Bujanie w obłokach, czyli okiem i uchem Gackowej: Pod ścianą\nAutor: Gackowa o 23:01\nMajorMistakes 11 marca 2013 23:13\nTrzymam kciuki za sukces! Mój bardzo bliski znajomy rzucił palenie (intensywny palacz od lat m-dziesięciu) i nie pali już od dwóch lat.\nWytrwaj, z dwojga złego wolę alkohol-trzeba się solidnie nastarać, żeby raka dostać.\nJemu pomogło skubanie wszelkiego rodzaju pestek, picie ogromnej ilości herbat oraz zerwanie z sytuacjami, w których palił-czyli przestał też piwkować. Nie wiem jak to wygląda u ciebie, ale bardzo ci kibicuję. To znaczy Pani :)\nLena MadHatter 11 marca 2013 23:35\nja rzuciłam rzucanie, trudno :-/ nie potrafię i już :-(\na za Ciebie trzymam kciuki mocno mocno!\nGackowa 12 marca 2013 08:12\nPrzez tyle prob rzucenia przeszłam, że się w końcu nauczyłam rzucać. Samo rzucanie nie jest takie straszne z Tabeksem na podorędziu. Natomiast wytrwanie w niepaleniu to makabra. Przetrwać trzeci miesiąc jest szczególnie trudno.\nLena MadHatter 12 marca 2013 16:38\nw związku z różnymi paskudztwami ja muszę rzucać au naturelle :-/ żadnych wspomagaczy.\nwyżeram wtedy cukier łyżkami, wyję z niemocy i śnią mi się wielkie grube białe papierochy, którymi się zaciągam jak smok...\nimho, nie warto, zdechnę na raka, trudno, ale nie ma sensu się tak męczyć. u mnie po 24h zaczyna się jazda na maksa, się śmiałam, że to nie nikotyna, ino substancje smoliste :-/ cokolwiek to jest, ja nie umiem żyć bez palenia, choć żyję prawie bez jedzena... (szybciej zejdę i szybciej się skończy moja mizerna egzystencja, oby!)\ncium! niech Ci się uda!!\nKalina 11 marca 2013 23:46\npaliłam jak smok\nrozstałam się bez bólu, ale w bardziej sprzyjajacych warunkach\nte fajki na każdym kroku nie ułatwiają\na bierne palenie nie motywuje\nAnonimowy 12 marca 2013 00:00\nostrożnie z tym rzucaniem, ja paliłam ponad 30 lat, nie palę od 10-ciu. To był taki stres, że wpadłam w nadczynność tarczycy i będę brać leki do końca życia. Nie wiem co gorsze, ale odwrotu nie ma, tarczyca nigdy nie wyzdrowieje. Życzę wytrwałości Ewa.\nAleksandra Żurek 12 marca 2013 07:12\nMoim nałogiem są słodycze, dlatego rozumiem palaczy i innych nałogowców. Trzymam kciuki za wytrwałość.\nmaverika 12 marca 2013 08:05\nNigdy nie paliłam, więc nie wiem, jak to ciężko rzucić. Też mi się wydaje, że pomocne może być zajęcie czymś rąk. Uda się! Bardzo mocno trzymam kciuki :)\nGackowa 12 marca 2013 08:14\nMoje ręce są wiecznie zajęte, ale wolałyby bawić się papierosem, zapalać ogień, strząsać popiół i gasić peta. Czterdzieści razy dziennie, bez końca. A teraz tylko druty i pędzelki.\nRudyKrólik 12 marca 2013 08:12\nMój tatko palił jak smok przez 20 lat. Palił ekstra-Mocne i inne, w ilości 3(!) paczek dziennie. Pewnego dnia chciał sprawdzić, czy wytrzyma jeden dzień bez dymka. Potem dwa dni... Trzy... wygrywa do dzisiaj (10 lat), ale jak sam mówi, to tylko skutek oślego uporu, bo one cięgle mu "pachną" i śnią po nocach. Moja mama potrzebowała więcej czasu i silniejszego bodźca, którym okazało się zaprzestanie produkcji jej ulubionych szlugów. Nie pali już 4 lata i chyba jest na dobrej drodze.\nWychowanie się w zadymionym domu miało swoje plusy. Choć ja i mój brat od maleńkości paliliśmy biernie, to w dorosłym życiu, ani on ani ja, NIGDY nie spróbowaliśmy papierosa. Nieomal dziękuję rodzicom, za to że palili, i za to że już nie palą :)\nFanturia 12 marca 2013 08:28\nTrzymam kciuki. Za zmianę przyzwyczajeń Pana Męża także ;-)\nMakunka 12 marca 2013 08:46\nTrzymam kciuki! Rozumiem doskonale, bo nie paliłam ostatnie 2 lata. I również była to któraś z kolei próba. Początkowo pomógł mi e-papieros. Wbrew pozorom to działa, bo ręce zajmuje i trochę jednak zastępuje ten miły dla palaczy gest trzymania papieroska w ręku. Później nie paliłam wcale. Niestety po ogromnych stresach z początku tego roku znów trochę palę, ale takie palenie "rekreacyjne", to dla mnie jak nie-palenie. Więc i tak jestem zadowolona z wyników.\n4_dina 12 marca 2013 09:03\nJa nie pale 22 lata. Palilam nie tak dlugo bo jakis 10 lat i nie tak duzo bo paczke dziennie, ale bylam swietnym materialaem na starego astmatyka. Rano kiedy sie budzilam lapalam powietrze jak ryba wyciagnieta z wody i dopadalam okna, na szczescie po jakichs 10 minutach zdlonosc normalnego oddychania powracala, az do nastepnego poranka, dalo mi to do myslania ... Szkoda tylko ze wtedy nie wiedzialam tego co teraz, bo cena za rzucenie bylo 20 kilo wiecej w ciagu pol roku. Potem gdy moj ojciec umieral na astme wiedzialam ze dobrze zrobilam wrzucajac swoj nalog do kibla (doslownie bo to co zostalo w ostatniej paczce zmielam i spuscilam w ubikacji). Nie bylo lekko bo moj ojciec, brat i maz palili, a mieszkalismy razem, na dodatek tata nie ulatwial, wysmiewal sie, czestowal przy kawie, wszedzie zostawial zapalone papierosy i przez pol roku dogadywal "juz tyle razy probowalas i terz tez ci sie nie uda". Teraz podziwiam wszystkich ktorzy walcza z nalogiem i mocno trzymam za nich kciuki, bo ja wiem jakie to trudne ale tez wiem ze warto.\nAniarozella 12 marca 2013 09:56\nPodjęłaś najlepszą z możliwych decyzji. Trwaj w swym postanowieniu, chociaż małżonek nie ułatwia Ci tego. Wręcz przeciwnie - wodzi na pokuszenie. To bardzo utrudnia abstynencję od papierosa. Trzymam za Ciebie kciuki, byś dała radę. Po pół roku nie palenia zauważysz jak pięknie oddychasz i jak cera twarzy odżyła. Wiem to, bo mój mąż rzucił palenie po 40-tu latach fajczenia. Również doszedł do 2 paczek dziennie.\nMagdalena Kus 12 marca 2013 10:49\nGackowa - da się! U mnie też cała rodzina paliła, teraz wszystkich odrzuca na myśl o papierosie. Mój ojciec palił tak samo jak u Królika, nawet w samochodzie (marki Syrena) przy dzieciach...\nJa się nie wymądrzam zbytnio, bo byłam w takiej komfortowej sytuacji, że nie ja, a palenie mnie rzuciło. Naprawdę! Po około 10 latach palenia, całkiem sporego, nagle zaczęło być mi niedobrze od papierosów. Zostało mi do dzisiaj, a to już 7 lat odkąd zostałam rzucona przez nałóg :-)\nJustyna 12 marca 2013 10:53\nMój tesciu palił jak lokomotywa... do dnia zawału. Od tego czasu jak ręką odjął...://\nGackowa 12 marca 2013 12:06\nMój ojciec palił i po udarze i po wszystkich przeżytych zawałach. Matka przestała palić, jak ja już rak pęcherza ( zawsze związany z paleniem) dręczył, teściowa tak samo. Pan Mąż usłyszał gdzieś, amoże przeczytał, że poważne choroby pojawiają się około 5 lat po rzuceniu palenia. I niby on chce, żebym długo żyła z nim paląc pospołu. Ale ja już oddychać nie mogę.\nFanturia 12 marca 2013 18:41\nCóż... tak nieprzeciętnych ludzi jak Wy niekorzystne statystyki nie obowiązują ;-)\nPaliłam dużo i przez wiele lat. Doszłam do etapu, gdy rzuciłam, bo NAPRAWDĘ CHCIAŁAM RZUCIĆ. Nie obyło się bez nawrotów, paliłam wtedy jak nastolatka w ukryciu, żeby nie dać sobie prawa do oficjalnego palenia, żeby mi było łatwiej wrócić do niepalenia. Ostatecznie udało się, nie palę już bardzo długo! Mąż palił, pali i raczej będzie palił. Pewnie, że wtedy trudniej samemu rzuca się palenie, ale da się. Trzymam kciuki! Mocno! :) BBM\nAnia 12 marca 2013 12:01\nMój Ojc też rzucił fajki. Z dnia na dzień, miał ze 30 lat, to było około 86 roku. Do tej pory zapalił tylko jednego: waniliowego, indyjskiego szluga co to przyjechał z moją Ciotką w kieszeni, w limitowanej ilości 10 sztuk. I wszyscy wtedy zapaliliśmy: przy rodzinnym stole! W salonie! To było jak deser! Nigdy w życiu wcześniej ani później nie było takiej sytuacji w rodzinie żeby palić w domu/mieszkaniu.\nMaga 12 marca 2013 13:31\nTwarda baba jesteś , więc tylko jedno hasło może pomóc - co , ja nie mogę !? . Mój ojciec rzucił palenie po 20 latach 2 paczek dziennie przy pierwszej podwyżce ceny papierosów , a było to za czasów Gierka , z hasłem nie będą na mnie zarabiali i sadomasochistycznie położył sobie paczkę papierosów na środku stołu .Chodził jak lew w klatce, ale paczki nie dotknął i nigdy więcej już nie zapalił . No to jak , - co ja nie mogę !? Pozdrawiam\nGackowa 12 marca 2013 14:39\nChyba ze mną to tak nie działa.\nzdzisia10 12 marca 2013 17:26\nMój mąż też rzucił palenie dosłownie od razu jak dostal zawał.Do dzisiaj nie pali-od 2004 roku.Ale wcześniej ani myślał rzucić.A co do tych 5 lat po których mają się zjawić poważne choroby to według mnie nie jest prawdą.Trzymaj się i nie daj papierosom! Pozdrawiam...\nDziunia 12 marca 2013 17:58\ntayton 12 marca 2013 18:15\nGackowo dasz radę, wierzę w Ciebie. Ja wiem, że nałogi są straszne, też mam swój - wszelakie słodycze i wiem jak ciężkie, czasem wręcz niemożliwe jest oprzeć się pokusie, ale tak jak wiele osób wcześniej pisało - da się. Podam przykład ze swojego podwórka, mój ojciec w latach osiemdziesiątych palił po dwie paczki dziennie, w czasie kartek robił skręty i kupował "na czarno". Po jakiejś dużej imprezie rodzinnej będąc "w stanie silnego upojenie alkoholowego" oglądał Sondę, w której pokazali przeźroczystego, palącego manekina z tą całą smołą zbierającą się w płucach. I ten mój zawiany ojciec powiedział - nie palę. I już nie zapalił. Papierosy zawsze były w domu, gości częstował ale sam nie palił. Więc walczmy razem - Ty z papierosami - ja ze słodyczami - trzymam za nas kciuki.\nMarianna 12 marca 2013 20:57\nMój teść , tak jak teść Justyny, rzucił palenie po zawale, ale dopiero po drugim,\njak mu lekarz powiedział, że trzeciego nie przeżyje.\nMój narzeczony palił jak smok, zachorował na raka pęcherza moczowego, rzucił od razu\npo diagnozie, a było to ponad 20 lat temu. Nie zapalił ani razu od tego czasu.\nWłaśnie dziś się dowiedziałam, że mój kolega z pracy, palący bardzo dużo, ma raka krtani.\nJa od ponad 30-stu lat podpalam sobie, tzn.palę kilka papierosów dziennie, mogę też miesiącami nie palić, np. w depresji nie palę wcale. Jakoś w nałóg nie mogę wpaść.\nZa skłonność do nałogów ( jak za wszystko prawie) odpowiadają geny.\nWidocznie genu nałogowca nie posiadam :)\nKoszty nałogu papierosowego są ogromne i to nie tylko te dosłowne.\nŻyczę wytrwania w niepaleniu.\nKankanka 14 marca 2013 21:28\nA co ja Ci tu będę dobrych rad udzielać, sama wiesz co masz robić. Tyle, że mój chłop i syn nie zapalą w domu, a ostatnio wyobraźnia mi szalała, gdy czekałam na wizytę sobotniego palacza (co to przy żonce nie wie co to papieros) i już wręcz czułam ten smród dnia następnego - gdy małżonek zaprosił swego gościa na taras.\nZdaje się, że z nałogiem wygrałam i mimo fałdek tu i ówdzie nie zamierzam się wdawać w znajomości ze złodziejem pieniędzy.\nmoonfairy01 14 marca 2013 23:22\nZaczęłam palić w wieku 18 lat. Rzuciłam (jestem przekonana, że dzięki Kaszpirowskiemu) kiedy miałam 31 lat. Nie paliłam lat 9. Zaczęłam znów palić po tych dziewięciu latach (ach, gdyby głupota umiała latać!) i uwielbiałam palenie. To była dla mnie wielka rozkosz. Jak cudnie było zaciągnąć się dymkiem - każda sytuacja była dobra, każde miejsce odpowiednie :) No, kochałam to i koniec. Paliłam paczkę dziennie, ale nigdy w domu (tzn. kiedyś, kiedyś paliłam w domu, ale gdy białe ściany mego pokoju, gdzie miałam komputer, stały się niemal brązowe i przy malowaniu trudno było te brązy pokryć - zaczęłam palić na balkonie i tak już zostało). Kiedy pierwszy raz rzuciłam palenie, było mi naprawdę dobrze. W sensie psychicznym. Paląc miałam wrażenie, poczucie bycia niewolnikiem, a nie panią samej siebie. Kiedy uwolniłam się od nałogu odczuwałam bardzo wyraźnie to, że teraz to ja rządzę, nie papieros. No, ale jako, że po 9 latach znów zapaliłam - paliłam namiętnie przez kolejne 13 lat. We wrześniu ubiegłego roku miałam zator płuc. I od tamtej pory nie palę. Pomyślałam, że bez sensu jest palić, odbierać sobie tlen, kiedy już wiem, jak trudno może być oddychać. Nie palę od 3 września 2012, to już (sic!) ponad pół roku. I myślę, że już nie wrócę do palenia. Fizycznie znoszę abstynencję papierosową bardzo dobrze, od początku, zapewne strach o życie dużo tu miał do powiedzenia. Psychicznie... odczuwam pewnego rodzaju żal, że nie palę, bo to przecież było takie przyjemne. W zasadzie to w absurdalny sposób mam żal do losu, że zmusił mnie do rzucenia palenia :) Bo przecież tyle ludzi pali i nic im nie jest! A ja jakieś zatory, srory, jakim prawem?! ;)\nW każdym razie nie palę. Obiektywnie wiem i rozumiem, że to świetnie. Subiektywnie szkoda mi, że już nie mogę palić. Ale jest dobrze. Staram się pamiętać, że przeżyłam zator, a to nie każdemu się udaje i że po raz kolejny jestem wolna, papieros mną już nie rządzi.\nDasz radę. Już dajesz! Wytrwałości! Z każdym dniem powinno być lżej.\nmoonfairy01 14 marca 2013 23:23\nedi-bk 15 marca 2013 09:54\nJa nie palę od 10 lat a byłam nałogowcem strasznym ( dwie ciążę przepaliłam!! głupia krowa). Rzucałam dwukrotnie- raz nie paliłam rok i wróciłam do nałogu, drugi raz skutecznie- nie palę do dzisiaj. Natomiast bardzo długo łapałam się na odruchach palacza- myslenie typu teraz dojadę do końca tego rzędu i idę zapalić, szłam do wc i siadałam na zamkniętym sedesie ( zimą palilismy w wc) i dopiero po chwili łapałam się na tym co robię. A ile razy marzyło mi się- tylko odpalę i zaciągnę się ten pierwszy raz... Ale udało się i Tobie też się uda, za co trzymam mocno kciuki. Serdecznosci.\ngrazynaewak 15 marca 2013 22:24\nWedług mnie trudniej rzucić jak się powinno, łatwiej jak się tego bardzo chce. Paliłam jak komin 20 lat, nie palę już prawie drugie tyle. W drugiej próbie się udało i choć też kochałam tę zabawę to teraz wyrzucam sobie, że tyle lat płaciłam za smród, gorszą kondycję i poczucie zniewolenia. Przyjemność? Jest wiele innych o przyjemniejszym aromacie. Odwagi, życie bez papierosów jest jeszcze piękniejsze!\nKrystynkaR 16 marca 2013 08:17\nJa paliłam ok 30 lat, paczkę, półtorej dziennie. Przestałam palić gdy zaczęłam chemioterapię, po zachorowaniu na raka piersi. Udało mi się to bezboleśnie, nie cierpiałam zupełnie, nie palę już 17 lat. Wiem, że nie zawsze tak jest - raczej prawie nigdy. Moje dwie, mieszkające w Stanach, przyjaciółki, obie palące jak smoki kilkadziesiąt lat, rzuciły palenie w zeszłym roku. Wspomagały się przepisanym przez lekarza lekiem, dzięki któremu zupełnie nie miały tego głodu nikotynowego, żadnego stresu. Wiem, że najpierw brały ten lek i paliły (tydzień, dwa), potem przestawały palić a lek jeszcze brały. Zdaje się, że można go brać do trzech m-cy po rzuceniu palenia.\nLek się nazywa CHANTIX, producent PFIZER LABS, USA.\nNie wiem czy ten lek jest dostępny w Polsce, tam tylko na receptę.\nPozdrawiam i życzę sukcesu w rzucaniu.\nKrzysia 16 marca 2013 23:05\nDasz radę, twarda jesteś, nie tacy jak Ty pokonywali ten nałóg.Trzymam kciuki!\nPaliłam ok. 15 lat, od 20 nie palę. Chęć zapalenia pojawiała się jeszcze przez kilka lat w najbardziej nieoczekiwanych momentach, ale najważniejsza jest motywacja. Kiedy wiesz po co to robisz, to zrobisz to !\nPrawdą jest, że od chwili rozstania z papierosem, przybywa mnie ;) ale na nowo odkrywa się zapachy. Po kilku latach niepalenia stałam się nadwrażliwa na dym tytoniowy, nie toleruję go, nie pozwalam nikomu palić w domu, śmierdzą rzeczy, które przebywały choć przez chwilę w pomieszczeniu gdzie się pali, wyczuwam palacza na odległość. Podobno tak bywa z nawróconymi ;)\nGackowa 17 marca 2013 08:08\nMęża wolałabym już nie zmieniać i dalej go lubić, chociaż palacz z niego zawołany. Biedak ucieka teraz do swojego gabinetu z papierosem.\nZ tym śmierdzeniem to prawda, niestety.\nKrystynkaR 17 marca 2013 11:37\nMyślę, że w końcu też dojrzeje do tej decyzji...\nUnknown 17 marca 2013 20:26\nNie palę od wczorajszego wieczora i to wszystko jest do d..... .\nNie mam już żadnej motywacji. Ani to, że przez 30 lat spaliłam pół domu, ani to że to nie zdrowe, ani żadna rzecz która jego jest........... . Jeszcze trzymam się tylko dla tego że żal mi tych godzin co już się umordowałam. I tak jest mi lepiej bo jednak wzięłam ten reklamowany środek na D. Przedtem przy próbach rzucenia palenia łaziłam po suficie i wyłaziła ze mnie super wredna rozjuszona bestia.\nZ wyczytanych opowieści innych rzucaczy wynika mi jedno. Odrzucanie palenia musi mieć początek w głowie. I nie chodzi o argumenty a o szczególny stan mózgu, który stwierdza "koniec palenia". Jak na to namówić własny mózg, nie wiem.\nJak Ci Gackowa idzie to rzucanie. Napisz co czujesz. Może będzie nam razem łatwiej?\nUnknown 17 marca 2013 20:42\nNie palę od wczorajszego wieczora i to wszystko jest do d..........\nArgumenty typu, przez 30 lat spaliłaś pół domu, to nie zdrowe, śmierdzisz, itp itd nie działają. Wisi mi to. I nie chodzi o to że brak nikotyny mi dokucza(|Desmoxan tu działa dobrze) ale natręctwo myślenia o papierosie, łażenia tam gdzie zwykle leżały, sięgania po zapalniczkę, szukanie papierocha ręką. Uffffff. Obrzydliwość. Trzymam się na razie tylko dlatego że żal mi tych 16 godzin które mam za sobą. Na szczęście nie łażę z wściekłości po suficie. Kiedyś przy próbie rzucenia palenia zamieniałam się w rozjuszoną super wredną bestię.\nCzytając opowieści rzucaczy wnioskuję że skutecznie i w miarę spokojnie rzucają palenie ci którym coś w mózgu, a raczej w podświadomości, przestawiło zwrotnicę na "nie palisz". Czym bywa to "COŚ" nie wiem ale na pewno nie zdroworozsądkowe argumenty.\nGackowa, napisz co czujesz i ile godzin nie palisz?\nMoże razem nam będzie łatwiej?\nGackowa 17 marca 2013 22:58\nMamaczku, pora nie przyszła. Jak przyjdzie to się okaże, że z wdzięcznością przyjmiesz pomoc Desmoksanu i zajdzie dziwne zjawisko: zapomnisz o sprawie pod wpływem tego leku. Moja znajomość z Tabeksem sięga roku pańskiego 1980, na początku też tak marnie znosiłam odstawienie. Teraz na Tabeksie bezboleśnie przestaję palić. Ale potem wytrwać w tym niepaleniu - bieda!\nTeraz zrobiłam inaczej. Pierwsze pudło poszło na kurację zgodnie z rozpiską. Drugie lezy i jak mi nałóg dalej żyć nie daje, to sobie łykam tabletkę jedną na parę dni.\nPan Mąż się ulitował i nie rozsypuje wszędzie papierosów, jara smrodliwe cygara u siebie w gabinecie.\nI może jakoś dam radę.\niksinska 18 marca 2013 23:49\nMarnaczek ma rację z tą zwrotnicą w głowie, rzucałam 5 razy i za piątym mi się wreszcie przestawiła, nie palę 6 lat i bardzo mi dobrze z tym.\nA mój malżon już za pierwszym razem rzucił z kopyta, jarał 25 lat popularne i ekstra mocne, potem ruskie,\nniczym się nie wspomagał, rzucił z dnia na dzień.\nPozostaje życzyć ci, żeby panu Mężowi nagle się zwrotnica przestawiła, bo to on cie wodzi na pokuszenie.\nGackowa 18 marca 2013 23:56\nZostawił na noc w popielniczce peta z cygara. I co z tego, że za drzwiami gabinetu, smród był potworny. Podobnie śmierdzą używane a nie wyczyszczone starannie fajki.\nCiężko będzie, może się rozwodem nie skończy. Trzymam się w pionie i nie palę, ale łatwo nie jest.\nbaabcia 17 kwietnia 2013 09:20\ndobrze, że zajrzałam - mam nadzieję że optymistyczne wiadomości są świeża jak wiosna - On też kiedyś rzuci - choćby ze względu na psy :) :) :) im to dopiero śmierdzi włos :) każdy


Wsłuchana w liturgię\nDorota Seweryn, Regina, Nina Majek, Kasia, rodzina Pińczukiw\n15 grudnia 2016 r. zmarła w Lublinie Irena Kucharska, członkini Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła, należąca do Centralnej Diakonii Liturgicznej Ruchu Światło-Życie.\nIrena Kucharska związana rodzinnie z ks. Franciszkiem Blachnickim, pierwszy raz w oazie uczestniczyła w 1964 roku, od 1967 r. związana była z Ośrodkiem Ruchu w Lublinie na Sławinku.\nJej szczególną posługą była praca nad materiałami formacyjnymi i liturgicznymi. We współpracy z ks. Franciszkiem Blachnickim i ks. Wojciechem Danielskim przygotowywała lekcjonarze, mszały, modlitewniki na poszczególne stopnie oazy, teksty liturgii godzin na spotkania centralne Ruchu i na oazy modlitwy. Była współautorką materiałów do X Kroku „Agape”, na podstawie wskazówek ks. Blachnickiego opracowała materiały do VII kroku „Liturgia”.\nW ostatnich latach dbała szczególnie o komentarze liturgiczne i modlitwę powszechną podczas spotkań uczestników Ruchu – opracowywała i odczytywała m.in. komentarze do psalmów Liturgii Godzin w czasie Kongregacji Odpowiedzialnych oraz Oazy Rekolekcyjnej Diakonii Jedności.\nIrena Kucharska znana jako Ika (imię będące skrótem jej imienia i nazwiska) została osierocona przez matkę w drugim roku życia. Ojciec ożenił się drugi raz z siostrą czcigodnego sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego Adą Blachnicką. W ten sposób ks. Franciszek stał się jej wujem. Z rodzicami przyjeżdżała do wuja do Krościenka i spotykała się też z nami – Wspólnotą Niepokalanej Matki Kościoła. Mając 15 lat, wzięła udział w drugiej oazie Niepokalanej (dla młodzieży żeńskiej) w Tylmanowej w 1964 roku.\nIka była bardzo inteligentną dziewczyną, dobrze rozumiała, co wuj robi, podobało jej się to i akceptowała to. Postanowiła sobie, że jak zda maturę, będzie miała 18 lat i dowód osobisty, to przyłączy się do tej pracy i do wspólnoty, którą wuj prowadzi.\nAle gdy podzieliła się planami z rodzicami, natychmiast się sprzeciwili. Jej ojciec, pan Kucharski, chciał, żeby jego dzieci wszystkie zdobyły wykształcenie, tym bardziej pragnął tego dla Iki, która była najmłodszym dzieckiem z jego pierwszego małżeństwa. Powiedział jej, że nigdy się na to nie zgodzi. Po pierwsze – najpierw musi zdobyć wykształcenie, a po drugie – powinna sobie poszukać czegoś lepszego, a nie takie ubóstwo pod każdym względem, jakie stanowi ta wspólnota i to miejsce, jakim jest Krościenko. Mama Iki, znając jej upór, wiedziała, że Ika będzie chciała dopiąć swego, więc schowała jej dowód osobisty.\nPewnego dnia, gdy rodziców nie było w domu, Ika postanowiła odnaleźć swój dowód. Gdy go znalazła, nie zastanawiając się, spakowała swoje osobiste rzeczy, na stole zostawiła kartkę dla rodziców i wyjechała.\nPan Kucharski długi czas miał żal do ks. Franciszka Blachnickiego, posądzając go o to, że to on namówił jego córkę do włączenia się do tego dzieła. Ale była to nieprawda, bo ks. Blachnicki nigdy nikogo nie namawiał do przyłączenia się do wspólnoty i jego dzieła, tym bardziej swojej siostrzenicy. Pan Kucharski i ks. Blachnicki prowadzili ze sobą w tej sprawie korespondencję, która się zachowała. Ale będąc na łożu śmierci, pan Kucharski podziękował ks. Franciszkowi za to, że Ika jest we Wspólnocie Niepokalanej Matki Kościoła i że współpracuje z nim. Powiedział też, że teraz, odchodząc, jest o nią spokojny, bo jest w dobrych rękach.\nIka skończyła studia na KUL-u i cały czas pracowała dla Ruchu Światło-Życie, w oazach, a przede wszystkim w diakonii liturgicznej, wnosząc dużo dobra. Przygotowywała wszelkiego rodzaju komentarze liturgiczne itp. Pozostawiła wielki skarb, gromadząc i porządkując ukazujące się od Soboru Watykańskiego II materiały liturgiczne.\nIka była także uzdolniona manualnie: robiła na drutach, szydełkowała. Nie chodziła do fryzjera, lecz sama obcinała sobie włosy i robiła fryzurę – zawsze wyglądała nienagannie. Każdą pracę wykonywała dokładnie i do końca – nigdy nie próżnowała.\nPan obdarzył ją krzyżem choroby od młodzieńczych lat – cukrzycą, którą znosiła bardzo dzielnie. Nigdy nie słyszałam z jej ust ani jednego słowa skargi. Była bardzo dyscyplinowana co do brania leków, zachowywania diety – w tym ją szczególnie podziwiałam. Była dla siebie bardzo surowa i wymagająca.\nW ostatnich miesiącach przed śmiercią czuła, że siły ją opuszczają, a jeszcze tyle chciała zrobić. Mówiła o tym spokojnie, bez jakiegoś żalu do Pana Boga. Myślę, że Jego wolę przyjmowała z całym poddaniem się.\nDziękuję Panu Bogu za jej życie całe oddane i poddane Jemu i za każde dobro, które wniosła do Ruchu Światło-Życie, szczególnie za to, co robiła dla piękna i właściwego rozumienia liturgii.\nIkę poznałam w grudniu 1979 r. W czasie nabożeństwa w ostatni dzień roku modliła się za osoby z którymi wtedy mieszkała, wymieniała je po imieniu i dziękowała Panu Bogu, że dzięki nim żyje. Zdziwiła mnie ta modlitwa, zrozumiałam ją, gdy dowiedziałam się, że choruje na cukrzycę. Potem, przez kilka lat w czasie wakacji, byłam wysyłana bo Lublina, by pomagać Ice, robiłam to jak mogłam najlepiej, ale nie było to łatwe. Wiele razy udzielałam pomocy gdy zapadała w śpiączkę. W czasie tych pobytów w Lublinie podczas nieszporów modliłyśmy się w intencji rekolekcji oazowych, które odbywały się w poszczególnych diecezjach. Ika dbała o to, by nie pominąć żadnej diecezji, żadnego ważnego wydarzenia w życiu trwających oaz.\nO swojej posłudze w Diakonii Liturgicznej mówiła zwyczajnie, ale też dzieliła się jakimiś ciekawostkami, czymś co odkryła, co ją uradowało, planami na przyszłość. Pod koniec życia także realnym stwierdzeniem: ja już tego nie zrobię... Zajmowała się ważną posługą w Ruchu, ale też cieszyła się z tego, że może sobie czy komuś zrobić coś na drutach. Miała zdolności manualne, praktyczne (jej tata chciał by studiowała architekturę), potrafiła umeblować kuchnię nie przesuwając żadnego mebla – nie miała na to siły – ale dokładnie wymierzyła pomieszczenie, meble i w doskonale urządzonej kuchni dobrze się pracowało. Dzięki temu, że potrafiła sobie bardzo dobrze zorganizować pracę, zrobiła tak dużo.\nNa ile tylko zdrowie jej pozwalało, przygotowywała kalendarze liturgiczne na czas trwania oaz wakacyjnych, lekcjonarze, modlitewniki na Kongregacje, Triduum Paschalne, COM i inne wydarzenia Ruchu. Przygotowywała też i wygłaszała komentarze do czytań, psalmów, modlitw, śpiewów by skoncentrować uwagę na modlitwie, by wydobyć to co najistotniejsze.\nW swojej wrażliwości potrafiła zauważyć człowieka potrzebującego i obdarować go rozmową, mądrą radą, dobrym słowem. Nie zawsze była zrozumiana i często pozostawała z tym sama.\nUfam, że teraz uczestniczy już w pięknej liturgii w niebie.\nPo raz pierwszy z Iką spotkałyśmy się na początku lat 90-tych w Krościenku na Oazie Rekolekcyjnej Diakonii Liturgicznej, którą prowadził ks. Stanisław Szczepaniec. I myliłby się ktoś, kto patrząc na następne lata naszej znajomości stwierdziłby, że to była przyjaźń od pierwszego wejrzenia. O nie! Nic w tych rzeczy! Ani od pierwszego wejrzenia, ani od drugiego! Na tym ORDL-u w Krościenku byłam bardzo wdzięczna Panu Bogu, że nie trafiłam do małej grupy, której animatorką była Ika, bo bym chyba nie wytrzymała. Wydawało mi się wówczas, że Ika to kompletnie nie mój styl: zasadnicza, stanowcza, stonowana w emocjach, bardzo kompetentna, bardzo wymagająca. Na szczęście wydawało mi się.\nMoje zaangażowanie w Centralnej Diakonii Liturgicznej sprawiło, że wkrótce pojawiło się sporo punktów stycznych z Iką, która „działce” liturgii pracowała od dawna i musiałam się trochę przemóc do osobistych z nią kontaktów. Szybko się okazało, że kto nie odważył się, by poznać ją bliżej, sporo tracił, bo Ika w dłuższym i bliższym kontakcie bardzo zyskiwała. To, czym wręcz zrażała zwłaszcza nas „żóltodziobów” na początku, ta zasadniczość, stawianie wymagań, brak pokazywania emocji, szybko dało się wytłumaczyć i uargumentować, że ona po prostu inaczej nie potrafi. Przełomem w naszej znajomości był chyba jeden z wyjazdów na Kongregację Odpowiedzialnych do Częstochowy, na który Ika przyjechała chora, z bardzo skaczącym cukrem i już nie miała wyboru, żeby pewne sprawy wytłumaczyć i „małolatę” w pewne rzeczy wtajemniczyć. Musiała się otworzyć, żeby opowiedzieć o sobie i o chorobie, z którą zmagała się od lat. To była zupełnie inna Ika, a jednocześnie przecież ta sama: stanowcza, bo życie z okropną odmianą cukrzycy, którą miała, wymagało od niej drakońskiej diety i konsekwencji do bólu w przestrzeganiu zaleceń lekarskich; bardzo samodzielna i zasadnicza, a jednocześnie żyjąca ze świadomością, że musi się nauczyć polegać na ludziach, którzy są obok niej, bo w nagłym przypadku tylko oni mogą udzielić jej pomocy; stawiająca wymagania, ale na pierwszym miejscu sobie, a dopiero potem innym; stonowana w emocjach, bo w wielu sytuacjach doświadczała niezrozumienia ze strony tych, którzy powinni być z nią najbliżej i wspierać ją, gdy zachodzi taka potrzeba. W kwestii tego jej „braku pokazywania emocji”, który jej wielu zarzucało, to ja do dziś pamiętam jej autentyczne i ogromne wzruszenie, gdy w czasie przeniesienia doczesnych szczątków ks. Franciszka Blachnickiego do Krościenka mogła zejść za trumną do dolnego kościoła, bo pozwolono tam pójść najbliższej rodzinie Ojca Założyciela, a ona do niej należała, o czym chyba niewiele osób wiedziało, bo Ika nigdy się tym nie chwaliła.\nSzybko Ikę bardzo polubiłam, a praca z nią nad rozmaitymi liturgicznymi sprawami stała się z czasem prawdziwą przyjemnością. Wiedziałam, że mogę na nią liczyć, że jeśli krytykuje, to dlatego, że uważa, że coś można poprawić, żeby było jeszcze lepsze, a i ona wkrótce odkryła, że może na mnie liczyć i w sprawach oazowych, i wtedy, gdy z jej zdrowiem zdarzy się coś nieprzewidzianego. Wtajemniczenie mnie z dużymi szczegółami w zasady postępowania z cukrzycą nie raz się przydało na wspólnych wyjazdach i rekolekcjach, bo szczególnie przypadki hipoglikemii były dla niej bardzo niebezpieczne, ponieważ dla ludzi patrzących z boku nic się nie działo, ona dalej była w niby-kontakcie i trzeba było dużego wyczucia, żeby dostrzec, że coś jest nie tak. Ileż razy na wspólnych rekolekcjach trzeba było Ikę jakimś fortelem odciągać od ludzi, bo „zawieszała się” na jakiejś frazie i potrafiła się spierać do bólu, a sama już nic nie pamiętała potem ze zdarzenia, bo niedocukrzenie sprawiało, że nie działała racjonalnie. Trochę łatwiej się jej żyło na co dzień od czasu, gdy dobrzy ludzie wsparli ją w zakupie pompy insulinowej, bo z jej opowiadań można było odnieść wrażenie, że wielu z jej otoczenia uważało zakup tego drogiego sprzętu za fanaberię.\nOstatni raz mieszkałyśmy razem w czasie ubiegłorocznej Kongregacji Odpowiedzialnych i wtedy to ostatni raz miałam okazję jej pomóc. W czasie porannych zajęć w niedzielę połapałam się, że coś jest nie tak. Siedziała obok mnie i Wojtka Kosmowskiego i co chwilę rwał się z nią kontakt, zasypiała, denerwowała się, że o coś ją pytam, zastygała w połowie wykonywanego ruchu, okazało się, że nie ma przy sobie glukometru, który w plecaczku nosiła absolutnie zawsze, ale nie miała go tym razem. Gdy udało się nam wyprowadzić ją do punktu medycznego na Jasnej Górze i dała sobie zmierzyć tam cukier, wynik był już tak niski, że natychmiast dyżurny lekarz zadecydował, by wezwać karetkę, a wraz ze mną podjęto karkołomną próbę podniesienia jej cukru, żeby miała szansę przeżyć (nie mieli na miejscu leków, a próba wmuszenia wtedy w nią czegokolwiek do picia lub jedzenia była prawdziwą szkołą cierpliwości). A Ika – jak to Ika w takich razach – jeszcze kłóciła się z lekarzem, że wszystko ok., że niepotrzebnie została tam przyprowadzona, że do żadnego szpitala nie pojedzie… No i postawiła na swoim i nie pojechała zostając do końca na Kongregacji.\nOstatni raz rozmawiałam z nią telefonicznie w dzień wyjazdu na ostatnie jesienne DWDD. Od lat Ika układała dla naszej śląskiej filii komentarze do psalmów Jutrzni i Nieszporów, bo chętnie z nich korzystałam przygotowując liturgię. To był pierwszy raz w życiu, gdy Ika mi nawaliła i nie wysłała maila. Dodzwoniłam się do niej w piątek, gdy akurat weszła do domu po powrocie ze szpitala. Mówiła dziwnie, o tym, że już nie potrafią jej leczyć, że ona pamiętała, że ma to dla mnie zrobić, ale w szpitalu nie miała możliwości, bo czuła się bardzo źle, obiecywała, że następnym razem zrobi to wcześniej i nie nawali. Dziś już wiemy, że nie będzie następnego razu. Czy ktoś to i inne liturgiczne rzeczy, którymi zajmowała się od lat, po niej przejmie? Dobrze by było. Mi wielokrotnie się zdarzało, że zaczynałam o czymś mówić, że warto by było to i to na jakieś rekolekcje przygotować, a wkrótce potem Ika wysyłała maila, że właśnie znalazła taką staroć w swoim komputerze i może mi się na coś przyda, a ta „staroć” to był zwykle gotowiec do tego, co ja chciałam zacząć przygotowywać i 90% roboty miałam z głowy. Jej komputer i domowe archiwum to był prawdziwy skarbiec.\nJestem wdzięczna Bogu, że miałam okazję ją spotkać w życiu, że mogłyśmy się zaprzyjaźnić, że przez wiele lat była dla mnie bardzo wymagającym recenzentem, ale i wsparciem. I jak zawsze w takich razach zadaję Panu Bogu pytanie: „Czy naprawdę w niebie był Ci potrzebny kolejny liturgista? Ika przydałaby się jeszcze nam…”\nMoja formacja po trzecim stopniu przebiegała pod czujnym okiem ks. Piotra Kulbackiego i to dzięki niemu poznawałam „sławne” nazwiska osób ważnych w Ruchu. Znałam wiec Ikę Kucharską z podpisów na książkach i innych wydawnictwach Ruchu, wiedziałam, że odpowiada za piękno liturgii itp. Na jednej z kongregacji odpowiedzialnych odważyłam się do niej podejść i zapytać o melodie do psalmów. Porozmawiała ze mną chwilkę i poprosiła o adres pocztowy. Chwilkę po kongregacji przysłała mi list z nutami. To było niesamowite – otrzymać list od samej Iki! Do dziś mam tę kartkę z nutami od niej.\nMoje drugie ważne spotkanie odbyło się podczas Miesięcznej Szkoły Animatora w Krościenku. Dała się wtedy poznać jako encyklopedia wiedzy liturgicznej. Jeśli nawet czegoś nie wiedziała, zaraz starała się dotrzeć do źródeł i odpowiedzieć na zadane pytanie. Prowadziła szkołę liturgiczną i była w tym bardzo delikatna, ale konsekwentna. Wybroniła mnie na egzaminie na koniec tygodnia liturgicznego i wsparła w nieudolnych próbach formacji liturgicznej.\nKiedy przyszłam do INMK, spotkałam się z nią zaraz na pierwszych rekolekcjach. Z powodu zatłoczenia oddałam jej swój pokoik, a sama poszłam spać do małego sekretariatu, zawsze z zażenowaniem wspominała tę zamianę, ale wiem, że była wdzięczna. Po kilku latach, już jako prowadząca MSA, prosiłam Ikę, by odpowiadała za tydzień liturgiczny. Prawie co roku z innym kapłanem prowadziła te warsztaty, ale zawsze z ogromnym zamiłowaniem i konsekwencją.\nPrzez wszystkie lata w INMK miałam z Iką wiele spotkań, często prosiłam ją o pomoc w przygotowaniu komentarzy liturgicznych na ważniejsze wydarzenia. Zawsze mi pomagała. Ostatnia jej pomoc dotyczyła oprawy liturgicznej I Komunii moich uczniów. Dzięki jej wskazówkom i pomocy liturgia była taka, jak powinna być podczas tych wydarzeń. Po ludzku bardzo za nią tęsknię, choć wierzę, że spotkamy się kiedyś na niebiańskiej liturgii.\nPierwszy raz spotkałem ją na przełomie lat 80 i 90 ub.w. w Krościenku – wydaje się, że podczas Oazy Rekolekcyjnej Diakonii Jedności. Potem wiele razy byliśmy razem na rekolekcjach: Oaza Rekolekcyjna Diakonii Liturgicznej, Oaza Modlitwy Diakonii Liturgicznej, Centralna Oaza Modlitwy a w ostatnim okresie także na Oazie Jedności Diakonii Liturgicznej. Spotykaliśmy się na Kongregacji Odpowiedzialnych w Częstochowie, w czasie zjazdów Duszpasterzy Służby Liturgicznej i podczas różnych spotkań w Lublinie.\nGdy przedstawialiśmy się na różnych spotkaniach: ile kto lat jest w Ruchu – ona zawsze była poza konkurencją. W diakonii liturgicznej była „od zawsze”. Wydawała się niepozorna, spokojna, cale uczestniczyła w redakcji wielu materiałów (Katechizm Służby Liturgicznej, podręcznik Triduum, lekcjonarze oaz rekolekcyjnych i mszały oaz), brała udział już około 40 lat temu w spotkaniach Krajowego Duszpasterstwa Służby Liturgicznej. Opracowała wspaniałe pomoce dla lektorów a także zamieściła w sieci zeszyty Biuletynu Odnowy Liturgii. Przygotowywała komentarze liturgiczne i często odczytywała je, zwłaszcza podczas Kongregacji Odpowiedzialnych i Centralnej Oazy Modlitwy.\nMimo ciężkiej choroby służyła w diakonii liturgicznej. Jej rady i wsparcie były niezwykle cenne.\nWierzę, że uczestniczy teraz w niebieskiej liturgii, a jej gorliwa, cicha, wytrwała praca na rzecz diakonii Ruchu pozostaje wciąż inspiracją dla mnie.\nChcemy dać świadectwo o niezwykłej osobie, pani Irenie Kucharskiej, która dla nas była siostrą Ireną. Nigdy jej nie spotkaliśmy, ale jej otwarte serce do zupełnie obcych jej ludzi pozwoliło nam ją bardzo pokochać. Odbieraliśmy ją jako osobę, dla której granica nie jest przeszkodą w okazywaniu pomocy potrzebującym.\nPiszę ten list z Ukrainy, z Żytomierza. Kilkanaście lat temu mój kilkuletni wnuczek zachorował na cukrzycę typu 2. Dla nas to był wielki szok i tragedia. Nie wiedzieliśmy, jak pomóc dziecku, a niezbędne dla cukrzyka narzędzia do pomiaru cukru były bardzo drogie. Prosiliśmy znajomą studentkę, aby zainteresowała się, jaka jest sytuacja w Polsce. Bardzo szybko nasza znajoma zadzwoniła do nas i powiedziała, że jej koleżanka ma znajomą, która wiele lat choruje na cukrzycę i jest bardzo chętna, by pomóc. Czy nie jest to znak Bożej opatrzności?\nIrena kupiła nam glukometr, a potem systematycznie w ciągu prawie 7 lat, przy różnych okazjach, podawała nam paski testowe. Ostatnią paczkę podała nam miesiąc przed swoja śmiercią. Nigdy nie chciała przyjąć od nas żadnych pieniędzy.\nPisaliśmy do siebie listy, w których ona dawała nam cenne porady, uspakajała nas. Interesowała się nowoczesnymi narzędziami dla cukrzyków i podpowiadała nam, gdzie możemy je kupić.\nNasza rodzina jest bardzo wdzięczna Irenie za jej dobroć, słowa otuchy, cenne rady. Miłosierdzie – to litość serca, miękkość, współczucie, delikatność, miłość do ludzi. Takim właśnie Bożym darem było wypełnione serce siostry Ireny. Niech Bóg będzie jej nagrodą!\nRodzina Pinczukiw z Żytomierza\nArtykuł „Wsłuchana w liturgię” ukazał się w 215 numerze „Wieczernika”.\nfragment na 22 września\nrano: Syr 37-39\nwieczór: 2 Kor 13


Najgorsza ugoda jest lepsza niż najlepszy wyrok – Okręgowy Ośrodek Pomocy\nBy Monika HalickaIn AktualnościPosted grudzień 9, 2021\nRozmowa z Łukaszem Chmielarczykiem prowadzącym mediacje w ramach Okręgowego Ośrodka Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem w Krakowie.\nŁukasz Chmielarczyk – prawnik, mediator wpisany na listę mediatorów Sądu Okręgowego w Krakowie, w Ośrodku świadczy pomoc prawną i mediacje; profesjonalista w swojej dziedzinie, a przy tym wrażliwy i empatyczny człowiek, który każdemu stara się pomóc najlepiej jak potrafi; w pracy z pokrzywdzonymi posługuje się językiem zrozumiałym dla osób niemających wiedzy prawniczej, co w przypadku tej dziedziny jest szczególnie ważne i pomocne;\nMH: Zacznijmy od tego, by wyjaśnić czym są mediacje?\nŁCh: Najogólniej rzecz ujmując, jest to jedna z form rozwiązywania konfliktów, sporów. Specyfika mediacji polega na tym, iż strony godzą się zaangażować w tok rozmów osobę bezstronną – najczęściej posiadająca wiedzę w zakresie, którego dotyczy spór, która dąży do tego, by w pierwszej kolejności strony przedstawiły swoje stanowiska, a dalej podjęły próbę wypracowania wspólnego stanowiska. Mediacja polega przede wszystkim na wzajemnym słuchaniu się, o co w sporze trudno, dlatego tak często, nawet z prostymi sporami, ludzie wolą skierować sprawę do sądu. W naszym społeczeństwie często brakuje kultury słuchania drugiej strony, często uważamy, że to my mamy zupełną rację, a druga strona się myli.\nMH: Jaki jest zakres mediacji?\nŁCh: Mediacje z zasady mogą dotyczyć każdego rodzaju spraw, gdzie między stronami pojawia się Spór. Natomiast w Ośrodku, z uwagi na jego specyfikę przeprowadzamy mediacje w sprawach rodzinnych (np. sprawowanie opieki nad dziećmi), cywilnych oraz karnych.\nMH: Czy na mediację mogę przyjść tak po prostu, czy trzeba być na nią skierowanym?\nŁCh: Mediacje można podjąć na kilka sposobów: w wyniku umowy mediacyjnej (dwie osoby umawiają się do mediatora, dochodząc do wniosku, że wolą, by ktoś obiektywny spojrzał na ich spór, wysłuchał ich racji i być może zwrócił uwagę na błędy w założeniach czy myśleniu stron, dzięki czemu uda się osiągnąć złoty środek) lub na mediacje wysyła sąd (gdy dostrzega, że strony mogą się porozumieć, że ich postawa wskazuje na przestrzeń do wypracowania wspólnego stanowiska, o ile otrzymają wsparcie osoby trzeciej, co często wpływa tak na termin zakończenia sprawy, jak również na koszty sądowe). Wtedy takie osoby trafiają do mediatora, który wpisany jest na listę mediatorów przy Sądzie Okręgowym, specjalizującego się w dziedzinie sporu.\nMH: Co jest przedmiotem mediacji?\nŁCh: Trudno odpowiedzieć w sposób wyczerpujący, bowiem katalog tematów, które mogą być przedmiotem mediacji nie jest zamknięty. Strony mogą spierać się na temat kontaktów rodziców z dzieckiem, sprawowania opieki, mogą spierać się na temat podziału majątku. Mediacja może dotyczyć także sposobów naprawienia szkody, warunków i terminów spłaty zobowiązań – to jedynie przykładowo.\nJak pokazuje doświadczenie, podczas mediacji strony często są gotowe do porozumienia w zakresie głównego sporu, jednocześnie w tle pojawia się kilka takich punktów, o które któraś ze Stron chce walczyć za wszelką ceną – i to one są problemem. W sporze dla danej strony tylko te punkty są widoczne i tylko one są istotne.\nMediacja służy temu, by ustalić gdzie jest źródło sporu, zapytać co jest dla stron zgodne i dopiero od tego etapu (zrozumienia który obszar dla stron pozostaje wspólny) powinno się przepracowywać te pomniejsze kwestie. Zwiększa to szanse dojścia do porozumienia i podpisania ugody, a tym samym minimalizuje ryzyko długotrwałego procesu, nie tylko kosztownego z punktu widzenia finansowego, ale także emocjonalnego i stresowego. Funkcjonuje określenie, iż najgorsza ugoda jest lepsza niż najlepszy wyrok, ponieważ w ugodzie każda ze stron wie, że miała na coś wpływ, gdzieś zyskała kwestię, która była dla niej ważna, w czymś ustąpiła, ale w sposób świadomy, zaś w Sądzie przy ogłaszaniu wyroku nie zawsze jest to możliwe.\nMH: Jak często ktoś korzysta z mediacji?\nŁCh: Mediacja jest mało popularną formą, z której korzystają osoby pokrzywdzone. Jest wiele czynników, które się na to składają: osoba, która została pokrzywdzona nie chce uczestniczyć w mediacji (zazwyczaj ze względu na to, że tam, gdzie jest na to przestrzeń – przemoc domowa, jeden z rodziców opuszcza dom – niezależnie od przyczyny i pozostają kwestie wspólne do rozwiązania – to nie ma przynajmniej u jednej ze stron chęci spotkania i zazwyczaj wybiera się komunikację poprzez prawnika, prokuratora, sąd), brak wiedzy o takim uprawnieniu, brak edukacji obywatelskiej o tym, że mediacja w ogóle istnieje jako forma rozwiązywania konfliktów i realnie może pomóc w sporze, brak otwartości i gotowości do wzajemnego słuchania się. W ostatnim czasie niewątpliwie miała na to wpływ również pandemia. Należy pamiętać, że do mediacji chęć wyrazić muszą obie strony konfliktu. Nierzadkie są sytuacje, gdy do rozmów gotowa jest jedna ze stron konfliktu – zaś druga wyraża pełen sprzeciw. W takim przypadku można jedynie przedstawić zalety rozwiązania i liczyć, że druga strona zmieni swoje zdanie – jednakże do mediacji nikogo przymusić nie można.\nSąd przed skierowaniem do mediatora pyta obie strony czy chcą skorzystać z mediacji. Informuje również o tym, że rozmowy i ustalenia w trakcie mediacji są objęte tajemnicą, sąd nie ma do nich dostępu i nie można ich w sądzie wykorzystać – postępowanie to ma więc charakter poufny i jego przebieg nie może mieć negatywnego wpływu dla strony w toku procesu. Pełnomocnicy stron nie mogą ujawnić w sądzie tego, co działo się w trakcie spotkań mediacyjnych, sam natomiast mediator informuje jedynie sąd o zawarciu ugody i jej treści lub że stronom nie udało się dojść do porozumienia – bez wskazywania z jakich powodów.\nMH: Czy na mediacjach trzeba się porozumieć w odniesieniu do wszystkich spornych kwestii bo inaczej jest nieważna?\nŁCh: Niekoniecznie, można się porozumieć także tylko co do wycinka kwestii spornych. Wtedy w tej części, w której obie strony się zgadzają, można podpisać ugodę, a resztę sporu (jeżeli jest to faktycznie i merytorycznie możliwe) pozostawić rozstrzygnięciu Sądu.\nJeśli strony same zdecydowały się na mediację i osiągnęły porozumienie, a chcą by miało ono moc wykonawczą, wówczas mogą złożyć do sądu wniosek o zatwierdzenie zawartej ugody. Sąd zatwierdza taką ugodę, o ile nie uzna, że jest ona niezgodna z prawem lub rażąco narusza interesy którejś z jednostek (np. strona jest dłużnikiem i zgadza się na wysokie alimenty). Warto zatem zawsze przemyśleć ten sposób rozwiązywania konfliktów przed skierowaniem sprawy do sądu, oszczędzając w ten sposób nie tylko czas, ale i nerwy.\nMH: Co zatem powinniśmy wiedzieć o mediacjach?\nŁCh: Po pierwsze nie należy się ich obawiać.\nw prostych sporach mediacje znacznie przyspieszają i ułatwiają rozwiązanie sporu, mogą się one bowiem odbywać z większą częstotliwością niż rozprawy sądowe;\nmediacje przynoszą skutki, jeśli obie strony chcą dojść do porozumienia – jest to szczególnie ważne wtedy, gdy dostrzegamy, że jakaś przestrzeń z drugą stroną konfliktu jest nam wspólna, ale nie potrafimy ze sobą rozmawiać;\npodczas mediacji, mediator ma obowiązek pozostać obiektywny i bezstronny – ale co ważne, jako podmiot mający doświadczenie i wiedzę w temacie sporu, może także zaproponować rozwiązanie, które stronom nie przyszłoby do głowy (np. ze względu na zaangażowanie emocjonalne);\npo zakończeniu mediacji nie ma się poczucia przegranej, obie strony bowiem miały wpływ na jej ostateczny wynik;\nna mediacjach się nie traci – ostatecznie można stwierdzić, że strony nie doszły do porozumienia i nadal mieć otwartą drogę, by skierować sprawę do sądu.\nMH: Bardzo dziękuję za rozmowę.\nJeśli znasz kogoś, kto potrzebuje mediacji lub chcesz z nich skorzystać, skontaktuj się z nami – 12 421 22 88.\nTags: czasFundusz SprawiedliwościkonfliktKrakówmediacjeOkręgowy Ośrodek Pomocy Osobom Pokrzywdzonym Przestępstwem w Krakowiepokrzywdzeni Krakówpomagamy sprawiedliwiepomocpomoc pokrzywdzonympoproś o pomocporozumieniesądspórwsparcie


Origami. Morskie zwierzęta , Opinie, Recenzje, Chomikuj\nOrigami. Morskie zwierzęta , Opinie, Recenzje, ChomikujmKsięgarnia\nSunday, February 1, 2015 - 11:39 AM\nmKsięgarnia Książki edukacyjneOrigami. Morskie zwierzęta\nKomunikacja międzyludzka Psychologia duszy i umysłu Psychologia pracy Relacje damsko-męskie Rodzicielstwo i psychologia dziecka Rozwiązywanie problemów Rozwój intelektualny Seksualność Uwodzenie Wygląd i wizerunek Życiowe filozofie Origami. Morskie zwierzęta\nISBN : 978-83-7844-565-4\nISBN : 9788378445654\nOcena : Origami. Morskie zwierzęta Opis i recenzje\nPopularna sztuka artystycznego składania papieru fascynuje dzieci i dorosłych – podbija dziś cały świat. Dzięki precyzji i cierpliwości można wykonać wspaniałe papierowe rzeźby. Chcesz tworzyć niezwykłe zwierzęta ze zwykłych kartek papieru? Nasze zestawy są idealne do rozpoczęcia przygody z tą fascynującą sztuką. W każdym z nich znajdziesz 8 specjalnych arkuszy umożliwiających stworzenie 4 zwierząt origami oraz precyzyjną instrukcję jak krok po kroku je wyczarować. Zestaw „Morskie zwierzęta” zawiera arkusze z których powstaną: orka, ustniczek, płaszczka i żółw morski. W serii Origami: Owady, Morskie Zwierzęta oraz Ptaki. Podobne książki\nPosted by księgarnia on Marzec 3rd, 2013 Popularna sztuka artystycznego składania papieru fascynuje dzieci i dorosłych – podbija dziś cały świat. Dzięki precyzji i cierpliwości można wykonać wspaniałe papierowe rzeźby. Chcesz tworzyć niezwykłe zwierzęta ze zwykłych kartek papieru? Nasze zestawy są idealne do rozpoczęcia przygody z tą fascynującą sztuką. W każdym z nich znajdziesz 8 specjalnych arkuszy umożliwiających stworzenie 4 zwierząt origami Origami. Ptaki\nPosted by księgarnia on Marzec 3rd, 2013 Popularna sztuka artystycznego składania papieru fascynuje dzieci i dorosłych – podbija dziś cały świat. Dzięki precyzji i cierpliwości można wykonać wspaniałe papierowe rzeźby. Chcesz tworzyć niezwykłe zwierzęta ze zwykłych kartek papieru? Nasze zestawy są idealne do rozpoczęcia przygody z tą fascynującą sztuką. W każdym z nich znajdziesz 8 specjalnych arkuszy umożliwiających stworzenie 4 zwierząt origami Origami Zwierzęta morskie\nPosted by księgarnia on Marzec 5th, 2013 Zestaw do samodzielnego wykonania origami o tematyce: zwierzęta morskie. Zestaw zawiera - 1 dużą scenę krajobrazu podwodnego - taśmę dwustronnie klejącą - ponad 30 kolorowych kartek papieru do wykonania 5 różnych dinozaurów - elementy dekoracyjne (oczy itp.) - szczegółową instrukcję Nieodpowiedni dla dzieci poniżej 3 roku życia.\nPosted by księgarnia on Marzec 3rd, 2013 Ta kolorowa, interaktywna książeczka zachęci dzieci do poznawania świata. Dzieci będą zachwycone, dotykając miękkiego futerka małej foczki lub słysząc, jakie dźwięki wydaje delfin. Poznają podwodny świat zwierząt. W serii pojawiły się tytuły: Na wsi, Dinozaury, Morskie zwierzęta, Dzikie zwierzęta.\nPosted by księgarnia on Marzec 3rd, 2013 Chcesz zostać czarodziejem i stwarzać niezwykłe zwierzęta ze zwykłych kartek papieru? To możliwe dzięki naszej SZKOLE ORIGAMI! Poznaj 16 fantastycznych modeli origami podzielonych pod względem trudności wykonania na pięć poziomów. Wykonanie każdego modelu jest bardzo łatwe dzięki prostym opisom i rysunkom krok po kroku. Dodatkowo zamieszczamy wiele 132 papiery do składania modeli. Wszystko, czego potrzebujesz, Szkoła origami 2 Przygoda\nPosted by księgarnia on Marzec 3rd, 2013 Chcesz zostać czarodziejem i stwarzać niezwykłe zwierzęta ze zwykłych kartek papieru? To możliwe dzięki naszej SZKOLE ORIGAMI! Poznaj 17 fantastycznych modeli origami podzielonych pod względem trudności wykonania na pięć poziomów. Wykonanie każdego modelu jest bardzo łatwe dzięki prostym opisom i rysunkom krok po kroku. Dodatkowo zamieszczamy wiele 132 papiery do składania modeli. Wszystko, czego potrzebujesz, Recenzje/Opinie o książce


Golenie i peeling z Braun LS5560\nGolarki / News / Pielęgnacja / Braun\nBraun LS5560 wydaje się idealną pomocą do zadbania o gładką skórę.\nGolarki kojarzą się raczej z mężczyznami. Prawda jest jednak także, że równie chętnie korzystają z nich także kobiety, które często przedkładają tego typu urządzenia ponad depilatory. Patrząc na możliwości na przykład Braun LS5560 nie można się temu dziwić.\nBraun LS5560 to golarka mogąca pochwalić się takimi elementami jak zaokrąglona głowica, ruchoma folia i przycinarka, a także zaokrąglone końcówki trymera. Jest to informacja w kontekście atrakcyjności urządzenia niezwykle istotna, ponieważ wszystko to sprawia, iż całość idealnie dopasowuje się do kształtów ciała. Dzięki temu liczyć można na golenie nie tylko efektywne, ale jednocześnie komfortowe i delikatne.\nTo jednak nie wszystko. Braun LS5560 wyposażono przy tym w poduszkę do peelingu, dzięki czemu w trakcie golenia jednocześnie delikatnie eliminowany jest martwy naskórek.\nAby jeszcze bardziej zwiększyć funkcjonalność całej konstrukcji producent postarał się o kilka wymiennych nasadek – nasadkę do przycinania włosów, nasadkę ślizgową oraz nasadkę do wspominanego już peelingu.\nGolarka Braun LS5560\nNie jest zagadką, iż spora część przedstawicielek płci pięknej preferuje golenie na mokro, w trakcie kąpieli. W takim przypadku Braun LS5560 sprawdzi się świetnie. Obudowa urządzania jest wodoodporna, nie zaszkodzi mu wizyta pod prysznicem czy mycie pod bieżącą wodą. Jednocześnie dzięki ergonomicznym kształtom można liczyć na pewny chwyt w każdej sytuacji.\nŁatwo można się domyślić, iż tego typu propozycja jest w stanie pracować bezprzewodowo. Rzeczywiście taka funkcja w przypadku Braun LS5560 została przewidziana. Producent zastosował akumulator, dzięki któremu na jednym ładowaniu urządzenie działać może przez około 40 minut.


Aktualności - Strona 1319 z 3102 - Łódzki Futbol\nNudny remis w Brzezinach\nRemisem 1:1 (0:0) zakończyło się spotkanie 27. kolejki IV ligi łódzkiej Startu Brzeziny z Mazovią Rawa Mazowiecka. Mecz stał na bardzo niskim poziomie i obie drużyny zasłużenie podzieliły się punktami. Prowadzenie gościom dał Krystian Wieczorek, a w końcówce wyrównał Hubert Mikołajczyk.\nZnamy obsadę sędziowską w okręgu sieradzkim. Poniżej publikujemy nazwiska sędziów, którzy poprowadzą czwartkowe mecze klasy okręgowej, klasy A oraz klasy B. Zaznaczamy jednak, że w każdej chwili ta obsada może ulec zmianie.\nWejście smoka Majewskiego\nMechanik Radomsko zremisował 1:1 (0:1) ze Startem Otwock w zaległym meczu 30. kolejki III ligi łódzko-mazowieckiej. Prawdziwe "wejście smoka" zanotował Wiktor Majewski, który po dwudziestu sekundach od wejścia na murawę strzelił wyrównującego gola.\nKS Paradyż nowym liderem\nDużą niespodzianką zakończyło się spotkanie 27. kolejki IV ligi łódzkiej pomiędzy ŁKS i Pilicą Przedbórz. Ambitni przedborzanie grali z liderem jak równy z równym i zasłużenie wywieźli ze stadionu przy alei Unii bezbramkowy remis. ŁKS stracił fotel lidera.\nSześć bramek w Piotrkowie\nRemisem zakończyły się czwartoligowe derby okręgu piotrkowskiego. Concordia Piotrków podzieliła się punktami z LKS Mierzyn 3:3 (1:3). W pierwszej połowie nieoczekiwanie przewagę miał ostatni zespół w tabeli, który schodził do szatni z dwubramkowym prowadzeniem.\nKomorniki przywrócone do klasy B\nDrużyna LZS Komorniki przywrócona do rozgrywek sieradzkiej klasy B (grupa II). Mecz z 17. kolejki pomiędzy Hetmanem Żdżary a LZS Komorniki odbędzie się 8 maja - poinformował OZPN Sieradz. Pierwotnie spotkanie zostało zweryfikowane jako walkower.\nPaprotnia bogatsza o 3 punkty\nWalkower w sieradzkiej klasie okręgowej. Wydział Gier OZPN Sieradz zweryfikował spotkanie 20. kolejki pomiędzy LKS Paprotnia i LZS Wydrzyn (na boisku 1:4) jako walkower dla drużyny z Paprotni. W drużynie z Wydrzyna wystąpił bowiem zawodnik, który powinien pauzować za żółte kartki.\nPłotka rozwiązał pierwszy\nMichał Płotka rozwiązał swój kontrakt z Widzewem Łódź. To jednak nie koniec odejść z widzewskiej drużyny - spekuluje widzewiak.pl. Wiele wskazuje na to, że łódzki klub zrezygnuje również z Xhevdeta Geli i Alena Melunovicia, którym kończą się kontrakty.\nLaktoza poległa w Bełchowie\nPierwszej wiosennej porażki doznała Laktoza Łyszkowice. Podopieczni Damiana Gamusa przegrali na wyjeździe w meczu otwierającym 18. kolejkę skierniewickiej klasy okręgowej z Pogonią Bełchów 0:2 (0:0). Goście rozegrali najsłabszy mecz w rundzie rewanżowej i zasłużenie wrócili z Bełchowa na tarczy.\nCiekawa środa w IV lidze\nBardzo ciekawie zapowiada się 27. kolejka IV ligi łódzkiej. Dojdzie w niej do kilku ważnych pojedynków. Piłkarskie emocje rozpoczną się o godzinie 17:00, a zakończy je pojedynek lidera rozgrywek ŁKS Łódź z Pilicą Przedbórz.\nW okręgu skierniewickim w środę i czwartek swoje mecze rozegrają drużyny z klasy okręgowej, klasy A oraz obu klas B. Poniżej prezentujemy obsadę sędziowską seniorskich pojedynków. Zaznaczamy jednak, że w każdej chwili może ona ulec zmianie.\nPoczątek majowego weekendu w okręgu piotrkowskim minie pod znakiem rozgrywek klasy okręgowej. W Januszewicach zostanie dokończone spotkanie I grupy klasy A pomiędzy miejscowym Atomem a Kasztelanem Żarnów. Poniżej prezentujemy obsadę czwartkowych spotkań zaznaczając, że w każdej chwili może ona ulec zmianie.\nZ Wacławczykiem i Wiluszem\nPo wolnym poniedziałku kadra PGE GKS Bełchatów powróciła do zajęć. Przed drużyną Kamila Kieresia cztery jednostki treningowe przygotowujące do sobotniego meczu z GKS Tychy. W zajęciach wzięło udział 21 zawodników z pola, w tym Kamil Wacławczyk i Maciej Wilusz, którzy wracają do zdrowia.\n< 1 … 1 318 1 319 1 320 … 1 392 >


Zasady bezpieczeństwa i higieny przy obsłudze zwierząt gospodarskich - Business&Law\nZasady bezpieczeństwa i higieny przy obsłudze zwierząt gospodarskich\nObsługa zwierząt gospodarskich to czynności związane z chowem i hodowlą zwierząt wykonywane codziennie lub okresowo. Są to szczególnie prace związane z karmieniem, pojeniem, dojeniem, wymianą ściółki, pielęgnacją, leczeniem i transportem. Praca ze zwierzętami wymaga szczególnej staranności, uwagi i systematyczności. Właściwie obsługiwane zwierzęta gospodarskie są zwykle łagodne i nie sprawiają większych trudności. Nie znaczy to, że podczas wykonywania prac związanych z ich obsługą nie należy uważać. Obsługujący nie jest w stanie przewidzieć wszystkich zachowań zwierząt i dlatego czasami, nawet zwykle bardzo spokojne zwierzę, może nieprzyjemnie zaskoczyć. Tak dzieje się zwykle w sytuacjach, kiedy niespodziewanie w otoczeniu zwierzęcia pojawi się jakiś nowy czynnik. Może to być nieznana osoba, nieznany dźwięk, inne zwierzę, inna maszyna, nagły błysk światła itp. Zachowanie zwierząt zmienia się również w różnych ich stanach fizjologicznych. Zwykle bardziej niebezpieczne są samce, jednak takie zachowania przejawiają również samice opiekujące się młodymi. Dlatego niektóre zwierzęta uznawane są za niebezpieczne. Są to rozpłodniki, klacze ze źrebiętami oraz lochy z prosiętami. Przy ich obsłudze powinno się zachować szczególne środki ostrożności. Zwierzęta wykazujące skłonność do gryzienia ludzi lub innych zwierząt, jeżeli przebywają poza swoim stanowiskiem, powinny mieć nałożone kagańce. Zwierzęta wykazujące skłonność do kopania powinny być umieszczane w boksach, w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników. Nad stanowiskami dla zwierząt niebezpiecznych powinny być umieszczone napisy ostrzegawcze.\nBoksy powinny być skonstruowane w taki sposób, aby karmienie zwierząt i zakładanie uwiązów mogło odbywać się bez konieczności wchodzenia do nich, a drzwi otwierały się na zewnątrz.\nRozpłodniki powinny być prowadzone w uprzęży, pojedynczo i z zachowaniem szczególnej ostrożności. Zwierzęta niebezpieczne podczas wyprowadzania powinny mieć założone uwiązy. Stanowisko do naturalnego rozrodu zwierząt znajdujące się poza budynkiem powinno być ogrodzone. Dopuszcza się usytuowanie takiego stanowiska wewnątrz budynku, jeżeli:\n• zostanie oddzielone od stanowiska osób nadzorujących proces rozrodu ogrodzeniem wykonanym z drewnianych bali,\n• będzie wyposażone w wyjście awaryjne.\nW czasie naturalnego rozrodu zwierząt niedopuszczalne jest przebywanie w pobliżu osób postronnych.\nPodczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych, hodowlanych lub weterynaryjnych na koniach, bydle, owcach i kozach powinno się korzystać z unieruchamiającego je poskromu. Zabiegi pielęgnacyjne racic lub kopyt powinno się przeprowadzać po unieruchomieniu kończyny zwierzęcia. Przepędzanie stada bydła, koni, owiec lub kóz liczącego powyżej 50 sztuk powinno być nadzorowane przez przynajmniej dwie osoby.\nPracownicy wykonujący prace przy obsłudze bydła lub koni powinni używać obuwia ochronnego, zabezpieczającego stopy przed urazami. Pastwiska dla bydła, koni lub owiec oraz wybiegi dla zwierząt, znajdujące się przy pomieszczeniach inwentarskich, powinny być ogrodzone w sposób uniemożliwiający wyjście zwierząt poza ogrodzenie. W przypadku zastosowania ogrodzenia elektrycznego powinno ono być oznakowane tablicami ostrzegawczymi.\nPoprzedni artykułOgraniczenie jawności posiedzeń sądowych jako forma walki z pandemią?\nNastępny artykułOkoliczności sporu Gerarda Ruiza Zambrano


5 urządzeń niezbędnych w kuchni gastronomicznej - MEIKO\n5 urządzeń niezbędnych w kuchni gastronomicznej\nO sukcesie każdego lokalu gastronomicznego w dużym stopniu decyduje poziom wyposażenia jego kuchni.\nProfesjonalny sprzęt gastronomiczny w znaczącym stopniu wpływa nie tylko na komfort korzystania z kuchni, lecz również na czas przygotowywania i serwowania posiłków, łatwość utrzymania porządku w kuchni oraz zakres oferowanych usług. Jeśli zastanawiasz się jak kompleksowo wyposażyć swoją kuchnię dobrze trafiłeś! W poniższym tekście znajdziesz wskazówki dotyczące tego, w jaki sprzęt do gastronomii warto zainwestować, by zmaksymalizować wydajność pracy personelu i jak najlepiej zadbać o satysfakcję klientów. Liczymy na to, że lektura artykułu ułatwi Ci urządzenie zakładu gastronomicznego!\n1. Zmywarki gastronomiczne\nPierwszym z elementów, których nie może zabraknąć w żadnym lokalu gastronomicznym jest fachowy sprzęt do zmywania. W żadnej profesjonalnej restauracji lub barze nie może zabraknąć takich sprzętów jak stalowy basen gastronomiczny do opłukiwania naczyń lub zmywarka. Elementy te w znacznym stopniu przyczyniają się do oszczędności czasu pracy personelu oraz są gwarancją dokładności i higieny.\nSpośród zmywarek gastronomicznych dostępnych na rynku możemy wyróżnić m.in. zmywarki podblatowe, kapturowe, uniwersalne, taśmowe, tunelowe i transportowe. Wiele lokali gastronomicznych decyduje się na zakup kilku różnych modeli i wykorzystanie ich w różnym celu, np. do mycia garnków, talerzy, tac, itp.\n2. Piece konwekcyjno-parowe\nKolejnym urządzeniem, bez którego trudno wyobrazić sobie pracę jest piec konwekcyjno-parowy.\nKolejnym urządzeniem, bez którego trudno wyobrazić sobie pracę w kuchni gastronomicznej jest piec konwekcyjno-parowy. To multifunkcyjne urządzenie, dzięki któremu można termicznie obrabiać żywność w różnoraki sposób. Wykorzystując piec konwekcyjno-parowy można gotować, piec, smażyć, gotować na parze i blanszować. Taka wielozadaniowość nie tylko stwarza wiele możliwości, ale także pozwala oszczędzić miejsce w kuchni. Co więcej, do zalet pieców konwekcyjno-parowych można zaliczyć również wysoki poziom bezawaryjności i oszczędność energii. Niestety, z reguły nie umożliwiają one korzystania z kilku funkcji jednocześnie.\n3. Roboty kuchenne\nKolejnym sprzętem gastronomicznym, w który warto zainwestować urządzając kuchnię w restauracji są roboty kuchenne. Szeroko pojęte urządzenia tnące przeznaczone do obróbki mechanicznej żywności są niezastąpione w każdym lokalu gastronomicznym, niezależnie od zakresu jego działalności. Znacząco zwiększają one komfort pracy w kuchni, poprawiają wydajność pracowników, skracają czas oczekiwania klientów na posiłek i zwiększają możliwości kulinarne lokalu. Dlatego też warto wyposażyć swój zakład gastronomiczny w takie przyrządy jak szatkownice, blendery, krajalnice i miksery.\n4. Meble nierdzewne\nElementem wyposażenia lokali gastronomicznych, bez których trudno wyobrazić sobie profesjonalną restaurację są meble nierdzewne. Stoły ze stali nierdzewnej, regały, baseny, szafy i okapy nie tylko są odporne na działanie wilgoci i uszkodzenia mechaniczne, lecz także są niezwykle łatwe do utrzymania w czystości i bardzo estetyczne. Dlatego też inwestując w nowe wyposażenie lokalu gastronomicznego nie warto decydować się na tanie zamienniki, lecz przeciwnie, dużo lepiej kupić porządny sprzęt do kuchni i cieszyć się jego niezawodnością przez długi czas!\nElementem wyposażenia lokali gastronomicznych są meble nierdzewne.\n5. Szafy chłodnicze\nKolejnym must-have każdej profesjonalnej kuchni gastronomicznej są szafy chłodnicze. To urządzenia, bez których obecnie trudno wyobrazić sobie długoterminowe przechowywanie żywności. Nie tylko wydłużają okres zdatności produktów do spożycia, lecz także ograniczają marnowanie żywności.\nPopularnym rodzajem szaf chłodniczych stosowanych w gastronomii są modele ze szklanymi drzwiami. Sprzęt gastronomiczny tego typu szczególnie chętnie wykorzystywany jest w kawiarniach i cukierniach, gdzie pełni nie tylko funkcję magazynu, lecz także wystawy wyrobów cukierniczych.\nBurgerownia i jej wyposażenie. Jaki sprzęt do burgerowni?\nFoodtrucki i burgerownie cieszą się ogromną popularnością wśród klientów. O jakości i wydajności pracy burgerowni często decyduje jej wyposażenie. Jaki sprzęt kupić do burgerowni?\nNiezbędny sprzęt gastronomiczny do lokali różnego typu


» Uchwała w sprawie sieci szkół przyjęta Uchwała w sprawie sieci szkół przyjęta – Gmina Lubin\nUchwała w sprawie sieci szkół przyjęta\nPięć szkół podstawowych wraz z jedną filią oraz Gminne Gimnazjum – pozostają na oświatowej mapie Gminy Lubin. Radni przyjęli uchwałę w sprawie projektu dostosowania sieci szkół do nowego ustroju szkolnego. Nie zmienia ona dotychczasowych zasad funkcjonowania gminnych placówek oświatowych.\nSkoro zmian się nie wprowadza – uchwała nie jest konieczna – takie stanowisko przedstawiło Gminie Lubin Dolnośląskie Kuratorium Oświaty. Niestety w ostatniej dekadzie marca stanowisko uległo zmianie i kuratorium uchwały zażądało. Ogłoszona – już 27 lutego b.r. – w BIP informacja w sprawie planu sieci szkół podstawowych i gimnazjów prowadzonych przez Gminę Lubin musiała trafić pod obrady Rady Gminy Lubin. Tak też się stało, a radni jednogłośnie poparli zaproponowane rozwiązania.\nTeraz Gmina Lubin czeka na opinię związków zawodowych i kuratora, by projekt raz jeszcze trafił na forum Rady Gminy Lubin.\nZakłada on pozostawienia Szkół Podstawowych Siedlcach, Raszówce, Krzeczynie Wielkim, Szklarach Górnych oraz Niemstowie wraz z jej filią w Osieku. Jedyna zmiana polegać będzie na rozszerzeniu zakresu ich kształcenia o klasy siódme i ósme. Decyzja wójta Gminy Lubin w tej sprawie poprzedzona została analizami, z których wynika, że placówki pomieszczą wszystkich uczniów, nie będzie potrzeby wprowadzania dwuzmianowości.\nGminne Gimnazjum wygaśnie w sposób naturalny. Niestety już dziś wiadomo, że młodzież nie dokończy nauki w dotychczasowej siedzibie czyli Gimnazjum nr 1 Lubinie. Miasto wypowiedziało Gminie umowę na dzierżawę obiektu.\n– Finalizujemy rozmowy w sprawie nowej siedziby Gimnazjum. Będzie się ono mieściło w Lubinie, myślę, że w ciągu najbliższych tygodni poinformujemy o nowej lokalizacji. Zależy nam, by zapewnić uczniom jak najlepsze warunki do nauki – wyjaśnia Tadeusz Kielan, wójt Gminy Lubin.\nDo gminnych szkół podstawowych uczęszcza obecnie 626 uczniów, w Gminnym Gimnazjum uczą się 183 osoby.


Maść rośnie penisa - Grzybica penisa - przyczyny, objawy, leczenie domowe | HelloZdrowie\nBól podczas stosunku, ból przy oddawaniu moczu, albo po prostu ile razy erekcja penisa niezależny od maść rośnie penisa — co to może oznaczać?\nNiestety, zapewne nic dobrego. W ten właśnie sposób manifestują się różne choroby prącia — czy to anatomiczne, czy też wywołane przez zakażenia grzybicze, bakteryjne i wirusowe. Ból podczas stosunku, ból przy oddawaniu moczu Odczuwanie bólu podczas stosunku to dysfunkcja o nazwie dyspareunia.\nJeśli chodzi o mężczyzn, główne powody dyspareunii są dwa. Pierwszy, to wrodzone lub nabyte choroby prącia i wady o charakterze anatomicznym, do których zaliczyć można między innymi stulejkę, zbyt krótkie wędzidełko oraz wszelkie skrzywienia penisa, z chorobą Peyroniego włącznie. Powodem drugim mogą być przenoszone drogą płciową choroby prącia i będące ich konsekwencją stany zapalne w obrębie układu moczowo-płciowego, takie jak zapalenie żołędzi, zapalenie cewki moczowej i wiele innych.\nBól penisa przy stosunku Ból penisa podczas stosunku bardzo często powodowany jest stulejką. Co to takiego? Stulejka to zwężenie napletka, utrudniające lub uniemożliwiające odciągnięcie go do tyłu i odsłonięcie żołędzi. Wbrew obiegowym opiniom, stulejka nie uniemożliwia odbycia stosunku seksualnego, maść rośnie penisa powtarzanym niekiedy mitom nie sprawia też, że mężczyzna nie będzie mógł posiadać dzieci, aczkolwiek problem ten maść rośnie penisa istotny sposób obniża odczuwanie przyjemności i zdolność do osiągania orgazmu.\nGdy jest on niewystarczającej długości, powoduje maść rośnie penisa z odciąganiem napletka. Ból penisa w tym przypadku jest bardzo charakterystyczny — mężczyzna ma wrażenie ciągnięcia, szarpania za bardzo delikatny organ, może temu towarzyszyć lęk przed zerwaniem wędzidełka — wcale nie taki irracjonalny. Przy bardzo krótkim wędzidełku i ostrym seksie faktycznie może dojść do niebezpiecznego urazu.\nBól podczas stosunku — choroba Peyroniego Choroba Peyroniegonazywana jest też stwardnieniem ciał jamistych prącia, tudzież włóknistym stwardnieniem członka. Powoduje ona istotne skrzywienie penisa. Do tego stopnia, że zarówno mężczyzna jak i kobieta odczuwają silny ból maść rośnie penisa stosunku. W jego przypadku ból penisa wywołuje sama erekcja, w jej — nienaturalny kształt wprowadzanego do pochwy prącia.\nChoroba Peyroniego może być wynikiem mikro urazów członka, ale też powikłaniem chorób wenerycznych, miażdżycy czy cukrzycy. Ból podczas stosunku — budowa anatomiczna partnerki Ból podczas stosunku mogą wywoływać też czynniki anatomiczne i biologiczne leżące po stronie kobiety. Wprawdzie pochwa ma niezwykła zdolność dopasowywania się do męskiego członka, ale bywa że i tak jest ona za ciasna albo za krótka, zwłaszcza jeśli mężczyzna jest naprawdę hojnie obdarzony przez naturę.\nPodobnego rodzaju ból podczas stosunku może towarzyszyć mężczyźnie podczas kontaktu analnego. Bywa, że ból podczas stosunku wywołuje wybór niewłaściwej pozycji — czasem zwykła zamiana miejsc między partnerami będzie wystarczającym rozwiązaniem problemu.\nCzęsto zdarza się, że panowie uskarżają się też na ból maść rośnie penisa oddawaniu moczu albo w obu sytuacjach jednocześnie. Co to może znaczyć? Przyczyn bólu przy oddawaniu moczu może być kilka. Jednym z nich jest rzeżączka. Rzeżączka jest chorobą wenerycznąwywoływaną przez bakterie Neisseria gonorrhoeae. Zazwyczaj atakuje cewkę moczową, wywołując silne pieczenie i ból przy oddawaniu moczu.\nTowarzyszy temu ropny wyciek maść rośnie penisa cewki. Na szczęście współczesna medycyna bez problemu radzi sobie z tą chorobą. Jedyne, co mężczyzna powinien zrobić czując ból przy oddawaniu moczu, to zgłosić się do odpowiedniego lekarza, na przykład urologa.\nBól przy oddawaniu moczu — chlamydioza Inną chorobą weneryczną, która może wywoływać ból maść rośnie penisa oddawaniu moczu maść rośnie penisa chlamydioza — zakażenie wywołane bakteriami Chlamydia trachomatis.\nSchorzenie to spowodowane jest przez drożdżaki Candida albicans objawia się między innymi silnym pieczeniem, swędzeniem, a niekiedy bólem penisa, zwłaszcza jeśli dojdzie do drożdżakowego zapalenia żołędzi i napletka. Nieleczona grzybica może mieć poważne konsekwencje, dlatego jeśli tylko zauważymy u siebie objawy, warto skonsultować się z lekarzem.\nPomocne okazać się mogą konsultacje medyczne online - na podstawie formularza medycznego, który jest odpowiednikiem tradycyjnego wywiadu, lekarz zdecyduje, czy może bezpiecznie wypisać receptę dla pacjenta. Czytaj także:.\nBio Booster Jak Stosować Maść Filmik - BIO BOOSTER\nduzy penis male jajka - Życie erotyczne - Forum Kafeteria


Przelicznik kW na KM - OazaPiatkowo\nPrzelicznik kW na KM - rozmiary.com.pl\nInformacje podane w dowodzie samochodowym dotyczące mocy silnika wyrażone są w kilowatach. Natomiast większość z nas stosuje moce wyrażane w koniach mechanicznych. Tylko to liczy się dla miłośników motoryzacji jako pierwsze informacja o silniku. Niestety nie każdy potrafi na szybko przeliczyć w pamięci ile kilowat ma koni mechanicznych.\nZatem, aby przyspieszyć ten proces możecie skorzystać z super szybkiego i profesjonalnego przelicznika kW na KM w portalu rozmiary.com.pl. Ponadto będziecie mieli tam możliwość szczegółowego zapoznania się z informacjami dotyczacymi kilowatów i koni mechanicznych.\nCzym jest koń mechaniczny, jak używać kalkulatora KM czy może inne - jak przeliczyć w drugą stronę KM na kW? To wszystko i wiele więcej dowiedzie się właśnie na stronie rozmiary.com.pl, która powstała, aby udostępniać użytkownikom w szybki i łatwy sposób najpotrzebniejsze przeliczniki.\nPrzykładowo jedziesz do zachodnich sąsiadów (Niemcy) i widzisz tam 110PS. Czy wiesz co to dla Ciebie oznacza? Na szybko podpowiemy, że PS to od niemieckiego Pferdestärke, czyli konie mechaniczne :). Właśnie! Więcej takich ciekawostek znajdziesz w portalu rozmiary.com.pl!\nŹródło: rozmiary.com.pl / data: 30.09.2019


Stwardnienie rozsiane - Katalog Stron | vexso\nStwardnienie rozsiane to choroba autoimmunologiczna dotycząca, ogólnie mówiąc układu nerwowego. Główne objawy stwardnienia rozsianego to: zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia równowagi, zespoły bólowe. Stwardnienie rozsiane to schorzenie, na które zapadają osoby między 20 a 40 rokiem życia (!). Częściej chorują kobiety niż mężczyźni. Większość osób cierpiących na stwardnienie rozsiane, porusza się na wózkach inwalidzkich. Choroba, o jakiej mowa, jest nieuleczalna, mimo to zaleca się wspieranie chorych specjalistycznymi lekami. Więcej na ten temat, możesz przeczytać na naszej witrynie stwardnienierozsiane.com. Nasza witryna wyjaśni Ci większość podstawowych informacji, dotyczących tego schorzenia. Od nas dowiesz się między innymi, jakie są podstawowe jak i wszelkie inne objawy stwardnienia rozsianego. Wyjaśniliśmy również, jakie są rodzaje stwardnienia rozsianego oraz w jaki sposób rozwija się i postępuje stwardnienie rozsiane.\nSłowa kluczowe: stwardnienie rozsiane, zdrowie, sm, medycyna, psychika\nLekarz Piotr Humański, od kilku dekad para się pacjentami z problemami urologicznymi. Przez lata doskonalił swoje zdolności w Niemczech i również we Włoszech. Specjalizuje się przede wszystkim w leczeniu mężczyzn z przerostem prostaty i w leczeniu kamicy moczowodowej. W Kutnie od 2013 roku stosuje z powodzeniem najnowocześniejszą metodę operacji przezcewkowej łagodnego rozrostu stercza, przy którym wykorzystuje laser tulowy, który jest metodą minimalnie inwazyjną. Co jest jego zaletą, niesie niskie ryzyko komplikacji, a większość mężczyzn odczuwa znaczną poprawę w oddawaniu moczu już w pierwszych dniach po operacji. Operacja laserowa prostaty to sprawdzony a także funkcjonalny zabieg, który daje pacjentowi dobre samopoczucie i również długotrwałą poprawę jakości życia. ... zobacz szczegóły wpisu »\nwroclaw (17), zdrowie (24), reduktory (13), oprocentowanie lokat (13), falowniki omron (13), Lenze (14), silniki (13), Motovario (14), styczniki (20), kredyt hipoteczny (13), regulacja napędów (13), przekładnie (14), Gdańsk (17), medycyna (18), Bydgoszcz (14), falowniki (18), uroda (13), falownik (18), lokaty bankowe (15), Softstarty (14)


Pszenica jakościowa - Strona 3 - Pszenica - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nRozpoczęte przez Boniar, gru 11 2011 13:53\nNapisany 16 grudzień 2011 - 14:12\nPszenica jakościowa Tylko że @JJ ma duża zawartość z próchnicy i z mineralizacji próchnicy są spore przychody N.\nPszenica jakościowa Dzisiaj, 12:15\nNapisany 19 grudzień 2011 - 20:11\nPszenica jakościowa Tomaszów Lub I klasa = czarnoziem czytaj dużo próchnicy\ndlaczego to forum jest zabezpieczone i jako niezalogowany nie mogę wejść w pszenicę oraz nie widzę swoich postów w profilu? (jak jestem niezalogowany)?\nEdytowany przez Lukasz1987, 19 grudzień 2011 - 20:12.\nPszenica jakościowa Kolego Boniar:\nMałe pytanko, mianowicie opisz przedplon, nawożenie jesienne oraz wysianą obsadę ziaren. A i bym zapomniał, jakie ph gleby?\nGwarantuję Ci, że przy 150-160 N wiosennym da radę uzyskać spodziewany plon.\nAzot ok, buduje plon, właśnie, ażeby budować to wraz z ... szeregiem dokarmień dolistnych oraz komplex fungi.\nJuż wcześniej pisałem o corocznym obniżaniu dawek azotowych w moim gospodarstwie.\nJak na razie doświadczenia dają pozytywny wynik i ciężko zapracowanych pieniążków zaczyna troszkę zostawać w kieszonce.\nNapisany 19 grudzień 2011 - 22:26\nPszenica jakościowa Wystarczy porównać zalecenia i badania IHAR lub COBORU do zaleceń koncernów nawozowych czy pseudodaradców firm sprzedających nawozy i środki ochrony.\nTeż stopniowo zmniejszam poziom nawożenia szczególnie że moje ziemie są w coraz lepszej kondycji, prawidłowe zmianowanie. Powyżej 170kgN/ha przy tej cenie za azot nie ma sensu ładować, ja w tym roku schodzę do 160kg.\nNapisany 21 grudzień 2011 - 10:01\nto 238 kg N, z tego co wiem to JJ nie daje więcej jak 180kg bo to nie ma sensu ale różnie ludzie uprawiają ich wola.\nJak idzie na rekord co roku to jego wola, ale i tak nie ma szans wykorzystania całości tylko spora część ucieka w powietrze. o brak różnicy w plonie przy "jednej dużej" dawce startowej i później nic a "dwie" dawki jest powodem dużych zasobów N w glebie\nNapisany 01 styczeń 2012 - 18:25\nBoniar napisałem wyraźnie że nawoże pod rzepak i pszenice, pozostałe czyli łubin, pszenżyto, żyto i jęczmień ozimy muszą sobie jakoś radzić ale tam daje obornik, gnojowice i od tego roku poferment z biogazowni czyli raczej krzywdy nie mają.\nRzepak w optymalnych warunkach radzi sobie nieźle, średnia z ostatnich trzech lat ponad 3,5t/ha, jedynym czynnikiem który warunkuje na naszym terenie plony jest pogoda, niestety mieszkam w rejonie praktycznie co roku dotykanym suszą wiosenną w różnym nasileniu.\nSłoma w całości jest praktycznie cięta jedynie ok 15ha żyta jest zbierana na ściółkę dla świń ale potem wraca z obornikiem tam gdzie jej miejsce.\nKukurydzy nie uprawiam, choć ostatnio trochę nad tym myślałem.\na jak to jest z tym jęczmieniem ozimym, w niektórych publikacjach można wyczytać że na danym polu pszenica oz już nie ale jęczmień oz jeszcze może być? (siejesz browarny czy paszowy, jak z plonowaniem nawożeniem N?)\nPszenica jakościowa Tylko paszowy, plony różne od 4,5-6,5 ton zależy od zimy i odmiany, nawożenie 70-110 N/ha zależnie od stanowiska w dwóch dawkach.


Faktura elektroniczna – co powinna zawierać oraz jak ją wystawić? - eDokumenty\nSporządzanie faktur w formie papierowej wymaga czasu oraz cierpliwości. Obecnie coraz popularniejsza staje się e faktura, której wypełnienie trwa zaledwie kilka chwil. Forma elektroniczna doceniana jest nie tylko przez duże firmy, wystawiające kilkadziesiąt faktur miesięcznie, ale również małych przedsiębiorców, w przypadku których liczba dokumentów jest znacznie mniejsza. Czym jest e faktura? Jakie dane powinna zawierać? Czy odbiorca musi wyrazić zgodę na taką formę dokumentu?\nFaktura elektroniczna – co to jest?\nPrzesyłanie oraz przyjmowanie faktur drogą elektroniczną możliwe było już w 2005 r., kiedy to Ministerstwo Finansów wydało rozporządzenie w tej sprawie. Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie o podatku od towarów i usług faktura to dokument, w formie papierowej lub elektronicznej, który zawiera dane, wymagane ustawą oraz przepisami wydanymi na jej podstawie. W dużym uproszczeniu e faktura to odpowiednik standardowej faktury, z tą różnicą, że jest sporządzana, wysyłana oraz przyjmowana drogą elektroniczną.\nE faktura powinna zawierać takie same elementy, jak faktura w formie papierowej, m.in. datę wystawienia, numer, nazwę towaru bądź usługi, ilość, wartość, cenę, dane kontrahentów, termin i sposób zapłaty.\nPrzedsiębiorca, wystawiający faktury elektroniczne musi pamiętać o zapewnieniu:\nautentyczności pochodzenia: braku wątpliwości co do tożsamości podmiotu, który wystawił fakturę,\nintegralności treści: dane zawarte w fakturze nie mogą ulec zmianie i muszą być zgodne ze stanem faktycznym,\nczytelności: czytelna prezentacja danych, które powinny być umieszczone na fakturze.\nSystem EDI to doskonałe narzędzie do wysyłania dokumentu rozliczeniowego, jakim jest e faktura. Sposób szyfrowania i przesłania faktury jest gwarancją zapewnienia wysyłanemu dokumentowi autentyczności oraz integralności.\nFaktury elektroniczne mogą być wystawiane w różnym formacie np. PDF, DOC. Również faktury najpierw wydrukowane, a następnie zeskanowane i przesłane np. mailem, są e fakturami, pod warunkiem, że wcześniej nie zostały wprowadzone (w wersji papierowej) do obrotu.\nWystawianie faktur jest zgodne zarówno z polskim, jak i europejskim prawem.\nZgoda odbiorcy na użycie formy elektronicznej\nDo wystawienia faktur w formie elektronicznej uprawniony jest każdy przedsiębiorca. Konieczne jest jednak uzyskanie zgody od kontrahenta. W przepisach prawa brakuje jednoznacznych wytycznych co do formy wyrażenia zgody. Uznaje się, że może być ona udzielona nawet w sposób dorozumiany tj. poprzez zapłatę należności wynikającej z faktury. Od 2019 r. pewne zmiany odnoszące się do zasad wystawiania oraz przesyłania e faktur wprowadzone zostały ustawą o elektronicznym fakturowaniu. Zmiany te dotyczą m.in. zamówień publicznych. Zgodnie z prawem o zamówieniach publicznych zamawiający ma obowiązek odebrać, przechowywać oraz przetwarzać faktury elektroniczne przesyłane w ramach zamówień publicznych.\nPodobnie jak inne dokumenty księgowe, efaktura musi być przechowywana aż do momentu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyli przez pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zapłaty podatku.\nPrzechowywać należy e faktury wystawione oraz otrzymane, a także m.in. faktury korygujące. Ważne jest zapewnienie przez cały okres przechowywania:\nautentyczności pochodzenia, integralności treści oraz czytelności e faktur,\nmożliwości łatwego odszukania dokumentów.\nGdzie powinny być przechowywane dokumenty? Jeśli przedsiębiorca posiada siedzibę na terenie Polski, e faktury muszą być przechowywane w kraju. Od tej zasady występuje wyjątek dopuszczający możliwość przechowywania dokumentów elektronicznych poza granicami kraju, jednak pod pewnym warunkiem.\nDlaczego warto korzystać z e faktur?\nWystawianie oraz przechowywanie dokumentów w formie elektronicznej to wiele korzyści dla przedsiębiorcy:\ndostęp do dokumentów również poza siedzibą firmy,\noszczędność wynikająca m.in. z ograniczenia wydatków na zakup materiałów biurowych,\nłatwość przechowywania w związku z brakiem konieczności wyznaczania odrębnego pomieszczenia na archiwum - dokumenty mogą być przechowywane np. na płytach CD,\nszybkość wystawienia oraz dostarczenia e faktury do kontrahenta.\nDrukowanie 3D to gorący temat i szybko rozwijająca się technologia! Jako producent pieców przemysłowych jesteśmy…


Opuszczona wieża na Rysim Wzgórzu Wideo\nNowe obostrzenia związane z handlem i izolacją (1230 opinii)\nNieopodal końca ul. 23 Marca w Sopocie, na szczycie Rysiego Wzgórza, znajduje się kilkunastometrowa, kratownicowa wieża. Choć nieużywana od niemal 30 lat konstrukcja jest w zaskakująco dobrym stanie, wszystko wskazuje na to, że prędzej czy później zostanie rozebrana. Do czego niegdyś służyła i dlaczego nie ma szans na jej uratowanie?\nOpuszczona wieża na Rysim Wzgórzu w Sopocie\n5 grudnia 2015 (78 opinii)\nNieopodal końca ul. 23 Marca w Sopocie, na szczycie Rysiego Wzgórza , znajduje się kilkunastometrowa, kratownicowa wieża. Choć nieużywana od niemal 30 lat konstrukcja...\nw stylu dreszczowca:)\nfajnie zrobiony filmik... i z cielawie dobraną muzyczką\nbyły mieszkaniec Elm Street;)\nOpinia do artykułu Zobacz artykuł Opuszczona wieża na Rysim Wzgórzu w Sopocie\nładnie i z klimatem:)\nbywało się na "żelaznej" za g*wniarza\na pamiętacie "drewnianą" ? z niej to już nic nie zostało\n"Pod żadnym pozorem nie wolno wchodzić na wieżę" (3)\nHehe... A zdjecia cyknięte z góry.\nCiekawe jak je zrobili skoro wchodzić nie wolno.\nFatalny przyklad dla mlodych, ciekawych, majacych 5 żyć\nLazio się z 20 lat temu za malolata na górę.\nTeraz pewnie rozsadek nie pozwolił by;-)\nDziś zatem dzieciak tam nie pójdzie także spoko.\n20 minut po lesie dla dziecka to jak kara śmierci;-)\nZ drona cyknęli\ntrójmiasto posiada drona .\nRysie wzgórze, srysie wzgórze, po prostu Sopot OK??\nnie OK, dobrze bo podają lokalizację i nazwę miejsca, (2)\na kto znoow nadaje takie nadęte nazwy (1)\nlasy to oczywiście sopockie choć to zwykły miejscki zagajnik\njak stacja kolejowa jedyna w mieście /miescinie/ to oczywiscie nadęte "Sopot g*wny:\nwymiencie tych speców od nazewnictwa\nnikt, te nazwy są od wielu wielu lat, zainteresuj się to nie boli a przekonasz się jakie ciekawe nazwy noszą różne miejsca w trójmieście\nNo tak, bo Sopot to tylko Dolny, Górny, Kamionka i WYŚCIGI.... Pozdrowienia dla świadomych Sopocian :)\nPrzynajmniej tym razem nie pomylili miejsca.\nPod zadnym pozorem nie wolno wchodzic na wieze ))))) fajne ! (1)\nW PRL byly super zabezpieczenia przed wejsciem na wazne obiekty ) ..otoz na np plocie ktory mogl kazdy przejsc bo mial np. 0,5 metra byla bramka na ktorej '' komisyjnie '' mocowano lniany sznurek z kapslem w ktory wciskano plasteline i odbijano w plastelinie '' orzełka '' z monety ) super zabezpieczenie ! .. niezle ludzie mieli zryte berety .\n...takie zabezpieczenia stosuje sie na drzwiach w urzedach - np skarobwym w celu zwryfikowania czy ktos wcchodzil oprzed nami do pokoju lub nie ....\ntunel wieza-placowka OC (9)\nTunel istnieje ale w formie prefabrykowanego kanalu technicznego o srednicy ok. 100 cm na przewody lacznosci z osrodka OC a masztem antenowym...\nByl dostepny przed zamurowaniem i opuszczeniem terenu przez OC w latach 90-tych XX wieku.\nTechnik lacznosci co rok musial lustrowac stan instalacji w "tunelu".\nKable wyszabrowano juz dawno, zasmiecona rura z bunkra pod wieza zostala zasypana...\nstarszy junak zwiadowca OC\nbzdura, była tylko rura na kable o srednicy ok 10cm (2)\nkanal o srednicy metra to miejska legenda, na poczatku lat 80 tych podziemne pomieszczenie pod wieżą kryło funkcjonującą aparaturę zagłuszającą, pomiszecznie czasem bylo wietrzone i do niego właziliśmy - żadnego kanału nie było\nchyba nie zagłuszającą a odbirczo/nadawczą czyli wzmaczniacz od raduistacji po prostu (1)\nnp. Radia Wolnej Europy.\nno nie wiem, raczej bez sensu robić cośś na 100 cm\njak można kabel w ziemi bezpośrednio zakopać, a już żeby ktoś w taką ciasnotę mógł się wcisnąć to całkiem bzdura\nrura z prefabrykatow (2)\nPodobma zakopana zostala na linii Szaniec Jezuicki (dawna radiostacja i magazyny OC) - Biskupia Gorka, ale przy przebudowie ul. Cienistej zostala czesciowo zniszczona...\nstarszy junak sztabowy OC ;)\nżeby zakopać taką wielką rurę w gęstym lesie (1)\nmusieliby wyciąć drzewa i robić to koparką, tam jest na dodatek dość stromo. W lesie nie bylo śladów po wycince i zakopaniu kanału, osobiście widziałem tylko rure 10cm na kable\nJak kopali kilkadziesiat lat temu, i nasadzili drzew dla umocnienia skarpy, to sladu nie ma, a rira w kwitach dawnej OC ostnieje...;)\nTen obiekt za czasow PRL to mniej wiecej (1)\ntaka inwestycja urzędów jak ECS lub infobox. Sprzedali by tego gniota albo oddali za 1 zł za wywieszenie na złom. A tak to stoi i gnije. Wille też można sprzedać na siedzibe firmy albo hotelik. Ale po co? Zrobi się przetarg na remont - będą prezenty. Albo zabije.\nsię ktos spadając. To dopiero się nią zajmą...\nNa co to po co sie pytam (4)\nMam pytanie po co promujecie takie miejsca ?, jak sami opisujecie obiekt był nie remontowany od wielu lat. Czy naprawdę chcecie aby dzieciaki zachęcone waszym reportażem wybrali sie w to miejsce. Jak widać po stanie obiektu nie wiele trzeba aby komuś stała sie krzywda. Czy w trojmiescie nie ma ciekawszych tematów?\nMamy 2015 rok i nie takie info można znaleźć w internecie więc przestań pisać jak lamus.\nDzieciaki? Dzisiaj do lasu boją się wejść, a mamusie woza ich autami do szkoly 200 metrów od domu.\nRegularnie jeżdżę po TPK rowerem lato/zima i dzieciaków tam jak na lekarstwo, raczej widuję emerytów.\nZresztą ciasne rurki przeszkadzają w ruchu\nWitam. Mieszkam na Przylesiu od sześciu lat nie miałem pojęcia o istnieniu tej wieży! To dla mnie ten artykuł powstał. :)\nWieze nalezy rozebrac w mysl powiedzenia glupich nie sieja..... (3)\nNo coz, takie jest zycie, ale mimo wszystko zawsze warto je chronic.\nWidok z wiezy, jak przedstawiono na filmie i w opisie do artykulu, faktycznie nie dostarcza zadnych walorow krajobrazowych, a zadne ze sluzb nie maja i nie beda mialy z niej zadnych korzysci, stad takie moje stwierdzenie.\nCo innego w Gdansku Oliwie, co innego w Gdyni Witomonie. Z tych wiez rozposcieraja sie piekne krajobrazy i w tych przypadkach nalezaloby jak najszybciej przystapic do remontow, zezwalajac pozniej na dostep dla wszystkich.\nta wieza kwalifikuje sie do usuniecia\npo pierwsze niech sobie bedzie zawsze jakas atrakcja a po drugie to by to kosztowao (1)\na stać sobie moze jeszcze ze 100 lat :)\nStac to sobie moze, ale dziecka nie upilnujesz. Tak juz jest i tego nie zmienisz.\nI co ? Nadal uwazasz, ze warto ? Bo stac sobie moze i sto lat ? Jakim kosztem, pytam ? Tez lubie tego typu obiekty, ale odremontowane i bezpieczne.\nA to jest lipa.......i tyle. Szkoda ludzi.\nMi się widok podoba... Jutro idę obejrzeć na własne oczy.\nnie wolno wchodzic\nTo pytam sie po kiego czorta pokazujecie widok z gory.pogielo was .to zacheta dla innych.\nmuminek nie popiera pana redaktora\nCałe dzieciństwo nasze i młodszych (lata 1985-2008)spędziliśmy na tej wieży, całe osiedle Przylesie i nie tylko tam bywalo.\nFakt ze wieża sie buja od jakiegos czasu i nie jest juz tak stabilna jak kiedys byla. Ale szkoda by ja bylo rozbierac puki nie zagraża przewróceniem.\nJa spedzilam na Przylesiu swoje najlepsze czasy dziecinstwa! Z cala banda biegalismy tam od czasow przedszkola po koniec podstawowki . Niektore znajomosci zostaly do dzis.\na trzeba było czasem pójść do szkoły bo PUKI co można to zauważyć ...


Bielizna damska oraz męska, także seksowna\nPikantna i seksowna mocno opinająca lub maksymalnie skąpa bielizna damska podlegała niezliczonym zmianom mody i stylu. W czasach dzisiejszych oswobodzona z więzów przesady jest przyjemnym i ekscytującym elementem każdego stroju.\nJednym z najbardziej ekscytujących chwil nowej przygody miłosnej jest moment zdejmowania z ukochanej osoby zewnętrznego okrycia i zapoznawania się z ciałem - odzianym w niewidoczną dotąd bieliznę. Poza podkreślaniem męskości bądź kobiecości danej osoby te intymne części stroju zdradzają jego lub jej seksualność. Ponieważ modą kobiecą w coraz większym stopniu lansuje styl uniseks, kto wie czy nie dlatego przedstawicielki płci pięknej starają się za pomocą bielizny wyrazić swą zmysłowość i dojrzałość erotyczną. Ą tymczasem radykalne zmiany stylu i kształtu w modzie dotyczą nie tylko garderoby, ale także bielizny.\nGłówną motywacją do wprowadzania wspomnianych zmian zawsze było pragnienie kobiet do uzyskania takiego kształtu ciała, jaki byłby zgodny z seksualnym wzorcem panującym w danych czasach.\nPierwszym znaczącym przejawem dyktatu mody w społeczeństwach zachodnich było maksymalne zwężanie talii, wynalazkiem umożliwiającym osiągnięcie tego był gorset.\nModa od dawien dawna dyktuje idealny kształt kobiecego ciała. Kobieta połowy dziewiętnastego wieku zmuszona była do wprowadzania bolesnych zmian we własnej sylwetce.\nPoczątek dwudziestego wieku przyniósł zmianę stosunku do bielizny - okazało się, że może być zabawna i seksowna, ku radości noszącej ją osoby, a także i partnera.\nPierwotnie wykonany z usztywnionego płótna gorset podlegał wielu poważnym zmianom. W czasach elżbietańskich, kiedy moda wprowadziła sztywne staniki, gorsety robiono z żelaza. Każda kobieta pragnąca nosić modną suknię była zmuszona do wciskania swoich naturalnych krągłości do sztywnego, przypominającego tubę stanika, otaczającego jej tors od piersi do bioder.\nPrzebite płuca, osłabione mięśnie klatki piersiowej i połamane żebra to tylko niektóre ze skutków noszenia zbyt ciasnych gorsetów przez zbyt długi czas. Niektóre kobiety decydowały się nawet na zabieg usunięcia dolnych żeber, a\twszystko w celu dotrzymania kroku modzie.\nNiejaka panna Amelia była osobą, która wprowadziła modę na noszenie spodni przez kobiety. W połowie XIX wieku zachęcała panie do wkładania pod spódnice luźnych pantalonów w stylu tureckim. Moda zyskała wielką popularność, kiedy kobiety zaczęły jeździć na rowerach, co jednak nie zwalniało ich z przestrzegania zasad przyzwoitości.\nDopiero na początku XX wieku ludzie nagle zdali sobie sprawę, że noszenie bielizny może być przyjemnością, co zapoczątkowało traktowanie tych części garderoby jako elementu luksusowego, a niekoniecznie praktycznego wymogu. Damskie reformy stawały się coraz ładniejsze i zaczęły podkreślać kobiecą sylwetkę, a tendencja ta utrzymuje się do dziś.\nWydaje się, że kobiety nigdy nie były w pełni zadowolone z kształtu swoich biustów. Usiłowały je spłaszczać wiążąc w specjalny sposób, uwydatniać za pomocą różnych podpórek, eksponować stosując poduszeczki wyściełające - rzadko zostawiały tę część ciała samą sobie.\nObecnie biust ma zachowywać naturalny kształt. Noszenie biustonoszy nie jest już konieczne, ale w sprzedaży znajdują się staniki najróżniejszych kolorów i kształtów, zdolne zaspokoić wymagania każdej klientki.\nPrzewrotny los sprawił, że część garderoby, którą wynaleziono po to, by podtrzymywała w górze pończochy, obecnie jest jednym z najbardziej popularnych, luksusowych, frywolnych produktów bieliźniarskich. Pas do pończoch ma silne powiązania z erotyką i seksapilem.\nPierwotny pas utrzymujący pończochy w górze był bardzo skomplikowanym urządzeniem, przypominającym swego rodzaju uprząż, obejmującą ramiona kobiety. Później został przesunięty w dół i przyczepiony do gorsetu, a ostatecznie zredukowany do postaci zwyczajnego używanego do dziś.\nBielizna czerwona, biała czy czarna?\nPod koniec lat sześćdziesiątych rajstopy stały się bardziej popularne od pończoch, gdyż wymagała tego świeżo wprowadzona moda na minispódniczki. Jednakże pończochy i pas do pończoch, niegdyś wyeliminowane z codziennego ubioru ze względów praktycznych, z powrotem wróciły do łask służąc jako całkowicie niepraktyczny, ale cudownie podniecający bieliźniany duet.\nWspółczesna moda bieliźniana, zarówno męska jak i damska, nakazuje noszenie coraz bardziej skąpej bielizny przy czym produkowane elementy stroju mają jak najbardziej przylegać do naturalnej sylwetki ciała.\nWspółczesne tendencje w modzie bieliźnianej kładą nacisk na naturalność. Chodzi o to, żeby elementy bielizny można było wygodnie nosić pod obcisłym strojem, a ponadto by wyglądała seksownie.\nSeksowna bielizna osiągnęła dziś także wyrafinowanie i posmak egzotyki, że kobiety kupują ją nie tylko z myślą o partnerze, ale także dla własnej przyjemności.\nWażne znaczenie odgrywa również kolor. Modne są nie tylko gładkie, neutralne kolory, jak biały, czarny i beżowy (choć biały jeszcze długo nie utraci swojej uprzywilejowanej pozycji). Jaskrawe plamy wszelkich barw pod słońcem zdobią dziś produkty bieliźniane adresowane i do pań i panów. W sprzedaży znajdują się również całe zestawy różnych fragmentów bielizny - można kupić podkoszulki, biustonosze, slipki, majtki, a nawet skarpetki w tych samych kolorach i wzorach.\nTrudno wytłumaczyć w jaki sposób bielizna stała się tak odważna i wyzywająca, że przypomina współczesny kostium kąpielowy. Dotyczy to strojów dla przedstawicieli obu płci. Parę slipek w jaskrawe wzory łatwo można wziąć za kąpielówki, a dopasowane pod względem kolorystycznym biustonosz i figi damskie nie raziłyby niczyich oczu nawet na zatłoczonej plaży.\nUsilne starania handlowców propagujących dopasowane zestawy bielizny sprawiły, że zwłaszcza kobiety pragną ją kupować i nosić nie tylko z myślą o partnerach, ale również dla własnej przyjemności. Ostatecznie poczucie wygody i pewności siebie zależy od wszystkich elementów stroju.\nW tym samym czasie, gdy kobiety zaczęły w naturalny sposób podchodzić do faktu posiadania bielizny, a sklepy odzieżowe odzwierciedlają zwiększony popyt na ładne i gustowne okrycia miejsc intymnych, mężczyźni zdecydowanie wolniej posuwają się w tym samym kierunku.\nNa początku XX wieku pojawiły się długie męskie szorty. Od tamtego momentu ich nogawka jest systematycznie skracana, aż do śmiałego kształtu litery „Y". Kobiety okazały się bardzo podatne na kuszący wpływ rynku bieliźnianego, gdy tymczasem wydaje się, że niejeden mężczyzna nawet nie robi samodzielnie podobnych zakupów. Często zdarza się, że to co ma na sobie, to prezent od partnerki lub kogoś z rodziny.\nPonadto można zauważyć gwałtowny popyt na romantyczne „zwiewności”. Triumfalnie powróciły koronki - jak również luksusowe zestawy bielizny z satyny i jedwabiu, skrojone w formie skąpych kamizelek, biustonoszy i fig lub obszerniejszych reform i trykotów.\nDroga bielizna przestała już być jedynie ekstrawaganckim prezentem. Kobiety przyzwyczaiły się nosić gustowną bieliznę przez cały rok.\nŚmiałe i efektowne\nRynek bielizny „porno" prosperuje nadzwyczaj dobrze. Znane sex-shopy drukują katalogi przedstawiające własną ofertę, zatem bez trudności można zorganizować przyjęcie, na którym goście ubrani będą w wyzywającą bieliznę. Podniecający szelest nylonu i koronki skusi niejedną klientkę, dając „gwarancję”, że kochanek oszaleje z miłości. Asortyment internetowych sklepów które sprzedają swoje produkty jest bardzo szeroki - od koronkowych, dopasowanych sukien wieczorowych do bardziej wyzywających biustonoszy z dziurkami i majtek z rozcięciem w kroku. Nietrudno także znaleźć bieliznę egzotyczną.\nWspólnym mianownikiem wszystkich tych części stroju jest warunek, że muszą one odkrywać jak najwięcej - ale nie wszystko. A im dana rzecz jest bardziej obcisła i koronkowa, im więcej ma pasków, kokardek i falbanek, tym lepiej. Ulubione kolory to rzeczywiście czerwony i czarny, choć biały również pozostaje niezmiennym faworytem.\nMężczyźni mają o wiele bardziej ograniczony wybór, jeśli chodzi o erotyczną bieliznę - mogą się zdecydować na woreczki na genitalia z wzorem futra pantery lub czarne przezroczyste slipki. Pewną popularnością cieszy się także bielizna wyglądająca jak mokra.\nPiersi kobiety, budowa i rozmiary piersi:\nKształt i wielkość kobiecych piersi zmienia się w trakcie rozwoju kobiety oraz jej życia i zależy całkowicie od czynników genetycznych, warunków klimatycznych, diety i stylu życia. Stwierdzono też, że kształt i wielkość piersi prawej i lewej u bardzo wielu kobiet, nie jest identyczna.\nNagość na plaży, naturyzm