Cezary Maciej Dąbrowski – „Skrawki życia” – nowa książka | Pressmania\nCezary Maciej Dąbrowski – „Skrawki życia” – nowa książka\nStrona główna/Cezary Maciej Dąbrowski – „Skrawki życia” – nowa książka\n„Świat w wierszach Dąbrowskiego to bogactwo niepowtarzalnych szczegółów. Jego bohater czuje się dobrze wśród tej różnorodności. Niewątpliwie świat ten mieści się w granicach, które człowiek jest jeszcze w stanie objąć swoim poznaniem. To bogactwo na miarę ludzkich zmysłów” – pisze w przedmowie do książki „Skrawki życia” dr Wojciech Kaliszewski z Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. – „Tomasz Zbigniew Zapert w poezji Dąbrowskiego dostrzegł „nieprzeciętny zmysł rymotwórczy”, zauważył również, że Cezary „z impetem tsunami wtargnął (…) w krajowe piśmiennictwo” (T.Z. Zapert, „Magazyn Literacki Książki”, nr 7/2015). Dąbrowski jest poetą osobnym, innym. Nie kryje swoich fascynacji literaturą polską, czasami się do niej odwołuje, podejmując twórczy dialog, lecz wytrwale poszukuje własnego języka poetyckiego. Dąbrowski ceni poezję, wśród autorów, którzy go inspirują wymienia między innymi Kochanowskiego, Mickiewicza, Norwida, Asnyka. Krytycy dostrzegają w jego wierszach również wpływy Lieberta, Kasprowicza. Trzeba podkreślić, że nie są to zapożyczenia. Do dorobku przeszłości odnosi się z dystansem, a zarazem z wielką pokorą. Podąża jednak własnymi ścieżkami, z dala od literackiego środowiska. Jak powiada przysłowie: wrony latają stadami, a orły samotnie” – podkreśla dr hab. Marcin Tadeusz Łukaszewski, prof. UMFC opisując twórczość poety.\nŚwiat jest ciekawy. – „Cezary Maciej Dąbrowski przygląda się światu nie tylko z wielką uwagą, ale – przede wszystkim – z wielką czułością. A to znaczy, że tak patrząc na świat oddaje mu z każdym słowem cząstkę siebie. Współodczuwanie i współczucie określa charakter jego poezji. (…) Świat w wierszach Dąbrowskiego to jedność wielości, wspólnota przeciwieństw i bogactwo niepowtarzalnych szczegółów. Bohater Dąbrowskiego czuje się dobrze wśród tej różnorodności – podkreśla dr Kaliszewski. – Niewątpliwie świat, który jest jego światem i jednocześnie światem przedstawionym mieści się w granicach, które człowiek jest w stanie objąć jeszcze swoim poznaniem. Jest to bogactwo na miarę ludzkich zmysłów. (…) – dodaje autor przedmowy.\nW zaklętym kręgu. – Relacja bliskości nie oznacza jednak, że rysująca się w tych wierszach perspektywa pozbawiona jest ścieżek krętych, prowadzących donikąd, niebezpiecznych i złych. Napięcia między dobrem i złem towarzyszą bohaterowi Dąbrowskiego nieustannie. W swojej wędrówce co krok napotyka pęknięcia i ślady, które przypominają o tragediach, wojennych dramatach, o złu i nienawiści. To są blizny i rany, które wrażliwy człowiek zauważa i które cały czas każą mu dokonywać moralnej oceny świata. (…) Poeta wydobywa z przeszłości epizody, z urywków pamięci stara się odtworzyć obrazy tego, co było, a jednocześnie z wielką uwagą śledzi chwilę teraźniejszą. W tym widzeniu przeszłość splata się ze współczesnością w jeden wątek nie zawsze łatwy do przedstawienia. Czasami nawet jego bohater wolałby wybrać milczenie, aby słowami nie burzyć dodatkowo i tak już skłóconego wewnętrznie świata. (…) – pisze o twórczości poety dr Wojciech Kaliszewski.\nJaka jest rola poety? – „Bo taka jest – zdaje się mówić poeta – godząca i łagodząca rola poety. Poeta powinien być uważny, powinien umieć słuchać i – co najważniejsze – wsłuchiwać się w głosy innych, powinien być pokorny wobec całej rzeczywistości. Na tym zresztą misja poety się nie kończy. Jej celem jest przecież nieustanne podejmowanie prób ocalania i odbudowywania prawdziwych relacji tworzących świat. Zrozumieć świat, opisać świat, współczuć mu, być w nim – oto niepełna i przypadkowo tylko zestawiona lista imperatywów poetyckich Dąbrowskiego (…) – opisuje tomik wierszy dr Kaliszewski.\nMuzyk i poeta. – Uprawianie poezji wśród muzyków zdarza się dość często. Te dwie muzy zdają się być blisko siebie, lecz nie zawsze pisarskie próby muzyków wychodzą na światło dziennie. Często są potrzebą intymną wyrażenia własnych myśli, pisane w samotności i skrywane w różnych zakamarkach, do których nie mają dostępu postronni. Bywa, że niektórzy chcą się podzielić swoim dorobkiem, decydując się na publikację. Spośród muzyków znam tylko jednego, który z poezji uczynił swój drugi zawód. Pasję przekuł w codzienną, intensywną pracę, a na koncie ma już dziewięć publikacji książkowych i jedną płytę. Mowa o Cezarym Macieju Dąbrowskim (rocznik 1968) – pisze dr hab. Marcin Tadeusz Łukaszewski, prof. UMFC (czytaj więcej).\nPrezentujemy wiersze „Rdza” i „Kiedy” z tomiku „Skrawki życia”.\nTy nie rozumiesz, czym jest rdza.\nJak w niej ukryta jest wiadomość.\nA każda gruda datę ma\nTy nie rozumiesz chropów, plam,\nnie widzisz, co w nich zapisane.\nPatrzysz, a oprócz czasu szram –\nTy nie rozumiesz piękna rdzy,\nbo gładko patrzeć nauczony,\nwidzisz brzydotę, a tam łzy\nA mnie zachwyca porowatość,\nbo prawda w nią wczepiła się,\nwięc proszę, abyś nie przeszkadzał\nwpatrywać się w tę rdzę.\nTy nie rozumiesz cegieł krwi,\nstylizowane masz spojrzenie,\na tam się pieca ogień tli –\nResztki zaprawy brudzą kant.\nJakaś litera, odprysk, smuga.\nTy patrzysz w szkło, gdzie błysk,\ngdzie szlif, gdzie mruga.\nTy depczesz ślad, zostawiasz dom,\nzamieszkasz gdzie popadnie.\nA ja się kłaniam, tam, gdzie stary dąb\nTy słuchasz słów, nakazów złych,\ni starasz się przeskoczyć.\nJa – słyszę rdzę, znam język krwi.\nMam słuch i oczy…\nKiedy kreskówka przyzwyczaja do przemocy.\nKiedy ucięta głowa się pod nogi toczy.\nKiedy strzelanie to rozrywka, bo ktoś ginie.\nKiedy nie razi cię i przemoc w kinie.\nKiedy w teatrze przekaz na usługach.\nKiedy i prawda to zabytek w gruzach.\nKiedy historia miast wyjawiać truje.\nKiedy i przyszłość cię hipnotyzuje.\nKiedy tym wszystkim jest zmęczony człek.\nKiedy ci mówią: oto nowy wiek…\nWtedy powracaj do ksiąg zapomnianych.\nWtedy zrozumiesz, żeś oszukiwany.\nWtedy odnajdziesz swe autorytety.\nWtedy przypomnisz: dobro jest w człowieku.\nWtedy spójrz w twarz tym, co są świadkami.\nWtedy się posil prawdą i faktami.\nWtedy idź tam, gdzie nie dosięgnie ekran.\nWtedy zakończysz ten szalony spektakl.\nWtedy powiedzą, żeś dziwak i sentyment.\nWtedy zasłużysz u nielicznych na estymę.\nPrzyszło ci żyć w jednym z najgorszych wieków;\nco wiek to kres, zastanów się człowieku!\nCezary Maciej Dąbrowski, „Skrawki życia” (Oficyna Wydawnicza Volumen, 2019)\nAutor tomiku wierszy „Skrawki życia” sam ma bogatą biografię, bo jest człowiekiem wielu talentów.\nCezary Maciej Dąbrowski (ur. 9 marca 1968 r. w Skierniewicach) – artysta wszechstronny: poeta, prozaik, pianista, perkusista, kompozytor, recytator. Początkowo uczył się gry na fortepianie w Państwowej Szkole Muzycznej I st. im. Karola Kurpińskiego w Warszawie. Naukę gry na perkusji rozpoczął w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. Józefa Elsnera w Warszawie. W czasie studiów interesował się interpretacją muzyki współczesnej przeznaczonej na perkusję, jednak nie zarzucił gry na fortepianie. W roku 1991 uczestniczył w kursie interpretacji muzyki Elliotta Cartera w Avignon, zyskując uznanie francuskiego perkusisty Sylvio Gualdy oraz samego kompozytora. W 1992 otrzymał dyplom ukończenia Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w zakresie gry na perkusji. W tym samym roku zdobył Nagrodę Główną oraz Nagrodę Specjalną za wykonanie czterech kompozycji na kotły Elliotta Cartera w Konkursie Muzyki XX Wieku dla Młodych Wykonawców, zorganizowanym z okazji Światowych Dni Muzyki przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej (pierwszy laureat-perkusista w historii konkursu). Po konkursie ukazała się płyta Prize Winners, zawierająca m.in. utwory: Psappha Iannisa Xenakisa oraz Fantasmagoria Kazimierza Serockiego w wykonaniu artysty. Dąbrowski współpracował ze znakomitymi polskimi orkiestrami. Z zespołem Concerto Avenna Andrzeja Mysińskiego wystąpił na Poznańskiej Wiośnie Muzycznej, Festiwalu Muzycznym w Łańcucie, a także wziął udział w nagraniu Jazz Harpsichord Concerto Josepha Horowitza z klawesynistką Elżbietą Chojnacką. Jako timpanista orkiestry Sinfonia Varsovia uczestniczył w nagraniach i koncertach (m.in. w Filharmonii Berlińskiej, Filharmonii Monachijskiej) oraz na festiwalach (m.in. na Gran Canaria, podczas Yehudi Menuhin Festiwal, Schlezwig-Holstein Musik Festiwal, Warszawska Jesień) pod batutami takich dyrygentów, jak: Sir Yehudi Menuhin, Jan Krenz, Wojciech Michniewski, Justus Frantz. Koncertował jako solista – m.in. w 1994 na Festiwalu Warszawska Jesień zaprezentował Memory of the Universe na perkusję i taśmę Yasuhiro Takenaki (było to pierwsze wykonanie tego utworu w Polsce), a podczas II edycji Festiwalu Mistrzowie Muzyki XX Wieku wykonał Konzertstück na kotły i orkiestrę Mauricio Kagela z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Bruno Ferrandisa. Dąbrowski to muzyk wszechstronny, wirtuoz perkusji, wykonujący różnego rodzaju muzykę: współczesną, klasyczną, jazzową, rockową oraz muzykę improwizowaną. Jego liczne prezentacje umiejętności improwizacji można odnaleźć w serwisach internetowych. Wiersze zaczął pisywać, będąc nastolatkiem, początkowo odkładając je do tak zwanej szuflady. Silna potrzeba tworzenia zaowocowała wydaniem ośmiu książek i jednej autorskiej płyty. W 2014 roku Dąbrowski wydał swój pierwszy tom poetycki Wiersze sercem pisane. W 2015 roku ukazała się jego autorska płyta Zaplątany w Twoje włosy, zawierająca deklamacje wybranych wierszy oraz miniatury fortepianowe w wykonaniu autora. W tym samym roku ukazał się drugi tom poetycki – Brudnopis. W 2016 roku nakładem Oficyny Wydawniczej Agawa poeta wydał swoją trzecią książkę – Ech, żywocie… Jego wiersze spotykają się z uznaniem czytelników oraz krytyki. Wybitny krytyk Krzysztof Masłoń określił autora tomu mianem artysty z Bożej Łaski, recenzent Tomasz Zbigniew Zapert nazwał Dąbrowskiego objawieniem polskiej poezji XXI stulecia. Na twórczość Cezarego Dąbrowskiego zwrócił uwagę Józef Tadeusz Baliszewski – humanista i erudyta, promotor polskiej muzyki i literatury. W lipcu 2017 roku nakładem Wydawnictwa LTW oraz Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie ukazała się kolejna książka, zatytułowana Wierszem i prozą, w której Dąbrowski wzbogaca swoją poetycką wypowiedź o opowiadania. W październiku 2017 roku wydał tomik wierszy satyrycznych Osobliwości (Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna Adam), gdzie w metaforyczny sposób opisuje zachowania ludzi poprzez ukazywanie świata zwierząt. W roku następnym wydał książkę zatytułowaną Dalej (Wydawnictwo LTW), będącą zbiorem swoistych liryk, satyr i opowiadań. Także nakładem LTW ukazał się tom kolejny, w roku 2019, pt. Zbiór nieaspirujący. Na wydanie czekają następne książki. Cezary Maciej Dąbrowski jest także autorem cyklu recitali Słowo jak muzyka, prezentujących jego poetycką i muzyczną twórczość. Prezentuje ją również za pośrednictwem serwisów internetowych, udostępniając w Sieci swoje recytacje i melorecytacje. Jego utwory publikują: „Magazyn Literacki Książki”, „Magazyn Twórczy Polska Canada”, portal „Culture.pl”, „Kwartalnik Literacki Wyspa”, dwumiesięcznik „Arcana”, portal „Puls Polonii”. Twórczość Cezarego Dąbrowskiego była recenzowana na łamach „Magazynu Literackiego Książki” oraz Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, a była także tematem audycji „Poczytnik” redaktorów Krzysztofa Masłonia i Tomasza Zaperta, nadawanej w Polskim Radiu 24. Dąbrowski jest finalistą Nagrody Literackiej im. ks. Jana Twardowskiego (2017). W tym samym roku otrzymał wyróżnienie za wiersz Wolność w The International Kosciuszko Bicentenary Competition w Sydney (Australia).\nPatronami medialnymi książki „Skrawki życia” zostali: Gazeta Internetowa Pressmania.pl, Do Rzeczy, Odra, Arcana.\nBy Redakcja|2020-02-01T01:37:35+01:001 lutego, 2020|Kultura|Możliwość komentowania Cezary Maciej Dąbrowski – „Skrawki życia” – nowa książka została wyłączona


Nowy numer „L’Osservatore Romano” | Niedziela.pl\nNiedziela Ogólnopolska 27/2016, str. 26\nStanisław od Jezusa i Maryi Papczyński oraz Maria Elżbieta Hesselblad „pozostawali ściśle zjednoczeni z męką Jezusa i w nich przejawiła się moc Jego zmartwychwstania” – powiedział papież Franciszek w homilii podczas Mszy św. z okazji kanonizacji dwojga założycieli zgromadzeń zakonnych. O jedności z Chrystusem i naśladowaniu Go mówił także do kapłanów i seminarzystów podczas rekolekcji z okazji ich jubileuszu – wygłoszonych w trzech rzymskich bazylikach: św. Jana na Lateranie, Matki Bożej Większej i św. Pawła za Murami – które przebiegały „drogą owej «prostoty ewangelicznej», która wszystko pojmuje i czyni w kluczu miłosierdzia”. W homilii podczas Mszy św. w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, na zakończenie jubileuszu kapłanów i seminarzystów, wezwał ich natomiast, aby kierowali spojrzenie „na dwa serca: Serce Dobrego Pasterza” i swoje „serce pasterzy”.\nW numerze 6/2016 zamieszczone zostały papieskie orędzie na Światowy Dzień Misyjny oraz list apostolski motu proprio „Come una madre amorevole” – Jak kochająca matka, poświęcony trosce Kościoła o ochronę dzieci i dorosłych narażonych na nadużycia seksualne. Wydrukowane są homilie wygłoszone podczas Mszy św. z okazji jubileuszu diakonów oraz jubileuszu osób chorych i niepełnosprawnych, a także w uroczystość Zesłania Ducha Świętego i Bożego Ciała. Znajdziemy też teksty przemówień do uczestników międzynarodowej konferencji Fundacji „Centesimus Annus – Pro Pontifice” oraz uczestników watykańskiego szczytu na temat: „Handel ludźmi i przestępczość zorganizowana”, i na otwarcie obrad 62. Zgromadzenia Konferencji Episkopatu Włoch. W numerze zamieszczono ponadto katechezy z audiencji generalnych i jubileuszowych Roku Świętego Miłosierdzia, a także rozważania przed modlitwą maryjną „Anioł Pański”.\nDo ustanowienia przez papieża Franciszka nowego święta – św. Marii Magdaleny i ogłoszenia w związku z tym specjalnego dekretu Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów nawiązuje w artykule wstępnym koordynatorka wydawanego przez „L’Osservatore Romano” miesięcznika „Kobiety – Kościół – Świat” Lucetta Scaraffia i wyraża Ojcu Świętemu wdzięczność w imieniu „wszystkich kobiet chrześcijańskich świata”.\nPolskie wydanie „L’Osservatore Romano” można zamówić pod adresem: Księża Pallotyni, ul. Wilcza 8, 05-091 Ząbki k. Warszawy, www.osservatoreromano.va/pl .


Portal Wielkopolski - Poznajcie wyjątkowe miejsca w najbliższej okolicy. Odkrywamy Wielkopolskę i Lubuskie\nInformacje 05 sierpnia 2020\nPodczas tegorocznych wakacji Autostrada Wielkopolska zachęca do zwiedzania okolic, podróżując wielkopolskimi i lubuskimi szlakami turystycznymi. W ramach akcji „Odkrywamy Wielkopolskę i Lubuskie”, raz w tygodniu prezentowana jest trasa, która pozwoli odkryć piękno dwóch regionów. Na mapie propozycji Autostrady Wielkopolskiej znalazło się wiele lubuskich i wielkopolskich miast.\nTym razem obok zabytkowych zamków, turyści zauroczą się piękną krainą parków i jezior. Proponowana trasa rozpoczyna się w Świebodzinie, który już na początku dostarcza wielu atrakcji. To właśnie tam można podziwiać imponującą, 36-metrową figurę przedstawiającą Jezusa Chrystusa. Jest jedną z największych tego typu na świecie, porównywalną do słynnego monumentu w Rio de Janeiro. Będąc tam warto również przespacerować się w okolicy ratusza, gdzie można przysiąść na ławeczce Czesława Niemena, a następnie wstąpić do Muzeum Regionalnego. Z wieży miejskiego ratusza można podziwiać przepiękną panoramę miasta i okolic.\nŁagów jest ostatnim przystankiem na proponowanej trasie, jednak z najbardziej malowniczym krajobrazem! Położony nad dwoma jeziorami - Łagowskim oraz Trześniowskim, przyciąga turystów swoim średniowiecznym charakterem. Spacerując wzdłuż urokliwej, historycznej zabudowy warto skierować swoje kroki do gotyckiego Zamku Joannitów z XIV wieku. Z jego wieży można podziwiać pełnię piękna okolicznych jezior i morenowych, porośniętych bukami wzgórz. Można też wybrać się na długi spacer po Łagowsko-Sulęcińskim Parku Krajobrazowym lub szlakami turystycznymi biegnącymi brzegiem jeziora.\nDługość trasy wynosi 110 kilometrów, a przewidywany czas zwiedzania to dwanaście godzin, nie wliczając czasu długiego spaceru ścieżkami parku krajobrazowego i szlakami turystycznymi w Łagowie.


Konkurs "Polska Innowacyjna" - Spotkanie Innowatorów w Warszawie - MamStartup\nPressroom Silicon Valley Igor Janke Innovatika\nKonkurs "Polska Innowacyjna" - Spotkanie Innowatorów w Warszawie\nZapraszamy na otwarte spotkania innowatorów i warsztaty w Poznaniu (13.03), Gdyni (14.03) i Warszawie (15.03) Szukamy innowacyjnych pomysłów biznesowych, które rozwiązują problemy społeczne i ułatwiają życie w miastach. Stąd tytuł pierwszej edycji: „Miasto przyszłości”.\nSpotkanie jest częścią konkursu „Miasto przyszłości”, w którym może wziąć udział każdy. Wygrać można szkolenie z najlepszymi ekspertami w Kalifornii, rozmowy z inwestorami w Silicon Valley i silne wsparcie doradcze w Polsce.\n15 marca o godz. 16:00 w Warszawie Igor Janke, Prezes Instytutu Wolności, opowie o tym jak walczyć, by osiągnąć cel, czyli "Jak dotarłem do prezydenta Obamy", a partnerzy merytoryczni konkursu z firm Innovatika, Code Design i 4CF opowiedzą o skutecznych innowacjach, projektowaniu produktów oraz strategiach rozwoju miast.\nW trakcie spotkania odbędą się również warsztaty tworzenia pomysłów, które będzie można zgłosić w konkursie.\nJak przygotować się do wyjazdu do Doliny Krzemowej?Salon24.pl - rewolucja w świecie polskich mediówDziennikarze internety robią


Jesień to czas spinningowych żniw i nie ważna jest pora. Pierwsze chłodniejsze noce mobilizują praktycznie wszystkie drapieżniki do aktywnego żerowania, czując w „ościach” zbliżającą się zimę obżerają się na potęgę. Ten właśnie długo wyczekiwany czas „wielkiej wędkarskiej obfitości” poświęcam przede wszystkim sandaczom, jednak, od kiedy odkryłem moje jeziorowe eldorado próbuję swych sił na tych najtrudniejszych, czyli leniwych, chimerycznych mętnookich psach w stojące wodzie. I choć wielu lekceważy sobie jeziora jako potencjalne łowiska, to ja jednak z uporem maniaka i wielką konsekwencją systematycznie łowię z mniejszymi lub większymi efektami.\nMoja przygoda z jeziorowymi sandaczami zaczęła się zupełnie przypadkowo kilka lat temu, kiedy to polując na duże okonie trafiłem właśnie na niewielką watachę średniaków, które urządziły sobie biesiadę na dosyć pokaźnym stadzie drobnej uklei. I tak zaczęło się moje poszukiwania sandaczy w jeziorowej toni, które zmieniło moje nastawienie do wielu dotąd mocno zakorzenionych i wypracowanych przez lata wędkarskich przekonań i nawyków.\nPoczątkowo za pomocą echosondy oraz przeprowadzonego wcześniej dyskretnego - by nie wzbudzać podejrzeń - wywiadu wśród miejscowych tubylców, obławiałem typowe dla sandaczy miejscówki. Jednak penetrując jeziorową toń, swoją nieco archaiczną elektroniką, która głównie służy mi do pomiaru głębokości oraz zobrazowania dna z wszelkich górek, blatów i rantów. Pokazała na swym ekranie coś, czego na początku nie mogłem w ogóle zidentyfikować. Od tutejszego wędkarza, którego prawie codziennie można zastać na wodzie, a z którym handlowałem informacjami, dowiedziałem się, że przez ostatnie lata miejscowi społecznicy zaangażowani w ochronę wody w różnych miejscach na jeziorze, tuż przed pierwszymi roztopami okucia lodowego rozkładali „świerkowe paczki” (kilka młodych świerków połączonych i obciążonych w różny sposób), które po zatonięciu stają się ostoją wielu gatunków ryb i stwarzają optymalne warunki do ich bytowania. Tak, więc idąc tym tropem i starym powiedzeniem „gdzie patki tam wyniki” zacząłem swoje łowy. Moja efektywność połowów wzrastała z każdym wyjazdem, podczas którego odkrywałem kolejne równie trudne i ciekawe miejscówki. Faktem jest, że każdy taki wyjazd okupywałem lekką czystką w swoich pudełkach, jednak rosnące wyniki wynagradzały mi wszystko.\nŚwit, zmierzch a może ciemna noc?\nJesienne sandacze na zbiornikach zaporowych czy rzekach można łowić bez większego problemu przez cały dzień, jednak jeziorowa chimeryczność może doprowadzić do „szewskiej pasji” niejednego sandaczowego łowcę, tym bardziej mając świadomość, że woda obfituje w mętnookie rybska.\nSwoje jesienne połowy zacząłem, zatem standardowo od stałych i wszystkim dobrze znanych pór, czyli wczesny poranek i późne popołudnie oraz czasami w środku dnia, jak również od najbardziej prawdopodobnych bankowych miejscówek na tym jeziorze, lecz efekty nie były porażające. Dlatego pomimo chłodniejszych już nocy postanowiłem spróbować swych sił po ciemku, oczywiście przygotowując się do tego, jak do wyprawy syberyjskiej. Na pierwszy ogień poszły oczywiście miejscówki, które znałem już bardzo dobrze, tym bardziej, że w zupełnych ciemnościach mogłem liczyć tylko tak naprawdę na jeden zmysł – czucia, a więc wszystko to, co dzieje się z przynętą przenoszone za pomocą plecionki na blank mojego wędziska. I to był strzał w dziesiątkę. Oczywiście połowy zapoczątkowałem od zakotwiczenia łodzi na nieco większej głębokości ustawiając się kawałek za trzy metrowym blatem z ostrym spadkiem na niecałe dziesięć metrów. Po kilkunastu rzutach trafiłem kilka średniaków, ale gdzie te smoki? Czas, zatem zmienić taktykę, szybka decyzja i ustawiam łódź na cztero metrowym blacie z karczami i kilkoma dołkami oraz ciekawym spadkiem z piaszczystej górki.\nI tutaj zaczyna się cała nocna przygoda. Parę minut po drugiej w nocy, obławiając wspomnianą miejscówkę pięcio gramową główką z ośmio centymetrową przynętą. Nagle czuję potężne uderzenie w dolniku – zacięcie – zaczyna się hol, jednak mocno wyczuwalny telegraf na szczytówce podpowiada mi, że to raczej nie jest sandacz. I tak też się stało, trafiłem pięknego okonia – czyżby i one żerowały w nocy? I kolejne brania równie spektakularne i mocno wyczuwalne na wędce tym razem jednak hol zaczyna się od murowania do dna. I już wiem, jest sandacz. Pod łódką jeszcze szablonowy odjazd i jest całe siedemdziesiąt trzy centymetry mego szczęścia jest już w łódce. Brania trwały praktycznie do świtu, tak, więc moja nocna taktyka i nie szablonowe myślenie, jak również dwa termosy „góralskiej herbaty” i katar, który od jutra nie opuści mnie pewnie przez tydzień się opłacił.\nKolejne noce spędzałem już na wodzie, czasami całe, czasami tylko częściowo jednak systematycznie łowiąc a przynajmniej usiłując efektywnie łowić. Aż nagle przyszedł czas mizernych brań i wtedy zrozumiałem, że znowu ryby są górą. Mocno doświadczony dotychczasowymi sukcesami łowiłem głównie na duże gumy, lecz bardzo delikatnie uzbrojone, ponieważ ciężar główki nie przekraczał raczej dziesięciu gram, tym bardziej, że głębokość nie była zbyt duża. Jednak, kolejnej nocy postanowiłem nieco zmienić taktykę uzbroiłem gumę w dwudziestu pięciogramową główkę chcąc spróbować potężnego uderzenia – przecież coś te ryby musi do ataku prowokować. I kolejne nie sztampowe myślenie przyniosło rezultat. Po dosłownie kilkunastu rzutach czuje uderzenie i jest. Kolejny sandacz sfotografowany – czyżby jednak potężne uderzenie, jakie spowodowała ciężka główka na niewielkiej głębokości była tym impulsem prowokującym je do ataku? Chyba tak, bo kolejne rzuty dały efekt w postaci ryb lub co najmniej kilkunastu brań.\nNoc rządzi się jednak swoimi odrębnymi prawami, szybko weryfikując wszelkie niedoskonałości techniczne i sprzętowe. Polegając wyłącznie tylko na jednym zmyśle – czucia musiałem nieco po pierwszych nocnych połowach zmienić poszczególne elementy swojego zestawu. Wędzisko, jakim się posługiwałem jest typowym sandaczowym kijem o bardzo szybkiej, szczytowej akcji, która umożliwia mi natychmiastową reakcję nawet na najmniejsze sandaczowe pstryknięcie. Jednak plecionka, którą dotychczas łowiłem była nieco za miękka i przede wszystkim za słabo przekazywała to, co dzieje się z przynętą, zatem jako pierwsza została wymieniona. Z zestawu został również wyeliminowanym przypon, który nieco zakłócał to, co dzieje się z przynętą, tym bardziej, że szczupaki w nocy nie są mało aktywne, więc zamieniłem go na agrafkę.\nDodatkowym i równie ważnym elementem wyposażenia nocnego łowcy jest oczywiście ciepła i najlepiej oddychająca odzież (kurtka, spodnie) wraz z dobrą bielizną termiczną, która pozwoli uniknąć po jednym wypadzie przeziębienia w najgorszym wypadku zapalenia płuc. Latarka czołowa najlepiej z możliwością regulacji siły światła to równie ważny i niezbędny element wyposażenia. Oczywiście nie może zabraknąć termosu z „góralską herbatką” i „endorfinek” – w postaci czekolady czy też batoników jak mawia mój toruński trociowy koleżka. Przed wypłynięciem na wodę, staram się porozkładać sprzęt i pudła na łódce, tak by mieć wszystko pod ręką i bez wykonywania zbędnych ruchów mieć do wszystkiego dostęp nie robiąc przy tym zbędnego hałasu.\nTeraz już pozostaje tylko łowić i delektować się nocną jesienną ciszą\nRozpoczęcie sezonu trociowego to swoisty rytuał dla trociarzy. Zarówno tych, którzy po raz kolejny meldują się 1 stycznia nad pomorskimi rzekami, jak również dla „prawdziwków” jak żartobliwe nazywamy kolegów, którzy pierwszy raz dośw...


Wydawnictwo: Bellona\t6,47\nsłowa kluczowehistoria, historia Polski, II wojna światowa, wrzesień 1939\nKsiążka zawiera nieznane wątki i ciekawostki historyczne, które mogą zainteresować nie tylko zawodowych historyków. Mimo upływu 70 lat od września 1939, w tej bogatej historii brak tematów i faktów, które podejmuje publikacja zagadki i tajemnice kampanii wrześniowej. Rozdział polskiej historii najnowszej jeszcze dzisiaj razi mylnymi relacjami, interpretacjami względnie niewiedzą o istotnych epizodach Września. Wykorzystane przez autora wątki nie zostały do tej pory dostrzeżone przez historyków. Przykładowo, nawet historycy prasy polskiej nie wiedzą, że właściciel IKC, największej gazety dwudziestolecia, gotów był sprzedać dziennik... Goebbelsowi. Podobnych przykładów w tej książce jest więcej. pokaż więcej\nPożeracz | 2016-02-18\n18 lutego 2016\tNieduży tomik pod intrygującym tytułem dawał mi nadzieję na "Sensacje XX Wieku" w bardziej szczegółowym ujęciu, dostałem jednak coś zupełnie innego. Nie zawiodłem się jednak.\nSam tytuł jest mylący, Po pierwsze zwrot, którego bardzo nie lubię, czyli "kampania wrześniowa", jak gdyby Wrzesień (ale też Październik) 1939 r. był tylko niewielką operacją, a nie wojną, w której Polska odpierała potężnych przeciwników na całej długości granic.\nPo drugie - nawet jeżeli przyjmiemy to utarte określenie jako prawidłowe - Autor nie eksploatuje nieznanych epizodów z pól bitew Września, nie szuka zakulisowych operatorów działań wojennych, ba, mało tego - sięga do korzeni stosunków Polska - Rzesza, czas przedwojenny aż do zakończenia wojny.\nPo trzecie - nie są to zagadki operacji wojennych, a stosunków dyplomatycznych, działań na poziomie rządów i ambasad, poparte żmudną kwerendą w nieznanych dotychczas w polskiej literaturze historycznej dokumentach z archiwów III Rzeszy.\nJuż pierwszy rzut oka...\tprzeczytaj całą opinię »\nNieduży tomik pod intrygującym tytułem dawał mi nadzieję na "Sensacje XX Wieku" w bardziej szczegółowym ujęciu, dostałem jednak coś zupełnie innego. Nie zawiodłem się jednak.\nJuż pierwszy rzut oka na spis treści daje nam wgląd w zakres poruszanych tematów:\n- kryptonim Wiosenne Słońce - czyli o niezgodzie Niemiec na postanowienia Wersalu i planach inwazji na Polskę\n- przemilczany zamach na prezydenta\n- presja gospodarcza - w istocie poprzedzająca każdą większą wojnę\n- antypolskie kampanie\n- pakt o nieagresji z Niemcami\n- dyplomatyczne gesty Warszawa - Berlin\n- próby wpływania na prasę\n- kulisy zaproszeń na Parteitagi w Norymberdze\n- proniemieckie sympatie Cata-Mackiewicza (dla mnie dość dyskusyjne i oparte na opiniach)\n- prowokacje pod płaszczykiem dyplomacji\nTe tematy to nawet nie jedna trzecia całości - nie chcę tu przepisywać książki. Zadziwiająca szczegółami, mnogością źródeł zarówno archiwów hitlerowskich, jak i np. dzienników Goebbelsa, wspomnień sekretarki Hitlera, mało znanych w Polsce prac innych historyków. Trudno się dziwić, że Autor miał z czego czerpać - przysłowiowa skrupulatność Niemców zaowocowała mnogością rozkazów, raportów, pism dokumentujących zarówno działania dyplomatyczne, relacje między osobistościami Rzeszy, jak i operacje wojskowe.\nLektura potrzebna dla uzupełnienia wiedzy o wielu przemilczanych aspektach II Wojny Światowej - nawet już po publikacji tej pozycji. W dalszych rozdziałach Eugeniusz Guz wkracza czasem na trochę niepewny grunt, obok ważnych pytań uprawiając "historyczne gdybanie po fakcie" - spekulacji, które moim zdaniem są często zabarwione wiedzą o następujących wydarzeniach, którą przecież nie zawsze mieli ludzie podejmujący wówczas decyzje.\nNie ma tu fabuły iskrzącej akcją, opisów karzących przewracać stronę za stroną - jest typowo historyczna rzetelność w zestawianiu faktów, opinii, dat. Poruszonych tematów jest naprawdę sporo i z pewnością zaspokoją ciekawość miłośników historii.\t6\n09 października 2011\t„ Z historii narodów możemy się nauczyć, że narody niczego się nie nauczyły z historii ”\nMożemy przyjrzeć się jak krętymi drogami chadzała angielska i francuska dyplomacja. Poznać podstępne i bezlitosne działania służb wywiadowczych, intrygi, prowokacje, oszustwa. Nieznane fakty z życia politycznych elit, wojskowych sztabów i arystokratycznych salonów. Okazuje się iż niektóre zdarzenia miały zupełnie inny przebieg, niż uczono nas na lekcjach...\tprzeczytaj całą opinię »\nGorąco polecam!!!!\t4\n29 marca 2015\tJestem z tej książki zadowolony :) W końcu historyczna pozycja polskiego autora, o której mogę powiedzieć, że jest dobra, ciekawie napisana i faktycznie przedstawia słabo znane i nieznane fakty z okresu II WŚ.\nW książce E. Guza znajdziemy przede wszystkim niewygodne fakty, dla Polaków i aliantów, a także kilka ciekawostek. Pozycja dobra bo pozwala zrozumieć, że nic nie jest tak proste i oczywiste w historii jak może się wydawać. Dodatkowy plus za wykorzystanie licznych źródeł naukowych głównie mało znanych.\nPrzeczytane\t,,Książka zawiera nieznane wątki i ciekawostki historyczne, które mogą zainteresować nie tylko zawodowych historyków. Mimo upływu 70 lat od września 1939, w tej bogatej historii brak tematów i faktów, które podejmuje publikacja zagadki i tajemnice kampanii wrześniowej. Rozdział polskiej historii najnowszej jeszcze dzisiaj razi mylnymi relacjami, interpretacjami względnie niewiedzą o istotnych epizodach Września. Wykorzystane przez autora wątki nie zostały do tej pory dostrzeżone przez historyków. "\nJak do tej pory wiele wydarzeń nie zostało jeszcze odkrytych przez historyków. Eugeniusz Guz skupił się na wydarzeniach z września 1939 roku. Polacy po odzyskaniu niepodległości nie spodziewali się natarcia ze strony...\tprzeczytaj całą opinię »\nPio | 2014-12-12\n2014 rok\t6/10\twartościowa opinia\nŁukasz | 2016-08-08\n06 maja 2015\tksiążek: 218\nKasza79 | 2015-11-11\n11 listopada 2015\tksiążek: 103\n2013 rok\tksiążek: 212\nMskola73 | 2015-03-03\n03 marca 2015\tzobacz kolejne z 59 Moja Biblioteczka


66-213 Skąpe, Węgrzynice 55\nna podstawie art.945 §2 kpc podaje do publicznej wiadomości, że w dniu 08-03-2019 o godz. 09:00 w: Kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Świebodzinie, Pl.Wolności 1B/5 zostanie dokonany opis i oszacowanie nieruchomości położonej:\n66-213 Skąpe, Węgrzynice 55, Węgrzynice,\nprowadzi księgę wieczystą nr KW ZG1S/00045590/8\nZgodnie z art.767 §1 kpc na niniejszą czynność komornika, przysługuje skarga do sądu rejonowego. Do prowadzenia egzekucji został wybrany komornik poza właściwością ogólną, więc skargę rozpatruje sąd, który byłby właściwy według zasad ogólnych. Skargę wnosi się do Sądu Rejonowego w Świebodzinie w terminie tygodniowym od daty zawiadomienia strony o dokonaniu czynności (art.767 §4 kpc). Skarga na czynność komornika powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz określać zaskarżoną czynność lub czynność, której zaniechano, jak również wniosek o zmianę, uchylenie lub dokonanie czynności wraz z uzasadnieniem oraz podlega opłacie sądowej w kwocie 50,00 zł .


Ząb pęknięty w środku ! - Dentysta.eu - Forum dentystyczne, forum stomatologiczne\nZąb pęknięty w środku !\nMam wielki problem. Mianowicie około 2 dni temu niefortunnie potknąłem się i uderzyłem twarzą o parkiet. Boli mnie górna jedynka. Uspokajałem się że tylko ząb obruszył się w dziąśle stąd ten ból. Jednak dzisiaj dokładnie obserwowałem ząb pod światło i gdy nagle przechyliłem głowę by światło padło na bok zęba ujrzałem pęknięcie ciągnące się poziomo. Nie jestem w stanie określić czy to tylko szpara w szkliwie czy w środku. Czytałem trochę o takich pęknięciach i powiem Wam że panicznie boję się gdybym miał mieć założoną koronkę albo leczenie kanałowe. Odczuwam także inaczej zęba niż inne boli jak ...... gdy pije lub jem coś zimnego albo gorącego. Gdy odpocznę ząb mniej boli ale gdy zaczynam coś jeść itd ból wraca i wcale nie zanosi się by złagodniał\nPS.Niestety zaufany dentysta mojej rodziny wyjechał na święta :/\nCo mam robić ?!\nCzy takie coś może poczekać na poświęta ?\nJakie środki ostrożności zachować by nie pogorszyć sprawy?\nRaczej nie ma powodów do paniki. Peknięte jest prawdopodobnie szkliwo (niestety to nieodwracalne). Ząb może się w tym miejscu przebarwiać ( ale to raczej miesiące i lata) od barwników zawartych w potrawach i napojach.\nNależy unikać gorącego i zimnego ze względu na przejściową nadwrażliwość zęba.\nMyśle że można czekać na powrót znajomego lekarza. Powinien on zęba zobaczyć, zbadać, wykonać rtg. Zęba trzeba będzie obserwować.\nAkurat w dzień którym pisałem posta udało mi się dotrzeć do mojego dentysty. To co napisałeś usłyszałem też od swojego specjalisty . Problemem nie było same pęknięte szkliwo, bardziej luźne osadzenie zęba było niepokojące. Szparę widać tylko pod odpowiednim kątem światła (tak jakby opalizuje) także o to się nie martwię. Nadwrażliwość była nie do zniesienia gdy dentystka zaczęła badać ząb naciskać itd ból był niesamowity. Jednak bardzo fajnie zaradziła na to i założyła mi opaskę z kompozytu usztywniając nadłamanego ruszającego się zęba. Teraz nie odczuwam wcale bólu naprawdę muszę napić się czegoś zimnego lub ciepłego żeby coś odczuć. Jedyną wątpliwością może być to czy podczas upadku nie naruszył się nerw w zębie i czy nie rozpocznie się proces martwiczy. Następna wizyta za niedługo ząb będzie stale pod obserwacją.\nTeraz jeszcze mam parę pytań:\n- Czy pęknięcie w szkliwie będzie widoczne np podczas wybielania zębów?\n- Wypadek stał się na wycieczce szkolnej jaka wysokość odszkodowania może\nmi przysługiwać za to? (Jestem ubezpieczony w PZU) ?\nOstatnio edytowany przez Socio93; 20.12.2010, 23:34.\nRaczej nie będzie widoczne bardziej niż teraz.\nZ PZU nie mam pojęcia.


AGD do zabudowy - Sklep internetowy Planedo\nNowoczesność, styl i funkcjonalność - co zrobić, by nasza kuchnia wyglądała tak, jak sobie wymarzyliśmy?\nUrządzając kuchnię bierzemy pod uwagę wszystkie elementy, które będą miały wpływ na ogólny charakter pomieszczenia. Jeśli już mamy wybraną aranżację, to często stajemy przed dylematem, co zrobić ze sprzętem AGD. Wiadomo, opiera się na nim funkcjonowanie każdej kuchni, ale ten wolnostojący nijak wpisuje się w naszą koncepcję. Sprzęt AGD do zabudowy, to najlepsze rozwiązanie, byśmy zyskali kuchnię idealną, czyli taką, w której artykuły gospodarstwa domowego stanowią integralną część wnętrza, są dopasowane idealnie, a jednocześnie nie tracą na funkcjonalności, a wręcz przeciwnie, dzięki AGD do zabudowy zyskamy sporo przestrzeni i zminimalizujemy ilość zakamarków do sprzątania.\nUkryte urządzenia AGD, to również zwiększenie bezpieczeństwa naszych dzieci w kuchni. Wszędobylskie maluchy będą miały utrudniony dostęp do schowanego piekarnika czy mikrofali. Sprzęt, bez którego żadna kuchnia nie może się obyć, czyli płyty grzewcze, piekarniki, zmywarki, mikrofalówki, okapy, chłodziarki, zamrażarki, a nawet ekspresy do kawy, wszystkie te urządzenia dostaniesz w wersji do zabudowy i są dostępne w naszym sklepie. Już nie musisz się martwić, że twoja wizja pięknej kuchni stanie się utopią, bo to ty zadecydujesz, w którym miejscu i w jaki sposób zostaną one zamontowane. Fachowe doradztwo i montaż tylko ułatwią ci podjęcie decyzji.\nGustownie urządzona kuchnia, atrakcyjny wizualnie, współgrający z całością sprzęt AGD, to wszystko możesz mieć dzięki możliwościom, jakie daje AGD do zabudowy. Z produktami z naszego sklepu zyskasz kuchnię swoich marzeń. Kuchnia, to serce domu i nic nie powinno zakłócać jej harmonii. Postaw na spójny, estetyczny wygląd przestrzeni kuchennej i wybierz urządzenia AGD do zabudowy.\nSubskrybuj i otrzymuj informacje o promocjach\npon.-pt. 8.00 - 16.00\nsob.-nd. 8.00 - 14.00\nCopyright Dafi 2016


Peter Ljung z kamerą na klatce. Tak wygrał bieg w GP w Malilli (wideo) - Sport WP SportoweFakty\nPeter Ljung pojechał jako dzika karta w Grand Prix Skandynawii w Malilli. W swoim ostatnim wyścigu Szwed miał zainstalowaną kamerę na wysokości klatki piersiowej. Ta zarejestrowała jego biegowe zwycięstwo.\nDawid Borek 16 Sierpnia 2018, 19:00\nWP SportoweFakty / Jarosław Pabijan / Peter Ljung w GP w Malilli\nDoświadczony szwedzki żużlowiec fatalnie rozpoczął zmagania w Grand Prix Skandynawii. Peter Ljung w swoich trzech pierwszych wyścigach dojeżdżał do mety na ostatniej pozycji, grzebiąc swoje szanse na awans do półfinału turnieju.\nZawodnik, który w Malilli startował z dziką kartą, przebudził się w swojej czwartej gonitwie, którą ukończył na drugim miejscu. Jeszcze lepiej było w jego ostatnim starcie, który zakończył się triumfem szwedzkiego weterana.\nW 19. wyścigu, gdy Ljung rywalizował z Bartoszem Zmarzlikiem, Matejem Zagarem i Chrisem Holderem, jego poczynania rejestrowała kamera zainstalowana na wysokości klatki piersiowej.\nZobaczcie unikatowe nagranie z 19. biegu GP Skandynawii:\nCzy lubisz oglądać nagrania z kamer umieszczonych m.in. na kaskach zawodników?\nYouTube/ FIM Speedway Grand Prix\nkibiczkinic 20-08 12:47 Zgłoś komentarz\nKamery na kierownicy czy kasku już dawno powinny być częścią transmisji TV Znacząco podniosło by to jakość relacji z zawodów.\nADAM gorzowskie DOLINKI 17-08 09:41 Zgłoś komentarz\nKażdy żużlowiec powinien mieć taką kamerkę.Ułatwiłoby to sędziom rozstrzygać kto jest winny w razie upadku.Byłoby widać,czy był kontakt,czy nie.Skończyłyby się czasy aktorstwa.Po\nza tym dla nas kibiców też byłaby to frajda.Fajnie by było obejrzeć sobie biegi z różnych kamerek.\nPoznaniak z Gorzowa 17-08 01:07 Zgłoś komentarz\nŚwietne nagranie, ale szkoda, że nie jechał drugi lub trzeci, wtedy byłoby jeszcze ciekawsze.\nsympatyk żu-żla 17-08 00:18 Zgłoś komentarz\nHallstavik SGP/IMŚ GP Szwecji Żużel w Szwecji Żużel w Europie Szwecja Żużel Peter Ljung


SZTUKA W INTERAKCJI z KAJĄ SOLECKĄ – zapraszamy 11 maja 2019 r. – Fundacja Laboratorium Sztuki\nSZTUKA W INTERAKCJI z KAJĄ SOLECKĄ – zapraszamy 11 maja 2019 r.\n11Kwi 2019 by Joanna Mizińska No Comments\nZapraszamy dorosłych i dzieci do wspólnego tworzenia obrazu z Artystką Kają Solecką.\n11 maja 2019 r. godz. od 11.00 do 14.00\nKAJA SOLECKA: absolwentka ASP w Krakowie w pracowni prof. Janusza Tarabuły. Zajmuje się malarstwem, grafiką, fotografią. W dorobku artystycznym ma 15 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, m. in. Austrii, Niemczech. Brała udział w wystawach międzynarodowych w kraju oraz Wielkiej Brytanii, Austrii, Niemczech, Francji, Maroku. Jej obrazy znajdują się w wielu prywatnych kolekcjach w Polsce, Austrii, Anglii, we Włoszech i na Florydzie w USA. W jej twórczości abstrakcyjne elementy spotykają się z ludzką postacią zanurzoną jakby w przestrzeni płótna. Koliste formy autonomicznie organizują pole obrazu, wchodząc w relację z fakturowymi, organicznymi i często przypadkowymi strukturami. Artystka przywiązana jest do przestrzeni wyobrażonej, iluzji, nierozstrzygania podziałów płaszczyzny. Abstrakcyjne formy mają swój ciężar, objętość, zajmują różne miejsca w iluzorycznej głębi obrazów. Pomarszczona powierzchnia farby przypominać może skórę, cielesną powłokę skrywającą pod sobą uśpione, zagadkowe motywy. Malarstwo Kaji Soleckiej pełne jest plastycznej wrażliwości na formę i kolor. Artystka przedmiotem swoich artystycznych zainteresowań czyni kobietę i otaczającą ją przestrzeń, z aurą zadumy.\n„W twórczości Kaji Soleckiej lapidarne geometryczne układy ożywione zostają niespokojną tkanką malatury. Abstrakcyjne elementy spotykają się z wyobrażoną cielesnością – fragmentem ludzkiej postaci, zanurzonej jak gdyby w przestrzeni płótna, niekiedy koliste formy autonomicznie organizują pole obrazu, wchodząc w relację z fakturowymi, organicznymi i często przypadkowymi strukturami” – czytamy na stronie Galeria Grüning, w której Kaja Solecka wystawia swoje prace.\nAbstrakcyjne formy i pomarszczona powierzchnia farby – te aspekty twórczości Kaji Soleckiej bardzo do nas przemawiają.\nCo będziemy robić podczas spotkania SZTUKA W INTERAKCJI Z KAJĄ SOLECKĄ?\nBędziemy malować ŻYWIOŁY.\nChcemy zaproponować możliwość uczestnictwa w swoistego rodzaju malarskiej grze integracyjnej.\nUczestnicy będą wspólnie pracować nad obrazami złożonymi z kilku płócien.\nPodczas całego spotkania tworzymy natomiast jeden obraz razem z Kają Solecką.\nBędzie pięknie, błękitnie, rześko, morsko – będą żywioły – powietrze i woda 🙂\nChcecie zobaczyć w jaki sposób Artystka tworzy efekty o których mowa powyżej? Przyjdźcie i namalujcie z nami obraz!\nArtysta Kaja Solecka czuwa nad całością wydarzenia, nad podziałem ról, doborem kompozycji i kolorów. W efekcie spotkania powstanie wspólna praca powstała w INTERAKCJI czyli we współpracy pomiędzy Uczestnikami i Artystą.\nTo nasze pierwsze spotkanie w ramach cyklu w 2019 roku.\nZapraszamy do udziału. Zabierzcie z sobą otwartość na nowe doświadczenia i chęć spotkania z innymi.\nDziękujemy naszym Partnerom wspierającym spotkanie z Kają Solecką: APA POLSKA – producentowi farb Renesans, Maspex – producentowi soków Kubuś, firmie Fartus za fartuszki, Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki”.


Ojojoj nagle sie wszyscy czepiaja madsena,a jak myslisz dlaczego??to najwiekszy kombinator pod tasma po hampelu(czolgiscie)ktorego utemperowali.\nUsprawiedliwiasz złodzieja, co prawda startów ale największego w lidze chyba nawet w calej historii(przebija Hampela bezapelacyjnie)a sapiesz do dziennikarza?\nCzytaj ze zrozumieniem i zdejmij klapki, które masz na oczach. Pismak celowo dobiera błędne argumenty by potwierdzić tezę i to jest perfidne, bo o ile można Madsena nie lubić za próby kradzieży startu to z dziennikarskiej rzetelności wypadałoby napisać, że jego wykluczenie w biegu pierwszym to nie błąd a wielbłąd sędziego. Ale Ty pewnie go usprawiedliwisz bo przecież "największemu złodziejowi w historii" się należy.\nWielbłądy to są wtedy gdy ten zlodziejaszek kolejny raz staje pod taśmą zamiast zjeżdżać do parku za drugie ostrzeżenie!\nwielbłądem jest twoja obecność na forum :) trudno przeżyć, ze Leon robi tak świetną robote dla Włókniarza, co nie? ;) Kowalik też w studiu telewizyjnym nie mógł tego przeżyć...\nDodałbym jeszcze Janowskiego i Miesiąca. Czołgista Jaruś rzeczywiście się uspokoił na starcie i efekty widać w zdobyczach punktowych\nJarus kiedy wygra start to dojezdza na 1mscu,ale kiedy przegra to nie nalezy do walczakòw na dystansie,rzadko udaje mu sie kogos wyprzedzic.\nSedziowanie beznadziejne... nie wiem na jakiej podstawie ten popapraniec dostał 3+.. bo powinien dostac 1- ... Błąd za błędem, gubił się sam i nie wiedział co ma robic a potem zdziwienie, że kibice w sposób dosadny wyrażają swoje emocje :) ale dobra... sedziowanie sędziowaniem... Kto wpuścił tego pajaca Kowalika do studia telewizyjnego?! Stronnicza gnida.. Od początku uwziął sie na zawodników Włókniarza.. Oskarżanie Madsena o udawanie bólu.. widział pajac w jakim stanie jest jego noga po upadku? Powinien nigdy więcej nie pojawić się w tv


Strona:Maurycy Mann - Literatura włoska.djvu/108 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Maurycy Mann - Literatura włoska.djvu/108\nrzej mu się powodziło, bo brak wyobraźni zastępował retoryką. Cokolwiek pisał, wiersze religijne, moralne i polityczne, zawsze nadużywał figur i wysokiego tonu. Najlepsze, bo najprostsze są jego liryki poufne w elegijnym tonie. Filicaia był typowym produktem epoki; miał talent niewątpliwy, ale spaczony przez panującą manierę; współcześni (np. Redi) cenili go bardzo wysoko, bo im podobało się właśnie to, co nas razi.\nTymczasem w pałacu osiadłej w Rzymie królowej szwedzkiej Krystyny zaczęli około r. 1670 zbierać się literaci i uczeni. Ambitna kobieta chciała w tych zebraniach widzieć nową akademję, czemu grzeczni goście nie sprzeciwiali się i na żarty obrali ją prezesem z przezwiskiem «basilissa» (królowa). Po śmierci Krystyny (1689) grono jej stałych gości postanowiło prowadzić dalej te zebrania literackie i w tym celu założyli w r. 1690 nową akademję. Głównym ich celem było odrodzenie poezji włoskiej przez poprawę zepsutego smaku. Zdawało im się, że droga od dworskiego i uczonego wyrafinowania do prostoty wiedzie przez poezję sielankową. Dlatego akademję swą przezwali «Arkadją» («Arcadia») od najbardziej pasterskiego kraju Grecji, za znak swój wzięli fujarkę, owiniętą w gałązki sosny i wawrzynu, i nadawali sobie naiwne imiona pasterskie. Sielanki Teokryta, Wergiljusza i Sannazzara uznając za wzór prawdziwej poezji, układali w tym duchu poezje i przemówienia. Wygłaszano je pod gołem niebem, zazwyczaj w ogrodzie albo gaju, skutkiem czego akademicy arkadyjscy wędrowali do coraz to innych przedmieść i pagórków, aż wreszcie otrzymali w r. 1725 siedzibę na Janiculum. Wybitny krytyk, Gian Vincenzo Gravina (1664—1718) był jednym z założycieli «Arkadji» i on to w lapidarnym stylu rzymskich praw ułożył naiwny statut akademji. Pierwszym prezesem był G. M. Crescimbeni (1663—1728), uczony wielkiej miary i literat niepośledni. Przez 38 lat jego przewodnictwa akademja rozwinęła się, stała się głośną, założyła oddziały w wielu miastach, a nawet w obcych krajach. Członków jej niebawem liczono na tysiące. Trudno powiedzieć, czy silniejszy tu był szczery zwrot do sentymentalnej sielanki, czy też owczy pęd do rzeczy modnej i nowej, która była w istocie rodzajem towarzyskiej zabawy. Już nietylko literaci i artyści, lecz także papieże, królowie, książęta, dostojnicy duchowni i świeccy oraz wielkie damy zapisywali się w poczet członków «Arkadji», cierpliwie spełniając jej dziwaczne przepisy. Było w tem dużo zabawy, udanego pasterstwa i fałszywej uroczystości. Trudno dziś zrozumieć, jak ludzie godni i rozsądni mogli poważnie traktować przepisane tam tytuły, kostjumy i ceremonje. Dla samej zaś poezji okazało się to szkodliwe. Bo skoro statut akademji zalecał\nTę stronę ostatnio edytowano 2 lut 2018, 01:10.


Studia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej. T. 24 (1988), Życie naukowe - Digital Repository of Scientific Institutes\nTitle: Studia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej. T. 24 (1988), Życie naukowe\nPosiedzenia Zakładu Dziejów Europy XIX i XX wieku Instytutu Historii PAN (IX 1986 - VI 1987) ; Studia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej. T. 24 (1988)\nŻycie naukowe May 7, 2014\nStudia z Dziejów ZSRR i Europy Środkowej. T. 15 (1979), Życie naukowe


Night Hunters cz. 8 - TomaszPruffer - Portal Pisarski\nNight Hunters cz. 8 - TomaszPruffer\nProza » Fantastyka / Science Fiction » Night Hunters cz. 8\nBo widzicie, magia jest niczym innym, jak wolą umysłu, kształtującą świat nas otaczający. Tak jak garncarz dłońmi swemi zmienia bryłę gliny w dzban, tak adept Sztuki może zmienić samą naturę rzeczy. Magia jest to pędzel, który pozwala malować na płótnie rzeczywistości. Czego więc potrzeba, aby z niej korzystać?\nOtóż przede wszystkim konieczna jest znajomość świata i mechanizmów nim rządzących, aby być w stanie wyobrazić je sobie i na nie wpłynąć - dlatego tak ważne jest rozwijanie nauki i magii zajedno. Oczywiście nawet nieuk prosty może Sztuki używać, rezultaty zadowalające osiągając, jednakże człek wykształcony dużo więcej i mniejszym wysiłkiem zdziałać może [...]\nKonieczna jest też imaginacja bogata i siła woli niezłomna, bowiem to nimi właśnie wzbudza się magię i kształtuje na swoją modłę. Ważna jest więc sprawność umysłu duża i wykraczanie myślą poza to, co znane. [...]\nNa sam koniec, nie można też zapomnieć o dbaniu o ciało swoje jednako jako o umysł. Używanie Sztuki niezwykłą bowiem fatygą okazać się może - kto niewprawny, a do potężnych zaklęć się zabierze, cierpieć może na krwawienia z uszu i nozdrzy, omdlenia nagłe, wycieńczenie lub nawet śmierć. [...]\nJan Bekker Podstawy Sztuki Tajemnej\n- Spokojnie, dziecino. Za bardzo się stresujesz. - powiedział Placide znad krzyżówki. - Im bardziej jesteś spięta, tym większy opór magiczny stawiasz i tym twardszy staje się ten orzech.\nPo szybkim ustaleniu, że Ana kompletnie nie nadaje się na nekromantkę (trwało to łącznie jakieś pięć minut, z czego trzy Placide poświęcił jej na wytłumaczenie, że albo się z tym rodzisz albo nie i nie da rady się tego “nauczyć”), zabrali się za magię portali. Niestety, tu również nie szło jej za dobrze.\n- Wiem, ale… to nie jest takie proste, dobra? Jak mam niby wyobrazić sobie zagięcie wszechświata w czwartym wymiarze i stworzenie przejścia między dwoma punktami?\n- Właśnie tak. - uśmiechnął się, pokazując kilka złotych zębów. Wyglądał dokładnie tak, jak Ana wyobrażała sobie maga voodoo - wysoki, potężnie zbudowany, ubrany w fioletowy garnitur i cały obwieszony różnego rodzaju biżuterią.\n- Zobacz jakieś dwa miejsca w swojej główce. Teraz zepchnij je do siebie, aż się zetkną i voilà!\n- Jak to ma mi niby pomóc to zrozumieć? - westchnęła.\n- Musisz próbować, dziecino. Jak raz przekroczysz tą linię, będzie z górki.\n- Powiedzmy, że rozumiem co masz na myśli. - powiedziała i skupiła się, rozluźniając ciało. W myślach na kartce papieru, zwanej rzeczywistością, zaznaczyła swoje obecne położenie i miejsce, gdzie chciała otworzyć portal. Zagięła kartkę aż te dwa punkty znalazły się tuż obok siebie i przebiła je szpilką.\n- Aaaa! - Ana krzyknęła, czując, że spada. “Może otwieranie tego portalu bezpośrednio pod sobą nie było dobrym pomysłem?” przemknęło jej przez głowę.\n- Hę? - powiedział Eren, patrząc jak nad jego łóżkiem otwiera się portal i wypada z niego krzycząca Ana.\n- O kurwa. - stęknęła, wstając z łóżka. Rozejrzała się dookoła i zobaczyła Erena, patrzącego na nią pytającym wzrokiem.\n- Eeee… - “Myśl Ana, myśl! Musisz coś powiedzieć. Wiem! Żart. Opowiedz żart, to zawsze dobry pomysł.” - Wiesz jak owoc, oprócz banana się nie toczy?\n- Nieee… - odpowiedział Eren po chwili.\n- Owoc Żywota Twojego Jezus. - rzuciła szybko, wychodząc z pokoju.\nEren siedział nieruchomo, patrząc w drzwi. Po długiej chwili wziął ze stołu szklankę z whiskey, podszedł do okna i wylał całość do doniczki z kaktusem, stojącej na parapecie.\n- Wróciłam! Nic mi nie jest! - krzyknęła Ana, wracając do pokoju treningowego.\n- Wiem, dziecino. - Spojrzał na nią z uśmiechem. - Spróbuj jeszcze raz, tym razem w inne miejsce. - polecił.\nAna znowu się skupiła. “Gdzie teraz?” pomyślała. “Jakieś egzotyczne miejsce? Sejf w banku? Księżyc?” do głowy przychodziły jej coraz głupsze pomysły.\nNagle przypomniała sobie szary zamek z płonącą nad nim kulą ognia, który śnił jej się już kilka razy. “Nie ma szans, żeby to wyszło.” pomyślała, wyobrażając sobie ten obraz ze wszystkimi szczegółami, jakie pamiętała. “Przecież to miejsce nawet nie istnieje. Zresztą, nawet gdyby istniało, to i tak nie wiedziałabym gdzie.”\nNagle powietrze przed nią zafalowało jak od gorąca. Zaiskrzyło i na środku pomieszczenia wybuchła kula ognia. Płomienie zawirowały, rozszerzyły się i utworzyły pierścień. Ana nie była pewna, ale wydawało jej się, że pomiędzy językami ognia dostrzega szary pałac w unoszącą się nad nim kula ognia.\nPierścień zniknął równie nagle, jak się pojawił. W miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą był portal, stał Placide. Pierścienie na jego wyciągniętej ręce błyszczały fioletowym blaskiem.\n- Dziecino, nic ci nie jest? - usłyszała jego głos, osuwając się w ciemność.\n- Otworzyła portal kurwa dokąd?! - krzyknął Eren, kiedy wieczorem omawiali trening Any.\n- Mówiłem ci już. Do Piekła.\n- Przecież to niemożliwe. Nie da się otworzyć portalu do Piekła ani do Nieba.\n- Jestem nekromantą, Eren. Potrafię rozpoznać diabła, gdy go widzę.\n- Dosłownie zobaczyłeś diabła czy to tylko taka metafora?\n- Metafora. - westchnął murzyn, sięgając do kieszeni po skręta. Pstryknął palcami, a nad jego kciukiem pojawił się niebieski płomień. Przypalił i zaciągnął się.\n- Co z nią? Wszystko dobrze? Dlaczego nie poinformowałeś mnie od razu? - Eren zasypał go gradem pytań.\n- Śpi. Przebicie zasłony światów to duży wysiłek nie tylko dla duszy, ale i dla ciała. Co niby dała by ci ta wiedza? - odpowiedział Placide, wypuszczając dym. Szare kłęby zwinęły się w powietrzu, formując trupią czaszkę.\nSiedzieli w milczeniu, zamyśleni.\n- To nie do końca prawda, że nie da się otworzyć portalu do Piekła. - powiedział wolno Placide. - Technicznie rzecz biorąc nie różni się ono pod tym względem od innych wymiarów. Otworzyć portal można do każdego świata, gdzie się już było. Po prostu kto raz trafi do piekła, nigdy z niego nie wraca. A w każdym razie tak myślałem.\n- Ana. - rozległo się w ciszy poranka.\nAna otworzyła oczy nie wiedząc, co się dzieje. Ostatnie co pamiętała to lekcje otwierania portali z Placidem i…\n- Szary zamek… otworzyłam tam portal? - powiedział do siebie. - Czy to już mi się śniło?\n- Już otwieram, zaraz! - zerwała się z łóżka i spojrzała w lustro. Wyglądała tak, jak można się było spodziewać - jakby zemdlała w połowie ćwiczeń magicznych i przeleżała w ubraniu prawie dziesięć godzin, zaniesiona przez kogoś (może nawet Erena? Nie, na pewno nie.) do łóżka.\n- Co się stało? - zapytała, otwierając drzwi. Stał za nimi wysoki blondyn z brodą i oczami niebieskimi jak dwie bryły lodu. Musiała zadzierać głowę, żeby spojrzeć na jego twarz.\n- Przyszedłem obudzić cię na trening. - powiedział mężczyzna. Był ubrany w jeansy i czarny podkoszulek, więc Ana doskonale widziała jego muskulaturę. I musiała przyznać, ktoś tu o siebie dbał.\n- Ile czasu potrzebujesz, żeby się przygotować? Nie wyglądasz dobrze. - zapytał, mierząc ją wzrokiem.\n- Godzinę. - odpowiedziała, zatrzaskując mu drzwi przed nosem.\n- Dobrze więc, przyjdę za godzinę. Sugeruję założenie czegoś bez rękawów. - dobiegło zza drzwi.\n- Co za dupek. - rzuciła w przestrzeń. - Jak on się nazywał? David?\n- Z takim charakterem to pewnie nawet wygląd nie pomaga mu w zdobywaniu kobiet. - gderała, idąc do łazienki.\nRówno godzinę później rozległo się pukanie do drzwi.\n- IDĘ! - krzyknęła, naciągając szybko czarny top.\nW chwili, gdy David zamierzał pukać drugi raz, Ana otworzyła drzwi szarpnięciem, niemal wyrywając je z zawiasów. Jego ręka, zamiast trafić w drzwi, uderzyła prosto w czoło dziewczyny.\n- Przepraszam. - powiedział beznamiętnie i ruszył korytarzem. - Chodź za mną.\n- Robisz zauważalne postępy. - powiedział po kilku godzinach, jakie spędzili na treningu używania magii ognia. Była to pierwsza względnie miła rzecz, którą do niej powiedział. Do tej pory jedynie bezlitośnie krytykował jej najmniejsze błędy. Jednakże, jakkolwiek grubiański David by nie był, Ana musiała przyznać, że jego trening faktycznie przynosił owoce.\n- Hipoteza: twoja magia jest w jakiś sposób kompatybilna z magią ognia. Kapitan wspominał, że twoja matka nie żyje. Czy jest jakiś sposób, żeby dowiedzieć się, kto jest twoim ojcem? Ewentualnie, czy masz jakiekolwiek informacje na temat tego, żeby władali magią?\n- Nie mam. - odburknęła. - A ojca próbowałam już szukać. Nie został po nim żaden ślad.\n- To nieprawda. - powiedział David. - Jesteś ty.\nAna spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.\n- Czy twoja matka była prostytutką? - zapytał nagle.\n- Co… coś ty powiedział? - nie mogła uwierzyć własnym uszom.\n- To tłumaczyłoby, czemu nie ma żadnych informacji o twoim ojcu. Do tego mogłoby również wyjaśniać, czemu twoja ciotka nie chciała przyjąć cię po jej śmierci.\n- Moja matka… nie była… prostytutką. - wydyszała, z trudem panując nad wściekłością.\n- Szkoda. Możliwe, że któraś z jej, cudzysłów, koleżanek po fachu, cudzysłów, mogła posiadać jakieś informacje o twoim potencjalnym biologicznym ojcu.\n- ZAMKNIJ SIĘ! - wrzasnęła, a dookoła niej wybuchnął nagle złoty płomień. Wzięła zamach i uderzyła Davida w brzuch. Powietrze przeszył huk eksplozji, a mężczyzna poleciał na ścianę.\nJacko siedziała w warsztacie, pracując nad strojem bojowym dla Any. Na zajmującym pół ściany ekranie leciał najnowszy odcinek “Dr. Stone”. Nagle rozległ się huk, a przez ścianę przeleciał David. Spojrzała na niego. Leżał na podłodze, cały osmalony i podrapany.\n- Żyjesz? - zapytała po chwili. W odpowiedzi uniósł tylko rękę i pokazał kciuk w górę.\n- Yare yare daze… - westchnęła, wracając do pracy.\n- Ładnie cię urządziła, nie powiem. - Chelsea opatrywała Davida. Ana stała pod ścianą z rękami skrzyżowanymi na piersi.\n- Możesz zostawić nas na chwilę samych? - powiedział do niej Eren. Posłusznie wyszła z pokoju i zamknęła drzwi.\n- To moja wina, Kapitanie. Nie spodziewałem się, że zareaguje tak wybuchowo.\n- O mój Boziu, David, czy to był żart? - uśmiechnęła się Chelsea. David spojrzał na nią pytającym wzrokiem.\n- David, raport, proszę. - powiedział Eren, pocierając skronie. - Jakieś pomysły na temat tej złotej magii Any?\n- Sądzę, że jest związana w jakiś sposób z magią ognia, Kapitanie. Robi znacznie szybsze postępy, niż przewidywałem. Do tego płomienie, które tworzy, mają złoty kolor. Oprócz tego… - zamyślił się. - Zdaje się być całkowicie odporna na mój urok. Jak kazałeś, spróbowałem użyć go na niej, kiedy poszedłem ją obudzić. Mimo użycia niemal pełnej mocy, nie zauważyłem żadnych efektów.\n- Dzięki. - skinął głową Eren. Czuł, że powoli zbliżają się do zidentyfikowania tajemniczej magii, która płynęła w żyłach Any. - Idę z nią porozmawiać. Ktoś musi jej wyjaśnić, że wcale nie jesteś dupkiem.\n- Ale on jest dupkiem.\nEren ukrył twarz w dłoniach. Pół nocy i cały ranek spędził usiłując pozbyć się poltergeista, który zamieszkał w domu prezesa banku. Nie dość, że duch okazał się wyjątkowo krnąbrny, to jeszcze klient faktycznie był dupkiem. Odnosił wrażenie, że przykrywka w postaci świadczenia usług okultystycznych czasem bardziej mu szkodziła, niż pomagała.\n- Słuchaj, Ana. Jakby ci to wytłumaczyć… - powiedział po chwili. - David jest dość specyficzny.\n- Zdążyłam zauważyć, dziękuję. - wtrąciła z przekąsem.\n- Ana. Miałem dzisiaj ciężki dzień. Zużyłem dużo energii. Musiałem użerać się z debilami. Nie spałem od ponad sześćdziesięciu godzin. Nie. Przerywaj. Mi. - spojrzał na nią lodowato zimnym wzrokiem. Dziewczyna spuściła głowę.\n- David nie odczuwa emocji. Dosłownie. - wyjaśnił. - To nie tak, że nie obchodzą go twoje uczucia, czy wręcz specjalnie jest niemiły. On po prostu nie jest w stanie zrozumieć, jak inni się czują.\n- Co? Wszystkie inkuby tak mają?\n- Nie. Normalnie inkuby, tak jak sukkuby, są bardzo empatyczne - pomaga im to uwodzić ludzi, żeby się nimi żywić. David po prostu… tak ma. - rozłożył ręce.\n- Nie wiedziałam… - powiedziała Ana. - Cholera, byłam dla niego niemiła bo myślałam, że jest zwyczajnie chamski. Powinnam go przeprosić?\n- Jeśli poczujesz się przez to lepiej to możesz. Jemu to nie zrobi różnicy. Twoje zachowanie i tak go nie zasmuciło, bo on zwyczajnie nie może być smutny.\n- Hmmm… No w sumie. Dobre i tyle, nie?\n- Cóż, nie da się ukryć. - Eren uśmiechnął się. - I tak jest lepiej, niż kiedyś. Jak go poznałem, nie dało się wytrzymać w jego towarzystwie. Teraz chociaż stara się nie być zbyt… bezpośredni.\n- Ha ha ha, wyobrażam to sobie.\n- Co ty tu jeszcze w ogóle robisz? - zapytał nagle Eren, patrząc na nią surowym wzrokiem. - Do nauki, już!\n- N-nie martw się. Nie każdemu wychodzi. - powiedziała niewysoka, śliczna Azjatka, nie patrząc Anie w oczy. - Na pewno są inne rodzaje magii, w których jesteś świetna.\nDzisiejszy trening miała z Jacko. Zaczęły od magii metalu - jedynej, którą dziewczyna władała. Jednak, tak samo jak w przypadku nekromancji, najwyraźniej nie była to mocna strona Any.\n- To co w takim razie będziemy robić cały dzień? - zapytała Ana. Ćwiczenie, które próbowała wykonać od ponad godziny, polegało na ukształtowaniu stalowego pręta siłą woli tak, aby zmienił się w rurkę. Jak na razie dwa pręty udało jej się złamać, a jeden stopić.\n- Cóż, możemy… potrenować? - zaproponowała niepewnie. - Może walkę bronią białą?\n- Wszystko będzie lepsze od tych cholernych prętów. - powiedziała Ana, przeciągając się. - Chodźmy.\n- Jaką broń wolisz? - zapytała Jacko, już na sali treningowej. - Ja się dostosuję.\n- Hmm, może zacznijmy od noży? - zaproponowała Ana. - Kiedyś… miałam z nimi do czynienia. - nieświadomie potarła blizny na przedramionach.\nJacko pokiwała głową i wzięła dwa noże ze stojaka na ścianie.\n- Czekaj. - powiedziała Ana, biorąc jeden od niej. - To są zwykłe noże. Nie powinnyśmy używać… treningowych?\n- Oh, nie przejmuj się. Będę uważała, żeby nie zrobić ci krzywdy. - powiedziała Jacko, uśmiechając się. W oczach tańczyły jej złe ogniki.\n- Czekaj, co… - zdążyła powiedzieć Ana, kiedy nagle Jacko skoczyła na nią, kryjąc ostrze za plecami. Zaatakowała podstępnym cięciem od dołu, w tętnicę udową.\n“Whoa, to nadal jest Jacko?” przemknęło przez myśl Any, kiedy rozpaczliwie blokowała kolejne ciosy dziewczyny. “Jakby ktoś przestawił jej przełącznik.”\n- Muszę przyznać, dobra jesteś. - powiedziała Jacko dwie godziny później.\nAna nie odpowiedziała. Leżała na ziemi, ledwo łapiąc oddech.\n- Wprawdzie technicznie niedomagasz, ale masz talent i doświadczenie. Walczyłaś na noże, prawda?\n- Zdarzało się. - wydyszała Ana.\n- W takim razie, proponuję zmianę broni. - Jacko podeszła do stojaka i wzięła z niego dwa miecze. Były to tak zwane bastard swords, konstrukcja pośrednia między mieczami jednoręcznymi i długimi.\n- Zaraz… Chwila… - Ana z trudem wstała z ziemi. - Jakim cudem w ogóle się nie zmęczyłaś?\n- Oh, jestem w jednej szesnastej krasnoludem. Mam dużo większą wytrzymałość niż zwykły człowiek. - uśmiechnęła się. “Ona naprawdę staje się innym człowiekiem, kiedy walczy.” pomyślała Ana. - Ale nie przejmuj się. Za kilka tygodni, kiedy twoje ciało w pełni dostosuje się do wampirzej magii, będziesz jeszcze silniejsza niż ja. To najlepszy okres na trening, więc nie traćmy czasu. - rzuciła Anie miecz.\n- W imię Boże, zaczynajmy. - mruknęła, kładąc dłonie na rękojeści. Nagle zobaczyła mężczyznę o złotych oczach i włosach, siedzącego na szarych… schodach? Zamrugała i wizja zniknęła.\n- Swoją drogą. - odezwała się Jacko. - Eren mówił, że potrafisz używać jakiejś “złotej magii”, prawda? Spróbuj wykorzystać ją teraz, do walki.\n- No nie wiem, jak na razie użyłam jej dwa razy i dwa razy nie skończyło się to dobrze. - odpowiedziała. - Nie chcę dokładać Chelsea pracy.\n- Ha ha ha ha! - zaśmiała się w odpowiedzi dziewczyna. - Jeśli jej nie użyjesz, i tak będzie miała zajęcie.\n- Sama chciałaś. - Ana zamknęła oczy, starając się sięgnąć do tej energii, którą miała w sobie. Do tej pory używała jej praktycznie przypadkowo, pod wpływem emocji. Teraz chciała zrobić to świadomie.\n“No, pokaż jak ładnie używasz Jutrzenki” usłyszała nagle obcy głos w swojej głowie. Była w szarej sali. Przed nią ciągnęły się w górę szare schody. Od zwykłych schodów różniło je to, że kończyły się sufitem - nie było tam żadnego otworu, przez który można by wyjść wyżej. Teraz zauważyła, że u podstawy wkomponowany jest w nie… fotel? Siedział na nim mężczyzna o złotych oczach, którego widziała już wcześniej.\n- No, pokaż dziadkowi, co? Pochwal się, jak ładnie ci to wychodzi. - odezwał się. Miał miły, ciepły głos, który wydał jej się dziwnie znajomy.\n- Mówisz… do mnie? - zapytała. Nagle tuż obok niej przebiegło dziecko - kilkuletnia dziewczynka o krótkich, rudych włosach.\n- Czy to… ja? - zapytała. Żadne z nich wydawało się jej nie zauważać. - To moje wspomnienia? - powiedziała, rozglądając się. Wszystko było lekko zamazane i pozbawione szczegółów. Nie pamiętała, żeby kiedykolwiek tu była, ale równocześnie było w tym miejscu i tym człowieku coś znajomego.\n- Patrz dziadku, patrz! - dziewczynka krzyknęła i zamknęła oczy, robiąc skupioną minę. Po chwili jej ciało zajaśniało złotą poświatą. - Ha ha, widzisz jak umiem? Widzisz?\n- Ha ha ha ha! - mężczyzna zaśmiał się czystym, donośnym śmiechem. - Widzę, widzę! Bardzo ładnie. Jesteś lepsza niż twój tatuś, wiesz?\n- Tatuś? - zapytała dziewczynka. - Gdzie on jest?\n- Widzisz… - ukląkł przy niej, kładąc jej dłoń na głowie. - Tatuś musiał wyjechać daleko, daleko stąd. - powiedział. - Ale kazał mi przekazać, że bardzo cię kocha. I że jeszcze kiedyś się zobaczycie.\n- A kiedy wróci? - zapytała.\n- Nie wiem. - odparł smutno mężczyzna. - Ty… ty też musisz już wracać.\n- Nieee, nie chcę tam. Tam… tam nikt mnie nie lubi. - powiedziała cicho, przytulając się do piersi złotookiego.\n- Wiem, dziecko. Wiem. - pogłaskał ją. - Ale nie ja o tym decyduję. Pewne rzeczy… muszą się wydarzyć.\n- Przyjdziesz jeszcze kiedyś do mnie? - zapytała, unosząc główkę.\n- Nie. - uśmiechnął się. - Ty przyjdziesz do mnie. Ale zanim to się stanie, musisz o mnie zapomnieć. - położył jej dłonie na głowie i zamknął oczy. - Musisz zapomnieć o mnie, o tatusiu, o tym miejscu i o tym, kim jesteś. Ale to wszystko zawsze będzie częścią ciebie, Ana.\nKiedy Ana otworzyła oczy, świeciły czystym, złotym blaskiem. Jej ciało otoczyła poświata i skoczyła na Jacko, ciągnąc za sobą złotą smugę. Miecz sam tańczył w jej dłoniach, tak jakby się z nim urodziła. Zasypywała dziewczynę gradem nadludzko szybkich ciosów, bez problemu blokując jej ataki. Jacko, z początku napierająca na nią, zaczęła się cofać i przechodzić do defensywy. “Nie dam rady.” zdała sobie sprawę. “Ona jest lepsza niż ja. Jakim cudem?!”\nAna uniosła miecz, szykując się do wysokiego sztychu. Jacko ustawiła gardę, żeby się przed nim zasłonić. Nagle Ana puściła miecz, przerzucając go do drugiej ręki, trzymanej na wysokości brzucha. Ruchem tak szybkim, że niemal niewidocznym, przystawiła Jacko czubek miecza do szyi. Kropla krwi spłynęła po ostrzu i skapnęła na podłogę.\n- Wygrałam. - powiedziała Ana, uśmiechając się i opuszczając broń.\n- To… było… MEGA! - krzyknęła Jacko. - To najlepsza moc na świecie! - podbiegła do Any i przyjrzała się jej. - Wygląda trochę jak hamon, ale działa bardziej jak One For All! Zwiększa twoją siłę i szybkość, tak? Co jeszcze potrafisz tym zrobić?\n- Cóż, David mówił, że współgra z magią ognia. Ten wybuch, którym przebiłam go wczoraj przez ścianę, to właśnie było to.\n- Czyli One For All połączony z Explosion! Megaaaa.\n- Dobra, Lisa Lisa, uspokój się bo zaraz odlecisz. - powiedział Eren, wchodząc do sali. - Zapraszam na kolację.\nAna jednak go nie słyszała. Podeszła do Jacko, wpatrzona w krew kapiącą jej z szyi.\n- Ana, wszy-wszystko w porządku? - zapytała Azjatka nieśmiało, cofając się.\nAna słyszała, jak serce Jacko przepycha życiodajny płyn przez łącznie ponad sto sześćdziesiąt tysięcy kilometrów żył, tętnic i naczyń włosowatych. Uczucie dziwnej pustki, które narastało w niej od kilku dni, przerodziło się w niepowstrzymany głód.\nZłapała ją za głowę i nachyliła się nad jej szyją, otwierając usta.\nNagle poczuła, jak ktoś obejmuje ją w pasie i ciągnie do tyłu.\n- Cśśśś, już dobrze. - obcy (znajomy?) wyszeptał jej do ucha. - Walcz z tym. Jesteś silna. Musisz być.\nAna rzuciła się kilka razy w czyimś uścisku, charcząc. Nagle znieruchomiała. Zadrżała, zamrugała kilka razy i rozejrzała się dookoła zdziwionym wzrokiem.\n- Co się… Co ja… - spojrzała na Jacko. Dziewczyna, bliska płaczu, stała, wciśnięta w kąt pomieszczenia. - O mój Boże, Jacko, tak bardzo cię przepraszam, ja…\nJacko wybiegła z sali, nie patrząc na nią.\n- Ja nie chciałam… - wyszeptała. Eren puścił Anę, a ta osunęła się na kolana.\nEren stał nad szlochającą dziewczyną, nie mając pojęcia, co zrobić. “Dać jej czas? Pocieszyć? Przytulić? Zrobić kurwa salto? Co się robi w takich chwilach?” Po raz pierwszy w swoim życiu był całkowicie bezradny wobec kobiety. Cóż, od ponad siedemdziesięciu lat jego kontakty z płcią piękną miały raczej charakter łóżkowy. Owszem, miał kilka bliższych relacji, ale i tak nie trwały one długo i opierały się głównie na seksie oraz jego umiejętności odczytywania myśli i uczuć innych. Z Aną nie mógł liczyć na żadne z powyższych.\n- Ana, wszystko w… - zaczął.\n- ZAMKNIJ SIĘ! - wrzasnęła, zrywając się gwałtownie. - Oczywiście kurwa, że nic nie jest w porządku! To twoja wina! To przez ciebie jestem… tym! Skoro miałeś mnie zmienić w potwora, trzeba było pozwolić mi umrzeć! - machnęła ręką, na której nagle pojawiły jej się długie pazury, i chlasnęła Erena po twarzy. - Ja… ja… nienawidzę cię! - wrzasnęła mu w twarz i wybiegła z sali.\nEren stał przez chwilę czując, jak z trzech głębokich ran na twarzy coraz wolniej wypływa mu krew.\nAna wbiegła do pokoju, zatrzasnęła drzwi i skuliła się na łóżku. Płakała, nie wiedząc już właściwie dlaczego - przez to, co się stało z Jacko, z Erenem czy z nią.\nNagle rozległo się pukanie i ktoś otworzył drzwi.\n- Wyjdź. - powiedziała cicho, czując aurę Erena.\n- Nie. - odpowiedział i położył się na łóżku obok niej. - Nie będziesz sama. Nie w takiej chwili. Obiecałem ci. - powiedział cicho, delikatnie ją obejmując. Złapała jego rękę. Poczuła, jak szybko się cofa, myśląc zapewne, że chce ją odsunąć. Zamiast tego namacała jego drugą dłoń i ciasno się nimi objęła, przysuwając się do niego. Po chwili wahania też się przysunął i wzmocnił uścisk. Był ciepły. Nie tyle dosłownie, bo jako wampiry oboje byli zimniejsi niż zwykli ludzie, ale promieniowała od niego olbrzymia ilość energii magicznej. Ana dawno nie czuła się tak dobrze i bezpiecznie w czyichś ramionach.\n- Ona mnie nienawidzi, prawda? - zapytała po kilku minutach.\n- Jacko? - jego oddech muskał jej ucho. - Prawdę mówiąc, myślę, że cię lubi.\n- Po tym co jej zrobiłam? Nie sądzę. - odparła cicho.\n- Cóż, zasadniczo nie zrobiłaś jej nic złego.\n- Tak, bo mnie powstrzymałeś. Prawie… - przełknęła ślinę. - prawie wypiłam jej krew.\n- Dokładnie. Prawie. - powiedział, unosząc się na łokciu. - Słuchaj, gdyby Jacko uznała cię za swojego wroga, nie stałaby w kącie szlochając. Odcięłaby ci ręce zanim zdążyła byś jej dotknąć.\n- Naprawdę tak myślisz? - zapytała, obracając głowę w jego stronę. Po ranach, które mu zadała, zostały już tylko trzy wąskie blizny. - O Jezu, Eren, przepraszam. - dotknęła palcami jego twarzy. - Ja nie…\n- Cśśś… - przyłożył jej palec do ust. - Sam jestem sobie winien. Powinienem był nakarmić cię już co najmniej przedwczoraj. À propos, czas na kolację. Wszyscy już pewnie czekają. - powiedział, wstając z łóżka i podając jej rękę. - Jak będziesz grzeczna, to na deser dostaniesz krew, co ty na to?\n- Masz, zasłużyłaś. - powiedział Eren, podając Anie woreczek z krwią. - Nie mów Chelsea, że daje Ci to dopiero teraz, co? Będzie mi suszyć głowę że nie powinienem mieć nawet zwierząt, a co dopiero młodych wampirów. - poprosił, z udawaną obojętnością przeglądając zawartość lodówki.\n- Co będę z tego miała? - zapytała zadziornie.\n- Hmmm… - Eren przysunął się i wyszeptał jej do ucha. - Nie powiem Davidowi, że bawiłaś się jego batem.\n- Skąd… skąd wiesz?!\n- Wiem o wszystkim, co dzieje się w tym domu. Nie masz tu przede mną tajemnic. - stanął przed nią w rozkroku, rozłożonymi palcami jednej dłoni zasłaniając twarz. - Nie no, żartuję. Przechodziłem obok sali treningowej jak kręciłaś jego Morningstarem.\n- Ten dobór słów sprawia, że brzmi to dużo gorzej, niż było naprawdę. W każdym razie, umowa stoi. Do dna! - powiedziała, wbijając zęby w woreczek.\n- Eee… długo… zamierzasz tak stać? - zapytał Eren po kilkunastu sekundach. Cały ten czas Ana spędziła w bezruchu, z dość głupim wyrazem twarzy.\n- Szo… szo powia-am te-as sobiś? - powiedziała niewyraźnie, z zębami nadal wbitymi w woreczek.\n- Ssać. A co innego? - odparł zdziwiony. - W zębach masz małe kanaliki, prowadzące do tylnej części podniebienia. Przyłóż usta do woreczka, żeby nie zasysać powietrza i po prostu pij.\nAna zrobiła jak kazał i faktycznie, po chwili poczuła ciepły, gęsty płyn spływający po jej podniebieniu. Jej ciałem wstrząsnął dreszcz rozkoszy, kiedy magia wypełniła jej żyły i rozpłynęła się, wypełniając każdą komórkę jej ciała.\n- Aaah! - westchnęła, wyciągając zęby z pustego woreczka. Zamknęła oczy i polizała palec, na którym została kropelka cieczy. - Czuję się jakbym miała zaraz… - położyła dłoń na brzuchu. Nagle oczy zrobiły jej się wielkie jak spodki, a twarz przybrała nienaturalnie szarą barwę. - Eren, będę rzygać.\nEren trzymał rude włosy Any, przewieszonej przez rant muszli klozetowej. Od pół godziny miała ciągłe odruchy wymiotne, ale nadal się nie poddawała - nie zwymiotowała jeszcze ani kropli.\n- Miałeś… miałeś tak kiedyś? - zapytała pomiędzy kolejnymi falami torsji.\nTwarz Erena nagle stężała, a oczy rozjaśniły się czerwienią.\n- Tak. - odparł sucho.\n- No dawaj, też się pośmieję. To jak z opowiadaniem żenujących historii po pija… Eren. Eren, to boli, przestań!\n- Huh? - Eren otrząsnął się. Zobaczył, że coraz mocniej zaciska dłoń i wykręca Anie włosy, ciągnąc jej głowę do tyłu.\n- Przepraszam. - powiedział, rozluźniając chwyt.\n- Nic się nie…*humpf* - Ana zasłoniła usta dłonią.\n- O kurwa. Ta krew chyba była już przeterminowana. - zdał sobie sprawę Eren.\n- Zabiję cię. Jak tylko… bleeeeeh!\nTomaszPruffer · dnia 10.10.2019 10:30 · Czytań: 43 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 0


Febra | 2015-10-03\nRecenzję piszę po raz trzeci i ostatni, przy próbie wpisania daty wszysko idzie w niebyt.\nBez zbędnych komentarzy, w oparciu o listy, spisane nagrania, fotografie poznajemy losy Papuszy - Bronisławy Wajs. Talent, ciekawość świata, samozaparcie pozwalają jej wyrosnąć ponad środowisko. Historia zmieniająca oblicze Europy sprawia, że jej poezje odkrywają "gadziowie" (Ficowski, przez niego Tuwim) a własny naród jej się wyrzeka. Smutny los przypadł Papuszy w udziale - życie w zawieszeniu - przez swoich wyklęta bo uznana za zdrajcę, przez nowych nieprzyjęta bo Cyganka. Wraz z Papuszą wędrujemy z taborem przez historię od lat 20=tych XX wieku po lata PRL, zmieniające się pory przyrody. Książka pozwoliła mi innymi oczami spojrzeć na Cyganów i po raz kolejny zamyślić się nad losem tych, którzy nie przystaja do otaczającej ich przeciętności


Akademia Maratonu: Moje wspomnienia po maratonie ... | Serwis biegampolodzi.pl\nRozpoczęłam bieg ogromnie zdenerwowana, zastanawiałam się czy nie zawodzę decydując się na bieg z grupą na 4:30, czy nie powinnam spróbować szybciej. Strach przed kontuzją i wizja, że w ogóle nie uda mi się dobiec – zwyciężył, zdążyłam jeszcze na starcie krzyknąć do koleżanki – „wymyśl, co powiemy uczniom jak nie dobiegnę!”. Przecież kibicowali na 8 i 33 km, a ja wiedziałam, że do tego miejsca muszę dobiec. Prowadzący naszą grupę – Iza i Tomek okazali się profesjonalistami, żartem, radą i pomocą wspierali nas w każdej chwili, już po 10 km nie miałam wątpliwości, że z nimi dobiegnę do mety. Dorota na samym początku poinformowała naszych pacemakerów, że będę rwała do przodu i skutecznie trzymali mnie w ryzach. Bardzo cieszę się, że postanowiłyśmy przebiec nasz pierwszy maraton wspólnie. Wspierałyśmy się nawzajem, a nas skutecznie wspierali członkowie naszych rodzin. Ani przez moment nie odczuwałam znudzenia. Na 34 km wyrwałam do przodu. Byłam szczęśliwa, i chciało i się krzyczeć do wszystkich kibiców, że ich kocham, a świat jest piękny. No, może nie zawsze był piękny, ale ja go tak postrzegałam. Sytuacja zmieniła się diametralnie po 38 kilometrze. Chwilę wcześniej „zwolniłam” swoją rowerową obstawę i powiedziałam mężowi, że może już jechać i czekać na mnie na mecie. Po nawrotce na Maratońskiej okazało się, że dopadł mnie silny deszcz, wiatr i trasa pod górkę, a ostatecznie kryzys. Przed oczami stanęły mi żmudne ćwiczenia z Robertem i z trudem dobiegłam do 39 km - byłam bliska zatrzymania się, gdy z naprzeciwka podbiegł Piotrek - nauczyciel i biegacz, a na rowerze podjechał Bartek. Nie wiem za bardzo co do mnie mówili, wiem, że byłam na nich wściekła, że nie pozwalają mi się zatrzymać. Cały czas żałowałam, że nie ma koło mnie mojego Mirka - myślałam „On pozwoliłby mi przystanąć”. Przede mną widziałam Dorotę w podobnej obstawie – wiedziałam, że muszę za nią nadążyć. Gdy pozostał zbieg do hali usłyszałam od Bartka, że pozostało mi tylko wyprzedzić 6,7 osób i meta – nie wiem skąd wzięłam siły, ale wykonałam plan i wbiegając do Areny nie słyszałam nikogo i nie widziałam nic poza Dorotą przede mną i zegarem - 4:28:30 Rzuciłyśmy się sobie w ramiona i byłyśmy w euforii.\nMinął dzień, a ja jeszcze nie mogę uwierzyć, że zdołałam przebiec 42 km. Było to niezapomniane przeżycie, a emocje nie pozwoliły mi ani nic zjeść, ani zmrużyć oka – analizowałam tygodnie przygotowań, każdy przebyty kilometr, każdy zakręt, a nawet minutę biegu. Rano wstałam niewyspana, ale nadal szczęśliwa. Obejrzałam straty: nie było źle – jeden mały pęcherz na stopie, a zakwasy? prawie żadne, po treningach bywały większe. W pracy przywitano mnie ogromnym, przepięknym bukietem i dopiero dotarło do mnie, że mój udział w maratonie był wydarzeniem nie tylko dla rodziny, ale również dla wszystkich znajomych i uczniów. Otrzymałam całe mnóstwo smsów i gratulacji. Dowiedziałam się, że 6-letni synek mojej znajomej terroryzował rodzinę kibicowaniem, pożyczyłam mu swój medal, a on zabrał go do przedszkola, a potem do dentysty. Wiele osób zadeklarowało swój udział w przyszłorocznej imprezie, są też tacy, którzy już zaczęli codzienną, własną przygodę z bieganiem. Moi uczniowie mówią, że są ze mnie dumni, pytają mnie jak to zrobiłam – a ja odpowiadam: każdy z Was dzięki wytrwałości, silnej woli, pracy i przyjaciołom może spełnić swoje marzenie.\nI to właśnie dla takich chwil dawno temu postanowiłam zostać nauczycielem.\nsob., 21/04/2012 - 09:24 — Gość\nOprócz tego że zrealizowałaś\nOprócz tego że zrealizowałaś swój cel dałaś też mnóstwo radości dzieciakom , które z przejęciem kibicowały Ci na trasie . Gratuluje i dziękuje . Sebuś Seraficki\npt., 20/04/2012 - 10:40 — robin\nDwa ostatnie zdania Twojej\nDwa ostatnie zdania Twojej relacji - rewelacja! Jedni biegają dla życiówek, inni, aby pokazać "ciekawą drogę rozwoju" dzieciakom. Mam nadzieję, że pewnego dnia też będę mógł się pochwalić kilkoma "duszyczkami" pozyskanymi na łono sportu. :) Ogromne gratulacje! Zdajesz sobie sprawę, że bieganie maratonów to taka choroba, na którą nikt nie znalazł lekarstwa? ;))) Pozdrawiam, Robin\nczw., 19/04/2012 - 20:43 — Gość\nMiło się czyta dobre wspomnienia. Faktycznie na 39 km skojarzyłem, że kolega który dalej Cie ciągnie to ten sam, co skończył "dychę" w trzydzieści parę minut. Ciesze się, że wszyscy dotarliśmy szczęśliwi do celu. Pozdrawiam Tomek Peacemaker ;)\npt., 20/04/2012 - 12:00 — Gość\nSuper, że się odezwałeś, miałyśmy ogromne wyrzuty sumienia, że w euforii na mecie nie zdążyłyśmy Was uściskać i podziękować, a tak została nam jeszcze Iza ( mamy też trochę Waszych zdjęć ) Pozdrowienia - Agnieszka\nczw., 19/04/2012 - 19:52 — Gość\nNie miałem możliwości osobiście, więc chociaż tutaj. Agnieszko, super napisane. Fajna przygoda. Do szybkiego pobiegania razem. Marek Miller\nczw., 19/04/2012 - 11:57 — Gość\nCzytając Wasze relacje coraz bardziej się utwierdzam, że tylko sport w wydaniu amatorskim może przynosić tyle wzruszenia i emocji. Zycie sportowca amatora to połączenie kilku dyscyplin: rodzina, praca, sport. Myślę, że niejeden zawodowiec nie wytrzymałby podobnych przygotowań gdyby musiał dzielić pasję do ruchu z zarabianiem na życie i opieką nad rodziną. Tak więc Agnieszko, Doroto, Jacku i Marku gratuluję Wam jeszcze raz podjęcia tego wyzwania. Robert Nowicki\nczw., 19/04/2012 - 10:39 — Gość\nAgnieszko BRAWO !!! Dziś będzie szansa uścisnąć Twoją dłoń i pogratulować Ci osobiście. Super motywacja i świetna ekipa sportowa ! TYLKO POZAZDROŚCIĆ !!! Podczas treningów w ramach Akademii widzieliśmy, że byłaś zmotywowana więc nawet nie myślałem, że będzie Ci ciężko i tym podobne.... Twoja relacja przekonuje nas, że nadchodzi moment aby złapać byka za obydwa rogi - nie tylko za pół :) Pozdrawiamy - Aga i Paweł...\nczw., 19/04/2012 - 10:30 — Gość\nPani Agnieszko, bardzo serdecznie gratuluję i podziwiam z całego serca!!! Mam nadzieję że mnie również stać będzie w niedługim czasie na taki wyczyn. Liczę na Pani wskazówki i rady jako doświadczonego - Maratończyka. Może uda się za jakiś czas pobiec razem. Póki co my z Mężem mamy za sobą kolejną "połówkę" w Wiedniu (jego to 5 "jubileuszowa" :)))) ale już widzę że temat całego maratonu coraz częściej przewija się w naszych rozmowach i coraz bardziej zaczynamy do niego dojrzewać. Kwestia treningów i wsparcia doświadczonych Koleżanek i Kolegów. Liczymy na nie:) Jeszcze raz serdecznie gratuluję i pozdrawiam!!!\nczw., 19/04/2012 - 10:31 — Gość\nczw., 19/04/2012 - 10:42 — Gość\nDo mojej Agi - Kochanie\nDo mojej Agi - Kochanie odpowiedzieliśmy w tym samym czasie i bardzo podobnie - to znak, dziś zaczynamy.......\nczw., 19/04/2012 - 13:50 — Gość\nTak myślałam, że nasze wspomnienia będą podobne - nasze emocje widać nawet na zdjęciu Do zobaczenia\nczw., 19/04/2012 - 10:28 — Gość\nPani Agnieszko, była Pani świetna! Dziękujemy po stokroć za reprezentację naszej Fundacji podczas Maratonu "Dbam o Zdrowie". Pozdrawiamy serdecznie i prosimy o jeszcze :)\nczw., 19/04/2012 - 10:16 — Gość\nZazdroszczę Wam Dziewczyny!!! Też uważam że Życie jest piękne. PZDR Remiasz\nPrzeczytałam Twoje wspomnienia z Maratonu z niemałym wzruszeniem, naprawdę! Biegłam w tym samym biegu, tylko na 10 km. To był mój pierwszy start w biegu masowym i wszystko to o czym pisałaś, emocje, wzruszenia i ogólna euforia na trasie towarzyszyły mi równie mocno...chociaż nieco krócej :-). Gratuluję Ci ukończenia Maratonu! I ... do zobaczenia gdzieś na trasie ;-) Kasia Wesoła :-)


Best divers Scuba Goop Żółty kup i oferty, Scubastore\nOpis produktu Best divers Scuba Goop\nBest divers Scuba Goop posiada oficjalną gwarancję od marki Best divers. Zakupy w naszym sklepie online nurkowy , pozwalają na zakup Best divers Scuba Goop prosto do domu w ciagu kilku dni. W tej chwili produkt jest dostępny w magazynie, a cena to 6.99 $. Nie przegap!\nCechy Best divers Scuba Goop\nZrównoważony rozwój Best divers Scuba Goop\nKupuję go po raz trzeci, robi dobrą robotę\nMożna go pięknie napisać na różne tematy, których nie mogę się doczekać\nDobry marker i idealny w podróży\nidealny do znakowania materiałów\nTrochę denerwujące jest czekanie tak długo, aż wyschnie, ale jeśli zadziała, wykonał swoją pracę. Ślad, jaki zostawia z ulgą, staje się dziwny, ale wierzę, że będzie trwał długo ... (jeszcze nie zostanie zweryfikowany), chociaż komentarze, które czytam, są pozytywne ...\nTrochę denerwujące jest czekanie tak długo, aż wyschnie, ale jeśli zadziała, wykonał swoją pracę. Ślad, jaki zostawia z ulgą, staje się dziwny, ale wierzę, że będzie trwał długo ... (jeszcze do zweryfikowania), chociaż komentarze, które czytam, są pozytywne ...\nMarker sprzętu do nurkowania\nbardzo przydatne i niezbędne w podróży. dobry zakup\nMożna było pomalować łatę wykonaną na pływaku. Mocno chwyć materiał i silikon.\nŚwietne rzeczy. Dobrze przylega do sprzętu do nurkowania i można go oznaczać blokami lub wzorami. Wysycha po kilku godzinach, ale zgodnie z sugestią najlepiej pozostawić go na kilka dni, aby całkowicie wysechł, aby uzyskać długotrwałe rezultaty.\nDobry kolor i działa dobrze\nŚwietny kolor i działa dobrze\nZnakują się doskonale i jest trwały. Funkcja spełnia to poprawnie\nKtóry kolor zostanie tutaj wysłany?\nWitam, co zostanie tutaj wysłane?\nWitaj! to jest biały kolor. Dziękuję za twoje pytanie!\nniesamowita maska, idealna aplikacja !!!\nTo już drugi słoik, który kupuję. Po roku farba jest nadal przyklejana do tkaniny bcd. Zalecane\nPiękna kolorowa farba (marker)\nBardzo ładny żółty kolor. Używana na neoprenach tylko do tej pory, ale doskonała. Łatwy w użyciu, nie przepływa rozrzucony wokół i dość suchy po kilku godzinach. Całkowity czas schnięcia jest nieco długi (3 dni), ale następnego dnia użyłem pianki bez problemu ... Proponuję ...\nIdealne do nadania sprzętowi osobistego charakteru, więc inni nie mylą go z własnym. Szybko schnie.


EUREKA ! | Niepoprawni.pl\nkryska - 17 Stycznia, 2012 - 21:31\nPrawie dwa lata wszelakich komisji tego i tamtego i ich rewelacyjnych "odkryć", dwa lata nadludzkich wysiłków swołoczy medialnej w kłamliwym urabianiu gawiedzi i dalej nic nie wiadomo, poza tym, że skoro ś.p.generała nie było w kokpicie, bo nie ma faktów to potwierdzających to znaczy, że tym gorzej dla faktów i generał był, a nawet chwycił za ster, by popełnić zbiorowe samobójstwo na rozkaz Pierwszego Pasażera.\nTymczasem rozwiązanie zagadki dlaczego 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem rozbił się rządowy TU154 z Prezydentem RP na pokładzie było tak proste, że aż banalne.\nI Kublikowa od Aaaadaaaasia przecież była i jest tak blisko i zawsze zwarta, i gotowa, i na POasterunku.\nCałą prawde odkrył przesłuchiwany przez Kublikową Michał Setlak, lotnik, wicenaczelny Przeglądu Lotniczego.\nTo on rozwiązał tę tajemniczą zagadkę i chwała mu za to.\n- Nawet gdyby TU 154 się nie rozbił, to i tak nie dałby rady bezpiecznie wylądować, bo albo nie trafiłby w pas, albo nie dałby rady przy tej prędkości wyhamować na pasie - oświadczył dzielny "kapitan Sowa na tropie".\nDlaczego nikt na to nie wpadł.\nSkoro nie mógł wylądować i wyhamować to musiał się rozbić i koniec, kropka.\nTUSKU, szukajcie, a znajdziecie.\nOrły na Czerskiej siedzą.\nI Synogarlica wschodnia jest, którą Kublik wołają.\nI botoksowa z kropką, a nawet bez kropki będzie uradowana.\nOstatnio bardzo się zmartwiła i napisała na fejsie:\nI znowu zacznie się szaleństwo smoleńskie.\nUdostępnij · Wczoraj o 07:40 ·\nKoniec szaleństwa smoleńskiego.\nCzas bydło bydłem nazwać!\nA teraz salonowe chamy na kolana przed wdowami smoleńskimi!


Z potrzeby serca i trudnych czasów - stanąć ponad podziałami. IX sesja Sejmu Śląskiego Królestwa Polskiego (3) - Się Myśli\nZ potrzeby serca i trudnych czasów – stanąć ponad podziałami. IX sesja Sejmu Śląskiego Królestwa Polskiego (3)\n29/06/17 ...\tBrak komentarzy IX sesja Sejmu Śląskiego Królestwa Polskiego, Kazimierz Handzlik, Kazimierz J. Węgrzyn, Stanisława Tomczyk, Tadeusz Puchałka, Tomasz Polewko, znak Polski Walczącej\nDramatyczna sytuacja dzieci – już nie tylko polskich – staje się problemem na skalę europejską. Nie ma dnia, by media nie informowały nas o kolejnym dramacie, czas chyba najwyższy, by zacząć coś robić, by zabezpieczyć najmłodszych. Co do tego nikt z zebranych nie miał żadnych wątpliwości….\nPo zakończeniu można było zakupić tomik wierszy znanego poety-patrioty, K. J. Węgrzyna, który prezentowała pani Stanisława Tomczyk, zaś w rozmowach kuluarowych Marszałek zgodził się odpowiedzieć na kilka pytań, także tych nie związanych z tematem obrad:\nCzy uważa Pan, że noszenie przez młodych ludzi koszulek czy też symboli patriotycznych jest czymś nie na miejscu..?\nTo bardzo pozytywny przejaw, szczególnie ważny w środowiskach młodych ludzi. Już wielu było pewnych tego, że młodzi będą nosić tylko tęczowe barwy a tymczasem młodzież na Śląsku z dumą nosi symbole patriotyczne. To napawa optymizmem, obyśmy tylko nie przesadzili z tym eksponowaniem patriotyzmu (symbole narodowe powinny być moim zdaniem eksponowane z należytym szacunkiem). Noszenie czegoś, co ma podkreślać naszą przynależność do pewnej nacji, narodu, moim zdaniem jest bardzo pozytywnym sygnałem, zaś wszelkiego rodzaju siłowe demonstrowanie naszej przynależności jest przejawem negatywnym i niebezpiecznym. Godne potępienia jest na przykład wykorzystywanie symboli nie do tych celów, do jakich zostały one przeznaczone, z czym niestety spotykamy się coraz częściej (niezrozumiałe wieszanie symboli płci na znaku Polski Walczącej, który to symbol jest – jak się zdaje – znakiem własnym organizacji patriotycznej o tej nazwie. W naszym rozumieniu jest to nic innego jak kolejna prowokacja – należy reagować lecz nie wolno dać się sprowokować, bo to o to tym organizacjom chodzi). Wracając do tematu, związanego z powstaniem Sejmu Śląskiego, wiele sobie obiecujemy po współpracy z młodzieżą, liczymy na jej pomoc…\nKAŻDA Z SESJI POPRZEDZONA JEST MODLITWĄ, KTÓRĄ PROWADZI STANISŁAWA TOMCZYK\nNie pytacie nikogo o sympatie polityczne? Jak to rozumieć?\nStanąć ponad podziałami. Nie pytamy naszych gości o przynależność partyjną, każdy ma prawo do wypowiedzi. Wiele miejsca poświęcamy w naszych obradach rodzinie. Utraconym autorytetom ojca i matki. Podkreślamy naszą wierność do Ojcowizny w pełnym tego słowa znaczeniu, to na tych wartościach budowaliśmy swój honor. Religia, która jest dla nas czymś nadrzędnym, zawsze opierała się na objawionym Prawie Naturalnym, czyli na Prawie Bożym i chcemy aby tak pozostało. Przypominamy i podajemy tego przykłady, że wytwórczość dóbr przemysłowych i rolnych zawsze była na najwyższym poziomie, wyprzedzając nawet o pokolenia inne nacje. Twórczość kulturowa i kulturalna od zawsze była dla nas niezwykle ważna i zawsze opierała się na szlachetnej wrażliwości ludzkiej, nigdy na perwersji. Szacunek dla drugiego człowieka – kolor skóry, wyznanie, nigdy nie miało dla nas znaczenia, tu zawsze liczył się człowiek i Bóg, jako jego stworzyciel, gospodarność, dbałość o swoje, oszczędne gospodarowanie, skromność i pokora. Będziemy bronić swoich wartości, tak nam dopomóż Bóg.\nMSZĘ ŚWIĘTĄ W KOŚCIELE POD WEZWEANIEM ŚW. ANTONIEGO TRADYCYJNIE SPRAWOWAŁ KSIĄDZ KANONIK KAZIMIERZ HANDZLIK\nModel rodziny oparty na regionalnych wartościach.\nRodzina i jej wartości to temat, który wraca na każdym z naszych spotkań, tym razem wspomniano o rodzinie i tradycjach, z nim związanych a także konieczności powrotu do dawnych, zapomnianych zwyczajów, związanych z zachowaniem statusu rodziny, a więc czymś, co było na Śląsku bodaj najważniejsze. Zdrowe odżywianie także znalazło swoje miejsce podczas sobotnich obrad w dniu 24. czerwca. Zdrowe odżywianie to na początku zdrowe myślenie – a więc dbałość o swoje produkty, naszych rolników, farmerów sadowników… To także trzymanie się naszego modelu produkcji żywności, opartego w jak największym stopniu na naturze. Ważne jest wspieranie rodzimych technologii w zakresie nawożenia gleby… I o tych sprawach także była mowa podczas obrad naszego Sejmu w dniu 24, czerwca – informował Marszałek. Powtarzam – nie jesteśmy, by dzielić, ale stanąć ponad podziałami i łączyć to, co zostało zerwane.\nKultura na Górnym Śląsku czynnikiem kształtującym nasze charaktery?\nW czasach, kiedy nie było Polski na tych ziemiach, to kultura przypominała o języku i konieczności trwania przy swoich korzeniach. Teraz jest Polska, lecz kultura jakby nieco inna wkracza w nasze progi, więc znów nadszedł czas wielkiego przypominania i za wszelką cenę – trwania przy swoim.\nPierwsze zdjęcie: DEBATĘ, KTÓREJ TEMATEM BYŁO OPRACOWANIE REGULAMINU, PROWADZIŁ PAN TOMASZ POLEWKO\n← Cisi i zapomniani. Rewolucja 1905 i jej bohaterowie\nZ potrzeby wiedzy →\nW przeddzień wielkich uroczystości\n21/06/18 ... 0\nLwów – ziemia i ludzie (2)\n10/09/18 ... 0\nHISTORIA TO DOMY, DRZEWA I LUDZIE\n26/01/18 26/01/18 ... 0\nArchiwum Wybierz miesiąc Styczeń 2021 (34) Grudzień 2020 (44) Listopad 2020 (50) Październik 2020 (63) Wrzesień 2020 (47) Sierpień 2020 (51) Lipiec 2020 (54) Czerwiec 2020 (48) Maj 2020 (38) Kwiecień 2020 (49) Marzec 2020 (49) Luty 2020 (40) Styczeń 2020 (44) Grudzień 2019 (35) Listopad 2019 (36) Październik 2019 (28) Wrzesień 2019 (28) Sierpień 2019 (32) Lipiec 2019 (44) Czerwiec 2019 (49) Maj 2019 (49) Kwiecień 2019 (17) Marzec 2019 (42) Luty 2019 (45) Styczeń 2019 (58) Grudzień 2018 (67) Listopad 2018 (52) Październik 2018 (35) Wrzesień 2018 (42) Sierpień 2018 (26) Lipiec 2018 (48) Czerwiec 2018 (44) Maj 2018 (35) Kwiecień 2018 (16) Marzec 2018 (40) Luty 2018 (45) Styczeń 2018 (54) Grudzień 2017 (41) Listopad 2017 (43) Październik 2017 (45) Wrzesień 2017 (27) Sierpień 2017 (42) Lipiec 2017 (53) Czerwiec 2017 (50) Maj 2017 (42) Kwiecień 2017 (58) Marzec 2017 (57) Luty 2017 (61) Styczeń 2017 (43) Grudzień 2016 (54) Listopad 2016 (32) Październik 2016 (65) Wrzesień 2016 (54) Sierpień 2016 (42) Lipiec 2016 (60) Czerwiec 2016 (38) Maj 2016 (46) Kwiecień 2016 (40) Marzec 2016 (49) Luty 2016 (45) Styczeń 2016 (51) Grudzień 2015 (47) Listopad 2015 (35) Październik 2015 (29) Wrzesień 2015 (29) Sierpień 2015 (21) Lipiec 2015 (37) Czerwiec 2015 (25) Maj 2015 (30) Kwiecień 2015 (38) Marzec 2015 (62) Luty 2015 (37) Styczeń 2015 (40) Grudzień 2014 (39) Listopad 2014 (32) Październik 2014 (17) Wrzesień 2014 (2) Sierpień 2014 (14) Lipiec 2014 (21) Czerwiec 2014 (8) Maj 2014 (31) Kwiecień 2014 (30) Marzec 2014 (18) Luty 2014 (5) Styczeń 2014 (33) Grudzień 2013 (24) Listopad 2013 (21) Październik 2013 (2) Wrzesień 2013 (11) Sierpień 2013 (20) Lipiec 2013 (28) Czerwiec 2013 (21) Maj 2013 (31) Kwiecień 2013 (46) Marzec 2013 (47) Luty 2013 (60) Styczeń 2013 (55) Grudzień 2012 (73) Listopad 2012 (72) Październik 2012 (64) Wrzesień 2012 (39) Sierpień 2012 (30) Lipiec 2012 (38) Czerwiec 2012 (53) Maj 2012 (55) Kwiecień 2012 (75) Marzec 2012 (86) Luty 2012 (119) Styczeń 2012 (85) Grudzień 2011 (38) Listopad 2011 (26) Październik 2011 (25) Wrzesień 2011 (1)


Staropolski gatunek sylw to – zgodnie z definicją – teksty obejmujące „(…) niejednorodne formalnie teksty zapisywane "na gorąco" i wyróżniające się różnorodną tematyką. Sylwy staropolskie przybierały postać dwoistą – były (…) zbiorami, w których obok prozaicznych zapisków z życia codziennego autora rękopisu przeważały teksty o charakterze literackim bądź refleksyjnym. Sylwy były również zwane "Bibliami domowymi", pośród wielu zapisków o charakterze informacyjnym (np. narodziny członków rodziny, śmierci, wydarzenia w okolicy, wyniki sejmów i spotkań samorządowych) znajdowały się również zapisy literackie. Sylwy były również zbiorami zasłyszanych dowcipów czy też przepisów kulinarnych. Dzięki sylwom zachowały się wiersze m.in. Daniela Naborowskiego i J.A. Morsztyna. Mogą znaleźć się w niej nie tylko wspomnienia o ślubach czy narodzinach, ale także pamiątki (…). Bardzo często umieszcza się również drzewo genealogiczne rodu (rodziny)”.\nWokół tego gatunku pomysł na cykl swoich książek osadziła litewska historyczki sztuka i pisarka - Kristiny Sabaliauskaitė. By pozostać w duchu polskiego baroku, tłem historycznym dla swoich fabuł uczyniła Wilno XVII wieku i okres potopu szwedzkiego.\nDziś Wydawnictwo Literackie, szykując się do wydania kolejnego tomu z serii, przypomina o części 1. oraz 2. Książki - wychwalane przez Tokarczuk, Nogasia, czy Cieślika – z księgarnianych półek zniknęły niczym świeże bułeczki.\n„Kristina Sabaliauskaitė opowiada historię dawnej Litwy i pochodzącej ze Żmudzi rodziny Narwojszów. Skomplikowane ludzkie losy splatają się tu z opowieścią o zapomnianych przez wielu wydarzeniach i o pięknie Wilna, miasta, na które spadło wiele plag, ale które przetrwało, by do dziś być jednym z najpiękniejszych miejsc w tej części świata. Proszę się zaczytać!” Michał Nogaś, „Gazeta Wyborcza” / Radio Książki\n„Kristina Sabaliauskaitė doskonale łączy wiedzę historyczną z umiejętnością barwnego opowiadania i tworzenia wyrazistych bohaterów”. Malwina Wapińska, „Dziennik Gazeta Prawna”\n„Rzeczpospolita Obojga Narodów jest w polskiej literaturze pięknej ostatnich lat zupełnie nieobecna. Tę ogromną lukę wypełnia – i to w znakomitym stylu – Litwinka Kristina Sabaliauskaitė. (…) Jej powieść oferuje czytelnikowi wszystko, czego ten oczekuje od porządnej sagi historycznej: głębię detalu, wnikliwą znajomość obyczajów i epoki, a przede wszystkim żywych, wielowymiarowych protagonistów, którym aż chce się kibicować”. Krzysztof Cieślik, „Rzeczpospolita”\n„Awanturniczo-przygodowa powieść o XVII i XVIII wieku snuje się tak, że chcemy słuchać dalej o losach dzieci i wnuków szlacheckiej rodziny”. Łukasz Modelski, „Twój Styl”\nSilva rerum to pierwszy to czterotomowego cyklu, który stał się literackim fenomenem na Litwie (53 wydania, ponad 300 000 sprzedanych egz., trzecie miejsce na liście 100 Litewskich Książek Stulecia). Powieść ukaże się 21 października nakładem Wydawnictwa Literackiego w przekładzie Izabeli Korybut-Daszkiewicz. W 2018 roku również nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazał się tom drugi; trzeci – w przekładzie Kamila Peceli ukaże się w I poł. 2021 roku.\n„…Jan Maciej sięgał po rodzinną sylwę i zapisywał w niej swe przemyślenia o upływającym życiu. I nie ma co ukrywać, że pierwszy raz otworzył ją po długiej przerwie dokładnie następnego dnia po ich nocnej kąpieli w jeziorze, bo musiał coś zrobić z tą zalewającą go czułością, i nie zwracając uwagi na bóle w krzyżu, postanowił opowiedzieć o tym doświadczeniu boskiego ogrodu łączącego w sobie wszystkie żywioły i wszystkie elementy, jako że nie można pozwolić, aby takie przeżycie, od którego przejrzał, pozostało nieopisane, nieprzytwierdzone do papieru łańcuchem atramentowych zawijasów, żeby się nie rozpłynęło w czasie, w którym Jana Macieja już nie będzie, ale będzie jego miłość; i bardzo długo szukał w sylwie strony, na której mógłby to uwiecznić, bo były tu wpisy pozostawione przez kilka pokoleń jego przodków, i jego własne – o niemowlętach, które pochowali, i jakieś luźne myśli, i miscellanea, i recepty, i lista podarunków, i rymowanki Jana Macieja ze szkolnych czasów, i jeszcze całkiem świeży wykaz klasztornego posagu Urszuli, i przepisane mowy z kościoła wygłaszane na jej obłóczynach, i wyliczone wojenne zwycięstwa jego ojca i bitwy, w których uczestniczył, i zestawienie klejnotów, jakie wniosła w posagu jego matka, i receptury jej nalewek, i ślimaki Delamarsa, i przepisany przez Jana Macieja tren z pogrzebu Anny Magdaleny, i hymeny, i epitalamia z ich wesela sprzed dwudziestu dwóch lat, i pod każdym zapiskiem, nawet najbardziej oszczędnym w słowach, kryło się całe mnóstwo uczuć, wspomnień i zdarzeń; i Jan Maciej dopiero teraz, przewracając kartki, pomyślał o tym, jak wiele w jego życiu było poezji, nawet jeśli ukazywała mu się ona wtedy w bynajmniej nie poetyckim kształcie, jednak nic, naprawdę nic nie mogło się równać z tym wieczorem w jeziorze, pod księżycowym niebem, i Jan Maciej był przekonany, że mnóstwo ludzi dożywa kresu swych dni, nie doznawszy czegoś takiego, i po długotrwałych próbach, męczarniach i niepowodzeniach, zużywszy niemało brudnopisów, w końcu, nagle, za jednym zamachem napisał o tym czterowiersz, i od razu na czysto, w sylwie, bez brudnopisu, i zawarł w nim całe piękno tamtej nocy, i swoją miłość do Elżbiety, i cztery elementy, i doskonałość, i wieczność, jednak czterowiersz wyszedł mu taki szczery i, prawdę mówiąc, nie bardzo przyzwoity, że Jan Maciej wcale nie miał ochoty, aby czytały to jego dzieci, dlatego później chciał wiersz zamazać i pogrzebać go na wieki pod atramentem, i chciał tę kartkę wydrzeć, ale jak na złość sylwa była oprawiana starodawnym sposobem i gdyby wyrwał jedną kartkę, wypadłyby wszystkie, toteż nie wymyślił nic lepszego, jak wziąć kroplę wosku i skleić nim dwie strony, aby swoje gorące wyznanie o miłości w jeziorze ukryć pod drugą kartką papieru, jak gdyby nikt tam niczego nie zapisywał”.\nJa polecam. To kawał niezwykłej literatury!\nStalowi Czytacze 30 września 2020 08:16\nZazwyczaj nie sięgam po tego typu książki, ale jeżeli widzę rekomendację Olgi Tokarczuk, to wiem, że muszę zastanowić się nad wyjściem ze swojej strefy komfortu i sięgnięcie po daną książkę czy też cykl - i chyba tak się stanie w tym przypadku.\n…zdobyć czyjąś miłość to jedno, ale nauczyć się z ...\nWszyscy przez lata tkwimy w niewidzialnych klatkac...