Horror: „Nocny stróż” (2017)\nFernando dostaje pracę nocnego stróża w magazynie niegdyś należącym do domu aukcyjnego. Obecny właściciel tego rozległego budynku, zagraniczny deweloper, zburzy go, gdy tylko otrzyma pozwolenie na budowę, a do tego czasu do obowiązków Fernando należy nocne czuwanie nad tym miejscem i sprzątanie pomieszczeń wskazanych przez jego przełożonego. Po zapadnięciu zmroku Fernando ma zostawać tutaj całkiem sam, w pojedynkę przemierzać długie, mroczne korytarze ogromnego magazynu i wykonywać drobne prace zlecone przez kierownika. Ale mężczyzna jednak ma towarzystwo, którego jednak wolałby uniknąć. W magazynie często pojawiają się zagadkowo zachowujący się osobnicy, których nie powinno tam być.\nOscar Estevez jest kojarzony głównie z „La casa muda” Gustava Hernandeza, urugwajskim horrorem nastrojowym, remake którego ukazał się już rok po premierze pierwowzoru, a wyreżyserowali go Chris Kentis i Laura Lau. Oscar Estevez napisał scenariusz „La casa muda” i aż do „Nocnego stróża” był to jedyny scenariusz pełnometrażowego filmu znajdujący się na jego koncie. Jeśli zaś chodzi o reżyserię to jest to jego pierwsze takie doświadczenie w długim metrażu. Scenariusz „Nocnego stróża” Estevez spisał wspólnie z Federikiem Rocą, a w reżyserii wspomagał go Joaquin Mauad.\n„Nocny stróż” to urugwajsko-argentyński thriller z elementami horroru, który póki co nie jest dystrybuowany na szeroką skalę. Chociaż może nie do końca dotyczy to Polski, bo film ten pojawił się już w telewizji, z tym że nie na ogólnodostępnych kanałach. Ale w sumie film Oscara Esteveza i Joaquina Mauada nie wydaje się być obrazem, który mógłby sprostać oczekiwaniom dużej części współczesnych widzów. Moich też nie całkiem. „Nocny stróż” dla mnie jest produkcją mocno nierówną, jedną z tych, które mają coś interesującego do pokazania, ale nie zawsze czynią to w sposób, który generowałby jakieś emocje. Jedną z tych, które posiadają frapujące, trzymające w napięciu momenty, ale pomiędzy nimi rozciągają się jałowe terytoria, przez które doprawdy niełatwo było mi przebrnąć. Przekonująco wykreowany przez Gastona Paulsa, Fernando, to człowiek-zagadka. Twórcy stopniowo podrzucają nam strzępy informacji na jego temat, które to musimy sami uporządkować, złożyć z tych fragmentów spójny obraz człowieka, który najpewniej nie miał w życiu lekko. Co mu się przydarzyło? Dlaczego wygląda jak człowiek przegrany, pokonany przez życie? Dlaczego toczy tak nędzną egzystencję – mieszka w mocno zaniedbanej klitce, nie ma przyjaciół, a rodzina nie chce mieć z nim nic wspólnego? Z tej postaci nieustannie emanuje smutek, do korzeni którego niejeden widz zapewne będzie chciał dotrzeć. A droga do zrozumienia będzie wyboista i będzie przebiegać przez mroczny, zaniedbany magazyn, który przypomina labirynt. Wybór tego budynku na główne miejsce akcji był jedną z najlepszych decyzji podjętych przez twórców „Nocnego stróża”. Brudne, ciemne, przepastne wnętrza, w których jak wyraźnie daje się nam do zrozumienia kryją się jacyś intruzi. Mdłe światło z latarki Fernanda i starych lamp rozmieszczonych w budynku bynajmniej nie rozprasza mroku. Wręcz przeciwnie: wydobywa z niego większą wrogość, trwa się bowiem w przekonaniu, że w każdej chwili w ten skąpo oświetlony obszar wkroczy jakaś nieprzyjaźnie usposobiona postać dotychczas kryjąca się w cieniu. Albo taka, która przybyła z zaświatów, żeby dręczyć i tak już umęczonego mężczyznę. W sekwencjach z Aną, tajemniczą kobietą, która pojawia się w magazynie scenarzyści „Nocnego stróża” wykazali się sporą kreatywnością i niemałą znajomością generowania iście intrygującej osobliwości, zjawiska, które niełatwo objąć rozumem. Wprost uwielbiam wstawki, które aż cisną na usta zdanie: „Witamy w Strefie Mroku”, w świecie, w którym nie obowiązują znane nam prawa fizyki, w którym dosłownie wszystko może się wydarzyć. A Oscar Estevez i Federico Roca w scenach z Aną wytworzyli naprawdę silne poczucie oderwania od rzeczywistości z wykorzystaniem prostych, acz jakże poruszających wyobraźnię, pomysłowych akcentów. Największą przeszkodą na drodze do zrozumienia tej historii jest zamykanie niektórych zagadkowych scen momentami przebudzenia głównego bohatera. Wyrywania się Fernanda z głębokiego snu, bo to sugeruje, że wydarzenia którym świadkowaliśmy chwilę wcześniej mogły być tylko koszmarami sennymi. Wyjaśniałoby to, dlaczego Fernando nie informuje swojego przełożonego o ludziach pojawiających się w nocy w magazynie, którego to ma strzec przed intruzami. Odpowiadałoby również na pytanie: dlaczego w miejscu pracy tytułowego bohatera pojawiają się również osoby, które ten zdaje się znać. Ale to może być mylące. Równie prawdopodobne wydaje się bowiem to, że w tym oto starym magazynie Fernando konfrontuje się z projekcjami swojego okaleczonego umysłu i że we wspomnieniach przenosi się w przeszłość. Albo że nawiedzają go duchy osób, którym w przeszłości wyrządził jakąś krzywdę, być może nawet doprowadził do ich śmierci...\nNajwiększym mankamentem „Nocnego stróża”, w moim odczuciu, jest niestety dosyć częsta niezgrabność ekipy technicznej jeśli chodzi o intensyfikowanie napięcia w scenkach, które właśnie temu miały służyć. Samotne wędrówki Fernanda po ciemnych, zawilgoconych korytarzach ogromnego magazynu nierzadko zamiast wyrabiać w widzach poczucie błyskawicznie zbliżającego się niebezpieczeństwa, zamiast zagęszczać aurę niezdefiniowanego zagrożenia już po paru sekundach zaczynają męczyć. Niby wszystko jest na swoim miejscu – ciemna kolorystyka, brudne wnętrza przypominające labirynt, różnego rodzaju odgłosy docierające naszych uszy i snop światła z latarki dzierżonej przez nocnego stróża, który nie dociera w te obszary, z których spodziewamy się uderzenia. A jednak nader często to nie działa. Operatorzy i oświetleniowcy nie potrafili wydobyć z tego takiej grozy, żebym przynajmniej z lekką obawą wypatrywała końca danej wędrówki Fernanda po przepastnych korytarzach mrocznego magazynu. Napięcie zamiast we mnie narastać z sekundy na sekundę głównie się obniżało. To znaczy najczęściej, bo muszę tutaj zaznaczyć, że nie dotyczyło to absolutnie wszystkich fragmentów, które to w zamiarze twórców miały budować odpowiedni nastrój pod spodziewany atak ze strony tajemniczych postaci. Były momenty, które generowały lekkie napięcie, z delikatną obawą towarzyszyłam wówczas głównemu bohaterowi w jego dążeniu do zidentyfikowania źródła danego odgłosu, choć zazwyczaj nie czułam się tak przez całą tę jego drogę. Od startu do mety. Ale finalizacje owych sekwencji nierzadko były dla mnie nie lada niespodzianką. Twórcy rzadko szli po linii najmniejszego oporu, nie zadowalały ich ujęcia przemykających cieni, czy jak to często w straszakach bywa próby przyprawienia widza o szybsze bicie serca jedynie poprzez raptowne pogłośnienie muzyki. Zamiast prymitywnych jump scenek dostawałam zastanawiająco i w miarę złowrogo się prezentujące scenki z udziałem wyglądających jak zwyczajni ludzie, ale mających w sobie jakąś upiorność, osobników nawiedzających Fernanda w feralnym magazynie. Sekwencja z ludźmi za kratami i ciemną postacią, do której Fernando będzie się powoli zbliżał, nie licząc prawie wszystkich scenek z Aną, dostarczyła mi największych wrażeń, ale fragment z milczącymi postaciami z szacunkiem pochylającymi głowy, obok, których główny bohater filmu w pewnym momencie przechodzi i scenka zaczynająca się od uruchomienia samochodu stojącego w miejscu pracy Fernanda też zasługują na wyróżnienie, choć jak myślę, trochę mniejsze. Ale żeby nie było tak różowo, „Nocny stróż” w moim odczuciu ma jeszcze dwa poważne felery. Pierwszym jest nazbyt rozproszona narracja, takie poszarpanie, taki fragmentaryzm, który nie tyle pomaga w zaciemnianiu widzom prawdy, ile wybija z odpowiedniego rytmu. Bo do prawdy (i to jest ten drugi duży minus) mimo tych uporczywych starań twórców dosyć łatwo dość. Chociaż przyznaję, że wątpliwości miałam, że nie byłam absolutnie pewna takiego rozwiązania tej zagadki. Brałam też pod uwagę inne możliwości, ale najmocniej uczepiłam się jednego z tropów podrzuconych przez filmowców długo przed napisami końcowymi. Wcale nie musiałam się wysilać, aby właściwie go odczytać, ale miałam nadzieję, że się mylę. Nie tylko dlatego, że chciałam, by mnie czymś zaskoczono, ale także przez to, że naprawdę mam już serdecznie dość tego motywu (i jemu podobnych), który ku mojemu rozczarowaniu jednak wykorzystano w „Nocnym stróżu”. A i jeszcze, muszę pochwalić początek planszy końcowej – te nastrojowe grafiki, które pewnie wypadałyby jeszcze lepiej, gdyby sfinalizować je pojawieniem się jakiejś widmowej postaci.\nOd sporego zainteresowania po dotkliwą nudę, od dosyć silnego napięcia po skrajne zmęczenie – taką oto huśtawkę nastrojów miałam oglądając „Nocnego stróża” Oscara Esteveza i Joaquina Mauada. Były sekwencje, przez które już myślałam, że nie uda mi się przebrnąć, tak beznamiętne, potwornie dłużące się wstawki, że nie miałam wątpliwości, że prędzej, czy później obraz ten wepchnie mnie w objęcia snu. Ale tak się nie stało, bo pomiędzy tymi przestojami pojawiały się całkiem nieźle zrealizowane scenki, intrygujące pomysły, ciekawe wydarzenia rozgrywające się w jakże chwytliwym otoczeniu. W starym, mrocznym i brudnym magazynie, nocami pilnowanym przez udręczonego człowieka, o którym pragnie się dowiedzieć jak najwięcej, ale (i to też jest dobre) przez ten proces poznawania go widz przechodzi stopniowo. Innymi słowy mam mieszany stosunek do tego oto thrillera z elementami horroru – ani go nie polubiłam, ani nie znienawidziłam. Ot, obejrzałam i prawdopodobnie już niedługo o nim zapomnę.


Nowy Sącz. Chciał kupić pierścionek zaręczynowy. Ukradł ich 31 - Polsat News\nNowy Sącz. Chciał kupić pierścionek zaręczynowy. Ukradł ich 31\n11.05.2021, 14:01 Polska\n28-latek pod pretekstem kupna pierścionka zaręczynowego dla ukochanej poprosił ekspedienta o możliwość obejrzenia biżuterii z bliska\nZłodzieje ukradli kępę sasanki z parku narodowego. Z całej Polski przyjeżdżano ją fotografować\nZOBACZ: Skradziono jej biżuterię. Swój pierścionek odnalazła w lombardzie\nKRADZIEŻKRADZIEŻ BIŻUTERIINOWY SĄCZPIERŚCIONEKPIERŚCIONEK ZARĘCZYNOWYPOLSKA\nCzytaj więcej: Warszawa. 16-latka, jej 43-letni kochanek i ich kolega podejrzani o kradzież sprzętu za 46 tys. zł\nCzytaj więcej: Kradzieże samochodów w Warszawie. Zatrzymano trzech mężczyzn


Zaburzenie recyklingu receptorów przez niedobór białka | KopalniaWiedzy.pl\n25 marca 2013, 19:16 | Medycyna\nOkazuje się, że na 21. chromosomie kodowane jest miR-155, a ponieważ mikroRNA wchodzą w skład kompleksów rybonukleoproteinowych blokujących specyficznie translację mRNA, trisomia 21. chromosomu oznacza wzrost ilości miR-155, a w konsekwencji spadek poziomu SNX27 (sortującej neksyny 27, ang. sorting nexin 27). Precyzując mechanizm wpływu, trzeba dodać, że miR-155 oddziałuje na czynnik transkrypcyjny dla SNX27 - C/EBPβ (od ang. CCAAT/enhancer binding protein β).\nPodczas badań na myszach Amerykanie wykazali, że zwiększenie zawartości SNX27 w mózgu korzystnie oddziałuje na funkcjonowanie poznawcze i zachowanie zwierząt. [...] SNX27 utrzymuje na powierzchni komórek receptory [glutaminianergiczne jonotropowe], bez których nie ma mowy o prawidłowym synaptycznym potencjale pobudzeniowym - tłumaczy dr Huaxi Xu.\nZespół Xu pracował z gryzoniami, którym brakowało jednej kopii genu snx27 (snx27+/−). Naukowcy zauważyli, że choć ich neuroanatomia była w dużej mierze prawidłowa, to w oczy rzucały się wadliwie funkcjonujące synapsy, a także poważne deficyty uczenia i pamięci. Powód? Obniżona ilość SNX27 wiązała się ze zmniejszoną liczbą aktywnych receptorów kwasu glutaminowego (zarówno NMDA, jak i AMPA).\nKierując się podobieństwami funkcjonowania myszy z niedoborem SNX27 i ludzi z zespołem Downa, Amerykanie potwierdzili, że w mózgu tych ostatnich występuje znacząco mniej interesującego ich białka. Pozostało odpowiedzieć na pytanie, co łączy dodatkowy chromosom 21. z niskim poziomem neksyny. Od początku podejrzewano, że w grę wchodzi jakieś mikroRNA i szybko się okazało, że na 21. chromosomie kodowane jest jedno z nich - miR-155. Co więcej, skok stężenia miR-155 korelował niemal idealnie ze stopniem obniżenia poziomu SNX27.\nBy stwierdzić, czy uzupełnienie ilości SNX27 może wyeliminować zaburzenia uczenia w zespole Downa, naukowcy posłużyli się myszami i wirusem transportującym gen ludzkiej neksyny. Najpierw [w hipokampie] pojawiły się receptory, potem poprawiła się pamięć - podsumowuje Xin Wang, dodając, że niedobór białka SNX27 prowadzi do dysfunkcji synaps pobudzających w wyniku modulowania procesu recyklingu receptorów kwasu glutaminowego.\nzespół Downa SNX27 białko neksyna receptory kwasu glutaminowego NMDA AMPA pamięć uczenie Huaxi Xu Xin Wang\nbuasinski, 28 marca 2013, 12:16\nczas zbierać kwiaty dla Algernona\ndajmon, 29 marca 2013, 00:55\ndodatkowy 21. chromosom upośledza uczenie i pamięć osób z zespołem Downa, prowadząc do spadku ilości białka SNX27 w mózgu.\nNiestety, to zdanie brzmi jakby spadek ilości białka był powodowany upośledzeniem uczenia i pamięci.


Arte Velveteen – tapety tekstylne - Tapety-Sklep.com\n» Arte Velveteen – tapety tekstylne\nArte Velveteen – tapety tekstylne wykonane z miękkiego w dotyku welur na gąbce.\nVelveteen to luksusowa, elegancka i intrygująca kolekcja oklein ściennych, które nadadzą wnętrzu ekskluzywnego charakteru. Delikatny i miękki w dotyku aksamit, sprawia, że wzorom z tej kolekcji nie można się oprzeć, a nowoczesna trójwymiarowa technologia zapewnia głębię i wyrazistą strukturę ścianom. Aksamit został naniesiony na sprężysta gąbkę, która w pewnym stopniu wycisza dźwięki.\nW katalogu znajduje się tekstylne tapety w kwadraty, wypełnione designerskimi liniami, które będzie doskonałym rozwiązaniem do salonu lub sypialni. Geometryczne tapety w stylu Art-Deco ze stylową kratownicą, wprowadzą luksus i elegancję do wnętrz. Oraz klasyczna tapeta w pionowe prążki, która daje nieograniczone możliwości aranżacyjne.\nWzory z kolekcji Velveteen przepięknie będą się prezentować na akcentowej ścianie w stylowym salonie, jadalni oraz sypialni. Bardzo dobrą opcją jest wykorzystanie ich zamiast wezgłowia do łóżka, co pomoże stworzyć zaskakujące efekty.\nTapeta na wezgłowie Arte Ridge 87030 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Ridge 87031 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Ridge 87032 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Ridge 87033 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Ridge 87034 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Tetra 87010 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Tetra 87011 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Tetra 87012 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Tetra 87013 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Tetra 87014 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Twirl 87000 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Twirl 87001 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Twirl 87002 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Twirl 87003 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Twirl 87004 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Vector 87020 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Vector 87021 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Vector 87022 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Vector 87023 Velveteen\nTapeta na wezgłowie Arte Vector 87024 Velveteen


temperatura rośnie - Belarus, MTZ, Jumz - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nTytoń rośnie temperatura rośnie\nRozpoczęte przez damiaanek, lis 09 2015 15:35\nNapisany 09 listopad 2015 - 15:35\nMam problem z belarusem 952.2 otóż gdy włączę halogeny dmuchawe koguty to temperatura podskakuje 110 wyskoczy i kontrolka się pali. A jak światła zgasze to spada do normy. miał ktoś taki problem ? Co to może być ?\nNapisany 09 listopad 2015 - 17:29\nNapisany 09 listopad 2015 - 18:34\ngdyby masy nie było to chyba by nie palił w ogóle ?\nNapisany 09 listopad 2015 - 19:57\nmi coś takiego w kombajnie się robi czasami jak kogut się włączy to jakby temp.rosla a jak całkiem pełno że piszczek się włącza to temp.tez na czerwono świeci. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 09 listopad 2015 - 22:00\nU mnie jest podobnnie jak podłącze przyczepy wzrasta\nNapisany 10 listopad 2015 - 07:36\nbraka dobrej masy\nNapisany 10 listopad 2015 - 09:06\nu mnie nie pokazuje temperatury płynu w ogóle reszta wskaźników działa czujnik wymieniony coś doradzicie ?\nNapisany 10 listopad 2015 - 10:25\njeśli wszystko sprawdziłeś po drodze i kable są ok jest masa. i działa zegar to jest wina czujnika. a raczej to że jest on niewłaściwy. może mieć inną oporność i albo będzie źle wskazywało albo w ogóle nic nie pokaże\nNapisany 10 listopad 2015 - 19:38\nwcześniej było wszystko ok. stało się tak CHYBA po tym jak wymieniłem przekaznik 12/24 bi stary się spalił. .\nNapisany 11 listopad 2015 - 16:59\nproblem z masą przy desce rozdzielczej. Kolego wyjmij podświetlenie ze wskaznika temp i sprawdz jak się zachowuje Uznałeś za fajne 0\nNapisany 11 listopad 2015 - 21:38\nPisałem to już w jakimś innym poście, ale jeśli nie możecie opanować wskaźnika temperatury w kumurunie to polecam coś takiego: http://allegro.pl/ws...4924029122.html . U mnie w okolicy kosztowało to chyba 30 zł. Potrzebny do tego tylko nypelek 18x16 jak się nie mylę dwie uszczelki i mogę nawet halogen na stodole zapalić, a wskaźnika temperatury nic nie rusza, nawet FBI.\nPS. Dodam, że ja próbując opanować seryjny zegar i jego wahania w zależności od pobory prądu straciłem nie jedno popołudnie, ale zawsze było coś nie tak.\nEdytowany przez mchammer, 11 listopad 2015 - 21:41. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 listopad 2015 - 18:26\ndzięki za pomoc mam jeszcze pytanie. To jest tylko wina wskaźnika? a w rzeczywistości ciągnik się nie grzeje ?\nNapisany 12 listopad 2015 - 20:29\nNajprawdopodobniej tak. Biorąc to na zdrowy rozsądek to raczej ciężką sprawą jest aby światła i dmuchawy stworzyły takie obciążenia dla silnika żeby zagotować ciecz chłodzącą. Toż to nie orka gliny. Tak więc jak koledzy wcześniej podpowiadali pewnie gdzieś coś dobrze nie łączy przy zegarze.\nJak się mylę niech mnie ktoś poprawi.\nEdytowany przez mchammer, 12 listopad 2015 - 20:29. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 listopad 2015 - 21:54\nJa u siebie przejrzałem mase jak koledzy radzili i nie pomogło to nic samego zegara nie rozbierałem ,bo czasem by mi części zostao ,a tak poważnie to ten ktory polecasz jest najbardziej wiarygodny ,lecz jak ktoś pracuje na tym sprzęcie to porównuje parametry zegara ,bez obciażenia i po nim ,to pozwala na ocenienie ,jak mocno przekłamuje ,tym bardziej że po załączeniu odbiorników ,patrząc na zegar tęp. rośnie natychmiast ,a po wyłączeniu wraca do norny ,tak szybko nawet nie zadziała termostat .


Książki kryminały - jakie? : Hyde Park\nKsiążki kryminały - jakie?\nDołączył: 2014-09-26, 16:28\nPrzeczytałem wszystkie kryminały z tej listy http://xiegarnia.pl/artykuly/10-najlepszych-powiesci-kryminalnych-dekady/ co jeszcze polecacie i dlaczego? Mogą to być również książki historyczne i fantasy. Lubię po pracy się zrelaksować nad książką.\nDołączył: 2014-10-07, 13:51\nRe: Książki kryminały - jakie?\nja osobiście uwielbiam wszystkie książki meg cabot i właśnie jej autorstwa jest kryminał pod tytułem zbrodnia w rozmiarze xl i kolejne części :) łatwo się ją czyta i szybko, czeka się na ciąg dalszy :)\nTylko u nas wyszukany prezent http://antoniskiba.blog.pl/ Znajdź go tutaj!\nOstatnio edytowano 2015-02-01, 18:24 przez TomasaEU72, łącznie edytowano 1 raz\nDołączył: 2014-08-21, 16:33\nja ostatnio po obejrzeniu thraileru filmu Zanim zasnę stwierdziłam, że zacznę od czytania książki :) jest ona autorstwa Watson S.J. oczywiście pod tym samym tytułem i się okazało jak zwykle to bywa teraz, że książka lepsza niż film, także polecam ją do przeczytania :)\nPowiedz ile masz w portfelu http://podatkowo.drupalgardens.com/content/wypadki-i-straty-w-firmie my wybierzemy to co najlepsze dla Ciebie.\nOstatnio edytowano 2015-03-03, 10:12 przez InterCarli80, łącznie edytowano 1 raz\nDołączył: 2014-10-12, 14:37\nJa natomiast polecam klasykę kryminału - Artur Conan Doyle i jego seria przygód Sherlocka Holmesa i Dr Watsona oraz Agatha Christie. Niektóre jej książki są bardzo podobne konwencją do Sherlocka, ale warto je znać.\nJeżeli jeszcze się wahasz mamy dla Ciebie wyjście http://daradaz.blog.interia.pl/?id=3347328 ale wpierw wejdź.\nOstatnio edytowano 2015-03-03, 11:55 przez CYRIAKKRK81, łącznie edytowano 1 raz\nDołączył: 2014-09-05, 19:57\nBardzo ciekawą propozycją, po którą warto sięgnąć, jest cykl kryminałów z konstablem Simonem Waterhouse autorstwa Hannah Sophie. Są to kryminały psychologiczne. Trzeba je czytać po kolei, bo wątki kryminalne przeplatają się z perypetiami osobistymi głównego bohatera.\nCzy ty naprawdę nie znasz jeszcze naszej oferty? https://rtvxagd.wordpress.com/2014/10/25/zakupy-w-internecie-c-d/ To niemożliwe, koniecznie wejdź i zapoznaj się z nią, a niepożałujesz.\nOstatnio edytowano 2015-03-04, 20:33 przez Carisa92, łącznie edytowano 1 raz\nDołączył: 2014-10-22, 12:42\nWidzę tutaj sporo tytułów , na pewno się z nimi zapoznam. Ostatnio przeczytałem sagę Camili Lackberg.\nwiązanki na wszystkich świętych zdjęcia\nDołączył: 2014-10-25, 17:33\nNawiązując do koleżanki powyżej, która wspominała o filmie "Zanim zasnę". Jak dla mnie film był słaby, choć spodziewałam się czegoś świetnego, naprawdę trailer był obiecujący. Odechciało mi się czytać książkę, szczerze mówiąc. A co do kryminałów, to polecam Nesbo. Wszystko, co wyszlo spod jego pióra.\nNa co czekasz http://pannaarchitekt.blogerki.pl/2014/12/06/ciekawe-rozwiazania-architekton_eaibh.html sprawdz nas!\nPolecam klasykę: Agata Christie. Noc i ciemność\nStephen King. Znalezione nie kradzione - 2 tom serii Pan Mercedes! Polecam!!!!!\nDla mnie najlepszymi autorami kryminałów są Coben oraz Deaver i po ich książki sięgam najczęściej.\nDobrych książek z tych gatunków jest mnóstwo - King, Christie, Clancy, Forsyth, Coben, Larsson, od biedy Brown. Zwłaszcza ten ostatni nada się na początek, oferując dość proste, luźne powieści sensacyjne, z dużą zawartością "mistycyzmu". Jeśli wolisz szpiegów i politykowanie to Clancy, Forsyth, Ludlum. King od powieści grozy, Christie oczywiście kryminały, podobnie Larsson ze swoją trylogią Millenium\nJeśli kryminały to tylko Stephen King\nKrajewski fajne kryminały pisze:)\nSłyszałam, że jest świetny, ale jeszcze niczego nie czytałam :)\njeszcze niektóre książki kinga są niezłe:)\nJa latem nie czytuję kryminałów. Wolę lżejsze powieści. Zastanawiam się nad zakupem takiej: http://sprzedajemy.pl/chuck-norris-z-polobrotu-okazja-tanio-joemoster-org-fakty-plotki-mity,10011792. Ktoś z was ją czytał? Warto?\nNo i Harlan Coben, ale to raczej thrillery :)\nWarto jeszcze sięgnąć po kryminały Rowling, które pisze pod pseudonimem.\nZdecydowanie polecam Remigiusza Mroza. Ja ostatnio czytałam "Umorzenie" https://virtualo.pl/ebook/umorzenie-i238373/ , to kolejny top historii o Joannie Chyłce, prawniczce. Nawet pierwszy tom doczekał się ekranizacji i serialu.


Oferta Wawel na Wielkanoc - Detal\nOferta Wawel na Wielkanoc\nŹródło: pr 23 lutego 2012 11:01\nWawel przygotował limitowaną serię słodyczy, w radosnych, kolorowych opakowaniach. Tegoroczna oferta obejmuje 21 produktów, wśród których nie zabrakło nowości.\nTej wiosny Wawel zaskoczy wszystkich czekoladowych smakoszy kwadratowym formatem czekolad, wśród których znajdują się: Truskawkowa (jogurtowy krem i truskawkowe nadzienie w mlecznej czekoladzie), Orzechowa (mleczna czekolada z orzechowym nadzieniem) oraz Adwokat (deserowa czekolada z nadzieniem o smaku likieru adwokatowego).\nKażdy smakosz zachwyci się także 300 gramowymi, czekoladami: Waniliową (deserowa czekolada nadziewana wanilią) oraz Wiśniową. Dla wielbicieli Michałków, Wawel przygotował mieszankę Michałki Kolorowe, w której znajdują się klasyczne Michałki zamkowe, a także Michałki Białe, Pomarańczowe i Kawowe.


Dlaczego modne koszule męskie to tak zachęcający towar dla młodych kawalerów? Witaj w świecie mody senland.com.pl\nadmin11 February 2019Bądź piękna o każdej porze dnia, Buty na każdą porę roku - modnie i wygodnie, Jak dobierać bieliznę i dodatki do stroju? - to proste!, Moda dla każdego mężczyzny, Moda to jest to!but, paski, producenci, sklep, wzory\nUmówiłem się z nią na 9…. Nucił sobie dyskretnie pod nosem. Musisz się wyłącznie odpowiednio przygotować. Nie wydarza Tobie się to zbyt wielokrotnie, lecz zęby już umyłeś, obuwie nawet wypastowałeś, powinieneś tylko jeszcze się jakoś elegancko odziać.\nKupiłeś sobie nawet kilka, wszakże jutro świat się nie wieńczy. Choć właściwie… Jeżeli całość pójdzie dobrze, to skończy się Twój świat jako zagorzałego kawalera. Już najwyższa pora – skonstatował. W ogóle fajne są te nowe modne koszule męskie. Doskonale nadają się na wszelakie okazje, są w wszelakie subtelne wzorki, paski, ale także całkiem jednolite. Taki sklep, jaki proponuje modne koszule męskie musi całkiem nieźle zarabiać, gdyby poza tym sprzedawał przez Internet… No, ale Ty poszedłeś do zwykłego marketu oraz mogłeś te modne koszule – www – męskie od razu przymierzyć i dopasować rozmiar.\nWszakże takie modne koszule męskie to znakomity pomysł nie wyłącznie na celny biznes, lecz także, a być może przede wszystkim, na udaną randkę. Przeto może wspomnisz o tym swoim kumplom, niech oni także zaczną o siebie troszczyć się. Wszakże najbardziej ważne to to, aby Twoja sobotnia randka była jak w najwyższym stopniu udana. Szkoda, iż te modne koszule męskie nie potrafią powiedzieć paru kawałów… Hej, osobiście, faktycznie nie potrafią, ale…\nWszakże modne koszule męskie mają kieszeń, do jakiej możesz schować karteczkę z zapisanymi kilkoma żartami. Coś takiego jak ściągawka w liceum. He, he, he… To, że modna koszula męska mogłaby posiadać takową opcję jej producenci z pewnością nie pomyśleli… Ależ jesteś fenomenalny!


Góry, miejsce gdzie spędzisz urlop\nNajczęściej jest tak, że pasjami ludzie zarażają się nawzajem. Wystarczy przykładowo, że jedna osoba zaczyna biegać, a chętnych na bieganie z nią może być więcej. Takie wspólne pasje nie tylko łączą ludzi, ale sprawiają, że więzi między nimi staja się […]\nO tym, czy należycie czujemy się w wybranym pomieszczeniu, bardzo w większości przypadków decyduje to, jak jest ono urządzone. W wielu przypadkach wnętrza są abo zbyt surowe, minimalistyczne, lub znajduje się w nich tyle dekoracji, że odnalezienie się w nich […]\nProwadzenie księgowości nie jest łatwe. Dlatego w sytuacji wielu firm, czy osób, które prowadza działalność gospodarczą, takie usługi zleca się osobom, które się na tym znają. Takimi zwykle są księgowe albo osoby, które prowadzą biura rachunkowe. W takich biurach zatrudnia […]\nOnline nie brakuje stron, na których ukazują się blogi. To specyficzne rodzaje pamiętników, za poradą których opisuje się wydarzenia z życia. Blogi mogą posiadać bardzo różną tematykę.\nNie nieprosto zauważyć, że Internet dostarcza w tym momencie informacji na bardzo zróżnicowane tematy. Tutaj nie jedynie dowiemy się akie akcje poszły w górę, a na jakich inwestorzy straci.


Widły ogrodowe 120 x 14 x 7 cm - Widły - Castorama\nWidły ogrodowe 120 x 14 x 7 cm\nKod: 628933 Porównaj Do porównania\nZbliża się wiosna i planujesz porządki w ogrodzie, jednak brak Ci podstawowych narzędzi, które uczynią pracę przyjemniejszą? Widły ogrodowe to niezastąpione wyposażenie w przypadku tych prostych, jak i bardziej skomplikowanych zajęć w ogrodzie oraz wokół domu. Solidne wykonanie oraz trwałe materiały sprawiają, że widły będą służyć na lata.\nWymiary produktu 120 x 14 x 7 cm\nDługość trzonka 120 cm\nWymiary głowicy szer. 140 mm\nNr referencyjny D07\nChociaż wydawać by się mogło, że decyzja o tym, jakie widły ogrodowe wybrać, nie jest skomplikowanym zadaniem, to jednak jakość ich wykonania ma istotny wpływ na komfort użytkowania. To narzędzie, które posłuży podczas rozmaitych prac wokół domu i w ogrodzie, dlatego powinno mieć odpowiednie wymiary oraz kształt. Jeśli zatem planujesz prace ogrodowe i szukasz solidnych narzędzi, które ją usprawnią, wybierz Widły ogrodowe 120 x 14 x 7 cm. Trwałe materiały sprawią, że Widły ogrodowe posłużą Ci na lata, a ich mocny trzon poradzi sobie nawet w najbardziej wymagających warunkach. Dodatkowo w sklepie Castorama znajdziesz inne przydatne narzędzia, które posłużą Ci podczas pracy w ogrodzie, m.in. taczki, rękawice czy łopatki do wycinania chwastów.


"Grunwald" nadal straszy. Kiedy robotnicy wrócą na plac budowy nowej siedziby Teatru Muzycznego w Toruniu? | Nowości Dziennik Toruński\n"Grunwald" nadal straszy. Kiedy robotnicy wrócą na plac budowy nowej siedziby Teatru Muzycznego w Toruniu?\nSara Watrak 21 września 2021, 8:00\nWracamy do tematu nowej siedziby Kujawsko-Pomorskiego Teatru Muzycznego w Toruniu. Pod koniec sierpnia informowaliśmy naszych Czytelników, że w najbliższych dniach robotnicy powinni wrócić na plac budowy. Niestety, nic takiego nie nastąpiło. Pozostałości po "Grunwaldzie" nadal straszą. Dyrektor Anna Wołek ma jednak nadzieję - a my wraz z nią - że prace zostaną wznowione na dniach. Tym bardziej że pieniądze na ten cel już pozyskano. Jacek Smarz\nWracamy do tematu nowej siedziby Kujawsko-Pomorskiego Teatru Muzycznego w Toruniu. Pod koniec sierpnia informowaliśmy naszych Czytelników, że w najbliższych dniach robotnicy powinni wrócić na plac budowy. Niestety, nic takiego nie nastąpiło. Pozostałości po "Grunwaldzie" nadal straszą. Dyrektor Anna Wołek ma jednak nadzieję - a my wraz z nią - że prace zostaną wznowione na dniach, tym bardziej że pieniądze na ten cel już pozyskano.\nNa budowie nowej siedziby Teatru Muzycznego w Toruniu cisza\nPod koniec sierpnia podpisano umowę na dodatkowe dofinansowanie budowy nowej siedziby Kujawsko-Pomorskiego Teatru Muzycznego w Toruniu. Ma ono wynieść 33,7 mln złotych, a pieniądze pochodzić będą z funduszy unijnych. Koszt całej inwestycji to 55 mln złotych.\n- Wreszcie udało sfinalizować się wszystkie procedury, wyprostować zaległości. Wyszło drożej niż pierwotnie planowaliśmy, ale zdecydowaliśmy się na takie rozwiązanie, bo tu nie chodzi o zwykły obiekt, tylko nowoczesny, służący przez lata - mówił marszałek Piotr Całbecki.\nNiestety, do tej pory na budowie nic się nie dzieje. Prace przerwano w 2020 roku i na razie ich nie wznowiono. Cały czas nie podpisano aneksu do umowy. - Dopinamy szczegóły z Urzędem Marszałkowskim i wykonawcą - mówi Anna Wołek i dodaje, że ma nadzieję, iż w najbliższym czasie ekipa wejdzie na plac budowy. Pytamy o konkrety: kiedy? Za miesiąc, dwa?\n- Myślę, że w przeciągu dwóch tygodni - powiedziała nam w poniedziałek, 20 września, dyrektor teatru.\nBudowa ma się zakończyć wiosną 2023 roku.\nDodajmy, że podpisanie aneksu jest niezbędne, gdyż projekt budynku mocno się zmienił. Trzeba więc było zweryfikować plany. Przypomnijmy, że pierwotny projekt zakładał wykorzystanie fundamentów i ścian dawnego kinoteatru. Niestety, to rozwiązanie niemożliwe do zrealizowania, bo placówka kultury powstała w części dawnej fosy. - Trzeba więc umocnić grunt. Okazało się też, że ściana kinoteatru od strony ulicy Poniatowskiego jest pokruszona. Konserwator zgodził się na jej rozbiórkę. Zakres dodatkowych robót jest bardzo poważny, więc w tej sytuacji zdecydowaliśmy się na zupełnie nowy projekt budynku, który nazwaliśmy "Grunwald II" - mówi Anna Wołek.\nTeren po "Grunwaldzie" straszy mieszkańców Torunia i turystów\nObecnie na placu budowy nie zobaczymy ani jednego robotnika. Zdecydowanie łatwiej spotkać tam lokalnego pijaczynę albo znaleźć pozostałości po wieczornych libacjach. Gdzieniegdzie stoją pozostałości po materiałach budowlanych. Cały teren dość mocno zarósł, jedno z drzew utrudnia dostanie się dużych maszyn na plac budowy. To, co jednak razi najbardziej, to niewyburzona ściana, która straszy przechodniów spacerujących ulicą Warszawską.\nJak będzie wyglądać nowa siedziba Teatru Muzycznego w Toruniu?\nGdy budowa w końcu ruszy (i gdy się zakończy), w nowej siedzibie Teatru Muzycznego możemy spodziewać się wielofunkcyjnej sali teatralnej z widownią, która pomieści 700 osób.\nObecnie spektakle Teatru Muzycznego możemy oglądać w Pałacu Dąmbskich przy ulicy Żeglarskiej.\nJeszcze we wrześniu zobaczymy tam "Niesamowite przygody 10 skarpetek", a na początku października czeka nas premiera musicalu "Once".\nZobaczcie zdjęcia z placu budowy nowej siedziby Teatru Muzycznego w Toruniu oraz wizualizacje\nGość 22.09.2021 15:17:35\nInne miasta się rozwijają, a infrastruktura Torunia to wczesny Gierek, Toruń GŁ przypomina niemiecki bunkier, Infrastruktura powiązana ze starym mostem tragedia, inwestycje tramwajowe problemy z opłacalności i się dziwicie, że ludzie z Torunia uciekają.


Hans van der Ploeg ze stowarzyszenia maklerskiego VBO nie był obecny przy dyskusji przy okrągłym stole, ale wyraził swoją opinię w wywiadzie dla AD. "Od samego początku nie byliśmy zwolennikami tych certyfikatów, ponieważ online można wypełnić formularz za 1 euro i w ten sposób zdobywasz certyfikat energooszczędności. Nie wiesz tak naprawdę, ile energii zużywasz, ponieważ jest to tylko widoczne w dokumentacji od Twojego dostawcy energii."\nCentrum informacyjne Milieu Centraal podkreśla znaczenie nowej metodologii, w której sprawdza się, czy dom jest "gotowy do odcięcia gazu ziemnego". Na przykład dom może mieć certyfikat energooszczędności A dzięki panelom słonecznym, ale dom jest daleki od gotowości na przyszłość. W tym celu musisz odpowiednio zaizolować: dach, ściany i podłogę. Możliwe jest więc, że kupujący lub lokator w domu z certyfikatem A musi zainwestować więcej niż ktoś w domu z certyfikatem B lub C, zanim dom będzie gotowy do odcięcia od gazu.


Etap szkolny konkursu wiedzy o zdrowym stylu życia Trzymaj Formę!\nW dniu 13 marca siedem uczennic z naszego gimnazjum przystąpiło do szkolnego etapu konkursu Trzymaj formę!. Celem Konkursu jest pogłębienie wiedzy uczniów na temat prawidłowego żywienia i zdrowego stylu życia i ich znaczenia dla organizmu człowieka oraz pogłębienie wiedzy o wartości odżywczej żywności i doskonalenie umiejętności korzystania z informacji zamieszczonych na opakowaniach produktów żywnościowych.\nUczestniczki konkursu miały możliwość wykazania się umiejętnościami i wiedzą wynikającą z podstawy programowej kształcenia ogólnego w zakresie edukacji zdrowotnej, poszerzoną o treści pozaprogramowe. W I etapie uczennice odpowiadały na pytania konkursowe on-line za pośrednictwem Internetowego Systemu Konkursowego.\nKonkurs jest trzyetapowy i obejmuje etap szkolny, powiatowy i ogólnopolski. Lista laureatów etapu szkolnego zostanie opublikowana na stronie internetowej www.trzymajforme.pl w dniu 28 marca 2018. Za nasze uczennice mocno trzymamy kciuki i liczymy na ich udział w dalszych etapach konkursu!


Elżbietanki | Niedziela.pl\nNiedziela świdnicka 47/2012, str. 1, 4-5\nDlaczego młode, atrakcyjne, inteligentne i uzdolnione dziewczyny decydują się włożyć prosty habit? Kto albo co sprawia, że życiowym wyborem staje się wspólnota zakonna, która przez całe życie będzie stanowić najbliższą rodzinę? Czy można zaznać szczęścia, krocząc przez świat każdego dnia ubraną tak samo? A co z kobiecą skłonnością do pięknych strojów, kosmetyków, butów czy torebek? Jak też kobiety w zakonie, bo w to, że są to stuprocentowe kobiety nikt nie wątpi, realizują powołanie do macierzyństwa? Spróbujmy przez moment dokonać retrospekcji własnego życia przez pryzmat powołania zakonnego.\nKręcone włosy, uśmiechnięta buzia, radość, energia, dusza towarzystwa. Taką ją zapamiętali znajomi. - Majka była świetną kompanką - wspomina jej kolega Wojtek. - Poznałem ją na pieszej pielgrzymce na Jasną Górę. To były lata osiemdziesiąte. Jeszcze chyba nikt nie myślał wtedy, że powstanie diecezja świdnicka - dodaje. - To była taka dziewczyna, która od razu dała się lubić. Jej uśmiech zarażał. Pięknie śpiewała, grała na gitarze, co tu dużo mówić, wokół zawsze pełno chłopaków, ale ona potrafiła jakoś tak wszystkich zauważyć, nikogo nie faworyzowała, a jednocześnie wszyscy czuli się dla niej ważni. Nie pamiętam już, po której pielgrzymce gruchnęła wiadomość, że Majka poszła do zakonu. Wiem, że wielu było w szoku. Trwały dyskusje, niektórzy snuli różne domysły. Pamiętam, że wtedy ktoś zauważył jej postawę, która w jakiś sposób przez lata nam umykała, mianowicie jej modlitewne skupienie. Rzeczywiście, jej sposób bycia, taki radosny, nieunikający kontaktów z rówieśnikami, w jakiś sposób przysłonił nam jej wrażliwą, duchową naturę. Wtedy niektórzy z nas zaczęli sobie przypominać jej zamyślenia podczas Eucharystii, skupienie podczas modlitwy na pielgrzymce, konsekwentne stosowanie reguł pielgrzymkowych. Okazało się również, że wielu chłopaków miało z nią osobiste rozmowy, w których zawsze ukierunkowywała ich, można powiedzieć, w myśl sentencji łacińskiej: „Cokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz końca” - zauważa. - Dzisiaj mija już ponad dwadzieścia lat odkąd Majka zamieniła swoje kobiece ciuszki na habit. Ktoś ją po latach spotkał, wspomina, że to wciąż ta sama dziewczyna, tylko jeszcze bardziej rozpromieniona.\nSport zawsze był ważny w jej życiu, w sposób szczególny lekkoatletyka. W tej dyscyplinie miała duże osiągnięcia nawet na poziomie krajowym. Ukończyła szkoły, później praca zawodowa, była ekonomistką. Powołanie przyszło stosunkowo późno. Już jako dojrzała trzydziestoletnia kobieta podjęła najważniejszą decyzję życia. - Gośka to super dziewczyna, wysportowana, inteligentna i co tu dużo mówić, ładna - dzieli się jej kolega z podwórka. - Dziwiliśmy się, że taka dziewczyna nie ma chłopaka. Nie unikała kontaktów, ale zawsze one były z takim dystansem, którego nikt nawet nie próbował skracać. - Różnie myśleliśmy o tym - dodaje Robert, też kolega Gośki. - Może, że jesteśmy po prostu za słabi dla niej - mówiąc to, uśmiecha się. - No i to się potwierdziło - dopowiada Krzysiek, jej dawny znajomy. Gośka w zakonie jest już kolejne lata, jej doświadczenie zawodowe i wiedza ekonomiczna bardzo się przydają, pomimo habitu pracuje również jako ekonomistka. - Kiedy ją spotykam, emanuje radością i pokojem - podkreśla Robert. - Widać, że się realizuje.\nGenetycznie obciążona zdolnościami kulinarnymi. Mama - wyśmienita kucharka, babcia i połowa rodziny też. - Jako koleżanka - wulkan humoru i radości - opowiada Andrzej, mieszkający w pobliżu jej domu rodzinnego. - Lubiła spotykać się z przyjaciółmi, wszędzie jej pełno, obdarzona silnym, pięknym głosem śpiewała w chórze parafialnym. - Jej oczy były wciąż uśmiechnięte - zauważa Darek. - Nawet sobie żartowaliśmy, że śmieje się nawet przez sen. Wprowadzała taki pozytywny klimat w nasze spotkania. Lubili ją wszyscy. - Pamiętam, jak po któryś wakacjach, będąc w kościele, zauważyliśmy Ankę w ławce w habicie - wspomina Andrzej. - No to był szok - dopowiada. - Po Mszy św. tradycyjnie spotkaliśmy się w ulubionym miejscu pod kościołem. Była nas cała stara paczka, chłopaki i dziewczyny. Podeszła też Anka. Trochę byliśmy spięci, ale ona naturalnie się z nami przywitała. Padła w objęcia z dziewczynami, uścisnęła dłonie chłopaków. I tak już zostało. Ania już lata w zakonie, ale wciąż radosna i otwarta na kontakty z ludźmi. - Jedno jest pewne - dodaje z uśmiechem Darek. - Tam, gdzie jest Anka, żadnej siostrze nie grozi anoreksja - dopowiada i wybucha śmiechem.\nPiszący te słowa, wiele zawdzięcza Zgromadzeniu Sióstr św. Elżbiety. Takie imiona, jak: Kamila, Stanisława, Joanetta, Elekta, Krystiana na trwałe wpisują się w jego życie. Siostra Kamila, dzisiaj będąca na emeryturze i żyjąca w domu zakonnym w Wałbrzychu przy kolegiacie Świętych Aniołów Stróżów, wciąż imponuje pamięcią i skromną postawą. - Siostrę Kamilę nie sposób nie kochać - wspominają jej dawni uczniowie. - Wszystkich nas pamięta po imieniu, kiedy się spotykamy, naszym dzieciom potrafi opowiadać o nas takie szczegóły, które nawet nam umknęły. Siostra Kamila przygotowywała nas do Pierwszej Komunii św., jej lekcje religii były dla nas, jak odkrywanie największych tajemnic, potrafiła nas wszystkich zaciekawić, czekaliśmy na te spotkania. Lubiliśmy lekcje religii. To, co ważne - każde z nas czuło się naprawdę kochanymi przez siostrę Kamilę. Warto podkreślić, że opisane wcześniej dziewczyny, które wstąpiły do zakonu, to byłe uczennice siostry Kamili. Natomiast w starszych klasach uczyła nas siostra Stanisława. Była wymagająca, konsekwentna, dzisiaj rozumiem, że nauczyła nas traktować wiarę, Kościół, religię jako najważniejszą dziedzinę życia człowieka. Wiem, że siostra Stanisława jest naszą czytelniczką, kiedyś spotkała mnie na ulicy i co tu dużo mówić, znowu poczułem się jak uczeń, choć ostatni raz, kiedy rozmawialiśmy, musiałem zadzierać głowę, a teraz było odwrotnie. Powiedziała mi, że czyta nasz tygodnik. Miło mi było, że mnie rozpoznała, miałem wrażenie, że ten sprawdzian zaliczyłem u siostry Stanisławy.\nSiostra Joanetta była zakrystianką w kościele Świętych Aniołów Stróżów w Wałbrzychu. Tytan pracy i dusza artysty. Przywiązywała wagę do najdrobniejszych szczegółów. Do końca życia zapamiętam strojenie świątyni przed większymi uroczystościami, a w sposób szczególny strojenie choinek i betlejemskiej szopki. - Zawstydzała nas swoją postawą - wspomina Wojtek, ministrant tej świątyni. - Nie wiem, kiedy ona spała, od samego rana już w świątyni, każdego dnia pierwsza przychodziła i ostatnia wychodziła. Otwierała i zamykała kościół. W ciągu dnia realizowała mnóstwo obowiązków. Zakupy dla sióstr, pranie i prasowanie szat liturgicznych, obrusów, strojenie ołtarzy i mnóstwo jeszcze innych zadań. - Dużo z nami rozmawiała - wspomina Wojtek. Siostry Elekta i Krystiana pojawiły się, jak już byliśmy dorosłą młodzieżą - wspomina Monika. - Wiele wniosły w nasze młodzieńcze życie. Wspólny śpiew w chórze, spotkania, rozmowy. Jestem im bardzo wdzięczna za ich obecność, zwłaszcza na moim ślubie - podkreśla Monika. - Siostra Krystiana tak zaśpiewała „Ave Maria”, że mój dziadek, były pierwszy sekretarz partii, płakał jak dziecko - dopowiada.\nDrogie Siostry, Bóg zapłać za wszystko, co robicie dla nas, ludzi świeckich, za Waszą modlitwę, przyjacielską obecność i wierność w powołaniu. Nie wątpię, że Jezus, najsłodsze dla Was Imię, Jest i Będzie dla Was najlepszą nagrodą, czego Wam i sobie życzę.


Zmiana warty w rocznicę. Kiszczak zajmuje miejsce Jaruzelskiego\nPrzez ponad dwie dekady III RP rocznica wybuchu stanu wojennego miała podobny charakter. Główną postacią, na której koncentrowała się uwaga, był gen. Wojciech Jaruzelski. Teraz rolę zmarłego Jaruzelskiego przejmuje gen. Czesław Kiszczak. To pod jego domem odbyła się manifestacja. I nie jest to jedyny powód do zmartwień dla komunistycznego wojskowego.\n13 grudnia 2014, 8:50\n33 świece zapłonęły w oknach kancelarii premiera\nPo północy w sobotę w oknach Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zapłonęły 33 świece. Jest to symbol pamięci o ofiarach Stanu Wojennego. Światełka będą się palić do świtu 14 grudnia.\n13 grudnia 2014, 8:43\nPrezydent apeluje o zapalenie w oknach "światełek wolności"\n13 grudnia 2014, 8:40\n"Powtórzyć wybory", "Fałszerze". Tysiące osób ma marszu PiS\nBlisko trzy godziny trwał "Marsz w Obronie Demokracji i Wolności Mediów" współorganizowany przez PiS. Jarosław Kaczyński mówił, że "przyjdzie Polska, której chcemy, Polska wolnych Polaków, trzeba tylko "zrzucić z pleców narodu worek kamieni, którym jest obecna władza". Uczestnicy sobotniej manifestacji wykrzykiwali "Powtórzyć wybory", "Fałszerze", "Raz sierpem, raz młotem - czerwoną hołotę".\n13 grudnia 2014, 8:03\nKilkadziesiąt osób na demonstracji przed domem Kiszczaka\nW nocy z piątku na sobotę kilkadziesiąt osób demonstrowało przed domem gen. Czesława Kiszczaka na warszawskim Mokotowie. Protest zorganizowano, aby upamiętnić ofiary stanu wojennego. W latach ubiegłych podobne demonstracje w rocznicę wprowadzenia stanu wojennego odbywały się przed domem gen. Wojciecha Jaruzelskiego, który zmarł w maju br.\n13 grudnia 2014, 7:17\n33 lata temu w Polsce wprowadzono stan wojenny. "Na ulicach czołgi i wozy pancerne"\nW niedzielę 13 grudnia 1981 r. o godz. 6 rano Polskie Radio nadało wystąpienie gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Informował Polaków o ukonstytuowaniu się Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (WRON) i wprowadzeniu na mocy dekretu Rady Państwa stanu wojennego na terenie całego kraju.\n13 grudnia 2014, 6:50\nMarcinkiewicz: o współpracy Polski i USA dowiedziałem się zaraz po zaprzysiężeniu\n- Pierwszego dnia po zaprzysiężeniu dowiedziałem się o współpracy Polski i USA w sprawach służb specjalnych, która miała miejsce za rządów Leszka Millera - powiedział w programie "Świat" w TVN24 Biznes i Świat były premier Kazimierz Marcinkiewicz.\n12 grudnia 2014, 22:30\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 22:40\nBadania psychiatryczne wykazały, że Dariusz P., oskarżony o zabójstwo swojej żony i czworga dzieci, jest poczytalny - dowiedzieli się nieoficjalnie dziennikarze "Uwagi!" TVN. Już wkrótce można się zatem spodziewać aktu oskarżenia w jego sprawie. Matka domniemanego podpalacza z Jastrzębia Zdroju udostępniła "Uwadze!" listy wysyłane przez syna z aresztu.\n12 grudnia 2014, 22:23\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 22:34\n- Potworna presja na biskupów doprowadziła do tego, że zrezygnowali oni z komitetu honorowego marszu 13 grudnia - powiedział Jacek Kurski w "Piaskiem po oczach" w TVN24. Jego zdaniem, to "strach przed zwycięstwem zjednoczonej prawicy powoduje wściekłość wobec marszu".\n12 grudnia 2014, 21:05\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 21:14\n- Wszystko wskazuje na to, że więzienia z podobnymi praktykami były w wielu krajach - stwierdził w "Faktach po Faktach" Jarosław Gowin (Polska Razem), komentując raport senatu USA o więzieniach CIA. - Tortury są zakazane i w walce z terroryzmem nie można ich stosować, ale sytuacja wtedy była zupełnie inna niż dziś - zauważył Tadeusz Iwiński (SLD).\n12 grudnia 2014, 20:45\nZabierać pijanym kluczyki? "Nie namawiamy, by bawić się w strażnika Teksasu"\n- Policja nakłania, by interweniować, gdy mamy do czynienia z pijanymi za kółkiem, ale ludzie nie czują wsparcia ze strony służb - mówił w "Tak jest" w TVN24 Łukasz Zboralski, redaktor naczelny portalu brd24.pl. - Nie namawiamy, aby za wszelką cenę bawić się w strażnika Teksasu - tłumaczył mł. insp. Marek Konkolewski z Komendy Głównej Policji.\nKomorowski: o 13 grudnia trzeba pamiętać w sposób mądry i odpowiedzialny\n12 grudnia 2014, 17:59\nRacje żywnościowe i ciepła odzież z Polski dla ukraińskiej armii\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 17:48\nZ RPA do Polski i na wolność? Prokuratura ma problem z "Grafem"\nPolicji i prokuraturze udało się doprowadzić do ekstradycji z Republiki Południowej Afryki Janusza G., pseudonim Graf, uchodzącego za jednego z najgroźniejszych polskich mafiosów. Ale sprawa może szybko z sukcesu przerodzić się w problem. Z mężczyzną nie przyleciały z RPA właściwe dokumenty i niewykluczone, że wyjdzie on na wolność - ustalił portal tvn24.pl.\n12 grudnia 2014, 17:12\nCBOS: poparcie dla PO wzrosło o 5 punktów proc. SLD traci\n12 grudnia 2014, 16:59\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 17:06\nByła partnerka Ziętary przerywa milczenie. "Dlaczego w wolnej Polsce zginął dziennikarz"\nMłody poznański dziennikarz 22 lata temu został zamordowany przez tych, którzy mieli stać się bohaterami jego artykułu. Do dziś nie wyjaśniono tajemnicy jego śmierci. Wśród tych, którzy latami walczyli o schwytanie sprawców zbrodni jest partnerka dziennikarza. Do tej pory unikała kontaktów z mediami, teraz przerywa milczenie. Reportaż programu "Uwaga!" TVN.\n12 grudnia 2014, 16:35\nMarsz 13 grudnia bez biskupów. PiS: nie komentujemy działań hierarchów kościelnych\nBiskupi Wiesław Mering, Ignacy Dec, Antoni Dydycz i Edward Frankowski wycofali się w piątek z komitetu honorowego "Marszu w Obronie Demokracji i Wolności Mediów" organizowanego przez Prawo i Sprawiedliwość. Wczoraj z komitetu wycofał się abp Wacław Depo. Oznacza to, że w komitecie nie ma już hierarchów Kościoła. Rzecznik PiS Marcin Mastalerek powiedział, że PiS "z zasady i od dawna" nie komentuje wypowiedzi i działań duchownych.\n12 grudnia 2014, 12:20\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 15:31\nOdebrany matce 5-letni Filip wraca do domu. "Z rąk go nie wypuszczę"\n5-letni Filip wraca do domu - zdecydował w piątek sąd w Bydgoszczy. Chłopiec został odebrany matce i trafił do pogotowia opiekuńczego po tym, jak został pobity przez wujka, który miał się nim opiekować. - Z rąk go nie wypuszczę - komentowała decyzję sądu wzruszona mama.\n12 grudnia 2014, 10:23\nAktualizacja: 12 grudnia 2014, 15:14\nKopacz: panie prezesie Kaczyński, nie rozumie pan zwykłych Polaków\nPremier Ewa Kopacz powiedziała w piątek w Warszawie, że "polityka współpracy", jaką obiecała w expose, nie może oznaczać zgody na politykę nienawiści. A taką - jej zdaniem - uprawia PiS zarzucając, że wybory zostały sfałszowane. - Polacy nie chcą kolejnych seansów nienawiści - dodała, nawiązując do zaplanowanego na sobotę 13 marszu organizowanego przez Prawo i Sprawiedliwość.\n12 grudnia 2014, 15:00


*** [gruntowna redakcja] - Strona 3 - Literka.info • Forum Literackie\n*** [gruntowna redakcja]\nRe: Nie po drodze\nPost autor: Kruffachi » 12 czerwca 2017, 10:01\nOd dobrych paru dni nie ma odzewu, więc napiszę chociaż tyle, ile zdążę do porannej herbaty, a resztę Ci po prostu powiem.\nWięc tak, zdołowała mnie ta wstawka, ale zupełnie inaczej, niż się spodziewałam, choć po głębszym i dłuższym zastanowieniu w pewien sposób tak. Ale jednak nie. Tzn. spodziewałam się jakiejś analogii do najmocniejszych do tej pory scen w klubie, jakiegoś ostrego łupnia, ale nic mnie aż tak mocno nie walnęło, natomiast pewna symetria jest. Wtedy odsłoniłaś Wolfa w jego najpodlejszym wydaniu, teraz odsłaniasz Adama, choć oczywiście musi to robić inne wrażenie ze względu na narrację, bo tam było od wewnątrz, tu od zewnątrz. Widzę symptomy rozpadu tej przyjaźni i przerażające jest to, dlaczego się rozpada. Przerażające i prawdziwe, nie da się ukryć. Podchodzisz do drugiego człowieka tak blisko, jak zawsze chciałeś podejść, i nagle się okazuje, że to ktoś inny. Jasne, nie zawsze to jest takie drastyczne, ale ten mechanizm, on po prostu boli. A nawet bez niego obraz każdego z osobna jest przerażający. Jak oni mają sobie, kuźwa, pomóc? Dwóch na wskroś przeżartych chorobą ludzi? A jeszcze straszniejsza jest wizja, że gdyby dołożyć im teraz kogoś zdrowego, to pociągnęliby go za sobą. To jest po prostu wir i z jednej strony oni są sobie tak potrzebni, a z drugiej, jedynym sensownym wyjściem wydaje się rozdzielenie ich i przesadzenie na inne grządki. Mogłabym się tu powtarzać w kwestii tego, co już pisałam o sposobie portretowania przez Ciebie uzależnień i depresji. Motyw Szatana i rozmów z Szatanem mnie przygiął. I ten moment, w którym Wolf - gwałtowny, agresywny Wolf - nawet on orientuje się, że nie jest już sobą, że starły się hamulce i właściwie nie wie, jak zawrócić. Scena z gwoździami, jak dobrze, że nie napisana literalnie, że zostawiona domysłom. Nie wiem, jak zareagowałby Adam, gdyby się dowiedział - on, już teraz po prostu przerażony życiem. Już teraz bojący się Wolfa. I mam taką myśl, czy jego właśnie to do Wolfa teraz nie ciągnie - nie tyle nawet ochrona przecież, co to poczucie obcowania z niebezpiecznym, chwiania się na krawędzi. Ale tu też może się okazać, że kiedy wyjdzie na jaw, jakie jest to w istocie niebezpieczeństwo, przestanie być tak atrakcyjne i pociągające. Kurde, i Elwirka. Jej zachowanie. To, jak zmieniła koszulkę i rajtki, jak sobie po dziecięcemu, w absurdalny z punktu widzenia dorosłego sposób usiłuje radzić z sytuacją. To mi dało po nerach chyba najbardziej w tej wstawce. Nie gwoździe, nie obraz Adama, nie tracący granice Wolf, a właśnie Elwira. Kolejny szalenie intensywny kawałek tekstu, po którym mam w głowie za dużo myśli i obrazów.\nMaleńki zgrzyt, bardziej odczucie może - symbole i hasła towarzyszące Wolfowi są już mocno zakorzenione, ale nadal pojawiają się z równą częstotliwością, co na początku. Chyba już trochę niepotrzebnie. Czytelnik, a przynajmniej ja, wie, dokąd powinny zmierzać skojarzenia.\nTyleż. Resztę Ci powiem, nie wahaj się pytać. Po prostu jak nie dziś, to najwcześniej po 23...\nA, zapomniałam! Tytuł! Moment, w którym pojawia się tytuł, mnie zmiótł.\nPost autor: Krin » 12 czerwca 2017, 16:42\nŻyjesz jeszcze tylko dlatego, że musisz skończyć ten tekst. Potem dostaniesz wyrok za zabicie Adama i ten wyrok jest już w tym momencie podwójny, bo coraz bardziej porusza mnie ta postać i ta jego autodestrukcja. Zwłaszcza gdy patrzę na niego z perspektywy Wilków jest mi smutno, bo stał się chyba tym wszystkim, co niegdyś odrzucał, swoimi rodzicami szczególnie, którzy uważali Wolfa za najgorszą mendę tak jak on będzie go uważał w Wilkach.\nZupełnie inaczej niż Kruff diagnozuję problem niszczący ich przyjaźń. Mnie, jako czytelnika mocno emocjonalnie angażującego się w tekst, najbardziej boli ta ich wzajemna nieszczerość, szczególnie Wolfa, który udaje zupełnie innego człowieka niż jest w istocie. Bo dla mnie - choć Kruff się śmiała, proszę to zapisać - Wolf jest głęboki i tak naprawdę wewnętrznie dość delikatny. Dotknęły mnie mocno wspomnienia jego dzieciństwa, powtarzanie przez matkę, że zniszczył jej życie, uraz do pasów i historia z pisaniem kartek do babci o tym, że jest najwspanialszą osobą na świecie, pewnie pierwszą, która naprawdę go kochała. Gdyby nie był wrażliwy na tym punkcie, nie ubodłoby go tak mocno zachowanie babci, kiedy go nie rozpoznała.\nWidać to też w jego związkach, które są... jakie są. Dla mnie Wolf jest mocno spaczony emocjonalnie.\nTak sobie myślę, że oni się znają dobrze, ale powierzchownie, tylko na tym poziomie na jakim są w stanie się otworzyć, a ta najgłębsza warstwa, gdzie kryją się najgorsze problemy i którą należałoby uleczyć pozostaje dla nich niedostępna. Adam niby taki mądry, taki Pan Czytam W Myślach, ale nie widzi, co się dzieje z Wolfem.\nDo tego wszystkiego doszła jeszcze Babcia Krysia (jednak masz potrójny wyrok śmierci, bo zabiłaś również Babcię Krysię, a to wspaniała postać jest) i jej "tak jak z Sylwią", które utwierdza mnie w przekonaniu, że coś między tą dwójką jednak będzie. Wspominam przy tym również wypowiedzi Marii oraz strach Wolfa przed przenocowaniem u siebie Rolfa. Bo w ogóle skąd Babcia Krysia na to wpadła? Już nie wspomnę, że nieustanne seksualne aluzje tych dwóch postaci rzucane między sobą dowodzą, moim skromnym zdaniem, pewnej obsesji. Z czego rysuje się jeszcze smutniejszy obraz Adama w przyszłości, który zdaje się odrzuca również to. A i Wolf wydał się strasznie dotknięty opinią babci, bo tak to by chyba dalej cisnął bekę.\nWracając do Adama, nie wiem czy przeoczyłaś, czy może wyjaśnienie czeka na właściwy czas, ale chyba nie powiedziałaś, czemu w zasadzie przestał brać leki. To się ogólnie często zdarza podobno, że ludzie przestają brać leki, bo przecież im się wydawało/już jest dobrze/to wstyd we wsi/to niezdrowe, jednak fajnie by było wiedzieć, co na Czachowskiego tak podziałało.\nI ta bezradność Wolfa też jest bardzo prawdziwa, bo niby według logiki powinien wziąć Adama za fraki i go zawlec do lekarza, nim sobie zrobi prawdziwą krzywdę, ale tak to już bywa, że ludzie się czają i czają i jak Wolf tylko obserwują rozwój wypadków.\nJak zwykle nie napisałam pewnie wszystkiego ważnego, co mi przyszło do głowy, ale pytaj, pytaj, o co zechcesz. Nie komentuję, bo ja po prostu pochłaniam ten tekst i mam problem, żeby uporządkować w głowie wszystko, co mi przyszło do głowy.\nA skoro komć już gotowy, czekam na ciąg dalszy (I hej, nazwałam cię zbójem z miłości )\nPost autor: Siemomysła » 29 czerwca 2017, 08:57\nTo ja. Mistrz głupiego zgrywu i niepotrzebnych komentarzy. Nie. Może nie. To pierwsze to chyba nawet nie ja. Uch. Piekielnie dobry tekst napisałaś/piszesz. I jest taki czysty. Człowiek musi się namęczyć zanim namierzy jakąkolwiek literówkę. Przeczytałam ciągiem. Zajęło mi to trzy dni jeśli wciąż umiem liczyć. Zastanawiam się teraz czy to nie był błąd, czy jednak nie powinnam czekać na wszystko. Wszystko.\nTo tekst, który robi krzywdę i nie można przestać. Uzależnienie. W pewien sposób przerażające jest jak absolutnie wiarygodnie opisujesz pewne rzeczy. Jak trafiasz. Mechanizmy, które rządzą relacją. Poszukiwanie winy/winnych dla ratowania siebie.\nTo jak grasz melodią tekstu, długością zdań, akapitami. Jak mnie-czytelnika topisz, wbijasz pod wodę i w odpowiedniej chwili pozwalasz dopłynąć do powierzchni, po jeden zbawienny oddech, a potem znów łeb w dół. Niby wszystko już wiem. Niemal od początku, a nawet od Wilków. Ale co z tego. Skoro i tak się cały czas boję. Boję się tego, co musi nadejść.\nDostałaś marginesy. W tej chwili naprawdę nie jestem w stanie nic z siebie wykrzesać ponad to, co napisałam. Może po wszystkim. Po całości.\nDziękuję i przepraszam.\nMożemy uznać, że napisałam "komentarz", żeby dostawać powiadomienia o kolejnych wrzutkach?\nPost autor: nuklearna_wiosna » 01 sierpnia 2017, 17:21\nMyślałam nad tym komentarzem straszliwie długo, ale właściwie nic nie wymyśliłam. Przynajmniej nic, co mogłoby sprawić, że nie będzie chaotyczny i bezsensowny. Przyswoiłam naraz sporą partię tekstu, bo w sumie całego młodego Wolfa, no i też odczekałam swoje. Miałam szczery zamiar napisać komentarz od razu, nawet próbowałam się zmusić, ale nie wyszło, więc nie pozostało mi nic innego, jak dać sobie czas i poczekać cierpliwie, aż wrażenia same zechcą się łaskawie ze mnie wylać. Biorąc to wszystko pod uwagę, skupię się raczej na ogólnym odbiorze całości, nie na poszczególnych scenach, chociaż do niektórych się będę oczywiście odwoływać.\nNa początek powiem Ci coś, czego nikt inny Ci o „Nie po drodze” prawdopodobnie nie powie, a mianowicie że dla mnie ten tekst jest przyjemny. To jest moja pierwsza myśl, jak go tak po tych paru tygodniach przywołuję w pamięci. I nie, jeszcze nie oczadziałam, przynajmniej nie do końca. Już wyjaśniam. Nie chodzi mi bynajmniej o fabułę i szeroko ujętą problematykę, bo tam, faktycznie, nic przyjemnego nie ma. Raczej mam na myśli to ogólne wrażenie, że dobrze mi się czytało. Czułam, że opowiadasz mi jakąś historię, a świat się wokół niej miękko układa, dopasowuje się do niej. I jakby mnie tak ktoś spytał, ni z tego, ni z owego, czy tam były w ogóle jakieś opisy, to powiedziałabym, że yyy, noo, tak właściwie, to... yyy nie wiem. A przecież jeszcze w tej chwili widzę zupełnie wyraźnie te wszystkie miejsca, ludzi, całe sceny – od zimowego ogrodu Czachowskich, poprzez klatkę, dom babci, klub, ulice, po las z choinkami i salę gimnastyczną. Specjalnie przed napisaniem tej części komentarza nie zaglądałam do tekstu, żeby mieć pewność, że wszystko to, co teraz przywołuję, to echa tamtego czytania sprzed kilku tygodni. A przecież nie miałam ani przez chwile wrażenia, że wtłaczasz mi opisy do gardła, przeciągasz prezentację scenerii.\nTo właśnie jako pierwsze mi przychodzi do głowy, jak myślę o „Nie po drodze”. Taka harmonia językowa, przyjemne poczucie, że Ty swobodnie opowiadasz, a obrazy w mojej głowie rozkwitają ochoczo.\nInaczej ma się sprawa z kompozycją. Tu mam trochę problem, bo sposób, w jaki prezentujesz sceny, wydaje mi się trochę chaotyczny i poszarpany. Wiem, że przedstawiasz momenty kluczowe, bo opisywanie każdego dnia, że Wolf wstał, podrapał się po jajach, poszedł kupę i tak dalej, byłoby bez sensu, ale jednocześnie ta kluczowość po pewnym czasie zaczęła mnie trochę przytłaczać. Wybierasz z życia Wolfa najmocniejsze akcenty, a to, co pomiędzy nimi, jest jak białe plamy. I cały czas mam wrażenie, że czegoś nie dostrzegam, nie mogę uchwycić całości, spójności, jakiegoś realistycznie ukazanego rytmu życia, a dostaję tylko urywki wyselekcjonowane tak, żeby jak najbardziej zagrać na emocjach.\nMoże mniej by mnie to waliło po oczach, gdybyś połączyła to wszystko ze sobą inaczej niż tylko osobą Wolfa. Ale niewykluczone, że tego się nie da tak zrobić ze względu właśnie na charakter bohatera, który każdy aspekt swojego życia trzyma jakby w osobnej przegródce i nie pozwala im się wymieszać – nawet we własnej głowie. Poznajemy wydarzenia z jego perspektywy, a on bardzo precyzyjnie rozdziela światy, między którymi się porusza. Kiedy zamyka za sobą drzwi domu babci, mam wrażenie, że babcia i wszystko, co z nią związane, zupełnie znika. Wolf idzie na salę gimnastyczną i w tej chwili istnieje tylko trening, ale jak się kończy, to nie ma już potem miejsca na żadną myśl o nim, sala się rozmywa i dwie sceny później o niej zapominam. Masz jakby kilka mikroświatów, które się ze sobą nie łączą, a bohater między nimi skacze. Tak to jakoś widzę od strony kompozycyjnej.\nNo i co z miejscami i ludźmi, do których Wolf nie wraca? Tak jak z salą, czy z akademikiem? To były pojedyncze sceny, które miały coś pokazać. Zwłaszcza trening sporo mi powiedział o Wolfie, o jego stosunku do agresji własnej i innych, ale... No właśnie, co dalej? Nawet nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek tam poszedł, a co dopiero mówić o jakimś rozwoju relacji z ludźmi z drużyny. Trochę tak, jakbyś pokazała to, co chciałaś, żeby czytelnik zobaczył, i dała sobie spokój z całym wątkiem, ot tak. Podobnie z akademikiem, choć o chłopakach stamtąd jeszcze gdzieś tam później przelotnie wspominasz, to nie odgrywają jak na razie żadnej roli.\nScenerie pojawiają się i znikają, kiedy bohater je opuszcza. Ludzie pokazują się tylko na chwilę, żeby zrobić tło i rozpływają się w niebycie, kiedy nie są już potrzebni... Zastanawiam się, na ile to postać Wolfa wymusiła taki zabieg. Bo nie wykluczam, że on może postrzegać świat i swoje życie właśnie w ten sposób, co nie zmienia faktu, że czasem mam wrażenie jakiejś takiej papierowości i czuję się, jakbyś mnie prowadziła za rękę skrótem przez najważniejsze rzeczy, które powinnam szybko zobaczyć, przyswoić i zapamiętać, bo już nie wrócą.\nMam nadzieję, że jednak wrócą.\nTeraz powoli do najważniejszej kwestii, o czym to właściwie jest. Dla mnie ten tekst jest o ludzkiej słabości ukazanej na tak wielu poziomach, że to aż przerażające. Nie ma tam ani jednej osoby, która miałaby wystarczająco dużo siły, żeby zrobić coś dobrego, coś, w gruncie rzeczy, prostego – otworzyć się, porozmawiać, wyciągnąć rękę, powiedzieć prawdę. To się wszystko łatwo mówi, ale zrobić znacznie trudniej, tutaj to widać. Prościej jest kłamać, ranić, milczeć. A konsekwencje bywają opłakane.\nTo jest też tekst o okrucieństwie, będącym konsekwencją słabości. Bohaterowie nie umieją normalnie się ze sobą komunikować. Ranią się i obrażają, mówią sobie rzeczy, po których w zasadzie nie powinni już wcale chcieć ze sobą gadać. To mnie zresztą trochę dziwi. Że te mocne słowa, które między nimi padają – między Wolfem a babcią, między Wolfem a Adamem - nie mają później żadnych konsekwencji, relacja trwają tak, jak trwały. Adam mówi Wolfowi, że się go brzydzi i idą wybierać choinkę. To jest dla mnie trochę abstrakcyjne. Ale może o to chodzi. Może tylko w ten sposób są w stanie ze sobą rozmawiać. Nawet „dobre uczynki” są tutaj okrutne. Wolf broniąc Adama, poważnie okalecza ludzi, chcąc chronić swoich bliskich brnie coraz głębiej w bagno. Łatwiej mu w taki sposób okazać uczucia, niż cokolwiek powiedzieć wprost, szczerze i na poważnie.\nWszystko to jest tragiczne, a im bardziej „głupkowata” i pozornie komiczna scena, tym zimniejszy dreszcz mi przechodzi po plecach, bo wiem, że to się nie powinno dziać, że to jakiś upiorny teatr, w którym maski przyrosły aktorom do twarzy i już żadna ludzka siła ich stamtąd nie zdejmie.\nMoże dlatego bohaterowie tam dla mnie jedna wielka niewiadoma i często mam wrażenie, że permanentnie przeczą sami sobie i zachowują się strasznie dziwnie i nielogicznie – bo grają, zmieniają się, jak kameleony, dopasowując się do konkretnej sytuacji.\nRobi tak Adam, gdy krzyczy na Bogu ducha winną panią Łucję, gdy ukrywa swoją rozpacz pod maską creepowatej upiorności (ten toast za przyjaźń!), nawet, gdy mówi Wolfowi te wszystkie okropne rzeczy. Nic z tego nie jest prawdziwe. Prawdziwa jest choroba, o której Adam wspomina niewiele, Wolf nie dopytuje, nie podejmuje tematu, nawet, jeśli coś tam sobie myśli, to nic z tego nie wynika, udaje, że nie widzi. Raczej oczywiste, że przyjaciel tak by się nie zachował. W drugą stronę to działa podobnie – Adam jest świadomy tego, co się dzieje z Wolfem, ale unika tych kwestii, a kiedy już coś wypłynie, Wolf natychmiast ucina konwersację. Dlatego ich wszystkie sceny z nimi - rozmowy, picie, akcja z choinką, czy wspólne święta, wydają mi się sztuczne. Nie bo je sztucznie napisałaś, ale dlatego, że to tylko taka bańka, nadmuchana nad tym, co najważniejsze, żeby to się czasem z tej bańki nie mogło wydostać.\nCo mnie prowadzi do wniosku, że ci dwaj bohaterowie nie są przyjaciółmi. Ich relacja nawet się nie zbliżyła do tego, co się powszechnie uznaje za przyjaźń. Żaden nie wpuszcza drugiego do swojego świata. Obserwują się wzajemnie, coś tam może i widzą, ale niewiele wiedzą, a już na pewno nie chcą nic z tą wiedzą robić. Za to powiedziałabym, że Wolf ma na punkcie Adama dość silną obsesję i trudno mi powiedzieć, skąd się ona wzięła. Może to zresztą nieważne, obsesja nie musi brać się skądś, po prostu się rodzi i trwa. I tak to tutaj wygląda. Ta obsesja pcha Wolfa coraz głębiej w świat przemocy – nie dość, że boi się odejść z przestępczych kręgów, bo ktoś mógłby skrzywdzić babcię i Adama, to przecież jest tylu ludzi, których trzeba skatować w zemście za Czachowskiego... Samo przebywanie z kolegą też mu szkodzi. Musi słuchać tych wszystkich przykrych słów, których Adam mu nie szczędzi, a do tego jeszcze pogrąża się razem z nim w otchłani jego szaleństwa. Wydaje mi się, że Wolf nie rozumie choroby Adama i może, przynajmniej po części, stąd ta jego fascynacja właśnie wynika. Inne rzeczy w swoim otoczeniu Wolf jako tako pojmuje, nie są zresztą zbyt skomplikowane, tylko Adama nie może rozgryźć do końca i to go pociąga. Kruff, pisząc o tym, jak Wolf miał wreszcie okazję zobaczyć Adama takiego, jakim jest naprawdę, odczuła to tak, że się zawiódł, że liczył na coś innego – na kogoś innego. Ja nie miałam takiego wrażenia, wręcz przeciwnie. Nowe obserwacje pomogły mu po prostu wznieść tę relację na jeszcze wyższy poziom posrania. Im jest trudniej i dziwniej, tym on się bardziej wkręca – w picie, ćpanie, w przemoc, w Adama – we wszystko.\nW tym momencie chyba zaczynam rozumieć, dlaczego został księdzem. W końcu dochodzi się do miejsca, skąd nie ma już „normalnego” odwrotu, ot tak, po prostu. Potrzeba czegoś więcej. No i powoli też widzę, czemu to ich spotkanie po latach było takie tragiczne, jakie emocje mogło w każdym z nich wyzwolić i dlaczego.\nInnych postaci nie ma tutaj zbyt wiele. Nawet, jeśli się przewijają, to tylko przelotnie, jak już pisałam na początku. Chociaż wydają się dobrze zarysowane i całkiem obiecujące, to po chwili gdzieś się rozmywają.\nNa pewno zwraca uwagę babcia Krysia, której jest mi, jako czytelnikowi, po prostu żal. Potrafię sobie wyobrazić jej strach o Wolfa i smutek związany z tym, że traci jedyną bliską sobie osobę. Bo co z tego, że Wolf zapewnia, że nie odejdzie, skoro przecież odchodzi. Nie trzeba się wcale oddalić fizycznie, żeby odejść. Myślę, że babcia chciałaby mu jakoś pomóc, ale przecież nie ma szans, skoro zupełnie nie wie, co się z nim dzieje.\nNatomiast największymi enigmami tego tekstu są dla mnie w tej chwili Remik i Elwirka. Remika zupełnie nie rozumiem, bo wydaje się być w tym wszystkim pozytywną postacią, troszczyć się o Wolfa, a jednak też nie widzi (czy nie chce widzieć?), co i jak. Przecież sam moment, gdy poznał dwunastoletniego Wolfa łojącego piwo w parku, powinien mu zapalić lampkę alarmową, że oho, oto nie ma do czynienia z grzecznym chłopcem. I jeśli przez cały okres dorastania Wolfa faktycznie gdzieś tam był, miał go na oku, to nie ma możliwości, żeby tak zupełnie, totalnie o niczym nie wiedział. A zakładając, że coś tam wie, można się oczywiście zastanawiać, czemu nie próbuje pomóc, ale to da się wyjaśnić na milion sposobów – może wie za mało, może nie czuje się aż tak za Wolfa odpowiedzialny, może, jak ktoś tu wcześniej sugerował, nie jest wcale dobrym gliną. Okej, tylko czemu, na litość boską, powierza mu własną córkę? Jeśli jest świadomy, że coś niedobrego dzieje się z Wolfem, czy nie powinien być bardziej ostrożny? Rozumiem, że chce mu okazać zaufanie, al czy musi to robić kosztem swojego dziecka? Troszkę go nie ogarniam i bardzo jestem ciekawa, kim on właściwie jest, co wie i o co mu chodzi.\nCo do samej Elwiry, ja tu trochę widzę dwie Elwiry – tę paskudną małą parówę z palcu zabaw i względnie normalne dziecko ze sceny w mieszkaniu. Nie do końca ten zabieg rozumiem. Z początku Elwira jest faktycznie koszmarna i wydaje się, że Wolf jej nie trawi, a potem cała ta relacja, którą zbudowałaś, bierze w łeb, bo okazuje się, że właściwie to wcale nie tak i w sumie to się całkiem lubią i nieźle się razem bawią, oczywiście dopóki Wolfowi nie zaczyna odwalać. Nie umiem sobie wyjaśnić, czemu to tak. Jeszcze gdybym okropność Elwiry znała tylko z relacji Wolfa, pomyślałabym, że może miał zły dzień, czy coś, ale przecież ją pokazujesz i widzę, że ona naprawdę jest okropna. A potem już nie jest. Dziwne. Dalej w ogóle okazuje się, że od dawna byli ze sobą blisko, Wolf jej czytał na dobranoc, spał z nią w łóżku, pocieszał i w ogóle. Więc po co ten pierwszy mocny akcent z tym całym „nienawidzę jej, od kiedy się urodziła”?\nBardzo jestem ciekawa, co będzie dalej. Bo wyraźnie Wolf jest w złym stanie, nie panuje nad sobą, wrócił do pomagania bandytom w załatwianiu porachunków, traci kontakt z babcią, prawdopodobnie ma przesrane u Remika... Czy to to dno, od którego podobno trzeba się odbić, żeby było lepiej? Adam za to coraz bardziej pogrąża się w chorobie, towarzystwo Wolfa mu nie pomaga, a innej bliskiej osoby wydaje się nie mieć. Wszystko nieuchronnie pędzi ku katastrofie. Tej, która nastąpi dwadzieścia lat później, to na pewno, ale mam wrażenie, że po drodze będzie jeszcze dużo różnych katastrof.\nNie powiedziałabym, że lubię Twoich bohaterów, bo nie wzbudzają we mnie sympatii, ale są tak po ludzku pogubieni, mam takie poczucie, że to może być ktokolwiek, ludzie z bloku obok, ktoś, kogo mijam codziennie w drzwiach klatki, może ktoś, kogo przelotnie znam i przez to w takim oczywistym odruchu im kibicuję. Chciałabym, żeby się z tych swoich toksycznych uwikłań wyplątali i mogli wreszcie spokojnie odetchnąć.\nCzasem mam wrażenie, że trochę za bardzo walisz po oczach całą tą ciężkością, okrucieństwem i cierpieniem i momentami wpadasz w patetyczny ton, jakbyś koniecznie chciała nadać różnym rzeczom Znaczenie (takie właśnie, przez duże „Z”), jak choćby ostatnie zdanie wypowiedziane przez Elwirkę, którego normalnie żadne dziecko nie zakończyłoby wyliczanką, bo to zbyt gorzko-ironiczne, jak na sześciolatkę. Ona już zapomniała o tej zabawie „w języki”, teraz się chowa, boi, i raczej ostatnią rzeczą, o której myśli, jest wbicie Wolfowi takiej całkiem dorosłej szpili. Że jej brat go zabije, okej, mogła powiedzieć, ale już końcowe „ein zwei drei” brzmi jak zupełnie niedziecięca okrutna, zimna złośliwość. To puenta, kropka nad „i”, której potrzebowałaś bo ładnie zamyka scenę i nadaje jej większy ciężar. Miałam jeszcze parę takich miejsc, ale nie będę ich tu może wszystkich wypisywać, bo nigdy nie skończę, a Ty skiśniesz zupełnie w oczekiwaniu.\nDla mnie „Nie po drodze” to dobry kawał obyczaju, który jest dobry, bo Ty go piszesz. Normalnie sama historia by mnie nie urzekła, ale, tak, jak wspomniałam na początku, lubię sposób, w jaki malujesz słowami. Odbieram ten tekst wszystkimi zmysłami, wsiąkam w świat i płynę przez niego, nie mając nawet potrzeby zastanawiać się nad środkami, jakich używasz. Wydaje się, że przekazujesz mi obraz telepatycznie i nie czuję się wcale, jakbym czytała, nie wkładam w to czytanie żadnego wysiłku, nie zmuszam się, by widzieć. Bardziej to przypomina oglądanie filmu, gdzie obrazy po prostu się pojawiają, a ja je śledzę. Ta plastyczność jest, w moim odczuciu, największą zaletą tego tekstu.\nJeśli chodzi o emocje, najbardziej chyba działa na mnie relacja Adama i Wolfa rozumiana właśnie nie jako przyjaźń, a jako obsesja i uzależnienie, zwłaszcza ze strony Wolfa. Cały brud, okrucieństwo i plugastwo ukazane w tym tekście, traktuję jak wszystkie inne brudy, okrucieństwa i plugastwa. Takie rzeczy się dzieją i musiałam się nauczyć z tą myślą żyć, żeby nie umrzeć z rozpaczy. Takie rzeczy się dzieją i nie są przyjemne, więc akurat dosadność scen w klubie, czy w ogóle scen przemocy, nie sieka mnie chyba tak, jak powinna, bo po prostu wiem, że tak to właśnie wszystko wygląda i nie pokazujesz mi niczego, czego nie byłabym świadoma. Natomiast problemy z komunikacją, z wzajemnym porozumieniem, wydają mi się ciekawsze, bo bardziej indywidualne. Oczywiście nie sposób ich rozpatrywać całkowicie w oderwaniu od tych scen, które mi „nie robią”, w każdym razie bardziej działa na mnie to, co pokazane subtelniej, albo nie pokazane wcale, a jedynie zasygnalizowane.\nNo i oczywiście brawa za doskonałe sportretowanie uzależnienia od narkotyków i stanów z tym związanych. Ciśniesz przez cały tekst bardzo mocno, Wolf jest ciągle naćpany, albo ma zjazd i go telepie i powiem Ci, że czułam się wykończona razem z nim, w tym dobrym znaczeniu tego słowa.\nTakże pisz nam dalej i wrzucaj, bo będę czytać!\nPost autor: Kanterial » 01 sierpnia 2017, 22:39\nOdpisuję, bo czuję, że muszę odpisać.\nTak na wstępie, zanim zacznę esej, chciałam cholernie, cholernie podziękować. W pierwszej kolejności Joi, dla której pisałam ten tekst przez dziesięć miesięcy, bo była moim jedynym odbiorcą i tak naprawdę nie doradzała niczego - jedynie mnie chwaliła. Dzięki temu nie wpłynęła na "Nie po drodze", nie wstrzymała lawiny emocji i pozwoliła mi wylać się totalnie, co z jednej strony doceniam, z drugiej przeklinam. Ten tekst powstawał zupełnie bez jej uwag czy krytyki, a jednak go czytała, dopingowała mnie i była jedynym powodem, by pisać. Więc dziękuję za każde "kiedy dostanę Wolfa?" na gg co trzy dni od września 2016. Dalej: dziękuję wam, laski, które z prędkością błyskawicy rzucały się na wstawki, które zamieszczałam. Kruffachi, tobie zwłaszcza za natychmiastowy odzew (pewnie wiesz, jak źle znoszę brak odzewu i jak się bez sensu nim dobijam), w sumie trochę mi wstyd, że może stwarzałam na tobie jakąś presję mimowolnie i bezwiednie. Dawałyście mi sygnały, że od początku czytacie, Kili, Krin, Wiosno, Siemomysło, a ty, Mono, dołączyłaś później i bardzo mnie zmotywowałaś, nie umiem opisać jak. Jestem wdzięczna za wszystkie rzeczy, które miałyście siłę mi wypisać (zwłaszcza doceniam to, co może wydawało się oczywiste, ale czego nie pominęłyście) i za uwagi, choć było ich tak niewiele, myślę, że przez moją żałosną psychikę, która sobie z uwagami średnio radzi pod zasłoną pozera i swagu, a o czym pewnie większość z was i tak wie. Może nie wszystkie zwróciłyście uwagę, ale jest ogromny rozstrzał w waszym odbiorze - co cieszy mnie niezmiernie, jara i trochę nakręca - od takiej wręcz pobłażliwości dla chłopaków (Siem) przez branie ich z miłością (Krin, Mono) próby rozgryzienia i zrozumienia na chłodno w wykonaniu Kili czy takiego charakterystycznego, nastawionego na logiczne aspekty patrzenia Wiosny. Więc raz jeszcze oznajmiam, dziękuję, kocham was za to.\n@Wiosno, na świeżo, skoro dziś skomentowałaś: cenne uwagi mi poczyniłaś. Wszystkie przyjmuję bez zastrzeżeń i na klatę, lecz jedną jedyną rzecz muszę wyjaśnić (nie w formie obrony, bardziej dla spokoju swojego i twojego). Chodzi o pojawianie się i znikanie postaci. Wiem, że odczucia tu twoje są i na nie nie wpłynę, jednak chcę zaznaczyć, że tekst rozrósł mi się mocno. Mam go teraz 113 kafli (70 wrzuconych) i pisząc miałam świadomość, że jeśli pozwolę sobie na odskakiwanie od głównego wątku, będzie źle. Stąd ostrożnie dobierałam i tworzyłam postacie. Zapewnić mogę jedynie, że te, które zarysowałam choć odrobinę mocniej, są mi potrzebne fabularnie i ich rola jest dla mnie jasna. Nie mogłam jednak wspominać o nich często (głównie myślę tu o chłopakach z akademika/treningu), właściwie usunęłam kilka napisanych scen z tych miejsc, bo ilość tekstu zaczęła przerastać moje plany. I uwagę twoją, o tym znikaniu, przyjmę dopiero pod koniec tekstu. Wtedy będę pewna, że tak to odebrałaś. Bo teraz - ze świadomością, że mam napisane w pliku sceny zarówno z kumplami-studentami jak i z Albertem, Eweliną, Sylwią, nawet sprzątaczką Stasią - czuję tylko lekki gniew, że nie zdążyłam tych scen wrzucić, zanim skomentowałaś. Wiele kosztowało mnie wykrojenie z tego tekstu zbędnych wątków i wydarzeń, ale postaci porzucać nie zamierzam. Dlatego pragnę cię uspokoić i mówię: daj mi jeszcze szansę. Jeszcze sporo przede mną, jeszcze niczego nie zamknęłam, nikogo nie zniknęłam.\nJeśli chodzi o postać Wolfa i to, że oddziela wszystkie sfery życia od siebie - chciałabym, żeby to było bardziej widoczne niż jest, ale myślę, że będzie widoczne dopiero, gdy dotrę do kapłaństwa. Cieszy mnie cholernie info o tym, że wyczuwasz tendencję. Do tej pory udało mi się to osiągnąć chyba tylko wyraźnym rozdziałem między dilerkę a codzienność. Dużo pracy przede mną.\nOgromnie boli mnie ten komentarz i jestem po nim złamana, tak jak byłam złamana po warsztatach Kili. Dla mnie i mojej próżności info o schemacie Blue/Red to był cios w policzek. Myślałam, że się po tym nie pozbieram, co dość dobitnie o mnie świadczy. Na szczęście mam też inną część w mózgu, bardziej racjonalną, która z czasem pozwoliła mi zrozumieć, że warto pracować nad pokorą i warto umieć spojrzeć na swoją pracę krytycznie, a także próbować z każdej przeszkody uczynić okazję do progresu. W twoim komentarzu policzkiem jest dla mnie Znaczenie. A boli tak bardzo dlatego, że wiedziałam od początku, że ten policzek mi ktoś wymierzy. Wiedziałam pisząc, wiedziałam poprawiając, tnąc, wrzucając na forum i czekając na komentarze. Liczyłam co prawda, że oberwę od Kili albo obcego forumowicza, bo w to, że TY w ogóle zechcesz tknąć mój tekst kijem (po tym zawodzie w Wilkach) było nierealne. Czasem nadal się łapię na niedowierzaniu. Więc tak, boli. Boli jeszcze bardziej, bo poniekąd wiem, kiedy przeginam. Kiedy jest już o krok za daleko i kiedy tekst zaczyna trącić patetycznością, wyciskaniem łez na siłę, przesadą. Wierz lub nie, to jedno zdanie z "Ein zwei drei" kasowałam i dopisywałam ze dwadzieścia razy. Wiedziałam że mi to wytkniesz, tak jak spodziewałabym się, że wytkniesz "Dobrze, że mnie nie widzisz" czy inne momenty, było ich około czterech. Mimo wszystko przez te miesiące walki ze sobą nie dałam rady wszystkich takich miejsc poprawić. Ale wierz mi, wszystkie wierzcie, było ich o wiele więcej. Joa potwierdzi, jeśli kiedyś przeczyta nową wersję (tę na forum). Ona miała patetyczność 100%, wy macie w tej publikacji jakieś 70%. Nie wiem, czemu to, czego się spodziewamy i o czym wiemy, wypowiedziane na głos boli tak mocno. Jeśli masz nadal jakieś wątpliwości, czemu srałam żarem przez miesiąc, czekając na twój komentarz, Wiosno, rozwiewam je. Bałam się jak ubierzesz w słowa ten zarzut, że przeginam i czy zrobisz to na tyle delikatnie, żebym nie rzuciła tekstu. Postanowiłam tę porażkę (podobnie jak Blue i Red) przekuć w cokolwiek pozytywnego. Choćby w dumę z siebie - że faktycznie widzę, które miejsca są do poprawy, bo jedno potwierdzenie z Elwirką mi wystarczy. Trochę to pewnie zajmie, bo chwilowo znoszę ciężko krytykę twojego komentarza i wręcz ciężko mi się logować na forum ze wstydu, a SB pewnie odłożę na tydzień, bo na widok waszych nicków mam ochotę spuścić wzrok i zrobić się przeźroczysta. Ale! Chcę, bardzo chcę, żeby jak najwięcej krytyki w tym wątku było - tu się zwracam do wszystkich komentujących. Owszem, źle mi, ale wiem, że za jakiś czas pozostanie tylko zadowolenie i wdzięczność, a ja sama w końcu zrobię jakiś krok naprzód.\nDlatego po raz enty dziękuję\nWiosno, moja droga, chyba sobie trochę przeczysz. Tak się starasz nam wmówić, że nie masz emocji i jesteś taka nienormalna, a tymczasem właśnie o emocjach i uczuciach i pospolitym, ludzkim, normalnym podejściu napisałaś mi więcej niż kiedykolwiek ja napisałam w swoich komentarzach na tym forum, do tego wchodząc w temat tak głęboko i interpretując relacje. Czy muszę mówić coś więcej?\nPost autor: Siemomysła » 02 sierpnia 2017, 09:39\nI ja muszę:\nŻe jej brat go zabije, okej, mogła powiedzieć, ale już końcowe „ein zwei drei” brzmi jak zupełnie niedziecięca okrutna, zimna złośliwość.\nZupełnie tego tak nie odebrałam. Ja widzę próbę wciągnięcia się w zabawę, zasłonę, udawanie, że ten brat już jest.


NASZE WARTOŚCI - Kellner & Kunz\nZrównoważony rozwój, który działa!\nStabilność, niezawodność, człowieczeństwo, emocje są cechami charakterystycznymi naszej grupy firm. Zrównoważony rozwój i partnerstwo to dwie wartości, które są dla nas szczególnie ważne i towarzyszą nam w codziennej pracy.\nSzczerość i rzetelność są ważne, a nasz slogan wyraża te wartości:\nRECA|MOCUJE. DZIAŁA. INSPIRUJE\nMOCUJE: Stabilność, bezpieczeństwo, jakość i długotrwała tradycja.Tworzymy długoterminowe i bezpieczne relacje biznesowe.\nDZIAŁA: Aktywne partnerstwo. Tylko wtedy, gdy coś robimy, tworzymy trwałe korzyści i perspektywę długoterminową.\nINSPIRUJE: Inspirujemy do działania. Nasi klienci są dla nas nie tylko partnerami biznesowymi, ale stanowią także motywację do dalszego rozwoju.\nOdpowiedzialność społeczna i środowiskowa, zaufanie, uczciwość harmonizują ze zdrowym dążeniem do wzrostu gospodarczego.\nJesteśmy przekonani, że zrównoważony rozwój jest strategicznym czynnikiem sukcesu i stanowi kluczową przewagą konkurencyjną. Tylko rentowne i skuteczne firmy mogą również pozwolić sobie na usługi socjalne i ekologiczne.\nNasza dobra sytuacja gospodarcza, uznanie partnerów biznesowych oraz wiele nagród, które otrzymaliśmy utwierdzają nas w przekonaniu, że jesteśmy na dobrej drodze.\nZgodność ma zasadnicze znaczenie!\nW Reca Group przestrzeganie kodeksu zgodności ma zasadnicze znaczenie i stanowi wraz z polityką proaktywnej ochrony środowiska, zrównowarzonym zarządzaniem i odpowiedzialnością pracowników na wszystkich etapach operacyjnych najwyższy priorytet.\nZarząd Kellner & Kunz AG oraz członkowie zarzadów wszystkich spółek Grupy Reca są zobowiązani do uczciwej konkurencji , oraz przestrzegania prawa krajowego i międzynarodowego w odniesieniu do korupcji, przekupstwa i porozumień cenowych, które są bezwarunkowo odrzucane i w żaden sposób nie będą tolerowane.\nKellner & Kunz AG posiada szereg dyrektyw, w których jasno sformuowano odpowiednie zasady postępowania. Każdy pracownik jest gruntownie poinformowany i przeszkolony.\nEfektywna polityka i zabezpieczenia.\nSkuteczne wytyczne dotyczące bezpieczeństwa, odpowiednia organizacja, a także osoby przestrzegające niniejszych wytycznych są kluczowymi czynnikami gwarantującymi bezpieczeństwo i udany rozwój firmy.\n„Zrównoważony rozwój nie jest zjawiskiem mody. Od dawna jest on podstawą naszych codziennych działań."\nmgr Ernst Wiesinger (Dyrektor RECA Group i Prezes Kellner & Kunz AG)\n„Zgodność jest dla nas najwyższym priorytetem we wszystkich obszarach działania. Ciągłe szkolenia i system kontroli wewnętrznej są gwarantem przestrzegania zasad i przepisów prawa.”\nmgr Astrid Siegel (Zarząd Kellner & Kunz AG).


Poniedziałek, 28-09-2020 • DO TARGÓW Święto POZOSTAŁO -1 DNI\nz Polski i Europy\nmiejscówki za free\nkampery, przyczepy, inne\npromuj się z nami\npoznaj piękne miejsca\nTargi i zloty\nTrwa ładowanie listy wyników...\nW pięć dni po Słowenii z Ireneuszem Rek\nKrótki kamper? Testujemy Rollerteam Kronosa\nPodróżując po Kociewiu, zatrzymaj się w Grodzisku Owidz\nW poszukiwaniu ciszy i spokoju, czyli Słowenia kamperem\nZatrzymano gang złodziei samochodów. Ukradli kilkanaście\nSkradziony kamper zatrzymany na granicy. Za kierownicą 21-letni\nKup i poprowadź kemping. Za ile?\nMiasteczko Portowe w Urazie - nowe miejsce na caravaningowej\nKaszuby - nieodkryta perełka caravaningowa [FILM]\nBusKamper – i po zlocie\nGlobe-Traveller Voyager X - perfekcyjny Kampervan?\n4 dni temu 24.09.2020\nW poszukiwaniu ciszy i spokoju czyli Słowenia kamperem\n7 dni temu 21.09.2020\nCamperClean by Krozmet\n3 miesiące temu 25.06.2020\nTrzy napędy i jedna przyczepa [TEST NAPĘDÓW]\nponad rok temu 27.03.2019\nJak złożyć kampera\nponad rok temu 14.06.2018\nWłoskie kempingi Vacanze & Natura\nponad rok temu 13.03.2018\nponad rok temu 28.02.2018\nGOLDMAN s.c. Sebastian Klauz, Joanna Sęk-Klauz\nul. Armii Krajowej 86, 83-110 Tczew\ntel. 58 777 01 25\ntel./fax: +48 58 777 01 25\nZapisz się do newslettera. W każdej chwili\nbędziesz mógł anulować subskrypcję.\nWIEŚCI Z WARSZTATU\nPRZEWODNIK PO POLSCE\nPrzewodnik Po Świecie\nKEMPINGI WE WŁOSZECH\nKEMPINGI W CHORWACJI\nKempingi w Polsce i Europie\nOgłoszenia kampery, przyczepy\nKatalog firm z branży\nWypożyczalnie kamperów, przyczep\nCzasopismo Polski Caravaning\nPrenumerata przez Internet\nGalerie zdjęć z branży caravaningu\nZobacz nasz kanał na You Tube\nSpołeczność caravaningowa na FB\nZareklamuj się u nas\nWykorzystujemy "ciasteczka" (cookies) w celu gromadzenia informacji związanych z korzystaniem z serwisu. Stosowane przez nas pliki typu cookies umożliwiają utrzymanie sesji po zalogowaniu i tworzenie statystyk oglądalności podstron serwisu. Możecie Państwo wyłączyć ten mechanizm w dowolnym momencie w ustawieniach przeglądarki. Korzystanie z naszego serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci Państwa urządzenia.\nInformujemy, że zaktualizowaliśmy naszą Politykę prywatności (dostępną w regulaminie). W dokumencie tym wyjaśniamy w sposób przejrzysty i bezpośredni jakie informacje zbieramy i dlaczego to robimy.\nZapraszamy Cię do zapoznania się ze zmienioną Polityką prywatności (dostępną w regulaminie).


L'Equip L'Equip XL | Super-Ceny.pl - Wyszukiwarka najlepszych ofert w polsce i na aliexpress\nNowa profesjonalna odśrodkowa sokowirówka amerykańskiej marki L'Equip łączy w sobie funkjonalność, bezawaryjność i ekskluzywny wygląd. Korzystając z sokowirówki L'Equip XL ekspresowo i prosto przygotujesz świeże soki owocowe i warzywne, które są podstawowym elementem zdrowego odżywiania.\nW dzisiejszym zalatanym świecie, wielu z nas z pewnością doceni możliwość przygotowania dziennej dawki witamin ze świeżo wyciśniętego soku naprawdę szybko. Czy jesteś zajętym profesjonalistą lub zajętą gospodynią, sokowirówka zawsze jest przydatna. Będziesz w stanie efektywnie zarządzać czasem i nadal dbać o swoje zdrowie. Skuteczna sokoworówka L´Equip XL z szerokim otworem, do którego zmieszczą się owoce w całości, jest tym najlepszym sposobem, jak dostarczyć ciału cenne witaminy, minerały i enzymy.\nopatentowany kontynualny system usuwa problemy z gromadzeniem błonnika i pozwala przygotować szerokie ilości świeżych soków dla całej rodziny, bez przerw niezbędnych do ciągłego czyszczenia. Pomimo, że świeże soki owocowe i warzywne są z zasady przygotowywane ze wględu na smak, konsystencję i aromat, ich niewątpliwą zaletą są korzyści zdrowotne. Rodzice docenią, iż ich dzieci otrzymują regularne spożycie cennych elementów odżywczych poprzez picie pysznych świeżych soków z sokowirówki L´Equip XL.\nproduktywny i wytrzymały uniwersalny silnik zagwarantuje bezproblemową pracę sokowirówki, nawet przy wyciskaniu twardych surowców nie dochodzi do zmniejszenia szybkości ani skuteczności. Jakość tworzyw zagwarantuje długą żywotność urządzenia, a perfekcyjnie przemyślana budowa ogranicza wymogi utrzymywania.\nSiłę, szybkość i łatwość obsługi sokowirówek L'Equip XLW doceni naprawdę każdy, kto oczekuje maksymalne korzyści zdrowotne przy minimalnym wydatku wysiłku. Montaż i wyciskanie jest szybkie i instynktowne. Najważniejszą cechą jest w całości bezproblemowe czyszczenie części sokowirówki, które można myć w zmywarce. Przygotowanie dziennej dawki świeżego soku nigdy nie było łatwiejsze! W sokowirówce L'Equip XL podczas całego cyklu sok nie ma kontaktu z plastikiem, ale wyłącznie z maksymalnie higieniczną stalą nierdzewną. Nadstandardowa gwarancja producenta - 3 lata, daje pewność, iż zakup sokowirówki L'Equip XL jest korzystną inwestycją stanowczo dla zdrowia.\n(firma L'Equip jest jeden z producentów naturalnie zorientowanych i jest partnerem stowarzyszenia Day Arbor. Za każdy sprzedany artykuł zostaje zasadzone drzewo w ramach programu zalesianie na przyszłość).\nPodaruj sobie coś dla swego zdrowia i przyczyń się do ochrony przyrody - wybierz L'Equip XL.\nNajlepiej wyciska: gruszki, jabłka, marchew, rzodkiewki...\nNie pasuje do wyciskania: warzyw liściastych, ziół, większej ilości owoców jagodowych\ndelikatny napój jabłkowy\nTen finezyjny, lekko pikantny sok pomoże przy wstawaniu. Dodając jogurt powstanie doskonała namiastka śniadania, która daje ci energię na cały dzień.\nelementy: 1 jabłko, 2 pomarańcze, 75 ml jogurtu, 10 listków mięty (niewielka gałązka)\nSposób przygotowania: jabłka i pomarańcze pokrój i wyciśnij. Soki zmieszaj w szklance.\nWraz z jogurtem wlej do blendera i rozmiksuj. Na koniec pokrój liści mięty i posypaj napój. Jeżeli wolisz dłuższe napoje, można go rozcięczyć wodą.\nŚwieże owoce zawierają dużo błonnika, który wspiera aktywność jelit. Dlatego eksperci radzą konsumać świeże owoce. Dzięki sokom owocowym są substancje odżywcze z owoców w przewodzie pokarmowym przetwarzane szybciej. Uzyskasz niezbędne witaminy i minerały. Najlepiej zrobisz, kiedy przygotujesz świeży sok w domu. Kupując soki, upewnij się, iż nie gromadzi zapachów, barwników albo rafinowany cukier.\nSą lekko kwaśniejsze i nie posiadają tak subtelny i pachnący smak jak brzoskwinie, ale i tak są doskonałymi owocami. Zawierają dostateczną liczba minerałów - potas i fosfor, jak i brzoskwinie są bogate w beta-karoten, kwas foliowy i witaminę C. Najlepsze na: potas i fosfor, które chronią układ nerwowy. Kalorie: 45kcal/100g.\nVIDEO: Test odśrodkowej sokowirówki L'Equip XL\nL'Equip L'Equip XL


Profbud laureatem prestiżowej nagrody International Property Awards 2016/2017 -\nOpublikowane dnia 3 listopada 2016 przez Redakcja w kategorii Prawo, ludzie i finanse // 0 Komentarzy\nWarszawski deweloper – marka Profbud, wspólnie z Robert Majkut Design została laureatem prestiżowej nagrody International Property Awards 2016/2017. Nagroda została przyznana w kategorii Retail Design. Dnia 27 października w Londynie odbyła się oficjalna Gala, podczas której przedstawiciele marki Profbud odebrali to renomowane wyróżnienie.\nNagroda International Property Awards jest przyznawana specjalistom rynku nieruchomości mieszkaniowych i komercyjnych na całym świecie. To prestiżowe wyróżnienie otrzymują firmy działające we wszystkich sektorach branży nieruchomości za najwyższy poziom realizacji inwestycji. O nagrodę International Property Awards każdego roku ubiegają się kandydaci m.in. z: Europy, Azji, Afryki czy Ameryki Środkowej i Południowej. Tytuł International Property Awards przyznawany corocznie od 1995 r. Jest to bardzo prestiżowa nagroda, o czym świadczy m.in. fakt, że głównymi partnerami konkursu są Emirates Airlines czy The Telegraph. Nagroda International Property Awards jest symbolem doskonałości rozpoznawalnym na całym świecie. Projekty są poddawane skrupulatnej analizie obejmującej wszystkie aspekty branży nieruchomości przez panel ponad 70. specjalistów.\nNagrodzony Salon Sprzedaży charakteryzuje się wysokim poziomem customizacji projektowej. Wiele elementów Salonu, np. biurko czy lampa, zostało zaprojektowanych i wyprodukowanych specjalnie dla marki Profbud w niewielkiej serii lub jednostkowo. Wykonano wiele prototypów, np. biurek, okrągłego stołu w sali konferencyjnej, gablot do prezentacji makiet czy imponującej lampy stworzonej z 44 szklanych rur. – Poprzez Salon Sprzedaży chcieliśmy zwizualizować naszym Klientom, z jaką jakością będą mogli się spotkać na naszych osiedlach – chociażby w zakresie przestrzeni wspólnych. Wnętrze Salonu w bezpośredni sposób nawiązuje do identyfikacji wizualnej marki Profbud i uzupełnia wartości, jakimi się kierujemy – tłumaczy Bohdan Szułczyński, Wiceprezes marki Profbud. Salon Sprzedaży jest metaforą podejścia dewelopera do każdej inwestycji – Chcemy tworzyć i kreować, a nie tylko budować. Zdobycie nagrody International Property Awards to dla nas ogromne wyróżnienie – wyjaśnia Szułczyński.\nNietuzinkowy projekt Salonu Sprzedaży wykonał światowej sławy designer Robert Majkut. Salon sprzedaży Profbud dołączył do znakomitego grona innych polskich inwestycji dostrzeżonych poza granicami naszego kraju. W zeszłorocznej edycji wśród nagrodzonych znalazły się między innymi Zoom Natury nad Zalewem Janowskim, Multikino Złote Tarasy Budynek Złota 44, Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej czy wrocławska Nowa Papiernia.


Wit Szostak, „Dumanowski” | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\n„Dumanowski” Wita Szostaka to powieść nader osobliwa. Z jednej strony tytułowy bohater stanowi ucieleśnienie wszystkich romantycznych mitów (kochanka, wariata, męża opatrznościowego, bojownika o wolność, zesłańca, Naczelnika), z drugiej zaś – zostaje prezydentem niebywale konserwatywnej Rzeczpospolitej Krakowskiej, która w powieściowym świecie przetrwała aż do 1918 roku. Ze strony trzeciej natomiast (najbardziej mnie interesującej), wspomniane romantyczne konwencje mieszają się ze sobą w sposób doprawdy obłędny.\nWit Szostak, „Dumanowski”. Lampa i Iskra Boża,\nod listopada 2011Otóż jest Dumanowski bojownikiem o wolność pensjonariuszy zakładu psychiatrycznego, do którego trafił, bo udawał wariata przed ojcem swojej niedoszłej kochanki. Jest zesłany, lecz przez księcia Adama Czartoryskiego, który, jak wiemy z rzeczywistej historii, znajdował się po drugiej stronie barykady, będąc niekoronowanym królem emigrantów paryskich. Jest Dumanowski wreszcie Naczelnikiem, prawie tak samo jak Piłsudski (skądinąd w powieści to jego duchowy wychowanek), gdyż powodowany niezrozumiałym impulsem przyjął posadę na podrzędnej stacji kolejowej.\nObecność takiego człowieka-legendy, czy też właściwie człowieka wielu opowieści, dosyć brutalnie wpływa na legendotwórczy przecież polski romantyzm. W powieści go nie ma – młodzi, obiecujący poeci Mickiewicz i Słowacki po spotkaniu z Dumanowskim łamią pióra. Największym osiągnięciem literackim tego pierwszego okazują się prowadzone w Krakowie wykłady z literatur słowiańskich, jak również określenie kobiet lekkiego obyczaju dźwięcznym mianem „świtezianek”. Drugi zostaje genialnym finansistą, a następnie ministrem skarbu. A nadaje się do tego jak mało kto: „Wyglądał jakby wieszczył, błyskawicznie podejmując decyzję, niemal tańcząc na parkiecie. Sprzedawał i kupował, jednym ruchem ręki rozstrzygał o losie milionów. Ta gra podniecała go i nakręcała w nim jakąś strunę, która napięta do granic możliwości wydawała dźwięk czysty i piękny, jak poezja”. Zostaje też po nim, a jakże, Teatr Imienia Juliusza Słowackiego, założony dzięki testamentowemu zapisowi.\nI to jest w powieści najśmieszniejsze. Dumanowski to mąż opatrznościowy, spotkanie z nim przemienia znanych z historii wielkich – a jednak historia toczy się po swojemu, powstania wybuchają i upadają, Polska odzyskuje niepodległość, a marszałek Piłsudski ogłasza, że wielkie zasługi w tym dziele położył Jozafat Dumanowski, ostatni człowiek urodzony w wolnej Rzeczypospolitej, żyjący długo niczym dyktator z „Jesieni patriarchy”. W polskich szkołach do dzisiaj się uczy o podobnym wpływie romantyzmu. Czczony przez Marszałka patriarcha Dumanowski i jego dobroczynny wpływ na polskość jest fikcją. Co z romantyzmem w takim razie?\nForma powieści dyskretnie odpowiada: nic. „Dumanowski” jest bowiem napisany w stylu ni to chaotycznej gawędy, w której wszystkie sprawy są tak samo ważne, ni to nieprawdopodobnej fabularnie oświeceniowej przypowiastki, ni to zmyślenia zawodowych historyków czy biografów, co i rusz wikłających się w nierozwiązywalnych sprzecznościach. Wszystkie te formy są ostentacyjnie dalekie od romantycznego patosu. Dzięki osobliwemu tokowi narracji, który najdziwniejsze przypadki opisuje tonem przeznaczonym dla spraw zupełnie oczywistych, powieść Wita Szostaka sprawia wrażenie tym osobliwsze. Styl romantycznej dziwności tylko by jej zaszkodził.\nCzy aby autor chciał zasugerować, że nam też?


Jak poradzić sobie z przeszkodami w życiu seksualnym i miłości? Od razu można ustalić, że są dookoła nas trzy typy miłości. Jedną z nich jest miłość bezwarunkowa. W prosty sposób można się domyślić, że jest…\nJak poradzić sobie z przeszkodami w życiu seksualnym i miłości?\nOd razu można ustalić, że są dookoła nas trzy typy miłości. Jedną z nich jest miłość bezwarunkowa. W prosty sposób można się domyślić, że jest to jeden z najpiękniejszych typów tego uczucia. Dzięki niej, nie żądamy niczego od drugiej osoby, a wręcz przeciwnie. Kochamy ją za wszystko, pomimo wszystko oraz na zawsze, cokolwiek by się nie stało. W grę nie wchodzą żadne finanse, ani nic materialnego, za co moglibyśmy darzyć uczuciem drugą osobę. Namiętność ta nie zna żadnych pragnień, ani zazdrości. A kiedy pojawia się kłopot w miłości, czy seksie – zobacz lek na potencję bez recepty. Jest wielowymiarowym źródłem szczęścia, radości. Daje, a nie zabiera. Mówi się, iż taką miłością miłuje nas sam Bóg. Czy jest wobec tego możliwa w stosunku do nas ludzi, żyjących tutaj? Wydawałoby się, że tak. Wolno bez skrępowania policzyć wiele par, które darzą się wyraźnie czystym, przecudownym uczuciem. Nie pałają zazdrością, pazernością, gniewem. Są dobrzy dla siebie, a co najważniejsze okazują to sobie i pielęgnują bez ustanku te uczucie.