Szef sędziów CAF skomentował środowe zamieszanie. "Sędzia doznał udaru cieplnego" – Piłkarskie memy, wideo i newsy | EkstraklasaTrolls.pl\nSzef sędziów CAF skomentował środowe zamieszanie. „Sędzia doznał udaru cieplnego”\nSzef sędziów Afrykańskiej Konfederacji Piłkarskiej (CAF) odniósł się do wydarzeń ze środowego meczu Tunezja-Mali. Jak możemy się dowiedzieć, arbiter wspomnianego spotkania miał problemy ze zdrowiem.\nTegoroczna odsłona Pucharu Narodów Afryki przynosi nam wiele nieoczekiwanych wydarzeń. Od źle wydrukowanych napisów na koszulkach, przez nieodpowiednio odegrany hymn, aż po przedwczesne zakończenie meczu. To właśnie ostatnio z tych wydarzeń wywołało najwięcej kontrowersji.\nZamieszania podczas meczu Tunezja-Mali\nDo całego zamieszania doszło przy okazji meczu pierwszej kolejki grupy „F” pomiędzy reprezentacjami Tunezji i Mali. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem 1:0 piłkarzy z Mali, choć to nie o wyniku mówiło się tego dnia najwięcej. Głównym bohaterem meczu okazał się być sędzia.\nRozjemcą omawianego pojedynku był niejaki Janny Sikazwe. Sędzia rodem z Zambii po raz pierwszy próbował zakończyć mecz, kiedy na tablicy widniała dopiero 84. minuta. Po chwili spotkanie zostało kontynuowane. Jednakże druga próba przedwczesnego zakończenia meczu była już skuteczna. Arbiter zagwizdał po raz ostatni na kilka sekund przed wybiciem 90. minuty meczu. Wideo z tego zdarzenia znajdziecie TUTAJ.\nW czwartek w mediach ukazały się nowe informacje w sprawie środowego meczu. Na temat arbitra wypowiedział się szef sędziów CAF, Essam Abdel-Fatah. Po zejściu z boiska sędzia środowego meczu miał zostać przetransportowany do szpitala, gdzie stwierdzono u niego udar cieplny.\nDlaczego sędzia chciał przedwcześnie zakończyć mecz 🇹🇳Tunezja-Mali🇲🇱?\n– Sędzia doznał udaru cieplnego i bardzo poważnego odwodnienia, przez co stracił koncentrację i trafił do szpitala – przekazał szef sędziów CAF. pic.twitter.com/BAg3a4cXxR\n— Michał Budzich (@Nitrov01) January 13, 2022\n– Sędzia doznał udaru cieplnego i bardzo poważnego odwodnienia, przez co stracił koncentrację i trafił do szpitala – przekazał Essam Abdel-Fatah.\n– To spowodowało, że stracił poczucie czasu w 80. minucie i zakończył mecz w 85. minucie. Wrócił po wskazówkach sędziów asystentów, a następnie zakończył mecz w 89. minucie – dodał.\n– Kiedy nastąpił kryzys, a kontrola nad meczem została stracona, czwarty sędzia był tym, który mógł dokończyć mecz. Niestety jedna z drużyn odmówiła – zaznaczył szef sędziów CAF.


Ponad 25 najlepszych pomysłów na temat Greckie wyspy tylko na Pintereście | Grecja, Miejsca na wakacje i Santorini grecja\nPomysł na urlop – greckie wyspy. Planując najbliższy urlop warto wziąć pod uwagę nie tylko te zwyczajowo odwiedzane miejscowości w kraju, czy poza jego granicami. Wiele interesujących atrakcji i wspaniałych krajobrazów dostarczą nam te miejsca, które nie są jeszcze w tak dużym stopniu spopularyzowane wśród turystów. Szczególną uwagę należy tu zwrócić na greckie wyspy.\nSpalone słońcem greckie wyspy, błękit Morza Egejskiego, elegancka, kameralna intryga z wielkimi sprawami w tle i intrygujący bohater – tak w skrócie opisałbym książkę "Porucznik Stawropulos i tajemnica Lewity". A jeśli miałbym opisać ją jeszcze krócej, dwoma słowami, to powiedziałbym po prostu, że to świetny kryminał. Po skończonej lekturze aż chce się jechać do Grecji, żeby na własne oczy zobaczyć to, co opisali Tekieli i Widmański. Chociaż - trochę też strach. Wojciech Chmielarz\nMedardka po godzinach: Greckie Wyspy marzą mi się...\nSkiathos - Sporady Północne - zielone greckie wyspy - Galeria - Strona 6 - Turystyka - WP.PL\nKorfu, Lefkada, Itaka, Kefalonia, Zakynthos – greckie wyspy rozsiane na lazurowych wodach Morza Jońskiego – zdają się być rajem na ziemi. Na turystów czekają tu piaszczyste plaże, białe klify i porośn...\n" MELTEMI to pogodny, letni wiatr, na który czekają wszyscy żeglarze na Cykladach. Te greckie wyspy pełne są przygód, słońca i przyjaznych ...\nCORFU photo183.jpg (960×918)\nGRECKIE WYSPY I DALMACJA | Cunard Line | Queen Victoria ***** | 8 dni | z Wenecji do Aten | Sonriso Travel in Style\nAlonisos - Sporady Północne - zielone greckie wyspy - Galeria - Strona 5 - Turystyka - WP.PL\nfototapeta na ścianę Aleja na tradycyjne greckie wyspy, Grecja Sifnos


Hobby dla prawdziwych mężczyzn i nie tylko. PZW Świętochłowice - Polski związek wędkarski - Świętochłowicki - Świony nasze miasto\nHome » Świętochłowice » Hobby dla prawdziwych mężczyzn i nie tylko. PZW Świętochłowice – Polski związek wędkarski\nPrawdziwe hobby może dawać wiele satysfakcji. Każdy ma jakieś ulubione zajęcia, czasem są one związane z książkami, czasem z motoryzacją, a u mężczyzn bardzo często z wędką. Wędkarstwo jest wspaniałą formą relaksu, którą wielu mężczyzn bardzo sobie ceni.\nNa rybach można miło spędzić czas, pobyt na świeżym powietrzu, towarzystwo innych miłośników wędek, to wszystko zachęca do spróbowania sił w tym sporcie. Idealnym do tego miejscem są Świętochłowice, a dokładnie PZW Świętochłowice.\nPolski związek wędkarski Świętochłowice\nKażdy miłośnik może wstąpić do Polskiego Związku Wędkarskiego, jeśli tylko ma do tego zapał. Polski związek wędkarski Świętochłowice, jest znanym miejscem w tym mieście, bardzo często organizuje on różne zawody wędkarskie w których można zdobyć ciekawe nagrody. Zawody wędkarskie to też okazja do spotkań z przyjaciółmi, okazja do zabawy na wolnym powietrzu. Jednak wędkować można też do czystej przyjemności. Można się wybrać razem z rodziną nad wodę i przy okazji złowić smaczną rybkę na grilla. Taki posiłek każdemu zasmakuje, bo na dworze wszystko lepiej smakuje. A rybka własnoręcznie złowiona, nie ma sobie równych, jeśli chodzi o zdrowe potrawy.\nCiekawe miejsca w Świętochłowicach. Śląska Telewizja Miejska – ŚTM świętochłowice W województwie Śląskim, w gminie Świętochłowice, leży miejscowość o tej samej nazwie – Świętochłowice. To urocza, niewielka miejscowość, która ma jednak sporo...\nMiejsce dla miłośników książek – Miejska Biblioteka Publiczna w Świętochłowicach. MBP Ludzie mają różne zainteresowania i pasje. Każdy z nas ma jakiś sposób na spędzanie wolnego czasu. Można zauważyć, że mnóstwo osób lubi...\nAtrakcje miasta Świętochłowice. Hugoberg – Góra hugona Świętochłowice W Polsce można znaleźć wiele pięknych miejsc, które warto przynajmniej raz w życiu odwiedzić. Jeśli ktoś lubi zwiedzać, pasjonują go urokliwe miejscowości...\nAktywnie przez cały rok. OSIR Skałka – lodowisko Skałka Świętochłowice Prowadzenie zdrowego trybu życia, każdemu wyjdzie na dobre. Niezależnie od tego na jaką aktywność fizyczną się człowiek zdecyduje, ważne by dążył do...\nStara herbaciarnia Świętochłowice. Miejsca o wyjątkowym klimacie Każdy z nas ceni sobie miejsca, które są wyjątkowe, ze względu na klimat jaki panuje w ich wnętrzach. W każdej miejscowości, można...\nGdzie kupić dobrej jakości kosmetyki? Pollena malwa Świętochłowice sklep Są takie produkty, które są dostępne w każdym mieście i w każdym miejscu można je kupić. Jeśli jednak chce się zainwestować w...\nOszczędności w podróży – nocleg\nWyjazdy to okazja do wypoczynku. Dla niektórych wysokie koszty podróżowania mogą być taką barierą, która wydaje się nie do przeskoczenia. Nie …\nMiłość to bardzo pożądane uczucie, którego doświadcza większość z nas. Niestety nie każdy związek trwa wiecznie. Jeżeli żyjemy w związku partnerskim, …\nJak przygotować się do rozmowy o pracę? Dokumenty potwierdzające doświadczenie zawodowe


Ryczałt a rodzaj wykonywanej działalności\nRyczałt a były pracodawca\nPrawo do ryczałtu a inne formy opodatkowania\nRyczałt ewidencjonowany to forma opodatkowania, korzystna dla przedsiębiorcy, który nie ponosi zbyt dużych kosztów uzyskania przychodu. W takiej sytuacji, opodatkowaniu podlega cały przychód, bez pomniejszania go o firmowe wydatki, natomiast znacznie niższa jest wysokość podatku - od 3%, poprzez 5,5%, 8,5%, tylko w wyjątkowych przypadkach 17% lub 20%.\nJednakże należy pamiętać, że nie każdy przedsiębiorca może skorzystać z takiej formy opodatkowania podatkiem dochodowym. Co więcej, nawet jeśli taka możliwość istniała i została wybrana, nie gwarantuje to jej niezmienności - zdarzyć się bowiem może, że podatnik utraci prawo do rozliczania się za pomocą ryczałtu ewidencjonowanego.\nPierwszym ograniczeniem, które zobowiązuje podatnika do zrezygnowania z ryczałtu ewidencjonowanego, jest wysokość osiągniętych przychodów. Zgodnie z Ustawą z 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, limit przychodów wynosi 150 000 euro, jeśli podatnik planuje opłacać zaliczkę na podatek miesięcznie, lub też 25 000 euro, jeśli rozliczenie to będzie dokonywane kwartalnie. Kwoty te są przeliczane na polską walutę dla każdego nowego roku podatkowego zgodnie z kursem Narodowego Banku Polskiego z 1 października z roku poprzedniego. Aktualnie, w 2013 roku, limit taki wynosi odpowiednio 615 300 zł dla zaliczki miesięcznej oraz 102 550 zł dla kwartalnej (zgodnie z kursem z 1 października 2012). Dotyczy on zarówno tych przedsiębiorców, którzy prowadzą swoją działalność samodzielnie, jak i tych, którzy przychody uzyskują z tytułu działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej.\nBardzo istotny jest fakt, że podatnik, który przekroczył limit, nie musi zmieniać formy opodatkowania w trybie natychmiastowym. Zgodnie z zapisem w ustawie, aby trzeba było zrezygnować z ryczałtu, należy brać pod uwagę przychody osiągnięte w poprzednim roku podatkowym. Dlatego też do końca roku, w którym przychody przekroczyły określoną sumę, podatnik rozlicza się na podstawie ryczałtu i składa do urzędu tylko PIT-28. Od nowego roku podatkowego musi natomiast zmienić dotychczasową ewidencję przychodów na podatkową księgę przychodów i rozchodów.\nFakt, że nowa forma opodatkowania będzie zobowiązywała przedsiębiorcę dopiero od nowego roku podatkowego, umożliwia wybór pomiędzy podatkiem progresywnym (18% i 32%, w zależności od wysokości przychodu) a liniowym (19%). Podatnik o zmianach musi poinformować urząd za pomocą druku CEIDG-1 - wprowadza tam dane dotyczące rodzaju prowadzonych ksiąg rachunkowych oraz miejsca ich przechowywania. Dodatkowo, jeśli zdecyduje się wybrać podatek liniowy, jest zobowiązany do poinformowania o tym naczelnika urzędu skarbowego za pomocą osobnego pisma do 20 stycznia nowego roku podatkowego. Niedopełnienie tego obowiązku lub przekroczenie terminu spowoduje obowiązek zastosowania podatku progresywnego na cały następny rok podatkowy.\nWażne! Utrata prawa do ryczałtu nie oznacza, że trzeba zastosować korektę do poprzednich rozliczeń - dopiero przychody uzyskane po zmiany formy opodatkowania rozliczane będą na nowych zasadach.\nLimit przychodów, po przekroczeniu którego należy przejść na podatek ogólny, nie dotyczy przedsiębiorców, którzy w danym roku podatkowym założyli swoją działalność. Dopiero w kolejnym roku podatkowym będą oni zobowiązani do określenia, czy przychód z ich działalności nie przekroczył określonej kwoty, i czy mogą nadal korzystać z ryczałtu.\nPodatnik, zakładający działalność gospodarczą i zastanawiający się nad wyborem ryczałtu ewidencjonowanego jako formy opodatkowania, musi pamiętać o zapoznaniu się z załącznikiem do wspomnianej wcześniej ustawy o zryczałtowanym podatku. Dokument ten zawiera wyszczególnienie wszystkich usług, co do których nie można zastosować ryczałtu.\nOgraniczenia co do wyboru ryczałtu obowiązują przedsiębiorcę także w sytuacji, gdy planuje on rozszerzenie przedmiotu działalności w swojej firmie. Może się bowiem zdarzyć, że nowy rodzaj usług jest wymieniony w załączniku, i w związku z tym przedsiębiorca utraci prawo do rozliczania się na zasadach ryczałtu w ramach całej działalności.\nW takiej sytuacji postępuje się inaczej niż w przypadku przekroczenia limitów - podatnik jest zobowiązany do zaprowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i rozliczania się na zasadach ogólnych od dnia, w którym po raz pierwszy wykonał określoną w załączniku do ustawy usługę. Nie ma też możliwości wyboru formy opodatkowania - jako że każdą poza ogólną należy zgłosić do 20 stycznia w urzędzie, podatnik musi do końca roku rozliczać się na zasadach podatku progresywnego.\nUtrata prawa do ryczałtu w trakcie trwania roku podatkowego nie skutkuje także wymogiem korekty wcześniejszych przychodów. Taki rok podatnik rozlicza na zasadach dwóch form - to, co zostało zarobione przed utratą, należy rozliczyć zgodnie ze stawką ryczałtu na deklaracji PIT-28, natomiast pozostałe przychody - zgodnie ze skalą podatkową, przy wykorzystaniu PIT-36.\nCo ważne, samo rozszerzenie działalności nie skutkuje automatycznie zmianą formy opodatkowania. W związku z tym może zdarzyć się sytuacja, w której podatnik zgłosi w urzędzie dodatkowe PKD, ale do końca roku podatkowego nie wykona żadnej usługi z nim związanej. Wtedy też nie zostanie utracone prawo do ryczałtu ewidencjonowanego w bieżącym roku podatkowym. Także rozliczenie roczne zostanie dokonane na deklaracji PIT-28.\nPrzedsiębiorca, który założył własną firmę w ciągu roku podatkowego, w trakcie którego pracował lub wciąż pracuje na etacie, może - co do zasady - wybrać opodatkowanie swojej działalności w formie ryczałtu. W tej sytuacji należy zwróci jednak uwagę na jedno ograniczenie - zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 6 ww. ustawy o ryczałcie, podatnik, wykonujący na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy takie same usługi, jakie były wykonywane na zasadzie stosunku pracy, nie może skorzystać z ryczałtu ewidencjonowanego. Analogiczny przepis stosuje się do spółek cywilnych, w których chociaż jeden współwłaściciel wykonuje takie usługi.\nOczywiście, podatnik może zgłosić do urzędu fakt wyboru ryczałtu ewidencjonowanego, nawet gdy w swojej działalności będzie świadczył takie usługi, jakie wykonuje lub wykonywał z tytułu stosunku pracy. Jednak nawet jednorazowa sprzedaż tego rodzaju usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy w ciągu roku podatkowego, w którym założona została działalność, będzie skutkowała obowiązkiem zrezygnowania z ryczałtu na rzecz podatku dochodowego na zasadach ogólnych.\nPolskie przepisy nie ograniczają podatnikom możliwości do prowadzenia więcej niż jednej działalności gospodarczej. Może zatem zdarzyć się sytuacja, gdy przedsiębiorca będzie posiadał własną firmę, prowadzoną jako działalność indywidualna, a w tym samym czasie będzie występował także jako np. współwłaściciel spółki cywilnej.\nW takiej sytuacji przepisy traktują odrębnie rodzaje działalności i przychody pochodzące z obu firm. Oznacza to, że podatnik może wybrać odpowiednie dla swoich firm formy opodatkowania, niekoniecznie takie same. Co więcej, obowiązek przyjęcia w jednej z działalności zasad ogólnych nie będzie w żaden sposób rzutował na przymus zmiany opodatkowania w firmie drugiej.\nTakie stanowisko zajął także Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 17.09.2009 r. (IBPBI/1/415-338/09/WRz) - “Pozbawienie podatnika prawa do opodatkowania przychodu w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu jednej działalności prowadzonej samodzielnie, nie może pozbawić go prawa do opodatkowania w tej formie innej działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej nawet w przypadku wykonywania w ramach którejkolwiek z tych działalności czynności wyłączających opodatkowanie ryczałtem. Biorąc pod uwagę fakt, że spółka cywilna musi mieć co najmniej dwóch wspólników i jeżeli przynajmniej jeden z nich wybiera opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, to pozostali wspólnicy również muszą wybrać tę formę opodatkowania, decyzja jednego wspólnika odnosi się również do pozostałych. Nie stanowi to problemu w przypadku małej liczby wspólników, jednak przy większej może mieć wpływ na tych, którzy działają w dobrej wierze i spełniają wszystkie warunki określone w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r., jednocześnie nie mając świadomości, że jeden ze wspólników wykonuje czynności, które pozbawiają prawa do opodatkowania ryczałtem. Taka sytuacja byłaby kuriozalna i każda inna działalność jednego ze wspólników spółek osobowych, która wyłącza stosowanie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, doprowadzałaby do pozbawiania wszystkich pozostałych wspólników prawa do ryczałtu, co mogłoby doprowadzić do tragicznych często konsekwencji. Taki stan może bowiem trwać nawet kilka lat, a zatem wysokość zobowiązań podatkowych liczonych wraz z odsetkami mogłaby doprowadzić pozostałych wspólników nie będących świadomymi takich okoliczności, nawet do bankructwa”.\nPrzychody z najmu a opodatkowanie ryczałtem ewiden...


Wysłany: 14:07:31 14-04-10 Temat postu:\nA ja najbardziej lubie LiLów\nMiałam dłuzszą przerwe od serialu wieć nie zbyt znam tą parę\nWysłany: 14:21:17 14-04-10 Temat postu:\nJak dla mnie to witek nie powinien być z Leną. po prostu nie lubię Leny, a nawet ostatnio przestaję lubić Latoszka, więc może jak jeszcze bardziej go przestanę lubić to wtedy będę im życzyła bycia razem, ale na razie w żadnym wypadku.\nWysłany: 14:37:40 14-04-10 Temat postu:\na ja wręcz przeciownie Lene lubiłam od początku i nadal lubie , co do Witka to nawet go lubie choć czasem jest wkurzajacy.\nA jesl chodzi LiL to jestem oczywiście na tak\nWysłany: 15:13:39 14-04-10 Temat postu:\nJa lubię Witka. Jest zabawny. Natomiast Lena wkurza mnie od początku. A wiecie, że ta aktorka grała już kiedys w Na dobre... tylko, że oczywiście inna postać? Kiedyś oglądałam jakiś staryt odcinek i była tam żoną pacjenta, którego grał Jan Englert.\nWysłany: 17:29:44 14-04-10 Temat postu:\nA wiecie, że ta aktorka grała już kiedys w Na dobre... tylko, że oczywiście inna postać? Kiedyś oglądałam jakiś staryt odcinek i była tam żoną pacjenta, którego grał Jan Englert.?\nczytałam gdzieś o tym\nA kto to?[/quote]\nLena + Latoszek\nWysłany: 22:15:37 14-04-10 Temat postu:\naaaaaaaa, nie skojarzyłam\nOstatnio zmieniony przez music dnia 22:19:06 14-04-10, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 22:28:20 14-04-10 Temat postu:\nWysłany: 22:43:33 14-04-10 Temat postu:\nWysłany: 22:54:11 14-04-10 Temat postu:\nDzięki za link. Jestem bardzo zdziwiona, że Na dobre... będzie normalnie w piątek, bo pozostałe seriale zostały na czas żałoby zawieszone.\nWysłany: 15:34:36 15-04-10 Temat postu:\nJestem ciekawa, kiedy Witek dowie się, że Lena jest chora.\nZosia powie mu na w 405 odcinku,\na w 406 Witek pojawi sie u Leny\nSkany z nowego Śs:( nie moje )\nTo super, że się pogodzą\nWysłany: 18:33:05 15-04-10 Temat postu:\nPewnie uznali , że to nuie przeszkadza w żałobie.\nPozatym 411 będzie ostatnim odcinkiem tej serii i będzie 28.05 , a tak to by był póżniej lub nie do tej serii\nZ M I A N Y !\nBardzo przepraszamy za kolejną zmianę w programie, ale piątkowy 405. odcinek serialu "Na dobre i na złe" nie zostanie jednak wyemitowany.\nSerdecznie zatem zapraszamy na ten odcinek za tydzień - 23 kwietnia, jak zawsze o godzinie 20.05. Jednocześnie jeszcze raz przepraszamy za powstałe zamieszanie.\nOstatnio zmieniony przez Iris dnia 18:53:49 15-04-10, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 20:59:24 15-04-10 Temat postu:\nNo to kicha. W sumie mogli wyemitować. Odcinek był akurat smutny czyli w nastroju pasujący do okresu żałoby. No ale tvp to nie polsat czy tvn, który puszcza np. Majkę.\nWysłany: 16:31:37 16-04-10 Temat postu:\nMusimy czekać tydzień\nCiekawie jak będzie z 411 ?\nPewnie bedzie w czerwcu .\nAlbo dadzą 28.06 2 odcinki\nWysłany: 16:56:40 16-04-10 Temat postu:\nNo właśnie mam nadzieję, że ostatni odcinek tej serii nie zostanie przeniesiony na "po wakacjach". To by było bez sensu. Pamiętam, że któregoś roku taka sytuacja miała miejsce w M jak miłość. Wypadły po drodze dwa odcinki i w efekcie zamiast przed wakacjami zostały pokazane dopiero po wakacjach.\nWysłany: 17:41:02 16-04-10 Temat postu:\nOby nie :


Spotkanie z pracownikami - powiatowa.info - Kamienna Góra, Lubawka, Krzeszów, Chełmsko Śląskie - powiat kamiennogórski\nPrzedstawiciele załogi przedsiębiorstwa Sanikom spotkali się z samorządowcami reprezentującymi gminy, które posiadają większościowy pakiet udziałów w tej spółce. Po ponad dwugodzinnej rozmowie pracownicy opuszczali kamiennogórski ratusz uspokojeni.\n– Nie wiedzieliśmy wszystkiego o sytuacji, w której znajduje się spółka. Wyjaśniliśmy sobie wiele spraw. Myślę, że gdy przekażemy te informacje, uspokoi to nastroje wśród załogi. Wiem, że gramy w jednej drużynie – powiedział, podsumowując spotkanie przewodniczący zakładowej Solidarności Arkadiusz Haliniak.\nObawy pracowników Sanikomu wywołały ostatnie zmiany w radzie nadzorczej oraz oświadczenie grupy samorządów (posiadaczy mniejszościowego pakietu udziałów), przeciwnej przebudowie składu rady. Wśród załogi zaczęły krążyć pogłoski o możliwej upadłości spółki i zwolnieniach.\n– Wszystkie te doniesienia są nieprawdziwe. Naszym celem jest uzdrowienie spółki, która generuje kilkaset tysięcy złotych strat miesięcznie. Ma to olbrzymi wpływ na cenę zagospodarowania odpadów, którą ponoszą mieszkańcy naszych gmin – powiedział Janusz Chodasewicz burmistrz Kamiennej Góry. Zapewnił przy tym, że zmiany na pewno nie będą przeprowadzane kosztem załogi.\n– W interesie nas wszystkich jest jak najlepsza kondycja Sanikomu. Przecież nie będziemy wywozili odpadów na drugi kraniec województwa. Więzy, które łączą nasze samorządy ze spółką, są silniejsze niż w małżeństwie. Nie ma mowy o upadłości – przekonywała burmistrz Lubawki Ewa Kocemba.\nSamorządowcy uczestniczący w spotkaniu podkreślali, że w spółce Sanikom nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Grupa udziałowców (Kamienna Góra, Lubawka, Boguszów-Gorce, gmina wiejska Kamienna Góra, Mieroszów, Czarny Bór oraz Stare Bogaczowice), korzystając ze swoich praw, zdecydowała o odwołaniu dotychczasowego przewodniczącego rady nadzorczej i poszerzyła skład tego gremium. Dwa miejsca w radzie nadal zajmują reprezentanci załogi.\n– Dokonaliśmy zmian, ponieważ chcemy odzyskać wpływ udziałowców na działalność spółki. Dotąd nie mieliśmy kontroli nad pracą zarządu. Od dwóch lat domagamy się rozwiązań, które ograniczą koszty zagospodarowania odpadów. Mimo wielu spotkań i rozmów z zarządem, do dziś nie osiągnęliśmy niczego – tłumaczył Patryk Straus wójt gminy Kamienna Góra.\nObecni na spotkaniu przyznali, że do cięcia kosztów niezbędna jest budowa instalacji termicznego przekształcania odpadów. Brak takiej możliwości będzie skutkował ciągłym wzrostem cen.\n– Na zagospodarowanie tzw. balastu (odpadów pozostających po segregacji i nienadających się do recyklingu) Sanikom przewiduje wydać 14 mln zł w tym roku. Niewielkie spalarnie można postawić już za 8-10 mln zł. Są w Polsce firmy, które dzięki dobremu zarządzaniu i tej technologi generują zyski. Podobnie może być w spółce Sanikom – uważa burmistrz Chodasewicz.


Dwustronny kokon niemowlęcy 5 elementów bawełna+tkanina minky\nStrona główna » rożki, beciki » Dwustronny kokon niemowlęcy 5 elementów bawełna+tkanina minky\nDWUSTRONNY KOKON, GNIAZDKO NIEMOWLĘCE 5W1 TKANINA BAWEŁNIANA+GŁADKIE MINKY\nDwustronny kokon, gładka tkanina minky łączona z bawełnianą, wymiar 55 x 90 cm\nDwustronny materacyk, wymiar 30 x 75 cm\nDwustronna poduszeczka "motylek", wymiar 25 x 30 cm\nDwustronna prostokątna poduszeczka, wymiar 25 X 30 cm\nDwustronna kołderka, wymiar 50 x 70 cm\n1. DWUSTRONNY KOKON- tkanina bawełniana+gładkie minky\nKokon znany też jako gniazdko niemowlęce, stworzony jest z myślą o najmłodszych dla zapewnienia im przytulnego miejsca do spania. Dedykowany jest maluszkom od narodzin do 8 miesięcy. W pierwszych tygodniach życia zalecamy ściągnąć kokon, tak aby wysokie, mięciutkie brzegi delikatnie otaczały dziecko oraz chroniły je przed sturlaniem. Bawełniany sznurek zapewnia regulację wielkości kokonu, dzięki czemu kokon "rośnie" wraz z maluszkiem. Może służyć nie tylko do spania, ale także jako przewijak, czy też jako pierwsza mata do zabawy. Pomocne jest także w nauce leżenia na brzuszku i nauki trzymania główki.\nOferowana przez nas tkanina bawełniana spełnia restrykcyjne normy bezpieczeństwa, dzięki czemu użytkowanie jest bezpieczne i komfortowe. Wykonana jest z zastosowaniem najwyższej jakości splotu. Odpowiednio dobrana gęstość włókien sprawia,iż doskonale oddycha i przepuszcza powietrze.\n2. DWUSTRONNY MATERACYK- tkanina bawełniana+gładkie minky\nMateracyk zapewnia dodatkową wygodę w użytkowaniu, jest świetnym rozwiązaniem w utrzymaniu czystości.Między tkaniną bawełnianą, a minky znajduje się antyalergiczna włóknina sylikonową o gramaturze 200 g/m2. Włóknina wszyta jest w szew, co uniemożliwia przesunięciu się podczas użytkowania i prania.\n3. DWUSTRONNA PODUSZECZKA "MOTYLEK"- tkanina bawełniana+gładkie minky\nPoduszeczka z kształcie motylka, spełnia rolę ochronną, dopasowuje się do główki dziecka, chroniąc je przed niekontrolowanymi ruchami na boki. Poduszeczka może mieć również zastosowanie w wózku jak i foteliku samochodowym. Może służyć nawet do 2 roku życia naszej pociechy.\nWypełnienie stanowi mięciutka kulka sylikonowa. Granulat doskonale dopasowuje się do główki dziecka i jednocześnie stabilizuje ją.\n4. DWUSTRONNA PODUSZECZKA- tkanina bawełniana+gładkie minky\nPłaska poduszeczka o grubości około 3 cm cm może być używana od pierwszych dni życia.\nWypełniona jest antyalergiczną wysokosprężystą włókniną sylikonową o gramaturze 300 g/m2\n5. DWUSTRONNY KOŁDERKA- tkanina bawełniana+gładkie minky\nMięciutka kołderka wypełniona jest antyalergiczną włókniną sylikonową o gramaturze 200 g/m2 dzięki czemu jest przyjemnie sprężysta, a co więcej jest doskonałym izolatorem ciepła w chłodniejsze dni. Włóknina wszyta jest w szew, co uniemożliwia przesunięciu się podczas użytkowania i prania.\nKołderka może mieć zastosowanie, w wózku, foteliku oraz łóżeczku. Świetnie nadaje się na wszystkie pory roku.\nKulka sylikonowa, która stanowi wypełnienie kokonu i poduszeczki "motylka" wytwarzana jest z najwyższej jakości oryginalnego włókna sylikonowego. Włókna te podczas produkcji zostają uformowane w luźne kuleczki o średnicy 0,5 cm. Włókna kulek posiadają pusty kanalik po którym powietrze może swobodnie poruszać się zapewniając kulką sprężystość i puszystość. Puch zapewnia doskonałą wentylację powietrza dzięki czemu główka dziecka nie poci się podczas snu oraz nie wchłania wilgoci. Kulka sylikonowa jest odporna na odkształcenia i zagniecenia.\nWłókno sylikonowe stanowi wypełnienie materacyka, kołderki i poduszeczki. Do produkcji wykorzystywane są wyłącznie nowe włókna bez dodatków z recyklingu. Włókno jest białe, czyste i świeże. Dzięki zastosowaniu bardzo dobrej jakości surowca, włóknina ma właściwości antyalergiczne, jest przewiewna, bezwonna, nie chłonie wilgoci, nie wydziela żadnych związków chemicznych.


Wojtek Dabrowski - Sint Eustatius Island\nPrzez Atlantyk na Karaiby - 2011 - Across the Atlantic to the Caribbean\nIn the northern part of the Lesser Antilles chain you can find little islands, which very rarely appears in headlines, and the travel brochures. They are very small - if you are fit in a single day you can go by foot from end to end of the island. Cruise ships do not reach them. They deviate from the traditional image of the Caribbean islands because they do not have beaches... All this makes that Saint Eustatius (called Statia) and Saba gets very few tourists. I decided to take the opportunity to visit these island during my stay in the Caribbean in December 2011.\nW północnej części łańcucha Małych Antyli leżą wyspy, które bardzo rzadko pojawiają się w nagłówkach gazet i w katalogach agencji turystycznych. Są bardzo małe - w ciągu jednego dnia przy dobrej kondycji można przejść je pieszo od krańca do krańca. Nie docierają do nich statki wycieczkowe. Odbiegają od tradycyjnego wizerunku karaibskich wysp, bo nie mają plaż... Wszystko to sprawia, że na Saint Eustatius i Sabę trafia bardzo niewielu turystów. Korzystając z okazji postanowiłem odwiedzić obie te wyspy podczas mojego pobytu na Karaibach w grudniu 2011 roku.\nDo 2010 roku wysepki należały do Antyli Holenderskich. Obecnie należą do grupy trzech karaibskich "special municipalities" (po naszemu: specjalnych gmin) należących do Holandii i są w związku z tym są zamorskimi terytoriami Unii Europejskiej. Do tej grupy należy także leżąca na południu Karaibów wyspa Bonaire. Holendrzy mówią potocznie o tych trzech "special municipalities": BES Islands (od pierwszych liter ich nazw). A nazwę Saint Eustatius - Wyspa Świętego Eustachego często upraszczają, mówiąc po prostu "Statia".\nSzukajac Statii i Saby na mapie Karaibów trzeba najpierw odnaleźć większą i lepiej znaną holendersko/francuską wyspę Saint Maarten - nasze wysepki leżą nieco na południe od niej, w grupie Leeward Islands - Wysp Zawietrznych.\nSaint Maarten ma duże lotnisko mogące przyjmować nawet międzykontynentalne odrzutowce i dzięki temu stał się bramą wjazdową na Statię i Sabę. Bramą, której nie sposób ominąć.\nLot małym samolotem to jedyna droga na Saint Eustatius. Na wysepce jest wprawdzie małe molo dla statków, ale nie docierają tu promy ani stateczki pasażerskie. Wygląda na to , że monopol na loty ma kompania Winair z Saint Maarten.\nMają swoją witrynę w internecie i sprzedają bilety on-line. Niestety brak konkurencji niekorzystnie wpływa na ceny oferowanych biletów. Nie ma żadnych ulg - na przykład dla turystów odbywających podróże okrężne (Winair lata także na Sabę i St Barts). Za segment lotu trwający 15-20 minut trzeba zapłacić około 60 dolarów. Podstawowy bagaż jest ważony i nie powinien mieć więcej niż 23 kg! Nadwyżkę - najcięższe rzeczy z plecaka można w razie potrzeby przełożyć do niesionej w ręku reklamówki...\nCała flota linii Winair to zdaje się tylko trzy pracowite dwusilnikowe twin-ottery mieszczące po 16 pasażerów. Znam dobrze te samolociki - z łatwością siadające na krótkich pasach. Latałem nimi w rozmaitych zakątkach świata: w Nepalu, na Wyspach Salomona i w Afryce. Lot takim maleństwem ma niezaprzeczalne zalety: nikt tu przed startem nie nakazuje wyłączenia kamer i jeśli tylko dopisze pogoda można z samolotu zrobić piękne zdjęcia wysp. Oto jak wyglądała wyspa Św. Eustachego, czyli Statia, gdy nad nią nadlecieliśmy:\nWyspa - jak to widać - jest górzysta. Tylko w jej środkowej części, w siodle między dwoma masywami górskimi jest kawałek płaskiego terenu, na którym zbudowano pas startowy tutejszego maleńkiego lotniska. Po wylądowaniu i przejściu do mikro-terminalu spotkały mnie dwie niespodzianki. Po pierwsze - kontrola paszportowa, łącznie ze wstawieniem pieczątki do mojego dokumentu (a przecież przyleciałem z Saint Maarten, który też należy do terytorium Holandii!). Drugie, to miła pani za biurkiem informacji turystycznej - oświadczyła mi, że wita tu pasażerów każdego samolotu! Otrzymałem darmową mapkę wyspy i wszystkie niezbędne informacje. Brawo!\nJeszcze przed przylotem w ten rejon czytałem, że siostrzane wyspy Statia i Saba różnią się nieco z punktu widzenia turysty: Statia ma bogatszą przeszłość historyczną i więcej zabytków, a Saba jest bardziej dzika i niedostępna - ma także moim zdaniem ciekawszą przyrodę.\nMiejscowi wymawiają nazwę wyspy [stejszia]. Ciekawostką jest, że na tym holenderskim terytorium oficjalną walutą jest dolar USA.\nWyspa Świętego Eustachego ma zaledwie 8 km długości i średnio 3 kilometry szerokości. Mieszka na niej około 3500 ludzi. Stolicą wyspy jest niewielka osada Oranjestad. Więcej oficjalnych danych na temat wyspy można znaleźć w sieci na:\nNajtańsze noclegi na wyspie oferuje pensjonat "Country Inn" (50 USD za pokój z łazienką - jak na Karaiby to bardzo tanio). Ma ponadto tą zaletę, że położony jest najbliżej lotniska. Zabudowa stolicy jest bardzo rozrzucona i nie jest łatwo znaleźć "Country Inn". Oto instrukcja: po wyjściu z "terminalu" skręcić w lewo i maszerować kilkadziesiąt metrów, aż do garażu straży pożarnej. Przy straży trzeba skręcić w prawo - pod górkę przecinając małe rondo. Asfaltowana peryferyjna ulica doprowadzi was do obiektu - stoi po prawej stronie. Mają mały szyld.\nGości traktuje się tutaj niefrasobliwie. Mimo, że miałem rezerwację czekałem 3 godziny na pojawienie się właściciela. Ale lokalna sieć wi-fi tu jest i działa! Z małymi wyjątkami... Któregoś dnia elektrownia wyłączyła na wiele godzin napięcie w sieci. Nic nie działało do późnego wieczora, internet też!\nIch trudny do zdobycia adres:wendellpompier@yahoo.com\nCentralnym punktem stolicy wyspy wydaje się być mały placyk na klifie z trochę zaniedbanym obeliskiem postawionym z okazji urodzin holenderskiej królowej Wilhelminy.\nW pobliżu, w starym budynku tzw. Government Guesthouse znajdują się obecnie biura miejscowych władz.\nGdy Krzysztof Kolumb pojawił się przy brzegu wyspy w 1493 roku na Statii mieszkali Indianie - Karibowie. Po nim przypłynęli Francuzi, ale pierwszą europejską osadę założyli tu Holendrzy w 1636 roku. Wyspa zmieniała potem właścicieli aż 22 razy... Ale złote czasy dla Wyspy Św. Eustachego przyszły, gdy usadowiła się tu Holenderska Kompania Zachodnioindyjska i ogłoszono tą wyspę strefą wolnego handlu. Handlu wolnego od podatków na rzecz korony. Na innych wyspach Karaibów - w koloniach brytyjskich i francuskich handlarze musieli płacić podatki. A tu - nie! To przyciągało tysiące statków rocznie! Wyspa się szybko bogaciła. Nazywano ją Golden Rock - Złotą Skałą. Tędy przepływało zaopatrzenie do osad zakładanych w Nowym Świecie. Także broń i proch dla zbuntowanych kolonii - w tym dla powstających Stanów Zjednoczonych Ameryki.\nDla obrony wyspy przed piratami na szczycie nadmorskiego klifu zbudowano mały Fort Oranje, który z dobrym stanie przetrwał aż do dziś (zdjęcie powyżej).\nNa dziedziniec fortu wprowadza brama z herbową tarczą. A w budynku na dziedzińcu funkcjonuje dziś bardzo pomocne biuro informacji turystycznej.\nDziała ustawione na murach fortu stały się słynne od listopada 1776 - kiedy to oddały salut na cześć przybywającego amerykańskiego okrętu "Andrew Doria", co zostało odebrane jako pierwszy akt uznania walczących o niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki. W rewanżu Brytyjczycy najpierw zbombardowali wyspę z morza, a potem ja złupili. Saint Eustatius nigdy już nie wrócił do dawnej świetności.\nZ murów fortu widać pomarańczowy katolicki kościół Świętego Eustachego - patrona wyspy. Niestety kościół był na głucho zamknięty - nie udało mi się zobaczyć wnętrza.\nW okresie największego rozkwitu na Statii mieszkało 20000 osadników, handlarzy oraz niewolników. Dziś mieszka na całej wyspie tylko 3500 obywateli. O wielu z nich trudno powiedzieć, że są zamożni. Ale ich małe, karaibskie domki mają wiele uroku:\nW wielu przypadkach leciwe ściany tych domków obito już sidingiem, ale w Oranjestad znaleźć można wciąż takie, które na ścianach i dachu mają tradycyjny gont.\nNiektóre niestety podupadają i gdy buduje się na tej wyspie coś nowego, to już niestety nie w tradycyjnym stylu...\nKtoś napisał, że kiedy przybywa się na Statie, to doświadcza się atmosfery Karaibów lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia - Karaibów bez turystów, bez pośpiechu i sznurów hałasujących samochodów. I uważam, że to prawda.\nLudzie też są tu inni niż choćby na sąsiednim Saint Maarten: życzliwi, cierpliwi, pomocni - w sumie: bardzo sympatyczni. Biali stanowią tu znikomą mniejszość.\nCzęść z nich zajmuje się rolnictwem: widziałem plantacje bananów (fotka poniżej) i warzywne ogródki. Ale jest to niewielka produkcja - wyłącznie na potrzeby tej wyspy.\nW miasteczku jest kilka sklepów dumnie nazywanych supermarketami. Wydaje mi się, że najtaniej jest u Chińczyka w "Happy City". Przykładowe ceny: karton soku 2,60, 5 bułek-2, puszka mielonki- 3, ser żółty -12/kg, rybki-1,20, puszka pepsi-0,70, butelka rumu -11 USD\nW tym klimacie nie trzeba wkładać nawet wiele pracy, aby coś urosło. Roślinność jest bardzo bujna, również ta nieproszona. Popatrzcie jak zarastają nieużywane maszyny. :)\nZ górnego miasta rozłożonego wokół fortu Oranje, gdzie mieściły się najważniejsze budowle miasta kamienny chodnik, zbudowany podobno jeszcze przez niewolników prowadzi w dół, na wybrzeże, gdzie znajdowała się komercyjna część miasta.\nNa dolnym tarasie, tuż nad brzegiem morza rośnie dziś rząd palm, ale kiedyś stał tu rząd piętrowych składów wzniesionych z kamienia. Niestety, w ciągu dwóch ostatnich dwóch stuleci morze zabrało kilkadziesiąt metrów brzegu, a wraz z nim także opuszczone budowle...\nNa horyzoncie widać wysokie góry siostrzanej wyspy Saba.\nGdy zejść na dół, to podążając wzdłuż brzegu można przypatrzeć się kamiennym fundamentom, które pozostały po dawnych kupieckich składach. O tym, jak były wysokie i jak ruchliwy był ten punkt miasta można się przekonać oglądając stare ryciny w tutejszym muzeum.\nNa dolnym tarasie stołecznego miasteczka wzniesiono współcześnie kilka budynków - mieszczą one małe restauracje i hoteliki. Tu także znajduje się mikro-plaża Oranje, z której wchodzą do wody amatorzy divingu - nurkowania z aparatem tlenowym. Podobno pod wodą jest tu co oglądać :\nNa tym zdjęciu widać jak łatwo tutejsza przyroda "rozprawia się" z opuszczonymi budowlami. Korzenie tropikalnych drzew i krzewów potrafią rozsadzić ściany wzniesione z cegieł i kamieni:\nPatrząc na ten zadbany budynek mieszczący Old Gin House można sobie wyobrazić, jak kiedyś wyglądało Dolne Miasto Oranjestad:\nTrudno w to dziś uwierzyć, ale w XVII wieku Statię odwiedzało rocznie nawet 3000 statków. Dzisiaj przy krótkim pirsie stoi tylko jeden holownik:\nCo robi tutaj ten holownik? Wyspa, która poza przychodami ze śladowej turystyki nie miała żadnych liczących się źródeł dochodów zdecydowała się na budowę (na szczęście w ustronnej dolinie) dużych zbiorników dla magazynowania ropy naftowej. Te tankowce na redzie, albo przywiozły, albo zabierają ropę. A holownik w razie potrzeby pomaga im w manewrach. Żadnej katastrofy ekologicznej dotychczas na szczęście nie było.\nNa pierwszym planie resztki kamiennych XVII-wiecznych murów, a na drugim - wielkie, nowoczesne tankowce. Sint Eustatius (to holenderska wersja nazwy wyspy) woli jednak szczycić się raczej swoją przeszłością. Na tablicach rejestracyjnych tutejszych samochodów umieszczono napis St. Eustatius - The Historic Gem - Historyczny Kejnot:\nZ historią wyspy można się zapoznać w małym muzeum urządzonym w dawnym domu kupca Simona Donckera. W tym samym domu mieszkał angielski admirał Rodney, gdy Brytyjczycy zdobyli Statię:\nZa wstęp trzeba zapłacić 3 dolary. Na parterze budynku eksponowane są historyczne dokumenty, mapy i zdjęcia. Na piętrze można obejrzeć, jak urządzona była sypialnia kupieckiego domu w okresie "złotego wieku" Statii. ..\nKilkaset metrów dalej znaleźć można otoczone cmentarnymi nagrobkami ruiny protestanckiego kościoła - to Dutch Reformed Church. Dach budowli został zniszczony przez huragan w 1792 - zaledwie pół wieku po wzniesieniu budowli. Od tego czasu kościół jest ruiną.\nThe ruins of Honen Dalim synagogue:\nNa Sint Eustatius w jego złotych czasach była licząca się kolonia żydowska. Żydzi zbudowali tu w 1742 roku swoją synagogę Honen Dalim - podobno drugą na zachodniej półkuli. Budowla podupadła, gdy Rodney deportował Żydów z wyspy. Dziś można oglądać tylko jej zewnętrzne ściany:\nWiele miejscowych ulic zachowało stare, historyczne nazwy.\nPoza Oranjestad niewiele znajdziecie tu zabytków. taka zupełnie przyzwoita droga jak na zdjęciu obok prowadzi na południowy kraniec wyspy - do Fortu de Windt. Ruch na drodze jest bardzo mały, ale te 3 kilometry można spokojnie przejść pieszo.\nSouthern tip of the island:\nU krańca tej drogi trasę zagradzają wielkie złomy skalne. Dopiero gdy je zobaczyłem, zrozumiałem dlaczego wyspiarzom nie udało się zbudować drogi wokół południowego wybrzeża. Te skały nazywają Sugar Loaf - Głowa Cukru:\nNa wybrzeżu u stóp tych skał na małej platformie ustawiono w XVIII wieku baterię armat. I to jest cały Fort de Windt... Byłem trochę rozczarowany. Ale cóż: mała wyspa, mały fort!\nZ fortu otwiera się piękny widok. Ta sąsiednia wyspa, która wyłania się na horyzoncie to St Kitts, czyli wyspa Św. Krzysztofa. Wraz z sąsiednim Nevisem tworzy jeszcze jedno karaibskie państewko: St Christopher & Nevis.\nW drodze powrotnej z Fort de Windt przystanąłem przy zbudowanym na trawiastym stoku wysoko ponad morzem Statia Lodge. Drogo tu: 120 USD za bungalow. Ci, którzy zdecydują się tu zatrzymać mają jeszcze jeden problem: daleko jest stąd do miasta, sklepu, lotniska.\nPotem chciałem wybrać się na północ wyspy. Jedyna droga z Oranjestad na północ wyspy prowadzi obok wzgórza Signal Hill (na zdjęciu poniżej), z którego kiedyś obserwowano, czy nie zbliżają się wrogie statki.\nZeelandia Beach - the biggest on the island.\nDroga skręca w prawo do Zeelandia Bay, gdzie jest największa plaża na wyspie. Największa, ale mimo to bezludna, bo po pierwsze z tej strony wyspy - od strony Atlantyku zazwyczaj jest wysoka fala, a po drugie przez okrągły rok są tu silne prądy morskie, które pochłonęły już kilka ofiar. Podobno zdarza się, że na tej mało uczęszczanej przez ludzi plaży składają jaja żółwie morskie.\nMiejscowi wiedzą, że ocean jest ty groźny. A ku przestrodze turystów ustawiono na plaży sugestywną tablicę ostrzegawczą...\nZeelandia Beach ma jednak jedną wielką zaletę: piękny stąd widok na najwyższy szczyt wyspy: 600-metrowy wygasły wulkan The Quill. Zamierzałem na niego wejść kolejnego dnia, by popatrzeć na wyspę z lotu ptaka. Stąd prezentował się naprawdę okazale:\nObok Zeelandia Bay rozpoczyna się ścieżka (zdjęcie poniżej) prowadząca na północny cypel wyspy - do Venus Bay i na szczyt Boven. Ścieżka jest jednak bardzo słabo przetarta, bo dziś rzadko kto w tamtą stronę chodzi. Nie ma tam żadnych osad, ani schronów na wypadek nagłego deszczu. To teren parku narodowego, ale słabo zagospodarowany.\nJedyny dom w tej okolicy to samotna willa jakiejś ekscentrycznej amerykańskiej malarki na stoku Little Mountain:\nKolejnego poranka wybrałem się na wycieczkę na The Quill - najwyższy szczyt wyspy. Biuro informacji turystycznej zalicza wspinaczkę tą trasą do największych atrakcji Statii.\nTrailhead, czyli punkt wyjściowy znajduje się na peryferiach Oranjestad - u krańca Rosemary Lane. Tam zaczyna się zarośnięta ścieżka prowadząca poprzez busz. Przy trasie ustawione są tablice informacyjne i strzałki:\nOd roku 1998 zbocza wulkanu są parkiem narodowym administrowanym przez fundację STENAPA - www.statiapark.org . Trzeba przyznać, że szlak prowadzący na krawędź krateru Quill jest zadbany. Na trasie są strzałki i tablice opisujące miejscową faunę i florę. W zasadzie można ten szlak przejść w pojedynkę - na własną rękę. Mnie biuro turystyczne zaproponowało, abym dołączył do starszej pani prowadzonej w górę przez miejscowego przewodnika. Zgodziłem się, bo nie oczekiwali ode mnie żadnej zapłaty. Szli wprawdzie innym rytmem, do którego musiałem się dostosować, ale od przewodnika można sie było przy okazji czegoś dowiedzieć...\nThe trail to the Quill - the highest mountain on Statia\nSfotografowałem dla was mapę szlaków. Podążaliśmy najpierw odcinkiem pomarańczowym, a następnie jasnoniebieskim - aż do Panorama Point na krawędzi krateru.\nTam, gdzie zachodziło prawdopodobieństwo zgubienia drogi na drzewach i kamieniach malowane były kolorowe paski odpowiednie do koloru szlaku...\nBusz przeszedł wkrótce w gęsty tropikalny las pełen ciekawych drzew i porostów... Rosną tu między innymi gum trees i drzewa cynamonowe... Dotarliśmy w końcu do rozwidlenia szlaków...\nDrogowskazy opisane są w minutach marszu. Na krawędź krateru - 45 minut, do ogrodu botanicznego 90 minut. Tu trzeba skręcić w lewo, pod górę. Ścieżka robi się stroma...\nGdy w końcu spoceni i zasapani wychodzimy na "rim" czyli krawędź krateru okazuje się, że jego wnętrze, o ponad 200-metrowej głębokości wypełnione jest zieloną gęstwiną.\nOn the right side you will see the highest peak on the rim of the crater - The Mazinga. But our guide says that the view from there is limited, and claims that it is much better to see the island from Panorama Point, which goes on the edge of the crater to the left.\nPo prawej stronie widać najwyższe wzniesienie na krawędzi krateru - to Mazinga. Ale nasz przewodnik powiada, że widok stamtąd na okolicę jest ograniczony i twierdzi, że znacznie lepiej widać wyspę z Panorama Point, na który idzie się krawędzią krateru w lewo.\nStroma ścieżka schodzi stąd w głąb krateru. Ale to podobno bardzo trudna ścieżka, na której łatwo skręcić nogę. Specjalna tablica odradza schodzenie bez przewodnika.\nPo drodze widzieliśmy liczne jaszczurki i metrowego, nieszkodliwego węża. Ale nie spodziewałem się, że tu, na krawędzi dawnego krateru, na wysokości 500 metrów zobaczę domowego koguta! To wysokogórski kogut! - śmieje się Charlie i gwiżdże. A kogut zwabiony kawałkiem herbatnika bezceremonialnie wskakuje mu na kolana.\nRobię jeszcze jedno zdjęcie zielonej gęstwiny szczelnie wypełniającej wnętrze krateru. Tam w dole nie ma przecież żadnej otwartej perspektywy dla zdjęć!\nZaczynamy wspinać się krawędzią krateru czyli "rimem" ku Panorama Point. Na drogowskazie pisze, że to jeszcze 20 minut. Przekonuję się wkrótce, że to najtrudniejszy odcinek dzisiejszego marszu: trzeba chwytać się drzewek i korzeni, a także rozwieszonych lin.\nAle widok ze szczytowej skałki, na której ustawione jest lotnicze światło nawigacyjne nagradza wszystko. Odczekuję moment, aż wiatr przegoni chmury i robię pierwsze zdjęcia: w dole widać cieniutką nitkę pasa startowego lotniska:\nZbliżenie pozwala przyjrzeć się bliżej pustej plaży w zatoce Zeelandia, ku której biegną spienione fale Atlantyku.\nW szerszym planie widać było zbiorniki ropy (normalnie ukryte za Signal Hill) i górę Boven na północnym krańcu wyspy, Stara część Oranjestad położona jest bardziej w lewo i nie jest widoczna na tym zdjęciu:\nTo Charlie. Przepowiadał deszcz. Rozpoczęliśmy więc schodzenie tą samą trasą. Gdy na rozwidleniu szlaku do Botanical Garden chciałem odłączyć się od towarzystwa i pomaszerować na wschód ciemnoniebieskim szlakiem przewodnik starszej pani oświadczył niespodziewanie, że ta część szlaku jest zamknięta "due to the landslides" - z powodu osunięcia się ziemi na zboczu. Więc nie wszystkie odcinki szlaku na Statii są dobrze utrzymane! Uwierzyłem i pomaszerowałem do Botanical Garden okrężną trasą ponad miasteczkiem... Zrobił się z tego kawał drogi...\nPożegnałem Charliego i ruszyłem drogą, w której co rusz pojawiały się dziury. Południowo - wschodnia część wyspy... Pustka. Żadnych domostw...\nNa tym odludziu w 1998 roku założono ogród botaniczny. Posadzono egzotyczne drzewa, krzewy i... jest problem, bo zrobiła to organizacja pozarządowa, która nie ma w tej chwili dostatecznych środków na pielęgnację ogrodu. Ogród zarasta. Ochotnicy którzy tu przyjeżdżają nie nadążają z wycinaniem trawy i chwastów. Mieszkaja w takim pawilonie:\nW ogrodzie nie zastałem nikogo. Ale warto tu przyjść już choćby po to, aby obejrzeć kwiaty...\nU góry to rododendrony. A jak nazywają się te kwiaty obok?\nTo jakaś dziwna odmiana popularnego hibiskusa. Coral hibiscus.\nA to? Może ktoś z przyrodników pomoże mi ustalić nazwę tego kwiatu?\nA to żółty alamander. Te kwiaty rosną na krzewach o wysokości człowieka... Spotykałem je w wielu krajach tropikalnych.\nDrobne, ale bardzo wdzięczne bladoniebieskie kwiaty...\nW ogrodzie botanicznym rośnie wiele gatunków palm a także tropikalne drzewa owocowe...\nA tak wygląda najwyższy szczyt wyspy na który wchodziłem przed południem oglądany z ogrodu botanicznego, czyli z przeciwnej strony wyspy. To zbocze porośnięte jest gęstym buszem - praktycznie nie do przebycia.\nWracając pieszo dostrzegłem przy drodze zarośnięty znak z napisem Corre Corre. Bawią mnie te podwójne nazwy, a na szlaku moich wędrówek było ich już sporo - w różnych częściach świata: Lapu Lapu, Puka Puka, Langa Langa, Bora Bora i jeszcze inne. Jakże mógłbym teraz ominąć Corre Corre?\nPomaszerowałem w kierunku wybrzeża zarośniętą dróżką, którą wskazywała strzałka:\nPo drodze spotkałem rodzinkę dzikich osłów. Nie należą do nikogo i żyją na swobodzie właśnie w tej pustej części wyspy. Samce parskały na mnie groźnie z daleka. W końcu uciekły.\nCzytałem, że w Corre Corre stała kiedyś kolejna bateria armat chroniących wyspę przed atakiem z morza. Ale nic takiego tu nie znalazłem. Może armaty w końcu wywieziono do Oranjestad?\nSfotografowałem jedynie niezbyt gościnne, południowo-wschodnie wybrzeże:\nSt Kitts Island from Statia:\nNaprzeciwko, po drugiej stronie cieśniny wyrastała z morza wyspa Saint Kitts. Tam też jest wulkan, ale od dawna śpiący. Tymczasem tego dnia obłoki nad wyspą niespodziewanie uformowały obłok do złudzenia przypominający chmurę powstającą podczas wulkanicznej erupcji. Czy nie mam racji?:\nI returned to my headquarters tired but happy with the interesting day. And the next morning I left the Island of St. Eustatius and flew the same small plane via St. Maarten to Saba. My impressions of Saba, however, you can read on the next page.\nNa kwaterę wróciłem zmęczony, ale zadowolony z ciekawego dnia. A kolejnego ranka pożegnałem Wyspę Świętego Eustachego i poleciałem tym samym małym samolotem przez St Maarten na Sabę. O moich wrażeniach z Saby przeczytacie jednak już na kolejnej stronie.\nTo the report from Saba Island\nPrzejście do relacji z wyspy Saba\nBack to main travel page Przejście do strony "Moje podróże"\nBack to the main directory Powrót do głównego katalogu


Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne\npapiez.wiara.pl » Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne\nMarek Piekara/ Agencja GN\tIdea międzynarodowych spotkań poświęconych kultowi eucharystycznemu zrodziła się w Europie Zachodniej w połowie lat siedemdziesiątych XIX wieku. Ich inicjatorom chodziło zarówno o ożywienie i rozszerzenie nabożeństwa do Chrystusa w Eucharystii, jak i o przeciwstawienie się nasilającym się już wówczas tendencjom laicyzacyjnym o wyraźnie antykościelnym, a nawet antyreligijnym zabarwieniu.\nInicjatorom chodziło zarówno o ożywienie i rozszerzenie nabożeństwa do Chrystusa w Eucharystii, jak i o przeciwstawienie się nasilającym się już wówczas tendencjom laicyzacyjnym o wyraźnie antykościelnym, a nawet antyreligijnym zabarwieniu.\nW dniach 10-17 czerwca w Dublinie odbędzie się 50. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny (MKE). Przyświecać mu będzie hasło „Eucharystia: wspólnota z Chrystusem i między nami”. Benedykt XVI, który nie pojedzie do stolicy Irlandii, mianował 7 kwietnia swym osobistym wysłannikiem kanadyjskiego kardynała kurialnego Marca Ouelleta, prefekta Kongregacji ds. Biskupów.\nTo jubileuszowe spotkanie wiernych z całego świata z Chrystusem w Eucharystii rozpocznie się w niedzielę 10 czerwca Mszą św. pod przewodnictwem wysłannika papieskiego na terenach należących do Królewskiego Towarzystwa Dublinu (RDS), a zakończy liturgią eucharystyczną w następną niedzielę – 17 bm., tym razem na nowoczesnym stadionie Croke Park. Oczekuje się, że przybędzie na nią 80 tys. wiernych. W całym zaś Kongresie spodziewany jest udział co najmniej kilkudziesięciu tysięcy pielgrzymów z Irlandii i z ponad stu krajów z całego świata.\nProgram tego wielkiego wydarzenia kościelnego i społecznego przewiduje m.in. odbywanie tzw. konferencji generalnych (ogólnych) w 18 oratoriach na terenie miasta i okolic oraz 150 warsztatów i grup dyskusyjnych. Oprawę muzyczną liturgii sprawowanych w czasie tego wielkiego wydarzenia zapewni ponad sto chórów z całej „Zielonej Wyspy”.\nNa konferencji prasowej w Watykanie 10 maja abp Piero Marini, przewodniczący Papieskiego Komitetu ds. Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych zaznaczył m.in., że zanim bł. Jan Paweł II wprowadził w Kościele powszechnym w latach osiemdziesiątych (i później) XX wieku Światowe Dni Młodzieży, Dni Chorego czy Światowe Spotkania Rodzin, to właśnie odbywające się co kilka lat Kongresy były przez ponad wiek jedynymi okazjami do zgromadzenia się przedstawicieli całego ludu Bożego wokół Eucharystii. A to przecież ona stanowi „serce życia chrześcijańskiego i niezwykłą przestrzeń ewangelizacji społeczeństwa” – przypomniał arcybiskup.\nMetropolita Dublina abp Diarmuid Martin powiedział na tejże konferencji prasowej, że w ramach przygotowań do zbliżającego się spotkania zorganizowano w stolicy Irlandii spotkanie niewielkiej już garstki żyjących jeszcze uczestników Kongresu w tym samym mieście sprzed 80 lat – bardzo już sędziwych, powyżej 90. roku życia. „Ich wspomnienia były wielkim świadectwem wiary i znaczenia tych wydarzeń” – podkreślił hierarcha, obecnie 67-letni. Wyraził nadzieję, że Kongres będzie czasem odnowy i pojednania dla Kościoła w Irlandii, przeżywającego od kilku lat trudne chwile, związane z ujawnionymi przypadkami nadużyć seksualnych wobec nieletnich ze strony miejscowego duchowieństwa.\nIdea międzynarodowych spotkań poświęconych kultowi eucharystycznemu zrodziła się w Europie Zachodniej w połowie lat siedemdziesiątych XIX wieku. Ich inicjatorom chodziło zarówno o ożywienie i rozszerzenie nabożeństwa do Chrystusa w Eucharystii, jak i o przeciwstawienie się nasilającym się już wówczas tendencjom laicyzacyjnym o wyraźnie antykościelnym, a nawet antyreligijnym zabarwieniu.\nRzecz znamienna, że szczególne zainteresowanie tymi zagadnieniami okazywali świeccy we Francji, a największe zasługi miała Émilie-Marie Tamisier (1834-1910) z Tours, która na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XIX stulecia organizowała pielgrzymki eucharystyczne. Popierali ją w tym jej spowiednicy, zwłaszcza późniejszy święty – ks. Piotr Julian Eymard (1811-68), zwany „apostołem Eucharystii” i bp Gaston De Ségur (1820-80) z Paryża, a także biskupi Gaspard Mermillod z Fryburga (Szwajcaria; późniejszy kardynał; 1824-92) i Victor-Joseph Doutreloux z Liège (Belgia; 1837-1901).\nBiskup De Ségur sporządził wykaz wszystkich łaskami słynących miejsc kultu eucharystycznego we Francji, ogromnie ożywiając pielgrzymowanie do nich. Przełomowe znaczenie miały masowa pielgrzymka z Lille do Douai w maju 1875 oraz nabożeństwa eucharystyczne w Awinionie (1876) i w Favernay (1878) – w istocie nieoficjalne kongresy eucharystyczne.\nOficjalne zorganizowanie takiego zgromadzenia wiernych zaproponowała panna Tamisier. Chciała ona nie tylko ożywić pielgrzymki do miejsc kultu eucharystycznego, lecz również połączyć je z konferencjami i tym samym przekształcić je w międzynarodowe spotkania religijno-naukowe. Pragnęła w ten sposób ożywić kult eucharystyczny, rozszerzyć jego zasięg i przeciwstawić się laicyzacji, jak również wzbudzić w katolikach poczucie siły i dumy z wyznawanej wiary.\nMyśli swe przedstawiła najpierw gorącemu entuzjaście nabożeństw eucharystycznych, św. Piotrowi Eymardowi, który jeszcze w 1856 r. założył w Paryżu Zgromadzenie Kapłanów od Najświętszego Sakramentu (eucharystynów lub ejmardystów). Odniósł się on z wielkim zapałem i zrozumieniem do idei takich spotkań, lecz sam nie doczekał spełnienia tych zamiarów. 27 kwietnia 1879 r. pomysł E. Tamisier poparł Leon XIII, wydając odpowiednią bullę w tym celu.\nWkrótce jednak okazało się, że ani we Francji, ani w sąsiedniej Belgii nie można było zorganizować takich masowych spotkań, ze względu na panujące tam nastroje liberalne i antykatolickie, podczas gdy pozostałe kraje, proponowane jako miejsca kongresu, zwłaszcza Holandia, nie wykazały większego zainteresowania tą sprawą. I gdy wydawało się, że z planów trzeba będzie zrezygnować lub przynajmniej odłożyć je na inny, bliżej nieokreślony termin, sytuacja zmieniła się w samej Francji. Całą ideą zainteresowało się mianowicie dwóch przemysłowców Vrau z Lille: Philibert i jego kuzyn Feron, do których dołączył później jeszcze wicehrabia de Damas. Sfinansowali oni całe przedsięwzięcie, dzięki czemu we Francji odbył się I Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny.\ndodane 08.06.2012 23:05


Powiat Oświęcim: Pospieszmy z pomocą choremu Jasiowi - Oświęcim INFO\nPowiat Oświęcim: Pospieszmy z pomocą choremu Jasiowi\nW najbliższą niedzielę, 19 września na oświęcimskich Bulwarach stowarzyszenie Pozytywni zaprasza na piknik „2. Pozytywne zakończenie lata dla Jasia Leśniaka”. Współorganizatorem wydarzenia jest Powiat Oświęcimski.\nProblemy chłopczyka zaczęły się tuż po jego narodzinach.\nChwile radości przyćmił strach, paraliżujący strach. Nasz malutki synek tylko co przyszedł na świat, a już musiał toczyć walkę o życie – mówią rodzice Janka.\nDziecko doznało zawału tętnicy środkowej mózgu, co spowodowało porażenie lewej strony jego ciała. Janek ma problemy z utrzymaniem równowagi. Chłopczyk zmaga się również z uszkodzeniem nerwu wzrokowego.\nNie mamy czasu do stracenia, dlatego prosimy – pomóżmy małemu Jasiowi – proszą rodzice Janka.\nStowarzyszenie Pozytywni postanowiło zorganizować dla Janka różnego rodzaju akcje – pikniki, zbiórka plastikowych nakrętek i zużytych baterii, aukcje charytatywne (https://www.facebook.com/groups/pozytywniaukcjedzieciom). 2. Pozytywne zakończenie lata to pierwsze wydarzenie dla chłopca.\nLink do skarbonki Jasia: https://www.siepomaga.pl/pozytywnidlajasia – można tam wrzucić parę złotych.\nCelem jest zebranie 25 tysięcy złotych. Fundusze rodzice przeznaczą na intensywną terapię dziecka.\nNa pikniku w Oświęcimiu będzie można oddać plastikowe nakrętki oraz zużyte baterie, a także zjeść pyszne dania.\n– Będą to m.in. wspaniałości ze swojskiego stołu, ciasta, ciasteczka ręcznie malowane wędzone skrzydełka z grilla, kiełbaska od Koła Gospodyń w Trzebieńczycach, śledzie w żurawinie, smalec po bachowsku i ciasto drożdżowe od KGW z Bachowic. Pozytywni zadbają też o hot dogi, watę cukrową oraz popcorn – przybliża Jolanta Wodniak ze stowarzyszenia.\nPrzysłowiową wisienką na torcie będzie broszkowicki rarytas, czyli zupa biełucha przygoptowana przez panie z miejscowego KGW.\nJakie jeszcze atrakcje czekają na przybyłych? Pokazy kobudo, brazylijskiego jiu jitsu, Grupy Rekonstrukcji Historycznej Milites, taniec Latino z Katarzyną Majtczak. Dzieci – i nie tylko one – będą mogły pojeździć na rumakach ze stadniny koni Ikarion w Bobrku, zaprzyjaźnić się z pieskami z oświęcimskiego schroniska OTOZ Animals, pospacerować z lamami, a także posłuchać o tym, jak jest skonstruowany silnik samochodowy.\nZ kolei księża salezjanie w Oświęcimiu zapraszają na spacer po pięknym ogrodzie. Spotkamy tam papugi Mirka Kwiatkowskiego i pszczelarzy. Specjalną atrakcją będzie pokaz rzeźby Józefa Watychowicza, który w trakcje pikniku wyrzeźbi w drewnie specjalnie dla organizatorów rzeźbę, która później trafi na aukcję charytatywną.\nPodczas 2. Pozytywnego zakończenia lata nie może zabraknąć dmuchawców, malowania twarzyczek, błyszczących tatuaży, balonów z helem, wielkich maskotek do przytulania, czy możliwości nabycia małych pluszaków, gier i puzzli.\nSwoją obecność zapowiedzieli również policjanci, Miejskie WOPR w Oświęcimiu, Wojsko Obrony Terytorialnej, GRH Posterunek Policji Państwowej w Oświęcimiu, a także druhowie z ochotniczych Straży Pożarnych z Bobrka i Przeciszowa, którzy będą uczyć pierwszej pomocy przedmedycznej. Przygotowali również pokaz – niespodziankę.\nChętni będą się mogli również przyjąć szczepionkę przeciwko COVID-19, zadba o to Atma Rescuers. Każdy, kto pojawi się w niedzielę 19 września na oświęcimskich Bulwarach będzie mógł sobie zrobić pamiątkową fotkę w specjalnej, „pozytywnej ramce”. O muzyczną oprawę wydarzenia zadba Dj P. G. EVENT, zdjęcia „z ziemi” wykona Małgorzata Musielak, a „z nieba” – Sky Foto Studio.\nDziękujemy współorganizatorom, partnerom i wszystkim tym, którzy są z nami i działają dla Jasia – mówią zgodnie Pozytywni.\nStarostwo Powiatowe w Oświęcimiu, https://www.powiat.oswiecim.pl/aktualnosci/pospieszmy-z-pomoca-choremu-jasiowi/


Sprzęt siłowy: ławki i atlasy do ćwiczeń – co wybrać? - EMPIK.COM\nZa pomocą atlasów lub ławek do ćwiczeń można rozbudować masę mięśniową bądź wyrzeźbić sylwetkę. To główne aspekty, które łączą te dwa sprzęty sportowe. Różnią się one jednak sposobem funkcjonowania.\nŁawka do ćwiczeń a atlas\nStandardowa ławka treningowa to konstrukcja, na której zamontowany jest materiał obiciowy oraz różnego rodzaju uchwyty. Najczęściej ułożenie ławeczki można zmieniać według własnych preferencji oraz treningu. Nie zajmuje przy tym wiele miejsca, a pozwala na ćwiczenie wielu partii ciała: nóg, rąk i grzbietu. Ławeczka sportowa jest także dobrym wyborem pod sztangę. Ten sprzęt jest zazwyczaj wybierany przez osoby, które skupiają się na treningu siłowym i chcą rozbudować masę mięśniową.\nFunfit, Ławka treningowa wielopozycyjna\nTym, którym zależy na poprawie ogólnej kondycji fizycznej oraz spaleniu tkanki tłuszczowej, polecane są atlasy do ćwiczeń. To rozbudowane urządzenie, które łączy w sobie ławkę i mechanizmy z obciążnikami. Atlas zazwyczaj posiada kilka stanowisk, dzięki którym można ćwiczyć mięśnie ramion, brzucha, nóg czy grzbietu. To wielofunkcyjne urządzenie sportowe, które zajmuje trochę więcej miejsca niż ławeczka, ale nie wymaga dodatkowej pracy przy zmianie ćwiczenia.\nFunfit, Atlas, ARROW II\nAtlasy do ćwiczeń polecane są zarówno profesjonalnym sportowcom, jak i początkującym osobom, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z treningiem siłowym. Dzięki temu, że atlasy mają zaawansowaną konstrukcję, umożliwiają trening różnych partii ciała. Popełnienie błędów na tym urządzeniu jest rzadsze i może wyeliminować ryzyko powstawania kontuzji – przy ćwiczeniach na atlasie nie występują gwałtowne szarpnięcia, co nie obciąża stawów tak, jak w przypadku ciężarów wolnostojących. Ryzyko nieprawidłowego obciążenia kręgosłupa jest w tym przypadku niższe.\nCena atlasów treningowych\nWykonywanie poszczególnych ćwiczeń warto skonsultować ze specjalistą. Od tego może zależeć, w jakim przedziale cenowym warto wybrać sprzęt sportowy. Atlasy do ćwiczeń są dostępne już za około 500 zł – inne natomiast mogą kosztować od 5 000 zł do nawet 10 000 zł. Pod uwagę należy wziąć wymiary urządzenia sportowego, maksymalną masę obciążenia podczas ćwiczeń, a także wagę użytkownika.\nPodstawowy atlas treningowy z wyciągiem górnym i dolnym oraz motylkiem umożliwi ćwiczenie mięśni ramion, czworobocznych, grzbietu czy klatki piersiowej. Standardowy sprzęt sportowy sprawdzi się przede wszystkim na początku przygody związanej z treningiem siłowym. Taki sprzęt z powodzeniem może stanowić wyposażenie domowej siłowni.\nBardziej zaawansowany atlas do ćwiczeń może składać się z przyrządów pozwalających na trening m.in. barków, pośladków, mięśni brzucha, dwugłowych ramion, naramiennych, a także mięśni ud. Rozbudowany sprzęt może zajmować więcej miejsca, jednak nadal świetnie sprawdzić się zarówno w domowej siłowni, jak i małym klubie fitness.\nAtlas gwarantuje dobre rezultaty, o ile ćwiczenia będą dobrane indywidualnie pod kątem potrzeb oraz umiejętności danego użytkownika. Wybierając ten sprzęt sportowy, angażuje się wybrany mięsień – inne są w tym czasie izolowane. To wielofunkcyjny sprzęt, którego obsługa nie należy do skomplikowanych czynności. Wszystkie obciążenia w atlasie są we właściwy sposób zabezpieczone. Dzięki temu możliwe jest wyeliminowanie ryzyko przeciążenia organizmu. Co więcej, na niektórych tego typu maszynach mogą ćwiczyć nawet dwie osoby – wszystko zależy od tego, w jaką liczbę stanowisk jest wyposażony dany sprzęt. Po wykonywaniu poszczególnych serii niepotrzebna jest asysta innej osoby jak np. w przypadku podnoszenia sztangi.\nHMS, Cyklop 2, Semi Comercial, czarny\nPodstawowym wyposażeniem zarówno domowej, jak i profesjonalnej siłowni powinna być ławeczka treningowa. W zależności od modelu można ćwiczyć na niej wybrane partie mięśni, dzięki czemu w skuteczny sposób rzeźbi się sylwetkę. Wśród rodzajów tego sprzętu sportowego można wymienić ławki:\nCena ławek treningowych oscyluje od około 100 zł do około 5000 zł. Ławka treningowa dla początkujących może być składana i profilowana, a także mieć regulowaną wysokość i nachylenie. Najczęściej jest obita skajem i wypełniona grubą pianką, która zapewnia komfort podczas wykonywania ćwiczeń.\nNeo-Sport, Ławeczka skośna do ćwiczeń, NS05\nŁawki sportowe przeznaczone do bardziej zaawansowanych ćwiczeń tworzą wielofunkcyjne stanowisko, dzięki któremu możliwe jest rozwinięcie niemalże każdej partii ciała. Rozbudowane urządzenie może składać się z podstawowej ławki, motylka, wyciągów górnych i dolnych. Profesjonalna ławka treningowa może być również wykonana z materiałów odpornych na uszkodzenia, np. z solidnego profilu stalowego czy tapicerki ze skóry syntetycznej.\nPrzy zakupie ławki treningowej warto zwrócić uwagę na maksymalne obciążenie, rodzaje regulacji, konstrukcję i wykonanie. Najlepiej, żeby ławka była wykonana z profilu stalowego, który jest niezwykle wytrzymały i gwarantuje stabilność całej konstrukcji. Nie bez znaczenia jest również sposób montażu, przestrzeń, która jest potrzebna do ustawienia sprzętu, a także różnego rodzaju certyfikaty, które potwierdzają bezpieczeństwo korzystania z urządzenia. Większość produktów tego typu oznacza się certyfikatem EN 957, który dotyczy bezpieczeństwa stacjonarnego sprzętu treningowego.\nMarcy, Ławka treningowa rs7000 deluxe smith cage\nO czym pamiętać przy wyborze sprzętu sportowego?\nPrzy zakupie elementów do wyposażenia domowej siłowni lub klubu fitness warto kierować się poszczególnymi aspektami:\noczekiwaniami użytkownika względem urządzenia,\nliczbą użytkowników, którzy będą korzystać ze sprzętu sportowego,\nCo lepiej wybrać: ławkę czy atlas do ćwiczeń?\nWybór pomiędzy ławką treningową a atlasem do ćwiczeń wcale nie musi być trudny. Choć teoretycznie obie maszyny służą do podobnych treningów, można je rozróżnić pod względem funkcjonowania, wyglądu oraz rozmiaru. Ostateczny wybór jest zależny przede wszystkim preferencji użytkownika. Tym, którym zależy na uniwersalnym treningu, dzięki któremu spalą tkankę tłuszczową, z pewnością spodobają się możliwości, które daje atlas. Ławka sportowa jest dobrym sprzętem dla osób, które chcą wykonywać ściśle określone ćwiczenia, np. trening ze sztangą. Są powszechnie polecanym sprzętem do robienia tzw. masy. Szeroka swoboda ćwiczeń i ruchów to dodatkowa zaleta ławek.\nFunfit, Ławka treningowa skośna wielopozycyjna z regulacją\nŁawka do ćwiczeń skośna ławeczka treningowa regulowana składana Neo-Sport NS05\n178,99 zł 224,00 zł\nŁawka treningowa HS-1080 ze stojakami


UM Wrocław: Na Ołbinie powstała pracownia/galeria fotografii i dizajnu Sa_Le - Fakty Wrocław\nUM Wrocław: Na Ołbinie powstała pracownia/galeria fotografii i dizajnu Sa_Le\nSa_Le to przedsięwzięcie projektantki Wiktorii Lenart i fotografa Bartka Sadowskiego. Artyści w swojej pracowni będą prezentowali wystawy fotografów oraz organizowali warsztaty z odpowiedzialnego dizajnu.\nPracownia/galeria Sa_Le u zbiegu ulic Sienkiewicza i Nowowiejskiej, fot. Bartek Sadowski\nKameralna pracownia znajduje się w kamienicy u zbiegu ul. Sienkiewicza i Nowowiejskiej, na wprost skweru z kolumną z figurą Matki Bożej. Charakterystyczny budynek pochodzi z lat 20. poprzedniego stulecia, zaprojektował go Theo Effenberg.\nPara gospodarzy Sa_Le to uznani twórcy. Wiktoria Lenart jest projektantką produktu, adiunktką na wydziale Wzornictwa ASP we Wrocławiu. Wielokrotnie wyróżniania m.in. nagrodami: Make Me!, Must Have, Young Design, IF Design Award, Dobry Design, Top Design Award, 30 Kreatywnych Wrocławia. Projektuje głównie meble biurowe i domowe, narzędzia pracy, urządzenia medyczne, współpracuje m.in. z Meble VOX, Meble Balma, Sens Dx, Sunelectro, Saule Technologies, Kriosystem Life.\n30 Kreatywnych Wrocławia: Wiktoria Lenart\nGłównym obszarem zainteresowań Lenart jest przestrzeń pracy człowieka i zagadnienia „ergonomii prywatności”.\n– W Sa_Le chcę zajmować autorskimi projektami i działaniami związanymi z dizajnem odpowiedzialnym, eksperymentalnym i krytycznym. Będzie to praca stojąca w opozycji do jej komercyjnej działalności – zapowiada projektantka.\nPrzestrzeń dla młodych fotografów i dizajnerów\nNatomiast Bartek Sadowski to ceniony wrocławski fotograf, laureat wielu znaczących konkursów fotograficznych, m.in. Grand Press Photo, BZWBK Press Foto, Sony World Photography Award, WIelki Konkurs National Geographic. Od 20 lat publikuje w kraju i za granicą, jego fotografie oglądali czytelnicy m.in. „Newsweek’a”, „Forbesa”, „Twojego Stylu”, „Zwierciadła”, „Le Monde”, „Liberation”, „Bloomberg News”, „Washington Post”.\nW Sa_Le urządził pracownię portretową, w której wykorzystuje analogowe techniki fotograficzne. Chce zająć się także własną działalnością artystyczną z pogranicza fotografii dokumentalnej i aktywizmu.\n- Sa_Le to nie tylko pracownia ale i galeria, w której będziemy organizować wystawy i warsztaty, nie tylko uznanych fotografów i dizajnerów, chcemy udostępniać naszą przestrzeń młodym, zdolnym twórcom, którzy dopiero budują swoją tożsamość i rozpoznawalność – zapowiada Bartek Sadowski. – Pracownia będzie też brała aktywny udział w życiu dzielnicy, chcemy realizować projekty skupiające się na placu Grunwaldzkim i Ołbinie i integrujące jego mieszkańców.\nUrząd Miasta Wrocław, https://www.wroclaw.pl/na-olbinie-powstala-pracowniagaleria-fotografii-i-dizajnu-sa-le


GPS dla Piłkarzy: Trackery i Kamizelki | Sonda Sports\nPrzygotowanie motoryczne odgrywa coraz większą rolę w piłce nożnej. Rosnąca liczba sprintów, podań i ataków na piłkę powoduje, że zawodnicy wykonują coraz cięższą pracę na boisku. System Sonda Sports pozwoli Ci ją zmierzyć, wyciągnąć właściwie wnioski i optymalnie przygotować drużynę\nKluczowe parametry w piłce nożnej\nSystem Sonda Sports umożliwi Ci monitorowanie najważniejszych parametrów w piłce nożnej: dystans, progi tętna i prędkości, sprinty, przyspieszenia i zwolnienia, Player Load, prędkość maksymalna i wiele innych. Dzięki analizie tych danych będziesz mógł określić potencjał i możliwości fizyczne zawodników, kształtować ich cechy motoryczne, zaplanować mikrocykle treningowe, dobrać optymalne obciążenia i śledzić aktualną formę. Porównywanie zawodników i statystyki drużynowe ułatwią Ci zestawienie składu, zarządzanie zmęczeniem i pozwolą ograniczyć ryzyko kontuzji, wynikających z przetrenowania lub niedotrenowania.\nPrzyspieszenia i Zwolnienia\nPlayerLoad to wskaźnik obciążenia zewnętrznego uzyskany za pomocą trójosiowego akcelerometru. Parametr ten informuje ile pracy zawodnik wykonał podczas treningu lub meczu. Do obliczeń zbiera dane z prędkości, przyspieszeń, zmian kierunku oraz kolizji.\nStrefy prędkości pozwalają na bardziej szczegółową i dokładną analizę. Pokazują ile czasu i ile metrów zawodnik spędził w poszczególnych przedziałach. Strefy prędkości mogą być zindywidualizowane lub drużynowe.\nPokazuje zależność pomiędzy obciążeniem gwałtownym a obciążeniem chronicznym. ACWR pozwala kontrolować i utrzymywać zawodnika w strefie dużego obciążenia i niskiego ryzyka kontuzji.\nJak kamizelki GPS pomagają w szkoleniu piłkarzy?\nDzięki trackerom i kamizelkom GPS możemy śledzić najważniejsze parametry fizyczne zawodników. “Liczba przyspieszeń, sprintów, pokonany dystans. To są bardzo interesujące i zwyczajnie przydatne wskaźniki dla nas, trenerów. Często też przyglądamy się wykresowi pracy zawodnika – jaka jest jego szybkość restytucji po eksplozywnych czynnościach. Czy w trakcie treningu piłkarz jest w stanie się odbudować, wrócić po krótszej przerwie do niskich zakresów tętna”- tłumaczy Radosław Osadnik, trener CLJ U-18 Górnika Zabrze.\nDane z monitoringu GPS często wpływają na kształt treningu, pozwalają na dostosowanie obciążeń do możliwości zawodników i ułatwiają rozwój. “Najistotniejsze dla nas jest to, czy zawodnik dał z siebie maksa podczas meczu. Porównujemy dane z pierwszą drużyną, z innymi zachodnimi akademiami. Na tej podstawie wyznaczamy zawodnikom cele do osiągnięcia” - dodaje Jacek Piegza, trener przygotowania motorycznego Akademii KGHM Zagłębie.\nNa wczesnym etapie szkolenia GPS pozwla określić potencjał i możliwości fizyczne. Na wyższym poziomie pomagają w profilowaniu zawodników i kształtowaniu odpowiednich cech motorycznych. “Analizujemy rzeczy od tak prozaicznych, jak przebiegnięty dystans, po bardziej zaawansowane, jak nagromadzenie wysiłku treningowego i meczowego u zawodnika” – mówi Marcin Wróbel, dyrektor Akademii Lecha Poznań. “Staramy się to odnosić do zawodników na świecie, z różnych klubów, z których mamy dane. To daje nam punkt odniesienia, dzięki czemu lepiej wiemy, w jakim miejscu jesteśmy”.


Dwie osoby zginęły pod Małym Płockiem - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nPod Małym Płockiem, na drodze krajowej 63, auto osobowe zderzyło się z ciężarówką. W wyniku uderzenia dwie osoby zmarły. Droga jest zablokowana.\nO godz. 18.50 pod Małym Płockiem w kierunku Kisielnicy osobowy volkswagen passat, jadący od Kisielnicy, na ośnieżonej jezdni wpadł w poślizg i zderzył się bokiem z jadącą z przeciwnej strony ciężarówką. W wyniku zdarzenia osoby podróżujące passatem, mężczyzna i kobieta, zgineli. Po uderzeniu rozbita osobówka znalazła się w rowie. Policja informuje, że kierowca ciężarówki był trzeźwy.\nDroga jest zablokowana. Na miejscu pracują służby.\nPolicja zaleca objazd w Kisielnicy na Stawiski, następnie drogą wojewódzką 647. Z Kolna jadąc należy skręcić na krzyżówkach koło Korzenistego w prawo, w kierunku Nowogrodu, droga 648.\nNa drogach regionu panują trudne warunki jazdy. Pada mokry śnieg i tak może potrwać do rana. Na drodze krajowej 63 jest ślisko i zalega „błoto pośniegowe.\npon, 25 stycznia 2021 20:37\nData ostatniej edycji: wt, 26 stycznia 2021 08:20:10


Czy Warszawski Uniwersytet Medyczny dyskryminuje przeciwników aborcji? - info.wiara.pl\ninfo.wiara.pl » Informacje » Z Polski » Czy Warszawski Uniwersytet Medyczny dyskryminuje przeciwników aborcji?\nUczelnia zatrudni lepszego pracownika od Terlikowskiego, takie ma prawo.\nTo tak nie działa, przypuszczam, że Nowicka dostała cynk, że "coś się święci" i zrobiła trochę dymu na wyrost, a Terlikowski w kontrze zrobił trochę dymu na wyrost, "że go biją". Wykładowca z zewnątrz na godziny zlecone jest zatrudniany na umowę o dzieło. Wniosek o jego zatrudnienie składa dyrektor instytutu ( nie kierownik katedry). Zwyczajowo przed złożeniem takiego wniosku przeprowadza się wewnętrzne rozmowy, ile godzin / grup, jakie przedmioty i kiedy miałby prowadzić ów wykładowca, również samo otrzymanie planu od planisty absolutnie o niczym nie przesądzą, dopiero oficjalna informacja od dziekana o przydziale godzin zleconych jest podstawa do zawarcia wspomnianej umowy o dzieło. Po drugie, żaden, absolutnie żaden dyrektor instytutu nie weźmie wykładowcy z zewnątrz na zlecone, jeśli ma możliwość zatrudnienia na etat (a tu zwyczajowo już czekają w kolejce świeżo upieczeni doktorzy z danego instytutu). Tak wiec jeśli nawet rektor uciął sprawę ze względów - powiedzmy - pozamerytorycznych - to jest kryty na całej linii z w/w powodów.\nTak, odpowiadam na pytanie zawarte w tytule: doszło do dyskryminacji, pan Terlikowski może udowodnić, że propozycja pracy była, a rada wydziału, która decyduje o zatrudnieniu nie zdążyła się wypowiedzieć, bo rektor ręcznie pokierował sprawą ze strachu przed jakąś działaczką, której umoczenie w biznes aborcyjny wykazano przed sądem. I to ona "narobiła szumu", trzymajcie się faktów.\nTrzeba się za tą panią modlić. Dużo istnień ludzkich od tego zależy. A i dla niej Łaska Pana.


Regulowane rolki Nobes Worker - TopSlim.pl\nRegulowane rolki WORKER Nobes zachwycają nowoczesnym designem i barwną kolorystyką. Łatwa regulacja rozmiaru za pomocą bocznych przycisków, wytrzymała, aluminiowa rama, łożyska ABEC 5 oraz koła wykonane z gumy poliuretanowej, gwarantują doskonały komfort jazdy. Dodatkowo, model został wyposażony w miękką, przyjemną w dotyku, wyściółkę - Comfort Fit. Klamra umieszczona na boku buta umożliwia sprawne zdejmowanie i zakładanie rolek, gwarantując tym samym stabilną jazdę. Rolki WORKER Nobes są wyposażone także w hamulec, który znacznie zwiększa bezpieczeństwo jazdy.


Farmona Herbal Care - Kąpiel odświeżająca Sosna himalajska z miodem manuka | Lifestyle by Agnieszka\nJak czytacie mnie dużej to wiecie, że bardzo lubię testować nowe żele pod prysznic czy płyny do kąpieli. Dlatego też z Trusted Boxa pierwsza na celownik, a raczej do łazienki zawitała Kąpiel odświeżające od Farmony. Zaraz po otwarciu poczułam się jakbym chodziła po lesie wśród szumiących sosen. Zapach idealnie odwzorowany, delikatnie ocieplony aromatem miodu. Spodobało mi się. Produkt jest w plastikowym, zakręcanym opakowaniu. Wydobywa się przez średniej wielkości otwór, który jest odpowiedni. Nie wylejemy od razu pół butelki, ale też nie kapie po kropelce. Cała łazienka nim pachnie, gdy jest w użyciu. Dość dobrze się pieni. Nie przesusza skóry, a wręcz delikatnie nawilża. Jest wydajny, ponieważ wystarcza niewielka ilość, aby było sporo piany. Lubię takie umilacze kąpieli. Spodobał mi się, więc możliwe, że powrócę.\nZnacie produkty Herbal Care?\nfarmona , kąpiel odświeżająca , kosmetyki , Trusted Cosmetics\nLimited Edition Lady 29 lipca 2017 15:12\n*Nataleczka* 29 lipca 2017 15:13\nNie uzywałam jueszcze tego szamponu.\nRóżowa Szminka 29 lipca 2017 15:22\nCzuję, ze by mnie zauroczył\nGrani Vera 29 lipca 2017 22:45\nNie lubię takich mocnych zapachów, bo był cały czas psikała :)\nSabrina 29 lipca 2017 22:59\nAnn Ka 30 lipca 2017 11:19\njeszcze nie znam, ale zapach mnie zaciekawił :)\nAneczkaBlog 30 lipca 2017 21:03\nJa ich produkty do włosów bardzo lubię :) natomiast do kąpieli nie miałam nic.\nZacisze Lenki 30 lipca 2017 22:13\nNie znam, ale zaciekawił mnie, bo nie wysusza skóry.\nMama Z Różową Torebką 31 lipca 2017 17:37\nZachęcająco opisałaś zapach :)


Myszka Recenzuje: Kącik Czytelniczy - "Szeptem" Becca Fitzpatrick\nKącik Czytelniczy - "Szeptem" Becca Fitzpatrick\nOryginalny tytuł: Hush Hush\nData wydania polskiego: 13 stycznia 2010\nPatch jest tajemniczy i zabójczo przystojny. Nic dziwnego, że szesnastoletnia Nora uległa jego urokowi. Niemal natychmiast w jej życiu zaczęły dziać się rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Chyba że…Chyba że ktoś wie, że znalazł się w samym środku bitwy. Bitwy, którą od wieków toczą Upadli z Nieśmiertelnymi. O Twoje życie.\nO książce wiedziałam od kilku lat, ale dopiero ostatnio zdecydowałam ją przeczytać po przeczytaniu recenzji. Słyszałam, że jest podobna do Zmierzchu i nie zaprzeczam. Osobiście Zmierzch (książki) lubię, ale nie chciałam otrzymać powtórki z rozrywki np. główni bohaterowie poznali się w szkolnej ławce. Szeptem mnie miło zaskoczyło i bardzo wciągnęło. Jest napisana lekkim językiem, nie ma dużo opisów i po prostu trudno jej nie przeczytać szybko.\nGłówną bohaterkę, Norę naprawdę polubiłam, nie była "głupiutką blondyneczką", była inteligentna i miała własne zdanie. W przeciwieństwie do jej przyjaciółki Vee, momentami zachowywała się głupio i bezmyślnie, nie myślała o przyjaciółce. Patch moim zdaniem był postacią w miarę fajną, ale czasem przesadzał. Osobiście zżyłam się z Norą i mogłam się z nią momentami utożsamić.\nNastępną rzeczą, którą polubiłam w Szeptem to lokalizacje. Całe miasto, w którym mieszkała Nora, inne lokalizacje poza miastem są bardzo klimatyczne i łatwo można się odnieść do miejsc, które ty odwiedzasz. Cała ta "graficzna" otoczka w Szeptem z jej fabułą komponuje się w niesamowitą całość. Fabuła, mimo podobieństw do Zmierzchu bardzo mi się podobała.\nPozwolę sobie przejść do wydania książki: okładka bardzo mi się podoba, tak jak środek: nie ma dużych marginesów, czcionka ładna... czego chcieć więcej od życia?\nPodsumowując: książka mi się bardzo podobała, umiliłam nią sobie wieczór. Na pewno sięgnę po następne tomy i polecam ją głównie dziewczynom, którą lubią taką tematykę lub fanom Zmierzchu.\nDzięki za czytanie, mam nadzieję, że wam post się podobał i napiszcie mi czy czytaliście tą książkę i czy wam się podobała, a jak nie to czy zamierzacie.\nAutor: MyszkaRecenzuje o 14:54\nEtykiety: 2009, Opinia, Wydwnictwo Otwarte\nTOP 4 FILMOWE THRILLERY\nKĄCIK CZYTELNICZY - "Maybe Someday" Colleen Hoover...


zgg.gosc.pl → Nie zmarnować chleba naszego powszedniego\nWarsztaty przy parafii pw. św. Mikołaja w Głogowie.\nDiecezjalna Caritas rozpoczęła kolejną edycję programu FEAD, w ramach Programu Operacyjnego Pomoc Żywnościowa 2014–2020, który jest współfinansowany z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym.\n– Ten program ma pomóc osobom, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Oczywiście wiele programów socjalnych polepszyło życie naszych podopiecznych, ale są jeszcze osoby, które mają bardzo niskie dochody i potrzebują tego wsparcia. Głównie są to emeryci, renciści, osoby starsze i schorowane – wyjaśnia Sylwia Grzyb, rzecznik prasowy diecezjalnej Caritas. – Celem programu jest przeciwdziałanie ubóstwu i wykluczeniu społecznemu poprzez pomoc żywnościową i uczestnictwo w szkoleniach – dodaje.\nProste, smaczne i zdrowe\nZ programu w naszym regionie korzysta 14 tys. podopiecznych. – Jeśli znamy osobę w potrzebie, należy skierować ją do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej czy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Tam pracownicy socjalni wiedzą, co należy zrobić, aby taka osoba uzyskała pomoc. I po wypełnieniu formalności wskażą jej najbliższy parafialny zespół Caritas, gdzie otrzyma pomoc. W ramach programu nasi podopieczni dostają konserwy, makarony, ser żółty, koncentrat pomidorowy, dżemy, powidła, miód i wiele innych artykułów, które na pewno przydadzą się w gospodarstwie domowym – wyjaśnia Sylwia Grzyb.\nDiecezjalna Caritas nie tylko przekazuje żywność. W ramach prowadzonego projektu odbywają się m.in. warsztaty kulinarne, dietetyczne i zdrowego żywienia. – W ich trakcie uczymy przygotowywać proste, smaczne i zdrowe posiłki. Oczywiście przede wszystkim wykorzystujemy te produkty, które nasi podopieczni otrzymują w ramach programu. I tak przykładowo żółty ser można wykorzystać nie tylko do zrobienia kanapki, ale też do smacznej sałatki z brokułami, którą przygotowaliśmy ostatnio na warsztatach we Wschowie – wyjaśnia Sylwia Grzyb.\nSą też warsztaty o niemarnowaniu żywności. – Rozmawiamy o tym, jak wykorzystać produkty z krótkim terminem ważności, jak przetworzyć te już ugotowane albo jak prawidłowo przechowywać żywność w lodówce. Mówimy też o różnych formach przygotowywania jedzenia, ale także o porcjach, jakie szykujemy. Jedna z ważniejszych zasad mówi: róbmy takie porcje, jakie jesteśmy w stanie zjeść – podkreśla Dominika Danielak z Caritas.