Wiersze w mieście - Beata Jewiarz\nHomeBlogBlog Beata JewiarzWiersze w mieście\nOd kilku lat prezentuje poezję europejskich poetów w ramach projektu „Wiersze w mieście“ (dla EUNIC Warszawa – Instytutów Kultury przy ambasadach krajów UE), w aktorskich duetach (Grzegorz Damięcki, Arkadiusz Brykalski, Adam Bauman).\nW tym roku miałam ogromną przyjemność pracować z aktorem Grzegorzem Damięckim. 8 kwietnia odbył się w Laboratorium CSW w Warszawie, wieczór z poezją „20 wierszy o miłości. Poezja europejska”. Oprawę muzyczną przygotował Piotr Łyczkowski. Praca z Grzegorzem i Piotrem to wielka przyjemność. Temat wierszy był wyjątkowo uwodzicielski i czarujący – miłość, głównie pomiedzy kobietą a mężczyzną. Nasze próby w mieszkaniu Piotra na Koziej, obok Muzuem Literatury –pachnące herbatą i buchającą za oknami wiosną – budzą tęsknoty do kolejnych poetyckich spotkań, działań i zabawy ze słowem.\nPoezja dotyka często tego co nienazwane. Jej subtelność pozwala widzieć, zrozumieć więcej. Zatrzymać się na chwilę w wariackim tempie, którego doświadczamy na co dzień. Czytam wiersze haiku, pisze do szuflady… i próbuje rozkochać świat w poezji Bolesława Leśmiana. Poezja jest dla mnie ważna, potrzebna. A Ty masz swój ukochany wiersz?!\n„Sen” spektakl poetycki na podstawi...\nZrobiłam to! Udało się! „Sen” stał się ciałem. Stworzyłam s ...\n„Naturalnie“ wieczór autorski z poe...\nPołączenie japońskiej poezji haiku i wierszy Bolesława Leśm ...\nHappening „Miasto-Emocje. Spotkanie dla ...\n21 września to Międzynarodowy Dzień Pokoju. Od kilku lat ma ...


Lampa ogrodowa LED Bretania2 GLM0007PSH30SS-15DW POLUX NISKA SATYNOWA 5901508304186\nKod producenta: 5901508304186\nLampa ogrodowa Bretania 2 firmy Polux to wyprodukowana z wysokiej jakości stali z dodatkiem tworzywa sztucznego niska lampa LED wyróżniająca się oryginalnym i bardzo nowoczesnym wyglądem. Produkt idealnie sprawdzi się jako zewnętrzne oświetlenie. Jest to praktyczne i eleganckie rozwiązanie zwłaszcza dla:\nLampa wyposażona została w energooszczędne źródło światła LED o mocy 6W, które cechuje przede wszystkim stanowczo zmniejszony pobór energii elektrycznej (oszczędność nawet do 80%) i biały neutralny kolor światła (4000K). Konstrukcja oprawy i zastosowane materiały zapewniają wysoką odporność mechaniczną oraz odporność na wnikanie wody i pyłu. Właściwie dobrana lampa ogrodowa ułatwia poruszanie się wieczorami po posesji, nie tylko ją rozświetlając, ale także nadając jej magicznego klimatu by jeszcze bardziej umilić spędzony w niej czas.\nWymiar produktu: 98x98x300 mm\nKod EAN producenta: 5901508304186\nNapisz opinię o produkcie:Lampa ogrodowa LED 6W 4000K Bretania2 POLUX NISKA SATYNOWA


Życiorys Donalda Tuska - 3obieg.pl - Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\n67 minut czytania\nUrodził się 22 kwietnia 1957 r. w Gdańsku. Jest synem Ewy i Donalda. Imię Donald, babka przyszłego premiera, Julianna, nadała jego ojcu, jako wyraz sympatii do poznanego niegdyś za granicą „pewnego brytyjskiego lorda”. Ojciec Donalda zmarł w 1972 r. Chłopiec miał wówczas 15 lat i kończył właśnie szkołę podstawową. Siostra Donalda, Sonia, była starsza od swego brata jedynie o 2 lata. Rodzina Tusków szczyci się przedwojennympochodzeniem kaszubsko-niemieckim. Dziadkowie Donalda juniora, Józef i Franciszek pracowali w Polskich Kolejach Państwowych w Wolnym Mieście Gdańsku. Babka Donalda ze strony mamy, Anna, była rodowitą Niemką z domu Liebke.\nW 2005 r. w okresie kampanii wyborczej, w której Donald Tusk kandydował na urząd prezydenta Rzeczypospolitej, media nagłośniły biografię jego dziadka ze strony ojca – Józefa. Jeden z posłów Prawa i Sprawiedliwości wspomniał w wywiadzie dla tygodnika „Angora” o „poważnych źródłach na Pomorzu”, które mówią o służbie Józefa w Wehrmachcie podczas II wojny światowej. Służba ta miała być ochotnicza. Donald Tusk zaprzeczył tym doniesieniom, lecz krótko potem potwierdziła je rodzina kandydata oraz dziennikarze. Komentarz Tuska był wówczas następujący: „To dla mnie nowa informacja i moment osobistej próby”.\nWedług Ewy Tusk, matki Donalda, Józef Tusk przebywał w obozie koncentracyjnym Stutthof, zanim w 1944 r. Niemcy siłą wcielili go do swej armii. Nie udało się niestety ustalić ponad wszelką wątpliwość obozowego epizodu oraz siłowego poboru. Podobnie nie znane są okoliczności, choć dowiedziony fakt, wstąpienia Józefa Tuska w listopadzie 1944 r. do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.\nW 2008 r. w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” matka Ewa Tusk wyznała interesujące szczegóły dotyczące życiorysu drugiego dziadka Donalda, Franciszka Dawidowskiego, wywiezionego na roboty przymusowe do Kętrzyna. Według podania rodzinnego Franciszek „pracował jako robotnik przy budowie Wilczego Szańca. Był w brygadzie z angielskimi jeńcami i Polakami. Doszło do katastrofy budowlanej, bodajże zawalił się jakiś sufit. Wśród rannych był mój tatuś, położyli go w szpitalu polowym. Stracił oko, miał zmiażdżoną nogę. Któregoś dnia cały personel medyczny zaczął zachowywać się tak, jakby szedł na defiladę. I nagle – do sali wchodzi Hitler. Sala była duża, a on chodził od łóżka do łóżka i podawał chorym rękę. Tata leżał obok kolegi Polaka. Obaj powiedzieli sobie, że za żadne skarby nie podadzą Hitlerowi ręki, więc udawali umarlaków. Tata zezował tylko przez przymrużone oko, co się dzieje. Hitler podszedł do jego łóżka, lekko się nachylił, zobaczył, że stan jest ciężki, i tylko poklepał tatusia po ramieniu”. Ewa Tusk zmarła w 2009 r.\nW 1976 r. Tusk zostaje absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku. W 1980 r. kończy studia historyczne na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Promotorem pracy magisterskiej jest wybitny badacz przedwojennego ruchu narodowego Roman Wapiński. Na studiach Tusk poznaje swoją przyszłą małżonkę Małgorzatę. W 1982 r. Tuskom rodzi się syn Michał, dziś dziennikarz „Gazety Wyborczej”. Córka Katarzyna, do niedawna uczestniczka jednej z serii programu rozrywkowego Taniec z gwiazdami, emitowanego w stacji telewizyjnej TVN, przyjdzie na świat dopiero w 5 lat później.\nNa studiach Donald Tusk angażuje się w działalność opozycyjną, początkowo w Studenckie Komitety Solidarności. Jak twierdzi, swą przygodę z ruchami antykomunistycznymi rozpoczął w 1978 r. W pewne grudniowe popołudnie wspólnie z koleżankami Gosią i Anią redaguje ponoć tekst relacjonujący obchody rocznicy Grudnia’70 przy bramie nr 2 Stoczni Gdańskiej.\nW swych oficjalnych biogramach Tusk podaje, że poprzez osobę Bogdana Borusewicza rozpoczął również współpracę z Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża. Borusewicz nie zaprzecza publicznie tym enuncjacjom, natomiast Krzysztof Wyszkowski, w przeciwieństwie do wybitnego działacza Komitetu Obrony Robotników na Wybrzeżu, członek WZZ, nic o tym epizodzie nie słyszał.\nW tym okresie Donald Tusk poznaje Lecha Bądkowskiego, pisarza, byłego żołnierza Polskich Sil Zbrojnych na Zachodzie, pasjonata historii Kaszub. Co ciekawe, wedle relacji Tuska, nie rodzice, a dopiero ów wybitny literat uświadamia mu jego kaszubskie pochodzenie: „Kiedy tuż po studiach spotkałem pierwszy raz Lecha Bądkowskiego (…) spytał mnie, czy zdaję sobie sprawę ze swoich kaszubskich korzeni, które rozpoznał w mym nazwisku. Zdziwiłem się, bo w mojej gdańskiej rodzinie nigdy o kaszubskich rodowodach nie rozmawiano”.\nNie wiadomo, od kiedy datuje się głębokie przywiązanie Tuska do idei regionalizmu lub samorządności. Będzie dawał mu wyraz wielokrotnie w wypowiedziach medialnych, podkreślając swe gdańskie i kaszubskie pochodzenie, czy przykładając się do publikacji takich książek jak Wydarzyło się w Gdańsku 1901-2000 (red. G. Fortuna, D. Tusk, Gdańsk 1999). Rzeczony regionalizm na pewno stanie się silnym oparciem, a może nawet inspiracją, dla programusamorządowego partii politycznych Donalda Tuska.\nW przyszłości wielokrotnie będzie powtarzał, iż podczas strajku sierpniowego w Stoczni Gdańskiej w 1980 r. przebywał na terenie zakładu. Wspominając ówczesnych strajkujących, będzie uważał się za jednego z nich. Dotychczasowe ustalenia dziennikarzy wskazują jedynie, że w Sierpniu’80 Tusk walczącym z komuną robotnikom przynosi wałówkę – chleb oraz kiełbasę.\nJeszcze przed końcem Sierpnia Tusk ma organizować grupy studenckie, które w przyszłości przerodzą się w Niezależne Zrzeszenie Studentów Polskich w Gdańsku. Kilka miesięcy później, będąc przewodniczącym „Solidarności” w Wydawnictwie Morskim, może sprawdzić się we współpracy z małym zespołem ludzi. Angażuje się dziennikarsko w wydawanym przez NSZZ „Solidarność” tygodniku „Samorządność”. Znajduje się tym samym w otoczeniu redaktora naczelnego pisma Lecha Bądkowskiego, pierwszego rzecznika prasowego „Solidarności”. Na I Zjeździe Krajowym „Solidarności” Tusk zjawia się w celu przygotowania sprawozdania dla swej gazety.\nW okresie, o którym mowa, Donald należy do szeregowych działaczy opozycji. Nie wyróżnia się niczym szczególnym. Akta policji politycznej – Służby Bezpieczeństwa, wymieniają go na liście kontaktów figuranta Sprawy Operacyjnego Sprawdzenia o kryptonimie „Prymus”, prowadzonej w latach 1979-1980. Chodzi o sprawę przeciwko współpracownikowi KSS-KOR i Towarzystwa Kursów Naukowych w Gdańsku Antoniemu Mężydle. Bezpieka nie demonizuje specjalnie Tuska. Podejrzewała go o „udział lub współudział w technicznym przygotowaniu nielegalnego czasopisma lub wydawnictwa”. W materiałach sprawy „Jesień’80”, dotyczącej zakłócania „porządku publicznego” po Sierpniu’80, w roli jednego z prowadzących spotkanie TKZ NZSP Uniwersytetu Gdańskiego w październiku 1980 r. w auli Wydziału Ekonomiki Transportu uniwersytetu. Wymienia się go także jako aktywistę NSZ w aktach Sprawy Obiektowej o kryptonimie „Klan” (od 1982 r. „Związek”) prowadzonej przeciwko działaczom „Solidarności” między 1980 a 1983 r. Powyższe stwierdzenia bezpieki są pewnym uproszczeniem. Rozumie się przez to pewien krąg towarzyski Tuska. Działaczem NZS być nie mógł, jako że studia skończył w roku 1980.\nSytuacja zmienia się nieznacznie po wprowadzeniu przez komunistów 13 grudnia 1981 r. „stanu wojennego”. W pamiętniku Tusk podaje, że w październiku 1982 r. wspólnie z bliskimi mu światopoglądem kolegami zaczynaprojektować podziemne pismo. Wiosną 1983 r. ukazuje się pierwszy numer „Przeglądu Politycznego”. Wokół pisma skupia się grono późniejszych czołowych polityków w składzie: Jacek Kozłowski, Jan Krzysztof Bielecki, Janusz Lewandowski, Andrzej Zarębski, Jan Szomburg, czy Jacek Merkel. W piśmie będą ukazywać się także artykuły Janusza Korwina Mikkego oraz Stefana Kisielewskiego.\n22 lipca 1983 r. Tusk wraz kolegami z redakcji zostaje zatrzymany w Łączyńskiej Hucie. W tym samym czasie zostaje przeszukane jego mieszkanie. Wśród ofiar obławy znajduje się również Krzysztof Wyszkowski, które na spotkanie z redakcją „Przeglądu” umówił słynny drukarz z okresu „karnawału Solidarności” Piotr Kapczyński – redaktor i wydawca „Przeglądu”. Akurat 22 lipca, w dniu „narodowego święta” komunistów, sowiecki namiestnik w PRL generał Wojciech Jaruzelski zarządza amnestię dla więźniów politycznych. Zatrzymanych czekał więc krótki pobyt w Areszcie Śledczym w Gdańsku przy ul. Kurkowej. Tusk wypuszczony zostaje już wczesnym popołudniem 23 lipca. Rywalizując po latach o władze polityczną z Jarosławem Kaczyńskim będzie wszak powoływał się na ten epizod, wytykając Kaczyńskiemu, iż nie został nigdy internowany. Donald Tusk nie należał jednak do osób internowanych.\nWłaśnie z okazji wspomnianego zatrzymania, Tusk widnieje w aktach śledczych Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Gdańsku, jako jeden z zatrzymanych w Łączyńskiej Hucie, „gdzie pod pozorem wycieczki turystycznej odbywało się spotkanie działaczy podziemnej »Solidarności«” oraz jako kontakt osoby rozpracowywanej w SOS o kryptonimie „Krokus”, dotyczącej Klubu Wysokogórskiego Trójmiasto, którego członków podejrzewano o „działalność antypaństwową”.\nNa okres ok. 7 lat Tusk zostaje zatrudniony w spółdzielni „Świetlik”. Wprawdzie w swoich wspomnieniach nie wymienia nazwiska pracodawcy, współzałożyciela Platformy Obywatelskiej, niemniej chodzi o Macieja Płażyńskiego. Wspomina natomiast, że wszedł z czasem do rady nadzorczej spółdzielni. Na co dzień pracuje fizycznie, jako „alpinista przemysłowy”. Sporo wówczas podróżuje. Również za granicę. W 1985 r. do Francji, z misją znalezienia sponsorów dla „Przeglądu Politycznego” – spotyka się tam m. in. z Jerzym Giedroyciem i Mirosławem Chojeckim. Przede wszystkim bywa jednak w Pomorskiem, na Śląsku i na Mazowszu. Właśnie ze śląskiego Jaworza sporządził makabryczny obraz warunków, w jakich miał wówczas pracować:\n„W jednej elektrowni w Jaworznie konserwowaliśmy stalowe podpory podtrzymujące dach głównej hali. Wisieliśmy na czterdziestu metrach, pod nami wielkie turbiny cały czas na chodzie, pył, blisko pięćdziesiąt stopni Celsjusza i praca tylko w nocy. Mieszkaliśmy w hotelu robotniczym, obleśnym baraku na smutnej ulicy z ruderami, w sąsiedztwie był jeszcze komisariat milicji i poradnia zdrowia psychicznego. W dzień karty, piwo i dyskusje o polityce, piłce i kobietach, w nocy robota. Po trzech miesiącach została nas połowa, jeden z kolegów zapadł w głęboką depresję i znalazł się w szpitalu. Pod koniec pracowaliśmy bez asekuracji, zobojętniali na wszystko. Ale wytrzymaliśmy”.\n„Niesamowity wysiłek fizyczny, duża wysokość, duże ryzyko, duże pieniądze. I duży alkohol” – a tak zwierza się „Gazety Wyborczej” w 1994 roku, w reportażu Akrobaci, Kapeluchy i Łabędzie.\nW 1986 r. powstaje polityczny klub dyskusyjny, z założenia kontynuacja Klubu Inicjatyw Społecznych im. Konstytucji 3 Maja. Ten ostatni w lipcu 1980 r. powołuje Lech Bądkowski. W zespole zamierza się propagować idee chrześcijańsko-narodowe oraz program Ruchu Młodej Polski, nawiązującego do przedwojennej Narodowej Demokracji. Środowisko Tuska, tak zwani liberałowie, wspólnie z liderem RMP, Aleksandrem Hallem, w listopadzie 1987 r. zakłada Klub Myśli Politycznej im. Lecha Bądkowskiego.\nWłaśnie z 1987 r. pochodzi najbardziej bulwersująca wypowiedź Tuska. Zamieścił ją kwietniowy numer miesięcznika „Znak”. Obok np. Bronisława Geremka, czy Andrzeja Paczkowskiego Donald pytany jest o stosunek do polskości.\n„Jak wyzwolić się z tych stereotypów, które towarzyszą nam niemal od urodzenia, wzmacniane literatura, historią, powszechnymi resentymentami? Co pozostanie z polskości, gdy odejmiemy od niej cały ten wzniosło-ponuro-śmieszny teatr niespełnionych marzeń i nieuzasadnionych urojeń? – pisze i daje następującą wypowiedź – Polskość to nienormalność – takie skojarzenie narzuca mi się z bolesną uporczywością, kiedy tylko dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u mnie niezmiennie odruch buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg wie co jeszcze, wrzuciły na moje barki brzemię, którego nie mam specjalnej ochoty dźwigać, a zrzucić nie potrafię (nie chcę mimo wszystko?), wypaliły znamię i każą je z dumą obnosić. Więc staję się nienormalny, wypełniony do granic polskością, i tam, gdzie inni mówią człowiek, ja mówię Polak; gdzie inni mówią kultura, cywilizacja i pieniądz, ja krzyczę Bóg, Honor i Ojczyzna (wszystko koniecznie dużą literą); kiedy inni budują, kochają się i umierają, my walczymy, powstajemy i giniemy. I tylko w krótkich chwilach przerwy rozważamy nasz narodowy etos odrobinę krytyczniej, czytamy Brzozowskiego i Gombrowicza, stajemy się normalniejsi.\nJest jakiś tragiczny rozziew w polskości – między wyobrażeniem a spełnieniem, planem a realizacją. Jest ona etosem pechowców, etosem przegranych i zarazem nie pogodzonych ze swą przegraną. (…) Polskość w rzeczy samej jest nieadekwatną do ponurej rzeczywistości projekcją naszych zbiorowych kompleksów. Piękniejsza od Polski jest ucieczka od Polski tej na ziemi, konkretnej, przegranej, brudnej i biednej. I dlatego tak często nas ogłupia, zaślepia, prowadzi w krainę mitu. Sama jest mitem”.\nW późniejszej karierze nie wypowiada się tak dosadnie. Aczkolwiek w kolejnych elekcjach, w których będzie brał udział, ów szokujący epizod w życiorysie będzie mu przez oponentów wypominany. Jeśli nawet powyższy artykuł zawiera wiele autentycznych przemyśleń Donalda, słowa w wyznawanej przez niego kulturze politycznej nie będą później znaczyć znowuż tak wiele. Oto pierwszy z przykładów, pokazujący, że w zależności od interesu politycznego Tusk potrafi zmieniać stosunek do „resentymentów”, a przede wszystkim do „mitu”, w tym do mitu Lecha Wałęsy, którego pozycja wśród elit polskich w 1987 r. jest nieporównywalna słabsza od tej z lat 2000.:\n„Dusimy się na co dzień w naszych polskich kompleksach. A przecież żaden chyba inny naród europejski nie może pochwalić się dwoma bohaterami naszej globalnej ery, symbolizującymi przełom XX i XXI wieku, znanymi i akcentowanymi na całym świecie, jakimi są Jan Paweł II i Lech Wałęsa. Mądra duma z ich dokonań to dla Polaków najmocniejsza zbroja. Bo bohaterowie są najbardziej czytelnymi znakami narodowej mitologii. A bez niej nie uchronimy pamięci – najważniejszego oręża Polaków”.\nW czerwcu 1988 r. gdańscy liberałowie organizują zjazd środowisk liberalnych z całego kraju, I Gdański Kongres Liberałów. Sukces kongresu jest bez wątpienia przyczyną zwołania II Kongresu Liberałów w listopadzie 1988 r., powołania stowarzyszenia Kongres Liberałów, a nawet złożeniem wniosku o rejestrację partii. Ten ostatni krok wykonano 24 lutego 1989 r.\nDonald Tusk w swoich wspomnienia wydanych w 2005 r. pod tytułemSolidarność i duma, pierwsze półlegalne spotkanie środowisk liberalnych z całej Polski, przenosi na grudzień 1988 r. Podaje również, że „w przerwie między referatami o potrzebie napisania nowej konstytucji i odbudowy własności prywatnej” wspólnie z kolegami udał się „na ostatnią nielegalną demonstrację pod Pomnik Poległych Stoczniowców, gdzie, podobnie jak przez ostatnie lata, gdańscy »referenci« chwycili za kamienie na widok zomowców”.\nNależy w tym miejscu wyjaśnić, że cezura, którą Tusk wyznaczył sobie przed chwilą, nie obowiązuje w rzeczywistości w podziemiu antykomunistycznym. Nielegalne wystąpienia opozycji trwają przez cały 1989 r., a nawet w pierwszej połowie roku 1990. W lutym i maju 1989 r. z komunistycznymi służbami porządkowymi w Krakowie ścierają się NZS, Konfederacja Polski Niepodległej, Federacja Młodzieży Walczącej i Solidarność Walcząca. W styczniu 1990 r. trójmiejska młodzież pod wodzą FMW organizuje pikiety antykomunistyczne i okupuje Komitet Wojewódzki Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Gdańsku, po wykrycia w nim procederu dokumentacji odnoszącej się do działalności partii. Wystąpienia z przełomu 1988 i 1989 r. pacyfikują już nie komuniści, ale rząd pod przywództwem Tadeusza Mazowieckiego, a ściślej mówiąc minister ds. współpracy z organizacjami politycznymi i stowarzyszeniami, Aleksander Hall oraz szef jego gabinetu Bronisław Komorowski, dzisiejszy prezydent Rzeczypospolitej.\nW okresie, gdy dogasają antykomunistyczne protesty młodzieży, a ugodowa część opozycji wspólnie z komunistamiwprowadza reformy mające być podstawą nowej konstytucji i nowego ustroju, 15 lutego 1990 r. rodzi się grupa inicjatywna Kongresu Liberalno Demokratycznego. KLD jest partią polityczną złożoną ze środowisk reprezentowanych w Stowarzyszeniu Gdańskiego Kongresu Liberałów. W czerwcu 1990 r. odbywa się I Krajowa Konferencja Założycielska KLD. Przewodniczącym Zarządu Głównego zostaje Janusz Lewandowski, a wiceprzewodniczącym Donald Tusk.\nW Deklaracji programowej liberałowie opowiadają się za „silną władzą prezydenta RP, pochodzącego z wyborów powszechnych, dwuizbowym parlamentem i istnieniem szerokiego samorządu terytorialnego”. Interesuje ich nastawiony na uczciwą konkurencję wolny rynek, a stosunek do systemu parlamentarnego wyrażają w następujących słowach: „Demokracja potrzebuje partii jako mechanizmu ujawniającego odmienne opcje i przedstawiającego je pod osąd wyborców”. W tym szczególnym, ale też i krótkim okresie, czyli przed wejściem do rządu, liberałowie opowiadają się nie tylko za radykalnymi zmianami w systemie, ale za całkowitą jego przebudową.\nWarto zapamiętać ten okres, ponieważ w 2007 r. zarządzana przez Tuska PO, po odsunięciu od władzy Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego, stanie się gwarantem postkomunistycznego status quo, które zaledwie w 2005 r. Donald Tusk zdiagnozuje w następujących słowach:\n„Państwo utraciło wprawdzie swój totalitarny charakter, ale jego struktury pozostały nadal we władaniu urzędników ancien regime’u. (…) Jednym z najpoważniejszych [błędów] była ograniczona weryfikacja kadr dawnego ustroju. W istocie procedurze weryfikacyjnej został poddanych tylko aparat represji (MO i SB). Weryfikacja nie objęła natomiast zawodów zaufania publicznego, co przekreślało szansę na oczyszczenie kolejnych dziedzin naszego życia. (…) Po roku 1989 nie został sporządzony raport o państwie dawnego ustroju ani nie zdołano przedstawić odpowiedniej ustawy lustracyjnej. A przecież należało to do politycznych i obywatelskich obowiązków gabinetu Mazowieckiego. (…) W konfrontacji z cynicznym aparatem upadłego reżimu musieli przegrać ludzie o szlachetnych intencjach, pełni reformatorskiego zapału i pokojowego abolicyjnego nastawienia do niedawnych ciemiężców”.\nSwoich przeciwnik politycznych, którzy pozostali przy tak wyrażanym niegdyś przez KLD programie radykalnego zerwania z postkomunizmem, Tusk będzie nazywał „współczesnymi jakobinami”, zaś ich program wyborczy „jakobińskim fanatyzmem radykałów”. Siebie zaś, czy raczej swą formację polityczną przezwie pogromcą „świata złudzeń i zakłamania” oraz „twardym rzecznikiem rozsądku”.\nW końcu lat 80. Donald zalicza jeszcze dwa wyjazdy za granicę. W swoich wspomnieniach zapisał, że wyrusza z kolegami do północnej Norwegii. Tam niedaleko miasta Trömise, poza okręgiem polarnym, buduje szkołę ludową. Wyjazd ma miejsce w lecie 1989 r. Poza tym rok wcześniej, udało mu się „na zaproszenie osoby prywatnej” odwiedzić RFN.\nW kwietniu 1990 r. Donald nie pracuje już fizycznie. Pełni funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Gazet Gdańskiej”. Można wnioskować, że staje się częścią nowego establishmentu. Premier Mazowiecki uznaje, że dziennikarskie doświadczenie mało wciąż znanego Tuska jest wystarczające, by zasiadł w Komisji Likwidacyjnej, zajmującej się rozdysponowaniem majątku Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa-Ksiązka-Ruch”. Powołanie Komisji nie obywa się bez kontrowersji. Część posłów wywodzących się z Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego uważa za naturalną w tym wypadku nacjonalizację wydawnictwa, aby nomenklatura postkomunistyczna nie mogła partycypować w rozdziale majątku.\nTusk zasiada w komisji obok przewodniczącego Jerzego Drygalskiego – od listopada 1990 r. Kazimierza Strzyczkowskiego, sekretarza komisji Andrzeja Grajewskiego, Jana Bijaka, w l. 80. redaktora naczelnego tygodnika „Polityka”, organu Komitetu Centralnego PZPR, Alfreda Klaina, Krzysztofa Koziełł–Poklewskiego, Macieja Szumowskiego. Sposób rozdziału dobytku RSW budzi ogromne spory, bowiem ostatecznie postpeerelowska nomenklatura sukcesywnie skupuje tytuły prasowe. Największym jednak skandalem kończy się prywatyzacja Prasowych Zakładów Graficznych w Krakowie oraz Zakładów Prasowo-Poligraficznych w Gdańsku. Naganny, czy wręcz przestępczy sposób sprzedaży tychże, wrzucać się będzie także na konto liberałów, wzmacniając ich nowy przydomek „aferałów”.\nObie drukarnie w październiku 1991 r. nabywa Polsko-Amerykański Fundusz Przedsiębiorczości, ustanowiony przez kongres USA. Z tego tytułu dysponuje on pieniędzmi rządu amerykańskiego. W Radzie Nadzorczej Funduszu zasiadają m.in. związany z KLD Jan Krzysztof Bielecki oraz prezydent George Bush. Komisja „zgodziła się na tzw. lwi kontrakt, czyliumowę, według której wszystkie korzyści stały się udziałem Spółki, a wszystkie straty obciążały Komisję i skarb państwa”. Drukarnie sprzedane zostają za 11,5 mln nowych złotych. Z chwilą zakupu fundusz pokrywa tylko 14,47% całości należności. Termin spłaty pozostałej kwoty zostaje ustalony na rok 2001 bez możliwości waloryzacji.\nW tej sprawie Komisja w ciągu lat 90. wypowiada się aż trzykrotnie, za każdym razem podejmując sprzeczne uchwały. Po raz pierwszy sprzedając drukarnie z pominięciem trybu przetargowego. Po raz drugi stwierdzając, iż takie naruszenie ustawy o likwidacji RSW powoduje nieważność czynności sprzedaży i kierując sprawę do sądu. Po raz trzeci, decydując się na zawarcie ugody, sankcjonując w istocie sprzedaż w trybie bezprzetargowym.\nZanim jednak Bieleckiemu przyjdzie „nadzorować” zakup obu polskich drukarń ze strony polsko-amerykańskiego funduszu zostanie premierem. W grudniu 1990 r. kolejnym po Wojciechu Jaruzelskim prezydentem III RP zostaje Lech Wałęsa. Już pierwszymi swymi decyzjami demonstruje porzucenie hasła wyborczego „przyspieszenia” przemian ustrojowych w Polsce. Przedłuża akredytację dotychczasowemu ambasadorowi w Moskwie Stanisławowi Cioskowi, byłemu komunistycznemu ministrowi ds. związków zawodowych. W otoczeniu Wałęsy pojawia się końcem kampanii wyborczej Mieczysław Wachowski, któremu do dziś polscy dziennikarze zarzucają powiązania ze służbami specjalnymi PRL, a polskie sądy działalność przestępczą, i robi zawrotną karierę sekretarza stanu u boku prezydenta. Gdy niepowodzeniem kończy się misja utworzenia rządów przez Jarosława Kaczyńskiego i Jana Olszewskiego, Wałęsa desygnuje na premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego. Zależy mu na tym, aby nobilitowane w ten sposób środowisko nie przedstawiało sobą większej siły politycznej.\nDo rządu z ramienia KLD wchodzą m. in. Michał Boni, jako minister pracy i polityki socjalnej, Henryk Majewski, jako minister spraw wewnętrznych, Janusz Lewandowski, jako minister przekształceń własnościowych. Doradcą premiera ds. młodzieży zostaje Paweł Piskorski. Trzej ostatni spotkają się w późniejszym czasie z zarzutami korupcyjnymi, wszyscy też z biegiem lat zostaną oczyszczeni formalnie z zarzutów. Michał Boni za to w 1992 r. zostanie ujawniony jako Tajny Współpracownik SB o pseudonimie „Znak”, do czego przyzna się dopiero w 2007 r., tuż przed wejściem do rządu Donalda Tuska.\nRysując różnice między rządem Mazowieckiego i środowiskiem Unii Demokratycznej, a rządem Bieleckiego, Tusk powie po latach, „że zarówno postkomuniści, jak i lewicowa część elit solidarnościowych, z autorytetami rangi Tadeusza Mazowieckiego czy Bronisława Geremka, bez entuzjazmu podchodziły” do proeuropejskiego nastawienia Bieleckiego.\nW maju 1991 r. Tusk zostaje przewodniczącym KLD. W październikowych wyborach Kongres zdobywa 37 mandatów do Sejmu I kadencji oraz 5 miejsc w Senacie. Tusk po raz pierwszy będzie posłem. Rzecznikiem prasowym Klubu Parlamentarnego KLD zostaje późniejszy rzecznik prasowy Klubu Parlamentarnego PO, Andrzej Halicki.\nW nowej konstelacji parlamentarnej KLD wraz z postsolidarnościową Unią Demokratyczną znajduje się w opozycji do prozachodniego rządu Jana Olszewskiego. Gabinet rysuje plany wstąpienia Polski do NATO i Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Tusk personalnie angażuje się w obalenie rządu. Olszewski oraz minister spraw wewnętrznych Antoni Macierewicz bowiem rozpoczynają procedurę ujawnienia byłych konfidentów policji politycznej w życiu publicznym. Na tzw. „liście Macierewicza” znajdują się nazwiska posłów KLD: Michała Boniego, Władysława Reichelta i Herberta Szafrańca.\nPodczas narady u prezydenta, zresztą widniejącego na tzw. „liście Macierewicza” jako były TW o pseudonimie „Bolek”, wspólnie m. in. z byłym opozycjonistą Leszkiem Moczulskim, ujawnionym jako TW „Lech” oraz prezesem postkomunistycznego Polskiego Stronnictwa Ludowego, Waldemarem Pawlakiem, decydują o desygnacji tego ostatniego na urząd premiera III RP.\nGdy misja Pawlaka okazuje się bluffem, partia Tuska wspiera kandydatkę Unii Demokratycznej, Hannę Suchocką. Zawiązuje się koalicja między obiema partiami. Z ramienia KLD do rządu na poprzednie stanowisko wraca Janusz Lewandowski, Jan Krzysztof Bielecki obejmuje fotel ministra ds. kontaktów z EWG, Andrzej Arendarski, od 1990 r. prezes Krajowej Izby Gospodarczej, zostaje ministrem ds. współpracy gospodarczej z zagranicą, natomiast Krzysztof Kilian, nowym ministrem łączności.\nSens zakorzenia polityków KLD w nowej rzeczywistość postkomunistycznej, począwszy od sektora gospodarczego, aż po ministerstwa w rządzie, Donald Tusk wyjaśnił tak naprawdę rok wcześniej. W wywiadzie dla bliskiej mu „Gazety Gdańskiej”, w kwietniu 1991 r., a więc w okresie rządów Bieleckiego, pozwolił dziennikarce określić siebie mianem „machera z zaplecza”. W niezwykle ciekawej rozmowie stwierdził:\n„Widzę, niemal namacalnie, że polityka nie rozgrywa się na ekranach telewizorów, ale jest gdzieś tam schowana. Nie mam tu na myśli nieczystości układu, ale to, że jest kilka sfer polityki”. I dalej, jeszcze bardziej interesująco: „To są te miejsca, też raczej schowane: izby gospodarcze, stanowiska w administracji. Chodzi o utrzymanie pewnych elementów władzy niezależnie od gry parlamentarnej. W tej chwili widzę już, jak można rozsądnie i skutecznie wpływać przez istnienie w tych strukturach, nie do końca politycznych. Rola liberałów zależeć będzie nie tylko od liczby mandatów, ale też od umiejętności tworzenia rozmaitych lobbies, obecności w strategicznych miejscach, a jest ich znacznie więcej niż te trzy z Belwederskiej, Ujazdowskich i Wiejskiej”.\nWszakże w 1998 r., w „Dworze Artusa”, podczas dziesiątej rocznicy zjazdu liberałów, jako przedstawiciel środowiska chwilowo poza władzą, inaczej, bo skrajnie krytycznie będzie wyrażał się o wpływach owych lobbies: „Ostrzegaliśmy (…), że państwo polskie niepostrzeżenie przekształca się w swoistą demokratyczną dyktaturę klasy politycznej, która dba głównie o własny interes, a potem o interes silnych i wpływowych korporacji i lobbies, za nic mając interes powszechny i pojedynczego bezbronnego obywatela”. Było to dlań wówczas bardzo korzystne, gdyż społeczeństwo zmęczone rządami partii postkomunistycznej zapragnie radykalnej odmiany.\nKrzysztof Wyszkowski, niegdyś członek KLD, opisuje w swej publicystyce kontakty personalne Donalda Tuska z Wiktorem Kubiakiem, byłym agentem Wojskowej Służby Wewnętrznej PRL, zajmującym się z jej poruczenia nielegalnym transferem z Zachodu urządzeń elektronicznych objętych zakazem eksportu do krajów komunistycznych. Polityczna przyjaźń Kubiaka i Tuska zaowocowała poprawą kondycji finansowej KLD. „Przegląd Polityczny”, organ liberałów, wydawano od tej pory w eleganckiej formie, a siedziba partii mogła zainwestować w nowy wystrój wnętrz. Kubiak to jeden z ludzi „upadłego reżimu”, którzy po 1989 r. zrobili w Polsce biznesy. Dzięki tej dość szemranej znajomości, Donald mógł w ciężkich czasach organizować spotkania KLD w zajmującym całe piętro biurze Kubiaka w prestiżowym Hotelu „Mariott”, a Kubiak zasiąść w fotelu pełnomocnika „ministra prywatyzacji” Lewandowskiego.\nW efekcie przyspieszonych wyborów parlamentarnych z września 1993 r., zarządzonych przez prezydenta Wałęsę, partia Tuska znajduje się poza parlamentem. Nie zdołała przekroczyć progu 5%. W 1994 r. KLD łączy się w końcu z centro-lewicową UD. Powstaje Unia Wolności z przewodniczącym Tadeuszem Mazowieckim i wiceprzewodniczącym Donaldem Tuskiem. Jednak już w kwietniu Mazowieckiego zastępuje były minister finansów, Leszek Balcerowicz.\nW 1995 r. UW przegrywa wybory prezydenckie promując kandydaturę Jacka Kuronia. W drugiej turze popiera Wałęsę, przeciwko Aleksandrowi Kwaśniewskiemu. W 1997 r. Unia startuje w wyborach parlamentarnych. Zasili swe listy działaczami postkomunistycznego Stronnictwa Demokratycznego, niegdyś satelickiej partii PZPR. Z ładnym, trzecim zaraz po Akcji Wyborczej Solidarność oraz Sojuszu Lewicy Demokratycznej, wynikiem, UW wchodzi do Sejmu i Senatu. Zdobywa 60 miejsc sejmowych oraz 8 senackich, w tym jedno dla Donalda Tuska. Partia zawiera koalicję rządową z AWS, a Tusk zostaje wicemarszałkiem senatu.\nWyniki UW z roku na rok są coraz gorsze. W 1998 r. formacja zdobywa marginalne przedstawicielstwo w sejmikach wojewódzkich. Do tego rośnie liczba konfliktów z politykami AWS. W 2000 r. przewodniczący Balcerowicz rezygnuje z ubiegania się o kolejną kadencję szefa UW. W grudniu zostaje obrany prezesem Narodowego Banku Polskiego. O funkcję przewodniczącego UW postanawiają ubiegać się Bronisław Geremek i Donald Tusk. Zwycięża Geremek i usuwa z kierownictwa Unii współpracowników swego rywala. Miesiąc później Tusk i grupa byłych działaczy KLD postanawia odejść z partii.\nW obliczu nadchodzących wyborów parlamentarnych i pewnej klęski zarówno AWS, jak i UW, Tusk wspólnie z dawnym przełożonym, Maciejem Płażyńskim oraz Andrzejem Olechowskim zakłada jeszcze w styczniu 2001 r. nową partię polityczną o nazwie Platforma Obywatelska. Powstaje ona na bazie komitetu wyborczego Olechowskiego, który osiągnął drugi wynik w wyborach prezydenckich z 2000 r., ulegając tylko Kwaśniewskiemu. Do PO dołącza grupa wcześniejszych dysydentów z UW, z Janem Marią Rokitą na czele. Mowa o Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym, w którego szeregach znajduje się także Bronisław Komorowski. Przewodniczenie PO spoczywa na barkach Macieja Płażyńskiego, do niedawna marszałka sejmu z ramienia AWS.\nW wyborach parlamentarnych roku 2001 PO osiąga drugi po SLD wynik, wyprzedzając o kilka punktów procentowych „Samoobronę RP” Andrzeja Leppera, PiS Lecha i Jarosława Kaczyńskich, PSL i narodowo-katolicką Ligę Polskich Rodzin. Tusk, jeden z 65 posłów PO, pełni funkcję wicemarszałka Sejmu. Rząd tworzy koalicja SLD-PSL.\nW grudniu 2002 r. wybucha tzw. „afera Rywina”. Biznesmen Lew Rywin latem 2002 r. pojawia się w siedzibie spółki „Agora”, właściciela „Gazety Wyborczej” w roli pośrednika, a poniekąd i wysłannika SLD. W imieniu postkomunistów proponuje władzom koncernu zaniechanie uchwalenia zapisów w ustawie medialnej, uniemożliwiających „Agorze” zakup stacji telewizyjnej „Polsat”. W zamian SLD oczekuje od „Agory” 17,5 mln dolarów, zaprzestania krytyki premiera Leszka Millera i SLD oraz zatrudnienia Rywina w „Polsacie” jako gwaranta interesów Sojuszu. Na wniosek PiS w styczniu 2003 r. powstaje komisja śledcza, której członkiem zostaje m. in. Jan Maria Rokita z ramienia PO. Dzięki skutecznej i widowiskowej postawie śledczego, Rokita urasta w Platformie do rangi drugiego lidera formacji.\nW międzyczasie z partii odchodzi Maciej Płażyński, oficjalnie, niezadowolony ze zmiany profilu programowego formacji. Po objęciu władzy przez PO w 2007 r. wspiera PiS i zarzuca Platformie, że zależy jej tylko na tym, aby „wygrywać wybory, a nie zmieniać Polskę”. Stronnictwo Tuska w partii marginalizuje także pozycję Andrzeja Olechowskiego. Wkrótce będzie on zarzucał Tuskowi to samo, co Płażyński. W czerwcu 2003 r. przyszły premier obejmuje funkcję przewodniczącego PO.\n„Afera Rywina” ściąga na SLD zupełną klęskę wyborczą. O zwycięstwo w wyborach parlamentarnych i prezydenckich w 2005 r. rywalizują ze sobą PO i PiS. Tusk postanawia startować w wyborach prezydenckich, Jan Maria Rokita typowany jest na przyszłego prezydenta. Wybory parlamentarne we wrześniu niespodziewanie, niespełna 3 punktami procentowymi, wygrywa PiS.\nRównolegle toczy się kampania prezydencka. W jej toku Polacy są świadkami horrendalnych nadużyć ośrodków badan opinii publicznej. Do tej pory liderem sondaży był prezydent Warszawy Lech Kaczyński. Choć potencjalny kandydat postkomunistów Włodzimierz Cimoszewicz zapewnia, że w wyborach nie wystartuje, odwodzą go od tego właśnie sondaże. Nie zaprzestają go one uwzględniać jako kandydata, dając mu nawet prowadzenie w wyścigu do urzędu. Tak to wygląda w czerwcu. W sierpniu plasujący się z kilkuprocentowym wynikiem zwykle na piątym miejscu Tusk, z nagła zyskuje kilkanaście punktów premii. Zyska jeszcze bardziej.\nCimoszewicz zostaje zaatakowany przez Konstantego Miodowicza, członka komisji śledczej ds. Orlenu, rozliczającej jeszcze jedną aferę z czasów SLD. Miodowicz jest posłem PO. Wykorzystał enuncjacje byłej asystentki Cimoszewicza, świadczącej, że były minister spraw zagranicznych miał ją rzekomo uprawniać do zamiany swego oświadczenia majątkowego i wymazania z niego informacji o posiadaniu akcji spółki państwowej PKN Orlen. Na dowód Jarucka przedstawia pismo z podpisem Cimoszewicza. Jak się miało później okazać, sfałszowane przez nią samą.\nCimoszewicz pod naporem krytyki mediów i PO wycofuje się z wyborów prezydenckich. Na pierwsze miejsce w sondażach wskakuje Tusk, któremu wróży się w nich zwycięstwo nawet w pierwszej turze. Z czasem dziennikarze ustalą, że prezesem ośrodka najbardziej faworyzującego Tuska, PBS, jest Krzysztof Koczurowski, jeden z założycieli KLD. W 1991 r. był jedną z trzech osób, które kierowały kampanią wyborczą Kongresu.\nPierwszą turę wyborów nieznacznie wygrywa Tusk. Na tydzień przed drugą, prorządowa dziś stacja TVN informuje za ośrodkiem GfK Polonia, że Tusk wygrywa z Kaczyńskim różnicą 24 procent – 62 do 38. Prezydentem Polski społeczeństwo wybiera jednak Lecha Kaczyńskiego. Zdobywa on ponad 54 procent głosów, przy niespełna 46 procentach Tuska. GfK Polonia myli się aż o 32 punkty procentowe.\nTusk zostaje posłem i szeregowym członkiem Komisji Łączności z Polakami za Granicą. Jest przeciwny, by jego partia poparła mniejszościowy rząd Kazimierza Marcinkiewicza, utworzony przez PiS. Przegrana PO i jej lider rozpoczynają agresywną kampanię przeciwko prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu i partii Jarosława Kaczyńskiego. Wspierają ją w tym komercyjne media. Przyklaskują m. in. słowom wykrzyczanym przez Tuska w listopadzie, podczas debaty sejmowej nad exposé premiera Marcinkiewicza: „Polska naprawdę nie jest skazana na, tak jak ją Polska od wczoraj nazywa, moherową koalicję”.Zdanie to jest intencjonalnym wyrazem pogardy dla ludzi starszych i w średnim wieku, noszącym moherowe berety, potencjalnych wyborców PiS, „Samoobrony” i LPR.\nTusk odmawia wejścia do rządu, ale też nie chce zgodzić się na rozwiązanie parlamentu. PiS w lutym 2006 r. podpisuje więc z dwoma mniejszymi partiami, uważanymi za populistyczne, tzw. „pakt stabilizacyjny”. Ma on umożliwić zrealizowanie 144 ustaw, w tym sztandarowych projektów: likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych, czyli niezweryfikowanego nigdy komunistycznego wywiadu i kontrwywiadu oraz powołania Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Oba projekty zostają w końcu uchwalone przez Sejm.\nJuż miesiąc później „pakt stabilizacyjny” rozpada się. PiS-owi ponownie nie udaje się doprowadzić do rozwiązania parlamentu i rozpisania przyspieszonych wyborów. Tusk kolejny raz odrzuca ofertę Jarosława Kaczyńskiego wejścia do rządu, dlatego Kaczyński zawiązuje koalicję z oboma mniejszymi formacjami. Donald Tusk, jako szef klubu parlamentarnego PO, staje się niemiłosiernym krytykiem rządu najpierw Marcinkiewicza, a później Kaczyńskiego.\nOdczekawszy najtrudniejszy moment po porażce wyborczej, Tusk godzi się zwołać w maju 2006 r. generalny zjazd partii, który zatwierdza jego przywództwo w PO. Dąży do eliminacji z jej szeregów drugiego lidera, zwolennika koalicji z PiS, Jana Marii Rokity. Do wyborów w 2007 r. z PO żegna się jedna z głównych postaci Platformy, Zyta Gilowska, pod pretekstem rzekomego nepotyzmu. Pozbawiony członkostwa partii zostaje także Paweł Piskorski, któremu media i prokuratura zarzucają ukrywanie swych dochodów. W końcu ze startu w przyspieszonych wyborach parlamentarnych rezygnuje sam Rokita. Tusk od tej pory zarządza partią wespół z dolnośląski posłem Grzegorzem Schetyną.\nW kampanii wyborczej Donald przedstawia PiS, jako formację, której obywatele powinni się obawiać. PiS według niego ma dążyć do ograniczenia demokracji w Polsce. Ponadto sztab wyborczy Platformy stara się przekonywać wyborców do antyreformatorskiego i antyeuropejskiego wizerunku partii Kaczyńskiego. PO zasypuje Polskę czarnymi billboardami z nadrukowanymi słowami „oszczerstwa”, „pogarda”, „agresja” i podpisem „Zasady PiS”. Państwowa Komisja Wyborcza nakazuje właścicielowi podpisać billboardy.\nW konfrontacyjnej retoryce pionierami są wspierający PO Władysław Bartoszewski, który oponentów oraz ich wyborców określa mianem „bydła”: „Kolejne obietnice wyborcze Jarosława Kaczyńskiego rozwiewały się w pył. Stało się dla mnie jasne, że jego wizja budowy lepszej Polski, której zaufały miliony Polaków, okazała się jednym wielkim oszustwem. Dlatego też postanowiłem nazwać rzeczy po imieniu i – jak ujął to jeden z przedwojennych satyryków – »przestać uważać bydło za niebyło«”. Radosław Sikorski, który został odwołany przez premiera Kaczyńskiego z funkcji ministra obrony narodowej i wsparł teraz PO na jednym z wieców posługuje się anihilacyjną retoryką: „Jeszcze jedna bitwa, dorżniemy watahy. Donku, panie marszałku, liczymy na pana w poniedziałek”.\nO zwycięstwie wybiorczym decydują debaty telewizyjne pomiędzy Jarosławem Kaczyńskim, Donaldem Tuskiem i Aleksandrem Kwaśniewskim. W najważniejszym starciu, pomiędzy Kaczyńskim i Tuskiem zwycięstwo wizerunkowe odnosi ten ostatni. Należy dodać, że przy współudziale publiczności sprowadzonej przez sztab kandydata PO, która przez całą godzinę obraża Kaczyńskiego i całkowitej bierności wobec tego faktu dziennikarzy w studio. Debata decyduje o zwycięstwie Donalda Tuska w wyborach prezydenckich. Wynik wyborczy Tuska w Warszawie jest rekordem pod względem liczby uzyskanych głosów: ponad 534 tysięcy. Drugi wynik Jarosława Kaczyńskiego jest prawie o połowę mniejszy i wynosi ponad 273 tysiące głosów.\nDonald Tusk po raz pierwszy w swej karierze obejmuje funkcję prezesa rady ministrów. 9 listopada prezydent Lech Kaczyński wręcza mu akt desygnacji na premiera rządu koalicyjnego PO-PSL. W tych dniach Tusk radykalnie zmienia retorykę. Z totalnego krytyka formacji do niedawna rządzącej, przyjmuje postawę pozornie koncyliacyjną. Mówi o rządach „miłości”, „zaufania”, „współpracy”. Lecz z drugiej strony swe wypowiedzi przeplata od czasu, do czasu brutalną retoryką oraz groźbami. Tuż przed katastrofą smoleńską, 19 marca 2010 r., w debacie sejmowej nad deficytem budżetowym zwraca się do opozycji w słowach: „Jeśli politycy zrozumieją to, co zrozumieli zwykli Polacy, że w tych sprawach, które dotyczą codziennego życia ludzi nie kłótnia tylko współpraca dają te szanse, to moim zdaniem możemy razem wygrać jeszcze więcej niż Polska wygrała w ostatnim roku. Jeśli tego nie zrozumiecie wyginiecie jak dinozaury”.\nTusk bardzo sprawnie posługuje się specjalistami od wizerunku i wraz ze swym otoczeniem co rusz inspiruje prowokacje socjotechniczne. Z uwagi na to, iż większość elektronicznych mediów zajmuje się ostentacyjną krytyką, a nawet, jak np. „Gazeta Wyborcza” i stacja TVN, zwalczaniem opozycji, udaje się mu odwracać uwagę opinii publicznej od bieżących problemów rządu. Dzieje się tak choćby za sprawą Stefana Niesiołowskiego i Janusza Palikota. Ten pierwszy, jako osobisty wróg Jarosława Kaczyńskiego, który nie był zainteresowany współpracą z Niesiołowskim w ramach PiS, zostaje prowokacyjnie desygnowany przez PO na wicemarszałka sejmu. Słynie z określania swych przeciwników politycznych mianem „podłych”, „nikczemnych” i odsyłania ich na badania psychiatryczne. Drugi z bliskich współpracowników Tuska, Palikot, jest skandalistą, mającym za zadanie swymi tyradami prowokacyjnie wkraczać w życie intymne oponentów. Lecha Kaczyńskiego nazywa dla przykładu alkoholikiem, Jarosławowi Kaczyńskiemu przypisuje homoseksualizm.\nW międzyczasie rząd, a zwłaszcza samą PO trapią różnego rodzaju afery o charakterze korupcyjnym. Tuż przed wyborami parlamentarnymi CBA złapało na gorącym uczynku, przy odbieraniu łapówki, wpływową posłankę PO Beatę Sawicką. Powołując się na innych wpływowych posłów Platformy Sawicka informowała agenta CBA, że po wyborach „będziemy przekształcać szpitale w spółki prawa handlowego”. Ją oraz burmistrza Helu złapano podczas finalizowania nielegalnego przetargu na nieruchomość położoną na półwyspie.\nW marcu 2009 r. wybucha tzw. „afera Misiaka”. Firma jednego z senatorów PO, Tomasza Misiaka, „Work Service” dostaje zlecenie na szkolenia i pomoc zwalnianym stoczniowcom w poszukiwaniu pracy. Warunki ich przekwalifikowania określa specustawa stoczniowa, którą forsuje w Senacie Misiak. Tusk rekomenduje władzom partii usunięcie Misiaka z jej szeregów. Ale to nie koniec, firma Misiaka zawarła oprócz tego kilkanaście kontraktów „z wolnej ręki” z państwową spółką Poczta Polska na łączną sumę 12 mln zł., w czasie, gdy ten pracował nad ustawą o komercjalizacji poczty. Sprawa Misiaka w końcu obumiera w mediach, niemniej jej konsekwencje mogły zaszkodzić nawet najbliższemu współpracownikowi Tuska, Grzegorzowi Schetynie. Jednym z podwykonawców „Work Service” jest spółka należąca wcześniej do żony wicepremiera Schetyny, a obecnie do zaufanego szefa klubu koszykarskiego Śląsk Wrocław – dawnej własności Schetyny.\nW październiku 2009 r. w tzw. „aferę hazardową”, polegającą na pisaniu ustawy o hazardzie w porozumieniu z właścicielami sieci kasyn, zamieszany jest nie tylko prowadzący nielegalne rozmowy lobbystyczne szef Klubu Parlamentarnego PO Zbigniew Chlebowski. CBA, które wykryło aferę ustaliło, że polityków i biznesmenów pomógł ostrzec sam Tusk. Niejasne było także zaangażowanie w sprawę jego zastępcy w rządzie, ministra spraw wewnętrznych Schetyny, którego imię pada wielokrotnie w rozmowach Chlebowskiego z właścicielem sieci kasyn Ryszardem Sobiesiakiem. Komentatorzy śmiało porównują kryzys rządu do słynnej „afery Rywina”, a nawet potęgują jego znaczenie.\nW listopadzie Tusk godzi się na powołanie komisji śledczej. Zostaje ona jednak zdominowana przez posłów koalicji rządzącej PO-PSL. Jednocześnie premier odwołuje z funkcji szefa CBA Mariusza Kamińskiego, który wykrył aferę, oskarżając go o działania polityczne wobec jego rządu. Komisja wyjaśnia prawdopodobny przebieg wypadków, ale pod naciskiem władz PO, szybko dochodzi do zakończenia przez nią prac. Nie odbywa się m. in. zapowiadana konfrontacja pomiędzy Tuskiem i Kamińskim. Raport końcowy komisji autorstwa posła PO Mirosława Sekuły uniewinnia wszystkich bohaterów od zarzutów łamania prawa.\nPółtora tygodnia po ujawnieniu „afery hazardowej” wybucha tzw. „afera stoczniowa”. Głównym bohaterem tego z kolei zamieszania jest minister skarbu Aleksander Grad, który wraz ze swoimi urzędnikami, w przetargu na szczecińską i gdyńską stocznię zamierza niezgodnie z prawem uprzywilejować katarskiego inwestora. Co więcej państwowi urzędnicy nie zdają sobie nawet sprawy z tego, czy inwestor, który chce stocznie kupić, faktycznie istnieje.\nWciągu trzech lat rządów PO następuje wysyp afer większego i mniejszego formatu. Nie sposób wymienić i opisać wszystkie, ale ich ciąg wyznaczasprawa oświadczenia majątkowego senatora Łukasza Abgarowicza z 2008 r.; tzw. Afera Atamańczuka zatrzymanego przez policję razem z innym działaczem związanym z PO, Michałem Łuczakiem, szefem sejmiku województwa zachodniopomorskiego, na podstawie posiadania marihuany, amfetaminy i ecstasy oraz próby przekupstwa policjanta; sprawa przekazania przez prezydent miasta Warszawy Hannę Gronkiewicz-Waltz 500 mln zł spółce ITI, właścicielowi prorządowego TVN, na rozbudowę stadionu Legii Warszawa; zatrzymania przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Sylwestra R. prezesa ZUS, powołanego przez Donalda Tuska już w listopadzie 2007 r.; głosowania klubu PO przeciwko zniesieniu immunitetu Waldy’emu Dzikowskiemu, któremu prokuratura zamierza postawić szereg zarzutów, a także prowokacje byłych oficerów WSI przeciwko dziennikarzowi Wojciechowi Sumlińskiemu i Komisji Weryfikacyjnej WSI, w których uczestniczy Bronisław Komorowski.\nTrudno dopasować do wszystkich tych zdarzeń słowa Tuska z 2005 r., gdy szykował się do koalicji z PiS i krytykował rządy postkomunistów: „Obywatele przestają być tak bezradni wobec brzydoty naszej polityki. Ich sprzeciw nie pozwala, by obraz polityki jako wyścigu o kasę, jako cynicznej gry o wpływy i przywileje, był traktowany jako coś normalnego”, a nawet oskarżał, mówiąc o narastającym napięciu społecznym wywołanym informacjami o korupcyjnych i mafijnych aferach w rządzie Leszka Milera”. Fakt, dzięki dużej przychylności mediów, owo napięcie społeczne jeszcze w końcu 2010 r. nie jest prawie w ogóle widoczne.\nTrzeba również pamiętać, że w tym samym czasie – w 2005 r. – Tusk jest autorem następujących, jakże kontrowersyjnych słów, dla tygodnika „Przekrój”: „Czasami mam ochotę powiedzieć prawdę, ale – to zabrzmi dziwnie w mojej funkcji mówienie prawdy nie jest cnotą. Nie za to biorę pieniądze i nie to powinienem robić”.\nSzybko politycy opozycji przypominają dawny przydomek byłej partii Donalda Tuska – „aferałów”. W oczach opinii publicznej PO staje się wrogiem „numer 1” Instytutu Pamięci Narodowej oraz wolności słowa. Tusk osobiście prowadził medialne nagonki na autorów książek ujawniających skomplikowany życiorys Lecha Wałęsy. Tak jest w sprawie książki Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii wydanej przez IPN, podobnie dzieje się w okresie burzy medialnej związanej z publikacją 24-letniego magistranta historii na Uniwersytecie Jagiellońskim, Pawła Zyzaka, który napisał biografię Wałęsy o tytule Lech Wałęsa – idea i historia. Tzw. „sprawę Zyzaka” Tusk wykorzystuje do wyjątkowo brutalnego ataku na Uniwersytet Jagielloński, gdzie wysyła komisję akredytacyjną, mającą ocenić poziom nauczania na Uniwersytecie. W ostatniej chwili rząd wycofuje się z tej szykany.\nOd stycznia 2010 r. wiadomo, że Tusk zrezygnował z ubiegania się o urząd prezydenta RP. W wyścigu wspiera marszałka sejmu Bronisława Komorowskiego. Znowu bezpardonowo atakuje Jarosława Kaczyńskiego, strasząc zawróceniem Polski z drogi do Europy. Władysław Bartoszewski wtórując Tuskowi, obchodzoną przez Kaczyńskiego żałobę po prezydencie, bracie bliźniaku, w wywiadzie dla austriackiego dziennika „Der Standard” nazywa nekrofilią. Na uroczystym posiedzeniu komitetu honorowego Komorowskiego przestrzega przed wyborem człowieka, „który ma doświadczenie w hodowli zwierząt futerkowych”. Chodzi oczywiście o znanego z sympatii do zwierząt Jarosława. Artysta Marek Majewski przestrzega natomiast przed „charyzmą psychopatów”.\nMinimalne zwycięstwo w wyborach prezydenckich, które odbyły się 4 lipca, w amerykańskie Święto Niepodległości, odnosi Bronisław Komorowski. Głosuje na niego 53 procent Polaków. Jego kontrkandydat zbiera 47 procent głosów. Już po wyborach PO podnosi podatek VAT oraz rozpoczyna likwidację ulg ekonomicznych, przegłosowanych razem z PiS w trakcie sprawowania przez Kaczyńskiego funkcji premiera.\nW listopadzie i grudniu 2010 r. odbywają się wybory samorządowe, w których obie główne partie, PO i PiS, odnotowują duży spadek poparcia w porównaniu z wynikiem sprzed czterech lat. W całej Polsce, we wszystkich sejmikach PO jest w stanie zawiązać koalicje z postkomunistycznymi SLD i PSL, by pominąć w ten sposób PiS. Na Śląsku Tusk pozwala Platformie zawiązać koalicję z Ruchem Autonomii Śląska, grupą o tendencjach separatystycznych. Członkowie ruchu przekonują, iż nie należą do narodu polskiego, ale do śląskiego. Nie mogą więc budzić kontrowersji u człowieka, który jeszcze w 2005 r., w powielekroć cytowanych tutaj, jedynych tak obszernie spisanych swoich wspomnieniach, raz jeszcze powtarza, że jego ojczyzną jest Gdańsk.\nWokół pojęcia Polskości, D. Tusk, Polak rozłamany, Tygodnik „Znak”, nr 11-12/1987, s. 190-191.\nD. Tusk, Solidarność i duma, Gdańsk 2005, s. 30-31.\nTamże, s. 59-61.\nK. Czabański, Raport z likwidacji robotniczej spółdzielni wydawniczej „Prasa-Książka-Ruch”, Warszawa 2001, s. 41-44.\nMacher z zaplecza. Z Donaldem Tuskiem rozmawia Maria Mrozińska, „Gazeta Gdańska”, 12IV 1991.\nD. Tusk, dz. cyt., s. 79-82.\nZob. Raport o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych w zakresie określonym w art. 67. ust. 1 pkt 1 – 10 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. „Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego” oraz o innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, s.19.\nD. Tusk, dz. cyt., s. 43.\nPOPRZEDNI ARTYKUŁCo gwarantuje demokracja?\nNASTĘPNY ARTYKUŁTe fakty z życiorysu Mazowieckiego warto znać


ZOIIB - Galeria fotografii - I Ogólnopolski Turniej Badmintona Inżynierów Budownictwa o puchar Przewodniczącego ZOIIB\nI Ogólnopolski Turniej Badmintona Inżynierów Budownictwa\no puchar Przewodniczącego ZOIIB\nKołobrzeg, 13 maja 2017 roku\nSpotkania, integracja, sport to jeden z czynników konsolidacji członków Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa.\nPowołana przez Radę Okręgową ZOIIB, Komisja Warsztatowych Spotkań Izbowych zorganizowała I Ogólnopolski Turniej Badmintona Inżynierów Budownictwa. Celem imprezy była integracja członków Izb Inżynierów Budownictwa województwa Zachodniopomorskiego w połączeniu z uczestnikami Izb z Polski. Prezydium Komisji w składzie: Tadeusz Kanas, Bogdan Łazarczyk i Andrzej Garnicki podjęło się tego organizacyjnego wyzwania.\nPrzyjęto zasady organizacyjne, opracowano regulaminy, zabezpieczono zaplecze sportowo-socjalne i z niecierpliwością oczekiwano zawodników z naszego województwa jak i z całej Polski.\nDo turnieju zgłosiło się 49 zawodników reprezentujących Izby: Lubuską, Łódzką, Małopolską, Śląską, Warmińsko-Mazurska a najliczniejszą grupę stanowiły zawodnicy z Izby Zachodniopomorskiej. Z naszego regionu brały udział drużyny ze Szczecina, Koszalina, Kołobrzegu, Białogardu i Szczecinka. Organizacją samego turnieju badmintonowego od strony technicznej i sportowej zajął się Pan Mirosław Kabaciński, instruktor badmintona, pracownik MOSIR Kołobrzeg.\nUroczystego otwarcia w kołobrzeskiej hali MILENIUM dokonał Z-ca Przewodniczącego ZOIIB Pan Jan Bobkiewicz w towarzystwie Jerzego Wolskiego – Z-cy Prezydenta Miasta w Kołobrzegu, Jacka Banasiaka – Dyrektora MOSIR Kołobrzeg i Zbigniewa Zięby – sędziego głównego turnieju. Po krótkich przemówieniach, przed rozpoczęciem zawodów, organizator sprawił wielką niespodziankę uczestnikom zawodów, proponując pokaz tańca towarzyskiego (latino) w wykonaniu pary tanecznej Dominiki Ołów i Jakuba Łowickiego z Klubu Tańca Sportowego „AMBER” z Kołobrzegu.\nPonad sześć godzin trwały zmagania zawodniczek i zawodników, którzy rozegrali prawie 160 meczy, wykazując sportową postawę z zachowaniem zasady gry w atmosferze fair-play. Zawody rozegrano w trzech kategoriach podwójnych i pięciu grach pojedynczych. Prowadzona była również klasyfikacja drużynowa. Zabawa była przednia, wyniki fantastyczne a parkiet na hali MILENIUM trzeszczał od toczonej walki sportowej. Zmęczeni, ale w dobrych nastrojach uczestnicy turnieju oraz zaproszeni goście spotkali się na ceremonii zakończenia.\nPrzed oficjalnym zakończeniem turnieju jeszcze raz zaprezentowała się kołobrzeska para taneczna, tym razem w tańcach standardowych\nPo kilkunastominutowym występie przystąpiono do wręczania pucharów i medali, a dokonali tego Z-ca Przewodniczącego ZOIIB Pan Jan Bobkiewicz, Członek Zarządu Wojewódzkiego Pani Anna Mieczkowska oraz w imieniu organizatorów Pan Tadeusz Kanas.\nPuchary, medale oraz nagrody przyciągnęły wzrok wszystkich uczestników a miło jest nam jest poinformować, że pierwsze miejsce oraz najpiękniejszy i największy puchar zdobyła drużyna OIIB z województwa Zachodniopomorskiego zespół z Kołobrzegu. Na drugim miejscu uplasował się zespół nr I z Koszalina, a trzecie podium opanowane było przez zespół z województwa Małopolskiego.\nIntegracja w pełni się powiodła, na pewno duże znaczenie miała lokalizacja imprezy jakim był Kołobrzeg, oraz zaangażowanie członków regionalnych Izby a przede wszystkim na gościnnym i bardzo sympatycznym przyjęciu uczestników turnieju oraz zaproszonych gości.


Adwokaci oskarżonego o porwanie i przetrzymywanie kobiet apelują: Nie rÓbcie z niego potwora - SE.pl\nUSA nowy jork newsy Adwokaci oskarżonego o porwanie i przetrzymywanie kobiet apelują: Nie rÓbcie z niego potwora\nAdwokaci oskarżonego o porwanie i przetrzymywanie kobiet apelują: Nie rÓbcie z niego potwora\nAriel Castro (52 l.), który według śledczych porwał i więził wiele lat trzy kobiety, nie przyznaje się do winy. A jego adwokat dodaje: - On nie jest potworem i nie powinno się go demonizować.\nŚledczy oskarżyli mieszkającego w Cleveland Castro o porwanie trzech kobiet, przetrzymywanie ich w swoim domu przez 10 lat i liczne gwałty. Prokuratura zapowiedziała, że zostanie mu też postawiony zarzut morderstwa (mężczyzna miał wywoływać poronienia u jednej z przetrzymywanych kobiet). A za to może mu grozić kara śmierci.\nTymczasem sam Castro nie przyznaje się do żadnego z zarzutów.\n- Dowody na niewinność mojego klienta wyjdą na jaw w trakcie procesu - mówi Craig Weintraub, były prokurator, który reprezentuje mężczyznę.\ntagi: Adwokaci oskarżonego ARIEL CASTRO Cleveland porwanie i przetrzymywanie potwór


4. „Charytatywny blok reklamowy” w 167 rozgłośniach - SATKurier.pl\ndodano: 2021-04-10 10:11\nautor: Łukasz Knapik | źródło: Agora/Bauer Media Group\nW niedzielę, 11 kwietnia 2021 roku radiowcy w całym kraju świętować będą Polski Dzień Radia. Dodatkowo, z inicjatywy porozumienia 4 nadawców I Love Radio (Grupa Eurozet, Grupa Radiowa Agory/GRA, Grupa RMF/Bauer Media Group i Grupa ZPR Media), tego dnia w godz. 10:00-11:00 na antenach 167 rozgłośni w Polsce zostanie wyemitowany 4. „Charytatywny blok reklamowy”. Przychód z akcji zostanie przekazany Stowarzyszeniu Rodziców i Przyjaciół Dzieci z Wadą Słuchu w Krośnie. Na antenach wielu stacji będzie można także wygrać zestawy gadżetów od I Love Radio. Odbywa się także „#Radiowiec dla pracowników domów mediowych”.\nI Love Radio, czyli porozumienie czterech nadawców radiowych: Grupy Eurozet, Grupy Radiowej Agory, Grupy RMF i Grupy ZPR Media, jak co roku będzie zachęcać wszystkich słuchaczy w kraju do świętowania Polskiego Dnia Radia (więcej tutaj). Został on ustanowiony na pamiątkę przyjęcia 11 kwietnia 1923 roku przez Stowarzyszenie Radiotechników Polskich dokumentu, w którym zawarto opinie do wytycznych do ustawy radiotelegraficznej. W efekcie powstała regulacja, na mocy której dwa lata później nadano pierwszą polską audycję radiową. Wkrótce będziemy obchodzić setną rocznicę tego ważnego kroku w rozwoju polskiej radiofonii (więcej tutaj).\nDodatkowo z okazji Polskiego Dnia Radia rozgłośnie zrealizują akcję społeczną - w niedzielę, 11 kwietnia br. w godzinach 10:00-11:00 na antenach 167 stacji w całym kraju pojawi się „Charytatywny blok reklamowy”. Przychód z emisji spotów zostanie przekazany Stowarzyszeniu Rodziców i Przyjaciół Dzieci z Wadą Słuchu w Krośnie.\n- Każdego dnia ponad 70 proc. Polaków w wieku od 15 od 75 lat słucha radia - to medium bardzo ważne w naszym życiu codziennym, tym bardziej w czasach pandemii. Tak duże zaufanie słuchaczy to dla nas zobowiązanie do pełnienia istotnej roli społecznej. Dlatego po raz kolejny z dużym entuzjazmem włączamy się w akcję I Love Radio podczas święta radiowców, a dzięki czwartej już akcji charytatywnej ponownie pomagamy potrzebującym\n- mówi Maciej Moszczyński, zarządzający Tandem Media, zespołem brokera radiowego i kinowego w Grupie Radiowej Agory (GRA).\nInicjatywa I Love Radio powstała 4 lata temu. Konkurujące na co dzień grupy radiowe nawiązały wówczas porozumienie, którego celem jest „popularyzacja radia w Polsce jako efektywnego medium reklamowego poprzez działania promocyjne, edukacyjne i badawcze”.\nCo roku 11 kwietnia I Love Radio organizowało także atrakcje dla domów mediowych, które przybierały formę mini koncertów, spotkań z gwiazdami radia oraz konkursów. W tym roku coroczny „#Radiowiec dla pracowników domów mediowych” odbywa się online i ma postać konkursu z nagrodami.\n4. „Charytatywny blok reklamowy” - emisja w niedzielę, 11 kwietnia 2021 roku o godz. 10:00 w 167 rozgłośniach w Polsce.


Google już na początku 2018 roku zapowiedziało przekształcenie Android Pay w Google Pay. Teraz przyszedł czas, aby plany wcielić w życie. W ciągu kilku dni wszyscy użytkownicy dostaną stosowną aktualizację, która dotychczasową usługę odeśle do lamusa.\nGoogle reklamuje Google Pay jako miejsce, w którym użytkownicy znajdą wszystkie, niezbędne podczas zakupów (i po ich zrobieniu również) rzeczy. Na ekranie głównym aplikacji pokażą się ostatnie transakcje, najbliższe sklepy, przydatne wskazówki. Umożliwi on też odkrywanie nagród (cokolwiek to znaczy). Z kolei w zakładce „Karty” znajdą się karty płatnicze (debetowe, kredytowe), podarunkowe i te z programów lojalnościowych (m.in. Clubcard, Payback, Moja Biedronka).\nAplikacja to jednak tylko część Google Pay. Koncern w pocie czoła pracuje, aby uruchomić usługę we wszystkich swoich produktach, tzn. m.in. Chrome i Sklepie Play. Dzięki temu wystarczy, że użytkownik raz przypisze kartę płatniczą do swojego konta Google i potem będzie mógł z niej korzystać już wszędzie, na komputerze osobistym, tablecie i smartfonie.\nGoogle współpracuje również z partnerami online i w sklepach stacjonarnych, dzięki czemu już wkrótce użytkownicy będą mogli skorzystać z funkcji płacenia Google Pay na stronach internetowych i w aplikacjach. Według zapowiedzi, za kilka tygodni taka możliwość pojawi się w programie iTaxi.\nJak wspomniałem na początku, wkrótce Google udostępni aktualizację, która zmieni Android Pay w Google Pay na smartfonach. Będzie to jeden z pierwszych kroków, przybliżających użytkowników do łatwego i wygodnego płacenia wszędzie za pomocą zaledwie kilku dotknięć/kliknięć myszką. Ja nie mogę się już doczekać, a Wy?


Pojęcie transakcji wymiany walutowej jest ściśle związane z warunkami finansowymi. Klasyfikujemy rynek metali szlachetnych, rynek kredytowy, rynek akcji i Forex jako rynki, na których instrumenty finansowe są przedmiotem transakcji walutowych. Ten artykuł obejmuje tylko te instrumenty handlowe, które stosuje się na rynku Forex. Transakcja wymiany walut to umowa pomiędzy dwiema stronami na zakup jednej waluty w zamian za sprzedaż drugiej. Taka transakcja ma określony termin i cenę. Transakcje Forex różnią się datą zaksięgowania pieniędzy na koncie (datą waluty). W związku z tym transakcje walutowe można podzielić na dwa rodzaje: natychmiastowe transakcje walutowe (spot) i terminowe transakcje walutowe.\nZdecydowana większość transakcji na rynku Forex to transakcje typu spot. Z reguły datą waluty transakcji spot jest drugi dzień roboczy po jej zamknięciu. Takie warunki są bardzo dogodne dla uczestników rynku, ponieważ mają oni wystarczająco dużo czasu na zajęcie się dokumentacją. Rynek, na którym waluta jest wymieniana po kwotowaniach aktualnych (spot), nazywany jest rynkiem spot. Jest to rynek z natychmiastową opłatą.\nWarto zauważyć, że ta zasada wzajemnych rozliczeń transakcji spot jest odpowiednia dla dużych inwestorów. W przypadku inwestorów prywatnych (klientów różnych firm maklerskich), którzy handlują na rynku Forex przez Internet, transakcja jest dokonywana natychmiast po kliknięciu przycisku przez inwestora. W przypadku takich transakcji data waluty nie jest ważna, ponieważ rachunek klienta zawsze odzwierciedla bieżący obrót na rynku Forex.\nTerminowe transakcje walutowe obejmują kontrakty terminowe typu forward, futures, opcyjne i swapy. Nazywa się je również pochodnymi. Takie instrumenty finansowe zostały stworzone specjalnie dla firm, ponieważ pomagają zmniejszyć potencjalne ryzyko wahań cen. Dla prywatnego inwestora, który chce zarabiać na rynku Forex, te instrumenty handlowe nie są tak istotne. Niemniej jednak omówimy je bliżej, aby umożliwić zrozumienie ogólnego obrazu.\nKontrakty terminowe zawierane są pomiędzy kontrahentami na warunkach wymiany określonej kwoty waluty według uzgodnionej ceny i dnia (daty rozliczenia). Transakcja zostanie zamknięta niezależnie od aktualnej ceny (ceny spot).\nPrzykładowo kontrakt typu forward będzie korzystny, gdy polska firma planuje zakup zagranicznego sprzętu za dolary amerykańskie. Wyobraźmy sobie, że ta firma nie ma dość pieniędzy, aby zamknąć transakcję, ale spodziewa się, że złotówki zostaną przelane na konto rozliczeniowe w ciągu miesiąca. Ponadto spółka przewiduje, że kurs zmieni się w niekorzystnym dla niej kierunku, czyli dolar będzie rósł. W takiej sytuacji sensowne jest zawarcie kontraktu forward z bankiem na zakup niezbędnej kwoty USD z terminem rozliczenia jednego miesiąca i po korzystnej dla firmy cenie. Oczywiście mogą pojawić się trudności ze znalezieniem kontrahenta, ponieważ banki również spodziewają się, że dolar amerykański zyska na wartości.\nZ jednej strony kontrakty forward obniżają ryzyko, ale z drugiej mogą prowadzić do utraty zysku. Jeśli dolar spadnie, firma traci możliwość niższej zapłaty za sprzęt.\nW przeciwieństwie do kontraktów forward, kontrakty terminowe mają standardowe terminy zapadalności i stałe wolumeny walutowe. Dzięki tej funkcji mogą być sprzedawane jako zwykłe papiery wartościowe. Kontrakty futures są przedmiotem obrotu na rynku kontraktów terminowych. Średni czas realizacji kontraktu terminowego to około trzech miesięcy.\nKontrakty opcyjne są podobne do kontraktów futures, ale handel tymi pierwszymi wiąże się z mniejszym ryzykiem. Tak więc, jeśli kupujesz kontrakty futures, musisz zamknąć transakcję na uzgodnionych warunkach. Jeśli kupujesz kontrakty opcyjne, możesz odmówić zamknięcia transakcji. Kontrakty te są przedmiotem obrotu na rynku opcji.\nKontrakt swap to umowa między dwiema stronami dotycząca wymiany aktywów w określonych z góry odstępach czasu. Na przykład, firma kupuje od banku 1 000 USD za złotówki po cenie spot z zobowiązaniem do sprzedania bankowi 1 000 USD za złotówki za miesiąc po cenie spot, która będzie obowiązywała na rynku Forex za miesiąc. Swapy to umowy dostosowane do indywidualnych potrzeb. Nie są one więc przedmiotem obrotu na giełdach.\nSpośród wszystkich transakcji Forex (instrumentów handlowych), dla inwestora najważniejsze są transakcje spot.


Kontenerowy konkurent Małaszewicz - rp.pl\nSławków przygotowuje się do stałego połączenia kolejowego z Chinami.\nPublikacja: 09.01.2020 20:03\nTrwają prace nad uruchomieniem kolejnego pociągu z Chin. – Decyzja co do częstotliwości transportu będzie podjęta wspólnie z naszymi partnerami – wyjaśnia prezes zarządu PKP Linia Hutnicza Szerokotorowa Zbigniew Tracichleb.\nZapewnia, że spółka spotyka się z bardzo dużym zainteresowaniem wśród klientów realizacją wysyłek z Chin do Polski. – Prowadzimy również zaawansowane rozmowy dotyczące wysyłek towarów do Chin i krajów Azji Centralnej. Ładunki mogą być przewożone zarówno trasą lądową tj. przez Ukrainę, Rosję i Kazachstan, ale również trasą trans kaspijską z ominięciem Rosji, co może być szczególnie intersujące dla eksporterów żywności – podkreśla prezes PKP LHS.\nCena dostawy kontenera jest uzależniona od rozwiązania logistycznego wybranego przez nadawcę. – Pracujemy nad korzystną ofertą handlową – stwierdza członek zarządu do spraw handlu i eksploatacji PKP LHS Dariusz Sikora.\nProjekt jest wspólnym przedsięwzięciem PKP LHS, Xi’an Free Trade Port Construction and Operation, oraz Kedentransservice.\nPierwszy pociąg, który 5 stycznia dotarł do Sławkowa, jechał trasą: Xi’an – Alashankou/Dostyk (przeładunek na granicy chińsko-kazachskiej) – Ileck – Suzemka/ Zernovo – Izov/Hrubieszów – Sławków LHS i przywiózł 45 ładownych kontenerów 40-stopowych.\nSikora podkreśla, że na całej trasie przewozu pociąg jest monitorowany, a informacja o jego bieżącej lokalizacji jest przekazywana klientom. – Jeden kontener to jeden list przewozowy. Jeśli towar jednorodny przewożony jest w kilku kontenerach ale ma jednego odbiorcę to przesyłka może być nadana za jednym listem przewozowym – opisuje Sikora.\nW Małaszewiczach, przez które przechodzi niemal cały kolejowy transport ładunków z Chin do Europy, w ub.r. należące do PKP Cago przeładowały blisko 6 tys. pociągów. – Mając na uwadze obecny rynek przewozów kontenerowych na trasie Chiny-Europa-Chiny jesteśmy przekonani, że będzie to stałe połączenie zapewniające naszym klientom dostęp do najlepszych rozwiązań logistycznych – uważa prezes PKP LHS.\nWskazuje, że do „Euroterminala Sławków” (25 km od Katowic) można dojechać najdłuższymi pociągami kontenerowymi w Europie o długości do 950 m, których nie trzeba przeładowywać na granicy Unii Europejskiej.


Archiwa: Aktualności - Strona 290 z 358 - Dworek na Długiej w Warce\nAktualnościPrzez Dworek na Długiej 8 grudnia 2012\nW FABRYCE ŚW. MIKOŁAJA w Centrum Sportu i Rekreacji – zagościli najmłodsi obywatele miasta i gminy Warka. 6 grudnia uczniów szkół podstawowych i przedszkoli zaprosił Burmistrz Warki Dariusz Gizka za pośrednictwem swych jednostek. Dzieci brały udział w imprezie zorganizowanej z okazji święta ich ulubionego patrona. Organizatorami zabaw byli: CeSiR Warka, Dom Kultury „Dworek na Długiej”.…\nZrób sobie gwiazdkę – Warsztaty „Robótkowo”\nAktualności, Projekty i działaniaPrzez Dworek na Długiej 5 grudnia 2012\n9 Grudnia 2012 r. (sobota) – godz. 14.00-17.00 w Dworku na Długiej odbędzie się kolejna część Warsztatów „To i owo Robótkowo” Warsztaty Praktycznych Umiejętności. Podczas warsztatów uczestnicy nauczą się wykonywać na szydełku gwiazdki świąteczne. Organizator zapewnia uczestnikom szydełka i kordonki. Koszt 10 zł. Liczba Miejsce ograniczona. Zapisy – tel. 48 667 22 70, mailowo: l.rejer@dworek.warka.pl lub…\nNasi Potrafią – Jarosław Nogal\nAktualności, Projekty i działania, Wystawy Twórców Lokalnych - Nasi PotrafiąPrzez Dworek na Długiej 3 grudnia 2012\n7 grudnia 2012 roku w dworkowych piwnicach otwarta zostanie pierwsza Wystawa w ramach Projektu „Nasi Potrafią” czyli promocji zwykłych mieszkańców Warki, którzy dzięki ciężkiej pracy i pasją stali się „niezwykli” Jarosław Nogal – profesjonalny fotograf znany jako Shaddixx. Najlepiej wejść na www.shaddixx.com Wystawę uświetni występ znanego beatboxera, przyjaciela autora zdjęć. Ze względu na ograniczoną liczbę miejsce prosimy…\nKoncert o „niePrzemijaniu” w Dworku\nAktualności, Konkursy FotograficznePrzez Dworek na Długiej 3 grudnia 2012\nDworek na Długiej w Warce Serdecznie zaprasza na wieczór muzyczny „niePrzemijanie” w wykonaniu Sekcji Wokalnej pod kierownictwem Krzysztofa Błaszkiewicza. W trakcie koncertu rozstrzygnięty zostanie konkurs fotograficzny organizowany przez „Dworek na Długiej” z okazji Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej. Zapraszamy 5 grudnia 2012 o godzinie 18.00.\nOd Ciuciubabki do Jaskini hazardu\nAktualności, Warecka Akademia WiedzyPrzez Dworek na Długiej 3 grudnia 2012\nSpotkanie Wareckiej Akademii Wiedzy 6 grudnia 2012 r. – w Dworku na Długiej o godz. 1730 polecamy szczególnie dzieciom, jako że przypada ono w dniu św. Mikołaja – tego, który przynosi prezenty. Z tej okazji także Warecka Akademia Wiedzy przygotowała dla swych najmłodszych słuchaczy różne miłe niespodzianki. Na marginesie warto przypomnieć, że „niegdysiejszy” św. Mikołaj,…\nMikołajki w CeSiR\nAktualności, Projekty i działaniaPrzez Dworek na Długiej 3 grudnia 2012\nBurmistrz Warki zaprasza w dniu 6 grudnia 2012 roku wszystkie dzieci na Mikołajki 2012 organizowane w Centrum Sportu i Rekreacji w Warce. Plan dla szkół: 8.30-10.30 – PSP Konary, PSP Michałów, PSP Wrociszew, PSP nr 1 zerówka, ZS-P Nowa Wieś, 10.30-12.30 – Przedszkole Samorządowe, PSP Ostrołęka, PSP nr 1, PSP nr 2, Kubusiowe Przedszkole, Stowarzyszenie „Tęcza”…\nUczciliśmy pamięć o Bohaterze\nAktualności, Kalendarium, RelacjePrzez Dworek na Długiej 3 grudnia 2012\nW 182 rocznicę wybuchu Powstania Listopadowego w Warce odbyły się wieczorne uroczystości upamiętniające bunt w szkole podchorążych, którego inicjatorem był Piotr Wysocki. Uroczystości rozpoczęły się w kościele Matki Bożej Szkaplerznej Mszą w intencji Ojczyzny, którą koncelebrował proboszcz parafii ksiądz kanonik Grzegorz Krysztofik. Następnie w Capstrzyku Listopadowym uczestnicy przemaszerowali ulicami Warki na plac za Dworkiem na…


Mozzarella – z czym będzie smaczna? Przepisy | Dzień Dobry TVN - Dzień Dobry TVN\n2 grudnia 2018, 19:15 Aktualizacja: 5 września 2019, 0:25\nFot. Marie Porter / EyeEm/Getty Images\nSer mozzarella stanowi często składnik sałatek czy pizzy. Pochodzi z południowego regionu Włoch, a produkuje się go z mleka bawolego lub krowiego. Ser słynie z dużej rozciągliwości po roztopieniu.\nSer mozzarella charakteryzuje się wysoką kalorycznością, jednak zawiera wiele witamin i związków oddziałujących korzystnie na nasz organizm. Ser rodem z Włoch jest tam jednym z podstawowych składników pizzy i sałatek, ale także kanapek i innych dań. Mozzarellę charakteryzuje delikatny, kremowy smak.\nMozzarella – przepisy\nJak można wykorzystać mozzarellę w kuchni? Przede wszystkim do wszelkiego rodzaju sałatek. Mozzarella z pomidorami oraz liściem bazylii, skropiona oliwą to ciekawa przystawka, często serwowana w restauracjach. Sałatka z serem mozzarella jest szybka i prosta do przygotowania, dlatego warto ją serwować rodzinie i znajomym nie tylko podczas imprez. Sałatka, którą możemy podać jako samodzielne danie lub dodatek do obiadu, to danie z pomidorami i zielona sałatą. Potrzebujemy zaledwie kilku składników, by wyczarować pyszne danie:\n· 100 g mieszanki sałat,\n· 100 g mozzarelli (mogą być mini kuleczki),\n· świeżą bazylię,\n· olej balsamiczny,\n· 1 łyżkę musztardy francuskiej,\n· 1 łyżeczkę miodu płynnego,\n· 2 łyżeczki oliwy,\nNa początek przygotowujemy sos. Mieszamy ze sobą musztardę, miód, oliwę z łyżką octu, a następnie doprawiamy pieprzem i solą. Sałatę wkładamy do miski, dodajemy pokrojone pomidory, startą marchew i mozzarellę. Dorzucamy porwane listki bazylii, polewamy sosem, a na koniec skrapiamy delikatnie octem balsamicznym. Ser może być składnikiem różnych potraw, dlatego doskonale sprawdzi się mozzarella na śniadanie lub kolację . Potrawy z serem mozzarella to także zapiekanki. Ciekawą propozycją jest zapiekanka makaronowa z serem. Przygotowujemy:\n· 25 dag ugotowanego makaronu,\n· 20 dag dowolnej wędliny,\n· 20 dag sera mozzarella (startego),\n· ½ obgotowanego brokuła,\n· sól, pieprz i ketchup.\nCebulę i czosnek podsmażamy na patelni. Dodajemy pieczarki, brokuła i paprykę, wszystko dusimy chwilę i przyprawiamy solą oraz pieprzem. Zestawiamy z ognia, wrzucamy makaron oraz wędlinę, połowę sera mozzarella. Wszystkie składniki mieszamy i przekładamy do naczynia żaroodpornego. Na wierzch wysypujemy resztę sera, wkładamy zapiekankę do nagrzanego piekarnika (180 stopni) i pieczemy przez 15 minut, aż ser się stopi. Przed podaniem polewamy ketchupem. Dania z serem mozzarella są nieskomplikowane, ale zaspokajają najbardziej wybredne gusta.\nMozzarella na ciepło, czyli zapiekana i w panierce\nSmaczny i szybki posiłek na ciepło to zapiekana bagietka z mozzarellą i pomidorami. Zapiekana mozzarella sprawdzi się zarówno na śniadanie, kolację, jak i posiłek dla znajomych. Wystarczy pokroić bagietkę na kromki, posmarować masłem, następnie ułożyć plaster pomidora, oprószyć solą, położyć plaster sera i posypać suszona bazylią. Całość wkładamy do pieca na 6-8 minut i zapiekamy aż ser się rozpuści, a bagietka stanie się chrupka. Grzanki można podawać z sosem czosnkowym lub ketchupem. Mozzarella w panierce jest także szybka do przygotowania, dlatego może okazać się świetnym pomysłem na poczęstunek dla niespodziewanych gości. Jak przygotować panierkę? Kulki mozzarelli obtaczamy w mące, jajku i tartej bułce. Następnie smażymy na oliwie lub oleju, zdejmujemy z patelni i odsączamy na papierowym ręczniku. Panierowana mozzarella doskonale komponuje się z sałatką z selera naciowego i jabłka. Pokrojone jabłko i seler zalewamy sosem: majonezem zmieszanym z jogurtem naturalnym, solą i pieprzem. Nie każdy wie jednak, że istnieje również mozzarella w zalewie. Jak przyrządzić to danie? Przygotowujemy mini mozzarellę, którą będziemy układać w słoiczku na przemian z innymi składnikami i ziołami. Możemy użyć w tym celu papryczki chili, czosnku, oliwek, kolorowego pieprzu oraz świeżych ziół: bazylii, tymianku lub innych ulubionych. Warto wzbogacić smak solą morską lub ziołami prowansalskimi. Całość zalewamy oliwą z oliwek. Słoik wstawiamy do lodówki. Po kilku godzinach mozzarella jest gotowa. Po zjedzeniu sera, oliwę możemy wykorzystać np. do sałatek.\nMozzarella – właściwości oraz wartości odżywcze\nMiłośnicy włoskiego sera zastanawiają się, czy mozzarella jest zdrowa , a także, ile kalorii ma mozzarella ? Ten typ sera charakteryzuje się wysoką zawartością wapnia oraz witaminy B12. 100 g produktu pozwala też pokryć 50% dziennego zapotrzebowania na selen. Inne ważne dla organizmu składniki sera mozzarella to witaminy A, D, K, B6, B2, B7. 100 g produktu to około 250 kcal. Jak zrobić ser mozzarella ? Czy domowa mozzarella smakuje równie dobrze? Do przygotowania sera w domu potrzebujemy:\n· 2 l mleka pasteryzowanego,\n· 70 ml soku z cytryny,\n· 1¼ ml podpuszczki,\n· 2 łyżki niejodowanej soli,\n· 50 ml niechlorowanej wody.\nZimne mleko wlewamy do garnka i dodajemy sok z cytryny. Mieszamy i podgrzewamy do 33 stopni. W mleku muszą zacząć pojawiać się skrzepy. Dodajemy rozpuszczoną w wodzie podpuszczkę, mieszamy i podgrzewamy do 40 stopni. Skrzep musi oddzielić się od serwatki. Zestawiamy garnek z ognia. Przelewamy mleko przez sito. Do skrzepu dodajemy odrobinę soli, do serwatki resztę, podgrzewając ją do 80 stopni. Skrzep zanurzamy w serwatce na 15 sekund, następnie umieszczamy go na desce i zagniatamy jak ciasto, aż stanie się gumowaty. Ser wkładamy do lodówki. Po kilku godzinach jest gotowy do spożycia.


Konkurs na piosenkę o Częstochowie - Zdrowa Częstochowa\nKonkurs na piosenkę o Częstochowie\nKonkurs „Oblicza Częstochowy” na autorską piosenkę o Częstochowie - organizują Aktywna Częstochowa wraz z Częstokocham i Młodzieżową Radą Miasta.\nOrganizatorzy czekają na najbardziej wpadające w ucho utwory. Proszą o nadsyłanie maksymalnie 1 utworu oraz - w związku z planowaną publikacją utworów - o przesłanie zdjęcia / grafiki, która zostanie wstawiona w tło piosenki na mediach społecznościowych. Po zakończeniu nasyłania prace zostaną opublikowane na profilu Aktywna Częstochowa, a zwycięzcy będą wyłonieni na podstawie otrzymanych polubień. Za najbardziej kreatywny utwór zwycięzca otrzyma 500 zł.\nNa utwory organizatorzy konkursu czekają do 24 listopada (23:59).\nz dopiskiem - „piosenka autorska”. Organizatorzy proszą również o podanie w e-mailu:\n- tytułu utworu\nAdres, pod który należy wysyłać e-maile: aktywna.czestochowa@o2.pl\nKonkurs odbywa się pod Honorowym Patronatem Prezydenta Miasta Częstochowy Krzysztofa Matyjaszczyka


15 zasad zdrowego trybu życia - ofeminin\n◀ ▶ To co robimy teraz, ma ogromny wpływ na nasz organizm w przyszłości! Jeśli jeśli zadbasz o siebie w tej chwili, za kilka lat będziesz sobie mogła tylko podziękować. Oto 15 zdrowych rzeczy, które powinnaś zrobić przed 30!\n1. Znajdź ulubioną formę ruchu\nCzęsto jest tak, że nie chce ci się ruszać z kanapy, kiedy myślisz o bieganiu i ćwiczeniach na siłowni? Może to po prostu nie twoja dziedzina sportu. Wypróbuj kilka opcji, takich jak: taniec, rolki, joga. Nie musisz robić tego co wszyscy. Jeśli będziesz lubić swoje zajęcia, o wiele chętnie będziesz na nie chodzić, a tłuszcz zniknie w międzyczasie. 2. Naucz się kilku zdrowych przepisów\nNie musisz wkuwać na pamięć całej książki Chodakowskiej, ale kilka podstawowych przepisów na obiad, które nie pływają w tłuszczu i w weglowodanach, powinnaś znać i wprowadzić je do swojego menu.\n3. Znajdź fajnego lekarza\nCzy to ginekolog, czy internista, warto znaleźć lekarza, którego lubimy i słuchamy. Nie wszyscy są opryskliwi i wredni. Czasem warto poświęcić 10 minut więcej na dojazd na miłą wizytę niż użerać się z cholerykiem.\nMłodość rządzi się swoimi prawami i raz na jakiś czas nikt ci nie broni trochę wypić (zwłaszcza czerwonego wina), jednak upijanie się co tydzień do nieprzytomności jest po prostu złe. Dla twojego ciała i dla twojej godności.\n5. Ubezpiecz się Po trzydziestce jesteś bardziej narażona na wiele chorób (w tym na nowotwory). Warto pomyśleć o ubezpieczeniu, które pokryje koszty leczenia. Nigdy nie wiesz, czy nie spotka to właśnie ciebie,\nKarolina Czaja 28/02/2014Wszystkie artykuły (Fitness i zdrowie)\nCo powinnaś zrobić zanim skończysz 30 latP. 2P. 3\nNie przegap...Treningi #heretocreate niezmiennie podkręcają tempoWejdź na ring jako fighterka! W najnowszej kolekcji Reebok Combat będziesz nie do powstrzymania!Kalorie w napojach, czyli kiedy powinnaś mieć się na baczności!Unicorno uwodzi bajkowym klimatem i miękkimi, luksusowymi dzianinami


Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży | hyperreal.info\n21 luty, 2017 - 18:00\nUSA, uzależnienia, badania naukowe, publikacje naukowe, tłumaczenia\nStosowanie narkotyków w okresie dojrzewania często związane jest z późniejszymi problemami z nadużywaniem substancji, ale nowe badania sugerują, że kluczowym czynnikiem ryzyka jest tu kombinacja słabej pamięci roboczej (working memory) i trudności z kontrolą impulsów.\nTe czynniki ryzyka predysponują do postępującego stosowania narkotyków (sięgania po kolejne substancje) w młodszym wieku i późniejszego uzależnienia, donoszą naukowcy reprezentujący trzy instytucje w publikacji udostępnionej online 16 lutego przez czasopismo Addiction. Badanie koncentruje się na alkoholu, marihuanie i tytoniu, czyli narkotykach najczęściej przez młodzież używanych.\nMłodym ludziom mającym trudności z kontrolowaniem impulsów nie wystarczają programy interwencyjne, koncentrujące się na zwykłym zniechęcaniu do wczesnego używania narkotyków – twierdzi główna autorka badania, Atika Khurana, adiunkt w Zakładzie Psychologii, Doradztwa i Usług Społecznych na Uniwersytecie Oregońskim.\nUstaliliśmy, że wczesne zażywanie narkotyków jest bez wątpienia czynnikiem ryzyka - powiedziała Khurana, pracująca również w Instytucie Badań nad Profilaktyką na UO. Dostrzegliśmy jednak również, że pierwotny deficyt w obszarze pamięci roboczej i kontrolowania impulsów stwarza dodatkowe ryzyko wystąpienia w przyszłości zaburzeń związanych z nadużywaniem substancji psychoaktywnych.\nOkreślenie „pamięć robocza” odnosi się do zdolności do koncentrowania się na zadaniu bez łatwego ulegania rozpraszaniu. Młodzież ze słabszą pamięcią roboczą ma zwykle problemy z kontrolowaniem odczuwanych impulsów, a zatem wydaje się bardziej narażona na kontynuowanie używania narkotyków.\nUstalenia pochodzą z ostatecznej oceny grupy 387 młodych ludzi, obecnie w wieku 18-20 lat, którzy jako 10-12 latkowie zostali w 2004 roku zaangażowani do długoterminowego badania prowadzonego przez Centrum Polityki Publicznej Annenberg przy Uniwersytecie Pensylwanii, we współpracy ze Szpitalem Dziecięcym w Filadelfii.\nW artykule opublikowanym w 2015 roku w czasopiśmie Development and Psychopathology zespół Khurany udokumentował, że młodzież ze sprawniejszą pamięcią roboczą była lepiej przygotowana do uniknięcia przechodzenia do intensywnego użytkowania po rozpoczęciu okresu eksperymentów.\nW naszej wcześniejszej pracy brakowało rozstrzygnięcia, czy to szczególne formy wczesnego używania narkotyków determinowały późniejsze nadużywanie"- powiedziała Khurana, która była adiunktem w Centrum Polityki Publicznej Annenberg w czasie, gdy zainicjowano długoterminowe badanie. Ludzie tak naprawdę nie koncentrują się na różnorodności wzorców stosowania narkotyków. Niektórzy młodzi ludzie mogą zacząć wcześnie i eksperymentować, nie idąc jednak dalej, podczas gdy inni będą eksperymentować, następnie przejdą do używania cięższych narkotyków.\nAnalizując kolejne zestawienia danych odpowiadających przedziałom od początku do końca okresu dorastania, naukowcy odkryli, że eksperymentowanie z narkotykami w młodym wieku nie było kluczowym czynnikiem pozwalającym prognozować przyszłe problemy z nadużywaniem substancji psychoaktywnych. Czynnikiem tym było postępujące sięganie po kolejne substancje w korelacji z osłabieniem w pamięci roboczej i zdolności kontrolowania impulsów.\nNaukowcy stwierdzili również, że pierwotne deficyty w obszarze pamięci roboczej i kontroli impulsów nadal stwarzały ryzyko rozwoju późniejszego zaburzeń związanych z nadużywaniem substancji późniejszych, niezależnie od wystąpienia wczesnej progresji w sięganiu po kolejne narkotyki.\nZaburzenia związane z nadużywaniem substancji psychoaktywnych są w tym kraju poważnym problemem zdrowia publicznego – powiedziała Khurana - Początek używania substancji ma miejsce w okresie dojrzewania. Istnieje wiele badań, które łączą wczesną inicjację z późniejszymi zaburzeniami związanymi z nadużywaniem substancji psychoaktywnych. Nasze badanie poszerza pole, wskazując, że samo zajęcie się problemem wczesnej inicjacji nie wystarczy do rozwiązania tego problemu.\nStrategie profilaktyczne w szkołach skupiają się zazwyczaj na okresie gimnazjalnym (middle-school), kiedy to, jak się uważa, ma miejsce wczesna inicjacja narkotykowa, i opierają się na założeniu, że problem stanowi jakiekolwiek zażywanie narkotyków - powiedział współautor badania, Dan Romer, dyrektor ds. badań w Centrum Polityki Publicznej Annenberg. Nasze badanie sugeruje, że profilaktyka powinna zostać bardziej dopracowana.\nNależy opracować strategie interwencji ukierunkowane na wzmacnianie pamięci roboczej i procesów poznawczych, związanych z hamowaniem impulsywnych reakcji, aby w ten sposób pomóc młodzieży lepiej radzić sobie z pokusami związanymi z narkotykami — podsumowuje Khurana.\nWybierz ocenęGive Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 1/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 2/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 3/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 4/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 5/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 6/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 7/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 8/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 9/10Give Słabość pamięci roboczej i kontroli impulsów kluczowymi czynnikami ryzyka uzależnienia u młodzieży 10/10Wycofaj ocenę


Światowy Dzień Modlitw za Kościół w Chinach - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Światowy Dzień Modlitw za Kościół w Chinach\n24 maja 2019 14:01 /w Informacje, Kościół, Świat\nDziś obchodzimy Światowy Dzień Modlitw za Kościół w Chinach. W obliczu prześladowań i ograniczenia wolności religii nasi bracia w wierze bardzo potrzebują tego wsparcia.\n24 maja jest w Chinach wspomnieniem Matki Bożej z Sheshan – Królowej Chin. W 2007 roku w liście skierowanym do całego Kościoła powszechnego papież Benedykt XVI ogłosił ten dzień Światowym Dniem Modlitw za Kościół w Chinach. Sytuacja Kościoła Katolickiego w Chinach jest coraz trudniejsza. Blisko 12 milionów katolików, którzy mieszkają w tym kraju, cierpią prześladowania ze strony reżimu.\n– Traktowani są jako ludzie drugiej kategorii, ludzie, którzy nie mają swoich praw, ludzie, z którymi można zrobić wszystko cokolwiek się chce. Słyszymy co chwilę o handlu narządami więźniów wyznających religię chrześcijanką, o chrześcijanach przerzucanych do Pakistanu, którzy są wykorzystywani, kobiety chrześcijanki, które są wykorzystywane jako małżonki dla bogatych Pakistańczyków. Są to ludzie, którzy nie mają żadnych praw, za którymi nikt się nie wstawia, których tam nikt nie broni i z którymi można sobie zrobić wszystko, cokolwiek się chce – mówi dyrektor Biura Regionalnego Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie w Krakowie ks. Rafał Cyfka.\nCo więcej – władze Chin utrudniają wszelką działalność Kościołów chrześcijańskich, w tym z tzw. kościoła podziemnego.\n– Usuwają krzyże z wież kościołów, z dachów kościołów, każą podwyższać mury tak, aby nic nie było wiadome, że tu są chrześcijańskie świątynie, że tu się gromadzą chrześcijanie na modlitwie. Stąd też chrześcijanie nie mogą, zwłaszcza ci należący do kościoła podziemnego, liczyć na jakąkolwiek opiekę państwa, na jakiekolwiek zapewnienie bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie – władze sprzyjają temu, aby ten Kościół likwidować i aby likwidować tych, którzy do tego Kościoła przynależą – dodaje ks. Rafał Cyfka.\nDlatego potrzeba, abyśmy jako chrześcijanie byli solidarni z naszymi braćmi w Chinach, otaczając ich swoją modlitwą.\nResort cyfryzacji przygotuje zmiany w megaustawie dot. pomiaru pola elektro... Prezes PiS: Po wczorajszej wypowiedzi G. Schetyny z jego ust powinno paść...