maj 2016 NUMER 03 - Gazeta Studencka - Dzieci\nM a g a z y n s t u d e n t ó w U n i w e r sy t e t u O p o l s k i e g o\nPoniżej przedstawiamy Piastonaliowy rozkład jazdy,\ndzięki któremu będziecie wiedzieć na 100%, co i gdzie\nsię odbywa! Dodatkowo chcielibyśmy Was poinformować, że - tak samo jak w zeszłym roku - żetony z\nPolitechniki nie obowiązują na terenie Uniwerku i\nodwrotnie. Pamiętajcie, że w imprezie mogą wziąć\nudział tylko pełnoletni, dlatego zabranie młodszej\nsiostry nie wchodzi w grę! Nowością jest i to, że w tym\nroku pochód Żakinady zakończy się na Małym Rynku,\na nie, jak w poprzednich latach, pod ratuszem, więc\njeśli chcecie dołączyć pod koniec - zakodujcie! W\nsobotę 21 maja odbędzie się Piastonaliowe after\nparty, czyli długo wyczekiwany i wybłagany przez nas\nWięcej na temat Piastonaliów przeczytacie na\nnaszej stronie: www.gs.uni.opole.pl.\nPiastonaliowy Dzień Sportu (UO)\nBrand New Cadilacs\nBISZ / BOK\nSłyszałam, że poprzedni numer wywarł na\nWas duże wrażenie, mam więc nadzieję, że z\ntym będzie podobnie! W końcu już na samym\npoczątku częstujemy Was pracą świetnej\ngraﬁczki z Ładnych Rzeczy, o której więcej\nprzeczytacie w kolejnej edycji cyklu Pokaż się!\nOprócz Kasi, znajdziecie tam kobietę, która\njest kierowcą rajdowym i dwóch youtuberów.\nBrzmi ciekawie? Tu ruszamy dalej!\nCo powiecie na wywiad z Agą Poznańską z bloga\nI saw pictures? Opowiedziała nam trochę o sobie i\nLondynie, gdzie zarządza agencją marketingową.\nSkoro już wyszliśmy poza polską granicę, to może\nspodobać się Wam nasza innowacyjna forma\nprzedstawienia wywiadu - w AŻ trzech językach:\npolskim, angielskim i rosyjskim. Na nasze pytania\nodpowiedziała w nim Viktoria Kvaratskhelia, która\nprzyjechała do nas z Gruzji! Dodatkowo czeka na\nWas trochę spraw studenckich dotyczących\nPiastonaliów i wywiad z Maćkiem Kochańskim,\nktóry w tym roku kończy kadencję przewodniczącego Samorządu Studenckiego, a profesor Wiesława Piątkowska-Stepaniak opowiedziała nam o\nnowym kierunku lekarskim. Poza tym dowiecie\nsię, co „uskrzydla” studentów, czyli słów kilka o\nprojekcie „Skrzydła” i o tym, komu można pomóc.\nZwycięski felieton sportowy i krótki wywiad z kapitan kobiecej drużyny futbolu amerykańskiego –\nVixens dumnie zwieńczają ten numer.\nMam nadzieję, że spodoba Wam się ta krótka\nprzejażdżka i dzięki nam poszerzycie trochę swoje\nhoryzonty! Serdecznie zapraszam Was do czytania\ni już teraz życzę Wam udanych Piastonaliów!\nBawcie się dobrze i bezpiecznie.\nOczywiście nie byłabym sobą, gdybym po raz\nkolejny nie zachęciła Was do wzięcia udziału w\nnaszym projekcie Pokaż się! Czekam na Wasze\nmaile, wysyłajcie je na adres [email protected]\nredaktorka naczelna: Agata Patoła\nprojekt, skład, patronaty: Monika Mitulla\nautor grafiki na okładce: Kasia Fednik\nzespół redakcyjny: Joanna Gerlich Anna Gauza Natalia Worek\nJustyna Adamus Marek Wiench Jennifer Wyderka Patrycja\nWoźniak Kinga Bura Aleksander Jurek Marta Mariowska\nKarolina Rogalska Maria Czernik Irena Biłous\npokaż się w studenckiej!\nPrzed Wami już trzecia odsłona "Pokaż się...", w tym numerze zaprezentujemy trzy ciekawe pasje, a cztery postacie! Pamiętajcie,\nże cały czas możecie się do nas zgłaszać na adres [email protected] - jeśli tylko przyjdzie wam do głowy, że macie\nciekawą pasję lub jesteście utalentowani - jesteśmy tu dla Was!\nAutorka naszej nowej okładki!\nKasia jest absolwentką Edukacji\nkreatywnej z medialną i Edukacji\nartystycznej w zakresie sztuk\nLubi ilustracje, ładnie zaprojektowane rzeczy i wnętrza i seriale\nJeszcze do niedawna pracowała jako Dekorator Witryn\nSklepowych w Stradivariusie –\naktualnie dłubie przy swoich\nładnorzeczowych rysunkach i\nbazgra po czym się da (jak sama\nmówi: “robię swoje „ładne\nrzeczy” z rysunkami – obrazki,\npoduchy, trampki”) a przy okazji\nrobi drobne graﬁczne rzeczy na\nzlecenie i życzenie! Chciałaby\nrysować. Robić więcej „ładnych\nrzeczy” do oglądania, noszenia, wieszania i\nZAMAWIANIA – i żeby to było jej praca. Ładne\nrzeczy! wzięły się - jak mówi Kasia - z bazgrania, po notesach, kartkach, zeszytach i czym\nsię dało w czasie wykładów i na kolanie.\nWięcej prac Kasi możecie zobaczyć na jej\nFacebooku i Instagramie: ladne__rzeczy\nObecnie jest pilotką w KJSsach (Konkursowa Jazda Samochodowa) a w przyszłości planuje kupić własną rajdówkę i startować w amatorskich rajdach.\nAmelia apeluje do innych, którzy interesują się rajdami:\n„Jeśli ktoś chciałby spróbować tego zawodu, to warto zacząć od\nkartingu, bo to fajny sport, ale też świetna zabawa. KJSy są też\nciekawe, bo można doskonalić swoje umiejętności i wyszaleć się w\nStudentka II roku Dziennikarstwa i\nKomunikacji Społecznej. Ta drobna\nblondynka ma ciekawą pasję, jak na\nkobietę. Jest pilotem rajdowym. W wieku\n12 lat, spróbowała swoich sił na torze\nkartingowym, co przerodziło się w jej\nhobby. Należy podkreślić, że Amelia ma\njedne z najlepszych czasów na torze w\nOpolu. Po pięciu latach, na zawodach\nudało jej się dostać do szkoły rajdowej\nTomka Kuchara. Sama Amelia mówi,\nże: w wieku 16 lat udało mi się dostać\njako jednej z dwudziestu osób w kraju\nna 10dniowe lekcje u Kuchara.\nJeden z pomysłodawców, podkreśla, że papierosy\nelektroniczne pomogły nam rzucić palenie, traktujemy to jako mniejsze zło. Piotrek to student ekonomii,\nlecz w czasie wolnym pracuje dorywczo w gastronomii. Przemek z kolei pracuje w tej branży na co dzień.\nPrzyszedł maj - czas zmienić siebie, a elektroniczne\npapierosy to nietuzinkowe hobby, idealnym przykładem są oni... Oni wapują.\nAutorzy kanału na YouTube Oni\nWapują . Recenzje, poradnik i opinie\ngłównie opierają się na “wapowaniu” ( w\nslangu oznacza to palenie e-papierosa),\nktóre pomogły autorom rzucić palenie i to\nz czasem stało się ich pasją. W swoich\nelektroniczne, grzałki czy różne trendy\ne-palenia. Rzucanie tego nałogu to\nkatorga dla palaczy, ale są inne wyjścia .\nrzecz o znikających ulgach studenckich\nPrzyzwyczailiśmy się do zniżek dla studentów, a teraz przeraża nas wizja utraty ulg na przejazdy pociągami i autobusami. Jednak ta wizja robi się coraz bardziej realna. Od kilku dni przez media przetacza się burza\nzwiązana ze zmianą Ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (PTZ), zgodnie z którą od 1 stycznia 2017 r.\nstracimy ulgi. Ale czy na pewno?\ntekst monika mitulla\nBomba, która wybuchła\nPlany zapowiadanych zmian są znane od lat, Ustawa została\nbowiem uchwalona w 2010 r., ale dotąd mówiono o niej jedynie\npółgębkiem w mediach. Wokół całej sprawy narosło wiele mitów.\nJedno jest jednak pewne i o to jedno nie musimy się martwić. Na\npewno nie stracimy wszystkich zniżek. Ustawa nie będzie dotyczyć\nkomunikacji miejskiej, bo organizacja takiego transportu jest\nobowiązkiem władz miejskich. Oznacza to, że za przejazd MZKą w\nOpolu dalej zapłacimy 1,40 zł, ponieważ komunikacja w większych\naglomeracjach jest dotowana z budżetu miasta, a nie z budżetu\npaństwa, tak, jak na przykład refundacja ulg ustawowych na przejazdy pociągami.\nDo tej pory przewoźnicy (np. PKP) uzyskiwali od państwa rekompensatę za udzielenie zniżek określonym pasażerom. Od 2017 roku\nz ustawowo uprzywilejowanych grup zostaną usunięci niepełnosprawni, studenci oraz uczniowie, a kwestia organizacji zniżek dla\ntych grup przejdzie w ręce samorządów. Jest to jedyna szansa dalszego funkcjonowania zniżek w środkach transportu, ale muszą one\nzostać ujęte w planach transportowych, tworzonych przez samorządy. Jeżeli przewoźnik komercyjny zostanie uwzględniony w planie\ntransportowym,zamieni się w operatora. Operator, zgodnie z\nnowymi zasadami, realizuje przewozy o charakterze użyteczności\npublicznej – czyli takie, na które zawiera umowę z organizatorem\npublicznego transportu zbiorowego i które, zgodnie z Ustawą PTZ,\n“służą do realizacji bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb\nprzewozowych społeczności” i często są w związku z tym przez\norganizatorów transportu dotowane.\nPrzewoźnik komercyjny, nie będący operatorem, będzie mógł\nustalić niższą cenę za przejazd, ale nie będzie miał takiego obowiązku. A zatem zniżki na np. komercyjnych liniach autobusowych będą\nzależały od woli przewoźnika, ponieważ tej kwestii nie reguluje już\nustawa. Będzie to zapewne prowadzić w wielu wypadkach do\nrezygnacji przez tych przewoźników ze stosowania ulg. Nie jest\nrównież wykluczone, że w niektórych przypadkach może dojść do\ncałkowitej rezygnacji przez tych przewoźników z realizacji usług (jeśli\nw międzyczasie nie wygrają np. przetargu ogłoszonego przez dany\nsamorząd i z „przewoźników” nie staną się „operatorami”).\n“Zgodnie z obecnym stanem prawnym, z dniem 1 stycznia 2017 r. w\nprzewozach wykonywanych na zasadach komercyjnych ulgi ustawowe\nnie będą obowiązywać. Dostępność wskazanych ulg ustawowych będzie\nw dużej mierze zależeć od działających na danym obszarze (na danej linii\nkomunikacyjnej) organizatorów publicznego transportu zbiorowego. W\nkonsekwencji dostępność ulg ustawowych w połączeniach międzywojewódzkich będzie zależała od kształtu umowy zawieranej pomiędzy\nministrem właściwym do spraw transportu jako organizatorem a PKP\nIntercity S.A. jako operatorem tych przewozów” – mówi Elżbieta Kisil,\nrzecznik prasowy Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa.\nSamorządy powiatowe i gminne powinny skupić się na tzw. misji\nspołecznej - zapewnieniu transportu tam, gdzie jego rentowność jest\nniższa, a gdzie też jest on potrzebny, chociażby po to, żeby zapobiec\nwykluczeniu społecznemu i gospodarczemu biedniejszych regionów.\nDotychczas samorządy w ogóle nie interesowały się transportem\npublicznym. Poza większymi miastami autobusowy transport publiczny – o ile w ogóle istnieje – opiera się na działalności komercyjnych\n„busiarzy”, których zarówno jakość oferty, jak i pewność połączeń\nbywa naganna. Nierealistyczne rozkłady jazdy, skandaliczny stan\ntaboru czy informacji pasażerskiej – to chleb powszedni popularnych\nPKSów. Ustawa PTZ i plany transportowe dają samorządom konkretne narzędzia, umożliwiające kontrolowanie operatorów, mają w\nzałożeniu przeciwdziałać takim patologiom. Twórcy ustawy i planów\nzałożyli, że skoro istnieje zagrożenie, iż przewoźnicy komercyjni, w\nzwiązku z utratą dostępu do refundacji ulg, mogą zacząć się wycofywać z rynku, to samorządy – świadome tego, że nagle mogą zostać\nbez komunikacji na swoim terenie – wezmą sprawy w swoje ręce i\nzaczną organizować transport publiczny na poziomie odpowiadającym standardom państwa członkowskiego UE. Istnieje jednak obawa,\nże na polskiej prowincji oferta transportu publicznego, już teraz\nbardzo uboga, może się jeszcze bardziej skurczyć.\nWizja znikających “50%” przeraża. Lista połączeń, na które zniżki\nprzestaną być honorowane, jest długa. Są to wszystkie kursy dalekobieżne, większość linii autobusowych między powiatami jednego\nwojewództwa (popularne PKS) oraz wewnątrz powiatów, pociągi\nExpress InterCity, Pendolino i TLK. Elżbieta Kisil, rzecznik MIB, podkreśla, że Ministerstwo jest przeciwne zniesieniu ulg w transporcie\nzbiorowym. “Analizy dotyczące rozwiązania problemu ulg ustawowych\ndla pasażerów rozpoczęły się pod koniec ubiegłego roku, zaraz po\nzmianie na stanowisku ministra infrastruktury. Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa rozpoczęło prace nad uporządkowaniem przepisów w\ntym zakresie” - podkreśla rzecznik. Elżbieta Kisil zaznacza, że MIB\npozostaje w stałym kontakcie z Senatem, gdzie równolegle przygotowywany jest projekt, przesuwający wejście w życie ustawy na 1\nstycznia 2018 r. “W tym czasie MIB przygotuje projekt ustawy, która\nwyeliminuje zagrożenia związane z wejściem w życie niekorzystnych\ndla pasażerów przepisów” - obiecuje Elżbieta Kisil.\nfoto. Ania Gauza\nDzieci są skrzydłami człowieka – tak mówi jedno z arabskich przysłów. Jednak można odwrócić tą złotą myśl\ni rzec: Człowiek jest skrzydłami dziecka, a potwierdza to projekt „Skrzydła”, w którym wolontariusze poświęcają\nczas dzieciom i biorą je pod swoją opiekę.\ntekst ania gauza\n- Nie przestrasz się tego harmideru, który będzie tam panował. Tak\ntam jest na co dzień. – w taki sposób pokrótce opisała mi świetlicę Iza\nJuraszek, jedna z koordynatorek projektu, studentka II roku psychologii. Oczywiście się nie pomyliła. Było głośno, ale radośnie. Od razu\nmożna było wyczuć przyjazną atmosferę. Panowało zamieszanie, ale\nw pozytywnym znaczeniu: ktoś przychodził, wychodził, siadał, pytał,\nwstawał, wołał, o coś prosił. I w sumie nie ktoś, ale dzieci. Małe i duże.\nZ podstawówki i z gimnazjum. To właśnie dla nich swój wolny czas\npoświęcają wolontariusze – Skrzydlaci.\nDać od siebie jak najwięcej\nW tym roku złożyło się tak, że jest ich osiemnaścioro i są to sami\nstudenci. Ich zadaniem jest nie tylko spędzić czas na zabawie z\npodopiecznymi, ale przede wszystkim pomóc im w odrobieniu lekcji,\nw nauce, w wytłumaczeniu trudnych i niezrozumiałych dla nich\nzagadnień. Jednak to tylko część zadań jakie spełniają. Największą\npomoc, jaką mogą dać od siebie, to po prostu być. - Jesteśmy. To może\nbrzmi trochę banalnie, ale my jesteśmy dla nich, a oni dla nas. Chcemy,\naby czuły się ważne. Każde dziecko ma swojego Skrzydlatego i tym\nsamym czuje, że przychodzi on dla niego, spędza czas tylko z nim,\nrozmawia tylko z nim. Każdy Skrzydlaty bierze jednego podopiecznego\npod swoją opiekę i stara się dodawać mu skrzydeł i próbuje rozwijać go\nw dobrym kierunku. - opowiada o idei projektu Iza. Razem z Sandrą\nMusioł od października 2015 roku sprawuje nad nim piecze, a sama\ninicjatywa działa od początku 2014 roku.\nŚwietlica Oaza, w której odbywają się zajęcia, działa w ramach\nFundacji Pomocy Dzieciom i Rodzinie Horyzont w Opolu. Mogą do\nniej uczęszczać dzieci od pierwszej klasy podstawowej do 15 lat i nie\nma żadnych kryteriów, jakie powinni spełniać rodzice, zapisujący\nswoje pociechy. Zajęcia ze Skrzydlatymi mają miejsce raz w\ntygodniu, przez dwie godziny, ale nie są obowiązkowe. Oprócz\npomocy w odrabianiu prac domowych wolontariusze grają i bawią\nsię z podopiecznymi, a dla tych Fundacja organizuje również liczne\nwarsztaty, spotkania, wyjścia i wycieczki.\nTaka przyjemna atmosfera sprawia, że każdy przychodzi tam z\npozytywnym nastawieniem i jednocześnie jest ona jednym z powodów, dla których studenci decydują się na takie spędzanie swojego\nczasu wolnego. - Nie lubię siedzieć w domu i nie lubię mieć niezagospodarowanego czasu, więc dla mnie to jest fajna opcja i nie wyobrażam\nsobie tygodnia, żeby nie przyjść tutaj. Jeśli nawet nie ma mojego\npodopiecznego, to mogę przyjść i posiedzieć z innymi dziećmi i w żaden\nsposób nie jest to męczący obowiązek. - podkreśla Mateusz.\nTrudności można napotkać wtedy, kiedy przychodzi do nauki\njęzyka obcego, do rozwiązywania zadań z matematyki czy ﬁzyki.\nCzasami trzeba odświeżyć sobie lektury albo przypomnieć zagadnienia z polskiej gramatyki. Może zdarzyć się tak, że nauczyciel w\nszkole tłumaczył dzieciom w inny sposób niż zna wolontariusz. Jego\nzadaniem, w takiej sytuacji, jest zrozumieć metodę nauczyciela, bo\ntaka np. jest wymagana na sprawdzianie i wytłumaczyć je\ndziecku. - Pamiętam jedną sytuację, w której we trzy\npracowałyśmy nad zadaniem z matematyki z drugiej\nklasy podstawowej i nie rozumiałyśmy, o co w nim\nchodzi. - wspomina Iza. - Ale zawsze jest Internet, są\ninni wolontariusze, jest wychowawczyni - pani\nAnia. Jednak jak mówiła Weronika (pomysłodawczyni projektu) nie ważne czy siedzisz z\ndzieckiem piętnaście minut, godzinę lub\ndwie, ważne, żeby się nauczyło. Potem, kiedy\ndziecko przychodzi i mówi, że dostało cztery, to\njest takie „Tak, udało się nam!” - dodaje.\nRelacje, które są budowane między Skrzydlatym a\ndzieckiem oparte są na zasadach koleżeństwa i\nzaufania. - Początkowe dni pracy z dziećmi są\nciężkie. Jeśli dziecko zobaczy kogoś pierwszy raz, to\njest nieufne. Po pewnym czasie pokazuję mu\njednak, że też jestem człowiekiem, że nie stoję\nponad nim, jestem jego starszym kolegą, który\nchce z nim spędzić czas. Jeśli zdobędzie się\nzaufanie tego dziecka, to potem idzie z górki. tłumaczy Skrzydlaty Mateusz Przysiężny,\nstudent II roku prawa. To sprawia, że każdy z\npodopiecznych wie, że może przyjść i\nWojciech Zabrocki, prezes Fundacji,\nzwierzyć się także ze swoich osobistych\nzachęca do angażowania się w wolontariat trudności, jakie napotyka w życiu, ale również\nTo jest ciekawe doświadczenie, dlatego jeśli ktoś\nporozmawiać o każdej innej sprawie. W zamian\nma czas i chęć uczestniczenia w organizowanych\nza to zostaje wysłuchany i może liczyć na rady od\ndla dzieci zajęciach, to jak najbardziej jest\nstarszych kolegów. Receptą na to, aby układ\nmożliwość dołączenia. Mamy też drugą świetlicę w\nmiędzy nimi działał jest indywidualne dopasowywaGroszowicach, do której też serdecznie zapraszamy.\nnie Skrzydlatego do dziecka. Kluczem jest posiadanie\nfoto. Agata Patoła\nprzez nich tych samych cech, dzięki którym będą mogli\nI choć praca z dziećmi nie należy do łatwych, to i tak\nznaleźć wspólny język. - Bardzo dobrze dogaduję się ze swoją\nmożna otrzymać od nich najpiękniejsze dary, jakimi są ich otwarSkrzydlatą, wzajemnie się dopełniamy. Panuje dobra atmosfera, co\ntość, szczerość, uśmiech, uciecha z najmniejszych rzeczy. Dla\nsprawia, że ona zawsze wie z czym ja mam problem, kiedy potrzebuję\nsamego uczucia bycia potrzebnym, warto poświęcić swój czas, a tym\npomocy zawsze mnie wesprze. To był świetny pomysł z wymyśleniem\nsamym pozwolić, aby radość dzieci dodawała nam skrzydeł, a my\ntego projektu, bo oni naprawdę są potrzebni. Mimo tego, że są tutaj od\nmożemy odwdzięczyć się im tym samym – uskrzydlać.\nnauki, to i tak dają od siebie więcej, dają od siebie bardzo wiele. - mówi\nNikola, jedna z podopiecznych.\nJuż za parę dni Maciek Kochański odda fotel przewodniczącego Samorządu Studenckiego naszej uczelni. W\nrozmowie z nami opowiedział, jak godzi wszystkie obowiązki, co motywuje go do działania i jakie ma rady dla\ntekst asia gerlich\nOkres pełnienia przez Ciebie funkcji przewodniczącego SSUO\ndobiega końca. Spróbujmy podsumować te dwa lata. Czy jest\ncoś z czego jesteś wyjątkowo dumny i co jest dla Ciebie największym sukcesem?\nPrzede wszystkim po poprzedniej kadencji poprzeczka była zawieszona wyjątkowo wysoko, ponieważ mieliśmy wiele rzeczy naj: najdłuższe\nJuwenalia w Polsce, najdłuższe otrzęsiny w Polsce. I stawienie czoła tak\nwysokiej poprzeczce było szaleństwem, rzucaniem się na głęboką wodę.\nAle udało mi się stworzyć fantastyczny zespół z ludźmi o wysokich\nambicjach, którzy nie chcieli zajmować się rzeczami najlepszymi, ale\nnajważniejszymi. To szalenie ważne, że nie tylko najlepsze rzeczy, ale\ntakże najważniejsze. Udało nam się te wszystkie eventy polepszać,\npozyskać więcej pieniędzy dla studentów, a także zaistnieć na płaszczyźnie ogólnopolskiej, ponieważ samorządność studencka na uczelni to\njedna kwestia, ale ma także swoje odniesienia ogólnopolskie i światowe.\nI w tej „polityce” samorządowej, ogólnopolskiej udało nam się zdziałać\nniesamowicie wiele. Kosztowało to dużo poświęcenia wielu ludzi, niektórzy spędzili setki godzin w pociągach, autobusach, czasami nawet na\nstopa, jeżdżąc na posiedzenia, więc wydaje mi się, że to jest olbrzymi\nsukces. Że udało nam się nie tylko podnieść poziom na tym lokalnym\nobszarze, ale także przede wszystkim w tej ogólnopolskiej samorządności i zaistnieć w głowach ludzi. Już nikt nie myli Opola z Olsztynem.\nCzy Twoja przygoda z SSUO przebiegła zgodnie z „oczekiwaniami”? Było tak, jak sobie wyobrażałeś? Czy było coś co totalnie\nCię zaskoczyło i na co w ogóle nie byłeś przygotowany?\nAbsolutnie nie. Całkowicie inaczej myślałem, że wygląda samorządność studencka. Studenci tacy jak ja, kiedy przychodziłem do samorządu\nstudenckiego, głównie widzieli Juwenalia, wydarzenia w kulturze, czyli to,\nco jest najmocniej widoczne. A to nie jest kwintesencja samorządności.\nTo jest trzecio-, jak nie piątorzędna kwestia, chociaż najmocniej widowiskowa. Samorządność studencka to przede wszystkim te codzienne\nspotkania ze studentami, ponieważ większość ludzi nie uświadamia\nsobie, jak wiele osób przychodzi do nas szukając pomocy. Samorządność\nstudencka to kwestie stypendialne, to kwestie pomocy każdemu jednemu\nstudentowi. I na pewno nie spodziewałem się tego, że tak wiele osób\noczekuje pomocy, ale jednocześnie olbrzymią dumą napawa mnie to, że\nCi studenci wiedzą, gdzie jej szukać i znaleźć u nas.\nStudiujesz Pedagogikę, jesteś przewodniczącym SSUO oraz\nczłonkiem Rady Wykonawczej w Parlamencie Studenckim RP.\nDla niektórych samo studiowanie to za dużo. Jak udaje Ci się\npogodzić wszystkie obowiązki?\nPodejmując się tych dwóch funkcji, miałem pełną świadomość tego,\nże na dwa lata zawieszam swoje życie osobiste i że jedyny wolny czas jaki\nbędę posiadał to czas w pociągu. Jednak i on nie jest wolny, bo zazwyczaj\nprzygotowuję jakieś szkolenia, podsumowania, czymś się zajmuję. Nie\njest to łatwe. Na pewno łączenie tych trzech rzeczy, czyli studiowania,\nsamorządności opolskiej i ogólnopolskiej jest dużym wyzwaniem, ale to\ntaka przygoda, taka jazda bez trzymanki. To tak jakby jechać w wesołym\nmiasteczku na największej maszynie, bez zapiętych pasów. Trzeba się\nmocno trzymać, mocno wierzyć, otaczać się właściwymi ludźmi i walczyć\no to. Gdyby nie zespół, który posiadam w Opolu, nie mógłbym się\nspełniać na arenie ogólnopolskiej. Gdyby nie zespół ogólnopolski, nie\nmógłbym się spełniać w Opolu, ponieważ musiałbym tam być na stałe,\nwszyscy moi koledzy są tam na stałe, jestem jedyny spoza.\nCo Cię motywowało do działania? Masz może jakieś ulubione\nMam swoje motto życiowe: „Całe życie pytali mnie, kim chcę zostać, a\nja nigdy nie chciałem zostać, zawsze chciałem iść”. Jestem człowiekiem\nktóry po dwóch, trzech, pięciu latach nudzi się tym, czym się zajmuje.\nPotrzebuje nowych bodźców, nowych ludzi, nowych zespołów. Jestem\n„zwierzęciem stadnym”, czyli lubię przebywać z ludźmi. Największą\nmotywacją są dla mnie ludzie. Gdy widzę jak dwa lata temu jako zespół\nzaczynaliśmy, pełzając w tej samorządności studenckiej, a w tej chwili\nznaczna część wydarzeń odbywa się bez mojego większego wkładu.\nMogę powiedzieć, że nasz zespół dojrzał do tego, że ma własne pomysły\ni inicjatywy, że ja mogę przychodzić i „spijać śmietankę” (śmiech). Chodzi\ntylko i wyłącznie o to, żebym swoim stanowiskiem mógł zaświadczyć, że\nto będzie fajne i faktycznie tak jest. Ci ludzie wykonują ciekawe pomysły,\nprzychodzą z nimi i kompleksowo je wykonują. Efektem jest to, że w\nsamym kwietniu i maju mamy kilkanaście wydarzeń, gdyby podzielić\nPiastonalia na pojedyncze wydarzenia.\nA były takie momenty, w których miałeś dość i chciałeś się\nPrzeciętnie zdarza mi się co dwa tygodnie mieć słabszy dzień. Kiedy\nprzyjeżdża się w poniedziałek, kiedy siada się w fotelu, kiedy uświadamia\nsię sobie, że wszyscy wypoczęci po weekendowym odpoczynku są gotowi\ndo działania. A ja okazuje się, że przyjeżdżam po wyjeździe tak jak\ntydzień temu, kiedy miałem okazję być w Poznaniu, Białymstoku, stolicy i\nCzęstochowie, gdzie po trzech nieprzespanych nocach, kiedy spałem 5\ngodzin, poniedziałek jest zawsze ciężkim momentem. Kiedy zderzam się\nz rzeczywistością, kiedy wszyscy wypoczęci, a ja zmęczony. Wszystkie\nskumulowane kwestie wylewają się na głowę. I takie wypadki zdarzają się\nczęsto i trwają do momentu, aż nie usiądę w biurze i nie przyjdą ludzie,\nktórzy mnie otaczają. Wtedy chce mi się na nowo.\n„Samorząd studencki to\nkompetencji jaka może być„\nnowe osoby, które chcą pracować na rzecz środowiska akademickiego.\nKiedyś powiedziałeś, że jesteś „społecznikiem”. Co to dla\nCiebie znaczy? Czy to pomaga w sprawowaniu funkcji przewodniczącego?\nPomaga. Jestem typowym społecznikiem, jestem osobą jaka nie\nbyłaby w stanie siedzieć przy komputerze i klepać na nim przez osiem\ngodzin dziennie. Jestem człowiekiem, jaki nie może wstać o godzinie\nsiódmej z myślą, że do godziny piętnastej będzie siedział zamknięty w\nwąskim pokoju, z kawą przy komputerze. Jestem społecznikiem, co\noznacza, że uwielbiam otaczać się ludźmi, pomagać im z codziennymi\nwyzwaniami i stawiać wspólnie temu czoła. Jednocześnie ubogacam\nsamego siebie, ponieważ ucząc czy pomagając innym, tak de facto\nuczymy i pomagamy samemu sobie i to wydaje mi się kwintesencją bycia\nspołecznikiem. Człowiekiem jaki staje się lepszy dla i poprzez innych\nA jak idzie pisanie pracy magisterskiej?\nNa ogół piszę ją w późnych godzinach nocnych i w dodatku w\npociągach, więc myślę, że jak PKP się zgodzi to wkleję ich logo i podziękowania na ostatniej stronie (śmiech). Nie jest to łatwe, ponieważ piszę na\ntemat gazet, więc dużo czasu muszę spędzać nad przekopywaniem tych\ngazet. Nie zawsze da się je wypożyczyć, szczególnie te dawniejsze,\n„zawsze będę miał tę koszulę\nodpiętą i dopóki jestem\ntej koszuli nigdzie nie zapinam„\ndlatego każdą wolną chwilę muszę spędzać w bibliotece. Z tego miejsca\nchciałbym też podziękować panu Nyczowi, który się mną opiekuje. Za to,\nże też ma pewien dystans do tego wszystkiego. Trzeba pamiętać, że\nstudia to nie tylko nauka, ale też kuźnia kompetencji. I chociaż w moim\nżyciu zdobywam więcej kompetencji niż nauki, to mam nadzieję, że z\nkońcem maja, jak skończy się moja kadencja, będę mógł poświęcić się\nTeraz pytanie, które zadaje sobie połowa uczelni: Co z tą\nhucznie zapowiadaną przychodnią w Spójniku? Miała ruszyć w\nstyczniu. Mamy początek maja, a tu dalej cisza?\nZ przychodnią największy problem polega na tym, iż zderzyliśmy się\nz pewną rzeczywistością techniczną. Przygotowanie dokumentacji, a\ntakże przygotowanie budynku, zaadaptowanie pod przychodnię jest\nwiększym wyzwaniem niż nam by się wydawało. Przychodnia jest dosyć\nspecyﬁczną jednostką, ponieważ posiada osobne wymagania dotyczące\nchoćby tego, że musi być osobne wejście, a żeby było osobne wejście\ntrzeba załatwić zezwolenie na przebicie się przez ścianę nośną. Aby\nzdobyć zezwolenie na przebicie się przez ścianę nośną, trzeba wyprodukować wiele „papierów”, otrzymać kilka zgód, więc jest to dosyć duży\nkłopot. Głęboko wierzymy w to, że po wakacjach nie tylko pojawi się\nprzychodnia, ale także pojawi się kolejna budowa na naszym kampusie i\nbędzie to stołówka studencka, tak mocno przez nas wyczekiwana.\nMasz jakieś rady dla przyszłego przewodniczącego?\nTak, żeby był przygotowany na duże zmiany- pod kątem własnej\nosoby i pod kątem spojrzenia innych osób na niego, i pod kątem tego w\nco wierzy, pod kątem tego jak widzi samorządność studencką. Bycie\nprzewodniczącym samorządu studenckiego to codzienne zmiany. Nie\njestem takim samym człowiekiem, jakim byłem dwa lata temu. I to samo\nprzekazał mi wtedy przewodniczący jaki ustępował, że Maciek szykuj się\nna to, że ludzie będą mówić, że się zmieniłeś i tak będzie. I faktycznie tak\njest. Przede wszystkim trzeba się z tym pogodzić, że wszystko się zmienia.\nIlość obowiązków, ilość tematów często poważnych, zasiadanie chociażby w kolegium, gdzie posiada się wiedzę, o której nie powinno się mówić\nna zewnątrz. To zmienia człowieka, powoduje, że stajemy się poważniejsi, ponieważ też poważniejsze są zadania, jakie są przed nami stawiane.\nAle ważne jest w tym wszystkim to, żeby się nie pogubić, żeby nie zapinać\nkoszuli na ostatni guzik. Ja na przykład przyjąłem za zasadę, że zawsze\nbędę miał tę koszulę odpiętą i dopóki jestem przedstawicielem studentów, tej koszuli nigdzie nie zapinam. Chyba, że jest to faktycznie wyjątkowy bankiet, gdzie muszę - to tylko i wyłącznie do zdjęć.\nSam czujesz, że się zmieniłeś?\nTak, czuję, że mocno się zmieniłem. Nie da się ocenić czy na lepiej czy\nna gorzej, na inaczej. Na pewno mocno spoważniałem przez te dwa lata\n(śmiech). Zobaczymy jak będzie, kiedy skończę kadencję i znowu będę\ntym mniej poważnym człowiekiem. Każdy człowiek przechodzi zmiany w\nmomencie, kiedy ponosi odpowiedzialność za trzynaście tysięcy innych\nludzi, za kilkudziesięciu swoich samorządowców i te zmiany są konieczne. Ale w jaki sposób ten człowiek będzie się zmieniał, to zależy od niego.\nGdybyś mógł cofnąć czas, wystartowałbyś ponownie w\nwyborach na przewodniczącego SSUO?\nZdecydowanie tak. Samorząd studencki to jest najlepsza kuźnia\nkompetencji, jaka może być pod wieloma względami. Wiadomo, że koła\nnaukowe są lepsze pod kątem naukowym, ale pod kątem społecznym\nzdecydowałbym się na tę przygodę w samorządzie.\nJakie są Twoje plany zawodowe na przyszłość? Spotkamy Cię\njeszcze na uczelni?\nOd czerwca moim podstawowym celem stanie się obrona pracy\nmagisterskiej i jak już to się stanie zacznę zastanawiać się, co dalej robić\nw życiu. Jest parę miejsc, gdzie mógłbym się rozwijać i robić to, co lubię,\nale które z nich będzie tym kolejnym? Na to poszukam odpowiedzi po\nCzy jest już ktoś chętny\nna Twoje stanowisko?\nnazwisk, ale zgłosiło się już do\nmnie kilka osób, które pytały\nsię mnie czym to się je, jak to\njest być przewodniczącym. To\ntylko dobrze świadczy o\nnaszym samorządzie, o tym,\nże ta samorządność na naszej\nuczelni mocno kwitnie. Są\nsamorządy studenckie gdzie\nnie zgłasza się nikt. Jesteś w\ndobrym punkcie samorządności, gdzie ludzie sami się\nzgłaszają i są chętni do pracy.\nA to jest pełen etat, duża\nilość poświęconego czasu, a\nprzede wszystkim nie dość, że\nnie otrzymujemy za to pieniędzy, co uważam za słuszne,\nczęsto spotykamy się jeszcze z\nklasycznym hejtem, dlatego\ndobrze, że ciągle znajdują się\nJest już ustalona data wyborów?\nNie ma jeszcze ustalonej daty, ona się pojawi jak zwołamy posiedzenie w ostatnim tygodniu maja. Zwyczajowo przyjęło się, że u nas\nprzewodniczący kończy pełnić swoją kadencję pod koniec maja i ma dwa\ntygodnie na zwołanie posiedzenia. Ale to jest zwyczaj, to nie jest przepis.\nA ja zamierzam się do tego zwyczaju dostosować, czyli za jakieś maksymalnie dwa miesiące, może wcześniej będziemy znali nowego przewodniczącego bądź przewodniczącą samorządu.\nWniosek o utworzenie kierunku lekarskiego na Uniwersytecie Opolskim liczy ponad dwa tysiące stron.\nDotychczas projekt był pozytywnie opiniowany w Warszawie. Minister Jarosław Gowin podczas niedawnej\nwizyty w stolicy regionu określił go jako najlepszy ze wszystkich wniosków uczelni wyższych. Miasto i Uniwersytet mówią jednym głosem: w Opolu potrzebna jest uczelnia, która będzie kształciła lekarzy.\nO idei kształcenia medyków na Uniwersytecie Opolskim rozmawiamy z prof. dr hab. Wiesławą\nPiątkowską-Stepaniak, prorektor ds. promocji i zarządzania.\nNa jakim etapie jest o utworzenie kierunku lekarskiego na\nUniwersytecie Opolskim i czy jest możliwy scenariusz, według\nktórego kierunek lekarski nie powstanie?\nWniosek o utworzenie kierunku lekarskiego przeszedł pierwszy etap został zaakceptowany, pod względem formalnym, przez Ministerstwo\nNauki i Szkolnictwa Wyższego i przez Ministerstwo Zdrowia. W związku z\ntym został skierowany do zaopiniowania przez Państwową Komisję\nAkredytacyjną i dziś jest w procedowaniu. Opinia Państwowej Komisji\nAkredytacyjnej będzie dla nas ważna, ponieważ, jeżeli wniosek zostanie\npozytywnie rozpatrzony, wróci do obu tych ministerstw do ponownego\nzaakceptowania. W kolejnym etapie musimy w Ministerstwie Zdrowia\nprzedstawić już dopracowaną umowę, która określi, na jakich zasadach\nbędą funkcjonowały Uniwersytet Opolski i szpital, który będzie podstawowym dla kierunku zapleczem, czyli kliniką. Przewidujemy, że będzie to\nWojewódzkie Centrum Medyczne w Opolu. Wszystkie prace, które teraz\nprowadzimy, właśnie tego dotyczą - przygotowania należytej umowy\nmiędzy Uniwersytetem a szpitalem. WCM nie będzie jednak jedynym\nzapleczem, bo dzisiaj mamy już 11 umów ze szpitalami. Chcemy te\numowy jeszcze bardziej szczegółowo dopracować, ale szpitale są otwarte\nna przyjęcie studentów. Natomiast przekształcenie z czasem WCM-u w\nszpital uniwersytecki to kolejny etap. Liczymy zatem, że kierunek lekarski\npowstanie i otworzymy go w roku akademickim 2017/2018.\nCzyli rekrutacja miałaby się rozpocząć już za rok?\nTakie są nasze przewidywania i z tego powodu przygotowujemy\ninfrastrukturę na pierwszy rok (zanim zaczniemy budowę Collegium\nMedicum). Projekt budowlany jest w trakcie przygotowywania i liczymy, że\nbędzie gotowy już w tym roku. Zanim jednak w pełni skończymy tę\ninwestycję, musimy mieć dla pierwszego roku studiów przynajmniej trzy\npracownie specjalistyczne. Tworzymy je. Powstają też plany zakupu\nsprzętu i całej aparatury. Słowem: w ciągu roku powstanie zaplecze na\nGdzie będą się odbywały zajęcia pierwszego roku? W którym\nPierwszy rok studiów to studia teoretyczne, nie kliniczne. Mamy do\nwyboru wiele lokalizacji. Zajęcia będą się odbywały w dwóch miejscach.\nPrzykładowo miejsce dla anatomii już mamy. To jest pięknie wyremontowane pomieszczenie w budynku Mrowiska, tam, gdzie mieściła się\nChemia. Jesteśmy po słowie z Panem Dziekanem - profesorem Piotrem\nWieczorkiem, który wyraził zgodę i użyczy nam na ten rok tych pomieszczeń. Drugim miejscem jest budynek biotechnologii, na ulicy Kominka,\ngdzie też są ciekawe, dobre pomieszczenia i tam są pracownie, które na\nten pierwszy rok byłyby potrzebne.\nIlu studentów będzie liczył pierwszy rok?\nZakładamy we wniosku, że byłoby to 60 osób. Liczymy na zgodę na\ntaką grupę. Kierunek lekarski to jest kierunek niezmiernie oblegany. Nie\nmartwimy się o to, czy chętni studenci będą, jednak uważamy, że należy\nsię jak najlepiej przygotować do uruchomienia tego kierunku i zadbać o\njego jak najwyższy standard. I to czynimy.\nA co z wykładowcami?\nKadra naukowa jest zaplanowana. We wniosku wykazaliśmy 320\nosób, które bezpośrednio będą związane z dydaktyką na kierunku\nlekarskim. Musieliśmy to zrobić.\nSkąd pochodzą ci wykładowcy? Czy będą to lokalni lekarze z\ndorobkiem naukowym, czy profesorowie spoza regionu?\nW skład kadry na szczeblu doktora nauk medycznych wchodzą\npracownicy szpitali z naszego regionu. To jest 31 osób, które wymieniliśmy we wniosku - nasi młodzi, prężni doktorzy nauk medycznych, często z\njuż zaawansowaną pracą habilitacyjną. Niektórzy w ciągu roku, dwóch,\nhabilitacje ukończą. Tę kadrę doktorską mamy więc swoją, że tak powiem.\nNatomiast profesorska kadra to grupa kilkunastu osób, profesorów,\nktórzy wyrazili zgodę, by ﬁrmować nam kierunek i prowadzić u nas\nzajęcia. Profesorów mamy właściwie w większości ze Śląska - z Zabrza i\nKatowic. Słowem, tutaj profesura zaoferowała nam duże wsparcie.\nCzy studenci z zagranicy będą mogli studiować na kierunku\nlekarskim na zasadach komercyjnych w języku angielskim?\nWłaściwie cała profesura, doktorzy i lekarze deklarują chęć prowadzenia zajęć w języku angielskim. W zasadzie wszystkie uczelnie medyczne\ntaki cykl prowadzą. To oczywiście perspektywa, z której nie możemy\nzrezygnować. Pierwszym krokiem będzie uruchomienie kierunku w języku\npolskim, natomiast w przyszłości otworzymy się na Zachód i na Wschód,\nna cudzoziemców. Wtedy przygotujemy cykl nauczania w języku angielskim. Oczywiście będą to drogie studia.\nUtworzenie wydziału medycznego nie jest już tylko sprawą\nUniwersytetu, ale również całego środowiska akademickiego w\nOpolu. Czy Uniwersytet planuje w związku z tym współpracę z\nPolitechniką Opolską, która przecież kształci studentów na\nkierunkach okołomedycznych, takich jak ﬁzjoterapia, biomechanika, zdrowe żywienie lub innymi opolskimi uczelniami?\nUniwersytet Opolski, otwierając kierunek lekarski, na pewno otwiera\nsię na wiele tych dziedzin, które w naszym Uniwersytecie już funkcjonują.\nJedną z takich dziedzin jest ﬁzyka medyczna. Zespół pana profesora Mana\njuż jest zaangażowany we współpracę z Vital Medic w Kluczborku. Pan\nprofesor Wieczorek i zespół chemików również jest aktywny pod\nwzględem badań prowadzonych we współpracy ze środowiskiem\nlekarskim. Rozmowy trwają, projekty już się tworzą. Poprosiliśmy naszych\npracowników z teologii o współpracę w obszarze etyki i łaciny przy tym\nkierunku. Warto pamiętać też o tym, że ta współpraca przyniesie wiele\nkorzyści chemikom, ﬁzykom, biotechnologom, ale też socjologom, psychologom oraz teologom.\nMyślimy o połączeniu w przyszłości dwóch uczelni, Uniwersytetu i\nWyższej Szkoły Medycznej, która mieści się tuż za płotem, na ulicy\nKatowickiej. Ta idea ma duże wsparcie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa\nWyższego, jest to wręcz ich sugestia dla nas. Jest wstępna zgoda obu stron\ni myślę, że istnieją wielkie szanse na realizację tej idei.\nWłaśnie, chciałabym do tego nawiązać. Wstępnie starania o\nwydział lekarski rozpoczęto we współpracy z Państwową\nMedyczną Wyższą Szkołą Zawodową, jeszcze pod koniec ubiegłego roku zostały poczynione pierwsze ustalenia między uczelniami. Jednak PMWSZ wycofała się z nich. Jak więc wyglądają relacje\nZainspirowałam utworzenie federacji tych dwóch uczelni, ale myślę,\nże ta idea potrzebowała trochę czasu. Dzisiaj, kiedy kierunek lekarski\nnabrał takich wymiernych kształtów, koledzy z Wyższej Szkoły Medycznej\nzaakceptowali stan rzeczy i również widzą, że może zamiast dzielenia się,\npowinniśmy się zjednoczyć. Może oni też mieli aspiracje, żeby utworzyć\nkierunek lekarski. Podkreślam: może. Dziś jest faktem, że tylko Uniwersytet Opolski otrzyma, przynajmniej taka jest deklaracja Ministerstwa,\nzgodę na ten kierunek. Na pewno nie otrzyma takiej zgody Wyższa Szkoła\nZawodowa. W związku z tym sądzę, że dziś mamy klimat do tego, żeby się\npołączyć. Wymagało to trochę czasu, może trochę za długo dojrzewaliśmy, ale ważne jest to, że dzisiaj wszystko się dobrze układa.\nDo resortu wpłynęło kilkanaście wniosków o utworzenie\nkierunku lekarskiego z całej Polski.\nTak, dwa dostały zgodę. Pan Wiceminister Pinkas (wiceminister w\nresorcie zdrowia) wyraźnie powiedział, że spośród tych kilkunastu\nwniosków jest wstępna zgoda Ministerstwa tylko na dwa, Uniwersytetu\nOpolskiego i jednej z uczelni warszawskich. Zaznaczam: wstępna,\nponieważ procedura jeszcze trwa. To nas bardzo zadowala, tym bardziej,\nże Opolszczyzna to jedyny region, który nie ma uczelni kształcącej lekarzy.\nI jest to jedyny region, w którym wskaźnik ilości pacjentów na jednego\nlekarza jest najgorszy. Tak wysoki, że plasuje nas na samym szarym\nkońcu. Jest jeszcze wiele innych punktów, które wskazują, że region musi\nbyć wzmocniony, jeżeli chodzi o dopływ młodych lekarzy, którzy chcą tu\npracować, zostać. Kadra lekarzy w regionie starzeje się, ten wskaźnik też\nnie jest najlepszy. Słowem, wiele czynników wskazuje na to, że kierunek\nlekarski to nie tylko sprawa Uniwersytetu, ale i regionu.\nJaki jest koszt całej inwestycji - wyposażenia, infrastruktury\nitp.? Jakie są jej źródła ﬁnansowania?\nAplikowaliśmy do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego o\ndoﬁnansowanie w wysokości ponad 41 mln zł. Te pieniądze przeznaczylibyśmy na stworzenie infrastruktury, czyli rozbudowę budynku przy\nOleskiej 48 pod kierunek lekarski, ale również na wyposażenie, sprzęt,\nstworzenie centrum symulacji medycznej. Słowem: na wszystko to, co jest\nniezbędne, by kierunek lekarski trzymał dobry, wysoki poziom kształcenia.\nOprócz tego myślę, że będziemy jeszcze zabiegać o pozyskanie środków\nzewnętrznych od darczyńców, sponsorów, na przygotowanie samego\nPlanujemy złożyć wniosek o ponad 1 mln 600 tys. zł do Narodowego\nCentrum Badań i Rozwoju. Wniosek złożony będzie w ramach konkursu\ndotyczącego realizacji programów kształcenia o proﬁlu ogólnoakademickim albo praktycznym, dostosowanych, w oparciu o analizy i prognozy,\ndo potrzeb gospodarki, rynku pracy i społeczeństwa, zakładających w\nszczególności tworzenie i realizację nowych kierunków studiów. Chcemy w\nten sposób pozyskać źródło ﬁnansowania zaplecza technicznego oraz\nkadry technicznej, która też jest niezbędna, oraz wielu elementów, które\nwiążą się z poszczególnymi pracowniami.\nKierunek i samo utworzenie kierunku nie jest tanie, ale dodam, że\nmamy milion złotych wsparcia z województwa opolskiego, przekazany\nprzez zarząd sejmiku województwa. Kolejny milion zł otrzymaliśmy od\nKiedy rozpoczną się prace budowlane w budynku przy\nJeżeli wszystko pójdzie pomyślnie to sądzę, że w styczniu ruszymy z\nCzy to oznacza, że kierunki, które mają tam aktualnie zajęcia,\nzostaną przeniesione? Jak będzie wyglądała logistyka całego\nWszystko odbędzie się bez uszczerbku dla studentów. Zagospodarujemy parter i zaplanujemy przybudówki. Będziemy tak prowadzić\nbudowę, że przejścia na te piętra, na\nodbywać zajęcia, będą zachowane tak samo, jak pracownie specjalistyczne dla kierunków z Fizyki czy\ninnych wydziałów. Zostawimy jedno\npiętro bez zmian. Budynek zostanie\npodniesiony, dobudujemy kolejne\npiętro. Plany architektoniczne są\ngotowe. Nasi koledzy matematycy,\nﬁzycy, informatycy zaakceptowali je,\nwięc nie powinno tutaj być problemu. Nie rozwalimy wszystkiego\n* Tuż po rozmowie, pojawiły się się\ndobre wieści o zatwierdzeniu kierunku\nAkredytacyjną. Wniosek traﬁ teraz do do\noraz do ministerstwa zdrowia, gdzie będzie\nczekać na ostateczną decyzję.\nfoto. wizualizacja Collegium Medicum/ źródło: uni.opole.pl\nGruzinka w Polsce\nStudia w Polsce przyciągają coraz więcej studentów z różnych zakątków świata. Gruzini nie są wyjątkiem.\nO przyczynach podjęcia studiów w Polsce i swoich wrażeniach z pobytu tutaj opowiedziała nam Viktoria\nKvaratskhelia - studentka III roku ﬁlologii angielskiej.\ntekst Irena Biłous\nOd czego wszystko się zaczęło? Dlaczego Polska?\nStudiowałam ﬁlologię angielską w Gruzji, ale nie podobało mi się to,\nże wykładowcy nie byli wystarczająco wymagający. Oczywiście w Europie\npoziom edukacji jest całkiem inny niż w Gruzji - mam na myśli wyższy. Co\nwięcej, dyplom europejski jest o wiele bardziej ceniony. A Polskę wybrałam ze względu na jej położenie geograﬁczne (bo jest stosunkowo blisko\ndomu) i tani koszt życia w porównaniu do innych państw.\nTrudno było Ci się zaadaptować? Jak wyglądały pierwsze dni\nDostosować się było bardzo ciężko, przecież to jest całkiem inny kraj,\nz innymi regułami. Szczególnie trudne były pierwsze trzy tygodnie - nie\nznałam języka ani kogoś, kto mógłby mi pomóc, a po angielsku przecież\nnie wszyscy rozmawiają. Ponadto przyzwyczaiłam się do bycia z rodziną\ni rozstanie było dla mnie trudne. Ale myślę, że to dobra decyzja,\nponieważ nauczyłam się samodzielnego życia i stałam się bardziej\nniezależna i odpowiedzialna.\nCzym różnią się studia w Gruzji od studiów w Polsce?\nOd razu zauważyłam, że w Gruzji prawie nie rozmawialiśmy między\nsobą po angielsku i nie przydawaliśmy temu większego znaczenia, co\noczywiście odzwierciedlało się w naszej wiedzy. Tu z kolei mówimy tylko\npo angielsku, dzięki czemu mam teraz bogate słownictwo i nauczyłam\nsię rozmawiać w tym języku bez skrępowania i wstydu. Jest tu także\nwięcej obcokrajowców, co daje możliwość doskonalenia swojego angielskiego poza murami uniwersytetu.\nJakie są według Ciebie najbardziej widoczne różnice kulturowe obu państw?\nKultury są zupełnie różne, mentalność jest inna i żeby to zobaczyć\nkoniecznie należy odwiedzić Gruzję. Osobiście uważam, że Gruzini\n„cieplej” zachowują się wobec siebie i zawsze są gotowi pomóc, w\nodróżnieniu od Polaków, którzy wszystko próbują robić samodzielnie. Z\ndrugiej strony Polacy są lepiej zorganizowani i bardziej szanują prawo w\nporównaniu do obywateli Gruzji.\nCzujesz się dyskryminowana lub traktowana inaczej niż\nwszyscy z powodu swojego pochodzenia?\nDyskryminacji wcale nie czuję, wręcz przeciwnie - kiedy ludzie dowiadują się o moim pochodzeniu - podziwiają mnie i ciekawią się, jak tu\ntraﬁłam lub pytają o kulturę. Na początku nawet wykładowcy udzielali\nmi indywidualnej pomocy, ponieważ rozumieli, że jestem tu sama i\nciężko jest mi poradzić sobie bez znajomości polskiego, jestem im za to\nbardzo wdzięczna, tym bardziej, że niektórzy czynią to nadal. Poza tym\ntraﬁam czasami na ludzi, którzy uważają, że jestem z Turcji, aczkolwiek\nrozmawiam po gruzińsku, lub w ogóle nie mają pojęcia, gdzie znajduje\nsię Gruzja i myślą, że przyjechałam ze Stanów, co jest nielogiczne i\nśmieszne. Mało tego, zdarzało mi się słyszeć, że Gruzja jest autonomiczną częścią Turcji czy Rosji, co mnie, jako Gruzinkę, strasznie oburzało i\nJakie są twoje wrażenia z pobytu w Polsce?\nW Polsce czuje się wspaniale. Od kiedy tu przyjechałam, znalazłam\nwielu przyjaciół i znajomych z różnych krajów. Mogę też dużo podróżować, bo stąd jest wszędzie blisko i można nawet spontanicznie wsiąść do\nautobusu i w kilka godzin znaleźć się w dowolnym państwie Europy\nŚrodkowej. Byłam już w Niemczech, Czechach, Austrii, Szwecji, Danii,\nSłowacji i nie zamierzam się zatrzymywać, bo gdy raz poczujesz, czym są\npodróże - nie możesz już przystanąć.\nStudy in Poland attracts more and more students\nfrom all over the world, the Georgians are not an\nexception. The III year student from English Philology - Viktoria Kvaratskhelia shared with us the\nreasons of studying in Poland and her impressions\nУчеба в Польше привлекает все больше\nстудентов из разных уголков мира, грузины не\nстали исключением. О причинах учебы в\nПольше и своих впечатлениях пребывания\nздесь нам раccказала Виктория Кварацхелия студентка III курса Английской Филологии.\nHow it all began? Why Poland?\nI had been studying English Philology in Georgia for three\nyears, but I was not really satisﬁed by the educational system and\nteachers were not demanding and strict enough to students. In Europe\nsituation is diﬀerent. Moreover, European diploma is more valuable\neverywhere. And I have decided to choose Poland because, more or less,\nit is closer to Georgia and ﬁnancially aﬀordable than other European\nКак всё начиналось? Почему Польша?\nЯ училась в Грузии на английской филологии, но мне не\nнравилось то, что преподаватели были недостаточно\nтребовательны и конечно же в Европе совсем другой уровень\nобучения чем в Грузии. Тем более европейский диплом на много\nбольше ценится. А Польшу я выбрала из-за ее расположения\n(относительно недалеко от дома) и доступности в финансовом\nплане в сравнении с другими странами.\nWas it diﬃcult to adapt? How were the ﬁrst days of being\nIn the beginning, it was quite hard for me to adapt, because it\nis completely diﬀerent country with diﬀerent culture, rules and values.\nEspecially the ﬁrst three days were really challenging for me – my Polish\nwas very poor and, by that time, I had no friends, who could help me\nand, unfortunately not everyone knows English. What is more, I got used\nto be with my parents all the time and going abroad and being independent was really diﬃcult for me. But, I believe, that it was a really good\nchoice, because now I have an experience being responsible and\nСложно ли было адаптироваться? Как выглядели первые\nАдаптироваться было очень сложно, ведь это совсем\nдругая страна, другие правила. Особо сложными были первые\nтри недели - я не знала польского языка и не знала никого, кто мог\nбы мне помочь, а на английском далеко не каждый разговаривает.\nКо всему этому я привыкла постоянно быть со своей семьей и\nрасставание было сложным для меня. Но я думаю, что это было\nхорошим решением, потому, что я набралась опыта\nсамостоятельной жизни и стала более независимой и\nWhat is the diﬀerences between Georgian educational\nsystem and Polish?\nOne should say, that in Georgia we were not really speaking in\nEnglish during our classes and we did not pay an attention to that, and\nof course it aﬀected our English speaking skills. In Opole University, we\nspeak only in English and, thanks to that, my language have improved\nand I can say that now I speak almost without any obstacles and\nbarriers. Also, there are a lot of foreign students and communication\nwith them helps to develop your English skills outside the University.\nЧем отличается учеба в Польше от учебы в Грузии?\nВ первую очередь бросается в глаза то, что в Грузии мы\nпочти не разговаривали на английском и не придавали этому\nособого значения, что конечно же отображалось на наших\nзнаниях. Здесь же мы говорим исключительно на английском,\nблагодаря чему у меня теперь богатый словарный запас и я\nнаучилась говорить на английском без каких либо комплексов или\nстеснения. Также здесь больше иностранцев, что дает\nвозможность развивать свой английский за стенами\nWhat is the cultural diﬀerences between Poland and\nIndeed, cultures are very diﬀerent from each other, for instance, we have diﬀerent mentality in Georgia. It’s hard to explain but it will\nbe better to see it when you are there. In my opinion, Georgians are the\nway more friendly and warm to each other and are always ready to help\nyou. Polish people are more diﬀerent from that perspective, and they try\nto do everything on their own. In the other hand, Poles are more\nindependent and organized than Georgians, and they always try to\nfollow the rules. Georgians, sometimes, have problems in doing so.\nDo you feel any discrimination or that someone is acting with\nyou in a diﬀerent way because of your origin and how does it\nI don’t feel any discrimination, it’s even an\nopposite – when people hear that I am from Georgia\nthey are getting really excited and interested in my\nculture and start to ask me questions about\nme and why I choose Poland. Even, in the\nbeginning, all of my teachers helped me to\nsolve my problems connected with study,\nand yet they are help me because they\nknow how it is hard to deal with all this\nthings when you are a foreign student,\nand I am thankful for that. From the\nother side, some people think I am\nfrom Turkey, although I speak\nGeorgian, or they simply do not know\nwhere Georgia is located and it was a\nsituation when they thought that I am\nfrom State Georgia in America, which\nis ridiculous to me. Also, there were\nmoments when people thought that\nGeorgia is an autonomic part of Turkey\nor Russia, and as a Georgian I was a bit\noﬀended by that.\nWhat is your impression of being here?\nI feel amazing in Poland. Since I come\nhere I have gained a lot of friends from diﬀerent\ncountries. Also I have an opportunity to travel and explore\nEurope as much as possible, because everything is quite close to\neach other and I can spontaneously sit on the bus and in few hours be in\nother country from Central Europe. I have been to Germany, Czech\nRepublic, Austria, Sweden, Denmark, Slovakia and I am not going to stop,\nbecause once you experience travelling than it’s hard to stop.\nКакие, по твоему, наиболее заметные отличия в\nКультуры совершенно разные, разный менталитет и\nчтоб это увидеть надо побывать в Грузии. Лично я считаю, что\nгрузины более тепло ведут себя друг с другом и всегда готовы\nприйти на помощь в отличии от поляков, которые пытаются\nвсё делать самостоятельно. С другой стороны поляки более\nорганизованы и здесь более ценится закон в отличии от Грузии.\nЧувствуешь ли ты дискриминацию или что к тебе\nотносятся как то по другому из-за твоего происхождения и\nДискриминации я не чувствую, даже наоборот - когда\nвсе узнают, что я из Грузии - начинают восхищаться и\nинтересоваться тем, как я сюда попала или\nспрашивают о культуре. Даже преподаватели в\nначале, а некоторые и до сих пор, помогают мне\nотдельно, потому, что понимают, что я здесь\nодна и мне сложно без знания польского, за\nчто я им очень признательна. С другой\nстороны люди часто думают что я из\nТурции, хотя я разговариваю на\nгрузинском, либо вообще не знают где\nнаходится Грузия и считают что я\nприехала из Америки, что нелогично и\nочень смешно. Также бывали моменты,\nкогда собеседники думали, что Грузия\nэто автономная часть Турции либо\nРоссии и меня как грузинку это очень\nобижало и возмущало.\nВ Польше я чувствую себя прекрасно.\nСо времени когда я сюда приехала у меня\nпоявилось очень много друзей и знакомых из\nпутешествовать, ведь все близко и можно даже\nспонтанно сесть на автобус и за несколько часов\nоказаться в любой стране Центральной Европы. Я побывала в\nГермании, Чехии, Австрии, Швеции, Дании, Словакии и не\nсобираюсь на этом останавливаться, ведь однажды узнав, что\nтакое путешествия - уже невозможно остановиться.\nfoto. archiwum autorki bloga\nAga Poznańska pochodzi z Opola, ma 27 lat i jest autorką bloga Isawpictures. Z Polski wyprowadziła się\nprawie 10 lat temu, obecnie jest mieszkanką Londynu i dużo podróżuje. Na co dzień pracuje w londyńskiej\nagencji marketingowej, gdzie wymyśla strategie światowych marek i pracuje z blogerami. Współtworzy\nprojekt Buzzujemy.com i była pomysłodawcą akcji Książka w Podróży. Nam opowiedziała trochę o sobie,\nswoim życiu i światopoglądzie.\ntekst agata patoła\nOpowiedz naszym Czytelnikom, o czym jest Twój blog :)\nI saw pictures to blog o Londynie, bo tego miasta tam bardzo dużo.\nTo w nim mieszkam, z niego czerpię inspiracje i o nim piszę. Tylko że jest\nto też dosyć subiektywny blog, nie suchy przewodnik o atrakcjach\nturystycznych. Oczywiście staram się pisać o miejscach wartych zobaczenia, ale dużo w nim prywaty, tak sobie myślę. Bo piszę też o życiu w\nLondynie, tym codziennym, spacerach i chodzeniu na kawę, od której\njestem uzależniona. Jest też sporo postów z podróży, bo nosi mnie po\nświecie. Myślę, że te wszystkie rzeczy łączy fotograﬁa, która jest kluczowym aspektem bloga.\nMoją siłą jest perspektywa zamieszkania w domku w Portugalii\n<śmiech>. Wraz z chłopakiem napędzamy się wzajemnie, ale wydaje mi\nsię, że moją siłą? jest moja osobowość, “parcie do przodu”. Powtarzam\nsobie, że teraz mogłabym wylądować gdziekolwiek na świecie i bym sobie\nJesteś zwolenniczką zasady „po trupach do celu”, czy czasem\nW ogóle nie jestem zwolenniczką takiego myślenia, chyba że chodzi o\nmojego trupa. Mam do tego tendencje i to raczej właśnie Maciek stara się\nje stopować. Mnie się całe to korporacyjne życie nie podoba. Choć sama\nnie pracuję w korporacji, bardzo nie podobają mi się wyścigi szczurów.\nStaram się w tym w ogóle nie uczestniczyć. Zupełnie do tego wszystkiego\nnie pasuję. Jestem raczej zwolenniczką dążenia do wykreowania takiej\nrzeczywistości, w której wszystkim żyje się dobrze i spokojnie. Zwrot o\nTak, uważam się za osobę kreatywną, bo wydaje mi się, że kreatywność polega trochę na szukaniu, próbowaniu i tworzeniu, i ja na pewno\nto robię. To słowo kojarzy mi się z człowiekiem, który rzucił pracę w\nkorporacji i teraz struga sobie rzeczy z drewna w małej chatce. O takiej\nTo jest dla mnie trudne pytanie. Ciepło – tak, jak wspomina się dom.\nNa pewno jest to więc dla mnie specjalne miejsce, ze względu na to, że\nmieszka tu moja mama. Ale nie chciałabym tu wrócić. Przyzwyczaiłam\nsię do dużych miast i zawsze, gdy wracam do Opola, mimo że wydaje mi\nsię urocze i zmienia się w niesamowitym tempie, jawi mi się też jako\nmałe, jakby blokujące energię. Wszędzie te banki... Jest to dla mnie\nprzytłaczające, ponieważ miasta tutaj, w Anglii, tętnią życiem, nawet\ntętnią nim jakby… brudno - czasem chodzisz ulicami i masz wrażenie, że\njest tu wszystko: stragany, Nigerię, Hindusów, Polaków i jest taki\nniesamowity miszmasz i to wszystko tak szalenie wibruje. A jak chodzę\npo takich miastach jak Opole, to mam wrażenie, że tutaj się nic nie\ndzieje, że te miasta nie oddychają. Tak samo mam, kiedy odwiedzam\nmoją siostrę w Holandii. Ale też widzę np. po Wrocławiu, że młodzi ludzie\ndziałają, zakładają kolektywy, rozwijają się, więc mimo że ja z zewnątrz\ntego nie widzę, jestem pewna, że w jakimś stopniu w Opolu to się też\nJakoś tak mnie zawsze nosiło i wiedziałam, że w Opolu zostać nie\nchcę, za dużo się książek naczytałam i chciałam choćby do Wrocławia.\nPóźniej wymyśliłam Paryż, zdawałam maturę z francuskiego, na wszelki\nwypadek, ale skończyło się na wyjeździe do Anglii, razem z moim byłym\nchłopakiem, który francuskiego nie znał i chciał zostać nauczycielem\nangielskiego. Naturalnym wyborem było więc przyjechać tutaj i zacząć\npracować i studiować. Fakt, że z pracy dało się normalnie utrzymać, też\nbył na pewno bardzo ważny, choć na początku trudno było tę pracę\nznaleźć. I mimo że mieszkałam w rożnych miastach Anglii, później w\nSzkocji, wszystkie drogi prowadzą mnie do Londynu. Bo to tam są\nmożliwości, praca. W Aberdeen, gdzie zrobiłam Mastera, mogłabym\n- ta cecha charakteru nie pozwala mi\nbyć obojętną, ale też staram się nie być\nnaiwną. Całego świata nie zmienię, ale\nmogę chociaż zmieniać siebie. Stąd\nwziął się wegetarianizm, chociaż nie\njestem przeciwna jedzeniu mięsa, tylko\nproblem leży dla mnie w masowej\nkonsumpcji i zatruwaniu przy tym\nśrodowiska. Tak samo jest z lumpeksem\ni ciuchami, które się marnują. Dlatego\nteż spotykam się z innymi ludźmi, żeby\npoznać kogoś ciekawego, nauczyć się\nczegoś nowego, wzajemnie się wspierać.\nMój idealizm wypływa z samoświadomości, ale nie jestem na tyle naiwna, że\nnie wystarczy się wszystkim zamartwiać,\nale łatwiej coś zrobić jak się ma na to\nkasę?. Mój pomysł jest taki, żeby\nnajpierw na to samemu zarobić i zacząć\nzmieniać ten swój mały świat, a potem\nzobaczyć, jak wszystko wyjdzie. Dlatego\nnp. powstał mój projekt Lumpeks, w\nktórym nie rozdajemy ubrań za darmo,\ntylko je sprzedajemy.\npracować w ropie, a to mnie nie interesowało. Szczerze mówiąc, to moja\nmama zaszczepiła mi tę ideę. Ona sama nigdy nie miała okazji podróżować i zawsze mi mówiła, że mam ją zabierać we wszystkie moje podróże,\nco staram się czasem robić, gdy mogę. Podróżuję za nią, ona miała\ntakiego bakcyla i może mnie zaraziła.\nCo najbardziej podoba Ci się w Londynie? Może są też rzeczy,\nktórych w nim nie lubisz?\nPodstawową wadą jest to, że dużo czasu tracę na dojazdy. Nie\npodoba mi się też, że czynsze są takie wysokie. Życie jest tu trudne, ma się\nwrażenie, że wielu ludzi żyje sobie tutaj trochę jakby w takiej bańce, bo\nstać ich na chodzenie do restauracji i na kawę. Ja też jestem w tej bańce\ni tego nie ukrywam, ale staram się być bardziej świadoma. Nie można\nzapomnieć o tym, że jest tu dużo bezdomnych. Na ulicy, przy której\nmieszkam, przesiaduje Polak, który złamał sobie nogę i stracił pracę, nie\nmiał ubezpieczenia, bo praca była nielegalna i nie stać go było na czynsz.\nTeraz siedzi na tej ulicy, bo jest mu głupio wrócić do domu.\nA jeśli chodzi o te pozytywne strony, to jest to niesamowite miasto do\npomieszkania choćby na chwilę. Ono potraﬁ bardzo męczyć, ale potraﬁ\nteż bardzo wynagradzać. Jeśli się coś dzieje, to na pewno znajdziesz to w\nLondynie. Jeśli chcesz spróbować jakiejkolwiek kuchni świata, to możesz\nto zrobić w Londynie. Wymyślisz sobie coś naprawdę dziwnego, to tu to\nznajdziesz. Ludzie mówią, że taki wybór można mieć jeszcze tylko w\nNowym Yorku, zawsze tak Londyn porównują i tak go nazywają. Oczywiście za tym idzie też niebezpieczeństwo, że człowiek poczuje się tym\nsparaliżowany i nie zrobi nic. Jednak jest to niesamowicie kreatywne\nmiasto, co rusz powstaje tutaj nowy projekt. Ja też załapałam tu takiego\nbakcyla - „Hej, robimy coś? Wszystko jest możliwe!”. Tutaj, jak masz jakiś\npomysł, to nikt cię nie wyśmieje, tylko ludzie zaczną zadawać pytania.\nNie czujesz się jak ufoludek dlatego, że chcesz robić coś swojego, tylko\nczujesz wsparcie ludzi. Znajomi z Polski często mówią, że w kraju nie\nchciano z nimi współpracować ze strachu - np. przed tym, że ktoś ukradnie im ich pomysł czy projekt. Teraz na pewno generalizuję i na pewno\nnie wszyscy są tacy, ale wydaje mi się, że w tym momencie kontrast\nmiędzy Polską i Londynem jest bardzo duży.\nJak wyobrażasz sobie siebie za\nMyślę, że za dwa lata już mnie nie\nbędzie w Londynie. Gdzie będę - nie\nwiem. Gdybym mogła wybrać, idealnie byłoby wylądować gdzieś w\nStanach albo w Australii. A potem zobaczymy!\nŻeby się nie bali czegoś robić i próbować. Wydaje mi się, że to jest\nnajważniejsze. Tego nauczyłam się w pracy i to mi dało moją pracę.\nTako sobie myślę: taka dziewczynka z Opola, pojechała sobie, a teraz\nzarządza agencją marketingową. I tu nie chodzi o to, że się chwalę, tylko\no to, że to jest możliwe. Jeśli ktoś ma determinację\n2015 / to\nmniej sobie nie zarzuci, że nie spróbował i czegoś się nauczy, albo\nodkryje jakąś inną możliwość. Przynajmniej ja tak staram się żyć.\nLepiej czujesz się w towarzystwie Brytyjczyków, czy\nTo zależy od ludzi. Co ciekawe, byłam dwa lata temu na ślubie w\nPolsce i była tam grupa osób z Niemiec. Byli też moi znajomi z Polski i\ninnych krajów. Tak jakoś wyszło, że cały wieczór spędziliśmy przy stoliku\nobcokrajowców, rozmawiając po angielsku. Zastanawiałam się, dlaczego..., ale wydaje mi się, że człowiek automatycznie szuka ludzi podobnych mu, bo się czuje bardziej komfortowo, a obcokrajowcy często są\nbardziej otwarci. Ale np. w Londynie mam dużo znajomych Polaków i ich\nuwielbiam. Wydaje mi się, że ciągnie nas często do środowisk międzynarodowych dlatego, że są to zazwyczaj ludzie, którzy mają podobne\ndoświadczenia. Nie mam awersji do nikogo ze względu na jego narodowość. Mam uciekać z krzykiem ze sklepu, kiedy pan z turbanem na głowie\ndokłada mi za darmo pomidory do siatki? Jak jedna strona świata robi\nsię ksenofobiczna, to ja naturalnie idę w tę drugą stronę.\nKiedyś przeczytałam na Twoim blogu, że nazywasz się\nidealistką. Jak to przekłada się na Twoje życie?\nTutaj w grę wchodzą też moje poglądy polityczne, ale jest to również\nkwestia mojej osobowości. Na pewno jestem bardzo empatyczną osobą\ntekst JENIFER WYDERKA\nProszę zapiąć pasy. Wyruszamy. Dr hab. Arkadiusz Nowak zabiera nas w niezwykłą podróż.\nOdwiedzimy nie tylko jedne z najciekawszych\npaństw Azji, takich jak Chiny czy Tadżykistan, ale\nrównież zakątki umysłu samego doktora. Po\nrozmowie z nim można poczuć się dosłownie jak po\ncałodniowym zwiedzaniu obcego nam miasta. Jak\nna prawdziwego przewodnika przystało, pokrótce\nnakreśla nam historię, opowiada o niezwykłych\nmiejscach i ludziach. A to wszystko mówi z ogromną pasją, zaangażowaniem i błyskiem w oku.\nPana ścieżka zawodowa w pewnym momencie rozwidla się\nw całkowicie różnych kierunkach. Spełnia się Pan jako nauczyciel akademicki na UO oraz jako zapalony botanik, ściślej ujmując, badacz ﬂory na terenach Śląska Opolskiego oraz w Środkowej Azji.\nCo jest dla Pana ważniejsze? W co wkłada Pan całe serce?\nOczywiście w tej chwili ważniejsze są dla mnie badania i nauka,\nszczególnie w kontekście otwarcia kierunku pomologii na naszym\nUniwersytecie. Musimy teraz prowadzić badania naukowe na\nnajwyższym poziomie. Mało tego, musimy się trochę przerzucić na\nrolnictwo. Mamy mnóstwo pracy. Z kolei jeśli chodzi o wykładanie...\nNie chcę powiedzieć, że tego nie lubię, bo, przychodząc tu, chciałem\nbyć nauczycielem akademickim, nie chciałem być naukowcem.\nWcześniej byłem pracownikiem w katedrze genetyki. Następnie\npracowałem w urzędzie wojewódzkim. Bardzo mi się tam podobało,\nale czegoś mi brakowało. Ciągnęło mnie do nauki i kontaktu ze\nstudentami. Wtedy wróciłem na uczelnię i zostałem botanikiem. Ale\nniestety muszę stwierdzić, że dydaktyka umiera. W tej chwili wykład\nto strata czasu. W dobie internetu i nieograniczonego dostępu do\nwszelkich danych, jest to po prostu niepotrzebne. Chciałbym, aby\nsposób prowadzenia zajęć został silnie zreformowany, żeby to była\npartnerska rozmowa ze studentem. W szczególności w ramach\nW naszym zespole, wśród biologów, mamy bardzo fajne, partnerskie relacje ze studentami. Umawiamy się na różne rodzaje zajęć, w\ntym wiele terenowych. Nie jest to skostniały system, raczej szukamy\nrozmowy ze studentem. Można byłoby natomiast jeszcze coś poprawić, np. dowartościować tych ludzi, którzy mówią ciekawie i umiejętnie prowadzą zajęcia. Wiemy, że wykłady są nudne, bo musimy\ntrzymać się pewnych ram, ale staramy się rozmaitymi dygresjami\nkreować jakąś atmosferę normalności i wzbudzać ciekawość słuchaczy. Na to należy kłaść nacisk i przykładowo organizować jakieś\nszkolenia pod tym kątem.\nW wyniku przejawiania tylu aktywności, jest Pan bardzo\nzajęty. Przekonałam się o tym, gdy próbowałam umówić się z\nPanem na ten wywiad. Trudno było Panu znaleźć czas. Jutro\nwyjeżdża Pan do Chin - proszę opowiedzieć o szczegółach\nCo będzie Pan tam robił ?\nOtóż będę badał zbiorowiska roślinne pól ryżowych prowincji\nYunnan. Jestem syntaksonomem, więc badam zróżnicowanie\nugrupowań roślinnych, głównie chwastów, czyli roślin polnych na\npolach ryżowych. Klasyﬁkujemy rośliny, wypisujemy nowe typy\nlasów, łąk, wód itd. Oczywiście dbamy też o różnorodność pól\nryżowych w środkowej Azji. Ale także pracujemy na terenie Śląska\nOpolskiego, jesteśmy wierni regionowi. Uważam, że swojemu macierzystemu regionowi trzeba coś dać od siebie za to, że nas wykształcił.\nDlatego staramy się podtrzymywać bazę danych o bioróżnorodności\nCzy podczas Pańskich wyjazdów, znajduję Pan chwilę czasu\nRaczej skupiamy się tylko na pracy. Jedynie w przerwie\npomiędzy przesiadkami, udaję nam się coś pozwiedzać. Tak\nudało mi się zobaczyć Hagię Sophię w Stambule. Także wiele\ninnych ciekawych miejsc i zabytków, przykładowo byliśmy w\nNepalu, Brazylii czy Argentynie. Poznaliśmy trochę tamtejszej\nkultury, głównie dzięki smakowaniu potraw, charakterystycznych dla tamtejszej społeczności.\nKtóry wyjazd najlepiej Pan wspomina? Albo który był\ndla Pana najważniejszy?\nKażdy był ważny i wszystkie dobrze wspominam. Ale\nnajbardziej w pamięć zapadła mi podróż do Tadżykistanu w\n2006 r. - dlatego, że wtedy to wszystko było dla mnie zupełnie\nnowe. Do dziś czuję ten zapach - intensywną woń orientu.\nPamiętam tych ludzi, ubierających się w specyﬁczny dla tamtejszej kultury sposób. No i to spotkanie z niezwykłą ﬂorą, znajdującą się na tamtym terenie. Miałem możliwość przeprowadzenia tam mnóstwa interesujących badań.\nWtedy postanowiłem, że - dopóki wystarczy mi siły i pieniędzy - będę tam jeździł i pracował. Na tych badaniach zbuduję\nswoją karierę naukową i będę zachęcał swoich kolegów po\nfachu do przyjazdu w to miejsce.\nWymyślenie tematu na felieton zawsze zajmuje najwięcej\nczasu, bo przecież musi być fajnie i ciekawie. Ale już studenci\ndziennikarstwa wiedzą, że temat leży na ulicy, wystarczy się po\nniego schylić i pisać (taki żarcik). Jednak mnie się udało i podłapałam temat podczas spaceru przez Opole.\nSzłyśmy razem z koleżanką ulicą Sempołowskiej (to ta lekko\nstroma w dół, która prowadzi do Krakowskiej od Solarisa). Idziemy,\nidziemy, aż tu nagle Ania mówi, że chyba coś się pali. Idziemy dalej, a\ntutaj co? Dym unoszący się nad koszem na śmieci, przy restauracji w\ncentrum miasta. Rozumiecie? Dym unosił się na co najmniej 5\nmetrów, z kosza wyłaniały się płomienie, które zauważyłyśmy już z\ndaleka, a ludzie obok przechodzili obojętnie. Nikt nie reagował, a\npowtórzę, że byłyśmy w centrum miasta. Nieważne, że było gdzieś\nkoło południa i po ulicy chodziło pełno ludzi! Owszem, ludzie patrzyli\nna ten kosz, może nawet zerknęli do środka, żeby zobaczyć co się w\nnim pali, ale nikt nie zrobił niczego, żeby to ugasić. Nawet policyjne\nauto przejechało bez jakiejkolwiek reakcji. Wiedziałam, że półlitrową\nbutelką wody niewiele zdziałam, więc długo się nie zastanawiając,\nweszłam szybko do restauracji obok i poprosiłam kelnerkę, żeby\nprzyniosła wodę i to zalała. Przyszła, wlała dzbanek wody i po problemie.\nCała ta sytuacja dała mi wiele do myślenia. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego ludzie są tacy obojętni na to, co się dzieje dookoła.\nMoże uznali, że parę palących się gazet w śmietniku nie jest żadnym\nzagrożeniem. Może liczyli na to, że ktoś inny coś z tym zrobi. A może,\nże same się zgaszą. Nie wiem.\nKiedy mówi się o obojętności, od razu na myśl nasuwają się osoby,\nktóre proszą o pieniądze. Tylko, że tutaj sprawa jest dużo poważniejsza niż palący się śmietnik, który można ugasić w 10 sekund. Sama\ndoświadczyłam kiedyś tego, że podszedł do mnie starszy mężczyzna\ni poprosił o złotówkę, bo jest głodny. Pomyślałam sobie „dla mnie to\ntylko złotówka, a on może sobie coś kupić do zjedzenia” i wyciągnęłam z portfela monetę. W sumie to się tylko trochę pomyliłam, bo\ngościu sobie kupił… piwo. Oczywiście nie mówię, że wszyscy są tacy\nsami. Są osoby, które naprawdę są głodne i kiedy zaproponuje im się\nkupno kanapki, cieszą się jak małe dzieci. I potraﬁą dziękować bez\nkońca. Tylko, że takich ludzi jest mało, bardzo mało. Czasem, kiedy\nktoś poprosi mnie o pieniądze, proponuję, że kupię coś do jedzenia.\nCzęsto wtedy słyszę “A weź pani, sam sobie kupię”. No tak, wiadomo\nna co pójdą te pieniądze.\nTakie sytuacje sprawiają, że stajemy się ostrożniejsi i nasze\nzaufanie do ludzi maleje. Tylko, że w tym wszystkim istnieje ryzyko,\nże nie pomożemy komuś, kto tej pomocy może naprawdę potrzebować…\nfoto. archiwum organizatora\ntekst marek wiench\nNa kampusie w dzień targowy takie słyszy się rozmowy:\n„Podaj! Strzelaj! Wracaj! Blokuj!”, bo tam piłkę kopią, jak co\nPowodów do oglądania kolejnej edycji Akademickiej Ligi\nMistrzów jest wiele. W prostym porównaniu z Ligą Mistrzów UEFA\nwychodzą równie proste wnioski. W piłce nożnej najbardziej liczą się\ngole. No i sytuacja wygląda następująco. We wtorkowych i środowych meczach UEFA Champions League padło 280 bramek w 96\nspotkaniach fazy grupowej, co daje średnią 2,91 gola na mecz. A w\nkampusowym wydaniu bramek padło 257, ale tylko w 28 meczach.\nDaje to przeciętnie 9.17 na mecz. Jasno więc widać, że nasza akademicka wersja jest ponad trzykrotnie atrakcyjniejsza, bo piękne\nbramki, asysty to w końcu kwintesencja futbolu. Podczas przyglądania się naszym rozgrywkom wśród tłumu kibiców często mogłem być\nnaocznym świadkiem wielu tych wspaniałych zagrań. Podań wymierzonych co do milimetra, dośrodkowań w pole karne wprost na nos,\nparad bramkarskich najwyższych lotów, ale także zdrowej, zaciętej\nrywalizacji. Niejednokrotnie zawodnicy ścierali się ze sobą tak\nmocno, że między nich wkraczać musieli najlepiej wykwaliﬁkowani\nsędziowie. Zapadło mi w pamięć wiele pasjonujących spotkań. Mecz\nDZiKS I z Prawem V zakończonym wynikiem 12:3, starcie Bezpieczeństwa Wewnętrznego II (2) z Informatyką I 26:0 czy pojedynek\nPrawa II (2) z Bezpieczeństwem Wewnętrznym I 19:1. Takich emocji\nnie uświadczysz w telewizji.\nPozostając przy emocjach, to nie zabrakło ich również na Dniu\nSportu podczas Dni Opola. Mieliśmy przyjemność obejrzeć historyczny, pierwszy mecz żeńskich drużyn futbolu amerykańskiego pomiędzy Vixens Opole a Warsaw Sirens. Dziewczyny pokazały, że tak\nkontaktowy sport jest dla wszystkich i paradoksalnie nie potrzeba tu\nwielkiej siły. Pokazały także, że da się stworzyć coś z niczego, ponieważ, szczerze mówiąc, futbol amerykański nie jest sportem bardzo\npopularnym w naszym kraju. Stopniowo powstawały drużyny\nmęskie, w tym opolskie „Rosomaki” oraz „Czarodzieje”, aż w końcu\nudało się zebrać zespół „Lisic”.\nA prawdziwymi czarodziejami lotki okazali się reprezentanci\nnaszego Uniwersytetu, którzy po raz trzeci (!) z rzędu wygrali Akademickie Mistrzostwa Polski w Badmintonie. Zespół pod wodzą Henryka Hołodnika ogrywał na turnieju w Krakowie kolejno studentów z\nLublina, Poznania, Łodzi, Krakowa, Wrocławia. W wielkim ﬁnale\nzmierzył się z Politechniką Białostocką i był to prawdziwy pojedynek\n„oko za oko”. Gdy jedna ze stron przejmowała inicjatywę, wygrywając\njedno ze starć, drudzy od razu się rewanżowali i doskakiwali\nrywalom. W badmintonie nie uznaje się remisów, więc wynik 3:3 nie\nsatysfakcjonował nikogo według zasady „jak nie umiesz wygrać, to\nchociaż zremisuj.” Dlatego ostatni mecz singlowy, w którym zwyciężył Paweł Pietryja przyniósł ostatecznie kolejny tytuł Uniwersytetowi\nOpolskiemu. Można to określić, że na krajowym podwórku UO\nzdobyło już „hat-trick”, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia, więc czas\nteraz na sukces międzynarodowy.\nBYŁ NASZYM CELEM\nHistoria futbolu amerykańskiego w żeńskim wydaniu zaczęła się pisać. W Opolu rozegrano pierwszy mecz\ndwóch pierwszych kobiecych drużyn – Warsaw Sirens oraz AZS Vixens Opole. O tym, że w futbolu amerykańskim siła nie jest najważniejsza i to sport dla każdego przekonuje założycielka „Lisic” – Ewa Słupianek.\nCzy ciężko było skompletować drużynę? Dziewczyny\nchętnie się zgłaszały czy trwało to pewien czas?\nDrużynę ciężko było skompletować na początku. Najpierw było nas\ntylko osiem, potem było nas piętnaście. Kolejno wzrastało do dwudziestu pięciu, potem znów malało do piętnastu. W grudniu zeszłego roku\nbyło nas nawet trzydzieści parę zawodniczek, a w meczu wystąpiło już\ndwadzieścia dwie. Także jest to ciężkie, ale mam nadzieję, że po tym\nmeczu i po kolejnych wydarzeniach tego typu będziemy zbierać więcej\nAle dlaczego akurat futbol amerykański? Jak sądzisz, czym\nkierowały się dziewczyny, że dołączały po kolei do waszej\nWiele dziewczyn było namawiane przez koleżanki, kilka dziewczyn\nprzyszło z ciekawości. Na nabory często przychodzą parami czy trójkami. Na przykład jednej się spodoba, dwie potem odchodzą. Trudno mi\nokreślić, co kieruje dziewczynami. Ja przyszłam po pierwsze, żeby się\ntrochę poruszać, później z ciekawości zostałam. Później było to dla mnie\nwyzwanie jakieś, no i teraz tu jestem.\nFutbol amerykański to sport bardzo kontaktowy. Czy\ndoskwierają wam częściej kontuzje w porównaniu z innymi\ndyscyplinami? Po treningach, meczach wszystko was boli?\nMyślałam, że po tym meczu będzie więcej kontuzji. Na szczęście\nudało się, że wszystkie jesteśmy całe, zdrowe i uśmiechnięte. Zapłakane\nze szczęścia. Zdarzają nam się jak najbardziej kontuzje, natomiast na\nbieżąco staramy się je leczyć. Nie pozwalamy na to, żeby zawodniczka\nsię przeciążała. Od razu reagujemy, żeby wszystko było bezpiecznie.\nJesteście pierwszymi drużynami kobiecymi w Polsce. Po\nsukcesach drużyn męskich takich jak tutejsze Wolverines\nOpole, zainspirowało to was, że nie trzeba koniecznie dołączać\ndo już istniejących drużyn, a można właśnie stworzyć własną?\nNo ja byłam zawodniczką właśnie Wolverines. Tam zaczęło się\nzbierać trochę więcej dziewczyn. No i z tego wyszło właśnie to, że musiałam… Stworzyłam żeńską drużynę. Nazbierałam po trzech latach w\nkońcu moje kochane dziewczyny.\nTrudno było się odnaleźć w męskiej drużynie? Odczuwałaś\nznaczne różnice w grze?\nTrenowałam z chłopakami przez około 1,5 roku. Na początku\nwszyscy się dziwili, że przychodzę. Ale po jakimś czasie stało się to\nnormalnością, a swoją ciężką pracą zasłużyłam sobie na szacunek\nzawodników. Pomagałam przy organizacjach meczów, robiłam zdjęcia\npodczas spotkań. Sama nie grałam. Jedynie sparingi drużynowe na\ntreningu. Ale czułam się jak ryba w wodzie! Jeśli chodzi o różnice, to\nchłopcy byli na pewno szybsi i silniejsi. Tam mogłam grać i trenować\njedynie na pozycji Wide Receiver, czyli skrzydłowego. Wśród dziewczyn\nmam więcej możliwości, co nie zmienia faktu, że one również potraﬁą\nA myślisz, że popularność tego sportu w naszym kraju\nwzrośnie na tyle, także wśród Polek, aby móc myśleć o utworzeniu całej ligi?\nTen mecz był naszym celem. Właśnie takim celem, żeby to rozpromować, powiększyć, żeby dziewczyny się zdecydowały, odważyły. Rok temu\nusiadłam z prezeską Warsaw Sirens do stołu. Powiedziałyśmy: Tak,\nzrobimy to. No i teraz zrobiłyśmy to, a teraz liczymy po prostu na odzew\ndziewczyn z Polski.\nMożecie być dowodem właśnie dla innych dziewczyn, które\nby chciały spróbować, ale się trochę boją, że to jest także dla\nnich i każdy może\nspróbować? Bo niekoniecznie liczy się tu\ntylko siła, a bardziej\nTen, kto był na meczu\nto widział dosłownie na\nwłasne oczy, że naprawdę\nszybkość przeważają nad\nsiłą i wielkością przeciwnika. Można zdziałać\npozycji. Obojętnie czy jest\ngrubym, chudym. Można\ntutaj grać, znaleźć swoje\nmiejsce i się w tym\nJednodniówka MWW, Wrocław 20.2.2015\nWyrzykowski i inni


Woda na Księżycu – nowe badania – Puls Kosmosu\nJeszcze przed misjami Apollo na Księżyc naukowcy spekulowali, że związki lotne – włącznie z wodą – mogły się z czasem zgromadzić w stale zacienionych obszarach biegunowych. Gdy w końcu nadeszła era misji Apollo i na Ziemię dotarły próbki gruntu księzycowego, możliwe było wykonanie rzeczywistych pomiarów. Okazało się, że w próbkach nie ma żadnych minerałów powszechnych na Ziemi i zawierających wodę. Czy zatem woda na Księżycu nie istnieje? W ciągu ostatnich dziesięciu lat nowe informacje sprawiły, że dyskusja na ten temat powróciła. Nowe analizy szkliwa wulkanicznego w próbkach wskazują na obecność wody we wnętrzu Księżyca. W międzyczasie w kierunku Srebrnego Globu wysłano kilka kolejnych sond. Te z nich, które do poszukiwania wody wykorzystywały metodę spektroskopii neutronowej dostarczyły mieszanych wyników, lecz te wykorzystujące metodę analizy spektroskopowej w podczerwieni wskazywały jednoznacznie na obecność wody na powierzchni Księżyca.\nAstronomowie Centrum Astrofizyki na Harvardzie Anthony Case oraz Justin Kasper są członkami zespołu astronomów, który zaproponował nową metodę wykrywania uwodnionej materii na Księżycu – np. wody – poprzez pomiar strumienia protonów uwalnianych z powierzchni Księżyca. Strumień rejestrowany jest przez instrument CRaTer (Cosmic Ray Telescope for the Effects of Radiation) zainstalowany na pokładzie sondy Lunar Reconnaissance Orbiter. Promienie kosmiczne pochodzące z dalszych rejonów galaktyki uderzając w powierzchnię Księżyca wybijają protony z materii tworzącej powierzchnię. To właśnie te protony może rejestrować instrument CRaTer. Zespół przeprowadził serię testów laboratoryjnych, w których wykorzystywał akceleratory cząstek energetycznych do symulacji wpływu promieni kosmicznych na materię zawierającą wodór i doszedł do wniosku, że obecność wodoru – np. w wodzie – zazwyczaj tłumi całkowitą emisję protonów. Oznacza to, że jeżeli w pobliżu biegunów księżycowych faktycznie znajduje się woda, to globalny skan powierzchni księżycowej powinien wskazywać na spadek ilości protonów wybijanych z powierzchni w obszarach biegunowych.\nCo ciekawe, skanowanie powierzchni przeprowadzone za pomocą instrumentu CRaTer wykazało wzrost ilości emitowanych protonów w pobliżu biegunów. Wkrótce po tym odkryciu naukowcy zorientowali się, że istnieją pewne efekty, które są za to odpowiedzialne, a które wcześniej uważano za marginalne. Protony i neutrony uwalniane z materii pod powierzchnią Księżyca (do 10 cm głębokości), będą zderzały się z innymi atomami i prowadziły do emisji wtórnych cząstek. Wzbogacenie o te wtórne protony jest zgodne z obecnością wodoru. Jednak okazuje się, że istnieją także inne możliwości wytłumaczenia takich danych. Zespół naukowców aktualnie nadal je analizuje. W międzyczasie artykuł ich autorstwa potwierdza, że technika wykorzystywania pomiarów z instrumentu CRaTER do poszukiwania wody jest – przynajmniej z zasady – właściwa. Gdy już uda się ją ostatecznie dopracować, będzie można ją wykorzystywać do badania innych ciał Układu Słonecznego.\nTagi: CraTERKsiężycLROwoda na Księżycu\nNastępny post Czy Planeta 9 jest egzoplanetą znajdującą się w Układzie Słonecznym?\nPoprzedni post Hubble: gromada galaktyk MACS J1149.5+2223


Wiadomości24 » Wydarzenia » Trzęsienie ziemi w Chile. 147 ofiar, tsunami coraz bliżej\nData dodania: 2010-02-27 13:03\n>>RELACJA NA ŻYWO TELEWIZJI TVN CHILE >>\nPolski MSZ zbiera informacje na temat przebywających w Chile Polaków. Z naszym ambasadorem w Santiago udało się skontaktować tylko poprzez połączenie internetowo. To jest, zdaje się, jedyne możliwe połączenie. Telefonia stacjonarna i komórkowa w dalszym ciągu nie działa - powiedział polskim mediom rzecznik ministerstwa, Piotr Paszkowski. Resort czeka na jakiekolwiek informacje na temat naszych obywateli w Chile. Można je przekazywać, dzwoniąc pod numery telefonów: 22 5239705 lub 22 5239009, a także korzystając z adresu mailowego: dyzurny@msz.gov.pl. W chwili obecnej MSZ nie ma informacji o jakichkolwiek Polakach poszkodowanych w trzęsieniu ziemi.\nSiła wstrząsów na 8.8 w skali Richtera została określona dzięki amerykańskiemu instytutowi geofizycznego (USGS). Doszło do niego o 3.34 czasu miejscowego (7.43 czasu polskiego). Epicentrum znajdowało się 90 km na północny wschód od miasta Concepcion. Trzęsienie trwało od 10 do 30 sekund. Na początku podawano, że trzęsienie wyniosło 8.3 ale po dokładnych pomiarach zmieniono dane. Doszło również do wstrząsów wtórnych o sile 6.2. Tak silne trzęsienie mogło wyrządzić gigantyczne szkody. Trzęsienie było odczuwalne nawet w Argentynie.\nJak relacjonują światowe agencje, w oddalonej o 320 km od epicentrum stolicy Chile zawaliły się budynki i prawie w całym Santiago nie ma prądu oraz łączności telefonicznej. Mieszkańcy miasta w panice wybiegali na ulice. Na co najmniej dobę zamknięto międzynarodowe lotnisko w Santiago, gdyż uszkodzeniu uległa hala pasażerska.\nTo katastrofa - oceniła straty prezydent kraju, Michelle Bachelet.\nCo gorsza, już potwierdzono informację o pojawieniu się fali tsunami wywołanej wstrząsami w Chile. Podało o tym Centrum Ostrzegania przed Tsunami na Pacyfiku. Ostrzeżenie poza Chile i Peru, dotyczy również Kolumbię, Panamę, Kostarykę i Antarktykę. Zagrożenie ogłosiły też władze Nowej Zelandii i Australii. Rozpoczęto częściową ewakuację Hawajów. Fala jest tam spodziewana około godziny 22. czasu polskiego. Tsunami dotarło już do archipelagu Juan Fernández. Jak informuje lokalne radio, fala już wyrządziła na wyspach "poważne straty".\nTagi: Informacje natura tsunami trzęsienie ziemi Chile Ameryka Południowa Santiago z ostatniej chwili\nA ja czekam na foty z Chile ...\nNastępna tragedia , Haiti teraz Chile .Odnotowano nawet trzęsienie ziemi w Chicago chociaż tam nie wywołało ono żadnych zniszczeń\nPo prostu dramat Pani Ineczko.\nPrzed chwilą własnie przeczytałam "Fala tsunami wysokości ponad dwóch metrów wywołana trzęsieniem u wybrzeży Chile uderzyła w wybrzeże w rejonie miasta Talcahuano w środkowej części kraju. Tysiące kilometrów dalej, na Samoa, wezwano do ewakuacji z wybrzeży. Na Hawajach alarm."\nDopiero co widziałem 85 teraz już 122 a za kilka godzin pewnie 200;(\nA tu jeszcze tsunami straszą;/\nJuż 78 ofiar;/ - podało RMF FM


Wynajem z OC sprawcy – ClassyCar\nWynajem samochodów ClassyCar\nMiałeś stłuczkę? Ktoś zniszczył Twój samochód, a nie chcesz zostać bez auta?\nWłaścicielowi samochodu, którego pojazd został zniszczony nie z jego winy przysługują dwa świadczenia. Poza naprawą szkód na koszt sprawcy, osobom poszkodowanym przysługuje również wynajem samochodu zastępczego z polisy OC winowajcy. Właśnie w takich przypadkach na pomoc przychodzi Classycar! W momencie, gdy nie możesz korzystać z własnego samochodu oferujemy wynajem zastępczych samochodów zarówno osobowych jak i tych w gabarytach dostawczych. Wynajmujemy samochody na czas likwidacji szkód lub do momentu wypłacenia odszkodowania w przypadku szkody całkowitej.\nAby zapewnić naszym klientom usługi najwyższej jakości, do ich dyspozycji oddajemy unikatowe w Polsce i na świecie modele samochodów, między innymi: BMW i8 Pure Impulse, Opel Speedster, Jeep Wrangler, Mitsubishi Lancer Evo X Limited Edition, BMW M4, Ford Mustang V8 32V, Ford Mustang V6 oraz wiele innych, dostępnych na zamówienie klienta.\nWspółpracujemy z wieloma zakładami ubezpieczeniowymi, więc nie musisz szukać innej wypożyczalni!\nZadzwoń do Nas i umów się na odbiór samochodu!\n- nazwę zakładu ubezpieczeniowego winowajcy,\n- numer szkody,\n- oświadczenie o kolizji (ewentualnie numer rejestracyjny i numer polisy sprawcy),\n- dowód rejestracyjny uszkodzonego samochodu.\nDlaczego warto współpracować z Classycar?\nWspółpraca z wypożyczalnią samochodów Classycar przynosi wiele korzyści. Wyróżnia nas przede wszystkim indywidualne podejście do klienta, możliwość wypożyczenia auta już od jednej doby, a także gwarancja jakości. Dodatkowo wynajem samochodów zastępczych odbywa się całkowicie bezgotówkowo i na terenie całej Polski!\ntel. 605 853 121\n© 2018 ClassyCar. Realizacja: comucomu.pl\nSpełniamy marzenia naszych Klientów.


Bank Eksport-Import ma wspierać polskie inwestycje zagraniczne – http://europejskafirma.pl\n8 maja 2014 8 maja 2014 Jerzy Krajewski\n– Jest to nam bardzo potrzebne, bo mechanizm oparty o dotychczasowe zasady, czyli Bank Gospodarstwa Krajowego, gwarancje rządowe czy system ubezpieczeń, powinien być wsparty także na poziomie mechanizmów bankowych – powiedział Piechociński w kuluarach Europejskiego Kongresu Gospodarczego.\n– Prowadzę w tej sprawie konsultacje; za chwilę udam się do prezesa banku centralnego, żeby przedłożyć już spójną koncepcję – dodał wicepremier. Wyraził przekonanie, że polską bankowość stać na takie przedsięwzięcie.\nZgodnie ze wstępną koncepcją – jak mówił minister gospodarki – „w pierwszej kolejności ma to być bank kapitału polskiego, być może wsparty dodatkowymi możliwościami lewarowania (tzw. dźwigni finansowej), jeżeli będą takie potrzeby”. Dodał, że sygnały o zainteresowaniu takim ewentualnym mechanizmem płyną np. ze strony kapitału krajów Zatoki Perskiej.\nWedług wicepremiera, wsparcie przedsiębiorców działających na zagranicznych rynkach nie może ograniczać się do tworzenia i modyfikowania instrumentów systemu ubezpieczeń, ale wymaga również wprowadzenia rozwiązań bankowych – stąd idea powołania Banku Eksport-Import.\n– Chodzi o to, by szczególnie na ryzykownych rynkach, jak Togo czy Pakistan, gdzie mamy mniej wiedzy, mniej zaufania do transparentności wzajemnych relacji, wprowadzić dodatkowy mechanizm zwiększania bezpieczeństwa naszych przedsiębiorców czy naszych eksporterów – wyjaśnił.\nWedług danych resortu gospodarki, w ubiegłym roku w Polsce było 58 tys. eksporterów. Piechociński ocenił, że w ciągu najbliższych pięciu lat ta liczba powinna wzrosnąć do ok. 150 tys.\nW końcu ubiegłego roku udział eksportu w polskim PKB wynosił ok. 40 proc.; za pięć lat ma to być co najmniej 60 proc.\n← Alumetal SA zbudowała najnowocześniejszy zakład w Europie


Okres letni to czas, kiedy warto pomyśleć o lekkich, przewiewnych tkaninach dla twojego maluszka. Dobrze, aby były to materiały oddychające i jak najbardziej naturalne. Pupa niemowlaka jest jedną z najbardziej wrażliwych i delikatnych części jego ciała. Maluch nosząc pieluchę i tak już w dużym stopniu jest narażony na otarcia i podrażnienia, dlatego Napiki wprowadziły do swojej oferty gatki bloomersy. To bardzo przewiewne majteczki, wykonane z tetry bambusowo-bawełnianej, która ma właściwości antybakteryjne i chłodzące. Bloomersy są wyposażone w gumki wszyte w pasie i nogawkach , które są na tyle szerokie, aby nie obciskać nóżek, czy pasa naszej pociechy. Są świetne na upalne, letnie dni dla twojego malucha.


Wersja z 18:40, 28 mar 2010\nWspomagane przez robota ujednoznacznienie: Służba Bezpieczeństwa PRL - Zmieniono link(i) Służba Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych; zmiany kosmetyczne\nWersja z 16:40, 26 maj 2009 (edytuj)\nm (poprawa nagłówków)\nWersja z 18:40, 28 mar 2010 (edytuj) (anuluj edycję)\nm (Wspomagane przez robota ujednoznacznienie: Służba Bezpieczeństwa PRL - Zmieniono link(i) Służba Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych; zmiany kosmetyczne)\nDo najgłośniejszych przypadków stosowania "ścieżki zdrowia" doszło w czasie wypadków [[Czerwiec 1976|Radomskiego Czerwca 1976]]. Operacją, tłumiącą strajki (kryptonim ''Lato '76''), osobiście kierował ówczesny szef [[Służba Bezpieczeństwa PRLMinisterstwa Spraw Wewnętrznych|Służby Bezpieczeństwa]] gen. [[Bogusław Stachura]].\nW języku portugalskim (w odmianie brazylijskiej) rodzaj takiej kary (bądź tortury) potocznie nazywany jest ''corredor polonês'', co oznacza "polski korytarz".\n2 958 069


Eksperci i rzeczoznawcy budowlani z lubuskiego ••• Oferia.pl\n> Eksperci i rzeczoznawcy budowlani lubuskie\nEksperci i rzeczoznawcy budowlani z lubuskiego\nWycena robót budowlanych lubuskie, świadectwa energetyczne, kosztorysy budowlane, ekspertyzy budowlane, kosztorysowanie robót budowlanych\nProjektowanie, nadzory - Sebastian Jóźwiak\nOpracowujemy projekty c.o. wentylacji mechanicznej, wodociągów, kanalizacji, świadectwa charakterystyki energetycznej.Całość prac podporządkowana jest budownictwu energooszczędnemu, pasywnemu\nSZYBKO, SOLIDNIE, DLA WAS - REMBUD Dawid Kopański\nGłownie zajmujemy się wykonywaniem fundamentów, ścian betonowych, stropów teriva czy monolit. Nietypowymi i trudnymi zleceniami domków. Również zajmujemy się wykańczaniem wnętrz, tj, podwieszane sufity wielo-poziomowe, elewacje,itd. Skład ekipy i sprzęt pozwala na wykonanie zleceń od stanu…\nWykonujemy projekty wraz z niezbędną dokumentacją z branży konstrukcyjnej i architektonicznej (bez ograniczeń) oraz ekspertyzy, opinie techniczne, kosztorysy i wyceny nieruchomości


CBOS: Polityka i służba zdrowia podatne na łapówki | POLITYKA ZDROWOTNA\nCBOS: Polityka i służba zdrowia podatne na łapówki\n31 Maja 2017, 13:10\nCoraz mniej Polaków uważa, że korupcja w kraju stanowi duży problem społeczny, ale nadal 76 proc. badanych jest tego zdania - wynika z sondażu CBOS. Jednym z najbardziej podatnych na korupcję obszarów wciąż pozostaje służba zdrowia.\nW ciągu ostatnich niespełna czterech lat odsetek badanych uważających, że korupcja stanowi bardzo duży problem zmniejszył się o 8 punktów procentowych - do 31 proc. Respondentów twierdzących, że jest on duży, także ubyło - z 87 proc. do 76 proc. Wzrosła zaś liczba osób przekonanych, że zjawisko to nie jest szczególnie znaczące (z 8 proc. do 15 proc.).\nSłużba zdrowia wciąż w niechlubnej czołówce\nWedług respondentów najczęściej korupcja występuje w polityce (uważa tak 48 proc. badanych), a w drugiej kolejności - w służbie zdrowia (38 proc.). Sądy i prokuratura są najbardziej skorumpowanymi instytucjami zdaniem 32 proc. badanych, a 30 proc. ma taką opinię o urzędach administracji samorządowej.


Breadcrumbing – zawsze na głodzie | Kreatywna.pl\nBreadcrumbing jest złożonym i zawiłym problemem dotykającym nie tylko kobiet, ale także mężczyzn | fot.: stock.adobe.com\nStrona główna/Społeczeństwo/Breadcrumbing – zawsze na głodzie\nBreadcrumbing – zawsze na głodzie\n3 tygodnie temu\tSpołeczeństwo Skomentuj 259 odsłon(y)\nJak komplementować kobietę? Kilka przykładów\nBreadcrumbing – od angielskich słów “bread crumbs”, oznacza po prostu “okruchy chleba”. I jest odniesieniem do coraz popularniejszej formy zwodzenia partnera i dawaniu mu okruchów w relacji, zamiast pełnowartościowego uczucia i zainteresowania.\nBreadcrumbing, czym jest i jak wygląda?\nZwiązek tego typu jest relacją, w której jedna strona jest zaangażowana mocniej, czuje więcej i potrzebuje, aby te emocje do niej wracały. Druga strona utrzymuje stale ogromny dystans, jeżeli coś od siebie daje to są to niewielkie ilości, które występują tylko chwilowo. Ta osoba karmi drugą nadziejami, że być może i o niej myśli, być może coś do niej czuje i jest szansa, że będzie z tego coś więcej. Osoba, która została “podkarmiona”, wyciąga z tych nadziei ile może, wierzy w nie, lecz ciągle żyje w napięciu, bo poza dostaniem nadziei, nadal czeka na spełnienie się deklaracji i obietnic. Z czasem napięcie to może okazać się niebezpieczne, osoba karmiona jedynie resztkami zaczyna nierealnie oceniać relację, w której tkwi. Sama nie wie na co może liczyć, być może będzie miała siłę, aby w okresie odwetu próbować się odciąć, a wtedy… wszystko wraca i się zapętla.\nAby rozpoznać breadcrumbing wystarczy przyjrzeć się swojej własnej relacji, wiadome jest, że nie można jedynie na podstawie jednego wydarzenia czy konfliktu uznać, że druga osoba nie traktuje nas poważnie lub nie potrafi się określić, jednakże niektóre sytuacje, występujące nagminnie mogą naprowadzić nas do zrozumienia problemów w relacji, takie sytuacje to między innymi:\nZ potencjalnym partnerem lub partnerem, pozornie tworzycie związek, lecz druga osoba unika deklaracji, przekłada ważne decyzje i rozmowy,\nMimo komunikowania swoich potrzeb i naciskania na drugą osobę, słyszysz tylko wymówki, dodatkowo działa to odstraszająco,\nDruga osoba co jakiś czas znika, oddala się, by później wrócić, wskrzesić nadzieję, okazać trochę uczuć i następnie znowu zniknąć.\nBreadcrumbing – jak wyjść z takiej relacji?\nNajważniejszym krokiem wyjścia z relacji tego typu jest umiejętność dostrzeżenia braku spójności i wspólnego celu w konkretnej relacji. Warto przyjrzeć się faktycznemu stanu rzeczy i dostrzec, że życie na ciągłym głodzie, według wyobrażeń i nadziei, nigdy nie przyniesie nam spełnienia. Dobrym sposobem może okazać się stworzenie listy, na której w punktach umieści się niepokojące nas oznaki, oraz rzeczy, w kwestii których oczekujemy zmian.\nW relacjach tego typu nie zawsze jedynym wyjściem jest rozstanie, czasami postawienie granic będzie wystarczającą informacją dla partnera, że Wasza relacja nie może dłużej działać na takich zasadach. Tylko konkretne rozmowy i postanowienia mogą wpłynąć na partnera i być może uda się, że w porę zauważy on popełniane błędy i również będzie gotów na podjęcie wspólnej rozmowy, dzięki której oboje będziecie w pełni usatysfakcjonowani.\nJeżeli jednak w tym przypadku druga osoba, nadal nie wykaże chęci działania lub chociażby próby zrozumienia i postanowi zniknąć całkowicie, należy pamiętać, że osoby mające tendencję do karmienia swoich drugich połówek resztkami, prędzej czy później mogą chcieć wrócić i na nowo spróbować wzbudzić w nas nadzieje i uczucia, i sprawdzić, czy sytuacja się nie zmieniła. W takim przypadku konieczne jest trzymanie się własnych ustalonych granic i nie pozwolić na ponowne wciągnięcie się w stały schemat.\nBreadcrumbing jest złożonym i zawiłym problemem dotykającym nie tylko kobiet, ale także mężczyzn, często, mimo świadomości, iż coś złego dzieje się w naszej relacji – tkwimy w niej, dostając jedynie złudne nadzieje, nie potrafimy stanowczo postawić granic lub wyjść z niej bez szwanku.\nW przypadku, gdy sytuacja ta zbyt mocno nas przytłacza i nie potrafimy sobie z nią poradzić, należy poszukać pomocy u specjalistów, którzy będą potrafili pomóc nam zrozumieć zależności zjawiska Breadcrumbing’u.\nTagibreadcrumbing miłość psychologia związki\nMianem zespołu Rebeki określa się chorobliwą zazdrość o byłych partnerów osoby, z którą obecnie tworzymy …\n20 stycznia 2016\t61,843\n„22 lipca” Paula Greengrassa, czyli powrót na wyspę Utoya\n„53 wojny” – jest już oficjalny zwiastun\nOdkodować dress code\nCzy polskie rowery z bambusa podbiją Europę?


Niewyjaśnione historie w wydaniu AMD. Nadchodzi tablet z Windows 8? (wideo) - Tabletowo.pl\nStrona główna » Nowości » Niewyjaśnione historie w wydaniu AMD. Nadchodzi tablet z Windows 8? (wideo)\nNiewyjaśnione historie w wydaniu AMD. Nadchodzi tablet z Windows 8? (wideo)\nNa oficjalnym kanale AMD na YouTube pojawił się film promujący nowe, tajemnicze urządzenie tej firmy. Utrzymany w klimacie zjawisk nadprzyrodzonych, opowiada historię dwójki badaczy, którzy wkradli się do laboratorium AMD i w jednostce centralnej jednego z komputerów odkryli coś „zmutowanego”, zimnego i niebędącego laptopem. Nasz typ? Tablet.\nChcielibyśmy zdradzić Wam więcej szczegółów, ale tych AMD poskąpiło. Jak głosi plansza umieszczona na końcu filmu, wszelkie wątpliwości zostaną rozwiane 9. października, czyli jutro. Nie jesteśmy pewni, czego możemy się spodziewać: czyżby oficjalnego tabletu AMD mającego stanąć w szranki z Microsoft Surface? Jego mózgiem mógłby być procesor Hondo, o którym zaczęło być głośno w połowie ubiegłego miesiąca. AMD Hondo to dwurdzeniowa jednostka taktowana zegarem 1GHz i wspomagana przez nowoczesny układ graficzny Radeon HD 6250 276MHz. W kwestii systemu operacyjnego, najbezpieczniej założyć, że będzie nim Windows 8, który znalazł miejsce we wnętrzach dziesiątek tabletów, hybryd i ultrabooków wyposażonych w procesory o architekturze x86 i ARM. Pierwsze trafią na rynek pod koniec października, tuż po oficjalnej premiera ósmej odsłony okienkowego oprogramowania Microsoftu. Czy tajemnicze urządzenie AMD dołączy do nich?\nChcielibyśmy, aby tak się stało. Różnorodności na rynku nigdy nie za wiele, a skoro AMD zdecydował się na tak odważny ruch, jak publikacja filmu z ciekawskimi badaczami w rolach głównych, w rękawie musi kryć coś absolutnie wyjątkowego.\nNowy iPad z procesorem Apple A6 debiutuje w statystykach


Działalność - AlbertynkiAlbertynki\nW każdym człowieku, a szczególnie potrzebującym, siostry starają się dostrzegać obecnego Chrystusa, w myśl słów: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Ze swej miłości nie wykluczają żadnego człowieka, środowiska, ani narodu. Za przykładem Chrystusa obejmują miłością zarówno ubogich i bogatych, dobrych i złych, chrześcijan i niechrześcijan. Zgodnie jednak z celem wyznaczonym Zgromadzeniu przez Założyciela, siostry wychodzą z czynną miłością naprzeciw najbardziej potrzebującym i opuszczonym, ponieważ „im bardziej kto opuszczony, z tym większą miłością służyć mu trzeba, bo samego Pana Jezusa zbolałego w osobie tego ubogiego ratujemy”.\nTerenem posługi sióstr są:\nprzytuliska otwarte dla bezdomnych\ndomy opieki dla osób starszych i samotnych\ndomy pomocy społecznej dla dorosłych i dzieci\nkuchnie dla głodnych\nhospicja dla terminalnie chorych\nświetlice dla dzieci z rodzin w trudnej sytuacji\ndomy dla księży chorych i emerytów\npraca charytatywna i pomoc w pracy parafialnej\nPosługa sióstr albertynek w Polsce\nPosługa sióstr albertynek na świecie


PLAKAT ZE ZDRAPKĄ DLA PAR #100naszychRANDEK 50/70CM Pracownia OBŁOK - Uniesieni przez Piękno\nBardzo fajna forma zabawy z mężem. Każda zdrapka jest niespodzianką i niewiadomą. Polecam każdemu\nWszystko szybko, sprawnie, i ladnie. Expresowa wysylka, kontakt ze sprzedawca rowniez przemily. Mam nadzieje, ze plakat bedzie idealnym dodatkiem do prezentu dla mlodej pary! :)