Bracia Burgess - Elizabeth Strout - ebook + książka - Legimi online\nBracia Burgess ebook\n4,3 (38 ocen)\nDla mojego męża, Jima Tierneya\nMama i ja dużo rozmawiałyśmy o rodzinie Burgessów. „Dzieciaki od Burgessów” – tak mówiła. Rozmawiałyśmy o nich głównie przez telefon, bo ja mieszkałam w Nowym Jorku, a ona w Maine. Ale rozmawiałyśmy o nich, także kiedy ją odwiedzałam i zatrzymywałam się w pobliskim hotelu. Mama nieczęsto bywała w hotelach i bardzo polubiłyśmy przesiadywanie w pokoju – na zielonych ścianach widniał rządek różowych kwiatków – i rozmowy o przeszłości, o tych, którzy wyjechali z Shirley Falls, i o tych, którzy zostali.\n–\tTak sobie myślałam o tych dzieciakach od Burgessów – mówiła mama, odsuwając zasłony i spoglądając na brzozy.\nWydaje mi się, że „dzieciaki od Burgessów” jakoś się jej uczepiły, bo cała trójka została publicznie napiętnowana, a także dlatego, że wiele lat wcześniej uczyła ich w czwartej klasie szkółki niedzielnej. Wyróżniała chłopców. Jima – bo już wtedy był złośnikiem, ale czuła, że stara się panować nad sobą, a Boba – bo miał złote serce. Susan specjalnie jej nie interesowała.\n–\tNikt się nią nie przejmował, o ile pamiętam – mówiła.\n–\tSusan była ładna jako dziecko – wspominałam. – Miała loczki i duże oczy.\n–\tA potem urodziła tego stukniętego syna.\n–\tSmutne – mówiłam.\n–\tWiele jest smutnych spraw – przyznawała mama.\nObie byłyśmy już wówczas wdowami i po jej słowach zapadała cisza. Potem jedna z nas dodawała, jak to dobrze, że Bob Burgess w końcu znalazł odpowiednią żonę. Ta żona, jego druga i miałyśmy nadzieję ostatnia, była pastorem unitarian. Mama ich nie lubiła, uważała, że to ateiści, którzy nie chcą zrezygnować z przyjemności Bożego Narodzenia, ale Margaret Estaver pochodziła z Maine i to wystarczało.\n–\tBob mógł przecież ożenić się z kimś z Nowego Jorku, tyle lat tam mieszkał. Popatrz tylko, co stało się z Jimem, jak ożenił się z tą snobką z Connecticut – komentowała.\nOczywiście sporo rozmawiałyśmy o Jimie: jak opuścił Maine, jak to wcześniej pracował przy zabójstwach w Biurze Prokuratora Generalnego, jak miałyśmy nadzieję, że będzie się ubiegał o stanowisko gubernatora, jak wszyscy łamali sobie głowę, czemu nagle zrezygnował, a potem – naturalnie – mówiłyśmy o nim wtedy, kiedy trwał proces Wally’ego Packera, a Jima co wieczór pokazywali w wiadomościach. Ten proces toczył się w czasie, kiedy dopiero zaczęto zezwalać na relacje w telewizji, rok później O.J. Simpson przyćmił sprawę Packera w pamięci wielu ludzi, ale wcześniej Jim zdobył już w całym kraju wielbicieli, którzy w osłupieniu patrzyli, jak uzyskuje uniewinnienie dla Wally’ego Packera, piosenkarza soul o łagodnej twarzy, którego głęboki głos („Zdejmijcie ze mnie to brzemię, brzemię miłości...”) sprawił, że duża część naszego pokolenia wkroczyła w dorosłość. Wally Packer najprawdopodobniej zapłacił komuś za zamordowanie swojej białej dziewczyny. Jim nie pozwolił, by proces przeniesiono poza Hartford, gdzie bardzo liczył się kolor skóry, a ławę przysięgłych podobno dobrał genialnie. No i potem, cierpliwie i przekonująco, tłumaczył, że można się pomylić, analizując czynniki – które podobno splatają się w całość czy jak w tym wypadku: nie splatają się – stanowiące podstawę przestępczego zachowania: zamiar i działanie. W pismach o zasięgu ogólnokrajowym zamieszczano rysunki – na przykład, kobieta gapi się na zabałaganiony salon, a podpis głosi: „Skoro mam zamiar zaprowadzić tu porządek, to kiedy zapanuje tu porządek?”. Sondaże wskazywały, że większość, podobnie jak mama i ja, uważała Wally’ego Packera za winnego. Jednak Jim dokonał rzeczy zadziwiającej i zyskał sławę. (Kilka gazet zaliczyło go do grona najbardziej seksownych mężczyzn 1993 roku i nawet moja mama, która nienawidziła wszelkich wzmianek o seksie, nie uważała, że to przemawia na jego niekorzyść). Podobno O.J. Simpson chciał, żeby Jim dołączył do jego „Drużyny Marzeń”, takie pogłoski krążyły w sieci, ale ponieważ ze strony Burgessów nie było komentarzy, uznano, że Jim „spoczął na laurach”. Proces Packera dostarczał mamie i mnie tematów do rozmów w czasach, kiedy nie bardzo lubiłyśmy swoje towarzystwo. Ale to było kiedyś. Teraz, opuszczając Maine, całowałam mamę w policzek i mówiłam jej, że ją kocham, a ona mówiła to samo mnie.\nKiedyś wieczorem, po powrocie do Nowego Jorku, zadzwoniłam do niej z mojego mieszkania na dwudziestym szóstym piętrze. Przez okno widziałam zapadający nad miastem zmierzch i światła, które rozbłyskały niczym świetliki na rozpościerających się przede mną polach domów.\n–\tPamiętasz, jak mama Boba wysłała go do psychiatry? Dzieciaki gadały o tym na boisku: Bobby Burgess musi iść do doktora od czubków!\n–\tDzieci są okropne! – powiedziała mama. – Pan Bóg świadkiem.\n–\tTo było dawno temu – odparłam. – Wtedy nikt nie chodził do psychiatry.\n–\tWszystko się zmieniło – zauważyła mama. – Ludzie, z którymi spotykam się na tańcach, mają dzieci i te dzieci chodzą do psychoterapeutów, zresztą oni wszyscy wyglądają, jakby byli na prochach. I nikt tego nie ukrywa, muszę dodać.\n–\tPamiętasz ojca Burgessów?\nPytałam ją o to już wcześniej. Ale często tak robiłyśmy, wracałyśmy do znanych spraw.\n–\tPamiętam. Wysoki był. Pracował w fabryce, chyba jako majster. A potem ona została całkiem sama.\n–\tI już nigdy nie wyszła za mąż.\n–\tNo, nigdy – potwierdziła mama. – Nie wiem, jakie wtedy miała możliwości. Z trójką małych dzieci. Jim, Bob i Sue.\nDom Burgessów stał jakieś półtora kilometra od centrum miasta. Był mały, ale w tej części Shirley Falls przeważały małe domy, no, przynajmniej nie duże. Dom był żółty, stał na zboczu, po jednej stronie miał pole, tak żywo zielone wiosną, że jako dziecko żałowałam, że nie jestem krową i nie mogę całymi dniami paść się na tej soczystej trawie, tak apetycznie wyglądała. Na polu Burgessów nie było krów ani nawet warzywniaka, niczego, co tworzy atmosferę podmiejskiego gospodarstwa. W lecie pani Burgess pojawiała się niekiedy na podwórzu przed domem, ciągnąc szlauch przez krzaki. Ponieważ dom stał na wzgórzu, zawsze wydawało się, że jest ona daleko. Była malutka i nie odpowiadała na pozdrowienia ojca, który machał, kiedy przejeżdżaliśmy obok, ale pewnie tego nie dostrzegała.\nLudzie myślą, że miasteczka aż kipią od plotek, ale kiedy byłam dzieckiem, rzadko słyszałam dorosłych rozmawiających o innych rodzinach, a tragedię, która dotknęła Burgessów, przyjęto tak samo jak inne, jak wypadek biednej Bunny Fogg, która wpadła do piwnicy, co odkryto dopiero po trzech dniach, czy chorobę pani Hammond, u której zdiagnozowano guza mózgu wtedy, kiedy akurat wysłała dzieci do college’u, czy szaleństwo Annie Day, podnoszącej spódnicę przed chłopakami – miała blisko dwadzieścia lat, ale jeszcze nie skończyła szkoły. To dzieciaki – zwłaszcza te młodsze – roznosiły plotki i były niemiłe. Dorośli starali się trzymać nas w karbach, więc jeśli jakieś dziecko na boisku mówiło, że Bobby Burgess „zabił swojego tatę” albo „chodzi do doktora od czubków”, winnego wysyłano do gabinetu dyrektora, wzywano rodziców i pozbawiano go drugiego śniadania. Ale nie zdarzało się to często.\nJim Burgess był ode mnie dziesięć lat starszy, co sprawiało, że wydawał się tak niedostępny jak ktoś sławny, zresztą już wtedy był znany: grał w drużynie futbolowej, został przewodniczącym klasy i naprawdę dobrze wyglądał, miał ciemne włosy, był poważny. Pamiętam, że w jego oczach nigdy nie gościł uśmiech. Bobby i Susan byli od niego młodsi i czasami pilnowali mnie i moich sióstr. Susan nie zwracała na nas zbytniej uwagi, ale kiedyś uznała, że nabijamy się z niej, i zabrała herbatniki w kształcie zwierzątek, które mama zawsze nam zostawiała, kiedy wychodzili gdzieś z ojcem. W proteście jedna z moich sióstr zamknęła się w łazience, a Susan darła się, że wezwie policję. Nie pamiętam, jak to się skończyło, ale żadna policja nie przyjechała, a kiedy mama wróciła, zdziwiła się, że nie zjadłyśmy ciastek. Kilka razy dyżur miał Bobby i nosił nas na barana. Odwracając głowę, upewniał się, że wszystko w porządku, i wiadomo było, że wisisz na plecach kogoś, kto jest miły i dobry. Kiedyś uciekała mu jedna z moich sióstr, na podwórku przewróciła się i otarła sobie kolano. Bobby poczuł się okropnie, widziałyśmy to wyraźnie. Ale uspokajająco machał wielką dłonią. „Jesteś dzielną dziewczynką, nic ci nie będzie”.\nKiedy dorosłyśmy, siostry przeniosły się do Massachusetts. Ale ja pojechałam do Nowego Jorku, co nie uszczęśliwiło rodziców. Zdradziłam Nową Anglię, tradycja rodu sięgała siedemnastego wieku. Moi przodkowie mieli dużo werwy i sporo przeżyli, jak przypomniał mi ojciec, ale ich noga nigdy nie postała w szambie Nowego Jorku. Wyszłam za nowojorczyka, towarzyskiego zamożnego Żyda, co tylko pogorszyło sprawę. Rodzice nie przyjeżdżali zbyt często. Chyba miasto ich przerażało. Chyba uważali mojego męża za obcego i to też ich przerażało. Chyba nawet moje dzieci ich przerażały, pewnie wydawały im się bezczelne i rozpuszczone, miały bałagan w pokojach, bawiły się plastikowymi zabawkami, potem nosiły kolczyki w nosie, farbowały włosy na niebiesko i fioletowo. Wtedy nie układało się dobrze między nami.\nJednak kiedy zmarł mój mąż, a było to w tym samym roku, gdy ostatnie z dzieci wyjechało do college’u, mama, która owdowiała rok wcześniej, przyjechała do Nowego Jorku i pogłaskała mnie po czole – tak robiła, kiedy byłam dzieckiem i leżałam chora – i powiedziała, że jej przykro, że w tak krótkim czasie straciłam i ojca, i męża.\n–\tCo mogę dla ciebie zrobić?\nLeżałam na kanapie.\n–\tOpowiedz mi coś.\nPrzesiadła się na krzesło przy oknie.\n–\tNo dobrze. Mąż Susan Burgess zostawił ją i przeniósł się do Szwecji. Chyba poczuł zew przodków, kto to może wiedzieć. Przyjechał z północy do tego miasteczka Nowa Szwecja, pamiętam. Zanim pojechał na uniwersytet. Susan dalej mieszka w Shirley Falls, z tym jedynym synem.\n–\tDalej jest ładna?\n–\tA skąd!\nI tak to się zaczęło. Niczym sznureczki, łączące mamę ze mną, a mnie z Shirley Falls, urwane pogłoski, informacje i wspomnienia o dzieciakach od Burgessów trzymały nas w pionie. Przekazywałyśmy je sobie i roztrząsałyśmy. Na nowo opowiadałam mamie, jak poznałam Helen Burgess, żonę Jima, kiedy – jak ja wówczas – mieszkali w okolicach Park Slope na Brooklynie. Burgessowie przeprowadzili się tam z Hartford, po procesie Packera, bo Jim dostał pracę w dużej firmie na Manhattanie.\nPewnego wieczora jedliśmy z mężem kolację w lokalu w Park Slope, a nieopodal siedziała Helen ze swoją znajomą, i wychodząc, przystanęliśmy obok ich stolika. Wypiłam trochę wina – pewnie dlatego się zatrzymałam – i powiedziałam Helen, że pochodzę z tego samego miasta, w którym dorastał Jim. Na jej twarzy pojawił się wyraz, który do dziś pamiętam. Jakby przestrach. Spytała, jak się nazywam, przedstawiłam się, a ona stwierdziła, że Jim nigdy o mnie nie wspominał.\n„Jestem dużo młodsza” – wyjaśniłam. Lekko drżącymi rękami wygładziła obrus i serwetkę i powiedziała: „Nie byłam tam od lat, miło was poznać, do widzenia”.\nMama stwierdziła, że Helen mogła zachować się uprzejmiej.\n–\tOna ma pieniądze, pamiętaj o tym. Uważa się za lepszą od przybyszów z Maine.\nTakie uwagi nauczyłam się puszczać mimo uszu. Nie zawracałam sobie głowy ani obronną postawą mamy, ani tym jej Maine.\nJednak kiedy syn Susan Burgess zrobił to, co zrobił, kiedy relacje o tym trafiły do gazet, nawet do „The New York Times’a”, a potem i do telewizji, powiedziałam mamie przez telefon:\n–\tChyba opiszę historię dzieciaków od Burgessów.\n–\tTo niezła historia – przyznała.\n–\tAle ludzie uznają, że to nieładnie pisać o kimś, kogo znam.\nTego wieczora mama była zmęczona. Ziewnęła.\n–\tWcale ich nie znasz. Tak naprawdę to nikt nikogo nie zna.\n O.J. Simpson – amerykański futbolista i aktor filmowy, w 1994 roku oskarżony o zabicie swojej byłej żony, a w latach późniejszych o wiele innych przestępstw.\nPewnego wietrznego październikowego popołudnia przy brooklyńskim Park Slope Helen Farber Burgess pakowała rzeczy na wakacje. Duża niebieska walizka leżała otwarta na łóżku, a poskładane ubrania, które jej mąż wybrał poprzedniego wieczora, piętrzyły się na stojącym obok fotelu. Na niebie przesuwały się obłoki, a wpadające do pokoju słońce odbijało się w mosiężnych gałkach łóżka i sprawiało, że walizka wydawała się jeszcze bardziej niebieska. Helen krążyła między wyłożoną białą tapetą garderobą z ogromnymi lustrami i długim oknem w ramie z ciemnego drewna, a sypialnią z francuskim oknem, teraz zamkniętym, ale w cieplejsze dni otwieranym, wychodzącym na taras od strony ogrodu. Helen doświadczała czegoś w rodzaju paraliżu umysłowego, który zawsze ją dotykał, kiedy pakowała się przed podróżą, zatem ostry dźwięk telefonu przyniósł jej ulgę. Wyświetlił się napis „numer prywatny”, więc to mogła być albo żona któregoś z partnerów męża z kancelarii – tworzyli cenioną firmę sławnych prawników – albo jej szwagier, Bob, który od lat miał zastrzeżony numer, ale sławny nie był i nigdy nie będzie.\n–\tCieszę się, że to ty – powiedziała, wyciągając z szuflady komody kolorowy szal, podnosząc go i upuszczając na łóżko.\n–\tNaprawdę? – W głosie Boba brzmiało zdziwienie.\n–\tObawiałam się, że to Dorothy. – Helen podeszła do okna i wyjrzała na ogród.\nŚliwa pochylała się na wietrze, a żółte liście psianki wirowały po ziemi.\n–\tCzemu nie chcesz z nią rozmawiać?\n–\tMęczy mnie – odparła Helen.\n–\tWłaśnie wyjeżdżasz z nimi na tydzień.\n–\tNa dziesięć dni. Wiem.\nPo chwili ciszy usłyszała Boba.\n–\tNo tak... – Jego głos wyrażał pełne zrozumienie, natychmiastowe i głębokie.\nHelen uważała, że to jego mocna strona, ta zadziwiająca umiejętność wpadania na kilka sekund wprost w zakamarki cudzego świata. Powinien być dobrym mężem, ale najwidoczniej nie był, bo żona opuściła go wiele lat temu.\n–\tJuż z nimi wyjeżdżaliśmy – przypomniała mu. – Będzie dobrze. Alan to strasznie miły facet. Nudny.\n–\tI partner zarządzający w kancelarii – zauważył Bob.\n–\tTo też – rzuciła pogodnie. – Trochę trudno byłoby nam powiedzieć: „Wolimy pojechać sami”. Jim mówi, że ich starsza dziewczynka przechodzi teraz trudny okres, jest w szkole średniej, a rodzinny terapeuta zasugerował im, żeby wyjechali. Nie wiem, czemu człowiek ma wyjeżdżać, kiedy jego dziecko rozrabia, ale jest, jak jest.\n–\tTeż nie wiem – szczerze przyznał Bob. I dodał: – Helen, to się po prostu wydarzyło.\nSłuchała, składając lniane spodnie.\n–\tMoże wpadniesz – przerwała mu. – Wyskoczymy naprzeciwko na kolację, jak Jim wróci.\nPo tej rozmowie mogła już pakować się z przekonaniem. Barwny szal dołączył do trzech białych lnianych bluzek i czarnych balerinek oraz koralowego naszyjnika, który Jim kupił jej rok wcześniej. Kiedy na tarasie będą z Dorothy sączyły whisky, czekając, aż ich mężowie wrócą spod prysznica po golfie, Helen może rzuci: „Bob to interesujący facet”. Może nawet wspomni o tym wypadku, jak to czteroletni Bob bawił się dźwignią biegów i sprawił, że samochód przejechał ich ojca i zabił go. Ojciec schodził podjazdem, żeby poprawić coś przy skrzynce na listy, a trójkę dzieci zostawił w wozie. Absolutnie okropna sprawa. O której nigdy się nie mówiło. Przez trzydzieści lat Jim wspomniał o tym tylko raz. Ale w Bobie było coś niepokojącego, Helen wolała na niego uważać.\n„Musisz być święta” – powie Dorothy, prostując się, z oczami ukrytymi za wielkimi ciemnymi okularami.\nHelen potrząśnie głową. „Po prostu lubię czuć się potrzebna. Dzieci dorastają...”. Nie, nie wspomni o dzieciach, skoro córka Anglinów zawala szkołę, balując do świtu. Jak mają spędzić razem dziesięć dni i nie mówić o dzieciach? Musi zapytać Jima.\nPoszła na dół, do kuchni.\n–\tAna – zwróciła się do gosposi, szorującej słodkie ziemniaki szczotką do warzyw. – Jemy dziś na mieście. Możesz iść do domu.\nWiatr rozpędzał jesienne chmury, wspaniałe w różnych odcieniach czerni, a strumienie słońca wylewały się na budynki przy Siódmej Alei. Właśnie tam mieściły się chińskie restauracje, kioski z pocztówkami, jubilerzy, sklepy z owocami i warzywami i rzędami ciętych kwiatów. Bob Burgess minął to wszystko, kierując się w stronę domu brata.\nBył wysokim mężczyzną, miał pięćdziesiąt jeden lat i było w nim to coś: dawał się lubić. Ludzie, którzy z nim przebywali, mieli poczucie, że znaleźli się w małym kręgu samych swoich. Gdyby Bob wiedział, że tak jest, może jego życie potoczyłoby się inaczej. Ale nie wiedział, a serce często przeszywał mu nieokreślony strach. Nie zachowywał się też cały czas tak samo. Znajomi utrzymywali, że raz można się z nim świetnie bawić, a przy kolejnym spotkaniu będzie sprawiał wrażenie nieobecnego. O tym Bob wiedział, bo mu powiedziała była żona. Pam stwierdziła, że on „odpływa”.\n–\tJim też tak ma – odparł Bob.\n–\tNie rozmawiamy o Jimie.\nCzekając przy krawężniku na zmianę świateł, Bob poczuł narastającą wdzięczność dla szwagierki, która powiedziała: „Wyskoczymy naprzeciwko na kolację, jak Jim wróci”. Właśnie z Jimem chciał się zobaczyć. To, co ujrzał wcześniej, siedząc w oknie swego mieszkania na czwartym piętrze, i co usłyszał z apartamentu piętro niżej, wstrząsnęło nim, i kiedy teraz przechodził przez ulicę, mijając kawiarnię, w której młodzi ludzie siedzieli na kanapach w jaskiniowym mroku, z twarzami zahipnotyzowanymi przez monitory laptopów, wszystko przestało wydawać mu się znajome. Jakby nie spędził połowy życia w Nowym Jorku i nie kochał tego miasta tak, jak ktoś inny mógłby kochać człowieka. Jakby nigdy nie opuścił rozległych pól dzikiej trawy, jakby nigdy nie poznał niczego poza wyblakłym niebem nad Nową Anglią i niczego innego nie pragnął.\n–\tWłaśnie dzwoniła twoja siostra – oznajmiła Helen, wpuszczając Boba przez drzwi ze szprosami, zwieńczone kamiennym zadaszeniem. – Chciała rozmawiać z Jimem i miała ponury głos. – Helen odwróciła się, wieszając w szafie płaszcz Boba, i dodała: – Wiem. Susan zawsze ma taki głos. Ale naprawdę kiedyś się do mnie uśmiechnęła. – Usiadła na sofie, podkulając nogi w czarnych rajstopach. – Starałam się naśladować akcent z Maine.\nBob siadł w fotelu na biegunach. Jego kolana unosiły się i opadały.\n–\tNikt nie powinien naśladować akcentu z Maine, rozmawiając z kimś stamtąd – ciągnęła Helen. – Nie wiem, czemu południowcy traktują to znacznie lżej, ale są jacyś milsi. Jak powiesz: „Czeeeeeść, wyyyyy taaaaam” południowcowi, nie masz wrażenia, że uśmiecha się ironicznie. A wy wszyscy, Bobby, jesteście przewrażliwieni. – Pochyliła się do przodu, machając dłonią. – Ale w porządku, możecie być przewrażliwieni, dopóki wam z tym dobrze. Dobrze ci z tym?\nPrzez całe życie Boba paraliżowało przekonanie, że musi być uprzejmy, a teraz odczuwał je fizycznie, jakby jakiś strumień przepływał mu przez piersi.\n–\tNie całkiem – przyznał. – Ale jeśli chodzi o to badziewie z akcentem, masz rację. Jak ktoś mówi: „Hej, ty to pewnie jesteś z Maine” i przedrzeźnia moją niewyraźną wymowę, to boli. Takie bolesne badziewie.\n–\tWiem – odrzekła Helen. – A teraz powiedz mi, co się stało.\n–\tAdriana i ten laluś znowu się kłócili.\n–\tZaraz... – przerwała mu Helen. – Aha, to ta para pod tobą. Mają takiego durnego pieska, który nadaje przez cały dzień.\n–\tZgadza się.\n–\tI co dalej? – Helen była zadowolona, że tyle pamięta. – Czekaj, muszę ci tylko powiedzieć, co widziałam wczoraj w wiadomościach. Taki kawałek „Prawdziwi mężczyźni lubią małe psy”. Odpytywali tych dziwacznych... wybacz określenie... pedałowatych cherlaków, ściskających miniaturowe pieski ubrane w kraciaste płaszczyki od deszczu i gumowce, a ja pomyślałam: „I to jest jakaś informacja?”. Od prawie czterech lat mamy wojnę w Iraku, a oni pokazują w wiadomościach takie rzeczy? Robią tak, bo nie mają dzieci. No nie, żeby ludzie tak ubierali psy! Przepraszam, Bob. Mów dalej.\nHelen poprawiła poduszki. Zarumieniła się, a Bob pomyślał, że to w wyniku uderzenia gorąca, więc spuścił wzrok na dłonie, by jej nie krępować, nie zdając sobie sprawy, że Helen poczerwieniała, bo napomknęła o ludziach, którzy nie mają dzieci. A Bob nie miał.\n–\tAwanturują się – wrócił do swojej opowieści. – A kiedy się awanturują, laluś, ten jej mąż, no bo są małżeństwem, wywrzaskuje raz po raz to samo: „Adriana, doprowadzasz mnie, kurwa, do szału!”. I tak w kółko.\nHelen potrząsnęła głową.\n–\tJak można tak żyć? Napijesz się czegoś?\nPodniosła się, podeszła do mahoniowego kredensu i nalała whisky do kryształowej szklaneczki. Była niewysoką kobietą, ale zgrabnie wyglądała w czarnej spódnicy i beżowym swetrze.\nBob jednym haustem wypił połowę.\n–\tNiemniej jednak... – podjął i zauważył, że twarz Helen lekko tężeje. Nienawidziła, gdy mówił „niemniej jednak”, a on zawsze o tym zapominał, jak teraz, i już przeczuwał niepowodzenie. Nie uda mu się oddać pełni smutku tego, co widział. – Ona wraca do domu – kontynuował. – Zaczynają się kłócić. On się wydziera jak zwykle. Potem bierze psa na spacer. Ale tym razem, gdy wyszedł, zadzwoniła po policję. Nigdy wcześniej tego nie robiła. Kiedy wrócił, zaaresztowali go. Sam słyszałem, jak gliniarze mu mówili, że żona oświadczyła, że ją pobił. I wyrzucił jej ubrania przez okno. No to go aresztowali. A on był zdumiony!\nHelen miała minę, jakby nie wiedziała, co powiedzieć.\n–\tTen przystojniak, modnie ubrany, w swetrze na zamek błyskawiczny, stał tam i płakał. „Kochanie, przecież nigdy cię nie uderzyłem, od siedmiu lat jesteśmy małżeństwem, co ty wyprawiasz? Kochanie, błagaaaaam!”. Ale założyli mu kajdanki i w jasny dzień poprowadzili przez ulicę do radiowozu, no i posiedzi do jutra.\nBob wstał z fotela, podszedł do mahoniowego kredensu i dolał sobie whisky.\n–\tSmutna historia – skomentowała Helen. Była rozczarowana. Miała nadzieję, że zrobi się bardziej dramatycznie. – Ale mógł o tym pomyśleć, zanim ją uderzył.\n–\tNie sądzę, żeby ją uderzył. – Bob znów usiadł w fotelu.\n–\tCiekawe, czy się rozwiodą – powiedziała z zadumą Helen.\n–\tChyba tak. – Bob był już zmęczony.\n–\tCo cię bardziej poruszyło, Bobby? – spytała. – Rozpad tego małżeństwa czy aresztowanie? – Wzięła do siebie to, że nie wyglądał, jakby mu ulżyło.\nBob zakołysał się kilka razy.\n–\tWszystko. – Strzelił palcami. – Tak się zdarza w życiu. Po prostu kolejny zwyczajny dzień, Helen.\nHelen rzuciła poduszkę na oparcie kanapy.\n–\tNie wiem, co zwyczajnego jest w dniu, w którym wsadzasz własnego męża do aresztu.\nBob odwrócił głowę i za szybkami w drzwiach ujrzał zmierzającego do domu brata. Ten widok wywołał w nim lekki niepokój: szybki krok starszego brata, jego długi płaszcz, ciężka skórzana teczka. W zamku zazgrzytał klucz.\n–\tWitaj, kochanie – rzekła Helen. – Przyszedł twój brat.\n–\tWłaśnie widzę. – Jim strząsnął płaszcz z ramion i powiesił go w szafie w przedpokoju.\nBob nigdy nie nauczył się wieszać płaszcza. „Co z tobą jest?” – powtarzała Pam, jego żona. Co jest, co jest, co jest? I co było? Nie wiedział. Jednak kiedy przekraczał próg, odwieszenie płaszcza wydawało mu się niepotrzebne i... no dobrze, zbyt trudne. Chyba że ktoś wziął od niego ten płaszcz.\n–\tPójdę już – oznajmił Bob. – Mam sprawę do streszczenia.\nBob pracował w wydziale apelacyjnym Legal Aid, udzielał pomocy prawnej, czytał akta, kiedy dochodziło do procesu. Zawsze trafiała się jakaś apelacja, która wymagała streszczenia, a streszczenie trzeba było przygotować.\n–\tNie wygłupiaj się – oświadczyła Helen. – Przecież powiedziałam, że pójdziemy naprzeciwko na kolację.\n–\tSpadaj z mojego fotela, ciołku. – Jim machnął w stronę Boba. – Dobrze cię widzieć. Ile to już będzie? Ze cztery dni?\n–\tPrzestań, Jim. Twój brat widział, jak po południu jego sąsiada z dołu zabierali w kajdankach.\n–\tJakieś kłopoty w akademiku?\n–\tJim, uspokój się.\n–\tPo prostu zachowuje się jak mój brat – stwierdził Bob.\nPrzeniósł się na kanapę, a Jim usiadł w fotelu na biegunach.\n–\tNo to posłuchajmy. – Jim skrzyżował ręce na piersiach.\nBył potężnie zbudowany, muskularny, więc ten gest, który zresztą często wykonywał, sprawiał, że wyglądał jak bokser gotowy do walki, do konfrontacji. Słuchał bez ruchu. Potem pochylił się, by rozsznurować buty.\n–\tWyrzucił jej ubrania przez okno? – spytał.\n–\tNic nie widziałem – odparł Bob.\n–\tRodzina... – Jim westchnął. – Gdyby nie ona, połowa prawników nie miałaby roboty. Helen, zdajesz sobie sprawę, że mogłabyś teraz wezwać policję, oskarżając mnie o pobicie, i zabraliby mnie na noc?\n–\tNie wezwę policji – odpowiedziała zwykłym tonem. Wstała i wygładziła pasek przy spódnicy. – Ale jeśli chcesz się przebrać, to szybko, bo jestem głodna.\nBob pochylił się.\n–\tWiesz, Jimmy, ciut mnie zaszokowało, kiedy zobaczyłem, jak go aresztują. Nie mam pojęcia czemu. Ale zaszokowało.\n–\tDorośnij wreszcie – powiedział Jim. – Uspokój się. Czego ode mnie oczekujesz? – Zsunął but, potarł stopę. – Jeśli chcesz, zadzwonię tam wieczorem – dodał – i upewnię się, że wszystko z nim w porządku. Ze ślicznym białaskiem w ciupie.\nTelefon w pokoju obok zadzwonił dokładnie w chwili, kiedy Bob mówił:\n–\tMógłbyś to zrobić, Jim?\n–\tTo pewnie wasza siostra – rzuciła Helen. – Dzwoniła już wcześniej.\n–\tHellie, powiedz jej, że mnie nie ma. – Jim upuścił skarpetkę na podłogę. – Kiedy ostatnio rozmawiałeś z Susan? – zwrócił się do Boba, zsuwając drugi but.\n–\tParę miesięcy temu – odparł Bob. – Mówiłem ci, pokłóciliśmy się o Somalijczyków.\n–\tA właściwie to co Somalijczycy robią tam w Maine? – spytała Helen, przechodząc do sąsiedniego pokoju. Telefon nie przestawał dzwonić. – W ogóle to po co ktokolwiek miałby tam jechać, do Shirley Falls, no chyba że wieźliby go w kajdanach...\nBob był zawsze zdziwiony, kiedy Helen tak mówiła, jakby nie czuła, że powinna przynajmniej trochę maskować niechęć do miejsca, skąd pochodziła rodzina Burgessów. Ale Jim odkrzyknął:\n–\tOni mają kajdany. Bieda to kajdany. – Rzucił drugą skarpetkę w stronę pierwszej, wylądowała na stoliku do kawy i zawisła na rogu.\n–\tSusan stwierdziła, że Somalijczycy zalewają miasto – ciągnął Bob. – Przybywają całymi stadami. Mówiła, że jeszcze trzy lata temu było zaledwie kilka rodzin, a teraz są ich dwa tysiące, że za każdym razem, kiedy przyjeżdża autobus, pojawia się kolejnych czterdziestu. Powiedziałem, że histeryzuje, ona odpowiedziała, że kobiety zawsze nazywano histeryczkami, a jeśli chodzi o Somalijczyków, to nie mam pojęcia, o czym mówię, bo od wieków tam nie byłem.\n–\tJim – Helen wróciła do salonu – ona naprawdę chce z tobą rozmawiać. Jest bardzo zdenerwowana. Nie mogłam jej okłamać. Powiedziałam, że dopiero wróciłeś. Wybacz, kochanie.\nJim pogłaskał Helen po plecach, przechodząc obok niej.\nHelen pochyliła się, by sprzątnąć jego skarpetki, a Bob zaczął się zastanawiać, czy gdyby wieszał płaszcz jak Jim, Pam byłaby mniej wściekła o skarpetki.\nPo długiej ciszy usłyszeli w końcu, jak Jim spokojnie zadaje pytania. Nie rozróżniali słów. Potem znów zapadła cisza, znowu nastąpiły spokojne pytania, jakieś uwagi. Nadal nie rozróżniali słów.\nHelen skubała niewielkie kolczyki.\n–\tNalej sobie jeszcze – powiedziała z westchnieniem. – Chyba trochę tu poczekamy.\nAle nie mogli się odprężyć. Bob wrócił na kanapę i gapił się przez okno na przechodniów wracających po pracy do domu. Mieszkał zaledwie sześć przecznic dalej, po drugiej stronie Siódmej Alei, ale z tej tu okolicy nikt by nie kpił, porównując ją do akademika. W tej tu okolicy mieszkali dorośli. W tej tu okolicy mieszkali bankierzy, lekarze i dziennikarze, nosili teczki i zadziwiająco różnorodne modele czarnych toreb, zwłaszcza kobiety. W tej tu okolicy chodniki były czyste, a w przydomowych ogródkach sadzono krzewinki.\nHelen i Bob jednocześnie odwrócili głowy, kiedy usłyszeli, że Jim odkłada słuchawkę.\nStanął w drzwiach, czerwony krawat już poluzował.\n–\tNie możemy wyjechać – oświadczył. Helen aż wychyliła się do przodu. Jim wściekłym szarpnięciem zerwał krawat i zwrócił się do brata: – Lada chwila mogą aresztować naszego siostrzeńca. – Miał bladą twarz, oczy mu się zapadły. Usiadł na kanapie i przycisnął dłonie do czoła. – Rany, to wszystko może trafić do gazet. Siostrzeniec Jima Burgessa oskarżony...\n–\tZabił kogoś? – spytał Bob.\nJim podniósł wzrok.\n–\tCo z tobą? – rzucił, a w tym samym momencie Helen ostrożnie wtrąciła:\n–\tJakąś prostytutkę?\nJim gwałtownie potrząsnął głową, jakby chciał pozbyć się wody z uszu. Spojrzał na Boba i odparł:\n–\tNie, nie zabił nikogo. – Potem spojrzał na Helen i powiedział: – Nie, osoba, której nie zabił, nie jest prostytutką. – Wbił wzrok w sufit, a następnie przymknął oczy i wyjaśnił: – Nasz siostrzeniec Zachary Olson wrzucił do meczetu zamrożony łeb świni. Podczas modlitwy. Podczas ramadanu. Susan twierdzi, że Zachary nawet nie wie, co to ramadan, i akurat nietrudno w to uwierzyć, bo sama nie wiedziała, dopóki nie przeczytała w gazecie. Świński łeb był zakrwawiony, zaczął się rozmrażać, pobrudził dywan, a tamci nie mają pieniędzy na nowy. Musieli prać go siedem razy, bo tak nakazuje święte prawo. Dobra historia, co?\nHelen spojrzała na Boba. Na jej twarzy pojawił się wyraz zdziwienia.\n–\tAle Jim, czemu mieliby o tym napisać w gazetach? – zapytała łagodnie.\n–\tNie rozumiesz? – równie spokojnie odpowiedział Jim. – To przestępstwo na tle rasowym, Helen. To tak jakbyś poszła do Borough Park, znalazła synagogę ortodoksyjnych żydów i zmusiła wszystkich w środku, by zjedli lody i bekon, bo inaczej nie będą mogli wyjść.\n–\tDobrze. Po prostu nie wiedziałam. Nie wiedziałam tego o islamie.\n–\tŚcigają go za przestępstwo na tle rasowym? – wtrącił Bob.\n–\tZapowiedzieli, że będą badać sprawę pod każdym możliwym kątem. FBI już się włączyło. Biuro Prokuratora Generalnego może wystąpić z oskarżeniem o naruszenie praw obywatelskich. Susan mówi, że głośno o tym w wiadomościach w całym kraju, ale jest tak skołowana, że trudno stwierdzić, czy to prawda. Podobno w mieście przypadkiem był jakiś reporter z CNN, usłyszał lokalne wiadomości, spodobało mu się i rozesłał relację po całym kraju. Kto „przypadkiem” bywa w Shirley Falls? – Jim wziął pilota do telewizora, wycelował i upuścił go na kanapę obok siebie. – Nie chcę dowiadywać się akurat teraz. Kurde, wcale tego nie chcę. – Ukrył twarz w dłoniach, przeczesał rękami włosy.\n–\tZatrzymali go? – spytał Bob.\n–\tNie. Nie wiedzą, że właśnie Zach to zrobił. Szukają jakiegoś świra, a to po prostu dziewiętnastoletni Zach. Zach. Syn Susan.\n–\tKiedy to się stało?\n–\tDwa dni temu. Według Zacha, czyli według Susan, zrobił to na własną rękę i uważał, że to „żart”.\n–\tŻart. A, nie, przepraszam: „głupi żart”. Mówię, co słyszałem, Bob. Zamknął się w sobie i z nikim się nie spotyka. Ostentacyjnie. Kiedy usłyszał dzisiejsze wiadomości, wpadł w popłoch i przyznał się Susan, jak wróciła z pracy. Naturalnie, dostała szału. Kazałem, żeby nie pozwalała mu na publiczne wystąpienia, żeby nie składał żadnych oświadczeń, ale jest zbyt przerażona. Boi się, że przymkną go na noc. Mówi, że nic nie zrobi, dopóki ja tam nie przyjadę. – Jim osunął się na kanapę, po czym natychmiast usiadł, sztywno wyprostowany. – Cholera jasna, cholera! – Wstał gwałtownie i zaczął chodzić tam i z powrotem wzdłuż okien z małymi szybkami. – Szefem policji jest tam Gerry O’Hare. W życiu o nim nie słyszałem. Susan mówi, że w liceum się z nim spotykała.\n–\tRzucił ją po dwóch randkach – wtrącił Bob.\n–\tI dobrze. Może będzie dla niej miły. Ona myśli, żeby zadzwonić do niego rano i powiedzieć, że przyprowadzi Zacha, jak tylko tam dotrę. – Jim uderzył ręką o poręcz kanapy, przechodząc obok.\nZnów usiadł w fotelu na biegunach.\n–\tMa prawnika? – spytał Bob.\n–\tMam jakiegoś znaleźć.\n–\tZnasz kogoś w Biurze Prokuratora Generalnego? – spytała Helen. Strzepnęła jakiś pyłek z czarnych rajstop. – Nie potrafię sobie wyobrazić tego całego zamieszania.\n–\tZnam samego prokuratora generalnego – obwieścił głośno Jim, kołysząc się i ściskając poręcze fotela. – Lata temu razem pracowaliśmy. Spotkałaś go kiedyś na przyjęciu bożonarodzeniowym. Nazywa się Dick Hartley. Uznałaś, że to debil, i miałaś rację. A więc nie mogę do niego zadzwonić. O Boże. Węszy przy tej sprawie. Zanosi się na konflikt. I strategiczne samobójstwo. Jim Burgess nie może tak po prostu im się wpieprzyć, do cholery. – Helen i Bob wymienili spojrzenia. Po chwili Jim przestał się bujać i spojrzał na Boba. – Zabił prostytutkę? Co to miało znaczyć?\nBob uniósł rękę w geście usprawiedliwienia.\n–\tZach jest nieco tajemniczy, tylko to miałem na myśli. Spokojnie.\n–\tŻaden tajemniczy, po prostu dupek. – Jim spojrzał na Helen. – Kochanie, tak mi przykro.\n–\tTo ja powiedziałam o prostytutce – przypomniała mu Helen. – Więc nie wściekaj się na Boba, on ma rację, przecież wiesz. Zach zawsze był inny. Szczerze mówiąc, takie rzeczy zdarzają się tylko w Maine, jakiś spokojny facet mieszkający z matką nagle morduje prostytutki i zakopuje je na kartoflisku. Ale skoro nie zrobił niczego takiego, nie wiem, czemu mielibyśmy rezygnować z wakacji, naprawdę nie wiem. – Helen skrzyżowała nogi i splotła ręce na kolanach. – Nawet nie wiem, czemu ma się zgłosić na policję. Znajdź mu jakiegoś prawnika z Maine i niech on go z tego wyciąga.\n–\tHellie, denerwujesz się, rozumiem – cierpliwie odrzekł Jim. – Ale Susan jest cała roztrzęsiona. Znajdę mu prawnika w Maine. Ale Zach musi się zgłosić, bo... – Jim zamilkł i omiótł spojrzeniem pokój – ...bo on to zrobił. To pierwszy powód. Kolejny pierwszy powód jest taki, że jeśli zaraz się przyzna i powie: „Jaki byłem głupi”, może potraktują go łagodniej. Burgessowie nie uciekają. Nie jesteśmy tacy. Nie ukrywamy się.\n–\tDobrze – powiedziała Helen. – W porządku.\n–\tPowtarzałem Susan: oskarżą go, wyznaczą kaucję, potem zwolnią do domu. To wykroczenie. Ale ona musi go tam doprowadzić. Policja działa pod naciskiem prasy. – Jim wyciągnął ręce, jakby chwytał piłkę do kosza. – Przede wszystkim musimy to zatrzymać.\n–\tJa pojadę – oświadczył Bob.\n–\tTy?! Pan Boję-Się-Latać?\n–\tWezmę twój samochód. Wyjadę wcześnie rano. A wy możecie jechać, gdzie chcecie. A właściwie dokąd się wybieracie?\n–\tSt. Kitts – odpowiedziała Helen. – Jim, może rzeczywiście niech Bob pojedzie?\n–\tAle... – Jim przymknął oczy i zwiesił głowę.\n–\tMyślisz, że sobie nie poradzę? – wszedł mu w słowo Bob. – To prawda, ona woli ciebie, ale daj spokój, Jimmy. Chcę tam jechać. – Bob nagle poczuł, że jest pijany, jakby dawała o sobie znać wcześniej wypita whisky.\nJim dalej miał zamknięte oczy.\n–\tJim – zaczęła Helen. – Potrzebujesz wakacji. Jesteś straszliwie przemęczony.\nMiała taki troskliwy głos, że Boba na nowo przeszyło bolesne poczucie samotności. Helen była mocno związana z Jimem i nie pozwoli, by naruszyły to jakieś kłopoty szwagierki, którą po tylu latach ledwie znała.\n–\tDobrze – rzucił Jim. Podniósł głowę i spojrzał na Boba. – Pojedziesz. Dobrze.\n–\tPopieprzona z nas rodzina, co, Jimmy? – Bob objął siedzącego obok brata.\n–\tPrzestań – burknął Jim. – Możesz przestać, na Boga?\nBob wracał do domu ciemnymi ulicami. Gdy zbliżał się do swojego budynku, w mieszkaniu poniżej dostrzegł włączony telewizor. Zauważył zarys sylwetki Adriany siedzącej samotnie i gapiącej się w ekran. Czyżby nie miała nikogo, kto mógłby jej towarzyszyć tej nocy? Może do niej zapukać, spytać, czy dobrze się czuje. Ale wyobraził sobie siebie, potężnego, siwowłosego sąsiada z góry, który staje w progu jej mieszkania, i pomyślał, że nie chciałaby tego. Wszedł po schodach do siebie, rzucił płaszcz na podłogę i sięgnął po telefon.\n–\tSusie, to ja.\nJim od samego początku miał swoje własne imię, ale Susie i Bob byli Tymi Bliźniakami. Poszukajcie Tych Bliźniaków. Zawołajcie Te Bliźniaki na obiad. Te Bliźniaki mają ospę. Te Bliźniaki nie śpią. Jednak bliźnięta łączy specjalna więź. Żeby nie zapeszyć, takie są.\n–\tZabij go – mówiła teraz Susan w słuchawkę. – Powieś go za palce u nóg.\n–\tSusan, spokojnie, to twój syn. – Bob włączył lampę na biurku i stał, patrząc na ulicę.\n–\tMówię o rabinie. I tej dziwnej babie, pastorze unitarian. Przygotowali oświadczenie. Zniszczone zostało nie tylko miasto, lecz cały stan. A, nie, przepraszam: cały kraj.\nBob potarł kark.\n–\tA więc, Susan, czemu Zach to zrobił?\n–\tCzemu? Kiedy ostatni raz zajmowałeś się wychowaniem dzieci, Bob? Tak, wiem, powinnam okazać wrażliwość w tej kwestii, nie wspominać o twojej słabej spermie czy żadnej spermie, czy o co tam chodzi, zresztą nigdy nie wspominałam. Nigdy nie powiedziałam nic na temat tego, czemu Pam odeszła, żeby mieć z kimś dzieci... no nie, nie wierzę, że przez ciebie tak mówię, skoro to ja mam kłopoty.\nBob odwrócił się od okna.\n–\tSusan, masz jakieś proszki, które możesz łyknąć?\n–\tNa przykład cyjanek?\nBob poczuł niewypowiedziany smutek. Przeszedł z telefonem do sypialni.\n–\tNigdy nie biorę valium.\n–\tMoże pora zacząć. Lekarz da ci receptę. Będziesz mogła usnąć.\nSusan milczała, a Bob wiedział, że smutek, jaki odczuwał, był po prostu tęsknotą za Jimem. Bo prawda była taka (i Jim to wiedział), że Bob nie miał pojęcia, co robić.\n–\tDzieciak jest bezpieczny – powiedział. – Nikt go nie skrzywdzi. Ani ciebie.\nUsiadł na łóżku, po czym wstał. Naprawdę nie miał pojęcia, jak postąpić. Nie uśnie dzisiaj. Żadne valium – a pastylek miał pod dostatkiem – nic nie pomoże, wiedział to dobrze. Siostrzeniec w kłopotach, do tego ta biedaczka piętro niżej przed telewizorem i jeszcze ten jej laluś w więzieniu. A Jimmy wyrusza na jakąś tam wyspę. Bob przeszedł do saloniku, zgasił lampę na biurku.\n–\tMuszę cię o coś spytać – odezwała się siostra.\nPo ciemnej ulicy przetoczył się autobus. Siedząca w środku stara Murzynka patrzyła przez okno, z nieprzeniknioną twarzą, jakiś facet z tyłu kiwał głową, może w rytm muzyki ze słuchawek. Wydawali się tacy cudownie niewinni i dalecy...\n–\tMyślisz, że to jak w kinie? – spytała siostra. – Czyli farmerzy z jakiejś pipidówy walą do biura szeryfa, żeby dostać głowę złoczyńcy zatkniętą na kiju?\n–\tO czym ty mówisz?\n–\tBogu dzięki, że mama nie żyje. Umarłaby, gdyby to widziała. Na pewno. – Susan płakała.\n–\tPrzewali się – pocieszył ją Bob.\n–\tRany boskie, jak możesz tak mówić? To leci na wszystkich kanałach.\n–\tNie oglądaj – poradził.\n–\tMyślisz, że oszalałam?\n–\tMoże troszeczkę. Chwilowo.\n–\tTo pomaga. Dziękuję. Jimmy powiedział ci, że jakiś chłopaczek w meczecie zemdlał, bo ten świński łeb tak go przestraszył? Zaczął odmarzać, więc leciała krew. Wiem, co sobie myślisz. Co za dzieciak trzyma głowę świni w zamrażarce własnej matki, nie mówiąc jej o tym, a potem robi coś podobnego? Nie mów, że tak nie myślisz, Bob. Doprowadza mnie to do szaleństwa. Sam zresztą powiedziałeś przed chwilą, że oszalałam.\n–\tSusan, ty po pro...\n–\tPo dzieciach można się spodziewać pewnych rzeczy, sam wiesz. Znaczy nie wiesz. Wypadki samochodowe. Niewłaściwe dziewczyny. Złe stopnie, i takie tam. Ale posłuchaj wreszcie, nie oczekujesz, że będziesz mieć do czynienia z pieprzonymi meczetami.\n–\tJutro przyjeżdżam, Susan. – Zapowiedział to już, kiedy dzwonił po raz pierwszy. – Zaprowadzę go na policję razem z tobą, zapanujemy nad wszystkim. Nie martw się.\n–\tO, na pewno nie będę się martwić. Dobranoc.\nJakże oni się nienawidzili! Bob otworzył szeroko okno, wyciągnął papierosa, nalał sobie wina do szklanki i usiadł przy oknie na metalowym składanym krześle. Po drugiej stronie ulicy w mieszkaniach jaśniały światła. Podziwiał prywatny show: młoda dziewczyna paradowała po sypialni w samych majtkach. Pokój był tak usytuowany, że nie mógł zobaczyć jej piersi, widział tylko nagie plecy, ale poruszyło go, jak wydawała się wolna i czysta, niczym pole bławatków w czerwcu.\nDwa okna wyżej widział parę, która mnóstwo czasu spędzała w nieskazitelnie białej kuchni, mężczyzna akurat wyjmował coś z kredensu, wyglądał na takiego, który gotuje. Bob nie lubił gotować. Lubił jeść, lecz jak podkreślała Pam, smakowało mu to co dzieciom, potrawy bezbarwne, jak tłuczone ziemniaki czy makaron z serem. Mieszkańcy Nowego Jorku cenili dobre jedzenie. Potrawy dużo znaczyły. Potrawy były dziełami sztuki. Szef kuchni w Nowym Jorku był jak gwiazda rocka.\nBob nalał sobie jeszcze wina i na powrót usadowił się przy oknie. Niech się dzieje, co chce, jak to teraz mawiają.\nBądź sobie szefem kuchni, żebrakiem, rozwiedzionym po raz setny – nikogo w tym mieście to nie obchodziło. Pal sobie, aż umrzesz przy tym oknie. Nastrasz żonę i wyląduj w więzieniu. Żyło się tu jak w niebie. Susie nigdy tego nie rozumiała. Biedna Susie.\nBył coraz bardziej pijany.\nUsłyszał, jak otwierają się drzwi w mieszkaniu poniżej, potem rozległy się kroki na schodach. Wychylił się przez okno. Adriana stała w świetle ulicznej latarni, trzymała smycz, była przygarbiona i drżała, a maleńki piesek po prostu tkwił obok niej i też dygotał.\n–\tBiedaki – rzucił cicho Bob.\nNikt, jak wydawało mu się w pijanym widzie, nikt i nigdzie nie wiedział, o co chodzi.\nSześć przecznic dalej Helen leżała obok męża i słuchała jego chrapania. Przez okno widziała na nocnym niebie samoloty zmierzające ku lotnisku La Guardia, niczym gwiazdy, napływające, napływające i napływające, jeden co trzy sekundy, gdyby ktoś chciał liczyć, jak robiły to jej dzieci, kiedy były małe. Teraz dom sprawiał wrażenie przepełnionego pustką. Wspominała, jak to było, gdy dzieci spały w swoich pokojach, jak bezpieczny wydawał się dom, otulony w łagodny spokój nocy. Pomyślała o Zacharym, tam, w Maine, ale nie widziała go od lat i potrafiła jedynie wyobrazić sobie chudego, bladego chłopca, wyglądającego tak, jakby nie miał matki. I nie chciała myśleć o nim ani o zamrożonym świńskim łbie, ani o ponurej szwagierce, bo już dostrzegła, jak ten wypadek podrażnił delikatną tkankę jej rodziny. Teraz poczuła lekkie ukłucie niepokoju, poprzedzającego bezsenność.\nSzturchnęła Jima w ramię.\n–\tPrzepraszam – bąknął przez sen i przekręcił się na bok.\nHelen była zupełnie przytomna. Zastanawiała się, czy kwiaty nie uschną, kiedy ona i Jim będą na urlopie. Ana nie zwracała szczególnej uwagi na rośliny. No, albo miało się rękę do kwiatów, albo nie. Kiedyś, lata przed nastaniem Any, rodzina Burgessów wyjechała na wakacje, a para lesbijek z sąsiedztwa pozwoliła uschnąć lawendowym petuniom, które Helen trzymała w skrzynkach na oknie. Helen doglądała ich każdego dnia, usuwała suche kwiatki, podlewała, nawoziła. Kwiaty były jak słodkie gejzery tryskające z okien, przechodnie podziwiali je i chwalili. Helen uprzedziła sąsiadki, że w lecie rośliny wymagają szczególnej opieki. Potakiwały, mówiły, że dobrze o tym wiedzą. A jak wróciła z wakacji, zobaczyła wśród winorośli uschnięte badyle! Popłakała się wtedy. Kobiety wkrótce się wyprowadziły, co ją ucieszyło. Nie potrafiła zdobyć się na uprzejmość wobec nich, bo i jakże, skoro zabiły jej petunie. Lesbijki, Linda i Laura. Gruba Linda i Laura Lindy, tak się o nich mówiło u Burgessów.\nBurgessowie mieszkali w skrajnym szeregowcu z czerwonobrunatnego piaskowca. Po lewej stronie mieli jedyny apartamentowiec w okolicy, wysoki, z płyt. Mieszkajmy wszyscy razem! Te Lindo-Laury zajmowały lokal na parterze, a potem sprzedały mieszkanie pracującej w bankowości „Tej-Deborah” (to był skrót od „Ta-Debora-Wszystkowiedząca”, dla odróżnienia od „Tamtej-Debry” z sąsiedztwa, która nie miała pojęcia o niczym) i jej mężowi Williamowi, który był tak nerwowy, że przedstawił się jako „Billiam”. Dzieciaki czasem go tak przezywały, ale Helen nakazała, żeby były grzeczne, bo lata temu Billiam walczył na wojnie w Wietnamie, a jego żona, Ta-Deborah, strasznie się do wszystkiego wtrącała, więc Helen uważała, że życie z nią to istna męka. Nie można było wyjść do ogródka, bo Ta-Deborah zaraz pojawiała się w swoim i komentowała, że bratki to się w tej części ogródka nie utrzymają, że lilie potrzebują więcej światła, że bez zaraz uschnie (i usechł), bo w glebie brak wapna.\nNatomiast Tamta-Debra-Która-Nie-Ma-O-Niczym-Pojęcia pracowała jako psychiatra, była przemiła, wysoka, niespokojna i ciut odjechana. Niestety, mąż ją zdradzał. Helen to odkryła. Kiedyś była sama w mieszkaniu i w ciągu dnia doszły ją zza ściany bulwersujące odgłosy seksu. Wyjrzała później przez okno i zobaczyła, że z domu wychodzi mąż Debry z kobietą o kręconych włosach. Potem widziała ich razem w pobliskim barze. Kiedyś usłyszała, jak Tamta-Debra mówi do męża: „Czemu się mnie czepiasz?”. Więc Tamta-Debra-Która-Nie-Ma-O-Niczym-Pojęcia, o tym też nie miała pojęcia. Helen niekiedy żałowała, że mieszka w mieście. Kiedy nadchodził sezon koszykówki, Jim wrzeszczał jak szalony. „Durna cipo!” – wydzierał się do telewizora, a Helen obawiała się, że sąsiedzi pomyślą, że krzyczy tak na nią. Zastanawiała się, jak im to powiedzieć, w lekkiej formie, ale uznała, że jeśli chodzi o prawdę, to im mniej się mówi, tym lepiej. Co nie znaczy, żeby skłamała.\nMyśli kłębiły się jej w głowie. Zapomniała czegoś spakować? Nie chciała myśleć, że jak będzie się szykowała na kolację z Anglinami, odkryje, iż nie wzięła odpowiednich butów – i cała kreacja do bani. Otulając się kołdrą, zdała sobie sprawę, że wieczorna rozmowa telefoniczna z Susan nadal unosiła się w domu, ciemna, bezkształtna i złowroga. Usiadła gwałtownie.\nTak to się dzieje, kiedy człowiek nie może spać i kiedy przed oczami ma zamrożony świński łeb. Helen poszła do łazienki, czystej i znajomej, i znalazła środki nasenne. Wróciła do łóżka i przysunęła się do męża, a po kilku minutach poczuła, jak łagodnie odpływa w sen, i była taka zadowolona, że nie jest Tą-Deborah-Wszystkowiedzącą ani Tamtą-Debrą-Która-Nie-Ma-O-Niczym-Pojęcia, była taka zadowolona, że jest Heleną Farber Burgess, taka zadowolona, że ma dzieci, taka zadowolona, że jest zadowolona z życia.\nAch, to poranne zamieszanie!\nTego dnia, kiedy Park Slope pokazało całą swoją sobotnią różnorodność – dzieci śpieszyły do parku z futbolówkami w siatkach, ojcowie pilnowali, by przechodzić na zielonym, i poganiali potomstwo, młode pary zjawiały się w kawiarniach z włosami jeszcze wilgotnymi od prysznica po porannej miłości, ludzie, którzy szykowali się do wieczornego przyjęcia, już przeczesywali Grand Army Plaza na końcu parku, buszując wśród straganów na targu w poszukiwaniu najpiękniejszych jabłek, najsmaczniejszego chleba i ciętych kwiatów, dźwigając kosze i owinięte w papier słoneczniki – pośród tego wszystkiego zdarzały się oczywiście typowe utrapienia, występujące wszędzie, nawet w tej okolicy, gdzie ludzie przeważnie sprawiali wrażenie, że znaleźli się dokładnie tam, gdzie pragną być. Pewną matkę dziecko zanudzało prośbami o lalkę Barbie na urodziny, a ona odmawiała, argumentując, że to przez te lalki dziewczyny są takie wychudzone i chorują. Na Ósmej Ulicy ojczym nieustępliwie usiłował nauczyć opornego chłopca jazdy na rowerze, trzymając za siodełko, a dziecko chybotało się na boki i z twarzą poszarzałą ze strachu spoglądało na niego w oczekiwaniu pochwał. (Żona tego mężczyzny kończyła chemoterapię z powodu raka piersi, obie sytuacje były beznadziejne). Na Trzeciej Ulicy jakieś małżeństwo kłóciło się o to, czy pozwolić, by ich nastoletni syn przesiadywał w pokoju w taki słoneczny jesienny dzień. Były więc takie nieporozumienia, a Burgessowie mieli własne kłopoty.\nSamochód, który powinien zawieźć Helen i Jima na lotnisko, nie przyjeżdżał. Walizki stały na chodniku, Helen miała ich pilnować, a Jim z komórką przy uchu w kółko wchodził do domu i z niego wychodził, wydzwaniając do firmy przewozowej. Ta-Deborah-Wszystkowiedząca pojawiła się przed domem i spytała, dokąd to wyjeżdżają w taki piękny słoneczny dzień, jak to wspaniale móc pozwolić sobie na długie wakacje. Helen nie miała wyjścia, wyciągnęła z torebki komórkę i powiedziała: „Przepraszam, muszę zadzwonić” – i udała, że telefonuje do syna, który (w Arizonie) jeszcze spał jak kamień. Jednak Ta-Deborah-Wszystkowiedząca wciąż czekała na Billiama i Helen musiała markować rozmowę, bo Deborah uśmiechała się po swojemu. W końcu Billiam się zjawił i odeszli, trzymając się za ręce, jak Helen sądziła – na pokaz.\nPolecamy tej samej autorki\nBusà Photography/Getty images (górne)\nKenneth Wiedemann/Getty images (dolne)\nCopyright © 2013 by Elizabeth Strout\nCopyright © for the Polish translation by Małgorzata Maruszkin, 2016\nCopyright © by Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2016


jesteś na: Strona glownaWydarzenia szkolneUroczystości parafialne\n24 czerwca to ważna data w życiu naszej parafii. Każdego roku w tym dniu obchodzimy swoje święto, któremu patronuje św. Jan Chrzciciel. W tym roku dzień ten był szczególnie uroczysty, bo również żegnaliśmy naszego księdza Proboszcza Jana Wąchałę, który po 35 latach sprawowania tej funkcji, przekazuje obowiązki swojemu następcy, księdzu dr. Adamowi Kardysiowi. Delegacje nauczycieli i uczniów wraz z pocztem sztandarowym oraz dyrektorzy szkoły wzięli udział w uroczystej Mszy Świętej, podczas której nastąpiło pożegnanie odchodzącego księdza Prałata Jana. Podziękowania, a także życzenia imieninowe składały różne delegacje i przedstawiciele władz lokalnych, m. in. Rada Parafialna, Caritas, sołectwo wsi, OSP w Przysietnicy, Stowarzyszenie Górali Popradzkich w Przysietnicy, Apostolat Matki Bożej Pielgrzymującej, służba liturgiczna ołtarza, pani doktor Jadwiga Grądalska i burmistrz Starego Sącza, pan Jacek Lelek. Podziękowania złożyliśmy także my, nauczyciele i uczniowie naszej szkoły. DSM i chórek „Bliżej Nieba” pod kierunkiem pani Renaty Biel zaśpiewał specjalnie przygotowaną na tę uroczystość piosenkę, przy słuchaniu której z niejednych oczu spłynęły łzy.\nŻegnaliśmy też rezydującego w naszej parafii księdza Prałata Mariana Majkę, który spędził z nami pięć lat sprawując sakrament spowiedzi, celebrując Eucharystię i głosząc budzące zainteresowania kazania.\nZ pewnością ten dzień pozostanie w pamięci całej społeczności Przysietnicy na długo i zapisze się w historii naszej parafii jako ważne wydarzenie.


Jak Zrobić Idealne Śniadanie Wegańskie 💗 Dom - 2019\nPl.MothersForWomensLib.com > Dom > Jak zrobić śniadanie wegańskie: porady, pomysły i przepisy\nJak zrobić śniadanie wegańskie: porady, pomysły i przepisy\nJak zrobić wegańskie śniadanie\nJak zrobić wegańską lasagne\nPrzykład wegańskiego śniadania: szybkie i łatwe pomysły\nNiskokaloryczne śniadanie wegańskie: jogurt i świeże owoce\nJak zrobić wegański omlet\nIdealne śniadanie wegańskie: dżem i suchary\nEnergetyczne śniadanie wegańskie: koktajl\nJak gotować tofu?\nŁatwe desery na śniadanie wegańskie: trzy przepisy\nCo to jest misa mocy i przepisy\nPół integralna wegańska patelnia brioche\nChleb bananowy z kakao\nWegańskie ciastka z kawałkami czekolady\nSłone i białkowe śniadanie wegańskie\nWegańskie śniadanie w barze\nŚniadanie jest jednym z najważniejszych posiłków, a to nie zmienia się, jeśli przyjmujemy dietę wegańską: tutaj jest wiele wskazówek, pomysłów i przepisów również, a zwłaszcza dla osób początkujących\nŚniadanie jest bardzo ważnym posiłkiem, niezależnie od stosowanej diety, zwłaszcza jeśli jesteś weganinem lub zaczynasz podchodzić do tej diety. Jeśli chcesz uniknąć klasycznego popołudniowego KO - tego, w którym oddajesz się krzesłom biurkowym, żebyś nigdy się nie zgubił - to jest tak, że dostajesz wiele pomysłów na śniadanie wegańskie energia, białko i dlaczego nie, niskokalorycznej, Czy jesteś weganinem, czy nie śniadanie deser bez mleka i bez jajek lub pikantne śniadanie wegańskie Całkowicie zielony może dać Ci niesamowity zastrzyk energii (nawet jeśli jesteś fanem amerykańskiego śniadania).\nAle nie wszystkie wegańskie śniadania są takie same: nawet bez składników pochodzenia zwierzęcego mogą być wysokokaloryczne, mało odżywcze i nawet niezbyt satysfakcjonujące. Dobra wiadomość jest taka idealne śniadanie wegańskie jest w zasięgu wszystkich, po prostu nie bój się nowości jajka bez mleka i pamiętaj, że czekolada jest dobra, ale jeśli „dostaniesz” całą tabletkę od 8 do 12, może to stanowić problem. Tymczasem korzystamy z okazji, aby opowiedzieć wam także o naszej kolekcji bezglutenowych przepisów wegańskich, w których można również znaleźć przepisy na deser na śniadanie.\nOto wszystkie wskazówki i przepisy na zrównoważone, pożywne i zdrowe śniadanie wegańskie:\nPrzykład wegańskiego śniadania\nNiskokaloryczne śniadanie wegańskie\nIdealne śniadanie wegańskie\nEnergetyczne śniadanie wegańskie\nŁatwe i wegańskie desery na śniadanie\nWegański chleb brioche\nWegańskie ciasteczka z kroplami czekolady\nPikantne śniadanie wegańskie lub brunch\nNiektórzy mówią „wegańskie”, a tutaj jest zbieranina dziwnych składników, które zaczynają się od xyz i kończą na wzk. Ale czy kiedykolwiek myślałeś, że wiele rzeczy, które zazwyczaj jesz, może być wegańskie? Po prostu skracaj tutaj, rozciągaj się poza i w czasie krótszym niż czas będziesz mieć swoje idealne wegańskie śniadanie pod nosem. Na przykład herbata i kawa są doskonałe, a zamiast mleka krowiego istnieje wiele środków pomocniczych, spośród których można wybierać według własnego uznania, takich jak mleko sojowe, mleko migdałowe lub ryż. Nie ma problemu z sucharkami, chlebem i dżemem, nie wspominając o świeżych owocach i większości płatków śniadaniowych na rynku. Ale zobaczmy szczegółowo niektóre opcje.\nŚniadanie wegańskie musi być pożywne, ale nie musi to oznaczać przesady. Ważne jest również śniadanie wegańskie w przypadku diety wegańskiej, co w niektórych przypadkach oznacza również niskokaloryczne. Jogurt sojowy nadaje się do tego celu i znajduje się we wszystkich supermarketach. Może ci się to podobać bardziej niż mleko krowie - często źródło nietolerancji - ale przyzwyczajenie się do różnicy w smaku zajmie trochę czasu. Z tego powodu polecam rozpoczęcie od owocowego jogurtu sojowego, a następnie przejście na biały. Gdy znajdziesz jogurt warzywny, który wolisz, wzbogac go świeżymi owocami sezonowymi, suszonymi owocami, ciemną czekoladą - niewiele! - dmuchane quinoa i płatki owsiane.\nWiększość sucharów, które zazwyczaj kupujesz, jest wegańska. Jeśli poprzedniego wieczoru zatopiłeś głowę najpierw na patelni z lasagne, a następnie w wannie z lodami, możesz zanurzyć je krótko w kawie latte (wyłącznie z mlekiem sojowym) i gryźć je w czystości. Ale jeśli dobrze się zachowujesz, przykryj plasterki dżemem bez cukru i dodaj trochę nasion chia.\nNajlepszym sposobem wykorzystania starego miksera odziedziczonego po matce jest przygotowanie koktajli energetycznych, dobrych i nasyconych. Moje ulubione to jabłko, gruszka, banan, truskawka, mleko migdałowe i kakao, ale można wybrać dowolne mleko owocowe i warzywne. Migdały, ryż i kokos są idealne do koktajli, ponieważ są smaczne, słodkie i nie mają żadnego szczególnego posmaku. Ponadto, aby Twój koktajl był jeszcze bardziej energiczny, możesz użyć suszonych owoców: orzechów włoskich, migdałów i tak dalej.\nNie zawsze się spieszymy, przynajmniej mam nadzieję. Dlatego w weekendy możemy dać sobie powolne śniadanie składające się z sof, sof, czasopism, przytulanek i odurzających zapachów do pieczenia. Również w tym przypadku śniadanie wegańskie jest ważną alternatywą dla klasycznego rogalika barowego, ciastek kakaowych i amerykańskiego śniadania z boczkiem i jajkami. Oto dwa słodkie przepisy idealne na smaczne i pożywne wegańskie śniadanie\n1/2 saszetki z suchymi drożdżami\nstarta skórka z 1 nieprzetworzonej cytryny\nWymieszać mąkę, sól, cukier, drożdże i skórkę z cytryny. Dodaj olej słonecznikowy i ciepłą wodę, mieszając trzepaczką. Następnie ugniataj ręcznie przez co najmniej 10 minut, aż do uzyskania stałej, ale elastycznej kulki ciasta.\nNiech brioszka spocznie w misce przykrytej przezroczystą folią w piekarniku z włączoną lampką na półtorej godziny. Podzielić ciasto na małe kawałki ciasta, zagnieść je wałkiem do ciasta, aż utworzą krążki ciasta o średnicy około 30 cm.\nPodziel każdy okrąg na kliny i rozłóż dżem na każdym z nich. Owinąć wycinanki z brioche na sobie, zaczynając od podstawy, dając życie rogalikom.\nWegańskie rogaliki będą rosły przez godzinę, zanim zostaną wypieczone w temperaturze 180 stopni przez około dwadzieścia minut.\n130 g surowego cukru trzcinowego\n1 saszetka z drożdżami waniliowymi\n30 gramów gorzkiego kakao\nZetrzyj banany - lepiej jeśli są dojrzałe - za pomocą widelca dodaj brązowy cukier i trochę mleka migdałowego. Mieszaj aż do uzyskania dość jednorodnej śmietany.\nDodaj kakao do mąki i proszku do pieczenia. Wymieszaj i dodaj posiekane orzechy włoskie i puree bananowe. Wlej pozostałe mleko roślinne i wymieszaj.\nUmieść mieszaninę w silikonowej formie do ciasta i piecz w temperaturze 180° przez 40 minut.\n170 gramów mąki 00\n30 gramów mąki ryżowej\nwaniliowe mleko sojowe q.b\n1 łyżka ciemnej czekolady\nDodaj mąki do cukru i drożdży. Wymieszaj i dodaj olej, słód i krople czekolady.\nWymieszaj ponownie i dodaj tyle mleka, aby uzyskać konsystencję podobną do konsystencji ciasta kruchego.\nWymieszaj i odstaw na pół godziny do lodówki, owiniętej w folię.\nRozwałkuj ciasto za pomocą wałka do ciasta i zrób kształt, który lubisz najbardziej, używając foremek do ciastek. Piec w temperaturze 180° aż do złotego koloru.\nKocham pikantne i białkowe śniadanie? Oto kilka pomysłów na śniadanie wegańskie: możesz je połączyć, jeśli chcesz zorganizować prawdziwy wegański brunch, idealny na zaproszenie przyjaciół w niedzielne poranki. Oto jak przygotować kompletne danie brunchowe z tostów, grzybów, tofu i egletowego omletu wegańskiego.\ncały chleb pszenny wegański\n6 łyżek mleka owsianego\njuż gotowany groszek wiosenny\nsól, pieprz, oregano, szczypiorek\nsos sojowy q.b.\nNajpierw umyć grzyby, pokroić w cienkie plasterki i ugotować na patelni z mżawką oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia i wystarczającą ilością wody. Pod koniec gotowania przypraw trochę soli i garść posiekanej świeżej pietruszki.\nPokrój bochenek wędzonego tofu na plasterki i pozostaw do marynowania na pół godziny w emulsji z oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia i sosem sojowym. Następnie przykryj plasterki marynowanego tofu patelnią do grilla.\nPrzygotuj fałszywą jajecznicę, łącząc mąkę z ciecierzycy ze sproszkowanymi przyprawami w misce. Dodaj mleko owsiane, groszek wiosenny i wymieszaj za pomocą trzepaczki, aby uniknąć grudek. Konsystencja powinna przypominać konsystencję pobitego jajka; jeśli ciasto jest zbyt grube, dodaj wodę. Wlać trochę oleju na patelnię nieprzywierającą wraz z mieszanką. Rozbijaj go drewnianą łyżką, tak jak to się dzieje, tak jak z jajecznicą.\nPokrój chleb razowy na trójkąty i opiekaj na patelni grillowej.\nPodawać pełne danie w towarzystwie soku pomarańczowego i filiżanki amerykańskiej kawy.\nBrak pomysłów na śniadanie wegańskie jest praktycznie niemożliwy: nie sądzisz, że alternatywy dla klasycznego włoskiego śniadania są bardziej niż ważne? Jeśli już kupujesz składniki na chleb bananowy, wiedz, że słowo się rozprzestrzeni i że przyjaciele zaprosą się do domu w niedzielę rano. Przydarzyło mi się to, więc weź dla gości dobry szlafrok i kapcie. Niedługo może być, nigdy nie przygotowany!\nKończymy tym, co może wydawać się bolesnym punktem: śniadanie wegańskie w barze, Wiesz, śniadanie w barze jest koniecznością dla wielu Włochów, nawet jeśli są tacy, którzy lubią zjeść śniadanie w domu rano i zobaczyć bar śniadaniowy jako odpad w przypadku katastrofalnego opóźnienia. Niezależnie od twojego przypadku, wiedz o tym zjeść śniadanie w barze w wersji wegańskiej to nie jest niemożliwe. Herbatę i kawę można łatwo spożywać, a także oczywiście sok pomarańczowy, a nawet koktajle owocowe, które obecnie wiele barów robi. Ponadto w coraz większej liczbie pokoi można teraz zamówić cappuccino sojowe. Jeśli chodzi o rogaliki, tutaj pytanie jest bardziej drażliwe, ponieważ bardzo często są one pełne jaj, mleka, masła, a nawet smalcu. Zapytaj więc o skład deserów oferowanych w barze: nawet jeśli propozycje są często niezadowalające, coraz częściej spotyka się miejsca, które oferują także desery (nawet jeśli czasami są pakowane), które są dobre dla potrzeb wegan.\nWideo: 5 pomysłów na witariańskie śniadania\nJak zrobić drzewo wielkanocne, aby ozdobić dom\nKto się boi matek (i żon), które pracują?\nMatki, które utrzymują rodzinę, zagrożenie dla małżeństwa? Jedno z badań wykazało, że w ameryce 40% kobiet jest żywicielem rodziny, ale dla wielu pracująca żona naraża małżeństwo na ryzyko\nWszystkie tajemnice domowego chleba\nJak odzyskać przestrzeń w kuchni, przestawiając jednostki ścienne\nMacarons: historia, przepisy kulinarne i gdzie je znaleźć\nLosowy Artykuł Kompletny przewodnik po mące: wszystkie rodzaje mąki i sposób ich użycia


Święto dnia babci i dziadka w Samborze - 11 Lutego 2011 - Towarzystwo Kultury Polskiej SAMBOR\nCzwartek, 20.06.2019, 15:11\nГоловна » 2011 » Luty » 11 » Święto dnia babci i dziadka w Samborze\nŚwięto dnia babci i dziadka w Samborze\nŚWIĘTO DNIA BABCI I DZIADKA W SAMBORZE!\nNiechaj dziadzio z babcią tak nam długo żyją,\nChociaż to dosyć młode święto, jest już bardzo popularne zarówno w Polsce jak i poza jej granicami. Dzieje się tak zapewne dlatego, iż dziadkowie na całym świecie są niezwykłymi osobami w życiu każdego człowieka. Bez ich ciepła i bezwarunkowej miłości niejedno dzieciństwo byłoby bardzo smutne i puste. Dziś więc wiele narodów świętuje Dni Babci i Dziadka składając hołd tym tak ważnym członkom rodziny.\nW Polsce babcie mają swoje święto od 1964 roku. Powstanie pierwszego Dnia Babci było inicjatywą prasy kobiecej, z czasem także inne media wsparły ten pomysł. Wszystko po to, aby podziękować matkom naszych matek i ojców za opiekę i miłość. Po ustanowieniu Dnia Babci przyszedł czas na podobne święto, ku czci dziadków, które ustalono na 22 stycznia. Przypominamy, że babcie swój dzień mają 21 stycznia. W tym czasie dzieci, ale nie tylko one, niosą swoim dziadkom kwiaty, słodycze i drobne podarunki.\nNa całym świecie docenia się rolę dziadków w wychowaniu dzieci. Szczególnie babcie aktywnie uczestniczą w procesie dorastania młodych ludzi i dlatego też ich święta są bardziej popularne. Jednak przecież większość z nas darzy ogromnym sentymentem zarówno babcie jak i dziadków, szczególnie, gdy nie ma ich już wśród nas. Wtedy dopiero doceniamy ich miłość i zaczynamy rozumieć, jak wiele im zawdzięczamy.\nStało się już tradycją świętować Dzień Babci i Dzień Dziadka w polskiej niedzielnej szkole im. Jana Pawła II w Samborze. Od kilku lat uroczystość ta jest organizowana w Domu Polskim w Samborze. Również w tym roku 23 stycznia w niedzielę babcie i dziadkowie uczniów polskiej sobotniej szkoły zostali zaproszenie do Domu Polskiego na ich święto. Uczniowie klas młodszych pod kierownictwem pani Marii Ziembowicz i pani Ireny Jarosz przygotowali scenariusz słowno-muzyczny dla swoich ukochanych babć i dziadków. Były wiersze, życzenia i piosenki w wykonaniu wnuków i wnuczek. Na uroczystości wystąpił również zespół „Fujareczka” pod kierownictwem pana Kazimierza Husarza. Śpiewem kolęd uatrakcyjnił to święto chór „Sursum corda” pod kierownictwem pani dyrektor polskiej niedzielnej szkoły im. Jana Pawła II Krystyny Husarz. Uczniowie pokazali również swoje zdolności taneczne, dedykując swoim najukochańszym babciom i dziadkom taniec. Wystąpiła również para tancerzy-nauczycieli Rozalia i Anatol Szpak, którzy uczą dzieci tańce. Na zakończenie uroczystości wszyscy wspólnie zaśpiewali „Sto lat”, a wnukowie poczęstowali wszystkich obecnych słodyczami. Wszystkim obecnym bardzo spodobała się ta uroczystość, babcie i dziadkowie dziękowali swoim wnukom, że o nich pamiętają. Dziękowali również nauczycielom, że uczą dzieci pamiętać o takich dniach.\nNauczyciel Polskiej Niedzilnej Szkoły im. Jana Pawła II w Samborze,\nCzłonek Zarządu TKPZL w Samborze\nПереглядів: 354 | Додав: zygi | Рейтинг: 5.0/1


Podróże po Polsce nawet o 1/3 krótsze – Instytut Studiów Regionalnych\nDzięki inwestycjom w drogi ekspresowe nawet o 1/3 skróciły się krajowe podróże, a 12,5 mld zł rocznie zostaje w kieszeniach Polaków – wynika z raportu przygotowanego przez prof. Przemysława Śleszyńskiego.\nPolska Agencja Prasowa opublikowała w poniedziałek raport „Wpływ rozbudowy sieci drogowej w Polsce w okresie członkostwa w Unii Europejskiej (2004-2021) na dostępność czasową, transportową, przestrzenną i ekonomiczną dla ludności w różnych skalach terytorialnych”. Opracowanie autorstwa prof. Przemysława Śleszyńskiego z Polskiej Akademii Nauk powstało w ramach projektu „EuroPAP News”.\nW 2004 roku w Polsce było niecałe 800 km dróg szybkiego ruchu; w końcu listopada 2021 roku do ruchu udostępnionych było już 1706 km autostrad i 2693 km dróg ekspresowych. Łączna ich długość w stosunku do 2004 roku wzrosła więc pięciokrotnie. Zdecydowana większość tych inwestycji drogowych została zrealizowana ze środków unijnych. W latach 2004-2020 na budowę dróg w Polsce trafiło z budżetu UE ponad 100 mld zł.\nDla potrzeb opracowania obliczono zmiany dotyczące podróży po drogach szybkiego ruchu do Warszawy, 18 miast wojewódzkich, 66 miast na prawach powiatu i 322 miast będących siedzibami powiatów. Jak wynika z analiz, w latach 2004-2021 w Polsce nastąpiła bardzo wyraźna poprawa drogowej dostępności. Efekt skrócenia czasów podróży można oszacować na około 1/4 – 1/3 w skali kraju, w zależności od badanych wskaźników.\nW przypadku podróży dla stolic 332 powiatów czas podróży zmniejszył się z potrzebnych na to 611,2 tys. godzin (w obie strony) do 424,8 tys. godzin, a więc o 30,5 proc. W przypadku miast na prawach powiatu było to 32,7 proc., a miast wojewódzkich – 34,3 proc. Z kolei relacje miast powiatowych z Warszawą skróciły się o 31,6 proc., na prawach powiatu – o 32,6 proc., a stolic województw – o 36 proc.\n„Niestety, faktyczny efekt skrócenia czasu podróży w latach 2004-2021 jest niższy z uwagi na rosnące natężenie ruchu na drogach i tym samym kongestię (popularne >>korki<<)” – zauważa prof. Śleszyński.\nW latach 2004-2021 ruch na drogach znacznie wzrósł, zarówno w powiązaniach międzyregionalnych, jak i wewnątrz aglomeracji. Liczba samochodów osobowych wzrosła z 12 do 25 mln (2005-2020).\nPowstałe oszczędności czasu przekładają się na oszczędności finansowe, które w skali roku można oszacować według prof. Śleszyńskiego na 12,5 mld zł. Szacunek ten wynika z przyjęcia potrzeb transportowych w skali roku dla jednego mieszkańca na poziomie podróży „tam i z powrotem” do Warszawy raz na kwartał, do stolic województw – raz na dwa tygodnie, do miast na prawach powiatu – raz na tydzień i do stolic powiatów ziemskich – trzy razy w tygodniu.\nW oszacowaniu ekwiwalentu zaoszczędzonego czasu przyjęto, że czas poświęcony na przejazd jest tak samo wart, jak gdyby były to godziny pracy. Przyjęto stawki przeciętnego wynagrodzenia w powiecie w 2020 r. Szacunek nie obejmuje natomiast wpływu opłat autostradowych, amortyzacji samochodów, a przede wszystkim kosztów paliwa (przy dużych prędkościach spalanie jest znacząco wysokie).\nAnaliza pokazuje też, że zmiany w dostępności czasowo-przestrzennej i tym samym pozytywne skutki rozbudowy były istotnie zróżnicowane w regionach. Generalnie najwięcej zyskała zachodnia część kraju, najmniej wschodnia.\n„Z jednej strony wskazuje to na priorytety inwestycyjne po wejściu Polski do Unii Europejskiej, z drugiej – na potrzeby zmian w tym zakresie, już zresztą wdrażane, ale na których efekty trzeba będzie jeszcze poczekać – wyjaśnia prof. Śleszyński. – W polityce transportowej nadal brak jest pierwszeństwa dla tych ciągów drogowych, które w największym stopniu mogłyby się przyczynić do postępu w czasowej efektywności i spójności sieci (np. układ Warszawa-Płock-Włocławek-Toruń-Bydgoszcz i generalnie powiązania stolicy kraju z Trójmiastem wzdłuż Wisły)” – wskazuje.\nNa różnice między wschodem a zachodem zwraca także uwagę prof. Andrzej Szarata.\n„W przypadku układu dróg ruchu szybkiego, wyraźnie uwidacznia się różnica między wschodnią i zachodnią częścią Polski. Może to wynikać z racjonalnych przesłanek wykorzystanych w procesie planowania i ustalania rankingu inwestycyjnego – w pierwszej kolejności drogi zostały zbudowane tam, gdzie jest największy ruch. Oczywiście z całą pewnością nie było to jedyne kryterium, ale osiągnięty efekt może tak być wyjaśniony” – ocenia.\nPodkreśla przy tym, że dynamiczny rozwój infrastruktury drogowej w Polsce, jaki miał miejsce w ostatnich 20 latach, należy traktować jako duże osiągnięcie transformacji ustrojowej.\nPodobnie prof. Tomasz Komornicki.\n„Opracowanie jest kolejnym dowodem, iż rozwój sieci drogowej po roku 2004 należy uznać za sukces oraz jeden z bardzo pozytywnych efektów polskiego członkostwa w Unii Europejskiej – komentuje prof. Komornicki. – Przyczyny tej pozytywnej oceny leżą przy tym nie tylko w samym dostępie do środków w ramach polityki spójności, ale także w konieczności prowadzenia wieloletniego planowania inwestycyjnego, przy jednoczesnej obligatoryjnej ewaluacji ex ante i ex post zrealizowanych programów” – ocenia.\nJak dodaje, pokazana w Raporcie dynamika zmian dostępności drogowej dowodzi także ciągłości procesu inwestycyjnego niezależnie od zmieniających się ekip rządzących.\nRaport powstał w ramach projektu EuroPAP News, współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach programu dotacji Parlamentu Europejskiego w dziedzinie komunikacji.\nNa bałtyckim niebie nerwowo\n6 października 2020 Sławomir Doburzyński\nNiemcy gwałtownie potrzebują lekarzy. Z Polski?\n22 maja 2020 23 maja 2020 Sławomir Doburzyński\nZbigniew Jagniątkowski: Dzisiaj trzeba zarabiać zaufanie\n5 kwietnia 2020 5 kwietnia 2020 Sławomir Doburzyński


Seks z czarującymi ślicznotkami: wirtualne sex kamerki internetowe\nSeks z czarującymi ślicznotkami: wirtualne sex kamerki ...\n+ 302 więcej dostępnych po rejestracji na czacie!\nJak model Dakota Blare?\nJak model emilygrey_?\nJak model Ginger_Pie?\nJak model XHannaxX?\nJak model Belosnezhka?\nJak model MoniqueJohnson?\nSeks czat wideo z pięknymi laseczkami to miejsce, w którym gromadzą się tylko najsłodsze młode medelki, dojrzałe kobiety, dorosłe panie i babcie o anielskich ciałach i niesamowitych twarzach. Z pewnością wszyscy mężczyźni i nawet niektóre kobiety lubią piękne dziewczyny. Wiele z nich ma erotyczne fantazje o seksie z atrakcyjną młodą laską. Odwiedź nasz porno czat wideo z kategorią „piękne dziewczyny”, te laski przegonią Twoją nudę i zagwarantują Tobie niezapomniane erotyczne doświadczenia.\nWspaniałe ślicznotki online\nPorozmawiaj z laseczkami przed kamerą na dowolne tematy, które Cię interesują, czarujące dziewczyny chętnie odpowiedzą na wszystko, a także chętnie Cię wysłuchają, pokażą, co Cię interesuje. Urocze, bezczelne laski prowadzą teraz pokazy erotyczne przed kamerkami na żywo (online) – dołącz do nas!\nTa sekcja erotycznego portalu wideo VibraGame.net gromadzi setki pięknych dziewczyn z całego świata: z Białorusi i Rumunii, Kazachstanu i Kirgistanu, Naddniestrza i Abchazji, Osetii Południowej i Federacji Rosyjskiej, Ukrainy i Polski, Ameryki i Francji. Tutaj dziewczyny i chłopaki chętnie robią figle przed kamerą. Młode szalone dziewczyny dużo wiedzą o dobrej rozrywce. Piękne dziewczyny z czatu porno podniecą Cię striptizem i tańcem. Zawsze ciekawie jest zobaczyć, jakie cipki i tyłki mają te piękne modelki. Nasz portal erotyczny daje Ci taką możliwość. Nie wahaj się, wybierz panienkę według własnych upodobań i zadawaj jej pytania na najbardziej gorące tematy.\nWstyd i seks to dwie rzeczy, które często są ze sobą nierozerwalnie związane, być może dlatego, że trzeba się rozebrać – choć nie zawsze do końca. Wiele naszych nawyków ma swoje korzenie w dzieciństwie, kiedy rodzice lub inne osoby z otoczenia tłumaczą dziecku, że genitalia muszą być przykryte, że nadzy ludzie są nieprzyzwoici. Tak więc w przypadku wychowywania dzieci stanowisko dorosłych często jest taka, że masturbacja jest nieodzownym horrorem i niedopuszczalną czynnością. Dzieciom mówi się, że „tam” nie wolno im się w żaden sposób dotykać, wiec dzieci w wieku 17-19 lat mogą dostać wiele kompleksów.\nJest jeszcze jeden moment, także z dzieciństwa. Sami rówieśnicy mogą pomóc w rozwoju kompleksów, na przykład poprzez niepochlebną uwagę na temat wyglądu. Jeśli więc piersi dziewcząt zaczną się wcześnie rozwija, wyśmiewanie i zastraszanie ze strony otoczenia może zabić chęć publicznego rozebrania się na wiele lat. Często rodzice, znajdując swoje dzieci, powiedzmy, dotykający genitaliów lub masturbujących, nie nie prowadzą na ten temat delikatnej rozmowy, lecz zaczynają krzyczeć, a czasami dochodzi nawet do kary fizycznej.\nPokonanie takich kompleksów nie jest wcale trudne – wystarczy, że jako normę wprowadzisz kilka sztuczek do swojego życia. Na przykład trenuj swoje ciało, aby było nagie – śpij całkowicie bez ubrania. Jeśli twoje kompleksy nie pozwalają na seks przy świetle, wyłącz światło, niech ciemność przyjdzie ci z pomocą. Dodatkowo możesz stopniowo przyzwyczaić się do patrzenia na swoje ciało od strony. Zmień formalne garnitury i długie spódnice na bardziej odsłaniające stylizacje, stopniowo, z biegiem czasu, zrozumiesz, że nieśmiałość ustępuje. Nie licz, że za tydzień lub dwa po pokonaniu kompleksów udasz się na plażę do nudystów, ale z czasem, stopniowo, będziesz w stanie pozbyć się nadmiernej nieśmiałości, która uniemożliwia zakochanie się w seksie.\nVibraGame – są tu nie tylko miłe studentki!\nNa porno czacie wideo online VibraCams spotkasz nie tylko urocze studentki, ale także czarujące dojrzałe kobiety. Pomimo lat mamuśki pozostają bardzo słodkie, gorące i ładne. Wszystkie one dobrze wiedzą, jak używać stymulatorów łechtaczki, wibratorów, gadżetów OhMiBod i innych maszyn seksualnych. Oczywiście możesz to wszystko zobaczyć na swoim ekranie, jeśli zarejestrujesz się na portalu!\nNiektórym kobietom spodoba się pozowanie dla Ciebie w pięknej bieliźnie. Jesteśmy pewni, że słuchanie, oglądanie, ale oczywiście też masturbacja z dorosłą przedstawicielką płci pięknej będzie dla Ciebie bardzo interesującym zajęciem.\nŚlicznotki na czacie to prawdziwy skarb dla prawdziwych mężczyzn\nNiewątpliwie dla naszych uroczych dziewczyn na czacie ważne jest każde pragnienie mężczyzny, a także nagroda materialna od nich. Takie panienki nie potrzebują opieki, prezentów i uwagi. Potrzebują długiego, namiętnego seksu i wzajemnej masturbacji, z przejawem silnych i przyjemnych emocji oraz z nagrodą pieniężną w postaci zapłaty za grupowy lub prywatny czat.\nNajlepszą nagrodą dla erotycznych modelek czatów wideo będzie burzowe orgazmowanie na kamerkę internetową. Wtedy nasze laseczki rozumieją, że ich wysiłek w erotycznym czacie nie poszedł na marne. Błoga twarz klienta będzie wymownie świadczyć o tym, że jest on w najlepszym i najszczęśliwszym nastroju, jakiego mógł tylko doświadczyć.\nPortal porno z czatem wideo!\nSpędź swój samotny wieczór z piękną dziewczyną na naszym portalu z czatem porno. Umów się na niezapomnianą wirtualną znajomość ze słodką rosyjską laseczką. Nawet bez rejestracji na erotycznej stronie VibraGame można patrzeć na modelkę, a także napisać do niej, dowiedzieć się więcej o tym, co i jak. Rejestrując się, otrzymasz dostęp do jej zapalających prywatnych filmików, które będą wyświetlane tylko dla Ciebie na czacie xxx. Czarujące dziewczyny nie tylko Cię podniecą, ale także doprowadzą Cię do orgazmu na żywo dzięki temu, co mogą pokazać na swojej kamerze internetowej. Kiedy odwiedzasz naszą stronę z porno, możesz otrzymać i doświadczyć każdego ze swoich najskrytszych pragnień.\nAby dowiedzieć się, do czego zdolna jest ta lub inna dziewczyna, nie trzeba pisać do niej wiadomości na czacie tekstowym i pytać o wszystkie szczegóły. Na naszym czacie z kamerą internetową zamieściliśmy specjalną listę, za pomocą której możesz zdecydować o wyborze usług laseczki, która na ciebie czekać w swoim pokoju na czacie na żywo. Listę tę znajdziesz w każdym profilu kapłanki miłości, a także zdjęcia modelki i kilka innych szczegółów. W rezultacie musisz tylko dokonać wyboru, oglądać i cieszyć się show panieniek na żywo na naszym erotycznym czacie wideo.\nWspółczesne wirtualne kapłanki miłości pracują na czacie bez przerwy na obiad i bez dni wolnych. Są one gotowe zadowolić mężczyznę przed kamerą internetową o każdej porze dnia i nocy. Możesz też do nich zadzwonić podczas swojej przerwy w pracy. Modelka pójdzie na sex czat na żywo i zrelaksuje się z Tobą na osobności, aby dać ci jak najwięcej przyjemności online. Nie obawiaj się, że Twoi koledzy będą podejrzewać Cię o zboczeństwo. Współczesne modelki do seksu prze internet wyglądają dość przyzwoicie, a transmisje na czacie są całkowicie poufne i anonimowe.\nNa tym sex czacie znajdziesz modelki na każdy gust, więc wybór należy do Ciebie. To czat dla wyrafinowanych i nowoczesnych mężczyzn, którzy bez zobowiązań kochają namiętny i gorący seks na czacie. Oglądaj szalony bezwstydny sex xxx czat VibraGame i baw się z niegrzecznymi kobietami na żywo. Najpiękniejsza i najbardziej seksowna laska, przespać się z którą chciałby każdy, będzie rozmawiać z Tobą na czacie online!


Najciekawsze aparaty cyfrowe 2020 roku – FotoVideoRynek\nNajciekawsze aparaty cyfrowe 2020 roku\n14 sierpnia 2020 22 sierpnia 2020 reporter\nW 2020 roku bezlusterkowce pokonały lustrzanki cyfrowe pod kątem ilości szybkości działania i jakości obrazu. Rewolucja bezlusterkowa rozpoczęta przez firmy Olympus oraz Panasonic dotarła do segmentu profesjonalnych pełnoklatkowych aparatów cyfrowych kilka lat temu. Lustrzanki trzymały się mocno z powodu ogromnego zaplecza doskonałych obiektywów i niskiej jakości wizjerów elektronicznych. Najnowsze bezlusterkowce posiadają już wysokiej jakości wizjery optyczne, szybkie procesory obrazu oraz bardzo szybki autofokus. Jedynym problemem może być brak pełnej gamy obiektywów zaprojektowanych do bezlusterkowców.\nNaszym zdaniem najciekawsze aparaty cyfrowe 2020 roku to:\nOlympus OM-D M10 Mark IV\n← Nowy aparat OLYMPUS OM-D E-M10 Mark IV\nBudżetowa Sony A5 →


Droga ekspresowa z Lublina do Warszawy ma być gotowa w 2019 r. - Inwestycje\nPAP/AS • 30 stycznia 2016 - 14:32\nPodpisane umowy dotyczą trzech odcinków (fot. Luca Fascia/Wikipedia CC0)\n„Umowy na realizację trzech kolejnych odcinków S17 zostały podpisane. Tym samym przypieczętowano rozpoczęcie prac w trybie 'projektuj i buduj' na ponad 37-kilometrowej trasie od węzła Lubelska pod Warszawą do początku obwodnicy Garwolina” – poinformował rzecznik prasowy lubelskiego oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Krzysztof Nalewajko.\nLubelska GDDKiA prowadzi budowę prawie 100 km brakującej drogi ekspresowej między Lublinem a Warszawą. Chodzi o trasę od Kurowa do obwodnicy Garwolina oraz od Garwolina do węzła Lubelska. Inwestycja ma kosztować blisko 2,4 mld zł.\nBudowa podzielona została na siedem odcinków\nPodpisane umowy dotyczą trzech odcinków. Dwa z nich - 15,2 km od węzła Lubelska do obwodnicy Kołbieli (za ok. 370,5 mln zł) oraz 8,7 km obwodnicy Kołbieli (za ok. 225,5 mln zł) - wybuduje konsorcjum firm Strabag i Strabag Infrastruktura Południe. Natomiast ok. 13 km drogi od obwodnicy Kołbieli do obwodnicy Garwolina (koszt - blisko 290 mln zł) wykona firma Budimex.\nNa budowę czterech pozostałych odcinków – łącznie blisko 59 km od Kurowa do obwodnicy Garwolina - umowy podpisane zostały już wcześniej. Nalewajko dodał, że prowadzone są obecnie już prace projektowe.\n13,2 km drogi między węzłami Kurów i Skrudki buduje firma Mota Engil Central Europe (za 270,8 mln zł), zaś kolejny odcinek o długości 20,2 km - od węzła Skrudki do granicy województw lubelskiego i mazowieckiego - firma POPP Polska Infrastructure (koszt - 608,8 mln zł).\nWykonawcą dwóch odcinków na terenie woj. mazowieckiego - 13 km od granicy województw do Gończyc oraz 12,2 km od końca obwodnicy Gończyc do obwodnicy Garwolina - jest spółka Budimex. Koszt pierwszego wynosi 313,6 mln zł, a drugiego - 288,5 mln zł.\nRealizacja inwestycji w trybie 'projektuj i buduj' oznacza, że wykonawca ma opracować dokumentację projektową, uzyskać zezwolenie na realizację inwestycji i wybudować drogę. Przed oddaniem trasy dla ruchu musi uzyskać decyzję o dopuszczeniu do użytkowania drogi.\nNawierzchnia drogi ekspresowej nr 17 wykonana będzie w technologii betonu cementowego. Wszyscy wyłonieni w przetargach wykonawcy zadeklarowali wybudowanie tras w ciągu 34 miesięcy (do czasu nie wlicza się okresów zimowych od 15 grudnia do 15 marca). Jeśli plany te zostaną zrealizowane i nie będzie opóźnień, to trasa z Lublina do węzła Lubelska będzie oddana do użytku do końca 2019 r.\nPo udostępnieniu trasy dla kierowców, przejechanie 150 km drogi z Lublina do węzła Lubelska może zająć niecałe półtorej godziny.\nWęzeł Lubelska ma połączyć wschodnią i południową obwodnicę Warszawy. Procedurę przetargową na jego budowę prowadzi stołeczny oddział GDDKiA.


Nihil Novi- kosmetycznie i nie tylko!: Ulubieńcy: marzec 2017\nNadszedł nowy miesiąc, więc pora na ulubieńców (kosmetycznych i niekosmetycznych) ubiegłego. Co skradło moje serduszko w marcu?\nPurederm, Kolagenowa maseczka pod oczy - lubię delikatnie schłodzić płatki w lodówce i nałożyć rano. Wrzucam je na twarz zaraz po umyciu, potem jem śniadanko i akurat jak kończę, to nadają się do zdjęcia. Skóra jest nawilżona (ale nie tłusta, więc swobodnie mogę nałożyć makijaż), a miły chłodek lekko koi opuchliznę i odświeża oczy. W ostatnich dniach ciągle chodziłam niewyspana, więc bardzo je doceniłam.\nYves Rocher, Un matin aujardin, Kwiat wiśni - to woda toaletowa, która towarzyszyła mi w cieplejszych dniach marca. Dla mnie to jeden z ładniejszych wiosennych zapachów - lekki, kwiatowy, trochę słodki, a trochę świeży, bardzo dziewczęcy. Otula jak bladoróżowa szyfonowa sukienka. Jedyne, co mi w nim przeszkadza, to to, że dość szybko się ulatnia.\nCallypso, gąbeczki do demakijażu twarzy u mnie królują do zmywania maseczek. Dzięki nim proces ten przebiega znacznie szybciej i sprawniej, co skutecznie zachęciło mnie do częstszego stosowania tej formy pielęgnacji. Są łatwo dostępne i tanie, polecam wszystkim fankom glinek, alg i innych tego typu wynalazków ;).\nGolden Rose, Longstay, Precise Browliner stał się moim hitem od pierwszego użycia. Kredka ma cieniutki rysik, dzięki któremu łatwo podkreślić brwi, bardzo praktyczną szczoteczkę, która świetnie sobie radzi z wyczesywaniem, Nie jest ani za miękka, ani za twarda. Kolor 102 to mój idealny odcień do codziennego, dyskretnego makijażu.\nAnime Kuzu no honkai mimo, że opowiada i nastolatkach i ich związkach, to jest przeznaczone raczej dla starszej publiczności, ze względu na wyraźny wątek erotyczny. W tej historii seks nie zawsze jest równoznaczny z miłością, ta z kolei raczej nie bywa odwzajemniona. Każdy jest na swój sposób "popaprany" wewnętrznie, co przekłada się na relacje z innymi ludźmi. Bohaterowie i ich losy zdecydowanie przykuli moją uwagę, mam nadzieję, że wkrótce znajdę czas, by obejrzeć kolejne odcinki.\nZ Niewidzialną koroną Elżbiety Cherezińskiej zapoznawałam się w formie audiobooka (polecam wszystkim, którzy dużo podróżują albo lubią mieć tło dźwiękowe podczas prac domowych). Uwielbiam tę serię! Historia Polski przeplata się z elementami fantastycznymi, jednak postacie grają tu kluczową rolę. Ile wiesz o królu Przemyśle II? Albo o Piastównach? Co robił Łokietek, jak go nie było? Jak się miewał w średniowieczu pogański kult? Nie warto bać się historii! Tutaj nawet wojny i potyczki, które na lekcjach męczyły mnie niesamowicie, przemieniają się w fascynującą opowieść! Mam nadzieję, że wkrótce uda mi się sięgnąć po "Hardą Królową", inny cykl tej autorki.\nA co Wam towarzyszyło w marcu? Znacie któregoś z moich ulubieńców?\nAutor: Nihil Novi Blog o 13:29:00\nEtykiety: golden rose, kosmetyki, niekosmetycznie, opinia, pogaduszki, recenzja, ulubieńcy, Yves Rocher\nMonika Zastrzeżyńska 1 kwietnia 2017 13:44\nNajwiększa miłość paletka do konkurowania too faced: sweet peach glow ❤❤❤\nNihil Novi Blog 1 kwietnia 2017 19:08\nPóki co w sferze marzeń, ale kusi... ;)\nAngelika 1 kwietnia 2017 14:23\nte płatki pod oczy kiedyś miałam, ale przy przeprowadzce chyba zostawiłam je w domu, bo nigdzie ich nie mogę znaleźć...\nNihil Novi Blog 1 kwietnia 2017 19:09\nJa je mam z Biedronki, chyba ta marka jest też w Hebe ;)\nkargawr. 1 kwietnia 2017 14:40\nciekawa jestem tej kredki od GR:)\nKoniecznie się jej przyjrzyj!\nMonga 1 kwietnia 2017 15:22\nMiałam te płatki, przyjemne ale nic specjalnego :) A gąbeczki Calypso to mój must have przy zmywaniu maseczek i peelingów :)\nMango Mania 1 kwietnia 2017 15:52\nZnam te kolagenowe maseczki pod oczy, byłam z nich w sumie zadowolona:)\nNihil Novi Blog 1 kwietnia 2017 19:10\nUwielbiam je "na zimno" :)\nwakeup makeup 1 kwietnia 2017 18:46\nNie znam Twoich ulubiencow :)\nA zamierzasz się z nimi zapoznać? :)\nSabrina Cosmetics 1 kwietnia 2017 19:46\nTą wodę kwiat wiśni chciałabym powąchać :)\nNihil Novi Blog 2 kwietnia 2017 11:01\nMoim zdaniem jest śliczna :)\nMarciik 1 kwietnia 2017 20:28\nMam te płatki, ale trochę przeszkadza mi ich forma pakowania. Żeby wybrać sobie dwie to muszę wyciągnąć wszystkie.. Mogłyby być już jakoś lepiej parami dodatkowo porozdzielane.\nTeż prawda, że trzeba się trochę nadłubać...\nIwona 1 kwietnia 2017 21:04\nGąbkę Callypso stosuję podczas zajęć w szkole. Fajnie zmywa maseczki.\nNihil Novi Blog 2 kwietnia 2017 11:02\nAgata Pawlak 2 kwietnia 2017 10:04\nKredka Golden Rose bardzo kusząca :) Pewnie kupię przy okazji :D\nPolecam zerknąć, u mnie sprawdza się świetnie :)\nWhiteRaven 2 kwietnia 2017 11:16\nNie znam jeszcze twoich ulubieńców, ale mogę polecić jednego z moich :)\nKrem marki Organique ananasowy\nNie miałam lepszego kremu nawilżającego!\nNihil Novi Blog 2 kwietnia 2017 11:56\nA pachnie ananasem? :)\nKinga | ShinyHaired Blog 2 kwietnia 2017 20:50\nNic nie używałam. Wczoraj kupiłam kredkę GR ale klasyczną, do ostrzenia i póki co używałam jej tylko raz i jest chyba za twarda dla mnie, albo muszę się przyzwyczaić. Do tej pory używałam Catrice i czuć sporą różnicę. Niestety na stoisku nie było testerów i nie mogłam sprawdzić wcześniej jak się nią rysuje...Jestem ciekawa czy podpasywałaby mi ta, którą masz.\nNihil Novi Blog 2 kwietnia 2017 21:01\nMoże spróbują ją lekko podgrzać? Wtedy powinna zmięknąć. Dla mnie to jest taka idealna twardość, bo nie maże się, ale też nie ciągnie skóry, ale to jak wiadomo indywidualne preferencje ;)\nkleopatre 2 kwietnia 2017 21:26\nTeż lubię Callypso, nie tylko do masek, ale ogólnie do demakijażu :). Już dawno jakoś ich nie miałam, bo ostatnio cały czas używałam Glov (którą też bardzo lubię), przy najbliższej wizycie w rossie chyba skuszę się znów na Callypso :)\nNihil Novi Blog 2 kwietnia 2017 21:53\nCzasem wykorzystuję je do mycia pod prysznicem, ale jednak najbardziej doceniam je przy babraniu się w algach :D\nEmilia S 3 kwietnia 2017 03:07\nBardzo lubię te płatki pod oczy. Do zmywania masek najbardziej lubię gąbki konjac\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 10:28\nNie próbowałam, ale słyszałam co nieco :)\nH&B by Femina 3 kwietnia 2017 11:26\nZaintrygował mnie zapach od Yves Rocher. A gdzie kupiłaś płatki kolagenowe? Jakoś nigdy nie używałam takich płatków.\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 11:36\nW Biedronce, marka jest też chyba dostępna w Hebe :)\nAdrianna Fliszewska 3 kwietnia 2017 11:29\nOj, zainteresowałaś mnie tą maseczką! :)\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 11:37\nZielona Małpa 3 kwietnia 2017 12:10\nW marcu u mnie głównie pomiary do pracy magisterskiej :)\nA z takich mniej naukowych rzeczy, to skusiłam się na bananową maseczkę do włosów z Kallosa i u mnie bardzo dobrze się sprawdza.\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 12:32\nJa się babram w książkach (też magisterka)...\nMiałam ją kiedyś, jednak u mnie lepiej sprawdza się wersja Keratin ;)\nmaaalgooos 3 kwietnia 2017 13:03\nGąbeczki do demakijażu są świetne. Również stosuje je do zmywania masek :)\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 16:21\nBardzo usprawniają tę czynność :)\nKam min 3 kwietnia 2017 17:05\nmuszę mieć te kredke*.*\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 19:04\nKinga - mylittlepleasures.pl 3 kwietnia 2017 18:56\nChętnie pokuszę się na te płatki pod oczy, bo ostatnio takie rzeczy robią u mnie furrorę ;)\nNihil Novi Blog 3 kwietnia 2017 19:05\nW takim razie miłego użytkowania ;)\nBlingBlingMakeUp 4 kwietnia 2017 09:30\nGabeczka Calypso to moje wielkie odkrycie o latach, powrocilam do niej po dobrych 15 - 13 latach . Wczesniej uzywalam jako nastolatka teraz powrocilam jako kobieta. A platki pod oczy bardzo mnie zaciekawily. Pozdrawiam serdecznie :)\nMoże nadeszła na nie pora? :D Pozdrawiam również!\nMagdalena Magdziarz 4 kwietnia 2017 11:40\nUwielbiam te kredki z GR, ale szybko się zużywają :(\nGąbeczki do demakijażu kupisz za grosze w hurtowniach kosmetycznych.\nNihil Novi Blog 4 kwietnia 2017 12:15\nDzięki za info, zapamiętam! :)\nBilib World 5 kwietnia 2017 20:27\nO! Świetna sprawa z tą gąbeczką do zmywania maseczek. Ze względu na suchą skórę stosuję głównie gęste, odżywcze maseczki, które później spłukuję. Muszę wypróbować tą gąbeczkę :)\nNihil Novi Blog 5 kwietnia 2017 20:31\nMyślę, że bardzo usprawni Ci zmywanie ;)\nAnna Niezgódka 6 kwietnia 2017 17:58\nnie znam ulubieńców, ale kolagenowa maseczka pod oczy by mi się przydała :)\nNihil Novi Blog 6 kwietnia 2017 18:49


PoluZONE znowu w Jaworznie. Będą szkolić się pod okiem muzyków - NaszeMiasto.pl\nKJ 26.07.2019 Zaktualizowano 26.07.2019\nWarsztaty PoluZONE to okazja do niesamowitego rozwoju MCKiS Jaworzno\nWspaniali młodzi wokaliści i instrumentaliści zjawią się w Jaworznie już w niedzielę. Przez tydzień odbywać się będą tam V Ogólnopolskie Warsztaty Muzyczne PoluZONE. Młodzi muzycy będą szkolić się pod okiem wyjątkowych wykładowców. Jaworznianie będą mogli ich posłuchać podczas cowieczornych jam sessions.\nV Ogólnopolskie Warsztaty Muzyczne PoluZONE ponownie odbędą się w Jaworznie. Muzyczne treningi potrwają od 28 lipca do 3 sierpnia. Młodzi artyści będą szkoleni pod okiem artystów.\nZgłoszenia na warsztaty zostały zakończone w maju. Uczestnicy zostaną podzieleni na 6 grup, z których każda będzie miała zajęcia z wybranym prowadzącym. Wokaliści będą mogli świetnie się bawić, a co najważniejsze polepszą swoje umiejętności.\nW warsztatach biorą udział młodzi muzycy (instrumentaliści i wokaliści) z całego kraju. Warsztaty wyróżnia innowacyjne, komfortowe dla uczestnika, podejście do organizacji zajęć oraz grono wykładowców.\nW Ustroniu otwarto pierwszy McDonald's ZDJĘCIA\nCo wieczór za darmo będzie można posłuchać młodych muzyków oraz tego, w jaki sposób się rozwijają podczas klimatycznych jam sessions na jaworznickim rynku.\nWarsztaty zostaną zakończone wielkim koncertem, który odbędzie się 3 sierpnia (sobota) na rynku w Jaworznie.\nUczestnicy warsztatów będą szkolić się pod okiem utalentowanych i doświadczonych muzyków. Są nimi:\nKuba Badach – wokal\nGrzegorz Jabłoński – instrumenty klawiszowe\nMarcin Mały Górny – studio, instrumenty klawiszowe\ngościnnie Damian Kurasz – gitara\nA tak wyglądało to rok temu:\nOrganizatorami warsztatów są Fabryka Talentów, Urząd Miejski oraz Miejskie Centrum Kultury w Jaworznie.\nBudowa aquaparku w Częstochowie\nkuba badach jaworzno\nbieg dzieci jaworzno\nDzieci ponownie pobiegną w wielkim Biegu Dziecka w Jaworznie. Impreza towarzyszy Międzynarodowemu Biegowi Ulicznemu. W tym roku jednak dzieci powalczą nie na plantach, ale na stadionie.\nPo tragicznej śmierci 22-letniego kolarza kolejny etap wyścigu Tour de Pologne 2019 rozpoczął się w Jaworznie. Na jaworznickim rynku panowała smutna atmosfera. Kolarze wystartowali w ciszy, a kibice nie kryli łez. Na pierwszej linii startu ustawili się koledzy z zespołu Bjorna La...\ncena za wodę jaworzn...\ncena za ścieki jawor...\npodwyżka cen wody ja...\nPodwyżka cen za wodę i ścieki w Jaworznie\nNajwiększa impreza dla biegaczy w Jaworznie odbędzie się ponownie w tym roku. Zapisy cały czas trwają, a z roku na rok w zawodach bierze udział coraz więcej osób.