zyż warto było z kosztem nadzwyczajnym budować sztuczny grunt Standard-Island, czyż warto było dokładać tyle starań i zachowywać tyle ostrożności, by nie dać przystępu na tym kawałku ziemi ani chorobom, ani żadnym nędzom tego świata, aby wreszcie jednej nocy, ręka niegodziwa pogwałciła wszystkie prawa ludzkości? Zaprawdę Towarzystwo w Porcie Magdaleny powinnoby wystąpić przed trybunał międzynarodowy z pretensyami sum bajecznych, jako wynagrodzenie strat poniesionych!\nAle energiczni synowie Ameryki nie zwykli odkładać stanowczego działania, ani też zadawalniać się półśrodkami tylko – dziś jeszcze, dziś zaraz urządzoną zostanie obława, która dopóty trwać będzie, dopóki dawny spokój i bezpieczeństwo zupełnie przywróconem nie zostanie.\nOd tej czynności, do której spieszą wszyscy zdrowi i silni mieszkańcy wyspy, nie uchyla się nawet kapitan Sorel i jego Nowo-Hebrydczycy, którzy utrzymują, iż pragną okazać swą wdzięczność za dobroć jakiej doznali.\nW samej rzeczy jednak Sorel działa we własnym swym interesie, obawiając się, by niemożliwe warunki życia, odkąd dzikie zwierzęta zajęły Standard-Island, nie wpłynęły na zmianę planu jej podróży, by mieszkańcy Miliard-City nie zechcieli teraz wprost i jak najspieszniej podążyć do portu Magdaleny, co naturalnie obróciłoby w niwecz wszelkie jego plany.\nArtyści francuscy, jako godni synowie walecznej Francyi, nie pozwalają się też wyprzedzić nikomu w gorliwości i zapale dla dobra ogółu i stają gotowi do walki pod przewodnictwem Kalikstusa Munbara, który z lekceważącem wzruszeniem ramion mówi o lwach, tygrysach i panterach, jakby to były niewinne baranki tylko. Czyżby ten wnuk Barnuma był kiedyś pogromcą zwierząt, albo chociaż dyrektorem wędrownej menażeryi?\nObława na różnych punktach wyspy rozpoczyna się od samego rana pod najlepszą wróżbą, bo oto Sorel i jego Malajczycy zabili pierwsi parę olbrzymich aligatorów, których umieli wywabić na ląd, gdzie zwierzęta te są mniej niebezpieczne bo ciężkie w swych ruchach i obrotach. Że jednak wody Serpentine Riwer mają, podług sprawozdań, ukrywać ich jeszcze około dziesięciu sztuk, przeto marynarze komandora stanęli na czatach, gotowi wysłać za pierwszem ukazaniem się potwornych gadów, kilka z tych kul wybuchowych, które najtwardsze rozsadzają czaszki.\nWalczący na przeciwnym końcu wyspy Jem Tankerdon, złożył niezaprzeczony dowód zimnej krwi, doświadczenia i zręczności wytrawnego strzelca, powalając wspaniałego lwa; jednego z najpiękniejszych jakie wydały skwarne ziemie Afryki, a uczynił to właśnie w chwili, gdy zwierzę szalonym skokiem rzucało się na francuskich artystów.\nPonchard utrzymuje nawet, iż czuł już na twarzy gorący oddech jego paszczy.\nW poobiedniej porze, gdy jeden z milicyantów napadnięty przez lwicę, byłby niechybnie stał się jej ofiarą, Cyrus Bikerstaff, jednem pchnięciem kordelasa zakończył nierówną walkę człowieka z królem pustyni.\nDziałający równocześnie komandor Simoe ze swym oddziałem marynarzy zdołał uśmiercić parę tygrysów; położenie jednak tutaj było trudniejszem, i jeden z ludzi ciężko ranny, odniesiony został do Tribor-Harbour.\nZ nadejściem nocy pozostałe, jeszcze w wielkiej liczbie, straszne zwierzęta, szukając schronień wśród gęstwiny leśnej uniemożliwiały dalszy pościg, a groźne ich wycia niepokoiły przez noc całą wylęknione kobiety i dzieci.\nTo też słuszne wymyślania przeciw złym i przewrotnym Anglikom, niezawodnym sprawcom złego, dały się słyszeć wśród wszystkich klas mieszkańców miliardowego miasta.\nNazajutrz równo z pierwszym brzaskiem dnia, rozpoczyna się na nowo obława i stosownie do zdania komandora i prezydenta, pułkownik Stewart każe wyprowadzić dwie armatki, które naładowane pewną ilością mniejszego kalibru kul, skierowano w stronę gęstych lasków wpośród których dzikie zwierzęta wyglądały nieufnie w około. Tymczasem z przeciwnej strony Jem i Walter Tankerdon, Nat Coverley i Hubley Harcourt wraz z oddziałem milicyi i marynarzy stoją z nabitą bronią, gotowi strzelać do pojedyńczych sztuk, któreby zdołały ujść przed ogniem artyleryjnym.\nBezpośrednio po huku armat rozlegające się przeraźliwe wycia są niezbitym dowodem, że niejedna kula dosięgła czworonogich wrogów; z pozostałych jednak około 20 sztuk wyskoczyło z lasku wprost na myśliwych, przez których powitane znowu ogniem z dubeltówek, rozproszyły się przerażone, zostawiając za sobą dwie pantery broczące we krwi, wśród ostatnich konwulsyjnych drgań olbrzymiego ich cielska.\nLecz właśnie w chwili ogólnego zamętu, wspaniały okaz tygrysa w wielkim rozpędzie ucieczki, wpada na Francolina, powala go na ziemię i troszcząc się więcej o swoją ofiarę, umyka dalej w szalonych skokach.\nWystraszeni towarzysza przybiegają na pomoc leżącemu bezprzytomnie i podnoszą go pełni niepokoju; lecz gdy chwilowe zemdlenie spowodowane silnem pchnięciem, przeminęło, Francolin czuje się zdrów zupełnie.\nTymczasem Hubley Harcourt przewodnicząc w obławie na krokodyle ukryte w wodach Serpentine-River, dochodzi do przekonania, iż najskuteczniejszy sposób, wytępienia ich wszystkich razem będzie spuszczenie rzeczki, co też gdy przeprowadzonem zostało, wkrótce osiadłe na mieliźnie niebezpieczne płazy, leżały martwe od celnych strzałów milicyi. Jedyną stratą poniesioną w tej walce jest pies Nata Coverleya, którego dosięgła paszcza kaimana; zmyślne jednak to zwierzę ofiarą swego życia, ocaliło kilku ludzi.\nZ równym powodzeniem szła walka na wszystkich punktach wyspy, tak, że wieczorem zliczono sześć lwów, ośm tygrysów, pięć jaguarów i dziewięć panter powalonych celnymi strzałami myśliwych. To też gdy wieczorem Kwartet odnalazł się w komplecie w casino:\n– Mam nadzieję – rzekł Yvernes – iż trudy nasze zbliżaj się do końca.\n– Tak przynajmniej zdawaćby się mogło, chyba, że parowiec, jak druga arka Noego, zawierała wszystkie zwierzęta ziemi naszej – odpowiedział Ponchard.\nŻe jednak fakt podobny byłby zupełnem niepodobieństwem, przeto Atanazy Doremus, odważył się nareszcie powrócić do swego domu, gdzie stara jego sługa opłakiwała już nieledwie śmierć swego pana.\nPo spokojniejszej znacznie nocy, w czasie której pojedyńcze tylko złowrogie głosy dały się słyszeć w stronie portu Babor-Harbour, nowa naganka urządzoną została, a wkrótce rezultatem jej była śmierć trzynastu sztuk drapieżników, które jednak walcząc o swe życie, zdążyły pokaleczyć niebezpiecznie dwóch najodważniejszych milicyantów.\nPrzeszedłszy jeszcze wyspę w różnych kierunkach, pewni, że nieprzyjaciel został już doszczętnie wyniszczony, wracają: Cyrus Bikerstaff, Jem i Walter Tankerdon, Nat Coverley i jego adjunkci oraz cały oddział milicyi do ratusza, gdzie zebrana rada oczekiwała sprawozdań z odbytych czynności. Lecz skoro znajdują się w odległości zaledwie stu kroków od wspomnianego gmachu, gdy nagle okrzyki przerażenia rozlegają się w około, a idący ulicą Pierwszą ludzie, uciekają w najwyższym popłochu. Na widok ten gubernator, komandor i całe towarzystwo przybiega do bramy, którą mimo rozkazu zamknięcia, niewytłómaczonym jakimś sposobem zastają otwartą; niema więc wątpliwości, iż dzikie jakieś zwierzę, może już ostatnie z całego transportu parowca, dostało się w obręb miasta.\nDla sprawdzenia wypadku Nat Coverley i Walter Tankerdon przybywają na skwer ratusza, lecz zanim zdołali rozejrzeć się w około, gdy nagle o trzy kroki od Coverleya; Walter powalonym zostaje przez olbrzymiego tygrysa, który z wściekłością skacze na niego.\nNie mając czasu nabić strzelby, Nat Coverley dobywa z za pasa nóż myśliwski i rzuca się na zwierzę w chwili, gdy pazury jego szarpały już ramię napadniętego. Położenie jednak jest tak fatalnem, że cios zadany nożem nie powala odrazu rozszalałego tygrysa, który podraźniony jeszcze więcej otrzymaną raną, zbroczony własną krwią, z rozwartą paszczą a iskrzącymi oczyma, opuszcza pierwszą swą ofiarę i skacze na Coverleya.\nW tej groźnej chwili, wśród ciszy oniemiałych z przerażenia obecnych, rozlega się jeden strzał za drugim.\nTo Jem Tankerdon nie tracąc zwykłej sobie przytomności daje ognia ze swej dubeltówki.\nObłok dymu zasłonił pole walki, lecz straszny ryk zwierzęcia oznajmia wszystkim, że druga kula musiała mu zadać cios śmiertelny!\nRównocześnie kilku towarzyszy pospieszyło na pomoc napadniętym, i gdy jedni cucą zemdlałego z zakrwawionem ramieniem Waltera, drudzy pomagają usiłującemu powstać o własnej sile Coverleyowi, który nie będąc rannym, wkrótce odzyskuje równowagę umysłu, a zbliżając się do Jem Tankerdona podając mu rękę:\n– Ocaliłeś mię pan – rzekł głosem poważnym – dziękuję!\n– Panu zawdzięczam życie syna – odpowiada Tankerdon – dziękuję!\nI ręce obydwóch wrogich sobie przez długi czas rywali, splotły się na dłuższą chwilę w uścisku niekłamanej wdzięczności, od której jeden krok już tylko do szczerej przyjaźni.\nZebrani w około młodego Waltera przyjaciele, przenoszą go spiesznie do domu przy Dziewiętnastej ulicy, gdzie go oddają troskliwej opiece lekarza i rodziny; Nat Coverley tymczasem wspierając się na ramieniu prezydenta, zdąża powoli w stronę swego pałacu.\nNad pozostałym na placu wypadku tygrysem, uradzili zebrani miliardowicze z Kalikstusem Munbarem na czele, iż wypchane zwierzę umieszczone zostanie w muzeum miejskiem z podpisem:\n„Dar od Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii dla wdzięcznej za ten dowód pamięci Standard-Island.”\nW przypuszczeniu, iż zamach ten cały był dziełem rąk Anglików, trudno zaprzeczyć, aby zemsta podobna pozbawioną była pewnej dozy gryzącego dowcipu. Takie też jest zdanie Poncharda, szczególnego znawcy w tych kwestyach.\nCzyniąc zadość wymaganiom form, a może i potrzebie serca, pani Tankerdon spieszy tegoż dnia jeszcze złożyć wizytę pani Coverley, dziękując za przysługę oddaną synowi przez jej męża; w zamian też znowu pani Coverley uważa za konieczne podziękować w domu Tankerdonów za pomoc jakiej doznał jej mąż w chwili tak wielkiego niebezpieczeństwa, gdy znajdował się pod pazurami tygrysa; a miss Dyana, która towarzyszyła matce dopytywała się z wielkiem współczuciem o stan zdrowia rannego.\nPonieważ w samej rzeczy, w ostatniej walce legło ostatnie zwierzę drapieżne, dopełniając ogólnej liczby pięćdziesięciu pięciu z tych, które tak niespodzianie znalazły się na gruncie Cudownej wyspy, przeto spokojniejszy już o życie jej mieszkańców komandor Simoe, kazał znowu wprowadzić w ruch obie śruby maszyn elektrycznych, które podczas niebezpiecznych trzydniowych łowów zostawały bezczynne; Standard-Island więc posuwała się znów spokojnie po niezmiernych przestrzeniach Oceanu.\nięc ile ma ich być wszystkich razem? – pyta Ponchard.\n– Dwieście pięćdziesiąt pięć – odpowiada Francolin – licząc już naturalnie większe wyspy i małe tylko wysepki.\n– Cóż nas to jednak obchodzić może, skoro nasz „klejnocik” niema zatrzymywać się przy każdej z tych ziem – sprzeciwiał się Ponchard.\n– Widzę, że geografia pozostanie ci zawsze obcą nauką – odcina się Francolin.\n– Jedynie dlatego, że ty uprawiasz ją znowu zbyt gorliwie – brzmi złośliwa odpowiedź jego ekscelencyi.\nZ większem wszakże zajęciem przysłuchiwał się objaśnieniom drugiego skrzypka małomowny zawsze wiolonczelista, co więcej, pozwolił się zaprowadzić przed wywieszoną w sali casina kartę, na której codziennie znaczono punktami drogę odbywaną przez Cudowną wyspę.\nDroga ta tworzy na oceanie linię przypominającą literę S, której dolny zakręt kończyć miał właśnie archipelag Fidżi, do którego podążała Standard-Island.\nWyspy te odkryte przez Tasmana w 1643 roku, ciągną się między 16 a 20 równoleżnikiem i 174 i 176 południkiem – objaśnia Francolin.\n– Więc to nasz olbrzym ma płynąć między temi setkami kamyków? – pyta zdumiony Sebastyan.\n– Tak jest przyjacielu i jeżeli popatrzysz uważnie…\n– Patrzę i słucham…\n– Ostrożnie, by znowu nie zabrzęczała złośliwa osa – wtrąca Ponchard.\n– Cóż znowu, jaka osa? – pyta Francolin.\n– Ta sama co zwykła krążyć koło nosa Vaillanta – odpowiada niestrudzony żartowniś.\nWiolonczelista zwróciwszy pogardliwe spojrzenie w stronę atakującego:\n– Cóż więc chciałeś mi objaśnić – zapytał drugiego skrzypka.\n– To właśnie, że aby dopłynąć do tych dwóch największych ziem Vita Levu i Vanu Levu mamy do wyboru trzy przejścia…\n– A wszystkie trzy zaprowadzą nas na dno morza – przerywa Sebastyan. Już ja mówię, że to wszystko źle zakończyć się musi! Bo czyż słyszał kto na świecie o podróżach takiego miasta jak Miliard-City wraz z tylu jego mieszkańcami! Nie, zaprawdę rzeczy takie są przeciwne samej naturze, samej nawet woli Boga!\n– O-o-o już brzęczy osa Vaillanta! – zawołał tryumfująco Ponchard.\nJeżeli jednak rzeczywiście ta część oceanu przedstawia pewne trudności w żegludze, to dzięki dokładnym kartom, na które złożyli się: Cook, Wilson, Dumont, d’Urville, Wilkens, kapitan Durham i tylu innych zdolnych żeglarzy, komandor Simoe zapuszcza się ze swą pływającą wyspą w najciaśniejsze przejścia, podążając do wewnętrznego morza „Koro”, którego wody przypominają gładką powierzchnię jakiegoś olbrzymiego jeziora tak są wolne od bałwanów i wszelkiego wpływu burz szalejących czasem na pełni oceanu.\nNikt też z podróżnych nie troszczył się o jakiekolwiek niebezpieczeństwo w tym względzie, natomiast wielu niepokoiło się przypuszczeniem, czy czasem wśród lasków nie zdołało się ukryć jakie drapieżne zwierzę, lub czy parowiec angielski nie zostawił im też w upominku jadowitych wężów, jak to miało miejsce na Martynice.\nTchórzliwsi nawet, nietylko, że nie ośmielają się jeszcze na dalsze spacery, ale nawet wyznaczają wysoką nagrodę temu, kto przedstawi choć jeden okaz zabitego płaza.\nMimo jednak licznych polowań i skrupulatnych poszukiwań nie znaleziono już nic, coby mogło narazić na jakiekolwiek niebezpieczeństwo mieszkańców Cudownej wyspy.\nTymczasem najwidoczniejszym rezultatem ostatnich wypadków jest stanowcze pojednanie obydwóch partyi i przewodniczących im rodzin; wkrótce też rozeszła się po mieście wiadomość pewna, iż Nat Coverley zgodził się na małżeństwo swej córki Dyany z Walterem Tankerdon. Oczywiście kwestya posagowa nie przedstawiała żadnych trudności do omówienia, gdy obiedwie strony dają swym dzieciom po 200 milionów posagu.\n– Co tu mówić! – zauważył Ponchard – biedacy ci nie umrą z głodu nawet w Europie!\nRadosna wieść o projektowanych zaślubinach wywołuje ze wszystkich stron liczne powinszowania; Cyrus Bikerstaff nie stara się ukryć wysokiego swego zadowolenia w obec faktu, dającego mu wszelkie zapewnienie spokoju i zgody wśród mieszkańców powierzonego mu grodu.\nSpieszą też złożyć życzenia oboje królestwo Malekarlii, a karty wizytowe drukowane złotem na blaszkach aluminiowych zapełniają codziennie skrzynki do listów obu pałaców. Oczywiście kroniki pism miejscowych niestrudzone są w podawaniu coraz to nowych szczegółów o gotujących się uroczystościach wspanialszych od wszystkich, jakie się kiedykolwiek odbyły na kuli ziemskiej.\nDrogą telegraficzną, za pomocą lin podwodnych, załatwiają się liczne obstalunki do wyprawy panny młodej. Najpierwsze magazyny w Paryżu, najsławniejsi fabrykanci biżuteryi, najbogatsi dostawcy futer syberyjskich, najzręczniejsze koronczarki w Belgii, otrzymują zamówienia bez ograniczeń ceny, na najlepsze przedmioty swego handlu i przemysłu.\nSpecyalny więc parowiec z Marsylii drogą przez Suez i Ocean Indyjski, ma przywieźć wszystkie te cuda zręczności, bogactwa i gustu na dzień ślubu oznaczony na 27 lutego. Naturalnie kupcy i dostawcy w Miliard-City mają także zapewnioną znaczną część zarobku, i ani wątpić można, że zdarza im się sposobność podwojenia swych fortun.\nOczywiście organizatorem wszystkich zabawa, mających się odbyć z powodu tych zaślubin, nie może być kto inny, tylko prezes sztuk pięknych, który wprost nie posiada się z nadmiaru szczęścia, nad dziełem umiejętnych swych, choć bardzo nieznacznych zabiegów. To też czy dziwić się można, że kiedy municypalność miasta zostawiła mu swobodne pole działania zacny pan Kalikstus obiecuje urządzić takie świetności, o jakich nie marzył nawet autor „Tysiąca i jednej nocy”\nTymczasem komandor Simoe ogłasza w pismach, że w dniu uroczystym, wyspa znajdować się będzie na Oceanie między archipelagiem Fidżi i Nowemi Hebrydami, mając zatrzymać się wśród pierwszych, a mianowicie u Viti Lewu dwa tygodnie tylko.\nObecnie podróż odbywa się w warunkach jak najprzyjemniejszych, a z zajęciem wielkiem obserwowane są przez wszystkich, wieloryby, które w znacznej ilości unosząc się na powierzchni wody, wyrzucają ze swych skrzeli wspaniałe wodotryski, te zaś razem wzięte tworzą jakby obszerny basen Neptuna, w porównaniu którego, fontanny Versaille’u wydają się być dziecinną zabawką tylko. Lecz obok tych niewinnych olbrzymów ukazują się też żarłoczne rekiny, idące śladem Standard-Islandu tak, jak zwykły towarzyszyć każdemu okrętowi.\nPrzez tę część Oceanu Spokojnego, rozdzielającą Polinezyę od Melanezyi, do której zaliczają się Nowe Hebrydy, przechodzi linia ta sama, która przecinając Paryż, uznaną jest ogólnie w tym czasie, jako południk zero. W tej to długości geograficznej, żeglarze jadący od zachodu winni opuścić dzień jeden w kalendarzu, gdy tym którzy przybywają z przeciwnej strony, trzeba koniecznie jeden dzień dodać, jeżeli chcą być w zgodzie z ogólną rachubą czasu. Gdy za pierwszej swej podróży Cudowna wyspa ominąwszy te strony nie potrzebowała zastosować się do tych warunków, tym razem przybywającej od wschodu wypada zamienić 22 na 23 stycznia.\nZ pomiędzy dwustu pięćdziesięciu wysp, które tworzą archipelag Fidżi, zaledwie setka tylko jest zamieszkała, a ludność ogólna nie przechodzi nawet stu dwudziestu tysięcy, na obszarze dwudziestu jeden tysięcy kilometrów. Wysepki te będące po większej części odłamkami atoli lub gór podwodnych, otoczone frędzlą koralową, są jakby już cząstką Australi, zależą też od Korony Angielskiej już od 1874 r. Jeżeli jednak mieszkańcy ich zdecydowali się uznać protektorat Wielkiej Brytanii, to zmuszeni byli do tego najściem Tongińczyków i długą bo od 1859 roku ciągnącą się walką z tym plemieniem, walką, której nareszcie położył koniec Pritchard z Taiti, sławny wojownik w historyi tych ziem.\nObecnie archipelag podzielony na 17 obwodów, zarządzany jest przeważnie przez członków upadłej królewskiej rodziny Thokumbo.\n– Czy to, że takim jest już wpływ rządu angielskiego, mówi komandor do Francolina, ale i tu podobnie jak w Tasmanii liczba krajowców z każdym rokiem upada, szczególniej daje się odczuwać mniejszość kobiet w stosunku do mężczyzn.\n– W takim razie płeć piękna otoczoną jest tutaj wielkiem uważaniem – odpowiada Francolin.\n– Och, wszyscy oni są tylko biednymi niewolnikami, których w nadmiarze złego, trapią jeszcze przeróżne choroby; tak np. w 1875 r. zabójcza ospa wyniszczyła ich więcej nad 30 tysięcy. A jednak piękne i żyzne są te ziemie archipelagu Fidżi, bogate w owoce, jarzyny i drzewa wszelkiego gatunku które wymagają jedynie trudu zbiorów i ich zużytkowania. Między innemi tutaj właśnie rośnie najliczniej ten rodzaj palm, których rdzeń wydaje najlepsze sago.\n– Ach sago! – zawołał Ponchard – jakież to przypomnienie naszego Robinsona Szwajcarskiego.\n– Ze zwierząt domowych – ciągnie dalej komandor – trzoda i drób rozmnożyły się na tych wyspach w zadziwiającym stosunku; na nieszczęście tylko, krajowcy skłonni są do szkodliwego far-mente mimo wrodzonej żywości i bystrości umysłu…\n– Nie mogę pojąć aby przy takich warunkach…\n– Cóż chcesz drogi przyjacielu, ludność tutejsza niczem się od natury dziecka nie różni!\nPodążając ku Viti Levu, Standard-Island omija Vanna Vatu, Molę, Nganę, i wiele innych większych i mniejszych wysepek, a w czasie całej tej przeprawy otoczoną jest przez istne flotylle pirogów, które utrzymują w równowadze długie bambusowe kije skrzyżowane na środku łodzi, ułatwiając zarazem przewóz ładunku.\nWdzięk ich i szybkość biegu zabawia wzrok patrzących z wybrzeży miliardowiczów, nikt jednak nie odważyłby się przyjąć właścicieli ich do którego z portów pływającej wyspy, mając na względzie, iż ludność ta nie cieszy się zbyt dobrą opinią, jakkolwiek już od 1835 roku wszyscy prawie chrzest przyjęli z rąk misyonarzy anglikańskiego kościoła. Że jednak dawni ich bogowie mieli szczególne upodobanie do krwi ludzkiej, a za wielki grzech poczytali wszelką dobroć, to nic dziwnego, że kanibalizm był uprawiany jako czyn dobry i szlachetny, a pożarcie ciała nieprzyjaciół dowodziło tylko pewnego dla nich szacunku; człowieka bowiem, którym pogardzano, żywcem tylko palono. Za szczególny też przysmak bez którego nie było żadnej uczty, uważano w tym czasie, niezbyt jeszcze od nas odległym, pieczone i gotowane ciała dzieci, a król Thakumbu dla nabrania apetytu, chętnie siadał pod drzewem obwieszonym częściami ciał ludzkich, które miał pożywać na następnej uczcie; stosownie też do wspomnień miejscowych kronik, niekiedy całe plemiona ginęły pod przewagą ludożerstwa sąsiadów.\nTo też jeżeli tutaj Ponchard nie spotka się z tak upragnionym przez siebie „kolorytem miejscowym” to pewno raz na zawsze wypadnie mu wyrzec się tej przyjemności.\nWyspa Viti Levu, do której zdąża Standard-Island, widoczna dla podróżnych już 25 stycznia, jest wyżyną górzystą której wulkany w większej części wygasłe, wznoszą się do 1500 metrów nad poziom morza. Podwodny obecnie, chociaż w czasie formacyi, wyższy zapewne łańcuch gór, łączy tę wyspę z sąsiadującą z nią Vanuna-Leva w wielu znowu punktach głębokość wód dosiąga od pięciuset do dwóch tysięcy metrów.\nDawniejszą stolicę Lewuka na pobliskiej wyspie Ovalanu zajęli Anglicy na główny punkt swego handlu, obecnie zaś pierwszem miastem tegoż nazwiska jest Suva z portem przedstawiającym doskonałe warunki dla przybywających okrętów; tutaj więc też skierował swą wyspę komandor Simoe.\nPonieważ przybycie bogatej Standard-Island może być korzystnym interesem zarówno dla krajowców jak i kolonistów, przeto gubernator otrzymuje z łatwością pozwolenie zatrzymania się u tych brzegów. Nie trzeba jednak zapomnieć, że jedynie rachunek jest główną pobudką uprzejmego przyjęcia, gdyż Fidżianie zostają pod nieprzyjaznym dla Standard-Island protektoratem.\nPomiędzy pierwszymi, którzy kazali się przeprawić na ląd wyspy, znajdują się naturalnie francuscy artyści, ciekawi poznać osobiście te ziemie na których jeszcze nie tak dawno kwitło w całej pełni okrutne ludożerstwo.\nPouczony przez komandora Francolin, służy towarzyszom swoim wiadomościami; gdy jednak Ponchard wierny swemu usposobieniu, stara się go ośmieszyć nazwą etno-razenteografa, Sebastyan słucha z uwagą trafnych objaśnień drugiego skrzypka.\n– Nie ulega wątpliwości – odzywa się w końcu jego ekscelencya, iż przybywamy tu zapóźno, bo zdenerwowani cywilizacyą krajowcy, zdają się obecnie gustować nadewszystko w przysmażaniu z kurczęcia lub pieczeni wieprzowej…\n– A szkaradny ludożerco, zasługiwałbyś, aby cię podano na stół króla Thakumbu! – woła Francolin.\n– Ho, ho, potrawka z Poncharda, to przysmak nielada – żartuje Yvernes.\n– Może byłoby dosyć tej pustej gadaniny – odzywa się Sebastyan – bo czas uchodzi…\n– I nie zdążymy poznać tego ciekawego kraju, – kończy Ponchard. Masz słuszność przyjacielu, a zatem: w lewo zwrot i śmiało naprzód!\nMiasto Suva, rozłożone na pochyłości wzgórza, przedstawia się dość dodatnio ze swemi europejskiemi zabudowaniami, z których kilka nawet jest piętrowych; nieco dalej rozkładają się chaty tuziemców ze spiczastemi dachami z liści palmowych, zdobnych w układane w różne desenie muszle, i tak trwałymi, że dają zupełne bezpieczeństwo nawet w czasie pory słotnej wyjątkowo burzliwej i obfitej w ulewy, a trwającej od maja do października. Nie rzadko też zdarzają się wypadki jak w 1871 roku, w którym całe miasteczko zalane zostało wodą deszczową.\nTak samo jak inne wyspy tego archipelagu, Viti Levu ulegając różnym warunkom klimatycznym, posiada roślinność bardzo urozmaiconą, stosownie do położenia wybrzeży. Tak więc strona wystawiona na wiatr południowo-zachodni, mając powietrze wilgotne, obfituje w bogate lasy, podczas gdy na przeciwległej, rozciągają się obszerne sawanny, podatne do wszelkiej uprawy z wyjątkiem herbaty i bawełny, które to rośliny nie udają się na tym gruncie czerwono gliniastym, powstałym z rozkładu popiołu wulkanicznego.\nPrawdopodobnie też wskutek zmian klimatycznych, niektóre gatunki drzew jak sandałowe i „dakua” rodzaj sosny właściwej tylko wyspom Fidżi, zatracają się zupełnie. Pozostała jednak flora, jest nadzwyczaj bogatą i artyści francuscy podziwiać mogą ciekawe okazy storczyków, rosnących pasożytnie na wysmukłych pniach palm, obok pięknych pandanusów, kazuarinów, akacyi i drzewiastych paproci, gdy znowu w miejscowościach błotnistych, zwracają ich uwagę rosnące w wielkiej liczbie drzewa manglii których korzenie wiążące się w dziwne sploty ponad ziemią, tworzą trudne do przebycia zapory.\nŚwiat zwierzęcy przedstawia tu głównie kilka gatunków ptaków, a mianowicie barwnych papug, oraz pewnej odmiany miejscowego kanarka; znaczną wszakże jest też liczba nietoperzy, nieprzeliczona moc jaszczurek, całe armie szczurów, a wreszcie kilka odmian płazów, pozbawionych jadu. Przeto nieszkodliwych zupełnie. Gdy jednak drapieżnych zwierząt niema ani śladu, Ponchard nie może się powstrzymać od żartobliwych swych dowcipów.\n– Zaiste – mówi raz do Kalikstusa – nasz prezydent powinien był zachować choćby po jednej parze lwów, tygrysów i krokodyli dla tego archipelagu; taki dar zresztą byłby tylko spłaconym długiem, biorąc w rachubę, że ziemie te należą do królestwa Wielkiej Brytanii…\nLud tutejszy przedstawia typy mieszanej rasy Polinezyi i Melanezyi, o cerze tak ciemno miedzianej, że wydaje się prawie czarną, włosach mocno skrepowanych, wzrostu dobrego i siły wielkiej. Ubranie ich zwykłe mało jest skomplikowane, po największej części są to tylko skromne opaski lub fartuszki utkane z włókna drzew „masi” zwanych, które są pewną odmianą morw, a które dostarczają również materyału na wyrób papieru. Tkaninom tym, zrazu ślicznej białości umieją krajowcy nadać jaskrawe barwy; prawdopodobnie też dla tej pstrocizny są one poszukiwane na wszystkich wyspach zachodniej strony oceanu.\nMimo tego kostyum europejski nie zostaje tu bynajmniej w pogardzie, przeciwnie, każdy szanujący się Fidżianin stroi się chętnie nawet w wytarte i zniszczone ubranie starego świata, które tandeta Niemiec i Anglii wysyła aż tutaj; nic też śmieszniejszego nad wygląd tych ludzi, paradujących w nazbyt szczupłym lub znowu zbyt obszernym tużurku, nad którym na głowie wznosi się kapelusz, fasonu przeróżnych czasów i mody.\n– Zaprawdę, historya tych ubrań, dostarczyłaby nielada tematu do jakiej ciekawej powieści – zauważył raz poetyczny Yvernes.\nUbranie kobiet stanowi najczęściej krótka spódniczka, która przyodziewa je mniej więcej dość przyzwoicie, i chociażby niektóre z nich mogły uchodzić za przystojne, szpeci je w niemożliwy sposób obyczaj, praktykowany także przez mężczyzn, pokrywania włosów tak grubą warstwą wapna, że z czasem powstaje na ich głowach ciężka skorupa wapienna, bardzo nieestetyczna i szkodliwa zdrowiu. Wszyscy też oddają się nałogowo paleniu tytuniu krajowego, o zapachu spalonego siana i jeżeli cygara takie nie dymią w ich ustach, to bywają zakładane w uszy w miejscu, w którem w Europie widzimy najczęściej piękne brylanty lub perły.\nOgólnie biorąc, życie kobiet na wyspach Fidżi godne jest politowania, są to bowiem smutne ofiary lenistwa ich mężów, za których muszą najcięższe wykonywać pracy, a nie dawne są jeszcze czasy, gdy po śmierci takiego pana, pozostała wdowa zaduszoną bywała na jego grobie.\nKilkakrotnie w czasie podejmowanych wycieczek, artyści francuscy probowali poznać wewnętrzne urządzenie chat krajowców, lecz przykry zapach jakim powietrze jest tam stale przesiąknięte, odpychał ich wprost od niegościnnych zresztą progów ich właścicieli. Na takie zatrucie powietrza wpływa przedewszystkiem wspólność mieszkania z psami, kotami, trzodą i drobiem, oraz oświetlenie do którego używanym jest ogólnie żywiczny sok drzewa „damara”, wreszcie zwyczaj miejscowy nacierania ciał olejkiem kokosowym, który ulatniając się wydaje woń nad wyraz wstrętną.\nMimo więc heroicznych wysiłków, nasi paryżanie nie mogli przemódz na sobie pozostania choć chwili w takiem mieszkaniu, a zresztą gdyby nawet byli pokonali wrażliwość powonienia, to jakże mogliby przyjąć obyczajem uświęconym poczęstunek kubeczkiem „kava” będącej dla Fidżianów tem, czem dla Europejczyków jest wódka? Ostry ten palący napój, otrzymywany z korzenia drzewa pieprzowego, nie nęci wcale sposobem swego wyrobu, to też wystarcza artystom pomyśleć tylko dla stawienia oporu pokusie ciekawości, że twarde te korzonki miażdżą krajowcy najpierw w zębach, aby je następnie wypluć do naczynia z wodą, którą po jakimś czasie zapijają sami i częstują swych gości z prawdziwie dziką natarczywością. Wytrwały Francolin nawet zgadza się chętnie, że szczegółowy opis mieszkań Fidżianów, opuszczonym zostanie w jego dzienniczku.\nDo przyjemności miejscowych Ponchard zalicza między innemi wielką ilość pająków, a więcej jeszcze niezliczone miliardy „mustików” pokrywających ziemię, domy i ludzi, a których ruchliwe roje wywołują mimowoli okrzyk zdziwienia, i przestrachu nieledwie.\nodczas gdy Cyrus Bikerstaff nie uważa za konieczne odwiedzenia generalnego konsula Anglii, który zarządza w imieniu swej królowej całym archipelagiem Fidżi, ani też konsula Niemiec, w którego rękach spoczywa przeważnie cały handel tych ziem, inni miliardowicze nie uchylają się od zawiązania stosunków znajomości z cudzoziemskimi przedstawicielami władzy, jako też z zamożniejszymi krajowcami, którzy przyjmują chętnie bogatych „papalangis” co w miejscowym języku znaczy: obcych przybyszów.\nNie łącząc się z nimi artyści francuscy, odbywają w różnych kierunkach wycieczki w głąb wyspy, zasięgając z ciekawością wszelkich szczegółów, dotyczących zarówno kraju, jak jego mieszkańców.\nTrzymające się teraz razem rodziny Coverleyów i Tankerdonów wybrały się kilkakrotnie w góry pokryte gęstymi lasami, usiłując dotrzeć do najwyższych szczytów tych wyżyn. Z tej okazyi prezes sztuk pięknych odezwał się raz do swych francuskich przyjaciół:\n– Uważam, że jeżeli nasi miliardowicze tak chciwie chwytają każdą sposobność odetchnięcia górskiem powietrzem, to dla tego, że nasza Standard-Island przedstawia zbyt równą płaszczyznę, że nietylko oko tęskni za wspaniałymi i różnorodnymi widokami, ale musi to już być wrodzoną jakąś potrzebą ludzkiego organizmu, trzeba więc i nam zbudować kiedy wyniosłą górę…\n– W tej kwestyi pragnę ci udzielić pewnej rady kochany Kalikstusie – odzywa się Ponchard – oto nie zaniedbajcie przy tej budowie, czy będzie ona z aluminium czy też z blachy stalowej, umieścić wewnątrz jaki ładny aparat wulkaniczny któryby wyrzucał dym, parę i sztuczne ognie…\n– Dlaczegożby nie, szkaradny szyderco – odpowiada prezes.\n– Właśnie to samo myślę, że sztuczny wulkan, na sztucznej wyspie jest rzeczą prawie konieczną – odcina się jego ekscelencya.\nObok wycieczek dalszych zwiedza też kwartet wszelkie osobliwości samego miasta, a więc przedewszystkiem świątynię duchów, zwaną „mburekalon” i dom przeznaczony na zebrania polityczne.\nBudowle te wzniesione na podwalinach kamiennych, mają ściany uplecione z bambusów, których pojedyńcze części łączą filary z drzew palmowych, pokryte jakby roślinną pasmanteryą, wyrobią zręcznie w różne desenie.\nNie zaniedbują też turyści nasi zwiedzić miejscowy szpital zbudowany wedle warunków hygieny, ani też pomijają piękny ogród botaniczny, założony za miastem na amfiteatralnie wznoszących się wzgórzach.\nCzęsto wycieczki te przeciągają się aż po zachodzie słońca a wtenczas, jak za dawnych, dobrych u nas czasów, wracają bez obawy, każdy z płonącą latarką w ręku, gdyż wyspy Fidżi nie znają jeszcze ani światła gazu, ani blasku elektryczności.\n– Wszystko to znajdzie się tutaj w przyszłości, pod światłym protektoratem Wielkiej Brytanii – robi uwagę Kalikstus.\nKapitan Sorel ze swymi towarzyszami oraz Nowo Hebrydczycy nie opuszczają tymczasem wcale Cudownej wyspy, pierwsi bowiem znają Fidżi z częstych swych w te strony podróży, drudzy niejednokrotnie spędzali na nich czas dłuższy, jako najęci robotnicy. Tak więc jedni jak drudzy wolą korzystać jeszcze z czasu i zupełnej swobody na najdokładniejsze poznanie Miliard-City i jego portów, gdyż zaledwie jeszcze parę tygodni, a dzięki Cyrusowi Bikerstaff wrócą szczęśliwie do swych ojczystych krain, przebywszy pięć miesięcy na gruncie pływającej wyspy.\nNiejednokrotnie też Kwartet zawiązuje ciekawe pogadanki z kapitanem Sorel, który płynnie włada językiem angielskim. W rozmowach tych Sorel opowiada im z ożywieniem o Nowych Hebrydach, o warunkach bytu tamecznych krajowców, o ich sposobach pracy i rodzaju pożywienia. Ostatnia kwestya zajmuje szczególniej drugiego skrzypka, który wziął sobie za punkt honoru przywieść do Europy przepisy nowych dotąd tam nieznanych potraw.\nDnia 30 stycznia, paryżanie otrzymawszy do swej dyspozycyi jedną z szalup elektrycznych, opuszczają port Tribor-Harbour w zamiarze dostania się w głąb kraju wodami Rewy, jednej z większych rzek wyspy. Mechanik, dwóch majtków oraz jeden krajowiec, jako przewodnik stanowią z Kwartetem całą załogę, bo mimo usilnej namowy Atanazy Doremus nie dał się wciągnąć do tej wycieczki utrzymując, że go w najmniejszej rzeczy nie zaciekawia poszukiwany przez Poncharda koloryt miejscowy.\nO godzinie 6 rano, zaopatrzeni w broń i potrzebną na cały dzień żywność, wyruszają turyści z zatoki Sawa i wzdłuż wybrzeża podążają do zatoki Rewa, gdzie rzeka tworzy deltę, rozdzielając się na dwie odnogi.\nW czasie tej przeprawy nie dość, że trzeba zważać pilnie na rafy podwodne, ale równie strzedz się należy żarłocznych rekinów, które uparcie towarzyszą szalupie.\n– Ba – odzywa się Ponchard na uczynione uwagi przewodnika – wasze rekiny, podobnie jak tutejsi ludzie, straciły już upodobanie do ciał ludzkich.\n– Niech pan jednak nie ufa zbytecznie ani rekinom ani Fidżianom zamieszkującym środkową wyspę – odpowiada krajowiec.\nPróżne są jednak wszelkie trudy podejmowane w celu obudzenia w Ponchardzie obawy przed ludożercami, przestał on już bowiem wierzyć w możliwość ich istnienia.\nWybrany przewodnik obznajmiony naturalnie z miejscowością i biegiem Rewy, zwanej także Vai Lewu, której szerokość koryta u ujścia przechodzi sto sążni, a przypływ i odpływ morza daje się odczuwać aż do 45 kilometrów w górę rzeki.\nBrzegi jej po lewej stronie piaszczyste po drugiej zdobne w bogatą roślinność, przedstawiają urozmaicony widok; krajowcy zwykli ją nazywać podwójnem mianem Rewa-Rewa, który to zwyczaj powtarzania tych samych brzmień, właściwy jest wszystkim plemionom Oceanu Spokojnego. To też słuszną jest uwaga Yvernesa, że to samo upodobanie mają również maleńkie dzieci, mówiące najłatwiej i z wielkiem zadowoleniem wyrazy: tata, mama, lala, dada i. t. d. Bo rzeczywiście czemże są ci krajowcy, jeżeli nie dziećmi jeszcze w porównaniu do całej rodziny ludzkości?\nWypłynąwszy z delty, szalupa omija wioskę Kamba, ukrytą wśród zieloności; również, aby korzystać jaknajdłużej z przypływu, nie zatrzymuje się przy Naitarisi, tem więcej, że gdy miejscowość ta ogłoszoną została niedawno za „tabuowaną” mieszkańcy jej nie pozwoliliby wylądować u tych brzegów żadnym obcym przybyszom, pod karą spełnionego świętokradztwa.\nGdy turyści podpłynęli następnie do Naitorisi przewodnik zwrócił ich uwagę na drzewo stojące w pewnem odosobnieniu przy zakręcie rzeki.\n– A cóż szczególnego przedstawia ono? – pyta Francolin.\n– Pień jego znaczony jest nacięciami począwszy od korzenia aż po samą koronę: nacięcia te oznaczają liczbę ciał ludzkich które tu zostały upieczone i zjedzone.\nPonchard zadowolnił się w odpowiedzi na to lekcyważącem wzruszeniem ramionami. Nieuzasadnionem jest wszakże jego niedowiarstwo w kanibalizm utrzymujący się dotąd na wyspach Fidżi, i mogący trwać tam jeszcze długie lata, zważywszy dzikie łakomstwo tych ludzi którzy twierdzą, że niema nic równie delikatnego w smaku, jak ciało ludzie.\nZgodnie też z opowiadaniem przewodnika, żył tu niedaleko pewien wódz, który kazał zwalać na jeden stos po kamieniu, ilekroć wyprawiał sobie ucztę z ciał ludzkich i po śmierci jego zliczono tych głazów ośmset dwadzieścia dwa.\n– Więc znaczyłoby to, że taką ilość ciał miał on sam poźreć – zawołał ze zgrozą Yvernes.\n– Tak jest panie sam jeden.\n– Można mu w takim razie powinszować dobrego apetytu – zauważył z uśmiechem szyderstwa nieprzekonany Ponchard.\nOkoło jedenastej, głos dzwonka rozlegający się u prawego brzegu zwrócił uwagę podróżnych na wieś Nailili nieopodal której, rozkłada się mała osada misyi katolickich. Zbyt to wielka pokusa dla artystów francuskich, by nie mieli poświęcić chociażby godzinki dla poznajomienia się z tymi mężami wysokiej cnoty, miłości bliźniego i zaparcia siebie, a że przewodnik nie widzi w tem żadnego niebezpieczeństwa, więc Kwartet spiesznie wysiada na ląd i po krótkiej chwili ściska dłoń przełożonego misyi, który przy swych pięćdziesięciu latach posiada czerstwość i energię właściwą najczęściej młodzieńczemu wiekowi.\nZaprosiwszy przybyłych do swej chaty, częstuje ich z prawdziwą gościnnością francuską, nie wstrętną „kavą”, lecz zupą przypominającą smakiem dobry rosół, a sporządzoną z pewnego gatunku ślimaków znajdowanych w wielkiej liczbie na wybrzeżach Rewy.\nMisyonarz ten, oddany duszą całą szczytnemu swemu powołaniu, wpływa światłem swej inteligencyi na szerzenie wśród ludności wiary katolickiej, znajduje wszakże najtrudniesze do zwalczenia przeszkody w samym ludożerstwie krajowców.\n– Jeżeli macie zamiar posunąć się aż w głąb wyspy – ostrzega na pożegnanie kapłan – to przyjmijcie radę doświadczonego i zachowajcie wszelką ostrożność.\n– Pamiętaj to sobie Ponchard! – mówi zaniepokojony Sebastyan.\nOdbiwszy od brzegów, szalupa podąża w górę rzeki i wyprzedza kilka łodzi z ładunkiem bananów, które uważane są tu ogólnie za bieżącą monetę zarówno w handlu, jak opłacie podatków.\nTymczasem pomiędzy grupami drzew pokrywających góry, widnieje kilka fabrycznych kominów należących do wielkich cukrowni prowadzonych zupełnie na sposób europejski, wyrób ich też śmiało może konkurować o pierwszeństwo, z cukrem Antylii i innych kolonii.\nO godzinie pierwszej wyprawa na Rewie dobija swego celu i wstępujący na ląd turyści, mają czas wolny zaledwie do trzeciej, aby zdążyć z powrotem na odpływ wody, co naturalnie ułatwi i przyspieszy żeglugę.\n– Za ogólną zgodą czas ten dwugodzinny postanawiają paryżanie użyć na zwiedzanie wsi Tampoo, której pierwsze chaty ukazują się w półmilowym oddaleniu; jako stróże szalupy zostają jedynie mechanik i dwóch majtków; resztę towarzystwa prowadzi doświadczony przewodnik.\nByłoby może roztropniej nie narażać się na mogące zajść trudności i niebezpieczeństwa, wśród tej zupełnie dzikiej ludności, dla której bezowocną pozostała dotąd praca misyonarzy chrześcijańskich, którzy oddają cześć bóstwom Katoawu zwanym, lubiącym nadewszystko krwawe ofiary z ludzi; gdzie czarodzieje wielkiem otoczeni są uważaniem, a czary ich przyjmowane z całą naiwną wiarą ludu pogrążonego w ciemnocie barbarzyństwa. Szczególniej w użyciu bywa, jako najwyższa sztuka czarnoksięzka Vaka-Ndrau-ni-Kau-Tocka, co ma znaczyć oczarowany przez liście.\nWzględem wszystkich tych obyczai bezsilną jest władza generalnego gubernatora, którego ramię nie objęło jeszcze dość silnie pokoleń zamieszkujących środkowe strony wyspy.\nPrzy wejściu do wsi Tampoo, na którą składa się kilka sztuk nędznych chat, albo raczej stożkowatych dachów z liści palmowych, artyści spotykają grupę kobiet o wstrętnym, dzikim wyglądzie, okrytych jedynie małemi fartuszkami, a zajętych właśnie przysposabianiem „curcumy” to jest soczystych korzeni pewnej rośliny, wydających po należytem przysposobieniu sok pożywny i orzeźwiający, przechowywany w laskach bambusowych.\nKobiety te chociaż spostrzegły przybyłych, nie okazują obawy ani nawet zaciekawienia, również obojętnymi są mężczyźni, nikt nie zaczepia podróżnych, nikt ich gościnnie do chaty nie zaprasza. Z tej jednak niegościnności krajowców paryżanie zupełnie są zadowoleni, gdyż trudno byłoby im pozostać tam choćby krótką chwilę, dla niemożliwego zapachu, który roztaczał się w około.\nTymczasem przed jedną z obszerniejszych chat stoi gromadka dzikich, na której czele wyróżnia się wódz nie tylko wzrostem i wstrętnym wyrazem twarzy, ale także dziwacznem ubraniem, mającem widocznie zdobić jego postać, a które składa się z jakiegoś wytartego i łatanego munduru, niegdyś niebieskiego koloru, ze złoconemi guzikami, którego poły nierównej długości, okrywają w sposób śmieszny gołe łydki dostojnika. Na głowie bujna, skrepowana czupryna tworzy wraz z grubą warstwą pokrywającego go wapna, coś w rodzaju wiejskiej strzechy, a jeden tylko, na prawej nodze, kanwowej roboty, stary pantofel, dopełniał całości stroju.\nWystępując naprzeciw przybyłych wielka, ta odrażająca postać, zawadza pantoflem o nierówność gruntu, traci równowagę i pada twarzą na ziemię, co widząc otoczenie jego, spieszy czynić to samo z dobrej już woli i zgodnie z przyjętą tu etykietą, aby, jak objaśnia przewodnik podzielić z wodzem śmieszność położenia.\nOczywiście Ponchard nie powstrzymuje na ten widok wybuchu wesołości, gdy znowu Yvernes twierdzi, że wiele form towarzyskich używanych w Nowym Świecie, równie niedorzecznie się przedstawia.\nGdy już wszyscy znowu stanęli na nogach, wódz zamienia w języku miejscowym, kilka zdań z przewodnikiem, wypytując się o cel przybycia do ich wioski.\nPonieważ odpowiedzi objaśniły go, że jedynie chęć zwiedzenia tych okolic sprowadziła ich tutaj, przeto nie sprzeciwiając się temu łaskawie, wraca obojętnie do swej chaty.\n– Mimo wszystko, ludzie ci nie wydają mi się zbyt złymi – robi uwagę Ponchard.\n– Co jednak nie upoważnia nas bynajmniej do jakiejkolwiek nieostrożności – napomina Francolin.\nObejrzawszy całą wioskę Tampoo, nie zaczepiani już przez nikogo, artyści francuscy zwrócili się w stronę ruin pozostałych po dawnych świątyniach, w sąsiedztwie których, zamieszkuje jeden z pierwszych czarodziejów tej okolicy. Człowiek ten oparty o pień drzewa spogląda na nich z niechęcią, wykonywując rękoma znaki jakieś dziwne, które prawdopodobnie miały oznaczać czarodziejskie zamówienia.\nNie przestraszony tem wcale Francolin, zbliża się do brzydkiej tej postaci w zamiarze zawiązania rozmowy za pośrednictwem przewodnika, ale czarodziej przybiera wyraz tak zły i dziki, iż artysta traci ochotę do dalszych prób w tym kierunku.\nLecz trzeba już spieszyć z powrotem do szalupy, i teraz dopiero spostrzegają towarzysze, że braknie wśród nich Poncharda, który prawdopodobnie przed chwilą oddalił się nieco wiedziony zwykłą swą chęcią obejrzenia wszystkiego\nZaniepokojony Francolin poczyna go przywoływać, lecz głos jego rozlegając się po lesie zostaje bez odpowiedzi.\n– Gdzie on być może? – pyta Sebastyan.\n– Nie mam pojęcia! – odpowiada Yvernes.\n– Czy który z panów widział gdy się oddalał? – wypytuje przewodnik.\nOkazuje się że nikt z towarzystwa nie zauważył tego.\n– Może powrócił do naszej łodzi? – robi przypuszczenie Francolin.\n– Postąpiłby bardzo nieostrożnie – odpowiada przewodnik ale nie traćmy czasu, by się z nim połączyć.\nWyruszają więc wszyscy pod wrażeniem wysokiego zaniepokojenia, już ten Ponchard mógłby być przecież rozważniejszym i nie brać za czczy wymysł znaną ogółowi dzikość krajowców! Cóż teraz będzie jeżeli go nie znajdą w przystani? myśli każdy z artystów podążając ku brzegom Rewy, gdzie aby się dostać trzeba znowu przejść wioskę Tampoo.\n– Przy tej sposobności przewodnik robi spostrzeżenie, że drzwi wszystkich chat są zamknięte, że nietylko żadnego mężczyzny nie widać, ale ukryły się nawet kobiety z dziećmi. Zdawaćby się mogło, że cała wieś wymarła w przeciągu tej ostatniej godziny.\nTowarzystwo turystów przyspiesza kroku, probując jeszcze przywołać nieobecnego, ale nieobecny nie daje znaku życia. Czyżby zbłądził i nie szedł w tę stronę wybrzeża? Kilkaset kroków jeszcze, a przeszedłszy mały lasek bananowy, spostrzegają szalupę i zostawioną przy niej załogę.\n– Czy nasz towarzysz jest z wami? – woła zdaleka jeszcze Francolin.\n– Alboż go niema między wami? – pyta z kolei mechanik.\n– Już przeszło od pół godziny…\n– Czy się tu wcale u was nie pokazywał? – bada Yvernes.\n– Nie widziałem go od chwili, gdyście panowie odchodzili razem.\nCóż się więc stało z tym lekkomyślnym, a tak kochanym towarzyszem, pytają się artyści nawzajem, podczas gdy obawę ich podnieca jeszcze niepokój jakiego przewodnik nie stara się nawet ukryć.\n– Trzeba nam powrócić do wsi – mówi Sebastyan nie możemy przecie opuścić Poncharda.\nPonieważ tego samego zdania są wszyscy, przeto zostawiają szalupę pod strażą jednego tylko majtka, a tak liczniejsze trochę i dobrze uzbrojone towarzystwo wraca do Tampoo z postanowieniem odszukania zaginionego, chociażby im przyszło wdzierać się przemocą do chat dzikich krajowców.\nWróciwszy jednak do wsi zastają ją równie pustą jak przedtem, nawet w chatach niema nikogo. Ponure milczenie odpowiada jedynie na pełne trwogi nawoływania.\nNiestety! niema już wątpliwości żadnej, że nieszczęśliwy Ponchard pochwycony przez ludożerców sprowadzony został w głąb lasów bananowych a jaki go tam los czeka, ledwie śmią o tem myśleć strapieni artyści.\nGdzie go szukać, jaką mu dać pomoc wśród tych bezdroży znanych jedynie dzikim mieszkańcom tych stron? I znowu przychodzi im na myśl, że szalupa broniona przez jednego tylko majtka może również stać się łupem nieprzyjaznych Fidżianów. A gdyby w nadmiarze złego i to jeszcze spotkać ich miało, to już przepadła wszelka nadzieja uratowania towarzysza, a nawet życie całego towarzystwa byłoby poważnie zagrożone.\nRozpacz Sebastyana, Francolina i Yvernesa trudną jest do odmalowania. Co począć? co począć? pyta jeden drugiego. Lecz potrzebnej rady nie umie udzielić ani przewodnik ani też mechanik.\nWreszcie Francolin, który najwięcej zachował przytomności umysłu przerywa ciążące wszystkim milczenie.\n– Wracajmy do Standard-Island!\n– Jakto! bez Poncharda? – woła Yvernes.\n– Czy możesz nawet myśleć o tem! – dorzuca Sebastyan.\n– Nie widzę innego punktu wyjścia – zapewnia rozważny Francolin – trzeba koniecznie i to jak najspieszniej powiadomić o wszystkiem gubernatora Standard-Island, by zażądał pomocy od władzy Viti Levu.\n– Tak, tak – podchwytuje przewodnik – wracajmy natychmiast, aby się nie spóźnić na odpływ, bo to utrudniłoby nam znacznie podróż.\nNikt nie śmie zaprzeczyć słuszności tych dowodzeń, to też spiesznie opuszczają Tampoo z tłumionym niepokojem, że może już i szalupy nie zastaną na miejscu, a podążając za przewodnikiem wywołują od czasu do czasu imię Poncharda, wśród głębokiej wokoło ciszy. Gdyby jednak nie byli tak przejęci nieszczęściem jakie ich spotkało, mogliby łatwo dostrzedz wśród zarośli wychylające się ostrożnie postacie dzikich, których oczy z zadowoleniem śledziły ich powrót.\nSzczęściem szalupa czekała w zupełnym porządku, nawet majtek nie dostrzegł nic podejrzanego na wybrzeżach Rewy.\nZe ściśnionem sercem i jeszcze pewnem wahaniem, wsiadają artyści do łodzi nawołując jeszcze ciągle towarzysza, chociaż i szalupa już mknęła ku ujściu rzeki z nadzwyczajną szybkością, podwojoną jeszcze silnym prądem odpływu wody.\nO wpół do siódmej przybijają bez przeszkody do Tribor-Harbour’n, nie tracąc ani chwili czasu Francolin siada do elektrycznego wagonu, pędzi przed gmach ratuszowy i stanąwszy przed Cyrusem Bikerstaffem przedstawia mu nieszczęsne położenie rzeczy.\nZacny prezydent wzruszony do głębi, każe się zaraz przewieźć do Suwa, gdzie żąda od gubernatora natychmiastowego posłuchania. Gdy przedstawiciel Wielkiej Brytanii dowiedział się o zaszłym wypadku, nie ukrywa swego zdania co do trudności uratowania francuskiego artysty, zostającego bezwątpienia w rękach tego dzikiego plemienia, dla którego angielska władza małe ma dotąd znaczenie.\n– Na nieszczęście, nie możemy jednak nic rozpocząć przed dniem jutrzejszym – dodaje wkońcu, gdyż przeciw odpływowi Rewy nasze łodzie próżnoby walczyć chciały; co więcej nieodzowną rzeczą jest wybrać się tam w znacznej liczbie zbrojnych ludzi, a najlepiej będzie iść w prostej linii przez lasy i zarośla.\n– Gdy tylko pan zechcesz i uznasz za stosowne – odpowiada Cyrus Bikerstaff – ale nie jutro tylko dziś koniecznie w tejże chwili trzeba nam działać.\n– Nie mam na razie potrzebnej ilości ludzi do rozporządzenia – odpowiada gubernator.\n– My ich mamy dosyć – przerywa prezydent – niechże pan tylko wyda rozkazy przyłączenia do nas kilkunastu żołnierzy z waszej milicyi i choćby jednego oficera, któryby znał kraj dokładnie.\n– Przepraszam – odpowiada dostojnik – nie mam zwyczaju…\n– Przepraszam i ja z mej strony – przerywa pan Bikerstaff – ale uprzedzam pana, że jeżeli nie będziesz działał natychmiast, jeżeli nasz przyjaciel, nasz gość, nie będzie nam zwrócony, odpowiedzialność spada na pana, i…\n– I cóż takiego? – pyta gubernator tonem wyniosłym.\n– Armaty Standard-Island zniszczą Suwę i wszystkie posiadłości okoliczne, zarówno angielskie jak niemieckie!…\nNa tak postawione „ultimatum” pozostaje jedynie poddać się wymaganiom, gdyż cztery armaty wyspy nie mogłyby stawić oporu artyleryi Standard-Island’u. Któżby jednak mógł zaprzeczyć, że z większym honorem byłby wyszedł gubernator z tej sprawy, gdyby to był uczynił z dobrej woli, w imię prostego uczucia ludzkości.\nW pół godziny potem stu ludzi, marynarze i milicya Standard-Island, wylądowują w Suwa, pod osobistem dowództwem komandora Simoe, który pragnął wziąć udział w ocaleniu francuskiego swego przyjaciela, a Kalikstus, Sebastyan, Francolin i Yvernes stanowią jego straż przyboczną; oddział zaś żandarmeryi z Vitu Levi gotowy jest do wszelkiej pomocy.\nWyruszywszy z miejsca, wyprawa ta cała kieruje się najbliższą drogą w stronę lasów okrążających wieś Tampoo. Po kilku godzinach marszu okazuje się, że zbytecznem jest dążyć do zabudowań dzikich ludożerców, bo wśród gąszczu leśnego zabłysło nagle światło roznieconego ogniska; niema więc żadnej wątpliwości, że w około niego zebrali się krajowcy dla jakiejś ceremonii lub uroczystości.\nKomandor Simoe, Kalikstus, przewodnik i trzej paryżanie wysuwają się ostrożnie naprzód, i oto widok straszny, jaki się przedstawia ich oczom:\nW pobliżu ogniska otoczonego przez wstrętne grupy prawie nagich postaci dzikich, rozpoznają przybyli przejęci zgrozą przywiązanego do pnia drzewa nieszczęśliwego Poncharda, ku któremu właśnie w tej chwili biegnie zbrojny w ostrą dzidę jeden ze wstrętnych tych ludożerców!…\n– Naprzód! – zakomenderował komandor – ognia wszyscy razem!\nI rozległ się huk wystrzałów, które powtórzyły echa rozległych lasów i wzgórz sąsiednich.\nZaskoczeni w ten sposób najniespodziewaniej dzicy, przerażeni, w wielkim popłochu pierzchają na wszystkie strony, a ratując tylko życie, nie dbają już o ofiarę swego okrucieństwa.\nNie tracąc chwili czasu uszczęśliwieni przyjaciele, że zdążyli przybyć jeszcze dość wcześnie, że kochanego Poncharda zastają przy życiu, przybiegają do niego, oswabadzają z więzów, obejmują w ramiona, płacząc nieledwie z radości nad tem prawdziwie cudownem ocaleniem.\n– Ach nieszczęśliwy! – woła wiolonczelista, rozpromieniony cały – jak mogłeś oddalać się tak nieroztropnie…\n– Nieszczęśliwy, być może, drogi Sebastyanie, ale nie napadaj na mnie tak przecie, gdy dotąd jestem bez ubrania! Podajcie mi je najpierw, jeżeli łaska, abym się przyzwoicie mógł wam zaprezentować, poczem gotowy jestem przyjąć najpokorniej wasze słuszne i niesłuszne wymówki – mówi już dawnym, wesołym tonem „jego ekscelencya”.\nNikt zaprzeczyć nie może, ażeby życzenie Poncharda było nieuzasadnione; to też po krótkich poszukiwaniach odnaleziono wszystkie przybory toalety francuskiego artysty, który przyodziawszy je spiesznie podchodzi przedewszystkiem do komandora, by z wdzięcznością uścisnąć szlachetną dłoń jego.\n– Sądzę, że odtąd będziesz już wierzył w ludożerstwo Fidżianów – mówi Kalikstus wśród serdecznych uścisków.\n– Ech – odpowiada wesoło Ponchard – nie są jeszcze tak bardzo straszni gdy mi przecie nie braknie ani jednego członka!\n– Niepoprawny żartownisiu – odzywa się Francolin klepiąc przyjaciela po ramieniu.


autor: Marta Łubik , kategoria: Rozwód , data dodania: 09.10.2017\n„Moja żona chce się rozwieść. Złożyła już pozew o rozwód i został wyznaczony pierwszy termin rozprawy. Chciałbym przygotować się do postępowania rozwodowego i dowiedzieć się czy sąd w sprawie o rozwód może dokonać np. podziału majątku wspólnego i o czym konkretnie orzeka sąd w wyroku rozwodowym?”\nWyrok w sprawie o rozwód ma złożoną konstrukcję i obejmuje zarówno elementy obligatoryjne, jak i fakultatywne. Pierwszym obligatoryjnym elementem wyroku rozwodowego uwzględniającego powództwo jest orzeczenie rozwodu związku małżeńskiego stron, czyli rozstrzygnięcie o tym, że małżeństwo przestaje istnieć.\nZasadą jest również stwierdzenie, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Odstępstwo od tej reguły dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy obie strony zgodnie zażądają zaniechania orzekania o winie. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.\nKolejno wskazać należy, że jeśli małżonkowie posiadają wspólne małoletnie dzieci to w wyroku orzekającym rozwód sąd zgodnie z treścią art. 58 § 1 kro ma obowiązek rozstrzygnąć o władzy rodzicielskiej, o miejscu zamieszkania wspólnych małoletnich dzieci, a także ustalić kontakty rodzica niezamieszkującego z dziećmi oraz w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dzieci.\nOdnosząc się do władzy rodzicielskiej wskazać należy, iż orzekając rozwód, sąd może pozostawić władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeśli przedstawią oni porozumienie dotyczące zarówno sposobu wykonywania tej władzy, jak i utrzymywania kontaktów z dziećmi po rozwodzie. Porozumienie takie zostanie zaakceptowane przez sąd, jeśli jest zgodne z dobrem dzieci (czyli zaspokaja potrzeby dzieci – zarówno materialne, jak i niematerialne, gwarantujące im prawidłowy rozwój psychiczny i fizyczny). Jeśli nie zachodzą przesłanki do pozostawienia władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom, sąd musi powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego z rodziców do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do dzieci. Zaś w sytuacjach wyjątkowych, gdy dobro dzieci jest zagrożone, sąd może zawiesić wykonywanie przez rodzica bądź rodziców władzy rodzicielskiej bądź władzy tej ich pozbawić.\nNastępnym obligatoryjnym rozstrzygnięciem, jakie powinno być zawarte w wyroku rozwodowym, jest rozstrzygnięcie o sposobie korzystania z zajmowanego przez małżonków wspólnego mieszkania. Pamiętać jednak należy, iż sąd rozstrzyga o tej kwestii tylko wtedy, gdy mieszkanie jest rzeczywiście zajmowane przez małżonków w chwili orzekania rozwodu i, że zajmowanie wspólnego mieszkania nie może polegać jedynie na przechowywaniu w tym mieszkaniu swoich rzeczy. Jeśli zatem małżonek opuścił wspólnie zajmowane uprzednio mieszkanie, pozostawiając w nim część swoich rzeczy, to nie zajmuje on już tego mieszkania, tj. nie korzysta z niego faktycznie.\nJak to już zostało powyżej wskazane wyrok w sprawie o rozwód obejmuje również orzeczenia fakultatywne, a więc takie, których zamieszczenie uzależnione jest przede wszystkim od żądania strony.\nPierwszym takim orzeczeniem fakultatywnym jest orzeczenie eksmisji małżonka bądź oddalenie takiego żądania. Zgodnie z art. 58 § 2 zd. 2 kro, w wypadkach wyjątkowych, tj. gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Z praktyki mogę wskazać, iż sąd decyduje się na takie rozstrzygnięcie, jeśli małżonek stosuje wobec drugiego małżonka przemoc fizyczną, psychiczną lub np. nadużywa środków odurzających. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków. Przyznanie to jest możliwe, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe.\nW tym miejscu podkreślić należy, iż orzekając o wspólnym mieszkaniu małżonków sąd uwzględnia przede wszystkim potrzeby dzieci i małżonka, któremu powierza wykonywanie władzy rodzicielskiej!\nElementem fakultatywnym, jaki również może pojawić się w wyroku rozwodowym jest zasądzenie alimentów na rzecz małżonka, który uwzględniony może być jedynie na wniosek uprawnionego i przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 60 kro, o czym szerzej będzie w kolejnych artykułach.\nOstatnim fakultatywnym rozstrzygnięciem, jakie może zostać zamieszczone w wyroku rozwodowym jest dokonanie podziału majątku wspólnego. Podział taki jest możliwy na zgodny wniosek stron oraz gdy jego przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Brak takiej nadmiernej zwłoki występuje wtedy, gdy strony są zgodne co do składu majątku, jego wartości i sposobu podziału. Natomiast w sytuacji, gdy strony są skonfliktowane, a zachodzi potrzeba określenia i wyceny nakładów poniesionych z majątku wspólnego na majątek osobisty małżonka bądź z majątku osobistego na majątek wspólny wówczas mamy do czynienia z nadmierną zwłoką.


Parker 800 Weekend | Performance Marine\nŁączymy styl z funkcjonalnościąParker 800 Weekend to łódź łącząca elegancję z nowoczesnością. Głębokie V kadłuba stanowi cechę charakterystyczną naszych łodzi typu RIB, dzięki zastosowaniu jej w modelach turystycznych sprawia, że łodzie te stają się nie tylko doskonale pływalne ale przede wszystkim maksymalnie bezpieczne, a pływanie jest stabilne i pewne w każdym warunkach pogodowych. Płaska część rufowa zapewnia stabilność nawet w czasie zakotwiczenia jednostki. Łódź można wyposażyć zarówno w silnik stacjonarny jak zaburtowy, w zależności od potrzeb użytkowników. Instalując silnik Mercury Verado 200 KM lub Mercury Diesel WSD 2.8 220 albo Mercuriser MCM 4.3 MPI z przekładnią Alpha 1, łódź osiągnie prędkość do 30 węzłów. Wysokie burty są zabezpieczone wieloma relingami, które zapewniają 100% bezpieczeństwo w czasie rejsu. Po całym dniu wędkowania łatwo umyjesz pokład używając prysznica pokładowego, a liczne odpływy pokładowe ułatwią pracę. Kabina łodzi Parker 800 Weekend charakteryzuje się przestronnym, jasnym, dobrze wentylowanym wnętrzem, z panoramicznym widokiem. Jednostka ta posiada aż 6 miejsc do spania, a komfort użytkowania zapewnia doskonale zaprojektowane, funkcjonalne wnętrze z wieloma miejscami do przechowywania. Należy również podkreślić, że na łodzi znajduje się oddzielna kabina WC z toaletą morską, umywalką i prysznicem.\nSD – Akumulator 105Ah, bateria podwójna obracana, bateria z prysznicem, ciepła zimna woda, drzwiczki rufowe, fotel, iluminator burtowy, kabel do radaru broad-band, koło sterowe, kuchenka, lampa pokładowa, lampa, lodówka WAECO, luk pokładu okrągły, luk przesuwny, pióro wycieraczki, pompa sterowa, pompa wody, pompa zęzowa, wyjmowana dźwignia, pompa zęzowa ręczna, wyjmowana dźwignia, prysznic pokładowy – pistolet, przetwornik echosondy HDI 50/200 Lowrance, reling rufowy, rolka dziobowa, stolik drewniany, studzienka prysznicowa z pompą, tapicerka kabina dziobowa, tapicerka kabina środkowa, tapicerka łóżko w sterówce, tapicerka sterówka, toaleta manualna, wentylator, wlew wody, zasłony, zbiornik na fekalia 40L, zbiornik paliwa 230L stal nierdzewna, zbiornik wody z towrzywa sztucznego 78L\nDługość całkowita 7.90 m\nSzerokość 2.90 m\nZanurzenie bez silnika 380 mm\nWaga bez silnika 2500 kg\nZbiornik na wodę 78l\nAtest Yes, Category B/C


Potem, w październiku, najpierw moi wujkowie i ciocia wrócili o Warszawy, znaleźli jakiś pokój (bo wtedy nie mówiło się "mieszkanie", tylko żeby pokój znaleźć) - co prawda to był duży pokój, bo miał chyba 25 metrów kwadratowych - i tam nas przewieźli. Ja pojechałem z ciocią pociągiem, a babunia z rzeczami, które się uzbierało w czasie tego prawie rocznego wypędzenia, została przewieziona do Warszawy wozem konnym, bo i tak musiałaby być dowieziona do kolei, potem znowu od kolei... A tak, to została przewieziona te 70 kilometrów wozem konnym. No i zaczęło się nasze życie w Warszawie, od października 1945 roku.\nZacząłem chodzić do szkoły na ulicę Rakowiecką 23 (dzisiaj tam jest Urząd Dzielnicowy, w podwórzu, jeszcze jest ten budynek). Mieszkaliśmy na ulicy Wilczej i ja z ulicy Wilczej, z tego pokoju, codziennie szedłem na Rakowiecką 23 - i wcale wtedy mi się nie wydawało, że to jest ciężkie dzieciństwo...\nCzyli w ocalałej kamienicy przy ulicy Wilczej udało się znaleźć pokój.\nUdało się znaleźć pokój. Wujkowie zaczęli pracować, a ja z siostrą kontynuowaliśmy naukę w szkole na Rakowieckiej.\nWojna dwa razy jakoś nam się w tej szkole napatoczyła. Wtedy jeszcze tramwaj nie chodził wzdłuż Rakowieckiej, a tu, gdzie teraz są budynki dawnej szkoły kadetów, był budynek wysunięty do osi jezdni - i tam było gruzowisko, dokładnie naprzeciwko Rakowieckiej 23. Idąc do szkoły natknęliśmy się na samochód osobowy, który na tę hałdę gruzów wjechał, i w kabinie - martwy kierowca. Poprzedniego dnia go nie było. W pobliżu stał żołnierz z bagnetem na karabinie - pilnował tego trupa w samochodzie. Oczywiście - ciągle jeszcze te nawyki okupacyjne - jeżeli się widziało taką sytuację, to mijało się obojętnie, skręcało do szkoły...\nLepiej było nie patrzeć...\nAle na przerwie wszyscy wylegli. I z półsłówek, z domysłów - że ten samochód przejeżdżał koło więzienia na Rakowieckiej (to wtedy nie była ulica przelotowa, więc rzeczywiście: skąd on się tam znalazł?), a tam wartownicy stali na zewnątrz, chcieli go zatrzymać, on widocznie się nie zatrzymał - zastrzelili go. I on jeszcze od więzienia dojechał naprzeciwko Rakowieckiej 23 i tutaj się zatrzymał.\nParę dni później kolega wyciągnął pistolet i chwalił się nam, jakie to ma narzędzie. Wydawało się, że to jest takie proste, tylko, że dwa dni później jeden z kolegów nie przyszedł do szkoły. No i nie było go, jak sprawdzano listę - nieobecny. "A co?" "No, nieobecny..." "Aha." Przyszedł po dziesięciu dniach. Wdepnął do mieszkania, gdzie był kocioł. I przez dziesięć dni nie było go w szkole. Wychowawca nie pytał, dlaczego. I to był 1945 -1946 rok. Czyli ta wojna ciągle trwała.


Strona:Przybłęda Boży.djvu/055 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nmel nr. 415“. (Nie można żebraczemi łachmanami i niezdarnem zachowaniem niepokoić dostojnego lokajstwa w pałacach. Ale z tańcem niełatwo i mimo starań niesposób się nauczyć. Tańczyć w takcie — och, jak to trudno!)\nNiewdzięczne i już pozbawione reszty uroku lekcje harmonji u Haydna potajemnie a bezpłatnie uzupełnia Beethoven u Jana Schenka, ubogiego kompozytora symfonji, koncertów, kantat, mszy i operetek. Znajomość ta owiana była wzajemną, szczerą i trwałą sympatją. Wśród nowych figur jeszcze był Karol Czerny i ksiądz Gelinek, ów, który się zawziął na pobicie Beethovena w turnieju fortepianowym, a klęskę swoją w tych słowach przyznał: „To nie jest człowiek, to djabeł; on mnie i nas wszystkich na śmierć zagra!“\nNareszcie Haydn wyjeżdża do Anglji. Kierownictwo studjów przejmuje po nim kapelmistrz katedry Św. Stefana, Jan Grzegorz Albrechtsberger — i przemiana odrazu jest radykalna. Można się z ślepym zapałem rzucić w zaciekłym uporze prosto w wir tej twardej pracy, która jeszcze pozostała niezgłębiona. Pedantyczne, nieustępliwe kucie zasad kanonu, sekwencji, fugi, kontrapunktu, kadencji.\nAlbrechtsberger, to wielce szanowny dostojnik w świecie muzycznym ówczesnego Wiednia, teoretyk nieporównany, autor cennego podręcznika kompozycji. Ale też pedant do obrzydzenia, bezwzględnie zapatrzony w bożyszcze swej doktryny.\nAlbrechtsberger o Beethovenie: „Nie nauczył się nic i nigdy nic porządnego nie zrobi“. Beethoven o Albrechtsbergerze: „Sztukę stwarzania muzycznych kościotrupów doprowadził do szczytu“. Wymiana dwu tych zdań wystarcza.\nWięc uczeń w młynek pojedyńczego, podwójnego i potrójnego kontrapunktu i pięciogłosowej nawet fugi duszy nie wkłada — ale w nim sobie narzędzie mi-\nTę stronę ostatnio edytowano 14 cze 2018, 22:09.


My Paper Paradise: "Z jednej gliny" Liliana Fabisińska\nZ jednej gliny można ulepić przeróżne wyroby, zaczynając od wazonów i kończąc na urnach. Z jednej gliny wydają się być też ulepione cztery dziewczyny, przypadkowo spotykające się na zajęciach z ceramiki. Czekało tam na nie dużo więcej niż tylko lekcje, z których będą przynosić do domu równie niepraktyczne, co satysfakcjonujące półmiski, kubki. Okazało się bowiem, że wśród całego tego bałaganu odnalazły coś dużo cenniejszego - przyjaźń. To właśnie ona jest gliną, zlepiającą ze sobą pozornie niepodobne kobiety z tak różnymi celami i marzeniami. Udało się to Lenie, Gośce, Marcie i Norze, za sprawą tej ostatniej, kiedy to w sytuacji beznadziejnej, pilnie potrzebująca zastrzyku gotówki, postanawia poprowadzić kurs. Nie posiada ona żadnych uprawnień ani kwalifikacji do prowadzenia zajęć, ta przeszkoda szybko zostaje pokonana. Kobieta wykorzystuje jedyną rzecz, jaką pozostawił po sobie mąż, który zginął w niewyjaśnionych okolicznościach - duży piec do wypalania gliny.\nNie dajcie się zwieść okładce, która wywarła na mnie błędne przekonanie, że bohaterkami książki będą nastolatki. Nic bardziej mylnego, bo choć do tej pory Liliana Fabisińska pisała dla dzieci i młodzieży, powieść "Z jednej gliny" to coś innego. Cztery dziewczyny, a właściwie kobiety, które poznajemy to Lena, Gośka, Marta i Nora. Każda z nich ma swój sekret i swoją historię, którą czytelnik powoli odkrywa. Są zupełnie różne, a mimo wszystko potrafią świetnie się zrozumieć i mogą pomóc sobie nawzajem.\n"Jesteśmy jak ulepione z jednej gliny, naprawdę. Mimo że całkiem różne."\nGośka - trochę tęgawa, bardzo energiczna, czasami nawet szalona truskawkowowłosa superwoman. Porywa się z motyką na słońce, ale zawsze udaje jej się wyjść cało z nawet najtrudniejszej sytuacji. Uśmiech nigdy nie schodzi jej twarzy, a słowo 'niemożliwe' dawno wyrzuciła ze słownika.\nMarta - nieustannie starająca się o dziecko, wysoka czarnula. Porządna i poukładana, zawsze zorganizowana i dokładna. To właśnie ją najbardziej zdziwiła forma kursu. Pomimo wcześniejszych obiekcji, nie zrezygnowała jednak z zajęć. Lena - Blondynka w garniturze, która początkowo jest tajemnicza i od początku wydaje się wiedzieć więcej niż inne dziewczyny. Nora - sprawczyni całego zdarzenia. Samotna od niedawna, matka pięciorga dzieci, pogrążająca się w depresji. Każdej z nich poświęcone jest dużo uwagi, autorka wykreowała cztery kobiety z krwi i kości, dzięki czemu z pewnością nie pomylimy żadnej z bohaterek.\nNie zrażajcie się pierwszą stroną, którą sprawiła, że prawie odłożyłam książkę na półkę - same powtórzenia, pojedyncze zdania... Jednym słowem - istna grafomania. Na szczęście, im dłużej czytałam, tym bardziej polubiłam tę pozycję. Styl autorki staje się przyjemny, lekki i nawet nie zauważyłam kiedy moja przygoda z książką się skończyła. Muszę powiedzieć, że bardzo miło się zaskoczyłam. Nie spodziewałam się, że tytuł bez wątków paranormalnych, opowiadający o problemach dużo starszych ode mnie kobiet, może tak mnie zaciekawić. Pod koniec zdążyłam już zżyć się z każdą z bohaterek, choć na początku wydawały się mdłe. Powieść jest do bólu przewidywalna, ale podnosi na duchu i sprawia, że zaczynamy pragnąć takiej samej przyjaźni jak bohaterki - stałej, pewnej i dodającej skrzydeł.\nIrena Bujak 1 maja 2014 20:36\nKsiążka czeka na swoją kolej przy łóżku i coś mi się wydaje, że długo już nie poczeka. Zaciekawiłaś mnie nią.\nAga CM 2 maja 2014 09:04\nNie miałam jej w planach, ale zaciekawiłaś mnie - poszukam ;)\nAgnieszka T 2 maja 2014 11:29


Dziennikarz Marcin Zaborski poprowadzi sobotnie wydania "Jeden na jeden" w TVN24 - TVN24\nMarcin Zaborski poprowadzi sobotnie wydania "Jeden na jeden"\nZaborski: lubię, kiedy siła argumentów przeważa nad bezsilnością, przykrywaną pustymi sloganami czy hasłamiTVN24\nMarcin Zaborski w Jeden na jeden TVN24\nTVN24Zaborski: lubię, kiedy siła argumentów przeważa nad bezsilnością, przykrywaną pustymi sloganami czy hasłami\nDziennikarz Marcin Zaborski dołączył do zespołu TVN24. W sobotnie poranki będzie rozmawiać z politykami w "Jeden na jeden". Pierwsza rozmowa już jutro o godzinie 9.05. - Lubię, kiedy siła argumentów przeważa nad bezsilnością, przykrywaną pustymi sloganami czy hasłami. Tak mam, tak lubię i mam nadzieję, że nie tylko ja - zapowiedział swoje rozmowy w studiu TVN24.\nDziennikarz Marcin Zaborski zadebiutuje 4 września na antenie TVN24. W soboty poprowadzi poranne wydanie "Jeden na jeden" o godzinie 9.05. Po programie zapraszamy na dogrywkę w TVN24 GO.\nZaborski dołączy także do prowadzących niedzielne debaty "Zawód: dziennikarz", emitowanej z okazji dwudziestolecia stacji.\nMarcin Zaborski w TVN24. "Lubię, kiedy siła argumentów przeważa nad bezsilnością"\nDziennikarz o dyskusjach z politykami rozmawiał w studiu TVN24 we "Wstajesz i wiesz" z Robertem Kantereitem.\n- Lubię, kiedy siła argumentów przeważa nad bezsilnością, przykrywaną pustymi sloganami czy hasłami. Tak mam, tak lubię i mam nadzieję, że nie tylko ja. I o to między innymi chodzi mi w rozmowie z politykiem. Żebyśmy nie rozmawiali tylko po to, żeby rozmawiać, tylko żeby ta rozmowa do czegoś prowadziła, coś wnosiła - tłumaczył.\nPierwszym gościem Zaborskiego będzie poseł PSL i były minister rolnictwa i rozwoju wsi Marek Sawicki. Zaborski zwrócił tu uwagę na to, co aktualnie dzieje się między ludowcami a byłym wicepremierem Jarosławem Gowinem.\n- Mam wrażenie, że to przyciąganie bardzo pomaga ludowcom w budowie tego, o czym mówią od bardzo dawna: że chcą budować centroprawicę, a jednocześnie upierają się, że nie chcą tworzyć jednego, wyborczego bloku opozycji. Mówią, że potrzebne są dwa bloki: bardziej lewicowo-liberalny i ten, który oni chcą stworzyć, nazywając go centroprawicowym. Obecność Jarosława Gowina w tej układance bardzo im pomaga udowodnić, że to się może udać - ocenił Zaborski. - Czy się uda? To zupełnie inna sprawa - dopowiedział.\nMarcin Zaborski przez ostatnie lata był dziennikarzem RMF FM, gdzie prowadził Popołudniową Rozmowę, wcześniej związany był z radiową Trójką.


Karawana opowieści “Opowieści o śmierci, tej żywej” - Kalendarz wydarzeń - Centrum Kultury w Łomiankach\nKarawana opowieści “Opowieści o śmierci, tej żywej”\nWszystkich nas czeka ten moment, kiedy nasze życie się zakończy. Boimy się tego. Niektórzy tak bardzo, że zakazują wymawiania słowa “Śmierć” (żeby nie przyszła szybciej). Trudno nam pogodzić się ze śmiercią bliskich, towarzyszy jej ogromny smutek i cierpienie z powodu pustki.\nRóżne kultury starają się radzić sobie z tym w rozmaity sposób – śpiewają pieśni, tańczą, opowiadają historie. Niektórzy wierzą, że życie tutaj to tylko przystanek na szlaku Wielkiej Wędrówki.\nSpotkanie w Teatrze w Oknie będzie okazją do rozmowy, spojrzenia na Śmierć z różnych stron, posłuchania historii i pieśni z Polski, ale i z innych zakątków świata, gdzie postać Śmierci często jest przedstawiana w inny, egzotyczny lub zaskakujący dla nas sposób.\nSpotkanie poprowadzi Szymon Góralczyk z grupy Karawana Opowieści – bajarz i poszukiwacz, który wierzy w moc słowa, kształtującego rzeczywistość.


Ciąża to dla wielu z nas jeden z najwspanialszych okresów w naszym życiu. Bo przecież nie ma nic piękniejszego niż obserwowanie jak rośnie w nas nowe życie. Przygotowywanie wyprawki, kącika dla maleństwa oraz kupowanie cudownych małych ubranek - czynności niby, że banalne, a w tym wydaniu sprawiają nam niezwykłą radość. Tak też było ze mną :) Chociaż muszę przyznać, że zbliżając się coraz bliżej końca jestem już nieco zmęczona, nie tylko ogromnym brzuchem, który utrudnia mi wykonywanie najdrobniejszych codziennych czynności, ale przede wszystkim męczy mnie wyczekiwanie na moje upragnione maleństwo :) Właśnie zaczęłam 39 tydzień i mam nadzieje, że z moją kruszynką spotkamy się w najbliższych dniach.\nA poniżej sesja ciążowa z 36 tygodnia ciąży :)\nAutor: Alicja o 04:28 5 komentarzy:\nBluzka - CNDirect I szorty - DIY I buty - allegro I kapelusz - kupiony w Turcji I plecak/torba - sh\nAutor: Alicja o 01:42 10 komentarzy:\nSesja narzeczeńska ♥\nJedynym moim usprawiedliwieniem jest to, że przygotowania do ślubu pochłonęły mnie w całości.\nAle już po wszystkim... więc może ogarnę się i zacznę jeszcze coś publikować.\nTymczasem podzielę się z Wami zdjęciami z szybkiej sesji narzeczeńskiej.\nFotografem była moja siostra Kamila, której zdjęcia możecie oglądać na jej blogu So personal lub na jej facebooku.\nfot. Kamila Stolarczyk\nAutor: Alicja o 12:28 9 komentarzy:


Toggle navigation Emilia Rogalewicz\nPowołana na stanowisko Członka Zarządu uchwałą Rady Nadzorczej z dnia 10 sierpnia 2017r.\nEmilia Rogalewicz pełni funkcję Członka Zarządu od 10 sierpnia 2017 r. W spółce odpowiedzialna jest za strategię sprzedaży, rozwój produktów i usług oraz obsługę klienta. Nadzoruje także dział HR.\nZanim w 2007 r. trafiła do Benefit Systems, przez 2 lata pracowała w firmie ubezpieczeniowej. Od początku pracy w Benefit Systems uczestniczyła w budowie sieci partnerskiej i sprzedaży kart MultiSport. Od roku 2009 pracowała na stanowiskach menedżerskich, odpowiadając m.in. za koordynowanie pracy zespołu handlowego oraz tworząc struktury sprzedaży w całej Polsce. Od roku 2013 jako Dyrektor Działu Handlowego odpowiadała za strategię sprzedaży Benefit Systems oraz realizację celów sprzedaży. Od roku 2016 po połączeniu struktur obsługi klienta i sprzedaży zarządza ponad 200-osobowym zespołem.\nJest absolwentką Wydziału Zarządzania na Politechnice Częstochowskiej. Ukończyła studia podyplomowe z zakresu Zarządzania Zespołami Sprzedaży oraz Psychologii Biznesu dla Managerów na Akademii im. Leona Koźmińskiego w Warszawie. Jest również Absolwentką Szkoły Trenerów Matrik, Szkoły Negocjacji, programu Strategic Leadership Academy w ICAN Institute, a także programów rozwojowych realizowanych przez INSEAD (Francja) oraz IMD (Szwajcaria).


Silesia City Center zetnie włosy mieszkańcom regionu. Cel jest szczytny, zebrane w ten sposób włosy przeznaczone zostaną na peruki dla dzieci, które są w trakcie chemio- i radioterapii. Nietypowa akcja pod hasłem "Podaruj włos" odbędzie się już 23 i 24 kwietnia na Placu Śląskim w Silesii. Może się do niej przyłączyć każdy, kto ma nieco za długie włosy…\nPodziel się fryzurą\nWypadnięcie włosów, będące konsekwencją chemio- lub radioterapii, a także innych chorób to dla wielu dzieci dodatkowy stres, który często kończy się utratą pewności siebie i wstydem. Nic więc dziwnego, że na całym świecie ofiarowywane są włosy, z których powstają tymczasowe peruki dla najmłodszych. Powód? Dodają odwagi!\nTeraz ta idea przywędrowała także do Polski. Już 23 i 24 kwietnia w Silesia City Center odbędzie się wielka akcja ścinania włosów na rzecz chorych dzieci. To wspólna inicjatywa centrum handlowego oraz Fundacji Przyjaźni WeGirls, która prowadząc stałą zbiórkę włosów pod nazwą „Gest Przyjaźni”, słynie z tego typu przedsięwzięć.\n- Jeśli masz za długie włosy, zetnij je, a my chętnie je przygarniemy. Zebrane w ten sposób pukle zostaną następnie przekazane do specjalnej firmy perukarskiej, która wykona fryzury dla małych pacjentów, będących obecnie w trakcie chemio- lub radioterapii, ale także borykających się z łysieniem plackowatym - mówi Dominika Ptak z Fundacji Przyjaźni WeGirls.\nWalka o pewność siebie w chorobie\n"Podaruj włos" to pierwsza zakrojona na tak szeroką skalę akcja na Śląsku, która namawia do podzielenia się fryzurą. Trwać będzie ona aż 2 dni, a włosy ścinać będzie kilkunastu profesjonalnych fryzjerów z 3 salonów fryzjerskich w Silesia City Center.\n- Peruka to dla wielu młodych pacjentów jedyna szansa na odzyskanie pewności siebie. Dla nich utrata włosów to często przysłowiowy koniec świata. Tym gestem więc wspieramy ich nie tylko w walce z chorobą, ale także w walce o odzyskanie pewności siebie w trakcie choroby. Nowe włosy spełniają tutaj wręcz terapeutyczna funkcję - wyjaśnia Dominika Ptak.\nCel jest o tyle ważny, że wiele rodzin chorych dzieci nie stać dziś na zakup peruki. NFZ tylko po części refunduje ich wykonanie. Także samodzielne oddanie włosów np. przez mamę chorego dziecka może nie przynieść spodziewanych efektów. Proces produkcji peruki jest niezwykle skomplikowany i wymaga nieraz 4-7 dawców.\n- Akcja "Podaruj włos" to nic innego jak wielka zbiórka włosów, do której namawiamy każdego mieszkańca regionu. Jeśli więc ktoś myślał ostatnio o ich skróceniu lub ścięciu, warto to zrobić w szczytnym celu, nie marnując ani jednego włosa. Na wagę złota jest każde pasmo - zachęca Monika Pyszkowska, dyrektor Silesia City Center.\nDo akcji Silesii i Fundacji WeGirls może przyłączyć się każdy. Wystarczy przyjść 23 lub 24 kwietnia w godz. od 13 do 18 do Silesia City Center i oddać się w ręce fryzjerów. Można to zrobić w specjalnej strefie akcji, jaka stanie na Placu Śląskim w Silesii.\nJest jednak kilka warunków i zasad. Włosy może oddać każdy, niezależnie od płci oraz wieku. Ważne jednak, by mieć odpowiednio długie włosy, ponieważ minimalna ilość, jaką można przekazać fundacji to 25cm. Włosy mogą być farbowane, choć nie powinny być zbyt mocno zniszczone czy tlenione. Lepiej, by były pozbawione odżywki i umyte, co ułatwia ich późniejszą obróbkę.\nKażdego dnia pierwszych 15 darczyńców otrzyma zaproszenie na bezpłatne cięcie do jednego z salonów Silesii oraz poradę fryzjerską. Na pozostałe osoby, które zetną włosy czekają upominki.


Będzie więcej „Seksu w wielkim mieście”?! W planach jest drugi sezon „And Just Like That” i jest szansa, że powróci Samantha!!! - Glamour.pl\nCzekacie na kontynuację „Seksu w wielkim mieście”? Mamy dla was dobrą wiadomość – będzie go jeszcze więcej! Na razie to nieoficjalne, ale chodzą plotki, że HBO planuje 2. sezon „And Just Like That”. W dodatku jest nadzieja na powrót Kim Cattrall! Oto wszystko co wiemy na ten temat.\nNa razie to nieoficjalne, ale wygadała się osoba z produkcji. Panie i Panowie, będzie kontynuacja kontynuacji „Seksu w wielkim mieście”! Serio! Jak podają zagraniczne media HBO nie zamierza poprzestać na jednym sezonie „And Just Like That” i już planuje kolejny! W kuluarach mówi się także o tym, że ma powrócić Samantha! Ale po kolei...\nBędzie 2. sezon „And Just Like That” – HBO chce kontynuować sequel „Seksu w wielkim mieście”!\nJeśli jesteście fankami i fanami serialu „Seks w wielkim mieście”, na pewno doskonale wiecie, że właśnie trwają prace nad jego kontynuacją. Serial o dalszych perypetiach przyjaciółek z Manhattanu nosić będzie tytuł „And Just Like That” , a jego premiera planowana jest na 2022 rok (wstępnie mówi się raczej o drugiej połowie, ale może produkcja jeszcze nas zaskoczy). Sequel „Seksu w wielkim mieście” będzie można obejrzeć na HBO Max (w Polsce stacja nie jest jeszcze dostępna, ale najprawdopodobniej to też tylko kwestia czasu). Na razie pozostaje nam cieszyć się ze zdjęć z planu, które od czasu do czasu wychodzą na światło dzienne (patrz zdjęcie główne), jako że serial kręcony jest na ulicach Nowego Jorku (wiadomo!). Choć, jak się okazuje, powodów do radości jest więcej. Nieoficjalnie udało nam się bowiem dowiedzieć, że HBO nie zamierza zakończyć zdjęć po 1. sezonie lecz już planuje kolejny. Wszystko dlatego, że wieść o kontynuacji „Seksu w wielkim mieście” została tak entuzjastycznie przyjęta. I choć producenci, czyli Michael Patrick King i Sarah Jessica Parker we własnej osobie – początkowo planowali, że powstanie 10 odcinków, już mają apetyt na więcej. A to jeszcze nie koniec dobrych wiadomości.\nJak podaje „Daily Mail” istnieje szansa, że w kolejnych odcinkach „And Just Like That” zobaczymy Samanthę! Jak zapewnia produkcja dla Kim Catrall „drzwi wciąż są otwarte”. „Jeśli kiedykolwiek zmieni zdanie, może wrócić” – podkreślają producenci, przypominając, że Kim Cattrall w kontynuacji „Seksu w wielkim mieście” nie zobaczymy na jej własne życzenie. Aktorka nie chciała znów grać wyzwolonej seksualnie specjalistki od PR-u między innymi ze względu na konflikt z Sarą Jessicą Parker. Wygląda jednak na to, że ta ostatnia zakopała już topór wojenny, a fani serialu wyraźnie dali do zrozumienia, że będą tęsknić za graną przez Cattrall bohaterką.\n„Kobiety ją kochają i cenią, byłyby zachwycone, gdyby mogły zobaczyć ją w kolejnych odcinkach. Rzecz w tym, że serial opiera się na pomyśle, że przyjaźń ewoluuje i zmienia się pod wpływem czasu, Kim zawsze jest więc mile widziana. Gdyby przedstawiciele Kim zadzwonili do nas teraz i powiedzieli, że jest dostępna – zarezerwowalibyśmy jej pierwszy lot do Nowego Jorku. Jest jeszcze czas” – sugerują producenci.\nA my trzymamy kciuki, by dała się przekonać.\nkultura Sarah Jessica Parker seriale seks w wielkim mieście rozrywka HBO najlepsze seriale kultowe seriale Cynthia Nixon


Veg - Wegetarianizm / Weganizm :: Zobacz temat - Candida\nVeg - Wegetarianizm / Weganizm Strona Główna » Veg » Dieta i zdrowie » Candida\n2010-08-09, 19:52\t Candida\nWysłany: 2010-09-07, 22:15\nrudzina87, 4 łyżki... ale z ciebie numer, tobie to rzeczywiście tego kakao brakowało\n"Kakao jako używka ma działanie pobudzające, co jest rezultatem obecności w nim ok 1-2,3% teobrominy, alkaloidu pokrewnego kofeinie oraz 0,2% kofeiny."\nWysłany: 2010-09-08, 11:22\nMimo tego wszystkiego dobrego humoru nie zagubiłaś i oby tak dalej .\nWysłany: 2010-09-27, 21:36\nja takze wyleczylam sie z candidy jedzac duzo owocow i warzyw lisciastych +ograniczenie tluszczy do minimum.\njeszcze raz wracam do kwestii tluszczy - moje prosby zostaly zignorowane :> ale temat zywy jest w mej pamieci i ...\nogladalam program o zywnosci i byl pokazywany eksperyment, w którym zywnosc pochodzenia mlecznego pozostawiono na powietrzu ... wszystko powoli zaczelo sie psuc - zaczely pojawiac sie bakterie i plesnie, prawie nietkniéte natomiast - nawet po kilkunastu dnaich lub wieklszej ilosci dni, pozostalo maslo - tluszcz\nTak wiec potwierdza to, ze eliminacja tluszczu nie ma znaczenia przy zwalczaniu drozdzycy.\nJeszcze raz prosze o to, zeby ktos napisal, skad wzial takie zalecenie.\nWysłany: 2010-09-27, 22:20\nw moim wypadku odstawienie cukru daje efekty! i gronkowca mniej o ponad polowe i candida sie kurczy. no i pozbylam sie 4grzybow w 2miechy! niestety, nie wroce do cukru\nOstatnio zmieniony przez rudzina87 2010-09-27, 22:20, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2010-10-17, 02:29\nPrzewertowalam ten temat od poczatku i wiem juz kto w tm temacie zalecal wylaczenie tluszczy z diety\nNie rozumiem, co takiego trudnego jest w podaniu zrodel takich pogladow\nWysłany: 2010-10-19, 10:54\nAby dowiedziec sie o zrodla, musisz przeczytac ksiazke dr Grahama , tam opisuje dokladnie ten mechanizm. A wylaczenie tluszczy naprawde pomaga w zlikwidowaniu candidy, sama przetestowalam to na sobie i wiele innych osob. Wiec an jak nie wierzysz to sama spróbuj , jest to najprostsza metoda aby sie przekonac czy to dziala .\nTluszcz w organizmie blokuje swobodne "przeplywanie" cukrow , w zwiazku z tym nastepuja skoki cukrow i candida ma uczte, przy jedzeniu minimalnej ilosci tluszczu cukier przemieszcza sie swobodnie i candida nie ma pozywki, wiec sie nie rozrasta !\nRudzina tylko razem z grzybami zagladzasz swoje wlasne komorki , pozywienie naszych komorek to glukoza i fruktoza.\nTak samo jak nowotwora leczy sie chemioterapia, komorki rakowe sa niszczone razem ze zdrowymi.\nOstatnio zmieniony przez Poli 2010-10-19, 10:57, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2010-10-19, 13:02\nNie mam drozdzycy, chce wiedziec na jakiej podstawie ktos cos takiego zaleca.\nTluszcz uniemozliwia rozwoj grzybow /plesni, dlatego sie zastanawiam.\nWysłany: 2010-12-20, 21:19\n"excess fat inhibits insulin from performing its function of escorting sugar out of the bloodstream."\nto tak jak w indeksie glikemicznym. jesz tłuszcz albo białko żeby spowolnić spadanie cukru we krwi. cukier utrzymuje się dzięki temu dłużej, ale też staje się pożywką dla candidy.\nno i jeszcze jedna rzecz dotycząca cukrów. każdy cukier żeby został przyjęty przez organizm musi być przekształcony do monocukru. więc nie ma znaczenia czy jesz arbuza czy kaszę. i tak przyswoisz monocukier. owszem, z kaszy później, ale będzie to cukier prosty.\nja dopóki jadłam mało tłuszczu (proporcje 80/10/10) była szczęśliwą kobietą. a od kiedy raz w tygodniu zaczęłam jeść dużo orzechów, produktów zwierzęcych ale też ryb, to mam karę. od 3 miesięcy bujam się po ginekologach. za pierwszym razem pewnie się nie doleczyłam. potem dostałam antybiotyk i teraz jest cyrk po raz 3 co do antybiotyku to jestem tak wkurzona... kobieta mi nic nie powiedziała, tylko wypisała antybiotyk :/ nigdy nie brałam na takie coś antybiotyku. miałam ogromne wątpliwości czy to brać. byłam tak zdesperowana i zmęczona tym syfem, że wzięłam, potem zastosowałam laktovaginal i jak zwykle o tej porze cyklu mam zapalenie pochwy. nie wiem co mam teraz robić, czy iść do lekarza, czy pić zioła i czekać aż może zadziałają, czy może zastosować to co zwykle mi pomagało.... masakra\nWysłany: 2010-12-21, 07:41\nKróliczynka, zmieniłaś dietę z witariańskiej na jarską z rybami? (Aż mam ochotę spytać "jesteś w ciąży?") 80/10/10 kojarzy mi się witariańsko. Ja laik jestem, ale to chyba szok dla organizmu. Dodrze zrozumiałam, że jesz dużo tłuszczu raz w tygodniu? Nie możesz sobie tego rozdzielić na mniejsze porcje codziennie? To bez sensu dla mnie, ktoś, kto ci to zalecił, wytłumaczył to logicznie? Byłaś "szczęśliwa" na swojej diecie, a teraz jesteś chora, może trzeba zmienić dietę ponownie lub lekarza;] Może gloryfikuję dietę wegańską, ale odkąd na nią przeszłam nie mam problemów ginekologicznych (no dobra, miałam dwa razy infekcję, ale to "zły" facet był), i myślę, że coś jest na rzeczy.\nNie chodzisz zimą w plastikowych stringach, rajstopach i obcisłych spodniach, co?;)\nWysłany: 2010-12-21, 11:01\ngłupio wyszło z tą dietą bo to był mój pomysł. coś mi odwaliło na co dzień bardzo się pilnuję - czerpię węglowodany z owoców, jem warzywa, odrobinkę razowego chleba i to wszystko, żadnych ryb i orzechów, ale soboty są trudne. od lipca do września trzymałam się ładnie i nagle bach. na co dzień jem tłuszczu dużo poniżej 10 % a w sobotę kuszą mnie ryby, orzechy, czekoladki, do tego dochodzi ochota na gotowane jajko. ale problem tkwi nie tylko w takich produktach. nie jem mięsa i pochodnych z powodów zdrowotnych (choć ostatnio też z powodów ideologicznych). mogłabym je zastąpić produktami sojowymi. ale jaki jest w tym sens? ryba jest przynajmniej naturalna a tofu? też ma tłuszcz i białko w takiej ilości, że szok. za to ryba może ma troszkę tego czego mi brakuje na codzień. ale oczywiście nie chcę żeby to się stało moim stałym nawykiem, bo to głupie i wogóle straszna hipokryzja, bo nie wierzę żeby na co dzień moja dieta była wybrakowana.\njakbym chciała zjeść w ciągu tygodnia to co zjadam w sobotę to miałabym pewnie powyżej 10 % tłuszczu dziennie. wiem, to jest takie oszukiwanie się, ale silniejsze ode mnie... ale do tej pory nie było z tym problemów. chodzi o to, że zanim przeszłam na weganizm to robiłam sobie takie soboty i wszystko było ok. a teraz nagle taka kara?\nzastanawiam się na ile to wina diety. coraz bardziej zaczynam się skłaniać do hormonów. bo zauważyłam, że ta przykra przypadłość pojawia się mniej więcej w tym samym dniu cyklu... staramy się o dziecko, więc może moje hormony buzują i wywołują takie coś.\nco do sztuczności odzieżowych to moje ciało je odrzuca. kilka razy wyrzuciłam "bawełniane" skarpetki bo mnie tak jakby parzyły. śpię na naturalnych materiałach, wywaliłam łóżko (na punkcie chemii i plastiku mam fioła).\nszczęście to pojęcie względne - idąc do teściów na obiad, szczęście miało już inny wymiar ale pomijając te sytuacje to przyznaję, że ogólnie czułam się super teraz też czuję się dobrze, ale to na dole mnie dobija. ciągle boję się, że mój mąż się ode mnie zarazi. ostatnio obije przechodziliśmy leczenie. więc wina leży po stronie mojego ciała.\nkiedyś czytałam, że jak zaczyna się ciąża to też mogą być takie atrakcje. w tym miesiącu jeszcze nie wiem, ale do tej pory była zawsze 1 kreska. ale często też wczesna ciąża nie zagnieżdża się i zaczyna się nowy cykl, co nie zmienia faktu działania hormonów i wywoływania takich jak u mnie chorób.\nmuszę powalczyć z tymi sobotami, bo to jednak wstyd jak sobie to człowiek lepiej uświadomi.\nWysłany: 2010-12-21, 16:14\nMr Hyde z ciebie w soboty wyłazi\nTrochę to przypomina bulimię w łagodnej formie (baardzo łagodnej, nie poczuj się "oskarżana" czy coś;). A może po prostu masz taką psychiczną potrzebę, żeby sobie pofolgować raz w tygodniu i rozłożenie tych tłuszczy na 7 dni wcale nie wyeliminuje sobotnich szaleństw. Może się najesz i ci przejdzie i nie ma się specjalnie czym przejmować:) Spróbuj zaakceptować tę swoją potrzebę, bo im bardziej się z czymś walczy, tym to coś staje się silniejsze. Powodzenia;]\nRyby "naturalnie" spożywasz surowe, tak?;) Tofu jest jednym z najprostszych produktów, nie bardziej sztuczne niż twaróg, że o czekoladzie nie wspomnę - to tak w obronie tofu:)\nWysłany: 2010-12-21, 22:03\nz tofu jest złe to, że ma sporo tłuszczu i białka, a przez to zakwasza organizm. ale jest dobre - zwłaszcza wędzone. nie wiem jak się je robi, ale jak widzę soję a potem sprężystą kostkę to wydaje mi się, że jakiś niezły proces technologiczny musiał zajść. za to ryba jest nawalona rtęcią. ehhh...\ndzisiaj nie wytrzymałam i jutro idę do lekarza i opowiem o swojej tezie na temat pochodzenia mojej przypadłości. miałam nadzieję, że może zioła i owoce mi pomogą, ale chyba to nie o to chodzi. wg mnie to hormony. mam nadzieję, że nie będzie powtórki w przyszłym miesiącu....\nWysłany: 2010-12-29, 09:20\nOglądałam jak się robi tofu, wcale to skomplikowane nie było. Lubię tofu\nWysłany: 2011-01-02, 03:32\nTo raczej nie o to chodzi, bo według tego, to wsszystko co jemy utrzymuje poziom cukru we krwi (wymieniłas tez białka), czyli trzebaby wszystko wyeliminowac według tamtej "teori"\nPrzede wszystkim grzybice czy drozdzyce pojawiają sie u osób na to podatnych, prawdopodobnie posiadających uśpione w organizmie zarodki (wniskuję na podstawie obserwacji i dedukcji ;p)\nNie widzę nic niestosownego w poleceniu i zażywaniu leków działających na i niszczących grzybice / drozdżyce.\nWysłany: 2014-05-26, 10:02 KANDYDOZA A DIETA\ntak jak w temacie: Wykryto u mnie grzybicę (candida czy jakoś tak). Pogrzebałem w internecie i zrozumiałem że ona żywi się cukrem, dlatego nie wolno jeść owoców, kiedy jesteś na diecie anty-grzybiczej. W tym filmiku:http://www.youtube.com/watch?v=8sZTevTyYxM gościu pokazuje co można jeść a co nie. Dieta trwa minimum pół roku .\nI teraz moje pytanie: Skoro mam kandydozę to powinienem unikać owoców i ziemniaków, a teraz jest sezon na nie (świeże owoce i młode ziemniaki), o ile z ziemniakami nie będzie takiego problemu (bo za bardzo ich nie lubię) to żal mi owoców a i ziemniaczki by się czasem zjadło. Powiedzcie co mi radzicie najeść się owoców w sezonie i dopiero się zacząć leczyć (mówię od razu że mam bardzo zaawansowaną kandydozę która zaatakowała cały organizm iobjęła już kilka narządów) czy nie patrzeć na sezon w tym roku na owoce i skoro mam wysokie stadium tej choroby to przemęczyć się i położyć nacisk na zwalczenie jej? A może podjadać co jakiś czas, ale nie zbyt często? Co mi radzicie?\nJeśli jest jakiś ekspert od candidy to niech się wypowie w tym temacie.\nOstatnio zmieniony przez franek 2014-05-26, 10:04, w całości zmieniany 1 raz


Wyimaginowana Grafika: Garść informacji\nStrasznie się ostatnimi czasy lenię. Cóż, bywa. Nie przychodzę dzisiaj do was z szablonami, cały ten post poświęcony jest tylko i wyłącznie informacjom. Więc zaczynamy:\n1. Od dzisiaj podsumowania stażów odchodzą do historii. Wszystko będzie komunikowane w aktualnościach (ew, jak dzisiaj, w poście informacyjnym), by nie zaśmiecać strony głównej.\n2. Natx pomyślnie przeszła staż. Witamy w naszym skromnym gronie i gratulujemy wyimaginowanej poduszki. Dusiek natomiast nas opuściła. Dziękujemy za współpracę i życzymy sukcesów w przyszłości.\n3. Shandie od niedawna jest w posiadaniu komputera i photoshopa, więc jej notka pojawi się niebawem.\n4. Dołączyła do nas Invisible. Doda ona jedną notkę podczas stażu, a następnie będzie mało aktywna na szabloniarni do połowy maja.\n5. Od dnia dzisiejszego, nie wykonuję już szablonów. Nie sprawia mi to frajdy. Zamówienia prześlę na maile w najbliższych tygodniach, gdy tylko będę w stanie się za nie wziąć. Będę się teraz zajmować administracją Wyimaginowanej.\n6. Nabór jest ponownie otwarty.\nOsoby, które maja zamówiony szablon u Felicity niech dadzą o tym znać w komentarzach pod tym postem.\nDaria Raszewska 8 lutego 2015 16:09\nWitajcie. Bardzo spodobał mi się wasz szablon http://funkyimg.com/i/E8iT.png, więc pobrałam go na http://endless-love-war.blogspot.com. Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko. Pozdrawiam!\nAnka 8 lutego 2015 18:40\nOsotatnio pobierałam od was szablon na tego bloga: www.ksiazkowe-recenzje-ani.blogspot.com\nUprzejmie informuję, że adres bloga został zmienionyna www.swiat-ksiazkowych-recenzji.blogspot.com jednak szablon bardzo przypadł nam do gustu więc nadal widnieje na naszym blogu :)\nAgata Sobczak 11 lutego 2015 17:57\nPobrałam szablon http://th06.deviantart.net/fs71/PRE/f/2014/159/e/4/wolny_butterflies_by_yolittlejade-d7ljkmf.png na bloga http://case--fanfiction.blogspot.com/\nYuuki -chan 14 lutego 2015 15:12\nSelavi ;3 14 lutego 2015 18:37


To ma być prawdziwy duch sportu? Absurd w żeńskiej piłce ręcznej. Wielki australijski transseksualista w kobiecej drużynie\nWydrukowano: 2020-07-15 18:54:58.748493+02:00\nOpublikowano: 2018-12-12 18:05:09.181106+01:00 · aktualizacja: 2018-12-12 18:08:10.534731+01:00\nopublikowano: 2018-12-12 18:05:09.181106+01:00\naktualizacja: 2018-12-12 18:08:10.534731+01:00\nTo ma być sport? Wielki mężczyzna uznał, że jest kobietą i teraz reprezentuje kraj w damskiej reprezentacji.\nCallum Mouncey zdecydował, że jednak nie jest mężczyzną i postanowił zmienić płeć. Po poddaniu się terapii hormonalnej, mierzący 188 cm wzrostu i ważący prawie 100 kg facet, został zawodnikiem damskiej reprezentacji Australii w piłce ręcznej.\nMouncey przyjął imię Hannah i z powodzeniem rywalizuje jako kobieta. Dzięki wsparciu Mouncey’a, damska reprezentacja Australii zakwalifikowała się do mistrzostw świata w piłce ręcznej.\nOkazuje się, że występ mężczyzny uważającego się za kobietę jest zgodny z międzynarodowymi przepisami. Zawodnik musi jednak przejść 12-miesięczną terapię hormonalną i odpowiedni obniżyć poziom testosteronu.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/sport/425344-to-ma-byc-duch-sportu-absurd-w-zenskiej-pilce-recznej


24 kwietnia 2009 19:34 24.04.2009 19:34\nW naszej historii świata było już wiele końców świata. Dwa końce ma tylko kij, a świat to oczywiście nie kij i tych końców ma więcej.\nNiektóre końce świata były mniej udane, inne udane były bardziej. Teraz najbliższa apokalipsa ma nastąpić już za trzy lata, a dokładniej 21 grudnia 2012 roku. Wigilia tego końca świata przypadnie na wymowną numerologicznie datę 20.12.2012. U prawosławnych ta wigilia będzie dwa tygodnie później. Niech się cieszą, chociaż pociecha to niewielka. Jeżeli chodzi o jakieś inne prognozy i przewidywania, to gdyby ten najbliższy koniec świata nie daj Boże się nie udał, wtedy będzie można śmiało przewidzieć kolejne daty ostateczne, na przykład: 21.01.2101, 21.02.2102, 21.03.2103 itd.\nMaluczko, a zaczną się pojawiać jacyś fałszywi prorocy, niekoniecznie z IPN-u, którzy będą wmawiać ludziom, że tylko oni mają rację i tylko im trzeba wierzyć.\nZaczną się pojawiać jacyś magistranci, którzy napiszą pracę magisterską na temat przyszłego końca świata i będą twierdzić, że praca ta jest oparta wyłącznie na faktach. Im bliżej tej najbliższej feralnej daty, tym częściej będzie się o niej mówić i pisać. Na szczęście mamy pluralizm i każdy może ustalić swój własny, osobny koniec świata. Przecież każdy może wziąć sprawy w swoje ręce i pokierować nimi według swojego widzimisię.\nJuż teraz można przyjmować zakłady, czy te futurologiczne prognozy się sprawdzą, czy nie. Można się zakładać o wielkie pieniądze, że tego końca świata nie będzie i jeżeli rzeczywiście go nie będzie, to wygramy zakład, a jeżeli będzie, to i tak nikt nie zdoła wyegzekwować od nas wysokiej przegranej. Natomiast nie warto się zakładać o to, że właśnie będzie koniec świata, bo jeżeli będzie, to i tak nici z wygranej, a jeżeli nie będzie tego końca, to przegramy, a może i zbankrutujemy, mimo że o kryzysie ekonomicznym nikt już nie będzie pamiętał.\nMówi się, że ustrój demokratyczny nie jest ustrojem idealnym, nie jest ustrojem, który mógłby wszystkich zadowolić, ale - jak dalej się mówi - do tej pory nikt nic lepszego nie wymyślił. I tu jest pole do popisu dla różnych polityków, filozofów, myślicieli, a nawet posłów, żeby skupili się mocno i jeszcze przed końcem świata wymyślili jakiś nowy, lepszy ustrój. Nie musi to być od razu idealny ustrój.\nZresztą znamy już z historii parę takich idealnych ustrojów. Nie musi to również być taki ustrój, o którym kiedyś marzył Platon w swoim idealnym państwie, gdzie miała obowiązywać surowa cenzura, gdzie wszelkiego rodzaju artystom miało być zabronione pokazywanie komukolwiek swych dzieł, zanim zostaną obejrzane i zatwierdzone przez stróżów prawa, gdzie - dalej - za rzecz zgubną Platon uważał wszelkie zmiany i przewroty w muzyce, bo takie zmiany w muzyce pociągają za sobą cały szereg innych, istotnych zmian w państwie.\nZostawmy jednak Platona. To są stare dzieje, a nas obchodzi to, co się teraz dzieje. Co się dzieje w naszym, dalekim od ideału państwie. Znowu zaczyna się jakaś kampania wyborcza. Kampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego. Kiedyś mieliśmy kampanie cukrownicze, dzisiaj już wiadomo, że te kampanie niewiele różnią się od siebie, ponieważ i w kampanii wyborczej, i w kampanii cukrowniczej udział biorą buraki. A jedną z cech charakterystycznych dla ustroju demokratycznego jest to, że im większa frekwencja na wyborach, tym większa pewność, że wybierze się gorszego i głupszego kandydata na jakieś wysokie stanowisko. I znowu będzie płacz i zgrzytanie zębów. Koniec świata!