Zakład pogrzebowy Legnica - Darmowy Katalog stron\nWieloletnie doświadczenie pozwoliło nam wyspecjalizować się w kompleksowej organizacji usługi pogrzebowej: uzgadniamy i realizujemy wszelkie formalności pogrzebowe zgodnie z życzeniem Klienta łącznie z zakupem miejsca na cmentarzu. Organizujemy i obsługujemy pogrzeby tradycyjne, jak również połączone z kremacją - w takim obrządku jaki wyznawał zmarły. Organizujemy również uroczystości świeckie.\nUrl: http:// pogrzebykaminscy.pl\nSłowa kluczowe: Zakład pogrzebowy Legnica\nOcena: 5.5/10 (281 głosy/ów)\nDzierżawa lub wynajem urządzeń to doskonałe rozwiązanie dla firm, chcących korzystać z wydajnych, w pełni wyposażonych urządzeń kopiująco-drukujących bez ponoszenia kosztów ich zakupu i serwisowania, klient nie musi angażować środków na zakup sprzętu, którego wartość szybko...\nGebwell - pompy ciepła\nOgrzewnie jest bardzo istotną częścią naszego codzinnego życia. Bez niego nie mamy szans normalnie funkcjonować. Gdy tylko dni stają się krótsze i chłodniejsze, otulamy się w ciepłe swetry, grube kurtki, nakładamy bawełniane nakrycia głowy i rękawice. A wszystko tylko po to, aby nie...\nDrewniane akcesroia ogordowe Artimbo.pl\ndomeny, kajaki, kosmetyki organiczne, kredyt budowlany, lampy, naprawa anteny, ogród, okulary armani, windy dla niepełnosprawnych, winietki


montażu ogrzewania w budynkach gospodarczych oraz w galeriach handlowych i wszelkiego rodzaju innych pomieszczeniach. Wszystko to\nDodane: 09-03-2019 11:55\nNowe podejście w 2020 jak uczyć się hiszpańskiegoO biznesie - luksusowoWygodny wjazd do garażuOgólny artykuł o prawieO pozycjonowaniu w paru słowachFormy reklamy w internecieJak pozycjonować?Poznaj wybrzeże HiszpaniiZe sztukateriąCiepło, cieplej... ogrzej sięPopularne solary - prąd ze słońcaO edndoskopii i innych badaniachDziecięce akcesoria. Krótko i na tematJak można szkolić z bhp?Auta stare i nowe, ale mechanika ta samaOgólnie o ChinachProblemy ze samym sobą? Może potrzebujesz terapiiDo czego służy hydraulika siłowa?Wokół każdego domu- prace wykończeniowe ogroduMvmt w plWpis o skórzanych meblach i odzieżyKilka ważnych spraw zębowychObrabiarki do metaliImplanty ChorzówPrawdziwa sauna w ogrodzie. Czy jest tak pięknie jak brzmi?Zabawki na prezentCo do zaoferowania ma Hiszpania?Gdzie powinno być najczyściej? W kuchniHigiena jamy ustnej i stomatologiaDla biznesu - o wirtualnych biurach


Volkswagen CC | MAKARA CARS - Wypożyczalnia aut, przyczep, auta do ślubu, wynajem Bełchatów\nMAKARA CARS - Wypożyczalnia aut, przyczep, auta do ślubu, wynajem Bełchatów > Listings > Osobowe > Volkswagen CC\nVolkswagen CC to przedstawiciel segmentu D, a więc największych „standardowych” aut produkowanych przez europejskie marki.\nJest to samochód, który świetnie sprawdzi się w roli służbowego, reprezentacyjnego auta dla dyrektora czy rodzinnego samochodu all-in-one. Na naszym rynku jest bardzo popularnym modelem, bardzo często trafiającym także do flot. Co za tym idzie, za stosunkowo niewielkie pieniądze można odkupić auto poleasingowe, którym wcześniej jeździł wysoko postawiony pracownik korporacji lub kreatywny księgowy małej, ale prężnie działającej firmy.\nVolkswagen wyposażony jest w elektryczne wspomaganie układ kierowniczego. To rozwiązanie jest bardzo wygodne podczas jazdy w mieście, bo stosunkowo mocno wspomaga kierowcę. Przy szybszej jeździe takie zestrojenie nie gwarantuje jednak sportowych doznań, na szczęście opcjonalnie dostępny był także system, który usztywniał układ kierowniczy przy większej prędkości.\nZawieszenie zawsze było dobrą stroną VW, podobnie jest także i tym razem. Inżynierowie doskonale zestroili zawieszenie, które bardzo dobrze wybiera nierówności, ale jednocześnie doskonale pozwala wyczuć auto przy szybkiej jeździe.\nTyp Automatyczna DSG


Decyzja PE ws. GMO jeszcze w tym miesiącu - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Decyzja PE ws. GMO jeszcze w tym miesiącu\n17 października 2015 16:31 /w Informacje, Polska, Świat\nJeszcze w październiku Parlament Europejski zadecyduje w sprawie przepisów dotyczących sprzedaży i stosowania GMO. Rozpatrzona zostanie propozycja, która dawałaby władzom państw unijnych prawo ograniczania bądź zakazywania sprzedaży i stosowania na swym terytorium żywności i paszy genetycznie modyfikowanej.\nKomisja Parlamentu Europejskiego ds. środowiska opowiedziała się tymczasem przeciwko tym przepisom. Według europosłów mogą one okazać się trudne do wdrożenia, a nawet doprowadzić do przywrócenia kontroli granicznych między krajami UE (które zakażą sprzedaży i wykorzystania żywności GMO) a krajami, które na to zezwolą.\nCały Parlament Europejski ma głosować nad propozycją na sesji plenarnej. Odbędzie się ona w Strasburgu w dniach od 26 do 29 października.\nEuroposeł Jadwiga Wiśniewska zwraca uwagę, że zielone lobby lewicowe dąży do otwarcia możliwości dostępu do GMO. Polityk zapowiada, że jej ugrupowanie w trakcie głosowania będzie protestować przeciwko temu.\n– Będzie to dla nas kwestia trudna do wygrania, ale to nie zwalnia nas z obowiązku przemawiania, dyskutowania i przekonywania tych, którzy stworzyli sobie w Parlamencie Europejskim nową religię – religię zieloną, tak zwaną religią lewicową. Oparta jest ona o myślenie, że wszystko wolno i manipulować można nie tylko produktami roślinnymi, ale i prowadzić manipulacje dotyczące również klonowania i różnych metod, które my z kolei uważamy za absolutnie niesłużące człowiekowi i środowisku, w którym żyje – mówi Jadwiga Wiśniewska.\nKraje UE są bardzo podzielone w sprawie organizmów genetycznie modyfikowanych. Część z nich jest mocno „za”, część „przeciw”, a pozostałe zmieniają zdanie w zależności od kontekstu.\nUzupełnienie dot. dokumentów smoleńskich trafiło do prokuratury Polska: pierwsi uchodźcy nie wcześniej niż w 2016 r.


Zainteresowanie zabrzańskim odcinkiem średnicówki – złożonych 14 ofert : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Samorząd Zainteresowanie zabrzańskim odcinkiem średnicówki – złożonych 14 ofert\nZainteresowanie zabrzańskim odcinkiem średnicówki – złożonych 14 ofert\nDrogowa Trasa Średnicowa to trzypasmowa arteria aglomeracji katowickiej. Zbudowanych już zostało 20,5 km, a pozostało do zbudowania 15,8 km trasy. W styczniu ogłoszono przetarg na budowę odcinka Z3 i Z4 (od centru Zabrza do granicy Gliwic) o łącznej długości 2950 m. W poniedziałek, 12 marca otwarto oferty w liczbie 14.\nKonsorcium firm – Eurovia Polska i Przedsięborstwa Remontów Ulic i Mostów Gliwic – złożyło ofertę najtańszą – na niecałe 184,2 mln zł. Następna w kolejności na kwotę 186,8 mln zł wyszła spod rąk konsorcium firm Bilfinger Berger Budownictwo, PRDiM Kędzierzyn-Koźle i Spec-Bruk Libiąż. Najdroższa oferta opiewa na kwotę 245,6 mln zł.\nPomysły na nowe odcinki średnicówki są takie, że ma to być trasa trzypasmowa o dopuszczalnej prędkości maksymalnej 80 km/h w części bliżej Zabrza i 100 km/h na odcinku bliżej Gliwic. Trasa ma biec w większości przez teren leśny – zabrzański Park Powstańców.\nRozstrzygnięcie postępowania przetargowego ma nastąpić w tym półroczu. Przetarg na kolejną część trasy ma zostać ogłoszony jeszcze w marcu, a następny w połowie roku 2012. Zakończenie wszystkich postępowań przetargowych ma nastąpić do końca 2012 roku. Jeśli tak się stanie prace remontowe na kolejnych odcinkach będą prowadzone równolegle.


Księżycowy Kwiat | Wojownicy Wiki | Fandom\nZabita przez Jastrzębie Serce\nKsiężycowy Kwiat (ang. Moonflower) - matka Błękitnej Gwiazdy i Śnieżnego Futra, siostra Gęsiego Pióra. Dawna wojowniczka i karmicielka w Klanie Pioruna, obecnie znajduje się w Klanie Gwiazdy.\nKsiężycowy Kwiat to elegancka, srebrzystoszara kotka z ciemnymi pręgami o bursztynowych oczach. Jej twarz zwęża się ku pyskowi, a uszy układają się w delikatne stożki.\nKsiężycowa Łapa jest widziana z dwoma innymi uczniami, kiedy żartuje o zwinności kotów z Klanu Wiatru, Wtedy Burzowy Ogon podchodzi do niej, i przypomina o rozejmie, ale Księżycowa Łapa wtedy protestuje. Jastrzębie Serce wzywa wojownika, który zagiął uczniów, zadając pytane, czy Klan Pioruna potrafi trzymać się pod kontolą, wtedy Księżycowa Łapa mówi mu, żeby się nie martwił, nie złamie rozejmu, i zanim odeszła, Burzowy Ogon poszedł za nią.\nPierwszy raz jest wymieniona, kiedy z Prędkim Wiatrem rozmawia o tym, że Błękitka jeszcze nie otworzyła swoich oczu, a jej siostra, Śnieżka otworzyła już swoje oczy, wtedy Prędki Wiatr powiedziała, że jej kociaki otworzyły oczy o wiele wcześniej.\nJest zachwycona, kiedy Błękitka otworzyła swoje oczy. Księżycowy Kwiat triumfalnie mówi Prędkiemu Wiatru, że to zrobiła, wtedy Błękitka oznajmia, że zdecydowała, że nadszedł czas, kiedy usłyszała rozmowę jej matki z Prędkim Wiatrem o jej oczach.\nOkazuje się, że Gęsie Pióro jest bratem Księżycowego Kwiatu, gdy kociaki odwiedzają starszych. Kiedy Gęsie Pióro opowiada o jego roli jako medyk, Księżycowy Kwiat przewraca oczami. Gęsie Pióro wydaje się nie lubić wyboru siostry, że jest z Burzowym Ogonem.\nKsiężycowy Kwiat bardzo się martwi o swoje kociaki, i to było bardzo widoczne, kiedy Śnieżka zjadła Ziarna Maku. Zarówno Błękitka jak i Księżycowy Kwiat bardzo martwiły się o nią.\nKsiężycowy Kwiat jest bardzo dumna z Błękitki i Śnieżki, kiedy zostają uczniami. Dwa dni po treningu Księżycowy Kwiat kieruje Błękitną Łapę na zgromadzenie. Kiedy Sosnowa Gwiazda ogłasza atak na Klan Wiatru, Księżycowy Kwiat zapytała z niepokojem, czy jej córki też będą uczestniczyć. W przeddzień ataku na Klan Wiatru, Księżycowy Kwiat obiecała im, że zawsze przy nich będzie.\nPodczas bitwy, próbuje zniszczyć zioła medyka, co było zadaniem, które przekazał jej Sosnowa Gwiazda. Jastrzębie Serce, medyk Klanu Wiatru, atakuje kotkę. Księżycowy Kwiat próbuje odeprzeć atak, jednak bezskutecznie, i umiera z powodu dużej rany na szyi. Sosnowa Gwiazda przynosi jej ciało do obozu, i cały klan utrzymuje czuwanie. Wiele kotów wini Jastrzębie Serce, za jej śmierć. Błękitna Łapa wspomina o tym Krzywej Łapie na zgromadzeniu.\nDuch Księżycowego Kwiatu widać, kiedy Błękitne Futro spotyka się z Dębowym Sercem w Czterech Drzewach. Śnieżne Futro siedzi na wysokiej skale, patrząc na Błękitne Futro i Dębowe Serce ze smutkiem w oczach. Błękitne Futro prosi matkę o przebaczenie. Pod koniec książki Księżycowy Kwiat daje jej jedno z daru dziewięciu żyć. Dar miłości.\nKsiężyc jest widziana z innymi kociakami, i gra z nimi piłeczką z mchu. Gąska poślizguje się na piłeczce z mchu, wtedy Księżyc podchodzi do niego i mówi mu, że nic się nie stało, i zachęca go do wstania i dołączenia do zabawy. Kiedy Burzowa Łapa droczył się z Gąską, Księżyc biegnie, aby pokazać uczniowi, czego nauczył ją wcześniej. Burzowa Łapa mówi, że oferuje jej więcej treningów bojowych, jeśli pomoże mu przynieść świeżą zdobycz dla starszych, a więc Księżyc się zgadza. Poszarpany Ogon mówi Burzowej Łapie, aby wykonywał swoje obowiązki, ale Księżyc protestuje, mówiąc, że chce, żeby Burzowa Łapa był jej mentorem. Gąska mówi, że nie będzie gotowy na szkolenie, ale Księżyc twierdzi, że będzie najlepszym wojownikiem w klanie. Razem dwa koty ciągną zdobycz do legowiska starszych. Zauważa się, że Księżyc ma trudności z przemieszczeniem ciężkiego łupu. Później Burzowa Łapa jest świadkiem nauczania Księżyca polować.\nW obozie kociaki grają w chowanego, a Księżyc mówi Gąsce, że to on ma szukać, a także nakazuje mu, aby nie patrzył. Gdy Gęś zaczyna przeszukiwać obóz, myśli o tym, jak Księżyc zawsze obserwuje Burzową Łapę z wielkim podziwem w jej oczach. Po tym, jak Gąska znalazł Ziarenko i Króliczka, tajemniczy czarno-biały kocur z Klanu Gwiazd mówi mu, że Księżyc weszła do paproci. Gąska dostrzega ślad Księżyca i jej jasnoszare futro, znajduje ją szybko. Sfrustrowana po powrocie do miejsca, protestuje, jak szybko znalazł ją. Pozostałe trzy kociaki oskarżają go o oszustwo i zostawiły go.\nKsiężyc widzi wiwatowanie podczas ceremonii wojownika Burzowego Ogona. Kiedy przywódca mówi, że będzie nowy uczeń, Księżyc patrzy na pozostałe kociaki, zastanawiając się głośno, kto będzie nowym uczniem. Kiedy Gąska zostaje uczniem o imieniu Gęsia Łapa, jest jednym z niewielu kotów, który głośno wyraża swoje nowe imię. Kiedy Niedźwiedzia Bryza gniewa się, że jest uczniem, skoro ma tylko 4 księżyce, Księżyc mówi Gęsiej Łapie, że jedynym powodem, dla którego jest zły, są jego kleszcze. Gęsia Łapa pyta księżyca, czy będzie tęsknić, ale Księżyc mówi, że będzie dobrze i zastanawiała się głośno, czy nadal będzie mogła porozmawiać z Burzowym Ogonem, jeśli on jest wojownikiem, a ona kociakiem.Gęsia Łapa mówi, że nadal będzie z nią rozmawiał, jeśli będzie go słuchać.\nPierwotnie Księżycowy Kwiat miała nosić imię Zmierzchowy Kwiat.


Klejnot w popiołach | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Świat » Klejnot w popiołach\nTę elegancką rezydencję w centrum miasta, położoną na krańcu wyspy św. Ludwika, trudno przegapić. Zwłaszcza gdy płynie się turystycznym statkiem po Sekwanie i słucha przewodników zachęcających do podziwiania harmonijnej bryły „klejnotu” dawnej architektury.\nAle ci, którzy przyglądali się imponującej sylwetce pałacu nocą z 9 na 10 lipca, ujrzeli nad nią złowrogie kłęby dymu. Wieść o tym rozniosła się od razu, a przypadkowi przechodnie i turyści wrzucali na Twittera zdjęcia płonącej rezydencji. Mimo ofiarności 170 strażaków, gaszenie pożaru trwało całą noc. Strażacy nie mogli dostać się do wnętrz pałacu przez wejście, bo zawaliła się część schodów; musieli więc torować sobie drogę do środka przez dach, przebijając go toporami. Dodatkowe utrudnienie: w związku z trwającymi w Hôtel Lambert robotami budowlano-remontowymi leżało tam wiele łatwopalnych materiałów.


31 lipca, 2020, 08:30\nPit bull z Tampa, na Florydzie, jakimś cudem wylądował w rzece i zaczął się topić, ale na szczęście miał obok siebie nietypowego przyjaciela, który pozostał przy jego boku, dopóki pomoc nie przybyła na miejsce\nKim był zaskakujący bohater?\nBył to ogromny manat, który pocieszał pieska i pomagał mu utrzymać się przy życiu dopóki nie nadeszła pomoc. Właściciel pitbulla jest wdzięczny, że odzyskał ukochanego psa i obiecuje, że od teraz będzie bardziej czujny, aby nie doszło już więcej do takiej sytuacji. Całe szczęście ten manat i ratownicy byli tam, aby go uratować.\nDzięki manatowi, Pit Bull jest teraz z rodziną. Gdyby nie wierny towarzysz, ta historia mogłaby mieć zupełnie inne zakończenie. Wszyscy idźmy za jego przykładem i pokażmy dzisiaj światu trochę życzliwości.\nJeśli również jesteś zaskoczony zachowaniem tego nietypowego zwierzaka, podziel się artykułem z bliskimi!


Dziękujemy za odwiedzenie naszej strony internetowej i zapewniamy, że w pełni respektujemy i szanujemy prawo do prywatności i ochrony Państwa danych osobowych.\nCzęść pierwsza „Polityka Cookies” dotyczy wszystkich korzystających z Serwisu www.e-narzedzia.pl, natomiast część druga „Dane Osobowe” dotyczy wyłącznie osób, których dane osobowe są przetwarzane przez Administratora Strony.\n3. Podmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest operator Serwisu www.e-narzedzia.pl\n- dostosowania zawartości stron internetowych Serwisu do preferencji Użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych. Pliki te w szczególności pozwalają rozpoznać urządzenie Użytkownika Serwisu i odpowiednio wyświetlić stronę internetową, dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb\n- dostosowania treści reklamowych w formie graficznej (Reklamy displayowe) przy wykorzystaniu remarketingu Google Analytics.\n- Cookies „sesyjne” są plikami tymczasowymi, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika do czasu wylogowania, opuszczenia strony internetowej lub wyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej)\n- „wydajnościowe” pliki cookies, umożliwiające zbieranie informacji o sposobie korzystania ze stron internetowych Serwisu - „funkcjonalne” pliki cookies, umożliwiające „zapamiętanie” wybranych przez Użytkownika ustawień i personalizację interfejsu Użytkownika, np. w zakresie wybranego języka lub regionu, z którego pochodzi Użytkownik, rozmiaru czcionki, wyglądu strony internetowej itp.\n11. Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z naszej strony, wyrażacie Państwo zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies w celu zapewnienia wygody podczas przeglądania naszego Serwisu. Ustawienia tych plików można zmienić w każdej chwili za pomocą ustawień przeglądarki.\nNIP: 527 261 96 44\nOsoba upoważniona do reprezentowania firmy: Prezes Zarządu\n- przesyłania wiadomości zawierających informacje handlowe\n- prowadzenia marketingu\n- umożliwienia kontaktu z Administratorem za pośrednictwem formularzy kontaktowych\n- obrony przed ewentualnymi roszczeniami\n3. Dane będą przekazane podmiotom przetwarzającym je na nasze zlecenie na podstawie umów z Administratorem, ale tylko w celu i zakresie niezbędnym dla realizacji ww. celów, w tym m.in. podmiotom świadczącym na naszą rzecz usługi IT lub inne usługi zapewniające prawidłowe funkcjonowanie strony www.e-narzedzia.pl przy czym takie podmioty przetwarzają dane wyłącznie zgodnie z poleceniami Administratora.\n4. Poza wymienionymi podmiotami Państwa dane mogą zostać udostępnione wyłącznie podmiotom upoważnionym do tego na podstawie przepisów prawa krajowego lub unijnego. Administrator Serwisu dołożył należytej staranności w celu odpowiedniego zabezpieczenia przekazanych danych osobowych, a w szczególności przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym.\n5. W każdej chwili istnieje możliwość wycofania zgód wyrażonych w Serwisie. Odwołanie zgody na przetwarzanie nie będzie miało wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano przed jej wycofaniem.\n6. Mają Państwo prawo żądania dostępu do danych, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania, a także prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania.\n7. Mają Państwo prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa.\n9. Państwa dane osobowe będą przekazywane do państw trzecich. Państwo trzecie jest zobowiązane zapewnić odpowiedni stopień ochrony danych. Transfer danych osobowych może obejmować zarówno państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz państwa spoza tego obszaru. Administrator Danych Osobowych na podstawie umów gromadzi i przetwarza dane osobowe w ścisłe określonym celu: realizacji i wykonania umowy. Dane osobowe jakie gromadzi Administrator są przekazywane bezpośrednio przez Klienta do Administratora na podstawie wiążącej ich umowy.\n10. Podanie danych jest dobrowolne, lecz konieczne do zawarcia i wykonania umowy. W przypadku, gdy dane przetwarzane są na podstawie zgody, podanie danych jest dobrowolne.


Najlepsi gracze w Counter-Strike - E-PLAY.PL\nW ostatnim czasie odbyło się sporo ważnych turniejów CS:GO, w puli nagród których znalazło się łącznie kilka milionów dolarów amerykańskich. Turniej Intel Extreme Master w 2021 r. zakończył się zwycięstwem zespołu z Ukrainy pod nazwą Natus Vincere, który zgarnął za wygraną 400 tys.\nMathieu Herbaut (pseudonim „ZywOo”). Jedyny francuski zawodnik w naszym rankingu. 20-letnia gwiazda posiada na swoim koncie jedenaście statuetek MVP najlepszego zawodnika CS:GO. Aleksey Gusev (pseudonim „El1an”). Na trzecim miejscu rankingu uplasował się Rosjanin. 22-letni snajper gra w składzie ekipy Entropiq, która w światowym rankingu zajmuje dopiero 17 pozycję. Jednak ten gracz samymi statystykami w dużym stopniu przebija kolegów z zespołu.\nTags: CS:GO, esport, najlepsi gracze\nPrevious Esport wychodzi z powijaków\nNext Walcz o nagrody w ramach Road to Katowice


Moja Oaza: listopada 2012\nZ przyczyn różnorakich nic szyciowego się u mnie w tej chwili nie dzieje. Jedynie znów się zrobiło trochę lalkowo. Tym razem nie uszyłam jednak samej lalki, a ubranko dla już istniejącej. Lalce zima teraz już niestraszna, bo ubranko powstało z resztek polaru.\nZdecydowałam się na prosty zestawik składający się ze spodni i tuniczki.\nTuniczka wydała mi się jednak zbyt nudna i umieściłam na niej dodatkowo ptasią aplikację.\nA w ramach tak lubianego przeze mnie recyclingu doszyłam jeszcze dwie pieluszki.\nZastanawiałam się jeszcze nad kurteczką, ale więcej lalkowej garderoby uszyję chyba dopiero na wyraźne życzenie córci. Chyba...\nAutor: karo o 09:17 4 komentarze:\nMoja spódnica nareszcie doczekała sie podwinięcia. Zdjęcia na mnie brak, bo nie chciało mi się przebierać - musiałabym wyskoczyć z jeansów i bluzy, założyć pasującą bluzkę, rajstopy, buty... A na koniec wyszłoby z tego niezbyt udane zdjęcie. Manekina, oczywiście, nie posiadam, dlatego prezentacji spódnicy musiał podjąć się wieszak.\nPokażę jeszcze raz sukienusię dla córci, tym razem już na modelce.\nPierwsze zdjęcie roztańczone - jak tylko córa założy na siebie jakąkolwiek spódniczkę lub sukienkę, prosi o muzykę i zaczyna pląsy...\nA tu krzywizna - chyba przechyliłam aparat podczas fotografowania...\nAutor: karo o 12:26 6 komentarzy:\nCzyli projekt "lalka" uważam za zakończony.\nTak sobie siedzę w ciepłych skarpetkach na kaloryferze i czekam na wiosnę...\nPierwszą lekcję jazdy konnej mam już za sobą ;)\nAutor: karo o 11:53 4 komentarze:\nTrochę mnie zmogło...\nwięc mam wymówkę w kwestii podwinięcia swojej nieszczęsnej spódnicy ;) Prawdziwy powód jest, oczywiście, inny - spódnica owa posiada cztery rozporki, a raczej pęknięcia i wymaga równego podwinięcia wszystkich czterech elementów. A to z kolei zniechęca mnie skutecznie do ukończenia bidulki.\nSukieneczkę dla córci, co prawda, skończyłam już jakiś czas temu, ale brakuje mi zdjęcia sukienki wypełnionej moim dziecięciem. Dlatego jest tylko taka rozłożona na stole.\nA zmogło mnie rzeczywiście. O ile rano dokuczał mi jedynie ból gardła, o tyle wieczorem dołączyły do niego dreszcze (więc i gorączka) i ból stawów - GRYPA! Nienawidzę grypy!!! Niby takie nic, a potrafi skutecznie rozłożyć swoją ofiarę na co najmniej kilka dni, wrrrr...\nWyżej wspomniane dolegliwości dopadły mnie w trakcie szycia lali dla Kiary. Postanowiłam bowiem (jakiś rok temu - jestem mistrzem dobrych postanowień) uszyć swojemu (od 3 tygodni) przedszkolaczkowi lalkę.\nPomysł (=wykrój) zaczerpnęłam z archiwalnej Burdy, ale dodałam lalce od siebie nos, bo jak to tak bez nosa...\nTeraz czeka mnie najtrudniejsza część, czyli wyszycie oczu, ustek i zrobienie włosów. Burda wspomina jedynie, że należy wykonać te kroki, nie dodaje jednak, jak się za to zabrać. Dzisiaj dam sobie z tym jednak spokój, leżę sobie właśnie pod ciepłym kocem i przysypiam... A córci brak twarzy, skalpu i ubranek nie przeszkadzał, porwała to, co ma stać się jej lalką i ułożyła "toto" czule do spania.\nW dodatku Toto wydaje się mieć wszechstronne zastosowanie - może na przykład służyć jako poduszka, kiedy zmęczone dziecko uśnie na kanapie obok swojej, najwidoczniej nudnej, matki ;)\nAutor: karo o 12:44 7 komentarzy:


Wróżka Łopata Polska - wrozkagauri.pl - tarot Łopata Polska\nWróżka GauriWróżby z kart tarota, kosmogramy, wróżka Łopata Polska , profesjonalny salon wróżb Łopata Polska , tarot Łopata Polska\nWróżka Gauri - wróżka Łopata Polska\nMam na imię Grażyna i jestem tak zwaną wróżką pokoleniową. Pochodzę z miasta Łopata Polska , z rodziny, w której tradycje wrózbiarskie były przekazywane od pokoleń. Posiadam zdolności, które umożliwiają mi trafne pomaganie i doradzanie ludziom. Często pokazuję jaką drogę obrać w życiu, jak odnaleźć swoje ukryte talenty, niemniej jednak moją specjalizacją jest doradztwo miłosne. W tematach związanych z miłością moja intuicja działa najlepiej i już po krótkim spojrzeniu na fotografię jestem w stanie ocenić czy dana osoba jest odpowiednim partnerem dla Ciebie.\nWróżka Gauri - wróżka Łopata Polska , horoskopy, tarot Łopata Polska , runy, karty cygańskie - Regulamin


Jak skutecznie zarządzać firmą? | Menties\nZarządzanie firmą to trudne zadanie, które wymaga wielu kompetencji. Przeczytaj, o czym warto pamiętać, jeśli planujesz otworzyć własną firmę albo objąć kierownicze stanowisko.\nOdpowiedzialność na stanowisku kierowniczym\nNowoczesne firmy oczekują od menedżerów umiejętności organizowania pracy sobie i podwładnym, analitycznego myślenia, samodzielnego podejmowania decyzji, sprawiedliwej oceny pracowników, walki z rutyną czy narzucania odpowiedniej atmosfery w zespole. Każdy szef powinien nieustannie rozwijać swoje kompetencje dotyczące zarządzania firmą i specyfiki branży oraz uczyć się, jak odpowiedzialnie kierować ludźmi. Do najważniejszych kompetencji lidery należą: zarządzanie czasem i organizowanie pracy, dbanie o dobre relacje w zespole, rozwiązywanie konfliktów i motywowanie pracowników, a także zarządzanie sytuacyjne oraz umiejętność pracy indywidualnej z każdym z podwładnych.\nOprogramowania do zarządzania przedsiębiorstwem\nWobec tak wielu obowiązków lider powinien zadbać o świetną organizację czasu oraz korzystać z ułatwień w postaci nowoczesnych programów IT, takich jak oprogramowanie erp. Zintegrowany system do obsługi przedsiębiorstwa i wspomagania zarządzania firmą może być wykorzystywany zarówno przez małe, jak i duże przedsiębiorstwa produkcyjne, handlowe, usługowe czy instytucje publiczne. Jest on szczególnie pomocny podczas realizacji skomplikowanych procedur zarządzania. Na system zarządzania firmą składa się zwykle: system zarządzania kadr, płac, rachunkowości, nieruchomości, flot, zaopatrzenia oraz system dotyczący rozliczania produkcji. Wdrożenie profesjonalnego oprogramowania pozwoli na zoptymalizowanie przepływu informacji oraz umożliwi sprawne zarządzanie przedsiębiorstwem we wszystkich obszarach jego funkcjonowania. System pozwala na ułatwiony dostęp do potrzebnych informacji, tworząc tzw. hurtownie danych, z których może korzystać zarząd oraz organy zewnętrzne – zarówno założycielskie, jak i kontrolne. Warto wybrać system, który jest dostosowany do polskich realiów gospodarczych i standardów Unii Europejskiej oraz na bieżąco podlega aktualizacjom.\nKorzystanie z doradztwa kancelarii prawnej\nMenedżer, który chce osiągnąć dobre rezultaty, powinien dopasowywać swój sposób kierowania firmą do aktualnej sytuacji i potrzeb pracowników. Szczególnie skomplikowanymi i stresującymi dla zespołów procedurami są m.in. fuzje i przejęcia firm.\nPrzy skomplikowanych procedurach warto skorzystać z doradztwa kancelarii prawnej, aby wszystkie działania odbyły się w zgodzie z przepisami prawa i z korzyścią dla spółki. Na stronie https://rpms.pl/ma-transakcje-mergers-acquisitions/ przeczytasz, co składa się na kompleksową obsługę fuzji i przejęć, a także jaką rolę odgrywa w nich kancelaria.\nPoprzedni wpis Jak przygotować dom na pojawienie się psa lub kota?\nNastępny post Jak przygotować paczkę dla kontrahentów?


Lilak pospolity &quot;Mme Lemoine&quot; - Kapias - Ogrody do Zwiedzania\nwww.kapias.pl › Baza wiedzy o roślinach › Krzewy › Lilak pospolity "Mme Lemoine"\nLilak pospolity "Mme Lemoine"\nRodzaj kwiatów : pełne\nNazwa łacińska : Syringa vulgaris 'Mme Lemoine'\nSyringa vulgaris 'Mme Lemoine' to duży krzew dorastający do 4 m wysokości i 2 m szerokości. Charakteryzuje się wyprostowanymi pędami i rozłożystym pokrojem. Sercowate liście są koloru ciemnozielonego. Drobne kwiaty zebrane są w duże wiechy, silnie pachną, mają barwę białą. Roślina kwitnie od maja do czerwca.\nLilak pospolity 'Mme Lemoine' preferuje stanowiska słoneczne do półcieniste. Odmiana ma przeciętne wymagania glebowe, ale najlepiej rośnie na podłożu żyznym, wilgotnym oraz przepuszczalnym.\nSyringa 'Mme Lemoine' jest mrozoodporny. Krzew dobrze znosi okresową susze. Po kwitnieniu należy bezwzględnie wyciąć kwiatostany. Pędy które wyrastają z podkładki również powinny być usuwane. Nadaje się do ogrodów przydomowych. Roślinę można sadzić pojedynczo, w grupach i w szpalerach.


Romanowski: Pojednajmy się z Ukraińcami - GazetaPrawna.pl\nIm bardziej zbliżała się kolejna rocznica zbrodni wołyńskiej, tym było gorzej. Ukraińcy w Przemyślu oddający hołd strzelcom siczowym – sojusznikom Polski w wojnie z bolszewikami – zostali zaatakowani przez Młodzież Wszechpolską. Z kolei poseł Kukiz zapowiadał złożenie w Sejmie ustawy zakazującej propagowania banderyzmu. Ciekaw jestem, jak poseł zdefiniuje banderyzm. Czy Sejm RP ma przyjąć uchwałę zakazującą wypowiadania nazwiska Bandera i używania jego wizerunku?\nDo Sejmu trafiły projekty uchwał potępiających ludobójstwo na Wołyniu i ustalające zbiorową odpowiedzialność Ukrainy i Ukraińców za tę zbrodnię. Jeśli uważamy, że Ukraina odpowiada prawnie, moralnie i politycznie za zbrodnię wołyńską, to co stoi na przeszkodzie, by władze RP i organizacje kresowe skierowały stosowny wniosek do trybunału w Hadze i domagały się od władz Ukrainy osądzenia winnych zbrodni ludobójstwa i odszkodowania materialnego dla rodzin ofiar? Ludobójstwo jest kategorią prawną. Trudno, by o jej zastosowaniu decydowali politycy, a nie kompetentny, niezawisły sąd.\nPortale internetowe w duchu nauki księdza Isakowicza-Zaleskiego pełne są rasistowskich wpisów. To interesujące, że jego poglądy na temat Ukrainy są w narodzie popularniejsze od diagnoz i próśb św. Jana Pawła II. Politycy PiS mówią prasie, że nadszedł czas, by naszymi ukraińskimi partnerami „pozytywnie wstrząsnąć”, gdyż się rozzuchwalili i na zbyt wiele sobie pozwalają. Atakowany jest episkopat nawołujący – po raz kolejny – do polsko-ukraińskiego pojednania. To nie tylko upadek dobrych obyczajów, to polityczna i moralna katastrofa. Dziwi mnie bierność władz RP. Premier David Cameron błyskawicznie zareagował w brytyjskim parlamencie na obrażanie Polaków. Przemyski incydent, nie pierwszy w tym roku, nie został zauważony przez panią premier. Nie wygląda to dobrze, zwłaszcza na tle narastającej w Polsce fali niechęci do obcych. Czy na zdecydowaną reakcję władz trzeba czekać do bardziej drastycznych zdarzeń? Czy zadaniem władz nie jest obrona praw i bezpieczeństwa wszystkich obywateli?\nze świata TDNDGP import Ukraina historia TDNDGP DZIENNIK


> > Założycielka > Zapiski śp. Zofii - 1997\nDnia 23.02.1997 r. Córko Moja. Ofiara Małych Rycerzy jest potrzebna. Kościół was nie przyjął, ponieważ jesteście przeznaczeni na prześladowanie aż do utraty życia, ponieważ zostaliście wybrani jako Moi uczniowie. Uczeń powinien naśladować Mistrza. Uczeń ma być o gorącym sercu, pełen miłości do Boga i bliźniego. Natchnieni duchem Bożym dacie świadectwo dla zagubionej ludzkości. Moje umiłowane dzieci, nie bójcie się niczego! Ja, Jezus, napełnię was męstwem i odwagą. W tej walce ze złem nie zaznacie trwogi. Ludzi bezbożnych, bluźnierców i wszystkich, co żyją w nieprawości za złe czyny ogarnie wielka trwoga, bo nie [...]


Kategoria choroby żywności\nInfekcje żywności: wirusy, bakterie lub toksyny?\nInfekcje pokarmowe są spowodowane spożywaniem pokarmów zanieczyszczonych różnymi patogenami . Jeśli choroba jest spowodowana bezpośrednio obecnością często dużej liczby drobnoustrojów w pożywieniu, nazywa się to zatruciem pokarmowym . Kiedy jednak jest to spowodowane toksynami wytwarzanymi przez zarazki w żywności, mówimy o intoksykacji . W zależności od\nBakterie w żywności mogą być wynikiem: przetwarzanie (mniej lub bardziej wyrafinowane) surowca przez człowieka nieprzyjemne i niepożądane zanieczyszczenie, potencjalnie szkodliwe dla zdrowia konsumenta. Czym są bakterie? Bakterie są prokariotycznymi organizmami jednokomórkowymi całkowicie odmiennymi od innych bardziej złożonych form życia, zamiast tego określane jako eukarioty; bakterie NIE posiadają jądra komórkowego, a wymiary całej struktury są około tysiąckrotnie niższe niż komórki eukariotycznej; bakterie mnożą się dzięki asocjacji elementów samoreplikujących się , które w przeciwieństwie\nCzym jest fenyloketonuria Fenyloketonuria (PKU) jest autosomalnym recesywnym dziedzicznym zaburzeniem metabolicznym, które dotyka 1 osobnika na 10 000, bez względu na to, czy mówimy o rasie białej i czarnej, chociaż wydaje się, że występuje bardziej w homozygotyczności niż heterozygoty. Należąc do grupy hiperfenyloalaninemii, fenyloketonuria znacząco upośledza metabolizm fenyloalaniny, a zwłaszcza jej konwersję do tyrozyny; fenyloketonuria jest rozpoznawana przez wysokie poziomy fenyloalaniny w moczu i niektórych pochodnych (fenylopirogronian, fenylooctan, fenylaktan i fenyloacetyloglutamina).\nJadalne grzyby: jakie są? Właściwości odżywcze, rola w diecie i jak je ugotować R.Borgacci\nCo to jest? Czym są grzyby jadalne? Grzyby jadalne to te, które wprowadzone do diety zdrowego osobnika i nie cierpią na szczególne niewygodne warunki, nie generują żadnego rodzaju niepożądanej reakcji; w tej grupie są również wstawiane osoby o przyjemnym smaku lub w każdym razie nie złe, podczas gdy „obrzydliwe” są wykluczone. Jako kwestię pop\nZapalenie żołądka i jelit jest zaburzeniem jelitowym, które objawia się specyficzną symptomatologią kliniczną, która może rozpocząć się w podobny sposób z powodu różnych czynników etiologicznych. przyczyny Rozpoznanie infekcyjnego zapalenia żołądka i jelit nie wyklucza jednoczesnej obecności innych cierpień jelitowych (choroby zapalne: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna , zespół jelita drażliwego itp. Lub cierpienie spowodowa\nZatrucie pokarmowe: co trzeba wiedzieć?\nogólność Czym są zatrucia pokarmowe? Zatrucie pokarmowe, powszechnie nazywane „chorobami pokarmowymi”, to choroby spowodowane spożyciem żywności skażonej środkami toksycznymi. Uwaga : zatrucie i zatrucie są problemami o różnym stopniu nasilenia, tak bardzo, że na przykład w klasyfikacji grzybów makromycete (tych w kształcie grzyba, że tak powiem) toksyczne gatunki można wyraźnie odróżnić od trujących. Najczęstsze zatrucia pokarmow\nwprowadzenie Listeria to bakteria należąca do kategorii pałeczek; jest opcjonalny tlenowy (przetrwa zarówno w obecności, jak i pod nieobecność tlenu), nie tworzy zarodników (nie wytwarza zarodników), jest wrażliwy na kwaśne pH i zaliczany do gram ujemnych (Gram -), dlatego jest w stanie wytwarzać endotoksyny lipidowe odporne na wysokie temperatury, Listeria jest jednym z najważniejszych patogenów etiologicznych żywności ; charakteryzuje się wysoce adaptowalnym charakterem, do tego stopnia, że ze szczepu bakteriologicznego zaangażowanego wyłącznie w choroby zwierząt, został niedawno przekształ\nWprowadzenie do toksyczności grzybów Pierwsze istotne pojęcie, o którym należy pamiętać przy ocenie jadalności lub toksyczności grzybów, jest następujące: „Fungus, qualiscumque sit, semper malignus est” - Grzyb jest zawsze szkodliwy dla zdrowia, cokolwiek to jest. Toksyczność grzybów wyróżnia się wewnętrzną (własną) i zewnętrzną toksycznością, ta druga pochodzi ze środowiska, w którym się znajduje i która przewiduje zanieczyszczenie z: zasad chemicznych, środków radioaktywnych i metali ciężkich. Każdy grzyb ma wewnętrzny fenomenolo\nAmanita Phalloides w skrócie\nPodsumowanie na Amalloita Phalloides Przewiń stronę w dół, aby przeczytać tabelę podsumowującą na Amanita phalloides Amanita phalloides Założyciel bardzo śmiercionośnych trujących grzybów Połknięcie → ciężkie zespoły zatrucia, ze złowieszczym skutkiem w zdecydowanej większości przypadków Polimorfizm → silna zdolność do „kamuflażu” i przyjmowania niezliczonych cech morfologicznych Amanita phalloides: terminologia Więcej różnych imion: anioł śmierci, bękart bękarci, Agaricus phalloides, Tignosa verdognola i Tignusa morteada Etymologia → sferoidy : phallòs (fallus) i eîdos (forma) → falliczna konf\nNiebezpieczeństwo muchomorów Amanita Subtelne i niejednoznaczne, Amanita phalloides jest prekursorem bardzo śmiercionośnych trujących grzybów: jego spożycie powoduje poważne syndromy zatrucia, ze złowieszczymi skutkami w ogromnej większości przypadków (śmierć w 70-80%). Amanita phalloides powoduje śmierć nawet po połknięciu jedynej połówki czapeczki grzyba: w związku z tym w podobnych sytuacjach można stwierdzić, że maksyma Paracelsusa („ jest to dawka powodująca truciznę ”) nie jest potwierdzona praktyczne. Niebezpieczeństwo Amanita ph\nPrezentacja bakterii Clostridium perfringens jest bakteryjnym bohaterem licznych zatruć pokarmowych; mówiąc bardziej konkretnie, enterotoksyny wytwarzane przez Clostridium perfringens mogą wywołać zatrucie pokarmowe - zwykle nie niebezpieczne - po spożyciu skażonej żywności. Patogen, po czasie inkubacji zmieniającym się od 8 do 16 godzin od przyjęcia zakażonego pokarmu, wywołuje typowe objawy żołądkowo-jelitowe (biegunka i skurcze brzucha): z tego powodu mówimy o zapaleniu jelit Clostridium perfringens, zapaleniu jelit który ma tendencję do samodzielnego anulowania w ciągu kilku (24) godzin. Za\nCopyright 2021 \_ choroby żywności


MiFit 3.0 - Page 13 - Mi Band 2 - Forum MIUIPolska.pl\nPojawiła się najnowsza wersja aplikacji Mi Fit oznaczona numerem 3.1.8.1\nLink do pobrania: https://www.apkmirror.com/wp-content/themes/APKMirror/download.php?id=315315\nDnia 2.12.2017 o 07:46, pkonrad napisał:\nByło, bylo. Od wersji 0.0.9.49 już to jest.\nEdited December 5, 2017 by copernic_us\nPojawiła się najnowsza wersja aplikacji Mi Fit 3.1.9.0\nŻeby ją zainstalować najpierw trzeba ręcznie odinstalować starszą wersję apki z telefonu.\nEdited December 6, 2017 by pkonrad\nPo aktualizacji to 3.2.0.1 opaska trzyma podejrzanie dobrze. W nocy mierzy puls co 2 minuty, a w dzień co 5. Od piątku spadło tylko 9% baterii, więc powinna trzymać około 20 dni, a na starszych wersjach z trudem trzymała 10.\nPojawiła się nowa wersja aplikacji Mi Fit 3.2.2.1. Aktualizuje ona firmware w opasce do wersji 1.0.1.69\nLink do pobrania aplikacji: https://www.apkmirror.com/apk/anhui-huami-information-technology-co-ltd/mi-fit/mi-fit-3-2-2-1-release/mi-fit-3-2-2-1-android-apk-download/\nEdited January 17, 2018 by mrosi\nJest powiadomienie kto dzwoni na każdej wersji Mi Fit. Wystarczy włączyć język angielski.\nWitam, zmieniamy to w ustawieniach telefonu? Bo w opcjach aplikacji nie widzę takiej możliwości.\nJęzyk w telefonie trzeba zmienić.\nWitam serdecznie. Zaktualizowałem MiFit do wersji 3.2.4 i cały czas mam monit o wysokim zużyciu energii przez tą aplikację. Na poprzedniej wersji 3.1.6 tego nie było. Pokazuje większe zużycie niż Messenger Czy u was jest tak samo ?\nDnia Sat Jan 06 2018 o 19:26, oldhunter napisał:\nPotwierdzam. Na Mi6 mam tak samo. Instaluje każdą nową wersję, a potem wracam na jedną ze starszych właśnie przez ogromne zużycie bateri.\nCzy wersja 3.2.4 to nie była jakaś beta? Bo pisze pod linkiem do pobrania There's a newer version available below! .\nWychodzi na to że wersja 3.2.3.1 jest ostatnią stabilną wersją.\nMi Fit 3.2.3.1 to beta. U mnie na RN 4 i Mi Max jest ok. Mi Fit 3.2.4 nie drenuje baterii.\nDzięki za odpowiedzi. Po powrocie do wersji 3.1.6 wszystko wraca do normy. Z tymi nowymi wersjami jest coś nie tak.\n@oldhunter ja mam wersję 3.2.3.1 i baterii za wiele to mi nie drenuje.Jaki miałeś zużycie baterii na 3.2.4?\nŚrednio w ciągu godziny 20 mAh.\nNie wiem gdzie sprawdzić ile mAh zużywa Mi Fit 3.2.4 ale na ogólnie przedstawia się to tak na Redmi Note 4 Global.\nDnia 10.12.2017 o 01:39, Kokodzambo napisał:\nPo aktualizacji to 3.2.0.1 opaska trzyma podejrzanie dobrze. W nocy mierzy puls co 2 minuty, a w dzień co 5.\nA gdzie w Mifit włączyć ciągły pomiar pulsu? I jak sprawdzić te 2 i 5 minut? Szukałem w całej aplikacji, ale nie znalazłem. Jest tylko opcja kontrola tętna podczas snu. Tak czy inaczej nie zapisują mi się dane tętna w trybie ciągłym\nW Mi Fit nie m takiej funkcji dla opaski Mi Band 2\nNo dobrze, to o czym pisał @Kokodzambo dla wersji 3.2.0.1? Nie dla Mifita? Nie ma pomiaru ciągłego, czy nie można sprawdzić ustawień 2 i 5 minut?\nW aplikacji Mi Fit taka funkcja jest dostępna np. dla zegarka Amazfit BIP. Dla opaski Mi Band nie.\nPojawiła się nowa wersja beta Mi Fit 3.2.5.1\nWitam, wczoraj lub dzis pojawiła sie nowa wersja Mi Fit 3.2.3\nPodobno doszly powiadomienia o pogodzie, ale jeszcze nie moglem znaleźć tego do opaski mi band2.\nMoże komuś się to pojawiło ?\nOraz czy wie ktoś dlaczego nie moge dodać nikogo do znajomych ? Moja dziewczyna ma Androida, ja iOS. Przy probie dodania wyskakuje komunikat ze nie moge dodac samego siebie ????\nA gdy dziewczyna chce dodac mnie to wyskakuje komunikat, ze podane konto nie istnieje. A istnieje na 100%\nWczoraj to pojawiła się wersja 3.2.6\nPowiadomienia o pogodzie dot. zegarka Amazfit BIP, a nie opaski Mi Band 2\nDnia 12.01.2018 o 11:30, mariokej napisał:\nDnia 12.01.2018 o 11:31, pkonrad napisał:\nOpcja ta jest na pewno dostępna w modyfikacji Mi Fit Lolex (innych nie sprawdzałem), działa z Mi Band 2. Pomiar tętna ciągły co 1, 10, 30 minut lub tylko podczas snu.\nSkąd pobrać wersję 3.2.6?\nDnia 16.01.2018 o 10:01, aangielek napisał:\nInfo o pogodzie jest dostępne (chyba) tylko dla Amazfit BIP/Pace\nNareszcie wyświetla ID dzwoniącego bez kombinowania że zmianą języka na angielski ☺\nZainstalowałeś zmodyfikowanego Mi Fit'a ??\nNareszcie wyświetla ID dzwoniącego bez kombinowania że zmianą języka na angielski\nPotwierdzam. Mam ustawiony język polski w Xiaomi Note 3 i jest już dostępne ID numeru dzwoniącego.\nNa tym screenie nie widzę nigdzie opcji włączenia wyświetlania id dzwoniącego.\nOpcja działa po ostatniej aktualizacji\n... A świstak siedzi i zawija to w te sreberka ...\nU mnie po ostatniej aktualizacji nie tylko nie pokazuje callerID, ale wręcz przestało - wcześniej używałem app locale do zmiany na j. angielski, a po aktualizacji mam polski i app locale już nie działa.\nW wątku dot. Mi Band 2 widziałem, że u innych działa. Nie wiecie, jak na to pomóc?\nWyświetlanie nazwy/numeru dzwoniącego lub wysylajacego SMS nie działa i nigdy nie działało na oryginalnym Mi Fit, jeśli w telefonie był ustawiony język inny niż Angielski lub Chiński. Jedyna opcja, żeby to uruchomić, to zainstalowanie specjalnie zmodyfikowanej wersji tej aplikacji. Wtedy opaska będzie pokazywała kto dzwoni lub wysłał SMS, nawet jak w telefonie będzie ustawiony język inny niż Angielski czy Chiński.


FLASHBACK FRIDAY | FROM WHENCE WE CAME | GERRIT WOLSINK - Motocross Action Magazine\nFLASHBACK PIĄTEK | OD KIEDY PRZYSZŁEM | GERRIT WOLSINK\nOn 9 maja 2019 Ostatnio zaktualizowany 9 maja 2019\nGerrit Wolsink jechał do Factory Suzuki wraz z Rogerem DeCosterem jako kolegą z drużyny.\nGerrit Wolsink urodził się w 1947 roku w Hengelo w Holandii i chociaż najlepiej zapamiętać go jako mistrza Carlsbad Raceway, jego życiowym planem było zostać dentystą. Ale jego plan został na chwilę wykreślony przez jego zdolność do ścigania się motocyklem. Gerrit zaczął ścigać się w Grand Prix w 1970 roku na Husqvarna. W 1973 roku udało mu się awansować na piąte miejsce w 500 Mistrzostwach Świata i zaoferowano mu miejsce w zespole Grand Prix Suzuki jako kolega z drużyny Rogera DeCostera. W ciągu sześciu lat pracy w zespole Suzuki Gerrit dwukrotnie zajął trzecie miejsce w Mistrzostwach Świata 500 cm1975 (1977 i 1976), drugi dwukrotnie (1979 i 1974), czwarty raz (1978) i piąty raz (XNUMX).\nNajbardziej zadziwiające było to, że holenderski dentysta wygrał Grand Prix 500 Stanów Zjednoczonych w 1974, 1975, 1976, 1977 i 1979 roku. Po piątym zwycięstwie Wolsink opuścił Team Suzuki i ścigał się jeszcze trzy sezony przed powrotem do stomatologii.\nPierwszy raz jechałem motocyklem. „Gdy byłem młody, jedynymi maszynami motocrossowymi były motocykle o pojemności 250 cm500 i 50 cm10. Jeśli chodzi o mniejsze motocykle, mieliśmy tylko motorowery o pojemności XNUMX cmXNUMX. Jeździłem motorowerami, gdy miałem XNUMX lat. Mój tata miał motocykl. Sprzedawał motocykle, rowery, motorowery i samochody, więc dorastałem na motorowerach i motocyklach. ”\nMój pierwszy wyścig. „Było to na imprezie dla rowerzystów, takiej jak BMX, ale z klasą dla motorowerów. Rower, którym jeździłem, był automatem o pojemności 50 cm50 zbudowanym z motoroweru ulicznego. Wziąłem udział w wyścigu o pojemności 500 cm12 i wygrałem. Kiedy miałem XNUMX lat, ścigałem się więcej wyścigów motorowerowych, zanim ostatecznie jeździłem na XNUMX-centymetrowej BSA Goldstar.\nMój pierwszy wyścig motocrossowy. „Mój pierwszy oficjalny wyścig motocrossowy odbył się w Holandii na Husqvarna 250. Wciąż byłem studentem, ale odniosłem sukces. Myślę, że jeśli porozmawiasz ze wszystkimi mistrzami, większość z nich wygrała od samego początku i szybko przeszła przez klasę. Zapłaciłem za moje wykształcenie jako dentysta jeżdżąc motocyklem latem. ”\nMoje pierwsze Grand Prix. „W 1968 roku zostałem mistrzem Holandii, więc zapisałem się na pierwszych GP w Holandii i Belgii. Pierwszym, w którym uczestniczyłem, był wyścig piasku w Holandii. Mam drugie miejsce w jednym motorze. Tydzień później ścigałem się w Namur w Belgii, a w pierwszym moto złapałem Rogera DeCostera. Istniała duża różnica między piaskiem a twardym plecakiem. ”\nMoja pierwsza podróż do Ameryki. „Przybyłem do USGP w Carlsbad w 1973 roku dla Maico. Maico było tak małą fabryką, więc przyjazd do Carlsbadu był wspaniałym doświadczeniem. Mam też do czynienia z serią Trans-AMA z 1973 roku dla Maico. Naprawdę dobrze sobie radziłem w Trans-AMA i kochałem Stany Zjednoczone. Kraj ma łatwość. ”\nPierwszy raz jeżdżę Suzuki. „Było to podczas testów serii Trans-AMA z 1973 roku. Przetestowałem krótkotrwały RM370 Rogera. Nazwał go „psem”, ponieważ szczekał. Moje pierwsze wrażenie było takie, że był to bardzo zwinny i lekki motocykl. Byłem bardzo zadowolony z przełącznika. ”\nMoja pierwsza wygrana w USGP. „Łatwo było mi dostosować się do różnych tras, ponieważ lubiłem twarde i naturalne trasy. Nie lubiłem włoskich utworów, ale podobały mi się angielskie, szwajcarskie i francuskie. Carlsbad miał układ, który mi odpowiadał. Zbliżyłem się do Carlsbadu, unikając niebieskiej linii. Korzystałem z niebieskiej linii, gdy była gładka, ale pokonywałem zakręty głównie po bokach niebieskiej linii, ponieważ bardzo ją stopniowali. Chciałem zmienić się w luźne rzeczy. ”\nMój pierwszy pacjent dentystyczny. „Miałem wrażenie, że jeśli zrobię coś złego mojemu pierwszemu pacjentowi, umrze. Po chwili przyzwyczajasz się do tego. Specjalizowałem się w periodontologii, więc wykonuję wiele operacji. To jest jak motocross. Nie jesteś zadowolony z bycia tylko jednym z jeźdźców; chcesz być najlepszym jeźdźcem. W Holandii mamy 7500 dentystów i chciałem być na szczycie listy, a przynajmniej na 100. Zrobiłem ją na 88 miejscu. To dobry zawód i nadal praktykuję stomatologię ”.\nFLashback piątekGerrit Wolsinkretrospekcja toru\nZA SCENAMI JEREMYA MCGRATHA NA NASHVILLE SUPERCROSS\nPONOWNE OTWARCIE: 2021 REDBUD NATIONAL, ABY UMOŻLIWIĆ BILET VIP…


ProjekTranswersalny: kwietnia 2013\nO OSTROŻNYM CHRONIENIU TRADYCJI. A PROPOS IWANA KOZŁOWSKIEGO\nDla K. S. i K. B.\ndziękując za dyskusję\n„Istotą doświadczenia czasu w sztuce Wyobrażam sobie śpiewaka, którego nie interesuje historia opery i historia śpiewu, tak, jak wyobrażam sobie fizyka, którego nie interesuje tradycja własnej dyscypliny. Bywa, że nadmiar wiedzy historycznej jest zbędnym balastem, przeszkodą w praktykowaniu swojego „fachu”. Nie wyobrażam sobie jednak krytyka muzycznego i melomana, którzy nie próbują nawet przekroczyć progu archiwum. Świadomość operowej tradycji wydaje mi się niezbędna do tego, by pełniej odbierać i lepiej rozumieć teatr muzyczny. Jednocześnie trwanie tu i teraz, pośród określonych trendów i kanonów oraz wychylenie ku przeszłości otwiera na istotę doświadczenia czasu w sztuce, którą zdaniem Hansa-Georga Gadamera „jest to, że uczymy się przebywania. Jest to zapewne stosowna dla nas, skończona odpowiedniość tego, co zwie się wiecznością”. To wychylenie w tył i do przodu umożliwia niekończący się estetyczny dialog, którego stawką jest migotliwa prawda dzieła sztuki.\nNie będę jednak krył, że w swoim podejściu do przeszłości jestem nostalgikiem. To, co znajduję w archiwach pociąga mnie ostatnio bardziej, niż to, co słyszę i widzę na żywo, w radio, przekazie kinowym. Największych przeżyć doznaję często za sprawą mało znanych śpiewaków i niewielkich scen, gdzie śpiewacy wciąż mają czas na szukanie siebie i na nadawanie osobistego piętna rolom, które grają. Najbardziej tęsknię zaś za… różnorodnością, której coraz mniej w „operowym głównym nurcie”. A przecież dzięki starym nagraniom czuć nie tylko indywidualność artystów, ale także odmienność środowisk, które reprezentują. Przy tym wszystkim słychać też w dawnych głosach więcej „farby”, koloru. A także świadome posługiwanie się „gęstością” głosu, która zastępuje tak częste dziś epatowanie wolumenem. Jacques Urlus czy Rudolf Laubenthal pozwalają poczuć, czym był autentyczny hendeltenor, tak samo, jak Koloman von Pataky pozwala nam sięgnąć granic legata i cieszyć się niespotykanym już dzisiaj nasyceniem głosu (mnie jego barwa i wysokie impostacja przywodzi na myśl Nicolaia Geddę). Trudno też debatować o stylowości takiej czy innej Rusałki, gdy nie zna się specyfiki „czeskiej szkoły” z jej dość prostymi i jasnymi głosami, takimi jak - by odwołać się do nie tak znów dalekiej przeszłości - Milada Subrtova czy Ivo Zidek.\nChęć przywoływania przeszłości może jednak przypominać dobre chęci, którymi wybrukowane jest piekło. Najlepsza nawet motywacja może przynieść odwrotne skutki, gdy brak jej stosownej dozy empatii i ostrożności w formułowaniu uogólnionego z konieczności komunikatu.\nWspomnianej słuszności tych słów doświadczyłem dziś na własnej skórze, próbując za jednym zamachem przypomnieć głos Iwana Kozłowskiego i wpisać się tym przypomnieniem w kontekst granych we Wrocławiu i Łodzi Traviat.\nWyszło, jak wyszło: Libiamo śpiewane przez 70-letniego Kozłowskiego, który lata świetności miał dawno za sobą, brzmi osobliwie, a mój komentarz, ze jest to nagranie późne i dołączona stosowna emotikonka nie wystarczyły do wytworzenia wśród słuchaczy odpowiednio ostrożnego dystansu.\nWszelako warto było podjąć się takiej nieostrożności, bowiem nagranie sprowokowało rozmowę. A rozmówców miałem odpowiednio kompetentnych i odpowiednio wrażliwych, czyli takich, którzy uświadomili mi, że słuchacza obowiązuje wyjątkowa odpowiedzialność względem (nie tylko) muzycznej tradycji. Odpowiedzialność, która winna przekładać się na umiejętne osadzanie w tradycji nagrań czy postaci, które chce się przypominać.\nPrzypomniane przeze mnie nagranie było niefortunne z wielu powodów.\nGłos Kozłowskiego nie ma w nim dawnej intensywności brzmienia, jest do tego nieprzyjemnie rozedrgany, chwiejny. Sama interpretacja jest manieryczna. Cóż, jak na 70-latka Kozłowski i tak spisuje się dzielnie, choć przyznać trzeba, że nie umiał (nie dano mu?) zamilknąć w stosownym momencie (o ile mnie pamięć nie myli, jeszcze po 80-tce nagrał naszego Jontka, tyle że z powodu problemów technicznych musiano mu partię okroić).\nKozłowski należy do grona moich ulubionych operowych artystów. Nieostrożnie powiedzieć można, że przynależał on do przedwojennej formacji estetycznej (debiutował w 1920 roku). Podobnie jak Miguel Fleta (ale także Ada Sari) jego głos był bardzo wysoko upozowany, miał jasną, szalenie intensywną i lekko nosową barwę, a swoisty „groszek”. W zgodzie z ówczesnymi kanonami Kozłowski mógł pozwolić sobie na zamiłowanie do portamenti czy efektownych fermat, którymi popisywał się na wysokich dźwiękach (miał dość szeroką skalę głosu z piękną „górą” - pełnym głosem sięgał swobodnie ponad wysokie C, czym niekiedy nieprzyzwoicie się popisywał).\nW dobrych latach głosem tym władał Kozłowski z autentycznym mistrzostwem. Dobre appogio, eleganckie frazowanie, muzykalność, wrażliwość, pełne niuansów operowane zmysłowym pięknem głosu, kolorowanie głosek, ale także wyczucie psychologicznych aspektów postaci - to wszystko tworzyło jego artystyczne emploi, dla większości z nas za bardzo już odległe, , ale - jak zgodnie podkreślają krytycy - wpisujące się doskonale w ówczesne rozumienie belcanta.\nOstrożność „osadzania w tradycji” ma jeszcze jeden odcień.\nIdzie o to - a jest to lekcja, którą odebrałem od mojego mistrza Jarosława Mianowskiego - żeby uniknąć podejścia „albo..., albo”: albo spojrzenie czysto historyczne, zupełnie nieczułe na recepcję dzieł, zmiany estetyczne i przekształcenia kulturowe, albo kult tego, co współcześnie uznawane jest za standard.\nDobrym przykładem tego, że myślenie binarne nie musi być najlepsze, jest Belliniowska Norma, a dokładnie zadawniony obyczaj obsadzania partii Adalgisy ciemnymi głosami mezzosopranowymi.\nIleż radości sprawia mi słuchanie duetów Norma-Adalgisa śpiewanych przez Montserrat Caballe i Shirley Verrett czy przez Rosalind Plowright i Ewę Podleś.\nA przecież tradycja ta nie jest pomysłem Belliniego - Adalgisa jest partią pisaną na sopran („wysoki sopran” jak pisze wprost Urszula Jankowiak), taki, który byłby w stanie kontrastować z ciemniejszym głosem Normy tak, jak młodość i pierwsze uczucie kontrastuje z doświadczeniem i uczuciami dojrzałej kobiety, matki dzieci.\nPewnie dlatego wracam nieustannie do nagrań Normy z Marią Callas i Ebe Stignani, mając w pamięci niezwykłą, liryczną Adalgisę Urszuli Kryger. I - czerpiąc przyjemność z dominującej dziś obsadowej tendencji - optuję za praktyką bliższą dramaturgicznemu zamysłowi Belliniego.\nPatrząc z tej perspektywy myślę, że sposób śpiewu Kozłowskiego brany en bloc na dzisiejszej scenie by się nie obronił, ale kto wie, jak dziś byśmy odebrali manieryzmy Franca Corellego (z łkaniem na czele), czy "groszkowe" głosy lat 60-tych (Carlo Bergonzi, Elena Cernei itd.), na które zapanowała wtedy moda.\nMożna jednak wiele nauczyć się z jego interpretacji, zarówno w kwestiach czysto techniczno-głosowych, jak i dramaturgicznych.\nMożna wreszcie, wrastając w konwencję tamtych nagrań, robionych do tego po rosyjsku, najzwyczajniej cieszyć się jego głosem. Jako elementem tradycji, która na operę się składa.\nAutor: marmarbog o poniedziałek, kwietnia 29, 2013 Brak komentarzy:\nNie jestem z Łodzi, ale Łódź mnie wybrała.\nW czasach liceum uciekałem do niej, żeby odnaleźć samotność, anonimowość, odpoczynek, żeby dać sobie szansę na "bycie sobą".\nW czasach policealnym przyjechałem na studia, choć długo nie było we mnie zgody ani na studia filozoficzne, ani na studia na UŁ. Chciałem uciekać, byle dalej od rodzinnych okolic, byle dalej od zagubienia i konieczności siedzenia w szafie, byle dalej od zajęć, które mogą alienować.\nSkończyłem studia, mozolnie zacząłem budować szczątkową pewność siebie, zostałem. Z wyboru - w końcu musiałem przyznać przed sobą, że Łódź była moją ziemią obiecaną, a ziemi obiecanej się nie porzuca.\nNie jestem z Łodzi, nie wiem zatem, czy mogę o niej pisać.\nAle Łódź, być może jak żadne inne z wielkich miast, wymaga pisania, wymaga słów, które na nową ją zaczarują i wyczarują.\nZaczarują i wyczarują jej tożsamość, odsuną smutek, jaki budzi widok umierającego miasta.\nTygodnik Powszechny w majówkowym wydaniu donosi o odrodzeniu Warszawy. O uobecnieniu mitów, kształtujących warszawskiego genius loci, o sile młodych, którzy nielubianą i niczyją przestrzeń ożywili miłością. O transformującej roli kawiarni (jak onegdaj w Paryżu...).\nGdybym miał opisać Łódź jednym słowem, nazwałbym ją nie-miejscem.\nŁódź to przestrzeń krzyżowania: odmiennych ludzi, nieskończonej ilości informacji, przepływu.\nPrzepływu warszawiaków, przyjeżdżających na zakupy; przepływu studentów, zamieszkujących tu na chwilę, by zaraz wyjechać; przepływu władz, które rotując zmieniają w perzynę stabilność podległych sobie placówek; przepływu budynków, palonych, wyburzanych, doprowadzanych do ruiny latami zaniedbań bądź zamienianych na lofty, czyli dostępnych tylko dla wybranych; przepływu pomysłów, z których żaden nie ostał się na dłużej (wystarczy pomyśleć, ile razy zmieniano pomysł na przebudowę centrum).\nŁódź istnieje jakby poza czasem i poza przestrzenią, wyrzeka dialektyki bliskości i dali, na każdym odcinku staje taka sama.\nŁódź istnieje jako awangarda liberalnej ekonomii - zrównania z ziemią decyzjami Leszka Balcerowicza (zrównana zarówno w sferze ekonomii, jak i w sferze pamięci czy tradycji) wciąż żyje tamtym duchem: to w naszym regionie zabito ducha solidaryzmu, to w naszym regionie zaszczuto ludzi najniższymi pensjami, to w naszym regionie władze szkół, uczelni doskonale ulegają presji zamieniania placówek w modelowe korporacje, to w naszym regionie tkankę historyczną burzy się bądź zamienia w miejsca niedostępne.\npoza czasem i poza miejscem, bez tożsamości i wszędzie taka sama\n- czyż nie dlatego łódzkie pomysły obejmują także ten na plac imienia Margaret Thatcher? - czy nie dlatego Balcerowicz bez cienia lęku może promować swoje opasłe i hurra-optymistyczne książki?\n- czy nie dlatego placówki łódzkiej kultury realizują aktualny kurs polityczny? (a to mamy fatalne umowy i zataragi między ludźmi kultury i funkcjonariuszami władz, a to teatry zaczynają swoją tradycję za każdym razem, gdy zmiana władz pociąga za sobą zmianę dyrekcji, a to...).\nGdybym miał napisać, jakiej Łodzi bym pragnął, to Łodzi, która czerpie soki ze swojej tradycji, takiej, która znów staje się miejscem antropologicznym, osadzoną w przestrzeni, ewokującą genius loci, na tym, co lokalne, budującą ekonomiczną i kulturową perspektywę dla przyszłych pokoleń.\nChciałbym Łodzi z neonami, z zielenią.\nChciałbym Łodzi pamiętającej o Stefanii Skwarczyńskiej i Jerzym Nowosielskim.\nChciałbym Łodzi wielokulturowej, z przeżywanym na co dzień, a nie od święta, pierwiastkiem niemieckim, polskim, rosyjskim, żydowskim, prawosławnym i starokatolickim.\nChciałbym Łodzi, którą wspólnymi siłami buduje się tak, by warto wpaść było na operę, na koncert.\nChciałbym Łodzi, w której chce się mieszkać i w której będzie można pracować.\nPamiętam, jak przez długi czas starałem się zainteresować Radio Łódź czy łódzką filharmonię postacią Pawła Kleckiego. Niemalże bezskutecznie. Kto z Państwa (poza Adamem Manijakiem i kilkoma melomanami) kojarzy to nazwisko?\nKto z Państwa kojarzy nazwisko Tomasza Koniecznego? Jednego z najwybitniejszych wagnerowskich bas-barytonów, Wotana w Wiener Staatsoper, który mimo że śpiewa w Polsce, nie śpiewa w swoim rodzinnym mieście.\nKto z Państwa czuje smutek, gdy patrząc na Łódź ze Śmieciowej Góry widzi płaski krajobraz, z którego doszczętnie zniknęły kominy?\nKto z Państwa czuje się źle, gdy w księgarni śledzi go oko czujnego sprzedawcy-policjanta wiedząc, że w Warszawie może smakować książki w kawiarnio-księgarniach?\nKto z Państwa czuje wewnętrzny bunt widząc, jak z przestrzeni teatrów znikają pamiątki z przeszłości, a z głów pamięć o łódzkich artystach?\nKto z Państwa czuje dyskomfort, gdy włókiennicze i humanistyczne tradycje Łodzi niszczy się ekonomiczno-liberalnym szkodnictwem?\nKto z Państwa gorszy sie tym, że zawodowy wyjazd z Łodzi oznacza czesto: już nigdy nie będziemy Cię tu chcieli?\nTygodnik donosi, że miłość do Warszawy wytrysnęła dzięki Marii Peszek. Jej hymn do miasta skupił bowiem w sobie nienazywane wcześniej uczucia i poruszył serca oraz umysły.\nKocham Łódź, choć trudna to miłość.\nMarzę - o naszej Marii Peszek i o naszej litanii do miasta. Po to, by solidarnie je odbudować odbudowując miłość do miejsc, miłość do tradycji i miłość do siebie nawzajem.\nMarzę o lokalnych politykach, których zapamięta się z ideowego zaangażowania (ethosu), z długofalowych planów i słusznych decyzji, a nie z medialnych wystąpień i skupionych na promilach opowieści.\nMarzę o łódzkiej wielokulturowości, która byłaby w Polsce awangardą dialogu i porozumienia.\nAutor: marmarbog o piątek, kwietnia 26, 2013 Brak komentarzy:\nIII Łódzki Maraton Równości za nami.\nPrzez moment zastanawiałem się, czy to dobrze, że zbiegł się w czasie z Festiwalem Nauki, Techniki i Sztuki oraz z Fashion Week?\nPewnie część ludzi, postawiona przed wyborem lub skrępowana obowiązkiem, musiała rezygnować z udziału w części wydarzeń.\nA wiemy, że ilość się liczy - przeliczano choćby uczestników Marszu i to zaraz po, w postach pod informacjami w internetowych wydaniach prasy.\nPytanie tylko, czy ilość rzeczywiście jest wartością?\nTak nas uczą, przeliczając na punkty wszystko - od pracy naukowej, przez elementy składanych CV, po zdolności konsumenckie.\nSądzę jednak, że nie jest to dobra lekcja.\nJeśli żałuję, że organizacyjne wysiłki Damiana Graczyka i wszystkich zaangażowanych osób ściągnęły wiele, ale wciąż za mało, osób, to, dlatego że były dobrą lekcją solidarnej współpracy i mądrej rozmowy.\nDoświadczyłem tych jakości dwukrotnie.\nPo pierwsze, w trakcie szykowania transparentów na Marsz.\nZ dużą dozą humoru, bez spinania się, ale też bez fałszywego interesowania, łączyła nas praca przy sklejaniu i naklejaniu, przy korygowaniu haseł i cieszenia się nimi.\nUcieszyło mnie także spotkanie osób sprzed lat, z liceum, z którymi onegdaj niekoniecznie się lubiliśmy, a z którymi łączy nas podobne doświadczenie problematyczności życia.\nWspólny cel, uwaga przykładana do otwartości, tolerancji i serdeczności; widoczna miłość rodziców do nie-heteronormatywnych dzieci połączona z pokaźną dawką zaangażowania w rozwiązywanie naszych problemów - wszyscy, którzy boją się inności, mogli by być zaskoczeni, jak bardzo normalne (czytaj: ludzkie) było to spotkanie. Mogli by również zatęsknić za tym, by takich spotkań było więcej.\nPo drugie, w trakcie debaty na temat transpłciowości.\nTo problem, który zaistniał w naszej sferze publicznej całkiem niedawno, dzięki Annie Grodzkiej. Mimo czasowych zaległości stało się dobrze, Grodzka mówi bowiem językiem własnego doświadczenia, nie pozwala zawłaszczyć problemu przez poglądy większości.\nA te, niestety, bywają bardzo smutne. Wciąż bowiem traktuje się problemy transpłciowości w kategoriach fanaberii, mówiąc o niepogodzonych osobach homoseksualnych, o chęci szokowania czy niedojrzałości.\nWłaśnie niedojrzałość zarzucają osobom nie-normatywnym publicyści skupieni wokół Frondy, Naszego Dziennika czy Ruchu Światło-Życie, podejmując wprost i bezkrytycznie zapisy Katechizmu Kościoła Katolickiego. Kiepsko odróżniając od siebie homoseksualistów, biseksualistów, osoby trans- czy inter-płciowe zalecając wszystkim to samo: pracę nad charakterem, panowanie nad sobą, umiejętność wyrzeczenia uczuć i emocji, czy w końcu terapię poprzez realizowanie stereotypowych ról społecznych.\nNiedojrzałość jest dla mnie w pierwszym rzędzie nieumiejętnością słuchania, czy - mówiąc bardziej dosadnie - duchową głuchotą. Jest tedy monologizowaniem, ale takim, które dotyczy spraw ogólnych. Albowiem spotkanie z konkretnym człowiekiem i jego problemami jest sprawą niebezpieczną, zobowiązującą nie tylko do szacunku, ale i do szczerości oraz odpowiedzialności.\nSpotkanie, w którym miałem szczęście uczestniczyć obok Grodzkiej, Marcina Górskiego i Jacka Kochanowskiego było cenną lekcją szczerości i odpowiedzialności, otwartości i ciepła. Instygowani pytaniami Bartka Przybylskiego mieliśmy okazję pochylić się nad indywidualnym doświadczeniem osób transpłciowych - posłuchać o trapiących ich problemach (także związanych z rynkiem pracy), o drodze, jaką przechodzą. Nazwać wprost krzywdę, jaką robi się częstokroć osobom interpłciowym, skazując na etapie niemowlęcym na płeć, z która się później nie identyfikują. Ale mogliśmy posłuchać także o kapitalistycznym obliczu tolerancji, to znaczy o wchłanianiu przez rynek tych inności, którym poświęcić można określone grupy towarów. O próbie dyskredytowania tej części problemów polskich obywateli przez odwołanie do problemów pilniejszych (dzieci umierające na raka, sytuacja gospodarki). O kształcie projektu ustawy o uzgodnieniu płci. W końcu rozmawialiśmy o fetyszyzowaniu nauki, podstawianiu pod jej twierdzenia tez bioteologicznych, o edukacji, w tym o edukacyjnej roli popularnych seriali. [Klan oswoił nas z "zespołem Downa" i rakiem piersi, Barwy Szczęścia pokazują w końcu codzienne problemy pary gejowskiej. Symptomatycznie seriale milczą wciąż o problemie transpłciowości (i biseksualności, która jest tematem podobnie przemilczanym)].\nTak dyskutantom, jak i organizatorom dziękować należy za to, że debata była szansą spotkania z Innym. Spojrzenia Innemu w twarz, wysłuchania opowieści o jego doświadczeniu i jego poglądach. A więc, że była sytuacją etycznej odpowiedzialności, a nie sofistycznej argumentacji.\nChoć nie byliśmy ludźmi z różnych frontów, różniliśmy się i to mocno (co warto podkreślać, bo często zamienia się nas w domniemane środowisko, którego przedstawiciele to samo robią, tak samo myślą i identycznie czują). Od słuchających wiem, że debata miała swoją dramaturgię, co dowodzi, że przedziwna, dokonywana w imię oddania głosu różnym racjom, praktyka konfrontowania w popularnych programach telewizyjnych osób tłumaczących zjawiska nienormatywne z różnej maści "-fobami" jest czcza, demagogiczna.\nPodług Biblii wiara rodzi się ze słuchania. Na pewno rodzi się wtedy wiara w człowieka, rodzi szacunek, zrozumienie i moralne zobowiązanie.\nMyślę, ze każdy z nas miał w jej trakcie szansę zaniepokoić się jakimś odcieniem inności i zacząć ten niepokój w sobie rozwiązywać.\nPytanie tylko, czy jest to niedojrzałość?\nZdjęcia czerpię z zalajkowanych stron facebookowych.\nAutor: marmarbog o poniedziałek, kwietnia 22, 2013 Brak komentarzy:\nAutor: marmarbog o środa, kwietnia 17, 2013 Brak komentarzy:\nAutor: marmarbog o środa, kwietnia 10, 2013 3 komentarze:\nNasze muzyczne czasy dotknięte są frenezją - żarliwym, do krwi, rozmiłowaniem w muzyce baroku.\nNic tak nie roznamiętnia zmysłów, jak kolejna spektakularna rekonstrukcja barokowej opery, jak spór o biegłość (retoryczną, ale i techniczną) oraz pozycję muzyczną Simone Kermes i Cecili Bartoli, czy w końcu nieustannie falujące rankingi kontratenorów.\nKontratenorzy to w jakiejś mierze barokowe gwiazdy "pop".\nIch koncerty czy nagrania wywołują prawdziwe awantury i przyciągają tłumy, czego łódzkim wyrazem mógł być występ Philippe'a Jaroussky'ego.\nJaroussky'ego i owszem lubię, ale wybiórczo.\nWiele radości sprawia mi w Monteverdim, ze wzruszeniem słucham starej płyty Koncert dla Mazarina. Ale w Haendlu miewam wiele zastrzeżeń: to głos zbyt delikatny, za jasny, zupełnie pozbawiony ciemnych, niskich dźwięków, by móc udźwignąć retoryczny ciężar Haendlowskiej muzyki.\nO wiele więcej frajdy sprawia mi Max Emmanuel Cencić, obecnie mój niekłamany faworyt, śpiewak o pięknym, pełnym, ciemnym, mezzosopranowym tembrze (dziś już może nie tak pięknym jak kiedyś, gdy mistrzowsko mierzył się choćby z ariami Rossiniego zawsze przywodząc mi na myśl Ewę Podleś). I kapitalnej technice.\nNic zatem dziwnego, że lekturę Ruchu Muzycznego [z 31 marca 2013] rozpocząłem od recenzji Macieja Chiżyńskiego z nowej płyty Cencicia Venezia. Opera Arias of the Serenissima.\nZ satysfakcją czytałem o lekkości frazy, o intonacyjnej precyzji, o czytelnej dykcji czy dbałości o dobór właściwej barwy głosu.\nPotoczystą lekturę przyhamował jednak końcowy fragment tekstu, w którym Chiżyński rozprawia się eliptycznie z przekonaniem o tym, że nagrywanie tych arii przez falsecistów jest praktyką wierną historycznie.\nPomyślałem wtedy, że przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka.\nNiby to oczywiste, że Cencić, Jaroussky, ale także mój absolutny faworyt Michael Chance, śpiewają falsetem. Niemniej określenie ich terminem falsecista wydaje się jakieś deprecjonujące, w końcu wszyscy wiedzą, że są oni kontratenorami.\nOtóż nie! I Chiżyński ma absolutną rację - kontratenor to odmienny typ głosu, wymienieni Panowie zaś to w istocie falseciści!\nCiekawa dyskusja na ten temat przetoczyła się jakieś dwa lata temu na blogu Doroty Szwarcman*.\nPiotr Kamiński, w charakterystycznym dla siebie stylu, przypominał wtedy, że "kontratenor i falsecista to zupełnie co innego".\nTermin kontratenor jest spolszczeniem angielskiego countertenor, które to słowo jest z kolei odpowiednikiem francuskiego haute-contre. Mówiąc z polska kontratenor to "tenor wysoki", którego potencjał wykorzystywany był zasadniczo w muzyce poza-operowej. Przywoływany już przeze mnie Haendel pisał na ten głos partie oratoryjne, ani razu nie powierzając kontratenorowi roli w którejś ze swoich oper. Co prawda nie mamy dziś pewności jak głosy te brzmiały, niemniej pisana dla nich muzyka sugeruje, że mieli oni pełną blasku, dźwięczną i ruchliwą górę, jak i "nie dusili się" w dolnym rejestrze.\nOdmiennie jest z falsecistami, których góra jest zazwyczaj miękka, zazwyczaj też nieciekawie wypadają w niskim rejestrze (choć tutaj to sprawa także stawiania głosu, zachodzą duże różnice w tym, jak prowadzi się falsecistów na kontynencie, na Wyspach, a ostatnio w Ameryce). Ich głos jest przy tym delikatny - inaczej być nie może, skoro eksploatowany jest tu falset - głos o ograniczonej dynamice, nieco nosowy, wydobywany w sposób "fałszywy" (stąd nazwa), czyli przy silnym napięciu prawie niewibrujących wiązadeł.\nJak podkreślają Kamiński i Chiżyński, falseciści - podobnie jak kontratenorzy - nie byli śpiewakami operowymi. Miejscem falsecistów był przede wszystkim kościół i związany z nim repertuar.\nPraktyka obsadzania falsecistami partii operowych pisanych dla kastratów jest rzeczywiście pomysłem współczesnym.\nDokonuje się tego w imię wierności historycznej, co jest absolutnie bałamutne.\nŚpiew kastratów był zupełnie inny. Jeśli wierzyć muzykologom i teoretykom śpiewu wiązadła głosowe kastratów normalnie wibrowały, ich głosy były pełne w brzmieniu, mocne, radzące sobie z wypełnieniem dużych przestrzeni operowych sal (falseciści mają z tym problem, Kamiński przywołuje przykłady Davida Danielsa i Jeffreya Galla, którzy polegli na partii Juliusza Cezara). Kastratom bliżej więc było do głosów kobiecych niż do głosów falsecistów, co potwierdza fakt, iż w momencie, gdy kompozytorzy nie mieli ich pod ręką, obsadzali w tych partiach kobiety.\nKarierę falsecistów, przetransformowanych w kontratenorów, ułatwiła niewątpliwie fonografia. Pamiętam zdziwienie, jakie ogarnęło mnie na koncercie Jaroussky'ego. Jego głos na żywo miał dużo mniej blasku, siły i jasności niż ten dobiegający z płyt. Choć przecież ucieszył mnie niesamowicie biegłością, wrażliwością, dowcipem. Wykreowaną atmosferą i szczerością emocji.\nNie mam nic przeciwko falsecistom, przeciwnie - część z nich bardzo lubię.\nIrytuje mnie tylko presja tych miłośników baroku, którzy wykreowane w naszych czasach praktyki wykonawcze traktują jako oddanie historycznej prawdy, zamykające możliwość innego podejścia do tej muzyki. (W ten sposób choćby nasze orkiestry filharmoniczne przestały grywać Mozarta czy Haydna, ze szkodą dla swej warsztatowej biegłości i ze stratą dla melomanów. W ten sposób krzywym okiem patrzy się na kontralty i mezzosoprany obsadzane w partiach pisanych dla kastratów).\nSam też najbardziej lubię falsecistów w oratoriach i muzyce sakralnej, choć nie kryję - niektórym i niekiedy udaje się wzruszyć mnie także w operze.\nJako się - za Kamińskim - rzekło: jak brzmiały kontratenory możemy się dzisiaj domyślać.\nDomysł ten ułatwić nam może Paul Elliott, niedościgniony w Haendlowskim Mesjaszu i wspaniały w kompozycjach Purcella.\nPrawda, że to odmienna od falsecisty jakość??\n*Referuję ją poniżej tym i owym uzupełniając od siebie.\nAutor: marmarbog o poniedziałek, kwietnia 08, 2013 2 komentarze:\nAutor: marmarbog o sobota, kwietnia 06, 2013 Brak komentarzy:\nCzas, przynajmniej ten, będący osnową ludzkiego doświadczenia, to labirynt teraźniejszości. Zbiegające się w TERAZ chwile mogą należeć do wielu wymiarów, powodując przemieszanie tego, co "normalnie" ściśle rozdzielimy między przeszłość, przyszłość i czas obecny.\nPomyślałem o tym w Wielką Sobotę, gdy przyswojone dawno już temu wiadomości stały się dla mnie kanwą zupełnie nowego, zaskakującego doświadczenia.\nZ doby, w której nosiłem się nieco mniej cywilnie, zapamiętałem, że biblijny prorok istotnie różni się od wróżki. O ile wróżka "przepowiada" przyszłość, o tyle prorok mówi o teraźniejszości, dokonując jej krytyki i pokazując ewentualne następstwa.\nO dziwo podejście to widziałem zastosowane do Starego Testamentu, ale już nie do Apokalipsy - traktowanej jako opis nieszczęść końca świata, które prędzej czy później, ale jednak nadejdą.\nA gdyby tak nie traktować Apokalipsy jako opisu końcowej zagłady, ale potraktować ją jako opowieść o naszych czasach? W końcu innego czasu eschatologicznego nie będzie:\nDla chrześcijanina Jezus umarł i zmartwychwstał, żyjemy więc w czasach ostatecznych, a królestwo wydarza się hic et nunc.\nWidziana w takiej perspektywie Apokalipsa przestaje być wróżeniem o przyszłości, a staje się teologiczną opowieścią o tym, czym jest Kościół i jakie jest jego miejsce w świecie. Z Apokalipsą jest zatem tak, jak z Ewangelią Jana: jest mistycznym, spekulatywnym podsumowaniem poprzedzających je pism, których charakter jest - mówiąc z grubsza - zdecydowanie bardziej historyczny.\nCzym zatem jest Kościół?\nNa pewno nie jest instytucją, a zwłaszcza instytucją zaangażowaną politycznie.\nNa pewno jest wspólnotą, wspólnotą, której wyznacznikiem jest wierność i szczerość.\nŹródłem tej wspólnoty jest eucharystia - rozumiana jako wypływające z miłości, radosne oddawanie chwały Bogu.\nWyrastającą z eucharystii praxis jest troska: wypływająca z miłości odpowiedzialna opieka nad siostrami i braćmi.\n"Historycznym" potwierdzeniem takiej teologii Kościoła są choćby Dzieje Apostolskie.\nKościół rozumie się tam jako wspólne trwanie na modlitwie i łamaniu chleba oraz jako służbę dla braci. Przepowiadanie Chrystusa traktując jako wierność zbawczej miłości i stopniowe uwalnianie od tego, co instytucjonalne (taki jest sens dyskusji na temat relacji wspólnot chrześcijańskich do judaizmu, ich efektem było wyzwolenie się z judaistycznego prawa, w tym prawa dotyczącego koszerności posiłków).\nTaki "model" Kościoła, jako wspólnoty wiernej miłości, dają zresztą Ewangelie.\nWidzimy w nich Jezusa uzdrawiającego i nauczającego, przykazującego uczniom służyć innym (podług Ewangelii Boga znajduje się w więźniach, chorych, opuszczonych, a więc tych, którzy byli na marginesie ówczesnego społecznego porządku). Widzimy też Jezusa modlącego się na uboczu, obcującego z Bogiem, z chwalebnej ciszy czerpiącego siły do posługi siostrom i braciom.\nWyrazem Chrystusowej miłości są droga i ofiara, jej podstawą zaś są inkluzywność i wolność.\nO tym, że droga (wędrowanie) i ofiara (dar) są wyrazem Chrystusowej miłości dobitnie pisze Adrienne von Speyr.\nJej zdaniem Chrystus wędruje z miłości do Ojca. Wędruje, bo Ojciec pragnie ogarnąć miłością wszystkich ludzi, bo chce, by miłość przeszła przez świat bez względu na zasługi, przychodząc nie wiadomo skąd i prowadząc nie wiadomo dokąd.\nTak więc motywem miłości jest także człowiek - Chrystus wędruje, bo wie, że ludzi czekających na zainteresowanie, troskę, uczucie jest wielu, że są oni rozsiani i w takim samym stopniu powinni doświadczyć uzdrawiającej mocy miłości.\nWędrując Jezus ukazuje miłość jako dar - bezinteresowne i wolne zatrzymaniem się przy drugim człowieku, wsłuchanie w jego potrzeby i odpowiedź na jego obecność, naznaczoną samotnością.\nWędrówka i ofiarowanie budzą wzajemność w wielu ludziach.\nSymptomatyczne jest to, że Jezus nikogo nie odrzuca, a wszystkich przyjmuje do wspólnoty z sobą.\nJeszcze bardziej symptomatyczne jest to, że każda z tych miłości jest inna, mimo to wszystkie pokazane są jako równe: Jezus kocha tak samo, pomimo że każda relacja międzyludzka nosi na sobie indywidualne piętno.\nNiech przykładem tu będą apostołowie - Jan (zgodnie z tradycją) jako jedyny spoczywał na łonie Chrystusa; jako jedyny doświadczył miłości opisanej niemalże językiem erotyki; jako jedyny został symbolicznie włączony do ziemskiej rodziny Mistrza z Nazaretu. A jednak to nie on, lecz Piotr powołany został do służby jako pierwszy spośród równych.\nNiech przykładem będzie też Maria Magdalena - mimo że nie należała do grona apostołów, to ona stała się ich apostołką zwiastując zmartwychwstanie.\nOczywiście, taka płaszczyzna widzenia miłości jest obecna w chrześcijaństwie do dziś. Nie da się jej wymazać ani z kart pism kanonicznych, ani z historii.\nMimo to trzeba ją było poddać swoistej manipulacji, jeśli Kościół miał stać się instytucją pośród instytucji, instytucją niezbywalnie feudalną, bo w takich właśnie, feudalnych czasach powołaną do istnienia.\nZwrócę uwagę na dwa, szczególnie istotne, sposoby manipulowania.\nPierwszą manipulacją było zhierarchizowanie form miłości, zwłaszcza tych, które dotyczą nie Boga, ale tego, co doczesne.\nNa najniższym poziomie ulokowano miłość pożądliwą, zmysłową. Nakierowaną na piękno ciała i szukającą spełnienia w posiadaniu tego piękna. Taką miłość dyskwalifikować ma jej niestałość - nie tylko jedno ciało jest piękne, pożądanie więc nie nadaje się do tego, by mówić o stałości, bez tej zaś nie ma miłości na miarę człowieka.\nNieco wyżej postawiono miłość uczuciową, czyli sferę pozytywnych emocji budzących się w nas dzięki drugiej osobie. Ten rodzaj miłości dyskwalifikuje wpisana w nią ambiwalencja - uczucia łatwo ulegają zmianom, zwłaszcza wtedy, gdy podmiot miłości okazuje się mniej idealny niż się nam wydawało.\nJeszcze wyżej plasuje się życzliwość i przyjaźń - wolne od pożądania, wolne od emocjonalnych wahań są one pragnieniem dobra dla drugiego, pragnieniem odpowiedzialnym.\nŻyczliwość i przyjaźń jako wolne od zmienności i uwikłania w ciało, zamykają się jednak w podmiocie obdarzającym życzliwością i przyjaźnią. Potrzebują więc dopełnienia w miłości wzajemnej, nazwanej miłością oblubieńczą.\nMiłość oblubieńcza ma być najwyższą postacią miłości. Łączy bowiem w sobie wszystkie "niższe" formy. A także je przewyższa, a to dlatego że jej wyrazem jest oddanie, ofiarowanie, dar, bez których człowiek nie może się spełnić.\nInnymi słowy, miłość oblubieńcza to miłość oddania, to normatywny wzór tego, jak powinny wyglądać wszystkie inne budowane przez człowieka relacje.\nJako normatyw miłość ta musi być stabilna.\nNie może więc być oparta po prostu na drugim-jako-dobru, nasze nastawienie do drugiego może bowiem ulegać zmianie. Musi tedy opierać się na jakimś poza-osobowym, obiektywnym dobru, musi realizować obiektywny i absolutny porządek wartości.\nNie może też być odwoływalna - wejści w w porządek takiej miłości jest aktem wolności, raz wybrana miłość oblubieńcza wiąże jednak człowieka, wiąże, bo nie ustaje i nie da się jej unieważnić jakimś kontr-wyborem.\nEo ipso nie może być także żywiona do większej liczny osób niż jedna - jako nieodwoływalna, wiążąca, będąca całkowitym oddaniem drugiej osobie i zakorzeniona w obiektywnym porządku wartości jest po prostu niepodzielna. Nie da się bowiem całkowicie oddawać na prawo i lewo.\nCzym więc jest miłość oblubieńcza?\nJest miłością małżonków. Miłością, której materią jest bardziej prawna przysięga niż uczucie i faktycznie istniejąca relacja. Co więcej, jest również miłością małżonków odmiennej płci, zakłada sie tu bowiem, że wynika ona z potrzeby dopełnienia, a naturalnym dopełnieniem mężczyzny jest kobieta.\nReferując myśl Karola Wojtyły Ignacy Dec pisze tak:\n"Miłość oblubieńcza, miłość oddania... To osobowe oddanie jednoczy mężczyznę i kobietę na zasadzie relacji przynależności. Zewnętrznym wyrazem tej relacji jest między innymi pełne współżycie seksualne. Współżycie cielesne posiada z istoty swojej przede wszystkim znaczenie symbolu - wyrazu dla wewnętrznego przeżycia przynależności.\nDrugą manipulacją było sprytne zaadaptowanie przez instytucjonalny dyskurs idei ewolucji. Sprytne, bowiem bezcelową i neutralną aksjologicznie ewolucję (neo)darwinizmu związano tutaj z celowością i wartościami.\nNa szczycie ewolucyjnego rozwoju postawiono esencjalistycznie pojmowanego człowieka, skrępowanego przez niezależny od niego kodeks moralny, którego depozytariuszem jest Kościół.\nNa szczycie cywilizacji postawiono łacińsko-chrześcijańską, stosując ją jako wzór pozwalający oceniać wszystkie inne.\nZdaniem Deca miłość ma być tą aktywnością człowieka, która szczególnie wyróżnia go ze świata zwierząt. Wyróżnia przez to, że miłość jest aktywnością kreatywną i wynikającą z wolności człowieka.\nTo piękne słowa.\nZastanowiło mnie jednak to, jak współgra z nimi język przynależności, którym opisuje Dec relacje małżeńskie.\nZastanowiło mnie także to, jak powiązać wolność z realizacją niezależnych od człowieka kanonów norm i niemożliwością odwołania powziętych decyzji.\nZasmuciło mnie w końcu to, że Kościół tak daleko odszedł od Chrystusowego wzorca miłości, jako aktywności inkluzywnej, jako postaci drogi, jako daru ofiarowywanego bez względu na płeć czy zasługi. Jako gestu mojej dojrzałości i mojej odpowiedzialności.\nPostawa Kościoła z naszego myślenia wykluczyła - obok wszystkich innych wykluczonych rzeczy - wielomiłość. Kazała nam uwierzyć, że właściwa, naturalna jest tylko monogamia, że poza nią możliwa jest wyłącznie rozpusta i niegodne używanie życia.\nParadoksalnie myślę, że to własnie (w poważnie pomyślanej) idei wielomiłości kryje się szansa na opowiedzenie na nowo o Chrystusowym wzorcu miłości.\nWielomiłość uczy bowiem osobistego zaangażowania w relacje, uczy odpowiedzialności, uczy tego, że partnerzy nie są przynależnymi do siebie rzeczami. Uczy ofiarności, kształtuje silne ja, konieczne, by mieć co ofiarować. Uczy wolności, a więc także tego, że każda decyzja jest odwoływalna i że miłość, której się nie buduje, umiera. Uczy, że miłość nie szuka swego czy że nie jest zazdrosna. Uczy szczerości i rozwiązywania problemów w postawie rozumienia, a nie gniewu. Uczy wspólnotowości, pokazując, iż oczekiwanie, że jednak osoba zapełni mój świat aż do śmierci jest oczekiwaniem - z wielu powodów - nieludzkim.\nCo najważniejsze jednak - uczy, że miłości się nie hierarchizuje, że pomimo różnic kochane osoby są równe. Uczy, że zmysły nie odkrywają tylko piękna ciała, ale piękno po prostu, że nie zredukowany do prokreacji erotyzm jest dla chętnych szansą na wejście w świat piękna duchowego.\nPotraktowana na serio idea wielomiłości jest ideą bycia - "kontemplacyjnego" bycia - przy osobach, które się kocha po to, by wysłyszeć prawdę o nich i o ich potrzebach. Po to, by działać - poprzez dar - na rzecz budowania wspólnoty, umacniania relacji, zakorzeniania w miłości.\nPo Michelu Foucault wiele mówi się o biopolityce. Często - a niekiedy, jak w przypadku Giorgio Agambena, "apokaliptycznie" - odsłania się dziś jej demoniczne oblicze.\nJestem przekonany, że dziś od biopolityki uciec się nie da.\nI nie jej boję się najbardziej. W przypadku demokracji biopolityka może być bowiem przedmiotem dyskusji i kontestacji, a konkretne posunięcia winny być podejmowane z poszanowaniem wielu aktorów społecznych.\nBardziej boję się biometafizyki.\nBiometafizyką nazywam te esencjalistyczne ontologie, które są "świecką" wykładnią prawd teologicznych, przyjmowanych dogmatycznie i nie podlegających dyskusji. Ich nieodłącznym elementem jest przekazywanie prawd teologicznych jako prawd biologicznych - to biometafizyka ze swoim quasi-naukowym zapleczem tamuje u nas szansę na sensowną regulację in vitro, na legalizację związków partnerskich, na nieuprzedmiotowiony stosunek do zwierząt.\nBiometafizyka bierze się z ciekawego pomieszania - z pomieszania tego, co ludzkie i tego, co boskie. Z uzurpacji.\nAdrienne von Speyr komentując ewangeliczną opowieść o Marcie i Marii pisze, że kontemplacja Marii byłaby niemożliwa, gdyby nie aktywizm Marty.\nAle aktywizm, choć potrzebny, może okazać się zgubny wtedy, gdy za mało miejsca zostawia się na decyzje Bogu, a zbyt wiele próbuje się robić samemu.\nGdy za mało wsłuchuje się w Pana (a głosem Pana są: więźniowie, chorzy, ubodzy, odrzuceni!), miłość kierując nie ku Niemu, a ku sobie, zgadując co też Panu mogłoby się podobać.\nW ten sposób miłość kształtuje się "na własną modłę". Pan staje się rodzajem "posągu, który należy regularnie odkurzać, zapalać przed nim lampki, odprawiać ceremonie". Pozbawione jednak życia, bo pozbawione bezpośredniej obecności tych, w których Pan obecny jest naprawdę. "Nie można kochać Boga, który jest niewidzialny, jeśli nie kocha się widzialnych braci" - pisze św. Jan.\nNic tak nie porusza zamierających symboli, jak kontrowersyjne idee.\nWielomiłość jest piękna.\nKontrowersyjne będzie powiedzenie, że Jezus był najpierwszym z poliamorystów.\nPo co zabiegać o miłość?\nPo to, by uobecnić Królestwo pośród nas. (Św. Paweł pisze o dopełnianiu cierpień Chrystusa. A dopełniać można je budując i zabiegając o budowanie miłości). Bez nas i bez naszego zaangażowania być może nie pojawi się wcale.\nMiłość zaś buduje się będąc przy tych, których kocha się i chce się kochać, nie zaś kurczowo trzymając się własnych przekonań i norm. Miłość wymaga odwagi. I spojrzenia na świat inaczej niż się patrzyło.\nZ jej budowania nie zwalnia nas żadna biometafizyka.\nTym bowiem, co nas zobowiązuje, nie są korpusy metafizycznych doktryn, ale twarz Drugiego.\nAutor: marmarbog o wtorek, kwietnia 02, 2013 Brak komentarzy:


Prokurator Generalny kwestionuje rozporządzenie ws. warunków...\nMinisterstwo środowiska replikuje, że rozporządzenie spełnia warunki prawa, bo doprecyzowanie warunków polowania tak, by było ono zgodne z prawem, następuje i w Prawie łowieckim, i w samym rozporządzeniu, które musi uwzględniać "polskie zwyczaje łowieckie".\nWe wniosku do TK Seremet napisał, że minister unormował rozporządzeniem treści nieuregulowane w ustawie, czym "wyraźnie przekroczył wyznaczone mu ramy upoważnienia ustawowego". Powołując się na orzecznictwo TK, wskazał, że stanowienie przepisów, które wykraczają poza charakter wykonawczy, jest zawsze równoznaczne z wyjściem poza granice upoważnienia i przesądza o niezgodności rozporządzenia z ustawą.\n"Prawo łowieckie oszczędnie odnosi się do sposobu wykonywania polowania i nie definiuje dopuszczalnych w Polsce rodzajów polowań i nie określa zasad ani warunków wykonywania polowania" - napisał Seremet. Według niego minister nie miał prawa zdefiniować w rozporządzeniu rodzajów polowań: indywidualne; polowanie przy stogach; polowanie zbiorowe oraz "polowanie zbiorowe z ambon".\n"Ponadto w sposób dość oryginalny zmodyfikował potoczne rozumienie wspomnianych pojęć" - dodał szef PG. Jako przykład podał, że jako polowanie zbiorowe kwalifikuje się również polowanie wykonywane przez tylko jednego myśliwego, jeżeli towarzyszy mu naganiacz. Z kolei, jako polowanie indywidualne kwalifikuje się też polowanie na ptactwo, w którym współpracuje nie więcej niż trzech myśliwych korzystających z psa, jak również polowanie na drapieżniki przy stogach i norach wykonywane przez bliżej nieokreśloną liczbę myśliwych.\nSeremet podkreślił, że według rozporządzenia polowanie na zające może być tylko zbiorowe, co jest "niedopuszczalnym odstępstwem" od ustawowej zasady, że na zwierzynę można polować indywidualnie. Zdaniem Seremeta nie do końca jest jasne, czym jest ani jak kwalifikować "polowanie przy norach", o którym nie ma mowy w Prawie łowieckim. Ponadto rozporządzenie normuje "polowanie z łodzi" - o którym ustawa również nie wspomina.\nPrawo łowieckie nie zawiera żadnych unormowań "dotyczących tak podstawowych kwestii, jak rodzaj i charakterystyka broni dopuszczonej do polowań; regulacji dotyczących amunicji ani urządzeń optycznych". "Wprawdzie ustawa stanowi, że uśmiercenia odłowionych w pułapki żywołowne drapieżników dokonuje się, m.in. za pomocą broni myśliwskiej, ale sam odłów drapieżników nie jest polowaniem" - podkreślił szef PG.\nRozporządzenie ogranicza polowania na poszczególne gatunki: na zwierzęta pełniące określone role w stadzie (nie wolno strzelać do łani prowadzącej stado), przebywające w określonych miejscach lub zachowujące się w określony sposób, jak również stosowanie nieetycznych metod polowania (nie wolno polować z aut czy strzelać do zwierzyny przy paśnikach). "Te, skądinąd ważne, a nierzadko również konieczne, ograniczenia pełnią niewątpliwie rolę zasad wykonywania polowania, ale nie znajdują niestety żadnych odniesień w ustawie" - dodał Seremet.\nZdaniem Seremeta część kwestionowanych zapisów rozporządzenia mogłaby znaleźć się w ustawie, ale za niedopuszczalne uznał "uzupełnianie" Prawa łowieckiego przepisami rangi podustawowej.\nW stanowisku dla TK wiceminister środowiska Sławomir Brodziński nie zgodził się, by rozporządzenie przekraczało delegację ustawową. Napisał, że polowanie w rozumieniu Prawa łowieckiego "jest oczywistym terminem technicznym i nie zawsze oznacza zachowanie zgodne z prawem". Doprecyzowanie warunków, jakie muszą być spełnione, by było zgodne z prawem, następuje zatem i w Prawie łowieckim, i w rozporządzeniu. "Oba te akty prawne tworzą powiązaną funkcjonalnie całość" - dodał.\nPodkreślił, że Prawo łowieckie nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem "szczegółowych warunków" polowań. Jego zdaniem należy je uznać za "pojęcie obszerne", a delegację ustawową - za upoważnienie do uregulowania w sposób szczegółowy różnorodnych aspektów polowania, począwszy od określenia wymagań co do broni myśliwskiej, a skończywszy na wymaganiach co do pokotu (wg rozporządzenia, to "tradycyjny sposób ułożenia pozyskanej zwierzyny").\n"Minister przy określaniu szczegółowych warunków wykonywania polowania powinien uwzględnić istniejące polskie zwyczaje łowieckie oraz kierować się troską o bezpieczeństwo osób i mienia" - doda Brodziński. Dowodził, iż skoro zwyczaje te rozróżniają polowanie indywidualne, do którego zalicza się także polowanie przy stogach, oraz polowanie zbiorowe, którego odmianą jest polowanie zbiorowe z ambon, to określenie szczegółowych warunków tych polowań, wymaga określenia ich definicji. "To, że definicje te odbiegają od potocznego znaczenia, wynika właśnie ze specyfiki tradycji łowieckiej" - wyjaśnił.\nWedług Brodzińskiego pozostałe kwestionowane zapisy mieszczą się w pojęciu "szczegółowych warunków wykonywania polowania", gdyż doprecyzowują wymagania, by polowanie było zgodne z prawem i zwyczajem. M.in. dlatego w tych warunkach mieści się określenie narzędzi, które mogą być, lub nie, wykorzystane podczas polowań.\nTK nie wyznaczył jeszcze terminu zbadania sprawy.(PAP)


Gdzie się podziały lajki na Instagramie I karka pisarka\nkarkapisarka 19 listopada, 2019 19 listopada, 2019\nInstagram od pewnego czasu testuje w różnych krajach opcję wyłączenia widoczności liczby serduszek (= lajków) pod postami. Od kilku dni testy te “dotknęły” także częściowo Polskę, a na rodzimym rynku influencerów i marketerów zawrzało.\nMoże to typowy problem pierwszego świata (zaraz ktoś napisze, że powinniśmy raczej zająć się głodem w Afryce), ale jako, że siedzę w branży i w jakimś stopniu te instagramowe zmiany mnie dotykają, wypowiem się. A co!\n(Tak na marginesie, wypowiadam się też dlatego, że po audycie moich blogowych działań, który zrobiłam w ramach wyzwania u Kasi, okazało się, że lubicie czytać moje posty, nazwijmy to, “światopoglądowe”. A to o zooturystyce, a to o FOMO, a to o studiowaniu prawa. To bardzo miłe, że chcecie wiedzieć, co myślę, a poza tym, kaman, taki post to jakieś 10 x mniej pracy niż którykolwiek podróżniczy ;))\nDlaczego Instagram “wyłącza lajki”?\nW oficjalnym stanowisku Instagrama planowana zmiana tłumaczona jest troską o zdrowie psychiczne użytkowników. Bo nie powinniśmy uzależniać swojej samooceny od lajków, bo w ten sposób w morzu popularnych treści ginie wartościowy content, bo nie tylko cyferki mają znaczenie. Idea bardzo szczytna, ale… No właśnie – tych moich “ale” jest całkiem sporo.\nPrzede wszystkim, z całym szacunkiem, ale ciężko uwierzyć mi w te szczere intencje. Chociaż bywam typem naiwniaczki, która cieszy się, że światowe korporacje w końcu chcą być eko, to mam gdzieś w sobie świadomość, że to jednak jest ogromny biznes. Biznes, w którym na końcu są cyferki w Excelu, a nie człowiek. Dlatego też i tutaj od razu wietrzę jakąś ściemę. A może nawet nie ściemę, tylko długofalowe, finansowe uzasadnienie.\nCiekawym wydaje mi się też myślenie, że akurat liczba serduszek tak negatywnie wpływa na zdrowie psychiczne użytkowników. Oczywiście nie wątpię, że tak jest, ale zastanawiam się, czy były prowadzone jakieś badania na ten temat? Czemu akurat to ta cyfra została przez instagramowych sędziów uznana za tą “złą”, a nie np. liczba obserwatorów?\nZ mojego doświadczenia wynika, że owszem, Instagram może kiepsko wpływać na psychikę, ale nie wydaje mi się, że to lajki stanowią źródło problemu. Przecież nie zazdrościmy innym tylko liczb, ale też ładnych zdjęć, ładnych twarzy, ładnego życia. Więc być może wyłączenie lajków to jakiś mały krok w dobrą stronę, ale nie zastąpi pogłębionych akcji edukacyjnych i walki z tym wszystkim, co w social mediach złe.\nJak to by miało dokładnie wyglądać? Nie mam pojęcia. To tylko moja luźna rozkmina pisana z kanapy na Mokotowie, a nie plan naprawy świata (jeszcze!)\nW imię wartościowych treści?\nOkej, było trochę o tym, co stoi za testami, a teraz zastanówmy się, co dobrego z tego może faktycznie wyniknąć (głównie dla wszystkich osób zajmujących się działalnością w Internecie zawodowo). Jak rozmawiałam na ten temat w pracy czy ze znajomymi, to przeważały takie głosy:\na) to szansa dla małych kont!\nb) w końcu liczby przestaną mieć znaczenie, a będzie liczyć się jakość\nc) twórcy, którzy mają też inne kanały, wcale tego nie odczują\nPo części z tym wszystkim się zgadzam, ale znowu nie jestem do tego tak przekonana.\nBo czy nagle małe konta zaczną mieć więcej obserwatorów tylko dlatego, że mała ilość lajków będzie niewidoczna?\nZdjęcie z dużą ilością lajków to coś, co trafia w gust mas. Nie chcę oceniać, czy to dobrze, czy źle, ale ludzie lubią piękne obrazki (od zawsze). Może czasem banalne, może czasem mało wysublimowane. Ale wciąż trafiające do ogromnej publiki.\nDlatego nie przewiduję, by nagle na Instagramie zadziała się jakościowa rewolucja. Zgadzam się z tym, że dawanie serduszek i follow działa często na zasadzie społecznego uznania (gdy coś lubi dużo osób, to od razu wydaje nam się bardziej atrakcyjne), ale z drugiej strony przecież z dnia na dzień to, co popularne, nie przestanie takie być – i na odwrót. Być może tylko teraz tym społecznym uznaniem stanie się liczba komentarzy czy obserwujących.\nBardzo chciałabym wierzyć, że nagle na masową skalę popularne staną się treści naukowe, edukacyjne, psychologiczne czy feministyczne, ale kurczę, to chyba nie działa tak prosto. Ale jest też inna strona tego problemu. Mówi się tyle o wartościowym contencie, o tym, by nie skupiać się tylko na idealnych zdjęciach i ładnym obrazku. Przyjmuję takie zdania do wiadomości, ale koniec końców Instagram to portal obrazkowy.\nBo kochani, to nie wszystko musi być takie zerojedynkowe. Bardzo łatwo przychodzi nam ocenianie, szufladkowanie, przyjmowanie “jedynej słusznej” perspektywy. Sama mega często to robię, ale od pewnego czasu bardzo staram się na to uważać. Bo tak na przykład tutaj – jestem pierwszą, która stanie w obronie słuszności pisania długich opisów pod zdjęciami na Instagramie i w ogóle uwielbiam pisać, uwielbiam słowo pisane i nie wyobrażam sobie z tego rezygnować, ale kocham się też w dobrych zdjęciach! One mnie poruszają, zachwycają, przenoszą do innego miejsca, czasu czy klimatu.\nI dlatego nie uważam, że opinie w stylu “jak ktoś tylko skupiał się na fotkach na Insta, a nie miał bloga/podcastu itd., to teraz będzie miał problem”, były na miejscu. Zrobienie dobrego zdjęcia to często wiele godzin roboty, wymyślania pomysłu, edycji. Tak, jak jedni pracują nad tekstami, tak inni nad obrazami.\nTo w końcu dobrze czy źle?!\nI tutaj przejdę do mało popularnej opinii – w pierwszej chwili wcale nie ucieszyłam się z ukrycia lajków.\nStaram się od jakiegoś czasu pracować na swoim profilem, nad zdjęciami, jest to dla mnie jakaś wartość i wielka zajawka. I niektórzy to zaczynają dostrzegać, co przejawia się także w ilości serduszek po moimi postami. Oceńcie to jak chcecie, ale zwyczajnie bywałam z tego dumna! Z tego małego progresu, który zauważam i zauważali go też inni.\nMam świadomość, że liczba lajków nie jest absolutnie najważniejsza i dużo bardziej cieszy mnie choćby ciekawa dyskusja w komentarzach, ale z drugiej strony ta liczba to też coś, na co się pracowało.\nNiemniej, jeżeli ostatecznie sprawi to, że nie będziemy od niej uzasadniać wartości danych treści czy na każdym kroku porównywać do innych twórców, to super! Biorę to na klatę, przybijam piątkę Instagramowi i działam dalej. A czy tak będzie faktycznie? Zobaczymy.\nKategoria: INNETagged: instagramlajkimarketingprzemyślenia\nPoprzedni wpis Lazurowe Wybrzeże – co warto zwiedzić?\nNastępny wpis Najpiękniejsze jarmarki bożonarodzeniowe w Europie\nOoo, dobrze wiedzieć. Cóż, Instagram to wielki biznes i cokolwiek zrobią – pozostanie nam dostosować się do nowych reguł.\nA czy autor ma dostęp do liczby lajków pod postami? (Ja mam akurat konto biznesowe, więc dostęp do statystyk mam).\nDokładnie – Instagram to biznes i jednak tak trzeba go ostatecznie traktować 🙂\nDo swoich lajków dostęp ma każdy, natomiast nie każdy ma teraz dostęp do widoczności lajków innych osób. Ja akurat prowadzę kilka kont i na niektórych widzę u wszystkich normalnie serduszka, a w innych tylko u siebie. Niezły bałagan ;))\nJa pod swoimi postami liczby lajków nie widzę, tylko w statystykach. No cóż, zobaczymy. Moje konto akurat jest niewielkie, więc może i na tym zyskam 🙂\nAle to tylko potwierdza, że własne miejsce w sieci (strona, blog) jest ważne – w każdym medium społecznościowym reguły mogą się zmienić z dnia na dzień.