dzieła miłosierdzia” ma również inne kierunki działania: duszpasterstwo młodzieżowe, promowanie powołania, kwalifikacje religijne i charyzmatyczne w prowadzeniu parafii, zaangażowanie w misjach „ad gentes”, rozwój „dzieł miłosierdzia duchowego”, które często mają za bazę sanktuaria i domy duchowości, promowanie Oriońskiego Ruchu Świeckiego, waloryzowanie apostolskie środków komunikacji społecznej.\n7. UMIEJĘTNOŚĆ ODNOWY\nJesteśmy skupieni na przyszłości i posiadamy odpowiednie zdolności do przemiany? Jaka jest dynamika odnowy? Jakie są konkretne znaki rozwoju Zgromadzenia?\nŻywy organizm, jakim jest Zgromadzenie religijne, rozwija się w odniesieniu do czasu i miejsca w którym się znajduje. Wobec nieuniknionych i zrozumiałych trudności dzisiejszych czasów nie można po prostu próbować przedłużać przeszłości. Należy zainwestować w teraźniejszość aby miała ona przyszłość.\nW naszym Zgromadzeniu, utrzymujący się kryzys powołań zmniejsza liczbę młodych zakonników, którzy są naturalnymi stymulatorami i realizatorami odnowy i spojrzenia na przyszłość z nadzieją. Niebezpieczeństwo zaprzestania skupienia się niektórych naszych Prowincji na przyszłości i odnowie jest bardzo obecne. O ile może być ono uzasadnione poprzez przypadkowe i sporadyczne sytuacje, nie może już wystarczyć stanowisko w gruncie rzeczy zachowawcze. Aktywność Zgromadzenia osłabłaby w krótkim czasie a tym bardziej w przyszłości. Należy zawsze dbać o rozwój Zgromadzenia, przede wszystkim w jednostkach narodowych znajdujących się w największych trudnościach.\nCzynniki odnowy i rozwoju są różnorakie. Chciałbym wspomnieć tylko o trzech dynamizmach.\n1. Rozwój powołania i wprowadzenie nowych powołań są napędem i podstawowym warunkiem innych dynamizmów. Dane z każdej Prowincji są znane. Dane całościowe Zgromadzenia ukazują postępujące i znaczące zmniejszenie liczby zakonników.\nPromowanie powołania odbywa się poprzez nasz tryb życia, który przyciąga (atrakcyjność powołania) oraz poprzez specyficzne inicjatywy związane z powołaniem. Było ono silnie lansowane na ostatniej Kapitule generalnej. Wszystkie Prowincje, na zjazdach programowych, uznały promowanie powołania za działanie priorytetowe, które zostanie wprowadzone w życie na trzech liniach: „modlitwa za powołania”, promowanie „kultury powołania” oraz działania „prowincjalnego centrum powołaniowego”.\nWspólnoty zajmujące się promowaniem i pierwszym kontaktem związanym z powołaniem, zajęły miejsce seminariów mniejszych. Należy dobrze się o nie troszczyć ponieważ właśnie w nich młodzi ludzie dojrzewają, przechodząc od momentu rozeznania wkraczają na drogę powołania.\nOd słowa do czynu z inteligencją i pasją dla promowania powołania, z pewnością od Zgromadzenia wymagane jest solidne oczyszczenie i nawrócenie się aby stać się bardziej atrakcyjne powołaniowo: aby poszczególni zakonnicy stali się bardziej „zakonni”, aby wspólnoty stały się bardziej „wspólnotami braterskim”, aby działalność stała się bardziej „apostolska i charyzmatyczna”.\n“Kto chce stać się naprawdę zakonnikiem nie wstępuje do Zgromadzeń rozluźnionych, lecz do tych, które zachowują regułę i śluby” przestrzegał ks. Orione. W rzeczywistości młodzi, którzy spoglądają lub zbliżają się do życia konsekrowanego popychani są przez trzy życiowe pragnienia: głębokie pragnienie duchowości; poszukiwanie życia w komunii braterskiej w Chrystusie, i zaangażowanie na rzecz najuboższych i najbardziej potrzebujących. Czy młodzi znajdują w naszym życiu odpowiedź na te pytania związane z powołaniem?\n2. Rozwój poprzez otwieranie i zamykanie wspólnot i dzieł, w ciągu ostatnich 30 lat, był bardzo zróżnicowany w Zgromadzeniu.\nOtwarcie nowych placówek nastąpiło głównie w nowych krajach. Od lat 70-tych miała miejsce znacząca i odważna ekspansja, która wprowadziła Zgromadzenie do 18 nowych krajów.\nZamknięcie placówek dotyczyło głównie krajów najstarszej obecności. W tych krajach (przede wszystkim we Włoszech), otwarcie było niezwykle ograniczone, ponieważ podtrzymywały one wysiłek misyjny „ad gentes” oraz ponieważ jednocześnie nastąpił kryzys powołań, nie mający sobie równych.\nW niektórych Prowincjach, uważa się, że nowy rozwój jest praktycznie niemożliwy. ”Troszczmy się dobrze o to co robimy”, „wspólnoty są już zredukowane do minimum”, ,,co roku nas ubywa”: to oczywiste fakty hamują odpowiedź na nowe apele apostolskie i porywy nowych inicjatyw zmierzających do rozwoju. Nie mniej jednak, będzie należało, również w krajach najstarszej obecności i ogarniętych kryzysem liczbowym, wkroczyć na drogę rozwoju, która będzie przewidywała również, poza koniecznym zamknięciem, strategię polegającą na nowych otwarciach. W tej perspektywie, będzie można również odnaleźć nowe formy współodpowiedzialności Zgromadzenia wobec tych Prowincji.\n3. Ciało Zgromadzenia jest zdolne do odnowy gdy jest zwarte i skoordynowane. Niespójne ciało z członkami, które nie reagują lub są zesztywniałe, nie jest w stanie dobrze się poruszać. W jaki sposób realizujemy relację-współpracę braterską w odnowie Zgromadzenia?\nOczywiście, dzisiaj mamy do czynienia z nowym wysiłkiem kulturalnym i duchowym jeśli chodzi o współpracę. Podczas gdy jeszcze kilka dziesięcioleci wstecz, w Europie w sześćdziesiątym ósmym roku lub w Ameryce Łacińskiej i w Afryce „w epoce uświadamiania”, śpiewało się „wolność to uczestnictwo”, dzisiaj głosi się, że „wolność to autonomia”. „Problemem naszej epoki- zauważył Winston Churchill – jest fakt, że ludzie nie pragną być użyteczni, ale ważni”. Odnosi się to również do nas.\nJak bardzo jesteśmy zjednoczeni i pomocni w ukierunkowaniu i działaniach zainicjowanych w Zgromadzeniu, na szczeblu generalnym (kapituła generalna), prowincjalnym oraz w pojedynczych wspólnotach?\nDynamiczność w odnowie Zgromadzenia uzależniona jest od jedności-współdziałania osobistego ofiarowanego swobodnie i z miłością. Każdy z współbraci odosobniony bądź nieobecny w relacjach – tym bardziej jeśli byłby przełożonym – powoduje konsekwencje spadające na wszystkich, utrudnia wspólną drogę.\nWspółdziałanie osobiste jest niewystarczające, musi być ono również ustrukturyzowane na szczeblu Wspólnoty, Prowincji i Zgromadzenia, zgodnie z naszą Konstytucją, która proponuje organiczną, zróżnicowaną i stabilną metodologie stosunków oraz odnowy. Tylko synergia uczestnictwa wszystkich rodzi ruch, odnowę. Do ożywienia tego współdziałania braterskiego przyczynia się w dużym stopniu służebność władzy.\nDrodzy Współbracia, w ostatniej myśli powierzam mnie i was ufny w Boską Opatrzność. Wiara („ale z tych!”) w Boską Opatrzność uzasadnia ufność, że nasze pięć chlebów i dwie ryby są potrzebne, ponieważ złożone w ręce Tego, który jest niekończącym się źródłem dobra. Otwórzmy nasze życie na to źródło z którego tryska woda i chleb życia! Pamiętajmy z pokorą i ufnością “Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost – Bóg”(1 Kor 3,7).\nTo stwierdzenie: dzisiaj, najaktywniejsi są ci, którzy maja więcej nadziei; a mają więcej nadziei ci, którzy mają więcej Boga w centrum swojego życia. Kiedyś tak jak dzisiaj, najwiarygodniejszymi prorokami i najbardziej stałymi ludźmi są mistycy. Ks. Orione jest tego wybitnym przykładem. W naszym imieniu – Synowie Boskiej Opatrzności – zapisana jest nasza natura mistyków, proroków i ludzi dobra. Aut sint ut sunt…aut non erunt.\nOd kiedy wiadomości dotyczące Zgromadzenia są zamieszczane w sposób syntetyczny na stronie oriońskiej, pozostaje mi tylko konieczny i przyjemny obowiązek zaproszenia do modlitwy w intencjach Zgromadzenia.\nPrzede wszystkim, módlmy się za naszych zmarłych Współbraci, o których możecie dowiedzieć się więcej czytając Nekrolog w Aktach (Atti). Tylko w pierwszych 4 miesiącach roku było ich 8: Pietro Invernizzi, przez wiele lat na misji w Goiàs w Brazylii; o. Alvio Eraclio Mattioli misjonariusz w Chile; ks. Carlo Luigi Puppin, wierny i pracowity zakonnik; ks. Antonio Pilotto, przez wiele lat przebywający we Francji; ks. Domenico Sanguin, misjonarz w Argentynie; o. Lorenzo Bernardo Marchi, argentyńczyk; ks. Salvatore Prosperi Porta oraz ks. Sergio Mura, wezwani nagle przez Pana, podczas pełnienia służby.\nNie zapominajmy o modlitwie za Małe Siostry Misjonarki Miłości, z których wiele pracowało przez wiele lat w naszych dziełach: S. Maria Gioconda, S. Maria celestina, S. Maria Belén, S. Maria Daniela, S.Maria Fedeltà, S. Maria Cassiana, siostra ks. Erasmo Magarotto i S. Maria della Neve, Brazylijka, która przez 30 lat miała przywilej służyć Chrystusowi poprzez ubogich we Włoszech.\nWśród zmarłych z naszych rodzin, o których dotarły do mnie wiadomości, wspominamy tatę ks. Domenico Napoli i ks. Carlo Marin; mamę o. Jarbas Assunçâo Serpa i o. Joâo Batista de Freitas; brata ks. Antonio Pilotto; siostrę br. Renzo Zoccarato, ks. Serafino Tosatto, br. Lorenzo Podavini, ks. Lucio Felici, ks. Vincenzo Alesiani oraz ks. Valdastico Pattarello (przedwcześnie zmarły).\nPowierzamy Bożemu miłosierdziu wszystkich naszych zmarłych Przyjaciół, Dobroczyńców, Byłych Wychowanków, którzy przyczynili się na rzecz dobra Małego Dzieła. Tym razem wspominam w sposób szczególny Oscara Luigi Scalfaro (byłego prezydenta Republiki Włoskiej), panił. Stanisławę (współzałożycielkę domu w e Lwowie), Zeno i Onesta Buratto, dobroczyńców misji w Bonoua. Niech Pan obejmie ich i wszystkich swoją wieczną Miłością.\nWspomnijmy w modlitwie i wspomóżmy miłosierdziem braterskim naszych chorych. Jest ich wielu. Niech Pan udzieli im łaski zaakceptowania i ofiarowania cierpienia i swoich problemów Jezusowi Zmartwychwstałemu, aby mogli z Nim uczestniczyć w radości paschalnej.\nMódlmy się za powołanie, za młodych przeżywających rozpoznanie powołania lub znajdujących się na drodze kształtowania w naszych domach, i módlmy się za ich wychowawców. Powołanie jest łaską Bożą i należy o nie prosić nieustannie.\nMódlmy się za Zgromadzenie we Włoszech, które 29 czerwca zostanie zorganizowane w jedną Prowincję „Matki Boskiej Opatrzności”. Mimo tego, że wybór został dokonany po dużym i długim rozeznaniu, wszyscy jesteśmy świadomi przyszłych trudności zaostrzonych zmniejszeniem liczby powołań.\nNa koniec, oremus ad invicem; wszyscy potrzebujemy wsparcia braterskiego w modlitwie, którą Pan tak lubuje.\nWspominam was wszystkich przed Panem i życzę aby na wszystkich zstąpił błogosławiący uśmiech Świętego Luigi Orione i Matki Boskiej.\n Przesłanie Jana Pawła II do Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, 8 marca 2003.\n „Żywimy wielki szacunek do naszego stanu” mówią nam Konstytucje (art. 12), które potem podają fundamenty tego szacunku. Wyjątkowość życia konsekrowanego stanowi część doktryny Kościoła. Sobór Watykański II mówi wyraźnie o „wyższej wartości życia konsekrowanego, poprzez rady ewangeliczne” (Perfectae caritatis, nr 1). Vita consacrata nr 18, akcentuje chrystologiczną rację wyjątkowości życia konsekrowanego, które „jawi się bowiem jako najbardziej radykalna forma życia Ewangelią na tej ziemi, forma — rzec można — Boska, skoro przyjął ją On sam, Człowiek-Bóg, jako wyraz więzi łączącej Jednorodzonego Syna z Ojcem i z Duchem Świętym”. Już Sobór Trydencki potwierdził wyższość stanu dziewiczego nad małżeńskim, i wyraźnie stanu zakonnego nad świeckim (Sessio XXIV, Canones de sacramento matrimonii, can.10, DS 1810). Ewidentnie wyjątkowość życia konsekrowanego jest przedmiotowa, jako droga naśladowania Chrystusa, podczas gdy podmiotowa zależy od doskonałości miłości poszczególnych członków, do jakiegokolwiek stanu należą.\n Por Okólnik: La sola cosa necessaria. Identità e ruolo della nostra vita religiosa oggi: Atti e comunicazioni 2007, nr 234, ss187-209.\n Bóg, Kościół, Ubodzy, stanowią pierwsze trzy tematy naszej XIII KG.\n Benedykt XVI przywołuje często tę prawdę konsekrowanych a nie tylkofunkcjonariuszy: „Ludzie nigdy nie mogą mieć wrażenia, że skrupulatnie wypełniamy nasze dyżury, ale wcześniej i później należymy wyłączenie do samych siebie. Kapłan nigdy nie należy do siebie.” Homilia na Mszy św. Krzyżma, 5 kwietnia 2012.\n Scritti 55, 196. Istnieje dziesiątki cytatów i komentarzy księdza Orione, do tego wyrażenia łacińskiego wypowiedzianego przez św. Bernarda do Papieża Eugeniusza III. W ostatnich latach doświadczyliśmy tak dużej liczby wystąpień, do których nie byliśmy przyzwyczajeni. Śledząc je, najpierw jako Prokurator a potem Generał zauważyłem, że większość z nich nie miała za przyczynę uwiedzenie kobiety czy w niezrozumieniu przełożonych ale nastąpiły z powodu osłabienia powołania. „już mnie to nie interesuje, życie kapłańskie nic nie znaczy, nie daję już rady”.\n Do niektórych istotnych wytycznych naszej Pedagogiki świętości odwołuję do Okólnika w Atti e comunicazioni 2008, nr 225, ss. 3-21.\n W dokumencie ostatniej Kapituły rozpoznaliśmy, że „Nasze świadectwo nie zawsze jest przejrzyste i czasami wprowadza w błąd (dwuznaczne przekazy, jesteśmy ubodzy, ale mamy wszystko, jesteśmy posłuszni, ale czynimy to co chcemy, jesteśmy czyści, ale mamy ulubieńców, jesteśmy współbraćmi, ale obgadujemy jedni drugich…); XIII KG, 97.\n Dotyczy również i naszego Zgromadzenia, to co Benedykt XVI powiedział o Kościele jako całości: „Największy uszczerbek w istocie ponosi on z powodu tego, co skaża wiarę i życie chrześcijańskie jego członków i jego wspólnot, naruszając integralność mistycznego Ciała, osłabiając jego zdolność głoszenia i dawania świadectwa, przysłaniając piękno jego oblicza” (Homilia 29 czerwca 2010).\n Takie jest oczekiwanie i pierwsze zadanie, wskazane prze Biskupów V Zjazdu Konferencji Episkopatów Ameryki Południowej w Dokumencie z Aparecida, nr 219. Podczas spotkania naszych Rad Prowincjalnych z Ameryki Południowej w marcu, spotkaliśmy się z biskupem Claudio Jimenez, przewodniczącym Konferencji Episkopatu Paragwaju, na temat „Oczekiwania Kościoła w Ameryce Południowej od życia zakonnego” i ku wielkiemu naszemu zaskoczeniu, biskup skoncentrował swoje wystąpienie na temat naśladowania Chrystusa, w którym zakonnicy powinni przodować, w świetle nr 219, przytoczonego powyżej.\n Patrz: nr 62-65.\n Kapituła wskazuje jako niezbędne narzędia dla takiego działania w ożywieniuprojektu osobistego (nr 100), i projektu wspólnotowego (nr 101-102).\n Kapituła zaznacza, że “nie nastąpił jeszcze decydujący i skuteczny wysiłek aby naznaczyć zarządzanie poszczególnymi dziełami charyzmatem i misyjnością. (…) Czasami w naszych dziełach, brakuje odpowiedniego planowania duszpasterskiego i administracyjnego”; XIII KG, 56. Jako środki dla dokonania apostolskiej konwersji dzieł, wskazuje na poznanie i realizację Oriońskiego projektu dzieł miłosierdzia oraz Oriońskiego projektu wychowawczego, które wskazują wyraźne linie działania aby odpowiedzieć na wymogi nowoczesnego zarządzania i zachowania ich jakości charyzmatycznej. (nr 57) i nieodzowne działanie Rady dzieła (nr 58), jako podmiotu pośredniczącego między wspólnotą a współpracownikami, między celem apostolskim a celem usługi, między zarządzaniem duszpasterskim a zarządzaniem technicznym.\n Dzisiaj przychody „opatrzności” pochodzą również poprzez rozmaite formyfound raising (ENRis), słowo angielskie, które oznacza przyczyniać się do wzrostu, pielęgnować, czy też rozwijać fundusze konieczne dla realizacji projektów.\n Oczywiście forma finansowanie, wpływa bardzo mocno na sposób zarządzania i na znaczenie apostolskie dzieła. Dzieło może działać administrując jedynie środki publiczne czy też prywatne, albo też częściowo lub całkowicie bezinteresownie. Jeżeli zarządzamy jedynie środkami publicznymi, nie można mówić o dziełach miłosierdzia. Ludzie przychodzą do tych dzieł i widzą je jako usługę, do której mają prawo ze strony Państw. Miłosierdzie możemy zaakcentować jedynie w szczególnym stylu ich prowadznia.\n XIII KG, 9: “Jest bardzo ważnym dla nas przeżywanie jedności z Kościołem z którego pochodzi i do którego jest skierowane nasze miłosierdzie apostolskie (Konst. 15,47)”.\n “Realizacja wspólnot braterskich nie jest jedynie przygotowaniem do misji, ale stanowi integralną jej część, z racji, że «wspólnota braterska, jako taka, jest już apostolatem»”; Życie braterskie we wspólnocie, 54; Instrukcja o Sprawowaniu władzy, 22.\n Por. Okólnik Jaka miłość do Papieża? Atti e comunicazioni 2005, nr 216, ss.3-15.\n Z innej okazji w Rzymie – Monte Mario (8 czerwca 1986), Papież zauważył: miło mi zauważyć, że dzisiaj ten charyzmat jest realizowany poprzez rozmaitą działalność i inicjatywy promocji osoby ludzkiej i opieką nad młodzieżą, nad chorymi, osobami w podeszłym wieku, niepełnosprawnymi i nad wszystkimi waszymi podopiecznymi w waszych instytucjach we Włoszech i zagranicą.\n “Wspólnoty, podczas opracowania własnego projektu wspólnotowego, niech wezmą pod uwagę, także program duszpasterski diecezji, zobowiązując się do aktywnego uczestniczenia w nim, w jedności z innymi Instytutami zakonnymi i klerem diecezjalnym (por Normy 94)”; XII KG, 14.\n Por. Okólnik Orionista Kapłan. Wyjątkowość powołania i specyfika posługi:Atti e comunicazioni 2009, nr 230, ss. 227-241. Zdarza się także, że poczucie charyzmatu i praktyka przynależności osłabia się u współbraci zaangażowanych w posługę parafialną.\n Czasami odrzucenie jest konsekwencjo “ Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie pierwej znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność” (J 15, 18-19).\n Por. Mt 5, 13-15; Mk 4, 21; Lk 13, 18-21. „Chociaż Ewangelia i ewangelizacja nie należą właściwie do żadnej z kultur, to jednak nie znaczy, że nie mogą się z nimi łączyć, ale wręcz przeciwnie, zdolne są je przenikać, nie oddając się w służbę żadnej z nich. Evangelii Nuntiandi 20.\n “Pracujmy bez zniechęcenia i patrząc na niebo! Ta Boża ręka, która zawsze łagodnie i mocno kierowała naszych ojców, i w odpowiedniej chwili pomagała im w niebezpieczeństwie wiary, nie będzie krótsza i nad naszymi głowami. Co więcej prawica samego Boga zwycięży nad nami i nikt z tych, którzy pracowali dla swojego Pana nie będzie zagubiony w wieczności”; Scritti 64, 243; 73, 222.


Trądzik a makijaż? - Na pytanie odpowiada lek. Magdalena Parys | WP abcZdrowie\nJa mam takie pytanie :) Mam trądzik pospolity, młodzieńczy czy mógłby Pan/ Pani polecić mi jakieś podkłady do mojej cery żeby trochę zatuszować krostki? Proszę wogóle o nazwy jakichś produktów kosmetycznych które zatuszują i nie będą szkodzić mojej twarzy np. jakieś korektory ps. cp myśli pan/ pani o tabletkach drażowanych Vitaminum B compositum, i jeszcze ostatnie moje pytanie czy jak raz pójde na solarium na około 5 minut to zaszkodzę mojej cerze? Z góry dziękuje.\nObecnie wiele firm kosmetycznych posiada w swej ofercie kosmetyków kolorowych linię dla cery trądzikowej. Trudno polecać konkretną, gdyż dzięki tak szerokiej gamie produktów każdy może znaleźć coś dla siebie, a często dany produkt sprawdza sie w przypadku jednych, nie służąc jednocześnie innym.\nWśród tej szerokiej puli znajdują sie również kosmetyki firm dostępnych wyłącznie w aptekach, np. Vichy czy La Roche Posay oraz innych. Również na ich temat zdania są podzielone.\nJeśli chodzi o solarium, w ogóle go nie polecam. I nie chodzi o cerę, ale raczej o zagrożenie dla skóry. Oczywiście pojedyncza 5-ciominutowa wizyta to nie zbrodnia, jednak mam nadzieję, że zdaje sobie Pani sprawę z zagrożenia, jakim jest rak skóry.\nNatomiast wpływ solarium na trądzik, to zwykle początkowo krótkotrwała poprawa, a następnie nasilenie zmian.\nPolecam podkłady o bardzo lekkiej konsystencji np maybelline, rimmel,\nTrądzik u mężczyzn to (nie)męski problem? • Cera trądzikowa • Ważny Temat - Pożegnaj niedoskonałości swojej skóry • Kosmetyki dla cery trądzikowej • Sposoby na ukrycie blizn potrądzikowych • Myłam twarz wodą gazowaną. Oto efekty • Trądzik młodzieńczy (prezentacja edukacyjna) • Właściwa pielęgnacja cery trądzikowej • Trądzik a solarium • Jak leczyć trądzik kosmetyczny?\nZioł.fix FITO-MIX 8 p/trądz. • Acnevulten p/trądzikowi • Zioł.fix Acnevulten p/trądzikowi • Maść retynowa • Brevoxyl • Aquaclin • Skinoren • Skinoren • Skinoren • Benzacne


Temat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 14.10.16 23:47\nNie chciał specjalnie zagłębiać się w tę sprawę. Wiedział, że pewnie po jakimś czasie zostanie to przekazane innym policjantom. Z McKenną mieli już wystarczająco dużo spraw, ale musieli przez to przejść. W końcu na tym polegała ich praca - zbieranie informacji wstępnych, a przynajmniej gdy kazano im to zrobić. Więc to robili, by potem skupić się na czymś innym, do czego początkowo był wysłany kto inny. Taki zawód. O nic nie pytali, chociaż wszystko naprawdę cuchnęło. Szczególnie trupem o poranku. A Raidenowi niezbyt to przypadło do gustu. Dodatkowo kawa zaczynała mu stygnąć. I to w o wiele szybszym tempie niż by chciał. Skrzywił się, czując zimno napoju w przełyku.\n- Chcesz? To masz - mruknął Carter, wyciągając kubek w stronę Rowan. Ziewnął przeciągle w chwili, w której rudowłosa pani koroner mówiła o jakże poważnym problemie przebiegającego tu śledztwa. Raidenowi się to nie podobało. Zdecydowanie nie. - A czy kamień musiał być podniesiony ludzką ręką? - spytał, wpatrując się w studnię. - Każdy kretyn z różdżką to potrafi. Dzięki temu można było zatuszować sprawę. A szczególnie gdy chodziło o kogoś... Ubranego jak nasz Bob. Nie wierzę, że ktoś spanikował i wrzucił naszego denata do studni. Gdyby to był wypadek, człowiek zostawiłby trupa i zwiał. Zresztą treść wiadomości nie wyglądała na specjalnie...\n- Przejętą? - dokończył za niego McKenna, a Raiden pokiwał głową. Obaj zaczęli obserwować z powrotem panią koroner, podchodząc za nią do trupa leżącego na osuszonej zaklęciem ziemi. Grupa policjantów kręciła się po okolicy spisując dane, a Carter zastanawiał się co jeszcze ciekawego mogą tam znaleźć. Szczególnie gdy ofiarą był człowiek z podobnymi upodobnieniami. Coś wprawiało w Carterze odruch wymiotny na ten żałosny widok, ale nie dane mu było zbyt długie stanie w bezczynności, bo nagle Rowan podskoczyła i wpadła prosto na niego, wytrącając mu kubek z resztą kawy.\n- Hej, hej! Co ty robisz? - rzucił, chociaż napój był już zimny, ale dalej był! - Mogłaś spokojnie spytać czy nie mam planów na dzisiaj. Nie musiałaś pokazywać tego, aż tak - dodał, obracając kobietę przodem do siebie i trzymając ją za ramiona. Zmarszczył jednak brwi, widząc jej obrzydzenie i przerażenie w jednym. - Co jest? - spytał poważnie. Odpowiedział mu jednak McKenna, który zrobił to samo co Rowan, ale zwymiotował kawałek dalej.\n- Trzeba to dodać do możliwego motywu zabójstwa - wycharczał jego towarzysz, wypluwając resztę śliny. Raiden ciągle nie rozumiał. Zaraz jednak coś podsunęło mu wyjaśnienie. Zbladł, nie wiedząc czy zaraz sam nie opróżni swojego pustego żołądka. Przeniósł uwagę na Rowan, którą ciągle trzymał.\n- Można już go zabrać? - spytał ją, chcąc jak najszybciej zająć myśli czym inny. Wszystkim byle nie denatem.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 15.10.16 1:21\nWłaśnie o tym mówiła. Błoto... kto to ochydztwo wymyślił? Przez to, że tak nagle wstała jej obcasy ugrzęzły niestety w tej okrutnej nawierzchni, a ona z myślą z tyłu głowy, że teraz to samo czeka i ją na szczęście w nieszczęściu wylądowała na czymś zupełnie innym. Niestety kubek z kawą, którą miała zamiar podkraść Raidenowi wypadł mu z dłoni wylewając jej część na ziemie, drugą zaś na ich ubrania. Na słowa mężczyzny skrzywiła się jedynie bardziej. No przepraszam bardzo, ale gdybyś zobaczył to co ja uciekłbyś z piskiem. Długo nie było jej dane opierać się plecami o klatkę piersiową mężczyzny gdyż została dość brutalnie, jak na jej gust odwrócona w jego stronę. Już chciała mu odpowiedzieć, lecz wyręczył ją po części w tym biedny McKenn. Na jego widok jeszcze bardziej zbladła i tylko przytaknęła burkliwie na jego słowa, po czym swój wzrok przeniosła ponownie na Cartera, wciąż trzymającego ją za ramiona i jak zauważyła po jego wyrazie twarzy rozumiejącego już reakcje swoich towarzyszy.\n-A niech go zabierają i oby jak najszybciej.-Jeszcze bardziej od tych widoków przerażała ją myśl, że to nie koniec jej przygody z ofiarą, a on sama trafi do prosektorium gdzie będzie musiała się nim zająć dokładniej. Taka praca... Zaczerpnęła oddech, po czym rozumiejąc w jakim znajduję się teraz położeniu odchrząknęła robiąc ostrożny krok do tyłu. Nie miała zamiaru ponownie się potknąć tym razem lądując na znacznie mniej "przyjemniejszym" osobniku jakim był aktualnie denat za jej plecami. Poprawiła włosy i lekko zabrudzoną sukienkę unikając jak tylko mogła wzroku mężczyzny stojącego przed nią.-Przepraszam za kawę.-Zerknęła na niego mówiąc cicho. Okazanie odrobiny dobrego wychowania nigdy nie zaszkodzi, a jej samej było trochę głupio, choć sama nie wiedziała czy z powodu kawy, czy może jakiegoś innego?\n-Mam nadzieję, że Pan Sykes ma dużo wolnego czasu, bo autopsja tego człowieka nie jest na moje zdrowie.-Patrząc na dwójkę mężczyzn stojącą obok niej ta cała sytuacja nie wyjdzie im wszystkim na dobre. McKenn na szczęście już się opanował i teraz stał dzielnie u ich boku unikając jak ognia patrzenia się w stronę przebierańca i jej samej. Zapewne było mu wstyd, nie miał powodu. Ludzie reagowali różnie na takie... niespodzianki. I choć ona sama ma twardy żołądek to w takich momentach dość kruche nerwy.\n-Teraz to naprawdę będę musiała się napić.- Zdjęła rękawiczki rzucając je po prostu na ziemie. Jakoś szczególnie się porządkami w tej chwili nie przejmowała.\nOstatnio zmieniony przez Rowan Yaxley dnia 16.10.16 16:33, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 15.10.16 8:58\nRaiden zawołał kręcących się niedaleko funkcjonariuszy czarodziejskiej policji o niższym stopniu i kazał im przetransportować ciało do prosektorium. Tutaj już im się nie przyda. Wciąż było mu niedobrze, gdy myślał o tym co się tutaj działo.\n- Też nie przejdę tego na trzeźwo - odparł Carter.\n- Jakaś ognista po pracy? - rzucił nagle McKenna, patrząc to na swojego partnera to na Rowan. - Oczywiście, jeśli możesz wpaść na chwilę - dodał od razu. No, tak. Edward McKenna był człowiekiem wciąż pamiętającym o tym jakie podejście mają do tego arystokraci. W przeciwieństwie do swojego towarzysza pracy. Raiden jednak był zbyt zajęty czym innym. Wyminął kobietę i przeszedł kilkanaście metrów, dzielących ich od studni.\n- Bob ważył dobre sto dwadzieścia kilo... - mruknął. - Kto przerażony przypadkowym zabójstwem ma czas i siłę na wrzucenie takiego ciężaru do studni? - spytał sam siebie, przechodząc dalej do domniemanego przedmiotu, którym dokonano morderstwa. Dziwnie i podejrzanie sterylny kamień leżał w milczeniu w tym samym miejscu, w którym go znaleziono. Carter przykucnął i odwrócił się lekko przez ramię, patrząc na studnię. Odległość od obu obiektów była znacząca. Rzucając zaklęcie musiał stać gdzieś pomiędzy - w połowie drogi między studnią a kamieniem. Był to idealny punkt obserwacji. Można było zobaczyć nie tylko jak nasza ofiara zostaje zatłuczona na śmierć, ale i całą okolicę. Stojąc na lekkim pagórku za opuszczoną starą chatą widać było okręg po horyzont. Oczywiście lasy dookoła nieco to utrudniały, ale nie było to coś niepokojącego. Nikt się nie zapuszczał w to miejsce. Nagle ktoś krzyknął, przykuwając uwagę wszystkich.\n- Gnomy! Paskudne gnomy! Mają gniazdo pod studnią! - opanował policjant, chociaż jego przerażenie wszystkich wybiło z rytmu.\n- Może podasz je za mordercę, co? - rzucił Raiden, a zaraz po tym wszyscy wrócili do poprzednich zajęć. Carter zszedł z lekkiego wzgórza i podszedł z powrotem do stojących w miejscu Rowan i McKenny. - Syfiasta sprawa. Obstawiałbym za planowaniem zabójstwa, ale potrzebujemy danych z autopsji, zanim zaczniemy łączyć fakty - powiedział, patrząc po dwójce uważnie. - I nie wykluczam obecności trzeciej osoby - dodał.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 16.10.16 17:13\nUspokoił ją widok zabieranego ciała mężczyzny przez pozostałych funkcjonariuszy, ale nie na długo gdy uświadomiła sobie co ją czeka po powrocie do prosektorium. Uwielbiała tą prace, Raiden zapewne też, ale tego typu przypadki nie były naszymi ulubionymi.\nUniosła w końcu głowę słysząc pytanie McKenna, który o dziwo patrzył również na nią. Nie piła, bo nie miała za dużo do tego okazji. Lampka wina przy obiedzie, szampan na jakąś uroczystość, no i raz, tylko raz w życiu piła Ognistą. To było jeszcze za czasów Hogwartu, dość ciekawa i niechwalebna opowieść, ale na pewno jedna, z tych którą dobrze wspomina. Uśmiechnęła się lekko na wypowiedzianą przez mężczyznę, dość niepewnie drugą część zdania, ale nie zdążyła nawet odpowiedzieć, gdyż ich wzrok skupił się na dedukującym tą całą sytuacje Carterze. Przysłuchiwała się dokładnie jego słowom. Musiała mu przyznać, nawet jeśli niechętnie, że miał racje. Zresztą to on był funkcjonariuszem nie ona. Jej jedynym zadaniem było podsuwanie mu wskazówek, poszlak, które miały doprowadzić go do rozwiązania sprawy. Jej przemyślenia jak i pozostałej dwójki przerwał krzyk. Na słowa policjanta pokręciła jedynie głową Nie bardziej paskudne niż ty.\nWskazanie gnomów jako morderców na pewno byłoby jakimś rozwiązaniem. Chciałaby widzieć tą rozprawę. No i oczywiście artykuł w Proroku. Skierowała swój wzrok ponownie w stojącego teraz już przy niej i McKennie Raidena.\n-Musicie sprawdzić kim był w ogóle ten cały Robert Atckinson. Ktoś musiał mieć dobry motyw by go zabić, tym bardziej jeśli nie zrobił tego sam. I skąd się tu wziął, w dodatku w takim stroju? Wątpię aby dostał zaproszenie na bal przebierańców do takiego miejsca.-Świat jest pełen świrów, żyje już wystarczająco długo aby to stwierdzić, a szczególnie widząc codziennie dość nietypowe przypadki. Nie okłamując samej siebie, takie są najlepsze. Gdy była jeszcze stażystką czekała jedynie na jakiś, tego typu przypadek. Tym dziwniejszy, bądź trudniejszy tym lepszy. Tak samo zostało jej teraz, będąc już koronerem i choć akurat tą sprawę uważała za obrzydliwą to była ona równie ciekawa.\n-Jeśli pospieszą się z wynikami w laboratorium, powinniście mieć pełny raport z autopsji już jutro wieczorem.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 17.10.16 11:05\nRaiden już nie spał. Dziwne wydarzenia jak i dodanie nowych tropów do śledztwa zupełnie go otrzeźwiło. A może to kofeina zaczęła działać? W sumie to nie miał pojęcia, co tutaj miało swój powód, ale najważniejsze, że było skuteczne. Chociaż oglądać tego co McKenna i Rowan nie chciał i nie zamierzał. Pewnie też by w końcu zwymiotował jak jego towarzysz. Przejechał dłonią we włosach i zerknął na Yaxley, wbijając w nią spojrzenie spod lekko pochylonej głowy. Myślał i słuchał tego, co mówiła.\n- Sprawdziliśmy - odpowiedział, odprowadzając Edwarda wzrokiem, gdy sam poszedł w końcu przyglądać się całemu miejscu zbrodni. Trup został już zabrany dla dobra jego, pani koroner i całego świata. Najgorzej, że jeszcze się z nim nie żegnali. Rowan miała jeszcze przeprowadzić badania, a oni pewnie musieli zejść do prosektorium, by skontrolować niektóre informacje. Martwa ofiara czasem mogła powiedzieć więcej niż żywa. I Raiden mimo że chciał poznać prawdę, w tej chwili czuł jedynie uścisk w żołądku. - Był pracownikiem Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami na wydziale Komisji Likwidacji Niebezpiecznych Stworzeń. Dostaliśmy jego akta, a teraz... - Spojrzał na zegarek i uniósł brwi. - Zaraz udamy się do Ministerstwa Magii i będziemy przesłuchiwać jego przełożonych i kolegów z pracy. Był czysty. Nigdy o nic go nie podejrzewano, nawet nie spisano go jako nastolatka za zaburzanie porządku. Przykładny obywatel, aż do... Znudzenia. Nie wiem co miałby tu robić. I w tej sukience, peruce... Musimy to ustalić.\nWestchnął, patrząc na uwijających się policjantów. Musiał tu jeszcze powęszyć. Zerknął na Rowan i skinął głową.\n- Wiem, że będzie ciężko, ale musimy dostać te wyniki. Na razie możesz się zwijać do domu - dodał, posyłając jej ciepły uśmiech i odwrócił się, by dołączyć do reszty egzekutorów prawa.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 17.10.16 15:43\nPożegnała się z McKennem, który jedynie się do niej uśmiechnął i sam zajął się oględzinami miejsca zbrodni. Przez chwile go obserwowała słuchając w tym samym czasie Raidena, na którego słowa jedynie się lekko skrzywiła. Oczywiście, że musiał to być biurokrata, na dodatek fetyszysta. Nie ma chyba gorszego połączenia. Wiedziała od początku, że politycy to nie są normalni ludzie. Ta sprawa była naprawdę dziwna i sama nie wiedziała czy chce się w nią zagłębiać lepiej. Zapewne dla jej własnego dobra psychicznego lepiej by było nie. Teraz czeka ją jedynie "przesłuchanie" ofiary w prosektorium.\nWiem, że mogę iść, nie potrzebuje twojego przyzwolenia. Miała to już na końcu języka, ale skończyło się na tym, że oddała uśmiech kiwając mu również na pożegnanie głową.\n-Nigdy nie jest lekko.-Przerwała na chwilę jakby się nad tym zastanawiała.-I to jest w tym wszystkim najlepsze.\nZ cichym pstryknięciem przeteleportowała się do domu. Musi się przecież przebrać po tej całej wycieczce krajoznawczej zanim zacznie swój z pozoru normalny, w teorii jeszcze nie rozpoczęty dzień pracy.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 01.01.17 10:29\nI ponowna teleportacja, która już całkowicie wyprowadziła ją z równowagi. Ile można?! Była zmęczona, zła i zniecierpliwiona, co z jej naturalnym temperamentem tworzyło wybuchową mieszankę. Dobrze, że nie miała okazji w czasie tych niefortunnych teleportacji trafić na jakiegoś biednego człowieka. Nie ręczyłaby w takim wypadku za siebie i możliwe wszędobylskie rzucane przez nią klątwy. Czkawka za nic nie chciała ustąpić, a jej nie uśmiechała się kolejna myśl o teleportacji. Było już ciemnawo gdy przeniosła się na teren opuszczonej chaty, która jakoś dobrze się jej nie kojarzyła. Ostatnim razem była tu z Raidenem w sprawie dość ekscentrycznego topielca w studni. Ta sprawa nie należała do zbyt miłych, jak i dla niej, tak i dla funkcjonariuszy, którzy jej towarzyszyli. Zła chodziła w kółko grzęznąc w ziemi i tylko czekając na kolejny "atak" czkawki, który uparcie nie chciał nastąpić. Z lekkim uśmiechem nadziei, już była niemal pewna, że ta ustąpiła, a ona sama będzie mogła już w spokoju powrócić do domu. Pomyliła się, gdyż kolejny raz już dzisiaj niespodziewanie zniknęła... Niech ten dzień się wreszcie skończy.\n|zt --> Wierzbowy park\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 09.01.17 2:31\n/14, bo to jest nasz przeklęty dzień i dopiero wtedy mam całkowicie wolną datę\nJutro. - tak mu powiedziała Lotta jak widzieli się siódmego w sklepie Ollivandera, ale szybko się okazało, że ten cudowny dzień, który mieli spędzić tylko we dwoje, ten ostatni dzień, odpowiednie pożegnanie, przesunie się trochę w czasie. Ósmego wraz z Floreanem ratował olbrzyma, dziewiątego miał przyjąć w rodzinnej posiadłości klienta o szlachetnej krwi, dziesiątego pracował od rana do wieczora przemieszczając się z domu do różdżkarni i w drugą stronę, jedenastego niańczył swoją młodszą siostrę, dwunastego odbierał mandragory, a trzynastego... Trzynasty był z natury pechowy, więc wykorzystał go na rozmowę z wujem (musiał zapowiedzieć, że nazajutrz nie pojawi się w sklepie) oraz rodzicami (im z kolei powiedział, że zamierza odetchnąć trochę świeżym powietrzem i wybrać się na wycieczkę do serca lasu, przemilczał właściwie tylko jedną kwestię - nie zamierzał być sam - ale nie dopytywali, a on nie kwapił się do opowiadania).\nMiał również problem z miejscem - nie mogli ot tak przechadzać się po Pokątnej, wycieczka na mugolską stronę Londynu również odpadała, nie było czasu by jechać na drugi kraniec wysp... I tedy coś przyszło mu do głowy - stara chata raczej nie należała do najromantyczniejszych miejsc (właściwie to straszyła wybitymi oknami), ale przecież nie zależało im na luksusach, mieli po prostu cieszyć się swoją obecnością, a tutaj, poza miastem, z pewnością byli bezpieczni. Zapytacie pewnie skąd Ollivander znał takie miejsca? Ot, natknął się kiedyś na ową ruderę podczas jednej z wycieczek z ojcem. Nie myślał wówczas, że jeszcze kiedyś tu zajrzy...\nDziękuję ci za sowę! Oktawian August to najlepszy ptak pod słońcem! Wiem, że mieliśmy spotkać się dzisiaj, ale wynikły pewne sprawy niecierpiące zwłoki... Wiesz, pomyślałem, że 14 jest dla nas jakimś dziwnym dniem, spotkajmy się wtedy. Czekaj na mnie przed Dziurawym Kotłem zanim zacznie świtać.\nTak brzmiała krótka wiadomość, którą wysłał jej następnego dnia - ufał, że zrozumie, a czekanie wzbudzało ekscytację... Serio, w przeddzień spotkania Titus myślał, że wybuchnie. Ciężko mu było zmrużyć oczy, a gdy wreszcie wybiła trzecia zerwał się z łóżka jakby ktoś je podpalił. Wymknął się z domu nie budząc nikogo i deportował w jedną z bocznych uliczek przy Dziurawym Kotle. Co prawda nie dostrzegł tam Lotty (serce mu prawie pękło), ale wkrótce i ona się pojawiła, więc powitał ją soczystym buziakiem, od razu łapiąc za rękę.\nNa przedmieścia Londynu dotarli Błędnym Rycerzem, później musieli iść pieszo.\n- To już niedaleko. - Titus pokiwał głową, poprawiając pasek torby zwisającej mu z ramienia - ostatnio pani Ollivander nałożyła nań zaklęcie zmniejszająco-zwiększające, więc Merlin raczył wiedzieć co też Tytus tam dzisiaj napchał (sądząc po odgłosach chyba pół domu). Wyciągał przed siebie różdżkę, bladym światłem oświetlając leśną ścieżkę, choć niebo już jaśniało - O, czekaj, to już za tamtym krzakiem, zamknij oczy. - poprosił, gasząc koniec różdżki i wpychając ją za pazuchę. Delikatnie pociągnął Lottę za sobą, co rusz oglądając się na nią żeby sprawdzić czy faktycznie ma zamknięte oczy - Nie podglądaj! - pouczył ją, prowadząc przez zarośla, a gdy wreszcie zatrzymał się przed starą chatą, wypuścił z uścisku jej rękę, obie dłonie wspierając na dziewczęcych ramionach.\n- Ta daaaa! Możesz patrzeć! - przesunął się przystając z nią ramię w ramię i wyciągając jedną rękę coby zaprezentować jej to cudowne dzieło architektury. Brzmiał zresztą jakby właśnie stali przed małym, białym domkiem z ogródkiem, w którym zamieszkają w trójkę - on, ona i pies.\n- Jak ci się podoba? No wiesz, ogródek się odgnomi, trochę się odmaluje, wstawi firanki i będzie idealnie! - parsknął śmiechem, z wolna ruszając w kierunku wejścia.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 09.01.17 20:09\nCzekała, choć wcale nie odliczała dni. Kiedy myślała o tym spotkaniu, czuła dziwną ekscytację pomieszaną z melancholią. Słowo ostatnia brzmiało jej w tym kontekście koszmarnie. Mimo to przyszła czternastego. Dokładnie dwa miesiące od momentu w którym ptak imieniem Katastrofa połączył ich losy na okrągły miesiąc i dokładnie miesiąc odkąd przyznała się Titusowi do bycia zakłamaną charłaczką.\nMimo to przyszła i uśmiechnęła się na jego widok, bo przecież dziś miało być inaczej. Mieli to skończyć, ale skończyć jak należy. Ruszyli więc Rycerzem, a ona jakoś nie wiedziała co mówić. O sobie mu nigdy nie mówiła, więc byłoby dziwne i bez sensu, gdyby teraz zaczęła. Chciała go wypytywać o wszystko, co się z nim działo, ale nie wiedziała jak sformułować jakiekolwiek pytanie. Ogólne tematy też jakoś nie wpadały jej do głowy, bo o czym rozmawiać? Świat staje na głowie, a nie chciała dzisiaj zbyt poważnych tematów.\nW lesie po prostu złapała go za rękę i dała się prowadzić, udając przed sobą, że wszystko jest w porządku. Kiedy jej kazał, zamknęła oczy i szła powoli, żeby się nie potknąć, choć wierzyła, że nie dałby jej polecieć na ziemię. I kiedy otworzyła oczy i zobaczyła ruderę przed sobą, lekko uniosła brwi. Dopiero po chwili lekko się uśmiechnęła.\n- Będziemy wywoływać duchy? - zapytała zaraz. Miejsce wydawało jej się idealne - będzie wspaniale odciągać ich uwagę od przykrych spraw. Ruszyła w stronę chaty chcąc zobaczyć, jak jest w środku. Nie bała się kurzu i nie brzydziła pleśni, nie przerażało jej, że deski mogły nadpleśnieć i mogą pod nimi pęknąć. - Jak myślisz, kto tu mieszkał? Może jakiś zbrodniarz? Morderca albo złodziej, musiał uciekać przed światem. Albo dementor, który nie chciał pracować w Azkabanie. - podsunęła, rozglądając się dookoła. Weszła do pierwszego pokoju jaki zobaczyła. Okazał się starą kuchnią. Dość paskudną, przerdzewiałą, sądząc po ilości kurzu nikt tu od dawna nie był.\n- Jak trafiłeś na to miejsce? - odwróciła się, żeby spojrzeć na Ollivandera.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 10.01.17 20:02\n- A chcesz? - uniósł obie brwi. W sumie ciężko stwierdzić czy wywoływanie byłoby konieczne - ten dom naprawdę wyglądał jakby w nim straszyło. Rozejrzał się kiedy przekroczyli próg, jego nozdrza zaatakował niezbyt przyjemny zapach, ale Titus się nawet nie skrzywił - dla Lotty to nawet ten swąd wytrzyma, a co!\n- Nie mam pojęcia. - wzruszył ramionami - Może ten morderca ciągle tu jest... - zamilkł na chwilę, oglądając się na swoją towarzyszkę pełnym powagi spojrzeniem - Halo! Panie morderco, to tylko my, proszę schować nóż! - zawołał, a później parsknął głośnym śmiechem, razem z nią wchodząc do kuchni, gdzie rzucił torbę na podłogę.\n- Jak zwykle. - wzruszył ramionami - Włóczyliśmy się z ojcem po lesie i zaszliśmy tu całkiem przypadkiem. Obejrzeliśmy dom, ale już wtedy nic tu nie było. Nie myślałem, że jeszcze kiedyś tu wrócę, no ale... później mi przyszło do głowy, że tutaj przynajmniej nikt nie będzie nam przeszkadzał. - ponownie wzruszył ramionami - Wiem, że to niezbyt przyjemne miejsce, ale chociaż ogród jest całkiem ładny. Taki w stylu angielskim, dziki, malowniczy. - stwierdził, pochylając się nad torbą, z której wyjął... czajnik; niezbyt duży, metalowy, w kolorze czerwonym oraz puchaty kocyk, który już za moment rozłożył na brudnej podłodze. Przysiadł na nim krzyżując nogi, a zaraz machnął różdżką wyczarowując kilka przenośnych płomyczków, które zawisły kilka centymetrów nad podłogą. Kolejne proste zaklęcie napełniło czajnik wodą.\n- Muszę napić się kawy, ostatnio źle sypiam. - stwierdził, przesuwając jedną dłonią po czole, w drugiej ściskał rączkę czajniczka przytrzymując go ponad płomieniami, bo nie wziął niczego co mogłoby służyć za podstawkę - Masz ochotę? Mam też herbatę, jeśli wolisz. - zaproponował, wbijając w nią spojrzenie.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 11.01.17 19:42\nZaśmiała się cicho z wygłupów Titusa, choć gdzieś w jej sercu znowu zapiekło. Będzie za tym tęsknić. Za sobą taką, jaką tylko on zna też. Bo faktycznie poznał inną Lottę, Lottę bez zmartwień, wesołą, dość zwyczajną dziewczynę, której jutro już nie będzie. Wróci ponure dziecko zamknięte w swoim małym świecie z którego już więcej się nie wyrwie.\nSiadła zaraz na przygotowanym kocu, z zaciekawieniem przyglądając się magicznej torbie chłopaka, z której wyjęto jeszcze kilka przedmiotów.\n- Chętnie się napiję, szczególnie, że chyba nie zamierzamy dziś spać. - uśmiechnęła się lekko. Nie chciała stracić ani chwili z tej doby nawet, jeśli kolejnego dnia ma paść wykończona i bez życia. Zaraz jednak spojrzała na to, co wyczynia Ollivander z niedowierzaniem i umiechnęła się szczerze rozbawiona, zabierając mu zaraz z rąk czajnik. - Nawet ja wiem, że istnieje zaklęcie do lewitowania przedmiotów, więc machaj tym badylem.\nPowiedziała, nie kryjąc rozbawienia i odłożyła czajnik obok siebie, żeby patrzeć jak Ollivander czaruje. Lubiła patrzeć na magię. Jasne, że zazdrościła jej innym, ale patrzenie i tak jej się podobało. Czasem sobie wyobrażała, że też tak potrafi. Chyba z samego tego zainteresowania wiedziała o magii względnie sporo.\n- Chciałeś się popisać, że udźwigniesz czajnik pełen wody, przyznaj się. - kontynuowała jeszcze pokpiewanie, opierając się przy tym o szafkę za sobą i trochę wręcz uderzona kontrastem pomiędzy Titusem, a Benem u którego ostatnio dość sporo przesiadywała. Nie tylko fizycznym kontrastem, bo ten był wręcz uderzający. Choć zdecydowanie podobał jej się ten chudy chłopak. - Co ci spędza sen z powiek, co?\nSpytała jeszcze, jak zwykle domagając się wszelkich informacji z życia Ollivandera. Lubiła go słuchać.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 12.01.17 21:07\nPosłusznie oddał jej czajnik, z początku otwierając szeroko oczy, a później się głośno roześmiał, bo nie miał nic na swoje wytłumaczenie. Chyba serio potrzebował mocnej kawy, która rozrusza trochę ten zastany mózg. Klepnął się w czoło, z rozbawieniem kręcąc łepetyną i idąc za wskazówkami panny Moore machnął różdżką umieszczając czajnik ponad płomykami.\n- Masz mnie. Ale serio, trochę ostatnio przypakowałem. - pochwalił się. Jako, że raczej nie miał już przerw podczas pracy w sklepie (bo po co, skoro i tak nie miał co ze sobą zrobić, a nie był aż takim fanem papierosów by palić co dwie godziny) to ciągle przekładał pudełka z różdżkami, a jak pracował w warsztacie to znowuż przestawiał bez przerwy wszystkie zgromadzone tam słoje... A jeśli z panną Sprout wszystko pójdzie po jego myśli to już czuł w mięśniach te wszystkie skrzynki z mandragorami, które będzie musiał nosić - niby mogła to robić służba, ale jak Titus sam trochę pobiega w jedną i drugą stronę, jak się napoci i nadźwiga, to go z pewnością nauczy szacunku do pracy. Tak mu zawsze powtarzał wuj Garric, kiedy się mu przyglądał z wolna pykając drewnianą fajeczkę - Patrz jaki ze mnie mięśniak. - cały się aż napiął, ale właściwie niewiele to dało - wciąż nie robił wrażenia. Roześmiał się, po czym opuścił ręce, obejmując dłońmi skrzyżowane kostki.\n- Różne rzeczy. - wzruszył ramionami - Ale głównie to... - zawahał się, na moment opuszczając spojrzenie. Przygryzł pliczek od środka, drapiąc się po nosie, po czym ponowie wbił wzrok w swoją towarzyszkę - No głównie to ty. - stwierdził w końcu. Taka prawda - najpierw, jak się rozstali, myślał, że zejdzie z żalu i włóczył się tylko po posiadłości jak jakiś duch wprawiając wszystkich w swego rodzaju zakłopotanie - pojawiał się nagle, nic nie mówił, a jak już uraczył kogoś spojrzeniem to nikt nawet nie chciał pytać co mu dolega. Później mu trochę przeszło, to dostał list od nestora i znowu się zaczął zamartwiać. A jak i to puścił w niepamięć to pokłócił się z Lyrą... Na koniec ogłoszono wyniki referendum i znowu zaczął się głównie przejmować losem Lotty, więc można rzec, że koło się zamkło - Ale też polityka i praca. Ostatnio dużo pracuję, bo muszę się wkupić w łaski starego Waylona. Dowiedział się o aucie, nie był zadowolony... W sumie to był wściekły. - kiwnął łbem - Pewnie dlatego, że nie zaproponowałem mu przejażdżki. - parsknął śmiechem, bo wyobraził sobie jak siedzi z nim w Miętusie i mkną gdzieś ponad chmurami, albo chociaż śmigają przedmieściami z otwartym dachem - W każdym razie musiałem odpuścić i odstawić auto do Bertiego. Ale nie widzieliśmy się prawie miesiąc, chciałbym się dowiedzieć co się z tobą działo przez ten czas. - poprosił, w międzyczasie wyciągając kubki oraz woreczek z kawą. Jedno z naczyń pozbawione zostało ucha, bo przecież nosił to wszystko rzucone w odmęty zaczarowanej torby, nic dziwnego, że szkło się kruszyło obijając o inne zgromadzone wewnątrz przedmioty.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 12.01.17 23:03\nZaśmiała się i aż sięgnęła do tego jego chudego ramienia, żeby ścisnąć napięty mięsień w palcach, zanim znów oparła się o szafkę. Titus miał niesamowity dar żartowania w każdej chwili. Można było przy nim odsuwać poważniejsze rzeczy, a jeśli nie dało się od nich uciec to przynajmniej były otoczone milszą, niż zwykle atmosferą.\n- No, no, jeszcze trochę i zaczniesz siać postrach. - puściła mu oczko. Odwróciła wzrok na imbryk, który już lewitował nad ogniem i pokręciła głową. Czy istnieje na tym świecie większy roztrzepaniec?\nZaraz jednak Titus przyznał, że to po części przez nią jest taki roztrzepany i nawet nie próbowała odwracać spojrzenia od imbryczka. Trochę zrobiło jej się ciepło, trochę jej serce mocniej zabiło zupełnie jakby usłyszała jakieś szczególne wyznanie. I przeklęła się w duchu za bycie zakochaną idiotką, bo przecież wiedziała, że jest idiotką, że to wszystko nie ma sensu i nie powinna brać tego do siebie, bo Ollivander zaraz zniknie z jej życia.\nZagwizdała pod nosem, kiedy Titus powiedział o swoich problemach.\n- Nieźle. Myślisz, że na prawdę by ci zaszkodził? - nie wiedziała, co jeszcze nestor Ollivanderów wie, ani jakie może wyciągać konsekwencje za podobne niesubordynacje.\n- Może za jakiś czas będziesz mógł znowu jeździć? Wiesz, pewnie mu przejdzie, zapomni, na pewno ma ważniejsze rzeczy na głowie niż obserwowanie jakiegoś zwariowanego dzieciaka. - podsunęła, uśmiechając się przy tym szerzej na jego żart. Pamiętała większość Ollivanderów ze zdjęć w salonie Titusa i wyobrażenie tego starszawego człowieka w Miętusie było całkiem niezłe.\n- Myślę, że gdyby spróbował się przejechać, przestałby się tak czepiać.\nSpojrzała na niego, na te potłuczone kubki i pokręciła głową. To wszystko bardzo jej pasowało, jakoś pasowało do nich. Stara chata gdzieś daleko od wszystkich, koc na podłodze i dość kaleczny piknik. Idealnie się tu wkomponowywali.\nZaraz jednak Titus spytał, co robiła łamiąc przy tym tę drobną, niepisaną zasadę. Choć mogła go przecież zbyć prostym praca-dom, co ja mogę robić?. Spojrzała znów na niego, zabierając przy tym jeden z kubków.\n- Nie odnajduję się w Graciarni. Nie umiem wysiedzieć. Podróżuję między kilkoma punktami. Czasem nocuję w Zwierzyńcu. Wróciłam chyba na Nokturn. Ale nie do domu. Do... znajomego? Troszkę mi chyba ojcuje, czy bratuje. Powinieneś go zobaczyć, Ben jest takim mięśniakiem, że oboje wyglądalibyśmy przy nim jak krasnale ogrodowe. - spróbowała się uśmiechnąć na koniec, bo pomyślała sobie, że nie powinna mu tego wszystkiego mówić. On chyba nawet nie wiedział, że przed Pokątną mieszkała na Nokturnie i nie musiał wcale tego wiedzieć. Nie musiał wiedzieć, że nie może znaleźć swojego miejsca. Choć póki co dobrze jej u Bena, może tam jest trochę u siebie?\n- Wybacz, o bzdurach gadam. W ogóle miałam zamówienie na wozaka i niuchacza i to na raz. Pani Pickle oczywiście stwierdziła, że chyba jest chora. Mówi, że od przekleństw boli ją głowa. Ja się z nim dogadałam całkiem nieźle z resztą. Z obydwoma, choć niuchacz strasznie się czaił na kasę. Miałam kilka całkiem urozmaiconych dni przez te bestyjki. - dodała, bo i faktycznie dwa TAKIE zwierzęta na raz były może i męczące, ale zajmowały czas i zdecydowanie miały swój urok.\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 13.01.17 23:56\n- Gdyby chciał to mógłby. Nawet nie chcę o tym myśleć! - machnął ręką. Gdyby Waylon rzeczywiście był takim strasznym nestorem z kłami i szponami, jak to go Titus czasem przedstawia, to młody pewnie już dawno straciłby nazwisko, możliwość nauki różdżkarstwa i... w zasadzie to wszystko inne (dom, rodzinę, fortunę, pewnie także szacunek). Konsekwencje, które mógłby wyciągnąć, były naprawdę poważne, ale nie chciał teraz o tym myśleć - Mam nadzieję, nie zamierzam się go całkowicie pozbyć. - wzruszył ramionami. Wydał na to auto prawie wszystkie oszczędności, które składował w skarpecie pod materacem swojego łóżka (tak na wszelki wypadek, jakby pewnego dnia faktycznie kazano mu opuścić Lancaster Castle), więc szkoda by było gdyby Miętus wylądował na złomie... Zresztą zdążył już pokochać ten samochód i aż go palce świerzbiły by znowu zacisnąć się na kierownicy - Tylko żebym do tego czasu nie zapomniał jak się prowadzi. - słabo by było jakby wreszcie usiadł za kółkiem i nie wiedział który pedał to gaz, a który hamulec.\nKiedy czajnik zaczął gwizdać odstawił go z ognia od razu zalewając kawę, przygasił także płomyki, bo przecież nie chcieli tu żadnego pożaru. Starą kuchnię wypełnił przyjemny aromat świeżej kawy całkiem dobrej jakości. Titus sięgnął po kubek bez ucha otaczając go obiema dłońmi i powoli spijając pierwszy łyk. Patrzył przy tym na Lottę dając jej opowiadać.\n- Na Nokturn... - powtórzył, mocno się przy tym krzywiąc - do tej pory na Nokturnie był tylko raz i raczej nie zamierzał tam wracać po tym jak Florean wdepnął w rozkładające się zwłoki. Uch, na samo wspomnienie dreszcz przebiegł mu po kręgosłupie, wprawiając w drżenie całe ciało. Już nawet nie komentował jej wyborów, bo musiałby się złapać za głowę, a ona i tak by go nie posłuchała - Poczekaj jeszcze miesiąc, a będę mógł się mierzyć z Benem. - wyszczerzył zęby w uśmiechu. Ta jasne, taki Ben to by go zmiótł z powierzchni planety jednym palcem. Albo kichnięciem... Zaś kiedy wspomniała o wozaku i niuchaczu to uśmiechnął się jeszcze szerzej (o ile to w ogóle było możliwe).\n- Wcale nie o bzdurach. - zauważył na początek - Wozaka i niuchacza! Co za szaleniec kupuje takie połączenie! - z rozbawieniem pokręcił łbem, ale doskonale wiedział co stało się później z tymi bestyjkami i miał nadzieję, że dobrze im w nowych domach. Spił kolejny łyk kawy, trochę przy tym siorbiąc, po napar wciąż parował, a kubek nadal rozgrzewał dłonie.\n- Zobaczymy resztę domu? - zapytał, przekrzywiając łeb na jedną stronę - było tu w końcu jeszcze kilka pokoi i strych, który chyba pociągał go najbardziej, bo kto wie co znajdą w jego kątach?\nTemat: Re: Opuszczona chata [odnośnik] 14.01.17 14:13\n- Oczywiście. Dam mu znać, może ustawię was na sparing, potrenujecie. - powiedziała zaczepnie, chętnie zgadzając się na skończenie tematu, który nawet się nie zaczął. Pod tym względem nie mieli szans się dogadać. Zbyt wiele ich różniło, a Titus zbyt mało siedział, nie było senu tego zmieniać.\nUśmiechnęła się weselej, kiedy Titus podchwycił temat zwierząt. Miała z nimi masę roboty, ale było całkiem zabawnie. Podobało jej się, szczególnie niuchacza polubiła, bawiło ją to jak wielką miał potrzebę zbierania cennych rzeczy. Gdyby mogła sobie na to pozwolić, dawałaby mu drobiazgi tylko po to, żeby patrzeć jak je chwyta i się cieszy.\n- Wcześniej na święta sprzedawałam wozaka. Zaczynam sobie z nimi nieźle radzić. Choć zdziwiłbyś się, jakie słowa poznałam. - puściła mu oczko nie wątpiąc przy tym, że miała znacznie większy zasób tego typu słownictwa niż Titus jeszcze zanim przeszła wozakowe przetrenowanie. W sumie ciekawe co by się działo, gdyby takiego zwierza wpuścić na jakiś szlachecki dwór. Może damy by mdlały, a ich lica by się czerwieniły? Mogłoby być całkiem zabawnie.\n- Możemy. - podniosła się. - Może znajdziemy jakiegoś ghula. To miejsce by pasowało do podobnego przyjemniaczka.\nUśmiechnęła się lekko, ruszając do wyjścia i zerkając czy Titus idzie z nią. Ruszyła od razu po schodach, bo góra domu jakoś bardziej ją interesowała.\nA jako, że dom stary i spleśniały... Rzucaj!\n1-35 - pod Szatlotką załamuje się spleśniała deska schodka. Nie spadła, ale trzyma się barierki, ratuj!\n35-70 - pod Tobą załamuje się decha, łap się czegoś i ratuj magią albo wołaj pomocy\n70-100 - udało nam się wejść bez problemu c:


Zapoznaj się z warunkami korzystania z udostępnionego katalogu bezpłatnych fotografii, które znajdziesz u dołu strony. Poszukaj zdjęcia, które potrzebujesz. Wybierz tapetę na pulpit, która ci się podoba. Kolejne zdjęcia i tapety niebawem. Fotografie: komputery, monitor, podzespoły, klawiatura, myszka, książka Kurs Podstawowy PHP, drukarka i inne... więcej »\nJeśli szukasz fotografii do innych celów niż określone w poniższej nocie prawnej, interesuje Cię konkretna fotografia, którą tu znalazłeś, skontaktuj się z nami telefonicznie lub napisz do nas. Fotografie: zmywarka, łazienka, basen, pralka, kuchnia, kominek, zegar i inne... więcej »


Our Future Forum - konferencja o edukacji młodych Polaków rusza 6 marca - Forsal.pl\nOur Future Forum - konferencja o edukacji młodych Polaków rusza 6 marca\n„Chcemy rozmawiać o tym jak można pomóc tym najbardziej ambitnym i zdolnym. Dynamicznie zmieniający się świat stanowi coraz większe wyzwanie dla młodzieży myślącej o zagranicznych studiach czy międzynarodowej karierze. Dlatego też jako Fundacja zdecydowaliśmy się stworzyć w formule konferencji „Our Future Forum” platformę do wymiany myśli i zebrania rekomendacji karierowo-edukacyjnych dla młodych ludzi. Wierzę, że konferencja wniesie wkład w tworzenie następnego pokolenia liderów.” – powiedział Michał Mazur, prezes Our Future Foundation, która organizuje Forum.\n„Studia i kariera na zachodzie stają się coraz ważniejsze dla ambitnych, młodych Polaków. Polska stoi przed ryzykiem utraty tych najzdolniejszych. Jest to jednak wyzwanie, które możemy przekuć w szansę dla naszej gospodarki. Poprzez zapewnienie absolwentom atrakcyjnych warunków pracy możemy rozpocząć proces transferu know-how, który ułatwi stworzenie modelu rozwojowego gospodarki opartego o wiedzę. Na „Our Future Forum” będziemy podkreślać kluczową rolę polskich firm i instytucji państwowych w realizacji tego zadania” - dodał Jakub Bartoszewski, członek Rady Fundacji.\nPatronat medialny nad Forum objęli: Dziennik Gazeta Prawna, Magazyn Forbes, ISBnews, Do Rzeczy, Polska Agencja Prasowa, Radiowa Trójka i serwis My Company Polska.\nCałe wydarzenie transmitowane będzie online na Facebooku Fundacji, a szczegółowe informacje dotyczące Forum są dostępne TUTAJ. Na konferencję zapisać się można poprzez wypełnienie formularza.