Apple Beats Studio Buds czarny - Słuchawki True Wireless - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nBeats Studio Buds czarny\nApple Beats Studio Buds czarny\nod: Apple|kod producenta: MJ4X3EE/A|kod x-kom: 662000\nSłuchawki bezprzewodowe Apple Beats Studio Buds Czarne\nPoznaj Apple Beats Studio Buds — bezkompromisowe douszne słuchawki bezprzewodowe w kolorze czarnym z funkcją aktywnej redukcji hałasu (ANC). Funkcja ta oraz tryb kontaktu sprawią, że będziesz mieć pełną kontrolę nad dźwiękiem. Innowacyjny dwuelementowy przetwornik membranowy w dwukomorowej obudowie generuje czysty dźwięk i zapewnia idealną separację kanałów stereo. Dzięki trzem miękkim, silikonowym wkładkom w trzech rozmiarach możesz cieszyć się idealnym dopasowaniem słuchawek Beats Studio Buds i akustyczną izolacją.\nTechnologia Bluetooth w standardzie Class 1 zwiększa zasięg interfejsu bezprzewodowego i redukuje zakłócenia. Dwa wbudowane mikrofony pozwolą Ci prowadzić niezakłócone, cechujące się czystością głosu rozmowy. Jedno naładowanie baterii wystarczy nawet na 8 godzin słuchania muzyki. Etui ładujące zapewni dwa dodatkowe ładowania, w rezultacie czego słuchawki Apple Beats Studio Buds wystarczą nawet na 24 godziny użytkowania.\nSłuchawki są kompatybilne z systemami iOS oraz Android. Aplikacja Beats dla systemu Android zapewnia dostęp do takich funkcji, jak wbudowane elementy sterujące, status urządzenia (tj. poziom naładowania baterii) oraz uaktualnienia oprogramowania sprzętowego. W przypadku urządzeń Apple funkcje te są wbudowane w system iOS, więc nie trzeba instalować żadnej specjalnej aplikacji.\nZapanuj nad dźwiękiem\nSłuchawki Apple Beats Studio Buds oferują dwa różne sposoby słuchania, dzięki którym masz pełną kontrolę nad dźwiękiem. Funkcja aktywnej redukcji hałasu (ANC) będzie nieprzerwanie tłumić niepożądane hałasy z zewnątrz. To możliwe dzięki precyzyjnie dostrojonemu filtrowi, który dynamicznie dostosowuje się do warunków otoczenia.\nJednym przyciskiem możesz przełączyć się w tryb kontaktu, jeśli zechcesz usłyszeć, co dzieje się wokół Ciebie. Skierowane na zewnątrz mikrofony w słuchawkach Beats Studio Buds scalają dźwięki z otoczenia z muzyką, co przekłada się na naturalne i niczym nieskrępowane wrażenia słuchowe.\nNiezawodne połączenie dzięki Bluetooth Class 1\nZastosowana w słuchawkach bezprzewodowych Apple Beats Studio Buds technologia Bluetooth w standardzie Class 1 zwiększa zasięg interfejsu bezprzewodowego oraz redukuje zakłócenia.\nPonadto dwa wbudowane mikrofony z technologią kształtowania wiązki wykrywają głos i odfiltrowują hałas zewnętrzny. Przekłada się to na wysoką jakość połączeń telefonicznych i doskonałą czystość głosu. Co więcej, za pomocą wbudowanych elementów sterujących możesz obsługiwać połączenia i sterować muzyką. Możesz również dostosować funkcję „Naciśnij i przytrzymaj”, w rezultacie czego mogła współpracować z funkcją ANC lub asystentem głosowym*.\n*Aby dostosować funkcję „Naciśnij i przytrzymaj”, wymagany jest iPhone z systemem iOS 14.6 lub nowszym albo urządzenie Android z zainstalowaną najnowszą wersją aplikacji Beats.\nIdealnie dopasowane do Ciebie\nDzięki trzem miękkim, silikonowym wkładkom w trzech rozmiarach (małym, średnim i dużym) możesz indywidualnie dopasować słuchawki Apple Beats Studio Buds do własnych potrzeb. Dzięki temu uzyskasz akustyczną izolację, a dźwięk będzie jeszcze bardziej wszechogarniający. Dopasowane wkładki zapewniają wygodę, stabilne ułożenie i pewność, że słuchawki pozostaną na miejscu.\nPonadto, smukła, kompaktowa konstrukcja słuchawek Beats Studio Buds umożliwia im bezproblemowe dotrzymanie kroku Twojemu stylowi życia. Dzięki dopasowanemu do słuchawek etui ładującemu możesz zabrać je ze sobą wszędzie, gdzie zechcesz. Smukła, zaokrąglona konstrukcja etui umożliwia łatwe zmieszczenie go w kieszeni, bądź torebce. Klasa odporności iPX4 sprawia, że słuchawki są odporne na działanie potu i wody*.\n*Beats Studio Buds są odporne na wodę i pot podczas uprawiania sportów oraz aktywności innych niż wodne. Beats Studio Buds zostały przetestowane w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych i uzyskały klasę IPX4 zgodnie z normą IEC 60529. Stopień odporności na wodę i pot nie jest stały i może się obniżyć w efekcie normalnego zużycia. Nie należy ładować mokrych słuchawek Beats Studio Buds.\nMuzyka z Tobą przez 24 godziny\nSłuchawki Apple Beats Studio Buds oferują nawet 8 godzin słuchania i dwa dodatkowe ładowania z kieszonkowego etui ładującego. Oznacza to, że łączny czas odtwarzania przez nie dźwięku wynosi aż do 24 godzin.\nPo włączeniu trybu ANC lub trybu kontaktu słuchać możesz przez 5 godzin, a razem z etui – 15 godzin. Gdy bateria będzie na wyczerpaniu, zaledwie 5-minutowe ładowanie w trybie Fast Fuel dostarczy energię na nawet 1 godzinę odtwarzania. Ciesz się muzyką bez ograniczeń dzięki łączności bezprzewodowej.\n5 g (jedna słuchawka)\n58 g (słuchawki z etui)


Ileostomia - Strona 6 - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nRejestracja: 13 paź 2009, 11:40\nSkontaktuj się z zawadzkiego\nPost autor: zawadzkiego » 08 lut 2010, 23:37\nKeymaker_2005 pisze: Zajrzyj do działu porad prawnych. Ja dostałem rentę socjalną i wiele innych korzyści z orzeczenia ZUSu mam\nJa dzisiaj dostałem decyzje o przyznaniu renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a o jakich korzyściach piszesz?\nPost autor: warfas » 09 lut 2010, 18:58\nDołączam się do pytania zawadzkiego, też się chętnie dowiem jakie z tego można mieć jeszcze korzyści\nPost autor: Keymaker_2005 » 10 lut 2010, 12:10\nPolecam przestudiowanie działu "Porady prawne". Niemniej jednak, niech będzie, powiem co wynika z orzeczenie\nNie wiem, czy będę książkowym przykładem, bo jestem młody i nie wszystko co mi przysługuje, przysługuje starszym ode mnie. Także mam orzeczenie ZUSowskie, uprawniające mnie do pobierania renty socjalnej. Do tego od razu zgłosiłem się po zasiłek pielęgnacyjny (ok. 115 zł z tego co pamiętam) i na uczelnię po stypendium dla niepełnosprawnych (przyznano mi 400 zł/m-c).\nDzięki orzeczeniu dostałem również pracę na niezłych warunkach. Informatyk, 8 godzin pracy, niewyczerpującej, momentami nużącej, ale w pewnym sensie ciekawej. Do tego studia mam finansowane ze środków PFRON.\nWczoraj wystąpiłem do SCON w Warszawie o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Będę się starał o kartę parkingową m.in.\nJak widać, "korzyści" są, jednak w ogólnym rozrachunku to wszystko to nic w porównaniu do poniesionej przeze mnie straty i non stop dźwiganego brzemienia.\nPS. Przejdźmy jednak z tą dyskusją do PP\nPost autor: Mania » 12 lut 2010, 21:08\nmam pytanie ile czau musi upłynąć między jedną a drugą plastyką?\nbo miałam w listopadzie ale nic się po niej nie poprawiło\nPost autor: pralf1 » 15 lut 2010, 00:17\nMania pisze: mam pytanie ile czau musi upłynąć między jedną a drugą plastyką?\nTeż mam pytanie w tej kwestii z tym że ja na pierwszą poprawkę...\nStomia jest zapadnięta w górnej części od początku a operacja była 5 listopad 2009.Jak wygląda taki zabieg ? Czy ponownie będę otwierany i czy jest wogóle możliwość wyciągnąć ją więcej? Żeby był taki kominek.\nPost autor: Raysha » 24 lut 2010, 21:27\nMam kilka pytań, macie coś sprawdzonego i czy to jest normalne, że mi worki przeciekają wtedy i tylko wtedy jak mam coś zaplanowane i chce wyjść np do miasta. Mam takie złośliwe jelito, że wtedy puszcza mi worek. W domu zazwyczaj nie puszcza, ale wystarczy, że w tym dniu worek założę i idę do miasta i wystarczy. Też tak macie? Próbowałam Convateca, ale było gorzej, codziennie przeciekało. Do Dansaca nie jestem przekonana, zostałam przy Coloplaście. Mam ileo. Tak samo mam pytanie, czy to normalne, że tak mnie boli przy zmianie worki, mam tam ZAWSZE stan zapalny, zdarza się i krwawienie, daję maść uszczelniająco-gojącą, ale tak sobie pomaga. Ja bynajmniej nie potrafię zmienić sama worek, bo nie umiem sobie sprawić bólu.\nPost autor: pralf1 » 25 lut 2010, 00:07\nNieraz boli jak się odrywa worek a tym bardziej jak masz odparzone przez treść jelitową.Najbardziej mi spasował sprzęt z coloplastu.Używam jedno częściowy i dwu.Te dwu trzymają mi sie do 7 dni max a przeważnie 5 dni ale bywało że nieraz poszły i trzy komplety w ciągu dnia (bardzo poratowała mnie w takiej sytuacji ze sprzętem Mania).Jedno częsciowy zmieniam tak co 3-4 dni .Mam zasadę jeśli planuje długie wyjścia np jakaś imprezka czy wyjazd to zmieniam sprzęt dzień wcześniej nigdy tak zwane " 5 min " przed wyjściem , w takiej sytuacji jeśli się trzyma sprzęt już dobę i nic nie widać żeby podciekało czy rozklejało się to powinno być ok.Może to tez dużo pomaga (ja to stosuje i się sprawdza) jak przykleję worek czy płytkę to dodatkowo na około oklejam plastrem ale nie zwykłym ! tylko anty alergiczny (taki cieńki papierowy) i to dużo pomaga .Dodatkowo przy sprzęcie dwu częsciowym jest możliwość zakupu paska który przytrzymuje dodatkowo płytkę .Boli Cie zapewne bo masz odparzone od treści więc ja zawsze po obmyciu skóry wokół stomi smaruję "drugą skórą" szczególnie tam gdzie jest rana (straszny ból ale trzeba wytrzymać) nastepnie nakładam wokół stomii wianek maści uszczelniająco -gojącej z coloplastu (niebieska tubka) -daje efekt gojenia !skóra musi być sucha!Przed przyklejeniem trzymam pod pacha chwile worek lub płytkę aby się zagrzał, po przyklejeniu trzymam z minutkę.Musisz też bardzo szczelnie wyciąc otwór.\nDo przemywania nie stosuję nasączonych chusteczek tylko przemywam gazikiem z szarym mydłem i najlepiej robię to pod prysznicem.Musisz zabezpieczyć rany "drugą sórą" i maść wokół stomi to pomaga.I spróbuj dodatkowo okleić plastrem płytkę lub worek do skóry ale tylko anty alergiczny plaster!( w aptece albo sklepie medycznym dostaniesz taki )Nie chce tu reklamować coloplastu ale mi ich sprzęt najbardziej spasował.\na jeśl masz płaską stomie to są takie specjalne płytki do stomi płaskich lub wklęsłych.\nWypróbuj może będzie poprawa.Nakładanie na rany tej drugiej skóry i maści jest naprawde bolesne ale pomaga.Jak wygoisz rany też nadal stosuj maść i "drugą skórę".\nPost autor: Keymaker_2005 » 25 lut 2010, 00:41\nJeżeli się odkleja, polecam pasek do sprzętu stomijnego. Daje naprawdę ogromne poczucie bezpieczeństwa. Sprawdzone osobiście.\nPost autor: artur » 25 lut 2010, 10:40\nUżywam sensury i teraz jest ok, ale bywały ciężkie czasy,że sie worki odklejały, przed wyjściem albo co gorsza w jakimś najmniej właściwym momencie. Przy czymś takim naprawdę psycha siada, ale tak samo jak pralf1 oklejałem worek plastrem, w tym miejscu co zawsze się odklejał, i działało. Teraz zmieniam worki co 2-dni. Na rany wokoło stomi używam drugiej skóry i pasty, a jak rany były duże to smarowałem kremem z coloplastu, tylko że jego po paru min. trzeba zmyc. Najlepiej to robic rano jak jelita są puste. Jeszcze jeden patent, to worki rozgrzac suszarką do włosów i wtedy jak klej jest miękki to naklejac.\nOstatnimy czasy też miałem ciężkie chwile i worki też mi się odklejały, ale teraz (tfu tfu tfu.... odpukac żeby nie zapeszyc) jest dobrze i się trzymają.\nPost autor: milko » 25 lut 2010, 12:31\nOdklejające się woreczki to zmora. Dostawałam szału jak po operacji wypuszczono mnie z 3 miesięcznym zapasem woreczków, które odklejały się po kilka razy dziennie. W dodatku trzeba je było docinać, a bezpośrednio po operacji brakuje wprawy. Po tym czasie zmieniłam na sprzęt dwuczęściowy z ConvaTec i przeciekanie się skończyło. Teraz stale używam woreczków i płytek plastycznych (nie trzeba wycinać, tylko formuje się je palcami, dzięki temu ściśle "otulają" stomie)\nJeśli masz podrażnioną skórę to przy odklejaniu będzie boleć. Ale idzie to wyleczyć. Dobre są zielone gaziki ConvaTec, tylko uwaga są nasączone alkoholem, więc przy podrażnionej skórze strasznie szczypie, ale to tylko chwilowe i pomaga. No i poza tym pasta uszczelniająco - gojąca. Nie wiem jak jest w Coloplaście ale w ConvaTecu płytki wykonane są z materiały który wspomaga gojenie, więc to też pomaga. Ale ogólnie cierpliwości, zapalenie skóry dość długo się goi.\nNo i pozostaje kwestia jak wycinasz woreczek. Jeśli zostawiasz zbyt duży "margines" od stomii zawsze będzie przeciekać, a przy przeciekaniu nie trudno o podrażnienie.\nPost autor: Remedios44 » 26 lut 2010, 15:44\nNa temat zwiększania przyczepności sprzętu stomijnego i gojenia oraz zapobiegania podrażnieniom pisałam na moim blogu, żeby się nie powtarzać, podaję link do notki:\nhttp://stomia.blox.pl/2010/02/Co-robic- ... zymal.html\nPost autor: Raysha » 01 mar 2010, 10:25\nCóż, nie pozostaje mi nic innego jak zaakceptować stomię. Wypróbuję wszystkie wasze rady jak wrócę do domu z szpitala, póki co jeszcze przynajmniej dwa tygodnie tu będę.\nRemedios44, czytałam Twój blog i cóż, te wszystkie rady tak robiłam, ale pomimo tego tak się odklejają. Natomiast tego manewru z plastrem tego nie próbowałam. Jeszcze spróbuje tego paska.\nCo do przyklejania worków dobę przed planowanym wyjściem to wydawało mi się, że tylko ja tak robię i myślałam, że to głupie tak dostosowywać życie pod stomię. Teraz już wiem, że nie tylko ja tak robiłam. Co do bólu... Dlatego pytałam, bo w szpitalu mi mówili, że nie ma prawda mnie boleć, że wymyślam, że jestem przewrazliwiona, że sama w to uwierzyłam... Dlatego pytam was. Jedynie na oddziale żywieniowym wykazują zrozumienie, bo tu są niemowlaki z stomiami, które jak mają odparzenia i dają pastę to wiadomo, że krzyczą i płaczą. Dlatego wolę być tu niż na Gastrologii czy Chirurgii...\nMhm, może to będzie nie na temat, ale jestem ciekawa strasznie i mnie to nurtuje. Czy przy kolostomii jest lepiej niż przy ileo? Ja bedę mieć usuwaną poprzecznicę i wyłonione na esicy. Związku z tym, czy stolce będę mieć "konkretniejsze", czy tak jak przy ileo? Worki i pielegnacja są takie same, prawda?\nWorek zawsze wycinam idealnie, nigdy nie zostawiam marginesu. Uczyli mnie tego. Skóra zawsze jest sucha, worek zawsze rozgrzany - więc tu błędu nie ma.\nPost autor: pralf1 » 01 mar 2010, 20:25\nPrzy kolostomi treść jelitowa powinna być gęściejsza.Jak wygoi się skóra wokół stomi powinno mniej boleć, mnie też troche boli bo szybko włosy mi rosną na brzuchu ale staram się je golić i wtedy niema takiej depilacji\nPost autor: milko » 02 mar 2010, 21:01\nPielęgnacja raczej się nie różni... sprzęt tylko o tyle, że do kolostomii masz zamykane worki (ale w sumie i tak możesz stosować jakie chcesz). A tak w góle to przy kolo wypróżnienia są rzadsze, no i bardziej zagęszczone, bo jelito grube wchłania wodę.\nPost autor: warfas » 05 maja 2010, 01:54\nW grudniu wyłonili mi ileostomie i teraz 10 maja mam iść na badania do szpitala.\nPrzyczyną wyłonienia tej stomii była narośl (guz) zapalny na początku jelita grubego.\nI tutaj miałbym kilka pytań.\nMiał ktoś coś podobnego??\nCzy po tym okresie będę mógł przejść operacje zamknięcia stomii?\nJakie badania będę musiał przejść?\nZ góry dziękuje za każdą odpowiedź.


Koronawirus na świecie. WHO o wzroście zakażeń: młodzi ludzie stracili czujność - TVN24\nWHO: wzrost zakażeń powodują częściowo młodzi ludzie, którzy tracą latem czujność\nReutersWHO: wzrost zakażeń powodują częściowo młodzi ludzie, którzy tracą latem czujność\nSzef Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Tedros Adhanom Ghebreyesus, powiedział, że wzrost liczby nowych przypadków COVID-19 w niektórych krajach jest spowodowany częściowo przez młodych ludzi, którzy stracili czujność. Dodał, że świat musi nauczyć się żyć z tą chorobą.\n- Powiedzieliśmy to już wcześniej i powtórzymy: młodzi ludzie nie są niepokonani - przekonywał dyrektor generalny Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Tedros Adhanom Ghebreyesus na konferencji prasowej w Genewie w czwartek. Dodał, że ostatnio gwałtowne wzrosty w liczbie zakażeń "spowodowali młodzi ludzie, którzy stracili czujność na czas lata na półkuli północnej".\nMaria Van Kerkhove, czołowa epidemiolog WHO powiedziała na tej samej konferencji, że kluby nocne są "czynnikami wzmacniającymi transmisję". - Większość zakażonych młodych ludzi ma łagodniejszy przebieg choroby. Ale nie zawsze tak jest - dodała.\nPandemia nie odpuszcza. Analiza sytuacji w Polsce i krajach Europy\nW tym miesiącu WHO wezwała podróżnych do noszenia maseczek w samolotach i śledzenia informacji w związku z ponownym wzrostem przypadków zachorowań na COVID-19 w części krajów. WHO oświadczyła w czerwcu, że zaktualizuje swoje wytyczne dotyczące podróży przed wakacjami na półkuli północnej, ale jeszcze tego nie zrobiła. Poprzednie wytyczne dla podróżujących zawierały zdroworozsądkowe porady, takie jak zachowywanie dystansu społecznego, mycie rąk i unikanie dotykania oczu, nosa lub ust.\n"Jedna wielka fala"\nWe wtorek WHO ostrzegła z kolei przed nadmiernym optymizmem z powodu trendów w transmisji koronawirusa, jaka występuje tego lata na półkuli północnej. Jak dodali specjaliści, wirus ten nie wykazuje cech podobnych do grypy, która zazwyczaj pojawia się sezonowo.\n- Ludzie wciąż myślą o porach roku. Wszyscy musimy się skupić na tym, że jest to nowy wirus i że zachowuje się inaczej - powiedziała rzeczniczka organizacji Margaret Harris na wirtualnej konferencji w Genewie. Ostrzegła również przed wyobrażaniem sobie kilku fal zakażeń koronawirusem. - To będzie jedna wielka fala. Będzie lekko wznosić się i opadać. Najlepszą rzeczą, jaką można zrobić, jest podjęcie działań, by się spłaszczała - mówiła rzeczniczka.\nHarris przyznała, że problemem dla systemu ochrony zdrowia może być fala atakującej zimą grypy połączona z trwającą pandemią wywołaną przez koronawirusa, dlatego zachęciła wszystkich do zaszczepienia się na grypę.\nKolejne zakażenia na świecie\nWedług zestawienia Reutersa do czwartkowego poranka na całym świecie stwierdzono 17,3 miliona przypadków SARS-CoV-2, z czego ponad 672 tysiące doprowadziło do śmierci zakażonej osoby. WHO szacuje, że na grypę każdego roku umiera między 310-650 tysięcy osób.\nTymczasem nic nie wskazuje na to, by pandemia COVID-19 miała wkrótce wygasnąć. Ostatni milion zakażeń zanotowano w niedzielę. W lipcu przybyło 7 milionów infekcji, podczas gdy dotarcie do poziomu pierwszych 7 milionów zajęło niemal sześć miesięcy.\nSzybsze rozprzestrzenianie się wirusa to głównie wynik niekontrolowanej sytuacji w niektórych najludniejszych krajów świata - Indiach, USA i Brazylii, gdzie zakażeń przybywa najszybciej. W ciągu ostatniej doby wykryto ponad 70 tys. przypadków w Brazylii, prawie 67 tys. w USA i 52 tys. w Indiach. Wirus nadal rozprzestrzenia się szybko również w krajach Ameryki Łacińskiej - Kolumbii, Meksyku, Peru i Argentynie oraz w RPA.\nSzczególnie zła sytuacja panuje w Meksyku, który przy utrzymaniu dotychczasowej tendencji w najbliższym czasie zastąpi Wielką Brytanię na trzecim miejscu pod względem liczby ofiar. Jak dotąd odnotowano tam 45 361 zgonów osób zakażonych koronawirusem. W Wielkiej Brytanii ofiar jest o 600 więcej. W Brazylii w czwartek liczba zgonów przekroczyła 90 tysięcy, a w USA zmarło już co najmniej 154 tysiące zainfekowanych osób.\nZakażony kongresmen. Obowiązek noszenia maski w Izbie Reprezentantów albo "usunięcie z sali"


eduteka Studia Humanistyczne Socjologia Młodzież\nPrawie, co piąty mieszkaniec RFN ma poniżej 18 lat. Z 15,9 mln dzieci i młodzieży żyjących w Niemczech prawie, co dziesiąte ma obce obywatelstwo. Szczególnie w Niemczech Zachodnich większość młodzieży dysponuje dobrymi materialnymi warunkami życia. Ich możliwości finansowe są bardzo dobre, a wyposażenie w dobra konsumpcyjne- komfortowe.\nW Niemczech istnieje około 90 ponadregionalnych organizacji młodzieżowych, w których zrzeszona jest ¼ młodych ludzi. Najliczniejsza jest Niemiecka Organizacja Sportowa. Są także organizacje polityczne np. Kręg Młodzieży Politycznej. Oprócz tego jest wiele organizacji działających pod patronem kościołów lub związków zawodowych, uniwersytety ludowe, fundacje i placówki dokształcające. Ich zadaniem jest przekazywanie młodzieży poza szkołą informacji o społeczeństwie i państwie, o polityce europejskiej i światowej, kulturze, gospodarce, technice, nauce i sporcie.\nWychowanie kulturalne jest głównym elementem pozaszkolnego kształcenia młodzieży. W związku z tym Rząd Federalny angażuje się na rzecz aktywnej konfrontacji ze sztuką i kulturą, tak, aby dzieci i młodzież już wcześnie zbierały różnorodne doświadczenia kulturalne. Federalne Stowarzyszenie ds. Kulturalnego Kształcenia Młodzieży zrzesza 48 związków fachowych działających na terenie całej federacji. W ich imprezach bierze udział ponad 12 mln młodych ludzi rocznie.\nWychowanie dzieci i młodzieży jest w pierwszej linii prawem i obowiązkiem rodziców i opiekunów. Do zadań państwa należy jednak również wspieranie rozwoju osobistego i społecznego dzieci i młodzieży. Państwo dba o to poprzez m.in. pomoc socjalną. Centralnym instrumentem Rządu Federalnego do wspierania polityki młodzieżowej i pracy z młodzieżą jest Federalny Fundusz Dziecięcy i Młodzieżowy wynoszący obecnie 180 mln DM. Wspiera on np. projekty pozaszkolnego kształcenia młodzieży w dziedzinie politycznej, społecznej i kulturalnej pracy z młodzieżą oraz w zakresie międzynarodowej wymiany młodzieżowej. Corocznie ponad 150 tys Niemców i Francuzów bierze udział w około 7 tys imprez organizowanych przez Młodzieżową Organizację Współpracy Francusko-Niemieckiej. A na początku 1993r. podjęła swą pracę Młodzieżowa Organizacja Współpracy Polsko-Niemieckiej. W 1997r. ponad 90 tys młodych ludzi z tych krajów wzięło udział w programach wspieranych przez tę organizację. W ramach programu „Młodzież w Europie” również Unia Europejska wspiera wymianę młodzieży.\nW Polsce, jak się okazało podczas niedawnej próby wprowadzenia godziny policyjnej dla młodzieży, nikt tak naprawdę nie wie, jakie prawa i wolności mają młodzi ludzie. Konstytucja i konwencje międzynarodowe uznają za dzieci wszystkich do ukończenia 18 lat. Z drugiej jednak strony oczywiste są różnice biologiczne, społeczne i psychologiczne między niemowlakami a nastolatkami. Według nas najlepszym rozwiązaniem tych problemów społecznych i politycznych w Polsce nie jest ograniczenie praw i wolności młodzieży, a ich rozszerzanie i umacnianie w praktyce, np. wprowadzenie jasno zdefiniowanej kategorii prawnej młodzieży obejmującej osoby między 15 a 18 rokiem życia i przyznanie im innym praw.\nW obszarze „Edukacja, kształcenie i młodzież” Polska akceptuje w pełni europejskie prawo i nie zgłasza problemów negocjacyjnych. Polityka wspólnotowa w tym zakresie ma na celu podnoszenie jakości nauczania, upowszechnianie języków obcych oraz intensyfikację wymiany młodzieży, uczniów i studentów. Polska włączyła się także w realizację programów wspólnotowych takich jak Sokrates, Leonardo i Młodzież dla Europy. Przyjęcie przez Polskę zadań polityki edukacyjnej wpłynie na stałe podnoszenie poziomu nauczania i pozwoli na pełne wykorzystanie oferowanych, w ramach jednolitego rynku, możliwości pracy. Jednak większość celów polityki edukacyjnej można odnaleźć w polskiej reformie systemu oświaty.\n21 XII 1999r. odbyło się w Ministerstwie Edukacji Narodowej spotkanie Zespołu ds. Reformy Wychowania pozaszkolnego. Celem było przygotowanie koncepcji funkcjonowania placówek oświatowo-wychowawczych w reformie oświaty, opracowanie zmian legislacyjnych oraz opracowanie standardów i narzędzi pomiaru jakości pracy tych placówek.\nJedną z organizacji działających na rzecz młodzieży w Polsce jest Europejskie Centrum Współpracy Młodzieży, które powstało w 1994r. Jest to organizacja pozarządowa, nie działająca dla zysku. Działalność finansowana jest ze środków pozyskiwanych od współpracujących z fundacją władz, firm oraz darowizn od osób indywidualnych. Organizacja podejmuje przedsięwzięcia międzynarodowe, umożliwiające wymianę kulturalną oraz przenoszenie doświadczeń między różnymi grupami. Natomiast celem Polskiej Fundacji Dzieci i Młodzieży, powołanej w 1992r., jest pomoc w formowaniu pokolenia odpowiedzialnych, twórczych ludzi, aktywnie kształtujących własne życie.


Ogłoszenie nr 14427562 - Grupa Biznes Polska\nGrupa Biznes Polska / Przetargi / Ogłoszenie nr 14427562\nNumer ogłoszenia: 14427562 archiwalne zobacz branże\ntel. 52 364 80 44\nPrzedmiotem zamówienia jest dostawa oleju opałowego lekkiego (grzewczego) na sezon grzewczy 2018 rok, w ilości ok. 28.500 litrów z dostawą do kotłowni gminnej w Dobrczu przy ulicy Długiej 24.\n1.1.0 ilościach oleju i terminach poszczególnych dostaw Zamawiający będzie informował Wykonawcę z dwudniowym wyprzedzeniem telefonicznie. Dostawy oleju opałowego lekkiego odbywać się będą transportem Wykonawcy i na jego koszt. Wykonawca powinien każdorazowo przedstawić świadectwo jakości dostarczanego oleju.\n1.2. Planowana w pkt 1 ilość oleju może ulec zmniejszeniu w zależności od potrzeb Zamawiającego.\n1.3. Wymagania dotyczące jakości materiału opałowego:\nOlej opałowy lekki (grzewczy) powinien spełniać wymogi określone normą PN-C-96024:2001. Wspólny słownik zamówień (CPV): 09135100-5 - olej opałowy\nOfertę należy przesłać na adres Zamawiającego do dnia 23.11.2017 r. z dopiskiem na kopercie "Oferta na dostawę oleju opałowego lekkiego (grzewczego)".\nUmowa zawarta zostanie na podstawie art. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2164 z późn. zm.) z przewidywanym terminem realizacji do dnia 31 grudnia 2018 roku.\n4.1. O zamówienie mogą się ubiegać wykonawcy, którzy spełniają warunki:\n- posiadają uprawnienia do wykonywania działalności w zakresie sprzedaży paliw,\n- znajdują się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie niniejszego zamówienia- złożenie oświadczenia.\n4.2 Nie wypełnienie wszystkich zawartych wymagań spowoduje nie przyjęcie oferty w tym postępowaniu i jej odrzucenie. Oferta nie będzie poprawiana i modyfikowana przez zamawiającego.\nZa najkorzystniejszą zostanie uznana oferta z najniższą ceną brutto odpowiadająca wszystkim warunkom przedstawionym przez Zamawiającego.\n- Wykonawcy ponoszą wszelkie koszty związane z przygotowaniem i złożeniem oferty, niezależnie\nod wyniku postępowania,\n- Zamawiający zastrzega sobie prawo unieważnienia lub rezygnacji z postępowania na każdym etapie, bez podawania przyczyny.\n- Zmawiający informuje, że w przedmiotowym rozeznaniu cenowym nie stosuje ustawy Prawo zamówień publicznych.\n- Zamawiający zawiadomi oferentów biorących udział w rozeznaniu cenowym o wyborze najkorzystniejszej oferty poprzez umieszczenie na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy Dobrcz (www.dobrcz.bip.net.pl).\n- W sytuacji przedstawienia jednakowych ofert, Zamawiający zwraca się powtórnie z zapytaniem o przedłożenie dodatkowej oferty cenowej drogą elektroniczną.\n- Wybranemu Wykonawcy wskaże termin i miejsce podpisania umowy.\nOsoba upoważniona do kontaktu: Wanda Przybył - tel. 52 364 80 44


celebs go dating tristan dating rules from my future self netflix https://kaszuby24.pl/profil-dating-cafe-lschen/\nModified date: 4 lutego 2019\nPolecamy nauczycielom: przedszkoli, szkół i placówek realizujących Program „Przedszkole Promujące Zdrowie” i „Szkoła Promująca Zdrowie” oraz osób zainteresowanych realizacją tych programów na spotkania, które...\nOryginalną promocję swojej działalności przedstawili uczniowie ze szkół w Gminie Krokowa. Uczniowie pod okiem nauczyciela nagrali własny utwór hip-hopowy. Młodzież rapuje o swoich pasjach...\nhttps://www.youtube.com/watch?v=gZ_TCDsk2gQ&feature=youtu.be W miniony czwartek w Zespole Szkół w Żelistrzewie odbyły się rywalizacje szkół o miano najlepszej w powiatowych eliminacjach Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. W turnieju corocznie...\nUczniowie liceum w Kłaninie mają już mundury\nModified date: 8 grudnia 2015\nUczniowie liceum w Kłaninie mają już mundury. Ich uroczyste przekazanie odbyło się 30 listopada br. Pierwszoklasiści odebrali umundurowanie z rąk Komendanta Powiatowego Policji w...\nBezpieczny Internet – Policjanci spotkali się z uczniami Szkół podstawowych\nPolicjanci spotkali się z uczniami Szkół podstawowych z Łebcza, Pucka, Helu, Krokowej, Mostów i Władysławowa, gdzie rozmawiali z dziećmi o bezpieczeństwie podczas korzystania z...\nLeśniewo: Wypuścił gaz w autobusie\n"Słoneczny chłopiec" spektakl w Darzlubiu\nhttps://youtu.be/LTcsNWUb4Js Dyrekcja, nauczyciele i uczniowie Zespołu Szkół w Darzlubiu serdecznie zapraszają na wielkie wydarzenie w naszej szkole - spektakl "Słoneczny chłopiec" na podstawie powiastki filozoficznej...\nXV edycja gminnego konkursu "Najlepszy absolwent gimnazjum i Szkoły Podstawowej"\nW dniu 21 czerwca 2016 r. w Domu Kultury w Żelistrzewie odbyło się podsumowanie XV edycji gminnego konkursu „Najlepszy absolwent gimnazjum” oraz drugiej edycji...\nNa puckim rynku obyły się obchody "Święta Rzemiosła na tle regionu". Swoje święto obchodził między innymi Powiatowy Cech Rzemiosł Różnych w Pucku. Była to...\nXV Pomorski zlot "Senior" ZNP\nXV Pomorski zlot "Senior" odbył się w Rozewiu. Został zorganizowany przez pucki oddział Związku Nauczycielstwa Polskiego dla emerytowanych pracowników oświaty województwa pomorskiego. Uczestniczyła w...\nWejherowskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Autyzmem otrzymało z rąk prezydenta Wejherowa Krzysztofa Hildebrandt 6200 zł. Kwota została zebrana podczas charytatywnej akcji sportowej "Wejherowo...\nRozpoczęcie roku szkolnego w Wierzchucinie\nModified date: 1 września 2015\nModified date: 16 kwietnia 2019\nŚwietlica szkolna to coraz ważniejsze miejsce w szkole, zwłaszcza z punktu widzenia rodzica. Szczególnie kiedy oboje rodziców pracuje do późnych popołudniowych godzin. Niestety nie...


Sklep sportowy z rowerami - ORIENTRACK\nPosted on 2 lutego, 2019 14 lutego, 2019 Author admin\tKomentarzy(0)\nRower jest jednym z najczęściej kupowanych sprzętów sportowych. Wykorzystywany jest jako środek do przemieszczania się np. do firmy lub do parku. Niejedna osoba używa rower rekreacyjnie albo w ramach brania udziału w sportowych zawodach. Sklepy rowerowe przedstawiają ofertę w stosunku do specyfiki jazdy. Głównie w ramach oferty sklepu rowerowego następuje podział: rower trekkingowy, szosowy, górski i miejski.\nPrzed przystąpieniem się do nabycia roweru, warto zastanowić się nad własnymi potrzebami i ile pieniędzy można przeznaczyć na ten cel. Warto również skoncentrować się na czynnikach, jak: kondycja fizyczna, wzrost jak również waga. Te parametry są bardzo ważne podczas wyboru właściwego roweru wobec materiału z którego jest wykonany określony element roweru. Odpowiednia postawa i obsługa roweru pozwala użytkować rower z przyjemnością. Dlatego warto przeanalizować informacje techniczne i parametry sumiennie. Im lżejszy jest rower, tym pochłania mniej energii, której potrzeba do wprawienia go w ruch. Znacznie łatwiej osiągalna jest większą prędkość w krótkim przedziale czasu. Dopasowanie wymiarów ramy i opon jest priorytetowe dla komfortu jazdy, jak również właściwego rozkładu energii wymaganej do wprawiania w ruch roweru. Dodatkowo możliwość rozłożenia sił w celu rozdysponowania ich na dłużej jest zapewnione dzięki zmianom przerzutek. Zakres przełożeń jest zależny od warunków jazdy i warto mieć to w pamięci. Amortyzacja w rowerze daje lepszy rezultat w trzymaniu się nawierzchni. Jeżdżenie po niestabilnym terenie jest w mniejszym stopniu odczuwalne. Jeżeli rower użytkuje się częściej, wtedy najlepiej dołożyć starań, aby rower posiadał najwyższej jakości części, które zużywają się szybciej.\nMożna przeglądać internet za sklepem z rowerami. W takich sklepach można uzyskać dostęp do najważniejszych danych dla konkretnego roweru. Co w stosunku do sklepów lokalnych jest często nie jest dostępne. Mając przed oczami specyfikacje sprzętową w odniesieniu do określonego roweru jest prościej wybrać model według własnych kryteriów. W sklepie online znacznie częściej można kupić rower po zniżkowej cenie.\nTagi Sklep rowerowy, Sklep z rowerami\nPosted on 1 lutego, 2019 14 lutego, 2019 Author admin\nGdzie da się zakupić najlepszy sprzęt sportowy? Niewątpliwie w profesjonalnym sklepie sportowym. W rozpoczęciu poznawania nowej dyscypliny sportowej, opłaca się starać o zamówienie jakościowego sprzętu. Na rynku opłaca się wyszukać firmy, które przykładają uwagę, aby sprzęt miał najwyższą jakość. Oferta w zestawieniu renomowanych marek sprzętu sportowego daje poczucie komfortu. W porównaniu do marketów, które zwykle […]


Minister Mariusz Błaszczak w Brukseli Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów || NSZZP A+\nMinister Mariusz Błaszczak w Brukseli KontaktNapisz do nasAdministracja serwisuMapa serwisu\nMinister Mariusz Błaszczak w Brukseli piątek, 25 marca 2016 17:40\te.p\t0 Komentarze\nMinister Mariusz Błaszczak uczestniczył wczoraj w Brukseli na nadzwyczajnym posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.\nW związku z zamachami w Brukseli, prezydencja holenderska na prośbę Belgii zwołała nadzwyczajne posiedzenie Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w którym udział wziął minister Mariusz Błaszczak.- Wszyscy złożyli wyrazy współczucia i solidarności Belgom. Została przyjęta deklaracja, w której jeszcze raz powtórzone zostało to, że bardzo ważne jest przyjęcie PNR. To zadanie parlamentu – poinformował po spotkaniu minister Mariusz Błaszczak.PNR to system wymiany danych pasażerów, który ma pomóc w tropieniu podejrzanych o terroryzm.Ministrowie dyskutowali na temat wypracowania wspólnych działań i środków do walki z terroryzmem. Przeanalizowano również możliwość dalszego rozwoju mechanizmów współpracy i wymiany informacji między służbami państw członkowskich. Szef MSWiA zadeklarował pełną gotowość do uczestniczenia w procesie wymiany informacji przez służby.- Polska jest aktywna przy zabezpieczeniu granic zewnętrznych Unii Europejskiej. 89 polskich strażników granicznych pracuje w Grecji. Kiedy takiej pomocy oczekiwali Słoweńcy i Węgrzy, to wówczas polska Straż Graniczna była tam obecna - podkreślił minister Mariusz Błaszczak. https://www.mswia.gov.pl/pl/aktualnosci/14320,Minister-Mariusz-Blaszczak-w-Brukseli-na-nadzwyczajnym-posiedzeniu-Rady-ds-Wymia.html


W wrześniu 2021 roku ukazała się książka autorstwa Włodka Gąsiewskiego, pod tytułem Sprawiedliwi i nie tylko, ziemi mieleckiej i okolic.\nMam pewne podejrzenie, że Waldemar Skowron jest jednym z pierwszych mielczan, którzy książkę przeczytali.\nWaldemar zgodził się podzielić swoimi wrażeniami po lekturze. Jego opinia jest tym bardziej cenna, że jest prawdziwą skarbnicą wiedzy na temat Mielca. Wiele opowieści wojennych usłyszał od swojego taty.\nWaldemar mieszkał kiedyś w Mielcu na ulicy Kilińskiego, a na ulicy Sobieskiego obok Państwa Busiów, którzy są również bohaterami książki, mieszkał jego dziadek.\nIrenę Buś (Itę Weissman) miał okazję znać, ponieważ syn Ireny, Olek był szkolnym kolegą Waldemara, a nawet siedzieli w jednej ławce.\n„ Panią Busiową znałem, bywałem u nich w domu. Pani Busiowa pracowała w sklepie tekstylnym, wracała około 18 do domu”.\nOddajmy głos Waldemarowi. Oto co powiedział mi na temat wspomnianej powyżej książki:\n„ Jest to rzetelnie przygotowane opracowanie, wywiady z okresu okupacji Polski przez hitlerowskie Niemcy. Dotyczy prześladowania i eksterminacji Żydów w Mielcu i okolicy. Autor dotarł do osób ukrywanych i tych, które ukrywały, do Polaków i Żydów.\nPolakom jak wiadomo za ukrywanie Żydów groziła śmierć, w żadnym innym państwie nie obowiązywała taka kara. Mordowano całe rodziny, u których znaleziono Żydów.\nWszystko odbywało się w dużej konspiracji; organizowanie podawania posiłków, załatwianie potrzeb fizjologicznych, tak aby postronne osoby nie zorientowały się.\nSamo gotowanie większej ilości jedzenia lub pieczenie chleba mogło wzbudzić podejrzenia wśród sąsiadów, podczas wojny często odwiedzali się nawzajem rozmawiając o sytuacji wojennej.\nTomasz Buś ukrywał w Mielcu młodą Żydówkę Itę Weissman (rodzice Ity zginęli w Bełżcu, Tomasz ożenił się po wojnie z Itą, która przyjęła imię Irena). Bywały takie momenty, że tracił ją z oczu, i musiał poszukiwać po całej okolicy. Nie było to łatwe zadanie. Dociekliwość i upór oraz łapówki pozwoliły mu na uwolnienie i powrót do Mielca i ponowne ukrywanie Ity już w samym Mielcu. Schronienie rodzinie Busiów w swoim małym domku dała Pani Sieroniowa. Pozwoliła na ukrywanie się dwóch Żydówek. Również rodzina Podolskich mieszkających 5 metrów od drewutni, gdzie ukrywała się młoda Ita, pomogła. O ukrywaniu Ity doniósł sąsiad Sieroniowej, mieszkający 20 metrów od jej domu.\n11 letnia Irene Eber nie uzyskała pomocy od rodziny w Chrząstowie, pomimo tego, że jej matka zdeponowała u nich pieniądze i biżuterie. W zimową noc, zmarznięta i przemoknięta, poszczuta psami, szczęśliwie dotarła do Mielca i u obcych ludzi, w komórce przetrwała 22 miesiące do wyzwolenia.\nWszyscy wtajemniczeni współpracowali w ukrywaniu i przekwaterowywaniu tych żydowskich rodzin. Nie wszystkim udało się szczęśliwie przeżyć, ci u których znaleziono ukrywających się Żydów byli rozstrzelani i pochowani w jednej mogile.\nO powojennych losach osób, których los tak połączył w tych okrutnych czasach zapraszam do przeczytania w książce Włodka Gąsiewskiego, którą można nabyć w galerii na ulicy Sobieskiego 1 oraz w księgarni przy Alei Niepodległości”.\nOpracowała: Izabela Sekulska\nPamięć. Mayn Shtetele Mielec\nLuty 2020 roku, Pani Bogumiła Gajowiec i autorka tekstu.\nMayn Shtetele Mielec.\nPrzed wybuchem II wojny światowej w Mielcu mieszkało ponad 5 tys. Żydów. Stanowili oni połowę populacji miasta.\nDziś mało kto w Mielcu o tym wie.\n„Zniknęli” z miasta 9 marca 1942 r. Tym samym, Mielec stał się pierwszym miastem w Generalnej Guberni wolnym od Żydów.\n- Prawie wszystkie sklepy w Mielcu były żydowskie. Cała ulica Sandomierska była żydowska, cały Rynek – wspomina Pani Bogumiła, rocznik 1934.\nJak podaje Wirtualny Sztetl – najstarsza wzmianka o Żydach mieszkających w Mielcu pochodzi z 1573 roku. Było to małżeństwo Barbara i Izrael.\nKto w Mielcu pamięta jeszcze Żydów? – to pierwsze pytanie.\nKto pamięta dziś w Mielcu o Żydach? – to pytanie drugie.\nJa rocznik 1972 dowiaduję się, że w Mielcu byli Żydzi, że była synagoga, że ją spalono, dopiero jakieś 3 lata temu. Jestem dotknięta niepamięcią jak większość polskiego społeczeństwa. To budzi dyskomfort. To rodzi poczucie wstydu. Uwiera. Każe podjąć jakieś działania. Nikt z rodziny mi o tym nie opowiadał, nie opowiadał nikt w szkole.\nDlaczego? Ciągle po głowie krąży to pytanie.\nPani Bogumiła kilkakrotnie w czasie rozmowy powtarza jak mantrę:\n- Boją się. Mieszkają w pożydowskich domach.\nTak, to jest zjawisko występujące w całej Polsce. Kiedy wędruję po kraju oglądając żydowskie cmentarze, synagogi często w ruinie, zdarza się, że towarzyszą mi bardzo ciekawskie, a czasem i niechętne spojrzenia.\nPrzypomina mi się opowieść Mikołaja Łozińskiego ze spotkania autorskiego w Tarnowie. Łoziński napisał przepiękną powieść pod tytułem „Stramer”, której akcja rozgrywa się w głównej mierze w Tarnowie. Opowiada w niej o swoich żydowskich przodkach. Podczas pobytu w Tarnowie próbował dostać się na podwórko kamienicy, w której mieszkał jego dziadek. Nie został wpuszczony przez właścicielkę. Z uśmiechem na ustach powiedział: moi pradziadkowie nie byli właścicielami kamienicy, oni wynajmowali tam tylko jeden pokój.\nPróbuję sobie wyobrazić „dzień po” w Mielcu. Dzień po 9 marca 1942 roku. Od wielu lat miasto zamieszkują Żydzi. Zaludniają ulice, chodzą w swoich charakterystycznych ubraniach, ci, którzy są ortodoksyjni modlą się w synagodze; prowadzą wiele sklepów i warsztatów, dzieci chodzą do chederu.\nI nadchodzi 9 marca 1942 roku. Jednego dnia znika pół miasta. Niemcy wysiedlają wszystkich Żydów. Prowadzą ich na lotnisko w Chorzelowie, po drodze kilkuset rozstrzelają. Część trafia do obozu pracy. Reszta jest przetrzymywana w lotniskowych hangarach, po czym skierowana do gett na terenie zamojszczyzny i lubelszczyzny. Potem są już tylko Obozy Zagłady. Głównie Bełżec.\nZatem 9 marca 1942 roku już przed południem robi się w mieście bardzo pusto. Czy ta pustka dotyka chrześcijańskich mieszkańców miasta? Czy są przerażeni, a może są zadowoleni? Ciągle myślę jak to jest wyjść do miasta… z którego zniknęła połowa mieszkańców? Chodzić tymi opustoszałymi ulicami. Zastać zamknięte sklepy. Jakie to uczucie?\n- Po żydowskie meble przyjechały całe karawany wozów chłopskich z podmieleckich wsi – mówi Pani Bogumiła – narzekali, że brudne te meble, że insekty, bo to były meble po biednych Żydach. Wywozili wszystko. Ci ze wsi, potem też zajmowali żydowskie kamienice.\nKiedy wybuchła wojna Pani Bogumiła była małą dziewczynką. Nie było jej w mieście kiedy płonęła synagoga (13 września 1939 roku). Uciekli z całą rodziną na wieś, tuż przed wysadzeniem mostu. Pamięta, że noc ucieczki była straszna. Czy pamięta tę spaloną synagogę, kiedy już wrócili do Mielca?\nTak, pamięta. Mówi mi, że w niej spalono tych Żydów, którzy odbywali kąpiel w rytualnej mykwie. Kilkadziesiąt ofiar. Jeden z pierwszych takich aktów bestialstwa wobec Żydów na ziemiach polskich po wkroczeniu okupanta.\nZastanawiam się często jak wyglądał mielecki sztetl? Mayn Shtetele Mielec. Przybliżyła go ubiegłoroczna i przepiękna wystawa w Muzeum Fotografii „Jadernówka” w Mielcu.\nWystawa cieszyła się sporym powodzeniem. Usłyszałam od jednego z mielczan, że na otwarcie wystawy połowa ludzi przyszła zobaczyć zdjęcia, druga połowa przyszła tylko po to żeby zobaczyć kto te zdjęcia przyszedł oglądać. Prawda to? Być może.\nZatem Sztetl. Z synagogą, mykwą, rytualną rzeźnią, chederem, szkołą barona Hirscha, żydowskimi sklepami i klubami sportowymi.\n- Na Starówce nie było kanalizacji – wspomina Pani Bogumiła – rodzice opowiadali, że Żydzi wylewali mocz przez okna zawsze wcześniej ostrzegając. W sobotę był szabas więc żydowskie dzieci nie przychodziły do szkoły.\nGalicyjscy Żydzi jeśli chcieli mieć posady państwowe musieli się przechrzcić. Byli tacy w Mielcu.\n- A zna Pani Olę Korczak? – słyszę pytanie. Pytanie pada podczas rozmowy kilkakrotnie. Zastanawiam się „dlaczego?”. Kim dla Pani Bogumiły była Ola Korczak, że tak intensywnie o niej myśli. Tajemnica wyjaśnia się w dalszej części rozmowy.\nOla była uczennicą Pani Bogumiły, bo Pani Bogumiła po krakowskich studiach wróciła do Mielca i została nauczycielką.\nOla miała matkę Żydówkę i ojca Polaka. Mąż Polak - to ją ocaliło przed Holokaustem. Przeżyła, ale po wojnie wyjechała za granicę i zostawiła Olę. Pani Bogumiła kilka razy powtarza ze smutkiem, że matka zostawiła Olę. To jest właśnie chyba to co tak bardzo ją w historii Oli porusza. Dziewczynka porzucona przez matkę.\nWszyscy w szkole wiedzieli, że Ola jest Żydówką. Pytam czy z tego tytułu spotykały Olę w szkole jakieś nieprzyjemności?\n- Nie – pada odpowiedź.\nI jeszcze wspomnienie co do urody Oli. Ola nie była zbyt ładna. Po ojcu. Bo jej matka była bardzo ładna.\n- Żydzi mało rozmawiali z katolikami . Nasz sąsiad zabraniał swoim dzieciom bawić się z nami. Bał, że się zarażą naszą religią.\nAle moi rodzice przyjaźnili się z Żydami. Sara była bardzo dobra, ale jej mąż był dość wredny.\nPrzynosili nam swoje potrawy. Były pyszne. Na przykład karp po żydowsku i maca. Naszych nie jedli, bo nie były koszerne.\n- Pamięta Pani nazwy tych potraw? – pytam.\n- Może czulent?\n- Tak, był czulent.\nMam wrażenie, że Pani Bogumiła uśmiecha się na wspomnienie czulentu.\n- A czy wie Pani co to był szabes – goj? – pyta mnie moja rozmówczyni.\nUśmiecham się, ale to rodzaj śmiechu przez łzy.\n-Tak, wiem. Nawet niedawno jedna z mielczanek tak mnie nazwała. I nie było w tym nic pozytywnego… Nazwała mnie tak, bo mam zamiar podjąć się posprzątania żydowskich cmentarzy w Mielcu. Ten ktoś uznał, że działam na czyjeś zlecenie. Ktoś mi płaci. Żydzi najpewniej.\nPada nazwisko Mojżesza Weismanna. Z nim przyjaźnił się ojciec. Po chwili jednak Pani Bogumiła mówi, że nie jest pewna czy na pewno tak brzmiało nazwisko.\nPada nazwisko Musiał. To była Żydówka, która zmieniła wyznanie. Mąż ją ochronił. Wysłał do obozu pracy, pilnował by nic jej się nie stało. Mieszkała potem w Mielcu. Cała jej rodzina zginęła.\nPada nazwisko Busiowa. Słyszę je ostatnio dość często. Podobno to była ostatnia mielecka Żydówka. Tak mówią wszyscy.\nHistorię Ireny Weissmann, bo tak nazywała się Busiowa zanim wyszła za mąż, poznaje dzięki książce Andrzeja Krempy „Zagłada Żydów Mieleckich”. Irena ukrywała się u Tomasza Busia przy ulicy Sobieskiego 21. Po przejściu frontu nadal nie czuła się bezpieczna. Została przewieziona wózkiem ręcznym przez kilkunastoletniego Tomasza Indyka do wsi Borek. Tam przez kilka tygodni pozostawała w ukryciu.\nPytam Panią Bogumiłę o jakieś pamiątki. Może ma zdjęcia z mieleckimi Żydami.\n- Nie, nikt takich zdjęć nie robił. Niebezpiecznie było pokazywać się z Żydami.\n- Czy po wojnie były jakieś antysemickie ekscesy? – pytam.\nNie, nie pamięta. Przed wojną wie, że były.\nAle i po wojnie były. Ja to wiem.\nCzęść z ocalonych Żydów powróciła do Mielca. Jak podaje Andrzej Krempa najobszerniejsza lista sporządzona przez Gminę Żydowską zawierała 183 nazwiska. W Mielcu nie znaleźli już swojego świata. Nie było synagogi, domów modlitw, nie mieli swoich mieszkań, warsztatów. Nawet nagrobki z cmentarza zostały zabrane przez Niemców do brukowania ulic i umacniania Wisłoki. Jak to było? Często zastanawiałam się jak to było, powrócić po strasznych wojennych przeżyciach do swojego rodzinnego miasta i zastać …. no właśnie co zastać? Pustkę. Nie ma budynków. Te które ocalały, albo są w ruinie, albo zajmują je polscy sąsiedzi. Nie ma jednak przede wszystkim żydowskich braci i sióstr. Po prostu NIE MA.\nŻeby zrozumieć jak bolesny był upadek żydowskiego świata dla powracających ocaleńców, warto sięgnąć po książkę Mordechaja Canina „Przez ruiny i zgliszcza. Podróż po 100 zgładzonych gminach żydowskich w Polsce”. Canin tę bolesną podróż odbył tuż po wojnie.\n„Tak jak trudno jest pierwszy raz przyjść na grób rodziców, tak trudno przyjechać do swojego własnego zgładzonego miasteczka” – tymi słowami Canin rozpoczyna swoją opowieść o wizycie w rodzinnym Sokołowie Podlaskim.\n„ Wydaje mi się, że zgłębiłem tę czarną otchłań do samego dna. Widziałem setki wariantów Zagłady, sto żydowskich gmin, jakich było wiele, podobnych do siebie, które stanowiły fundament życia żydowskiego narodu. Tysiąc lat snuły one na polskiej ziemi opowieść o cnotach i dobrych uczynkach. Dążeniu do zbawienia i duchowości, w czasie strasznej nocy jaką przyniósł polskim Żydom hitleryzm, legenda ta odeszła w nicość wraz z dymem krematoriów, tak jak cały święty naród polskich Żydów”.\n25 października 1946 roku doszło w Mielcu do zajść antyżydowskich. Wywołało je dwóch mężczyzn. Chwilę potem znaleźli sojusznika w stróżu powiatowego PPR w Mielcu Leonie Pieszkowie. Bili spotykanych Żydów. Dołączyło do nich około 20 osób wznoszących okrzyki „Żydzi biją katolików”.\nNajprawdopodobniej właśnie te zajścia spowodowały to, że liczebność osób narodowości żydowskiej w Mielcu spadła drastycznie. Według spisu powszechnego z 2002 roku w powiecie mieleckim mieszkało od 2 - 5 osób, które deklarowały narodowość żydowską. Ten scenariusz powtarzał się w całej Polsce. Wielu Żydów wyjechało po pogromie kieleckim. Ze strachu.\nCzy był po wojnie w Mielcu ktoś kto tęsknił za nimi, kto wypatrywał ich powrotu? Czy ludziom w Mielcu było to obojętne? Dręczy mnie to pytanie.\n- My wspominaliśmy, nasza rodzina, my czekaliśmy – opowiada Pani Bogumiła - Wielu się bało, że wrócą. Przecież pozajmowali ich domy. Sandomierska cała była kiedyś żydowska.\nW tej opowieści pojawia się jesionka.\nJesionka staje się dla mnie symbolem. Symbolem przyzwoitości. Przyzwoitości, której tak w życiu oczekujemy i która podczas wojny, w stosunku do Żydów, nie była jednak powszechna i tak oczywista jak u Państwa Podolskich (tak nazywali się rodzice Pani Bogumiły). Obecnie przyjęta narracja nakazuje nam wierzyć, że było inaczej, no przecież w Yad Vaszem najwięcej jest polskich drzewek.\nKtóregoś dnia do rodziców Pani Bogumiły przychodzą Żydzi – sąsiedzi. Zostawiają na przechowanie cały wór swoich rzeczy. Zabierają go potem, po zapłaceniu jakichś pieniędzy Niemcom – mają nadzieję, że to ich uratuje.\nZostawiają tylko jesionkę męską i zegarek – budzik.\n- Ta jesionka wisiała potem całe lata u nas w szafie – wspomina Pani Bogumiła – czekała.\nPamiętam ją jak wisiała.\nWisiała, aż do momentu kiedy zjadły ją mole.\nHelena Honig, Żydówka, która wróciła do Mielca po wojnie wspomina:\nAle na ulicy nikt ze znajomych nie odpowiadał na nasze pozdrowienia. Kiedy moja dawna nauczycielka, której byłam ulubienicą, odwróciła głowę na mój widok, miałam łzy w oczach. Listonosz, który znał mnie od dziecka, patrzył w innym kierunku. Piekarz, u którego chciałam kupić chleb, powiedział bym przyszła nocą, aby sąsiedzi nie zobaczyli, że sprzedaje chleb Żydom1\nPytam Panią Bogumiłę czy próbowała rozmawiać o Żydach ze swoimi uczniami.\n- No tak, przecież były lektury na przykład „Medaliony”.\n- Ale czy o mieleckich Żydach Pani opowiadała?\n- Tak, opowiadałam.\n- Można było? Nie było to niebezpieczne?\nRzeczywiście można było? Czy moja rozmówczyni po prostu się nie bała? Nie wiem.\n- Czy pamięta Pani ostateczną likwidację cmentarza żydowskiego na ulicy Jadernych?\nW latach 60 ubiegłego wieku cmentarz żydowski na ul. Jadernych w Mielcu został zrównany z ziemią, koparki wykopały szczątki, które złożono do drewnianych skrzyń. Ostatecznie spoczęły one na cmentarzu w Nowym Sączu. Na miejscu cmentarza powstała poczta i park.\n- Pamiętam jak w czasie wojny Niemcy zmuszali Polaków do wyrywania macew i wywożenia ich nad Wisłokę. Po wojnie Żydzi próbowali zwozić te macewy z powrotem.\nOstatecznej likwidacji cmentarza nie pamięta. Wiele osób w Mielcu jednak pamięta tamten fakt.\nPani Beata Michońska, mielczanka opowiada mi:\nW Mielcu mieszkam od 2 roku życia. Przez 30 lat mieszkałam na ul. Obrońców Pokoju, równoległej do ul. Jadernych. Ponieważ chyba nieczęsto bywałam w przedszkolu, mój Dziadek zabierał mnie na spacery po Mielcu. Znałam tylko Mielec do torów kolejowych, czyli do rampy, jak mówił Dziadek. Pewnego dnia (teraz wiem, że był to początek lat 60), zabrał mnie Dziadek na spacer. Nie poszliśmy daleko, tylko za róg naszej ulicy. I wtedy zobaczyłam góry żółtego piachu, jakieś doły, jacyś ludzie...była też w oddali jakaś koparka (chyba). Co jednak zapamiętałam najbardziej? Drewnianą skrzynię, stała na tym piachu. Podeszliśmy całkiem blisko...w tej skrzyni były kości, żółte, brązowe. Wtedy Dziadek powiedział - "to są ludzkie kości, kości Żydów, bo tu gdzie kopią to był kirkut”.\nJako 4 letnie dziecko nie wiedziałam co to jest Żyd, co to jest kirkut ale wiedziałam, że kości były ludzkie. To wspomnienie zostało mi na całe życie, nie lubię chodzić na pocztę, którą wybudowano na miejscu cmentarza. Ta skrzynia z kośćmi została w mojej pamięci tak wyraźna, jakbym widziała ją wczoraj.\nMam przygotowane pytanie do Pani Bogumiły: czy płacze Pani czasem po mieleckich Żydach?\nNie zadaję go jednak. Dlaczego? Chyba nie muszę. Chyba wiem, że tak. Jeśli ktoś wychował się w domu, gdzie latami w szafie czekała męska jesionka, płakał na pewno nie raz.\nCo z tą pamięcią w Mielcu? Pamięcią o żydowskich sąsiadach, którzy kiedyś żyli w tym mieście i je współtworzyli?\n„ Czym są miejsca, które straciły pamięć? Które ludzka pamięć omija, których przestaje dotykać? I co to za pamięć marnotrawna, która buja w obłokach, zamiast opowiadać, przywoływać historie?\nMiejsca, których nie otacza się troską, umierają. Dziwaczeją i dziczeją, porośnięte zielskiem zapomnienia” - pisze Monika Sznajderman w swojej znakomitej książce „Fałszerze pieprzu”.\nNiepamięć to motyw przewodni książki.\nDotknęliśmy naszych sąsiadów, z którymi tak mocno związała nas wspólna prawie tysiącletnia historia, tak ogromną niepamięcią, że staje się to wręcz niemożliwe do wyobrażenia.\nTa lektura uderza we mnie z ogromną siłą. Zmienia moje życie. Od jej przeczytania słowo PAMIEĆ nabiera dla mnie innego znaczenia. Biorę sobie do serca imiona i nazwiska ofiar, ale również też miliony bezimiennych, których nazwisk nigdy nie poznam. Ich historie. I chcę je opowiadać.\nBo PAMIĘĆ. Pamięć staje się w moim życiu najważniejsza.\nI dlatego rozmawiam z Panią Bogumiłą Gajowiec, emerytowaną i kochaną przez swoich uczniów mielecką nauczycielką, polonistką.\nOna jest Pamięcią. Spisuję to co mi powiedziała. Niech ta jej Pamięć zostanie. Na zawsze.\n- Czy płaczesz czasem po Żydach? – pytam Ewę, rocznik 1971 r. Ewa pochodzi spod Mielca, dzisiaj mieszka właśnie tutaj.\nOczy Ewy zaczynają się szklić. Nie musi odpowiadać – wiem, że tak. Wysłuchuję kolejnej przejmującej opowieści.\nWychowałam się na filmach, w których bohaterami byli żołnierze radzieccy, na szeptanych faktach dotyczących 17 września, Katynia..... O Żydach w domu mówiło się niewiele.\nDowiedziałam się później, że była w mojej wsi bożnica, sklep Żyda, ten obok szkoły, że w lasku straszy bo tam leżą Żydzi. To ostatnie najbardziej docierało do świadomości dziecka. A i to, że przechowywał ktoś Żydów, ktoś wydał, ale kto? I że Niemcy zabili.\nPo latach wyrwę z zapomnienia to, że to było małżeństwo z dwójką dzieci. Dzieci....\nJak można, zwyczajnie o tym mówić... przejść obok.... ot tak zapomnieć. Dlaczego?\nZwyczajność, problemy dnia powszedniego.\nSłyszałam też i to, że Hitler zrobił dobrą robotę, bo Żydzi oszukiwali, porywali dzieci.\nMoże ten obraz nie pozwalał pytać o więcej?\nStan wojenny, Papież Polak, lata 90.......czas.\nCzas.... Żydzi czekali obok. Czekali na mnie. Ja czekałam na nich. Musieliśmy się w końcu spotkać.\nPierwsze zderzenie - książka Grossa. Oj jak ja się z nim nie zgadzałam. Jak ja się na niego złościłam.\nPrzecież tylu nas ratowało, narażało życie.....Ulmowie, zginęła cała rodzina, w obozach ginęli Polacy i inni.\nDo pamięci dobijały się strzępy podsłuchanych rozmów; kto brał pieniądze za przewóz Wisłą, kto mordował, kto się wzbogacił, kto wydawał.\nJako dziecko miałam sny.... koszmary.\n„Dusiły” mnie jak ciasne pomieszczenia, w których mnie zamykały. W tych snach ukrywałam się pod ziemią. Było ciasno, czuję ten strach i lęk, pot, kiedy się zrywałam.\nTo tylko sen..... straszny sen. To pamiętam do dziś. Myślę z czym powiązać. Czytałam kiedyś, że ukrywający się Żydzi dusili płaczące dzieci, aby ratować pozostałych.\nSny Ewy. Moje lektury z ostatnich lat. I gdzieś z tyłu głowy myśl: jak można wytrzymać ukrywanie się w jakiejś leśnej jamie czy ziemiance przez kilkanaście miesięcy, kilkadziesiąt miesięcy?\nJak mijały im te minuty, godziny, dni, miesiące? Jak?\nKryjówki… jej opis znajduje w książce Andrzeja Krempy.\nKryjówki były wyposażone w małą lampę naftową, umywalkę i wiadra na nieczystości. Jedzenie było donoszone dwa razy dziennie. Mieszkańcy kryjówek mogli się odwiedzać tylko w nocy. Pomiędzy 24.00 a 2.00.\nA co jeśli po wyjściu z tej jamy, ziemianki, kryjówki gdzieś na leśnej drodze, spotykali polskiego sąsiada i.. ginęli? Tylko dlatego, że komuś chodziło o majątek.\nSara Samuel, pisze o tym Andrzej Krempa, wyszła z ukrycia i chciała po prostu odzyskać swój dom, w którym pod jej nieobecność zamieszkał jeden z Polaków. Zażądała czynszu dzierżawnego i zamieszkała w swoim domu. Tego samego dnia pojawili się w domu uzbrojeni ludzie. Została zastrzelona.\nJak radzić sobie z tą świadomością?\nTak, ja płaczę nad Żydami. Często.\nCzuję fantomowy ból. Jak Monika Sznajderman, która pisze o nim w „Fałszerzach pieprzu”.\n„ Czuję fantomowy ból, który dopada mnie od czasu do czasu, kiedy o nich myślę”.\nEwa: Zawsze po drodze było mi z książkami historycznymi. Były i te o Żydach w obozach i nic więcej. Jeszcze nie był ten czas. I wreszcie biografia Agaty Tuszyńskiej o Singerze. Głuchy stuk w okno przed szabasem słyszę do dziś. To jest początek, kiełkowanie tego co potem rozkwitnie. Ale jeszcze jest inny czas. Katyń, Sybiracy, Wołyń.\nW domu nie pytam o Żydów. Odchodzą ci co pamiętać mogli. Niedomówienia, tajemnice. Zabierają ze sobą.\nŻycie się toczy. Są sprawy ważne.\nJeden z wielu wykładów, w których uczestniczę – genetyka pamięci, strachu, lęków, nieufności.\nMoże właśnie to jest wytłumaczenie moich dziecięcych snów? Ten strach przed ciasnymi pomieszczeniami?\nI dlaczego wiążę to z Żydami? Czego w mojej rodzinie nie powiedziano? Kto wydał tych ludzi, te dzieci?\nStrzelali okupanci, nie my. My przecież tacy poczciwi, przyzwoici Polacy.\nI znowu czas. Jest MIASTO. Uczę się w nim, żyję. Nie jest mi znane. Poznaje inne. W moim mniemaniu lepsze i ciekawsze. Co się może dziać w Mielcu?\nSobotni spacer w ramach projektu Shalom Mielec. Jestem z moimi dziećmi. Jak niewiele wiem o tym mieście. Wychodzę z nową wiedzą, głodna na więcej. Żydzi mieleccy, tyle lat tutaj mieszkali, pracowali, żyli. I co? I pustka. Nie ma nic.\nZdjęcie z 9 marca 1942 roku, więcej zdjęć. Kamienice, Rynek, Oni na Rynku, rozrzucone toboły… Oni w marszu do śmierci.\nChłonę, szukam, czuję, widzę inaczej.\nTak, doskonale rozumiem Ewę. Po przeczytaniu książki Zagłada Żydów Mieleckich, moje miasto widzę inaczej. Chodzę ulicami Starówki i widzę Żydów. Idę ulicą Sienkiewicza i przed oczami mam ten marsz z 9 marca 1942 roku. Marsz na lotnisko. Przywołuję Żydów w pamięci tam gdzie ich miejsce, na ulice Starego Mielca. Wciąż i wciąż odwiedzam cmentarze, stoję na nich, zapalam znicz, kładę kamyk… i milczę. Płacząca gojka. Tęskniąca gojka. Czująca pustkę gojka.\nEwa: Dlaczego pamiętam? Dlaczego chce pamiętać? My tacy uczciwi, tacy dobrzy, nie pamiętamy bo nas to nie dotyczy, bo to przecież inni ludzie, dzieci, historia. Jestem wściekła jak o tym myślę! Wściekła! Moja prababcia przechowywała tych Żydów. Nikt z mojej rodziny nie zginął, a przecież ktoś ich wydał, kto? I jaka jest prawda? Jaka jest prawda? Jak bardzo bolesna? Te sny pamiętam do dzisiaj. Płaczę. Jestem tym ludziom winna Pamięć. Jestem…\nZ Ewą i grupą mielczan przygotowujemy projekt mający na celu zadbanie o żydowskie cmentarze w Mielcu. Szykujemy się też do pierwszego wspólnego upamiętnienia rocznicy Akcji Reinhardt.\nAle jest jeszcze spora grupa ludzi, która w Mielcu pamięta o Żydach i która 3 lata temu zainicjowała projekt Shalom Mielec. To osoby ze stowarzyszenia Jarte, ludzie, którzy interesują się żywą pamięcią. Chcieli przekonać się w jakim stopniu mieszkańcy miasta są zainteresowani dawną żydowską kulturą. Zapragnęli w ten sposób upamiętnić żydowskich mieszkańców miasta.\nZa wzór posłużyły im festiwale: krakowski i warszawski. Odbywają się więc w Mielcu: projekcje filmowe, koncerty, warsztaty tańca żydowskiego, cieszące się bardzo dużą popularnością spacery po Starym Mieście. Śladami Żydów.\nTo cenna inicjatywa ponieważ nieczęsto się zdarza by pomysł takiego przedsięwzięcia wyszedł od dołu, właściwie od szeregowych mieszkańców.\nW Mielcu trwają też prace na kirkucie przy ulicy Jadernych. Włączył się w nie Instytut Judaistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Trwa inwentaryzacja macew. W oparciu o pracę badawczą ma powstać wydawnictwo dotyczące kirkuta.\nOgromną pracę wykonał mielczanin Andrzej Krempa pisząc wspominaną już książkę Zagłada Żydów Mieleckich.\nPamięta Stanisław Wanatowicz – regionalista, ma ogromny wkład w pamięć o mieleckich Żydach. Pamiętają muzealnicy i jeszcze grupa mieszkańców. Liczna? Raczej nie.\nW sieci odkrywam, że wydano w języku angielskim książkę o Mielcu. Autorka, amerykańska Żydówka miała nauczyciela, który pochodził z Mielca. W latach 90 XX wieku spotyka w Jerozolimie Moshe Borgera, jednego z ocalałych mieleckich Żydów. Moshe okazuje się być kolegą z chederu jej nauczyciela. Uznaje to za znak. Pisze książkę o żydowskim Mielcu, bo uznaje, że tę historie trzeba opowiedzieć. Według niej Mielec zajmuje szczególne miejsce na mapie Holokaustu. Trzeba mu je przywrócić. To przecież tutaj rozpoczęło się w Generalnej Guberni – ostateczne rozwiązanie.\nAutorka nazywa się Rochelle G. Saidel, a książka nosi tytuł Mielec, Poland The Shtetl that became a Nazi Concentration Camp.\nJestem pewna, że gdyby jesionka przetrwała, gdyby nie zjadły jej mole, wisiałaby nadal w mieleckim mieszkaniu Pani Bogumiły.\nMoja wyobraźnia sięga dalej – myślę, że gdyby w Polsce więcej było strażników jesionek, a nie takich, którzy je sobie przywłaszczali, może mielibyśmy dzisiaj więcej sąsiadów żydowskiego pochodzenia?\nNiestety „ tych miasteczek nie ma już”. Co z kurzem niepamięci?\nJak często jest zdmuchiwany? Przez jak wielu?\nW swoim noblowskim wykładzie Olga Tokarczuk mówiła: coś co się wydarzyło, a nie zostało opowiedziane – umiera.\nTrzeba więc snuć opowieści. Wciąż i wciąż. Bo Oni tu byli, mieszkali. Tez byli mielczanami. Polakami.\nwww. mayn.shtetele. mielec.pl\nPani Bogumile Gajowiec za poświęcony mi czas i podróż do mieleckiego sztetla, jej synowi Bartkowi, za to, że zaprosił mnie do tej rozmowy, Ewie za osobistą opowieść, Pani Beacie Michońskiej za bolesne wspomnienie, dziękuję wszystkim moim Wspaniałym Przyjaciołom strażnikom Pamięci, bo dzięki nim wszystko się zaczęło:\nKamilowi Kmakowi, Ani Boruch, Indze Marczyńskiej, Darkowi Popieli, Adamowi Bartoszowi, Natalii Gancarz i innym, a jest Was wielu, na szczęście wielu.\nBez Was nie byłoby tego tekstu, a ja byłabym w zupełnie innym miejscu życia.\ndziękuję Żydom mieleckim za to, że BYLI, a teraz zagościli w mojej Pamięci i zapełniają ją wciąż, razem budujemy tę OPOWIEŚĆ.\nAndrzej Krempa Zagłada Żydów Mieleckich, Biblioteka Muzeum Regionalnego w Mielcu, Mielec 2013\nMonika Sznajderman Fałszerze pieprzu, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2016\nMordechaj Canin Przez ruiny i zgliszcza. Podróż po 100 zgładzonych żydowskich gminach w Polsce Wydawnictwo Nisza we współpracy z Żydowskim Instytutem Historycznym, Warszawa 2018\n1 Andrzej Krempa Zagłada Żydów Mieleckich strona 109\nzdjęcia pochodzą z kolekcji Muzueum Fotografii Jadernówka w Mielcu oraz z kolekcji prywatnych.\nMielczanka, Blima Rachela Balsam\no września 28, 2021 1 komentarz:\nPoniżej prezentuję fragment wspomnień Samuela Zylbersztajna opublikowanych w numerze 68/68 Biuletynu Żydowskiego Instytutu Historycznego.\nSamuel Zylbersztajn został deportowany z Warszawy. Był więźniem 11 obozów\n(m.in Treblinka, Majdanek, Budzyń, Mielec, Wieliczka, Flossenburg, Litomierzyce, Gusen 1, Gusen 2).\n5 kwietnia 1945 roku przygotowywał się już na śmierć, doczekał wyzwolenia. Po kilku dniach musiał przejść amuptację nogi wskutek obozowych przejść.\nWszyscy wychodzą z wagonów i stają na rampie zakładów „Heinkla” w Mielcu. Tu czeka już na nas nowy władca, SS-Hauptsturmfuhrer Hering. Jest tu także żydowski komendant Bitkower wraz z funkcyjnymi. Idziemy przez teren fabryki i dochodzimy do naszych baraków. Przygotowano już tu dla nas pomieszczenia. Po drodze spotykamy powracających z pracy polskich robotników. Na pierwszy rzut oka jesteśmy zadowoleni. Będziemy mieszkali na terenie fabryki, nie będziemy musieli chodzić 4 km do roboty pod eskortą Ukraińców, śpiewać i dostawać baty przez całą drogę. I tu ich nie brak, ale pilnują tylko obozu.\nPrzede wszystkim zaprowadzono nas do kuchni, gdzie nas uraczono zupą, po której przez trzy dni nie mogliśmy nic jeść. Teraz następuje, jak zawsze zgonie z rytuałem obozowym, ścinanie włosów, golenie brody, kąpiel i rewidowanie kieszeni przez Ukraińców; i oni chcieliby coś zarobić na nowo przybyłych. Oni się tylko nieco spóźnili. Po północy byliśmy gotowi. A teraz prowadzą nas do nowych apartamentów, będziemy mieszkali po 20-30 osób w jednej izbie. Są w niej trzypiętrowe prycze sklecone z paru desek. Nie ma słomy ani kocy. Oto nasze posłania, na których mamy złożyć po ciężkiej podróży i po jeszcze cięższej pracy nasze zbolałe kości i wychudłe ciała. Na ścianach paradowały pospołu pluskwy i wszy. Położyłem się na twardych deskach i przykryłem się swoją wytartą już marynarką, którą miałem jeszcze z Warszawy.\nZ rana ustawiono nas razem ze starymi żydowskimi więźniami - robotnikami na mieleckim placu apelowym. Nasza grupa stoi osobno.\nZaprowadzono nas wszystkich do fabryki. Starzy więźniowie - robotnicy udali się do swoich stanowisk pracy. Nas nowo przybyłych zaprowadzono do hali, gdzie każdy majster - na podstawie listy przesłanej przez fabrykę w Budzyniu - wziął swoich robotników. Pozostaję sam mego nazwiska nie ma na żadnej liście. Kierownik naradził się w mojej sprawie z pisarzem, postanowili odesłać mnie z powrotem do obozu, mam w nocy przyjść do pracy. Tenże funkcyjny zamiast mnie posłać spać, żebym mógł w nocy pracować, od razu mnie zaprzągł jak konia do wozu z drzewem, i nastręczył mi pracę w obozie na cały dzień.\nWieczorem wracam z powrotem do kuchni, gdzie dostaję chleb i zupę, a potem posłano mnie do pracy. Szczęście mi nie dopisało, przydzielono mnie do najgorszego stanowiska roboczego w fabryce, miałem pracować przy montażu kadłubów samolotów. Dają mi w magazynie skrzynkę z narzędziami. Syrena fabryczna gwiżdże i udaję się do pracy.\nMoje pierwsze zadanie polega na przecięciu piłą kawałka stali grubości 20 centymetrów. Zabieram się do tego energicznie, zmagam się ze sobą żeby nie usnąć. Nic jednak nie mogę poradzić, po pół godziny pracy siedzę z piłą pod samolotem i śpię. Nie przerywają mi snu nawet łomoty młotów pneumatycznych. Przechodzący obok majster zauważył mnie. Z hitlerowską uprzejmością wyciągnął mnie z mego kąta na środek hali, żeby wszyscy widzieli jak mnie ukaże za popełnione przestępstwo. Po dwóch potężnych uderzeniach leżałem na ziemi zalany krwią. Usiłuję jeszcze się tłumaczyć, że jestem zmęczony po podróży, że cały tydzień nie spałem. „Przy jedzeniu możesz spać ale nie przy robocie”. Przez całą noc walczyłem ze sobą, szarpałem palcami powieki, żeby nie zasnąć jeszcze raz. Nareszcie przyszła już do fabryki dzienna zmiana, syrena gwiżdże, prowadzą nas już z powrotem do obozu. Byłem szczęśliwy kiedy wyciągnąłem się na mojej twardej kojce i wiedziałem, że mogę przespać się kilka godzin Ale już wołają, żeby wyjść z baraków, wyganiają, bijąc przy tym deskami. Nie mam rady muszę ciągnąć wóz. Przy pracy ściągają z nas jeszcze dobrą odzież i buty, handlują tym funkcyjni, otrzymują za to wódkę, czekoladę i nawet wodę kolońską.\nW tej atmosferze trudno było żyć i bardzo ciężko było pracować. Fabryka pracowała bez przerwy, nigdy nie stawała. Młot przechodził z rąk do rąk, od dziennej do nocnej zmiany. Każda placówka pracy miała swego żydowskiego Gruppenfuhrera, dwóch polskich robotników przypadało na jednego żydowskiego; był tu jeden niemiecki vorarbeiter i jeden majster. Każdy z nich miał prawo bić więźniów. Za najmniejsze uchybienie przy pracy każdy z nich wymierzał oddzielnie karę delikwentowi. Wszyscy chcieli bić, nie wiedziało się komu najpierw wystawić tylną część ciała do bicia.\nWięźniom żydowskim którzy od dłuższego czasu przebywali w obozie było trochę lżej. Prawie wszyscy oni pochodzili z okolic Mielca i dobrze się znali z pracującymi w fabryce Polakami.\nMój współpracownik Butkiewicz zaczął mi współczuć, kiedy zobaczył moje spuchnięte z głodu ręce i nogi. Zaproponował, że mi dopomoże. Co dzień będzie mi przynosił chleb za 20 zł, ale pod warunkiem, że będę ostrożny. Codziennie miałem w obozie ósmą część chleba i na więcej nie liczyłem.\nMajster Wróblewski nie uległ, nie dał się zwieść hitlerowskiej propagandzie. Uchodził tu za najlepszego fachowca i dlatego cieszył się w fabryce wielkim poważaniem. Często stara się przekonać polskich współpracowników, że powinni dobrze się odnosić do ostatnich pozostałych przy życiu Żydów. I żeby im dać dobry przykład dzieli swoje śniadanie między żydowskich więźniów. Woła przy tym: „Jestem robotnikiem i człowiekiem, kiedy moi bliźni, inni ludzie cierpią, to moim obowiązkiem jest im pomagać”. Jego słowa poskutkowały. Tenże majster porozumiał się z kucharką niemieckiej kuchni i codziennie jego żydowscy robotnicy dostawali od niej dwa wiadra gorącej strawy i najadali się do syta.\nPod koniec kwietnia 1944 r. przybył do nas transport Żydów z obozu w Płaszowie. Znajdowała się tam nasza centrala SS. Ten sam Lagerfuhrer Goeth inkasował pieniądze i za nasza pracę w fabryce.\nKrakowianom trudno było się przystosować do warunków w naszym obozie, do ciężkiej pracy i do jeszcze cięższych warunków życia. Zaczęli się rozglądać za sposobami ucieczki. Dwóm więźniom polski majster dostarczył ubrania i dokumenty, wyprowadził młodzieńców w tej porze, kiedy wszyscy robotnicy z dziennej zmiany wychodzili po zakończeniu pracy z fabryki. Przy wejściu z powrotem do baraków esesmani stwierdzili, że brak dwóch więźniów. Do późna w nocy staliśmy na dworze, przed obozem, a szef z Ukraińcami udał się w pościg za zbiegłymi. Wrócili bardzo źli, bo z niczym. Nam jednak powiedziano, że uciekinierów ujęto za rzeką i tam na miejscu ich zastrzelono. Znaliśmy już na pamięć kłamstwa esesmanów. O pierwszej w nocy wyciągnięto z baraku żydowskiego komendanta Bitkowera, zastrzelił go szef. To mu jednak nie wystarczyło, pobiegł po jego żonę, która kierowała izbą chorych w obozie, i powiedział jej, że mąż jest ciężko chory. Przestraszona przybiegła szybko i na widok męża w kałuży krwi wybuchła spazmatycznym płaczem. „Co, opłakujesz jeszcze tego żydowskiego psa?”. Wyciągnął rewolwer i ją zastrzelił. Mąż i żona znów byli razem. Esesmanom i tego mało, szukają nowych ofiar. Wpadli do siódmego baraku, wyciągnęli warszawiaka Cymermana i zastrzelili go dwoma strzałami w głowę.\nW dwa dni później znów wydarzyło się w obozie coś, co posłużyło esesmanom za pretekst do dobrania się do naszej skóry. Koń Lagerfuhrera, który zazwyczaj pasł się w polu, podszedł sobie do naelektryzowanego ogrodzenia otaczającego cały obóz i padł martwy na drutach. I tym razem winni są Żydzi. Druty kolczaste pod napięciem są przeznaczone dla więźnia a nie dla konia. Obowiązkiem więźniów było uważać na jego konia. Tak stwierdził nasz Hauptscharfuhrer. Skazał 10 więźniów na taką samą śmierć. „Wszystkich was zapędzę na druty i jeszcze będę strzelał za wami”. Rozpoczęły się przetargi, obiecano mu kupić lepszego konia. Zgodził się. Kilku więźniów samochodem z fabryki, pod eskortą 3 Ukraińców, zawiozło na wieś do chłopa nasz cały przydział cukru, papierosów i margaryny. Nasz gospodarz dostał konia. Myśmy na obiad jedli koninę. Dziesięciu Żydów ocalało.\n2 maja 1944 r. w nocy znów uciekło trzech więźniów - krakowian. Stwierdzono to z rana podczas apelu i zameldowano esesmanom. Jak zwykle cały sztab załogi udał się w pościg do lasów. Szukali zbiegów przez cały dzień, wrócili z niczym. Lagerfuhrer obszedł z Ukraińcami baraki, zerwał z pryczy wszystkich z nocnej zmiany, bił, tłukł , sam nie wiedział co ma z nami uczynić. Biegnie tam i z powrotem z pejczem w ręku, a oczy iskrzą się ze złości. Wrzeszczy: „Frydman na dwór z twoją bandą żydowskiego śmiecia, do apelu! Ja was nauczę, jak trzeba żyć w obozie!”. Prędko i cicho, przestraszeni, stajemy w szeregu i czekamy co się stanie. Jakie dziś oprawcy urządzą z nami sadystyczne orgie? Wiemy już co to niespodziewane apele, które zawsze pochłaniają kilka ofiar. Wszyscy się boimy i wszyscy myślimy o jednym i tym samym. „Oby mi dopisało szczęście i żebym nie wpadł w łapy Lagerfuhrera”.\nPo pewnym czasie przyszedł Lagerfuhrer ze swoją sforą. Wyciągnęli pierwszych lepszych pięciu więźniów i zapytali czy wiedzą co to takiego związek powroźników. „Nie panie Hautscharfuhrer”. „No to ja wam pokażę”. Z kuchni przyniesiono pięć grubych powrozów, dwaj Ukraińcy założyli pięciu wybranym więźniom ręce do tyłu i związali sznurem. Przystawiono drabinę do słupów, na których się sami wieszają. Wiszą tak przez pół godziny a my się przyglądamy jak krew z nich cieknie. Wokoło stoją Ukraińcy i szydząc pytają ofiar: „Co tam słychać, na tamtym świecie?”. Zdjęliśmy tych pięciu wycieńczonych więźniów i omdlałych zanieśliśmy do izby chorych. Lagerfuhrerowi było wciąż za mało. Zabrał ze sobą trzech innych więźniów; nigdy już do nas nie powrócili\nPo tym widowisku nadszedł rozkaz, że nasz władca ma wraz ze swoimi pomocnikami opuścić swoje dotychczasowe królestwo. Na jego miejsce przyjechał z centrali w Krakowie jakiś nowy SS-Hauptscharfuhrer z nowym sztabem Ukraińców. Stara banda spakowała manatki i odjechała.\nNasz nowy władca kręci się teraz całymi dniami po obozie, po wszystkich zakątkach, z rękami założonymi z tyłu i szuka co tu nowego wprowadzić. Pierwszy rozkaz dotyczył naszych baraków. Więźniom jest tu za wygodnie, w jednej izbie mieszka 20-30 osób. Trzeba zburzyć wszystkie ścianki działowe w baraku, należy urządzić wielkie hale dla 400-500 więźniów. I tak natychmiast zrobiono.\nNiebawem wydał następne zarządzenie. Wszyscy bez wyjątku więźniowie, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, winni się zgłosić w kancelarii esesmańskiej, gdzie na prawym ramieniu wytatuują nam litery KL co oznacza Konzentrationslager. Nasz władca chce się w ten sposób zabezpieczyć, żebyśmy nie mogli uciec. Tego znaku nie można już nigdy usunąć.\nW kilka dni później nadszedł do obozu transport pasiaków. Na nic mi się zdało, że uniknąłem ich nałożenia w Budzyniu. Późno w nocy zaprowadzono nas do kąpieli. Wykąpaliśmy się, na głowach wystrzygli nam pas szerokości trzech palców i kazali nałożyć pasiaki. A kiedy pomaszerowaliśmy z powrotem do obozu, wszyscy byli zupełnie podobni do siebie, czuliśmy się jakby spętani ciężkimi łańcuchami. Przy akompaniamencie stuku drewnianych chodaków, ciężkim krokiem maszerowali teraz skazańcy, którzy stracili już nadzieję na ocalenie. W tych samych pasiakach i tak samo oznakowani szli na śmierć nasi bracia na Majdanku. I my także już nigdy nie doczekamy się wolności.\nNazajutrz posłano nas do fabryki, do roboty. Niemcy z nas drwili „to są najodpowiedniejsze dla was ubrania”. Patrzyli na nas z pogardą jak na najgorszych zbrodniarzy. Ale majster Wróblewski powiedział nam: „Nie przejmujcie się dzieci, nie macie czego się wstydzić, to jest ich wstyd a nie wasz”. Po trochu trzeba się było przyzwyczaić do nowego wyglądu. Dużo gorzej, że przy wymianie odzieży zabrano nam wszystkim ostatnie ukryte w niej parę złotych. Nikomu już nic nie pozostało, nie było za co kupić u Polaków kawałka chleba. W obozie nastał teraz straszliwy głód. Nie sposób było długo wytrzymać przy takiej ciężkiej pracy, odżywiając się tylko przydzieloną porcją chleba i zupy. Po kilku tygodniach byłem znów opuchnięty i dość często z wycieńczenia mdlałem przy robocie. Jest źle. Trzeba coś wymyślić, muszę zorganizować cos do żarcia. Wykorzystałem moment kiedy mój żydowski blokowy Werdesheim był w dobrym humorze i pokazałam mu swoje spuchnięte nogi i ręce. „Musi mi pan pomóc uchronić od śmierci głodowej. Jestem gotów wykonywać - za trochę zupy-najcięższą robotę w baraku. Więcej nie żądam”. Werdesheim wziął mnie do sprzątania bloku. Po dwunastogodzinnym dniu pracy, po trzygodzinnym apelu wszyscy szli spać. A ja wtedy zabierałem się do zamiatania i mycia podłogi. Bardzo często przez całą noc nie spałem, ale za to codziennie jako zapłatę dostawałem porcję zupy a w każdą sobotę szklankę marmolady. Każdego dnia oglądałem swoje ciało chciałem zobaczyć jak się ma sprawa opuchlizny.\nBardzo chcieliśmy wiedzieć co się dzieje na świecie i gdzie teraz jest front i gdzie teraz toczą się walki. Niestety, przez cały czas nie mogliśmy się niczego dowiedzieć. Wydawało się nam wszystkim, że wojna przeciągnie się w nieskończoność, a my dopóty będziemy pracowali i będziemy w niewoli dopóki starczy nam sił. Albo też któregoś dnia zabiorą nas z pracy i stracą tak jak to uczynili na Majdanku 3 listopada 1943 r. Z naszymi bliskimi, odzianymi w takie same pasiaki, jakie teraz my nosimy. Nawet największy optymista nie wierzył, że z obozu w Mielcu można wyjść żywym.\nPo upływie krótkiego czasu można było zauważyć, że nie jest zupełnie tak, jak my to sobie wyobrażamy. Na lotnisku przy naszym obozie coś się nocami działo. Jedne eskadry samolotów odlatują inne przylatują. Panuje tam bezustannie duży ruch dniem i nocą. Przybył także nagle hitlerowski feldmarszałek Milch w asyście setek esesmanów na inspekcję naszych zakładów. Również i on interesuje się trzema tysiącami żydowskich więźniów pracujących w fabryce i na odjezdne pozostawia nam na pamiątkę nowe obostrzenia. Podczas alarmów lotniczych nie wolno nam, jak dotąd, pozostawać w fabryce, ale mamy wrócić do drewnianych baraków. Dla Polaków urządzono w polu podziemne schrony a dla germańskich nadludzi zbudowano specjalne betonowe bunkry wyposażone w broń maszynowa. Zarządzono także, żeby więźniowie znajdowali się podczas pracy stale pod strażą, zarówno dniem jak i nocą. Wszędzie na każdym kroku pilnowali nas teraz esesmani, w każdej hali przy każdym roboczym stanowisku. Nie jest oczywiście przyjemnie pracować i jednocześnie czuć za plecami oprawcę z maszynową bronią w ręku, który co kilka chwil szturcha cię i woła: „Pracuj szybko, szybko!”\nNa szczęście ten stan rzeczy nie trwał długo. Któregoś dnia, podczas pracy cała fabryka stanęła. Zakłady „Heinkel” nie mają surowców. Niemieccy majstrowie ze wstydu gdzieś się chowają. Polacy wyrabiają po kryjomu grzebyki i zapalniczki, my więźniowie pomagamy im przy tym i dobrze na tym wychodzimy. Esesmani stoją, jak dawniej, na swoich posterunkach i nie mają pojęcia co tu się produkuje. Jak przedtem więc ponaglają: „Szybciej pracuj szybko!”\nWszyscy już wiemy, że niemiecka machina wojenna zaczyna trzeszczeć i pękać. Hitlerowski personel fabryczny w tajemnicy pakuje już walizy. Pewnego dnia przyszedł do naszej fabryki Lagerfuhrer i kazał nam odmaszerować do baraków. Tam zaś polecił nam przygotować się do wyjazdu. Cały obóz w Mielcu zostanie zlikwidowany.\nPrzechodzimy do pociągu. W wagonach jest już pełno Niemek z dziećmi, mają dużo bagażu zrabowanego w Polsce. Nie chcą zrobić dla nas miejsca. Krzyczą do esesmanów: „Żydów to wywozicie, a nas zostawiacie, żebyśmy się doczekały Rosjan”. Esesmani nie liczą się teraz z czysto germańskimi, jasnowłosymi niewiastami, które teraz zadowalają się nawet wagonami przeznaczonymi tylko dla bydła i Żydów, ale siłą je usuwają. Nie mogą zapanować nad swoją złością. Żydzi wyjeżdżają, a one niestety muszą pozostać.\nZa udostępnienie tekstu oraz zdjęcia dziekuję Stanisławowi Wanatowiczowi.\nwww.mayn. shtetele. mielec.pl\nFragment obozowej bramy, rok 2002, widoczne są resztki instalacji wysokiego napięcia.\nSpisane po hebrajsku wspomnienia Jakuba Kempflera z Krakowa – więźnia mieleckiego obozu. Ze zbiorów Instytutu Yad Vashem.\no września 23, 2021 Brak komentarzy:


The Monument to the Great Fire of London (Londyn, Anglia) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Monument to the Great Fire of London\nThe Monument to the Great Fire of London opinie, Londyn\nNr 162 wśród 2 339 atrakcji w lokalizacji Londyn\nMiejsca historyczne, Platformy i wieże obserwacyjne, Pomniki i posągi\nMonument St., Londyn EC3R 8AH Anglia\nCannon St5 min.\n2 254recenzje9pytań z odpowiedziami\nUżytkownik Beata J napisał recenzję mar 2020\nWspaniały widok na krajobraz Londynu, jedyny minus to ilość schodów do pokonania-ale na prawdę warto!\nUżytkownik siuter napisał recenzję cze 2018\nBeskidy161 przesłanych treści17 podziękowań\nNajlepszy widok the City\nSam monument pięknie wpisuje się w ciasne nowoczesne serce miasta. Przyjemnie kontrastuje z otaczającymi budynkami, łapiąc refleksy słońca poźnym popołudniem. Na szczyt prowadzi ponad trzysta krętych schodów za których pokonaniu otrzymamy przy zejściu certyfikat. Większe bagaże zostawiamy w koszu przy wejściu na własne ryzyko. Niestety na schodach i na szczycie jest zbyt mało miejsca aby targać je ze sobą. Widok trochę ogranicza metalowa siatka ale to wymóg bezpieczeństwa dla przechodniów pod nami. Na szczęście można tak przyłożyć aparat aby wykonać ładne zdjęcia, a widok na City jest tutaj najpiękniejszy. Kilkaset metrów od monumentu jest bankomat tesco - co o tyle istotne, że 5GBP za bilet opłacimy tylko gotówką. Popołudniami nie ma tu kolejek i tłoku, polecam…\nPiękny ale niewidoczny\nMonument jest naprawdę wspaniały. Widać, że nie był "tani". Niestety obecnie otoczony jest wieloma wysokimi budynkami i sam jest niezbyt widoczny. Łatwy dojazd, obok metra.\nUżytkownik Angelina C napisał recenzję lip 2017\nOgromny pomnik, warto mu sie przyjrzec z bliska i z daleka. Można tez wejsc do środka za kilka funtow. Polecam\nUżytkownik Kinga K napisał recenzję lut 2016\nMonument powstał by upamiętnić wielki pożar Londynu, który miał miejsce w 1666 roku. Większość budynków była wtedy zbudowana z drewna i ostały się tylko te kamienne. Zginęło stosunkowo niewielu mieszkańców, ale miasto zostało sparaliżowane, bo ludzie nie mieli dachu nad głową, zniszczone zostały budynki użyteczności publicznej, ulice i bramy. Monument ma ok. 350 lat, choć trzyma się całkiem nieźle. Stoi 61 metrów od miejsca, w którym rozpoczął się wielki pożar i ma właśnie taką wysokość. Jest to kolumna w stylu doryckim, w środku której znajdują się spiralne schody z 311 stopniami. Nogi trochę bolą przy wspinaniu się na górę, ale warto! Dla samej satysfakcji i pięknego widoku na cały Londyn. Taras widokowy otacza siatka, ale można przyłożyć obiektyw aparatu lub telefonu tak, by zrobić zdjęcie samego krajobrazu. Wstęp to tylko 4 funty - bardzo tanio jak na Londyńskie zabytki. Ponieważ schody są wąskie plecaki i większe torby trzeba zostawić przy wejściu. Niestety nie ma szatni, zostawia się je po prostu u stóp schodów. Trochę się niepokoiłam o moje rzeczy, bo nikt ich tam nie pilnuje. Obok jest sklepik z pamiątkami i pewnie rzucają okiem na bagaże, ale mimo wszystko mogłoby to być jakoś lepiej rozwiązane. Przy wyjściu dostaje się certyfikat wspięcia się na Monument z informacją na temat wielkiego pożaru. Nieopodal znajduje się toaleta publiczna (płatna), a trochę dalej stacja metra , London Bridge, Tower Bridge i The Tower of London.…\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu The Monument to the Great Fire of London\nJakie hotele są w pobliżu The Monument to the Great Fire of London?\nHotele w pobliżu The Monument to the Great Fire of London:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu The Monument to the Great Fire of London na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu The Monument to the Great Fire of London?\nRestauracje w pobliżu The Monument to the Great Fire of London:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu The Monument to the Great Fire of London na stronie Tripadvisor\nJakie atrakcje są w pobliżu The Monument to the Great Fire of London?\nAtrakcje w pobliżu The Monument to the Great Fire of London:\n(0.07 km) London Cocktail Club Monument\nZobacz wszystkie atrakcje w pobliżu The Monument to the Great Fire of London na stronie Tripadvisor


"Byłeś tam, kiedy krzyżowali mojego Pana?" Utwór w sam raz na piątek!\n„Byłeś tam, kiedy krzyżowali mojego Pana?” Utwór w sam raz na piątek!\nJ-P Mauro - 04.08.17\nZobacz teledysk Spirit Juice Studios - zdobywcy tegorocznej nagrody Emmy.\nSpirit Juice Studios jest producentem wysokiej jakości filmów, które łączą w sobie „siłę oddziaływania współczesnych mediów z tradycją i pięknem katolicyzmu”.\nSpirit Juice Studios tworzy filmy dla wielu katolickich organizacji, w tym dla archidiecezji Atlanty, Chicago, Nowego Jorku, dla Rycerzy Kolumba, Marszu dla Życia i organizacji Word of Fire. Studio zdobyło w tym roku nagrodę Emmy za film Janessa’s Story, który byłpołączony z projektem Pomocy Dla Kobiet (Aid for Woman), opowiadającym historie młodych kobiet, które niespodziewanie dowiedziały się, że są w ciąży.\nPrezentowane nagranie utworu Where You There zostało nagrane na tegoroczny Wielki Piątek. Muzykę napisał Sean Beeson, kompozytor tworzący zarówno muzykę sakralną, jak i ścieżki dźwiękowe do gier video.\nUtwór Where You There został napisany w XIX wieku przez afroamerykańskich niewolników. W 1940 roku został włączony do zbioru hymnów Kościoła Episkopalnego. Uważa się, że jest to jeden z ulubionych utworów Mahatmy Gandhiego.\nWięcej chrześcijańskiej muzyki znajdziesz TUTAJ


Srebrne kajakarki z Elbl±ga, m³odzicy ...\nSztormu nie by³o, Olimpia przep³ynê³a ...\nWios³uj±, trenuj±, przygotowuj± siê do ligi\nDawid Jab³oñski nowym zawodnikiem Olimpii\nBednarski wypo¿yczony do Olimpii\nIV Dzieciêce Regaty o Puchar UKS Tolkmicko\nTu maj± powróciæ mieszkalne budynki\nJak znakowaæ je¶li etykieta nie wystarcza?\nRemontuj±, ale mieszkañcy chcieli wiêcej\nRekreacja na ¯eglarskiej\nCzyj± dum± jest Elbl±g?\nNareszcie weekend: Festyn policyjny, kino pod chmurk±, oblê¿enie Malborka i Dni Tolkmicka\nStudenci bêd± tu mieli raj\nJak m±drze wybraæ kierunek studiów\nZatrzymani za jazdê po alkoholu\nZnale¼li przy nim narkotyki\nHistoria okolic Elbl±ga: Brzeziny i Drulity\n„Mercedes”, „Têcza” i „Jastrz±b”, czyli jak werbowali ubecy\nDawno temu w Elbl±gu... odby³ siê bazar\nKnO: „W deszczowy dzieñ w Nowym Jorku”\nKino na Obcasach: wygraj zaproszenie\nJazzbl±g: oni wygrali zaproszenia\nTabela i terminarz PGNiG Superligi pi³ki rêcznej kobiet Tabela i terminarz I ligi pi³ki rêcznej mê¿czyzn Tabela i terminarz II ligi pi³ki no¿nej Tabela i terminarz III ligi pi³ki no¿nej\n2019-06-14 Obejrzyj film z Biegu Piekarczyka\nXI Elbl±ski Uliczny Bieg Piekarczyka przeszed³ do historii jako najwiêksza impreza biegowa w naszym mie¶cie. Gratulujemy wszystkim biegaczom oraz kibicom, którzy tak licznie przybyli i dopingowali zawodników. To by³o wielkie ¶wiêto wszystkich zgromadzonych na linii startu i mety, na trasie i przy scenie na Placu Jagielloñczyka. Zapraszamy do obejrzenia filmu przygotowanego przez MOSiR.\n2019-06-14 Sportowy weekend z portElem\nW sobotê swój sukces bêd± ¶wiêtowaæ pi³karze Concordii, którzy wywalczyli awans do III ligi, ale tak¿e wygrali Wojewódzki Puchar Polski. W naszym mie¶cie odbêdzie siê te¿ siatkarski turniej, gdzie go¶ciem specjalnym bêdzie mistrz olimpijski Giba.\n2019-06-13 Walczyli do samego koñca\nTym razem aren± ich zmagañ by³o tatami. W hali przy ul. Grunwaldzkiej odbywa³y siê Mistrzostwa Wojska Polskiego w judo, pierwszy dzieñ zawodów (12 czerwca) nale¿a³ do zawodników indywidualnych, drugiego dnia (13 czerwca) wojskowi judocy mierzyli siê ze sob± dru¿ynowo. Zobacz wiêcej zdjêæ.\n2019-06-13 Zawodnicy Wójcika wicemistrzami Akademickich Mistrzostw Polski\nCzterech zawodników KS Meble Wójcik Elbl±g wziê³o udzia³ w Akademickich Mistrzostwach Polski w Pi³ce Rêcznej w Krakowie. Elbl±¿anie, na co dzieñ walcz±cy na I-ligowych parkietach, w znacznym stopniu przyczynili siê do wywalczenia wicemistrzostwa w tych rozgrywkach.\n2019-06-12 Pó³kolonie w Szkole Tañca Broadway\nSzko³a Tañca Broadway w Elbl±ga zaprasza na Pó³kolonie dla dzieci w wieku 4 – 12 lat z Elbl±ga i okolic. Piêæ ró¿nych terminów do wyboru, mnóstwo atrakcji i ¶wietnej zabawy.\n2019-06-11 Kajakarze pojad± na mistrzostwa ¶wiata!\nW dniach 7-9 czerwca w Bydgoszczy odby³y siê regaty eliminacyjne juniorów i m³odzików do reprezentacji Polski oraz mistrzostw Polski. W regatach uczestniczy³o 15 zawodników z ZKS Olimpia Elbl±g. Elbl±¿anie zajêli wysokie lokaty i w nagrodê bêd± reprezentowaæ Polskê podczas mistrzostwach ¶wiata i Europy.\nCo zrobiæ, by elbl±¿anie chêtniej spêdzali wolny czas w miejskich parkach?\nZbudowaæ wiêcej miejsc do sportu i rekreacji\nOrganizowaæ zajêcia dla rodzin\nStworzyæ miejsca do grillowania\nNic nie trzeba robiæ\nSMBW US£UGA DOMElbl±g, Nitschmana 24-26-28 L\nTel.: 55 234 30 56\nCzas na quiz. ¦ladami elbl±skiej policji\n2019-06-17 Wywalczyli awans do pó³fina³ów mistrzostw Polski\nZa nami mistrzostwa województwa warmiñsko - mazurskiego w I³awie. Awans wywalczy³y dwie pary IKS Atak do pó³fina³ów mistrzostw Polski, które odbêd± siê w przysz³y weekend w Ostródzie.\n2019-06-17 Studenci po godzinach, na sportowo\nKajakarstwo, badminton czy dart w takich dyscyplinach rywalizowali ze sob± studenci oraz kadra Pañstwowej Wy¿szej Szko³y Zawodowej w Elbl±gu. W sobotê (15 czerwca) w Ognisku Sportów Wodnych „Fala” odby³o siê Akademickie ¦wiêto Sportu.\n2019-06-17 Potrójna korona w Piastowie\nZakoñczy³y siê Otwarte Mistrzostwa Polski - Sand Cup 2019, które rozegrane zosta³y w Piastowie w dniach 15-16 czerwca.\n2019-06-17 Sukcesy Jantara\nW minion± sobotê tancerze z Elbl±skiego Klubu Tañca Jantar rywalizowali podczas trzech turniejów. Na ka¿dym turnieju wytañczyli miejsca medalowe.\n2019-06-17 Medale dla Blefika\nSze¶æ medali to wynik udzia³u hip-hopowców z Centrum Tañca Promyk w I Ogólnopolskim Festiwalu Tañca w Nowym Dworze Gdañskim.\n2019-06-17 Trampkarze Olimpii mistrzem województwa\nOstatni mecz w ekstraklasie Trampkarzy mia³ ogromny ciê¿ar gatunkowy. W bezpo¶rednim starciu zmierzyli siê Czarni Olecko, którym ewentualne zwyciêstwo dawa³o utrzymanie w lidze, z Olimpi±, która chc±c zostaæ mistrzem, równie¿ musia³a wygraæ.\n2019-06-16 Walki sparingowe w Tczewie (boks)\nW minion± sobotê w Tczewie odby³ siê XXIV Miêdzynarodowy Turniej Bokserski im. Józefa Kru¿y, w którym startowali m.in. zawodnicy UKS Kontra.\n2019-06-15 Siatkarki Truso wicemistrzyniami województwa\nM³odziczki Julia £ukaczyk oraz Alicja Szaruga zajê³y drugie miejsce w Mistrzostwach Województwa Warmiñsko-Mazurskiego w siatkówce pla¿owej m³odziczek.\n2019-06-14 Rados³aw Gniado szachowym mistrzem Elbl±ga\nW ¶wietlicy ESM „Sielanka” przez cztery tygodnie rozgrywany by³ fina³ A mistrzostw Elbl±ga w szachach klasycznych. Na starcie stanê³o 12 czo³owych szachistów elbl±skich, w tym czterech juniorów. Zwyciê¿y³ mistrz miasta sprzed dwóch lat, Rados³aw Gniado, zdobywaj±c w 9-rundowym turnieju 8 pkt (bez pora¿ki).\n2019-06-14 XV Sand Cup ju¿ w sobotê\nW najbli¿szy weekend(15-16 czerwca) w Piastowie 55 ko³o Elbl±ga odbêd± siê Otwarte Mistrzostwa Polski w siatkówce pla¿owej - XV Sand Cup, w ramach których rozegrane zostan± mecze w siatkówkê pla¿ow± na siedz±co oraz na stoj±co oraz boccie/boule.\n2019-06-14 Przyjd¼ w sobotê na stadion i ¶wiêtuj z Concordi± awans do III ligi\nW sobotê (15 czerwca) o godz. 17 pi³karze Concordii rozegraj± ostatni w tym sezonie mecz. Ich rywalem na stadionie przy ul. Krakusa bêd± Mamry Gi¿ycko. Tu¿ po tym spotkaniu na murawie stadionu nast±pi wrêczenie pomarañczowo-czarnym medali i pucharu za zdobycie mistrzostwa forBET IV ligi.\n2019-06-13 Warsztaty rowerowej jazdy po mie¶cie\nWzrastaj±cy ruch rowerowy, który ju¿ od kilku lat obserwujemy na ulicach Elbl±ga, jest dobrym prognostykiem na przysz³o¶æ. Wiêksza liczba nowych rowerzystów to tak¿e zwiêkszone ryzyko pope³niania ró¿nych b³êdów zwi±zanych z brakiem praktyki i niedostateczn± znajomo¶ci± przepisów ruchu drogowego.\n2019-06-13 Biegacze na orientacjê zakoñczyli sezon\nMi³o¶nicy biegów na orientacjê po raz ostatni rywalizowali podczas X edycji Grand Prix Elbl±ga w Biegach na Orientacjê. Tym samym poznali¶my tak¿e zwyciêzców poszczególnych kategorii ca³ego cyklu grand prix.\n2019-06-13 Czy gra w piki da wyniki?\nW elbl±skim amfiteatrze bryd¿owym zosta³ rozegrany szósty presti¿owy turniej bryd¿a sportowego par z cyklu Korespondencyjnych Mistrzostw Polski 2019. Na starcie po najwy¿sze laury stanê³o ponad 20 bryd¿ystek i bryd¿ystów z Elbl±ga, Gronowa Górnego, Jagodnika, Kwietniewa, starostwa elbl±skiego i Warmii.


Strona:L. M. Montgomery - Ania z Avonlea.djvu/90 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:L. M. Montgomery - Ania z Avonlea.djvu/90\nrzekł: „Nie mogę przeczytać, ale wiem, co to znaczy“. Cóż takiego? — zapytałam. „Policzki Saint‑Claira Donnella“. Saint-Clair jest rzeczywiście bardzo piegowaty, lecz staram się, by dzieci nie zwracały na to uwagi; ja sama byłam kiedyś piegowata i dobrze pamiętam, wiele się przez to nacierpiałam. Ale Saint-Clairowi nie sprawiło to przykrości. Natomiast za nazwanie go Saint-Clairem zbił Kubusia porządnie w drodze ze szkoły do domu. Dowiedziałam się o ich bójce nieoficjalnie, więc nie wtrącę się do tej sprawy.\n— Wczoraj uczyłam Karolę Wright dodawania. Objaśniałam: „Jeżeli masz trzy karmelki w jednej rączce a dwa w drugiej, to wiele masz razem?“ — Pełną garść odpowiedziała. A podczas lekcji przyrody na moje pytanie, dlaczego nie należy zabijać żab? Benek Slone odrzekł poważnie: „Bo deszcz padałby nazajutrz“. Trudno jest nie roześmiać się w takich razach, Stello. Ja jednak w szkole zachowuję powagę i dopiero w domu puszczam wodze mojej wesołości. To też Maryla powiada, że denerwują ją te dzikie wybuchy śmiechu, rozlegające się bez powodu na mojej facjatce. Twierdzi, że choroba umysłowa jednego jej znajomego z Graftonu tak się zaczęła. Sądzę, że najtrudniejszem i najbardziej zajmującem w nauczaniu jest doprowadzić dzieci do zwierzania się z ich najgłębszych myśli. Pewnego dżdżystego popołudnia w zeszłym tygodniu zebrałam je dokoła siebie i starałam się gawędzić z niemi tak, jakgdybym była jedną z ich grona. Prosiłam je, by mi powiedziały, czego sobie najbardziej życzą. Niektóre odpowiedzi były pospolite: lalki, koniki, łyżwy... Inne nosiły cechę oryginalności. Henia Boulter pragnęła: „codziennie ubierać się w odświętną sukienkę i jadać w bawialni“. Hania Bell chciałaby „być dobrą, nie zmuszając się do tego“. Dziesięcioletnia Maniusia White pragnęła być wdową. Zapytana dlaczego, odpowiedziała poważnie, że jeśli nie wyjdziesz zamąż, nazywają cię starą panną, jeśli zaś wyjdziesz,\nTę stronę ostatnio edytowano 26 lip 2020, 20:20.