PIOTR DURAK Misja Odra. Pontonem z Ostrawy do Świnoujścia - PORTAL EPRAWDA: W SIECI OD 2013\nPiotr Durak 2 Wrzesień 2016 A A+ | Reportaż\n(3) Komentarze &nbsp10301 odsłon\nKiedy po raz pierwszy wsiadłem do pontonu w 2009 roku i wypłynąłem na próbę na wody zalewu rzeszowskiego, wiedziałem, że odkryłem coś dla siebie. Pasję, w której odnajdę to o czym zawsze marzyłem. Przygodę, wolność, kontakt z dziką przyrodą i możliwość sprawdzenia się w walce z siłami natury. Ucząc się wiosłowania, poczułem się naprawdę wolny. W jednej chwili odciąłem się od brzegu, na którym pozostali inni ludzie, zmartwienia i troski. Byłem tylko ja, ponton i woda. I choć nie umiem pływać, wcale się nie bałem.\nPiotr Durak — polski prozaik, poeta, podróżnik i pedagog\nDzień po pierwszej próbie wypłynąłem z Rzeszowa do Gdańska. Nie wiedziałem jeszcze, czy tam dopłynę. Wziąłem ze sobą namiot, śpiwór, napoje w butelkach, trochę jedzenia. Pamiętam, że taksówkarz, który wiózł mnie pod most załęski w Rzeszowie, spod którego startowałem o 6 rano, gdy usłyszał, co chcę uczynić, postukał się w głowę. Ale i pogratulował pomysłu. Potem już był Wisłok, piękny i dziki, a następnego dnia San, który wydał mi się groźny i bardzo szeroki. Dużo by pisać o tym pierwszym spływie, o uczeniu się rzeki, poznawaniu, którędy biegnie nurt, gdzie jest mielizna, walce z wiatrami, wirami, pierwszym, drugim i ostatnim topieniu się – tylko przez nieuwagę, którą dziś nazywam już głupotą. Tak czy inaczej, po trzech tygodniach wypłynąłem na Bałtyk. I byłem smutny, że rzeka musiała się skończyć. Przepłynąłem przez centrum Gdańska i złożyłem hołd polskim żołnierzom poległym na Westerplatte, wszak był to koniec sierpnia 2009 roku, niemal 70. rocznica wybuchu II wojny światowej. Byłem spalony słońcem, zmęczony ciągłymi warunkami polowymi, po dwudziestu nocach pod gwiazdami, bez ciepłych posiłków, ale szczęśliwy i wyjątkowo silny. Z lustra spoglądał na mnie ktoś całkiem inny, umięśniony, z dziwnym błyskiem w oku. Wiedziałem już, że na rzekę powrócę.\n6 tys. km po rzekach Polski\nI tak to było, że od tamtej pory żyłem od spływu do spływu. Gdy tylko przejeżdżałem przez jakiś most, w miarę możliwości przystawałem na chwilę, wpatrzony w rzekę, zastanawiałem się jak by to było nią popłynąć. Szybko poznałem całą Wisłę, płynąc brakujący mi odcinek od jej źródeł do Sandomierza. Później pasowało spłynąć pontonem Odrą, ale jakoś nie byłem przekonany do tej rzeki. Zbyt zmieniona przez człowieka, zbyt uregulowana i zniszczona – myślałem. Potrzeba mi było dzikości, spłynąłem więc na pontonie cały Dunajec, a w 2011 roku – szaleństwo – najdłuższą wodną trasę, jaką można przemierzyć w naszym kraju – od źródeł Sanu do Dziwnowa na wyspie Wolin – 1500 km wodą po przekątnej Polski, przez siedem rzek: San, Wisłę, Brdę, Noteć, Wartę, Odrę, Dziwną. To wyprawa warta książki, która zajęła ponad miesiąc – jak dotąd najdłuższy mój spływ i, jak się okazało, pierwszy w historii Polski na pontonie bez silnika. Ale rok później też nie było gorzej. Wciąż szukając dzikości, przepłynąłem Bug, wypływając z Hrubieszowa, dotarłem do Zalewu Zegrzyńskiego i Narwi, którą wpłynąłem na Wisłę; Wisłą zaś do Nogatu, którym przez Malbork i Elbląg dotarłem na Zalew Wiślany i dalej do Krynicy Morskiej – 1200 km dzikości. I chciałem jeszcze.\nRok później przyszła kolej na Narew – startując z granicy polsko-białoruskiej po dwóch tygodniach zawitałem wodą do Warszawy i dalej do Nowego Dworu Mazowieckiego. Później była Pilica od Szczekocin – siódma rzeka Polski. W międzyczasie cała Wisłoka, Wisłok, parę innych, mniejszych rzek. Włącznie ok. 6 tys. km wodą na pontonie. Wciąż nie umiałem pływać, z moich spływów powstawały reportaże i zdjęcia, ze zdjęć wystawy, wiele osób dziwiło się, że w ogóle tak można. A Odra wciąż czekała…\nWreszcie przyszła kolej i na nią.\nAle po co piszę i chwalę się tym wszystkim? Głównie po to, by podkreślić, że w spływach nie jestem już nowicjuszem. Przeżyłem burze, szkwały i nawałnice na wodzie, fale przelewające się przez ponton, zmagania z najróżniejszymi zwierzętami i ludźmi, żyjącymi z rzeki i nad rzeką. Hartowałem się w wodach 22 rzek, wiem, że jest taki wiatr, pod który nie da się wiosłować, że pewne warunki trzeba przeczekać, i że czasami do punktu oddalonego o kilka kilometrów można płynąć przez cały dzień i nie czuć rąk. Wiem co to odciski, ból mięśni, bąble od oparzeń, pogryzienia od owadów i psów. Potrafię przewidzieć nadejście burzy, uniknąć wpłynięcia na mieliznę, czy przewrócenia pontonu przez wielką falę. Podkreślam więc, że nie jestem nowicjuszem nie bez powodu. Nowicjusz nie przepłynąłby Odry – myślę może i nieskromnie – że większość wycofałaby się w trakcie tego, co mnie czekało.\nPierwsze spojrzenie w Google maps i już wiedziałem, dlaczego niemal wszystkie historie ze spływu Odrą zaczynają się we Wrocławiu a kończą w Szczecinie. Druga największa rzeka Polski, mierząca od źródeł 854 km od początku XIX wieku była mocno regulowana. Łącznie na odcinku Racibórz – Brzeg Dolny postawiono 24 śluzy i jazy. Oprócz tego w górnym biegu, tym jeszcze nieżeglownym, sporo tu różnych kamiennych progów\ni spiętrzeń. Oznaczało to 200 km wody niemal całkiem stojącej i głębokiej, często bez możliwości wyjścia na brzeg z powodu stromizn i trzcinowisk. Ponadto nikt nie próbował przepływać przez Zalew Szczeciński, na którym jest się jak na pełnym morzu, widząc dookoła tylko wodę, zresztą jest to zabronione dla jednostek bez napędu mechanicznego, czyli silnika. Ja miałem tylko swoje ręce, mimo to postanowiłem pokonać Odrę od jej źródeł – a raczej od miejsca, skąd tylko da się zwodować ponton, aż do Świnoujścia. Włącznie ok. 840 km.\nRaz na wodzie, raz lądem\nWyruszam autobusem do Krakowa. Mam ze sobą torbę z pontonem, prowiantem, pompką i wiosłami, ważącą ponad 20 kg oraz na plecach podobnej wagi plecak z namiotem, śpiworem, kilkoma podkoszulkami, małą kuchenką, latarką czołową i dokumentami. Na cały spływ przeznaczam ok. 400 zł. Starczy na 3 tygodnie, bo poza jedzeniem i biletem powrotnym nie będzie innych wydatków.\nW Krakowie przesiadka do Ostrawy i około 16-tej jestem już w Czechach. Teraz czeka mnie długa wędrówka przez miasto, aż do ujścia Opavy, skąd Odra z płytkiego kamienistego strumyka staje się możliwą do spływu rzeczką. W upale obciążony niemal 50 kg bagażu wędruję jakieś 5 km po ulicach Ostrawy. Pot leje się ze mnie strumieniami, wypijam 2 litry napoju, który miał wystarczyć na cały dzień, ale wreszcie po niemal 2 godzinach docieram do rzeki. Obfite deszcze podniosły stan wody, pompuję ponton, montuję wiosła, wypływam.\nPierwsza przenoska wkrótce po wodowaniu pontonu. Jaz w Ostrawie\nSzczerze mówiąc nie wygląda to najciekawiej. Woda jest brunatna i śmierdzi ściekiem, nurtu nie ma tu wcale, a miasta praktycznie nie widać – tylko krzaki i rury gazociągu. Po kilkuset metrach mam pierwsze spiętrzenie – wysoki na ok. 4 metry jaz, czyli sztuczny wodospad z betonu, na którego wpłynięcie grozi śmiercią. Nikt nie zadbał o miejsce do wyjścia na brzeg, a rzekę trzeba szybko opuścić, wpadam więc w trzciny, wyskakuję z pontonu w gęste czarne błoto. Pierwsza przenoska, czyli wędruję trzy razy lądem sprzed jazu, za jaz, dwa razy z bagażami, raz z pontonem, na żółwia, czyli do góry dnem, z głową opartą o podłogę a burtami na plecach. Znoszę wszystko na drugą stronę jazu, na ostry i stromy betonowy brzeg.\nDalsza część rzeki jest przyjemna, dzika. Nurt przyspiesza, płynę pod kilkoma mostami, w tym pod ładnym, podwieszanym, obwodnicą Ostrawy. Miasta wciąż nie widać, i dopiero gdy mosty się kończą, rozumiem, że to także koniec aglomeracji. Nieujarzmiona, choć niewielka Odra płynie tu niewielkim parkiem krajobrazowym zwanym granicznymi meandrami, mijam urwiste brzegi i kamienno-żwirowe łachy. Tuż po zachodzie słońca przepływam pod mostem kolejowym, gdzie straszy duże kamienne bystrze z ułożonych głazów i resztek jakichś stalowych konstrukcji. Zaufałem nurtowi rzeki i przepłynąłem, ale takie miejsca potrafią być bardzo zdradliwe. Zawsze największy problem jest tam, gdzie człowiek coś porzucił, lub sztucznie na rzece postawił. Czasami lepiej zrobić kolejną przenoszę, niż rozedrzeć ponton. Tu jednak za sprawą wysokiej wody spłynąć się udaje, choć nie bez strachu. Mijam Bohumin, dawne przejście graniczne, i już we wieczornej szarówce rozbijam namiot na kamienistej łasze.\nPierwszy nocleg na granicy polsko-czeskiej. Gdzieś w Chałupkach\nJestem już w Polsce, w okolicach Chałupek. W namiocie, śledzę trasę i planuję kolejny dzień. Jem kolację, złożoną z kilku kromek chleba i konserwy, czytam książkę – na ten spływ wziąłem m.in. „Lolitę” Nabokova – i zasypiam.\nBudzę się na wschód słońca i to jest jeden z tych momentów, które kocham. Nie tylko widoki jutrzenki i mgieł nad rzeką, ale prosty fakt, że można położyć się wieczorem i obudzić rano – tak jak nasi przodkowie, nieznający prądu, telewizora, internetu. My, ludzie współcześni, oszukujemy nasz mózg światłem, kłamiąc mu, że jest dzień, wtedy, kiedy jest środek nocy, śpiąc, kiedy powinniśmy być aktywni, sztucznie ładując się kawą, kiedy zmęczony organizm błaga o sen. A na łonie natury wszystko jest proste – noc to pora snu – dzień – aktywności. I to solidnej, bo kolejnego dnia przepływam ponad 60 km. Ale nie wypływam zaraz o świcie, czekam aż słońce osuszy namiot, spokojnie jem śniadanie, zwijam obóz.\nMeandry i dzika Odra z bystrym nurtem i starymi pniami przegradzającymi koryto, kończy się niemal równo z wpłynięciem do Polski. Widać tu już próby regulacji rzeki, kamienne zwaliska i małe ostrogi oraz pierwsze stalowe konstrukcje do transportu rzecznego. Niegdyś Odra była żeglowna już od Ostrawy, od powodzi 1000-lecia w 1997 roku, większe jednostki mogą nią pływać jedynie od ujścia Kanału Gliwickiego za Koźlem, ale i tych większych jednostek obecnie właściwie nie ma. Jestem sam, a dookoła łąki i pola. Tu i tam obserwują mnie czaple siwe. Jest ich tu bardzo wiele, wręcz całe skupiska. Zgaduję, że muszą mieć tu ryby, a wiec z czystością rzeki chyba najgorzej.\nPierwsze poważne polskie miasto – Racibórz z wody nie robi wrażenia. Rozpoczyna się rozdzieleniem koryta rzeki na dwie odnogi. Prawa omija miasto, szumi w niej z daleka wodospad kolejnego jazu, wybieram więc lewą i po około 2 km natykam się na kolejny jaz. Widzę podniesioną klapę zapory, postanawiam spłynąć przez konstrukcję, zresztą nie mam wyjścia, nurt wpycha mnie w mały wodospad, ponton nurkuje, ale po chwili wynurza się, pełen wody w środku. Na szczęście jest upał, a obok mini plaża, zatrzymuję się, wylewam wodę, chwilę suszę bagaże. Zagadują mnie kąpiące się w Odrze dzieci. Chcą popłynąć ze mną pontonem w dół rzeki, ale tata im nie pozwala. W mieście mijam pustą zupełnie mini przystań, z ciekawymi malunkami jeleni, i innych dziwnych stworów. Zachwycam się chwilę wyobraźnią artysty, ale przystań zbyt odległa od najbliższego sklepu nie jest mi wygodna.\nCumuję ponton naprzeciwko widocznej z rzeki Biedronki,\nwiążąc go do stalowej konstrukcji, będącej kiedyś chyba małym ujęciem wody. Pospiesznie robię zakupy – z ludźmi nigdy nic nie wiadomo, ale gdy wracam na brzeg, ponton i bagaże szczęśliwie są na miejscu. Tak to już bywa – czasem trzeba wyjść do cywilizacji. Zawsze zabieram ze sobą wtedy aparat, portfel z dokumentami i kasą, reszta musi zostać nad rzeką. Z groźbą kradzieży trzeba się liczyć, dlatego najbezpieczniej mi na odciętych od lądu wyspach, lub kiedy ponton zostaje pod czyjąś opieką – choćby świeżo poznanych wędkarzy, czy nawet miejskich dresów. Przekonałem się już nieraz, że typowi dresiarze,\nJaz w Raciborzu\npoproszeni o pomoc, potrafią być wspaniali i bardzo uczynni, jakby zdziwieni faktem, że ktoś obdarza ich zaufaniem, nie chcieli tego zaufania tracić, czuli się nim obdarowani, zaszczyceni.\nMając pełny zapas wody, chleba, batonów, jogurtów i konserw opuszczam Racibórz. Odra ma tu szerokość ok. 6 metrów i głównie widzi się z niej krzaki i drzewa. Krajobraz niewiele się zmienia. Pod wieczór niebo nieco się chmurzy, nurt zwalnia, a rzeka rozlewa znacznie szerzej. Mijam też pierwszą barkę zaparkowaną przy brzegu. Znak, że niedaleko Kędzierzyn Koźle. W mieście melduję się już po zmroku na eleganckiej przystani, przy moście. Korzystając ze slipu – łagodnego brzegu do wodowania łodzi, wychodzę na brzeg. Sporo tu motorówek i małych jachtów, ale nieco bezludnie. Na drzwiach budynku wisi numer telefonu bosmana, dzwonię i pytam o możliwość rozbicia namiotu. Nie ma z tym żadnego problemu. Nocą wychodzę na miasto, w świetle pełni księżyca oglądam pierwszą na Odrze śluzę. Jest nieczynna. Dzień rozpocznie się od przenoski.\nPrawie jak barka\nDługie przenoszenie pontonu. Podpływam do wrót śluzy, wychodzę na wysoki, stromy brzeg. Po kolei wyrzucam z pokładu wszystko, przywiązuję pusty ponton. Niosę bagaże wzdłuż śluzy i jeszcze kawał dalej, bo sztucznie utworzona wyspa na środku rzeki ciągnie się hen za śluzą, bez możliwości zejścia do wody. Tak wędruję po 400 metrów z bagażami, dwukrotnie, potem wracam się po ponton. W tym czasie robi się niemiłosierny upał. Chyba z kondycją u mnie kiepsko, bo zmęczyło mnie to okropnie, gdy wreszcie wypływam w dalszą drogę, nie mam już sił wiosłować. A woda stoi w miejscu. Ale płynę, do kolejnej śluzy Januszkowice, ok. 10 km, w upale. Mijam ujście kanału gliwickiego. Na śluzie tym razem, wbrew strzałkom nawigacyjnym, podpływam od strony jazu. Przenoszenia tu trochę mniej, krótsza droga, wystarczy przerzucić wszystko jakieś 50 metrów na drugą stronę wodospadu. Banał, choć na upale ponton ciąży potwornie. Kilka kilometrów dalej mijam złomowisko barek, dawną stocznię. Coś się tam dzieje, bo woda już z daleka niesie dźwięk maszyn, ale same barki pordzewiałe i porośnięte mchem, trawą i małymi krzakami, robią dość przygnębiające wrażenie. Przez lata zamordowano bestialsko polską żeglugę śródlądową, a wskrzeszenie tego trupa nie będzie łatwe.\nZłomowisko barek obok dawnej stoczni w Januszkowicach\nI znów kilka kilometrów wodą stojącą aż do kolejnej śluzy – Krępa. Nauczony doświadczeniem również podpływam tu od strony jazu. Prowadzi mnie łabędź, który długo płynie przede mną jak holownik, nie podrywa się do lotu, przed samym wodospadem łagodnie skręca. Cumuję ponton przy zrujnowanych filarach dawnego mostu, po kolei wynoszę na brzeg bagaże. Oglądam teren śluzy, szukając zejścia po jej drugiej stronie, gdy nagle słyszę ostry męski głos: A kim pan jest?!\nPrzedstawiam się, mówię skąd płynę i dokąd, i… dostaję solidne upomnienie. Bo: nie wolno nikomu wpływać w kanał z jazem, bo to jest śmiertelnie niebezpieczne, bo wodospad może mnie wciągnąć i zabić itp. Cóż na to mogę odrzec? Niby wiem, że powinienem wpłynąć na śluzę i jak barka przez nią przepłynąć, ponosząc odpowiednią opłatę. Ale po co zawracać komuś głowę? Nie wpływałem na jaz złośliwie – po prostu droga do dźwigania tędy jest krótsza. – Jeśli koniecznie chcę się pan przenosić, to tylko przez śluzę, nigdy przez jaz – informuje łysiejący, czerwony od słońca śluzowy. Inaczej w Krapkowicach, na kolejnej śluzie, na pewno dostanę mandat, bo tam obok urzęduje policja – dowiaduję się. Pouczony wielokrotnie przez pana, który nakręcił się spotkaniem ze mną jak katarynka, przenoszę cały ładunek, balansując na wyszczerbionych płytach betonowych z drugiej strony wielkich drewniano-stalowych wrót. Odpływam, postanawiając kolejną śluzę pokonać całkiem legalnie, jak barka.\nDo Opola na ŚDM\nW Krapkowicach pan na śluzie już na mnie czeka, stojąc na potężnych wrotach. Tu przenoska nie miałaby sensu, śluza jest bardzo długa, ogrodzona ze wszystkich stron, bez możliwości zejścia z drugiej strony. Oglądam jeszcze wszystko – nie podejmuję się chodzić z bagażami. Śluzujemy! – podejmuję decyzję. Płacę 4,08 zł, pan otwiera przede mną wrota, wpływam do ogromnej śluzy, wrota za mną zamykają się, poziom wody w śluzie obniża się o jakieś 3 metry, później otwierają się wrota z drugiej strony, wypływam. To proste. A przy okazji poznałem miłego pana śluzowego. I nie jest tak, jak czasem słyszałem – że lepiej wszystko przenosić, bo pontonu czy kajaka śluzować nie chcą – pracownicy śluz mają obowiązek śluzować każdą jednostkę, nawet materac dmuchany czy dętkę od traktora. Ja i mój ponton to „łódź wiosłowa pozbawiona silnika”. Płacę najniższą stawkę, która po godzinie 16 wzrasta jednak podwójnie do 8,16 zł. Jednak to i tak lepsze, niż dźwiganie bagażu, po 3 razy w tę i z powrotem. Od tej pory postanawiam śluzować się na każdej ze śluz. Przepłynę ten odcinek tak jak trzeba. To jest nawet przyjemne.\nW drodze do Opola na ŚDM\nDopływam do kolejnej śluzy, otwierają się przede mną wielkie stalowe wrota, wpływam do środka, opadam razem z wodą, wypływam z drugiej strony. Trochę to trwa, bo trzeba zapłacić, obsługa musi wypisać kwitek, a i samo spuszczanie wody to operacja na pół godziny, bo śluzy przeznaczone dla barek, są bardzo pojemne. Ale to także nauka cierpliwości. Teraz dziennie mogę przepłynąć 35-40 km, po stojącej wodzie, od śluzy do śluzy. Zauważam, że im dalej, tym coraz większy spadek wody na śluzach. O ile na początku były to 3 metry spadku, w potężnej śluzie Zwanowice to już ponad 5 metrów. Nieco klaustrofobicznie – w tak wielkiej śluzie, tak mały ponton.\nW Opolu mam już pierwsze bąble od oparzeń słonecznych na dłoniach. Kupuję krem na łuszczącą się skórę. Wiatr i woda bardzo wysuszają. Trafiam też na Światowe Dni Młodzieży, całe miasto pełne jest kolorowo ubranych młodych ludzi z wszelkich krajów świata. Prym wiodą Niemcy i Francuzi, ale dostrzegam też ekipę z odległej Australii. Przepływam niewielki, dostępny z Odry kawałek opolskiej Wenecji. Cumuję ponton przy restauracji zorganizowanej na barce, tam też podpinam do podładowania telefon komórkowy.\nZ łącznością ze światem na spływach jest zawsze problem. Telefon wyczerpuje się zwykle po 3 dniach. Z nikim właściwie nie rozmawiam, ale czas na rzece umilam sobie słuchaniem muzyki, a to zżera baterie. Te z kolei trzeba ładować, czasem oddając komórkę na noc, gdzieś w najbliższym domu, lub podczas zakupów gdzieś w sklepie, podczas zwiedzania miasta.\nSzybki rajd przez Wrocław\nKolejne noclegi wypadają mi na śluzach w Chróścicach i w Oławie. Za każdym razem słyszę, że ze względu na ŚDM i podwyższone zagrożenie terrorystyczne, nie mogę nocować na terenie śluzy, ani w jejzabudowaniach, zawsze jednak mogę tu skorzystać z prądu, łazienki, bieżącej wody. Będzie mi brakowało tego, gdy przepłynę ostatnią śluzę – w Brzegu Dolnym. Ale póki co Wrocław. Pontonem można go przebyć na dwa sposoby – jak barki głównym kanałem, który jednak omija miasto z prawej strony – albo skręcając w lewo na śluzę Opatowice. Wtedy przepływa się przez centrum, co miało być jedną z głównych atrakcji mej wyprawy.\nWewnątrz śluzy w Brzegu spotkałem pasażerów jachtu Jamaica\nZ mapy wynika, że wszystko jest w porządku, tymczasem pan na śluzie, który specjalnie dla mnie przyjechał tu rowerem, z nieodległych Bartoszewic, by mnie śluzować, zaklina się, że przez centrum Wrocławia nijak nie przepłynę. Ja nie przepłynę? – myślę i wpływam długim kanałem w stronę centrum. Pierwsze kilometry tu nijakie, nie czuję, że wpływam do wielkiego miasta. Dopiero za zakrętem widać ostre jak brzytwy wieże katedry na Ostrowie Tumskim, przepiękne bulwary, budynek Politechniki Wrocławskiej, wiele innych znanych, choć dotąd nieoglądanych z tej perspektywy zabytków.\nI wtedy dociera do mnie, że coś jest nie tak. Na mapie widzę, że na kanale dla barek, tym omijającym Wrocław, zaznaczono dwie śluzy, tu przepłynąłem przez jedną, a poziom wód w obu kanałach musi się przecież zgadzać. Spomiędzy licznych pływadeł wyłuskuję wzrokiem motorówkę WOPRu, macham ręką. Ratownicy tłumaczą mi, że pływanie bez silnika po centrum Wrocławia dozwolone jest jedynie do mostu na Wyspę\nPiasek. Dalej zabronione, ze względu na nieczynną śluzę miejską i pięciometrowej wysokości jaz elektrowni wodnej. Jedyne, co mogą mi zaproponować, to zawrócić 8 km do śluzy Opatowice, którą wpłynąłem, i popłynąć jak barka – legalnie. Można też wyjść z wody przy wyspie Piasek i lądem z pontonem i bagażami dostać się jakoś za jaz. Do miejsca, gdzie możliwe będzie wodowanie, to piechotą 2 km. Które trzeba by pokonywać trzykrotnie. Ale to i tak niemożliwe, bo centrum miasta, wąskie chodniki itp. Wygląda na to, że utknąłem.\nWidok na katedrę w Ostrowie Tumskim\nTymczasem nadchodzi burza. Nielegalnie dopływam do Wyspy Słodowej, wypijam szklankę soku, cumuję ponton i idę obejrzeć jaz i nieczynną ogromną śluzę miejską. Wygląda to groźnie. Decyzję trzeba podjąć szybko, umawiam się z ochroniarzem pobliskiego hotelu, że otworzy mi małą bramkę na zapleczu tarasu restauracji, tuż obok śluzy. W świetle piorunów, łamiąc wszelkie zakazy, przepływam zakazaną odległość, dobijam do śluzy. Tylko czekam na policyjną motorówkę. Z pomocą pana ochroniarza przenoszę część bagaży przez ruchliwą ulicę, śluzę i spory kawał w dół rzeki, z pontonem pomagają mi napotkani studenci, pijący piwo obok śluzy.\nLudzie potrafią być fantastyczni,\no nic się nie prosiłem, a oni sami widząc, jak męczę się z pontonem na przejściu dla pieszych, podbiegli, zabrali, przenieśli, zwodowali. Zamiast 2 km lądem było jakieś 400 metrów. Wreszcie jest! – motorówka policyjna pędzi w kierunku śluzy po mnie! Ale ja jestem już po drugiej stronie, nie dostaną się tu i mogę im pomachać.\nNiebo pęka zalewając Wrocław ścianą wody. Płynę brzydkim, zaniedbanym kanałem Odry Południowej. Woda zalewa mnie, w dodatku nadchodzi noc. Na złączu z Odrą Północną przy elektrociepłowni widzę wyjście na brzeg. Mokry, ale szczęśliwy, wypełzam na trawę, rozbijam namiot. Przypominam sobie, że miałem we Wrocławiu zrobić zakupy. Na to jednak już za późno. Zostałem bez chleba i wody a potężny kompleks przemysłowy huczy mi przez całą noc tuż do ucha. Śpię doskonale.\nZupełnie inna rzeka\nNastępnego dnia wypływam skoro świt. Piękny ciepły dzień. Udaje się zrobić zakupy w jednej z dalszych dzielnic Wrocławia. Śniadanie jem na wodzie, wewnątrz śluzy Rędzin, tuż pod największym mostem w Polsce. Auta szumią mi nad głową.\nDo Brzegu Dolnego jest stąd 16 km, które po stojącej wodzie płynę do 16-tej. Odra rozlana tworzy tu niemal jezioro. Dziwny cud: w Brzegu Dolnym nawałnica, a na mnie, kilometr od celu, nie spada ani kropla wody. Ostatnia śluza okazuje się być nieczynna. Na moje krzyki w końcu przychodzi pan Staszek – śluzowy. Jedyne, co może mi pomóc, to przenieść ponton na drugą stronę, nad kanał jazu. Za niska woda, by śluzować. Przenosimy się więc.\nŚluza Rędzin i największy most w Polsce\nDalej jest już zupełnie inna Odra. Rzeka wreszcie płynie, silnym nurtem, prawie 6 km/h. Pod mostem kolejowym w Brzegu Dolnym, bystrze, wręcz jak na Dunajcu, fala przelewa się przez ponton. Płynę jak zwykle aż do zmroku. Dziko tu choć trochę jednostajnie, z powodu regularnych ostróg usypanych z kamieni przy obu brzegach. Tak już będzie praktycznie do Szczecina.\nKolejnego dnia zwiedzam ogromny kompleks opuszczonego klasztoru w Lubiążu. Od pani, u której zostawiłem telefon do podładowania, dostaję dużą reklamówkę ogórków, pomidorów, marchewek – prosto z ogródka. Moja dieta wzbogaci się. Mili ludzie mieszkają nad rzekami. Płynę nieco monotonną Odrą, zachwycając się, to bocianem czarnym, to orłem bielikiem, to bobrami, które wypływają wieczorami na żer. Czasem bobry są tak blisko, że można je pogłaskać, zwykle jednak wyczuwają mnie z odległości kilku metrów i nurkują bijąc ogonem o powierzchnię wody. Po wielu trudach mijam Głogów zupełnie bez wrażenia. Miasto choć duże, wydaje się być odwrócone tyłem do rzeki, tam gdzie we Wrocławiu są bulwary, w Głogowie są… tory kolejowe. Pociąg jedzie tu spory kawał tuż przy rzece. Co innego Nowa Sól, ładne miasto i przyjazny port, albo Bytom Odrzański – również ciekawie położony na niewielkim wzniesieniu. A później długi prosty odcinek, gdzie tylko krzaki, kamienne ostrogi i dzicz, aż wreszcie Cigacice i Krosno Odrzańskie\nNocleg tuż za Bytomiem Odrzańskim. Czasami Odra stwarzała niepodziewane łachy\nz opustoszałą mariną i dumnym napisem „Wypożyczalnia jachtów”, ale żadnego jachtu tu nie widać. Nieopodal do Odry wpada Bóbr – dziesiąta pod względem długości rzeka Polski i Odra wzbogacona o jego wody, poszerza się nieco. Zaraz też mamy ujście Nysy Łużyckiej i od tej pory lewy brzeg to już Niemcy. Nocuję zwykle na piaszczystych łachach, które gdzieniegdzie rzeka tworzy tuż za kamiennymi ostrogami. Takie prywatne plaże, tylko dla mnie. Ciekawostką na tym odcinku jest ruina mostu we wsi Kłopot. Most wysadzili Niemcy w kwietniu 1945 roku i nigdy nie został on odbudowany. Dziś to monumentalny i piękny betonowy taras wrzynający się nieco w wodę. Wstęp na niego wzbroniony, wchodzę więc i robię kilka zdjęć rzeki z góry.\nSzczecin to nie koniec\nFrankfurt to piękne niemieckie miasto, zbudowane chyba celowo tak, żeby wywierać wrażenie piękna i potęgi na oglądających go z drugiego brzegu Polakach, mieszkańcach znacznie skromniejszych Słubic. Niestety tę okolice mijam w deszczu z kapturem opadającym na głowę. W Słubicach zachodzę do apteki po maść na oparzenia. Dłonie wyglądają nieciekawie. Od wewnątrz grube odciski od wioseł, od zewnątrz bąble i rany od oparzeń. Norma na spływach pontonem, ale ból nieprzyjemny i każde zaciśnięcie pięści go powiększa.\nW Kostrzyniu krótki postój przy ujściu Warty – trzeciej polskiej rzeki. Odra staje się tu niemal dwa razy szersza. Niestety taka przestrzeń rodzi kłopoty – potężnie wieje, co chwila przechodzą czarne chmury, siejąc deszcz. Ale zaciskam zęby i płynę. Gdy zatrzymuję się w Osinowie – nocuję w najdalej wysuniętym na zachód punkcie Polski – ulewa nie wypuszcza mnie z namiotu do 17-tej. Czasem bywa i tak. Czytam wtedy książkę, zjadam zapasy. „Lolitę” już skończyłem, obecnie jest to „Żyjący z wilkami” Shauna Ellisa. Z Osinowa do Krajnika płynę nocą, w świetle latarki, ale omal nie wpadam na barkę, poza tym mgła nad rzeką podnosi się tak gęsta, że około drugiej w nocy kapituluję.\nW Widuchowej Odra rozdziela się na Wschodnią i Zachodnią. Wyspa między nimi tzw. Międzyodrze była kiedyś zmeliorowana i zamieszkana przez Niemców. Dziś jest to dziki rezerwat przyrody, pełen ptactwa i niespodzianek.\nKrzywy las w Nowym Czarnowie koło Gryfina\nOglądam dokładnie osiem zrujnowanych, nieużywanych od lat 70. śluz. Przygnębiający widok. Nocą wpływam do przyjaznej przystani w Gryfinie, wzbogacam sobie wrażenia poranną wycieczką do Nowego Czarnowa. Rośnie tam słynny na całą Polskę „krzywy las”. Kilkadziesiąt nienaturalnie wygiętych w łuki sosen ma być pozostałością po niemieckich czołgach, lub tajnej, magnetycznej broni Hitlera, w praktyce jednak kształt taki nadali im prawdopodobnie szkutnicy, chcący wystrugać z nich wręgi do kutrów rybackich.\nNocą do Zalewu\nI wreszcie Szczecin. Kusi, żeby tu wysiąść i spływ zakończyć, bo dworzec kolejowy jest przy samej wodzie. Ja jednak kupuję tu jedynie kolejną książkę, zjadam niedobrą zapiekankę i płynę dalej. Od tej pory już nielegalnie, bo znajduję się na wewnętrznych wodach morskich. Wiem, że na ten odcinek powinienem mieć zgodę kapitanatu portu, ale wiem też, że zgodę taką trudno uzyskać. Już raz mi odmówiono, tym razem nawet nie próbuję pytać, po prostu płynę. Mijam szczecińskie bulwary, Wały Chrobrego. Podziwiam przycumowane przy nich zagraniczne, ogromne białe statki. Celem na wieczór są Police, ale żeby tam dotrzeć, muszę przebyć Stocznię Szczecińską i niezliczone przemysłowe przystanie. Oglądam remonty wielkich statków, na wyciągnięcie ręki. Spory tu hałas, powietrze niezbyt świeże od spalin wielkich maszyn i pyłu węgla. Nurt rzeki zniknął całkiem, woda znów stoi. Zanim dotarłem do Polic nastała noc.\nI zostałem sam w ciemnościach na ogromnym rozlewisku Odry.\nPonieważ wreszcie wiatr nie wieje, płynę, kierując się światełkami toru wodnego. Obok mnie w mroku co rusz przepływają statki, takie na 200-300 metrów długości. Każdy robi falę, która mogłaby mnie zatopić, gdybym tylko nie ustawił się do niej pontonem pod odpowiednim kątem. Mam to opanowane do perfekcji.\nNie wiem, jakim cudem udało mi się minąć przystań w Świętach, naprzeciwko Polic. Liczyłem na światła, jakiś pomost, ale nie zauważyłem niczego, zmyliła mnie za to zielona poświata, do której wiosłowałem przez kolejne dwie godziny – aż to jedyne niemigające światło okazało się podświetlonym zakazem cumowania. Wyszedłem na dość nierówny, poryty teren i dostrzegłem tablicę: „metan, grozi wybuchem”. Jest po północy. Rozbijać namiot, czy nie? Nie decyduję się na nocleg. Odbijam w stronę lewego brzegu, uciekam przy okazji przed potężnym zbiornikowcem. Przemierzywszy w ciemnościach akwen wszerz, długo płynę wzdłuż brzegu, by około 3 nad ranem wylądować na stacji uzdatniania wody tuż przed Trzebieżą. Jestem bardzo zmęczony, to była cholernie długa noc.\nRano widzę, że właściwie w nocy dopłynąłem pod sam Zalew Szczeciński. Jednak do 14-tej pada deszcz, siedzę więc w namiocie, czytam. Po 16-tej wypływam.\nNa tym końcowym etapie planowałem być bardzo ostrożny. Chciałem zapytać kogoś o warunki, jakie mogę zastać na zalewie. Zbiornik długi na 70 km, szeroki na 22, nazywany jest małym morzem. Nie widać tu drugiego brzegu, a fale, które pojawiają się tu przy zachodnim wietrze, zatopiły już niejeden jacht. Wiedziałem jednak, że jeśli wpłynę do Trzebieży, to chcąc nie chcąc powiadomię wszystkich o moim istnieniu, wzbudzę alarm i nikt mnie na zalew nie wypuści. Postanawiam więc po prostu płynąć.\nJedna z bram nawigacyjnych na Zalewie Szczecińskim\nMijam Trzebież, wpatrzony w odległe bramy toru wodnego, prowadzącego do kanału portowego Świnoujścia. Mijam pogłębiarkę „inż. St. Łęgowski”, pracującą u wrót zalewu. Po pół godziny brzeg zostaje w tyle, a ja tylko czekam na motorówkę straży przybrzeżnej lub policji, która wypłynie do mnie i odholuje mnie do brzegu. Nic takiego jednak nie ma miejsca. Nie dostrzeżono mnie!\nDobrze! Płynę więc dalej, dookoła aż po horyzont mając tylko wodę. Okoliczności mi sprzyjają, pogoda również. Ale do czasu. Po dwóch godzinach wiosłowania, gdy już na horyzoncie zaczęła majaczyć ciemniejsza kreska brzegu Świnoujścia, zaczęło wiać. – No to koniec – pomyślałem, podmuchy szybko przybierały bowiem na sile, a po lewej dostrzegłem pędzącą od niemieckiego brzegu chmurę burzową. Jeżeli rozpęta się tu szkwał, będę bez szans, ale i będę walczył do końca. Już w odległości kilku kilometrów widzę nadpływający w moją stronę potężny gazowiec Arki, długi na przeszło 200 metrów i wysoki jak wieżowiec. Najgorsze, że jak na takiego olbrzyma, zbliża się bardzo szybko, a mnie wiatr wpycha prosto na jego tor wodny.\nSpotkanie z gazowcem Arki o długości ponad 200 m\nWiosłowanie przy niemal metrowych falach nie przynosi większych efektów. Daję z siebie wszystko, by na okręt nie wpaść, wiosłuję w przeciwnym kierunku, pod wiatr, ale jestem trochę jak łupinka orzecha wrzucona do oceanu.\nWreszcie Arki mija mnie o ok. 10 metrów, przy okazji robiąc falę wysoką na oko na 3,5 metra, spienioną u góry i wielką jak ściana. Fala ta idzie na mnie, odwracam ponton tyłem i przez chwilę lecę w powietrzu na jej grzbiecie, jak piłka kilka metrów nad poziomem wody. Cudowne przeżycie, choć groźne. Na szczęście takich olbrzymów nie widzę więcej, dalej mija mnie tylko kolejna pogłębiarka „Christophorus” i dwa spore jachty; załoga jednego podpływa do mnie i pyta, czy nie wziąć mnie na hol. Ale Świnoujście już niedaleko a burza, która szła od zachodu, zatrzymała się parę kilometrów dalej. Odmawiam. Oglądam cudowny zachód słońca nad zalewem – nagroda za trudy podróży. Po zmroku mijam wejście do kanału Świny, za zacisznym falochronem przestaje wreszcie rzucać pontonem. Z twarzą oblepioną przez jętki, zwabione światłem czołówki, szukam możliwości wyjścia na brzeg, wreszcie wspinam się po kamiennym falochronie i rozbijam namiot tuż nad kanałem.\nCałą noc wiatr wyje w koronach drzew, jak wściekły pies. Rano też nie jest dobrze, deszcz przechodzi nade mną w regularnych odstępach co pół godziny. Ledwo namiot obsycha – leje znów. Co chcę wypływać – leje. Po którejś próbie powrotu do namiotu przykucam z obrzydzeniem – wewnątrz wyraźnie coś śmierdzi. Po chwili dochodzę do wniosku, że to ja. W kanale portowym robię więc pranie. Przez chwilę świeci słońce, wszystko schnie, ale chwila mija i znów ulewa. Jedzenie mi się kończy, korzystam więc z mapy Świnoujścia i dzwonię do wszystkich dostępnych pizzerii. Nikt nie chce mi jednak przywieźć nic w miejsce, w którym rozbiłem obóz. Za daleko. Dopiero przed 18-tą przeszła ostatnia chmura. Zwijam obóz i po chwili wiosłuję do Świnoujścia. Mijam pierwsze zabudowania, promy w Karsiborze. Zachodzi słońce, gdy mijam ogromne promy do Skandynawii, do przystani mam jakieś 2 km. Plan jest taki, by tam znaleźć nocleg, a rano, na wschód słońca wypłynąć na morze.\nNocne promy w Świnoujściu\nAle tuż po zmroku, przy wejściu do przystani pada na mnie ogromny reflektor światła z pogłębiarki pracującej u wyjścia w morze. A za chwilę drugi reflektor wyławia mnie z gęstniejącego mroku. Po chwili jest już przy mnie szybki bojowy ścigacz straży granicznej. – Proszę przybić do brzegu – mówi strażnik przez megafon. Nie mam wyjścia. Ponton zostaje przywiązany do przystani SG, a ja wzięty na pokład kutra na przesłuchanie. Krucho ze mną – nie mam zgody kapitanatu portu Świnoujście, odpowiedniego oświetlenia i płynę pod nieznaną banderą – flaga piracka. Jestem piratem, który nielegalnie wpłynął na wewnętrzne wody morskie Rzeczpospolitej. Zostaję aresztowany.\nMoje wyjaśnienia budzą zdziwienie i śmiech. Jak to z Ostrawy? Bez silnika? I czemu bez zgody. Oczywiście tłumaczę, że nie wiedziałem o konieczności posiadania zgody, mówię skromnie, że jakoś udało się dopłynąć… Po sprawdzeniu dokumentów i sporządzeniu protokołu, zostaję zwolniony do przystani. Strażnicy robią sobie ze mną zdjęcie.\nTak pięknego finału nie spodziewałem się\nO porannym wypłynięciu na wschód słońca nie ma mowy. Rozbijam namiot na terenie przystani miejskiej, rano myję się i golę w umywalni. Wyglądałem strasznie, teraz udało się zza warstwy brudu i zarostu wyskrobać całkiem przystojnego faceta, spalonego słońcem i szczęśliwego. Na dalszy odcinek 1 km do morza, muszę uzyskać zgodę kapitanatu portu. Bez tej zgody pogranicznicy nie wypuszczą mnie z przystani. Cóż, dzwonię do kapitanatu portu i mówię, jak sprawa wygląda… – No, skoro już tyle pan przepłynął, to proszę ostrożnie sobie dopłynąć do morza – słyszę. – Choć nie wiem, jakim cudem udało się panu tutaj aż dotrzeć…\nI wypływam. Dobijam do białego wiatraka – symbolu Świnoujścia. Tam pamiątkowa sesja zdjęciowa i radość z osiągnięcia celu. Wokoło mnóstwo ludzi, niektórzy robią sobie zdjęcia, inni zagadują, pytają, com za jeden, a gdy już wiedzą, robią sobie zdjęcia również ze mną.\nBiały wiatrak — symbol Świnoujścia\nJuż na falochronie odbieram telefon z kapitanatu portu: – Zapraszamy pana na wieżę, do nas. Musi nam pan koniecznie opowiedzieć o swoim spływie. Przeprawiam się więc pontonem na drugi brzeg Świny, a tam czeka na mnie pan Edward Cybulski – oficer dyżurny kapitanatu. Wita się ze mną, pomaga wyciągnąć ponton na brzeg i niesie go ze mną na teren wieży kapitanatu.\nNa wieżę wjeżdżamy windą, obserwujemy z góry cały port. Pan Edward opowiada o swojej pracy, dowiaduję się, jak obserwowane są statki na Bałtyku, na Zalewie Szczecińskim, aż od Szczecina. Ja opowiadam o swoim spływie, pokazuję zdjęcia, pijemy kawę. Wreszcie pamiątkowe fotografie na wieży, uścisk dłoni. Aresztowaniem przez SG mam się nie martwić, ale lepiej sprawę tę wyjaśnić od razu w siedzibie kapitanatu, złożyć oświadczenie. Robię to następnego dnia.\nW Świnoujściu pozostałem kilka dni. Nazajutrz po osiągnięciu morza odwiedziła mnie Telewizja Szczecin, wezwana przez jednego z żeglarzy. Jak to media; przez godzinę kręcili film o moim spływie, a zrobili z tego jednominutowy materiał, tak tnąc zdania, że wszystko wyszło pokręcone, ale i nie oczekiwałem nic więcej. Bo i nie dla mediów pływam, nie dla sławy.\nWielu pokonanie Wisły czy Odry pontonem bez silnika nazywało już wyczynem, dla mnie to najlepszy sposób na wypoczynek, oderwanie się od problemów, kompletny reset dla przemęczonego umysłu i kilka tygodni życia w innym świecie. Powrót do natury, płynięcie nago wśród czapli, bobrów, bocianów białych i czarnych, zwiedzanie miasteczek i wsi, tak pięknych i różnorodnych, aż nie do opisania. Wreszcie fotografia, ale ta zawsze jest spóźniona, najpierw bowiem chłonę dany widok, cieszę się nim. Czasami jest zbyt pięknie, by wyciągać aparat, by coś fotografować. Wiele ptaków uciekło mi zanim nacisnąłem migawkę, wiele wschodów słońca dojrzało zanim zachciało mi się w ogóle sięgnąć po futerał.\nMój spływ to przeszło 840 km w tym jakieś 240 km wodą stojącą. 24 śluzy, Zalew Szczeciński, wreszcie Bałtyk. To dla mnie przywrócenie utraconej wiary w ludzi, którzy nad rzekami są jakby bardziej przyjaźni i chętni do pomocy. To wiele godzin refleksji i przemyśleń nad światem, miłością i społeczeństwem, oglądanym z niezwykłego dystansu, z perspektywy wody. Najwspanialsza i najciekawsza, a przy tym śmiesznie tania forma wakacji. Wcale nie żaden wyczyn, a jedynie droga do spełniania marzeń, poznania własnych możliwości i słabości, bo podróż z nurtem rzeki staje się zawsze podróżą w głąb siebie.\nWięcej: Pełna galeria zdjęć ze spływu Odrą (Facebook)\nPiotr Durak (1985) — prozaik, poeta, dziennikarz, podróżnik i pedagog. Od 2009 roku absolwent polonistyki Uniwersytetu Rzeszowskiego. W okresie studiów pracował m.in. jako murarz, pomocnik operatora pługu śnieżnego, mechanik rowerowy, rozwoziciel pizzy, korepetytor, dziennikarz, korektor. Pisywał recenzje do regionalnych i ogólnopolskich czasopism literackich. Był też spadochroniarzem w Sekcji Spadochronowej Aeroklubu Rzeszowskiego. W roku 2007 był współpracownikiem i korektorem w mieleckim Tygodniku Regionalnym „Korso”, zaś w latach 2013-2016 dziennikarzem i redaktorem. Debiutował w rzeszowskim BWA w kwietniu 2005 roku. Opublikował dwa zbiory wierszy: Odnaleźć siebie (SCK, Mielec 2006), Wiatrołomny (Biblioteka „Frazy”, Rzeszów 2008) oraz dwie powieści: Ostatni rok (Rzeszów 2007, SCK Mielec 2009), Dzienniki rowerowe („Nowa Dobra Literatura”, Kraków 2011). Jest autorem blogu literackiego „Raport zza mgły” oraz redaktorem wielu zbiorowych publikacji. W roku 2007 otrzymał nagrodę za najciekawszy debiut Podkarpacia, przyznawaną przez rzeszowski oddział Związku Literatów Polskich.\nMapka dorzecza Odry: RZGW w Szczecinie\n26 Październik 2019 at 12:30 pm\nRelacja w sumie spoko ale…\nSpłynięcie Odry, to nie jest nieziemski wyczyn techniczny. Przynajmniej nie po polskiej stronie. Spłynąłem cały krajowy odcinek z siedmioletnią córką. Kajakiem. Dmuchanym.\nRzecz która pod koniec mnie zirytowała. Wpłynięcie tam gdzie nie wolno, na wariata. Bo skoro przepłynąłem taki kawał, to zasługuję na to żeby dokończyć we własnym stylu. To jest mniej więcej tak, jakby przejechać z Zakopanego do Gdańska rowerem, i ostatnie kilometry pokonać autostradą. Bez świateł i pod prąd.\nZakaz wpływania w pewne miejsca nie wziął się z widzimiście opresyjnych instytucji, tylko z praw fizyki. Niektóre statki mają ponad kilometrową drogę hamowania. Bezwładność powoduje że promień skrętu jest liczony w dziesiatkach metrów. Poza tym ta sucz fizyka ma coś takiego jak prawo Bernouliego. Co powoduje że duża, mijająca nas jednostka, moze nas zassać choc nam wydaje się że jesteśmy bezpieczni.\nZielony ponton, w nocy bez świateł, jest najczęściej widoczny dopiero jak tydzień później prokurator bada ciało zmielone śrubą. Pan miał po prostu szczęście.\nJest chyba cechą charakterystyczną, że obecnie żeby być “fajnym”, trzeba jakieś przepisy zlekceważyć.\n25 Grudzień 2019 at 9:05 pm\nNiby racja, Panie Mariuszu.\nTylko, że w Polsce skuteczność prośby o przepłynięcie przez port zależy od widzimisię i humoru danego dnia kapitana / bosmana portu. Jeszcze większym problemem jest załatwianie takich próśb przez telefon. Więc trochę się panu Piotrowi nie dziwię.\nPrzy okazji zapraszam na stronę https://polskibrzeg.pl\n3 Wrzesień 2016 at 9:05 pm\nŚwietna publikacja. Pan Durak to prawdziwy człowiek czynu.


Efektywna i skuteczna windykacja wierzytelności – Bytom. Ściąganie, odzyskiwanie oraz wykup długów od firm i osób prywatnych – woj. śląskie, skuteczna windykacja należności w Bytomiu. Bez opłat wstępnych i ryzyka. Wieloletnie doświadczenie – wysoka skuteczność. W Polsce i za granicą.\nWindykacja należności Bytom\nWindykacja należności polega na dochodzeniu roszczeń należnych osobie, która została pokrzywdzona przez pożyczkobiorców, zarówno jeżeli chodzi o gotówkę, jak też rzeczy materialne. Podpisując umowę z osobami pobierającymi towary, bądź pożyczającymi pieniądze mamy dokument jaki potwierdza fakt, że powinno być to wszystko zwrócone wedle terminów wskazanych przez nas na początku. Pożyczkobiorca podpisując się pod umową wyraził zgodę na dane warunki oraz się ustosunkował do spłaty zadłużenia. Windykacja należności Bytom „ ściga długi” zarówno od innych firm będących dłużnikami, jak również od osób prywatnych, które nie zapłaciły na przykład mandatów, nie spłacają rat kredytowych, czy pożyczek, lub wzięły pojazd, maszyny czy też inne przedmioty w leasing za pewną okresową opłatą. Niezwrócenie długów równa się również odnotowaniem dłużników w Biurze Informacji Kredytowej, dzięki czemu nawet instytucje finansowe, nie będą udzielały kolejnych kredytów, czy zadłużeń osobom niewiarygodnym.\nFirmy windykacyjne – Bytom\nFirmy windykacyjne są wynajmowane przez osoby które domagają się oddania długów. Są to firmy windykacyjne – Bytom, jakich rolą jest odzyskanie na zlecenie mienia czy też pieniędzy w momencie kiedy pożyczkobiorca nie ma zamiaru ich zwrócić. Po interwenty windykatorów, wkracza komornik, który posiada nakaz sądowy do uregulowania należności, jak nie w taki to w inny sposób. Niestety duża ilość firm na rynku splajtuje, wiele osób prywatnych zaciąga długi, jakich nie może później spłacić. Takie osoby nie tylko odnotowane zostają na listach Biur Informacji Kredytowych, ale są zmuszani do zwrotu długów w jak najkrótszym czasie. W sieci znajdziemy dużo ofert firm jakie zajmują się windykacją. Działają one na rynku zgodnie z prawem i według ustalonego prawa konsumenckiego. Nie przekraczają nigdy własnych kompetencji, a ich celem jest właśnie uzyskanie korzyści dla osób ich wynajmujących. Wbrew pozorom odzyskanie długów nie jest takie proste, właściciele przedsiębiorstw, które posiadają problemy z odzyskaniem własnych należności, nie mają wyboru, jak tylko posilić się profesjonalizmem firm windykacyjnych.\nOdzyskiwanie długów Bytom\nOdzyskiwanie należności nie jest takie proste jak może się komuś wydawać. Każda osoba coś pożycza, czy to w formie pieniędzy, albo rzeczy materialnych i ma obowiązek to zwrócić w określonym okresie, zazwyczaj objętym umową zawieraną pomiędzy dwiema stronami. Odzyskiwanie długów w Bytomiu należy do zadań osób jakie pracują na stanowiskach windykatorów, którzy telefonują do osób zadłużonych z informacją o jak najszybszym zwróceniu należności względem danej firmy lub osoby prywatnej. Ponowne upomnienie odbywa się po niedługim czasie od pierwszego telefonu, natomiast trzecie upomnienie albo też próba odzyskania należności, może już zostać przekierowana dalej w stronę sądu, albo komornika. Dłużnicy w takich przypadkach posiadają zaledwie jedno rozwiązanie – oddać zadłużenie zaciągnięte we wskazanej kwocie. Wszystkie informacje na temat przebiegu procesu windykacyjnego oraz spraw oddanych w ręce komorników odszukamy również w sieci, na stronach internetowych jakie są poświęcone dłużnikom, i osobom poszkodowanym przez dłużników. Warto je odnaleźć oraz zapoznać się z opiniami profesjonalistów.\nCzym zajmuje się firma windykacyjna i jakie pełni funkcje na naszym rynku? Bardzo dużo osób miało bądź ma do czynienie z firmami windykacyjnymi, które dzwonią na telefony z informacjami o długach, jakie należy zwrócić do wskazanego dnia. Zadłużenia są zazwyczaj też objęte odsetkami za zwłokę, o jakich należy również pamiętać. Firma windykacyjna Bytom ma za zadanie w oparciu o zlecenie swoich klientów odzyskiwać różnego rodzaju należności, które nie zostały zwrócone we wskazanych terminach. W sytuacji, kiedy jesteśmy zainteresowani usługami tego rodzaju firmy, to z pewnością warto jest przejrzeć oferty, jakie proponuje w Internecie. Odszukamy na witrynach drobiazgowe informacje na temat zakresu świadczonych usług. Bardzo często również żeby klientom było wygodnie, firmy windykacyjne biorą na siebie część długu, który jest winien wskazany podmiot gospodarczy bądź osoba prywatna. Dzięki takiemu wyjściu firma albo osoba jaka jest pokrzywdzona może pozyskać o wiele lepszą płynność finansową. Jest to idealny pomysł jaki jest wdrążany w kompleksowe usługi windykacyjne. Windykacja jest niezbędną formą, dzięki której mamy możliwość odzyskać swoje należności.\nWindykacja wierzytelności Bytom\nWindykacja wierzytelności polega na odzyskiwania długów od osób będących dłużnikami. Mamy dwa typy windykacji, w tym windykację polubowną, jak też windykację sądowa. Pierwszy typ windykacji jest oparty przede wszystkim na tym, że windykatorzy informują dłużników telefonicznie, czy wysyłając list o spłacie długów względem danej firmy bądź osoby prywatnej. Zdarza się także i tak, że sami umawiają się na spotkania z dłużnikami oraz apelują o spłatę takiej czy innej należności. W chwili, kiedy mamy do czynienia z windykacją sądowa, sytuacja wygląda znacznie groźniej dla dłużnika, który za wezwaniem do sądu, powinien spłacić dług w ustalonym konkretnym czasie. Jeżeli tego nie uczyni zostanie obciążony karą jaką wyda sąd. Mamy także windykacje komorniczą, jaka opiera się na kilkukrotnym odzyskiwaniu należności, zajęciu pensji dłużnika w zakładzie pracy, w jakim pracuje, przejęcia w zamian mienia, jakie do niego należy. Windykacja wierzytelności Bytom jest bardzo cenioną firmą, jaka zyskała popularność dzięki należytemu dokonaniu ściągania długów dla wielu klientów, ją wynajmujących.\nŚciąganie długów – Bytom\nŚciąganie należności nie należy do najprzyjemniejszego rodzaju wykonywanej pracy, aczkolwiek jest to zajęcie, jakie jest konieczne szczególnie w czasach, kiedy panuje kryzys. Wiele osób bierze zadłużenia, nie zwracając uwagi na to, czy będzie w stanie je zwrócić. Weźmy na przykład pod uwagę kredyty oraz pożyczki uzyskiwane w bankach, bądź w innych organizacjach finansowych. Sprawa wygląda tak, że przychodzi klient zainteresowany na wysoką kwotę kredytem oraz go otrzymuje. Po pewnym okresie nie ma możliwości spłacać kolejnych rat kredytowych oraz trafia po pierwsze na listę w BIK, po drugie trafia w ręce firm windykacyjnych oraz komorników. Najczęściej odzyskiwanie długów odbywa się na drodze sądowej. Dłużnik może też dostać wyrok. Ściąganie długów – w Bytomiu należy głównie w gestii firm windykacyjnych, jakie oferują własne usługi na naszym rynku. Tego typu firm jest bardzo duża ilość, aczkolwiek nie każda z nich jest równie efektywna i jest w stanie rzeczywiście odzyskać środki pieniężne pokrywające starty, jakich zaznaliśmy przez dłużnika. Oferty windykacyjne odnajdziemy między innymi w sieci.\nKategorie oferty Tagi śląskie, Windykacja Bytom Zobacz wpisy


Akademicki Rzecznik Praw Studenta\nOpublikowano: niedziela, 20, marzec 2011 12:07\t20 marzec 2011\nRzecznik praw studenta powoływany jest przez Uczelnianą Radę Samorządu Studenckiego AWF w Krakowie. Występuje w charakterze obrońcy interesów studentów AWF. Zajmuje się skargami i wnioskami studentów dotyczącymi spraw, które ich zdaniem nie zostały właściwie załatwione przez odpowiednich pracowników i/lub struktury uczelni oraz wszelkimi innymi sprawami, z którymi zwrócą się do niego studenci.\nRzecznik praw studenta nie zastępuje jednostek i organów uczelni, ale pomaga studentom znaleźć najwłaściwsze dla Nich rozwiązanie problemu. Reaguje także w przypadkach, kiedy studenci w obawie o represje wahają się nad zgłaszaniem nieprawidłowości. Wówczas rzecznik pod skargą lub zawiadomieniem do władz wydziału lub uczelni podpisuje się własnym nazwiskiem, a dokumenty weryfikujące prawdziwość informacji zostają tylko i wyłącznie w jego biurku.\nPomagamy zawsze wtedy gdy łamane są prawa studenta wynikające zarówno z regulaminu studiów czy statutu AWF w Krakowie jak i z Ustawy prawo o szkolnictwie wyższym\nJeśli uważasz, że Twoja sprawa została załatwiona w niewłaściwy sposób – skontaktuj się z nami!\nDyżury: środa 1100 – 1230 biuro URSS, DS. 2 pok. 004 (parter)\nDyżur telefoniczny: środa 1100 – 1230 Nr tel. 12 683-14-97\nCzęsto począwszy od sal wykładowych, przez egzaminy, aż po dziekanaty, mamy poczucie niesprawiedliwości w działaniu lub zwyczajnej niejasności procedur, którymi kierują się pracownicy i wykładowcy. Istnieją trzy główne przyczyny tych sytuacji:\n1. Nasze prawa zostały przez kogoś naruszone. Np. egzaminujący wykładowca wykluczył możliwość wglądu do prac – BZDURA!!! NIE MA TEKIEGO PRAWA, a świętym prawem studenta jest taka właśnie możliwość.\n2. Nie wiemy jakie są nasze prawa i chociaż nie mamy racji upieramy się przy swoim. Np. twierdzimy, że „należy nam się” przedłużenie terminu zaliczenia – nie należy się… . Takie rzeczy – tylko za zgodą dziekana, który wcale nie musi godzić się na to „z urzędu”.\n3. Ktoś udzielił nam błędnej informacji i trudno tu stwierdzić co było powodem niedoinformowania.\nW każdym – nawet najdrobniejszym przypadku – należy interweniować. Ale skąd ja mam wiedzieć co mi wolno, a czego nie? Nie trzeba w tym celu czytać stosów książek i dokumentów – w znacznej większości przypadków wystarczy 12 stron A4, czyli Regulamin studiów AWF w Krakowie (w załączniku z zaznaczonymi najważniejszymi punktami)\nWłaściwie nawet 12 stron to liczba trochę wyolbrzymiona, ponieważ „nasz” regulamin podzielony jest przejrzyście na rozdziały, dzięki czemu możemy przeczytać tylko interesujący nas fragment.\nNasze studenckie prawa i obowiązki to rozdział III, jeśli nasze problemy związane są z zaliczeniem przedmiotu/semestru – czytamy rozdział IV. Rzecznik praw studenta pomoże Wam w przypadku jakichkolwiek wątpliwości lub zastrzeżeń.\nPracownik nie stawia się w wyznaczonych godzinach na dyżury dla studentów i/lub na zajęcia dydaktyczne.\nGodziny zajęć dydaktycznych: wykładów, ćwiczeń, zajęć klinicznych itd. Nie mogą „przepadać”. Oczywiście rzesza studentów z tego powodu zazwyczaj się cieszy, ale pomyślcie – ktoś płaci przecież za te zajęcia – kto? Wszyscy! Bo przecież to jest uczelnia publiczna, finansowana z budżetu państwa - czytaj: z podatków Waszych i Waszych rodziców. Przychodzicie tu aby się uczyć – to ma być Waszą przepustką na rynek pracy – macie prawo wymagać nie tylko obecności, ale i jakości prowadzonych zajęć.\nA co z dyżurami? Nie ma chyba studenta, który choć raz nie „pocałował klamki”. Dyżur to także godziny pracy nauczyciela! Jeżeli pracownika w godzinach pracy (dyżuru) nie ma w pracy (gabinecie) to zwyczajnie uchyla się od swoich obowiązków, a to jest poważne przewinienie. Aby taka sprawa nie „rozpłynęła się” najlepiej zgłaszajcie to do rzecznika. Napiszcie dokładnie kogo i kiedy nie było na dyżurze/zajęciach. Informacje o takich sytuacjach przekażemy bezpośrednio do Prorektora do spraw studenckich, który niezwłocznie wyciągnie konsekwencje wobec danych pracowników.\nCzęsto pojawia się jeszcze jeden problem: wykładowca podczas dyżuru dla studentów odmawia przyjęcia studenta w gabinecie gdyż akurat rozmawia z innym wykładowcą – w przypadkach istotnych nadużyć tego typu sprawy te też kwalifikują się do zgłoszenia odpowiednim przełożonym. Godziny dyżurów przeznaczone są dla Was! Dopóki wizyta innego wykładowcy trwa kilka minut - nikomu krzywdy nie wyrządza, ale jeśli czekacie pół godziny pod gabinetem aby np. zdobyć zaliczenie, po czym wykładowca kończy dyżur i zaprasza Was za tydzień – zgłoście to do nas – dyżur to obligatoryjne godziny pracy przeznaczone dla studentów.\nTreść i jakość zajęć znacząco odbiega od tego czym przedmiot być powinien.\nNiech każdy z nas pomyśli przez chwilę ile razy zasnął na zajęciach (nie z powodu ciężkiej kondycji psychofizycznej po weekendzie…) lub jedynymi notatkami po semestrze zajęć były informacje o osobistych przeżyciach i rozterkach wykładowcy. Ile razy wychodząc z sali wykładowej mieliście wątpliwości jaki był to przedmiot? Najczęstszą reakcją na tego typu zaniedbania jest… narzekanie… ale narzekaniem nikt niczego jeszcze nie zmienił, a zmienić da się bardzo dużo.\nUstawa prawo o szkolnictwie wyższym mówi, że wszystkie plany studiów i programy nauczania przedmiotów powinny być opiniowane przez organ samorządu studenckiego – czyli przez nas. Jeśli otrzymamy od Was konkretne informacje o tym gdzie „źle się dzieje” będziemy reagować. Za naszym pośrednictwem jesteście w stanie kształtować swój plan studiów - to czego uczycie się podczas studiów.\nNajczęściej studentowi po prostu nie chce się zgłaszać nam niedociągnięć ze strony nauczycieli, nie chce się działać, nie chce się uczyć… ale narzekać się chce… ale jeśli studentowi nie chce się działać – po co narzekać?\nOd działania drodzy studenci macie nas wystarczy zgłosić nieprawidłowości rzecznikowi praw studenta – on wie jak ugryźć problem by wilk był syty i owca cała.\nregulamin.doc [ ] [ ] 130 kB


Tolbooth Steeple (Glasgow, Szkocja) - opinie - Tripadvisor\nHotele w pobliżu Scottish Design Exchange\nHotele w pobliżu Kelvin Hall\nHotele w pobliżu The Keltic Ginger (Scotland Tours)\nHotele w pobliżu Glasgow VisitScotland iCentre\nAtrakcje w pobliżu obiektu Tolbooth Steeple\nTolbooth Steeple opinie, Glasgow\nNr 89 wśród 402 atrakcji w lokalizacji Glasgow\nGlasgow Green, Glasgow G1 5QA Szkocja\nAlnwick, Wielka Brytania4 253 przesłane treści1 009 podziękowań\nDałem tę wysoką ocenę, ponieważ pomnik ten stanowi centrum miasta Glasgow w dawnych czasach - Glasgow Cross z wieżą i innymi cudownie starymi aspektami. To fascynująca część miasta i punkt orientacyjny, który warto zobaczyć.\nKettering, Wielka Brytania3 098 przesłanych treści440 podziękowań\nZabytkowa wieża w centrum Glasgow ma zegar i tam wisieli przestępcy. Warto odwiedzić.\nUżytkownik macedonboy napisał recenzję cze 2019\nGlasgow, Wielka Brytania146 700 przesłanych treści100 648 podziękowań\nNie trzeba zobaczyć, ale trochę historii.\nNie mogę uwierzyć, że ta rzecz wciąż stoi. Wciąż pamiętam tę konstrukcję z dzieciństwa, gdzie znajduje się w środku Glasgow Cross. Zbudowana w 1626 roku wieża jest jednym z najstarszych budynków w Glasgow i nadal posiada działający zegar. Wieża Tolbooth to wszystko, co pozostało z oryginalnych budynków Tolbooth, które pierwotnie zawierały wiele budynków obywatelskich w Glasgow. Nie trzeba zobaczyć, ale trochę historii.…\nUżytkownik Mark P napisał recenzję cze 2019\nGlasgow, Wielka Brytania104 przesłane treści37 podziękowań\nCzęść Glasgow część mojego życia\nHistoryczny i kultowy budynek. Był tam całe moje życie. Bardzo ciekawa przeszłość. Chciałbym wspiąć się po schodach na górę.\nUżytkownik Erwin V napisał recenzję maj 2019\n367 przesłanych treści95 podziękowań\nBrzydka wieża zegarowa z brzydką przeszłością\nGlasgow trongate tolbooth steeple jest jednym z najbrzydszych zegarów zegarowych, jakie dotąd spotkałem. Jego historia kryminalistów zawieszonych na górze lub przykutych na poziomie ulicy i obrzucanych śmieciami jest jeszcze brzydsza.\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Tolbooth Steeple\nJakie hotele są w pobliżu Tolbooth Steeple?\nHotele w pobliżu Tolbooth Steeple:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Tolbooth Steeple na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Tolbooth Steeple?\nRestauracje w pobliżu Tolbooth Steeple:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Tolbooth Steeple na stronie Tripadvisor


Śląsko-Dąbrowska Solidarność - Wkrótce XIII Turniej Piłki Nożnej im. Kazimierza Zachnika\nWkrótce XIII Turniej Piłki Nożnej im. Kazimierza Zachnika\ndodano: 21-01-2016 14:12\n30 stycznia w Miejskim Centrum Kultury i Sportu w Jaworznie przy ul. Inwalidów Wojennych 18 odbędzie się XIII Turniej Halowej Piłki Nożnej im. Kazimierza Zachnika. W turnieju mogą wziąć udział amatorskie drużyny piłkarskie, w których grają wyłącznie członkowie związku z Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ Solidarność.\nRozgrywki, organizowane przez Solidarność z jaworznickiego Zakładu Górniczego Sobieski, rozpoczną się o godz. 14.00. - Dla czterech najlepszych zespołów przygotowaliśmy indywidualne puchary i nagrody. W ten sam sposób nagrodzimy najskuteczniejszego strzelca i najlepszego bramkarza rozgrywek. Puchary za uczestnictwo w turnieju dostaną też tradycyjnie wszystkie drużyny - informuje Piotr Miś z Solidarności z ZG Sobieski.\nZgłoszenia do udziału w imprezie przyjmowane są do 27 stycznia. Wpisowe wynosi 300 zł od drużyny.\nJaworznicki turniej organizowany jest dla upamiętnienia nieżyjącego od ponad 11 lat Kazimierza Zachnika, członka prezydium Zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego, wielkiego pasjonata piłki nożnej i inicjatora piłkarskich rozgrywek związkowców.\nSzczegółowych informacji o turnieju udziela Piotr Miś z Solidarności ZG Sobieski w Jaworznie, nr. tel. 32 618 56 82 lub 501 598 421.\nŚwiąteczna ryba, czyli karp\nNagroda dla małego bohatera\nJak na świecie Boże Narodzenie świętują


Programy profilaktyczne, badania prenatalne - Aktywna Mama\nW ramach kontraktu z NFZ realizujemy program badań prenatalnych według standardu FMF. Program ten obejmuje:\nusg prenatalne 11-13 (+6 dni) tydz. ciąży\nW II trymestrze ciąży:\nusg prenatalne 18-23 tydz. ciąży\nProgramem badań prenatalnych w ramach NFZ objęte są pacjentki, które spełniają co najmniej jedno z poniższych kryteriów:\nwiek powyżej 35 lat (kwalifikuje rok urodzenia)\nstwierdzenie wystąpienia strukturalnych aberracji chromosomowych u ciężarnej lub ojca dziecka\nBadania mogą być wykonane u osób ubezpieczonych posiadających skierowanie od lekarza ginekologa z określonym kryterium do Programu Badań Prenatalnych, honorowane są również skierowania wystawione w prywatnym gabinecie ginekologicznym.\nZ wynikiem czyli przeprowadzoną analizą ryzyka wystąpienia wad genetycznych, pacjentka powinna udać się do lekarza prowadzącego ciążę.\nZobacz pełną ofertę badań prenatalnych: luxmedlublin.pl\nProfilaktyka naturalnego karmienia piersią\nProgram skierowany jest szczególnie do kobiet po 30 tygodniu ciąży, które:\nmają duże piersi, płaskie lub wklęsłe brodawki, co czasem może powodować problemy związane z wczesnym okresem karmienia, utrudniać przystawienie dziecka do piersi, przyjmować odpowiednią pozycję do karmienia\nmiały problemy z laktacją po poprzednim porodzie\nz różnych powodów przeżywają lęk przed karmieniem piersią\nW ramach programu zapraszamy na indywidualną konsultację z położną lub uczestnictwo w Warsztatach z Karmienia Piersią, które prowadzi Certyfikowany Doradca Laktacyjny, położna specjalistka Agnieszka Gąsior-Guziak.\nRak szyjki macicy jest jednym z najczęściej występujących nowotworów u kobiet w Polsce. Badania przesiewowe w kierunku wykrywania raka szyjki macicy polegają na wykonywaniu badań cytologicznych. Badanie cytologiczne pozwala wykryć stany przednowotworowe i nowotworowe szyjki macicy nawet we wczesnym stadium jego rozwoju, czyli uleczalnym.\nProgramem Profilaktyki Raka Szyjki Macicy objęte są pacjentki, które spełniają wszystkie poniższe warunki:\nposiadają deklarację do położnej POZ Luxmed\nsą w wieku 25-59 lat\nnie miały wykonanej cytologii w ramach programu w ciągu ostatnich 3 lat\nKryterium wykluczającym z programu jest choroba nowotworowa narządu rodnego.\nW ramach programu pacjentka ma możliwość wykonania bezpłatnie:\nw pierwszym etapie – badania cytologicznego\npo zakwalifikowaniu do etapu pogłębionego – badania kolposkopii\nKobiety przed 25 r.ż. lub po 59 r.ż. mogą wykonać badanie prywatnie, koszt takiego badania to wówczas ok. 30 zł lub 80 zł w przypadku cytologii płynnej.\nmateriał do badania cytologicznego powinno się pobierać co najmniej 1 dzień po badaniu ginekologicznym lub USG dopochwowym\nbadanie najlepiej wykonać co najmniej 4 dni po ostatniej miesiączce i nie później niż 4 dni przed rozpoczęciem miesiączki,\nPrzez co najmniej 4 dni przed badaniem nie należy stosować leków dopochwowych\n24 godziny przed badaniem Pacjentka nie powinna wykonywać irygacji pochwy i współżyć\nBadania wykonywane są w placówkach CM Luxmed.\nczęste, nieleczone stany zapalne w obrębie pochwy i szyjki macicy\nRak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym u kobiet. Celem realizacji programu jest zmniejszenie wskaźnika umieralności kobiet na raka piersi oraz podniesienie poziomu wiedzy na temat profilaktyki raka piersi.\nMammografia uznawana jest za najlepszy sposób wykrywania wczesnego raka sutka u kobiet powyżej 40 r.ż. Jest to zdjęcie radiologiczne piersi, które pozwala wykryć nawet bardzo małą, niewyczuwalną ręką zmianę.\nZ bezpłatnego badania mammograficznego oraz zgodnie ze wskazaniami badań dodatkowych mogą skorzystać kobiety w wieku 50-69 lat.\nraz w roku, u których wystąpił rak piersi wśród członków rodziny (matki, siostry, córki) lub mutacje w obrębie genów BRCA1 lub BRCA2\nKryterium wykluczającym z programu jest choroba nowotworowa piersi.\nPanie, które już miały wykonywaną mammografię powinny się zgłosić z ostatnim wynikiem badania (zdjęcie mammograficzne z opisem)\nBadania wykonywane są w pracowni mammograficznej CM Luxmed w Lublinie, ul. Koncertowa 4D oraz Biłgoraju, ul. Kościuszki 50.\nOprócz badania mammograficznego czy usg piersi (przed 40 r.ż.) kobiety powinny wykonywać samobadanie piersi.\nwiek, wraz z nim wzrasta ryzyko zachorowania, najczęściej chorują kobiety po 50 roku życia\nobciążenie genetyczne – około 10% nowotworów ma charakter dziedziczny (matka, siostra, córka), pozostałe powstają na skutek samorzutnych mutacji genów. Najpewniejszym kryterium dziedziczenia raka piersi jest stwierdzenie mutacji genów BRCA1 oraz BRCA2.\nczynniki związane z rozrodczością – wczesny wiek pierwszej i późny wiek ostatniej miesiączki. Ryzyko dotyczy również kobiet, które nie rodziły lub po raz pierwszy zaszły w ciążę po 35 roku życia.\nczynniki zewnętrzne – to przede wszystkim hormonalne środki antykoncepcyjne, długotrwała (ponad 10 lat) hormonalna terapia zastępcza\nstyl życia – czynnikiem ryzyka rozwoju nowotworu piersi jest nieodpowiednia dieta, spożywanie pokarmów z wysokim udziałem tłuszczów nasyconych oraz alkohol. Otyłość zwiększa ryzyko wystąpienia nowotworu piersi oraz utrudnia wykrycie zmian.\nzmiany łagodne -niektóre z nich występujące w piersiach mogą powodować wzrost ryzyka zachorowania na raka piersi\nniebolesny guzek zlokalizowany zazwyczaj w górnej bocznej części piersi (ok. 35% przypadków) rzadziej w dolnej przyśrodkowej części\nowrzodzenie brodawki lub skóry piersi\nguzki dodatkowe w okolicy\nból bez uchwytnych przyczyn\nświąd lub pieczenie brodawki\nNa zajęciach położna omawia zagadnienia tj.\ngdzie znajdują się mięśnie dna miednicy\njaka jest istota funkcjonowania mięśni dna miednicy w czasie ciąży i porodu\njak świadomie napinać i rozluźniać mięśnie dna miednicy\njakie ćwiczenia należy wykonywać, żeby wzmocnić tę partię ciała\nProgram jest skierowany dla Pacjentek po 21 tygodniu ciąży. Zachęcamy do umówienia się na indywidualną konsultację z położną.


Wynajem Mieszkania Krakow Salwator – Małopolskie – Nieruchomości | Gumtree\n"wynajem mieszkania krakow salwator" | Nieruchomości | Małopolskie\nFiltry powiadomienia: Nieruchomości, MałopolskieHasło: "wynajem mieszkania krakow salwator" (Hasło: "wynajem mieszkania krakow salwator")\n2-pok. mieszkanie Salwator - Królowej Jadwigi!\nDo wynajęcia 2-pok. mieszkanie – Salwator/Zwierzyniec przy ulicy Królowej Jadwigi! LOKALIZACJA: Mieszkanie mieści się w doskonałej lokalizacji (do Rynku Głównego, Galerii Krakowskiej, Dworca Głównego 10-15min). Blisko do przystanków komunikacji miejskiej, największych krakowskich uczelni oraz centr handlowych i biznesowych. W bezpośrednim sąsiedztwie tereny spacerowe, Bulwary Wiślane, mnóst ...\n60 m2 Kraków 2-pok. Zwierzyniec, ul. Królowej Jadwigi\nOferujemy do sprzedaży lokal niemieszkalny na Zwierzyńcu przy ul. Królowej Jadwigi o powierzchni 59,73m2. Znajduje się na niskim parterze w budynku 4 piętrowym z cegły z 2000 roku. Czynsz wynosi 400 zł. Do mieszkania przynależy ogródek wspólny dla wszystkich mieszkańców. Teren ogrodzony. Okolica bardzo spokojna z dużą ilością zieleni, blisko przystanki tramwaju i MPK w pobliżu pełna infrastruktu ...\nSalwator, ul. Kościuszki, apartament 4-pokojowy 103m z pięknym widokiem na Wisłę i Wawel !\nNa sprzedaż nowe mieszkanie w budynku oddanym do użytku w 2014 roku. Mieszkanie zlokalizowane jest na rogu ul. Kościuszki i Flisackiej.W mieszkaniu są położone panele, w łazienkach płytki, do tego są zamontowane również drzwi wewnętrzne. Mieszkanie jest pomalowane na biało. Miało być przeznaczone pod wynajem, jednak koniec końców je sprzedajemy. Mieszkanie nigdy nie było zamieszkiwane, jesteśmy pi ...\n:::: Od zaraz, od listopada, od grudnia __ pilnie szukam mieszkania :::::\nSALWATOR / mieszkanie (32m2)\nBARDZO DOBRA INWESTYCJA NA WYNAJEM - Mieszkanie 32 m2 , Salwator, ul. Komorowskiego, usytuowane na 4 piętrze w 4-piętrowym bloku z lat 50-tych.1 pokój, mała kuchnia, łazienka, przedpokój, dodatkowo piwnica. Mieszkanie w dobrym stanie, po remoncie generalnym w 2013 roku.Blok w dobrym stanie, po serii remontów.ogrzewanie: własne, elektryczne / czynsz: 180 zł + prąd (średnio ok. 200 zł/miesiąc razem ...\n4-pok. 170 m2 Zwierzyniec, park Kościuszki\nDo sprzedaży przepiękny, widokowy apartament w kamienicy na ul. Kościuszki. Apartment 170 m2, znajduje się na trzecim, ostatnim piętrze kamienicy i rozciąga się z niego panoramiczny widok na Wisłę oraz bulwary. Składa się z: - 4 pokoi - 3 łazienek - jasnej odrębnej kuchni - przedpokoju Kamienica zadbana, przeprowadzono remont dachu i elewacji. Remont klatki schodowej w 2014 roku. Kuchnia i ła ...\nApartament w ekskluzywnej inwestycji - centrum!\nNa wynajem luksusowy apartament w prestiżowej inwestycji przy ul. Królowej Jadwigi 10! LOKALIZACJA: Nowoczesna inwestycja znajduje się w sercu prestiżowej dzielnicy Salwator - na początku ul. Królowej Jadwigi, nieopodal słynnego z luksusowych rezydencji Wzgórza św. Bronisławy. Jest to znakomite połączenie bliskości centrum (spacer do Rynku Głównego zajmuje 20min) z komfortem i prywatnością. ...\nMieszkanie KROWODRZA Dobry Standard 3 Pokoje 70m2\nNa wynajem ładne trzypokojowe mieszkanie w dobrym standardzie w okolicach Nowego Kleparza.Na mieszkanie o powierzchni 70m2 składają się:- salon z aneksem kuchennym- dwa osobne pokoje- łazienka- osobne WC- przedpokój- balkon.Mieszkanie znajduje się na 1. piętrze, jest umeblowane i wyposażone. Ogrzewanie gazowe.Bardzo dobra lokalizacja, niedaleko centrum miasta. Dogodny dojazd komunikacją miejską w ...\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Nieruchomości, MałopolskieHasło: "wynajem mieszkania krakow salwator" (Hasło: "wynajem mieszkania krakow salwator")


Apartamenty| Apartment - Florianska V\nApartment - Florianska V -\nApartament Florianska V to przestronne, dwupokojowe, w pełni umeblowane mieszkanie znajdujące się w budynku przy ulicy Floriańskiej. Okna apartamentu wychodzą na pełną życia główną ulicę starego miasta. Apartament składa się z dwóch dużych sypialni, przestronnego przedpokoju, całkowicie wyposażonej kuchni połączonej z jadalnią oraz łazienki z kabiną prysznicową. Łączna powierzchnia apartamentu ok. 50m2. Idealny dla rodzin, par, oraz przyjaciół. Apartament może wygodnie pomieścić do 5 osób.\nApartament zlokalizowany jest w zabytkowej kamienicy, przy Trakcie Królewskim tuż nieopodal Bramy Floriańskiej, Domu słynnego malarza Jana Matejki oraz słynnej Jamy Michalika - niegdyś ulubionego lokalu małopolskiej bohemy. W najbliższej odległości znajdują się postoje taksówek, dworzec kolejowy (300m), przystanki tramwajowe i autobusowe (200m) oraz ogólnodostępne parkingi (100m).\nJak w każdym z naszych apartamentów mogą Państwo swobodnie korzystać z: zawsze świeżej pościeli i ręczników, lodówki, talerzy, sztućców, szklanek, naczyń do gotowania, czajnika elektrycznego, kuchenki mikrofalowej, żelazka, deski do prasowania, suszarki do włosów, TV SATu oraz bezprzewodowego Internetu (WIFI). Dodatkowo do Państwa dyspozycji jest recepcja oraz pralnia, z usług której możecie Państwo bezpłatnie korzystać.\npostoje taksówek - 10 m\ncentrum handlowe - 300 m\nSuper miejsce, bo w samym centrum miasta, na Rynek 3 minuty.\nDuże mieszkanie, niezła łazienka, czysto, aneks kuchenny przydał się, bo nie serwują tam śniadań a w lodówce zawsze można mieć zimne piwo ;) Internet bezprzewodowy, TV, DVD. Ogólnie bardzo fajne miejsce no i dziewczyny w recepcji sympatyczne ;)\nbardzo miła obsługa, apartamenty czyściutkie i przestronne pokoje\nJolanta Wójcik[2010-06-08 00:00:00]


W poszukiwaniu raniuszka - Pargowo | Przyra.pl\nW poszukiwaniu raniuszka - Pargowo\n lutego 10, 2019  łabędź , Myszołów , Orzeł bielik , pargowo , pełzacz , pełzacz leśny , raniuszek , sarna , Szlak Bielika\nMinął już ponad miesiąc od Świąt Bożego Narodzenia. Tak się złożyło, że od rodziców Agatki dostaliśmy bardzo obszerny atlas polskich ptaków pod choinkę. Przeglądając bogactwo rodzimego świata ptaków, natrafiliśmy na jednego, który bardzo nas zaciekawił, ze względu na swój niecodzienny wygląd. Malutki biały ptaszek, z długim ogonkiem. Wygląda trochę jak nie z tego kraju. Raniuszek to bliski kuzyn sikorki, różni się jednak od niej budową i przede wszystkim ubarwieniem. Ludzie, spotykając takiego odmieńca, często myślą, że są to ptaki egzotyczne.\nSwoje poszukiwania postanowiliśmy wykonać w Pargowie - ostatnim punkcie Szlaku Bielika. Jest to mała wioseczka, w której znajdują się ruiny XIV w. kościoła. Jest to ostatnia polska miejscowość po lewej stronie Odry.\nWypatrując małych raniuszków, mieliśmy okazję, po raz kolejny, obserwował wielkiego orła bielika. Przeleciał nad nami 20, może 30, metrów. Bezszelestnie, nie zwracając na nas uwagi, patrolował teren, w poszukiwaniu ofiary. Co chwilę było słychać ich nawoływania. Była to okazja do wykonania, najlepszych jak dotąd, zdjęć bielika.\nPrzemykając między drzewami, zauważyliśmy też pełzacza, pełzającego po drzewie.\nWracając już w stronę Szczecina, przystanęliśmy na moment, ponieważ zauważyliśmy myszołowa czatującego na drzewie, który następnie wzbił się w powietrze.\nJan Łęcki 15 marca 2019 22:35\nOjejkuuu… Jaki ten raniuszek śliczny!!! Ja go jeszcze nie widziałem. Pełzacza też, ale udało mi się sfotografować, podobnego w zachowaniu na pniu drzewa, kowalika.\nA ujęcie bielika w locie zachwycające.


Rosja testuje Iskandery | Niezależna\nRosja testuje Iskandery\nOBRONA NARODOWA / WIADOMOŚĆ / 21.11.2016, godz. 09:00\nW ubiegłym tygodniu na poligonach leżących we Wschodnim Okręgu Wojskowym FR odbyły się ćwiczenia taktyczne z udziałem baterii lądowych pocisków krótkiego zasięgu Iskander-M – informuje rosyjska agencja prasowa TASS.\nĆwiczenia miały sprawdzić stan wyszkolenia regimentów, wyposażonych w tego typu broń W trakcie trwania manewrów żołnierze obsługujący systemy Iskander manewrowali nimi po poligonie, przygotowywali maszyny do wystrzału oraz przeprowadzali symulacje likwidowania celów, jednak bez wystrzeliwania rakiet.\nSystemy Iskander są w stanie niszczyć cele oddalone do 500 km z dokładnością do 30 metrów. Wykorzystywane mogą być do niszczenia centrów dowodzenia i komunikacji, lotnisk infrastruktury krytycznej czy też stanowisk artyleryjskich. Co więcej, Iskandery mogą przenosić głowice konwencjonalne o masie od 480 kg do 720 kg.\nW poprzednim tygodniu dowódca rosyjskich wojsk artyleryjskich generał major Michaił Matwiejewski zapowiedział, iż do 2020 roku zakończy się proces wycofywania ze służby taktycznych zestawów rakietowych OTR-21 Toczka, które zostaną zastąpione właśnie Iskanderami.


2 maja 2017 Ogrody No comments\nNiekiedy teren, na którym ma się znajdować nasz wymarzony ogród nastręcza wiele trudności. A to ze względu na fakt, że niekiedy mamy do czynienia ze skarpami lub wzniesieniami terenu dość dużymi. Oczywiście można bawić się w wyrównywanie powierzchni. Jednak niekiedy warto projektując ogród wykorzystać te naturalne, można powiedzieć niedoskonałości. Schody w ogrodzie mogą stanowić jego piękne ukoronowanie oraz element ozdobny. Oczywiście służą głównie temu, aby ułatwić poruszanie się mieszkańcom po terenie. Ale oczywiście tak, jak w domu powinny także stanowić element ozdobny. Schody w ogrodzie powinny być wykonane z materiałów bardziej ozdobnych i naturalnych. Można w tym celu wykorzystać kamienie lub drewno. Projektując ogród należy stworzyć osobny projekt schodów. Trzeba pamiętać o tym, że schodzenie po nich nie powinno sprawiać trudności. Stopnie powinny być odpowiednio szerokie oraz wysokie i bezpieczne również dla dzieci. Schody w ogrodzie powinny być otoczone roślinnością i odpowiednio w nią wkomponowane. Poza tym są jednym z elementów ścieżki. Mogą schodzić w linii prostej lub zawijać i zakręcać. Zatem warto wykorzystać naturalne spadki terenu w ogrodzie do tego, aby odpowiednio zaprojektować w nim roślinność oraz schody, które warto by były wykonane lub zaprojektowane przez profesjonalistę.


Grecja - Zatoka Ambrakijska - zdjęcia, atrakcje - biuro podróży\nZatoka na Morzu Jońskim znajdująca się na północno-zachodnim wybrzeżu Grecji. Jest prawie w całości otoczona lądem, dostęp do morza stanowi jedynie niewielka cieśnina w okolicy miasta Perweza. Okolice zatoki warto zwiedzić, choćby dla ruin starożytnego miasta Nicopolis. Atrakcją jest także podwodny tunel biegnący pod wejściem do zatoki. To połączenie Perwezy z lotniskiem znajdującym się w pobliżu przylądka Aktio.\nGrecja – Zatoka Ambrakijska – zdjęcia, atrakcje


Samotność? Lubię a nawet bardzo potrzebuję | Verum elevans hominem\n← Z pamiętnika wiejskiego proboszcza: dożynkowo.\nOczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana →\nSamotność? Lubię a nawet bardzo potrzebuję\nOpublikowano 9 września 2019 by Ks. Marek\nDzięki pewnej Pani Ewie zdecydowałem się nieco dotknąć tematu samotności – jako, że jak pisał gdzieś Św. Jan Paweł II – ksiądz to ten, który jest samotny, by inni nie byli samotni (przy okazji, polecam lekturę niniejszego wpisu).\nSpróbuję, mając tą myśl gdzieś „z tyłu głowy”, kilka zdań o samotności skreślić. Jednak – Pani Ewo – nie będzie o rodzajach, a o doświadczaniu, definiowaniu, przeżywaniu jej.\nZacznę od tego, że temat samotności rzuciłem na swoją linię czasu na Twitterze\nJedna znajoma osoba rzuciła mi pomysł, bym coś niecoś napisał o samotności.\nCzęsto Was dopada? Umiecie ją jakby wyczuć, uprzedzić jej atak i przygotować się? Co to w ogóle znaczy dla Was być samotnym? Czy to jest dobre, czy złe?\n— ks. Marek Radomski 🇵🇱 💯 (@keram_iksmodar) September 9, 2019\nz czego wynikła całkiem interesująca mozaika pojęć, skojarzeń i doświadczeń samotności. Warto poczytać!\nCiekawym spostrzeżeniem podzieliła się tu Pani Anna Zapolnik\nPamiętam jak kiedyś nasz ksiądz po sezonie kolędowym mówił, że często spotykał osoby starsze samotne, ale jak rozmowa się rozkręcała, to się okazywało, że ci ludzie w młodości nie dbali o więzy rodzinne. I radził, aby dbać zawczasu. Trudny temat, szacunek, że go poruszył.\n— Anna Zapolnik (@AZapolnik) September 9, 2019\nInteresujące, przykuwające moją uwagę jest ono osobiście dla mnie, ponieważ jako duchowny, jak wspomniał swego czasu papież Benedykt XVI, mam być specjalistą od relacji z Panem Bogiem. Sam je tworząc, zacieśniając je nieustannie, zabiegając o jak najgęstsze sploty nitek mego człowieczeństwa z Jego, Boga, Stwórcy, Odkupiciela i Uświęciciela, łaską. Wyznam Wam, że akurat dziś szczególnie temat relacji jest mi bliski. Nie tylko tych rodzinnych, ale też ze znajomymi i przyjaciółmi. To ważne, co notuje Pani Anna, dzieląc się swoim doświadczeniem spotkania i rozmowy z księdzem, ale myślę, że chyba trzeba szerzej spojrzeć na to tworzenie relacji. Nawet, gdyby ostatecznie miały one być podobne do tych, jakie tworzył „Obrotny Zarządca”…\nTo tak tytułem wstępu, nakreślenia tła, które jest niewątpliwie udziałem wielu z nas, którzy samotności doświadczają. Jeszcze raz zachęcam do lektury bloga Twitter Twins oraz dyskusji na Twitterze.\nSamotność w moim życiu.\nWydaje mi się, że mocno w nią wrosłem. Choć czasem daje w kość. Bo gotowanie dla jednego, bo sprzątania sporo, bo trzeba z samym sobą przebywać, słuchać siebie, Boga… Albo i nie… Ale! Zaraz, zaraz! Wracając do słów Benedykta XVI – więź z Bogiem warunkiem sine qua non to tworzenia więzi z ludźmi! Moja samotność to droga Boga do mnie, by – daj Boże! – mogło z niej wynikać wszystko to, czego ON potrzebuje, dla mnie, a przeze mnie dla innych.\nDzięki samotności mam okazję zobaczyć siebie takim jakim jestem, z minimalnym uszczerbkiem dla innych. Dzięki zaś relacjom z innymi – bardziej czy mniej, a czasem w ogóle nie znanymi, przypadkowo napotkanymi (a raczej opatrznościowo) osobami pokonuję etapy ku Ziemi Obiecanej.\nTo jest droga oczyszczenia zmysłów, które ma w swej istocie pozwolić na uporządkowanie osobowości danego człowieka. Samotność w ten sposób przeżywana, czy raczej tak postrzegana, jest rozwijająca, gwarantująca odpowiednią przestrzeń, by poukładać wszystko tak, jak potrzeba. Samotność jest tutaj materiałem pod rozwój wolności. Jestem pod obstrzałem, naciera na mnie wojsko, armia moich wad, przywar, grzechów, niedojrzałości, ograniczeń. Ale jednocześnie jest poddawany próbie fundament, na którym buduję swe życie. Albo jest to Skała, albo piach… Różnie bywa. Szerzej o tym za jakiś czas. Warto bowiem wiedzieć coś niecoś na temat drogi oczyszczenia – w duchowym rozwoju człowieka to zdecydowanie najdłuższy etap żywota. Warto, jako pewien materiał studyjny, obejrzeć sobie film „Ignacy Loyola”. Najlepsza wg mnie scena, to ta właśnie, kiedy rodzi się w samotności, na skale, Ignacy, jako Nowe Stworzenie w Chrystusie. Niesamowita scena!\nSamotność można wg mnie zmarnować. Ma to miejsce, kiedy damy się osaczyć samym sobą i tym wszystkim, co tak bardzo moje – czyli grzech. Wtedy jest to osamotnienie. Beznadzieja. Implozja żalu, zgorzknienia, nienawiści, izolacji. Tak jak samotność to bycie samemu, w wolności i ku wolności, tak Osamotnienie to bycie otoczonym przez samotność. Zero wolności, zero perspektyw. Przynajmniej w jakimś zakresie. (trochę inaczej o tym można poczytać tu oraz tu)\nKończąc tych kilka myśli powiem tylko tyle co w tytule notki: Samotność? Lubię a nawet bardzo potrzebuję – jednak oddaję się woli Pana, wierząc, że On sam wie, czego dla mnie potrzebuje i w jakim czasie, a mnie pozostaje prosić o modlitwę za mnie, bym nie był głuchy na to co On ma dla mnie przygotowane.\nMoże uda się rozwinąć tu, na blogu, w komentarzach, ciąg dalszy tych rozważań o samotności?\nTen wpis został opublikowany w kategorii behawioryzm, Słowo, Variae, Życie Duchowe i oznaczony tagami duchowość, Ewangelia, mistyka, oczyszczenie, osamotnienie, relacje, samotność, walka duchowa, więzi, wspólnota z Bogiem i ludźmi. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n10 odpowiedzi na „Samotność? Lubię a nawet bardzo potrzebuję”\n10 września 2019 o 00:52\nDziękuję bardzo Księdzu za tę wypowiedź, za podzielenie się i nie tylko za to,ale o tym w dalszej części komentarza.Z mojego doświadczenia (samotność z innego powodu )\nTak,samotność jest dramatem wielu ludzi.Różnie z tą samotnością bywa, rodzi lęk przed powrotem do pustego mieszkania,powoduje nieufność,brak poczucia bezpieczeństwa, bezradność,a także niską samoocenę.Wyraża się w emocjach,które powodują żal,a czasem i gniew. To wszystko razem izoluje od innych.Ogarniająca tęsknota staje się przykrym doświadczeniem,\nI tak jak Ksiądz napisał\n„Samotność można wg mnie zmarnować. Ma to miejsce, kiedy damy się osaczyć samym sobą (…)”\nale też może być siłą mobilizującą do aktywności,otwarcia się na drugiego człowieka,na pomoc oraz okazją do odkrycia we wspomnieniach piękna życia małżeńskiego,rodzinnego.Niezwykle ważne jest pojawienie się pomocnej dłoni,tej takiej spoza grona najbliższych(ale nie służbowej,tej serdecznej) I tu chcę podziękować Księdzu ,bo dzięki Księdzu Markowi powoli wracam do Kościoła.Poza tym aktywniej uczestniczę w tym swoim życiu.Mimo doświadczenia to bardzo interesuje mnie temat „samotność”.\nPierwsze dni i tygodnie samemu na plebanii to był ciężki czas. A i teraz bywa, że mnie „nosi”. Sądze jednak, że notka zaczyna jakiś nowy etap w moim życiu, Pani Ewo. a co do samotności, której Pani doświadcza – jakoś mało temu czasu poświeciliśmy, wydaje mi się… 🙂 Może uda się wrócić? Warto?\nJa i moja samotność.\nBył czas kiedy moja samotność bardzo mi doskwierała no bo jak można być samotnym kiedy ma się dom,męża,dzieci,rodziców i rodzenstwo dość liczne.A jednak mozna tak jak ja.Niestety moja samotnosc nic w życiu mi dobrego nie przyniosła a jedyne co sprawiła,że zaczełam użalać się nad sobą,zamykać sie na ludzi którzy powinni mi być bliscy.Jak dla mnie samotnosc nie jest niczym dobrym nie umie sobie z nią radzic i zapewne nigdy nie bede.A jedno co wiem umiem wyczuc kiedy daje swoje oznaki istnienia.\n10 września 2019 o 22:27\nNic dobrego nie wniosła? Zapewniam Panią, że wręcz przeciwnie.😉\n10 września 2019 o 22:45\n10 września 2019 o 23:17\nKiedyś jedna osoba do mnie pisała, dzieląc się swymi trudami życiowymi i duchowymi. Te drugie to w dużej części tyczyły się tego, że Pan Bóg nie słucha jej modlitw. Pytam więc człowieka – a o co się modlisz? A o to, żeby ktoś mej historii wysłuchał… Pocieszył, coś podpowiedział.\nNo i co, pytam? No i nic – słyszę w odpowiedzi…\nPani Magdo – dedykuję pani tę oto piosenkę!\n10 września 2019 o 23:47\nI oczywiscie Pan Bog sprawił,że trafiło na Ksiedza to Ksiadz tej histori wysluchal pocieszyl i tym oto sposobem Pan Bog wysluchał modlitwy.Być moze ja jeszcze do takiego momentu w swoim zyciu nie doszlam.I zapewne zbyt szybko nie dojde.Tylko wie Ksiadz co w symie zastanawiam sie czy nigdy ta osoba nie zalowała tego,ze ja Ksiadz wysluchał.Dziekuje za dedykacje w sumie przyznam szczerze dawno tej piosenki nie slyszalam a nie powiem znam ja na pamiec.\n11 września 2019 o 14:23\nLato 2019 roku. Jedna z nadmorskich miejscowości. Za oknem słonecznie, choć wietrznie. Byłem tam już od trzech dni, które minęły mi dość beztrosko. Brak zajęcia zabijałem próbą pisania czegoś, co kiedyś miało się stać książką. Poza tym plaża, piwko, niezdrowe jedzenie. Wszystko w granicach przyzwoitości.\nWieczorem, trzeciego dnia, zacząłem odczuwać jej obecność. Przyszła, jak zwykle, niezapowiedzianie. Kiedy położyłem się spać, ona z miejsca przytuliła się do mnie. Od razu poczułem jakiś niepokój. To nie było normalne uczucie. W miejsce ulgi, że od kilku dni nie słyszę krzyków dzieciaków, że co chwila ktoś mi nie wpada od pokoju i czegoś nie chce usłyszałem jej cichy szept: „Znów jesteśmy razem. Nie tak prędko się ode mnie uwolnisz.”\nNo tak, po prawie dziesięciu latach, zostawiłem ją w styczniu tego roku. Wróciłem do żony. Byłem więcej z żoną, praktycznie rozstawaliśmy się tylko wtedy kiedy ona szła do pracy. Przedtem bywało różnie. Wolałem być z nią, niż z żoną. Kiedy żona pojawiała się w pobliżu, stawałem się nerwowy. Bardziej pragnąłem tamtej, niż jej. Zemsta zdradzonej towarzyszki życia była bardziej dotkliwa, niż wcześniej mi się wydawało. Ale od początku…\nNie rozstawałem się z nią odkąd pamiętam. Zawsze ONA była przy mnie. W dzieciństwie, które mi umknęło. W młodości, spędzonej nad książkami i na sali wykładowej. Nie odchodziła nawet wówczas, kiedy próbowałem się spotykać z różnymi dziewczynami. Ciągle czułem jej oddech na swojej szyi. Czasem stawała między mną i drugą osobą, suflowała mi każdy mój krok. Ufałem jej, tak jak biblijna Ewa zaufała podszeptom złego ducha.\nJak mógłbym określić naszą relację? Najlepsze określenie to „syndrom sztokholmski”. Wiedziałem, że jestem jej ofiarą, a mimo to przywiązałem się do niej. Czasem mówiłem, że już jej nie chcę, nie potrzebuję. Mówiłem, żeby poszła obie precz z mojego życia, ale ona wciąż była. Najwierniejsza z wiernych. A ja do niej wciąż wracałem. Jeden nieudany związek. Potem drugi, trzeci, czwarty… Ciągle robiłem coś nie tak, bo normalny człowiek nie wracałby do niej. Robiłby wszystko, żeby wyrwać się z jej czułych objęć\nW końcu znalazł się ktoś, kto zechciał mi pomóc w zerwaniu z nią. Była ode mnie młodsza, ale życie znała lepiej niż ja. Postanowiła więc, że spędzi ze mną resztę życia. Oczywiście, tamta wciąż nie dawała za wygraną. Stawiała przeszkody, powodowała łzy i cierpienie. Ale udało się! Piętnaście lat temu zerwałem z nią. Myślałem, że na dobre. Myliłem się.\nPo kilku latach udanego małżeństwa, ona znów do mnie wróciła. Znów znalazłem chwilową przyjemność w byciu jej ofiarą. Jeden raz przerodził się w niemal dziesięcioletni „romans”. Do czasu, kiedy znów poznałem jej szatańskie oblicze. Właśnie tamtego lata.\nTo były moje pierwsze wakacje bez żony, odkąd byliśmy małżeństwem. Taki mały eksperyment. Żona z dziećmi była trzydzieści kilometrów ode mnie. Zły los chciał, że nie mogłem do niej pojechać samochodem. Niespodziewana awaria samochodu tuż przed wyjazdem pokrzyżowała nasze plany. Myślałem, że dam radę, choć ostatni raz na wakacjach bez żony byłem wtedy, gdy się spotykaliśmy. Ona była na rekolekcjach oazowych na południu Polski, ja w Gdańsku na leczeniu. Potem już wszędzie jeździliśmy razem, dużo ze sobą rozmawialiśmy. W trudzie i przeciwnościach rodziła się nasza miłość. Potem się pobraliśmy, było nam ze sobą dobrze. Potem przyszło załamanie. Znów pojawiła się ona… Tak gdzieś od połowy stycznia tego roku nasze małżeństwo nabierało nowego blasku. Znów byliśmy w sobie zakochani. A potem nastąpił ten wyjazd. I powrót tamtej…\nJak wyczułem jej obecność? Po prostu, takie rzeczy się wie. Ogarnia człowieka niepokój, nawet wręcz jakiś dziwny, niewytłumaczalny strach. Złapałem się, że siedzę skulony w rogu łóżka a w głowie mam raz natłok myśli, raz wielką pustkę. Obsesyjnie zaczynałem myśleć o żonie. Ale – co dziwne – tylko o niej. Jej brak powodował, że spadałem w otchłań. Tam gdzie była już moja stara towarzyszka życia. Samotność.\nNapisałem Księdzu na Twitterze, że samotność jest jak piekło. „Człowiek cierpi, nie potrafi znaleźć sobie miejsca. każdy, nawet mały problem urasta do rangi olbrzyma”. Tak dokładnie postrzegam samotność. Współczesny człowiek rzadko kiedy w samotności słyszy głos Boga. Wszechmogący Bóg nie potrafi się przebić ze Swoim przesłaniem przez skorupę współczesnego świata. Dotyczy to i świeckich i – co przerażające – także duchownych. Kilka miesięcy temu pisał Ksiądz o zagubionych kapłanach. Jeden odszedł z kapłaństwa, odpalając „bombę” w Boże Ciało, inny poszedł na „urlop” i zamieszkał w bloku. Jeszcze inny popełnił samobójstwo. Można by rzec, że są to klasyczne ofiary samotności. Można to różnie nazywać. Niedostateczna formacja seminaryjna i poseminaryjna (ta to dopiero kuleje!), brak motywacji do pracy nad sobą, brak wystarczającej więzi z Bogiem (brewiarz na „odwal się”, podobnie codzienna Msza Święta), do tego… no cóż… za bardzo dopuszczony do głosu „zew natury” i frustracja tym spowodowana. No, w jakimś stopniu można tych ludzi zrozumieć. Samotność ich osaczyła, więc zaczęli wykonywać nerwowe ruchy. Ale facet po czterdziestce, i to z 15-letnim stażem małżeńskim? I on jeszcze narzeka na samotność?\nZawsze na nią narzekałem. Tak jak napisałem, samotność zawsze była blisko mnie. Kilka razy próbowałem z tym skończyć. Samotność mnie przerażała. Może dlatego, że jestem jedynakiem? Zawsze chciałem, żeby ktoś mnie wysłuchał. Ale a to rodzice ciężko pracują i wracają do domu zmęczeni, a to dziadkowie są „z innej epoki” i nie potrafią zrozumieć dziecka, dorastającego chłopaka, potem dorosłego faceta, który też czasem chciałby się komuś zwierzyć z tego co mu na wątrobie leży. Mówili o mnie (np. jedna z moich byłych dziewczyn), że jestem mistrzem publicznych tajemnic, to znaczy mówię coś komuś o sobie i nagle się okazuje, że wiedzą o tym wszyscy. Wychodziła moja potrzeba wygadania się. To był jeden z powodów (oprócz tego najważniejszego, czyli pogłębienia wiary) mojego związania się z ruchem oazowym. Raz w tygodniu spotykałem ludzi, z którymi mogłem pogadać. Zapomnieć o mojej samotności. Do tego jeszcze był kolega, poznany na dniach powołaniowych (o tym też myślałem, a jakże!). Z nim też przegadałem szmat czasu. Ale w tygodniu wciąż dręczyła mnie samotność. Był czas, że nawet modlitwa nie pomagała, choć będąc w relacji z Bogiem, wiedziałem, że nie jestem samotny.\nBył czas, że samotność lubiłem. Uwielbiałem jej śpiew, czyli ciszę. Teraz jej nienawidzę. Nie potrafię być już sam. Nie chcę. Kiedy wraca samotność, wraz z nią wracają demony przeszłości. Zranieni ludzie, których nie mogę prosić o wybaczenie. Błędne decyzje, których nie mogę już cofnąć. Złe słowo, którego nie mogę wymazać z pamięci mojej i ludzi, do których je wypowiedziałem. Pewnie ma Ksiądz rację pisząc, że to jest zmarnowanie samotności przez grzech. Grzech, który mogę wyznać w konfesjonale, ale nie mogę wynagrodzić skrzywdzonej osobie.\nPróbuję to wszystko pozbierać „do kupy” i nie wracać do samotności. Może się uda…\n11 września 2019 o 15:34\nDziękuję! (póki co. Jak tylko się obrobię, odniosę się do komentarza. Jeśli Pan woli, to mogę mejlowo).\n11 września 2019 o 16:55\nproszę bardzo, to Ksiądz tu jest Gospodarzem 😉\nŚwietne! twitter.com/Kazimierz4955/… 11 minutes ago


Foliowanie jest prostą czynnością i niesłychanie pomocną. Główną jej zaletą jest ochrona przed czynnikami zewnętrznymi, takimi jak na przykład warunki pogodowe. Sporo towarów pozostaje zafoliowanych, właśnie dlatego tych funkcji jest o wiele więcej. W wielu przypadkach foliowanie dodaje się do upiększania artykułów. Tak jest na przykład z podarunkami, podarkami, czy kwiatami. Są to specjalnie do tego przeznaczone barwne folie, jakimi się owija całą rzecz. Wygląda to rewelacyjnie i przyciąga oko. Inną ważną funkcją, jaką pełni proces foliowania jest ochrona w trakcie transportu. W wielu przypadkach towary mają tendencje do przesuwania się w czasie podroży z miejsca na miejsce, a zafoliowane [ Read More ]\nPortale kulinarne to jedna z najbardziej globalnych aktualnie metod na wyszukanie pomocnych wiadomości kulinarnych lub też akcesoriów typu sokownik. W większości wypadków zagląda się na nie po to by uzyskać innowacyjny przepis na obiad czy kolację. Tych natomiast nie brakuje. Serwisy zachęcają także do tego by samemu założyć swoje konto oraz ubiegać się o miano kucharza. Portale kulinarne to bogactwo wiedzy. Spędzają na nich czas zarówno amatorzy, jak oraz zawodowcy. Jedni drugich uczą jakim sposobem gotować smakowite posiłki i doradzają jak je uatrakcyjnić bądź też z jakich akcesoriów rodzaju kociołek żeliwny korzystać. Portale także mają za zadanie podpowiedzieć co wolno [ Read More ]\nKażdy kto myśli o stworzeniu interesującej aranżacji okiennej, na pewno musi wiedzieć, że niezmiernie istotne jest w głównej mierze to, aby dobrać należyte elementy, wkraczające w jej skład. Bardzo istotne jest w takim razie to, aby zdecydować się na ciekawe stylistycznie firanki, przystosować stosowny karnisz oraz inne akcesoria, które posłużą nam do stworzenia ciekawej i niebanalnej dekoracji okiennej. Ewidentnie firanki gotowe oferowane nam dzisiaj na rynku są niesłychanie różne, mamy więc pomiędzy innymi firanki żakardowe, satynowe czy wykonywane z woalu. Każdy ma okazję odkryć w takim razie coś dla siebie, co równocześnie posłuży mu do wyczarowania pięknej i oryginalnej aranżacji. [ Read More ]


SEAC Master Dry 7 mm Czarny kup i oferty, Scubastore\nKup ten produkt i zarób 327 CoINNs / $ 3.96\nSEAC - Kombinezony piankowe i dodatki - Kombinezon do nurkowania półsuchy\nOpis produktu SEAC Master Dry 7 mm\nMASTER DRY nowy kombinezon do nurkowania SEACSUB , zaprojektowany do nurkowania w zimnych wodach, ponieważ zapewni doskonałą ochronę termiczną w wodzie i poza nią. Dzięki swojej konstrukcji o grubości 7mm zapewnia większe ciepło.\nJest to bardzo elastyczny i elastyczny kombinezon z 300% nylonowymi wstawkami Extraflex dla większej swobody ruchów.\nPosiada technologię pluszu z włókien termicznych, która ułatwia szybkie suszenie kombinezonu dla większego komfortu. Dla dodatkowej ochrony tył jest wzmocniony. Posiada tylny zamek błyskawiczny dla większego komfortu i wygody. Cechy:\n- Termiczne Fiber Plush: odcinek, szybki czas schnięcia, ciepło i komfort w kontakcie ze skórą\n- Płaszcz zewnętrzny: SE 300% Extraflex nylon\n- Podszewka: Włókno Plush termiczna\nDodatkowo, SEAC Master Dry 7 mm w kategorii Kombinezony piankowe i dodatki z naszego sklepu online nurkowy, znajdziesz inne powiązane produkty Kombinezon do nurkowania półsuchy. Jeśli jesteś zainteresowany kupnem innych produktów marki SEAC, w scubastore, znajdziesz produkty nurkowy, które również Cię zainteresują. SEAC koncentruje się na innowacyjności i poprawie doświadczenia nurkowy zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych przy jednoczesnym zachowaniu niskich cen.\nCechy SEAC Master Dry 7 mm\nZrównoważony rozwój SEAC Master Dry 7 mm\nłał! więc robak! i kolejne! wziąłem ladys xs. powinieneś wziąć jeden rozmiar większy. ale wciąż najlepszy garnitur, jaki kiedykolwiek miałem!


Jesteś singielką? Tego z pewnością nie chcesz usłyszeć!\nNietakt to najbardziej trafne określenie dla zachowania, jakie mogą zaobserwować singielki. Pewnie znacie to z własnego doświadczenia. Wiele pytań i tekstów, które są zupełnie nie na miejscu, a jednak padają i to jeszcze w towarzystwie. Zbliżają się święta, czas spotkań rodzinnych, więc singielki tylko czekają, kto z grona najbliższych zacznie swoje wywody na temat związków. Wiecie o czym mowa? Czytajcie dalej!\nTaka fajna dziewczyna i ciągle sama\nStały tekst, jak dobrze znany singielkom. Można usłyszeć go z ust koleżanek czy rodziny. Na każdej imprezie, przy każdej wręcz okazji. Status singielki może być przecież osobistym wyborem danej dziewczyny. Nie zawsze jest powodem do życiowej porażki, nie przesadzajmy. Czasy się zmieniły i coraz więcej kobiet decyduje się na życie w pojedynkę. „Jesteś taka fajna, mądra i piękna, więc dlaczego jesteś sama?”. To jedno z najgorszych pytań, które możemy usłyszeć. Ile razy można tego słuchać? Takie teksty potrafią jeszcze bardziej dobić człowieka.\nWokół jest tylu facetów, wystarczy tylko dobrze się rozejrzeć\nZ całą pewnością wokół jest mnóstwo facetów, nie wykluczamy, że wśród nich są ci fajni, warci uwagi. Jednak normalna dziewczyna nie zachowuje się jak desperatka i nie zaczepia wszystkich, spotkanych na drodze mężczyzn. Prędzej trafiłaby na oddział psychiatryczny niż randkę. Słyszałyście kiedyś, że miłości warto szukać wszędzie? Koleżanki radziły wam, byście zarejestrowały się na portalu randkowym? Super, świetne rady. Tylko może dziewczyna szukała już miłości w sieci, może kolejno trafiała na facetów, którzy przysporzyli jej więcej cierpienia niż radości. O tym nikt nie pomyśli, zanim rozpocznie ten temat. Jeśli ktoś nie chce z jakiegokolwiek powodu rejestrować się na tego typu portalu – nic na siłę.\nJesteś zbyt wymagająca\nBo każda kobieta ma wygórowane oczekiwania. Szuka księcia z bajki, jednocześnie męskiego, odważnego, romantycznego ale czasem też stanowczego. Ale ideałów nie ma, trzeźwo myślące kobiety doskonale to wiedzą. To, że dana osoba jest singielką nie oznacza, że jest zbyt wymagająca. A przecież lepiej być szczęśliwą singielką niż nieszczęśliwą partnerką, prawda? Wymagania każda z nas posiada, to normalne. Lecz nie sztuką tworzyć związek z kimś, kto zupełnie nam nie odpowiada. Sztuką jest znalezienie tej właściwej osoby, dla której warto żyć.\nZamiast na pracy, skup się na miłości\nSingielki często słyszą, że zbyt dużo pracują i to przez zapracowanie nie mogą nikogo znaleźć. Nikt jednak nie postawi się w roli singielki, która sama musi o siebie zadbać, zapłacić rachunki, może spłacać kredyt na mieszkanie. Poświęcenie dla pracy nie stoi na przeszkodzie w szukaniu miłości. Osoby, które dużo pracują zwykle są świetnie zorganizowane, więc takie argumenty możemy wyrzucić do kosza. Miłość jest w życiu niezwykle ważna i każda z nas chciałaby być szczęśliwa. Lecz praca zapewnia nam byt, byśmy mogły żyć, więc takich tekstów żadna singielka nie chce słyszeć, nigdy więcej.\nZ jakimi pytaniami spotkałyście się jako singielki? Jakie komentarze bliskich osób w kwestii związków najbardziej Was irytują?\nTAGI: dziewczyna facet kobiety komentarze miłość na portalu randkowym najgorsze pytania rady sama sinegielką singielka singielki status singielki święta teksty związek\n« Magiczny wieczór – Agnieszka Krawczyk\nSensacja! Margaret powalczy o prawo występu na Eurowizji w barwach Szwecji »\nWysiłkowe nietrzymanie moczu cz.2\nWygraj zestaw kosmetyków do makijażu Affect o wartości 150 zł!\nZ czym nie łączyć magnezu? Sprawdź!\nOwszem słyszę takie słowa, ale nimi się nie przejmuje. Czasem jest przykro, gry widzę szczęście u innych osób, ale mówię sobie na prawdziwą miłość przyjdzie pora.\nChyba nikt by nie chciał tego słyszeć.Ludzie,którzy zadają takie pytania nie zdają sobie sprawy,że są one nie na miejscu (te pytania),że ranią tym.Co ich obchodzi czyjeś życie,dlaczego się wtrącają w nie swoje sprawy.To oburzające.Ciekawe jakby oni się czuli,gdyby im zadawano takie pytania\nNajgorsze , że te pytania są zadawane z dobroci serca , troski .\nSą kwestie o które nie powinno się pytać , chyba że ktoś poprosi o radę.\nTo są bardzo prywatne sprawy i nie można wścibiać nosa w cudze życie .\nBezpośredniość ludzi często mnie oburza. Mam w rodzinie kilkoro singli i często słyszę jak są atakowani przeróżnymi komentarzami, nawet tych tak daleko posuniętymi pytaniami o orientację. Tak samo jak młode małżeństwa nagabywane są przez ciocie i babcie o potomstwo. Ci ludzie nie wiedzą ile takich komentarzy okupionych jest przez łzy. Wiele osób marzy o szczęśliwym związku ale nie chcą się godzić na bylejakość czy związek bez uczucia, nie tworzy się związku ze względu na opinię ludzką. Niektórzy z wyboru są singlami, każdy ma do tego prawo i nikt nie powinien się do tego wtrącać!\nNajczęściej takie pytania zadają osoby starsze, dla których w miarę wcześnie młodzi ludzie powinni zakładać rodziny i płodzić potomstwo. Zapominają tylko, że czasy się zmieniły. Teraz młodzi często stawiają na karierę, na wolność. Teraz żyje się inaczej, szybciej. Ślub nie jest już priorytetem, młodzi ludzie często mieszkają razem i nie spieszą się do składania deklaracji na papierku.\nNiektórzy nie zwracają uwagi na takie pytania, ale są też przypadki, kiedy to życie układa się inaczej niż tego chcemy i wtedy takie osoby potrzebują wsparcia, a nie wytykania.\nTak samo jak bycie w związku ma swoje zalety, tak też wiele zalet można znaleźć w byciu singielką. Ja co prawda singielka byłam krótko. Ale do dzisiaj wspominam ten czas bardzo fajnie. Wracałam po pracy do domu i mogłam robić co chcę. Ależ to było mega fajne. Mogłam pójść na zakupy, spotkać się z koleżankami, posiedzieć w domu przed telewizorem. Jak byłam głodna to coś zjadłam, a jak nie to nie robiłam obiadu. Albo zrobiłam w locie kanapkę i zagryzłam chipsami. To było takie beztroskie 🙂\nA teraz już zanim wyjdę z pracy zastanawiam się co zrobić dzisiaj na obiad. Gdybym mieszkała sama nie musiałabym codziennie po pracy robić obiadów.\nNa szczęście nie musiałam słuchać takich tekstów od koleżanek. Sama też nigdy nie mówię tak do dziewczyn które są stanu wolnego. Niech cieszą się wolnością 🙂\nZastanawiam się, co sobie myślą ludzie, rzucając takie pytania. Nie rozumiem tego wtrącania się w życie innych i pseudożyczliwych komentarzy. Dobrze by było, gdyby każdy pozwolił innym żyć po swojemu. To zresztą dotyczy nie tylko singielek – np. młode małżeństwa często zasypywane są „troskliwymi” pytaniami o przyszłe potomstwo, co też uważam za ogromny nietakt.