Pojemnik na ręczniki w roli Autocut Lucart biały za 1 zł przy zakupie 4 opakowań ręczników Econatural - Dozowniki za 1 zł - Linea\n» Pojemnik na ręczniki w roli Autocut Lucart biały za 1 zł przy zakupie 4 opakowań ręczników Econatural\nKod produktu: 892980/861059E\n445,38 zł Taniej w zestawie!\nEstetyczny, higieniczny i wysoce użyteczny pojemnik na ręczniki w roli Autocut z automatycznym systemem odcinania. Kolor biały.\nW prezentowanym zestawie znajdują się cztery opakowania ręczników Lucart EcoNatural oraz pojemnik na ręczniki w roli Lucart Identity Autocut za 1 zł netto.\nPojemnik na ręczniki w roli Lucart Identity Autocut automatycznie dozuje ręcznik w pojedynczych listkach. Zapewnia bardzo wysokie standardy higieny, jest przy tym niezwykle wygodny w użytkowaniu. Stosowanie podajnika zapewnia oszczędności - zdecydowanie ograniczone są straty papieru dzięki pojedynczemu dozowaniu porcji ręcznika.\nRęczniki w roli Autocut Lucart EcoNatural mają zadowalającą chłonność, są miękkie, przyjemne dla skóry. Powstają w wyniku recyklingu opakowań kartonowych. Mają naturalny, jasnobrązowy kolor (włókna celulozowe nie są wybielane chemicznie). Stosowanie ekologicznych papierów jest przejawem troski o środowisko. Jesteśmy dodatkowo postrzegani jako firma, która dba o zrównoważony rozwój.\nPojemnik na ręczniki w roli Autocut Lucart biały za 1 zł przy zakupie 4 opakowań ręczników Econatural Wybierz warianty produktu (1/2)


Prawda o kryzysie\nWspółczesny kryzys finansowy i gospodarczy w USA oraz jego reperkusje globalne są przedmiotem niezwykle zróżnicowanych analiz, ocen i rozważań – naukowych, publicystycznych, obywatelskich i innych, trochę na zasadzie: „od jednej skrajności do drugiej”. Po raz kolejny, sprawdza się francuskie i polskie powiedzenie: „autant de tetes, autant d’avis” - „co głowa, to rozum”. Jest przy tym wiele fałszu, manipulacji i dezinformacji. Niebywałe zróżnicowanie i zamieszanie analityczno – informacyjno – prognostyczne powoduje nieustannie rzadko spotykaną dezorientację i niepewność wśród polityków, ekonomistów, finansistów, przedsiębiorców, doradców oraz zwykłych posiadaczy dóbr materialnych i pieniędzy – większych czy mniejszych. Potęguje to nastroje paniki, strachu i obaw przed niepewnym jutrem oraz utratą posiadanych zasobów majątkowych, co – tym bardziej – pogarsza sytuację i atmosferę kryzysową. Nie spotkałem jeszcze ani jednej pogłębionej i kompleksowej analizy oraz prognozy ewolucji kryzysu i jego skutków – w odniesieniu do USA, Polski i całego świata. Nie brakuje też głosów wyznawców „spiskowej teorii dziejów”, twierdzących, iż określone siły sprawcze wywołały kryzys celowo.\nW tej sytuacji, niniejsze opracowanie jest skromną próbą spokojnej, względnie całościowej, realistycznej i racjonalnej analizy oraz oceny kryzysu – w ujęciu systematycznym. Zgodnie z amerykańską dewizą sądową: wymaga to prawdy, prawdy i tylko prawdy. Tym bardziej, że kryzys ten nie ma precedensu w całej historii gospodarczej naszej cywilizacji. Jego konsekwencje, bezpośrednie i długofalowe, też będą bezprecedensowo bulwersujące i dziś jeszcze bardzo trudne do przewidzenia. Kryzys zatacza coraz szersze kręgi i powoduje coraz większe straty w gospodarce światowej. Stosunkowo niedługo nastąpi kulminacja i przesilenie zjawisk kryzysowych (nie wiadomo jeszcze za jaką cenę), po czym powinna dokonywać się powolna regeneracja zniszczonego kryzysem gospodarstwa światowego. Najsmutniejsze jest to, iż obecnego kryzysu można było uniknąć – przy odrobinie wyobraźni ekonomicznej i przy znacznie mniejszej pazerności (nie)wielkiego (już dziś) kapitału amerykańskiego - opętanego pogonią za zyskiem.\nNiemało już było w USA różnych kryzysów - od I rewolucji przemysłowej, łącznie z wielkim załamaniem gospodarczym z przełomu lat 20-tych i 30-tych XX wieku, ale takiej zapaści jak obecna jeszcze nie było. Skakankę ocen i nastrojów ilustruje chyba najlepiej fakt, iż klasyczna sinusoida koniunkturalna i kryzysowa przekształciła się dramatycznie w giełdowy… wykres sejsmograficzny. Wielu nie kryje zaskoczenia z powodu takiego obrotu sprawy, a przecież obecna kulminacja kryzysowa narastała od dłuższego już czasu, wręcz od całych dziesięcioleci powojennych.\nAbsolutnie nowym fenomenem w analizowanym kontekście jest szybka globalizacja zjawisk kryzysowych. Zatwardziali i niepoprawni optymiści i fanatycy globalizacji przekonują się w bardzo bolesny sposób, iż jej efektem są nie tylko pozytywy, ale również negatywy gospodarcze. Proces degeneracyjny jest, w danym przypadku, dwufazowy. Najpierw nastąpiła „lawina kryzysowa” w USA, zaś przysłowiowym „kamieniem”, który ją uruchomił była polityka łatwego pieniądza, szczególnie kredytów mieszkaniowych (tzw. hipotecznych) i niemożność ich spłacenia przez kredytobiorców. Polityka ta prowadzona była bez umiaru oraz w dążeniu do maksymalizacji zysków bankowych i w atmosferze niebywałej pazerności i chciwości kredytodawców oraz ich promotorów np. Alan Greenspan (A.G.), długoletni szef Federal Reserve - banku centralnego USA. Rozdęty do niebywałych rozmiarów „balon hipoteczny” nie wytrzymał w końcu ciśnienia wewnętrznego (rosnąca niemożność spłaty kredytów) i pęknął z ogromnym hukiem, powodując dramatyczne (lawinowe) konsekwencje w USA i „efekt domina” w skali globalnej.\nSytuacja A.G. nie jest godna pozazdroszczenia. Dość szybko został on potraktowany przez swych mocodawców jako „kozioł ofiarny” i wziął na siebie gros odpowiedzialności za wywołanie potężnego kryzysu. Posunięcie to można uznać nawet za sprytne i wytłumaczalne – w odbiorze światowej opinii publicznej („kryzys pożera własne dzieci” – tzn. własnych twórców). Ale cóż można dziś zrobić A.G. - starszemu panu uznawanemu jeszcze niedawno za wszechmocnego guru neoliberalizmu amerykańskiego i globalnego? Praktycznie nic! Faktycznie – jego odpowiedzialność za całe nieszczęście jest ogromna, ale nie spotka go za to żadna kara. Ot i sprawiedliwość neoliberalna.\n„Zagrywka” kapitału amerykańskiego z przerzuceniem odpowiedzialności za kryzys na A.G. jest, nadto, niezwykle brutalna, okrutna, bezwzględna i przewrotna. Bowiem A.G. nie działał sam. Jego poczynania firmował np. George W. Bush, jr. A.G. stwarzał tylko możliwości spekulacyjne (np. manipulacje stopami procentowymi) i firmował poczynania swych „kolesiów”, głównie znanych bankierów i zarządców wielkich koncernów amerykańskich, którzy mieli zarabiać krocie na polityce finansowej prowadzonej przez A.G (i dzielić się z nim zyskami?). Jednak marzenia („New American Dreams”) o krociowych zarobkach nie spełniły się - a „kolesie” ponieśli już ogromne straty. Jednocześnie inni winowajcy kryzysu chowają głowy w piasek i kryją się za plecami A.G. Chodzi tu przede wszystkim o obecnego szefa Federal Reserve, Ben’a S. Bernanke (B.B.), który przejął stanowisko od A.G. parę lat temu i - praktycznie – kontynuował jego fatalną politykę finansowo-kredytową. Odpowiedzialność B.B. za kryzys jest też bardzo poważna. Teraz również on wspomina nieśmiało o swych błędach, ale i temu dżentelmenowi nie spadnie chyba włos z głowy. Wątpię, czy B. Obama zdecyduje się na zdymisjonowanie B.B.? Chodzi tu także o prezesa MWF, Dominique Strauss – Kahn (D.S.K. - mieniącego się socjalistą francuskim i zamierzającego kandydować na stanowisko przyszłego Prezydenta Francji). D.S.K. dobrze wiedział o nadciągającej globalnej burzy kryzysowej, ale nie zrobił nic, aby do niej nie dopuścić. Zresztą, wszyscy ci panowie i ich instytucje nie zaprezentowały do tej pory ciekawszych, nowatorskich i skutecznych rozwiązań antykryzysowych – w skali amerykańskiej i globalnej.\nNa słowa najwyższego potępienia i najostrzejszej krytyki zasługują jednak dwaj główni „sponsorzy” przestępczych działań (szczególnie spekulacyjnych), które doprowadziły do kryzysu: b. prezydent George W. Bush, jr. i jego minister skarbu – Henry Paulson. Jeszcze na samym początku kryzysu obaj ci politycy dali niebywały popis arogancji, bezwzględności i cynizmu, rozumując mniej więcej tak: wprawdzie kryzys wybuchł najpierw w USA i został spowodowany przez przyczyny i czynniki pochodzenia amerykańskiego, to jednak ma on już charakter globalny i dlatego cały świat powinien współdziałać w zakresie przeciwdziałania kryzysowi, eliminowania jego skutków i naprawiania anachronicznych mechanizmów kryzysogennych (np. kapitał spekulacyjny, tzw. system z Bretton Woods i in.).\nW ten sposób – wszystkie kraje świata zostały postawione w bardzo niezręcznej sytuacji, nie mając, w zasadzie, innego wyjścia, jak tylko podejmowanie poczynań antykryzysowych – w obronie własnych interesów ekonomiczno-finansowych. Jednakże dotychczasowa efektywność tych poczynań jest raczej deklaratywna, minimalna i niewystarczająca. Dotyczy to zwłaszcza „wielkich” tego świata: UE, Chiny, Indie, Rosja, Japonia itp. oraz takich organizacji jak: ONZ, WTO, G-20, OECD, Bank Światowy, MFW, APEC, OPEC i in. Po prostu, nikt nie chce płacić za straty spowodowane przez głupotę i pazerność kapitału amerykańskiego, zaś każdy myśli, z reguły, o tym, jak wykorzystać kryzys we własnych interesach, trochę zgodnie z maksymą, iż: „największe fortuny można zdobywać także w warunkach największego kryzysu gospodarczego”. Ale takie podejście źle wróży skuteczności działań antykryzysowych i perspektywom budowania nowego lepszego ładu ekonomiczno-finansowego w świecie w okresie pokryzysowym. Nota bene: pakiet antykryzysowy Nicolas’a Sarkozy’ego we Francji (wielkie dotacje, inwestycje i roboty publiczne) przypomina do złudzenia poczynania Adolfa Hitlera w Niemczech - po wielkim kryzysie z przełomu lat 20-tych i 30-tych XX wieku, w wyniku których powstały, m.in., sławetne „Autobahn’y”. Znamienne, iż Angela Merkel jest bardzo powściągliwa wobec koncepcji antykryzysowych N. Sarkozy’ego.\nOczywiście, za kryzys powinni zapłacić, przede wszystkim ci, którzy go wywołali. Jednak – realistycznie rzecz biorąc – USA nie mają najmniejszych możliwości samodzielnego uporania się z kryzysem ani u siebie ani też, tym bardziej, w reszcie świata. Bowiem, na wysokie straty spowodowane już przez kryzys nakłada się ogromne zadłużenie budżetowe państwa amerykańskiego (wewnętrzne i zewnętrzne), sięgające 15 proc. PKB USA i stale rosnące. Dochodzą do tego także inne poważne i bezproduktywne wydatki budżetowe – takie jak: dotacje dla upadających banków i firm, nakłady na siły zbrojne oraz na wojnę w Iraku i w Afganistanie, sowita pomoc finansowa dla zagranicy dla „wybranych klientów” USA i in. Jednocześnie trudno sobie wyobrazić, aby świat tak boleśnie dotknięty kryzysem, przeszedł do porządku dziennego nad jego kosztami globalnymi i krajowymi. Jest więc prawie pewne, iż – wcześniej czy później – sławetna international community wystawi „odpowiedni rachunek” Stanom Zjednoczonym i zażąda jego uregulowania. I co się wtedy stanie? Szczerze, obiektywnie oraz ku przestrodze współczesnych i potomnych: sumaryczne i długofalowe skutki kryzysu stanowią potężny ładunek wybuchowy mogący doprowadzić do nowej wielkiej wojny na świecie.\nUwaga: wzrost antysemityzmu - na początku grudnia 2008 r., „Newsweek” (wersja angielska) opublikował artykuł pt.: „Europe’s Jewish Problem”. Jego autorem jest Denis MacShane, laburzystowski poseł i b. minister. W artykule, w kontekście kryzysowym, podano wyniki najnowszych badań socjologicznych (tzw. the Pew Survey), wskazujące na silny wzrost antysemityzmu w wielu krajach europejskich - (najpierw aktualna liczba obywateli „niechętnych Żydom”, a w nawiasie – analogiczny wskaźnik z przed 4 -5 lat): Hiszpania – 50 proc. (21 proc.), Polska – 36 proc. (27 proc.), Niemcy – 25 proc. (20 proc.), Francja – 20 proc. (11 proc.), W. Brytania – 9 proc. (bez większych zmian). W artykule wymienia się także nasilenie nastrojów antyżydowskich (antysemickich) we Włoszech, na Węgrzech, w Rumunii i w Bułgarii. Autor przytacza też wypowiedź (nieżyjącego) nacjonalisty austriackiego - Joerg’a Haider’a, który stwierdził, iż: „największą obelgą dla germańskiego (Germanic) polityka jest oskarżenie go o to, iż w jego żyłach płynie żydowska krew”.\nDiagnoza ogólna: mamy dziś do czynienia z ciężką, przewlekłą i bezprecedensową chorobą kryzysową o wymiarze amerykańskim i globalnym. Jej dalszy czasokres i przebieg jest dość trudny do przewidzenia a rokowania – raczej pesymistyczne. Terapia stosowana do tej pory jest bardzo mało skuteczna, w związku z czym choroba może spowodować poważne spustoszenia w globalnym organizmie gospodarczym i w każdym kraju – z osobna. W wielu przypadkach, odbudowę zniszczonej gospodarki trzeba będzie zaczynać od nowa – jak po wojnie. Koszty tego będą ogromne i niemożliwe do wyliczenia. Ludzkości (nie tylko najbiedniejszym) grozi długotrwała zapaść rozwojowa i niebywałe cofnięcie cywilizacyjne, bowiem negatywy kryzysowe nałożą się na dotychczasowy niedorozwój niektórych kontynentów i regionów, szczególnie Afryki i spowodują niszczycielski efekt kumulacyjny. Gwałtowny spadek cen ropy naftowej (od ok. 140 do ok. 40 USD za baryłkę) – i to w bardzo krótkim czasie – jest wymownym świadectwem głębi kryzysu. Wynika to ze zmniejszania się popytu na surowce energetyczne (i inne) z powodu ograniczania produkcji, sprzedaży i eksportu (także samochodów). Spadek uderza boleśnie w budżety wszystkich producentów ropy, szczególnie w takich krajach, jak Rosja, Kazachstan, Azerbejdżan, Wenezuela czy Nigeria.\nW powszechnym zamieszaniu i nieładzie intelektualno – analitycznym, w związku z kryzysem, stosunkowo największa doza zgodności poglądów panuje jednak w zakresie oceny jego bezpośrednich przyczyn. Zachodzi pytanie, co popchnęło bogatych, szczególnie kapitał amerykański oraz jego czołowych eksponentów i decydentów, do tak szaleńczych i ryzykanckich zagrywek spekulacyjnych, które miały przynieść wielkie zyski (kosztem biednych i ubogich z USA i z całego świata)? A spowodowały jedynie monstrualne wielomilionowe straty kapitałowi amerykańskiemu i gospodarkom wszystkich krajów? Odpowiedź na to pytanie jest nadspodziewanie banalna i prosta.\nWynika ona z szybko zmieniającego się układu sił gospodarczych w świecie. Kapitał amerykański nie chce, najwidoczniej, przyjąć do wiadomości, iż jego kiedyś dominująca pozycja w gospodarce światowej przeszła na zawsze do historii. Na jego miejscu pojawiły się nowe supermocarstwa gospodarcze: Unia Europejska, Chiny, Japonia, Indie, ASEAN, a nawet Rosja, Brazylia, RPA i inne. Są one znacznie bardziej dynamiczne, nowocześniejsze i konkurencyjne niż skostniały moloch produkcyjny i kapitał finansowy USA, które nie wytrzymują już konkurencji z prężnymi rywalami. Gospodarka amerykańska nie mogła więc zarabiać tradycyjnymi metodami (produkcja, inwestycje, sprzedaż, eksport itp.) i zadłużała się coraz bardziej – wewnętrznie i zewnętrznie, ale zarabiać dalej jakoś trzeba!\nSięgnięto więc po „metody niekonwencjonalne” (i to na wielką skalę): machlojki księgowo-podatkowe, korupcja, manipulacje kapitałowo-finansowe, machinacje inwestycyjne, spekulacje giełdowe, tzw. fundusze inwestycyjne, tanie kredyty i inne. To wszystko miało przynieść bogatym i decydentom ogromne zyski, kosztem biednych z USA i z całego świata, ale jednak szybko okazało się przedsięwzięciem rozpaczliwym, poronionym oraz bardzo mało efektywnym i zupełnie niezyskownym. W taki to sposób, kapitał amerykański sam wpadł w pułapkę (zadłużenia i słabej efektywności spekulacji finansowo-kredytowych), którą na siebie zastawił, wywołując tylko potężny kryzys finansowo – gospodarczy o reperkusjach globalnych. Nigdy nie zrozumiem tej niebywałej pazerności, głupoty i krótkowzroczności kapitału amerykańskiego oraz jego czołowych eksponentów i decydentów, którzy (w imię swych egoistycznych interesów) doprowadzili - irracjonalnie - USA i świat do skraju przepaści zagrażającej fundamentom materialnym naszej cywilizacji. Ważne jest jednak, iż nie powiodła się ich rozpaczliwa próba doprowadzenia do największej afery korupcyjnej w całej historii gospodarczej świata!\nPrzeanalizujmy najpierw przyczyny pośrednie kryzysu:\n1. Degeneracja kapitalizmu amerykańskiego. Jest to główna praprzyczyna natury zasadniczej. Wymaga ona nieco głębszego zastanowienia. Otóż, analiza ewolucji tego kapitalizmu, szczególnie w okresie od ostatniego wielkiego kryzysu (przełom lat 20-tych i 30-tych XX wieku) do dziś prowadzi do bardzo ciekawych wniosków. Okazuje się bowiem, iż – w całym tym okresie - kapitalizm amerykański nigdy nie był czysto wolnorynkowy – wbrew temu, co twierdzą fanatyczni neoliberałowie i ich koniunkturalni sojusznicy – neokonserwatyści. W ramach tego systemu zawsze występowała dość duża doza interwencjonizmu państwowego („widzialna ręka państwa” obok „niewidzialnej ręki rynku”). Przybierała ona różne formy: zamówienia państwowe, sterowanie koniunkturą przy pomocy zmian stopy procentowej i polityki podatkowej, manipulacje psychologiczne i propagandowo-medialne wpływające na postawy producentów i konsumentów, kreowanie zagrożeń zewnętrznych celem mobilizowania społeczeństwa, i – nade wszystko – militaryzacja gospodarki.\nTen ostatni instrument był często wykorzystywany przez decydentów amerykańskich: II wojna światowa, „zimna wojna” i intensywne zbrojenia (także kosmiczne), wojny: koreańska, wietnamska, bliskowschodnia, kuwejcka (w Zatoce Perskiej), iracka, afgańska i antyterrorystyczna, największe na świecie wydatki na siły zbrojne USA (ok. 500 mld USD rocznie) i in. były, na krótką metę, dość skutecznym czynnikiem nakręcającym koniunkturę amerykańską, ale – długofalowo – okazały się zgubne i bezproduktywne (a nie „kontrproduktywne”- „counterproductive” (ang.) – jak błędnie mawia np. Radosław Sikorski). Potwierdzeniem tego jest ostrość, zasięg i głębia obecnego kryzysu. Paradoksalnie, kapitalizm amerykański miał okresy świetności i efektywności (np. po I wielkim kryzysie, po II wojnie światowej, po „zimnej wojnie”) oraz okresy upadku i ostrych kryzysów – jak obecnie. Nie był to więc rozwój spokojny i harmonijny, lecz na zasadzie: od jednej skrajności do drugiej.\nW nowożytnej historii kapitalizmu amerykańskiego występują więc fenomenalne dokonania gospodarcze i naukowo-techniczne (np. kosmiczne), militarne i ich zastosowania cywilne (np. internet) i wiele innych oraz groźne zapaści, które, w znacznym stopniu, niwelowały negatywnie owe dokonania pozytywne i ich wpływ na rozwój społeczno- gospodarczy USA. Faktem pozostaje jednak, iż – w sumie tych zjawisk - do końca lat 70. – gospodarka amerykańska miała bezwzględnie dominującą pozycję w świecie. Sytuacja zmieniła się radykalnie na ich niekorzyść pod koniec lat 70-tych, a – w szczególności – po upadku „imperium radzieckiego”. Nastąpiły zasadnicze modyfikacje na gospodarczej mapie świata – pojawiły się nowe mocarstwa ekonomiczne („emerging powers”), szczególnie Indie i Chiny. Innym paradoksem jest fakt, iż – na swe nieszczęście – właśnie kapitalizm amerykański przyczynił się do niebywałego wzrostu ich potęgi (np. wielkie inwestycje amerykańskie w Chinach, przenoszenie tam produkcji koncernów amerykańskich itp.).\nKapitalizm amerykański stawał się coraz mniej konkurencyjny wobec nowych mocarstw i ulegał przyspieszonej degeneracji, zwłaszcza, że system polityczny i polityka zagraniczna USA jest skostniała i nienowoczesna oraz nieadekwatna do współczesnych realiów gospodarczych w USA i w całym świecie. W takim to kapitalizmie, dążącym za wszelką cenę do przetrwania i utrzymania swej pozycji w świecie, mnożyły się zjawiska patologiczne, które – w końcu – doprowadziły do powstania obecnej formy tego systemu, który można określić mianem kapitalizmu gangsterskiego, absolutnie nieprzydatnego we współczesnych warunkach amerykańskich i globalnych. Nawet, kwitnąca do niedawna, Kalifornia przeżywa obecnie ciężki „kryzys budżetowy” (tzn. finansowy - około 12 mld deficytu w budżecie stanowym),\n2. Doktryna oderwana od realiów. Chodzi, naturalnie, o amerykańską odmianę neoliberalizmu (plus neokonserwatyzmu) i o efekty jej zastosowań praktycznych. W tamtejszych warunkach została ona doprowadzona do rozmiarów ekstremalnych i wynaturzonych. Wszystko w gospodarce miało się dziać i regulować samoczynnie za pośrednictwem „niewidzialnej ręki rynku”, przy czym neoliberałowie sprowadziliby najchętniej do zera dozę interwencjonizmu państwowego (czy etatyzmu). Owszem, odpowiedni stopień neoliberalizmu, w racjonalnych rozmiarach, byłby wskazany w gospodarce amerykańskiej - wówczas, kiedy rozwijała się ona normalnie (zrównoważona podaż i popyt, umiarkowana polityka zagraniczna, ustabilizowana sytuacja w gospodarce światowej itp.). Tymczasem, w ostatnich latach, głównie za przyczyną USA, nie było owej normalności i żaden z tych warunków nie był spełniany. Ale teorii i praktyki neoliberalizmu decydenci amerykańscy trzymali się kurczowo w dalszym ciągu. To okazało się zgubne dla nich (i dla reszty świata).\nBowiem mechanizm ekstremalnego „wolnego rynku” funkcjonował nadal nawet wówczas, kiedy sytuacja w gospodarce amerykańskiej i światowej stawała się coraz bardziej nienormalna – kryzysowa. Mechanizm ten działał, zgodnie ze swą naturą, w sposób żywiołowy i nie kontrolowany przez nikogo, potęgując i pomnażając, w danym przypadku, zjawiska kryzysowe oraz ich efekty materialne i finansowe.\nKiedy decydenci amerykańscy zdecydowali się wreszcie na rozpaczliwe i awaryjne elementy interwencjonizmu państwowego (dotacje, renacjonalizacja itp.) było już za późno, bowiem, mechanizmy nieokiełznanego „wolnego rynku” uruchomiły szybko ww. „efekt lawiny” w USA i „efekt domina” kryzysowego w świecie. Podobne, zresztą, antykryzysowe poczynania etatystyczne podejmowane, wzorem amerykańskim w innych krajach, okazały się mało skuteczne. To był krach amerykańskiej ekstremalnej odmiany neoliberalizmu. Wbrew niepoprawnym zwolennikom tej doktryny i praktyki ekonomicznej, trudno oczekiwać, że zdoła ona odrodzić się „z popiołów kryzysowych” w swej poprzedniej zgubnej postaci, oderwanej od realiów XXI i potrzeb XXII wieku.\nNeoliberalizm amerykański jest ściśle związany z imieniem Miltona Friedmana i jego chicagowskiej szkoły ekonomicznej (tzw. Chicago boys). Lansowali oni monetaryzm (podaż pieniądza jest głównym czynnikiem wpływającym na wielkość wolumenu PKB) oraz pozbawienie państwa prawie wszystkich atrybutów (tzn. sprywatyzowanie wszystkiego) – z wyjątkiem sił zbrojnych i straży granicznej oraz totalnej deregulacji sektora bankowo-finansowego. Tak też się stało w USA – z wiadomymi wynikami. Donald Rumsfeld, były minister obrony, chciał sprywatyzować nawet… prowadzenie działań wojennych, powierzając firmom prywatnym (np. Black Water i DynCorp.i in.) wiele przedsięwzięć (na rzecz US Army) w Iraku i w Afganistanie.\nKolejny paradoks amerykański: koniunkturalnym sojusznikiem neoliberałów okazali się tamtejsi neokonserwatyści. Bronią oni takich wartości jak: odwieczny American Dream, mesjanizm i nadrzędność walorów amerykańskich nad innymi (demokracja, wolny rynek, prawa człowieka, przedsiębiorczość itp.), wiara w prymat własnego systemu ekonomicznego i dominacji gospodarki amerykańskiej (i dolara) w świecie, American Leadership – globalnie itp. itd. Kryzys potwierdza, iż żadne z owych „marzeń” i kanonów neokonserwatywnych nie jest obecnie (i chyba na zawsze) możliwe do realizacji, ale neokonserwatyści trwają niezmiennie przy swych surrealistycznych przekonaniach. Skompromitowany ustępujący prezydent USA i jego polityka była, jak na ironię, swoistą nieskładną mieszaniną kanonów neoliberalnych i neokonserwatywnych, która okazała się groźną „mieszanką wybuchową” kryzysu,\n3. Anachronizm z Bretton Woods. Powojenny system finansowo-walutowy świata, związany z nazwą tej miejscowości (stan New Hampshire, United Nations Monetarny and Financial Conference, 730 delegatów z 44 państw sojuszniczych, lipiec 1944 r.) jest jedną z najważniejszych przyczyn pośrednich kryzysu. W wyniku tej konferencji wprowadzono powojenny międzyrządowy system monetarny. Jednym z jego kluczowych elementów było (nierealistyczne) postanowienie ws. utrzymywania kursów wymiany walut w 1 procentowym przedziale wahań (fluktuacji). Utworzono Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy. System z Bretton Woods przetrwał, de iure, do roku 1971, kiedy USA odstąpiły od wymienialności dolara na złoto.\nJednak, de facto, system ten funkcjonował nadal (aż do obecnego kryzysu) i był dość efektywnym instrumentem finansowego panoszenia się i dominacji gospodarczej Ameryki na rynku światowym, zwłaszcza, że USA podporządkowały sobie prawie całkowicie również Bank Światowy. Do tego doszły tajne porozumienia walutowe, np. USA – Arabia Saudyjska ws. zawierania wszystkich kontraktów naftowych wyłącznie w USD.\nAle z czasem, pojawiły się nowe potęgi naftowe: Rosja, Wenezuela, Nigeria i nawet Irak (Saddam’a Hussein’a), którym porozumienie amerykańsko-saudyjskie nie było na rękę. Naturalnie, można było dominować, kiedy dolar i gospodarka amerykańska wiodły prym w świecie, zaś państwa trzymały swe główne rezerwy walutowe w dolarach.\nErozja ich znaczenia postępowała coraz bardziej w ostatnich latach – w miarę umacniania się pozycji euro, juana i jena w gospodarce światowej. Jeszcze przed kryzysem, dolar był już słabiutki, a teraz – to lepiej o nim nie mówić. Odchodzenie świata od dominacji dolara jest nieuchronne. Rezerwy walutowe Chin wynoszą obecnie grubo ponad 2 bln USD i gdyby Chiny postanowiły zamienić te pieniądze, np., na euro, to gospodarka amerykańska zawaliłaby się kompletnie – ale i obecny globalny kryzys gospodarczy urósłby do niebotycznych rozmiarów.\nW tej sytuacji, niektórzy lansują wprowadzenie systemu Bretton Woods II (m.in. sztywne kursy wymienne i powrót do parytetu złota). Nic bardziej błędnego. Niezbędny światu jest natomiast oryginalny i nowatorski ład ekonomiczno-finansowy, stosownie do realiów, potrzeb i możliwości XXI i XXII wieku oraz adekwatny do obecnego układu globalnych sił gospodarczych (tzn. nie oparty na USD). Ład ten powinien: bazować na zrównoważonym rozwoju gospodarczo - społecznym świata („sustainable development”), zawierać efektywne mechanizmy antykryzysowe, zostać uwolniony od dominacji jednej gospodarki i jednej waluty oraz wprowadzić jeden wspólny pieniądz (walutę światową: np. 1 global = 100 centów) dla wszystkich. Oszczędności z tego tytułu byłyby ogromne. Gwoli przypomnienia: jeszcze w latach 70-tych XX wieku głośno było w świecie o potrzebie wprowadzenia nowego globalnego ładu ekonomicznego. Ale skończyło się tylko na gadaniu…\n4. Kosztowne iluzje globalizacji. Kryzys oznacza w praktyce krach współczesnej globalizacji – narzuconej światu przez USA – po obaleniu kolonializmu i drugiego bieguna supermocarstwowego (radzieckiego). Jest to tzw. IV-ta globalizacja, (I-sza nastąpiła po wojnach napoleońskich). Globalizacja ma, mniej więcej, tyle samo zwolenników, co przeciwników (tzw. alterglobalistów). I słusznie. Jedni dostrzegają w niej raczej pozytywy, inni zaś – głównie negatywy. Faktem jest jednak, iż dotychczasowy ogólny bilans globalizacji na modłę amerykańską jest zdecydowanie negatywny dla rozwoju świata – jako całości. Najnowszy ostry kryzys gospodarczy jest tego dobitnym dowodem. Globalizacja pogłębiła przepaść między „biegunem bogactwa” i „biegunem nędzy” na Ziemi i choć niektórym (bogatszym) powodziło się coraz lepiej, to jednak sytuacja zdecydowanej (biedniejszej) większości ludzkości stawała się coraz gorsza, wręcz nieznośna (vide: Afryka).\nW zamyśle amerykańskim, globalizacja miała służyć, przede wszystkim, promowaniu i ekspansji na rynku światowym towarów, usług i inwestycji z USA oraz tzw. American Way of Life (w sensie ideologicznym, kulturalnym i in.). Tak się rzeczywiście działo i strona amerykańska zyskała na tym niemało (przed kryzysem). Lansowano i eksportowano własne dobra i walory w świecie, dotując niektóre wyroby made in USA i blokując dostęp towarów z różnych krajów (np. afrykańskich) do rynku amerykańskiego, unijnego i in. (nieuczciwa konkurencja).\nMechanizm globalizacji działał w miarę normalnie do czasu pojawienia się zjawisk kryzysowych w USA. Od tej chwili – stał się swoim przeciwieństwem i służył, głównie, do… transmisji tych zjawisk na cały świat i do ich potęgowania. W takiej powiększonej postaci zjawiska te powracały (właśnie kanałami globalizacyjnymi) na rynek USA i zaostrzały kryzys jeszcze bardziej. W tym sensie, strona amerykańska zawisła na własnym sznurze, który sama sobie ukręciła. W świetle tego, dotychczasowa formuła globalizacji jest nie do obrony i powinna zostać zastąpiona przez nowatorski i efektywny system (ład) gospodarczo-finansowy dla świata (bez dyktatu amerykańskiego i z odpowiednimi bezpiecznikami antykryzysowymi).\n5. Ostry kryzys ekologiczny. Dramaturgię naszej obecnej sytuacji ekonomiczno-finansowej USA i świata intensyfikuje kardynalny i bezprecedensowy fakt: zaostrzający się z dnia na dzień globalny kryzys ekologiczny (znacznie groźniejszy od kryzysu ekonomicznego) generuje coraz większe szkody materialne, które nakładają się na straty tego rodzaju powodowane przez współczesny kryzys finansowy i ekonomiczny. Jego winowajcy są też odpowiedzialni, w przeważającej mierze, za ww. kryzys ekologiczny. Gołym okiem widać już ogromne szkody wynikające zeń w wyniku: postępującego zanieczyszczania środowiska naturalnego (powietrza, wody i gleby), ocieplania atmosfery ziemskiej, tajfunów, okresów powodzi i suszy (na przemian), pustynnienia, stepowienia i deforestacji, podnoszenia poziomu wód w morzach i oceanach, dotkliwego braku czystej wody, epidemii i chorób społecznych, migracji coraz większych rzesz ludzkich (np. z Afryki na Południe Europy i z Ameryki Łacińskiej do Ameryki Północnej) itp. Zagraża to przetrwaniu („Survival”) rodzaju ludzkiego oraz wszystkich gatunków fauny i flory na Ziemi, zwłaszcza że poczynania profilaktyczne są nieskuteczne. Potwierdziła to niedawna Konferencja ONZ w Poznaniu ws. „Climate Change” i jej nikłe wyniki konkretne. Także w tym przypadku działa straszliwy efekt „sprzężenia zwrotnego”: kryzys ekonomiczny utrudnia rozwiązywanie problemów ekologicznych świata i potęguje kryzys ekologiczny, zaś tenże zwiększa jeszcze bardziej łączne straty powodowane przez kryzys ekonomiczno-finansowy.\nTeraz – krótko - o przyczynach bezpośrednich, znanych już wszystkim z autopsji:\n1. Łatwe kredyty hipoteczne i niemożność ich spłacenia wskutek pauperyzacji (zubożenia) społeczeństwa amerykańskiego oraz pęknięcie „bańki hipotecznej” w USA – to, jak wspomniałem, był kamień, który uruchomił tam „lawinę kryzysową”,\n2. Korupcja (nawet gubernator Stanu Illinois chciał sprzedać za łapówę mandat senatorski po B. Obamie!), kryminalne manipulacje księgowe i spekulacje finansowe na wielką skalę, zwłaszcza w zakresie tzw. funduszy inwestycyjnych,\n3. Ogromne zadłużenie budżetu federalnego, wewnętrzne i zewnętrzne, wynoszące ok. 15 proc. PKB USA, państwo to żyje na kredyt, zaciągany, m.in., u Chińczyków, u Saudyjczyków i in. Z takim zadłużeniem każdy inny podmiot dawno by już zbankrutował!\n4. Bezproduktywne nakłady na intensywne i coraz bardziej kosztowne zbrojenia, na wojnę w Iraku, w Afganistanie i przeciwko terroryzmowi. Wydatki te idą w biliony dolarów, ale nie procentują odpowiednio dla gospodarki USA. Widocznie stopień jej militaryzacji jest ciągle za mały. Można by go zwiększyć, wywołując jakąś wielką awanturę wojenną (np. przeciwko Iranowi). Ale dziś USA nie mogą tego zrobić bezkarnie, głównie z uwagi na zmianę układu sił ekonomicznych i strategicznych w świecie - na ich niekorzyść. B. Obama obiecał już Izraelowi zawarcie (bushowskiego!) paktu strategicznego („parasola nuklearnego”): odpowiedź nuklearna (a nawet uderzenie wyprzedzające) w przypadku zagrożenia atakiem nuklearnym przeciwko Izraelowi. To byłby właśnie koniec świata…\nPierwsza faza zjawisk kryzysowych, trwająca, zresztą, nadal, dotyczy sfery finansowo-bankowej oraz giełdowej. Znamionują ją już upadki kilkunastu banków i instytucji ubezpieczeniowych (tylko w USA), silne wahania kursu dolara i perturbacje giełdowe (tendencja generalna – silnie spadkowa), licytowanie nieszczęsnych kredytobiorców, straty inwestorów sięgające bilionów dolarów oraz rozlanie się kryzysu finansowego w USA na cały świat (globalizacja kryzysów). W tej lawinowo pogarszającej się sytuacji, pryska neoliberalny mit o wolnym rynku, bowiem – dla poprawiania sytuacji i całego swego anachronicznego systemu finansowo – gospodarczego, władze państwowe USA (i wielu innych krajów) zmuszone są stosować „wypróbowane” instrumenty interwencjonizmu państwowego, przeznaczając, m.in., bilionowe dotacje na ratowanie banków i instytucji gospodarczych zagrożonych upadłością, producentów samochodów i in., uciekając się de facto do metod nacjonalizacji, ponownego upaństwowienia itp.\nRównież lawina kryzysowa, podobnie jak śnieżna czy błotna, ma to do siebie, że musi „wyszumieć się” do końca – aż utraci swój morderczy i niszczycielski impet. Dlatego też, kryzys finansowy przekształca się szybko w autentyczny i dotkliwy kryzys gospodarczy w USA (oraz w innych krajach całego świata). Mechanizm tego jest dobrze znany i prosty. Bowiem, poza sinusoidą cykliczności koniunkturalnej, szczególnie w kapitalizmie amerykańskim („wzloty i upadki” = „ups and downs”), podmioty gospodarcze, które poniosły wielkie straty finansowe i giełdowe, zmuszone są ograniczać produkcję towarów i usług oraz – w konsekwencji – wolumen sprzedaży i eksportu itp., osłabia się (albo wręcz zanika) ich aktywność inwestycyjna, następują redukcje zatrudnienia itp. itd. Szybki wzrost sfery biedy – konsumentów i producentów bez pieniędzy, bez pracy i bez klarownych widoków na przyszłość - gwałtownie zmniejsza siłę nabywczą społeczeństwa, które kupuje, inwestuje i konsumuje coraz mniej. Spada eksport, szczególnie, kiedy dolar jest tani i zmniejsza się opłacalność importu, np. towarów amerykańskich przez inne kraje. To zwiększa tylko ostrość kryzysu. W ten sposób zamyka się „błędne koło” kryzysowe (faktycznie – wznosząca się „spirala kryzysowa”). Jej szybkie i efektywne przełamanie graniczy wręcz z niemożnością, wymaga bardzo radykalnych posunięć, wyrzeczeń, ofiar i dość długiego czasu.\nZgodnie z doświadczeniami historycznymi, w takiej sytuacji następuje zazwyczaj druga faza, a mianowicie: kryzys finansowo – ekonomiczny, pogarszający znacznie warunki życia i bytowania obywateli, powoduje ich niezadowolenie, gniew i bunt oraz dość szybko przekształca się w kryzys społeczny (strajki, demonstracje protestu, grabieże, np. w Grecji i inne zjawiska patologiczne, wzrost przestępczości itp.), co może prowadzić do krwawych przesileń a nawet do wojny domowej. To nadal grozi Stanom Zjednoczonym.\nW tym kontekście, pewnej refleksji wymaga rola Baracka Obamy. Znalazł się on w położeniu nie do pozazdroszczenia pod każdym względem. Poważnym testem wiarygodności nowego prezydenta USA byłaby sytuacja, kiedy jego obietnice przedwyborcze nie zostałyby realizowane (co jest, zresztą, prawie pewne). Wówczas należałoby spodziewać się wybuchu gniewu zawiedzionych wyborców, niepokojów społecznych, buntu bezrobotnych (od września 2008 r., w USA zlikwidowano już prawie 5 mln miejsc pracy - jobs) itp.\nAmbitne zamiary nowego Prezydenta w zakresie poczynań antykryzysowych zasługują na uznanie, ale – generalnie - ich urzeczywistnienie graniczy z niemożnością („mission impossible” – fr.). Słowem, nie ma żadnych gwarancji, czy nowy Prezydent będzie w stanie zrealizować swe obietnice wyborcze dotyczące radykalnych zmian w systemie amerykańskim („change”), dzięki którym wygrał wybory.\nZaraz po swym zwycięstwie, Barack Obama od razu wpadł w szpony czołowych eksponentów kapitału, jak np. Warren Buffet (najbogatszy człowiek w USA), doradca prezydencki Paul Volker, były prezes Federal Reserve czy Rahm Samuel - mianowany na kluczowe stanowisko sekretarza generalnego Białego Domu. Tacy ludzie będą już dobrze czuwać nad tym, aby nowy prezydent nie zrobił niczego, co byłoby sprzeczne z interesami kapitału, co zmierzałoby do pociągnięcia sprawców kryzysu do odpowiedzialności konstytucyjnej itp. Do tego dochodzą inne kluczowe nominacje prezydenckie: Hillary R. Clinton (sprawy zagraniczne) i Robert Gates (obrona). Oznacza to raczej ciągłość w polityce oraz panowanie kapitału i „klanu Clintonów” w sferze stosunków USA z zagranicą. Znamienne jest jednak, iż kapitał amerykański musiał zgodzić się (bezprecedensowo) na „niebiałego” prezydenta USA, wyznaczając mu główną rolę instytucji, jaka ma doprowadzić do utrzymania pokoju społecznego w tym państwie i poskramiania gniewu biednych, (głównie kolorowych) mas ludzkich (z najnowszych danych FAO wynika, iż już ponad 1 mld ludzi głoduje w świecie, z czego niemało także w USA).\nKryzys społeczny pogłębia jeszcze bardziej kryzys gospodarczy – ale to jest nieuniknione. W takiej sytuacji, rodzi się nowy kryzys – tym razem polityczny: przesilenie, zmiana polityki i formacji rządzącej, głębokie reformy itp. Ale strat spowodowanych przez lawinowy kryzys finansowy i gospodarczy już się nie odrobi tak łatwo. Można jedynie starać się o ich ograniczanie. Społeczeństwo USA może mówić jednak o wielkim szczęściu, iż – w wyniku dość niezwykłego zbiegu okoliczności – przeszło ono „jednym skokiem” od fazy finansowo-ekonomicznej kryzysu do jego fazy politycznej - wybory (z pominięciem kryzysu społecznego). Stało się tak dlatego, iż kolejna kulminacja kryzysu gospodarczego (październik/listopad 2008 r.) zbiegła się akurat z terminem wyborów w USA, w wyniku których zmieciona została (też lawinowo) stara władza i wybrana nowa, rokująca nieco większe nadzieje na przełamanie „spirali kryzysowej” i na ponowne wyprowadzenie społeczeństwa i państwa na nie kryzysową drogę rozwoju.\nZjawiskiem bezprecedensowym jest także globalna skala i szybkie tempo „efektu domina” w obecnym kryzysie. Dotyczy on już całej gospodarki światowej. Pierwszy klocek „domina kryzysowego”, obalony w USA, przewraca, po kolei, klocki innych gospodarek narodowych, praktycznie we wszystkich krajach naszego globu. Efekt ten potęgowany jest faktem, iż globalizacja dotyczy również zjawisk kryzysowych, czego nie chcą uznać niektórzy zatwardziali neoliberałowie i neokonserwatyści, którzy maniakalnie twierdzą, iż globalizacja – to tylko same korzyści. Nie tylko i nie dla wszystkich!\nW „efekcie domina” amerykański kryzys finansowy i gospodarczy objął najpierw Kanadę, Amerykę Środkową i Południową, Unię Europejską (nie wyłączając Polski – wbrew początkowym cynicznym i kłamliwym zapewnieniom niektórych decydentów), Rosję, Indie, Chiny, Indochiny, Japonię, rozległe obszary Azji, Australię, Oceanię, Bliski i Środkowy Wschód oraz Afrykę. Bardzo źle, iż faktyczna recesja w Japonii jest dużo większa od przewidywanej. Wielką ofiarą globalizacji kryzysu jest mała Islandia, której – jako państwu – groziło bankructwo. Zewsząd płyną meldunki o spadku PKB, o zmniejszaniu się wolumenu produkcji, inwestycji, sprzedaży i eksportu oraz o nieuchronnym wzroście inflacji, bezrobocia, o spadku siły nabywczej społeczeństw i o rozszerzaniu się w nich obszarów biedy, nędzy i poniżenia.\nSzczególnej uwagi w kontekście globalnego „efektu domina” kryzysowego wymaga przypadek chiński. Gospodarka tego kraju („I fabryka i I rynek świata w XXI wieku”) płaci już wysoką cenę za globalne skutki kryzysu sprowokowanego przez decydentów z USA, w Chinach nastąpił już widoczny spadek PKB (o ok. 2 proc. ), produkcji przemysłowej (o ok. 3 proc. ) i eksportu (o ponad 2 proc. ), trwa wstrzymywanie produkcji przez setki zakładów produkcyjnych itp. (prognoza chińska wzrostu PKB ChRL w roku 2009: około 8 proc. a Banku Światowego – 7 proc. Najbardziej cierpią tzw. prowincje surowcowe i prowincje eksportowe ChRL. Czegoś takiego nie widziano w Chinach od dawna. Na szczęście, dość szybko wzrasta konsumpcja wewnętrzna (ogromny rynek wewnętrzny, m.in. ponad 700 mln rolników i wieśniaków), co może podtrzymać słabnącą produkcję, inwestycje, sprzedaż i eksport. Trochę śladem decydentów zachodnich, rząd chiński zdecydował się na wpompowanie już (listopad 2008 r.) 4 bln juanów (586 mld USD) - celem ratowania gospodarki własnej i globalnej.\nJest to jednak zadanie coraz trudniejsze, doświadczenie uczy bowiem, iż takie ogromne dotacje państwowe są mało efektywne – długofalowo i bez reform, bowiem, jako „pieniądz bez pokrycia” – mogą one generować znaczny wzrost inflacji, nakręcającej jeszcze bardziej spiralę kryzysową. Potwierdza to fakt lawirowania i kluczenia decydentów z USA (np. senat, minister skarbu Henry Paulson) w kwestiach dotacji dla koncernów samochodowych itp. Niektórzy analitycy zachodni (np. z MFW) oceniają, iż kryzys wymusi zasadnicze reformy w gospodarce chińskiej, z większym naciskiem na wzrost konsumpcji wewnętrznej i na ograniczenie inwestycji i eksportu. Inni natomiast podkreślają, dość przewrotnie, iż faktycznym celem Chin nie jest pomaganie gospodarce amerykańskiej, własnej i światowej, lecz tylko przeczekanie kryzysu – z jak najmniejszymi stratami - i powrót do wypróbowanej strategii nowoczesnych inwestycji zagranicznych u siebie i zwiększania eksportu chińskiego na rynek światowy. Zobaczymy!?\nWybierając, w 1978 r., politykę „otwarcia na świat” i współpracując – praktycznie - ze wszystkimi państwami kuli ziemskiej, władze chińskie miały, bez wątpienia, świadomość ogromnego ryzyka i zagrożeń z tym związanych dla rozwoju własnego państwa i społeczeństwa oraz dla jego oryginalnej tożsamości. Obawiam się jednak, iż nie oceniały one właściwą miarą powagi nadciągającego kryzysu w USA – w przeświadczeniu, iż Chiny zdołają przetrwać go jakoś, podobnie jak kryzys azjatycki (z lat 80-tych), tzn. bez większych strat! Tak się jednak nie stało. Hipoteza o kardynalnym znaczeniu (wymagająca jeszcze uzasadnienia): jednym z głównych zamiarów amerykańskich sprawców kryzysu było spowolnienie dynamicznego rozwoju gospodarki chińskiej – poprzez popsucie międzynarodowego otoczenia („international environment”) tego rozwoju.\nCo więcej, z punktu widzenia polityki i strategii chińskiej (harmonijny rozwój ChRL i całego świata), spokojny, stabilny rozwój USA i zapewnienie „pokojowego otoczenia globalnego” Chin ma kardynalne znaczenie. Teraz brak jest obydwu tych czynników. Jeśli więc kryzys i jego negatywne skutki międzynarodowe potęgować się będą coraz bardziej, to nieodzowne staną się zasadnicze reformy i nowatorskie posunięcia - także w sferze polityki wewnętrznej i strategii globalnej ChRL. Bowiem dziś, jak nigdy w całej historii naszej cywilizacji, niemożliwy jest już stabilny i pomyślny rozwój USA, UE i całego świata bez stabilnych i pomyślnych Chin. Ten dodatkowy „efekt sprzężenia zwrotnego” (tzw. „feedback effect”) działa, w danym przypadku, w sposób wyjątkowo silny i bezlitosny. Władze i społeczeństwo chińskie oraz producenci, eksporterzy i konsumenci za bardzo uwierzyli w potęgę USA a teraz wyglądają trochę na zaskoczonych gwałtownością i rozmiarami kryzysu amerykańskiego oraz jego reperkusjami globalnymi, ale podejmują zdecydowane i dość efektywne przeciwdziałania. Chiny muszą przygotować się na najgorsze („worst case scenerio”), o co apeluje, m.in. Zhou Xiaochuan, gubernator banku centralnego ChRL.\nKryzys powoduje ogromne i nieobliczalne straty materialne (finansowe) i społeczne w całym gospodarstwie światowym i w każdym z krajów – z osobna. Zahamował on w miarę normalny rozwój gospodarczy w świecie i cofa znacznie do tyłu całą naszą cywilizację. Zamiast kroczyć do przodu (ruch postępowy), musi ona najpierw uporać się z kryzysem, niwelować straty wszelkiego rodzaju – aby kiedyś przystąpić do odbudowy gospodarczej ze zniszczeń kryzysowych (ruch wsteczny). Bardzo niebezpiecznie pogłębi się przepaść między „biegunem bogactwa” i „biegunem nędzy” w świecie. Sytuacja biednych i najbiedniejszych ulegnie dramatycznemu pogorszeniu (np. będzie coraz mniejsze zapotrzebowanie na ich i tak tanie surowce). Co zrobić z milionami nowych bezrobotnych – trafiającymi na bruk w wyniku zamykania przedsiębiorstw i ograniczania produkcji? Powoduje to spadek siły nabywczej konsumentów – co ogranicza dalej produkcję i sprzedaż oraz nakręca spiralę kryzysową jeszcze bardziej.\nW takiej sytuacji, kardynalne znaczenie ma moment i sposób powstrzymania zjawisk kryzysowych oraz ich odwrócenia w stronę regeneracji gospodarczej (przełom). Rzadko kiedy dokonuje się to bez poważnego wstrząsu i bez ogromnej ceny za leczenie i uzdrowienie ekonomiczne. Po poprzednim wielkim kryzysie (przełom lat 20-tych i 30-tych XX wieku) przełom dokonał się faktycznie dopiero w wyniku II wojny światowej, do której ów kryzys walnie się przyczynił. O cenie takiego przełomu lepiej nie wspominać, gdyż wszyscy dobrze ją znają albo z autopsji albo z lekcji historii. Należy mieć nadzieję, iż - tym razem – nie dojdzie do kolejnej wielkiej i totalnej wojny, która – zapewne – byłaby ostatnią, ale znaczny wstrząs antykryzysowy będzie najprawdopodobniej konieczny.\nMoże to wystąpić w postaci poważnego nasilenia zjawisk patologicznych i kryminogennych w zdesperowanych społeczeństwach, wojen o ziemię, o żywność, o paliwo i o wodę oraz – co najgroźniejsze – globalizacji terroryzmu. W tym przypadku, odchodzące kierownictwo amerykańskie także popełniło fatalny błąd – podejmując wojnę z terroryzmem po „nine eleven” (atak na wieżowce WTC w Nowym Jorku). Problem polega na tym, iż – jak uczy doświadczenie – wojna USA (i innych państw) z terroryzmem jest, praktycznie nie do wygrania – przy pomocy regularnej armii i sił bezpieczeństwa. Terroryści uderzają znienacka, gdzie chcą, kiedy chcą i czym chcą. Liczne tragiczne akty terrorystyczne na Bliskim Wschodzie, w Iraku, w Afganistanie, w Pakistanie, w Biesłanie, w Londynie czy w Bombaju są tego wymownym przykładem. W tej sytuacji, poprzez niewłaściwy dobór strategii antyterrorystycznej (walka ze skutkami a nie z przyczynami terroryzmu), Waszyngton przyczynił się do niebywałego rozszerzenia tego zjawiska na cały świat a nie do jego ograniczenia i wykorzenienia. Kryzys może spotęgować terroryzm do bezprecedensowych rozmiarów.\nNie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. W tym sensie, kosztowna lekcja kryzysu może opłacić się choć trochę wszystkim pragnącym radykalnej odnowy systemu amerykańskiego i światowego, szczególnie w płaszczyźnie gospodarczej. Nie znając i nie przeceniając jeszcze ostatecznych rezultatów kryzysu, można jednak stwierdzić, iż świat obudzi się odmieniony nazajutrz po jego zakończeniu.\nZmieni się, przede wszystkim, układ sił na gospodarczej mapie Ziemi – dominująca pozycja supermocarstwowa USA zostanie osłabiona lub, wręcz, zaniknie. Centrum rozwoju naszej cywilizacji przeniesie się z obszarów nad Północnym Atlantykiem do Azji i do regionu Pacyfiku. Kryzys może położyć także kres panowaniu kapitału amerykańskiego i atlantyckiego – w ogóle (oraz dolara) w gospodarstwie światowym – na korzyść kapitału azjatyckiego, szczególnie chińskiego. Utworzenie nowego ładu ekonomicznego w świecie, jaki powinien powstać w wyniku kryzysu, nie będzie jednak zadaniem łatwym i prostym. Nowy dom buduje się łatwiej na równiej ziemi a nie na ruinach i na zgliszczach. Ponadto, wiele zależeć będzie od determinacji i od koordynacji wysiłków między zwolennikami i promotorami nowego ładu oraz od skali przeciwdziałania zwolenników starego „ładu”, dominacji USA i USD a także od prób ewentualnej recydywy neoliberalizmu i neokonserwatyzmu (nawet w odmienionej postaci)?\nKryzys a Polska: Geoffrey Sachs i Leszek Balcerowicz (oraz ich promotorzy amerykańscy) ponoszą główną winę i odpowiedzialność za zainfekowanie, po 1989 r., reformowanego systemu polskiego wirusem gangsterskiego kapitalizmu amerykańskiego. Dobrze znamy efekty tej zarazy. G. Sachs zrozumiał co nieco ze swych błędów i obecnie prezentuje się jak rzecznik… biednych w świecie. Natomiast L. Balcerowicz, mimo „klapy” amerykańskiej odmiany neoliberalizmu/neokonserwatyzmu i jej polskich zastosowań, brnie dalej w swe skompromitowane iluzje doktrynalne i praktyczne z uporem godnym lepszej sprawy. Znamienne, iż zbrodnicza „terapia wstrząsowa” Sachsa/Balcerowicza nie znalazła zastosowania w żadnym z innych krajów, które wkroczyły na drogę przemian systemowych. Co więcej, dość wysoki przyrost PKB RP w ostatnich latach był wynikiem, m.in., inicjatywności i energii Polaków, ale także wyprzedaży (niekiedy za bezcen) majątku narodowego, znacznych inwestycji zagranicznych (ponad 22 mld USD – w roku 2007), pomocy finansowej z UE oraz spekulacji walutowych, szczególnie ze złotówką. Teraz to się skończyło: nie ma już co wyprzedawać („prywatyzować”), a inwestorzy zagraniczni uciekają z Polski. Nawet warszawskiej GPW grozi, faktycznie, bankructwo czy krach. Nadchodzi godzina próby, wyrzeczeń, szczerości i prawdy, do której społeczeństwo i państwo polskie nie jest przygotowane.\nTymczasem nasz kraj pogrąża się coraz głębiej w otchłani kryzysowej, tym bardziej, iż skala otwarcia na świat i penetracji jego gospodarki przez kapitał i „inwestorów” zagranicznych nie ma precedensu w całej historii gospodarczej Polski. Obiektywnie – w zwalczaniu zjawisk kryzysowych – Polska ma relatywnie bardzo mało do powiedzenia i do zrobienia oraz jest mocno uzależniona od zagranicy, tym bardziej, iż – wzorem amerykańskim - zadłużenie naszego kraju sięga monstrualnych rozmiarów i nadal rośnie: zadłużenie zagraniczne (łącznie) – ponad 180 mld euro (dla porównania: 22 mld USD – pod koniec „epoki Gierka”) - w tej łącznej sumie – zadłużenie krótkoterminowe („hot money”) wynosi ponad 60 mld euro, zadłużenie (wewnętrzne) przedsiębiorstw krajowych – 170 mld zł, zadłużenie banków – 35 mld euro (+ ogromne zadłużenie konsumentów indywidualnych). Wystarczy więc, żeby kryzys w Polsce był bardzo dotkliwy.\nSumarycznie - skrajny neoliberalno/neokonserwatywny system amerykański nie zdał egzaminu w Polsce. Argentyński noblista stwierdził niedawno w Gdańsku, iż poprzedni ustrój w Polsce był zły – zaś obecny jest jeszcze gorszy. Nic dodać, nic ująć. Po roku 1989, jeden „starszy brat” (ZSRR) został zastąpiony, na gruncie polskim, przez innego „starszego brata” (USA). Do władzy doszli ludzie Waszyngtonu (albo mu posłuszni) – zamiast ludzi Moskwy. Nie poprawili ustroju, systemu i sytuacji w Polsce, nie wykreowali wielkiego i mądrego przywódcy – „Ojca Narodu”. Gryzą się między sobą – jak przysłowiowe „wściekłe psy”. Generalnie – poziom intelektualny, moralny i merytoryczny kadr prowaszyngtońskich jest dużo niższy niż kadr promoskiewskich.\nRozważmy konsekwencje tego wszystkiego przez pryzmat kilku najważniejszych kryteriów analitycznych, które mają największe znaczenie w walce z kryzysem w Polsce:\n1. Aspekty polityczne: nieporozumieniem i nieprawdą jest mówienie o demokracji (zwłaszcza tzw. większościowej) w RP. Od 1989 r. władza należy do kierownictw zmieniających się – kolejno - ugrupowań politycznych, które – porządzą trochę, zarobią sowicie i znikają w mrokach historii (AWS, UW, KPN i in.). Jest to tzw. uzurpatorska dyktatura „elit politycznych”. Dlatego uzurpatorska, gdyż – de facto – sprawują one rządy, co najwyżej, w imieniu mniejszości społeczeństwa (wyborców), a pretendują do reprezentowania całego narodu. Wystarczy porównać, w kategoriach absolutnych, liczbę wszystkich wyborców (nie mówiąc już o całym prawie 40-milionowym narodzie) z ilością głosów oddawanych na poszczególne „partie rządzące”. Za każdym razem wybierała je mniejszość całkowitej liczby wyborców (np. 40 proc. uczestniczących w głosowaniu)! Milcząca większość dystansuje się od takiej „demokracji”. Ponadto, kandydaci startujący w wyborach są selekcjonowani i desygnowani przez gremia (kliki) kierownicze w swoich partiach. Wyborca nie ma najmniejszego wpływu na to, kto znajdzie się na kartce do głosowania, którą mu się podsuwa celem dokonania „aktu wyborczego”. To kpiny z prawdziwej demokracji. Jeśli władza jest mniejszościowa, to tylko mniejszość społeczeństwa korzysta z „dobrodziejstw” obecnego systemu.\nJednocześnie, „demokracja” polska zmierza coraz wyraźniej w stronę anarchii. Nic dziwnego, system polityczny a l’americaine, nieadekwatny do realiów polskich (z niewielkimi tradycjami demokratycznymi), nie funkcjonuje normalnie i efektywnie. Wyrazem jego niedowładu są np. przyspieszone wybory, pękanie kolejnych koalicji rządzących, tragikomiczne „wojny na górze”, co wygląda karykaturalnie w polityce zagranicznej, paraliż najwyższych organów władzy państwowej (np. Sejm) i brak koordynacji poczynań między nimi, prywata, egoizm, sprzedajność itp. itd.\nWszelkimi możliwymi sposobami, władze starają się uśpić czujność i utrudnić mobilizację społeczeństwa, odwracając – głównie metodami manipulacji medialnych – jego uwagę od problemów natury zasadniczej na rzecz kwestii absolutnie drugorzędnych, wręcz banalnych. Kiedy władza jest słaba – panoszą się urzędasy. Jeszcze nigdy w nowożytnej historii państwowości polskiej, skala terroryzmu biurokratycznego u nas nie była tak wielka jak obecnie. Słowem, niedowład systemu oraz anarchizacja życia politycznego utrudnia w bardzo poważnym stopniu walkę z kryzysem w Polsce i sprawia, że jego skutki będą bardzo dotkliwe dla społeczeństwa,\n2. Aspekty ekonomiczne: w wyniku niewłaściwych powiązań gospodarczych z zagranicą i słabości decyzyjnych, Polska korzysta niewiele z pozytywów globalizacji, natomiast nasz kraj straci bardzo wiele z powodu negatywów globalizacji kryzysu. Najgroźniejsza jest „monokultura niemiecka” – fakt, że prawie 70 proc. naszego eksportu kieruje się na ten rynek, który pogrąża się w recesji. Niemcy będą kupować coraz mniej od Polski, a władze RP nie poszukują rynków alternatywnych. Groźba załamania eksportu – to relatywny „drobiazg” w porównaniu z innymi słabościami makro w gospodarce polskiej. Ich nieuchronna kumulacja i eskalacja zwiększy bardzo dolegliwości kryzysowe. Nie ustają dyskusje o reperkusjach planu Sachs’a/Balcerowicza. Podkreśla się, iż jednym z jego głównych celów była tania wyprzedaż majątku narodowego obcokrajowcom i oddanie pod ich kontrolę kluczowych sektorów gospodarki polskiej, np. bankowości. Kryzys w Polsce będzie bezwzględnym sprawdzianem trafności/nietrafności ww. planu. Można prognozować, iż nie wytrzyma on tej próby historycznej. W wyniku realizacji planu (i częściowo przystąpienia do UE), Polska utraciła wiele ze swej suwerenności gospodarczej (i politycznej), w związku z tym, w warunkach kryzysowych, sprawy o kardynalnym znaczeniu dla przyszłości Polski rozstrzygane będą poza jej granicami.\nNiemniej groźne są poważne zaniedbania w rozwoju gospodarczym RP. Przykładów nie trzeba szukać daleko: przemysł stoczniowy, marynarka handlowa, energetyka, górnictwo, infrastruktura, sieć drogowa i kolejowa, handel zagraniczny a nawet przemysł chemiczny i wiele innych. Otóż, w warunkach kryzysowych, zadaniem niezwykle trudnym albo wręcz niemożliwym będzie doprowadzenie tych branż do przyzwoitego poziomu i wyprowadzenie ich na prostą drogę rozwoju. Zmniejszy to konkurencyjność gospodarki polskiej na rynku międzynarodowym – regionalnym, europejskim i światowym. Gospodarka (i polityka zagraniczna) RP nie powinna dalej bazować tylko na 2 filarach, z których oba są słabowite: USA i UE („stół o 2 nogach”), filarów tych jest w świecie znacznie więcej (wielobiegunowość). Najważniejszym z nich jest Azja Wschodnia, szczególnie Chiny i Japonia oraz Indie i państwa ASEAN’u,\n3. Aspekty społeczne: wszechobecna wulgarna ideologia pieniądza (w kraju, w którym brakuje pieniędzy na wszystko) oraz agresywna amerykanizacja życia w Polsce doprowadziła do bezprecedensowej dyferencjacji i dezintegracji naszego społeczeństwa oraz do prawie kompletnego zaniku solidarności międzyludzkiej (obywatelskiej). Zawołanie: „miłuj bliźniego swego…” staje się pustym dźwiękiem. Tradycyjne podziały społeczne w Polsce zaostrzyły się w sposób niebywały. Bardzo obniżyła się „cena życia” w naszym kraju. Zjawiska te są nader niekorzystne, zwłaszcza wówczas, kiedy niezbędna jest maksymalna mobilizacja społeczna do walki z kryzysem. Skala i rodzaj zjawisk patologicznych w społeczeństwie jest dobrze znany: przestępczość i zezwierzęcenie obyczajów, mimo wszystko – wysokie bezrobocie, emigracja za chlebem alkoholizm i narkomania, utrzymywanie płac, rent i emerytur na bardzo niskim poziomie, pauperyzacja obywateli, kryzys demograficzny, niebywała korupcja na wszystkich szczeblach i we wszystkich środowiskach (nie wyłączając kościoła), wiedza i świadomość społeczna na coraz niższym poziomie (paradoks - w dobie internetu i globalizacji) oraz wiele innych.\nPoza agresywną amerykanizacją, prowadzącą np. do degeneracji i zaniku czystości języka polskiego, wpływ na owe patologie społeczne mają kolosalne zaniedbania i ciągłe eksperymenty w systemie oświaty, paraliż i niewydolność państwowej służby zdrowia, niska efektywność wymiaru sprawiedliwości, terroryzm podatkowy i cenowo-kosztowy, degrengolada w kulturze i w sztuce oraz upadek wszelkich autorytetów i wartości najwyższego rzędu. Słowem – konsumeryzm i skrajny materializm.\nPrzyczynia się do tego głównie brutalna i tendencyjna „obrabotka” psychologiczno-informacyjna w mediach, w większości nie będących, zresztą, w polskich rekach. Niektóre z nich (np. „Fakt”) codziennie ociekają krwią. Tymczasem „autorytety” moralne i intelektualne schowały, z reguły, głowy w piasek i wymownie milczą (albo kolaborują z władzą, np. kościół). Brak jest pogłębionych dyskusji intelektualistów o najważniejszych sprawach narodu, państwa i świata oraz drogowskazów i sensownych programów na przyszłość. Przeraźliwa pustka intelektualno-moralna! Jednak niezadowolenie i napięcie społeczne – powierzchniowe i podskórne – systematycznie wzrasta w naszym kraju. Cierpliwość i wytrzymałość ludzka wyczerpuje się szybko. Dlatego należy przestrzec przed przekroczeniem niedalekiej „bariery bezpieczeństwa” w tej mierze.\n4. Aspekty międzynarodowe: jak zwykle, również obecnie polityka zagraniczna współczesnej RP jest dokładną emanacją i funkcją ww. systemu oraz nieszczęsnej sytuacji i polityki wewnętrznej. Poza resortami gospodarczymi i ministerstwem obrony, najsilniejsze elementy proamerykańskie występują w MSZ RP, które jest zawsze gotowe do wykonania każdego rozkazu z Waszyngtonu. Casus tzw. tarczy antyrakietowej jest tego wymownym przykładem. Generalnie, można ocenić tak: po roku 1989, nasz kraj miał unikalne (w swej nowożytnej historii – od rozbiorów) szanse na wykreowanie się na poważnego i szanowanego partnera innych państw i organizacji międzynarodowych. Szanse te zostały kompletnie zaprzepaszczone – niezależnie od przystąpienia Polski do OECD, WTO, NATO i UE. W wyniku tego systematycznie słabnie pozycja i rola Polski na arenie międzynarodowej, a polityka zagraniczna RP nie wspiera w odpowiednim stopniu rozwoju społeczno - gospodarczego naszego kraju.\nStosunki kierownictwa polskiego z zagranicą prezentują się, syntetycznie, w następujący sposób: z USA – przeważa bezkrytyczne poddaństwo, zaślepienie i służalczość, z UE – słodko – kwaśne, ale mogłoby być znacznie lepiej. RP ciągle nie może znaleźć swego miejsca w ramach dość rozklekotanej i zbiurokratyzowanej UE, z Niemcami – raz lepiej, raz gorzej, ale potencjał tej współpracy i sąsiedztwa jest wykorzystywany w minimalnym stopniu, z Rosją – irracjonalny stan wojny polityczno-ideologicznej, działanie i myślenie o przeszłości, ze szkodą dla przyszłości. Systematyczne podsycanie antyrosyjskości w Polsce nie służy żywotnym interesom narodu i państwa polskiego oraz szkodzi kontaktom unijno-rosyjskim, z Chinami – zaprzepaszczone (od 1989 r.) olbrzymie możliwości wzajemnie korzystnej współpracy i ogromne straty finansowo-materialne, jakie poniosła Polska z tego tytułu. Winnych i odpowiedzialnych za to należy pociągnąć do odpowiedzialności konstytucyjnej i sądowej. Także w tym przypadku, uporczywe podsycanie nastrojów antychińskich w Polsce, szczególnie w sytuacji kryzysowej, jest sprzeczne z naszymi żywotnymi interesami. Prezydent powinien polecieć do Chin, a nie tylko do Mongolii… I wreszcie, współpraca RP z innymi państwami i kontynentami utrzymuje się na minimalnym poziomie. Jak tu mówić o naszym udziale w globalizacji?\nCóż dało naszemu państwu i społeczeństwu służalcze uzależnienie od nowego „starszego brata”? Bardzo niewiele: zniesienie wiz? inwestycje amerykańskie w Polsce? zwiększenie eksportu polskiego do USA? zmniejszenie nastrojów antypolskich w Stanach? kontrakty w Iraku? pomoc w modernizacji sił zbrojnych? (Phantomy – to latające trumny z demobilu)? partnerskie traktowanie Polski przez USA?\nPytań takich jest dużo więcej. Dość szybko zmienia się (na niekorzyść) wizerunek USA w oczach „średniego Polaka”. Ale strat nie da się już odrobić. Za to Polska zapłaciła słono za swą wymuszoną nie równoprawną przyjaźń ze „starszym bratem”. Do rangi negatywnego symbolu urasta haniebny udział naszego wojska w amerykańskiej pacyfikacji Iraku i Afganistanu. Teraz jednak „starszy brat” słabnie – pod każdym względem. Jeszcze nie tak dawno – w USA było dużo śmiechu i kpin, gdy upadał Związek Radziecki. Teraz plajtują Stany Zjednoczone. Czy płakać, czy śmiać się należy? Pora więc odstąpić od ślepej proamerykańskości oraz dostosować politykę zagraniczną RP do nowego układu sił i do nowych realiów w świecie XXI wieku. Póki nie jest za późno!\nLech Wałęsa powiedział niedawno, iż nie było „trzeciej drogi” między „komunizmem” i kapitalizmem. To nieprawda. Taka droga była i jest: społeczna gospodarka rynkowa, która znakomicie zdaje egzamin w innych krajach. Społeczna gospodarka rynkowa istnieje obiektywnie. Dość łatwo, także w świetle naszych najnowszych doświadczeń reformatorskich, można ją dostosować w teorii do coraz trudniejszych realiów polskich i unijnych oraz efektywnie realizować w praktyce. O to właśnie chodzi. Ale iluzją byłoby oczekiwanie, iż stać na to będzie obecnych włodarzy Polski.\nSylwester Szafarz, dr ekonomista, dyplomata, publicysta, doradca prezesa Rady Ministrów, b. konsul generalny RP w Szanghaju.


Lauren Oliver - książki lub utwory autora | Księgarnia internetowa Poczytaj.pl\nLauren Oliver - książki lub utwory autora\nHeather zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech. Poczuła zapach Paniki. Zapach lata. Wyobraź sobie senne, pogrążone w beznadziei miasteczko. Wyobraź sobie dziewczynę, która nie wierzy, że może ją spotkać coś dobrego. Wyobraź sobie grę, w której każdy...\nKsiążka. Wydawnictwo: Otwarte ; Kategoria: Książki / Literatura / Młodzieżowa; Rok wydania: 2015; Oprawa: miękka;\nBestsellerowa opowieść o świecie, w którym [miłość] uznawana jest za groźną chorobę! Rząd USA przejął kontrolę nad życiem obywateli. Jednym z jej przejawów jest poddawanie ludzi zabiegowi, który ma pozbawić ich głębszych uczuć. Nastoletnia Lena...\nWyjątkowy dodatek do trylogii [delirium] - opowiadania ukazujące nieznane dotąd losy Annabel, Hany, Raven i Aleksa. W kraju, w którym miłość uznawana jest za chorobę, tylko nadzieja pozwala przetrwać. Cierpliwe czekanie w więziennych murach na...\nNazywam się Sam Kingston. Jestem popularna, mam przystojnego chłopaka i szalone przyjaciółki, z którymi świetnie się bawię. Czuję się lepsza od nudnych kujonów i śmieję się z dziewczyn, które nigdy nie dostały liściku miłosnego. Robię, co chcę i...\nRewolucja rozlewa się na cały kraj, oddziały rządowe śledzą i brutalnie tępią grupy Odmieńców. Jako członkini ruchu oporu Lena znajduje się w samym centrum konfliktu. Rozdarta między Aleksem i Julianem walczy o swoje życie i prawo do miłości. W...\nJedna z 5 najlepszych książek według The New York Times. Kolejna powieść autorki obsypanego nagrodami Delirium. Lena żyje w świecie w którym miłość uznano za niebezpieczną chorobę a ludzie poddawani są zabiegowi po którym już nigdy nie będą...\nBestseller,,New York Timesa. Najlepsza książka 2011 według Amazon. Mówili, że bez miłości będę szczęśliwa. Mówili, że lekarstwo na miłość sprawi, że będę bezpieczna. I zawsze im wierzyłam. Do dziś. Teraz wszystko się zmieniło. Teraz wolę zachorować...\nKsiążka. Wydawnictwo: Otwarte ; Kategoria: Książki / Literatura / Młodzieżowa; Rok wydania: 2011; Oprawa: miękka;\nSam Kingston jest ładna, popularna, ma idealnego chłopaka i trzy najlepsze przyjaciółki. Mija kolejny dzień jej wspaniałego życia. Niestety wieczorna impreza przybiera zupełnie nieoczekiwany obrót. Kiedy Sam budzi się następnego dnia, z...


Oracle Polska: W 2020 klienci będą się obsługiwać samodzielnie za pośrednictwem botów i VR –wynika z badania Oracle\nTracenie czasu w kolejkach po to, aby porozmawiać z przedstawicielem firmy w celu rozwiązania problemu, wkrótce może odejść do lamusa. Nowe badanie Oracle pokazuje bowiem, że 78% marek planuje do 2020 r. wdrożyć rozwiązania wirtualnej rzeczywistości (VR) do obsługi klienta, a cztery na pięć (80%) będzie obsługiwać klientów za pośrednictwem chatbotów.\n„Mimo że wiele osób traktuje wirtualną rzeczywistość jako przelotną modę, zaangażowanie niektórych wielkich globalnych korporacji w opracowywanie produktów VR dla klientów sugeruje, że jest wręcz przeciwnie. Szukając nowych sposobów na zapewnienie klientom atrakcyjnej, innowacyjnej obsługi, marki zawsze będą eksperymentować z nowymi technologiami” — powiedział Daryn Mason, dyrektor ds. aplikacji CX w Oracle. „Marki są obecnie na rozstaju dróg. Niektóre eksperymentują i wdrażają nowe usługi, aby uzyskać przewagę pioniera, natomiast inne mają bardziej ostrożne podejście. Zanim jednak przedsiębiorstwa wdrożą zaawansowane innowacje, muszą zadbać o właściwe podstawy. Prawda jest bowiem taka, że wiele marek wciąż jeszcze nie jest w stanie uzyskać całościowego widoku każdego klienta, więc obecnie najważniejsze będzie dla nich uporządkowanie już posiadanych danych oraz czerpanie z nich korzyści. Klienci cenią sobie szybkie, pomocne i spersonalizowane kontakty bez względu na sposób ich prowadzenia, więc w obsłudze klienta wciąż jest jeszcze miejsce dla ludzi”.\nEtykiety: obsługa klientów, Oracle Customer Experience Cloud, Oracle CX Cloud


Placa De La Torre, 2, Lloret de Mar, Hiszpania\nMetropol Hotel znajduje się w rozrywkowej dzielnicy Lloret de Mar, w odległosci 30-minutowego spaceru od Plaża Santa Cristina. Oprócz dogodnej lokalizacji zapewnia też dostęp do pola golfowego i prywatnego basenu. Od roku 1962 jest znanym hotelem, przyjmującym gości w samym sercu Lloret de Mar.\nPlaża Fenals znajduje się zaledwie 1350 metrów od hotelu. Hotel mieści się blisko lokalnej plaży i oferuje prysznice i leżaki.\nObiekt zapewnia 80 pokoi wyposażonych w indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, mini bar, telewizję z kanałami satelitarnymi, sejf osobisty i kuchnię. W ofercie Metropol Hotel są też pokoje z panoramą na morze. Goście mogą korzystać z wanny, prysznica i suszarki do włosów, które są dostępne w każdej łazience.\nW godzinach porannych w kawiarni serwowane jest śniadanie w formie bufetu. Restauracja dla niepalących oferuje gościom różnorodność dań kuchni międzynarodowej. W odprężającym plażowym barze do dyspozycji gości taras i Wi-Fi. Zjeść obiad można w La Parrilla i La Pampa Steak House, do których idzie się maksymalnie 5 minut.\nZ Metropol Hotel do lotniska Girona dojeżdża się w 30 minut.\nGoście mogą korzystać z takich udogodnień jak wymiana walut, skrytka depozytowa i parking, jak również z transferu z/na lotnisko, czyszczenia chemicznego i lekarza na wezwanie.\nNa miejscu dostępne są słoneczny taras, ogrzewany basen i prywatny basen kąpielowy. Lubiącym aktywny wypoczynek hotel oferuje windsurfing i nurkowanie.\nUtopia Hotel w Seulie – rezerwuj\nRiviera Hotel w Seulie – rezerwuj\nCaffaro Hotel w Genui – rezerwuj\nSaint-georges Nocleg ze śniadaniem w Brugii – rezerwuj\nTre Trilo&suites Hotel apartamentowy w Rimini – rezerwuj\nGulden Vlies Hotel w Brugii – rezerwuj\nIbis City Hotel w Stuttgart – rezerwuj\nSs Hotel w Seulie – rezerwuj


Oskary 2015 - wszystko na temat Oskary 2015 w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Oskary 2015 (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Oskary 2015. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Oskary 2015) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Oskary 2015 posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Oskary 2015 jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Oskary 2015 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 23.02.2015 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 23.02.2015. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Oskary 2015 ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Oskary 2015.


Pozycje seksualne: samba\nByły już amazonki, były kowbojki. Teraz czas na sambę, w której to Ty będziesz mógł wykazać się i kreatywnością, i kondycją. Zapraszamy do tańca.\nMichał Rosiak 2016-07-04\nUkład: Po tych wszystkich seksualnych przysiadach i jeźdźcach, które mają łączyć erotykę z fitnessem i podkreślać, jak bardzo wyzwolona jest współczesna kobieta, Twoja dziewczyna może mieć dość. Pozwól jej więc czasem odpocząć, zabierz się do roboty i zafunduj jej kilka orgazmów.\nJako 100% samiec alfa i dżentelmen w jednym, na pewno dasz z siebie wszystko. No dobra, czas na konkrety. Ona kładzie się na boku i podciąga nogi, tak, by razem z tułowiem tworzyły literę „L”. Plotka głosi, że jest to pozycja wyjątkowo popularna wśród kibiców pewnego warszawskiego klubu. Ale dosyć o piłce. Ty nie kładziesz się za nią, lecz klękasz przy jej pośladkach i rozpoczynasz penetrację. Pisząc "klękasz" nie mamy na myśli pozycji przyjmowanej w kościelnych ławach - odchyl się delikatnie do tyłu i oprzyj swoje cztery liter oraz uda na piętach. Uwierz nam, to nie jest niewygodne.\nZalety: łatwy dostęp do…wszystkiego. Możesz więc bez trudu zmieniać kąt i głębokość penetracji, stymulować jej łechtaczkę, pieścić dłońmi piersi lub dać klapsa – dla każdego coś się znajdzie. Jeśli to Twoja stała dziewczyna - sam wiesz najlepiej, co działa. Jeśli dopiero poznałeś ją w klubie - dowiesz się.\nWady: Eliminuje aktywność Twojej partnerki, ale to wyjaśniliśmy sobie na początku.\nPatent MH: Możesz tu wrzucić szósty bieg. Nie oszczędzaj się.\nUnikaj tej pozycji, gdy: Nie unikaj, stosuj jak najczęściej.


Projekt domu Dom w kostrzewach 11 - ARCHON+\nProjekt domu Dom w kostrzewach 11\ngotowy projekt Dom w kostrzewach 11 widok 1\nPowierzchnia domu 96,40 m²\nLikwidacja okien na ścianach bocznych. Doprojektowanie okna w sypialni na elewacji frontowej.\n3. Kotłownia 3,50\n5. Kuchnia 9,64\n6. Salon 28,63\n7. Toaleta 1,92\n8. Pokój 10,74\n9. Pokój 10,74\n12. Łazienka 6,58\nDane projektu Domu w kostrzewach 11\nInteresujący projekt niewielkiej parterówki z popularnej rodziny „Domów w kostrzewach” posiadający funkcjonalny układ pomieszczeń i obszerny, osłonięty pergolą taras. Dwuspadowy dach bez okapu oraz nieskomplikowana bryła domu pozytywnie oddziaływają na koszty budowy, a nowoczesnego charakteru dodaje jasna elewacja, połączona z naturalną okładziną, którą zaakcentowano frontowy podcień. Przez praktyczny wiatrołap z zaplanowanym miejscem na szafy, przechodzi się do holu, który łączy strefy użytkowe domu. Strefa dzienna mieści w sobie przytulny salon z wyjściem na taras oraz miejscem na wygodną kanapę i fotele, tak by miejsce rodzinnych spotkań dawało pełnię relaksu. Tuż pod ścianą znajduje się praktyczne miejsce na pojemne szafki lub inną aranżację wedle zamysłu domowników. Płynnie połączona z salonem jadalnia, została wyposażona w duży stół, a tuż obok znajduje się barek śniadaniowy, oddzielający kuchnię od reszty pomieszczeń. Program funkcjonalny kuchni dopełnia mała spiżarnia, dająca wygodę w przygotowywaniu posiłków. Dzięki szerokim przeszkleniom mieszkańcy mają możliwość cieszyć się naturalnym światłem długie godziny, a efektownie wyeksponowany kominek rozświetla swoim blaskiem przestrzeń strefy dziennej. Na osi wiatrołapu znajduje się toaleta. W strefie nocnej zaprojektowane są trzy ustawne sypialnie z przewidzianym miejscem na biurka i szafy. Sąsiadująca z największą sypialnią łazienka, posiada komfortowo zaprojektowane miejsce na prysznic oraz wannę. Atutem dwóch pokoi dla dzieci jest bezpośrednie połączenie każdego z nich ze strefą tarasową, skąd można podziwiać piękny widok na ogród. Dopełnieniem programu użytkowego części nocnej jest garderoba znajdująca się w głębi domu. Ostatnim pomieszczeniem w projekcie jest kotłownia, dostępna z wiatrołapu. Projekt „Domu w kostrzewach 11” należy do kategorii: projekty domów parterowych, projekty domów małych, projekty domów z dachem dwuspadowym.\nDom w kostrzewach 11 - podobne projekty\nDom w kostrzewach 11 należy do kategorii


Wisła Kraków. Paweł Brożek: W sprawie nowego kontraktu jestem na tak | Dziennik Polski\nWisła Kraków. Paweł Brożek: W sprawie nowego kontraktu jestem na tak\n- Za wami kilka dni treningów w okresie przygotowawczym. Jak pierwsze wrażenia?\n- Ciężko jest, nie ma co kryć, ale taki to już jest czas, że trzeba mocniej popracować. Na razie zdrowie dopisuje i z tego przede wszystkim się cieszę. Weszliśmy mocno w okres przygotowawczy i tak ma to wyglądać. Zagraliśmy na razie pierwszy sparing w Zembrzycach, ale nie ma co za bardzo odnosić się do gry w nim. Cieszyć natomiast mogło, że pojechaliśmy w miejsce, gdzie jest dużo kibiców Wisły, że mogliśmy im swoim przyjazdem sprawić trochę radości. Uważam, że od czasu do czasu Wisła powinna takie mecze rozgrywać. To świetna promocja dla klubu. Ja osobiście nie mam najmniejszych problemów z tym, żeby stanąć z kibicami, porobić sobie z nimi zdjęcia, porozdawać autografy. Miło jest widzieć, że to sprawia ludziom przyjemność.\n- Najbardziej kibiców interesuje, co z panem. Jak wygląda sprawa nowego kontraktu?\n- Na razie jeszcze nie podpisałem umowy. Tak jak już mówiłem wcześniej, czekam na wyniki badań i wtedy zapadnie ostateczna decyzja, czy podpisywać nowy kontrakt, czy jednak dać sobie już spokój z grą w piłkę.\n- Skoro zaczął pan przygotowania z drużyną, to jakoś trudno mi sobie wyobrazić, żeby nagle coś się zmieniło w sprawie pańskiej przyszłości w Wiśle i żeby nie podpisał pan tego kontraktu…\n- No dobrze, mogę potwierdzić, że jestem w sprawie tego mojego nowego kontraktu bardziej na tak w tym momencie. Gdybym nie był, to rzeczywiście nie podejmowałbym treningów z drużyną. Mam w sobie jeszcze pokłady chęci, żeby pomóc Wiśle przez kolejny rok. Jeśli z moim zdrowiem ułoży się wszystko tak, jakbym sobie życzył, to jeszcze przez jeden sezon zostanę.\n- Drużyna trochę się zmienia. Jak pan widzi najbliższą przyszłość Wisły?\n- Trochę rzeczywiście nam się zmienia kadra, ale ja to oceniam na plus. Dochodzi trochę zawodników do gry, kadra jest nieco szersza. Widzieliśmy, jak to wyglądało wiosną, gdy posypały się kontuzje i ciężko było zestawić skład na kolejne mecze. W niektórych spotkaniach był problem ze złożeniem jedenastki na odpowiednim poziomie. Mam nadzieję, że ci nowi piłkarze, którzy do nas przychodzą, jak najszybciej się wkomponują w drużynę. Naszą rolą, tych nieco starszych zawodników, jest im w tym pomóc.\n- Przyszli na razie tacy piłkarze jak David Niepsuj, Michał Mak i Rafał Janicki, a więc zawodnicy, którzy już w ekstraklasie dali się poznać z dobrej strony. Jak pan ocenia te ruchy?\n- Nie jest tajemnicą, że w poprzednim sezonie mieliśmy problemy w obronie, traciliśmy stanowczo za dużo bramek. Dlatego cieszy fakt, że pozyskano dwóch solidnych obrońców, którzy zwiększą rywalizację. Na ten moment trudno oczywiście kogokolwiek oceniać, bo to dopiero czas pokaże, jak chłopaki poradzą sobie w meczach o stawkę. Już teraz widać jednak, że to są ludzie, którzy potrafią grać w piłkę. Czekamy jednak teraz na mocne konkrety z ich strony.\n- „Głaskania” zatem nie będzie z nowymi kolegami?\n- Będzie pomoc w aklimatyzacji, ale tak jak powiedziałem, czekamy na konkrety z ich strony.\n- Trochę mało was do grania w ataku na ten moment…\n- Mało, pewnie, że mało. Jeśli popatrzeć na przyszłość Wisły w nieco szerszej perspektywie, to jest Olek Buksa, Artur Balicki. Na teraz jest Krzysiek Drzazga, ja. Wydaje mi się, że jeśli chodzi o taką typową „dziewiątkę”, to trzeba kogoś znaleźć. Kogoś takiego, kto tej drużynie da jakość i to, czego się oczekuje od napastnika, czyli gole.\n- Rozumiem, że pan nie czuje się na siłach, żeby w perspektywie całego sezonu być stale numerem jeden w ataku Wisły?\n- Nie rezygnuję z tego, żeby regularnie grać, ale trzeba patrzeć szerzej, właśnie na cały sezon. A wieku przecież nie oszukam i nie będę opowiadał, że jestem w stanie rozegrać ponad 30 meczów od pierwszej do ostatniej minuty. Trzeba patrzeć na sprawy realnie. Jeśli ostatecznie podpiszę kontrakt, to swoje szanse na grę będę miał, ale ja w moim wieku muszę dużo czasu poświęcać na regenerację. Muszę po prostu rozsądnie szafować siłami.\nMateriał oryginalny: Wisła Kraków. Paweł Brożek: W sprawie nowego kontraktu jestem na tak - Gazeta Krakowska\nGość 30.06.2019 13:03:59\n2019-06-25T08:25:36 02:00, KS CZARNI STANIĄTKI:\nPaweł zakup wieksza ilość amfetaminy!!!\nŻebyś dał radę zagrać 20minut\nIdź lepiej grać na orlik!!!!\nZa to co właśnie napisałeś kretynie powinien o 6:00 rano CBŚ wywarzyć drzwi do twojej nory ćpunie!!!\nGość 30.06.2019 11:41:15\nA co dilójesz amfą?\nKS CZARNI STANIĄTKI 25.06.2019 08:25:36\nGość 24.06.2019 20:03:51\nPaweł daj wszystko od siebie i pokarz niedowiarkom że jesteś ikona klubu 23 bramki i niech młodzi się ucza


Celtowie zainteresowani Kane’m | Boston Celtics Polska\nBoston szuka talentów w Europie.\nPierwszy na celowniku jest DeAndre Kane. Były reprezentant Iowa State, zaliczał 14 punktów, 5 asyst oraz 5,7 zbiórek dla Antwerp Giants w EuroChallenge. Ze względu na to, że jego kontrakt jest ważny do końca sezonu, Kane jest potencjalnym kandydatem do ligi letniej.\nW swoim trzecim sezonie NCAA, DeAndre rozegrał 36 spotkań, w czasie których zdobywał średnio 17 punktów, 7 zbiórek oraz 6 asyst na grę. Poprowadził także swoją drużynę do Sweet Sixteen i pod koniec maja dostał zaproszenie na draft combine w Chicago.\nW noc Draftu 2014 Kane nie miał jednak szczęścia. Żadna z 30 ekip NBA nie zdecydowała się na jego usługi, pomimo dobrego sezonu w Iowa State. Ostatnią szansą na dostanie się do NBA była liga letnia, w której reprezentował barwy Los Angeles Lakers. W pięciu rozegranych spotkaniach zaliczał średnio 5,6 punktów, 2 zbiórki i 1,8 asysty na grę.\nZainteresowani usługami 25-letniego combo guarda są jak na razie: Boston Celtics, Sacramento Kings i Utah Jazz. Pytanie tylko po co Celtom kolejny rozgrywający…


Konferencja inaugurująca Warsztaty Ożywienia Gospodarczego - Aktualności - Powiat Miński\nKonferencja inaugurująca Warsztaty Ożywienia Gospodarczego\nPrezentacją idei partnerstwa lokalnego, rządowej konstytucji biznesu oraz informacją Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na temat programów dla rodzin i seniorów, rozpoczęła się II edycja Warsztatów Ożywienia Gospodarczego w powiecie mińskim.\nCelem warsztatów jest ocena sytuacji gospodarczej, przygotowanie planów ożywienia gospodarczego, a następnie opracowanie na tej podstawie konkretnych projektów, które zostaną wybrane i wdrożone przez uczestników warsztatów. Organizatorzy warsztatów: Starosta Miński Antoni Jan Tarczyński oraz Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy Grażyna Borowiec zapraszają wszystkie zainteresowane podmioty do współpracy na rzecz promocji zatrudnienia, przedsiębiorczości, rozwoju zasobów ludzkich oraz włączania partnerów społecznych w przedsięwzięcia służące aktywizacji zawodowej i rozwojowi gospodarczemu powiatu mińskiego.\nKonferencja inaugurująca całoroczny cykl warsztatów odbyła się 20 lutego 2018 r. w Miejskiej Szkole Artystycznej w Mińsku Mazowieckim. Wśród uczestników konferencji znaleźli się m.in. Poseł na Sejm RP Daniel Milewski, Marszałek Województwa Mazowieckiego Adam Struzik, wójtowie i burmistrzowie gmin z terenu powiatu, radni powiatu mińskiego i miasta Mińsk Mazowiecki, przedsiębiorcy oraz przedstawiciele instytucji z terenu powiatu.\nZałożenia oraz mechanizmy działania partnerstw lokalnych w Polsce zaprezentowała zebranym Jadwiga Olszowska – Urban, trener partnerstwa lokalnego z Pracowni Edukacji i Motywacji. Zastępca Dyrektora Departamentu Doskonalenia Regulacji Gospodarczych Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii Luiza Modzelewska omówiła nowe przepisy ułatwiające prowadzenie firm, zawarte w konstytucji biznesu. Gościem konferencji była również Magdalena Kłosińska, Zastępca Dyrektora Biura Ministra i Komunikacji Społecznej Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, która przedstawiła informację o programach na rzecz rodziny, pracy i seniorów.\nPodczas konferencji zaprezentowane zostały m.in. lokalne uwarunkowania przedsiębiorczości. Stan bezrobocia w powiecie, potrzeby przedsiębiorców w zakresie zawodów deficytowych oraz działania powiatu na rzecz kształcenia zawodowego pod potrzeby rynku pracy omówił Starosta Miński Antoni Jan Tarczyński, natomiast Burmistrz Miasta Mińsk Mazowiecki Marcin Jakubowski przedstawił warunki do prowadzenia działalności gospodarczej w Mińsku Mazowieckim.\nKonferencja została przygotowana przez Powiatowy Urząd Pracy we współpracy z Zespołem Szkół Agrotechnicznych w Mińsku Mazowieckim, którego uczniowie pokazali swoje zdolności w zakresie przygotowania usług cateringowych. Konferencję zakończył występ zespołu Kalinka.


Czarna Ramoneska Klemoni w Born2be.pl\nKod produktu: 151642\n[A] Obwód klatki piersiowej 94 96 98 100 104\n[C] Obwód w biodrach 90 94 96 98 102\n[D] Długość całkowita 55 55 56 57 59\n[E] Długość rękawa 59 60 61 62 62\nRamoneska Klemoni zapinana na zamek błyskawiczny z przodu, z przeszyciami podłużnymi i motocyklowymi. Z długimi rękawami. Na wysokości pasa znajdują się zasuwane kieszenie. Odpinany kaptur stworzony jest z melanżowej dzianiny. Przy szyi znajduje się stójka zapinana na zatrzask. Kurtka wykonana z ekoskóry, z podszewką z tkaniny. Casualowa i prosta ramoneska przyda Ci się w niejednej codziennej stylizacji!\nŚwietna kurtka , polecam wszystkim ☺


Autorzy monografii: Ożóg Irena (red.), Chojna-Duch Elżbieta, Kotowski Wojciech, Majczyna Michał, Matarewicz Jacek, Sobocha Beata, Zborowski Maciej\nPrzestępczość związana z oszustwami w systemie VAT w Polsce, jak i w większości krajów Unii Europejskiej osiągnęła ogromny rozmiar, a publikowane przez różne instytucje szacunki dowodzą, jak duża jest to skala nadużyć. W wyniku działań podejmowanych najczęściej przez zorganizowane grupy przestępcze luka podatkowa w 2014 r. szacowana była na ok. 160 mld euro, a polski budżet państwa ponosi straty liczone w dziesiątkach miliardów złotych rocznie. Od dłuższego czasu ustawodawca podejmuje działania zmierzające do zmniejszenia tego problemu, proponując zaostrzenie przepisów karnych, karnoskarbowych, a także wprowadzając zmiany w zakresie zasad opodatkowania podatku od towarów i usług (VAT). Dlatego też od 1.01.2017 r. zaproponowano istotne zmiany do ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług – na mocy ustawy z 1.12.2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 710 ze zm.). Na jej podstawie po kilku latach przywrócono tzw. sankcję VAT, tj. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w VAT, stanowiące od 20 do 100% zaniżenia zobowiązania podatkowego lub zawyżenia zwrotu VAT. Wprowadzono także inne ważne regulacje, w tym:\nzmianę w zakresie mechanizmu odwróconego obciążenia VAT poprzez rozszerzenie katalogu towarów i usług objętych mechanizmem odwrotnego obciążenia (warto przy tym zwrócić uwagę zwłaszcza na szeroki katalog usług budowlanych, identyfikowanych po właściwych kodach PKWiU, które zostały objęte mechanizmem reverse charge),\nzmiany w zakresie odpowiedzialności solidarnej nabywcy za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego dostaw określonych, tzw. wrażliwych, towarów.\nTrudno dziś stwierdzić, czy zmiany legislacyjne oraz działania aparatu skarbowego podejmowane w Polsce okażą się wystarczające i skuteczne oraz pozwolą osiągnąć zamierzony cel, czyli zlikwidować lub ograniczyć rozmiary oszustw VAT. Nie można obecnie zweryfikować wpływu wprowadzanych regulacji, bowiem spadek obrotu określonych towarów nie jest jedynym wyznacznikiem osiągnięcia tego celu.\nNiniejsza książka została napisana przez praktyków prawa podatkowego, tj. przez sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, adwokatów oraz doradców podatkowych. Jej zaletą jest pragmatyczne podejście do omawianych zagadnień, z uwzględnieniem bogatego orzecznictwa sądów polskich, jak i międzynarodowych.\nRozdział 1 poświęcony jest tzw. karuzelom podatkowym i wprowadza czytelnika w terminologię związaną z tym procederem. Można go potraktować jako wstęp do pozostałej części opracowania. W rozdziale 2 przeanalizowano pojęcia dobrej wiary oraz należytej staranności. To bowiem od ustalenia stanu świadomości podatnika, a także oceny, czy w danym przypadku zachował on reguły ostrożności wymagane w biznesie, zależy jego prawo do odliczenia VAT naliczonego.\nBogate orzecznictwo sądowe i doświadczenia autorów związane z prowadzeniem poszczególnych spraw dają gwarancję najlepszego studium przypadku. W rozdziale 11 wskazano podstawowe okoliczności i dokumenty, których weryfikacja powinna stanowić regułę. Zasada ostrożnościowego podejścia do kontrahentów, od których uczciwości zależy prawo do odliczenia VAT naliczonego nabywcy towarów lub usług, ma także wpływ na wiarygodność samego podatnika. W celu ograniczenia własnych ryzyk podatnicy obracający towarami na dużą skalę przygotowują tzw. procedury weryfikacji kontrahentów, adresowane do pracowników różnych departamentów, w tym sprzedaży, logistyki czy księgowości. Autorzy wskazują, jakie zagadnienia powinna obejmować owa procedura.\nW kolejnych rozdziałach omawiane są pojęcia oraz przypadki wpływu różnego rodzaju nieprawidłowości na prawo do odliczenia VAT naliczonego, w tym firmanctwo, nieważność czynności, pozorność transakcji (rozdziały 4–6). Przeanalizowano również pojęcie nadużycia prawa na gruncie VAT, wypracowane przez Trybunał Sprawiedliwości. W 2016 r. zostało ono wprowadzone do najnowszej wersji ustawy o podatku od towarów i usług.\nOszustwa VAT nie ograniczają się do karuzeli podatkowych, co autorzy publikacji zaakcentowali m.in. w rozdziale dotyczącym przestępstw stawkowych związanych ze stosowaniem koncepcji świadczeń złożonych lub ze świadomym błędnym kwalifikowaniem towarów lub usług.\nNieprawidłowości niezwykle często dotyczą także podmiotów dokonujących dostaw transgranicznych opodatkowanych stawką preferencyjną. Szerzą analizę tych problemów zawierają rozdziały 8 i 9.\nW publikacji nie zabrakło omówienia podstawowych regulacji prawa karnego oraz karnoskarbowych, które wiążą się z omawianą tematyką.\nTa niezwykle aktualna i potrzebna książka opracowana została przez praktyków i dlatego adresowana jest przede wszystkim do innych praktyków (przedsiębiorców, pełnomocników prawnych, sędziów). Niemniej jednak interesujące informacje będą mogli w niej znaleźć np. studenci wydziałów prawa, zarządzania czy ekonomii lub po prostu wszystkie osoby interesujące się aktualnymi problemami przeciwdziałania wyłudzeniom VAT, z którymi muszą mierzyć się organy naszego państwa, a o których w ogólnym i niepełnym zakresie można przeczytać w prasie fachowej lub codziennej.\nSkala oszustw VAT w krajach Unii Europejskiej, w tym w Polsce, jest ciągle niezwykle wysoka. Przestępczość z nimi związana ma charakter międzynarodowy i jest zorganizowana. Dlatego tak ważna jest każda wartościowa publikacja na ten temat. Książka stanowi aktualną, wyjątkowo interesującą pozycję dotyczącą tej problematyki, opracowaną przez praktyków prawa podatkowego, o wszechstronnym ujęciu. Niewątpliwie pragmatyczne podejście do tematu, oparte na licznych orzeczeniach sądów, opracowaniach naukowych i instytucjonalnych oraz interpretacjach urzędowych, podnosi wartość publikacji. Stanowi ona doskonały materiał badawczy, w szczególności dla osób zajmujących się stanowieniem prawa podatkowego i jego stosowaniem.\n1.1.Definicja karuzeli podatkowej jako rodzaju oszustwa podatkowego\nZrozumienie przez laika istoty oszustwa popularnie zwanego karuzelą podatkową wymaga krótkiego wprowadzenia do zasad opodatkowania VAT. Opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej (Value Added Tax – VAT) obejmuje co do zasady czynności realizowane przez podatnika w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza definiowana dla celów VAT (art. 15 ust. 2ustawy o VAT) ma szeroki zakres, obejmuje każdą działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, w tym działalność podmiotów pozyskujących zasoby naturalne, rolników, podmiotów wykonujących wolne zawody. Innymi słowy, opodatkowaniu VAT podlega obrót profesjonalny. VAT jest podatkiem obrotowym, co oznacza, że opodatkowuje każdą sprzedaż (obrót) w łańcuchu dostaw. Schemat odliczenia podatku naliczonego w poprzedniej fazie obrotu od podatku należnego, wykazywanego w fazie kolejnej, powoduje, że podatnik jest zobowiązany do faktycznego rozliczenia podatku od „wartości dodanej” przez niego w danym etapie...


Opony, dętki - 3athlete\nHome > Kolarstwo>Części rowerowe>Opony, dętki\nContinental opona Ultra Sport III PF (700x25C) zwijana\n84,15 zł 99,00 zł -15%Dostępny\nUltra Sport III to nowoczesna opona na rajdy i wyścigi, przekonująca doskonałym stosunkiem jakości do ceny. Opona charakteryzuje się doskonałą przyczepnością bieżnikiem z mieszanki gumy na bazie silikonu oraz bardzo dużą wydajnością.\nContinental opona Ultra Sport III PF (700x28C) zwijana\nContinental opona Grand Prix 4-Season 700x25 230g\nEkstremalnie wytrzymała opona – w wersji Black Edition – jest wykorzystywana w peletonie podczas wyścigu Paris-Roubaix. Wykorzystane technologie zwiększają ochronę przed przebiciem i przecięciem, dzięki czemu ogumienie przydaje się podczas wszystkich czterech pół roku.\nContinental dętka Tour 28 presta 42mm 32/47-622\nWysokiej jakości dętka rowerowa Continental wykonana z butylu. Continental to europejski lider produkcji opon i dętek rowerowych. Marka, która stawia na innowacyjność i efektywność.\nContinental Opona Grand Prix 5000 (700X23C)\nVittoria Zaffiro pro home trainer - 700x23C\nVittoria Opona Zaffiro 700x23C drut\nVittoria Zaffiro 700x23C drut\nVELOX Klej do szytek carbon 25g\nVelox klej do obręczy karbonowych. 25g\nVELOX Klej do łatek 10g\nKlej do klejenia łatek na zimno.\nAccent wentyle do kół bezdętkowych AC-UST 2szt.\n62,90 zł Dostępny\nWentyle do obręczy bezdętkowych - tubeless ready. Wykonane z aluminium. Wyposażone w gumowy o-ring. Wykręcany zawór w wentyla ułatwia uzupełnienie płynu do opon. Komplet: 2 sztuki.\nVittoria Opona Rubino 700x23C zwijana\n41,94 zł 69,90 zł -40%Dostępny\nVittoria Rubino 700x23C zwijana\nTUFO KLUCZ DO ZAWORÓW\nContinental dętka Compact 16 Wide 50/57-305 auto\nWysokiej jakości dętka rowerowa Continental z serii Compact została wykonana z butylu. Continental to europejski lider produkcji opon i dętek rowerowych. Marka, która stawia na innowacyjność i efektywność.\nVelox nabój CO2 16 gram 1 szt.\nVelox nabój CO2 25 gram 1 szt.\nIdealne dla kół o dużej objętości -27,5+ lub 29".\nContinental dętka Tour 26 presta 40mm 37/44-584/590\nPompka na naboje CO2 Pro Micro CO2 Inflator\nTufo Szytka S33 PRO 21mm Czarna\nSzytka rowerowa firmy Tufo\nContinental dętka MTB 27,5 40mm auto 47/62-584


Zupy | Bionica – przepisy ekologiczne i bezglutenowe na zdrowie | Strona 2\nZupa z dyni Hokkaido z algami\n18 listopada 2012 Bez glutenu, Dynia, Makrobiotyka, Przepisy ekologiczne, Zupyalgi morskie, algi wakame, dynia Hokkaido, miso ryżowe bioBionica\nListopad tradycyjnie kojarzy się z dynią. Ale uwaga, dynia nie tylko służy do wykonania Jack-o’-lantern, czyli tradycyjnej lampy z wydrążonej dyni, ale również doskonale nadaje się na stoły w postaci zupy. Makrobiotycy już dawno odkryli zalety dyni, ale nie na amerykańskiej paradzie, tylko na wyspie Hokkaido, skąd pochodzi używana powszechnie w kuchni makrobiotycznej dynia. Czas na odżywczą zupę z dyni Hokkaido.\nniepasteryzowane miso bio\npestki dyni bio lub olej z tłoczony z dyni do przybrania\nW garnku podgrzewamy olej sezamowy bio. Po chwili wrzucamy pokrojoną w kostkę, lub dowolnie inną konfigurację, cebulkę oraz wcześniej pokrojoną na mniejsze kawałki dynię Hokkaido. UWAGA: nie obieramy dynii ze skórki! Dorzucamy kilka plasterków imbiru, liść laurowy, algi wakame i dusimy pod przykryciem.\nKiedy warzywa zaczną robić się miękkie, dolewamy wody i gotujemy jeszcze przez chwilę na wolnym ogniu. Tak ugotowaną zupę odstawiamy z ognia i doprawiamy niepasteryzowanym miso bio. UWAGA: miso dodajemy po zakończeniu gotowania, żeby nie utracić cennych składników.\nZupę z dyni podajemy w miseczce, przystrajając ją świeżo uprażonymi pestkami dyni lub zieloną pietruszką. W celu podniesienia walorów smakowych można dodatkowo polać zupę olejem z dyni.


Franciszek uderzył w PiS! "Przyjmować, towarzyszyć, promować i integrować"\nMarsz Niepodległości 2021. Relacja\nŁukaszenka wzywa wojska rosyjskie na granicę\nFranciszek uderzył w PiS! “Przyjmować, towarzyszyć, promować i integrować”\nPapież Franciszek wygłosił przemówienie, w którym jednoznacznie postawił się po stronie migrantów i uchodźców. Biskup Rzymu przekonywał, że w rzeczywistości “migranci są istotną częścią nas”, co stanowi przeciwieństwo działań polskiego rządu na granicy i wspierającego go kościoła.\nPapież Franciszek o migrantach: przyjmować, towarzyszyć, promować i integrować\nW przemówieniu Franciszek zauważył, że “często postrzegamy migrantów tylko jako innych niż my, jako obcych”. – W rzeczywistości jednak czytając dane na temat tego zjawiska, odkrywamy, że migranci są istotną częścią nas – mówił.\nJak ocenił, “emigracja na kontynent europejski powinna nam uświadamiać, że Europa jest wspólnym domem”. – Także Kościół w Europie nie może nie dostrzegać milionów emigrantów z Włoch i z innych krajów, którzy odnawiają oblicze miast, państw. Jednocześnie podsycają oni marzenie o zjednoczonej Europie, zdolnej uznać wspólne korzenie i radować się różnorodnością tych, którzy ją zamieszkują – oświadczył papież.\nJego zdaniem “tej pięknej mozaiki nie można oszpecić albo zepsuć uprzedzeniami lub nienawiścią ukrytą pod płaszczykiem dobrych zamiarów”. – Europa jest wezwana do ożywienia swego powołania do solidarności w pomocniczości “– stwierdził Franciszek.\nWymienił także cztery kroki niezbędne, jego zdaniem, w podejściu do migrantów. – Przyjmować, towarzyszyć, promować i integrować\nfranciszek o uchodźcach, franciszke, Papież Franciszek, papież o migrantach, papież o sytuacji na granicy


Karma bytowa dla psów. Smacznie & Zdrowo - Kup Teraz! - Tricolor.pl\n» Karma bytowa\nKarma bytowa dla psów to tak naprawdę pokarm odpowiedni dla zdrowych zwierząt, które nie mają specjalnych wymagań w zakresie diety. Odpowiednio zbilansowany posiłek zapewnia Twojemu pupilowi utrzymanie odpowiedniej masy ciała, prawidłowy rozwój w przypadku szczeniąt, dobrą kondycję skóry, sierści oraz pazurów. W naszym sklepie zoologicznym karma bytowa dla psów pochodzi od rodzinnych firm z Wielkiej Brytanii, które na pierwszym miejscu stawiają zdrowie zwierząt. Zarówno karma Dr John jak i karma Gilpa charakteryzują się zawartością mięsa wysokiej jakości.\nPełnowartościowa karma bytowa dla psów\nWartościowa karma dla psa charakteryzuje się dobrym składem, ale co to tak naprawdę oznacza? Odpowiednio skomponowany pokarm nie zawiera podejrzanych składników, posiada wysokiej jakości źródło białka oraz rozsądną ilość węglowodanów i zboża. Warto też zwrócić uwagę, czy karma bytowa zawiera informacje na temat lokalizacji produkcji oraz pochodzenia składników.\nW Tricolor starannie dobieramy pokarm dla psów, ponieważ jesteśmy świadomi, jak duży wpływ na ogólną kondycję zwierząt ma jedzenie. Karma bytowa zapewnia czworonogom niezbędne składniki odżywcze na różnym etapie życia. W naszym sklepie znajdziesz pokarm dla:\npsów o mniejszej aktywności,\nmłodych psów od 4 miesiąca życia.\nDobra jakościowo karma bytowa z Wielkiej Brytanii\nKarmy bytowe dla psów są ogólnodostępne w marketach, dlaczego więc masz wybrać nieznaną Tobie karmę z Wielkiej Brytanii? Nasza propozycja to produkty wysokiej jakości dostępne w rozsądnej cenie - szczególnie atrakcyjny pod tym względem jest Dr John ceniony przez naszych klientów (oraz czworonogów). Zgadzamy się, co do tego, że psy są naszymi przyjaciółmi, prawda? Warto im to okazać, kupując smaczną, ale przede wszystkim zdrową karmę bytową. W ofercie znajdziesz między innymi pokarm z mięsem pochodzącym z lokalnych hodowli, warzywami (w tym groszek i ziemniaki), który został wzbogacony o pełnoziarniste zboża.