[Mauria] Krzywoprzysięstwo - Granica\nPost autor: Nikolaus » 11 miesiące temu\nPost autor: Eva » 11 miesiące temu\nTwarz generał pozostała pozbawioną emocji maską, gdy wysłuchiwał jej raportu i nawet, gdy subtelnie dała mu do zrozumienia, jakie stanowisko ma w tej sprawie Wieża. Oczywiście ktokolwiek traktujący poważnie takie zarzuty musiałby nie znać Nikolausa Turilliego w ogóle albo upaść na głowę z bardzo wysoka, był to jednak jeden z faktów w sprawie i wampirzyca przekazała go przełożonemu razem z resztą. Może nie tak dosłownie, jak wyrażał się Faren, ale Klaus będzie wiedział, o co chodzi. Nie pierwszy i nie ostatni raz obwiniano jego o całe zło w tym mieście, jakkolwiek skutecznie ten by z nim nie walczył.\nNawet gdyby chciała, nie mogłaby podać pełniejszych informacji. Wyciągnęła z Farena wszystko, co się dało, ale to że on sam był pewien przekazywanych informacji, nie znaczyło, że miał rację. To było właśnie ryzyko, że nawet przy czytaniu myśli istnieje element niewiadomej, gdy trzeba podjąć decyzję, czy to co się widzi jest prawdą, czy jedynie prawdą przesłuchiwanej osoby.\nPost autor: Nikolaus » 10 miesiące temu\nHokurai nie była ani zniesmaczona odpowiedzą Evy Alvarez, ani też zachwycona - dostała najlepsze informacje, jakimi w tym momencie dysponowali i to musiało jej wystarczyć, wiedziała w końcu, że ktoś, kto tak blisko współpracuje z generałem nie pozwoli sobie na zatajanie jakiś wiadomości ani niczego nie będzie przeinaczał. Poza tym co najmniej trzy ofiary jasno już świadczyły o tym, że bez względu na to kto ożył w podziemiach Wieży, był potężnym magiem, z którym musieli się liczyć.\n- Jeśli Visatuli stał się liszem, będzie dużo ofiar - zauważyła jedynie strażniczka.\n- Kaidalain ma temu zapobiec za wszelką cenę - odpowiedział jej spokojnie Klaus. Hokurai była stosunkowo młodym rekrutem przez to, że była zwykłą śmiertelniczką i nie przeżyła jeszcze żadnej próby ataku nekromanty, logiczne było więc, że się denerwowała i przez to wypowiadała na głos oczywiste kwestie. Kaidalain czy Alvarez to co innego - ci nie pierwszy raz mieli do czynienia z tego typu incydentem i wiedzieli jak wygląda postępowanie w takich przypadkach. Turilli był na punkcie nekromancji wyjątkowo wyczulony - zapewne przez swoje korzenie - znał blaski i cienie tej sztuk i wiedział, że nie może sobie pozwolić na rozluźnienie i pobłażliwość. Od wieków funkcjonował więc określony schemat postępowania w tego typu sytuacjach, doszlifowany do perfekcji. Niemniej może to i dobrze, że strażnika się przejmowała - znaczy, że jej priorytety były ustawione w odpowiedniej kolejności.\nHokurai wiedziała, że czas jej przełożonych jest cenny i skoro Turilli mówi, że dany temat jest zabezpieczony, należy mu po prostu uwierzyć i robić co do ciebie należy. Dlatego nie dyskutowała - odmeldowała się jak wszyscy i wyszła z gabinetu.\n- Pani również jest wolna - zwrócił się do medyczki, wskazując jej wymownie drzwi. Kilire była skonsternowana - z jakiegoś powodu nie docierało do niej, że to naprawdę koniec przesłuchania i może iść. Nie kazała jednak generałowi powtarzać rozkazu i zaraz udała się do wyjścia, nerwowo mamrocząc pożegnanie. Klaus ledwo na nią zerknął nim drzwi do gabinetu Alvarez się zamknęły i w środku zostali tylko oni. Pierwsza odezwała się pani pułkownik. Turilli wysłuchał jej uwag kiwając lekko głową.\n- Oczywiście jedzie z nami - oświadczył. - Tu się nie przyda nikomu, będzie tylko siał niepotrzebny ferment i angażował osoby, które mogłyby w tym czasie być na ulicach… Niech przekona się, jak naprawdę pracuje straż miejska, może wtedy przestanie powtarzać bezmyślne pomówienia - dodał, kierując się już w stronę drzwi. - Psy, które dużo szczekają, słabo gryzą - zauważył w progu, mając może na myśli tylko Farena, a może wszystkich nekromantów z Wieży.\n- Zaraz ruszamy.\nTurilli stawił się na placu przed siedzibą straży odziany w swoją skórzaną zbroję i generalski płaszcz podszyty czerwienią. Nie przepadał za tym nakryciem, gdyż za bardzo kojarzyło mu się z gałęzią rodu, do której nie należał, lecz takie barwy obowiązywały w armii i z tym nie mógł się kłócić, a na dodatek musiał przyznać, że robił w nim odpowiednie wrażenie. Oczywiście, że teraz mu na tym zależało - Wieża miała zakrztusić się własnymi oszczerstwami pod jego adresem a mieszkańcy miasta mieli wiedzieć, że straż czuwa i będzie ich chronić wbrew temu, co o nich rozpowiadano.\nPrzygotowaniami generała do drogi zajmował się inny adiutant, gdyż do obowiązków Evy Alvarez należało towarzyszenie mu w terenie, musiała więc również mieć czas, by się przygotować, nawet jeśli w tym konkretnym przypadku nie było jej to potrzebne. Jednak dzięki dobrej organizacji gdy Turilli stawił się przed siedzibą straży, wszystko było gotowe do drogi i czekała też dla niego odpowiednia eskorta, a gdzieś na dalszym planie było widać (ale przede wszystkim słychać) Kaidalaina, który zajmował się swoimi przygotowaniami. Tak, słysząc jego donośny głos wydający rozkazy miało się pewność, że to odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu. Takie wrażenie musiał z pewnością odnieść Faren, który miał wrócić do Wieży razem z ludźmi generała. Oczywiście, że został wystawiony na pokaz, by widział jak straż zabiera się do roboty. Turilli nawet tym razem zdecydował się zamienić z nim dosłownie dwa słowa.\n- Nikolaus Turilli, generał straży miejskiej - przedstawił się niskim głosem, przyglądając mu się czujnie, jakby miał do czynienia z podejrzanym. - Osobiście będę nadzorował akcję w Wieży Kości. Pan wskaże drogę - rozkazał, gestem nakazując wszystkim dosiąść koni. Faktycznie wszystko było zaaranżowane tak, by Vino Faren jechał na przedzie kolumny, czy tego chciał czy nie, bo nie ma nic lepszego niż odrobina terroru, by zamknąć krnąbrnym usta. Co więcej prawie od razu narzucono morderczy galop, by jak najszybciej dotrzeć na miejsce - czas spędzony w drodze był czasem straconym, gdyż wtedy nie dowiadywali się niczego nowego. Kto jednak miał na tyle podzielną uwagę i zaufanie do własnego wierzchowca, by jeszcze się rozglądać, mógł zauważyć, że reakcja straży była faktycznie błyskawiczna - mieszkańcy miasta żyli swoją codziennością, nikt się nie krył, nikt nie szeptał po kątach, a wszyscy byli niezwykle zaskoczeni widząc pędzący na złamanie karku oddział strażników, wśród których jeden powiewał czerwonym jak świeża krew generalskim płaszczem…\nNawet pod samą Wieżą było dziwnie spokojnie. Cały kompleks tej szkoły nekromancji otaczał wysoki na półtora sążnia mur, którego nie trzeba było jednak forsować, gdyż brama prowadząca do środka stała cały czas otwarta. Prawdziwe zabezpieczenia - te magiczne - były niewidoczne gołym okiem.\nNa podwórzu stało kilka grupek dyskutujących ze sobą adeptów i mentorów ze szkoły. Wszyscy jak jeden mąż odwrócili wzrok w stronę bramy, gdy tylko usłyszeli tętent kopyt na bruku dziedzińca. Podniosło się kilka okrzyków oburzenia, może nawet posypały się groźby i wyzwiska, lecz pieniacze nie mieli dość odwagi, by robić to otwarcie i kryli się za plecami swoich towarzyszy.\n- Gdzie jest rektor? - zawołał Turilli w biegu zeskakując ze swojego konia. Nekromanci rozstąpili się momentalnie przed generałem i towarzyszącymi mu strażnikami i tylko jednak osoba szła pod prąd tłumu. Był to mężczyzna o twarzy przypominającej rodzynkę - małej, ciemnej i pomarszczonej, z oczami prawie niewidocznymi między fałdami wiotkiej ze starości skóry. Jego aura była jednak potężna i wskazywała na silny związek z magią śmierci - Nikolaus momentalnie założył, że to nekromanta pretendujący do zostania liszem, a na dodatek pewnie włodarz tego miejsca.\n- Ja nim jestem, generale - odezwał się starzec stając przed Turillim. Był tak mały, że wyglądał przy wampirze jak dziecko, lecz głos miał donośny.\n- Vino Faren przekazał nam wieści o zmartwychwstaniu Visatuliego, przybyliśmy go unicestwić. Czy jest tu ktoś, kto wie coś ponad to, co przekazał nam Faren?\nStarzec jedynie pokręcił głową, po czym nagle sapnął jakby szykował się do udzielenia reprymendy jakiemuś dzieciakowi i nawet wyprostował się na całą swoją śmieszną wysokość.\n- Cztery osoby straciły życie w tych podziemiach przez błąd straży - oświadczył. - Nie pozwolę na więcej ofiar. Nie narażę nikogo kto służy ani pobiera nauki w Wieży Kości, wejdziecie tam więc sami, a drzwi zostaną na powrót zapieczętowane.\nPost autor: Eva » 10 miesiące temu\nNa stwierdzenie Hokurai, Alvarez nawet nie mrugnęła. Nie wymagało ono odpowiedzi ani potwierdzenia, rozumiejąc się samo przez się, podobnie jak słowa Klausa. Areszt domowy nie spodoba się mieszkańcom Maurii, ale też są do tego na tyle przyzwyczajeni, a jednocześnie świadomi konsekwencji niezastosowania się do poleceń, że nie powinni stwarzać problemów. W razie takowych Kaidalain i Roston, z ludźmi tego pierwszego, z pewnością sobie z nimi poradzą. Eva w milczeniu odprowadziła więc wzrokiem Hokurai i medyczkę, dopiero później uzgadniając z Klausem szczegóły. Rzeczową odpowiedź na swoje pytanie przyjęła kolejnym skinieniem, dopiero później szczerząc bezczelnie kły, gdy usłyszała zgryźliwą uwagę generała. Jednocześnie się z nim zgadzała, jeśli chodziło o poślednie kundle, jak i wiedziała, że sama również jest wyjątkowo pyskata, a akurat co do tego jak solidnie potrafi kogoś użreć, metaforycznie lub też niekoniecznie, nie było wątpliwości.\n- Tak jest – odpowiedziała jednak posłusznie, w kontraście dla złośliwego uśmiechu na ciemnych ustach.\nNa dziedziniec wyszła jakiś czas po tym, jak Rille wyprowadził tam Farena, by posłaniec czekał jak najdłużej pośród szykującej się do drogi straży. Zamieniła ostatnie kilka słów z Liamem, uzgadniając dalszy sposób porozumiewania się, po czym dosiadła konia, którego przyprowadził dla niej Luthro, razem ze swoim wierzchowcem. Czarna jak smoła klacz, należąca do pułkownik Alvarez, miała charakter podobny swemu piekielnemu wyglądowi i temperament adekwatny do dosiadającej ją wampirzycy. Wszystkie konie w straży były odpowiednio przeszkolone od źrebaka, nie tylko po to, by sprostać standardom armii, wymagającej wiele od wierzchowców na polu bitwy, ale dodatkowo by nie obawiały się krążących nieustannie wokół krwiopijców. Żaden koń nie parskał więc niespokojnie na widok nawet najbardziej wygłodniałego wampira, pozostając posłusznym jego rozkazom. Tylko Czarna, która ze złośliwości właścicielki nazywała się banalnie, pozornie nie oddając prawdziwego piękna konia, była wierzchowcem butnym i trudnym, na co mogła sobie pozwolić, mając tylko jednego właściciela. Eva nie była miłośniczką koni, uznając je za zwykłe narzędzia, służące odpowiednim celom, jednak względem swojej wredoty okazała się z czasem dość zaborcza i nie oddawała jej pod siodło nikomu innemu, a klacz szybko podłapała podobny schemat, każdej innej istocie utrudniając dosiad na wszelkie możliwe sposoby. Same panie jednak jakoś się dogadywały, stanowiąc zgrany zespół w terenie i udanie budząc postrach na polu bitwy.\nGdy Klaus dołączył do nich na dziedzińcu, Alvarez i część strażników czekali już na niego w niemalże pełnej gotowości. Farenowi nie podstawiono jeszcze konia i Czarna, chociaż pozornie spokojna, natrętnie dmuchała mężczyźnie w kark, wyczuwając jego zdenerwowanie i niedbale postępując za nim krok w krok, gdy próbował odsunąć się od rozszerzonych chrap. Posłaniec po chwili zagrodzony został z drugiej strony poważną sylwetką generała, który nie tylko potraktował go cudowną mieszanką podszytego groźbą profesjonalizmu, ale też wystawił na czoło kolumny, gdy tylko mężczyźnie podstawiono konia. Ten zaś szybko poczuł oddech pozostałych towarzyszy na zadzie i pędził trwożnym galopem, nieograniczany przez nieumiejętnego jeźdźca. Eva jechała przed Klausem, tylko raz oglądając się na niego z cieniem uśmiechu na ustach, nim cała kolumna zginęła w huku kopyt ponad tuzina jeźdźców pędzących przez miasto.\nGrupa strażników wpadła na teren kompleksu w pełnym pędzie, rozciągając formację na boki w centrum podwórza i dopiero wtedy wypuszczając ze środka kolumny generała, do tej pory chronionego ze wszystkich stron. Eva zatrzymała Czarną i zeskoczyła z niej zgrabnie, odrzucając wodze jakiemuś chłopakowi, który w odruchu przybiegł zająć się końmi, jednak zwątpił na moment, widząc szczerzącą na niego zęby klacz. Było już jednak za późno i teraz próbował opanować mnogość wierzchowców, z marną pomocą pozostałych stajennych, ewidentnie niespodziewających się przybycia „gości”.\nAlvarez stanęła po prawicy generała niczym jego dosłowna prawa ręka i pies obronny w jednym. Za nią stali Luthro i Rille z Farenem, po lewicy Klausa zaś Hokurai z dwoma innymi strażnikami. Reszta drużyny powoli rozeszła się po placu, wyraźnie zaznaczając swoją obecność i wywołując wrażenie, jakby było ich więcej niż w rzeczywistości. Tupet rektora, który odezwał się w ten sposób do Klausa zasługiwał więc nawet po części na szacunek za odwagę, gdy mały człowieczek stanął naprzeciw grupie (w większości) nieumarłych i odzianych w czerń strażników. Należało jednak wiedzieć, kiedy odwaga jest godna podziwu, a kiedy jest przejawem głupoty i wyraźnie za długiego języka, który zagrożony jest natychmiastowym ukróceniem za bezczelność.\n- Doceniamy powagę sytuacji, rektorze, ale zważaj na swoje słowa – warknęła sucho Eva, o dziwo wyzbywając się jakiejkolwiek ironii w tytułowaniu starca, który jeszcze wyżej zadarł głowę, jakby fizycznie próbował utrzymać się przy własnym stanowisku, spoglądając jednak niepewnie na wampirzycę. – Pochopność w ocenie nie przystaje człowiekowi nauki – dodała już dyplomatycznie, wywołując oszczędne skinienie starca i ponowne przeniesienie przez niego wzroku na generała.\n- Proszę o wybaczenie – dopowiedział w stronę Turillego, wciąż dumnie, jednak nieco spokojniej. – Sytuacja jest… niecodzienna i…\n- Potrzebujemy więcej informacji niż to, co przekazał nam wasz człowiek – przerwała mu Alvarez, znów zyskując uwagę starca. – Rozumiem, że to pan może wprowadzić nas dokładniej w zaistniałe okoliczności?\nNie dopowiadała już, że dopiero wówczas generał podejmie decyzję o dalszych działaniach, nie mając zamiaru wypowiadać się za niego w jego obecności - to było jej zadanie, gdy Klausa brakowało. Teraz sama jego obecność była już wystarczającym dowodem na to, z jaką powagą Turilli podszedł do tematu. Nie zmieniało to jednak faktu, że to nie generałowi wydawało się polecenia; to on zarządzał, jak należy rozpracować sytuację i nawet najwyższy rangą przedstawiciel Wieży nie był ponad nim. Należało tylko o tym przypomnieć co poniektórym.\n- Oczywiście – sapnął, wytrącony już z wątku rektor i zachwiał się na moment, jakby nie wiedział, w którą stronę się zwrócić. W końcu jednak stanął bokiem, szerokim gestem zapraszając Turilliego we wskazanym kierunku. – Zapraszam, po drodze przekażę wam wszystko, co wiem.\nEva na moment została w tyle, szybko wydając polecenia. Za generałem ruszyli już więc tylko ci, którzy stali przy nim podczas rozmowy. Pozostali strażnicy zostali oddelegowani do odpowiedniego zabezpieczenia kompleksu. Szczegółowych instrukcji nie trzeba było im udzielać, każdy znał swoje zadanie oraz procedury w podobnych okolicznościach. Alvarez zaś szybkim krokiem dogoniła kolumnę, dalej podążając u boku powiewającego w ruchu karmazynowego płaszcza.\nNikolausa nie było tak łatwo wyprowadzić z równowagi ostrym tonem i zawoalowanymi groźbami - jak już zauważył tego dnia: pies, który dużo szczeka, słabo gryzie. Zresztą z obelgami i zarzutami zmagał się prawie całe życie, od kiedy tylko zajął się tematem straży. Nie znaczyło to, że zawsze postępował zgodnie ze starym powiedzeniem, że psy szczekają, a karawana jedzie dalej (choć w przypadku Maurii lepsze byłoby chyba słowo “karawan”) - czasami zdarzało mu się odpowiedzieć, gdy efekt końcowy miał być współmierny do włożonego weń wysiłku oraz gdy było to zgodne z jego światopoglądem i obowiązkami.\nW tym przypadku wbrew pozorom zgadzał się z rektorem, choć nie powiedział tego na głos ani nie zdradził się żadnym grymasem - po prostu stał i patrzył zza maski chłodnego profesjonalizmu. Również nie chciał mieć koło siebie nikogo z tej szkoły i to z wielu powodów. Jednym z nich, tym najważniejszym, było bezpieczeństwo - musiałby część swojej uwagi poświęcać na pilnowanie cywila, który pod wpływem nerwów mógłby zrobić krzywdę sobie bądź innym. Strażnicy we własnym gronie zawsze działali jak dobrze naoliwiony mechanizm, lecz gdy ktoś się wtrącał, wtedy bywało już różnie - najlepszy tego przykład mieli podczas balu u nekromanty, który teraz odbijał im się czkawką.\nTurilli nie miał też nic przeciwko prowadzeniu rozmowy tonem, który narzucił rektor, bo sam potrafił warczeć i zastraszać i co więcej był przekonany, że ma o wiele silniejsze nerwy niż jego rozmówca. Eva Alvarez zdecydowała się jednak nieco uspokoić pieniacza, co spotkało się z cieniem aprobaty na obliczu generała - jego adiutantka była bardzo skuteczna i ani trochę nie traciła na swoim wyrafinowaniu.\nW odpowiedzi na przeprosiny Turilli jedynie skinął lekko głową, przymykając przy tym powiekę. Miał prawo zachowywać się z wyższością, pozwalało mu na to arystokratyczne pochodzenie i wysoka ranga wojskowa, w porównaniu z którymi sam fakt bycia gospodarzem tego miejsca nie był dość silnym argumentem, by wydusić z siebie błahe “nic się nie stało”.\n- Alvarez - zwrócił się do adiutantki, gdy rektor zaprosił ich dalej. Chciał, by Eva zajęła się małym przetasowaniem ich oddziału, lecz ona już się za to zabrała. Turilli dla formalności skinął jeszcze na Hokurai i pozostałych dwóch strażników po swojej lewej stronie. Jeden z nich był można powiedzieć starym wiarusem straży: Tomás Vail służył pod Turillim już jakieś sto lat. Był wierny, odważny, ale nie wykazywał się inicjatywą, dlatego po dobiciu do szklanego sufitu stopnia starszego sierżanta osiągnął maksimum, na jakie mógł się wspiąć w trakcie kariery. Zdawał się być jednak zadowolony z takiego stanu rzeczy. W trakcie tego typu akcji stanowił brutalne wsparcie siłowe - już po samej jego sylwetce można było poznać, że dysponuje ogromną krzepą, a w walce był nieustraszony by nie rzec, że wręcz głupi, bo gdy kazano mu utrzymać pozycję, nie cofnął się choćby o krok nawet gdy szła na niego setka żądnych krwi przeciwników. Złośliwi oficerowie mawiali, że Vail jest za głupi by umrzeć.\nRitho był jego wizualnym przeciwieństwem. Szczupły, o pociągłej twarzy, ziemistej cerze i skośnych oczach, wielu osobom kojarzył się z szakalem i w nieoficjalnych rozmowach właśnie tak go nazywano. Był ciekawą osobowością, bo w kraju słynącym z kultu śmierci, chyba on jako jedyny był piewcą życia. Mawiano, że przed przystąpieniem do straży był druidem, znał się na magii druidycznej i niebiańskiej, władał również elementem ziemi. Pasował tu jak kwiatek do kożucha, lecz w tym tkwił jego sekret - tak jak ogień zwalcza się wodą, tak życiem zwalczało się śmierć, dlatego jemu podobni magowie byli niezwykle przydatni w starciach z nekromantami, o ile mieli dość silnej woli, by stawić im czoła. Ritho to potrafił - odpowiednio podjudzony potrafił pokazać, jak przerażająca potrafi być natura.\n- Proszę mówić, szkoda czasu na konwenanse - odezwał się Turilli, gdy ruszyli już w stronę Wieży. Wolał uniknąć sytuacji, w której rektor by nie uchybić swym gościom, zaprosiłby ich do gabinetu by przy winie omówić całą sytuację.\n- Potrzebujemy planów podziemi Wieży - doprecyzował generał. - Oraz chcę znać listę wszystkich osób, które mogły mieć jakikolwiek kontakt z ciałem lorda Visatuliego. Nawet nieumarłego sługi zmywającego podłogi w prosekturze - dodał z naciskiem. Z Hokurai posłali sobie porozumiewawcze spojrzenia: szukali tego, kto mógł pomóc nekromancie w powrocie między żywych. Rektor uchwycił to porozumiewawcze spojrzenie między nimi i spojrzał na nekromantkę, jakby usilnie próbował ją do czegoś dopasować.\n- Kapitan Miida Hokurai - przedstawiła mu się, lecz i nazwisko niewiele mu powiedziało. - Dowodzę nieumarłymi regimentami straży, pobierałam przeszkolenie w Wieży - wyjaśniła w końcu by nie zgadywać. Trudno było orzec z całą pewnością, lecz rektor chyba poczuł się w tym momencie szpiegowany albo weryfikowany: nikt nie kłopotał się, by poinformować go o obecności zaznajomionej z procedurami Wieży strażniczki, która mogłaby szybko wykryć ewentualne kłamstwa czy uchybienia. Nie musieli tego jednak robić: jeśli nie miał nic do ukrycia, nie powinien się niczego obawiać. Czyżby więc coś go gryzło? Turilli wbił zainteresowane spojrzenie w jego plecy, jakby samą siłą woli chciał zmusić starca do wyjawienia tych wstydliwych tajemnic, nie kłopocząc się póki co sięganiem po magię umysłu.\n- Ta część podziemi jest mało uczęszczana, to tylko kostnica… - mruknął rektor, łypiąc co jakiś czas na Hokurai. - O porządek dbają tam adepci, chodzą trójkami i zmieniają się co tydzień… To wbrew pozorom nie tak dużo osób, tuzin, powiedziałbym. Poza tym jeden wykładowca czy dwóch… Ale, hm, jak mówiłem, czwórka z nich już nie żyje. Trójka na pewno. Nie było świadków śmierci Maxa Risa - to ten, który zapieczętował podziemia - ale sami rozumiecie, nie miał wielkich szans. Ani nikt, kto tam mógł ewentualnie pozostać. A na pewno kilkoro uczniów zostało. Takie są procedury, generale, musieliśmy poświęcić te kilka osób, by lisz nie wydostał się do miasta, wtedy…\n- Lisz - podłapał momentalnie generał, ignorując informację o zamkniętych w lochach osobach, bo wiedział, że tak to musiało wyglądać. - Macie pewność, że to lisz.\n- Hm, prawie stuprocentową. Na pewno jest w pełni świadomy i bardzo potężny, może nawet potężniejszy niż za życia, ale pamięta pan pewnie, generale, jaki to był śliski typ, nie wiadomo co knuł i ile pokazywał, a ile skrywał…\n- W istocie. Wiadomo, gdzie zginął Risa?\n- Nie ma co do tego pewności.\n- A kto wystąpił o praktyki na ciele lorda Visatuliego?\n- Wyciągniemy taką informację - zapewnił rektor, po spojrzeniu generała natychmiast dochodząc do wniosku, że to zła odpowiedź i już dawno powinien to sprawdzić. - Natychmiast poślę kogoś po rejestr.\n- Nalegam - zgodził się Turilli. Rozmawiając cała grupa dotarła pod drzwi prowadzące do podziemi. Były solidne, wzmacniane grubymi blachami i zamykane na sztaby. Teraz wszystkie możliwe zamki były w użyciu, a powietrze wokół aż wibrowało od magii, co więcej między futryną a drzwiami było widać coś, co wyglądało jak nadtopiony metal albo świeża blizna - na pewno nic nie mogło się tędy wydostać, nie bez trudu. Otwarcie takiego przejścia wymagało sporo czasu, a zważywszy na warunki konieczna była dodatkowa ostrożność, więc straż miała jeszcze chwilę by przepytywać rektora.\nSama nie wiedziała, w którym momencie zaczęła wykonywać niewypowiedziane polecenia generała. Dość szybko chyba, bo już nie mogła przypomnieć sobie, kiedy usłyszała pełne polecenie, którego by się nie spodziewała. Ostatnie lata zaś słyszała swoje nazwisko tak często, że czasem naprawdę uszami wyłaziło, ale jakimś cudem wciąż była posłuszna i robiła swoje, a irytacja przejawiała się chyba w najlepszy możliwy sposób – wampirzyca zwyczajnie wykonywała swoje zadania zanim w ogóle padł rozkaz. Póki co system działał, a jedynym ryzykiem była utrata jakiejkolwiek werbalnej komunikacji między generałem a jego adiutantką, ale to już chyba ryzyko zawodowe.\nGdy rozstawiła oddział i wróciła do boku Turillego zmierzali już w stronę Wieży, a generał szybko uciął możliwość przeciągających rozmowę grzeczności. Teraz była świadkiem wymiany spojrzeń między nimi a Hokurai, która na szczęście niezmiennie trzymała fason i Eva powoli zaczęła dochodzić do wniosku, że duży wpływ na ukształtowanie jej aktualnego charakteru miał właśnie staż we Wieży. Jej wpływ zaś na zachowanie rektora był widoczny gołym okiem, natomiast przyczyny tego niepokoju chwilowo pozostały tajemnicą. Zwykła niewygodna i niezręczność, jaką mogła być współpraca z kimś uprzednio po fachu, a aktualnie wciąż po tej samej stronie barykady, ale zdecydowanie dalej, nie była bowiem chyba jedyną przyczyną takiego zachowania. Stwierdzanie jednak, że mężczyzna miał coś na sumieniu byłoby już jednak nadinterpretacją i wampirzyca porzuciła ten wątek.\nAlvarez nie wtrącała się do rozmowy, pozostawiając to zadanie już generałowi, samej powracając do roli jego prawej ręki. Wciąż słuchała uważnie i zapamiętywała wszystkie przekazywane przez rektora informacje, jednocześnie jednak śledziła spojrzeniem bieg korytarzy, które mijali. Jeszcze nie opustoszałe, kryły w sobie pojedyncze sylwetki adeptów, którzy zatrzymywali się w swojej drodze, z naręczem ksiąg i czujnym spojrzeniem odprowadzali grupę strażników, pewnie przemierzającą ich teren.\nGdy zatrzymali się pod drzwiami, Eva obrzuciła je uważnym spojrzeniem i zmysłem, ostrożnie badając użytą magię. Wyjątkowo solidne pieczęci musiały być dziełem co najmniej kilku osób i odpowiedniego splecenia arkan, tworząc w tej chwili z przejścia niemalże zaklęty przedmiot, gdy drewno i metal stopniowo przesiąkały magią. Zapadła chwila milczenia, gdy rektor złapał jakiegoś mijającego ich adepta i surowym szeptem wydał precyzyjne polecenia, natychmiast wysyłając chłopaka biegiem przez korytarz. Eva odprowadzała młodzieńca wzrokiem, zastanawiając się czy już on sam powróci z niezbędnymi informacjami, czy jedynie z kimś kto będzie bardziej kompetentny do ich otrzymania.\n- Skąd wiadomo, że jest w pełni świadomy? – zapytała nagle wampirzyca, spoglądając na rektora. Ten przeniósł na nią spojrzenie, marszcząc lekko brwi i wyraźnie nie mogąc skojarzyć przyczyny takiego pytania. – Powiedział pan, że na pewno jest w pełni świadomy i bardzo potężny – wyjaśniła, kontynuując gdy dostrzegła błysk zrozumienia w oczach mężczyzny. – Skąd ta pewność?\n- Max Risa – powtórzył rektor.\n- I to od niego pochodzą informacje o zmartwychwstaniu Visatuliego?\n- I to on zapieczętował wejście od środka?\n- Owszem, jednocześnie kontaktując się z nami. Wówczas zaklęcia dopełnili pozostali magowie z tej strony.\n- Czyli właściwie zarówno wieści o powrocie Visatuliego, jego morderczym szale, jak i potwierdzenie jego tożsamości pochodzi od człowieka, który zapieczętował się z nim w środku i stanowi jedyne źródło informacji? Nikt poza nim nawet nie widział ciała lorda od momentu przebudzenia? – zapytała niezmiennie spokojnym tonem, ale rektor Sunani domyślał się już gdzie dąży kobieta i znów przybrał niezadowoloną minę.\n- Risa jest poważanym członkiem naszej społeczności i ma moje pełne zaufanie – stwierdził dobitnie.\n- Zbieram tylko informacje, rektorze, nikogo nie oskarżam – odpowiedziała lekko i przeniosła spojrzenie na zbliżającego się do nich szybkim krokiem wysokiego i wychudzonego rudowłosego mężczyznę.\nPrzy nienaturalnej wręcz bladości cery (chyba cecha wspólna wszystkich nekromantów, nawet tych żywych), płomienne pomarańczowe włosy powiewające beztrosko podczas szybkiego marszu sprawiały wrażenie, jakby jego głowa stała w ogniu, delikatne piegi zaś odznaczały się na jasnej twarzy jak namalowane atramentem. W objęciach dzierżył wysypując się już z nich rulony pergaminu, a pod pachą przyciskał jeszcze do boku wielką księgę. Mężczyźnie towarzyszyło jeszcze kilku, już standardowo bladych, ciemnowłosych i ponurych, którzy jak jeden skłonili się przed rektorem, a później z nieco mniejszym entuzjazmem przed generałem. Wiadomo było już po kogo posłał Sunani.\nRudowłosy młodzieniec z nieco większym szacunkiem skłonił się przed generałem, a później zamotał się we własnych szatach, próbując przekazać wampirowi dokumenty, które sam ledwie utrzymywał w ryzach, co skończyło się tym, że wszystkie rozsypały mu się na ziemię.\n- Aj! – twarz rudowłosego przybrała szybko barwę jego włosów i chłopak zniknął z pola widzenia, rzucając się do zbierania akt, podczas gdy rektor krył twarz w dłoniach. Eva tylko uśmiechnęła się pod nosem i skinęła na Pietrę, by pomógł mężczyźnie odnaleźć właściwy zwój. Nie kierowała się współczuciem wobec przejętego nekromanty, zwyczajnie nie widziała sensu marnować kolejnych chwil gapiąc się w rudą czuprynę, ale chłopak i tak spojrzał na nią z lękiem i wdzięcznością jednocześnie, po chwili identyczne spojrzenie przenosząc na wampira, który pomógł mu pozbierać rulony.\n- T…tto jest mapa p… pp…pppodziemi – wyjąkał, podając odpowiedni arkusz, który Pietra rozwinął, stając z nim obok generała, podczas gdy rudzielec zbierał resztę dokumentów.\nTurilli dał Evie czas na zadanie swoich pytań na temat śmierci Maxa Risy - sam miał jeszcze coś do dodania, ale na razie to jego adiutantka przesłuchiwała rektora, poruszając kwestie, które i jemu wydawały się istotne. Również miał wątpliwości co do udziału tego nekromanty w zmartwychwstaniu Visatuliego, ale były one połowiczne: z jednej strony mogli być wspólnikami, a z drugiej poświęcenie doświadczonego nekromanty w takim stylu nie było tak bardzo niemożliwe. Na ten moment nie było jednak żadnych dowodów świadczących za jedną czy za drugą wersją, a prawo w Maurii działało na zasadzie domniemania winy a nie niewinności, więc Risa, o ile żył, będzie musiał udowodnić, że miał czyste zamiary i nic go ze sprawą nie łączyło.\n- Na podstawie czego orzeczono jego zgon? - dopytywał jeszcze Nikolaus, gdy Eva skończyła swoją część przesłuchania.\n- Domniemań - przyznał niechętnie rektor. - Podziemia są skonstruowane tak, że jest z nich tylko jedno, dobrze chronione wyjście: to, przed którym stoimy. Właśnie na taką okoliczność jak ta. Przez zapieczętowane przejście nie można wejść ani wyjść, nie przedostają się przez nie również zaklęcia…\n- Więc komunikacja telepatyczna ani czytanie aur nie jest możliwe - dokończyła Hokurai ze zrozumieniem.\n- Risa skontaktował się z nami tuż przed aktywowaniem pieczęci, później resztę dokończyli ci, którzy byli na zewnątrz - zgodził się Sunani. - Wrota łatwo jest zamknąć samemu, ale otworzyć już jest znacznie trudniej. Teraz będziemy potrzebowali całej grupy magów, byście mogli wejść, a i tak zamkną się tuż za wami…\n- Tak trzeba - zgodził się generał, widząc, że rektor zaczyna uciekać wzrokiem i chce się tłumaczyć z posyłania strażników na teoretycznie pewną śmierć. Gdyby Turilli dostawał dodatkowego ruena za każdym razem, gdy narażał swoje życie, wybudowałby za to już nowy garnizon razem ze stajniami - przestało to na nim robić wrażenie.\nNieformalne przesłuchanie zostało przerwane przez nadciągające towarzystwo. Turilli z pewnym zainteresowaniem uniósł brwi, widząc zmierzającego w ich stronę rudego mężczyznę w nekromanckiej szacie - wyglądał jak przebieraniec, zupełnie nie pasował do tej profesji. Generał nie uprzedził się do niego z góry, bo ileż to razy błędnie oceniało się książkę po okładce. Odpowiedział na ukłon skinieniem, a gdy młodzieniec wypuścił z rąk niesione naręcza zwojów, z dezaprobatą podniósł wzrok ku powale. Czekał, bo przecież sam nie rzuci się do pomocy - duma mu na to nie pozwalała. Alvarez zresztą zaraz zajęła się tą kwestią i słusznie oddelegowała strażnika by pomógł rudzielcowi.\n- Czy jest możliwe dostanie się do podziemi albo opuszczenie ich przy pomocy magii przestrzeni? - upewnił się Nikolaus, swoje pytanie kierując do rektora, by nie marnotrawić więcej czasu.\n- Nie, cała powierzchnia jest odcięta - zapewnił zaraz Sunani. - Lecz w obrębie podziemi można swobodnie się teleportować…\nRektor zawiesił głos, gdy Turilli razem z resztą strażników pochylili się nad mapą podziemi. A było na co patrzeć: wieża była tylko niewiele wyższa nad ziemią, niż głęboka pod nią. Pięć pełnowymiarowych pięter i pojedyncze nitki korytarzy ciągnących się jeszcze głębiej. Im niżej się schodziło, tym pomieszczenia były bardziej wyspecjalizowane i służyły do bardziej niebezpiecznych celów. Poziom tuż pod ziemią niewiele różnił się od tego co można było zastać na parterze: sale wykładowe, pracownie, prosektoria dla nowicjuszy. Na kolejnych ilość sal lekcyjnych gwałtownie ustępowała miejsca przestrzeni do pracy i przechowywania wszelakich materiałów do badań - to ze względu na sprzyjający chłód. Z powodu specyficznego mikroklimatu pod ziemią nie było również żadnej biblioteki czy czytelni: wilgotne, zimne powietrze nie służyło księgom. Znajdowały się tu jednak zapieczętowane magazyny, których zawartość nie była jednak opisana.\n- T… - wtrącił się nagle rudzielec, jedną ręką ściskając zebrane do tej pory papiery, a drugą wyciągając w stronę mapy. - T-tutaj leżał Vi-v-visatuli… - powiedział, palcem wskazując pracownię na trzecim poziomie podziemi. - Gg-gdy go p-przygotowywano do bb-bad-dań.\n- A wcześniej? - dopytywał go naturalizowany druid.\n- Na piątym? - podpowiedziała usłużnie Hokurai, która nie miał ochoty słuchać dukania rudzielca. Nekromanta pokiwał głową i zaraz podniósł wzrok na generała, by przekonać się co on myśli. Nikolaus chwilę milczał, nawet nie podnosząc wzroku znad mapy.\n- Oczyścić całą wieżę - rozkazał w końcu, zakreślając w powietrzu kółko palcem. - I podwórza również, w obrębie murów nie może być nikogo poza strażnikami i wyznaczonymi przez nas osobami, nawet nieumarłych radzę usunąć. Nie odpowiadam za śmierć tych, którzy pozostaną na terenie Wieży bez mojej zgody. Więcej: zginie każdy, kto stanie nam na drodze. Jak się nazywasz? - zapytał nagle, podnosząc wzrok na jąkającego się nekromantę.\n- F-Filip Shurin - wydukał rudzielec.\n- Idziesz z nami. Znasz Wieżę i najwyraźniej sprawę również.\n- Generale…! - próbował dyskutować rektor, lecz zadławił się kolejnym słowem pod wpływem przygważdżającego spojrzenia Nikolausa.\n- Słyszałem, że nikogo nie dacie mi do pomocy - zapewnił lodowatym tonem. - Sam więc kogoś wybieram, potrzebujemy kogoś kto zna te labirynty. Nie ma obaw, straż dba o obywateli, nie zostawimy nikogo na dole na pożarcie… - oświadczył, spoglądając na Filipa niby uprzejmie, ale nekromanta i tak pewnie interpretował to jako nieme “nie zostawimy, zeżremy sami”. Biedak pewnie był świadomy tego, że odzywając się przy mapie zgłosił się na ochotnika - pytanie czy żałował?\n- Otwierać przejście - zażądał na koniec Turilli, by magowie zaczęli już działać podczas gdy oni mieli omawiać ostatnie szczegóły.\nPo krótkim przesłuchaniu ze strony wampirzycy, pałeczkę przejął Klaus, a Sunani ostatkiem sił trzymał fason, próbując rzeczowo i bez strachu odpowiadać na kolejne pytanie, okazjonalnie rozpraszany też uwagami innych osób. Eva po szybkiej ocenie doszła do wniosku, że mimo niespecjalnie zachęcającej osobowości, mężczyzna znał się na swojej pracy i dopełnił wszelkich obowiązków w miarę swoich ograniczonych możliwości. Później słusznie posłał po straż, nawet jeśli już forma „wezwania” pozostawiała wiele do życzenia. Chwilowo jednak nie dostał żadnej łatki od wampirzycy, która tylko oceniała go spokojnym i chłodnym spojrzeniem, gdy tłumaczył się przed Turillim. Skoro wrota są zabezpieczone w taki sposób, że nawet zamknięte przez jedną osobę wymagają większej ich ilości do dezaktywowania pieczęci, trudno jej było sobie wyobrazić moc zaklęć, skoro dzieło Risy dokończyli magowie po tej stronie. Nic dziwnego, że przejście wręcz buchało zaklętą w nim magią, a oni chyba sobie chwilę poczekają.\nTo jednak urozmaiciło przybycie Iskierki, jak Eva niezwłocznie i wysoce ironicznie ochrzciła rudowłosego nekromantę. Chociaż jak zawsze w pełni skupiona na swoim zadaniu i poświęcona pracy, czasami zwyczajnie się nudziła i potrzebowała nowych bodźców urozmaicających jej rzeczywistość. Dlatego teraz z nutą ciekawskiego zadowolenia powitała barwny element, z cieniem uśmiechu na ustach obserwując postępujące pogrążanie się młodzieńca.\nRównież podeszła do mapy, pochylając się nad nią z zaciekawieniem i szybko omiatając wzrokiem niekończące się linie korytarzy, komnat, schodów i przejść. Z pewnością będą musieli zabrać ze sobą mapy, albo całego młodzieniaszka, który zdążył się już pozbierać i stał teraz obok nich pokazując palcem miejsce, w którym ostatni raz widziano ciało Visatuliego – wtedy jeszcze martwe. Słyszała różne głosy, nie podnosząc jednak wzroku, skupiona na badaniu planów. Kątem oka zerknęła tylko na rudzielca, który poruszył widocznie nosem, obracając się w jej stronę, prawdopodobnie wiedziony delikatnym zapachem perfum wampirzycy. Eva przeniosła na niego spojrzenie, przyłapując niebieskie oczy, które rozszerzyły się gwałtownie, a twarz na powrót przybrała malinową barwę. Takie to płochliwe… Ciekawe jak radził sobie w Wieży?\nTeraz niemal podskoczył, gdy generał się do niego zwrócił, a własne imię ledwo przeszło mu przez gardło. Eva wyprostowała się zadowolona, że w końcu zaczyna się coś dziać i na zmianę obserwowała oburzenie rektora i ciężki szok Shurina wybranego na ochotnika do reprezentowania Wieży z grupą mauryjskich strażników. Protesty rektora były nikłe, a milczący magowie bystrzejsi niż wyglądali i rozpoczęto prace nad otwarciem przejścia jeszcze gdy Sunani próbował odnaleźć język w gębie. Rudzielec zaś stał ze zwojami map w ramionach, z trudem łapiąc oddech i chyba nie mogąc zdecydować się, co powiedzieć.\n- J... jj... jja… n… nn… nnie….\n- Nie możesz się doczekać? – zamruczała mu do ucha wampirzyca, pojawiając się nagle za chłopakiem, który momentalnie zbladł, by po chwili spłonąć rumieńcem, ku złośliwemu rozbawieniu Alvarez.\nW końcu wrota rozwarły się powoli z jękiem i skrzypnięciem, jakby uchylano je po raz pierwszy od wieków. Ciężkie skrzydła rozsunęły się na tyle, by przepuścić grupę tylko uformowaną w szeregu, a ze środka uderzyło w nich lodowate powietrze, u żyjących wywołujące gęsią skórkę, u nieumarłych jedynie zmarszczenie brwi. Jakby naprawdę nikt nie zaglądał tam od bardzo dawna.\n- No to siup – mruknęła Eva pod nosem, a za jej gestem Pietra i Luthro ruszyli przodem, biorąc w środek wciąż zdezorientowanego Filipa i rozpoczynając orszak. Alvarez obejrzała się jeszcze przez ramię na Klausa, po czym ruszyła za swoimi ludźmi, przekraczając próg.\nPost autor: Nikolaus » 9 miesiące temu\nTurilli zauważył, że jego decyzja o zabraniu ze sobą Shurina nie była w smak ani przymusowemu ochotnikowi, ani rektorowi, ale miał to gdzieś - sytuacja wyjątkowa pozwalała mu na podjęcie takiej decyzji i oczekiwanie, że zostanie ona natychmiast i bez dyskusji zrealizowana. Sunani chyba dla samej sztuki próbował oponować, a rudzielec nie umiał wydobyć z siebie głosu - może był przerażony, ale Turilli dostrzegł w nim pewien potencjał. Dzieciak jąkał i był fajtłapowaty, ale władał kilkoma arkanami magii, a jego aura była bardzo jasna i migotliwa - miał sporą siłę. Co więcej wykazał się inicjatywą i sprawiał wrażenie dobrze znającego podziemia Wieży, a teraz potrzebowali właśnie kogoś takiego.\nGdy zaś generał wybrał już sobie ofiarę, reszta nekromantów z wielkim zaangażowaniem zabrała się za dezaktywację pieczęci, którymi były obłożone drzwi do podziemi - wszystko po to, by zejść z oczu wampirom i nie podzielić losu biednego Filipa. Żaden z nich nie chciałby być na jego miejscu - zadanie było niewdzięczne i niebezpieczne, a w Wieży panowało przekonanie, że strażnicy to partacze, skoro przez nich Visatuli zmartwychwstał, nikt więc nie chciałby być przez nich chroniony. Co więcej można było jedynie pomarzyć o zaszczytach czy nagrodach - większość strażników pomoc ze strony ludności cywilnej traktowała jako psi obowiązek, a nie przysługę, za którą wypadałoby się odwdzięczyć. Słowem: nieopłacalna wymiana.\nPraca przy wrotach również miała swoje wady: największą była wiecznie patrząca na ręce Hokurai. Jej przenikliwe spojrzenie sprawiało, że niejeden nekromanta nabierał wątpliwości, czy na pewno robi wszystko dobrze i właśnie przez to zaczynał popełniać błędy. Nie było to całe szczęście nic, co niosłoby za sobą katastrofalne skutki, ot, tu coś komuś wypadło z ręki, tam zaś jeden mag wpadł na drugiego. Zamykanie i otwieranie tych wrót nie było niczym, co można było sobie przećwiczyć - każdy znał procedurę, wedle której powinno się postępować, lecz była ona potrzebna tak rzadko, że gdy przychodziło co do czego, zawsze towarzyszyło temu swego rodzaju zdenerwowanie.\n- Panie Shurin - Turilli zwrócił się do rudego nekromanty, obracając mapę lekko w jego stronę. - Jaka jest najprostsza droga, by dotrzeć do prosektorium, w którym ostatni raz widziano lorda Visatuliego?\n- E… t-to… t-t-tędy - wydukał, wodząc palcem po skomplikowanym ciągu korytarzy i schodów. Podziemia stanowił najprawdziwszy koszmar jeśli chodzi o logikę i ergonomię, ale w tym szaleństwie była pewna metoda. Podczas budowy należało brać pod uwagę naturalne ukształtowanie terenu oraz pływów magii w danym miejscu, a ponadto na tyle wydłużyć przejścia między poszczególnymi piętrami, by w razie wypadku móc utrudnić zagrożeniu wydostanie się na zewnątrz. Visatuli - jeśli faktycznie był na tyle świadomy, jak przedstawił to posłaniec Wieży - pewnie znał tę zasadę i wiedział jak poruszać się po podziemiach. Turilli jednak chciał się jednak upewnić, co ożywiony nekromanta mógł minąć po drodze i czy przypadkiem…\n- To są prosektoria? - upewnił się, wskazując ciąg kilku identycznych pomieszczeń. Shurin pokiwał głową, a jego ogniste loki podskoczyły energicznie.\n- Doskonale - sarknął Nikolaus. - No to chyba będziemy musieli przedzierać się przez hordy nieumarłych. Hokurai - zwrócił się do nekromantki w żelaznym kołnierzu.\n- Tak jest! - odpowiedziała mu, nie potrafiąc jednak odgadnąć czego też od niej oczekiwano.\n- Będziesz w stanie przejmować tych ożywieńców, by walczyli po naszej stronie? - dopytał więc Turilli.\n- Postaram się, lecz nic nie mogę zagwarantować. Jeśli lord Visatuli stał się liszem, mogę nie być dla niego żadnym przeciwnikiem - przyznała trochę niechętnie.\n- Rozumiem - odpowiedział Turilli bez cienia niezadowolenia. Sam znał możliwości Visatuliego za życia, to był potężny mag, który przez przekroczenie granicy życia i śmierci mógł stać się wręcz niepokonany. Nikolaus nie powiedział tego na głos, lecz liczył, że razem z Hokurai da mu mimo wszystko radę.\n- Mam swoje sposoby na każdego nieumarłego - odpowiedział były druid z nonszalancką pewnością siebie, jakby wręcz nie mógł się doczekać, gdy odegna kilku umarlaków tam, gdzie ich miejsce. Może zostało w nim więcej z druida niż ktokolwiek by przypuszczał.\nZ resztą rozkazów Turilli wstrzymał się do momentu, aż przekroczyli próg podziemi - miał do powiedzenia rzeczy, które mogły się nie podobać ani rektorowi, ani reszcie nekromantów, a on nie zamierzał się z nikim użerać i tłumaczyć się ze swoich decyzji.\n- Generale Turilli, złamaliśmy pieczęci, czekamy tylko na sygnał, by otworzyć - odezwał się do wampira jeden z nekromantów, o obliczu skrytym pod kapturem.\n- Otwierać w takim razie - odpowiedział mu od razu Nikolaus. - Veil, ty pierwszy - rozkazał staremu wiarusowi, który najlepiej się nadawał do przyjęcia ewentualnej pierwszej fali przez swą wytrzymałość. Ludzie Evy Alvarez byli dobrzy, owszem, lecz Tomás robił dla nich za falochron, zza którego mogli atakować. Można by nazwać takie traktowanie podwładnego okrutnym, lecz wbrew pozorom Veilowi to pasowało: w takich chwilach czuł się naprawdę przydatny.\nGdy już wszyscy strażnicy przestąpili próg podziemi, drzwi zatrzasnęły się za nimi, czemu towarzyszył złowieszczy chrobot kamienia i na sam koniec tąpnięcie. Wrażliwi na magię mogli poczuć dreszcz na nowo wiążących się zaklęć ochronnych. Na moment zaległa cisza, której nie mącił nawet syk pochodni - ze względu na problemy z wentylacją w takich miejscach umieszczano alchemiczne lampy dające subtelne, błękitne światło, które każdemu nadawało odrobinę trupiego wyglądu.\n- Panie Shurin, proszę prowadzić. Zaczniemy od miejsca zmartwychwstania Visatuliego - nakazał Turilli. - Każdą osobę, którą tu spotkamy, możecie traktować jak potencjalnego wroga i w razie konieczności zgładzić nie czekając na rozkaz. Pamiętajcie z czym walczymy - dodał w ramach przestrogi, by nikomu nie zadrżała ręka.\n- Generale… - wtrąciła się od razu Hokurai, rozglądając się po okolicy. Nikolaus odgadł jej myśli.\n- Nie ma tu żadnego ciała - dokończył za nią, bo również nie dostrzegł nigdzie zwłok Maxa Risy.\nRille i Luthro zwolnili, puszczając przodem druida wezwanego przez generała i przechodząc za nim przez próg. Eva ruszyła za nimi, mrużąc lekko oczy pod chłodnym powiewem z wewnątrz, a już po chwili wszyscy zainteresowani, plus jeden uprowadzony adept, znajdowali się po drugiej stronie drzwi, które na nowo wiązały pieczęcie. Wampirzyca rozejrzała się, pierwszy raz będąc w tym miejscu, jak wielu z tu obecnych. Podziemia pozytywnie ją zaskoczyły, gdyż spodziewała się ciasnych przejść na wzór piwnic, podczas gdy miała przed sobą ogromną przestrzeń, co też miało swoje minusy, ale na pierwszy rzut oka wyglądało zdecydowanie lepiej.\nZnajdowali się na najwyższej kondygnacji czegoś, co przypominało wejście do samego piekła. Alvarez postąpiła kilka kroków do krawędzi kamiennej posadzki i wychyliwszy się lekko, spojrzała w dół. Zbudowany na planie okręgu wewnętrzny korytarz prowadził spiralą niżej, niż sięgał wzrok. Z nieprzeniknionym wyrazem twarzy lustrowała kolejne widoczne kondygnacje, wijące się wzdłuż ścian i z tej wysokości przypominające lej, którego koniec niknął w ciemnościach. Poziomy rozdzielały zarówno serie schodów, jak również gładkie kamienne spady, wystarczająco łagodne, by po nich swobodnie chodzić. Chociaż wnętrze okrągłego pomieszczenia ziało pustką, wzdłuż ścian widziała liczne portale, prowadzące do wewnętrznych korytarzy, a stamtąd zapewne do sektorów i pomieszczeń, które widzieli wcześniej na planach. Szybko też doszła do wniosku, że poruszanie się po podziemiach przebiegało na dwóch płaszczyznach – szybciej, pomiędzy kondygnacjami w szybie, w którym się znajdowali, oraz wolniej, po przejściu przez jeden z licznych portali do pomieszczeń znajdujących się na danym poziomie. Aż chciało się krzyknąć, by usłyszeć, jak poniesie się echo.\nZ zmyślenia wyrwał ją głos Klausa, który zwracał się do Rudego, i Alvarez odwróciła się od krawędzi, wracając do grupy. Podobieństwo do jeszcze nie tak odległego przeszukiwania posiadłości licha było zbyt duże, by mogła je zignorować i odruchowo popłynęła myślami w stronę tamtych wspomnień. Tym razem jednak jeden element był zgoła odmienny – zabijać bez rozkazu. Tak mogła pracować.\nNie wtrąciła się do rozmowy, gdy głośno zauważono brak zwłok. Opcji było zbyt wiele, by w tej chwili jakąś zakładać, nic by im to zresztą nie dało. Tak jak stwierdził Turilli, tutaj każdy był ich potencjalnym wrogiem, nawet Risa. To czy orzeczenie jego śmierci przez współpracowników było przedwczesne i mężczyzna krąży gdzieś w podziemiach, czy też zginął, lecz został ożywiony i walczy po stronie, lub przeciw Visatuliemu, było w tej chwili nieistotne. Dobrze byłoby mieć po swojej stronie kolejnego nekromantę, ale gdybania nic im nie dadzą. Może nie ścigali się tym razem z czasem, ale nie było również sensu gadać po próżnicy. Nie było też widać innych ciał, a z tego co mówił Sunani, w podziemiach pewnie było jeszcze kilku uczniów, na których pewnie natkną się po drodze – żywych, martwych lub nieumarłych.\nFilip Shurin, wyraźnie przejęty swoją rolą, o dziwo nawet nie podniósł głowy znad mapy, gdy omawiano potencjalną śmierć jego kolegi po fachu. Eva przeniosła na niego wzrok, z miłym zaskoczeniem witając takie zachowanie, bo najwyraźniej chłopak, chociaż płochliwy jak trusia, najwyraźniej obawiał się głównie ludzi, nie wydarzeń. Teraz ze zmarszczonymi lekko brwiami studiował ponownie mapę, resztę zwojów trzymając ciasno pod pachą i sprawiając wrażenie zatopionego w lekcjach ucznia.\n- Jak tam Iskierko? W dół, aż nas szlag nie trafi? – Uśmiechnęła się do rudzielca wampirzyca, a ten, nie dziwota, od razu domyślił się do kogo kierowane były słowa. Napotkał spojrzenie pułkownik i spłonił się znów, pięknie współgrając czerwoną twarzą z płonącymi włosami, ku rozbawieniu strażników Alvarez. W ich oddziale jeszcze po latach niektórzy reagowali tak na świdrujące spojrzenie urodziwej adiutantki, a młody nie dosyć, że został przez Turilliego wciągnięty z marszu na akcję, to jeszcze najwyraźniej wpadł w oko ich przełożonej, jako potencjalny gryzak. Ich zdaniem chłopak, mimo dość zabawnych reakcji, trzymał się całkiem nieźle, zwłaszcza gdy szybko pospieszył do odpowiedzi.\n- Tt… tak. Tt… tto znaczy… za p… pp… poozwoleniem… - Ppodszedł bliżej, obracając mapę w ich stronę. Sam wcześniej przestudiował możliwe trasy, więc teraz mógł do góry nogami precyzować. Jak się również okazało, nie o pozwolenie o podejście prosił wcześniej. Po chwili wszyscy mogli poczuć subtelną i niepewną, ale jasną, jak odcień jego włosów, obecność Shurina na obrzeżach umysłu.\n- Jeśli to nie problem, tak będzie państwu łatwiej mnie zrozumieć. Najmocniej przepraszam za mój powolny sposób wyrażania się, mam nadzieję, że za państwa pozwoleniem, tak będzie nam łatwiej się komunikować. Mi będzie łatwiej – dodał niepewnie, ale cichy głos gładko wypowiadał kolejne słowa.\nEva uniosła brwi zaskoczona, przyglądając się przerażonej twarzy adepta, który bał się zarówno ich odpowiedzi, zwłaszcza negatywnej, jak również możliwej reakcji za bezpardonowe zwracanie się do strażników mentalnie. Takie rozmowy przebiegały zazwyczaj pomiędzy zaufanymi ludźmi lub bliskimi współpracownikami, nie komu było tak wygodniej. Nie chciał jednak, by jego ułomność w którymś momencie zabrała cenne sekundy, mogące zadecydować o ich dalszym losie. Jak wspomniał generał, zagrożenie czyhało na każdym kroku i na pewno nie będzie czekać, aż jemu uda się wyjąkać „uwaga”, które w stresie mogło mu na dobre ugrząźć w gardle.\n- Mi nie przeszkadza – odparła na głos Eva, w domyśle w imieniu swoim i podległych jej strażników, którzy jedynie skinęli głowami, podobnie jak Shurin, ale on z ulgą i wdzięcznością w oczach. – Chociaż nie ukrywam, że będzie mi brakować twoich oryginalnych wypowiedzi – dodała już tylko do „uszu” rudzielca, którego twarz na powrót zapłonęła kolorytem, a wzrok uciekł w bok.\n- T… ttylko dłuu… dłuższych zdań b…bbędę u… uunikał – odezwał się wręcz zaczepnie, wywołując szeroki i drapieżny uśmiech Alvarez. Chłopak odważniejszy, niż sprawia wrażenie. Wampirzyca bawiła się przednio.\nGdy już wszyscy udzielili zgody na taki nietypowy sposób komunikacji, a przynajmniej tylko przy konieczności dłuższych wypowiedzi, jak konsekwentnie zaznaczał chłopak, wrócił on do wyjaśnień.\n- Trasa, którą pokazałem panu generałowi, jest trasą najszybszą. Zejdziemy na sam dół tym szybem i przejdziemy do części zamkniętej. Tam mamy do pokonania niestety kolejny labirynt przejść, ale to już sam koniec drogi – nietypowo płynny głos Shurina rozlegał się cicho w ich głowach, podczas gdy młodzieniec palcem pokazywał tę samą drogę, którą wcześniej nakreślił Turilliemu. – Niestety wciąż będzie można przedostać się z dołu na górę tą drogą – powiedział, kreśląc teraz jeszcze bardziej zawiłą trasę, której nawet nie było sensu próbować zapamiętać. Prowadziła przez wszystkie kondygnacje po całej ich długości, labiryntami korytarzy i pomieszczeń, nim w ogóle będzie można przejść wyżej, by pokonać kolejną skomplikowaną trasę. I tak ku samej górze. Eva wyprostowała się, marszcząc brwi.\n- Nikt nie opuści podziemi, bo wejście zostało na powrót zapieczętowane. Wciąż jednak możemy minąć się z kimś mniej istotnym, lub z Visatulim nawet, czy też dać zajść się od tyłu, jeśli nikt nie będzie pilnował drugiej trasy – powiedziała, a Filip pokiwał głową na potwierdzenie.\nWampirzyca podniosła wzrok na Klausa, ciekawa jego zdania. Nie uśmiechało jej się dzielenie ich już i tak skromnej drużyny na pół, ale z drugiej strony bawienie się w kotka i myszkę po całych podziemiach ze stukniętym liszem również nie było na szczycie jej listy rozrywek. Najlepiej byłoby zostawić tylko jedną czy dwie osoby, by strzegły drugiej trasy, ale to było bardzo bliskie rzucaniu ich na pożarcie, czego nie miała w zwyczaju. Shurin udowodnił jednak, że można się tu komunikować mentalnie, więc w razie czego wartownicy mogliby dać znać, że coś się u nich dzieje. Tylko co wtedy?\n- Można się tu teleportować? – zapytała, spoglądając na Filipa, a ten po chwili wahania, jakby szybko nadrobił jej ciąg myślowy, skinął głową.\n- T…tt… tutaj tak. Ww obrę… ębie podziee… emi m… można. N… nie d… dd… da…\n- Nie da się teleportować poza zaklęte mury, w jedną lub w drugą stronę, ale na obszarze podziemi można – uzupełniła szybko wampirzyca, domyślając się, co chłopak chce powiedzieć, a on skinął z ulgą głową.\n- Rozumiem – mruknęła i spojrzała na Turillego. – Idziemy kupą i liczymy na szczęście, czy zostawiamy kogoś na warcie i w razie czego lecimy im na pomoc? – zapytała swojego dowódcy.\nMając Luthro (a on mapę lub Shurina) mogli pozwolić sobie na ten luksus i w razie czego rozdzielić się. Jeśli jedna z grup potrzebowałaby pomocy, wezwałaby resztę albo teleportowała się do nich, w zależności od tego kto potrzebowałby wsparcia. Nie byłoby to idealne rozwiązanie, ale przynajmniej minimalizujące szkody powstałe na skutek rozbicia grupy.


Autoagresywni :: Zobacz temat - Charakterystyki userów\nAutoagresywni Strona Główna » Problemy i uzależnienia » Tematy kontrolowane » Charakterystyki userów\nWysłany: 2013-08-20, 19:32\nChochlik... przeżyłam pierwszy szok już na peronie jak zobaczyłam ją idącą w naszą stronę... nie wiem czemu, ale spodziewałam się dziewczyny z miotaczem ognia w oczach mordującej wszystkich spojrzeniem, a zobaczyłam zupełnie łagodny wyraz twarzy. Chochlik komunikuje się w znacznym stopniu niewerbalnie, co nastręczało mi z początku sporo problemów, ale z czasem chyba było coraz lepiej. Jest sympatyczna, zabawna, dowcipna, lubi się przytulać. Prowadzi zdecydowanie dzienny tryb życia i późnym wieczorem przysypia na siedząco. Były takie momenty, że faktycznie musiałam wspiąć się na wyżyny własnej zdolności "czytania w myślach" by zrozumieć co się stało i o co chodzi... i jednocześnie zdaję sobie sprawę, że jej trudność w komunikacji nie wynikała z braku chęci, ale raczej z nieumiejętności precyzyjnego określenia co się tak naprawdę w niej dzieje i wydaje mi się, że to musi być strasznie niefajne nie umieć powiedzieć w sposób zrozumiały dla odbiorcy w czym jest rzecz... Gdybym znała ją tylko z forum, to przeżyłabym też drugi ogromny szok widząc jak bardzo ciepłym jest człowiekiem, ale coś takiego podejrzewałam już po rozmowach na skype, więc zaskoczenie było znacznie mniejsze. Myślę, że w wielu sytuacjach Chochlik spotyka się z negatywną reakcją otoczenia, bo otoczenie ma problem ją zrozumieć - forma, a nie treść/intencja przekazu stanowi problem. Czasem jawiła mi się jako małe dziecko uwięzione w ciele dużej kobiety, które z racji swojej fizyczności nie może dostać od otoczenia tego, czego potrzebuje. Chochlik jest też bardzo spostrzegawcza - wyłapywała takie moje reakcje, które zazwyczaj zostają kompletnie zignorowane przez otoczenie i raz mnie rozbroiła... trafiła jednym zdaniem w moje faktyczne emocje tak, jak dawno nikomu się nie udało... to było fajne mimo, że zaniosłam się wtedy płaczem Jestem mega zadowolona, że ją poznałam, bo jak się przeskoczy jej bordera, to zyskuje się kompankę, z którą można konie kraść...\nChochlik jak będziesz chciała mnie za ten post nadwyrężający Twój image mordować tym swoim Mieczem Okresowym to pamiętaj, że mam Kolczasty Najajnik\nWysłany: 2013-08-21, 09:41\nJa poznałem ostatnio na żywo aśkę, czuczi, psychosis i muszkieterke i w sumie nie wiem co mam napisać, bo oprócz Aśki to znałem je wcześniej z forum i rozmawialiśmy przez gg czasami wiec spodziewałem się że to miłe i przyjazne istoty i właśnie takie się okazały. Miałem troche zbyt mało czasu na dobre poznanie wiec nie będe sie rozpisywał. Z tego co zauważyłem to są miłe i "łagodne", nie wywyższają się, nie szpanują, nie chcą pokazać co to nie one, a to mi się podoba. Mam nadzieje że takich spotkań będzie więcej\nPs. Poznałem jeszcze niedźwiedzia666 ale było to na tyle krótkie że nie jestem w stanie nic napisać o nim\nWysłany: 2013-08-22, 00:53\nPoznałam już osobiście kilka osób z forum i chyba czas by coś napisać, chociaż nie wiem jak mi to wyjdzie. Opisze wszystkich.\nPierwszą osobę jaką poznałam był Mad Max , tutaj już go chyba nikt nie pamięta, mało się udzielał... dużo mnie ta znajomość nauczyła. Nie zdziwiłabym się, gdyby się okazało, że jest na forum ale nie nie ujawnia...\nKolejną osobą z którą się spotkałam była Euph.\nPsychosis - urocza, ciepła osoba. Bardzo ją polubiłam, szybko stała mi się bliska (jeszcze przed pierwszym spotkaniem). Czasami czuję, że łączy nas zbyt wiele. Ale właśnie to sprawia, że wiem, że one rozumie to co mówię, co czuję.\nKasia jest bardzo dzielną osobą. Bardzo ją podziwiam. Chciałabym mieć tyle zaparcia i sił by o siebie walczyć.\nPotem był Zaq - stał mi się najbliższą osobą w życiu.\nAle to co dla mnie ważne i mi bliskie - nie jest mi pisane.\nPoznałam osobiście Mercy - spędziłam z nią dużo czasu. Najwięcej.\nByła dla mnie przez kilka lat jak siostra. Albo i ważniejsza. Często mówiłam, że ją kocham i tak właśnie czułam. Ale wszystko skończyło się z hukiem i mimo, że kurz po bitwie już opadł - wszystko nadal boli.\nAle ciesze się, że poznałam Ją, że mogłam spędzić z Nia trochę czasu.\nKolejną osobą jest Em - Em jest bardzo wymagającą osobą. Wymagającą od siebie.\nLubi stawiać sobie wysoko poprzeczkę - ale to już wszyscy wiemy. Najlepiej tak wysoko, by nie mogła jej przeskoczyć - wtedy może sobie dowalić. Em, jest cholernie inteligenta i mądra. Lubię z Nią rozmawiać, spotykać się. Lubię, chociaż czasami się boję. Bo... czuję się przy Niej głupia. Aktualnie bardzo tęsknię za Nią.\nWiem, że mogę na nią liczyć i chciałabym by i ona wiedziała i czuła to samo.\nPozwoliłam i zaprosiłam by zobaczyła jak żyję, tak na co dzień, jak wygląda moja rzeczywistość. Bardzo jej ufam.\nPoznałam też Czarną-linię - przeurocza. Nieśmiała i zagubiona ale przesłodka.\nPrzy niej zawsze włącza mi się matczyny instynkt. Chwilami mam ochotę na Nią nakrzyczeć a potem przytulić i powiedzieć, że będzie dobrze. Wkurza mnie, gdy o siebie nie dba. Albo gdy źle o sobie mówi. Jest taka kochana... i ma fajny głos.\nBlackLily - jest ładna, chuda, ciepła i... po spotkaniu z Nią chciałam jeszcze i jeszcze! Nie wiem kiedy zleciało te kilka godzin. Bardzo mi pomogła gdy byłam w Warszawie sama. Przy niej trochę zapomniałam o stresie przed DDTvn. Lily jest bardzo krucha. Ale bardzo łatwo się z nią rozmawia. Szkoda, że nie udało nam się jeszcze spotkać.\nArmoredHeart - odniosłam wrażenie, że dziewczyna przez okazywanie swojej siły chce pokazać innym, że sobie radzi, że jest zajebista, że może wszystko... ale widać w Niej coś niepokojącego. Widać, że jest coś z czym sobie nie radzi i że potrzebuje jasnych, mocnych granic i kogoś kto by Ją trzymał w ryzach. Mam nadzieję, że da radę i nie spieprzy sobie życia. Jest bardzo ładna.\nNo i Marianna - tu podobnie jak przy Czarnej - włącza się we mnie mamuśka\nJest cudowna. Zabawna. Uśmiechnięta. Piękny ma uśmiech - jednej z najpiękniejszych jakie widziałam. Jest otwarta, a przynajmniej stara się taka być. Miła. Przyjemnie się z nią rozmawia. Ciężko było mi uwierzyć, że jest tak młodziutka - w rozmowie jest bardzo dorosła. Może dlatego, że taką przyjęła swoją role...\nWirus - z Aśką widziałam się krótko ale mogę szczerze napisać kilka rzeczy: - jest ciepłą osobą, przyciąga do siebie uśmiechem, ma zajebiste podejście do dzieci i bardzo mi ostatnio pomogła, bo ręce by mi odpadły przy Ami, jest konkretna i ma cudowny głos! Można się w nim zakochać. Gdybym mieszkała bliżej krk, chciałabym się z nią częściej widzieć.\nOwca - dopiero na zjeździe dowiedziałam się, że Owca to muszkieterka. Serio. Nie znałam jej z forum ale bardzo polubiłam. Gdyby mi na koniec nie powiedziała ile ma lat - nie pomyślałabym nawet. Jest bardzo mądra. I ładna. I ślicznie się uśmiecha. Ma piękne włosy i wielką odwagę Kochana, pięknie wyglądałaś w tej prześwitującej bluzce!\nTaka mała ładna gaduła.\nNusquam - bardzo zaskoczył mnie tym, że przyjechał. Nie byłam na to gotowa (tzn, całą drogę do krk i kilka dni przed powtarzałam sobie w myślach kto będzie i liczyłam na palcach i zastanawiałam się czy dam radę...). Paweł zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Myślałam, że będzie bardziej nieśmiały, ale bardzo dobrze sobie poradził - patrząc na problemy jakie ma z wyjściem do ludzi. Miałam wrażenie, że czujesz się o wiele lepiej i swobodniej niż ja. Mam nadzieję, że uda nam się kiedyś spotkać na dłużej i pogadać. Bardzo bym chciała.\nNo i Ur - urka znam już 6 lat prawie. Dużo gadamy. Wie o mnie bardzo, bardzo dużo. Ufam mu i dzwonię do niego bez zastanowienia, gdy tyko dzieje się coś z czym sobie nie radzę... często mu płaczę w telefon, często mnie pociesza i mówi rzeczy których nie potrafię słuchać. W poniedziałek spotkałam go pierwszy raz i najbardziej spotkanie z nim się obawiałam. Ale było dobrze. Udało mi się nawet do niego na chwilę przytulić, czego bardzo potrzebowałam - szkoda, że tak krótko. Ur, jest dla mnie bratem, pokrewną duszą. Jest ciepły i konkretny. I szczery. Wie jak ze mną rozmawiać, jak się ze mną obchodzić.\nWiele razy wycisnął mnie do ostatniej łzy. Ale zawsze rozmowy z nim dobrze mi robią. Wiem, że Ur też czuje, że ma we mnie wsparcie - dla mnie to ważne - nie chce być wampirem emocjonalnym. Cieszę się, że możemy gadać o wszystkim w nieskończoność.\nNa ostatnim zlocie był też niedźwiedzia666 - niestety nie udało nam się zamienić nawet jednego konkretnego zdania. Ale wszystko jest do nadrobienia.\nTeraz tak patrzę i dosyć sporo osób już poznałam (mam nadzieję, że nie pominęłam - jeśli tak - wołać głośno). Chciałabym jeszcze więcej.\nChciałabym spotkac megi-s, meggi, Sadist, ever, Ellę, Naamah, Evi, toxica, Duszkę, Tostera, Chochlika, meme, agę-myszkę... i wiele wiele innych!\nOstatnio zmieniony przez 2013-08-22, 08:25, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2013-08-22, 12:42\nJa się w końcu zbiorę i napiszę Wam o thnks, której nie poznałam osobiście, ale chyba ją już troszkę znam. Lubię z Nią rozmawiać. Jest absolutnym mistrzem poprawiania humoru. Często widząc co do mnie pisze lub słysząc co mówi płaczę ze śmiechu. Jest niezwykle pozytywną osobą, która jest dowodem na, to że każdy ma lepsze i gorsze dni. Walczy o siebie, stara się nie poddawać, strasznie ją za to cenię. Brakuje jej pewności siebie. thnks według mnie udaje, że jest "twarda" i daje sobie ze wszystkim radę sama, ale w środku jest taką lamką potrzebującą przytulenia i miłości. Dziewczyna daje mi często strasznie dużo siły, emanuje ją. Czasem odwdzięczam się jej kopniakiem w tyłek żeby wzięła się za siebie.\nCzego w Niej nie mogę zrozumieć:\n- Nie chodzi na plaże mimo, że ma dwa metry drogi do niej (cholera jak można );\n- Jej Skarpety ( wybacz, musiałam ).\nWysłany: 2013-08-22, 18:24\n- Jej Skarpety\nJako pierwszej tyłek obsmaruję Chloe. Pamiętam nasza pierwszą rozmowę na gg- z tego co kojarzę to chyba była jesień. Najczęściej własnie Lamie się zwierzam- ze wszystkiego. (If ju noł łat aj min.) Ta dziewczyna jest bardzo silną, i mądrą osobą. Zawsze znajduje dobre rozwiązanie, i nawet gdy wali się jej na głowę koniec końców wychodzi cało z z opresji. Za każdym razem gdy piszemy wybucham śmiechem, to jakie śmieszne nazwy wymyśla (j.w Skarpeta) doprowadza mnie do tarzania się ze śmiechu. No i myślę, że jesteśmy niczym Ying i Yang nasze upodobania się wypełniają perfekcyjnie. Uwielbiam z nią rozmawiać na skype. A będę uwielbiała jeszcze bardziej jak się w końcu spotkamy. Jako jedyna, nie no dobra jako druga osoba mówi do mnie Mała- to urocze i nie ukrywam, lubię ten zwrot.\nmetanoied odwiedził mnie w te wakacje. Wcześniej dużo rozmawialiśmy i pisaliśmy. Przyszedł czas spotkania. Szczerze mówiąc nie sądziłam, że to jest jedna z niewielu osób na która będę nie umiała patrzeć. Nie znam powodu dla którego nie umiałam patrzeć w oczy rozmawiając. Wiem, że jest grono takich osób, ale powodu mojego oporu nie znam. Generalnie to idealny kompan do włóczenia się po mieście całą noc, i spania na placu zabaw i plaży. Miał okazję poznać moją siostrę o której pewnie nie raz pisałam, poznał mojego psychicznego pudelka- Kaję i bardzo się polubili. Stwarza wokół siebie barierę, i mówi niewiele- niewiele o sobie.\nWysłany: 2013-08-25, 23:43\nNo to tak, po kolei...\nPapi uroczy z niego chłopak, naprawdę. Ma taki cudowny głos, że jeśli nawet powie coś raz na pół godziny to nie da się go nie kochać Zamknięty w sobie na żywo ale na Skype na szczęście jest lepiej Mnie nie przeszkadza, że rzadko się odzywa... Wcale nie jest charakterystyczny z powodu brody Ale strasznie miły, sympatyczny i empatyczny człowiek.\nto potem była megi-s, Ella i Marianna\nmegi-s opisywałam Ją już tutaj tak jak i Ellę ale teraz po spotkaniu mogę powiedzieć jakie odniosłam wrażenie... Megi jest kochana. Niby ciotkuje i matkuje ale nie zauważyłam tego Jest taka sympatyczna i miła że nie da się Jej nie lubić. Ma też w sobie pełno empatii i czułości i łatwo się wzruszała...\nWcale nie jest gruba jak to ma w zwyczaju pisać... Nie jest wielką maciorą na jaką siebie opisuje, co do tego jestem pewna! No ale jakoś tak nawet chyba nie było okazji porozmawiać jakoś specjalnie o Niej. Raczej tego nie lubi... Zamknięta jest, kurczę no... Przynajmniej ja nie miałam takiej okazji. Ale może będzie jeszcze okazja, mam nadzieję Silna jest, to widać... W sensie emocjonalnie.\nElla mnie zaskoczyła totalnie. Na plus oczywiście. Potrafi się śmiać z jakiś wątków wiary nie wyśmiewać ją ale też nie bronić za wszelką cenę jak niektórzy wierzący... Szanuje to, że to Ona wierzy a nie ktoś i nawet o tym idzie z Nią na luzie porozmawiać, bez żadnej niepotrzebnej spiny... Ma cudowny głos i figurę. Jest ciekawym człowiekiem i charakterystycznym. Jak jej mówiłam... Wyróżnia się z tłumu po prostu jest inteligentna nawet jeśli w to nie wierzy to wypowiada się bardzo poprawnie i z sensem. Polubiłam Ją bardzo i było mi smutno, że tak szybko musiała iść. W końcu siedziała najbliżej mnie i razem karmiłyśmy kaczki Jakoś tak uważam, że załapałyśmy kontakt... przynajmniej ja tak to postrzegłam\nMarianna oj, Marianna, Marianna.... Co My ze sobą miałyśmy W ogóle nie kontroluje swoich złych nawyków i odruchów a w szczególności kiedy coś się dzieję. Nie żyje swoim życiem i chce być za bardzo odpowiedzialna za pewne rzeczy nie dostrzegając wszystkiego ma ma przysłoniony obraz na to no ale szkoda, że na tym cierpi. Ale jest taką fantastyczną skaczącą porcją energii że aż się człowiek uśmiecha jak Ona kiedy ją widzi Urocza jest, naprawdę. Uważam, że jest otwarta i sympatyczna. Mimo, że Jej zrzędziłam nad uchem o to co sobie robiła to mam dobre o Niej zdanie.\nNo i na końcu doszła Evicka Blondynka ale wcale nie pusta, słodka, głupia itd... Mówi dużo ale niech mówi bo mądrze mówi znaczy potrafi mówić. Naprawdę... Może mówić i mówić a człowiek nie odbiera tego źle i dobrze się Ją słucha Sympatyczna dziewczyna. Również ma ciekawą osobowość. Nawet jeśli łapie schizy borderowskie to jak o nich nawija to można nawet o nich słuchać i nie nudzi się człowiek. Podoba mi sie Jej otwartość ale mogła by uwierzyć w siebie bardziej. Jak każda z wyżej wymienionych pań i Pan też Miło było słuchać Ją większość wieczora Ma ładne nóżki Zapadły mi w pamięć jak siedziała na parapecie\nWysłany: 2013-08-31, 16:28\nNajsłodszy facet na Ziemi. Nigdy, przenigdy nie spotkałam kogoś równie uczynnego, zaskakującego, uprzejmego... Nie jest zamknięty w sobie, nie zauważyłam żadnej bariery. Wręcz przeciwnie, od pierwszych godzin naszego spotkania zaczęłam odnosić wrażenie, jakbyśmy znali się od wielu, wielu lat. Bardzo się stresowałam, okazało się, że zupełnie niepotrzebnie... Ma tak szczere i przenikliwe spojrzenie, ale bynajmniej nie peszyło mnie. Jest w nim coś hipnotyzującego, perfekcyjny błękit, głęboki jak ocean, z kilkoma granatowymi bruzdami, jeszcze głębszymi... Nie krępuje się mówić, to mnie też chyba w jakimś sensie rozluźniło i pozwoliło czuć się swobodnie.\nBardzo spodobały misie ruchy jego powiek, takie flegmatyczne mruganie, baardzo fajnie się na to patrzy. No i oczywiście głos - głos, w którym kochałyśmy się z thnks od pierwszych rozmów na skype. Brzmi dokładnie tak, jak brzmiał mi zawsze w słuchawkach.\nCudownie jest wreszcie słuchać swojej ukochanej muzyki z kimś, kto kocha ją równie mocno. Mamy z Damianem identyczne gusta muzyczne, to takie... słodkie. Słodkie bardzo.\nDamian fajnie ciapcia szpinak, ugotowaliśmy razem lazanię i Damian ciapcia szpinak i mięsko. I posprzątał mi pokój, no na Bór, kto normalny ma takie odruchy... Trzeba być naprawdę cudownym facetem i metanoied niewątpliwie nim jest. Pierwszy raz na mnie spojrzał i tak cudnie się uśmiechnął, że chyba nie zapomnę tego wyrazu twarzy do końca życia.\nDance of Eternity.\nWysłany: 2013-08-31, 19:04\nLubię się odwdzięczać, więc teraz moja kolej.\nSadist... niewyobrażalnie urocza i piękna Kobieta. Z początku, gdy siadłem przed Nią w pokoju, bezwstydnie patrzyła mi w oczy, bardzo, bardzo długo i to w taki sposób, że co jakiś czas mimowolnie odwracałem głowę. Nikt nie ma takiego spojrzenia, jak Ona. Nie mówiąc już o Jej cudownym uśmiechu. Muszę przyznać, że trochę taki pseudoalkoholik z Niej. Ale na szczęście nie tylko kac Jej został po naszym spotkaniu.\nObejrzeliśmy Avatara, przy którym Sadi płakała mi w ramię, pogadaliśmy na skype z thnks przy jednym z wielu piw wypitych tego wieczoru. Żałuję, że to były tylko niecałe 3 dni, bo tak jak Ona, czułem się tam swobodnie, było mi tak genialnie, jak nigdy przedtem. Chyba jednym z najbardziej uroczych widoków jest to, jak ślicznie wygląda, gdy się rozmaże, lub gdy obudzi się rano taka nieogarnięta. Nie sposób tego zapomnieć. Cholernie bałem się, że się mną zawiedzie, ale chyba jednak zostawiłem po sobie w miarę dobre wrażenie.. Być może dlatego, że właściwie rozumiemy się bez słów. Jest jedną z bardzo niewielu osób, z którymi dłuższa cisza nie jest niezręczna. Wtedy najczęściej po prostu jak gdyby nigdy nic, patrzyła mi w oczy.\nZ kolei następnego wieczoru to ja cholernie się spiłem, a kochana Sadi troszczyła się o mnie. Napisałbym jeszcze raz, że jest urocza, ale przecież już to pisałem 7466378 razy.\nUwielbiam każdą sekundę spędzoną z Nią. Od wspólnego śpiewania naszej muzyki (swoją drogą Jej śpiew też wywołuje u mnie te cholerne dreszcze ), przez wspólne gotowanie i robienie zakupów, po picie z Nią, Chudym i Habanem na placyku. Zajebiście się pije z tymi chłopakami, świetni goście.\nCóż, Sadi to jedno wielkie przegięcie... Pod każdym względem. Obiecałem, że przyjadę do Niej we wrześniu, a Wam obiecuję, że wtedy zrobimy jakieś zdjęcia.\nWhy are you leaving...?\nYou trust me because I'm lying.\nOnly a fool would be this kind to me\nWysłany: 2013-10-04, 16:57\nLalaith, bardzo miła, ciepła (oprócz rąk ) dziewczyna. Inteligentna i potrafiąca rozmawiać osoba. Ma piękne morskie oczy, które na noc wyciąga i chowa do pudełeczka Lubi chodzić po szlakach, podziwiać przyrodę i uciekać przed wiatrem. Jedna z takich osób, z którymi można przysłowiowe konie kraść.\nLit, int. // Aga\nOstatnio zmieniony przez aga_myszka 2013-10-04, 18:37, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2013-10-06, 22:18\nEmaleth, niesamowicie inteligentna i mądra kobieta. Zdolna wyłuszczyć zawiłości pewnych aspektów biochemii, nawet tak totalnemu laikowi w tym temacie jakim jestem.\nCzytając jej posty na forum, wydawała mi się bardzo twarda i stanowcza, stawiająca i sobie i innym wysoką poprzeczkę, co powodowało, że przed spotkaniem z nią stresowałam się okropnie. Ale okazała się bardzo ciepłą osobą (chociaż jest jej bardziej zimno niż mi ), otwartą, z dużym poczuciem humoru. Potrafi uważnie i cierpliwie słuchać, ma bardzo trafne spostrzeżenia odnośnie wielu sytuacji oraz ludzkich zachowań czy charakterów, przez co bardzo sobie cenię jej zdanie i rady. I zapewne to było powodem, że trochę ciężko czasem było mi nawiązać z nią kontakt, czułam się przez nią analizowana i ciągle obawiam się krytyki z jej strony .\nI jest niesamowicie wytrzymała fizycznie, na każdym podejściu była pierwsza i nie zauważyłam u niej żadnych oznak zmęczenia! I bez słowa skargi czekała na maruderów (czyli w sumie to na mnie ).\nNusquam, bardzo ciepły i troskliwy człowiek. Inteligentny i głodny wiedzy, ciągle słucha i ogląda różne wykłady. Dawno nie spotkałam osoby, z którą tak łatwo udałoby mi się nawiązać jakąś relację. Jest cierpliwy, uparcie skraca dystans jaki usiłuję utrzymywać w stosunku do innych i wybija dziury w murze, którym się otaczam. Potrafi podtrzymać mnie na duchu pomimo, że sam ma bardzo ciężko. Ma bardzo podobne spojrzenie na najważniejsze życiowe sprawy co ja, podobne pasje. To świetny towarzysz. Przeraża mnie jednak to, jak bardzo jest pewny tego, że jego czas już nadszedł, że nie ma już dla Niego innej drogi, innego sposobu na życie. I bardzo bym chciała by dał sobie jeszcze trochę czasu i nadziei na to, że jutro może przynieść coś lepszego.\nWysłany: 2013-10-06, 23:13\nLalaith, twardo stąpająca po ziemi młoda kobieta. Dawno nie spotkałam nikogo, kto miałaby tak poukładane w głowie - doskonale rozumie co jej w jej życiu nie pasuje, które wybory były nietrafione, czego jej potrzeba i jest jeszcze do tego odpowiedzialna i rozsądna. Bardzo dobrze mi się z nią rozmawiało - potrafi być poważna kiedy trzeba, ale też można z nią pożartować. Należy do tej niewielkiej grupy ludzi, obok których można się faktycznie zrelaksować i odpocząć pozwalając sobie na swobodę i spontaniczność. Świetna kompanka do górskich wędrówek - zupełnie niemarudząca nawet jak było zimno, wietrznie i mocno pod górkę . Niepotrzebnie tylko co jakiś czas strofowała samą siebie, że zajmuje sobą zbyt dużo czasu. Mam wielką nadzieję, że znów zobaczymy się w kwietniu.\nWysłany: 2013-10-15, 23:32\nOj, oj... Dorwałam się do lapka więc teraz ja obsmaruję tutaj wszystkich poznanych. Chociaż nie wiem czy dam radę wszystkich na raz, więc part one czas zacząć:\nKwiecień. Wrzesień. Pierwszą poznaną przeze mnie osobą była aga_myszka: Bardzo drobna i delikatna osóbka o wielkim i ciepłym serduchu. Dąży do swoich celów i bardzo mi imponuje tym, że chce zostać nauczycielką matematyki. Jest też moim ekspertem prawnym.\nCzerwiec. Październik. Kolejną poznaną przeze mnie osobą była Czuczi: Kochana bardzo. Włącza mi się przy niej mamuśka. Bardzo kocha swoją córcię, co można wyczuć w tym jak się nią opiekuje i z jaką miłością o niej opowiada. Jestem na 100 procent przekonana, że jest bardzo silną kobietą i uda Jej się dosięgnąć swoich marzeń\nLipiec. Następna moja ofiara to Zakharova. Uwielbiam z nią gotować, a w szczególności zupy krem Przez to, że często zwraca się do ludzi per fryteczko, jest taka pocieszna. Nie chciała zrobić sobie ze mną zdjęcia, co mam nadzieję nadrobimy w przyszłości, bo jest cudna i ma śliczne oczy\nLipiec. W kolejności poznania ludzi następne są Menelite i Nelyssa. Menelite jest moją mistrzynią podróży Przyjazd z Połczyna do Warszawy ot tak sobie na jeden dzień jest mistrzostwem świata. Taka z niej młoda łobuziara, ale mnie na szczeście nie pogryzła Podczas pożegnania przy pociągu dostała moją gumkę do włosów, a ja jej. Taka wymiana, żeby szybko znów do Warszawy zawitała Dodam jeszcze, że ma niesamowicei dużo energii i chęci. Jakiś taki napęd\nNelyssa, bardzo młodziutka. Na spotkaniu sprawiała wrażenie przerażonej, ale z czasem się rozkręciła. Ma takie mądre spojrzenie i jest tak samo jak Menelite bardzo dobrą towarzyszką spacerów po starówce. Co jeszcze można o Niej powiedzieć to to, że jest duszyczką artystyczną\nLipiec. Spotkałam się również na krótko z kinga55. Podczas spotkania sprawiała wrażenie miłej i radosnej. Niestety nie wiele więcej mogę powiedzieć, bo na prawdę krótko się widziałyśmy i liczę na spotkanie w przyszłości, cobym się mogła z Nią nieco lepiej poznać\nSierpień. Zjazd w Poznaniu podczas którego poznałam megi-s, Ella, Papi, Evicka i czarną-linia.\nmegi-s jest już drugą kobitką przy, której mamusiowatość mi się włącza Kochana, niedoceniająca często siebie i swoich możliwości, zabiegana, zapracowana, najlepsza mamuśka na świecie Przyjęła mnie pod swój dach na trzy noce. Zadbała o mnie. Chciałabym Cię przeprosić za moje zachowanie z niedzieli na poniedziałek. Nadal mi jest za to strasznie głupio Jesteś taka kochana i tak dobrze mi u Ciebie było Mam nadzieję się jeszcze nie raz zobaczyć z Tobą :*Nie czułam przy Niej kompletnie różnicy wieku. Bardzo swobodnie prowadzi się z Nią rozmowę. A no i ma bardzo fajnego męża i dwóch wspaniałych synków. Nie zawsze wierzy w to, że potrafi czegoś dokonać, ale zawsze jak wierzy to Jej się udaje Uwaga! Nosi glany, motywujące kopniaki będą boleć\nElla. Osóbka, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła Poznałam ją już z daleka po cudnej spódniczce z matury (wrzucała zdjęcia w niej na forum). Cieszyłam się na Jej widok już z daleka Mam czasem wrażenie, że jest w swoich wypowiedziach dużo bardziej doroślejsza aniżeli cyferka wieku na to wskazuje. Dąży do swoich marzeń I mam nadzieję, że spotkam się z nią jeszcze, bo jest na prawdę wspaniałą osobą\nKoniec części pierwszej, Część druga wkrótce w kinach A tak serio to zaraz się zabiorę za pisanie jej\nWysłany: 2013-11-01, 20:15\nantymon - spotkałyśmy się dopiero w tym tygodniu, chociaż mieszka całkiem niedaleko i właściwie możliwe, że niejednokrotnie mogłam ją wcześniej widzieć gdzieś w tramwaju czy autobusie.\nAntymon nosi glany i przepiękny, długi płaszcz.\nCiężko oderwać od niej wzrok, kiedy zaczyna mówić, bo dynamicznie przy tym gestykuluje, wtrącając w międzyczasie jednocześnie między kolejne zdania swój firmowy, jednorożcowy uśmiech. Naprawdę fajnie się z nią rozmawia - można się powygłupiać, pośmiać, poplotkować, ale też pogadać na poważniejsze tematy. Dużo mówi, ale jest też bardzo dobrym słuchaczem. Jest spostrzegawcza, energiczna i bardzo żywiołowa.\nNaprawdę cieszę się, że ją poznałam i że mieszka tak niedaleko. Mam nadzieję, że uda nam się jeszcze jakoś niedługo spotkać.\nWysłany: 2013-11-02, 14:02\nPropozycja spotkania z Owcą była dla mnie niespodzianką i wielką niewiadomą. Prócz krótkich wymian zdań na formowym Sb nie miałam z nią większej styczności. Dlatego gdy, miało dojść do spotkania w cztery oczy jawiła się przede mną mała obawa, że nie znajdziemy wspólnego języka i tkwić będziemy w niezręcznej ciszy. Często jest tak, że spotykając się nawet z dobrymi znajomymi, a wyrwani z kręgów w których się obracamy brakuje nam wspólnych tematów i szybko okazuje się, że ‘wypaliliśmy się’ i pomimo starań z obu stron całe spotkanie nie wygląda tak, jakbyśmy sobie tego wyobrażali.\nPierwsza wymiana słów była niesamowitą niespodzianką- złapałyśmy kontakt, a słowa płynęły nieskrępowanie. Już od pierwszej chwili miałam wrażenie, jakbym spotkała dobrą znajomą, która wyjechała na tydzień i dziś wróciła do miasta z torbą plotek i anegdotek. Owieczka okazała się niesamowicie sympatyczną i komunikatywną dziewczyną o ciepłym, rozbrajającym uśmiechu. Pomimo tego, że widziałyśmy się pierwszy raz w życiu (i tak naprawdę po raz pierwszy rozmawiałyśmy) nie brakowało tematów, cisza nie była krępująca i najchętniej zapakowałabym ją do plecaka i zawiozła do siebie. Jej barwa głosu jest mięciutka i ciepła jak rasowy sweterek z owczej wełny, niesamowicie koi i pozytywnie ładuje na długo. Ona sama od samego początku sprawia wrażenie niepoprawnej optymistki, dziewczyny dla której problemy nie istnieją- gdyby nie portal, na którym się poznałyśmy, nigdy nie posądziłabym jej o skłonności do aa. Okazało się, że mamy podobne podejście do siedzenia w McDonaldzie ( xD). Zdaje się osobą niewyobrażalnie otwartą na innych, ja sama nie musiałam udawać, powstrzymywać swoich nawyków. Pozytywnie zakręcona jak jej loczki i potrafiąca się śmiać ze wszystkiego, naturalnie podłapała zabawę z kubkiem i przykrywką (niestety wiele osób patrzy wtedy na mnie dziwnie). Ze spotkania wyniosłam pozytywnej energii, galop po tęczy i inne jednorożcowi sprawy. Siedząc teraz nad otwartym edytorem tekstu i zastanawiając się nad końcowym podsumowaniem przychodzą mi do głowy dwie myśli: 'jak ja jej nie mogłam spotkać wcześniej' i 'mój mąż Cię musi poznać'. (;\nWysłany: 2013-11-02, 21:07\nPowiem tak, przez ten czas na forum wyrobiłem sobie na temat Em pewną opinię i szczerze powiedziawszy nie pomyliłem się.\nEm jest bardzo otwartą, sympatyczną i ciepła osobą.\nŚwietnie się z nią rozmawia, fajnie się jej słucha, nawet milczy się z nią fajnie.\nBardzo ciekawie opowiada o ludziach, różnych życiowych sytuacja i swojej pracy. Jestem skłonny stwierdzić, że nawet ktoś, kto nie ma zielonego pojęcia o biochemii itp, słuchałby z zaciekawieniem. Em ma fajne poczucie humoru, rozbawiła mnie wiele razy jakimiś stwierdzeniami. Ma świetny gust książkowy, lubi muzykę, lubi dobre kino, lubi gry i można o tym wszystkim z nią ciekawie porozmawiać. Ma też w sobie jakąś taką aurę, że można się przy niej czuć swobodnie i zaufać jej. Trzeba też zaznaczyć, że Em jest złodziejką czasu, z nią kilka godzin zmienia się w dosłownie kilka minut, uważajcie!\nMógłbym jeszcze wiele napisać, ale trudno niektóre rzeczy ubrać w słowa, powiem więc z całą odpowiedzialnością, że Em jest jedną z najciekawszych osób jakie dane mi było w życiu poznać!\nAa, jeszcze jedna ważna rzecz... Jeśli natkniecie się gdzieś na forum na niepochlebne opinie Em na temat jej wyglądu, musicie wiedzieć, że nie są prawdą Em ma w domu takie lustro z wesołego miasteczka, które zniekształca wygląd. Nie dajcie się oszukać, Em jest naprawdę śliczna. Nie przeciętna, nawet nie ładna tylko dosłownie piękna, o!


Au Bon Accueil, Perros-Guirec, BR, Francja – Porównaj oferty\n11 Rue De Landerval, Perros-Guirec, Bretania, Francja\nAu Bon Accueil – najlepsze oferty\nOpinie o Au Bon Accueil\nAu Bon Accueil – informacje\nAu Bon Accueil Perros-Guirec jest zlokalizowany w Perros-Guirec i oferuje gościom darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej. Goście obiektu mają bardzo łatwy dostęp różnych lokalnyc...\nAu Bon Accueil – udogodnienia\nAu Bon Accueil - zdjęcia\nGdzie znajduje się Au Bon Accueil\nCzęsto zadawane pytania (FAQ) rezerwujących noclegi w Au Bon Accueil\nJaki jest numer telefonu do hotelu Au Bon Accueil?\nAby uzyskać informacje dotyczące Twojej rezerwacji w hotelu Au Bon Accueil, zadzwoń pod numer +33 2 96 23 25 77.\nCzy Au Bon Accueil oferuje Wi-Fi?\nTak, Au Bon Accueil udostępnia swoim gościom Wi-Fi.\nHotele podobne do Au Bon Accueil\nPerros-Guirec: najlepsze hotele\nL'Agapa Hotel - Spa oferuje gościom przebywającym w Perros-Guirec szereg ekskluzywnych udogodnień, w tym taras na dachu i basen kryty. Obiekt oferuje takie udogodnienia, jak sauna, łaźnia turecka i jacuzzi.\nPerros-Guirec – więcej najlepszych hoteli\nHotele w pobliżu Au Bon Accueil\nObiekt Le Manoir Du Sphinx jest położony w Perros-Guirec, w niewielkiej odległości od wielu lokalnych atrakcji turystycznych, takich jak na przykład Perros-Guirec Beach. We wszystkich pomieszczeniach obiektu dostępny jest bezpłatny internet bezprzewodowy.


PowerDNS-recursor jako zamiennik Bind-a | CentOS- otwarty system operacyjny dla biznesu\nPowerDNS-recursor jako zamiennik Bind-a\nDNS odgrywa kluczową rolę w internecie jako „źródło” łatwych adresów dostępowych do stron oraz serwerów i to nie ulega dyskusji. Pełni on jeszcze nieco mniejszą funkcję i to zazwyczaj w naszych sieciach lokalnych. „Keszuje” on zapytania klientów i odpowiedzi serwerów „wyższego stopnia”, aby przeglądanie stron było szybsze i bardziej komfortowe. Lepiej bowiem, gdy nasza lokalna maszyna zna odpowiedzi na zapytania DNS i nie musi „pytać” np. serwerów naszego ISP.\nBind-a chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. PowerDNS też jest chyba w miarę rozpoznawalny, ale dzisiaj skorzystamy z okrojonej jego wersji- PowerDNS-recursor-a. Do jego instalacji niezbędne będzie skonfigurowane repozytorium EPEL.\nCzas na konfigurację. Przystępujemy do edycji pliku konfiguracyjnego „/etc/pdns-recursor/recursor.conf”:\nsetuid=pdns-recursor # użytkownik z którego uprawnieniami uruchomiony będzie demon pdns-a\nsetgid=pdns-recursor # grupa z której uprawnieniami uruchomiony będzie demon pdns-a\nallow-from=adresy_IP_oddzielone_przecinkami # z których adresów "można" wysyłać zapytania\nlocal-address=adres_IP # adres na którym ma nasłuchiwać pdns, domyślnie 127.0.0.1\nlocal-port=53 # port na którym nasłuchuje nasz dns, domyślnie 53\nloglevel= # stopień szczegółowości logowanie (większa cyfra=większa szczegółowość=\nmax-cache-ttl=86400 # maksymalny czas przez który serwer będzie przechowywał wyniki poprzednich zapytań\ndont-query=adresy_sieci_oddzielone_przecinkami # w przypadku gdy nasz serwer działa w publicznie dostępnej sieci, a nie chcielibyśmy aby domeny były odwzorowywane na adresy IP z naszej sieci lokalnej, należy skorzystać z omawianej\nIlość opcji jest dosyć spora i nie będę się w nie aż tak dokładnie zagłębiał- najważniejsze omówiłem. Na koniec restartujemy/uruchamiamy usługę.\nPowyższe polecenie powinno zwrócić:\nStarting pdns-recursor (via systemctl): [ OK ]\nNajprostszym sposobem sprawdzenia poprawności konfiguracji, jest odpytanie o np. „centos.com.pl”, zwracają uwagę, czy robimy to z dozwolonej lokalizacji.\nhost centos.com.pl adres_ip_naszego_dns\ncentos.com.pl has address 77.252.28.28\nJeśli zobaczyliśmy powyższą odpowiedź, to znaczy że możemy sobie pogratulować 🙂


Nazywany Quaker State i Keystone State w Pensylwanii jest stanem graniczącym z New Jersey, Nowym Jorkiem, Ohio, West Virginia, Maryland i Delaware. Pensylwania jest duża i różnorodna, aw jej granicach znajdują się duże miasta, toczące się grunty rolne, tradycyjne osady Amiszów, a nawet plaże na jednym z Wielkich Jezior. Zbyt często wycieczki do Pensylwanii krążą wokół Pittsburgha i Filadelfii. Podczas gdy te wielkie miasta są zdecydowanie świetnymi miejscami do odwiedzenia w Pensylwanii, nie zapomnij dodać jeszcze kilku godnych uwagi miejsc.\n10. Park stanowy Hickory Run\nW Pocono Mountains of Eastern Pennsylvania jest Hickory Run State Park. Ten ogromny park w hrabstwie Carbon ma wiele do zaoferowania, w tym ponad 40 mil malowniczych szlaków turystycznych. Zimą niektóre trasy uprawiają nawet podwójną pracę na nartach biegowych. Latem jezioro Sand Spring oferuje piaszczystą plażę odpowiednią do pływania. Jedną z obowiązkowych części parku stanowego jest pole głazowe. To pole ma ponad 20 000 lat i powstało w wyniku topnienia lodowców. Wskakuj z głazu na głaz na fascynującym i malowniczym Szlaku Pola Boulderowego.\n9. Park stanowy Ohiopyle\nNa brzegu rzeki Youghiogheny natkniesz się na mały, ale malowniczy park stanowy Ohiopyle. Sama rzeka stanowi dużą część atrakcyjności parku stanowego. Z parku będziesz miał dostęp do rzeki i zajęć rekreacyjnych, takich jak rafting. Siedmiomilowy odcinek rzeki Youghiogheny, zwanej Lower Yough, jest domem dla imponujących kaskad i można samemu wziąć udział w wycieczce z przewodnikiem. Ohiopyle State Park szczyci się także wspaniałymi szlakami turystycznymi i pięknymi wodospadami, z których najpopularniejszym jest Cucumber Falls. Zabierz ze sobą aparat, aby zrobić zdjęcia wodospadu ślubnego o długości 30 stóp (10 metrów), znajdującego się wzdłuż Szlaku Wielkiego Wąwozu.\nPrzejście przez linię stanu między Pensylwanią a New Jersey to Krajowy Obszar Rekreacji Delaware Water Gap. Jak sama nazwa wskazuje, Delaware Water Gap znajduje się po obu stronach rzeki Delaware. Jeśli lubisz spędzać czas na świeżym powietrzu, masz do wyboru niezliczone możliwości. Ożyw historię w XIX-wiecznej Milbrook Village lub wybierz się na przejażdżkę rowerową wzdłuż Old Mill Road. Wędrowcy mogą wybierać spośród ponad 100 mil tras, trekking wzdłuż malowniczych strumieni i zielonych lasów cykuty. Rzeka oferuje również trzy plaże do pływania: Milford Beach, Smithfield Beach i Turtle Beach.\nJak można się domyślić, miasto Erie nosi nazwę jeziora graniczącego z jeziorem Erie. Erie jest jedynym portem nad jeziorem w stanie i jest najbardziej wysuniętą na północ częścią Pensylwanii. Aby przyjrzeć się bliżej dziedzictwu Erie i wpływowi portu na rozwój, zajrzyj do Muzeum Morskiego Erie. Muzeum jest także właścicielem USS Niagara, niesamowitego historycznego okrętu wojennego, który można zwiedzać bezpośrednio w porcie. Prawdopodobnie najbardziej popularną rzeczą do zrobienia w Erie jest Park Stanowy Presque Isle, który jest tuż przy wybrzeżu, do uprawiania turystyki pieszej, wędkowania, jazdy na rowerze lub po prostu cieszenia się plażami.\n6. Park stanowy Ricketts Glen\nW sercu Pensylwanii znajduje się National Natural Landmark o nazwie Ricketts Glen State Park. Ten park jest ogromny, rozciąga się na trzy różne hrabstwa i jest wymarzonym miejscem dla miłośników przyrody. W parku znajdują się 24 duże wodospady i wiele innych mniejszych wodospadów, a wędrówka po Falls Trail System to najlepszy sposób, aby zobaczyć jak najwięcej z nich. Jeśli wolisz się cofnąć, udaj się na plażę nad Jeziorem Jean i urządz piknik z widokiem na wodę. Możesz także udać się na jezioro z wypożyczalnią łodzi lub spróbować wędkowania z brzegu.\n5. Kraj holenderski w Pensylwanii\nW hrabstwie Lancaster można znaleźć dużą część populacji amiszów stanu w tzw. Kraju Holenderskim Pensylwanii. Chociaż stolica Harrisburga jest technicznie w tym regionie, znaczna część obszaru jest wiejska. Bielone ogrodzenia, doskonale utrzymane stodoły i zaprzęgi konne obfitują w tej części stanu. Jednym z najlepszych sposobów na poznanie kraju Amiszów jest odwiedzenie lokalnych rynków. Jednym z najbardziej popularnych jest targ dla rolników „Ptaki w ręku”, na którym można znaleźć świeże produkty, a także wypieki, takie jak masło jabłkowe i pyszne pieczywo.\n4. Falls Bushkill\nWodospad Bushkill „Niagara w Pensylwanii” jest jednym z najlepszych miejsc do odwiedzenia w Pensylwanii. Te wodospady są fenomenalne i znajdują się w pięknych górach Pocono. Łącznie jest osiem wodospadów i są one dostępne za pośrednictwem kolekcji szlaków turystycznych i oszałamiających mostów. Na krótką wycieczkę Zielony Szlak zajmuje zaledwie 15 minut i kieruje się prosto do głównych wodospadów. Dla bardziej ambitnych turystów Czerwony Szlak zajmuje około dwóch godzin i obejmuje wszystkie osiem wodospadów. Zarówno dzieci, jak i dorośli mogą chcieć sprawdzić labirynt firmy górniczej Bushkill Falls Mining Company, który jest zaplanowany i może dodać trochę zabawy do Twojej wizyty.\nJedną z najbardziej znaczących bitew w historii wojny domowej była bitwa pod Gettysburgiem. W lipcu 1863 r. Trzy dni walk przyniosły ciężkie straty i odwrót Armii Konfederacji. Dziś Narodowy Park Militarny w Gettysburgu wyznacza historyczne miejsce. W Centrum Dziedzictwa w Gettysburgu można zapoznać się z całą wojną domową i sposobem, w jaki Gettysburg w niej uczestniczył. Znajdź czas na zwiedzanie domu Jennie Wade, w którym mieszkał jedyny obywatel Gettysburga, który zginął podczas bitwy.\nPittsburgh lub Steel City to ogromna metropolia stworzona w miejscu zbiegu trzech rzek. Kilka stalowych mostów obejmuje rzekę Ohio, rzekę Allegheny i rzekę Monongahela. Ma wyraźną topografię, masę zielonych wzgórz wznoszących się prosto z rzek poniżej. Choć dziedzictwo Pittsburgha jest przemysłowe, w mieście jest mnóstwo atrakcji turystycznych, które warto odwiedzić. Nie można przegapić panoramy w centrum Pittsburgha, a US Steel Tower zdobywa honor najwyższych w mieście. W samym sercu Downtown znajduje się Park Stanowy Point, zielony park, w którym można również zwiedzić XIX-wieczny blok Fort Pitt. Dla fanów sportu udaj się na północną stronę miasta, aby złapać Steelersa w Heinz Field lub Pirates at PNC Park.\n1. Filadelfia Gdzie się zatrzymać\nJest nazywany Miastem Braterskiej Miłości, ale Filadelfia jest prawdopodobnie najlepiej znana z trzech rzeczy: amerykańskiej historii, Rocky i cheesesteaks! Sprawdź Muzeum Sztuki w Filadelfii ze względu na doskonałą kolekcję dzieł, a następnie podziwiaj kroki, na których słynnie trenował Rocky. Miłośnicy historii nie mogą przegapić Narodowego Parku Historycznego Independence, w którym znajduje się kilka charakterystycznych zabytków. W parku można zobaczyć Independence Hall, pęknięty Liberty Bell i oryginalną amerykańską konstytucję, która znajduje się w Constitution Hall. Dopełnij dzień zwiedzania filadelfijskim serem z Pat's lub Geno, dwoma rywalizującymi dostawcami zlokalizowanymi po drugiej stronie ulicy w południowej Filadelfii.


Dobre dane z peryferii ciągną euro do góry - 1do1\nprzez Szymon Nowak 1do1 · Maj 6, 2014\nDobre dane z peryferii ciągną euro do góry. Po publikacji odczytu z hiszpańskiego rynku pracy a później także danych PMI, euro mocno zyskiwało, przez co w konsekwencji tracił dolar. To ustawiło kierunek notowania większości walorów na resztę dnia.\nChociaż miękkie dane jak PMI pokazują poprawę to wciąż realna sytuacja gospodarcza w krajach peryferii strefy euro wciąż jest daleka od oczekiwań to inwestorzy na rynku obligacji obecnie zdają się nie zwracać na to uwagi. Dziesięcioletnie obligacje skarbowe Hiszpanii jak i Włoch w dalszym ciągu tracą na rentowności (czyli ich ceny rosną). Wykres zawiera rentowności z wczorajszego zamknięcia rynków, lecz dziś np. włoskie dziesięciolatki po raz pierwszy w historii zeszły poniżej 3,0% chociaż wielokrotnie w przeszłości sytuacja tego kraju była zdecydowanie lepsza.\nDobre dane z peryferii ciągną euro do góry: http://analizy.investio.pl/komentarz-dzienny-6-maja/\nTagi: bilans handlowyHiszpaniaPMIPolskausaWłochy\nNastępny post Yellen powiedziała oczywistości\nPoprzedni post Pozytywne prognozy dla Polski


Praca: Tenders and Contracts Specialist, Wrocław | praca, oferty pracy, szukam pracy\nDla naszego klienta, światowego lidera w dziedzinie biotechnologii, poszukujemy osoby na stanowisko Tenders and Contracts Specialist. Osoba na tym stanowisku zarządza przetargami publicznymi i innymi rodzajami umów w celu zapewnienia ich kompletności, dokładności i zgodności z procedurami i zasadami firmy. Poszukujemy osób z Wrocławia (lub otwartych na relokację), z bardzo dobrą znajomością języka angielskiego oraz bardzo dobrą znajomością języka francuskiego lub włoskiego, które posiadają doświadczenie administracyjne oraz znajomość procedur przetargowych. Nasz klient oferuje umowę o pracę, wynagrodzenie w wysokości 9000 zł brutto miesięcznie, pakiet relokacyjny oraz pakiet benefitów (prywatna opieka medyczna, karta sportowa, kurs języka obcego, dofinansowanie studiów i opieki nad dzieckiem). Zapraszamy do aplikowania!


Dzisiaj zmarła kolejna osoba z mojego bloku - sąsiad. Śnił mi się ostatnio. Byłam u niego w mieszkaniu, weszłam oknem i podziwiałam piękne kolekcje książek. W śnie było mi smutno, że się zmarnują, bo sąsiad bardzo dużo pije... no i właśnie już skończył pić.\nDziwnie, gdy ktoś z bloku umiera.\nLepiej z K. Mieliśmy się spotkać i pogadać, ale zagrałam jego taktyką, której nie lubię - zmianą tematu. I tak jakoś na początku rozmawialiśmy z dystansem, a teraz jest okej. Zaskoczył mnie bardzo pozytywnie... i spędzi ze mną weekend o.0 Byłam pewna, że pojedzie do domu, bo to takie w jego stylu. Bardzo to doceniam. Między nami jest sporo... nie wiem jak to określić... wad, ale dla takich chwil jak teraz, warto się "pomęczyć".\nOstatnio mam więcej energii. Średnio to wykorzystuję, ale staram się. Teraz właśnie skończyłam pisać fiszki. Przeraża mnie myśl, ile jest jeszcze do zrobienia. Chciałam opracować jedne notatki, no ale nikt mi nie odpisuje co do zagadnień xD\nMyślę, że teraz będzie lepiej. W cieple i kiedy dłużej świeci światło, na pewno będę więcej zapamiętywać, będzie mi lepiej się uczyć. Ale z drugiej strony jest sporo pokus.\nPóki co jestem przerażona natłokiem wszystkiego.\nObejrzałam ostatnio dwa Oscarowe filmy!\nA tak poza tym to chyba niewiele się jednak dzieje.\natlam - 08/03/2018 21:19:37\natlam - 29/07/2018 11:23:32\ngosiija - 14/03/2018 22:46:37 z telefonu komórkowego\nJakie filmy to były? :)\ncymamon - 15/03/2018 21:01:14\nKształt wody i Uciekaj! ;)\nchudypuszek - 07/03/2018 22:46:10 z telefonu komórkowego\nKurcze z tym sąsiadem :/ a "wady" chyba zawsze są między ludźmi tylko kwestia tego czy "zalety" nad nimi przeważą.\ncymamon - 08/03/2018 10:37:04\nObecnie tak, ale są takie dni, że nie ma wcale tych zalet, nie widać ich xD\neksterminacja - 13/03/2018 14:48:32\nPowiedziałabym krótko: taka relacja nie ma sensu. Czekanie na wzloty i staranie o ich uwznioślanie, aby przeważały nad złymi/gorszymi momentami. Naprawdę da się mieć relację, w której niemalże nie ma cieni - i myślę, że taka właśnie powinna być celem życiowym w zakresie uczuć. Nie ma sensu tracić życia, nerwów, zdrowia na "nie do końca "to".\npisicuta - 08/03/2018 8:36:35 z telefonu komórkowego\nU nas w tamtym roku chyba 3 zmarła sąsiadów ale nikt z naszej klatki. Podła jestem bo jedynie mnie wkurzały niebieskie światła karetki w nocy mrugające w nocy utrudniające spanie.\ncymamon - 08/03/2018 10:37:32\npadholder - 08/03/2018 0:26:19


Trudne chwile Maryli Rodowicz. Jej sytuacja jest bardzo ciężka | Popularne\nTrudne chwile Maryli Rodowicz. Gwiazda polskiej estrady niedawno skarżyła się na poważne problemy finansowe. Rodowicz przyznała, że ma bardzo niską emeryturę, a z opresji ratuje ją jedynie fakt, że nadal dużo koncertuje. W tle problemów finansowych Maryli rozgrywa się też osobisty dramat, związany z rozwodem artystki. A ten wydaje się niekończącą się historią.\nGwiazda skarży się na głodową emeryturę\nDiwa polskiej estrady ostatnio przypomina o sobie głównie ze względu na tematy niezwiązane z muzyką.\nW ubiegłym roku tabloidy rozpisywały się o dramacie Maryli Rodowicz, związanym z jej mężem Andrzejem Dużyńskim. Były partner gwiazdy miał niespodziewanie zabrać jej luksusowego range rovera, ponieważ stwierdził, że samochód należy do jego firmy.\nSama wokalistka żaliła się w rozmowie z „Super Expressem”, że nie stać jej, by kupić sobie nowe auto takiej klasy, jak poprzednie, którymi jeździła. Nie był to ostatni raz, gdy artystka narzekała na „kłopoty” finansowe.\nMaryla Rodowicz poskarżyła się także na swoją niską emeryturę. Według ustaleń tabloidu, jest to 1 600 zł. Popularna piosenkarka po 30 latach małżeństwa ze wszelkimi przeciwnościami losu musi radzić sobie samodzielnie, dlatego Rodowicz nie oszczędza sił i nadal dużo koncertuje, żeby nie rezygnować z dotychczasowego poziomu życia.\nTrudne chwile Maryli Rodowicz\nMaryla Rodowicz rozstała się z Andrzejem Dużyńskim po 30 latach wspólnego życia. Mogłoby się wydawać, że para o tak imponującym stażu nie będzie miała problemów z dogadaniem się. Jednak sprawa rozwodowa piosenkarki i jej męża ciągnie się już od 4 lat. Kością niezgody okazały się oczywiście m.in. kwestie finansowe.\nPoczątkowo mąż zobowiązał się pomagać finansowo piosenkarce, a potem wycofał się z tych zapowiedzi. Z kolei Rodowicz miała zmienić zdanie co do ugody z mężem.\nMaryla miała zatrzymać wartą 10 mln zł willę w Konstancinie, działki na Mazurach, mieszkanie w Krakowie i w Warszawie, auto warte pół miliona i dostać comiesięczną pensję w wysokości 20 tys. zł\nJednak gwiazda w ostatniej chwili zmieniła zdanie i zawnioskowała o wyrok z orzeczeniem winy byłego partnera. Gwiazda powołała w tym celu całą armię świadków. Z kolei Dużyński próbuje zemścić się na artystce, dowodząc, że dorobił się majątku przed ślubem.\nNie ma pozytywnych stron tej sytuacji. Nasz rozwód jest bardzo rozczarowujący po tak długim, wspólnym życiu\n– przyznała Maryla Rodowicz w rozmowie z „Twoim Imperium”.\nTagi: Maryla Rodowicz | rozwód | sąd\nŹródła: pikio.pl, www.wprost.pl, www.se.pl, www.se.pl