Nauka i zabawa podczas „Lata z CEMEX” | CEMEX Polska\nFundacja CEMEX Fundacja CEMEX "Budujemy Przyszłość"\nNauka i zabawa podczas „Lata z CEMEX”\nCEMEX Polska zorganizował letnie zajęcia dla dzieci i młodzieży oraz seniorów z okolic swoich zakładów cementowych w Chełmie i Rudnikach. Program „Lato z CEMEX”, realizowany już po raz drugi, stanowi odpowiedź na potrzeby lokalnych społeczności w dobie pandemii COVID-19.\nZ oferty programu „Lato z CEMEX” skorzystali najmłodsi mieszkańcy Chełma i Rudnik k. Częstochowy.\nDzieci z Lubelszczyzny uczestniczyły m.in. w warsztatach z robotyki, w trakcie których konstruowały z klocków różnorodne pojazdy i urządzenia. W sumie zajęcia odbyły się czterokrotnie i cieszyły się dużą popularnością – wzięło w nich udział blisko 90 dziewczynek i chłopców od 7. roku życia.\nWiele atrakcji czekało na najmłodszych chełmian także podczas spotkania poświęconego bezpieczeństwu. O swojej pracy opowiedzieli im ratownicy medyczni, strażacy i ratownicy wodni. Dużym zainteresowaniem cieszyły się pojazdy wykorzystywane przez służby ratownicze – mali uczestnicy pozowali do zdjęć na skuterze wodnym, motocyklu i quadzie ratowniczym.\nW zajęciach poświęconych bezpieczeństwu wzięły udział także dzieci z Rudnik. Poznawały m.in. metody udzielania pierwszej pomocy medycznej osobom poszkodowanym, a także zasady bezpiecznego zachowania nad wodą, w lesie i podczas poruszania się po drodze. W Koninie k. Rudnik odbyły się ponadto warsztaty pt. „Eksperymenty”. Uczestnicy zajęć samodzielnie przeprowadzali doświadczenia naukowe, przekonując się, jak ciekawe są nauki przyrodnicze.\nW ofercie programu „Lato z CEMEX” znalazły się także warsztaty dla seniorów z Rudnik i okolic. Wzięli oni udział w zajęciach edukacyjno-integracyjnych, odbywających się na terenie wyłączonego z eksploatacji Kamieniołomu Lipówka. W warsztatach botanicznych i zielarskich uczestniczyło w sumie ponad 80 osób z dwóch podczęstochowskich gmin.\n– Ostatnie miesiące były trudne zarówno dla najmłodszych, jak i dla seniorów. Szkoły pozostawały zamknięte, a dzieci przez wiele tygodni uczyły się zdalnie, bez kontaktu z rówieśnikami. Wielu seniorów z kolei, z obawy przed pandemią, dobrowolnie poddawało się izolacji. Wszystko to utrudniło im nawiązywanie i podtrzymywanie relacji z innymi ludźmi. „Lato z CEMEX” mogło dla nich wszystkich stanowić odskocznię od pandemicznej rzeczywistości – mówi Dominika Sztuka-Arak, Prezes Fundacji CEMEX Budujemy przyszłość, Koordynatorka ds. Wpływu Społecznego w CEMEX Polska.\nPierwsza edycja „Lata z CEMEX” odbyła się przed rokiem. Program powstał z myślą o dzieciach, które z powodu pandemii nie mogły uczestniczyć w wakacyjnych wyjazdach. W wydarzeniach zorganizowanych przez CEMEX Polska uczestniczyło wówczas blisko 140 dzieci i osób w wieku senioralnym.\nO CEMEX Polska\nCEMEX to globalna firma z branży materiałów budowlanych, która troszczy się o lepszą przyszłość dla kolejnych pokoleń, dzięki zrównoważonym produktom i rozwiązaniom. Poprzez nieustanne innowacje oraz szeroko zakrojone prace badawcze i rozwojowe, firma dąży do osiągnięcia neutralności klimatycznej. CEMEX to lider gospodarki o obiegu zamkniętym w sektorze budowlanym, a dzięki wdrażaniu nowych technologii, jest również pionierem w zakresie wykorzystania paliw alternatywnych i surowców wtórnych w procesach produkcyjnych. CEMEX oferuje cement, beton towarowy, kruszywa oraz rozwiązania urbanizacyjne na rozwijających się rynkach całego świata, a międzynarodowy zespół świadczy na rzecz klientów wysokiej jakości usługi, wykorzystując technologie cyfrowe. Więcej informacji na www.cemex.pl\n© 2021 CEMEX S.A.B. de C.V. All rights reserved


Niezwykła niedziela – Centrum Helen Doron |\nCzas tak szybko biegnie, to każdy chyba przyzna.\nDzieci rosną niesamowicie, zmieniają się, uczą nowych rzeczy, coraz więcej mówią – z takim dwulatkiem to już naprawdę można fajnie sobie porozmawiać. Wiktorek opowiada nam już o swoich ulubionych postaciach z bajki, śpiewa piosenki np. tą o dziku z Akademii Pana Kleksa, czy też dokańcza rymowanki.\nA idąc tym tropem – nauka, nowe zajęcia. To opowiemy Tobie gdzie byliśmy w niedzielę.\nTa niedziela była dla nas bardzo niezwykła, zupełnie inna niż zazwyczaj, a to wszystko z tego powodu, że byliśmy w szkole …\n… w szkole, gdzie uczyliśmy się ;), tzn. Wiktorek uczył się języka angielskiego.\nJakiś czas temu Mamusia znalazła gdzieś przypadkiem informację o Centrum Helen Doron w Tychach i oczywiście umówiłam nas na lekcje pokazowe, które właśnie w niedzielę się odbywały. Było wiele dzieci już nawet kilkumiesięcznych do kilku latków.\nPrzywitały nas miłe Panie, zapraszając do kolorowych sal. Po przybyciu chętnych na naukę (chyba było 9 dzieci z rodzicami) rozpoczęła się pokazowa pierwsza lekcja angielskiego.\nWiktorek słuchał i patrzył, co też Pani mówi i reagował na polecenia mówione … po angielsku. Zdolny chłopczyk 😉\nW świat anglojęzyczny dziecko wprowadzą filmowe przygody chłopczyka Paula, jego babci Granny Fix, z fartuszkiem pełnym niespodzianek, i zabawnego włochatego stworzonka Flupa.\nWszystko odbywało się w formie zabawy, był miły pluszak Flup oraz inne postacie, które wraz z prowadzącą zajęcia umożliwiały poznanie na początek kilku prostych angielskich sformułowań. „Hello I’am …” – „Hello Wiktor”, liczenie do 3 – „one, two, three”, „look at me”. Proste ćwiczenia, przedstawione w bardzo łagodny sposób, bo w trakcie zabawy. Liczyliśmy klocki do 3, patrzyliśmy przez tekturowy teleskop mówiąc „I see you”.\nByło naprawdę fajnie. Niestety nie wzięliśmy aparatu na same zajęcia i nie mamy tego uwiecznionego. Po zajęciach już w domu kilka fotek zrobiliśmy.\nNauka języka angielskiego dla dzieci metoda Helen Doran jest naprawdę ciekawa i chyba należy poświęcić jej osobny wpis. Także więcej informacji opiszę już niedługo.\n„Helen Doron Early English jest prostą, naturalną metodą nauczania języka angielskiego, odpowiednią dla każdego dziecka. Metoda ta sprawia, że dziecko przyswaja język obcy tak łatwo jak własny. Dzieci, które uczą się angielskiego metodą Helen Doron, mają kontakt z angielskim 14 razy w tygodniu i jedno spotkanie w tygodniu z rówieśnikami pod kierunkiem certyfikowanego nauczyciela. Metoda Helen Doron to przyswajanie języka w sposób naturalny podczas zabawy, pozytywne wzmocnienia za każdą próbę powiedzenia czegoś, czy wykazanie zrozumienia wydanego polecenia, powoduje, że dziecko czuje satysfakcję z dokonywanych postępów-a to znacznie ułatwia proces poznawania języka.”\nTagi : angielski dla dwulatka, Centrum Helen Doron, Helen Doron Tychy, hello I'am, nauka języa angielskiego dla dzieci, one, three, two\n← Szpinak – zielona bomba witaminowa\nKto zarządza Twoim czasem? →


Przeboje kuchni staropolskiej. Fruwające dziki i dania miłosne [Jan Kochańczyk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00137 006555 19985310 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-63080-09-9 Rok wydania: 2012\nJacy byli ci dawni Polacy, biesiadujący przy mniej lub bardziej suto zastawionych stołach? Lektury szkolne dają nam\nJan Kochańczyk Przeboje kuchni staropolskiej Fruwające dziki i dania miłosne\n© Copyright by Jan Kochańczyk & e-bookowo Projekt okładki: e-bookowo ISBN 978-83-63080-09-9 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.\nWSTĘP Obraz Bronisława Abramowicza „Uczta u Wierzynka” przedstawia słynną krakowską biesiadę króla Kazimierza Wielkiego i jego dostojnych gości. We wrześniu 1364 roku do stolicy Polski zawitali między innymi cesarz Karol IV, królowie Węgier, Danii, Cypru, a także władcy Austrii, Brandenburgii i najmożniejsi dostojnicy znad Wisły. Widzimy na obrazie ich wspaniałe szaty, podziwiamy przepych wnętrza krakowskiej kamienicy – jednak na stole niewiele widać do skosztowania. Właściwa uczta zapewne dopiero rozpocznie się wkrótce. Malarz miałby sporo problemów, by pokazać staropolskie dania. Kronikarze nie rozpisują się na ich temat. Wiele słów poświęcają natomiast pięknej zastawie. Opisy dźwięczą od srebra i złota. Nieważne są natomiast same smakołyki. Jan Długosz zanotował tylko, że Wierzynek karmił gości „wszelkimi rodzajami pożywienia i napojów, wszelkim ptactwem, rybami i innymi rodzajami mięs”. Na szczęście historycy dzięki badaniom archeologicznym i pisanym źródłom z Europy zachodniej czy południowej mogą jednak dotrzeć do tajemnic kuchni staropolskiej. W Polsce średniowiecznej lekceważono sprawy ciała. Literatura nie przedstawiała problemów kultury materialnej. Taka postawa przetrwała przez wieki. Największy żarłok i opój w powieści polskiej, pan Zagłoba, pije miód, niekiedy gorzałkę lub wino, rzadko jednak dobiera się do jakiegoś smakowitego mięsiwa. Niewiele się dowiadujemy nawet o jego genialnej zapobiegliwości jako zaopatrzeniowca armii. Ot, pojawiły się nagle w obozie wojskowym woły, barany i świnie. Koniec, kropka. Główne zajęcie naszych przodków: zdobywanie, przyrządzanie i spożywanie darów Bożych, było praktycznie pomijane przez literaturę piękną, być może jako działalność mało poetyczna. Do wyjątków należy zaliczyć XVIII-wieczne szkice Jędrzeja Kitowicza: Opis obyczajów za panowania Augusta III oraz oczywiście fragmenty Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Miłośnik starych książek kucharskich i dobrego jedzenia, genialny poeta na paryskim bruku z rozrzewnieniem wspominał smaki i zapachy ojczystego kraju. Bo przecież to właśnie one kształtują człowieka w takim samym stopniu jak wzniosłe dokonania ducha. Herbert George Welles pisał najzupełniej serio: „Jadło określa świadomość”. W Europie najlepiej zdają sobie sprawę z tej prawdy chyba Francuzi. Może dlatego, że „ojcem literatury francuskiej” był syn oberżysty, lekarz Francois Rabelais, radosny piewca kultu życia, który opisywał na przykład garnek „pełen najrozmaitszego rodzaju zup, sałaty, frykasów, potrawek, kapusty, pieczystego, gotowanych mięsiw, kęsów solonego wołu, jarzyny, szynek, wędliny, pasztetów, klusków grochu, sera, śmietany, galaret, owoców wszelakiego rodzaju”. Bohaterowie Gargantui i Pantagruela po dobrym obiedzie lubili chodzić gromadą do lasu. „I tam na gęstej murawie tańczyli przy dźwiękach wesołych piszczałek i słodkich gęśli tak uciesznie, iż radość to była niebiańska widzieć ich tak figlujących”. Echo tej radości dotrwało do naszych czasów i zmusiło świat cały do chwili refleksji. W roku 1987 wszedł na ekrany film Uczta Babette duńskiego reżysera Gabriela Axela. Bohaterką jest francuska kucharka, mieszkająca w małym miasteczku rybackim w Jutlandii pod koniec XIX wieku. Znakomity nasz krytyk Jerzy Płażewski tak pisał w Historii filmu: „Jest to pierwszy godny tego miana dramat gastronomiczny i wymieniony w czołówce Francuz, konsultant kulinarny, okazał się jednym z głównych twórców widowiska. Babette, uciekinierka z Paryża ogarniętego represjami po klęsce Komuny, służąca w nabożnej duńskiej wiosce, ujawniała się jako eks-szefowa kuchni w wielkiej stołecznej restauracji i zdumionym wieśniakom wydawała wyrafinowaną kolację, zmieniającą ich sposób widzenia świata. Relacja tak dosłowna, że można było z ekranu odpisywać smakowite recepty, w magiczny sposób osiągała rangę egzystencjalnej metafory o wręcz filozoficznych denotacjach”. Bohaterowie filmu, surowi duńscy protestanci przekonują się, jak bardzo smaczne jadło i radosna biesiadna atmosfera odmieniają ludzkie życie. Charakterystyczny jest światowy sukces filmu, nagrodzonego amerykańskim Oscarem i wysoką lokatą najpoważniejszych krytyków i realizatorów kina w prestiżowym plebiscycie londyńskiego pisma „Time Out”. Ludzie współcześni zaczynają doceniać rolę kultury materialnej i jej bezpośredni związek z kulturą duchową. Zwolennicy ascezy w dawnej Polsce przekonywali: trzeba jeść tylko tyle, aby ducha w ciele utrzymać. Dziś bardziej przemawiają do nas słowa: trzeba jeść smacznie i zdrowo, czerpać z bogactw świata radość życia, przypominać smaki i zapachy kuchni różnych narodów. A Polacy nie gęsi i swoje rewelacyjne specjały także mają! Warto o tym pamiętać. Bo rzeczywiście, jak mawiał Welles – jadło określa świadomość. Także narodową! UCZTA NEANDERTALCZYKA Nasi przodkowie potrafili sobie dogadzać, skoro przetrwały ślady po ich ucztach sprzed 100 tysięcy lat! Na tereny dzisiejszej Polski ludzie przybywali już w okresie 250.000 – 100.000 lat przed nasza erą. Niewielkie grupy łowców zapędzały się na nasze tereny przez Bramę Morawską, w pogoni za smakowitymi reniferami. Pozostawiły po sobie ślady na przykład w okolicach dzisiejszego Krakowa i Złotoryi. Systematyczne zasiedlanie naszych ziem nastąpiło około 110.000 lat p.n.e. Ówcześni ludzie – neandertalczycy – trudnili się głównie myślistwem. Potrafili krzesać i podtrzymywać ogień. Polowali na najróżniejsze zwierzęta, sporządzali smakowite pieczyste – i bardzo dobrze, bo zwierzęta wyłącznie roślinożerne w tamtych czasach, ubogich w urozmaicone pożywienie, zapadały na aktinomykozę, chorobę deformującą ciało, osłabiającą organizm. Na chorobę tę zapadały często niedźwiedzie skalne, mieszkające w jaskiniach. Te roślinożerne zwierzęta prawdopodobnie dlatego właśnie nie przetrwały do naszych czasów. Kiedy zapadały w sen zimowy, były łatwym łupem dla naszych praprzodków. „I to one stawały się głównym przedmiotem łowów – piszą Zbigniew Bukowski i Krzysztof Dąbrowski w książce Świt kultury europejskiej. – Ponad 75 % ogólnej liczby szczątków kostnych ujawnionych w wielu jaskiniach – to pozostałości wspomnianych zwierząt, co jednoznacznie wskazuje, jak wiele ich wówczas żyło w terenach górskich". Ludzie czcili niedźwiedzie jako potężne, boskie istoty, rzeźbili lub lepili z gliny figurki niedźwiedzi, jednak nie wahali się polować na nie z łukami i oszczepami. Pieczeń z łap skalnego misia musiała stanowić przysmak nie lada! Nasi przodkowie potrafili nawet hodować te zwierzęta. W Jaskini Wschodniej w Połomie niedaleko Złotoryi odkryto czaszkę niedźwiedzia. Po dokładnym zbadaniu naukowcy stwierdzili, że jeszcze za życia misiowi spiłowano zęby. Musiał on więc przez jakiś czas przebywać w niewoli u ludzi. Neandertalczycy robili sobie przysmaki także z innych zwierząt, szczególnie bizonów, dzikich koni, reniferów i jeleni. Nie gardzili zającami, wilkami czy lisami. Żyło im się smakowicie i dobrze aż do czasu przybycia na teren Europy człowieka rozumnego. Homo Sapiens znał lepsze sposoby łowieckie, miał więcej sprytu. On teraz spożywał pieczeń z niedźwiedzia. Wyparł z Europy neandertalczyków, ale... Niezupełnie! Cechy neandertalskie można zauważyć nawet u naszych współczesnych. I to wcale nie jest żart! Potwierdzają tę prawdę antropolodzy. ŁYŻKI I NOŻE W CZASACH STAREJ BAŚNI Nasi praprzodkowie przyrządzali na różne sposoby dziczyznę. Homo Sapiens poszedł jednak po rozum do głowy i wymyślał sobie coraz lepsze sposoby na wygodne życie. Nie tylko uganiał się za zwierzyną po lasach, ale zaczął hodować bydło rogate, owce, kozy i świnie. Żeby dokarmiać swoje zwierzątka, uprawiał zboża i rośliny strączkowe. Około 4500 – 1700 lat p.n.e. uprawiano rolę drewnianą lub kamienną motyką. Zboże sprzątano sierpami o ostrzach z długiego wióra krzemowego. Na terenach dzisiejszej Polski mieszali się przybysze z najróżniejszych stron Europy. Przynosili z sobą różne obyczaje – także żywienia. W czasach rzymskich na naszych ziemiach mieszkali już prawdopodobnie Prasłowianie – Wenedowie. Nie gardzili żadnym mięsem. W pogańskiej Polsce nie było mięsa „nieczystego”! Ceniono na przykład lisy, psy, koty, wszelkie ptactwo. Podstawowym daniem była polewka mięsna – zupa z mąki, kaszy i kawałków mięsa. Popularna była też jucha – zupa, w której znajdowało się sporo krwi zwierzęcej. Już wtedy nasi Słowianie podczas uczty używali łyżek i noży – każdy je za pasem nosił. Do mis z mięsiwem pieczonym sięgano palcami. Stoły były bardzo niskie. Siadano obok nich na kożuchach. Szczególne obrzędowe znaczenia miały czarne kury, pieczone na ogniu z okazji wesel, styp, zakładania chaty. Dawne niemieckie kroniki dowodzą, że Słowianie w czasach Starej baśni słynęli z gościnności. Uczty z 20 dań nie należały do rzadkości. Pierwsza nasza polska kronika Galla Anonima rozpoczyna się od opisu dwóch uczt: u bogatego księcia Popiela i ubogiego oracza Piasta. Popiel popełnił grzech straszliwy – nie przyjął w gościnę dwóch tajemniczych przybyszy z dalekiego kraju. Na szczęście znaleźli oni schronienie w domu oracza. On przyjął ich tym, czym chata bogata – piwem i dobrym mięsiwem, które przygotował na uroczystość postrzyżyn swego syna: „Postanowił bowiem ów ubogi wieśniak w czasie, gdy książę jego pan będzie urządzał ucztę dla synów (...) przyrządzić nieco lepszego jedzenia na postrzyżyny swego malca i zaprosić paru równie ubogich przyjaciół nie na ucztę, lecz raczej na skromna zakąskę; toteż karmił prosiaka, którego przeznaczał na owę potrzebę. Dziwne rzeczy opowiem, lecz któż potrafi pojąć wielkie sprawy Boże? albo któż poważy się zagłębiać w dociekania nad dobrodziejstwami Boga, który już w tym życiu niejednokrotnie wynosi pokorę biednych i nie waha się wynagradzać gościnności nawet u pogan? Goście tedy każą Piastowi spokojnie nalewać piwo, bo dobrze wiedzieli, że przez picie nie ubędzie go, lecz przybędzie (...) Polecają też zabić wspomnianego prosiaka, którego mięsem – rzecz nie do wiary – napełnić miano dziesięć naczyń, zwanych po słowiańsku «cebry»”. Cudowne rozmnożenie się wieprzowiny i piwa było oznaką jawnej przychylności Niebios dla gościnnego oracza, który miał zostać ojcem-założycielem królewskiej dynastii Piastów. WSPANIAŁOŚCI STOŁU BOLESŁAWA Potężny władca Bolesław Chrobry słynął między innymi ze wspaniałości stołu. Kronikarz Gall pisze: „Dwór swój tak porządnie i okazale utrzymywał, że każdego dnia powszedniego kazał zastawiać 40 stołów głównych, nie licząc pomniejszych; nigdy jednak nie wydawał na to nic z cudzego, lecz wszystko z własnych zasobów. Miał też ptaszników i łowców ze wszystkich niemal ludów, którzy, każdy na swój sposób, chwytali wszelkie rodzaje ptactwa i zwierzyny; z tych zaś czworonogów, jak i z ptactwa, codziennie przynoszono do jego stołów potrawy każdego gatunku”. Gall Anonim opisuje też sposób przygotowywania zwierzyny: „Tego dnia tedy rżnięto niezliczoną ilość bydła i przygotowywano je zwykłym obyczajem na zbliżającą się uroczystość na stół króla, który miał biesiadować ze wszystkimi swoimi dostojnikami (...). Kucharze i pachołcy, służący i czeladź wojska zgromadzili się na brzegu rzeki celem płukania mięsa i wnętrzności zwierząt”. Jakie mięso spożywali nasi przodkowie w czasach Chrobrego? Profesor Henryk Łowmiański obliczył, że jedna osoba w tym czasie na naszych ziemiach spożywała średnio 4000 kalorii dziennie, z czego: - 60,2 proc. dostarczało zboże, - 10 proc. mleko, - 24,7 proc. wieprzowina lub wołowina, - 2,1 proc. baranina, - 1,6 proc. miód, - 1,4 proc. inne (drób, ryby, dzikie zwierzęta, rośliny leśne). Widzimy więc, że szczególnie cenne były w tamtym okresie krowy i świnie. Rzeczywiście, kronikarze średniowieczni często piszą o uprowadzaniu stad bydła podczas wypraw wojennych. Myślistwo odgrywało coraz mniejszą rolę. Uprawiali je przeważnie możni panowie, bardziej dla rozrywki niż dla zaspokajania głodu. Cywilizacja rozleniwia! Homo Sapiens starał się już wtedy unikać nadmiernego wysiłku. WALKA KARNAWAŁU Z POSTEM Książę Mieszko I ochrzcił Polskę, a jego syn Bolesław Chrobry bardzo dbał o przestrzeganie nowych obyczajów, niekiedy zupełnie niezrozumiałych dla Słowian. Trudno ich było przekonać na przykład do idei umartwiania się i postu w określonych dniach roku. Jaki sens miało powstrzymywania się od jedzenia mięsa? Sam Mieszko miał problemy ze zrozumieniem tych dość abstrakcyjnych idei. Niemiecki kronikarz Thietmar dowodzi, że to dopiero chrześcijańska małżonka Dobrawa z Czech nawróciła polskiego księcia na drogę cnoty. Czyniła to jednak w dość dziwny sposób: „Umyślnie postępowała ona przez jakiś czas zdrożnie, aby później móc długo działać dobrze. Kiedy mianowicie po zawarciu małżeństwa nadszedł okres wielkiego postu i Dobrawa starała się złożyć Bogu dobrowolną ofiarę przez wstrzymywanie się od jedzenia mięsa i umartwianie ciała, jej małżonek namawiał ją słodkimi obietnicami do złamania postanowienia. Ona zaś zgodziła się na to w tym celu, by z kolei móc tym łatwiej zyskać u niego posłuch w innych sprawach. Jedni twierdzą, iż jadła ona mięso w okresie jednego wielkiego postu, inni zaś, że w trzech takich okresach. Dowiedziałeś sie przed chwilą, czytelniku, o jej przewinie, zważ teraz, jaki owoc wydała jej zbożna intencja. Pracowała więc nad nawróceniem swego małżonka i wysłuchał jej miłościwy Stwórca”. Mieszko dzięki żonie przejrzał na oczy, ochrzcił siebie i cały swój naród. Przyjął nową obyczajowość. Niełatwo było przekonać pogańskich Słowian do zalet postu. Bolesław Chrobry za jedzenie mięsa w dniach niedozwolonych kazał poddanym wybijać zęby. Przez wiele stuleci na polskich ziemiach czczono starych bogów, a bunty ludności były niekiedy bardzo gwałtowne i ujawniały wrogość wobec nowych obyczajów. Palono kościoły, zabijano księży. Mięso stało się teraz także symbolem religijnym. Zyskało na wartości jako pokarm nadzwyczajny, z którego można złożyć godną ofiarę. Niektórzy wierni pościli tak gorliwie, że nawet biskupi musieli hamować ich zapały. Bolesław Krzywousty przez 40 dni umartwiał się po śmierci brata Zbigniewa, którego kazał oślepić. Rany spowodowały śmiertelną gorączkę. „Przez dni czterdzieści pościł publicznie, leżąc wytrwale na ziemi w popiele i włosienicy, wśród strumieni łez i łkań – pisze Gall Anonim. – I przez wszystkie dni czterdzieści owego postu byłby pościł, poprzestając na posiłku z samego tylko chleba i wody, gdyby ze względu na wielki trud, roztropność i miłość biskupów i opatów odprawiających zań msze święte i modlitwy nie zmuszała go nakazem posłuszeństwa do łamania owego postu”. Spożywanie wszelkich pokarmów zostało dostosowane do nowej obyczajowości. Mięso było symbolem radości, święta, dostatku. Jego brak oznaczał smutek, pokutę, biedę. Życie ludzkie stało się teraz „walką karnawału z postem”... A postu tego było sporo. Obowiązywał przez 192 dni w roku. SÓL ZIEMI W roku 1573 w austriackim Hallstatt niedaleko Salsburga odkryto zwłoki człowieka sprzed ponad 2000 tysięcy lat. Zdumiewające było to, że ciało było idealnie zakonserwowane. Dlaczego? Wiele lat przed naszą erą w okolicach Hallstatt były największe w Europie kopalnie soli. Wydobywali je górnicy ze sztolni znajdujących się 40 – 60 metrów pod ziemią. Jeden z górników został przypadkowo zasypany przez walącą się sztolnię. Sól w sposób trwały, na tysiąclecia, zakonserwowała jego ciało. Dzisiaj nieszczęśnik byłby badany przez naukowców i wystawiany na widok publiczny w muzeach. W XVI wieku zwłoki pochowano po chrześcijańsku, podobnie jak ciało innego górnika, znalezionego z kolei w roku 1616. Te dość makabryczne znaleziska uzmysławiają nam przy okazji nadzwyczajne własności konserwujące soli. Nic dziwnego, że była ona w dawnych wiekach równie cenna jak złoto. Również na ziemiach polskich mamy ślady starożytnych kopalni i warzelni soli, na przykład na pograniczu Kujaw i Wielkopolski oraz na Podkarpaciu. Nasi przodkowie tysiące lat temu znali sposoby konserwacji mięsa przy pomocy soli. Mięso oraz ryby suszono i solono. Powstawały twarde jak podeszwa kawałki suszu, zdatne do użytku jeszcze po wielu miesiącach od chwili zakończenia procesu konserwowania. Aby po upływie długiego czasu można było przygotować smakowitą potrawę, suszone mięso trzeba było długo moczyć w wodzie, aby zmiękło i pozbyło się soli. Wywar taki nosił nazwę rozsolu. Słowo przetrwało do dnia dzisiejszego w lekko zmienionej formie „rosołu”. Na zimę szczególnie chętnie solono słoninę, dostarczającą cennego tłuszczu. Najsmakowitsze kąski mięsa wędzono. Można przypuszczać, że nasi przodkowie już wiele tysięcy lat temu znali doskonałe szynki i kiełbasy. DAWNE SMAKI W pierwszym tysiącleciu naszej ery jadano mięso pieczone, duszone, gotowane lub wędzone. Bogaci i biedni umieli je dobrze przyrządzać, bo pospolite były doskonałe przyprawy: cebula, czosnek, koper, mięta, kminek, tymianek, szałwia, macierzanka, jałowiec, gorczyca, liście wiśniowe czy dębowe. Do potraw mięsnych można było podawać jednocześnie kiszone ogórki, kapustę lub buraki. Nie mamy, rzecz jasna, przepisów kulinarnych z tamtych czasów. Znacznie późniejsze obyczaje dają nam jednak pojęcie o wcześniejszych upodobaniach. Receptury nie zmieniały się przez stulecia. Dopiero w naszych czasach schabowy mógł zostać wyparty w ciągu paru sezonów przez hamburgera czy hot doga. Nasi przodkowie przez setki lat, niezmiennie, mięsa przyprawiali obficie, nie żałując przypraw, lubili bardzo wyraziste smaki. Być może już tysiące lat temu tworzyły się receptury słynnych polskich kiełbas i szynek, pachnących jałowcem, czosnkiem, kminkiem. Dawno, bardzo dawno rodziły się smaki żuru z kiełbasą czy bigosu z najróżniejszymi kawałkami mięsa. Kapusta kwaszona w czasach Mieszka była zapewne najpopularniejszą polską jarzyną. Pomysłowości nie brakowało... Od kapusty do bigosu tylko jeden krok. Lubiono jadać tłusto. Jeszcze sienkiewiczowski Zbyszko z Bogdańca w czasach Jagiełły, aby dogodzić ukochanej dwunastoletniej Danusi, podawał jej ręką prosto do ust co najtłustsze kawałki kiełbasy, a ona „rada, że jej tak strojny rycerz służy, jadła z wypchanymi policzkami”. W tradycji ludowej długo przetrwała opinia, że zdrowy człowiek powinien być „tłusty i czerwony na gębie”. Jeszcze Reymontowska Jagna otrzymywała rady od gospodyń wiejskich: „Głównie tłusto jeść dawaj mężowi, a krzepę miał będzie”... Do dziczyzny często stosowano suszone jagody jałowca, z dużym umiarem, aby nie przytłumić naturalnego smaku potrawy. Pieczenie zjadano chętnie z konfiturami z czerwonej borówki, buraczkami i czerwoną kapustą zakwaszaną czerwonym winem. Najlepsze kąski polewano sosem głogowym lub jałowcowym. Jan Kochańczyk (ur. 1950) Dziennikarz. Absolwent Uniwersytetu Śląskiego (polonistyka). Od roku 1975 – redaktor ogólnopolskiej gazety „Sport” (Katowice). Droga zawodowa: od korektora do zastępcy sekretarza redakcji, kierownika działu publicystyki i szefa redakcji dodatków kolorowych. Publikacje dotyczące głównie sportów lotniczych, lekkoatletyki, pływania i problemów ruchu olimpijskiego. Nagrody dziennikarskie i literackie – między innymi „Grand Prix” prezesa koncernu prasowego RSW (Warszawa) za cykl publikacji dotyczących sportu zawodowego w krajach socjalistycznych (1989). Polskie opinie i dyskusje odbiły się wtedy echem także w Związku Radzieckim (epoka pieriestrojki Gorbaczowa) i przyspieszyły reformy ruchu olimpijskiego po naradzie na Kubie. Nagrody w konkursach na artykuły i opowiadania sportowe. Od 1991 roku – zastępca redaktora naczelnego tygodnika filmowego „Ekran”, przeniesionego w tym czasie z Warszawy do Katowic (Grupa „Fibak – Noma – Press”). Od 1994 – zastępca redaktora naczelnego tygodnika „Panorama”. Współpraca z katowickimi redakcjami „Dziennika Śląskiego”, „Wieczoru”, „Integracji Europejskiej” i in. Wydania książkowe – m. in. „Filmowe skandale i skandaliści” („Twój Styl”, 2005) oraz „Ścigany Roman Polański” (część biograficzna).\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Przeboje_kuchni_staropolskiej__Fruwajace_dziki_i_dania_milosne-ebookRO/p32307i68741" target="_blank" title="Przeboje kuchni staropolskiej. Fruwające dziki i dania miłosne [Jan Kochańczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Przeboje kuchni staropolskiej. Fruwające dziki i dania miłosne [Jan Kochańczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Premierowej kompozycji towarzyszy klip przygotowany przez Artystkę Sztuk Wizualnych, Martę Kacprzak. Jest to niezwykła podróż poprzez zdjęcia z ubiegłego roku – obrazy, które chciałoby się zapamiętać i do nich wracać. Całość składa się ze zdjęć od dziennikarzy i słuchaczy Radia 357, które zostały zaprezentowane w innowacyjnej animacji.\nKlip można obejrzeć pod tym linkiem:\nSingiel „A jednak cud” to pierwsza kompozycja w ramach projektu “The New Years”. Pod tą nazwą, wspólnie z wybranym artystą, Zespół Radia 357 będzie co roku przygotowywał specjalny, urodzinowy singiel z premierą zawsze 5 stycznia – w kolejne rocznice startu nadawania radia.\n„W Radiu 357 mamy muzykę we krwi. Mocno wspieramy polskich artystów oraz pomagamy młodym twórcom. Sami otrzymujemy duże wsparcie Patronów i chcemy dzielić się nim, przekazując dalej. Stąd Garaż 357 czy Scena 357 podczas cyklu koncertów Męskie Granie. Artyści prowadzą u nas audycje. Wielkim świętem polskiej muzyki jest też Polski Top Radia 357 – co roku 3 maja wyłaniamy najważniejsze polskie utwory wszech czasów oraz projekt PL21 z autorskimi zestawieniami polskich utworów z XXI wieku. Teraz wprowadzamy nowy projekt “The New Years”, który będziemy cyklicznie powtarzali co roku, właśnie 5 stycznia”. – mówi Piotr Stelmach, koordynujący prace nad singlem.\nTags: A jednak ud, Bela Komoszyńska, klip, Organek, Radio 357, teledysk, Video\nDebiutancki singiel i płyta zespołu Sunday Morning


New Holland TD 60 czy Zetor 5340 - Strona 3 - Jaki ciągnik wybrać ? - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 @zetorek a kto taki... bo ja znam przypadek fortery chyba 10641, a tak to z tego co widać nawet ładnie chodzą oczywiście mówimy o AF.\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 Dzisiaj, 03:28\nNapisany 12 kwiecień 2011 - 19:23\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 mister tobie sie szybko zetor nie zepsuje jestem pewien bo ty nim prawie wcale nie jeżdziśz więc sie martwić nie musisz.\nNapisany 12 kwiecień 2011 - 19:28\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 no właśnie mam serię TD80D-na tej serii ludzie już masę godzin nabili-co do serii TD50xx się nie wypowiadam(jej silnika).\nNapisany 12 kwiecień 2011 - 19:45\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 @mister to nie jest nikt z AF, tylko znajomy z sąsiedniej wsi\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 Aha no bo myślałem że ktoś z AF\n@przemek znowu to ty... no nie prosze Cię... Przepraszam że po raz kolejny Ci na dumę najechałem , ale nie bedę w każdym temacie się z tobą kłócił, Więc powiedzmy że twój NH jest najładniejszy i najpiękniejszy ale nie nie na pewno nie najlepszy To tak pół żartem pół serio.\nEdytowany przez mister, 12 kwiecień 2011 - 20:27.\nNapisany 13 kwiecień 2011 - 06:50\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 mister mam już sporo ponad 1500mtg po dwóch latach a ty ile masz ze twój jest taki wspaniały? poczytaj moje posty jeszcze raz i zobacz czy choć raz napisałem ze nh taki wspaniały.\nNapisany 13 kwiecień 2011 - 07:51\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 mister nie masz wogóle uzasadnienia w swojej wypowiedzi jestem bardzo ciekawey moge się założyc ze NH mniej spali od zetora i jest to ekonamiczny ciągnik zwrotny .. i ma konfort w przeciwienstwie do zetora jak jedziesz to w zetorze się boisz aby ci przode nie odpadł ...\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 Z tym że mniej nh spali od zetora to sie zgodzę ale czym ten nh dobiega tak od zetora komfortem jazdy ciasną kabiną ?\nEdytowany przez pawelwlosty, 13 kwiecień 2011 - 09:32.\nNapisany 13 kwiecień 2011 - 13:06\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 @casejx80 Słucham czego z mojej wypowiedzi nie zrozumiałeś? co ci wytłumaczyć i co ci wyjaśnić...\ni co ma to twoje ,,przode nie odpadł .'' do komfortu jazdy? i w czym NH obiega aż tak o zetora o kabine mi chodzi? Czy tym że miejsce tylko dla kierowcy bo pasażer zwinięty? A może jakimś nowoczesnym designem? czy tym że jest lżejszy i z maszynami na tuzie bardziej go nosi?\nEdytowany przez mister, 13 kwiecień 2011 - 13:09.\nNapisany 13 kwiecień 2011 - 16:14\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 mister juz wystarczy tego każdy ma swoje plusy i minusy a zeby było śmiesznie to ci powiem ze sam kupuje zetora teraz nowego ale jeszcze nie zdecydowałem jaki model a dlaczego? to proste td drugiego juz nie kupie bo potrzebuje mocniejszy ciagnik typu 110 kucy a NH tej serii jest dla mnie za drogi i tak sobie bedzie zetor i zobaczymy co pokaże.\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 przemek a ile ci powiedzieli za zetora, znajomy ostatnio podpisał umowę na t6000 110 koni czy coś podobnego, wynegocjował 167 tys netto\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 No dobra... koniec świata Ty przemysławie i Zetor Dwie sprzeczności hehe\nA tak na serio to cały czas dąże do tego że Zetor to dobra alternatywa dla gospodarstw małych już gdzieś tak pisałem że od 15-30ha Zetor jest bardzo dobry dlaczego? a mianowicie jako ciągnik główny sprawuje się bardzo dobrze ciężki co prawada ze zwortnością nie zabardzo no ale przemilczmy. W polu z uciągniem nie ma problemów jak na 82 koni potencjał owiele większy. Tak więc śmiem stwierdzić że TD i Proxa to jedna półka. I każdy ma swój gust... każdy jest w czymś lepszy od drugiego dla mnie więcej plusów miał Zetor... i tak naprawde w moich stronach same zetory NH to zazwyczaj na pokazach oglądam bo i dealer jakies 60 km odemnie.\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 u mnie w okolicy jest dużo Zetorów, ale coraz więcej TD też się pojawia, ceny nie mają aż tak wygórowanej, i jest zwrotny, np u mnie na podwórku Zetorem bym nie zakręcił, bo NH już mieści się na styk każdy bierze pod uwagę każdy szczegół\nNapisany 14 kwiecień 2011 - 11:23\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 Zetorek lepszy\nNapisany 14 kwiecień 2011 - 11:55\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 Nom niestety mogliby troche nadtym popracować... Ja u siebie zawróce ale promień skrętu ma większy niż NH\nNapisany 14 kwiecień 2011 - 12:12\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 kazdy chwali to co ma no i dostrzegamy to co się podoba a co nie a z uciagiem zetor moze byc troszke lepszy ale dlatego ze jest cięższy jednak u mnie jest strasznie dużo Nh na wsi i jestesmy zadowoleni zależy bo ciągnik NH jest zwrotny i ekonomiczny i wiele małych gospodastw zwraca na to uwage kiedy ropa taka droga ... chodziaz nie powiem ze zetor jest gorszy ... tak jak dzisiaj woże obornik i spalanie jest minimalne i co mnie bardzo cieszy .. . i nie wiem mister ile masz mtg ? ale dla mnie na to 25ha to Nh jest wprost wystarczajacy i nie jest taki lekki zawsze zetor jest cięższy ;)i z uciagiem jeszcze nigdy nie miałem problemu no jak wyrywałem .. wisnie to był problem zeby wyrwac ale to co innego bo podejrzewam ze zetor tez by sie z nia pomęczył dziękuje pozdrawiam i sory za ortografię ale się spiesze\nNapisany 14 kwiecień 2011 - 13:03\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 Już kiedyś przytaczałem historie moją i mojego wujka , Ja mam zetora 5340 , a wujek ma nh td95d , u mnie przez 7 lat wymieniłem 2x akumulator i rurke od hamulców , zaś wujek po 3 latach padły mu 2 razy hamulce ,skrzynie mu wymieniali i teraz na jesieni pompa hydrauliczna padła . Zetor u mnie nie ma lekkiego zycia i możesz zajrzeć do mojej galerii , i sprawuje dobrze , wujek narzeka na nh . Ale jak kolega chce to może wybrac td , albo zetora , KAŻDY CHWALI SWOJE . Nie wiem panowie czy dealerzy płacą wam za reklamowanie sprzętu , czy chcecie mieć wew. spokój że dobrze wybraliście , nie wiem . Ja na twoim miejscu wybrałbym to co sie bardziej podoba i w który jest bardziej komfortowy , bo wszystko sie psuje , a czesci są w porównywalnej cenie . Pozdrawiam\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 od tych kiluku lat naprawde się duzo zmieniło i czasami sie trafi wadlimy ...\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 po własnych doświadczeniach( nie zasłyszanych-bo wujek czy sąsiad ma tego lub tamtego),zetora już nigdy więcej,a w NH jeszcze bym uderzył.-i tyle mojego.\nNew Holland TD 60 czy Zetor 5340 miom jeszce jak juz do za 5 -10 lat bedzie duzo czesci do Nh bo bardzo duzo ludzi je kupije takze nie bedzie problemu z dostaniem ani z cena


Lampa wiszaca Rotterdam Silv 40x110cm Cosmo Light - Sklep BBHome\nStrona głównaLampyLampy WisząceLampa wiszaca Rotterdam Silv 40x110cm Cosmo Light\nLampa wiszaca Rotterdam Silv 40x110cm Cosmo Light\nnumer produktu: lam001297\nInspirowana przemysłowymi modelami, typowymi dla wielkich hal, sama stała się inspiracją do projektowania pomieszczeń w bardzo konkretnym klimacie. Surowy design bez nachalnych dekoracji, szkło, stal i śruby. Lampa doskonale reprezentuje wszystkie cechy stylu loftowego.\nLampa to typ długiej, wiszącej lampy, dodatkowym jej atutem jest fakt, że długość tę można skrócić (poprzez wykręcenie jednego lub kilku modułów), dzięki czemu fantastycznie dopełni loftową aranżację zarówno w wysokim, jak i standardowym pomieszczeniu.Niezwykle efektownie rozprasza światło, dzięki szklanemu, nieotwartemu kloszowi. Wykonany jest z grubego, prążkowanego, przezroczystego szkła, zaś od dołu zabudowany gładką, mleczną szybą. Całość w chromowanej oprawie, zakręcona na śruby.\nWysokość lampy max. 110 cm


REkreacja – INKU\nProjekt „REkreacja. Profesjonalny Menedżer Społeczny” wziął się z braku. Braku oferty realnego wsparcia dla osób, którym przeszkadza zaniedbane podwórko kamienicy, które mają pomysł na społeczno-artystyczny eksperyment w przestrzeni miejskiej, które chcą coś robić, ale nie bardzo wiedzą, jak zacząć. I które rozumieją, że wszystko to jest jedynie pretekstem do spotkania i wprowadzenia zmiany w lokalnym środowisku oraz wymiany doświadczeń i myśli.\nProjekt „REkreacja. Profesjonalny Menedżer Społeczny” wyrósł z obserwacji, jakiej dokonali członkowie Stowarzyszenia Media Dizajn i Szczecińskiego Inkubatora Kultury. Spotykając się codziennie z gotowymi do działania ludźmi, których głowy kipią od pomysłów, zadaliśmy sobie pytanie: o co chodzi? Czemu oni wszyscy nie mają odwagi, by realizować swoje świetne inicjatywy? Barierą nie może być przecież tylko podręcznikowy niski poziom zaufania społecznego w naszym kraju, czy brak środków finansowych na realizacje projektów. Postanowiliśmy poszukać odpowiedzi u źródła. Rozmawialiśmy i analizowaliśmy dane zastane – w ten sposób urodził się pomysł na „REkreację”. Pomysł, który powstał z braku, czy może raczej – z niedoboru.\nOferta standardowego wsparcia przyszłych menedżerów społecznych skupia się głównie na otoczeniu ich opieką merytoryczną (szkolenia, warsztaty, itp.), często niedostosowaną do realnych potrzeb odbiorców. Przede wszystkim, rzadko umożliwia się im przetestowania nowych umiejętności.\nOni sami zresztą spotykając się sporadycznie niczym studenci na zajęciach, nie są w stanie pogłębić swych relacji jako przyszłych współorganizatorów różnorodnych wydarzeń i zajść, a przecież nauka oraz wzajemna inspiracja i budowanie sieci to ważny obszar aktywizacji młodych kompetencyjnie animatorów społecznych. Okazało się, że nawet brak środków finansowych nie jest aż tak dużym problemem, jak „kompetencyjne osamotnienie”. Według naszych doświadczeń i zebranych przez nas informacji, ten lęk przed rzuceniem się na głęboką wodę obywatelskiej aktywności wynika przede wszystkim z:\nniskiego poziomu wiedzy z tego zakresu;\nbraku sieci kontaktów;\nbraku możliwości przetestowania swoich umiejętności w środowisku wsparcia.\nPostanowiliśmy więc przeprowadzić eksperyment.\nZaczęliśmy od wyłonienia potencjalnych menedżerów społecznych. Przeszli oni dwuetapowy proces rekrutacji, którego kluczowym aspektem była prezentacja wstępnych pomysłów na wprowadzenie zmiany w najbliższym środowisku. Na tej podstawie wyłoniliśmy dwudziestoczteroosobową grupę REkreatorów. Naszym celem było obudzenie w nich profesjonalnych menedżerów społecznych przez podniesienie ich kompetencji społecznych, obywatelskich i menedżerskich oraz umożliwienie przetestowania nabytych umiejętności w bezpiecznym środowisku i relatywnie kontrolowanych warunkach.\nOd września 2014 roku, REkreatorzy nabywali wiedzę i umiejętności z zakresu planowania oraz realizacji działań społeczno-kulturalnych. Zamysłem nie było ambitne wytworzenie gotowych do pracy menedżerów społecznych, ale uzbrojenie uczestników w kompetencje, które ułatwiły im dalszą pracę. Program merytoryczny, oparty na czterech zjazdach edukacyjnych i osiemdziesięciu godzinach spotkań warsztatowych, uwzględniał zarówno zdobycie wiedzy na tematy związane z produkcją wydarzeń i realizacją projektów, jak i rozwojem osobistym i inteligencją społeczną. Ważne dla nas było, by uczestnicy zrozumieli, że jeśli ich działania mają mieć charakter interwencyjny i wprowadzeniowy w stosunku do trwalszej zmiany w środowisku lokalnym, muszą być elastyczni, otwarci i bazować na potencjałach. Animacja społeczna i kulturalna to praca na żywych organizmach, z ludźmi i dla ludzi – nie można wszystkiego zamknąć w tabelkach, więc przede wszystkim należy być ciekawym innych i przygotowanym na korekcję własnych oczekiwań.\nWedług nas, realizatorów projektu „REkreacja. Profesjonalny Menedżer Społeczny”, jego najsilniejszą stroną było indywidualne podejście do uczestników. Program edukacyjny dopasowaliśmy do konkretnych potrzeb REkreatorów, którym daliśmy możliwość współdecydowania o jego ostatecznym kształcie. Nie opracowaliśmy też jednej metody kształcenia, choć inspirował nas coaching wywodzący się z biznesu, a więc kontekstu odległego od działań czysto społecznych. Skupiliśmy się na realnych potrzebach różnych interesariuszy – opracowany przez nas program miał nie tylko odpowiadać na zapotrzebowanie kompetencyjne uczestników projektu, ale także odbiorców ich działań. Postawiliśmy na najbliższe nam trendy w kształceniu liderów, tj. indywidualizację procesów rozwojowych, odwołującą się do samoświadomości jednostki, sytuacyjność (dostosowanie programów do szczególnych potrzeb osoby uczącej się) i praktyczność (zintegrowanie procesów rozwojowych z działaniem). Pracowaliśmy przez konsultacje i coaching, kierując się tymi samymi zasadami, które przez cały okres trwania naszego projektu przekazywaliśmy jego uczestnikom.\nOni z kolei sami przyznają, że każdy z trzech filarów REkreacyjnego eksperymentu był równie ważny: zarówno program edukacyjny opracowany specjalnie dla nich, jak i możliwość bezpiecznego przetestowana nabytych umiejętności oraz sieć kontaktów, którą zbudowali. Bo oprócz wiedzy, uczestnicy zdobyli coś niezwykle cennego – doświadczenie we wspólnej pracy. Każdy z młodych animatorów podczas specjalnego StartUp Weekendu przedstawił reszcie grupy swój pomysł na mikroinicjatywę. Spośród wszystkich dwudziestu czterech, wybraliśmy siedem do realizacji w ramach naszego projektu. Wsparliśmy je finansowo, organizacyjnie i promocyjne.\nPomysłodawcy wyselekcjonowanych mikroinicjatyw zostali ich koordynatorami, musieli złożyć ostateczne projekty, a później je rozliczyć. Zostali także kierownikami grup projektowych, zbudowanych z pozostałych uczestników, którymi zarządzali podczas implementacji przedsięwzięć.\nNie mieli łatwego zadania – na realizację działania było niewiele czasu, a oni zostali wrzuceni w zupełnie nowe sytuacje. Część z zaplanowanych mikroinicjatyw wymagała świeżego spojrzenia i współpracy wielu podmiotów.\nJak np. przywrócenie do życia społeczno-artystycznego słupa Andrzeja, który miał służyć jako przestrzeń komunikacyjna dla artystów i mieszkańców, czy też sąsiedzkie upiększanie terenu pobliskiej szkoły przy wykorzystaniu graffiti z mchu. Były również warsztaty taneczno-wokalne dla młodych matek i akcja społeczna mająca na celu zwiększenie poziomu korzystania z zasobów bibliotecznych przez osoby niewidome. Były w końcu warsztaty fotograficzne i filmowe przeznaczone dla grupy złożonej z osób niesłyszących i słyszących, a także miniprojekt pn. „Pamięć miasta”, który inspiruje do ocalania historii najstarszych mieszkańców śródmiejskich kamienic.\nMiało się zadziać, celem było wzbudzenie społecznego fermentu poprzez działania artystyczne i paraartystyczne, a przede wszystkim – realne wsparcie potencjalnych animatorów społecznych. Według nas kompleksowe wsparcie edukacyjne w zakresie aktywizacji społecznej i animacyjnej to nie tylko szkolenia, ale przetestowanie i korekcja ich rzeczywistych rezultatów. Ludzie uczą się przez doświadczanie, a rola pogłębionych relacji, powstałych w ramach projektu „REkreacja. Profesjonalny Menedżer Społeczny” jest nie do przecenienia. Mamy na to dowody – projekt „Pamięć miasta” miał już swoją drugą odsłonę (czerwiec 2015), a kilka REkreatorek wprowadza właśnie w życie wspólne marzenie o ogrodzie społecznym tuż nad Odrą.\nNasz sposób na REkreację bazuje na międzyludzkich relacjach, na powrocie do rozmów, na budowaniu wspólnoty. Wierzymy, że wszystko, co działa w mikroskali można przenieść w warstwę makro, stąd pomysł na projekt, który ma uzbroić potencjalnych liderów w kompetencje, osoby „dobrze rokujące” w kontekście animacji środowisk lokalnych i dbania o interesy ogółu. Choć brzmi to banalnie, te kilka projektowych miesięcy przekonało nas o tym, że bardziej niż środków finansowych ludziom potencjalnie aktywnym w lokalnej społeczności brakuje okazji do spotkania i upewnienia się, że to, co robią jest potrzebne. Wokół jak grzyby po deszczu powstają centra wsparcia i aktywizacji obywatelskiej, a wokół płynie niewidzialna sieć globalnej informacji – wiedza jest na wyciągnięcie ręki. To okazja do wymiany informacji i doświadczeń jest prawdziwie deficytowym towarem, którym nie rządzi niewidzialna ręka rynku. Zmianie społecznej trzeba trochę pomóc – znamy na to sposób.\nKinga Rabińska, pomysłodawczyni projektu „Rekreacja. Profesjonalny Menedżer Społeczny”


Gotowy projekt pomnika Tadeusza Wendy w Gdyni - Konkursy\nGotowy projekt pomnika Tadeusza Wendy w Gdyni\n06 paź 2017 13:18\nProjekt toruńskiego rzeźbiarza Macieja Jagodzińskiego- Jagenmeera wygrał konkurs na wykonanie projektu pomnika Tadeusza Wendy,fot. UM Gdynia\nTadeusz Wenda stojący na cokole w momencie roztaczania wizji przyszłego portu gdyńskiego. W prawym ręku trzyma zwoje mapy, plansz sytuacyjnych, rysunków technicznych i dokumentacji przedstawiających koncepcje swojego dzieła. Lewą ręką wskazuje w kierunku obecnego Nabrzeża, jakby tłumaczył i wyjaśniał sprawy związane z budową portu. Projekt toruńskiego rzeźbiarza Macieja Jagodzińskiego- Jagenmeera wygrał konkurs na wykonanie projektu pomnika Tadeusza Wendy.\nTadeusz Wenda to wybitny inżynier i ojciec założyciel gdyńskiego portu, który przez 16 lat kierował jego budową i rozwojem, zostanie upamiętniony pomnikiem, który stanie na końcu Pirsu nr 1 w Basenie Prezydenta.\nNa ogłoszony przez Gdynię konkurs wpłynęło 10 prac, które oceniał Sąd Konkursowy pod przewodnictwem prof. Wiesława Koronowskiego, kierownika Pracowni Rzeźby Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. W pracach Sądu uczestniczyła m.in. wnuczka Tadeusza Wendy - Hanna Wenda Uszyńska.\nLaureat pierwszego miejsca otrzyma 25 000 zł oraz zaproszenie do negocjacji w trybie zamówienia z wolnej ręki do wykonania, w oparciu o nagrodzoną pracę konkursową, wszystkich usług związanych w budową pomnika. Wykonawca będzie musiał uwzględnić zalecenia Sądu Konkursowego, także ostatecznie pomnik może nieznacznie różnić się od projektu.\nSąd Konkursowy przyznał jeszcze dwa wyróżnienia. Drugą nagrodę (20 000 zł) otrzymał artysta rzeźbiarz Sławomir Micek i wykonawca: GZUT ODLEWNIA. Trzecie miejsce przypadło zespołowi: Michał Pronobis i Art. Odlewnictwo Jacek Guzera.\nGdynia RSS Tadeusz Apolinary Wenda RSS


Absurdalne wypowiedzi Gortata po śmierci Kobego Bryanta - SportMarketing\nAbsurdalne wypowiedzi Gortata po śmierci Kobego Bryanta\nW niedzielę świat obiegła bardzo smutna wiadomość o śmierci legendarnego koszykarza NBA, Kobego Bryanta.\nDwukrotny mistrz olimpijski zginął wraz ze swoją 13-letnią córką i siedmioma innymi osobami w wypadku helikoptera. Oczywiście momentalnie o śmierci 41-latka wypowiedziało się wiele sław sportu. W tym Marcin Gortat, którego słowa – łagodnie mówiąc – zabrzmiały dość absurdalnie.\nNajsłynniejszy polski koszykarz o komentarz w sprawie niespodziewanej śmierci Kobego Bryanta został zapytany przez wiele mediów. Część wypowiedzi ambasadora eWinner była racjonalna i przede wszystkim wzruszająca. Niestety niektóre słowa Gortata zabrzmiały dość dziwnie.\nZwłaszcza wypowiedzi na antenie TVN wydają się mocno niezrozumiałe. Pierwsza z nich: - To była bardzo smutna i ciężka wiadomość. I dewastująca bym wręcz powiedział. Nikt nie wierzył w to, że Kobe Bryant, który nigdy nie słynął z tego, że był człowiekiem rozrywkowym i zabawowym, nie żyje. Kobe nie lubił korzystać ze spadochronów, bungee, czy z broni, a pomimo tego zginął w wypadku. To było bardzo smutne, ponieważ nikt kompletnie nie oczekiwał, że taka ikona i legenda odejdzie tak wcześnie.\nDruga wypowiedź Gortata, której nie zrozumiało wiele osób, dotyczyła butów, które nasz rodak otrzymał od legendy Los Angeles Lakers. - W końcowych latach jego gry miałem szansę trochę więcej z nim porozmawiać, na spotkaniu kapitanów zespołów, gdy rozpoczynał się sezon. Właśnie na jednym z tych spotkań otrzymałem od niego buty z autografem. Po tym wypadku, po tej całej tragedii, wartość tych butów wzrosła 10-krotnie – mówił Gortat w porannym programie na antenie TVN 24.\nBardzo szybko do sprawy odniósł się sam polski koszykarz, który za pośrednictwem Twittera wyraził zdziwienie, że ktokolwiek mógł źle odebrać jego słowa: - Ludzie naprawdę jesteście niepoważni jak myślicie ze się cieszę ze wartość butów poszła do góry? cieszę się jedynie ze dostałem coś od niego po 12 latach rywalizacji (pisownia oryginalna).\nDomyślamy się, że pomimo wszystko w obu przypadkach Marcin Gortat użył złych słów, by wyrazić swoje emocje po śmierci Kobego Bryanta. Zapewne nie miał nic złego na myśli, ale wizerunkowo nie wypadł najlepiej. I tego nie zmienią jakiekolwiek sprostowania na portalach społecznościowych. Były zawodnik m.in. Washington Wizards od niedawna jest ambasadorem eWinner, z jego fundacją także współpracuje wiele pomdiotów, i właśnie z tego powodu powinien starannej dobierać słowa, gdy wypowiada się publicznie na jakikolwiek temat. Nie reprezentuje już tylko siebie, ale także m.in. wspomnianą firmę bukmacherską, z którą podpisał kontrakt marketingowy.\nCzytaj w internecie:http://www.sportmarketing.pl/publicystyka/373,absurdalne-wypowiedzi-gortata-po-smierci-kobego-bryanta


eduteka Metoda indywidualnych przypadków\nAutor /asa-la Dodano /27.01.2006\nMETODA INDYWIDUALNYCH PRZYPADKÓW- zwana także studium indywidualnych przypadków wywodzi się z metod pracy socjalnej rozwijanych w pedagogice opiekuńczej na przełomie i rozpowszechnionych w latach 20-stych naszego wieku, działalność opiekuńcza wystając z ram filantropii szukała naukowych podstaw swej pracy i bardziej skutecznych form oddziaływania. Istota metod indywidualnych przypadków polegało na przekonaniu że upadek i nędza mają przyczynę słabości jednostki oraz, że warunkiem wydźwignięcia człowieka z sytuacji kryzysowej jest to: wszechstronne rozpoznanie przyczyn konkretnego przypadku i zindywidualizowane pomoc przewidująca obok materialnych bodźców także wyzwalania praktycznej aktywności człowieka i psychicznych zaradności oraz wiary we własne siły. metoda indywidualnych przypadków wzbogacona potem o założenia metod grupowej i środowiskowej stanowiła metodologiczną podstawę na której wyrosła jedna z ważniejszych metod badań pedagogicznych zwana dziś metodą indywidualnych przypadków. Ta metoda w pedagogice sprowadza się do biografii ludzkich.\nDEFINICJA INDYWIDUALNYCH PRZYPADKÓW\nJest sposobem badań polegających na analizie jednostkowych losów ludzkich uwikłanych. W określone sytuacje wychowawcze, lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej poprzez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu podjęcia działań terapeutycznych. W tym przypadku można powiedzieć że cel stworzył metodę i jej funkcję.\nBadania metodą indywidualnych przypadków posługują się dość nielicznym zestawem technik badawczych. Najbardziej użyteczną techniką w przypadku omawianej metody jest wywiad. Znakomicie uzupełnia go obserwacja i analiza dokumentów osobistych. Niekiedy pomocne być mogą techniki projekcyjne, testy. Zależy to od charakteru i złożności poszczególnego przypadku.\nBardzo przydatną w przeprowadzeniu metody indywidualnych przypadków jest tzw. teczka biograficzna ucznia, systematycznie uzupełnia danymi dostarczanymi przez uczących do nauczycieli (T. Nowacki, 1974).


Kobieca sukienka: beżowa, z długim rękawem | sklep Ila Shop\nZwiewna sukienka z długim rękawem beżowa Passion\n104,99 zł OSZCZĘDZASZ 30%\nBeżowa sukienka wieczorowa\nDobór idealnej sukienki z kopertowym dekoltem często spędza Ci sen z powiek? Zastawiasz się jaką długość wybrać ? Mamy doskonałą propozycję krótkiej zwiewnej sukienki z długim rękawem w pięknym odcieniu koloru beżowego. Model cechuje imprezowy charakter ale jednocześnie niepowtarzalna elegancja, klasa, pozbawiona krzykliwości. Już nie musisz martwić się odstającym brzuszkiem - sukienka, która dodatkowo ukryje mankamenty sylwetki. Charakterystycznie przełożony materiał z wypuszczonym na zewnątrz elementem oraz gumeczka w pasie doda swobody. Pokuś się o nasz bestseller.\n- krótka sukienka na imprezę;\n- wypuszczony materiał;\n- elegancka, szykowna na wiele okazji.\nSzerokość w pasie: 2 x 33 cm - gumeczka w talii\nSzerokość w pasie po naciągnięciu: 2 x 48 cm - gumeczka w talii\nDługość całkowita mierzona od ramienia: 85 cm\nSzerokość w pasie: 2 x 35 cm - gumeczka w talii\nSzerokość w pasie po naciągnięciu: 2 x 50 cm - gumeczka w talii\nSkład: 95% Poliester, 5% Elastan - materiał mało elastyczny, gumeczka w talii\nZwiewna sukienka z długim rękawem butelkowa zieleń Passion\nZwiewna sukienka z długim rękawem czarna Passion\nSukienka satynowa z dekoltem czarna Beau\nDzianinowy komplet damski...\nKomplet z bluzą z kapturem w kolorze czarnym\nPuchowa kurtka damska bez...\nLekka kurtka krótka z motywem w kratkę w kolorze beżowym\nElegancki zamszowy komplet w kolorze beżowym\n#zwiewna sukienka #sukienka na lato #sukienka na randkę #sukienka na wyjście #sukienka z długim rękawem #sukienka na wieczór #luźna sukienka #prosta sukienka #sukienka beżowa #sukienka asymetryczna #sukienka z rękawem


- DOMINIKA BUDZYŃSKA - JEST WE MNIE TAKA SIŁA, JAKA W ŻYCIU WAM SIĘ NIE ŚNIŁA. :): Ostatnie 6 miesięcy ;-)\nZapraszam Cię do obejrzenia dużej dawki zdjęć, z ostatnich 6 miesięcy. Władysławowo, Hel, Sopot i Jastrzębia Góra, - wakacje nad Bałtykiem. Moja codzienność, Warszawskie restauracje i ulubione miejsca. Makijaże, buty i perfumy. Dziękuję, że jesteś.\nKlik - INSTAGRAM ;)\nAutor: Dominika Budzyńska o 14:15\nregał dla dzieci 28 października 2019 17:22\njesteś prześliczna :) tyle radości życia w twych oczach, pozazdrościć :)\nLutownica 15 czerwca 2020 11:54\nعبد الله محمد عبدالله 17 lipca 2020 18:31


Systemy kontroli dostępu - czytniki, karty zbliżeniowe | NFC24\nJesteś w | Strona główna | Kontrola dostępu\nBrelok Unique 125 kHz\nBrelok zbliżeniowy RFID UNIQUE 125 kHz\nKarty zbliżeniowe Satel KT-STD-1 zam.\nKarty zbliżeniowe, zamiennik Satel KT-STD-1\nKarta zbliżeniowa KABA MIFARE zam.\nKarty zbliżeniowe KABA Evolo 100% kompatybilne\nKarty zbliżeniowe ROGER EMC-1 zam.\nKarty zbliżeniowe dla systemów kontroli dostępu Roger\nBrelok zbliżeniowy RFID UID 125 kHz\nBrelok RFID Unique z nadrukowanym UID\nKarty RFID ROGER MFC-1 zam.\nPlastikowe karty RFID Roger MFC-1 100% kompatybilny zamiennik\nKarta zbliżeniowa Satel KT-STD-2 zam.\nGrube karty zbliżeniowe, zamiennik Satel KT-STD-2\nBrelok EMKF-1 - kontrola dostępu Roger\nBrelok zbliżeniowy ROGER MFKF-1 zam.\nRoger MFKF-1 brelok kontroli dostępu\nBrelok zbliżeniowy KABA transponder\nBreloki zbliżeniowe KABA Evolo\nKarta zbliżeniowa ROGER EMC-2 zam.\nGrube karty zbliżeniowe, zamiennik Roger EMC-2\nKarta ROGER MFC-2 zam.\nKarta zbliżeniowa Roger MFC-2 100% kompatybilny zamiennik\nBrelok zbliżeniowy ROGER MFKF-2 zam.\nRoger MFKF-2 brelok klucz do systemów kontroli dostępu Roger\nNaklejka RFID 125 kHz na telefon\nKarty zbliżeniowe Tayama\nKarty zbliżeniowe do hotelowych zamków kontroli dostępu Tayama\nBreloki zbliżeniowe Tayama\nBreloki RFID Tayama 125 kHz do hotelowych zamków zbliżeniowych\nBrelok zbliżeniowy kontroli dostępu\nKlucz elektroniczny kontroli dostępu z nadrukiem\nWiele firm decyduje się na wprowadzenie elektronicznego systemu kontroli dostępu. Do podstawowych zalet kontroli dostępu z wykorzystaniem klucza elektronicznego należą:\n- nadanie dostępów do wybranych obszarów / pomieszczeń organizacji dla określonych grup pracowników\n- ograniczenie uprawnień dostępu do określonych pomieszczeń dla osób niepowołanych\n- kontrola przebywania pracowników w określonych lokalizacjach organizacji\n- łatwość modyfikacji (cofnięcia / nadania uprawnień) w wypadku wystąpienia takiej potrzeby\n- możliwość integracji z rozwiązaniami automatyzacji kontroli czasu pracy\nW stałej ofercie naszej firmy znajdują się terminale ZKTeco, lidera rozwiązań kontroli dostępu oraz rejestracji czasu pracy. Kontrolery dostępu ZKT są aktualnie oferowane w 180 krajach i użytkowane przez ponad 200 milionów osób. Najbardziej popularnymi urządzeniami kontroli dostępu są terminale umożliwiające identyfikację osób za pośrednictwem kart zbliżeniowych RFID oraz kodu PIN. Warto jednak wspomnieć, iż w ofercie firmy ZKT znajdują się również innowacyjne urządzenia wykorzystujące w celu identyfikacji osób technologie biometryczne, takie jak czytniki linii papilarnych, czy rozpoznawanie twarzy. Producent oferowanych przez nas terminali kontroli dostępu posiada łącznie 85 rozwiązań technologicznych chronionych patentem. Wśród opatentowanych technologii znajdują się między innymi algorytmy zapewniające bezbłędną i szybką detekcję osób na podstawie danych biometrycznych.\nKażde urządzenie kontroli dostępu ZKT dostarczamy z oprogramowaniem Access 3.5 umożliwiającym zarządzanie systemem kontroli dostępu. Oczywiście istnieje możliwość integracji terminali z istniejącym systemem KD lub przygotowanie dedykowanego oprogramowania zarządzania kontrolą dostępu. Integrację umożliwia API / SDK dostarczane wraz z każdym urządzeniem.\nWszystkie terminale kontroli dostępu firmy ZKT posiadają sieciowy interfejs komunikacyjny TCPIP. Każda poprawna autoryzacja dostępu jest zapisywana w rejestrze urządzenia. Interfejs sieciowy umożliwia zdalną konfigurację urządzeń, jak i pobieranie rejestru kontroli dostępu. W celu zdalnej obsługi urządzeń należy skorzystać z oprogramowania kontroli dostępu Access 3.5 lub SDK / API urządzenia.\nDo najbardziej popularnych terminali kontroli dostępu należą modele:\nOferowane przez nas terminale współpracują z najbardziej popularnymi kartami kontroli dostępu w standardzie Unique 125 kHz. Podstawową zaletą oferowanych transponderów jest ich umiarkowana cena oraz brak konieczności wstępnego kodowania (fabrycznie nowa karta RFID jest gotowa do użycia w systemie kontroli dostępu). Transpondery Unique są również dostępne w formie breloków, opasek zbliżeniowych i naklejek. Naklejki kontroli dostępu Unique są najczęściej umieszczane na telefonach komórkowych.\nCzytniki kontroli dostępu(7)\nKontrola dostępu Roger(8)\nKontrola dostępu Satel(2)\nKontrola dostępu Tayama(2)


Świątynia dumania - o miejscach gry słów kilka\nNie jest to "czysty" poradnik czy też jakiś poważny artykuł, a raptem garść moich przemyśleń i porad, jak zresztą wiele rzeczy, które piszę ostatnio. Tekst ten można więc podzielić na trzy części - moje przemyślenia, krótki poradnik oraz przykładowe miejscówki do gry.\nZbierając informacje do kolejnego wydania Vision News przeglądam bardzo wiele forów i na każdym albo prawie każdym z nich widzę te same miejsca, nieznacznie tylko zmienione, noszące inne nazwy czy inne kolory. Smutne to trochę, bo ludzie idą po linii najmniejszego oporu... a żeby nie rzucać słów na wiatr, przytoczę przykład. Specjalnie na potrzebę tego tekstu odwiedziłem parę forów i zagłębiłem się w jedną z dzielnic gdzie można grać (albo, mówiąc najprościej, zacząłem klikać na ślepo, a dopiero potem czytać). Oto, co znalazłem i co najbardziej rzucało się w oczy, boleśnie je raniąc. Zastrzegam jednakże, że pozostałe części forum mogą być doskonale dopracowane i pełne fajnych miejsc, które są naprawdę zróżnicowane. Ktoś może powiedzieć, że to czepianie się na siłę i szukanie dziury w całym, czy też zwykłe przypieprzanie się dla samego przypieprzania się...\nForum pierwsze, najbardziej w oczy rzuca się: Kawiarnia. Kawiarnia. Klub. Klub. Kawiarnia. Prosektorium. Teatr.\nForum drugie, jak wyżej: Strefa lądowania. Klinika. Strefy mieszkalne. Placówka Błękitnych Słońc.\nForum trzecie: Restauracja. Restauracja. Restauracja. Kawiarnia. Jubiler.\nForum czwarte: Cypel. Punkt widokowy na zatokę. Budka telefoniczna. Butik. Poczta.\nForum piąte: Tawerna. Dolne doki. Świątynia. Przedsionek Bractwa Najemniczego.\nOraz Hellgates, na którym zajmuję posadę administratora: Sierociniec. Wesołe miasteczko. Zakład mięsny. Wrak samolotu. Labirynt w dolinie.\nWidać tutaj dwa podejścia - nawrzucanie wszystkiego co się da byle tylko coś było, oraz wrzucenie miejsc, które jakoś tworzą obraz danego fragmentu świata. O ile ogrom restauracji, kawiarni i jubiler pozwalają sądzić, że to jest część ważniejszej, być może nawet bogatszej i kulturalnej dzielnicy, tak już kawiarnie, kluby, teatr i prosektorium mogą niektórych odrzucić. No bo jak to, czekam w kawiarni na swoją lubą, by iść z nią do teatru, a obok widzę prosektorium? Coś jest nie tak. Tak samo labirynt w dolinie na Hellgates może razić, bo na dobrą sprawę to nawet nie pamiętam, skąd on się tam wziął.\nJako, że spora ilość PBFów rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych i Europie grzechem jest nie wykorzystać tego, co oferują te ogromne tereny. Nie chodzi mi tym razem o różną szerokość geograficzną i zmienne warunku atmosferyczne (od dusznych, gorących rejonów na południu poprzez umiarkowaną i wilgotną część środkową aż po suche i mroźne tereny na północy), a o coś innego. Swego czasu przeglądałem mnóstwo forów i znaczna ich większość była niemalże identyczna, różniąc się tylko kolorystyką, nazwami i postaciami, które na nich bywają. A wystarczy odrobina wysiłku, by ożywić forum. Jak? Poprzez poświęcenie czasu na miejsca. Ile razy zwracaliście uwagę na jakiś szczegół podczas podróżowania po kraju? Ile razy rzucił się Wam w oczy jakiś bardzo stary drewniany kościół, ruiny zamku przerobione na atrakcję turystyczną czy ogromny, acz zdewastowany cmentarz? A teraz przenieśmy to na fora - i zamiast dziesiątek podobnych miejsc, zyskamy kilka naprawdę oryginalnych, które nadadzą charakter całości i zapadną w pamięć.\nW większych miastach, gdzie toczy się akcja forum, można poszaleć i puścić wodze fantazji, tworząc każdą z dzielnic tak, by była charakterystyczna i na swój sposób zwracała uwagę. Nie w stylu "north", "east" oraz "south", które różnić się będą tylko drobnymi szczegółami. Niech jedna z dzielnic miasta będzie czysto fabrycznymi terenami, pełna magazynów, fabryk, hal, szyn oraz dźwigów czy hałd piachu albo węgla, gdzie od rana do później nocy trwają prace. Inna dzielnica może być poświęcona na wyższą rozrywkę, gdzie śmietanka intelektualna i kulturalna spędza czas - teatry, studyjne kina, muzea, parki, alejki, restauracje, wszystko co oferuje rozrywkę na odpowiednio wysokim poziomie, może nawet z jakimś zabytkiem pamiętającym czasy "ojców założycieli" (jeśli forum jest osadzone w Stanach Zjednoczonych) czy prastary niemalże zamek z początków średniowiecza lub bunkier pamiętający walki w czasie drugiej wojny światowej (w przypadku forów w Europie). Dzięki temu rozwiązaniu PBF nie będzie jednym z wielu, który przeżyje miesiąc albo dwa i zniknie w otchłani internetu, tylko czymś więcej, co może przetrwać znacznie dłużej i być bardzo miło wspominane. W teorii, oczywiście.\nJak więc stworzyć ciekawe miejsce? Bardzo prosto, ale trzeba pomyśleć i poświęcić na to trochę czasu. Oto garść porad, według których tworzę miejsca do gry dla graczy.\nKrok pierwszy: zależnie od tego, gdzie ma się toczyć akcja forum, musimy podejść do problemu z innej strony - jeśli miejsce gry jest nad morzem czy oceanem, to będą to portowe atrakcje, jeśli w górach, to wyciągi narciarskie i kopalnie, jeśli w środku lądu, to gęste lasy i rzeki i tak dalej, i tak dalej. Potem musimy się zastanowić nad tym, co może się znajdować w takiej okolicy i co będzie pasowało do forum. To jest bardzo ważne, bo może się okazać, że postawimy teatr czy kino w miejscu, w którym przez najbliższe pół wieku nikt o takich rzeczach nie słyszał. Realia czasowe oraz historia to interesująca sprawa, ale o tym piszę w innych miejscach, które chyba warto poczytać.\nKrok drugi: kiedy już wybraliśmy teren, gdzie ma się znajdować nasza miejscówka, kolej na budowę lokacji - najlepiej jest wyobrazić sobie plan, jaki mógłby stworzyć architekt. Chodzi mi tutaj o ogólny zarys, same podstawy, przynajmniej na początek, nic skomplikowanego ani poważnego. Przykładowo, jeśli tworzymy kościół, to budynek będzie na planie krzyża, z dzwonnicą, plebanią, piwnicą, zakrystią, nawą główną i nawami bocznymi. Niezbędne minimum, które wystarczy, by wiedzieć mniej więcej jak wygląda dana lokacja (w tym przypadku kościół, ale zasada jest ta sama, niezależnie od tego co planujemy zrobić). Potem opisujemy coraz więcej, stopniowo zagłębiając się w szczegóły, jak spore schody, solidne drzwi wejściowe, skromny ołtarz, fatalnie odnowiony obraz przedstawiający Chrystusa czy kręte schodki prowadzące na dzwonnicę. Metoda "od ogółu do szczegółu" jest najlepsza, jeśli chodzi o tworzenie czegokolwiek, nieważne czy chodzi o zwykły budynek, czy o całą lokację w stylu zamku z przyległościami i podziemiami na wzgórzu z jaskinią w której jak głoszą plotki mieszka smok i pożera dziewice.\nKrok trzeci: to samo dotyczy historii danej miejscówki, bo jest ona ważna, nie na pierwszy rzut oka jednak. Początkowa ta wiedza może się wydawać bezużyteczna i niepotrzebna, ale po chwili zastanowienia okazuje się wręcz przeciwnie. Przykład? Proszę bardzo - kamienica jak kamienica, kilka pięter, piwnica, stare solidne budownictwo pamiętające lata 40. Pod podłogą na drugim piętrze znajduje się mundur niemieckiego oficera, broń oraz dokumenty dotyczące Żydów mieszkających w okolicy. Brzmi niezbyt ciekawie? Idziemy dalej - sytuacja może nabrać rumieńców, jeśli pośród tych dokumentów znajduje się nazwisko kogoś z rodziny graczy, albo ktoś podczas remontu nieostrożnie stuknął młotkiem i doprowadził do eksplozji prochu czy granatu. Tego typu smaczki pozwalają, by forum naprawdę zapadło w pamięć i dawało złudzenie, że wszystko żyje i jest czymś więcej, niż zbiorem literek na monitorze, który za miesiąc przestanie istnieć.\nKrok czwarty: ostatnie, co robimy, to spisujemy wszystko. Jedynym sensownym wyjściem jest umieszczenie poglądowej grafiki oraz napisanie odpowiedniego tekstu, które razem będą w stanie pokazać wszystkim zainteresowanym, co to jest za miejsce. Jeżeli ktoś wrzuci przeklęte po trzykroć gwiazdki i uzna, że to wystarczy, trudno, jego wola, jego lenistwo, jego upośledzenie. "***" to najgorsze, co może być, jeśli chodzi o miejscówki. Absolutnie nic nie mówi poza wspomnianym już lenistwem i pogardą twórcy dla pozostałych osób korzystających z forum. Nie przyjmuję do wiadomości tłumaczeń w stylu "każdy wie jak to wygląda", bo ten argument można zastosować do wszystkiego na forum. PBF o Gdańsku? Po co więc są wszystkie tematy i posty, skoro "każdy wie"? Miejsce do gry musi być dobrze opisane, bo inaczej wyjdzie na to, że dwóch albo trzech użytkowników będzie pisało jednego dnia pod starym dębem na którym ktoś scyzorykiem do "KOCHAM ASIĘ" dopisał "W PUPĘ", a drugiego dnia inni użytkownicy będą pisać w tym samym miejscu, ale zamiast dębu czy w ogóle drzew będą kamienne ławki do gry w szachy. Lub wersja nieco przerysowana - ktoś może stwierdzić, że właśnie znalazł kluczowy element do jakiegoś wątku, np. telefon komórkowy będący własnością zaginionej postaci, leżący przy koszu na śmieci czy coś takiego. Przejrzałem kilka forów, by mieć sensowne oparcie co do moich słów i oto, co znalazłem - na jednym PBFie cała lokacja to jedna grafika, budynek widoczny z zewnątrz, w nocy. Na innym to dokładny opis z klimatyczną grafiką i rozmową NPCów. Na jeszcze innym forum to raptem kilka krótkich, ogólnych zdań, które tworzą jakieś wrażenie o danym miejscu. Poniżej znajduje się kilka przykładowych miejscówek, które można wykorzystać na prawie każdym forum realnym, fantasy oraz science fiction. Przy minimalnym nakładzie sił mogą oferować fundament pod naprawdę ciekawą rozgrywkę czy nawet całe forum. Jedyne, co trzeba to przeczytać, pomyśleć, rozpisać i gotowe.\nChiński sklepik prowadzony przez stare i bardzo nachalne chińskie małżeństwo, niezbyt dobrze znające język poza swoim rodzinnym mandaryńskim. Kto wie, może małżonkowie są nękani przez rasistowskich sąsiadów albo agresywną młodzież?\nLatarnia morska na skalistym cyplu, o który ciągle uderzają wzburzone morskie fale - latarnik mieszkający w jej wnętrzu nie lubi być niepokojony przez nikogo z zewnątrz. Co się więc stanie, kiedy w okolicy pojawi się członek rodziny latarnika i będzie chciał się z nim spotkać?\nStary, pordzewiały statek stojący na mieliźnie od wielu, wielu lat, będący celem zabaw pasjonatów gier typu airsoft lub paintball. Wszystkie ściany, podłogi i sufity są pomalowane farbą w spreju, okna wybite, a wszystkie cenniejsze i ważniejsze rzeczy zostały wymontowane/rozkradzione.\nOpuszczona baza wojskowa z czasów zimnej wojny, w której był silos na rakiety z głowicami nuklearnymi. Może jakiś bogacz stwierdzi, że przerobi bazę na schron "w razie czego" i będzie do tego potrzebował pomocy?\nWięzienie takie w starym, amerykańskim stylu, wielki murowany moloch, nieczynny od dawna, schronienie marginesu społecznego. Mnóstwo ćpunów, meneli, prostytutek, alfonsów i dilerów narkotyków, a gdzieś w piwnicach może nawet znajdować się laboratorium metaamfetaminy.\nBudynek przeznaczony do rozbiórki/budynek w trakcie budowy, w którym cały czas bawią się dzieci denerwując tym samym administrację. Brzmi fajnie, pewnie każdy coś takiego przeżył za swoich młodych lat, co więc stoi na przeszkodzie, by powtórzyć to na forum?\nPorzucony ośrodek wypoczynkowy nad jeziorem, zamknięty został z nieznanych nikomu przyczyn. Niczym Friday the 13th, czy może powód był znacznie prostszy i po prostu doszło do jakiegoś zatrucia? Albo ośrodek przynosił zbyt wiele strat, by opłacało się go finansować, kto wie.\nPlac budowy pod nowe osiedle dla wyższych sfer, pełen robotników i osób strajkujących przeciwko budowie. Smaczku może dodać fakt, że teren pod budowę należy do kogoś z rodziny jednego z graczy.\nŚredniowieczny zamek przerobiony na atrakcję turystyczną, z obsługą która stara się zrobić z niego "nawiedzone zamczysko". Wszystko idzie całkiem dobrze do czasu, aż ktoś zostaje ranny albo nawet traci życie.\nKopalnia, w której doszło do tragedii i została zamknięta. Teraz jest wykorzystywana jako plan filmowy do filmu grozy, co nie bardzo się podoba rodzinom górników.\nWysypisko śmieci/złomowisko, jako miejsce spotkań przestępców którzy dopiero co schodzą na złą drogę i nie wiedza, gdzie i jak powinny się odbywać tego typu spotkania.\nTartak w którym warunki pracy są bardzo ciężkie i łatwo o wypadek, ale płaca jest wysoka i coraz więcej ludzi chce tam pracować. Miłośnicy przyrody nie są z tego powodu zadowoleni i z "miłośników" stają się "ekoterrorystami".\nRezerwat Indian w którym doszło do morderstwa - Indianie nie chcą dopuścić nikogo z zewnątrz do przeprowadzenia śledztwa, opierając się na swoich prawach, tradycjach i kulturze.\nKarczma - w centrum, w porcie, na obrzeżach miasta, na rozstaju dróg, pełna dowolność. Prowadzona przez byłego stróża miejskiego czy innego wojownika, który zabawia gości opowieściami ze swojego dawnego życia i pilnuje porządku. Co się stanie, gdy pewnego dnia do karczmy wkroczy gromada zbójów chcąca zemsty na karczmarzu? Po czyjej stronie staną gracze?\nKopalnia - ludzka, krasnoludzka, należąca do goblinów czy innych orków, nowa albo stara, pełna złota, srebra, mithrilu, albo diamentów. Idąc klasyką, górnicy mogli dokopać się do pradawnego zła, albo natrafić na leże potwora czy też podziemny potok, który zalał najniżej położone poziomy.\nŚwiątynia - ile bóstw, tyle świątyń. Gracze mogą zostać siłą wcieleni do służby kapłańskiej, mogą zostać wynajęci jako ochrona przez bandytami albo po prostu będą szukać ciszy i spokoju pośród dymiących świec i zapachu kadzidła (albo oddawać się rozkoszom cielesnym, jeśli to świątynia płodności). Może nawet gracze zechcą złupić miejsce kultu i położyć swe łapy na skarbach i kapłankach?\nCmentarz - duży, stary, pełen grobów zachowanych w różnych stanie. Plotki krążące pośród gminu dotyczą jakiegoś ponurego człeka, który wieczorami i nocami wędruje pośród grobów i szuka kogoś lub czegoś, to wampir jakiś pewnie jest. Albo alchemik, który szuka mandragory lub innych składników do swoich eliksirów, czy nawet nieco bardziej ambitny cyrulik, pragnący badać życie i śmierć lub konkurencyjni rabusie grobów. I inkwizycja, czy ktoś podobny, pilnujący by nikt nie zakłócał spokoju zmarłych.\nStrażnica - przy granicy miasta, państwa, na wzgórzu, nad rzeką, nad morzem, gdziekolwiek. Solidny, murowany budynek, pełen strażników narażających życie dla bezpieczeństwa ogółu. Co się stanie, kiedy strażnica będzie wymagała remontu, a strażnikami będą gracze? Albo inaczej, to gracze będą starali się ubić strażników?\nGildia (kupców, cieśli, kamieniarzy, płatnerzy, cyrulików) - od totalnie oderwanych od rzeczywistości gildii rodem z powieści Pratchetta, po potężne i wszechwładne stowarzyszenia sprawujące faktyczną władzę na danym terenie. Spiski, przekupywanie i zastraszanie, zawiązywanie sojuszy, dbanie o pracowników i ich rodziny, opieka nad towarem, nawiązywanie nowych kontaktów, usuwanie niechcianych osób...\nŚcieki - brudno, śmierdzi, jest mokro i wszędzie są szczury. Oraz skrytobójcy, wampiry, spiskowcy, nieumarli, złodzieje i rzesze innych istot, których nie chce świat na poziomie ulic. O ściekach pisałem już w kilku tekstach, bo to prawdziwa kopalnia możliwości, zwłaszcza na forach fantasy. Gracze kogoś gonią, ktoś goni graczy, trzeba coś lub kogoś znaleźć pośród kanałów, lub po prostu pilnować by nic nie wyszło ze ścieków.\nTargowisko - multum ludzi, elfów, krasnoludów, niziołków i innych ras. Pełno zapachów, towarów, kupujących i sprzedających. I pościg za złodziejem albo graczami po targu lub w krętych uliczkach. Może nawet pojawi się wóz z sianem blokujący przejście? Albo stadko świń, radośnie chrząkających i uniemożliwiających dalszą drogę? Czy też ktoś otruje się kupionym jabłkiem i oskarżenie padnie na graczy albo kupca?\nSzubienica - miejsce służące rozrywce oraz, podobno, wymierzaniu sprawiedliwości. Gracze mogą być katami, ofiarami, przyjaciółmi ratującymi towarzysza albo gapiami. Co się stanie, jeśli skazaniec zamiast posłusznie umrzeć będzie uparty i cały czas będzie się rzucał na sznurze?\nWięzienie/lochy - istny labirynt, pełen cel, w których widać martwe ciała i szkielety więźniów sprzed wielu, wielu lat oraz słychać jęki osadzonych, poddawanych torturom. Co, jeśli to gracze będą osadzonymi? Albo to oni będą strażnikami i ich zadaniem będzie pilnowanie, by nikt nie uciekł?\nZamek - zależnie od tego, czyj ma być ten zamek, sytuacja może wyglądać inaczej. Nówka sztuka, nieużywany? Stary, popadający w ruinę? Jedno wielkie gruzowisko z tajemniczymi trumnami w lochach? Czy może uszkodzona twierdza, która była niedawno oblegana przez armie wroga, a nieprzyjaciel jest pośród nas?\nKapsuła ratunkowa - samotna, niewielka kapsuła, maleńki statek krążący po bezmiarze kosmosu. Skąd się wziął? Kto jest na pokładzie? Dokąd zmierza?\nLądowisko - chyba jedno z ważniejszych miejsc, jeśli oczywiście realia na to pozwalają. Miejsce, skąd można dostać się na inną planetę, stację czy gdziekolwiek to wymarzony cel terrorystów oraz, co ciekawe, strajków. Ileż szkód może narobić zwykłe zablokowanie terminalu z powodu niskich płac?\nZbrojownia - nie tylko broń, ale i ładunki wybuchowe służące do pracy w kopalni czy podczas wyburzania pod zabudowę. Jeżeli zbrojownia jest na stacji orbitalnej czy gdzieś z dala od ojczystej planety, to ktoś może po prostu oszaleć i wykorzystać zawartość do swoich celów.\nReaktor - najkrócej, bo w kilku słowach wystarczy to opisać: powtórka z Czarnobyla w wersji scifi z graczami w rolach głównych.\nKomory kriogeniczne - miejsce snu wielu, wielu ludzi, którzy czekają na lepsze jutro. W przenośni i dosłownie, bo może chodzić o wynalezienie leku na jakąś chorobę, czy też na dotarcie do oddalonej planety. Nie trzeba chyba pisać, co się stanie, kiedy ktoś zostanie nagle wybudzony?\nPrzestrzeń kosmiczna - kosmos, ostateczna granica, miejsce skrajnie nieprzyjazne wszelkich żywym istotom, nie autostrada. Wystarczy nieostrożnie wystrzelić, czy uszkodzić poszycie, by próżnia dokonała dzieła. Dodajmy do tego mnóstwo kosmicznego śmiecia w postaci meteorów, asteroid, promieniowania, pasów meteorów i otrzymamy ciekawe i niebezpieczne miejsce.\nWięzienie - więzienie przyszłości, pełne najgroźniejszych przestępców każdego rodzaju i rasy. Gracze mogą być pośród nich jako niesłusznie oskarżeni, czy też jako strażnicy albo nawet recydywiści, którzy planują ucieczkę. Ale co się stanie, gdy nie tylko oni wpadną na taki pomysł?\nStrefy mieszkalne/kolonistów/naukowców - nic innego jak zwykłe domostwa, laboratoria oraz miejsca pracy przeznaczone dla specyficznych grup. Nikt inny nie powinien mieć tam wstępu, więc może warto by spróbować się tam włamać? Kto wie, może uda się znaleźć coś naprawdę cennego i ciekawego?\nTunele wentylacyjne - niezliczone kilometry, ciągnące się w każdym możliwym kierunku, łączące wszystko ze wszystkim. Idealna rzecz dla szpiegów, uciekinierów czy kosmitów, którzy chcą zaatakować czyjąś siedzibę i pozostać w ukryciu.\nWrak statku kosmicznego - z martwym bądź żywym aczkolwiek rannym kosmitą na pokładzie? Czemu nie, może to być idealny punkt wyjścia dla czegoś większego. Tym bardziej, że żywy/martwy załogant mógł być kimś ważnym w swoich rodzinnych stronach i to na graczy spadnie odpowiedzialność za znalezienie ciała lub podejrzenie o zamordowanie czy porwanie.\nStacja orbitalna - może być na dowolnej orbicie, a im dalej od ośrodków cywilizacji, tym bardziej jest niezależna. Stacja należąca do ludzi to jedno, ale co, jeśli będzie to stacja rasy znacznie bardziej zaawansowanej? Albo nie będzie to stacja, a jeden wielki, żywy, mechaniczny organizm, który tylko udaje stacje i dąży do osiągnięcia jakiegoś niezrozumiałego celu?\nHangar - taki garaż, tylko większy, pełen ładowarek, kontenerów, transporterów, statków i innych rzeczy. Obsługa może być albo automatyczna, albo manualna, wykonywana przez obce rasy czy ludzi. A co się może stać w hangarze, gdzie jest pełno żywych istot i mnóstwo towaru? Toż to idealny cel dla terrorystów czy zamachowców. Gracze mogą być pracownikami hangaru, którzy chcą tylko wytrwać do wypłaty, albo zamachowcami, którzy czerpią przyjemność z niszczenia.\nGniazdo - nienaturalne kształty, nieprzyjemny zapach, dziwny śluz, wysoka temperatura i jaja. Oraz coś, co wygląda jak skamielina jakiegoś wielkiego pilota, z dziurą w piersi. Tak, to klasyka, ale równocześnie to idealny punkt wyjściowy. Wszechświat jest ogromny, co stoi na przeszkodzie, by gracze znaleźli jakieś gniazdo nieznanego wcześniej gatunku?\nData publikacji: Środa, 25 Wrzesień 2013\nMore in this category: « Tworzenie postaci w fantasy\tO odgrywaniu postaci w PBF słów kilka »


Systemy napełniania w piórach wiecznych. Jaki wybrać? – Zegarki i Pióra\nW tej części poradnika chciałbym skupić się na systemach napełniania, jakie stosowane są w produkowanych obecnie piórach wiecznych. Już na wstępie należy zaznaczyć, że z pewnością nie uda nam się poruszyć wszystkich dostępnych wariantów, gdyż jest ich zbyt wiele. Chciałbym również ograniczyć się do możliwie bieżącego asortymentu firm produkujących przybory piśmiennicze, gdyż pióra tzw. „vintage” raczej poleciłbym osobom, które posiadają już jakieś obycie z piórem wiecznym.\nNaboje – najpowszechniejszy obecnie system napełniania. Stosowany jest przede wszystkim w piórach tanich, chociaż zdarzają się pióra renomowanych producentów, które celowo zostały przystosowane do używania ich z nabojami. System ten cechuje się maksymalną prostotą i wydajnością „roboczą”. Po zużyciu atramentu w naboju, odkręcamy korpus, usuwamy pusty nabój, po czym wkładamy nowy. Na koniec zakręcamy korpus i już. Pióro jest gotowe do działania. System ten jest idealny dla osób, które bardzo dużo piszą, a w trakcie sporządzania notatek nie mają czasu na napełnianie pióra z kałamarza. Jest to także świetny system dla osób prowadzących liczne spotkania biznesowe – gdy w jego trakcie atrament w piórze się wyczerpie, to łatwo wymieniamy nabój. W dodatku bez ryzyka pobrudzona sobie rąk czy ubioru. Jest to też dobre rozwiązanie dla osób często podróżujących. Decydując się na danego producenta pióra, trzeba wziąć pod uwagę, że może on produkować specyficzny rodzaj naboi pasujący tylko do wyrobów tej firmy. Czasem zdarza się, że zasilanie nabojami wynika ze specyficznych cech pióra jak np w Visconti Speakeasy.\nTłoczek/ konwerter – jest to rozwiązanie pośrednie pomiędzy nabojami, a zintegrowanymi systemami napełniania. Dzieli tłoczkowi możliwe jest korzystanie z atramentów oferowanych w butelkach. W zdecydowanej większości piór, w których można zamontować konwerter, możliwe jest także stosowanie naboi. Podobnie jak w przypadku naboi, tak i w kwestii tłoczków może zaistnieć sytuacja, gdy pióro będzie wymagało konwertera firmy, która owe pióro wyprodukowała.\nPiston filler – najprościej przedstawić go jako tłoczek, który jest zintegrowany z korpusem pióra. W takim przypadku ściankami tłoczka jest po prostu korpus. Pokrętłem zaś może być albo element umieszczony na końcu pióra, albo cześć umieszczona pod tzw. „ślepą skuwką”, która również znajduje się na zakończeniu korpusu. Atrament nabieramy bądź wypuszczamy poprzez kręcenie wspomnianym pokrętłem. Taki system napełniania najcześciej stosowny jest w piórach o wyższej cenie, gdyż jest uważany za bardziej prestiżowy od dwóch poprzednich (wymaga on zaprojektowania i spasowania większej ilości części). Przyjmuje się, że w zdecydowanej większości piór wiecznych, system ten pozwala na zmagazynowanie większej ilości atramentu aniżeli w konwerterze czy naboju.\nPush Button – w tym przypadku nie kręcimy pokrętłem (jak w piston filler) lecz naciskamy na przycisk umieszczony na zakończeniu pióra (w zdecydowanej większości przypadków skrywa się on pod tzw. „ślepą skuwką”). Gdy naciskamy wspomniany przycisk, blaszki umieszczone w korpusie wywierają nacisk na gumowy zbiorniczek powodując nabieranie bądź wypuszczanie atramentu. Pojemność tego systemu często zbliżona jest do naboi. Przez konieczność serwisowania go co jakiś czas oraz nikłe zalety, system ten dziś już właściwie wyszedł z użytku. Spotkać go można przede wszystkim w starszych piórach.\nVacuum Filler – niezależnie od nazwy, jeżeli producent używa słowa „vacuum”, to chodzi o systemy podciśnieniowe. Charakteryzują się prostotą działania. Systemy podciśnieniowe znane są z tego, że dzięki małej ilości elementów umieszczonych w korpusie, potrafią pomieścić sporo atramentu. Po odkręceniu elementu na zakończeniu pióra, odciągamy tłok, wkładamy stalówkę do kałamarza z atramentem, po czym wpychamy tłok spowrotem do pióra. Po ułamku sekundy atrament ulega zassaniu do wnętrza korpusu. Na zakończenie wystarczy dokręcić element na końcu korpusu. Warto rownież zwrócić uwagę na rozwiązania konkretnego producenta w zakresie tego systemu. Najcześciej (jeżeli pióro posiada dokręcony tylny element), do naszej dyspozycji pozostaje jedynie atrament znajdujący się w spływaku i sekcji. Po jego wyczerpaniu (bądź jeżeli planujemy pisać długo) musimy odkręcić wspomniany element znajdujący się na zakończeniu pióra. Dzięki temu rozszczelnieniu ulega system blokujący dopływ atramentu do spływaka i możemy pisać dalej. Z tego też względu systemy podciśnieniowe są zalecane dla osób latających samolotem. Atrament w korpusie jest zabezpieczony uszczelką, więc przy różnicach ciśnień występujących na różnych wysokościach, pióro nie przecieka. Niektórzy producenci rozbudowali ten system. Tzw. „Double Reservoir” to po prostu mały, dodatkowy zbiorniczek pomiędzy sekcją, a korpusem. Pozwala to uniknąć częstego odkręcania i zakręcania elementu umieszczonego na końcu pióra wiecznego. Nie tracimy jednak możliwości uszczelnienia pióra np przed lotem samolotem.\nEyedropper/ zwany też zakraplaczowym – tak naprawdę na potrzeby tego poradnika można by ten system zupełnie pominąć, jednak nadal produkuje się pióra, które napełnia się za pomocą pipety bądź innego narzędzia jak np strzykawka. Jak takie pióro działa? Można powiedzieć, że w uproszczeniu jest ono zbudowane jak klasyczne pióro na nabój czy konwerter, jednak w tym przypadku atrament wlewamy bezpośrednio do korpusu, po czym skręcamy pióro w całość. To oczywiście spore uproszczenie, ale pokazuje zasadę. Co daje takie rozwiązanie? Otóż pozwala zmagazynować najczęściej nieosiągalną dla innych systemów napełniania ilość atramentu wewnątrz pióra. Może to być więc ciekawe rozwiązanie dla osób, które dużo piszą, i nie chcą ciągle uzupełniać atramentu w piórze. Jak wspomniałem wcześniej, dziś nawet odwiedzając specjalistyczny i dobrze zaopatrzony sklep z przyborami piśmienniczymi, bardzo trudno jest kupić pióro zakraplaczowe. Pewnym rozwiązaniem może być konwersja seryjnego produktu przystosowanego do systemu nabój/tłoczek. Należy jednak wybierać takie produkty, które zarówno sekcję jak i korpus mają wykonane z tworzyw sztucznych. Gwinty wykonane z metalu nieco trudniej jest uszczelnić, jednak głównym powodem dla którego gwinty metalowe nie są polecane, jest ich większa podatność na korozję. Nieco o takiej konwersji pisaliśmy TUTAJ.\nInne użyteczne wskazówki:\nKontrola poziomu atramentu – czy to ważne? Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Z pewnością jednak w piórach, w których stosujemy naboje bądź konwertery przeważnie nie mamy takiej możliwości bez rozkręcenia przyboru. Jeżeli jednak umożliwiono taką możliwość, to najczęściej jest ona realizowana za pomocą otworu w korpusie, przez który widzimy nabój/ tłoczek. Niezmiernie rzadko widuje się w takich przypadkach transparentne wstawki w korpusie. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku zintegrowanych systemów napełniania. Tutaj najczęściej taka możliwość jest. Owe „okienko podglądu atramentu” pozwala na bieżąco śledzić ilość cieczy jaka pozostała w korpusie. Jeżeli decydujemy się na zakup pióra wiecznego, które posiada zintegrowany system napełniania, a nie posiada okienka podglądu (i nie jest jednocześnie piórem wykonanym z transparentnych materiałów na wzór piór typu „demonstrator”), to musimy być świadomi, że o tym iż atrament się skończył, dowiemy się dopiero gdy pióro przestanie pisać. Pozornie nic wielkiego, ale wyobraźmy sobie, że nasze pióro przestaje pisać na początku wykładu, czy też po drugim podpisie, gdy mamy ich złożyć na tym spotkaniu jeszcze kilka.


Jak wyleczyć z optymizmu? | Biurko przeciwpancerne\n← Kodowanie, ewidencja i rozliczanie świadczeń medycznych\nZnikają kolejki! Szpital to załatwi! →\nZastanawiając się, co miał na myśli Minister Konstanty przejrzałem jeszcze raz tytuły z ostatnich 12 miesięcy. Potem sięgnąłem jeszcze bardziej wstecz. Okazuje się, że dużo wcześniej niż po starcie sieci szpitali miał się dokonać jakiś cud, ale chyba został przełożony na inny termin.\n22 września 2017: Kolejki do lekarzy mają być krótsze. Minister obiecuje i ogłasza termin.\n27 marca 2017: Powstanie sieć szpitali. Czy od października znikną wszelkie kolejki?\n22 luty 2017: Radziwiłł zapewnia: Już pierwszego dnia reformy znikną 3 szpitalne kolejki.\n5 września 2016: Minister Radziwiłł: Nie będzie kolejek do lekarzy specjalistów.\n16 czerwca 2016: Krzysztof Łanda: Jeszcze w tym roku kolejki do lekarzy się skrócą\n14 marca 2014: Czy Arłukowicz skróci kolejki w służbie zdrowia?\n21 stycznia 2010: Rząd przygotowuje e-rewolucję: znikną kolejki do lekarzy\nZajrzałem na korytarz przychodni. Przy poradni ortopedycznej i chirurgii ogólnej jak zwykle tłum. Elektroniczna rewolucja na razie nie wyszła, nie ma wciąż obowiązku prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej, e-recept, e-zleceń ani e-skierowań. Elektroniczną Kartę Pacjenta nadal mają jedynie pacjenci firm komercyjnych (np. LuxMed). Niestrudzeni optymiści po kolei odchodzą w cień, a ich gwarancje w zapomnienie.\nPotwierdza to „obiektywna” weryfikacja stanu kolejek: kolejki.nfz.gov.pl\nWyszukałem w niej ŚWIADCZENIA Z ZAKRESU ORTOPEDII I TRAUMATOLOGII NARZĄDU RUCHU. Pierwsza, druga strona – same zera. Kolejki nie ma. Odradzałbym jednak radosne pakowanie się i podróż do: Nowy Targ, Rabka-Zdrój, Brzesko, Ostrołęka, Lipsko, Ciechanów, Braniewo, Elbląg, Kętrzyn – tam podobno nikt nie czeka! Potem jest tylko gorzej – terminy nawet na maj 2018!\nKończymy więc kolejny rok znikania kolejek, czy to nie zabawne? MZ wprowadził system kolejek oczekiwania na świadczenia medyczne tylko po to, by martwić się jak je zlikwidować…\nTen wpis został opublikowany w kategorii kolejki oczekujących i oznaczony tagami kolejki, MZ. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nskierowanie na diagnostykę (1)


Niezwykłe odkrycie na pustyni Nazca. Zdjęcia nowych geoglifów\nNauka i technikaNaukaHistoriaWiadomościŚwiat\nDodano: 20 listopada 2019, 14:11 0\nIstota przypominająca człowieka / Źródło: Uniwersytet Yamagata\nJapońscy naukowcy odkryli 143 nowe geoglify na pustyni Nazca w Peru. Ogromne rysunki przedstawiają nie tylko znane wcześniej z tego regionu formy, takie jak małpy, węże, zwierzęta i rośliny, ale też nowe. Wśród nich szczególnie zaskakujące są te przedstawiające postaci przypominające ludzi.\nNaukowcy z Uniwersytetu Yamagata, w trakcie trwających od 2004 roku badań znaleźli na pustyni Nazca 142 nowe geoglify. Dodatkowo, dzięki współpracy z firmą IBM i analizie zdjęć przez sztuczną inteligencję udało się odnaleźć kolejny geoglif. Łącznie odkryto 143 nowe rysunki. Teraz analiza niezwykłych linii przez sztuczna inteligencję ma pomóc w przyśpieszeniu badań i lepszym zrozumieniu rysunków jako całości.\nRysunki zostały zidentyfikowane poprzez prace terenowe i analizę danych 3D w wysokiej rozdzielczości. Przedstawiają istoty o humanoidalnym kształcie, ryby, lamy, małpy i ptaki. Największy zidentyfikowany rysunek mierzy ponad 100 metrów.\nNaukowcy uważają, że zostały wykonane pomiędzy 100 r. p.n.e., a 300 r. n.e.\nRysunki z Nazca to ogromny system linii wykonanych przez Indian z plemienia Nazca. Rysunki znajdują się na pustyni Nazca w południowo-zachodniej części Peru. Oglądane z góry przypominają kształtem zwierzęta, rośliny lub figury geometryczne.\nRysunki na peruwiańskich płaskowyżach zostały stworzone między 300. r. p.n.e., a 900. r. n.e. Zostały stworzone przez usuniecie wierzchniej czerwonej warstwy gleby i odsłonięcie głębszej, żółtobiałej gleby. Ryty mają średnio 20 centymetrów głębokości.\nNaukowcy wciąż nie są zgodni do czego miały służyć ogromne rysunki. Wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO geoglify są jedną z większych atrakcji turystycznych w Peru.\nŹródło: WPROST.pl / Uniwersytet Yamagata


elka.pl - Która to zaraza w moim życiu?\nStart Felieton Adamka Która to zaraza w moim życiu?\nZnajomi właśnie wrócili z południowo-wschodniej Azji. Podróż życia: Malezja, Singapur, Tajlandia, Wietnam – nie wiem, czy spamiętałem wszystko, bo mnie jasna krew z zazdrości zalała. Piękne okoliczności przyrody, egzotyczne miejsca, genialna kuchnia, starożytności, czego dusza zapragnie. Ale kiedy wrócili, przez pierwsze trzy dni pierwsze pytanie, na jakie musieli odpowiadać wcale nie dotyczyło podróży, egzotyki czy kuchni. Oczywiście domyślacie się, czego dotyczyło: koronawirusa. Właściwie pytania były trzy: czy był, czy spotkaliście i dlaczego do jasnej cholery chodzicie sobie na wolności...?\nNo dobra, żeby nie było że taki święty jestem - sam jedno z tych pytań zadałem. Ale z przyzwoitości najpierw zapytałem o żarcie. Zresztą nie ma się czemu dziwić. Kilka lat temu sam byłem wnikliwie przesłuchiwany przez wielu znajomych na podobną okoliczność. Pojechałem sobie wtedy na Ukrainę, a traf chciał, że właśnie wybuchła tam epidemia jakiejś grypy - nie pamiętam już czy świńskiej, czy ptasiej, z pewnością jednak miała jakąś chwytliwą nazwę. Parę osób zmarło, jakieś wioski pod Charkowem ogłoszono ogniskami i tak dalej. Akurat tego dnia, kiedy wyjeżdżałem, wprowadzono jakieś szczególne obostrzenia sanitarne, pogranicznicy chodzili w kombinezonach i maskach, przetrząsając\nauta i bagaże z wyjątkową wnikliwością. Chyba nawet zamknięto przejście w Medyce, bo pamiętam, że nadkładaliśmy drogi przez Słowację i Zakarpacie. No i oczywiście ci pogranicznicy w kombinezonach i gumiakach byli we wszystkich serwisach informacyjnych numerem jeden przez jakiś tydzień. Czyli tyle, ile trwał wyjazd. Kiedy wróciłem, mało kto chciał mi rękę podawać, a jak już podał, od razu szedł się kąpać w spirytusie. No i te pytania…\nTeraz jest podobnie, może nawet gorzej. Tak przynajmniej mówią. Nie wiem, nie znam się. Ale coś musi być na rzeczy, bo takiej mobilizacji służb nie widziałem ani podczas tej świńskiej grypy, ani ptasiej, ani SARS. Już nie chodzi tylko o przejścia graniczne czy lotniska z reżimami sanitarnymi - okazuje się że w takim cichym i spokojnym miasteczku, jak Leszno, wprowadza się jakieś specjalne procedury. Gdybym dziś nie porozmawiał sobie w radiu z panią wiceszef Sanepidu nie wiedziałbym, że mamy nawet wyznaczone miejsce kwarantanny dla ewentualnych zarażonych. To Bursa Międzyszkolna przy Poniatowskiego, co swoją drogą jest okolicznością z wszech miar szczęśliwą. Po pierwsze, jakby co, to mam blisko i się jakoś dowlokę; po drugie, jakby co, to zamkną biuro Strefy Ograniczonego Parkowania i nie będzie trzeba płacić mandatów.\nProszę, nie gniewajcie się, że sobie temat traktuję lekko, ale to już naprawdę któraś zaraza w moim życiu. I jakoś wszystkie przeżyłem. Oczywiście nie wykluczam, że ta może być na poważnie i mnie zabić. A jak nie ta, to następna. Właśnie sobie czytam, że już dwa lata temu WHO, czyli Światowa Organizacja Zdrowia, przygotowała raport o „chorobie X” - czyli takim wirusie, którego jeszcze w ogóle nie odkryto, ale który będzie siał spustoszenie na globalną skalę. Umrze 80 milionów osób, czyli mniej więcej tyle, co na grypę „hiszpankę” sto lat temu. Być może wirus będzie pochodził z tajnych laboratoriów - serio, tak napisali. Wiem, zrobiono na ten temat sporo filmów, w tym kilka całkiem dobrych (polecam zwłaszcza „12 małp”), jeszcze więcej napisano książek. Zresztą jedna z nich zakładała, że wirus „uciekł” właśnie Chińczykom z miasta… Wuhan: napisał ją Dean Koontz jakieś 40 lat temu.\nPewien mój kolega, obracający się w okolicach branży medycznej, kiedy rozmowa zeszła na temat epidemii i medialnych obrazów, skwitował sprawę krótko: -Tak, a potem nagle ktoś wynajdzie szczepionkę, jakiś koncern ją wyprodukuje i będzie sprzedawał za 1500 złotych sztuka - powiedział - oczywiście ileś osób stwierdzi, że to zdzierstwo, ale od czego jest NFZ?\nA mówiąc już zupełnie poważnie - zaraza czy nie, myjcie często ręce, nie kaszlcie na bliźnich i jeśli temperatura wam podskoczy - nie idźcie do pracy. Świat się od tego nie zawali.\n1. Dodane przez Grażyna, w dniu - 05-02-2020 00:30\nuczestników wycieczki zamknąć w izolatce, to potencjalne źródło zarazy, a choroba długo nie daje objawów !\n2. Dodane przez inka, w dniu - 05-02-2020 02:56\nJa uważam,że lepiej dmuchać na zimne.Gdzieś czytałam że wirus "hiszpanki" przyszedł z USA.Gdyby w porę zareagowano może nie zmarłoby tylu ludzi.Z tym myciem rąk racja w 100%.Mnie wpajano to od dziecka i przekazałam moim dzieciom.\n3. Dodane przez Kirk, w dniu - 05-02-2020 06:20\nOd paru dni wkręciłem się w serial Walking Dead. To bardzo ciekawe nie dość, że wszędzie widzę sztywnych to jeszcze teraz ta zaraza. Nie wiem czy się śmiać czy martwić.\n4. Dodane przez Justa, w dniu - 05-02-2020 07:29\nNajładniejsze zdanie Pan wygłosił na sam koniec-świat się nie zawali...\n5. Dodane przez Jola, w dniu - 05-02-2020 08:49\nTo, że Pan czy inni przeżyli to nie powód, żeby takie epidemie traktować "śmieszkowo". Dla niektórych są to śmiertelne choroby, a przez czyjąś chciwość czy chęć zysku cierpią niewinni.\n6. Dodane przez Urszula Chudak, w dniu - 05-02-2020 09:00\nO zdrowie trzeba dbać, to jasne. Ale nieraz przybiera to rozmiary groteski. Otóż od dwóch dni, lubuskie media, opisują perypetie zielonogórskiego hodowcy pszczół. Na swojej działce ma 10 uli. W połowie tamtego roku zgłosiła się rodzina, która przyniosła martwą pszczołę twierdząc, że to jego. Domagają się po 2 tys odszkodowania i likwidacji pasieki. Dostał nakaz zapłaty. On walczy, by udowodnić, że to niekoniecznie jego owad [te w poszukiwaniu pożywienia pokonują nawet 7 km] - "poszkodowani" akurat odwrotnie. A czytelnicy lubuskiej prasy, znacząco pukają się w czoło. Sytuację opisałam w uzupełnieniu felietonu - są poważne i mniej poważne zagrożenia. Pan Redaktor opisał te pierwsze - ja drugie.\n7. Dodane przez Koko, w dniu - 05-02-2020 09:19\nNajmądrzejsze zdanien na koniec o rękach kaszlaniu i lazeniu z choroba do pracy!!! Jesteś chory nie zarażaj innych!!!\n8. Dodane przez do. 3, w dniu - 06-02-2020 07:50\nObejrzyj sobie serial "Last ship" - w tym serialu też są ludzie chorujący masowo na dziwną grypę pochodzącą od ptaków, tylko z ogniskiem chyba w Afryce.\n9. Dodane przez do 6, w dniu - 06-02-2020 17:36\nMoże pszczołom wszczepiać czipy?Masz rację, to groteska.\n26.Jutro ma byc sesja absolutoryjna w gminie a ...\n27.Jak to nie ma? pis (była pani poseł) i lokal...


Najlepsi konstruktorzy robotów rywalizowali w CWK - Wiadomości\nNajlepsi konstruktorzy robotów rywalizowali w CWK\nDodano: 2017-05-13 / 17:41\nW sobotę w Centrum Wystawienniczo-Kongresowym w Opolu zorganizowano European Robot Challenge - Mistrzostwa Europy Walk Robotów. Rywalizowali zarówno starsi konstruktorzy, jak i maluchy.\n- Mimo, że to impreza rangi europejskiej, to dziś - obok konstrukcji z Polski czy Czech - rywalizują również roboty z Meksyku czy Kirgistanu. To wszystko sprawia, że poziom jest bardzo wysoki - mówi Rafał Gasz z Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki Opolskiej, organizatora European Robot Challenge .\nRoboty rywalizują w 14 różnych konkurencjach - jest kategoria sumo, jest podążanie za linią, są też konstrukcje z klocków Lego. - Te ostatnie pozwalają odkryć magię tworzenia własnych konstrukcji u najmłodszych. Mogą oni skonstruować i zaprogramować robota w łatwy sposób - słyszymy.\nArtur Rapiński, nauczyciel z opolskiego "Elektryczniaka" i pomysłodawca cyklicznych zawodów w ramach "Opolskiej Ligi Robotów", dodaje, że dzisiejszy dzień to możliwość sprawdzenia własnych modeli. - Możemy tu spotkać się z zawodnikami z całego świata, co niewątpliwie stanowi wyzwanie. Ale takie mistrzostwa umożliwiają też rozwinięcie kreatywności u konstruktorów i - w konsekwencji - wdrażania coraz to nowszych i bardziej pomysłowych rozwiązań, które ostatecznie umożliwią odnoszenie sukcesów - mówi Rapiński.\nZapraszamy tez do obejrzenia naszej galerii zdjęć.\n2017-05-13 19:23:41 [87.99.98.*] id:1526382\nte roboty was zabijom;(\n2017-05-13 19:26:52 [93.179.192.*] id:1526384\nThe Matrix has you;)\n2017-05-14 09:06:29 [79.228.88.*] id:1526442\nRAII co się na oglądałeś , Ja Robot ?\n2017-05-14 12:10:40 [87.99.98.*] id:1526463\na nie.. Hawking i tacy tam..;)\nJuż jutro pływacy zmierzą się podczas "Nocnego Pływania" w Opolu\n#European Robot Challenge - Mistrzostwa Europy Walk Robotów