Hiszpański opiekun – WroBlog\nHiszpański milioner Izar Agustin prowadzi wraz z rodzicami Liliany Brooks słynną sieć domów mody. Po śmierci wspólników zostaje opiekunem prawnym kilkunastoletniej Liliany. Opiekę sprawuje wyłącznie na odległość. w listach wydając polecenia. co Liliana ma robić i jak się zachowywać. Gdy podopieczna osiąga pełnoletniość. postanawia zacząć żyć według własnego pomysłu i pragnień. Wówczas jednak Izar przedstawia jej swój plan. Chce. by Liliana została jego żoną…\nDaniel Tammet urodził się 31 stycznia 1979 roku. W środę. Dla zwykłego śmiertelnika nie jest to szczególnie ważna informacja. ale Daniel cierpi na zespół Aspergera i zaburzenie zwane synestezją. które sprawia. że widzi kolory. kształty i faktury liczb. Dlatego data jego urodzin jest niebieska. a cyfry. które ją tworzą. kształtem przypominają gładkie otoczaki.\nDaniel potrafi dokonywać obliczeń. których wynik możemy sprawdzić jedynie za pomocą komputera. Liczby są od najmłodszych lat jego najwierniejszymi przyjaciółmi – najbardziej lubi cyfrę cztery. podobnie jak on „cichą i nieśmiałą”.\nDaniel Tammet nie jest jednak oderwany od rzeczywistości. Opowiada o swoim niełatwym dzieciństwie i dorastaniu. a także problemach. z którymi styka się na co dzień jako dorosły człowiek. „Urodziłem się pewnego błękitnego dnia” daje czytelnikowi klucz do niezwykłego umysłu człowieka dotkniętego autyzmem i szansę spojrzenia na świat jego oczami.\n„Daniel Tammet potrafi wykonywać w pamięci najbardziej złożone obliczenia matematyczne i w tydzień nauczyć się nowego języka. Każdego ranka zjada na śniadanie dokładnie 45 gramów owsianki i zanim wyjdzie z domu. liczy wszystkie rzeczy. które na siebie zakłada. Jego niezwykła książka to poruszające spojrzenie do wnętrza człowieka cierpiącego na niezwykle rzadką i wciąż tajemniczą chorobę.” „The Independent”\n„Danniel Tammet jest człowiekiem o niezwykłym umyśle. Dlatego tym bardziej godne podziwu są jego skromność i prostoduszność. które przebijają z tej arcyciekawej książki. Jeszcze do niedawna ludzie tacy jak on nazywani byli ‘idiotami-sawantami’. ale na szczęście cząstka „idiota” została słusznie odrzucona. W tym człowieku nie ma bowiem nic idiotycznego.” „The Sunday Times”\n„„Urodziłem się pewnego błękitnego dnia” jest przypuszczalnie pierwszym raportem z wnętrza umysłu sawanta (…). W Tammecie zdumiewająca jest przede wszystkim nie tyle niezwykłość jego umysłu. ile fakt. że potrafi nam o nim opowiedzieć.” „Daily Mail”\n„Można powiedzieć. że Tammet powrócił z podróży w świat autyzmu. miejsca niemal niedostępnego dla naukowców i rodziców.” ABC News\nW świecie opanowanym przez zarazę zombie. kilkoro ocalałych znalazło swoją przystań w krzyżackim zamku. Jednak to nie nieumarli stanowią największe zagrożenie dla resztek ludzkości.\nKarol Szymkowiak ma tylko jedno pragnienie – zobaczyć swojego synka i żonę – i zrobi wszystko. by dostać się do Poznania. gdzie zostawił swoją rodzinę. Problem w tym. że dzielą go od niej setki kilometrów wypełnione krwiożerczymi zombie i polskim wojskiem. które nie zawaha się strzelać do cywili. jeśli uzna to za słuszne.\nPierwsze lata emigracji. życie rodzinne i rozterki zawodowe\nPoruszająca. adresowana tylko do siebie relacja pisarza poszukującego własnego miejsca w świecie\nPowstały w latach 1971–1992 Dziennik pisany nocą Gustawa Herlinga-Grudzińskiego stanowi jedno z najważniejszych dzieł diarystyki światowej. Dziś. dzięki sensacyjnemu znalezisku. jakiego dokonały żona pisarza Lidia Croce i córka Marta Herling. w ręce czytelników trafia nieznany. nigdy wcześniej niepublikowany dziennik pisarza z lat 1957–1958. Sam fakt. że Herling-Grudziński go nie zniszczył. świadczy o znaczeniu. jakie miały dla niego te intymne zapiski.\nGustaw Herling-Grudziński zamieszkał w Neapolu w 1955 roku. Dziennikowe zapiski są świadectwem trudnych początków nowego życia — pisarz czuje się jeszcze wyobcowany i nic nie zapowiada. że Włochy staną się jego drugą ojczyzną. Czytelnicy znający monumentalny Dziennik pisany nocą mogą być zaskoczeni szczerością i intymnym charakterem tego tekstu. Herling-Grudziński opisuje burzliwe nieraz relacje i z ludźmi. a portrety wielu ważnych postaci kultury polskiej goszczących w domu Herlingów nie zawsze są kreślone z życzliwością. Stosunek do własnej twórczości jest tu jeszcze niespokojny i dramatyczny. a zmarła samobójczą śmiercią w 1952 roku pierwsza żona Krystyna powraca we wspomnieniach i dręczących pisarza snach. Dziennik 1957–1958 jest wreszcie dokumentem małżeństwa i ojcostwa. życia rodzinnego i towarzyskiego w domu przy via Crispi oraz pracy dziennikarskiej i pisarskiej: lektur. obmyślania pierwszych opowiadań powstałych w tamtych latach. a także nieukończonej i zniszczonej przez Herlinga-Grudzińskiego autobiograficznej powieści Ciemny staw.\n1 stycznia 1957. wtorek\nZupełnie samo. jak gdyby niepomyślane. wyskakuje z ukrycia i zagląda mi w oczy pytanie: „Co ze mną będzie?”. Co ze mną będzie? Czy potrafię tak żyć. nie pisząc i nie kochając. interesując się tym. co mnie niegdyś obchodziło. raczej z przyzwyczajenia niż z prawdziwej ciekawości?\n19 lutego 1957. wtorek\nMały coraz zabawniejszy i bardzo łobuzowaty. Kiedy zacznie mówić? Nigdy bym nie przypuszczał. że posiadanie dziecka może tyle znaczyć.\n16 stycznia 1958. czwartek\nNic. Nie mogłem ani pisać. ani myśleć. ani czytać. Zacząłem przed chwilą pić i pewnie nie skończę. aż mnie nie zwali z nóg. Ile bym dał za to. żeby móc z kimś pić! Żeby móc przynajmniej mówić! Nie po włosku. nie…\nZnakomitym uzupełnieniem książki są wspomnienia Lidii Croce w przekładzie Andrzeja Litworni. wspomnienia córki Marty Herling oraz niepublikowane wcześniej zdjęcia z jej archiwum rodzinnego.\nZgrabne czteropiętrowce i przytłaczające drapacze chmur. W małych koloniach lub stojące samotnie. Otoczone zielenią lub surowym betonem. Osiedla bloków – choć wydaje nam się. że dobrze je znamy. kryją mnóstwo tajemnic i zaskakujących historii.\nA są wszędzie – od metropolii po najmniejsze miejscowości. Tak liczne. że trudno je zignorować. lecz zarazem tak dobrze wtopione w krajobraz współczesnych miast. że na co dzień prawie ich nie widać. Pospolite. a jednak prowokujące. często znienawidzone. obrastające mitami. W blokach i na blokowych osiedlach mieszka dziś co najmniej dwanaście milionów Polaków. To doświadczenie uniwersalne. wspólne lokatorom betonowej krainy Krakowa. Radomia. Berlina. Londynu i podparyskich przedmieść – choć każdy ma o nim własną opowieść.\nBeata Chomątowska przygląda się blokom bez uprzedzeń. z ciekawością reportera i dociekliwością badacza. „Betonia” nie jest jednak sentymentalną podróżą przez polskie. niemieckie i brytyjskie osiedla. To opowieść o idei masowego budownictwa. świetlanych szklanych domach przemienionych to w slumsy. to w luksusowe apartamentowce. a przede wszystkim brawurowa próba ukazania bloków takich. jakie są naprawdę – małych światów. które wywarły ogromny wpływ na historię współczesnej architektury.\nNa książkę składają się cztery dzienniki. napisane przez dwóch mężczyzn i dwie kobiety z okolic Mińska Mazowieckiego. Łączy ich nie tylko pochodzenie z tej samej okolicy. wychowanie w religijnych domach i przywiązanie do tradycji – należą także do młodego pokolenia Żydów. pierwszego wychowanego w niepodległej Polsce. świadomego zarówno swojej żydowskości. jak i swoich praw obywatelskich. Kształcili się w polskich szkołach. angażowali się w działalność żydowskich organizacji młodzieżowych. byli świadomi narastającego w Polsce antysemityzmu. być może myśleli o emigracji. Mieli jednak liczne rodzeństwo. rodziców potrzebujących pomocy. byli związani ze swoim miasteczkiem. z żydowskim dziedzictwem i kult\nmichael jordan życie, nieposłuszeństwo naomi alderman pdf, 4 księga ezdrasza, rosyjski pdf, dark souls opis przejścia, lukasz czarnecki, gloria stein, prawo konstytucyjne test, spustoszona winnica, leczenie ran przewlekłych szewczyk pdf, pora umierać drozda, do tejże, odmiany terytorialne polszczyzny, basia i lato pod psem, joanna czerska, cesarz mutsuhito, bartosz roch nowik, ile ważą chmury, marzycielka michalak pdf, mariusz szczygieł zrób sobie raj, walcząc z ciszą pdf, lego harry potter lata 5-7 poradnik, chłopcy z placu broni streszczenie audiobook…\nbiblioteka gazety wyborczejchłopi jesień audiobookkochaj wystarczająco dobrze pdfksiążki pdf do pobraniamodyfikowany węgielzbyt inteligentni żeby żyć szczęśliwie pdf


W niedzielę zakończyła się pierwsza runda rozgrywek w naszej ekstraklasie i na czele tabeli jest Jagiellonia Bialystok. Piłkarzom została...\nData: 3 maja 2010, 16:12\nEkstraklasa: "Kolejorz" blisko Wisły\nPiłkarze poznańskiego Lecha maja już tylko punkt straty do broniącej tytułu Wisły Kraków. A wszystko dlatego, że "Biała...\nData: 25 kwietnia 2010, 18:50\nEkstraklasa: Brakowało goli\nW spotkaniu na szczycie piłkarskiej ekstraklasy pomiędzy Wisłą Kraków a Lechem Poznań padł remis 0:0. To przybliża do tytułu Wisłę, która...\nData: 5 kwietnia 2010, 16:39\nEkstraklasa: Szlagier dla Lecha\nW najciekawszym meczu 23 kolejki ekstraklasy Lech pokonał w Poznaniu warszawską Legię 1:0. Wydarzeniem przedświątecznej kolejki był...\nData: 28 marca 2010, 18:38\nEkstraklasa: Rewelacyjne Zagłębie\nKapitalnie na wiosnę radzi sobie Zagłębie Lubin, które po jesieni zajmowało przedostatnie miejsce w tabeli z 14 punktami. W pięciu...\nData: 22 marca 2010, 05:39\nEkstraklasa: Walka o utrzymanie\nData: 8 marca 2010, 07:17\nEkstraklasa: Sensacja za sensacją!\nTego nikt się nie spodziewał. Walczące o zachowanie ligowego bytu drużyny w ofensywie, a czołowe zespoły ekstraklasy pokonane i to jako...\nData: 14 grudnia 2009, 08:18\nKoniec grania na ten rok\nBroniąca tytułu mistrza Polski krakowska Wisła zakończyła rok na pierwszym miejscu w ekstraklasie. Piłkarze w miniony weekend skończyli...\nData: 7 grudnia 2009, 06:00\nEkstraklasa: Padła twierdza Chorzów\nPiłkarze ekstraklasy rozegrali przedostatnią w tym roku kolejkę ekstraklasy. Padła w końcu twierdza Chorzów, którą zdobyli piłkarze Wisły...\nData: 30 listopada 2009, 07:32\nKoniec jesieni w Ekstraklasie\nPiłkarze ekstraklasy rozegrali w weekend ostatnią kolejkę pierwszej rundy. Za tydzień rozpoczynają rundę rewanżową. W tym roku rozegrają...\nData: 23 listopada 2009, 08:05\nEkstraklasa: Cracovia lepsza od Wisły!\nPo reprezentacyjnej przerwie na ligowe boiska wrócili piłkarze ekstraklasy. Nie brakowało emocji. W trzech piątkowych meczach padły trzy...\nTransfery w Radomiaku - Rafał Makowski, Igor Lewczuk i piłkarze z...\nBohaterowie Radomiaka. Oni wywalczyli awans do ekstraklasy (ZDJĘCIA)\nJerzy Brzęczek: Życzę reprezentacji wyjścia z grupy na Euro...\nDariusz Banasik, trener Radomiaka: - Drużyna będzie wzmocniona (ROZMOWA WIDEO)\nPiłkarze Radomiaka zlali szampanem swojego trenera Dariusza Banasika (WIDEO)


Regulator temperatury ZR011 to podwójny elektroniczny termostat zasilany napięciem 230V AC pracujący w zakresie temperatur od 0 do 60°C. Wykorzystywany w układach wentylacji, chłodzenia, systemach alarmowania o zbyt wysokiej temperaturze.\nTermostat podwójny - 0°-60°C - NC NO - ZR 011 - 230VAC - regulator\nRegulator temperatury ZR011 to podwójny elektroniczny termostat zasilany napięciem 230V AC pracujący w zakresie temperatur od 0 do 60°C. Podwójny termostat zamykający i otwierający daje możliwość automatycznego włączenia i włączenia podpiętych urządzeń w momencie przekroczenia ustawionej temperatury.\nPosiada regulację temperatury co pozwala na kontrolę podłączonych urządzeń. Termostat regulowany ZR 011 NO/NC (normalnie otwarty/zamknięty) wykorzystywany może być w układach wentylacji, chłodzenia, systemach alarmowania o zbyt wysokiej temperaturze itp.\nCharakterystyka: Normalnie otwarty (NO)\nTermostat podwójny - 0°-60°C - NC NO - ZR 011 - 230VAC - regulator - 1 sztuka


Przewidywania Grzegorza Brauna o utworzeniu państwa Izrael w Europie środkowej właśnie się urzeczywistnia - eprudnik.pl\nO tej sytuacji pisze Stanisław Michalkiewicz w artykule „Pod znakiem tryzuba siedmioramiennego„.\nCzłowiekiem, który trafnie przewidział już jakiś czas temu taki rozwój sytuacji i głośno o tym mówi jest Grzegorz Braun, a to znaczy, że wśród kandydatów na prezydenta mamy prawdziwego męża stanu, który rozumie sytuację międzynarodową i proponuje aktywne jej przeciwdziałanie. Mówi również, iż podobny projekt polityczny w przyszłości także może dotyczyć Polski. Wygląda na to, że właśnie karty są kładzione na stole i to co przewidział kandydat nr 1 na prezydenta Polski aktualnie się urzeczywistnia. W tej sytuacji doktryna obronna Grzegorz Brauna, zbrójmy się na potęgę wewnętrznie, a zewnętrznie ogłaszajmy neutralność, ma głęboki sens. W tych skomplikowanych uwarunkowaniach międzynarodowych nie oddajmy steru naszego kraju w ręce amatorów i obcych agentów, a wybierzmy przywódcę o wnikliwym umyśle ponieważ w niedalekiej przyszłości Polska będzie wystawiona na wiele bardzo wyczerpujących prób.\nBez mądrego kierownictwa możemy utracić bardzo ważne rzeczy: własność, wiarę i niepodległość.\nPoniżej najnowsze wystąpienie Grzegorza Brauna w TV Republika, w którym po embargu na nieobecność musi się zmagać z gebelsowską propagandą:\nPoprzedni artykułŚmiercionośna tabletka w sklepach i aptekach!\nNastępny artykułGUS manipulując napędza ZUS


OGŁOSZENIE BURMISTRZA IŃSKA O PRZETARGU z dnia 30 sierpnia 2017 roku - BIP Urząd Gminy i Miasta w Ińsku\nOGŁOSZENIE BURMISTRZA IŃSKA O PRZETARGU z dnia 30 sierpnia 2017 roku\nBurmistrz Ińska ogłasza pierwszy przetarg ustny nieograniczony na sprzedaż na własność działki zabudowanej.\nPrzetarg odbędzie się w dniu 29 września 2017 roku o godzinie 1200 w sali konferencyjnej Urzędu Gminy i Miasta w Ińsku ul. Bohaterów Warszawy 38.\ndziałka nr geod. 113/2\nzapisana w księdze wieczystej nr KW SZ1T/00076158/8\nW „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Ińsko” z 30.12.2008r., działka nr geod. 113/2 objęta jest zapisem: Zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa o małej intensywności.\nWarunkiem przystąpienia do przetargu jest wpłacenie wadium w formie pieniądza w wysokości 5.000,00 złotych (słownie: pięć tysięcy złotych).\nSzczegółowe informacje na temat przetargu można uzyskać w Urzędzie pokój numer 4, tel. 915621018.\nDodanie dokumentu: Maciej Janczak 30-08-2017 13:58\nOstatnia aktualizacja: - 30-08-2017 13:58


Dr Marcin Jurzysta. Felieton: Jeszcze w zielone gramy – Portal Rzeszowski\nDr Marcin Jurzysta. Felieton: Jeszcze w zielone gramy\n1 września 2021 1 września 2021 Łukasz Kotulak\tBrak komentarzy\n„Jeszcze w zielone gramy. Jeszcze nie umieramy” – śpiewał przed laty Wojciech Młynarski, by w czasach komunistycznej szarości i beznadziei wlać w serca naszych rodziców i dziadków choć trochę optymizmu, by zainspirować ich umysły przytępione indoktrynacją i bezwolnością. Dziś słowa te warto powtórzyć i skierować w stronę każdego, kto wątpi, kto stracił nadzieję, że w naszym kraju jeszcze będzie normalnie. To jest ten czas, nie możemy się poddać, nie możemy go zmarnować.\nTo co się ostatnio dzieje w naszym kraju, jest do tego stopnia niewyobrażalne, że wielu przeciera oczy ze zdumienia. Czy to jeszcze Rzeczpospolita Polska? Czy może trafiliśmy do jakiegoś tragicznego wehikułu czasu i właśnie przerabiamy od nowa PRL? Z niedowierzaniem bowiem obserwujemy bezceremonialne działania zmierzające do ubezwłasnowolnienia TVN. Zadajemy sobie także pytanie, jak polskie władze mogą nie udzielić pomocy uchodźcom koczującym na polsko – białoruskiej granicy, łamiąc przy tym postanowienia Konwencji Genewskiej. Z obawą czekamy na nowy rok szkolny i akademicki, widząc zakusy ministra Czarnka, chcącego indoktrynować dzieci, młodzież i studentów. Czy to wszystko nam aby czegoś nie przypomina?\nObserwacje te na szczęście nakładają się także na inne obrazki. Gdy widzimy ludzi na pikietach i demonstracjach w obronie wolnych mediów, gdy widzimy zainteresowanych rozmową o naszych prawach i obowiązkach, wynikających z wciąż jeszcze przecież obowiązującej Konstytucji, to serce rośnie! Warto znaleźć się w gronie świadomych i odważnych obywateli, którzy nie będą sprzedawać swojej wolności za puste obietnice pseudoładu.\nFakt, dziś nie jedna i nie jeden z tych, których widzę na manifestacjach i demonstracjach może zapytać,- po co to wszystko i jaki to ma sens, skoro póki PiS ma większość (nawet tę chwiejną) to władza się tym nie przejmuje a działacze opcji rządzącej będą się z nas tylko śmiać. Ktoś może zapytać, czy warto manifestować po to, by później żyć w ciągłym strachu o swe rodziny, miejsca pracy, swoje firmy i edukację swoich dzieci? Tak, ludzie się boją i chyba nie ma się czemu dziwić, skoro co dnia otrzymujemy dowody na to, że to państwo jest dla swoich, a nie dla wszystkich. W środę na rzeszowskim Tur de Konstytucja prof. Ewa Łętowska powiedziała, że musimy wytrwać, chociaż to nie będzie łatwe. Ku pokrzepieniu, na tę ciężką, ryzykowną, wyboistą drogę znów słowa Wojciecha Młynarskiego: „Jeszcze w zielone gramy, choć skroń niejedna siwa. Jeszcze sól będzie mądra a oliwa sprawiedliwa. Różne drogi nas prowadzą, lecz ta która w przepaść mknie JESZCZE NIE, DŁUGO NIE”!\n← Ostatni dzień międzynarodowego Festiwalu TRANS/MISJE Trójmorze\nProjekt „Z ekologią za pan brat” w Boguchwale zrealizowany →


< Poprzednia 1234 Następna >\nMieszkańców wsi zachęca się do rozwijania własnej działalności gospodarczej, samozatrudnienia i przechodzenia do sektorów niezwiązanych z rolnictwem. więcej »\nDo Galerii nieraz przychodzą wycieczki szkolne i przedszkolne. Młodzi Goście oglądają stare przedmioty z dawnego gospodarstwa wiejskiego, zachęceni do zabawy, przedstawiają postacie gospodarza i gospodyni przy różnych czynnościach w domu, w polu i na podwórku, grają postacie swoich dawnych rówieśników, a to pomagających w pracach, a to bawiących się lub wybierających się do szkoły. więcej »\nSpojrzenie w głąb UL-a\nNa rubieżach współczesnej techno - cywilizacji, w dawnych dworkach zbierają się ludzie, młodzi wiekiem lub duchem, miejscowi i przyjezdni, zasiadają w kręgu, spożywają posiłek, uczą się haftu, animacji kulturalnej, tworzenia koszy z wikliny, dzieląc się radością i problemami... Utopia? Tak, ale bardzo pożyteczna i mająca ponad 150-letnią tradycję. więcej »\nTurystyka i wędrowanie\nKrytyk cywilizacji ponowoczesnej Zygmunt Bauman opisuje człowieka-turystę. Nie chodzi mu wszakże o członka Polskiego Towarzystwa Turystyczno Krajoznawczego, lecz o dość bogatego przedstawiciela klasy średniej, który z wyboru uprawia turystykę życiową. więcej »\nKultura to nieustanny proces otwarcia\nMieszkam w Białowieży zaledwie od paru lat. Pracowałem już w kilku historycznych regionach, o odmiennych tradycjach. Zastanawiam się dzisiaj, jak wykorzystać zdobyte tam doświadczenie do rozwiązywania problemów mojej nowej krainy. więcej »\nDla Świętej Jadwigi (15.X) pozbieraj jabłka, orzechy, figi.\ndo góry artykułów: 16 < Poprzednia 1234 Następna >


8 najczęściej popełnianych błędów w dniu ślubu przez Pannę Młodą\nSą sprawy ważne i nieistotne, my wskazujemy Wam te, na które warto zwrócić uwagę.\nPrzygotowania do ślubu i wesela przebiegły gładko a Ty czujesz się gotowa do najważniejszego kroku w swoim życiu. Ślubny poranek jest jednak wypełniony mnóstwem emocji i pośpiechu, przez co łatwo popełnić błąd.\nCzego z pewnością powinna unikać Panna Młoda w dniu ślubu?\nBłędy, które popełnia panna młoda\n1. Bycie na czczo\nJak wiadomo śniadanie to najważniejszy posiłek dnia, tym bardziej przed niezwykle emocjonującym wydarzeniem, jakim jest ślub.\nPorzuć dotychczasowe przyzwyczajenia związane ze ścisłą przedślubną dietą i zjedz porządne, acz lekkostrawne śniadanie.\nPrzeznacz na nie co najmniej pół godziny, by nie skończyło się jedzeniem na stojąco i bólem żołądka.\nTeoretycznie jeden kieliszek szampana na ukojenie nerwów nie zrobi nam nic złego, jednak gdy zazwyczaj nie pijamy alkoholu, może zakręcić nam się w głowie lub możemy mieć mdłości, nie wspominając o jąkaniu się przed ołtarzem.\nLepiej odpuścić alkohol jako uspokajacz i zaparzyć sobie melisę.\n3. Sprawdzanie sali\nŚlubny poranek powinien być zaplanowany w najdrobniejszych szczegółach, dlatego warto zaufać właścicielom sali weselnej, florystom bądź wedding plannerowi i nie robić nalotu tuż przed ceremonią.\nUpewnienie się, że stoły wyglądają dokładnie tak jak sobie wymarzyłaś nie jest w tym momencie najważniejsze.\n4. Sesja tuż przed ślubem\nPary, które zdecydowały się na sesję na 2 godziny przed ślubem, muszą liczyć się nie tylko ze stresem, który będzie potem widać na zdjęciach, ale także z możliwością spóźnienia się na ceremonię czy niespodziewanymi wypadkami, jak np. skręcenie kostki czy ubrudzenie kreacji, jeśli sesja ślubna odbywa się nad jeziorem bądź w lesie.\n5. Niepotrzebne zabiegi\nŚlubny poranek to nie czas na kojące maseczki, masaże, regulację brwi czy inne zabiegi, które mogłaś wykonać kilka dni wcześniej w salonie urody.\nOdpręż się biorąc kąpiel i poświęcając 15 minut na ćwiczenie jogi. Będziesz zrelaksowana i gotowa na pełen wrażeń dzień.\n6. Zmiana koncepcji makijażu i fryzury\nNigdy nie zmieniajmy ustalonej już koncepcji w dniu ślubu, zwłaszcza gdy jesteśmy po makijażu i czesaniu próbnym.\nTo wywoła niepotrzebny stres zarówno u Panny Młodej, jak i stylistów. Nikt nie zagwarantuje przecież w tej sytuacji, że będziesz wyglądać doskonale.\n7. Sprawdzanie pogody\nNerwowe sprawdzanie pogody godzinowej tylko wprowadzi Cię w niepotrzebny stres.\nW razie niepewnej aury, zadbaj po prostu wcześniej o parasole i dodatkową narzutkę bądź płaszczyk.\n8. Sms-y, czaty i social media\nPodczas ślubnego poranka ma się tyle na głowie, że najlepiej wyciszyć powiadomienia z socialmedia oraz dźwięk przychodzących sms-ów.\nOdbieraj wyłącznie ważne telefony związane z organizacją Waszego wielkiego dnia.\n9. Pakowanie się na ostatnią chwilę\nTwoja walizka powinna być spakowana co najmniej 2 dni przed wyjazdem.\nTo samo dotyczy kosmetyczki i niezbędnych rzeczy, które będziesz mieć przy sobie podczas wesela. Jest niemal w 100% pewne, że podczas pakowania się w pośpiechu, zapomnisz czegoś ważnego.


Najpierw dwa słowa o nazwie: nie chodzi o nawiązania biblijne, żydowskie korzenie, ani nic w tym stylu (o żydowskich korzeniach – może to zaskakujące – mówi gwiazda, z diodą pośrodku, na przednich ściankach urządzeń Marantza, tak przynajmniej twierdzi się w oficjalnej monografii dotyczącej tej firmy: „Stereo Sound”, All About Marantz, Special Issue, 2003). Jak mówi współwłaściciel Aarona, Thomas Höhne (którego drugą pasją jest latanie), rzecz jest prosta – ponieważ uważa, że jego urządzenia należą do czołówki produktów audio, chciał, aby firma, wszędzie tam, gdzie stosuje się porządek alfabetyczny, zawsze ukazywała się na pierwszym miejscu. Trudno bowiem przebić dwa ‘a’. Tylko „Aaaaaaagencja poszukuje Pań” będzie lepsza…\nO test tego urządzenia starałem się od trzech lat, odkąd po raz pierwszy zobaczyłem Aarona na wystawie High End w Monachium (relacja z edycji 2008 TUTAJ). Co jakiś czas umawialiśmy się, przesuwaliśmy terminy i nic z tego nie wynikało. Chyba jednak wszystko musi mieć swój czas i być może Model No.1.a (widzą Państwo konsekwencję w nazewnictwie?) czekał na to, aż „High Fidelity” jako pierwsze pismo na świecie uświetni 20. rocznicę powstania jej najważniejszego produktu, pierwszego wzmacniacza pod nazwą Aaron, modelu No.1. Być może. Coś w tym musi być – jestem pewien, że nic nie dzieje się bez powodu, a tylko my czasem go po prostu nie znamy, albo nie potrafimy rozpoznać.\nFirma Aaron (High End Unterhaltungselektronik Vertriebs GmbH) powstała w roku 1985, a założyła ją kochająca siebie i muzykę para – Marita i Thomas Höhne. Jej pierwszym produktem był wzmacniacz A300.M. Początkowo urządzenia sprzedawano pod marką Markus Neumann, nazwą wziętą od imienia i nazwiska inżyniera, który je zaprojektował. Pod koniec lat 80. rodzina Höhne zatrudniła kilku nowych projektantów, aby wdrożyli do produkcji projekt Sovereign (pod nazwą Sovereign dostępne są obecnie ultra-drogie, top-hi-endowe produkty, będące ukoronowaniem myślenia Thomasa). Na stronie firmowej podkreśla się, że najważniejsi na tym etapie okazali się bracia Andreas i dr Bernhard Fuss, a także mieszkający w USA Duńczyk Lion Kwaytaal. Szczególnie owocna okazała się współpraca z tym ostatnim, dzięki czemu w roku 1989 całą produkcję przeniesiono do Holandii, do miejscowości Hertogenbosch(„Den Bosch”), a pieczę nad nią objął właśnie Mr Kwaytaal. Od tego samego roku wszystkie wcześniejsze produkty Markus Neumann sprzedawane są pod marką Aaron. Pierwszym urządzeniem z nowym logo na przedniej ściance był wzmacniacz zintegrowany No.1.\nAaron to niezwykle „przemyślana”, że tak powiem, firma, w której wymiana urządzeń następuje niezwykle rzadko; firma skupiona na możliwie najlepszym wykorzystaniu tego, co w tej chwili ma najlepszego do zaoferowania. W ciągu tych dwudziestu lat zaproponowano bowiem tylko kilka produktów:\nNo.1 (1989 > 2002) – wzmacniacz zintegrowany,\nNo.2 (1990 > 2001) – przedwzmacniacz,\nNo.4 (1990 > 2001) – monofoniczny wzmacniacz mocy,\nNo.3 (1990 > 2001) – stereofoniczny wzmacniacz mocy,\nPhono Module (1990 > 2002) – przedwzmacniacz gramofonowy,\nNo.5 (1992 > 2002) – wzmacniacz zintegrowany,\nNo.7 (1993 > 2002) – przedwzmacniacz,\nNo.6 (1993 > 2002) – stereofoniczny wzmacniacz mocy.\nObecnie w ofercie znajdziemy:\nNo.22 Cineast – przedwzmacniacz stereo/wielokanałowy,\nNo.3 Millennium – stereofoniczny wzmacniacz mocy,\nNo.33 Cineast – trzykanałowy wzmacniacz mocy,\nNo.1.a – wzmacniacz zintegrowany.\nTo się nazywa umiar!\nOdsłuch wzmacniacza rozpocząłem w czasie testu kolumn Katana Gemme Audio. To fantastyczne konstrukcje, które mają tylko jedną wadę – są nieco „zamknięte”, tj. nie oddają zbyt chętnie energii nagrań. Częściowo jest to spowodowane dość łagodnym przenoszeniem wyższej średnicy i góry. Aaron okazał się jedynym wzmacniaczem w moim domu (poza P-7100 Accuphase’a), który potrafił je rozruszać. Może nie aż tak, jak bym sobie tego mógł życzyć, jednak na tyle, że wreszcie usłyszałem, o co może w tych ceramicznych głośnikach chodzić i co w Katanach „siedzi”. A przecież są to kolumny dwa razy droższe, które spokojnie współpracują z elektroniką dwukrotnie droższą, ale od siebie! Aarona trzeba bowiem porównywać z urządzeniami z okolic 20 000 – 25 000 zł, żeby móc go właściwie opisać. Wprawdzie dwa elementy – słodycz i gęstość dźwięku – można znaleźć w dwóch innych moich ulubionych urządzeniach ze zbliżonego przedziału cenowego – Trigonie Energy oraz Luxmanie L-550A II – jednak wszystkie inne cechy powodują, że jest to wzmacniacz po prostu wybitny i jedynie w porównaniu z wyższym hi-endem (w tym z moim systemem – Luxman M-800A + Leben RS-28CX) wychodzą na wierzch elementy, które da się poprawić, pokazujące, że wydając więcej pieniędzy, więcej też otrzymujemy. Jednak słuchając Aarona wcale nie od razu wskażemy na nie palcem. Tak, wiemy, że tam są, że można lepiej, ale tylko przy bezpośrednim porównaniu. Grając osobno, po prostu słuchając tego wzmacniacza tydzień czy dwa, nie czujemy potrzeby przejścia wyżej. Powtarzam – wiemy, że może być lepiej, czujemy to, ale nie ma żadnego „ciśnienia” na przeskok, jesteśmy całkowicie usatysfakcjonowani tym, co dostajemy tu i teraz.\nNie piszę tego często, staram się unikać takich sformułowań, bo w żaden sposób nie służą branży audio (chodzi mi zarówno o sprzedających, jak i kupujących) i tak naprawdę zaciemniają obraz, ale No.1.a bezbłędnie wtopi się w system z dwukrotnie droższymi elementami wokół siebie. To jeden z nielicznych wzmacniaczy, który rzeczywiście gra jak dwukrotnie (i więcej) droższe urządzenia konkurencji. Boję się takich stwierdzeń, ponieważ w pismach na całym świecie używa się ich zbyt często. Jeśliby je brać na poważnie, to okazałoby się, że wszystko gra tak, jak dwukrotnie droższe produkty i że właściwie nie ma żadnej konkurencji. A tak przecież nie jest. Dobrze więc, powiem tak: Aaron spokojnie przebija średnią (statystyczną) urządzeń do ok. 25 000 zł. Nie jest to do końca to, o czym w tej chwili myślę (a myślę tak, jak napisałem w pierwszym zdaniu tego akapitu), ale muszę założyć, że się mogę się mylić, że są inne, jeszcze lepsze wzmacniacze za te pieniądze, tylko ich nie znam i wreszcie, że tego typu dźwięk po prostu Państwu nie przypadnie do gustu.\nA jest to dźwięk niezwykle otwarty, szybki, dynamiczny. To, co najlepsze w tranzystorze, co znajdziemy np. w moim Luxmanie, ale także w E-550 Accuphase’a i EVO222+402 Krella, niezależnie od tego, jak bardzo się te dwa ostatnie urządzenia od siebie różnią, mamy i tutaj. A przy tym… I to jest chyba clou tego, co chcę powiedzieć: Aaron niczego nie odbiera dźwiękowi, a raczej stara się podtrzymać oryginalną barwę, tak jak to robią urządzenia lampowe. Po raz pierwszy przejście z mojego systemu wzmacniającego na inny niemal w ogóle nie zmieniło barwy nagrań. To wciąż było pełne, mięsiste brzmienie z wyrazistą średnicą i mocną, perlistą górą. Różnice oczywiście się pojawiły, ale na innych poziomach, można powiedzieć, że na sub-poziomach. Od razu pojawiło się jednak to „coś”, co uważam za bardzo udane połączenie wielu cech obydwu technologii, a co jednoznacznie przebijają dopiero takie wzmacniacze, jak CAT-777 + PAT-777 Reimyo i Silver Grand Mono Ancient Audio.\nNajwiększe zdziwienie budzi jakość wysokich tonów – zarówno generalnie, jak na urządzenie półprzewodnikowe, jak i bez względu na cenę i technologię. Są one w niemieckim wzmacniaczu właściwie lampowe, ale w najlepszym tego słowa znaczeniu, tj. przy odcięciu się do stereotypów. Blachy są bowiem „sypkie”, a jednocześnie mają dobrą definicję. Rozpoczynające płytę Lontano Tomasz Stanko Quartet (szczegóły wszystkich płyt na końcu testu) uderzenia, przygotowujące „teren” pod trąbkę, zostały pokazane wyjątkowo dobrze – z oddechem, ze znakomitym różnicowaniem zarówno rodzaju blachy, jak i sposobu uderzenia, siły do nich przyłożonej itp. Blachy miały ładnie wybudowaną górę, bez poczucia zamykania czegokolwiek. Podobnie brzmiała perkusja z płyty Viaticum e.s.t.. To znaczy była zupełnie inna, bo została inaczej zrealizowana, ale była pokazana równie dokładnie, równie wiernie. Obiegowa opinia o płytach wytwórni ECM jest taka, że są to super-dokładne, ale nieco chłodne nagrania. Może rzeczywiście kiedyś się takie zdarzały, ale generalnie, biorąc pod uwagę płyty, które ja mam, nie mogę się z tym zgodzić. Aaron ładnie pokazał to, o co mi chodzi: dźwięk jest na nich bardzo rozdzielczy, ma niesamowitą głębię i nośność, ale też jest znakomicie zbalansowany i nawet – zaryzykuję, ale czasem trzeba – jest ciut na wyższej średnicy ciepły. Tak przynajmniej słychać wspomnianą płytę Stańki. Ale także Officium Jana Garbarka z The Hillard Ensemble oraz The Carnegie Hall Concert Keitha Jarretta. Po prostu gorsze systemy nie są w stanie przejść na ten poziom i zatrzymując się na fazie ataku, rzeczywiście eksponują elementy składające się na dokładny, ale chłodny, bo pozbawiony wypełnienia, przekaz. Wspomniany krążek e.s.t., jak i ostatnia płyta tego tria, genialna Leucocyte, są z kolei nieco ciepłe i „ciągłe”. Nie ma w nich tego otwarcia, co na wspomnianych nagraniach ECM. I słychać to momentalnie. Wzmacniacz Aarona niczego jednak nie ocieplił, ani nie rozjaśnił, dzięki czemu muzyka bezbłędnie trafiała tam, gdzie trzeba, czyli do serca i głowy.\nNa równie wysokim poziomie jest bas tego urządzenia. Ma raczej okrągły charakter, ale nie bumiący, czy lekko rozluźniony, jak w A-30 Accuphase’a, a raczej taki, jak w… moim Luxmanie. Nie jest to ultra-definiowany bas wspomnianego Krella, a przypomina najbardziej to, co słyszałem z P-7100 Accuphase’a. A to jest, przynajmniej dla mnie, spory komplement. Schodzimy z nim nisko, w mocny, pełny sposób i jedynie gdzieś na samym dole czasem brakuje kropki nad ‘i’, jakiegoś zrywu. Nie jest to duże odstępstwo, ale na pełnopasmowych kolumnach, takich, jak wspomniane Katany czy moje Dobermanny już to słychać. Scena jest głęboka i obszerna, w czym przypomina urządzenia lampowe. Generalnie dźwięk jest przy tym szybki i otwarty.\nI w ten sposób dochodzimy do tego, co da się zrobić lepiej. Wspominałem o świetnie rysowanej, dokładnej górze. Nie wiem, jak to się udało, ale nic w niej nie jest przesadzone, ani rozjaśnione. Nawet otwarte Harpie, których używam, nie pokazały cienia jakiegoś podkreślenia ataku, anomalii w zakresie balansu tonalnego itp. Kiedy jednak porównamy dźwięk z przywołanej płyty Lontano, szczególnie w pierwszych minutach, potem z płyty Jarretta i wreszcie otwierający składankę Five Songbirds First Impression Music utwór Kinderspiele, wówczas zobaczymy, że część „tła”, tylna część „rzeźby”, jaką jest hologram przed nami, jest tu zamazana, że jednak akcent położony jest na elementy pierwszoplanowe. Nie jest to rzecz od razu klarowna, bo słuchając What A Difference A Day Made z Five Songbirds, zachwycimy się niezwykłą rozdzielczością i dynamiką. Na wszystkich trzech przywołanych krążkach dużą rolę w kreowaniu „obecności” muzyki gra szum – szum tła: powietrza przed mikrofonem, szum tła elektroniki mikrofonu, a także (to w przypadku Kinderspiele - to nagranie analogowe) szum taśmy. Nie da się tego pomylić z niczym innym – to szerokopasmowy szum, który wprawdzie nie ma nic wspólnego z samą muzyką i nie słucha się go dla niego samego, który jest jednak genialnym indykatorem tego, co się dzieje z dźwiękiem „użytecznym”. Aaron część owego szumu maskuje. To niesamowite, bo słuchając samych instrumentów nie od razu to słychać – są, jak mówiłem, otwarte i nośne. Być może nie chodzi więc wcale o barwę, a o rozdzielczość, która jest jednak zazwyczaj w droższych urządzeniach lepsza? Być może to jest to, ponieważ w moim systemie lepiej są też rysowane elementy trójwymiarowości danego instrumentu. Nie chodzi nawet o samą scenę, a właśnie o wyodrębnienie z niej źródła dźwięku, instrumentu lub głosu. Aaron świetnie rysuje wszystko, co trzeba, ale pewnych rzeczy najwyraźniej przeskoczyć nie potrafi.\nNo.1.a to niezwykły wzmacniacz, łączący w sobie wiele najlepszych elementów brzmienia techniki tranzystorowej i lampowej. Chcąc go – od strony balansu tonalnego – ustawić jakoś przed oczami, będziemy musieli sobie wyobrazić linię, a na niej kilka najlepszych wzmacniaczy zintegrowanych, które testowałem. Po lewej, cieplejszej stronie od wyobrażonego ideału, postawiłbym E-550 Accuphase’a, a nieco dalej w lewo Trigona Energy. Po prawej stronie byłby z kolei C.E.C AMP6300 i nieco dalej L-509u Luxmana. Pomiędzy nimi lokowałby się również świetny, właśnie testowany przeze mnie do „Audio” dzielony system Cambridge Audio Azur 840E+840W. Aaron stałby zaś niemal dokładnie pośrodku, odchylony od punktu G, że tak powiem, o kilka milimetrów w prawo. Myślę, że będzie go niesłychanie łatwo zgrać z szeroką gamą kolumn, ponieważ choć otwarty (niczego nie zamuli), nie jest też rozjaśniony. Systemy – pewniaki, to:\n1.Aaron No.1.a + Ancient Audio Lektor V + Harpia Acoustics Marcus.\n2.Aaron No.1.a + Ancient Audio Lektor V + Art Loudspeakers Stiletto 6.\n4.Aaron No.1.a + Ayon CD-2 + Sound&Line Enigma Mini.\nTo tylko tak na pierwszy strzał. Nie od parady będzie jednak wypróbować Aarona w znacznie droższych systemach – nie wymieniam ich, ponieważ trzeba samodzielnie się do tego przekonać. Za każdym razem otrzymamy nieco inny dźwięk, jednak zawsze znakomity. Taki, którego wcale nie chce się wymieniać na lepszy, mimo iż wiemy, że tam „wyżej” jest jeszcze wiele do zrobienia…\n· Tomasz Stanko Quartet, Lontano, ECM, ECM 1980, CD.\n· e.s.t., Viaticum. Platinum Edition, ACT Music + Vision, ACT 6001-2, 2 x CD.\n· e.s.t., Leucocyte, ACT Music + Vision, ACT 9018-2, CD.\n· Jan Garbarek & The Hillard Ensemble, Officium, ECM, ECM New Series 1525, CD.\n· Keith Jarrett, The Carnegie Hall Concert, ECM, ECM 1989/90, 2 x CD.\n· Five Songbirds, First Impression Music, FIM048 VD, HDCD; recenzja TUTAJ.\n· Depeche Mode, Exciter, Venusnote/Mute, DMCD10, Collector Edition, SACD/CD + DVD-A.\n· Jun Fukamachi at Steinway (Take 2), EMI Music Japan/First Impression Music/Lasting Impression Music, LIM DXD 038, silver-CD.\nAaron No.1.a to stereofoniczny wzmacniacz zintegrowany. Jego obudowa jest prosta, ale wyjątkowo dobrze wykonana i z ładnym projektem plastycznym przedniej ścianki. Znajdziemy na niej jedynie dwie gałki w kształcie stożków, które służą jednocześnie jako przyciski, a pomiędzy nimi niebieski wyświetlacz ciekłokrystaliczny. Gałką po prawej stronie regulujemy siłę głosu lub przechodzimy w tryb standby i odwrotnie. Gałką po lewej zmieniamy wejście lub przechodzimy do trybu Program. W tym ostatnim możemy ustawić czułość dla każdego wejścia i dla każdego kanału, wprowadzając tym samym funkcję balansu, a także zmieniamy wejście w unity gain, w którym możemy ze wzmacniacza skorzystać w kinie domowym (pracuje wówczas jako końcówka mocy). Wyświetlacz jest całkiem klarowny – odczytamy na nim nazwę wejścia, poziom siły głosu oraz wybraną dla danego wejścia czułość. Z tyłu widać sporo wejść i wyjść – mamy do dyspozycji aż siedem wejść linowych, w tym jedno z pętlą do nagrywania oraz pętlę dla zewnętrznego procesora, np. akustyki pomieszczenia. Jest też regulowane wyjście z przedwzmacniacza, np. dla drugiej końcówki mocy. Powiedzmy też, że na górnej ściance przykręcono grubą płytę z aluminium, na której wygrawerowano logo firmy – służy ona jako „damper”, tłumiący drgania. Gniazda głośnikowe są pojedyncze i raczej niezbyt dobre. Firma oferuje, za dopłatą, całą gamę usprawnień, w postaci lepszych gniazd wszelakich i różnych wykończeń płytki na górze, gdzie możemy np. wygrawerować własne nazwisko, albo ją pozłocić. Także wykończenie obudowy może być inne, w różnych kolorach – testowany zestaw nazywa się night shadow. Do wzmacniacza dołączany jest bardzo solidny, metalowy pilot, którym możemy regulować siłę głosu, przełączać między wejściami oraz przejść w tryb standby. Zabrakło tylko trybu mono.\nŚrodek wygląda bardzo interesująco. Znaczącą jego część zajmuje bardzo duży transformator toroidalny i zasilacz. Toroid zapakowany jest do dużej, plastikowej puszki, i zasypany czymś sypkim – może to tłumienie mechaniczne, a może elektromagnetyczne, jak w listwach sieciowych firmy Shunyata – nie wiem. Układ zasilacza zmontowany jest na płytce z przedwzmacniaczem. Są tam trzy osobne linie, dwie ze stabilizacją i trzecia dla końcówek, ta ostatnia z sześcioma kondensatorami o pojemności 10 000 µF każdy. Wejścia (złocone, ale średniej klasy) przełączane są w przekaźnikach, sterowanych enkoderem, sprzężonym z gałką przy przedniej ściance. To zresztą bardzo ładny, niewielki układ mechaniczny, z solidnym posadowieniem osi gałki, gwarantującym, że będzie ona pracowała tak samo dobrze za dziesięć lat i więcej. Sam przedwzmacniacz zmontowano na dwóch małych płytkach (po jednym kanale), wpinanych do głównej płytki przy wejściach za pośrednictwem małych pinów. Elementy aktywne to dwa – na kanał – układy scalone Analog Devices OP27 oraz scalona, analogowa drabinka rezystorowa DS1808 (sterowana cyfrowo). Ta ostatnia to logarytmiczny tłumik o 60 dB zakresie regulacji i funkcją mute. Regulację podzielono na trzy zakresy, różniące się krokiem: krok co 1 dB na pierwsze 12 tapsów, 2 dB na następne 12 tapsów oraz 3dB na ostatnie 8. Z płyteczek, krótkimi przewodami ekranowanymi sygnał trafia do płytek końcówek mocy. Zamontowano je pionowo, ponieważ nieco inaczej niż zwykle ulokowano tranzystory końcowe. Zazwyczaj są one przykręcane wprost do radiatorów. Tutaj radiator, średniej wielkości, umieszczono klasycznie, tj. pionowo, równolegle do bocznej ścianki, jednak tranzystory – zarówno sterujące (bipolarne pary BD244C + BD243C), jak i końcowe przykręcono do aluminiowych kształtowników (ceowników) i dopiero te ostatnie do radiatora, wspólnego dla obydwu kanałów. Stopień prądowy pracuje w układzie push-pull w klasie AB i oparty jest na pojedynczej, komplementarnej parze tranzystorów na kanał. Zastosowano tu, dawno przeze mnie nie widziane, tranzystory w obudowie TO-3, z których starto oznaczenia. Układ sterowania (mikroprocesor) otrzymał osobną płytkę przy przedniej ściance. Wszystko wygląda bardzo porządnie, jest przemyślane itp. I jedynie jakość gniazd RCA i głośnikowych powinna być lepsza – warto, moim zdaniem, od razu zamówić taką wersję. I jeszcze jedno: kable zasilające końcówki spięte są razem z przewodami (solid-core) głośnikowymi oraz interkonektami łączącymi przedwzmacniacz i końcówkę mocy. Wiem, że wiele firm tak robi, argumentując, że są to na tyle wysokie poziomy sygnału, że nie ma to żadnego wpływu na dźwięk. Jednak część mnie, która jest praktykiem wolałaby, żeby przewody te były od siebie maksymalnie oddalone. Ale to tylko moja opinia.\nFirma podaje minimalne informacje na temat danych technicznych – jedynie moc: 2 x 95 W/8 Ω, 2 x 160 W/8 Ω,, 2 x 250 W/8 Ω. Spytałem o to pana Thomasa Höhne, a ten odpowiedział, że to celowe działanie, mające zwrócić uwagę na najważniejszy czynnik – odsłuch, a nie na epatowanie liczbami.\nCena: 3490 euro\nStrona producenta: AARON


ZAPYTANIE OFERTOWE na świadczenie usługi transportowej dla Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Białymstoku - PDF\nDownload "ZAPYTANIE OFERTOWE na świadczenie usługi transportowej dla Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Białymstoku"\n1 Białystok, BP ZAPYTANIE OFERTOWE na świadczenie usługi transportowej dla Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Białymstoku 1. Zamawiający: Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Białymstoku, ul. Kombatantów 7, Białystok 2. Przedmiot zamówienia: Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Białymstoku w związku z planowaną organizacją pięciu wizyt studyjnych w kraju oraz jednego spotkania na terenie województwa podlaskiego w 2016 roku prosi o podanie ceny netto oraz brutto usługi dotyczącej świadczenia usługi transportowej dla Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w ramach realizacji projektu pozakonkursowego Koordynacja i monitorowanie rozwoju ekonomii społecznej w regionie współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata , Oś Priorytetowa VII Poprawa Spójności Społecznej, Działanie 7.3 Wzmocnienie roli ekonomii społecznej w rozwoju społeczno-gospodarczym województwa podlaskiego. LOKALIZACJA, TERMIN I WIELKOŚĆ ZAMÓWIENIA I. Wizyty studyjne 1) Pierwsza wizyta studyjna dla grupy do 27 osób organizowana będzie na terytorium województwa wielkopolskiego w dniach sierpnia 2016 r. Szacowana maksymalna liczba kilometrów Zamówienie obejmować będzie przewóz uczestników z Białegostoku do województwa wielkopolskiego, kursy do określonych miejsc na terytorium województwa wielkopolskiego oraz powrót do Białegostoku. 2) Druga wizyta studyjna dla grupy do 27 osób organizowana będzie na terytorium województwa małopolskiego w dniach września 2016 r. Szacowana maksymalna liczba kilometrów Zamówienie obejmować będzie przewóz uczestników z Białegostoku do województwa małopolskiego, kursy do określonych miejsc na terytorium województwa małopolskiego oraz powrót do Białegostoku. 3) Trzecia wizyta studyjna dla grupy do 27 osób organizowana będzie na terytorium województwa pomorskiego w dniach października 2016 r. Szacowana maksymalna liczba kilometrów Zamówienie obejmować będzie przewóz uczestników z Białegostoku do województwa pomorskiego, kursy do określonych miejsc na terytorium województwa pomorskiego oraz powrót do Białegostoku. 4) Czwarta wizyta studyjna dla grupy do 27 osób organizowana będzie na terytorium\n2 województwa dolnośląskiego w dniach października 2016 r. Szacowana maksymalna liczba kilometrów Zamówienie obejmować będzie przewóz uczestników z Białegostoku do województwa dolnośląskiego, kursy do określonych miejsc na terytorium województwa dolnośląskiego oraz powrót do Białegostoku. 5) Piąta wizyta studyjna dla grupy do 27 osób organizowana będzie na terytorium województwa podkarpackiego w dniach listopada 2016 r. Szacowana maksymalna liczba kilometrów Zamówienie obejmować będzie przewóz uczestników z Białegostoku do województwa podkarpackiego, kursy do określonych miejsc na terytorium województwa podkarpackiego oraz powrót do Białegostoku. II. Spotkanie Sieci tematyczne ROPS i OWES Spotkanie dla grupy ok. 15 osób na terenie województwa podlaskiego w terminie październik/listopad 2016 r. Przewidywany czas spotkania to 2 dni. Szacowana maksymalna liczba kilometrów 260. Zamówienie obejmować będzie przewóz uczestników spotkania z Białegostoku do wyznaczonego miejsca na terenie województwa podlaskiego pierwszego dnia, oraz powrót z miejsca spotkania do Białegostoku drugiego dnia. WYMAGANIA DOTYCZĄCE ZAMÓWIENIA 1. Przedmiot zamówienia realizowany jest przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Białymstoku w ramach projektu pozakonkursowego Koordynacja i monitorowanie rozwoju ekonomii społecznej w regionie współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata , Oś Priorytetowa VII Poprawa Spójności Społecznej, Działanie 7.3 Wzmocnienie roli ekonomii społecznej w rozwoju społeczno-gospodarczym województwa podlaskiego. 2. Wykonawca zobowiązuje się do podstawienia autokaru na czas, na każde zlecenie Zamawiającego otrzymane faksem lub em. Zamówienia składane będą co najmniej 3 dni przed danym działaniem. Wszelkie niezbędne informacje, jak godzina podstawienia autokaru, zawarte będą w zamówieniu. Na prośbę Zamawiającego Wykonawca zobowiązuje się do zgłoszenia autokaru przed wyjazdem na dane działanie do kontroli przez policję w miejscu do tego przez nią wskazanym. Wykonawca zobowiązuje się ponadto do zrealizowania usługi w optymalnym czasie wskazanym przez Zamawiającego według harmonogramu danego działania. 3. W zakresie transportu osób podczas wizyt studyjnych Wykonawca musi dysponować co najmniej jednym autokarem z minimalną ilością miejsc siedzących (nie uwzględniając kierowcy) 30. Kierowca, którego Wykonawca zapewni do wykonania usługi przewozu musi posiadać wszelkie niezbędne dokumenty uprawniającego go do wykonania usługi i co najmniej 5-letnie doświadczenie w transporcie osób. 4. W zakresie transportu osób podczas spotkania na terenie woj. podlaskiego Wykonawca musi dysponować co najmniej jednym autokarem z minimalną ilością miejsc siedzących (nie uwzględniając kierowcy) 20. Kierowca, którego Wykonawca zapewni do wykonania usługi przewozu musi posiadać wszelkie niezbędne dokumenty uprawniającego go do wykonania usługi i co najmniej 5-letnie doświadczenie w transporcie osób. 5. Ponadto transport uczestników powinien odbyć się autokarem o następujących cechach i wyposażeniu: a) wyprodukowany nie wcześniej, niż w 2008 roku, b) czysty i sprawny technicznie;\n3 c) posiadający aktualne badania techniczne i inne dokumenty warunkujące dopuszczenie pojazdu do ruchu, d) sprawna klimatyzacja i ogrzewanie, e) obszerne miejsce na bagaże, f) WC dostępne dla uczestników, g) wygodne, rozkładane i odsuwane siedzenia wyposażone w podłokietniki oraz małe stoliki, h) możliwość zrobienia kawy/herbaty, i) indywidualne oświetlenie i nawiewy dla każdego pasażera, j) nagłośnienie, mikrofon, telewizor (video), radio, k) nawigacja GPS. 6. Zamawiający nie zapewnia noclegów i wyżywienia kierowcy podczas wyjazdu. 7. Zamawiający nie pokrywa kosztów związanych z płatnymi parkingami ani nie dokonuje płatności za autostrady czy inne nie przewidziane przez Zamawiającego opłaty związane z transportem (np. mandaty). 8. Zamawiający przewiduje możliwość udzielenia zamówienia uzupełniającego, łączna wartość zamówień uzupełniających ustala się na 20% wartości zamówienia podstawowego będącego przedmiotem niniejszego zapytania. 9. Wykonawca zobowiązany jest zagwarantować bezpieczeństwo osób i mienia podczas wykonywania usługi przewozu. 10. Wykonawca zobowiązuje się do zapewnienia kierowcy o odpowiednich kwalifikacjach i odpowiednim stanie zdrowia, a w przypadku niedyspozycji kierowcy, do niezwłocznego zapewnienia zastępstwa, niezależnie od przyczyny niedyspozycji. 11. W przypadku awarii autokaru uniemożliwiającej kontynuację podróży Wykonawca zobowiązuje się do podstawienia sprawnego autokaru spełniającego takie same wymogi bez zbędnej zwłoki, o ile nie jest w stanie usunąć awarii na miejscu. 12. Ubezpieczenie NNW dla uczestników wizyty studyjnej i spotkania zapewnia Zamawiający, ubezpieczenie kierowcy pozostaje po stronie Wykonawcy. 13. Wykonawca musi zapewnić: a) możliwość oznaczenia autokaru przez Zamawiającego zgodnie z wytycznymi Ministra Rozwoju w zakresie informatyzacji i promocji; b) miejsce parkingowe dla autokaru na czas zbiórki/odjazdu/przyjazdu uczestników znajdujące się w odległości nie większej niż 200 metrów od dworca PKP i PKS w Białymstoku. c) przewóz autokarem materiałów promocyjnych i szkoleniowych oraz sprzętu (laptop, rzutnik). 3. Termin realizacji zamówienia: Okres realizacji zamówienia od dnia podpisania umowy do dnia r. 4. Okres gwarancji Nie dotyczy 5. Miejsce i termin złożenia oferty: Oferta powinna być przesłana za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: kuriera lub dostarczona osobiście do siedziby Zamawiającego: Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Białymstoku, ul. Kombatantów 7, Białystok\n4 w terminie do dnia 15 lipca 2016 r. do godziny 13:30. Oferta przesłana drogą elektroniczną zostanie uznana za dostarczoną w momencie, gdy Zamawiający potwierdzi elektronicznie Wykonawcy fakt jej otrzymania. 6. Termin rozstrzygnięcia zapytania: Wykonawca jest związany złożoną ofertą przez okres 30 dni. Bieg terminu związania ofertą rozpoczyna się wraz z upływem terminu składania ofert. Zapytanie ofertowe zostanie rozstrzygnięte w terminie 30 dni od dnia upływu terminu składania ofert. 7. Warunki płatności: 1. Rozliczenie umowy, wynikające z usług świadczonych, zrealizowanych przez Wykonawcę, nastąpi w terminie 14 dni od daty doręczenia faktury VAT opiewającej na kwotę faktycznie wykorzystanych ilości kilometrów po cenie jednostkowej podanej w ofercie za 1 km. 2.Płatność z tytułu wykonania zamówienia będzie dokonana nie wcześniej niż i pod warunkiem przekazania przez Instytucję Zarządzającą środków finansowych służących finansowaniu zamówienia na wyodrębniony rachunek bankowy Zamawiającego. 3.W przypadku braku w/w środków na rachunku Zamawiającego, płatność nie będzie uznana za opóźnioną. 4.Wynagrodzenie za przeprowadzenie usługi współfinansowane jest ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. 8. Osoba upoważniona do kontaktu z Wykonawcami: Ewelina Eichstaedt tel. (85) w Sposób przygotowania oferty: Ofertę należy sporządzić w formie pisemnej, w języku polskim. Kryterium wyboru oferty: cena 100 % Oferta powinna zawierać: 1) Wypełniony Formularz ofertowy z proponowaną stawką netto/brutto za wykonanie przedmiotu zamówienia uwzględniającą cały zakres usługi (treść oferty zgodna z pkt. 10 zapytania ofertowego) oraz wypełniony załącznik nr 1 do Formularza ofertowego oferujący cenę netto/brutto za 1 km wykonanej usługi. 2) Podpisane Oświadczenie o braku powiązań osobowych lub kapitałowych Wykonawcy z Zamawiającym (Załącznik nr 2). 3) Wykaz autokaru/ów, którymi zamierza posługiwać się Wykonawca przy realizacji zamówienia z określeniem marki i modelu oraz roku produkcji.\n5 10. Treść oferty (Formularz ofertowy): 1. Nazwa wykonawcy:.. 2. Adres wykonawcy: Tel/fax NIP: Regon:. 6. Nr rachunku bankowego: 7. Oferuję wykonanie przedmiotu zamówienia za cenę netto.zł (słownie.. złotych) co stanowi wartość brutto.zł (słownie.. złotych) 8. Zamawiający zastrzega sobie prawo do zmiany lub rezygnacji z poszczególnych terminów, miejsc oraz ilość kilometrów zawartych w przedmiocie zamówienia itp. Z tego powodu Wykonawcy nie przysługuje żadne dodatkowe roszczenie w stosunku do Zamawiającego. W tym przypadku Wykonawca zobowiązany będzie do obliczenia i wskazania nowej ceny wykonania usługi, uwzględniając zmianę. 9. Zamawiający zastrzega sobie prawo do unieważnienia postępowania w każdym czasie bez podania przyczyny. 1) Oświadczam, że zapoznałem/am się z opisem przedmiotu zamówienia i nie wnoszę do niego zastrzeżeń. 2) Termin realizacji zamówienia:. 3) Okres gwarancji:.. 4) Potwierdzam termin realizacji zamówienia do dnia 5) Wyrażam zgodę na warunki płatności określone w zapytaniu cenowym. 6) Wyrażam zgodę na podpisanie umowy według wzoru. Który stanowi załącznik Nr 3 do zapytania ofertowego., dnia... podpis wykonawcy lub osoby upoważnionej pieczątka wykonawcy


Abp Migliore: są powody, by dziękować Bogu za wartości ukształtowane w Polsce poprzez chrzest - ekai.pl\nlk / mz, Gniezno, 2016-03-13 Tweetnij\n„Gdy sobie to uświadomimy, to czy otwieramy się na Bożą nowość, która kiełkuje i chce przestrzeni do wzrostu? Czy to, co za nami – w sprawach społecznych, kulturowych lub żywotności reewangelizacyjnej, indywidualnej i wspólnotowej - jest dla nas sprężyną, która popycha nas do celu, jakim jest Jezus Chrystus?” – pytał dalej nuncjusz. - Czy dziedzictwo wiary, zobowiązujące przylgnięciem do prawdy, kieruje nas ku czynieniu miłosierdzia? – dodawał.\nNa zakończenie prosił o dziękczynienie Bogu za dar chrztu polskiego narodu. - Prośmy, by uczynił nasz rachunek sumienia owocnym i wpływającym na konkretne postawy. Niech ten rachunek sumienia przebiega w zgodzie z impulsami i przykładem, jakie daje nam papież Franciszek – powiedział abp Celestino Migliore.


Broń zobaczyła tej nocy, kiedy poszła na dach przekonać Kobiego, że pora już spać.\nBył środek nocy, broń leżała na stole w małym pomieszczeniu gospodarczym na dachu, ale Mali niemal nie zwróciła na nią uwagi, bo była zbyt zraniona i zmęczona, a poza tym bardziej bała się wielu innych rzeczy. Dopiero kilka dni później przypomniała sobie tę noc i zrozumiała. Wszystko mogło potoczyć się inaczej, gdyby w tamtym czasie uważniej obserwowała Kobiego.\nDaniela i Noy obudziły się przed nimi, rozrzuciły na podłodze jedenaście balonów i wskoczyły im do łóżka. Kiedy dziewczynki poszły się ubrać i zostali w łóżku sami, Mali przysunęła się do Kobiego, dotknęła jego pleców i wyszeptała do ucha: „Powodzenia”. Kark miał ciepły od snu, policzki jeszcze nieogolone. Za oknem zabębniły pierwsze krople deszczu, niebo pociemniało tak, że musieli zapalić światło. W kuchni czekało na nich wystawne śniadanie przygotowane przez dzieci: świeżo wyciśnięty sok pomarańczowy, croissanty, kupione poprzedniego wieczora i podgrzane. Nie wolno im było samym gotować wody, więc kawę przygotowała Mali.\nWidziała, że Kobi jest spięty, przy stole nie napomknęła więc nawet o rozmowie kwalifikacyjnej. Zaproponowała tylko, że wyprasuje jego ciemne spodnie i białą koszulę, ale powiedział, że sam to zrobi przed wyjściem. Nie wspomniała o tym nawet wtedy, gdy znów byli sami w sypialni – żeby rozczarowanie nie było zbyt duże, gdyby jednak nie dostał pracy – ale kiedy się żegnali, pocałowała go i wyszeptała mu ponownie do ucha: „Powodzenia dzisiaj”.\nZawiozła Danielę do przedszkola, a Noy do szkoły; potem do jedenastej miała spotkania.\nPrzychodzili głównie mężczyźni, a nawet gdy zjawiały się jakieś kobiety, zwykle się nie odzywały; mimo to zwracała się także do nich tak, jak to zwykle robiła wobec mężczyzn. Próbowała wyjaśnić im różnice między rodzajami hipotek i możliwościami ich spłacania. Jeden mężczyzna przyszedł z żoną w chuście; miała piękną, spokojną twarz przyciągającą spojrzenie. On miał brodę i marynarkę, która pachniała naftaliną i wilgocią. Kobieta bujała niebieskim wózkiem w przód i w tył, by leżące w nim niemowlę się nie obudziło. Kiedy się rozpłakało, rozpięła dwa guziki sukienki i nakarmiła dziecko bez cienia zawstydzenia.\nPonieważ nie miała między jedenastą a czternastą żadnych spotkań, poprosiła kierownika oddziału, by pozwolił jej wyjść, i poszła kupić Kobiemu prezent, choć wcześniej się umówili, że w tym roku nic sobie nie dają. Zastanawiała się, czy nie pójść piechotą na Sokołowa, ale z powodu burzy postanowiła pojechać do centrum handlowego samochodem. Ulice były zalane, światła nie działały. Może właśnie dlatego, że padało, postanowiła kupić mu parasol w miejsce tego, który zgubił, a nie worek treningowy czy elegancką koszulę. W Zarze parasole okazały się zbyt drogie, ale w sklepie „Dla Panów” na trzecim piętrze zobaczyła czarny parasol z elegancką rączką z czegoś przypominającego drewno, a młoda sprzedawczyni z długimi paznokciami pomalowanymi na głęboką czerń zgodziła się obniżyć cenę.\nCzy zbyt długo patrzyła na ekspedientkę, gdy ta zawijała parasol w srebrny papier? Była tak młoda, możliwe, że chodziła jeszcze do szkoły. Kiedy Mali weszła do sklepu, dziewczyna czytała książkę, odłożyła ją na ladę grzbietem do góry. Miała krótkie czarne włosy, usta\npomalowane na ciemny fiolet i kolczyk w nosie, a kiedy zorientowała się, że Mali się w nią wpatruje, zapytała:\n– Nie, przepraszam – powiedziała Mali. – Czy obniżyłaby pani cenę?\nRozmowa kwalifikacyjna Kobiego miała zacząć się o czternastej, dokładnie wtedy, gdy kończyła ostatnie spotkanie; wyobraziła go sobie, jak siedzi naprzeciwko przeprowadzającego wywiad i stara się ukryć swoje podenerwowanie. Z pewnością nie wiedział, co zrobić z rękami. Najpierw położył je na kolanach, później na stole, tuż obok swojego CV, a następnie znów na kolanach, żeby ukryć pod stołem ich nerwowe drżenie. Nie dzwoniła do niego przed rozmową ani gdy odwoziła dzieci do domu.\nJego samochód nie stał na parkingu, wiedziała więc, że jeszcze nie wrócił, ale w windzie, którą wjeżdżały na siódme piętro, poczuła jego wodę po goleniu. Drzwi też nie były zamknięte tak jak powinny.\nKiedy weszła do sypialni, usłyszała lecącą z kranu wodę. Harry leżał na podłodze w kałuży moczu, nie podniósł głowy na jej widok. Aktówka, którą Kobi wziął na rozmowę, leżała obok jego łap.\nMinęła piętnasta. Mali była pewna, że Kobi nie zostanie w domu.\nNoy włączyła telewizor, a Mali zaczęła przygotowywać lancz. Kiedy makaron się już gotował, zapukała do drzwi łazienki i zapytała Kobiego, czy chce z nimi zjeść. Odparł, że nie, zaczęły więc jeść bez niego, bo dziewczynki były głodne. W trakcie posiłku słyszały, że Kobi wychodzi z łazienki i zamyka drzwi od sypialni. Daniela i Noy nie powiedziały ani słowa, ale Mali wstała i poszła za nim.\n– Wszystko w porządku? – zapytała. Była pewna, że nie śpi, choć leżał na łóżku z zamkniętymi oczami.\nZnała jego zmienne nastroje; od rana miała przeczucie, że i dzisiaj coś się wydarzy, ale nie zastanawiała się nad tym zbytnio. Czy zapytano go podczas rozmowy, czemu tak często zmieniał miejsca pracy, i zamiast powiedzieć prawdę, znów robił uniki? Prosiła, by mówił, że to przez nią, ale wiedziała, że tego nie zrobi.\nKobi nie otworzył oczu, mimo że stała nad nim przez dobrą minutę, a może i dwie. Nad łóżkiem wisiało jej duże zdjęcie z czasów drugiej ciąży, z Danielą.\n– Jesteś pewien, że nie chcesz opowiedzieć, jak było? – zapytała.\nPrzez całe popołudnie ulewa tłukła o szyby, później w mieszkaniu zapanowała cisza.\nMali pomagała Noy odrabiać pracę domową, a Daniela w tym czasie oglądała telewizję. Kobi wyszedł z sypialni o piątej z rękawicami bokserskimi, powiedział, że pojedzie na trening jej samochodem i żeby dała mu kluczyki. Zapytała, co się stało z jego autem i czy nie miał przypadkiem treningu poprzedniego dnia, ale nie odpowiedział. Gdy przypomniała mu, że wychodzą wieczorem, nie powiedział ani słowa.\n– Czemu wziąłeś prysznic przed treningiem?\nPopatrzył na nią, jakby zrobiła coś strasznego.\nPrzez całe popołudnie i wieczór była spięta, przynajmniej dwa razy sprawdziła, czy zamknęła za nim drzwi, co rusz wyglądała przez żaluzje w salonie, mając nadzieję, że Kobi wraca. Kiedy kładła zapakowany parasol na łóżku, żeby tam na niego czekał, znowu popatrzyła na siebie na dużym zdjęciu. Już nie była taka pewna, że chce mu powiedzieć wieczorem o ciąży, jak planowała. Wahała się, nim się zgodziła na zrobienie jej tego zdjęcia, ale Kobi powiedział, że jeśli tego nie zrobi, będzie potem żałowała, bo to miała być jej ostatnia ciąża. Przez lata nauczyła się nie nienawidzić tej ogromnej czarno-białej fotografii, pokazującej jej ciemne ciało i nabrzmiały brzuch, który Kobi uwielbiał głaskać, nawet publicznie. Ona także dotykała go czasami podczas ciąży, ale tylko kiedy była sama.\nNie podobało jej się, że goście będą ją widzieć w tym stanie, najbardziej chyba wstydziła się przed ojcem, ale Kobiemu podobała się właśnie taka. Zdjęcie pokazywało ją z profilu, odchylała się nieco w jego stronę; Kobi stał za nią, dzięki czemu różnica wzrostu między nimi nie wyglądała na znaczącą. Oboje byli nadzy, jego ramiona obejmowały ją, zakrywając, ale i podkreślając jej piersi. Po Ejlacie chciała je zdjąć, ale Kobi poprosił, żeby zostawiła je jeszcze na trochę; czasem myślała, że miał rację – zdjęcie przypominało jej o niej samej.\nWieczorem znowu zaczął padać deszcz, a wraz z jego uderzeniami w okna i dach rósł jej niepokój. Na szczęście dziewczynki siedziały cicho, jakby wyczuwały, że potrzebuje ich milczącej pomocy. Bawiły się w salonie i swoich pokojach, nie zawracając jej głowy. Dopiero o wpół do siódmej Daniela powiedziała, że jest głodna, a Noy przypomniała, że miały przymierzać kostiumy na Purim. Mali wyciągnęła pudło z szafy w sypialni i podała córce sukienkę księżniczki, którą kupiły przed dwoma laty. Niestety, okazała się już za\nmała. Daniela nie chciała założyć kostiumu po siostrze i stwierdziła, że w tym roku się nie przebiera. Mali nalegała, by mimo wszystko przymierzyła sukienkę, która kosztowała fortunę; miała nadzieję, że będzie musiała kupić jeden kostium, a nie dwa. Kiedy tak trzymała sukienkę przed stojącą przed lustrem Danielą, zobaczyła w niej siebie i natychmiast zamknęła oczy.\nNie, nie, to wszystko się nie powtórzy, może poza ciążą i strachem o humor Kobiego.\nJego treningi trwały zwykle godzinę, czasem półtorej, dlatego spodziewała się, że wróci na kolację, i kwadrans po siódmej zadzwoniła, żeby w drodze do domu kupił pity i jajka, ale miał wyłączony telefon. Próbowała dodzwonić się do niego jeszcze kilka razy, w końcu zjadły bez niego, a o wpół do dziewiątej dziewczynki poszły spać. Kiedy córka sąsiadów przyszła, żeby się nimi zająć, Mali powiedziała, że zrezygnowali z wieczornego wyjścia z powodu upału. Znów zadzwoniła do Kobiego, tym razem telefon miał włączony, ale nie odebrał. Kiedy wyszła na dach sprawdzić, czy można wywiesić pranie, zobaczyła na niebie ciężkie, deszczowe chmury. Zbiorniki na wodę trzęsły się od podmuchów wiatru, postanowiła więc na razie nie rozwieszać rzeczy. Porozmawiała przez telefon z Gilą, swoją siostrą, i z Awiwą, a gdy pytały, czy przyjdą świętować, odpowiadała, że nie udało im się znaleźć opiekunki do dziewczynek.\nKobi wrócił dopiero o dwudziestej trzeciej, nie tłumaczył się, nie przepraszał.\nIch dziesiąta rocznica ślubu, rok wcześniej, wyglądała zupełnie inaczej. Zostawili dzieci u jej rodziców, pierwszy raz od Ejlatu, i pojechali na dwa dni do Bed & Breakfast na Wzgórzach Golan. Kobi zaczął właśnie pracę w firmie ochraniającej place budowy w strefie buforowej, był w bardzo dobrym nastroju. Zaplanowali sobie trasę wycieczki, tak jak to robili przed narodzinami córek. Pierwszego dnia mieli zrobić trasę wzdłuż jednej z rzek, a następnego pójść do Parku Narodowego Doliny Hula, ale pogoda się popsuła i w końcu prawie nie\nwychodzili z pokoju. Oglądali filmy na DVD i po raz pierwszy od tygodni naprawdę się wyspali. Godzinami rozmawiali, siedząc przed kominkiem. Wieczór spędzili na balkonie, owinięci w koce, Kobi opowiadał z entuzjazmem o podróży na farmę jego ojca latem oraz kupnie mieszkania, ponieważ znowu mieli dwie pensje. Zadzwonili do córek, by powiedzieć im „dobranoc”, i Mali pomyślała, że znowu są normalną parą.\nWszystko to zdarzyło się poprzedniej zimy, od tamtej pory ich sytuacja znowu się pogorszyła.\nLatem Kobi zrezygnował z pracy w firmie ochroniarskiej, ponieważ jego przełożony, dziesięć lat młodszy, uprzykrzał mu życie. Był pewien, że bez problemu znajdzie inną pracę, ale po kilku tygodniach poszukiwań Mali zauważyła, że znów zamyka się w sobie – przestał odzywać się, odsunął się od niej, dziewczynek i przyjaciół, coraz rzadziej wychodził z domu.\nCoraz mniej mówił. Zaczął trenować boks, dwa, czasem trzy razy w tygodniu wracał posiniaczony, od razu szedł pod prysznic, a potem spać. Pojawiły się także znane już jej oznaki stresu: wydawało mu się, że wszyscy go ignorują, sztywniał mu kark i Kobi brał coraz głębsze oddechy, jakby miał problemy z oddychaniem.\nMali myślała, że tamtej nocy, po powrocie z rozmowy, Kobi bez słowa położy się do łóżka, ale zaskoczył ją. Włączył telewizor i usiadł na kanapie.\n– Mieliśmy wyjść dziś wieczorem, prawda? – powiedziała Mali.\nW telewizji leciał reality show, którego Kobi nie znosił, mimo to nie chciał przełączyć na inny kanał.\n– Kobi, dobrze się czujesz? Nie odezwałeś się do mnie, odkąd wróciłeś z rozmowy.\nDłuższą chwilę wpatrywał się w telewizor, nim w końcu odpowiedział:\n– Przepraszam, Mali. Nie mogę teraz rozmawiać.\n– Nie możesz mi powiedzieć, jak poszło?\nNie chciał. Powiedział tylko:\n– Nie będzie pracy.\n– Skąd wiesz? Powiedzieli ci od razu?\nNie wiedziała nawet, gdzie odbywała się ta rozmowa, w jakiej firmie. Po zwolnieniu postanowił nie chodzić już na rozmowy do firm ochroniarskich, a ona wspierała go w tej decyzji. Ponieważ jednak w ostatnich tygodniach przestał w ogóle szukać pracy, tak się ucieszyła, kiedy powiedział, że idzie na rozmowę, że nie zapytała o żadne szczegóły. Chyba rzeczywiście nie przyjrzała mu się uważnie tamtej nocy; gdyby to zrobiła, zauważyłaby na jego twarzy czystą rozpacz. Patrzyła na Harry’ego; leżał u jej stóp i koszmarnie śmierdział moczem.\nKobi nadal gapił się w telewizor.\n– Kiedy go wyprowadzisz? – zapytała. – Nie można narażać go na takie cierpienie.\n– Dziewczynki nie mogą już na niego patrzeć. Nie zbliżają się do niego. Jakby był padliną.\nMoże powinna powiedzieć to inaczej, ale nie wiedziała jak. Mogła też powiedzieć mu o ciąży, tak jak planowała, ale nie chciała mówić o tym w takich okolicznościach.\n– Rozmawiałam dziś z Awiwą. Powiedziała, że może jej brat miałby coś dla ciebie. Pamiętasz Amiego? Importuje teraz rowery elektryczne.\n– Nie szukam już pracy – odpowiedział Kobi.\nZaraz potem zaczęły się wieczorne wiadomości w telewizji i to zapamiętała najlepiej.\nW całym kraju ulice i domy były zalane, zwłaszcza w Hajfie i okolicy, odnotowano także przerwy w dostawie prądu. Kobi wstał z kanapy i usiadł na skórzanym taborecie bliżej ekranu, jakby sama obecność Mali obok przeszkadzała mu. Ona też wstała i wyszła obrażona. Kiedy wróciła do salonu, obejrzała kolejne wiadomości na kanale pierwszym. Na ekranie widać było dwóch ratowników medycznych kładących na nosze ciało przykryte prześcieradłem.\nKobi zaczerpnął powietrza, jakby z trudem oddychał; nie zauważył, że podeszła do niego od tyłu. Nosze wsunięto do ambulansu, obok którego stali dwaj policjanci w przeciwdeszczowych pelerynach. Mali wydawało się, że rozpoznaje okolicę.\n– To było tutaj? – zapytała, a gdy nie odpowiedział, dodała: – To zdarzyło się w Cholonie?\n– Tak, po drugiej stronie.\n– Powiedzieli kto to?\nNa koniec przeczytano raport. Nawet nie zwróciła uwagi, czy znaleziono zabójcę, ale dowiedziała się, że pod prześcieradłem leży kobieta.\n– Możesz to wyłączyć? Wystraszyłam się, a poza tym chcę porozmawiać – poprosiła cicho i dotknęła dłoni Kobiego. Nie podda się tej nocy, bo w takich chwilach nie można się poddawać. Przyniosła z sypialni parasol zapakowany w srebrny papier i zapytała:\n– Nie widziałeś, co ci kupiłam?\nAle parasol go nie ucieszył. Przeciwnie. Kiedy odwinął papier, popatrzył na nią z niepokojem. Dopiero wiele dni później zrozumiała, że miał ku temu powód.\n– Zamiast tego, co zgubiłeś. Nie był taki drogi, na jaki wygląda.\nKobi nie podziękował jej nawet, tylko odłożył parasol na podłogę. Właśnie to doprowadziło ją do wybuchu.\n– Tak chcesz obchodzić naszą rocznicę? – zapytała, a gdy wstał bez słowa, krzyknęła: – Kobi, czy ty w ogóle mnie słyszysz?! Słyszysz, że do ciebie mówię?! Tu Mali z klasy. Wojna się zaczęła!\nOdwrócił się do niej, jego oczy płonęły. Zrozumiała, że coś się stało.\nMieli po piętnaście lat, był rok 1991. Styczeń, za nieco ponad dziesięć lat wezmą ślub. Ich pierwsza rozmowa, a przynajmniej pierwsza, jaką zapamiętali. Czasami, zwłaszcza gdy się kłócili, wykorzystywała ją, by zmusić Kobiego do mówienia. Ojciec obudził ją o drugiej w nocy i powiedział, że Bush zbombardował Bagdad. Ubrała się szybko i zadzwoniła do niego.\n– Kobi? Cześć, tu Mali z klasy. Wojna się zaczęła.\nA on odpowiedział jej zaspanym głosem i z obcym akcentem, jaki wtedy jeszcze miał:\nW ostatnich latach próbowała czasem wyobrazić ich sobie jako nastolatków, ale bez patrzenia na stare zdjęcie to się nie udawało. Kobi był wtedy znacznie chudszy, ciało miał miękkie jak u dziecka. Jego plecy i tors były gładkie i blade, mogła ich dotykać godzinami. Tamtej nocy nic o nim nie wiedziała poza tym, że przyjechał sam, bez rodziców, z Perth, i zamieszkał w Cholonie u krewnych jego matki. Świetnie grał w koszykówkę i był zwolniony z lekcji angielskiego, ponieważ mówił lepiej niż nauczycielka i poprawiał jej błędy ku uciesze uczniów, aż w końcu poprosiła, by nie przychodził więcej na jej lekcje. Krążyły plotki, że jego matka popełniła samobójstwo w Australii, ale później Mali dowiedziała się, że nie było w tym krzty prawdy. Większość chłopców z ich rocznika bała się tego chłopaka z Perth, w dżinsach i niebieskich nike’ach, których jeszcze nikt wtedy nie miał, dlatego wymyślano o nim różne historie. Pierwszego dnia, gdy przedstawiał się na lekcji wychowawczej, powiedział, że wyemigrował do Izraela, by wstąpić do Sayeret Matkal.\nPoznali się przez czysty przypadek. Przeznaczenie lub szczęście – tak jak wszystko, co zdarzyło się później.\nMali nie sądziła, że się nią zainteresuje, bo nikt się nią nie interesował. Jej ciało było zbyt chude i długie, nie wyróżniała się ani w nauce, ani na imprezach. Była co prawda mistrzynią w biegach, ale to nie przyciągało uwagi chłopców. Nazywała się Ben Asher, Bengtson było kolejnym nazwiskiem na liście uczniów, dlatego miała się z nim skontaktować w razie wybuchu wojny. Trzy godziny po rozmowie telefonicznej, o piątej trzydzieści, przyjechała z ojcem ich starym pikapem subaru, by zabrać go do szpitala Wolfson. Czekał na nich na dole, w ręku trzymał discmana, a na uszach miał srebrne słuchawki. Mali wstydziła się samochodu, którego tapicerka śmierdziała ściekami, i może też trochę swojego ojca, który nie znał angielskiego, a mimo to próbował rozmawiać z nimi podczas jazdy.\n– Co będziecie robić? – zapytał ojciec, a gdy wyjaśnili, że mają skrapiać wodą ofiary rakiet z bronią chemiczną, które Saddam Husajn wystrzelił w stronę Gusz Dan, poprosił, by Kobi na nią uważał.\nTak wyglądało ich pierwsze spotkanie. Kto by przypuszczał, że za kilka lat staną pod chupą? Tydzień później Kobi przyszedł do ich domu, a ona była zarazem podekscytowana i zawstydzona. Ojciec nie wrócił jeszcze z synagogi. Matka próbowała rozmawiać z Kobim łamanym angielskim. Gili nie było na kolacji, co Mali przyjęła z ogromną ulgą, bo nie miała cienia wątpliwości, że gdyby Kobi zobaczył jej siostrę bliźniaczkę, zakochałby się w niej. Gila rok wcześniej rzuciła szkołę i zarabiała na życie kelnerowaniem. Kiedy w końcu znaleźli się sami w jej pokoju, ogłoszono alarm i musieli ukryć się ze wszystkimi w domowym schronie, czyli w niewielkiej sypialni jej rodziców, a ona poczuła ogromne zażenowanie, widząc bieliznę ojca leżącą na podłodze.\nKilka miesięcy później, także w szabat, pierwszy raz uprawiali seks.\nRodzice i młodszy brat pojechali z rodzinną wizytą do Tyberiady, a ona zaprosiła Kobiego na noc, bo już bardzo chciała z nim to zrobić, a nie mieli gdzie. Gila była w drugim pokoju. Mali nie wydała z siebie najmniejszego dźwięku, ponieważ wiedziała, że siostra podsłuchuje przez ścianę. I rzeczywiście czekała na nią pod drzwiami, gdy wyszła z pokoju, by się umyć, ciągle oszołomiona tym, co się właśnie wydarzyło.\nCzekała na Kobiego w sypialni, ale nie przyszedł. Mimo to udało jej się przez chwilę znów zobaczyć w nim tego chłopaka ze słuchawkami na uszach, który czekał na nią i jej ojca na ulicy, w ciemności. O pierwszej w nocy spróbowała ostatni raz. Weszła na dach i zobaczyła go siedzącego nieruchomo na plastikowym krześle, w zimnie i po ciemku. Mogła wtedy powiedzieć mu o ciąży, ale tego nie zrobiła. W jego spojrzeniu było coś nieobecnego, coś dzikiego; to, że siedział w ciemności, też ją przerażało. Pogłaskała go po głowie, a potem przesunęła dłoń po golfie, w który był ubrany.\n– Kobi, nie zostawiaj mnie samej, proszę – wyszeptała.\nDała mu wszystkie sygnały mówiące, że jeśli przyjdzie do sypialni, będą się kochać. Na szyi miał głębokie zadrapanie, ale zawsze wracał z treningów trochę pokiereszowany.\nMoże jednak już wtedy coś czuła?\nKiedy przechodziła obok pomieszczenia gospodarczego na dachu, zobaczyła broń na stole i przypomniała sobie, że nie było jej tam po południu. Gdy próbowała zasnąć i położyła dłoń na swoim brzuchu, nagle pojawił się w jej głowie obraz dziewczyny, która sprzedała jej parasol, a po chwili zmienił się w postać przykrytej prześcieradłem kobiety wnoszonej do ambulansu. Otworzyła oczy, przerażona, i zobaczyła to, co tak bardzo starała się zapomnieć – ciężką dłoń wynurzającą się z ciemności i zaciskającą się na jej gardle.


Gdzie zjeść w Londynie niedrogi obiad | LondynPrzewodnik.pl\nGdzie zjeść w Londynie niedrogi obiad\nAutor londynprzewodnik\t5 lutego 2015 0 komentarzy\nDuża grupa turystów to osoby, którym tylko i wyłącznie zależy na zwiedzaniu. Inne kwestie osoby takie stawiają na boku i organizują je jedynie wtedy, gdy rzeczywiście będą koniecznością. Do takich konieczności należy oczywiście spożywanie posiłków w czasie wyjazdu. Dlatego również wybierając się do Londynu warto przygotować sobie spis miejsc, w których warto zjeść.\nTanie restauracje w Londynie. Źródło: now-here-this.timeout.com\nW przypadku osób, którym zależy na zwiedzeniu najczęściej można mówić o poszukiwaniu jak najtańszych restauracji, w których dodatkowo nie będzie trzeba zbyt długo oczekiwać na posiłek.\nZastanawiając się, gdzie zjeść w Londynie nie drogi obiad warto zapamiętać, że restauracji należy szukać z dala od najbardziej obleganych miejsc. Dlatego jeśli zwiedzamy miasto i przejeżdżamy od jednego zabytku do drugiego warto właśnie po drodze zatrzymać się na posiłek.\nJeśli uda się nam znaleźć restaurację położoną z dala od centrum miasta i poszczególnych zabytków rzeczywiście możemy liczyć na to, że uda się zjeść stosunkowo tanio. Szukając niedrogiego obiadu powinniśmy również decydować się na takie miejsca, które serwują posiłki proste opierające się na tanich składnikach. Dlatego wszystkie bary szybkiej obsługi będą dobrym wyborem.\nTanio zjemy również w dzielnicy China Town, gdzie oczywiście królują knajpy serwujące dania kuchni azjatyckiej. Dla osoby, której rzeczywiście zależy na tym, by tanio zjeść zawsze znajdzie się coś interesującego. Można być pewnym, że znajdzie się takie miejsca, gdzie zje się dobrze i tanio. Warto odwiedzić również Fish&chips bądź też bar z kanapkami Pret a Manager, gdzie również można spotkać atrakcyjne jak na Londyn ceny.\nJeśli szuka się taniego posiłku nie można się nastawiać na wykwintne dania, lecz powinno się stawiać na sprawdzone proste przepisy i restauracje, które stawiają na takie tradycyjne dania. Wyjeżdżając do Londynu z myślą o zwiedzaniu a taniej gastronomi trzeba się nastawić na pewne poszukiwania nim uda się znaleźć taką restaurację, które będzie nam odpowiadać pod kątem cen i smaków.\nInne artykuły z kategorii Gdzie zjeść w Londynie\nGdzie zjeść w Londynie romantyczną kolację\nNajlepsze puby w Londynie\nGdzie zjeść w londynie szybko i tanio\nMożesz rozpocząć dyskusję.


Muślin double gauze to charakterystyczna tkanina. Jest to materiał wdzięczny w szyciu i dość wszechstronny. Wykorzystuje się go zarówno do szycia odzieży (zwłaszcza niemowlęcej i dziecięcej) oraz dodatków – nakryć głowy, kocyków i pieluszek. Sprawdź, do czego nadaje się muślin.\nMuślin bawełniany dla dzieci – ubranka i pieluszki\nJasne, pastelowe kolory lub wręcz przeciwnie – wyraziste i intensywne. Oba warianty dobrze wyglądają jako ubranka dziecięce. Z tkaniny muślinowej uszyjesz elementy garderoby twojego dziecka. Urocze krótkie spodenki na gumce lub eleganckie i praktyczne sukieneczki oraz spódniczki to idealne ubranka dla najmniejszych dzieci. Większe elementy garderoby możesz uszyć z materiału gładkiego, o wyraźnie zaznaczonej teksturze lub wzorzystego! Muślin gwarantuje dobrą wentylację i odprowadzanie ciepła na zewnątrz, gdy zastosujesz jedną warstwę. Przy podwójnie złożonym materiale ubrania nadają się na chłodniejsze dni.\nMuślin bawełniany z wyglądu przypomina nieco tetrę i jest to bardzo trafne skojarzenie. Materiał ten doskonale nadaje się na pieluszki niemowlęce. Ta delikatna tkanina jest przewiewna, chłonna i miękka w dotyku. Ma więc ogromny potencjał – można z niej uszyć lekką pieluszkę do odbijania, podkładkę na przewijak czy chusteczkę do wycierania pobrudzonej buzi. Tkanina muślinowa doskonale znosi pranie, jest więc wręcz stworzona do takich zastosowań.\nLetnie spódnice z tkaniny muślinowej\nProste letnie spódnice na gumce to wygodny i praktyczny element garderoby. Muślin w drobne wzory doskonale nadaje się do szycia takich ubrań. Jeśli wybierzesz cieńszą tkaninę, możesz pokusić się o uszycie spódnicy z warstw. W przeciwnym razie dobrym pomysłem jest użycie jednej warstwy materiału. Ubrania najlepiej jest szyć z prostej formy – kwadrat lub trapez nadają się wyśmienicie. Odzież z muślinu nie sprawia kłopotów w szyciu i noszeniu, nawet po mocnym zgnieceniu nie traci swojej formy. Można ją prać nawet wielokrotnie, bez obaw o to, czy ubranie zachowa krój.\nMuślin bawełniany na metry – pościel, kołderki, poszewki i narzuty\nJeśli któryś kolor lub wzór urzeknie cię na tyle, że zdecydujesz się na zakup dużej ilości muślinu bawełnianego na metry, polecamy uszycie z niego pościeli, kołderki, poszewki lub narzuty na łóżko. Jest to też propozycja skierowana do początkujących krawców i krawcowych. Nie należy obawiać się muślinu, ponieważ materiał też świetnie współpracuje – łatwo go ciąć i szyć.\nModne nakrycia głowy i dodatki z muślinu\nMuślin bawełniany doskonale nadaje się do szycia modnych turbanów i opasek dla dzieci i dorosłych. Wyroby z muślinu są dość sztywne i wytrzymałe na rozciąganie. Nie gniotą się i ładnie wyglądają na głowie. Nawet jeśli jesteś na początku swojej przygody z maszyną do szycia, z pewnością uda ci się bez trudu uszyć komplet składający się z opaski i chusty na szyję. Pamiętaj przy tym, aby wybierać gładki muślin bawełniany, który świetnie prezentuje się jako uzupełnienie stylizacji.\nOprócz podstawowych dodatków odzieżowych tkanina ta może być materiałem do tworzenia zabawek dla niemowląt i dzieci. Łatwość szycia i utrzymania w czystości to ogromne zalety takiego zastosowania muślinu. Mnogość wzorów i kolorów pozwala na uszycie wyjątkowych i niepowtarzalnych przytulanek.\nCzysta bawełna o doskonałych właściwościach, ciepła i miła w dotyku, miękka i wytrzymała. Dobrze znosi pranie, nie niszczy się, jest zdrowa i przewiewna. Muślin to materiał wszechstronny, przyjemny dla skóry i uniwersalny. Kup muślin na metry i uszyj z niego coś wyjątkowego dla siebie lub znajomego malucha.


HFT Brokers partnerem Gali Everesty 2014 - HFT Brokers Dom Maklerski S.A.\nHFT Brokers partnerem Gali Everesty 2014\n27 listopada odbyła się dwunasta edycja Gali Everesty. To jedno z najważniejszych wydarzeń Private Equity/Venture Capital w Polsce. W konferencji wzięły udział kluczowe osobistości ze świata nowych technologii, internetu i technologicznych funduszy inwestycyjnych. HFT Brokers Dom Maklerski S.A. był jednym z partnerów wydarzenia.\nNa Gali, która odbyła się w sali Business Club na Stadionie Narodowym, obecni byli przedstawiciele firm prowadzących działalność w internecie, najwybitniejsi reprezentanci technologicznych PE/VC, finansiści, przedsiębiorcy, jednym słowem światowa śmietanka tzw. Nowej Ekonomii.\nWydarzenie otworzyła rozmowa Cezarego Smorszczewskiego, Prezesa Zarządu MCI, z Michałem Sołowowem, który wygrał przeprowadzony przez redakcję „Pulsu Biznesu” plebiscyt „Przedsiębiorca 25-lecia”. Następnie odbyła się dyskusja z udziałem Tomasza Czechowicza, Partnera Zarządzającego MCI Management, z Łukaszem Gadowskim, współtwórcą oraz Partnerem funduszu TeamEurope z Berlina.\nUczestnicy wydarzenia mogli wziąć udział w specjalnie przygotowanych panelach dyskusyjnych, prezentacjach oraz czatach.\nGoście mogli również odwiedzić stoisko HFT Brokers, gdzie przedstawiciele firmy, prezentowali na nim nowoczesne rozwiązania dla rynku Forex. Z kolei uczestnicy paneli dyskusyjnych, mogli na bieżąco oglądać specjalnie przygotowaną animację dotyczącą domu maklerskiego HFT Brokers.


Odczarujmy mit o miłości własnej – jest konieczna! Naucz się jej od Narcyza\nBruno van der Kraan/Unsplash | CC0\nMarta Klimek - 04.04.18\nCo mają ze sobą wspólnego góralski trener i francuski filozof, który podejmuje się zaskakującej reinterpretacji historii Narcyza? Obaj odczarowują mit o miłości własnej i uczą, że bez niej nie można prawdziwie pokochać świata, życia i innych.\nMiłość – najpierw do siebie\n„Ukochoj się” – krzyczy Daniel Qczaj ze swojego instagramowego okienka do tysięcy Polek, którym pokazuje, że to właśnie ukochanie siebie jest podstawą szczęścia, spełnienia, zdrowia i miłości do innych. Niby to takie oczywiste, niby oklepane. A jednak z jakiegoś powodu ta prosta zachęta do pokochania samej siebie przyciąga rzesze kobiet, które nie tylko trenują razem z Qczajem, ale też razem z nim płaczą, dzielą się swoimi historiami i emocjami.\nMnie też przyciąga uśmiech góralskiego trenera. Lubię od czasu do czasu zajrzeć do jego okienka po garść entuzjazmu i przypomnienie o codziennym ukochiwaniu samej siebie. Przypomnienie i zewnętrzne potwierdzenie tego, o czym sama często nie umiem siebie przekonać: że mogę i powinnam obdarzać się miłością, akceptować się taką, jaka jestem, wybaczać sobie i troszczyć się o siebie po to, by móc kochać i akceptować innych, umieć im wybaczać i o nich się troszczyć.\nQczaj nie używa górnolotnych określeń – zamyka to wszystko w prostym „Ukochoj się” i pewnie dlatego trafia prosto w najczulsze punkty „swoich bab”. Ktoś mógłby powiedzieć, że to banał, nic odkrywczego. Skoro tak, to dlaczego tak często mamy problem z wprowadzaniem w życie tych oczywistości?\nQczaj i jego „Ukochoj sie!”: Dostałem to życie i chcę o nie walczyć\n„A bliźniego swego jak siebie samego…” – czyli jak?\nLogiczna analiza przykazania miłości wskazuje jednoznacznie, że do kochania bliźniego swego najpierw trzeba pokochać samego siebie – żeby wiedzieć, jak kochać innych. Taka jest teoria. W praktyce kochanie siebie często miesza nam się z egoizmem, a miłość własna wydaje się defektem ludzkiej natury, z którym trzeba walczyć, właśnie po to, by móc skierować na innych całą swoją miłość. I gdzie tu logika?\nUcz się od Narcyza – pokochaj siebie\nPamiętając o tragicznym losie zakochanego w sobie Narcyza, trudno jednak nie obawiać się zgubnych skutków miłości własnej. Pytanie tylko, czy to właśnie przestroga przed samouwielbieniem powinna być dla nas morałem mitycznej opowieści?\nFabrice Midal – francuski pisarz i filozof – przekonuje, że powszechna interpretacja mitu o Narcyzie to krzywdzące uproszczenie – zarówno dla samego Narcyza, jak i dla nas, którzy z mitu powinniśmy czerpać przecież (choć trochę) życiowej mądrości. Według Midala, historia Narcyza jest nie tyle przypowieścią o narcyzmie – we współczesnym tego słowa znaczeniu, ile o poznaniu samego siebie. Nie o konsekwencjach przerysowanej miłości własnej, ale o konsekwencjach jej braku, braku znajomości i akceptacji siebie.\nO Narcyzie sprzed pochylenia się nad taflą wody wiemy tyle, że poświęcał się polowaniom i ignorował zaloty pięknych nimf. Nad strumieniem pierwszy raz zobaczył swoją prawdziwą twarz, pierwszy raz prawdziwie spotkał samego siebie. Nie myśliwego, oddającego się tylko łowom, szukającego potwierdzenia swojej wartości w kolejnych zdobyczach, ale siebie – pełnowartościowego człowieka. Wcześniej „kochał tylko łowy i nie chciał słyszeć o innej miłości”.\nZdaniem Midala, nie znając i nie kochając siebie, nie potrafił kochać innych. Dopiero gdy zanurzył się we własnym spojrzeniu i rozpoznał w nim siebie, mógł odrodzić się, jak kwiat narcyza i otworzyć na świat z miłością.\nAkceptacja siebie nie wyklucza próby stawania się lepszym.\nCzy Narcyz był narcyzem?\nZ uproszczoną interpretacją mitu wiążą się funkcjonujące powszechnie i zdecydowanie negatywne określenia: „narcyz”, „narcyzm”, „narcystyczny” (franc. narcisse, narcissisme, narcissique). Opisują postawę totalnego zapatrzenia w siebie i przekonania o własnej perfekcji. Ale czy taki rzeczywiście był Narcyz? Ten uciekający przed sobą i przed miłością chłopak, który później z pochyloną nisko głową umierał z tęsknoty?\nFrancuski pisarz i to podaje w wątpliwość. Reinterpretuje utarte zwroty i określa „narcyza” jako kogoś pogodzonego ze sobą, swoją naturą, kogoś kto zna i akceptuje siebie w pełni – nie z próżności, ale po to, by móc kochać i akceptować innych. Dlatego, zamiast przestrzegać przed karą za próżną miłość, Midal przekonuje nas, że jesteśmy za mało „narcystyczni” (czyt. za mało pogodzeni ze sobą), a wszystkie wygładzone instagramowe selfie są tego najlepszym dowodem.\nCzego uczy nas mit o Narcyzie?\n„Mit jest jak worek leczniczych ziół…” – pamiętam do dziś definicję, którą dyktowała nam moja cudowna polonistka, powtarzając, że w mitologii można znaleźć uniwersalne odpowiedzi na większość ludzkich problemów.\nMoże właśnie dlatego tak przekonuje mnie ta odwrócona, być może dla niektórych nieco naciągana interpretacja mitu o Narcyzie. Bo – myśląc o klasycznym rozumieniu jego historii – cóż to za lekarstwo, które pozostawia po sobie tylko lęk i obawy? Nie dość, że gorzkie, to jeszcze mało skuteczne. Dlatego z worka z napisem „Narcyz” wyciągam dziś lekarskie zalecenie samoakceptacji, a dla wzmocnienia efektów do kuracji dorzucam doraźne dawki qczajowego „Ukochoj się!”.\nNarcyzm to wielkie cierpienie. Nie tylko dla otoczenia!


Wybrani kolejni sołtysi | Łącznik Zielonogórski\nWybrani kolejni sołtysi\nW Zatoniu nie było żadnych wątpliwości. Krzysztof Sadecki został ponownie wybrany na urząd sołtysa. Inaczej w Starym Kisielinie – tu dwie kandydatki walczyły o głosy wyborców. Zwyciężyła Irena Przybyłek.\nWybory nowego sołtysa i nowej rady sołeckiej to jedno z ważniejszych wydarzeń w życiu każdego sołectwa. To wtedy dochodzi do publicznej oceny dorobku ustępującego sołtysa, to wtedy padają obietnice, czasami daleko idące, z ust kandydatów na sołtysa. W zielonogórskich sołectwach kampania wyborcza rozpoczęła się z początkiem lutego. Nowego sołtysa najpierw wybrano w Janach, potem w Zatoniu i Starym Kisielinie. Frekwencja dopisuje: w wyznaczonym dniu i godzinie na sali obrad zjawia się grubo ponad 10 proc. uprawnionych do głosowania, dlatego nie trzeba było ogłaszać tzw. drugiego terminu zebrania wyborczego.\nO wyborach w sołectwie Jany i Stożne pisaliśmy tydzień temu. Z kronikarskiego obowiązku przypomnijmy tylko, że nowym sołtysem został 37-letni Dominik Delikat. Jego kandydaturę mocno wsparła Monika Turzańska, ustępująca sołtyska, ciesząca się w sołectwie dużym uznaniem i szacunkiem.\n13 lutego do wyborów poszli mieszkańcy Zatonia i Marzęcina, uprawnionych do głosowania jest w tym sołectwie 589 osób. W tzw. pierwszym terminie na listę obecności wpisało się 105 osób. Do wyborów przystąpił tylko jeden kandydat, dotychczasowy sołtys – Krzysztof Sadecki. Mieszkańcy nie mieli wątpliwości, ponownie obdarzyli pana Krzysztofa swym zaufaniem, powierzając mu urząd sołtysa na nową, pięcioletnią kadencję.\n- To było bardzo spokojne i merytoryczne spotkanie. Mieszkańcy rzeczowo wypowiadali się na temat problemów, z którymi przyjdzie się zmierzyć sołectwu w najbliższych latach. Ponowny wybór dotychczasowego sołtysa nie wzbudził żadnych wątpliwości, w powszechnej ocenie zasłużył na ponowną elekcję – relacjonuje Mariusz Zalewski, były wójt gminy wiejskiej, obecnie dyrektor miejskiego departamentu ds. dzielnicy Nowe Miasto.\nK. Sadecki swoją pięcioletnią kadencję chce oprzeć o kilka punktów.\n- Dla wszystkich w Zatoniu najważniejszą sprawą jest dokończenie drugiego etapu rewitalizacji zabytkowego parku. To nasza duma, chluba i perła w koronie. Parkiem interesuje się w Zatoniu dosłownie każdy, duży i mały, nic zatem dziwnego, że sołtys także musi się nim interesować. Ale mamy jeszcze inne ważne plany. Wśród nich – budowa szatni przy naszym boisku sportowym. Szatni nowoczesnej, z osobnymi pomieszczeniami dla sędziów, zawodników gości i naszej drużyny. Szczególnie nam zależy na wybudowaniu dodatkowej toalety, z wejściem od zewnątrz budynku, aby mogli z niej korzystać mieszkańcy odwiedzający wiejski cmentarz – wylicza staro-nowy sołtys.\nPlan zamierzeń K. Sadeckiego i nowej rady sołeckiej obejmuje także zainstalowanie klimatyzacji w sali balowej byłej poniemieckiej gospody, obecnie świetlicy wiejskiej.\n- Szukamy najlepszego rozwiązania, aby pogodzić zabytkowy wystrój tego wnętrza z potrzebą zapewnienia dobrych warunków osobom korzystającym z tego obiektu, zwłaszcza podczas zabaw andrzejkowych czy sylwestrowych. Doprowadzenie naszych dróg do stanu używalności, z doświetleniem, po zakończeniu kanalizacyjnej inwestycji, to kolejne ważne zadanie – dorzuca K. Sadecki.\nDwie kandydatki zawalczyły w Starym Kisielinie o fotel sołtysa. O poparcie 1.469 uprawnionych do głosowania ubiegała się dotychczasowa sołtyska, Krystyna Koperska, oraz Irena Przybyłek. 15 lutego do kisielińskiego domu kultury, uruchomionego w niedawno wyremontowanych pałacowych wnętrzach, przybyło 249 osób. Tak liczna frekwencja przysporzyła trochę kłopotów logistycznych, tłok był spory, ale na szczęście organizatorzy zapewnili nagłośnienie obrad.\nDotychczasową sołtyskę poparło 95 wyborców, na Irenę Przybyłek zagłosowało 132.\n- To nie ja przekonywałam mieszkańców do swojej kandydatury, tylko odwrotnie – wyborcy przekonywali mnie, bym kandydowała na urząd sołtysa. Co nie znaczy, że negatywnie oceniam dorobek mojej poprzedniczki. Pani Krystyna Koperska bardzo wiele dobrego zrobiła dla naszego sołectwa, będę chciała kontynuować tę dobrą tradycję, ściśle współpracując z mieszkańcami, bo to ich opinia i wola jest najważniejsza – twierdzi nowa sołtyska Starego Kisielina.\nJak wygląda plan zamierzeń I. Przybyłek?\n- Najpierw muszę rozpoznać finanse sołectwa. Gdy już będę wiedziała, jakie możliwości stoją przed sołectwem, zacznę szukać najlepszych rozwiązań. Mój program składać się zatem będzie z kontynuacji już zaczętych projektów i z inicjowania nowych przedsięwzięć. Wszystko będzie zależeć od możliwości sołectwa i woli mieszkańców – tłumaczy nowa sołtyska.\nNa koniec rozmowy dzieli się osobistą refleksją: - W 1960 r. zmarła moja teściowa Kazimiera Przybyłek, która przez dwie kadencje pełniała urząd sołtysa w Kisielinie. W pewnym sensie, po 55 latach, sołtys wrócił do naszego rodzinnego domu.\n*** Pamiętajmy: głosować mogą osoby mieszkające w danym sołectwie, nie trzeba być zameldowanym na pobyt stały. Na liście obecności podajemy swoje imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz podpisujemy się.\nJeśli w tzw. pierwszym terminie (godzina, którą podajemy powyżej) nie będzie wymaganej liczby uprawnionych do głosowania (10 proc. uprawnionych), godzina rozpoczęcia zebrania przesuwa się o 15 minut – dla drugiego terminu nie jest już istotna frekwencja.\nTU ZEBRANIA SIĘ ODBYŁY\n* Jany/Stożne – 8 lutego\n* Zatonie/Marzęcin – 13 lutego\n* Stary Kisielin – 15 lutego


Disolvidase Hialuronidaza ( 1500 I.U.) - dermafillers\n> Disolvidase Hialuronidaza ( 1500 I.U.)\nDisolvidase Hialuronidaza ( 1500 I.U.)\nProdukt aktywować poprzez dodanie 9ml iniekcyjnej soli fizjologicznej. Po połączeniu z solą fizjologiczną uzyskujemy 10ml hialuronidazy, co daje 150 jednostek w 1ml. Podawać w ilościach nie większych niż 0,03-0,05ml na punkt. Nie należy przekraczać więcej niż 30 jednostek na zabieg (0,2ml). Przedawkowanie preparatu może spowodować wystąpienie objawów niepożądanych.\nNie łączyć z innymi substancjami czynnymi!\nStylage M (...