"Polanka Redłowska nie dla dewelopera". Kandydat SLD na prezydenta Gdyni Marcin Strzelczyk chce odbudowy basenu\nFot. Facebook/Marcin Strzelczyk\n- Dla prezydenta Wojciecha Szczurka najważniejszy powinien być interes mieszkańców, a nie deweloperów - stwierdził na konferencji prasowej Marcin Strzelczyk. Kandydat SLD na prezydenta Gdyni zapowiedział też, że złoży wniosek do władz miasta o odstąpienie od sprzedaży deweloperowi części Polanki Redłowskiej, do czego Gdynia się przymierza.\nWedług Marcina Strzelczyka, który jest też przewodniczącym Rady Dzielnicy Redłowo, w tym miejscu miasto powinno odbudować istniejący kiedyś odkryty basen.\nBASEN SPODOBAŁBY SIĘ MIESZKAŃCOM?\n- Kąpielisko świetnie się sprawdzało i było bardzo popularne wśród mieszkańców - mówi Marcin Strzelczyk. - Polanka Redłowska mieszkańcom i turystom od zawsze kojarzy się z rekreacją i wypoczynkiem, odbudowa odkrytego basenu jeszcze bardziej by ten charakter podkreślała. Aby tak się jednak stało, musimy powstrzymać zapędy prezydenta Wojciecha Szczurka dotyczące sprzedaży działki deweloperowi - dodaje Marcin Strzelczyk.\nPodobny pomysł lansuje też inny kandydat na prezydenta Gdyni, Zygmunt Zmuda Trzebiatowski ze "Wspólnej Gdyni".\nA jak wyglądał basen na Polance Redłowskiej, zobaczyć można w filmie "Jutro Meksyk" z 1965 roku ze Zbigniewem Cybulskim w roli głównej.


Azoty bliżej gry o medal - relacja z meczu Górnik Zabrze - Azoty Puławy - Sport WP SportoweFakty\nAzoty bliżej gry o medal - relacja z meczu Górnik Zabrze - Azoty Puławy\nSzczypiorniści Azotów Puławy nie przestraszyli się trudnego terenu przy Wolności i pewnie pokonali Górnika Zabrze w pierwszym meczu 1/4 finału fazy play off PGNiG Superligi Mężczyzn.\nMarcin Ziach 12 Kwietnia 2015, 18:40\nPojedynek trzeciej z czwartą drużyną zeszłego sezonu PGNiG Superligi Mężczyzn elektryzował kibiców obu drużyn. Hala przy Wolności wypełniła się niemal po brzegi kibicami Górnika Zabrze, którzy od początku prowadzili ogłuszający doping. Na Śląsk przyjechała też grupa kilkunastu najzagorzalszych fanów Azotów Puławy.\nJuż początek meczu zapowiadał, że nie powtórzy się scenariusz z rundy jesiennej sezonu zasadniczego, gdzie Górnik łatwo pokonał będące wówczas w kryzysie Azoty. Obie ekipy od pierwszej syreny prezentowały słabą skuteczność w ofensywie, a objęte przez zabrzan prowadzenie 1:0, po skutecznie wykonanym rzucie karnym przez Mariusza Jurasika, utrzymywało się aż do szóstej minuty gry.\nDopiero kara dwóch minut dla Mateusza Kusa i dwa kolejne trafienia "Józka" pozwoliły gospodarzom odskoczyć na dwie bramki (3:1). Weteran w barwach górniczej drużyny był w tym fragmencie gry bezsprzecznie wiodącą postacią i aż cztery z pięciu pierwszych rzuconych przez zabrzan w tym meczu bramek były jego autorstwa. W sukurs szedł mu Aleksandr Tatarincew, który dołożył dwa trafienia.\nPuławianie grali i trafiali bardziej zespołowo, nie ustępując w niczym gospodarzom. W konsekwencji po kwadransie gry wynik był na styku (6:5). Kolejne minuty należały jednak znów do zabrzan, którzy w 18. minucie gry wyszli na trzy bramki przewagi (8:5), gdy szybkie kontry skutecznie wykończyli Aleksandr Bushkov i Bartłomiej Tomczak. Zadania graczom Azotów nie ułatwiał z kolei Kus, który wkrótce po raz drugi w tym meczu powędrował na ławkę kar.\nGrając w przewadze Górnik wypracował czterobramkową zaliczkę (10:6), ale po chwili role się odwróciły. Na ławkę kar powędrował Adrian Niedośpiał, a grający bardzo dobry mecz po stronie gości Jan Sobol szybko doprowadził wynik do stanu 10:10. Niespełna minutę później po szybkiej kontrze puławian i trafieniu Nikoli Prce Azoty po raz pierwszy w tym meczu wyszły na prowadzenie (11:10).\nNa nieco ponad dwie minuty przed przerwą prowadzenie gości do dwóch trafień podwyższył Rafał Przybylski, a kolejną bramkę dołożył skutecznie egzekwując rzut karny Marko Tarabochia i na tablicy wyników pojawił się wynik 15:12 dla ekipy z Puław. W ostatnich sekundach pierwszej połowy dwukrotnie trafili jednak zabrzanie i na przerwę Azoty schodziły z jedną bramką zaliczki (15:14).\nPodopieczni Ryszarda Skutnika po przerwie kontynuowali dobrą serię i szybko zbudowali solidną przewagę. W 35. minucie gry Azoty prowadziły już 21:17, a zdenerwowany Patrik Liljestrand zdecydował się po raz drugi w tym meczu poprosić o czas. To jednak nie pomogło jego drużynie, bo zabrzanie wciąż tkwili w letargu, tracąc bramki nawet podczas gry w przewadze.\nDopiero pięć bramek przewagi gości (22:17) i sportowa wściekłość Jurasika sprawiły, że zabrzański zespół rzucił się do odrabiania strat i po sześciu minutach pogoni dobił na zaledwie jedną bramkę straty (22:23). Jasne było wówczas, że o końcowym wyniku meczu zaważy to, kto będzie lepiej szafował siłami i zachowa ich więcej na końcówkę spotkania.\nNa kwadrans przed końcem meczu zdecydowanie lepiej pod tym względem wyglądali puławianie, którzy prowadzili 26:23. Za dyskusje z arbitrem i sugerowanie, że przy oddaniu rzutu był faulowany przez Sebastiana Suchowicza na ławkę kar powędrował wtenczas Sobol. Absencja Czecha nie pomogła zabrzanom, którzy nie zdołali w trakcie gry w przewadze nadrobić nawet jednego trafienia.\nW 50. minucie gry zespół z Puław prowadził już pięcioma golami (29:24). W końcówce puławianie nie forsowali już tempa i na straconą bramkę odpowiadali zazwyczaj skutecznie wykończonym atakiem. W ekipie z Zabrza wciąż aktywny był "Józek", ale osamotniony w ataku nie był w stanie zrobić zbyt wiele.\nCo prawda na trzy minuty przed końcem przewaga grających w osłabieniu przyjezdnych stopniała do trzech trafień (32:29). Kiedy na 45 sekund przed końcem Azoty prowadziły już dwoma bramkami - trener Górnika zdecydował się na wycofanie bramkarza, ale faul w ataku w kluczowej akcji popełnił Tomczak. Wynik puławianie ustalili na trzy sekundy przed końcem i finalny rezultat wynosił 33:30.\nGórnik Zabrze - Azoty Puławy 30:33 (14:15)\nGórnik: Kicki, Kornecki, Suchowicz - Niedośpiał, Daćko 1, Orzechowski 2, Gromyko 2, Kuchczyński 2, Jurasik 11, Bushkov 2, Tatarincew 5, Tomczak 5, Niewrzawa, Twardo.\nAzoty: Bogdanov, Rasimas Zapora - Ćwikliński, Kus 3, Skrabania 2, Tarabochia 5, Przybylski 2, Krajewski 6, Savić 1, Prce 6, Sobol 8, Tsitou.\nKary: Górnik 4 min. (Niedośpiał - 2 min, Tatarincew - 2 min) - Azoty 12 min. (Kus - 4 min, Tarabochia, Savić, Sobol, Tsitou - 2 min).\nSędziowali: Paweł Kaszubski, Piotr Wojdar (Gdańsk).\nKolejny poważny problem Górnika Zabrze. Weteran nie zagra do końca sezonu!\nHeheszki 14-04 20:30 Zgłoś komentarz\nkkkkkkkkkkkkk 13-04 22:00 Zgłoś komentarz\nOby faktycznie nie bo im więcej silnych zespołów tym lepiej dla nas wszystkich faktycznie więc oby było jak piszecie .Pozdro\nKS Pogoń Zabrze 13-04 21:55 Zgłoś komentarz\nWszystko wszystkim ale jak do cholery chcecie zrobić ligę zawodową to ściągnijcie do sędziowania ludzi ,którzy znają się na piłce ręcznej bo to co wczoraj wyprawiali sędziowie na\nparkiecie w Zabrzu woła o pomstę do nieba . Kardynalne decyzje w jedną i w drugą stronę .Katastrofa . Liga niby lepsza ,zawodnicy w lidze światowego formatu a sędziowie ze stodoły .\nHandball Zabrze . 13-04 21:32 Zgłoś komentarz\nW Zabrzu nie kończy sie eldorado tylko zas niektórych zawodników dobiegł końca .Są prowadzone romowy z kilkoma graczami ,ale na dziś za szybko na szczególy anie będe pisał bzdur,bo np\nKubeł miał już byc w Głogowie,Lubinie a teraz w Azotach ,prawda jest taka że póki co to nikt z nas nie wie nic pewnego.Dla mnie portal Sf jest dużo bardziej fachowy niz ten na którym pojawiła sie informacja na temat Kubła Orzecha,Kuchczynskiego ,a tu nie ma o tym ani słowa.Kuchczynski zreszta tak jak Rosiński ma oferte z Głogowa tylko pytanie czy Głogów stac na tylku klasowych zawodników.Pozdrawiam\nHeheszki 13-04 15:23 Zgłoś komentarz\nAlexLFC 13-04 13:08 Zgłoś komentarz\nGdzie jest maniutek? w zapowiedzi meczu tak szalał a tu prosze ani jednego komentarza? tyle obelg rzucal na Puławy a teraz siedzi cicho, czlowiek bez klasy i honoru..\nKRadek 13-04 10:16 Zgłoś komentarz\nSzczere gratulacje dla Azotów. Nie wierzyłem że tak ograny i doświadczony zespół z Zabrza jest wstanie przegrać to spotkanie. Jeśli Azoty awansują dalej będzie to niewątpliwie\nnajwiększa niespodzianka! Po fatalnym początku widać że Trener Skutnik poukładał i odpowiednio zmotywował zawodników do ciężkiej pracy i walki na całego. Powodzenia w kolejnym meczu.\nmat 13-04 09:20 Zgłoś komentarz\nskoro wiesz kto jest nowym pracodawca kuchczynskiego to sie podziel\nPiro_man 13-04 02:33 Zgłoś komentarz\n"w Puławach ostatnio wpuszczają tylko tyle osób ile jest miejsc siedzących, nie wolno podobno stać na trybunach. Zdarzało się, że pod drzwiami stało 10 osób i ochrona nie chciała ich\nwpuścić. " - czyli nic się nie zmieniło, jak za starych czasów ludzie traktowani jak bydło. Dziwię się że są tu głosy gloryfikujące osobę prezesa, jeśli nie wprost to dające to do zrozumienia. Dobry wujek wódz J.W. - jak będzie miał dobry humor to wejdziesz na mecz, licz na łaskę i miłosierdzie Boga puławskiego szczypiorniaka albo śledz relację na SF ;)\nGodfather_LPU 13-04 00:55 Zgłoś komentarz\ndroga była daleka ale było warto pojechać :D...cały zespół zasłużył na pochwałe za walke i wygraną...jeszcze w półfinale nie jesteśmy i Górnik na bank bedzie walczył o 3 mecz u\nsiebie ale licze na to że na naszej Kurnik Arenie uciszymy niektórych krzykaczy... P.S dzięki za fajne przyjecie i kulturalne piwko przed meczem...do zobaczenia w Puławach\nKibic Puławy 13-04 00:31 Zgłoś komentarz\nBrawo Panowie!!!! W Sobotę ich dobijamy ;-)))\nhandball player 12-04 23:10 Zgłoś komentarz\nZ tego co wiem z Azotami rozmawiają Kuchczyński, Orzechowski i Kubisztal. A przyczyną chęci odejścia dwóch ostatnich Zabrza jest inny kolega z drużyny. Koledzy z Mielca pisali, że może\nwybiorą się do Puław na sobotni mecz, zapraszamy, aczkolwiek uprzedzę Was (bo szkoda by było podróży), że może się okazać że nie wejdziecie na mecz, w Puławach ostatnio wpuszczają tylko tyle osób ile jest miejsc siedzących, nie wolno podobno stać na trybunach. Zdarzało się, że pod drzwiami stało 10 osób i ochrona nie chciała ich wpuścić.\nHANDBALL ZABRZE 12-04 23:06 Zgłoś komentarz\nA jo to rozważam jako opcja dla Jurasika i tyle.Pozdrawiam


Green News - Orange wprowadza pierwszą w Polsce neutralną dla klimatu usługę telekomunikacyjną\nOrange wprowadza pierwszą w Polsce neutralną dla klimatu usługę telekomunikacyjną\nTelekom zapewnia, że dzięki energii z farm wiatrowych i zalesianiu oferuje najczystszą w kraju taryfę komórkową\n„Idziemy w zielone” – to jedno z haseł, którymi reklamowana jest usługa Orange Flex. To taryfa komórkowa bez abonamentu, w której dostępne są nielimitowane minuty rozmów, SMS-y i MMS-y i spore pakiety danych. Orange zapewnia jednocześnie, że Flex będzie pierwszą w Polsce usługą telekomunikacyjną neutralną dla klimatu. W jaki sposób? Sieć deklaruje, że wszystkie usługi w tej taryfie zasilane są energią z farm wiatrowych w Wielkopolsce. To według telekomu pozwala ograniczyć ślad klimatyczny telefonii komórkowej o ponad 90 proc. (taka część śladu węglowego związana jest ze zużyciem energii elektrycznej niezbędnej do zapewnienia usług). Pozostała emisja jest kompensowana poprzez zalesianie terenów w Kolumbii.\nPrzeczytaj też: Ofensywa fotowoltaiki zagrożona?\nOrange już w ubiegłym roku zapowiadał, że kupi prąd z dwóch farm wiatrowych Jarocin i Krotoszyn o łącznej mocy 15 MW. Pisałam o tym tutaj.\nNajbardziej energochłonną usługą w sieci komórkowej jest przesył danych. Przetransferowanie 1 GB pochłania tyle samo energii, co zagotowanie w czajniku elektrycznym 2 litrów wody. Orange zapewnia, że dotychczas zmniejszył ślad węglowy zużywanej przez siebie energii ośmiokrotnie.\nW ramach inicjatywy #OrangeGoesGreen operator zapowiada w Polsce osiągnięcie neutralności klimatycznej netto do 2040 roku (Net Zero Carbon – wyzerowanie netto własnych emisji bezpośrednich i pośrednich oraz emisji w całości łańcucha wartości). Pierwszy etap do 2025 roku obejmuje ograniczenie własnych bezpośrednich i pośrednich emisji CO2 o 65 proc. w porównaniu z 2015 r. Będzie to możliwe głównie dzięki zwiększeniu do 60 proc. udziału energii odnawialnej w zużyciu Orange Polska.\nKorzystanie z usług we Flexie przez jednego użytkownika wiąże się z emisją 3,273 kg CO2 miesięcznie, co zostało wyliczone zgodnie z zasadami GHG Protocol, uznanego międzynarodowego standardu. W kwietniu Flex zamienił 300 tys. GB przekazanych przez użytkowników na 10 tys. m2 bioróżnorodnego lasu na Kaszubach, który będzie pochłaniał z atmosfery na początek ok. 7 ton CO2 rocznie.\nPrzeczytaj też: Zielona rewolucja napędza globalny rynek miedzi\nWarto jednocześnie pamiętać, że 70 proc. energii w Polsce pochodzi z węgla. Kontrakty zawierane przez firmy na zakup „zielonej” energii to krok w bardzo dobrym kierunku, jednak produkty i usługi dostarczane polskim klientom oznaczają, że ich dostawca zapłacił za zieloną energię czyli wspiera produkcję OZE. Jest natomiast niemal pewne, że elektrony fizycznie płynące w sieci pozostają te same, co w całym kraju.\nAktywny od: 22.04.2019\nDodał: 828 artykułów\nBruksela w końcu proponuje embargo na rosyjską ropę. Mamy pół roku, żeby się do niego przygotować\nWojna w Ukrainie wyraźnie pokazuje: Europa musi nie tylko przestać kupować ropę, gaz i węgiel z Rosji, ale również pracować nad tym, żeby jak najszybciej ograniczać zużycie paliw\nNareszcie! Rząd chce zakazać importu węgla z Rosji\nPrace nad przepisami w sprawie embarga to do dopiero początek dyskusji o tym, jak Polska może uciec z węglowej pułapki\nWojna na Ukrainie: wojska walczą w strefie Czarnobyla. To groźba katastrofy\nWysadzenie zbiorników z odpadami z byłej elektrowni jądrowej w Czarnobylu zagrażałoby Ukrainie, Białorusi i krajom UE, ostrzega doradca MSW Ukrainy\nMinister klimatu Anna Moskwa o dostawach ropy i gazu w czasie wojny na Ukrainie\nW związku z agresją Rosji na Ukrainie i możliwymi sankcjami, padają pytania o bezpieczeństwo dostaw energii do Europy oraz Polski\nPolska ma nowy rekord produkcji energii z wiatru. Pracowały niemal wszystkie wiatraki\nTo już trzeci rekord, jaki farmy wiatrowe ustanowiły w tym roku w Polsce\nCO MOŻESZ ZROBIĆ DLA KLIMATU\nNajgorętsze lato w najchłodniejszym od lat roku w Europie. Brak działań tylko zwiększy liczbę anomalii\nW Dzień Ziemi pojawił się nowy raport na temat klimatu na naszym kontynencie\nŻYCIE BEZ PLASTIKU\nZakupy w sklepach Neonet zapakujesz w biodegradowalne torby. Sieć elektromarketów rezygnuje z plastiku\nNeonet używa reklamówek wyprodukowanych ze skrobii z ziemniaków. Można je kompostować\nMiniserial o wypadku w elektrowni jądrowej w USA. „Meltdown” oddaje głos mieszkańcom i kluczowemu sygnaliście\nCo wydarzyło się na Three Mile Island? Czy prawie doszło do katastrofy, czy była to zwykła awaria? Odpowiedzi próbują udzielić autorzy dokumentu, który można obejrzeć na platformie Netflix\n© 2022 green-news.pl. All rights reserved.\nChcecie się podzielić informacją, która może być ciekawa dla innych? Napiszcie do nas.\nWRÓĆ DO GREEN-NEWS.PL\nJeżeli chcecie przeszukać zasoby Green-news wpiszcie tutaj wybrane hasło


Rozmiar pliku: 7,08 MB | Pobrano: 1837 razy\nPOBIERZ PLIK (7,08 MB)\nmyfilescloud.pl Skanowanie pliku w toku...\nMSP_HACK_2.41.rar | Pobrano: 1837 razy\nCałkowity rozmiar pliku: 7,08 MB\nUdostępnij w social media: 1512 156 38\n1512 156 38\nWYSOKA PRĘDOKŚĆ POBIERANIA\nMamy ogromną liczbę jednych z najbardziej wydajnych serwerów w internecie, zatem pobieranie plików z naszych mirrorów będzie czystą przyjemnością. Nie ograniczamy prędkości pobierania z naszych serwerów, zawsze pobierasz z pełną prędkością bez żadnych konsekwencji.\nDzięki ogromnej liczbie szybkich i wydajnych serwerów, nasze mirrory zyskują na stabilności. Pobierając z naszych serwerów nie napotkasz problemów z możliwym przerwaniem lub całkowitą utratą połączenia podczas pobierania pliku. W tym aspekcie bijemy na głowę konkurencję.\nSzyfrujemy połączenie protokołem HTTPS oraz certyfikatem SSL, dodatkowo strumieniując je poprzez serwery VPN. Pobierając z naszych serwerów jesteś w pełni anonimowy, a ponadto każdy plik przed pobraniem jest skanowany przez renomowane programy antywirusowe na rynku. Możesz mieć pewność, że pobrany plik jest wolny od wirusów.\nKoszt SMS 23,37zł lub 30,75zł zgodnie z obowiązującym numerem zawartym w regulaminie!\nRegulamin Wszelkie prawa zastrzeżone myfilescloud.pl © 2016-2017\nTa promocja kończy się w dniu 31-12-2017 o godzinie 23:59:59. Zwycięzcy zostaną ogłoszeni w dniu 1-01-2018 przed upływem godziny 23:59:59. Dziesięć osób będzie miało szansę wygrać wskazany na stronie przedmiot nagrody. Bądź aktywny w tym serwisie aż do końca promocji aby mieć szansę wygrać, a dodatkowo napisz nam - Co chciałbyś/abyś jeszcze zrobić w swoim życiu? - wraz ze swoim numerem telefonu na adres: [email protected] . Najbardziej oryginalna i kreatywna odpowiedź będzie mieć największe szanse aby wygrać tą nagrodę. Zwycięzca będzie poinformowany telefonicznie. Rodzaj nagrody jest uzależniony od jej dostępności. W przypadku gdy nagroda jest niedostępna organizator konkursu zastrzega zastrzega sobie prawo do zaoferowania innej nagrody o tej samej wartości. W stosownych przypadkach decyzja jest ostateczna na podstawie warunków przedstawionych w promocji i w sprawie tej decyzji nie będzie prowadzona żadna korespondencja. Organizator zastrzega sobie prawo do modyfikacji, zmiany, zaprzestania lub zakończenia promocji lub nowelizacji warunków tej promocji w każdym czasie z jakichkolwiek przyczyn bez wcześniejszego wypowiedzenia. Jest to strona typu Landing Page zachęcająca do skorzystania z usługi ENTER. Jest to usługa subskrypcyjna. Jej warunki określa regulamin. Zapisz się do naszego serwisu, a w każdy poniedziałek, środę, czwartek, piątek otrzymasz wiadomości zawierające potwierdzenie twojego udziału w konkursie oraz muzyczny hit dnia (opłata wynosi 6.15 zł brutto/sms, otrzymasz 4 sms/tydzień). Obowiązują standardowe opłaty za usługi WAP, GPRS i UMTS naliczane zgodnie z taryfą danego operatora sieci komórkowej. Usługa jest dostępna we wszystkich sieciach komórkowych dla użytkowników posiadających telefon komórkowy z obsługą GPRS. Aby aktywować serwis wpisz numer swojego telefonu na stronie lub wyślij SMS o treści START ENTER na numer 60555 (T-MOBILE, ORANGE, PLUS, PLAY koszt wysłania SMS wynosi 0 PLN). UWAGA! Jeśli jesteś abonentem sieci ORANGE, PLAY lub T- MOBILE nie musisz wysyłać SMSa, wystarczy ze podasz nr PIN, który prześlemy do Ciebie SMSem. Przesłanie kodu PIN jest równoznaczne z aktywacją usługi (prenumeraty). Rezygnacja z usługi: wyślij STOP ENTER na numer 60555. . Prosimy o wysłanie odpowiedzi konkursowych wraz z numerem telefonu. Regulamin.\nWyłącz blokowanie reklam aby zobaczyć wszystkie treści na stronie.


Delia Cosmetics Cameleo Natural szampon nawilżający do włosów suchych\n4,76zł / 100 ml, w tym VAT\nKod: DLC04777 | W magazynie\njuż jutro środa 3.03.2021\nOpis produktu Delia Cosmetics Cameleo Natural\nSzampon Delia Cosmetics Cameleo Natural skutecznie oczyszcza skórę głowy, dokładnie myje włosy i przywraca im naturalne piękno.\nO marce Delia Cosmetics\nI Ty możesz czuć się pięknie i komfortowo każdego dnia. Delia Cosmetics podkreśli naturalny urok i pozwoli uwolnić się Twojemu prawdziwemu ja.\nPolska marka Delia Cosmetics to firma rodzinna, której charakter odzwierciedlają jej kosmetyki. Wszystkie produkty tworzone są z miłością, niezwykłą starannością i przy zachowaniu wysokich standardów, dlatego też klienci kochają tę markę już od ponad 20 lat. Kosmetyki Delia pomogą Ci wypełnić zmarszczki, zredukować przebarwienia, wzmocnić paznokcie oraz zneutralizować żółty odcień blondu. Marka oferuje produkty pielęgnacyjne do twarzy i ciała, włosów i paznokci, a także kosmetyki kolorowe.\nHenna do brwi Delia pozwoli Ci uzyskać długotrwałą i intensywną koloryzację, zagęszczając jednocześnie brwi. Nadaje się również do rzęs, zapewniając piękne i głębokie spojrzenie. Top coat Delia Hybrid Gel sprawi, że Twój manicure nabierze niezwykłego blasku. Przyspieszy wysychanie lakieru, nada mu olśniewający połysk i będzie go chronić nawet przez 7 dni.\nDołącz do tysięcy kobiet na całym świecie, które zaufały marce Delia Cosmetics.\nRecenzje Delia Cosmetics Cameleo Natural


Opodatkowanie kryptowalut od 2019 r. - Blog.Kurencja.com\n29 stycznia 2019 przez kurencja.com | Komentarzy: 6\nOd 1 stycznia 2019 r. obowiązują przepisy podatkowe bezpośrednio związane z handlem kryptowalutami. Wiele pojęć, kategorii zostało wymienionych i nazwanych, ale czy wszystko jest już jasne, zrozumiałe i bezsporne? Niestety nie. Postaramy się w tym wpisie przedstawić maksymalnie prosto aktualny stan kwestii podatkowych związanych z kryptowalutami w Polsce.\nNasz materiał nie jest poradą prawną, a my nie jesteśmy doradcami podatkowymi. Tekst wyraża naszą opinię, przygotowaną i dopracowaną na ile to tylko było możliwe, ale zalecamy, aby każdy zainteresowany przed podjęciem ostatecznych decyzji podatkowych, skonsultował się jeszcze z licencjonowanymi doradcami.\nMimo, że fenomen kryptowalut już dawno przedarł się do publicznej świadomości Polacy długo musieli czekać na dedykowane tematowi przepisy podatkowe.\nNasze Państwo nie po raz pierwszy za długo zwlekało i zajęło się kryptowalutami, kiedy wiele biznesów kryptowalutowych (przede wszystkim największa polska giełda Bitbay) wyniosło się z Polski.\nW tym czasie też liczne grono inwestorów straciło trochę włosów na głowie i jeszcze więcej wiary w rozsądnych, przewidujących i nierepresyjnych rządzących…\nPrzepisy podatkowe dotyczące kryptowalut uchwalono 23 października 2018 r., i obowiązują one od początku 2019 r. Kilka wcześniejszych lat inwestorzy i przedsiębiorcy kryptowalutowi działali po omacku, co najczęściej kończy się tym, że biznes i inwestycje zamierają, a przynajmniej nie rozwijają się tak szybko jakby mogły.\nNiestety, obowiązujące już przepisy nie świadczą o tym, że rządzący Polską chcę rozwoju inwestycji kryptowalutowych w naszym kraju…\nZanim zanalizujemy aktualnie obowiązujący stan prawa podatkowego, przyjrzyjmy się jakie podatki od kryptowalut obowiązywały do końca 2018 r. Szczególnie, że wielu z nas jeszcze do końca kwietnia 2019 r. będzie się rozliczać (za 2018 r.) według tych poprzednich reguł.\nOpodatkowanie kryptowalut do końca 2018 r.\nDo końca ubiegłego, 2018 roku nie było żadnych konkretnych przepisów podatkowych dedykowanych krypowalutom. Tym samym powinniśmy byli dochody kryptowalutowe wyliczać i odprowadzać na “zasadach ogólnych” tzn. traktować kategorie kryptowalutowe jak wiele “standardowych” kosztów, przychodów i dochodów.\nProblem od początku polegał jednak na tym, że waluty cyfrowe nie są całkiem standardowe, a wiele ich cech wyprzedza zastaną rzeczywistość podatkową.\nOpisując jak wyglądały podatki od kryptowalut do końca 2018 r. podzielimy temat na trzy różne podatki:\nz punktu widzenia osoby prywatnej i firmy.\nTu na szczęście sprawa jest najprostsza i korzystna dla podatników: VAT nie dotyczy kryptowalut bo nie są one ani towarem, ani usługą.\nI to samo podejście zostało utrzymane w przepisach obowiązujących aktualnie, czyli od początku 2019 r.\nPodatki dochodowe od walut wirtualnych i handlu nimi\nTu od razu ważna uwaga. Często w sieci, rozmowach, czy nawet poważnie wyglądających poradach mieszają się dwie kwestie:\ndochody jak wszystkie inne (np. za pracę, usługi, produkty), ale wypłacane w kryptowalutach i;\ndochody z tytułu obrotu (czy też spekulacji/tradingu) kryptowalutami.\nTen pierwszy przypadek z punktu widzenia podatków jest prostszy: w krypto dostajemy wynagrodzenie, wypłatę, ale sam dochód po przeliczeniu krypto na fiat jest dokładnie taki, jak byśmy otrzymali go w walutach tradycyjnych.\nHandel kryptowalutami to już zupełnie inna kwestia. Właśnie tutaj jest najwięcej niejasności i min czekających na podatnika. A te ryzyka biorą się właśnie stąd, że wcześniej nic w przepisach podatkowych nie było na temat obrotu kryptowalutami.\nŻeby było jeszcze ciekawiej często dochód “normalny” wypłacany idzie w parze z dochodem (albo stratą) z tytułu handlu kryptowalutami. Dzieje się tak np. kiedy programista (albo artysta, redaktor, czy tłumacz itd.) dostaje za swoje usługi wypłatę w krypto, trzyma te krypto i sprzedaje je z zyskiem (lub stratą) za jakiś czas.\nAle po kolei. Prześledźmy poszczególne modele pod kątem podatku dochodowego.\nDochody z zapłatą w kryptowalutach\nJeszcze raz: od dochodów za typowe prace, których jedyną specyfiką jest, że są wypłacane w kryptowalutach rozliczamy się jakby były wypłacane w walutach fiat i według normalnego modelu.\nTrzymając się naszego przykładowego programisty, który za miesiąc pracy na kodem wystawił fakturę VAT np. na 10 000 zł netto, i umówił się z zamawiającym, że tamten zapłaci mu w Bitcoinach (ale mogą to być też ETH, XRP, LTC, czy nawet USDT itp., byle była to kryptowaluta, czy token). Programista wrzuca tę fakturę na 10 000 zł w przychody, w okresie którego dotyczy i według stawki, która go obowiązuje (wg skali: 18% lub 32%, albo liniowe 19%).\nTo samo ma miejsce kiedy osoba prywatna umawia się na zlecenie, dzieło, czy nawet sprzeda na Allegro coś, za co dostanie płatność w kryptowalutach – powinna ona wykazać przychód z tego tytułu, jakby wykazała go przy płatności walutami tradycyjnymi.\nI oczywiście to samo dotyczy osób prawnych (np. spółek z o.o. i SA) – przychód jak przychód, za to wyrażony w krypto.\nKryptowalutowe prowizje partnerskie\nPewną konkretną kategorią przychodów wypłacanych w kryptowalutach są prowizje partnerskie w programach afiliacyjnych giełd kryptowalutowych.\nWielu blogerów, youtuberów, właścicieli stron www i stron facebookowych otrzymuje wynagrodzenie za polecanie konkretnych giełd i kantorów krypto. Część tych operatorów (chociażby największa giełda Binance, ale też popularne w Polsce Bitbay i Bitmarket) prowizje partnerskie wypłaca w walutach krypto jako procent prowizji od transakcji w tych kryptowalutach.\nI także w tym wypadku nasz dochód jest “normalny”, powiedzmy za działania marketingowe, promocyjne, jedynie wypłata następuje w walutach cyfrowych.\nKursy kryptowalut do wyliczenia przychodów\nRzeczą, na którą trzeba uważać w wymienionych wyżej przypadkach jest kwestia konkretnych kursów kryptowalut, czy przelicznika, po jakim wyliczymy wysokość przychodów, kosztów i dochodów w złotych.\nTu mina polega na tym, że nie jest to tak dobrze opisane (bo w ogóle przecież nie jest opisane;) jak w przypadku chociażby przeliczania na złote z obcych walut fiat.\nZalecać należy rzetelne przeliczanie z krypto na złote, na podstawie rzeczywistych, nie uszczuplających podatków kursów.\nDo tego warto zachować na potrzeby kontroli z urzędu podatkowego źródłowe kursy kryptowalut, którymi się posłużyliśmy. Szczególnie jeżeli są to niszowe, kryptowaluty, w przypadku których istnieje ryzyko zniknięcia z rynku wraz z historią ich kursów…\nOpodatkowanie dochodów z handlu, obrotu kryptowalutami\nHandel, spekulacja, trading, czy inwestycje w kryptowalut rodziły do końca 2018 r. najwięcej kontrowersji na gruncie prawa podatkowego. I jak zwykle największym problemem dla inwestorów nie jest sam fakt, że ktoś, kto zarobił na kryptowalutowej hossie ma płacić podatki. Szkopuł leżał przede wszystkim w:\nustaleniu momentu osiągnięcia tego dochodu (czy już po zrealizowaniu transakcji kryptowalutowej, czy dopiero po wypłacie środków na rachunek fiat itp.)\nniejasności transakcji, których stronami były wyłącznie kryptowaluty – czy zamiana np. BTC na ETH rodziła obowiązek podatkowy, czy dopiero zamiana ETH na PLN?\nbraku precyzyjnych wytycznych co do dokumentowania transakcji – giełdy kryptowalutowe, jeśli już, dostarczają techniczną historię zdarzeń na koncie inwestora, bez wyliczania dochodów, podatków itd., podobnie jak robią to np. polscy brokerzy forex, czy biura maklerskie dla tradycyjnych inwestorów giełdowych, czy walutowych.\nW efekcie braku jasności w wymienionych kwestiach, inwestorzy kryptowalutowi chcący się uczciwie rozliczyć za 2018 r. i lata poprzednie obierali różne modele, które dodatkowo zależały od tego, czy inwestycje krypto prowadzili jako osoby prywatne, czy też w ramach działalności gospodarczej.\nOgólnie rzecz biorąc inwestor indywidualny za poszczególne lata, aż do końca 2018 r. powinien: skrupulatnie zestawiać wszystkie zakupy kryptowalut, ich sprzedaż, na podstawie rzetelnych kursów transakcji wykazanych w rzetelnych materiałach źródłowych z giełd, wyliczać na tej podstawie dochód za dany rok, i płacić podatek wg skali podatkowej (18% lub 32%).\nOsoba prowadząca firmę (jednoosobową działalność) – podobnie. Z tą różnicą, że zaliczki na podatek powinna wpłacać w zależności od okresu, w którym się rozlicza (miesiąc lub kwartał) i wg skali podatkowej lub stawki liniowej 19% (w zależności jak ta konkretna firma jest opodatkowana).\nOrgany skarbowe w latach ubiegłych poruszały się w kryptowalutowej mgle nie mniejszej niż chcący się uczciwie opodatkować inwestorzy.\nPojawiały się różne wytyczne, interpretacje zarówno Min. Finansów, urzędów, izb skarbowych, czy też zawarte w wyrokach sądów administracyjnych.\nWiększymi niejasnościami interpretacyjnymi od podatku dochodowego mógł się chyba tylko pochwalić ew. podatek PCC od kryptowalut.\nDochody z kopania (miningu) kryptowalut\nA co z podatkami za kopanie, wydobywanie, potwierdzanie kryptowalut?\nDo końca 2018 r. zakładało się, że przychody z tego tytułu pojawiały się dopiero, kiedy górnik sprzedał (zamienił) wykopane wirtualne waluty.\nOpodatkowanie kryptowalut podatkiem od czynności cywilnoprawnych, PCC\nOczywiście, ewentualne kwestie podatku PCC i kryptowalut dotyczą jedynie osób fizycznych, nie prowadzących firm, których ten podatek co do zasady nie dotyczy.\nCo jakiś czas na społeczność kryptowalutowych inwestorów jak grom z jasnego nieba spadała kolejna bomba spod znaku PCC. Temat robił się tym bardziej gęsty im większa była gorączka kursów kryptowalut i wraz ze zbliżaniem się terminu rozliczeń podatkowych za 2017 r.\nPojawiały się różne rewelacje, jedne bardziej szokujące od drugich. Dosyć powszechnym, zupełnie nieprzystającym do kryptowalutowych realiów założeniem urzędników było, że powinno się obliczać, deklarować i płacić 1% PCC od każdej transakcji kryptowalutami, co rodziło absurdalne wyniki niebotycznych zobowiązań podatkowych dla traderów (także kiedy nie osiągali zysków) i stosów deklaracji do wypełnienia.\nPod wpływem presji społeczności krytpoinwestorów Minister Finansów 13 lipca 2018 r. wydał rozporządzenie, które czasowo (do połowy 2019 r.) zawiesza pobieranie PCC od transakcji kryptowalutowych.\nCo dalej nie wiadomo. Teoretycznie wraz z pojawieniem się rozporządzenia o zaniechaniu PCC MF deklarowało rozstrzygnięcie PCC w całym pakiecie podatkowym dla kryptowalut. Ale w przepisach uchwalonych na jesieni 2018 r. i obowiązujących od początku 2019 r. nic na ten temat nie ma.\nKrypto podatki od 1 stycznia 2019 r.\nTutaj znowu uwaga. Zmiany, o których mowa dotyczą podatkowej strony obrotu, czy handlu kryptowalutami.\nJeśli chodzi o dochody z tradycyjnych tytułów, ale wypłacane w kryptowalutach, tutaj nic się nie zmienia – są to normalne dochody, opodatkowane wg znanych reguł, kwestią bywa tylko przeliczenie płatności dokonanych w kryptowalutach na pieniądz fiat.\nSamo pojawienie się konkretnych podatków od handlu kryptowalutami społeczność powitała z zadowoleniem. Na ile tylko można cieszyć się z podatków;)\nHandel kryptowalutami podpada pod dochody pieniężne\nDo końca 2018 r. obrót kryptowalutami był traktowany jako handel prawami majątkowymi. Według aktualnych regulacji, dochody z handlu kryptowalutami są dochodami pieniężnymi, kapitałowymi. I to bez względu czy te kryptoinwestycje dokonuje ktoś prywatnie, czy w ramach działalności gospodarczej.\nOperacje obrotu kryptowalutami (handel, spekulacja, inwestycje, czy nawet odpłatna sprzedaż wcześniej zakupionej, lub otrzymanej kryptowaluty) są oddzielną kategorią rozliczaną na koniec roku w formularzu PIT-38.\nW aktualnie obowiązujących przepisach wiele rzeczy jest jaśniejszych, są też korzystne rozstrzygnięcia. Ale nie znaczy to, że wszystkie problemy braci kryptowalutowej zniknęły ani, że wszystkie regulacje są korzystne…\nOpodatkowanie kryptowalut od 2019 r. – plusy\nNajwiększą korzyścią jaką niosą wprowadzone przepisy podatkowe jest neutralność podatkowa transakcji kryptowaluta-kryptowaluta.\nBez względu, czy to, czy jesteśmy drobnym, prywatnym inwestorem, czy dużą korporacją handlującą walutami cyfrowymi, czy operacji dokonujemy na giełdzie, w kantorze, u polskiego, czy zagranicznego operatora – dopóki nie wychodzimy do świata walut fiat, przychód podatkowy nie pojawia się.\nPlusem nowych przepisów jest także brak konieczności odprowadzania zaliczek na podatek w ciągu roku. Wystarczy to zrobić do końca kwietnia następnego roku, kiedy składać będziemy stosowny PIT-38. I, jak już była mowa, także kiedy prowadzimy jednoosobową działalność gospodarczą.\nW zasadzie trudno znaleźć inne plusy. Chyba że mówimy o jednej stałej stawce podatkowej – 19% którą teraz są objęte dochody z inwestycji kryptowalutowych. Jednolita stawka 19% jest pewnym plusem, szczególnie dla tych, którzy dotąd rozliczali operacje kryptowalutowe jako obrót prawami majątkowymi na zasadach ogólnych i wpadali w wyższy próg, czyli 32% podatku.\nKorzystny jest w ogóle sam fakt, że jakiekolwiek przepisy podatkowe dedykowane kryptowalutom w ogóle powstały. Niestety jest też sporo niekorzystnych rozstrzygnięć.\nZłe strony nowych przepisów podatkowych dla kryptowalut\nNie da się już kompensować strat na walutach wirtualnych\nPrzede wszystkim, za niekorzystne musimy uznać fakt, że obecnie dochodu na kryptowalutach nie możemy już rozliczać (kompensować) z ew. stratami podatkowymi osiąganymi na innych polach, w tym także ze stratami na innych operacjach pieniężnych. Co to konkretnie oznacza? Że np. inwestor nie będzie mógł straty na kryptowalutach rozliczyć z zyskami na giełdzie, czy na rynku forex.\nCo więcej, ktoś kto obrót kryptowalutami prowadził w ramach działalność gospodarczej mógł dotąd kompensować jego wyniki z wynikami pozostałej działalności. Czyli np. nasz programista straty z krypto do końca 2018 r. mógł skompensować z dochodami za pisanie kodu. Od teraz nie będzie to możliwe…\nZbyt krótki czas uznawania kosztów\nCo więcej, dosłownie traktowane, nowe przepisy umożliwiają uwzględnianie kosztów nabycia krypto, ale jedynie w danym, lub następnym roku podatkowym. To nie tylko jest dyskryminujące kryptowaluty wobec innych strat kapitałowych (które można rozliczać nawet przez 5 lat). Opiera się także na dziwnym założeniu, że nikt nie będzie trzymał kryptowalut przez więcej niż 24 miesiące… Hodlerzy, aby wybrnąć z tego absurdu będą musieli co jakiś czas (np. raz na rok) przeprowadzić operację sprzedaży i odkupu swoich długoterminowych inwestycji. Wydaje się bowiem, że technika “rolowania” straty będzie możliwa.\nTylko koszty bezpośrednie\nKolejnym minusem aktualnie obowiązujących przepisów jest ograniczenie możliwych do odliczenia kosztów jedynie do tych, które wiążą się bezpośrednio z obrotem walutami wirtualnymi – czyli konkretnie: można będzie odliczyć prowizje giełd, nie można będzie np. kosztów kredytów na zakup krypto.\nZ kryptowalut rozliczamy się sami\nZarówno w starym porządku kryptopodatkowym, jak i teraz obowiązuje zasada samodzielnego obliczania i odprowadzania podatków – nie zrobi za nas tego giełda, czy kantor kryptowaluty, tak jak robią to np. brokerzy forex dla swoich klientów.\nInwestujący w cyfrowe waluty złożą się na daninę solidarnościową\nNa koniec jedna uwaga, przy okazji. Dochody z obrotu kryptowalutami same, albo zsumowane z pozostałym tytułami, kiedy przekroczą 1 mln zł rocznie, są podstawą naliczania nowego, obowiązującego od 2019 r. podatku – tzw. daniny solidarnościowej, w wysokości 4% od dochodów ponad 1 mln zł.\nRozliczanie podatków z kryptowalut od 2019 r.\nPodatki od obrotu kryptowalutami, jak podatki od dochodów pieniężnych będziemy wykazywać w specjalnym formularzu PIT-38.\nW uproszczeniu: na koniec roku do PIT – 38 będziemy wpisywać wszystkie transakcje zakupu kryptowalut, ich sumę odejmiemy od przychodów ze sprzedaży krypto w każdym roku i od tak wyliczonego dochodu zapłacimy 19% podatku.\nI tu od razu problem, bo ciężko sobie wyobrazić w jednym PIT 38 listę nawet setek tysięcy transakcji krypto, jakie są udziałem day traderów…\nKiedy powstaje przychód z kryptoobrotu?\nPo pierwsze dopiero, kiedy wychodzimy z krypto do fiat, co wynika z neutralności podatkowej transakcji krypto-krypto.\nCzyli załóżmy, że na początku roku kupujemy za złote BTC, z którymi nie robimy nic do końca roku, albo wymieniamy wyłącznie na inne krypto (może to być nawet mnóstwo transakcji, ale bez wychodzenia do fiat) – wówczas w danym roku nie osiągamy dochodu i nie płacimy podatku. Mamy jedynie koszty, i tu trzeba pamiętać, że kolejny rok będzie ostatnim, kiedy możemy je rozliczyć. Ale możemy te koszty uratować, jeżeli min. raz w ciągu dwóch lat kalendarzowych sprzedamy i odkupimy waluty cyfrowe.\nPrzychód powstaje, kiedy sprzedajemy do fiat waluty cyfrowe na giełdach, w kryptokantorach, czy na wolnym rynku (np. poprzez serwis LocalBitcoins).\nCo więcej, przychód ze sprzedaży kryptowalut osiągniemy także, kiedy: zapłacimy za coś kryptowalutami, czy spłacimy nimi zobowiązania itp. To wydaje się nieintuicyjne, ale mimo wszystko logiczne – przy takich operacjach nasze krypto nabierają zdolności płatniczej (a nie czystej wymiany jak przy zamianie krypto-krypto) i stają się de facto walutami fiat.\nCzy ma znaczenie, czy handlujemy na polskiej, czy obcej giełdzie? Nie, znaczenie ma jedynie nasza rezydencja podatkowa – gdzie przez większą część roku (min 183 dni) działamy, zarabiamy, mieszkamy. Jeśli w Polsce, to tu powinniśmy płacić podatki od obrotu kryptowalutami, w sposób, jaki próbujemy tu opisać.\nCo z kryptowalutami kupionymi dawno temu?\nKolejna kwestia mega problematyczna to koszty, zakupy dokonane przed 2019 r. Z brzmienia aktualnych przepisów można wyczytać, zarówno to, że możemy (nawet powinniśmy) wykazywać koszty zakupu kryptowalut, ale też jest tam wyraźnie, że koszty te dotyczą roku za który składamy PIT-38, ew. wcześniejszego. Ale czy dotyczy to także roku 2018. kiedy obecne prawo nie obowiązywało, a same kryptowaluty były traktowane jako prawa majątkowe?\nZdrowy rozsądek podpowiadałby, że stare koszty powinniśmy mieć możliwość uwzględniać. Bez tego dochód (strata) staje się przychodem, a przecież nie są to kategorie tożsame. Poza tym, należy założyć, że gdyby ustawodawcy wyraźnie zależało na odcięciu historii i tym samym ucięciu możliwość rozliczania starych kosztów to powinien zapewnić dostateczne vacatio legis, a chyba takie ono nie było…\nPodsumowanie, o czym trzeba pamiętać\nOd 2019 r. mamy nową rzeczywistość podatkową jeśli chodzi o kryptowaluty. Inwestor kryptowalutowy powinien mieć na uwadze przede wszystkim, że:\nbez względu, czy handluje jako osoba prywatna, czy w ramach 1 os. dział. gosp. – na koniec roku musi wypełnić PIT-38\nod swoich dochodów zapłaci jedną stawkę w wysokości 19%\njeżeli w danym roku poniósł wyższe koszty zakupu, niż uzyskał przychody ze sprzedaży kryptowalut, czyli poniósł stratę na obrocie kryptowalutami – ta strata powiększa koszty podatkowe w następnym roku. Aby tych kosztów ostatecznie nie stracić w latach następnych, trzeba je co jakiś czas odświeżać – sprzedawać i odkupować posiadane waluty wirtualne\nbezwzględnie należy przechowywać rzetelne dowody zakupu i sprzedaży kryptowalut (pliki historii z giełd, przelewów na giełdy i z powrotem) do celów zeznania i ew. kontroli\nI na koniec. Życie, także to podatkowe, inwestora kryptowalutowego byłoby łatwiejsze, gdyby skończyła się bessa i powróciły niebotyczne wzrosty, nawet generując wysokie podatki;)\nNasze kryptowalutowe podsumowanie 2018 r. i czego możemy się spodziewać w przyszłości.\nkryptowaluty PIT-38 Podatki


„Kino to nie tylko rozrywka” Historie oparte na faktach | Gazeta Polska\nLubię, gdy w widzach dokonuje się jakiś proces, gdy sami dochodzą do własnych wniosków – mówi Patryk Vega, reżyser premierowego „Botoksu”.\n„Botoks” spotkał się z ogromnym atakiem ze strony niemal wszystkich mainstreamowych mediów. Spodziewał się Pan takiej reakcji?\nZupełnie mnie to nie zaskoczyło. Nastawiałem się na dużo gorsze sytuacje, takie jak protesty na ulicach, blokady seansów w kinie. Mam świadomość, że takiego precedensu dawno w polskim kinie nie było. Szczególnie teraz, przy tak bardzo spolaryzowanym społeczeństwie. Wiedziałem, że ta polaryzacja będzie tym większa, im większym sukcesem frekwencyjnym okaże się ten film. To rozpoczęło się już przy „Pitbullu” i „Pitbullu. Nowe Porządki”. Teraz jednak ten proces przekracza wszystkie granice. Ten „hejt” wydaje mi się czymś oczywistym w sytuacji, kiedy podejmuje się temat, który dotyka bardzo wielu.\nRecenzenci reagują alergicznie głównie na opisanie przez Pana realiów, w jakich...


Potem była kapitulacja, bardzo to wszyscy przeżyliśmy. Nie wiedząc, jaki los spotkał mamę i brata, postanowiłem nie iść do niewoli. Po wyjściu z ludnością cywilną zacznę szukać brata w ewakuowanych szpitalach.\n3 czy 4 października wyszliśmy z Warszawy z ojcem, którego w międzyczasie odnalazłem, i dwojgiem naszych znajomych. Nie wiedziałem, co zrobili moi koledzy, każdy ratował się jak mógł. Część z nich poszła do niewoli.\nW długiej kolumnie, pilnowani przez niemieckich żołnierzy, wyszliśmy ze Śródmieścia, szliśmy przez Okęcie. Zastanawiałem się, co robić. O Pruszkowie słyszałem straszne rzeczy. Ojciec został bardzo zraniony w nogę rykoszetem i początkowo ledwo chodził. Zrobiono mu opatrunek i po tygodniu mu się poprawiło.\nOjciec powiedział, że ma na Okęciu znajomych. Powiedziałem do niego: "Tato, ja spróbuje się urwać, może mi się uda." Miałem adres do znajomych w Komorowie, przyjaciół rodziców. Byliśmy u nich nawet w czasie okupacji, ten Pan miał tam willę. Powiedziałem do ojca: "Jeśli mi się uda, to tam się spotkamy".\nZobaczyłem, że szwab się odwrócił, otworzyłem furtkę i wpadłem do pierwszego z brzegu zabudowania. Usłyszałem za sobą: "Halt, Halt!" Udałem głuchego. Szedłem dalej, na nic nie zwracając uwagi. Skręciłem za dom, za sobą słyszę buciory. Zobaczyłem otwarte okno w suterenie. Leżały tam pomidory i pełno chlebów, stos sucharów z chleba. Podbiegłem do sterty i zacząłem ładować do kieszeni te pomidory i suchary.\nZ tyłu usłyszałem buciory Niemca. Dopadł mnie, przywali kopniaka i wrzasnął: "Du verfluchte, komm". Odpowiedziałem: "Ich bin hungrich". Wypędził mnie z tej piwnicy. Dobrze, że były tam te pomidory i suchary, nie wiadomo jak by się to skończyło. To był stary Niemiec w mundurze lotnika, trochę taka ciura. Wielki chłop, miał chyba z 50 lat.\nZagonił mnie z powrotem do szeregu. Pomaszerowaliśmy dalej. Dogoniłem ojca i naszych znajomych. Potem udało się nam wydostać z kolumny. Wprawdzie, co kilkadziesiąt metrów był żołnierz niemiecki, ale któryś tam został przekupiony. Przenocowaliśmy u znajomych na Okęciu. Stamtąd dostaliśmy się do Komorowa.\nTrzeba się było jakoś ustabilizować, jakoś to przeżyć. Przez pewien czas mieszkaliśmy u znajomych w Komorowie. Mieliśmy jednak kuzynów z poznańskiego, którzy mieszkali w Pruszkowie na ul. Owocowej, jakieś 2 kilometry dalej. Przeprowadziliśmy się do nich i tam zamieszkaliśmy.\nOjciec dowiedział się w jakiś sposób, że jest porozumienie pomiędzy Niemcami a władzami polskimi, że jeśli ktoś miał jakiś interes lub przedsiębiorstwo w Warszawie, może z niego ewakuować jego wyposażenie. To stwarzało szanse dotarcia na ul. Drewnianą i zorientowania się, co się stało ze szpitalem, w którym był brat Konrad z mamą.\nOjciec miał odpowiednie zaświadczenie dotyczące posiadania warsztatu elektromechanicznego na Nowym Świecie 27. W czasie okupacji bywał w nim od czasu do czasu, głównie handlując śrubami na ul. Zielnej. Ojciec załatwił furmankę z woźnicą, Niemca Begleitera-konwojenta i w listopadzie pojechaliśmy do Warszawy.\nzezwolenie Piotra Lisieckiego na prowadzenie zakładu\nDojechaliśmy na Nowy Świat. Cały dom był spalony, ale pancerna kasa ocalała. Ojciec część warsztatu miał w suterenie, druga część była w drugim podwórku. Tam całe pomieszczenie ocalało. Było tam trochę lamp rentgenowskich starego typu, które ojciec wziął dla picu. Coś tam jeszcze załadowaliśmy na furkę i zaczęliśmy kombinować, że by jechać na Drewnianą.\nFura z trudem mogła się przecisnąć. Wszędzie były kupy gruzów, ale były trochę uprzątnięte. Zjechaliśmy na dół Tamką. Ojciec miał zapisane na kartce, że szpital był w szkole na Drewnianej. Dotarliśmy furmanką na miejsce. Wokół nie było żywej duszy. Begleiter z woźnicą gdzieś sobie poszli a my weszliśmy do szkoły.\nBył to duży budynek, prawie nie zniszczony. Na górze w środku wszystko było sprzątnięte. Zobaczyłem, że jest porządek, jakby wszystko było ewakuowane, nie ma bezładu, bałaganu, nie ma nic. Zeszliśmy do sutereny. Były tam duże okna wychodzące na sąsiednią ulicę. Ojciec powiedział: "Idź tu, a ja pójdę do następnej sutereny".\nZszedłem do sutereny rozejrzeć się, gdzie tu mógł być szpital. Schodzę Zobaczyłem dużą sala, która wydawała mi się zupełnie pusta. Zobaczyłem tylko na jej początku pojedyncze, metalowe łóżko, z siatką. Na nim leżała jakaś postać.\nPodszedłem bliżej i zobaczyłem spalone ciało w kolorze jasnej czekolady. Nachyliłem się i zobaczyłem maleńką buzię, to musiała być śliczna młoda dziewczyna. Ciało leżało wyprostowane na siatce, z rękami wzdłuż ciała, widać siennik spalił się całkowicie. Na jednej ze spalonych nóg był założony gips.\nZawołałem do ojca: "Tato, chodź zobacz, tu nikogo nie ma". Uznałem, że szpital został ewakuowany, a to miejsce jest kostnicą, gdzie leży jakaś młoda kobieta.. Nie przyjrzałem się dokładnie leżącej postaci, nie stwierdziłem czy jest to kobieta, czy mężczyzna. Ojciec podszedł bliżej, ale nic nie powiedział. Podejrzewam, że poznał już wtedy prawdę, ale się z nią ze mną nie podzielił. Ja zdecydowałem wtedy, że ponieważ nie ma tu ani mamy ani brata, wracamy z powrotem do Pruszkowa.\nPotem przenieśliśmy się do Częstochowy i zamieszkaliśmy w Alei Najświętszej Marii Panny. Tam nas zastało 17 stycznia wyzwolenie. Jakiś tydzień potem postanowiliśmy z ojcem pojechać do Warszawy. Mieliśmy nadzieję, że na Drewnianej będzie można spotkać kogoś, kto wiedział, jakie były losy szpitala. Do Warszawy ruszyły pierwsze pociągi. Jechało się pociągiem towarowym, w strasznym tłoku. Dojechaliśmy umęczeni do Warszawy i zatrzymaliśmy się u znajomych ojca na ul. Mokotowskiej. Stamtąd poszliśmy na Drewnianą.\nSzkoła była już otwarta. Wewnątrz było posprzątane, chyba zaczęły się już zajęcia, albo zaraz miały się zacząć. Poszliśmy do sekretariatu szkoły. Tam powiedziano nam, że faktycznie w czasie Powstania był tu szpital i że mieszkają w szkole woźni, którzy wtedy byli tu na miejscu.\nPoszliśmy do pomieszczenia, które zajmowali woźni. Weszliśmy tam Pamiętam jak dziś pokój, w którym leżała w łóżku jakaś kobieta, jak się później okazało - żona woźnego. Przedstawiliśmy się i spytali, czy była tu w szpitalu Nadzieja Lisiecka z synem. Kobieta odpowiedziała, że ona nic nie wie, że za kilka godzin będzie mąż, wtedy proszę przyjść.\nZgodnie z umową wróciliśmy po paru godzinach do szkoły. Woźny był już na miejscu. Powiedział, że bardzo dobrze pamięta panią Nadzię i syna. I zaczął płakać. Opowiedział, że 27 września 1944 r. do szpitala, który od ponad 2 tygodni egzystował na ziemi niczyjej wpadli esesmani z grupy Dirlewangera. Wypędzili personel medyczny na zewnątrz, a wszystkich rannych leżących w podziemi rozstrzelali, celując każdemu w głowę. Moja mama nie chciała opuścić Konrada, więc ją też zastrzelili. Potem ciała zabitych polali benzyną i podpalili. Razem zginęło tam dwadzieścia kilka osób.\nWoźny powiedział, że ciało, które wziąłem za młodą dziewczynę, to był mój brat, a mama leżała u jego stóp. Wszystkich zabitych pochowano później w dużym dole wykopanym na ulicy przed szkołą. Ja się zupełnie załamałem, ojciec był twardy, zachował opanowanie. Woźny poprosił nas o adres i obiecał, że zawiadomi nas o terminie ekshumacji.\nprowizoryczne akty śmierci brata i mamy\nformalny akt śmierci Nadziei Lisieckiej\nWróciliśmy do Częstochowy. Po 2-3 tygodniach na ulicach zobaczyłem plakaty "AK zapluty karzeł reakcji". Zacząłem zastanawiać się, co robić. Ojciec cały czas opowiadał nam jak to było z Sowietami, wrócił przecież do Polski z Rosji dopiero w 1923 r. Wiedzieliśmy również o Katyniu, że była to robota NKWD. Obawiałem się, że zostanę wzięty do wojska, miałem wtedy skończone 21 lat. A na to nie miałem żadnej ochoty.\nW Częstochowie mieszkałem na razie bez meldunku. Miałem ze sobą Arbeitskartę z datą urodzenia 1923 wypisaną atramentem. Postanowiłem się odmłodzić. Przerobiłem trójkę na ósemkę. I w ten sposób stałem się młodszy o 5 lat. Zameldowałem się na podstawie tej Arbeitskarty. Ta data figuruje od tej pory we wszystkich moich dokumentach, również w dowodzie osobistym, chyba nie będę już tego zmieniał.\nZgodnie z obietnicą woźny z Drewnianej zawiadomił nas o terminie ekshumacji. Odbyła się ona w maju 1945 r. Pojechałem na nią sam, ojciec nie chciał jechać. Uczestniczyło w niej kilkanaście osób. Termin nie był najszczęśliwszy. Było gorąco, nad rozkopanym dołem unosiły się chmary much.\ngazeta z marca 1945 r.z informacją o mordzie w szkole na ul. Drewnianej\nZwłoki były w stanie zaawansowanego rozkładu. W pewnej chwili wyjęto czaszkę z otworem po kuli na środku ciała. Ciała już prawie na niej nie było, ale ocalały nieopalone kruczoczarne włosy z siwym kosmykiem. Jeden z zębów na przedzie szczęki miał nieco różniącą się kolorem plombę. To była czaszka mojej mamy. Włosy były bardzo charakterystyczne, a przed wojną mama okropnie narzekała na dentystę, który źle dobrał kolor plomby. Mama miała bardzo piękne żeby. Wyjęto również nogę brata w gipsie. W chwili śmierci mama miała 39 lat, a brat 19.\nOprócz mnie w ekshumacji uczestniczyły żony dwóch wyższych oficerów AK ze Zgrupowania "Radosław" ppłk Wacława Janaszka ps. "Bolek" i mjra Mieczysława Kurkowskiego PS. "Sawa". Ranni na Starówce, zostali przeniesieni kanałami na Warecką do Śródmieścia i stamtąd, nie wiadomo dlaczego, przeniesiono ich do szpitala na Drewnianą. Tu, podobnie jak moją mamę i brata, spotkała ich śmierć. Jeszcze dwie osoby zostały rozpoznane. Była to Maria Grabusińska - lat 60 i jej córka Irena - lat 31. Rozpoznał je pan Grabusiński.\nPpłk Janaszek i mjr Kurkowski leżeli razem, jak w uścisku. Ich żony zdecydowały, że będą razem pochowani. Ja zdecydowałem wspólnie z panem Grabusińskim, że pozostali zabici zostaną pochowani we wspólnym grobie. Zwłoki zostały włożone do 3 dużych drewnianych skrzyń z nieheblowanych desek, które zostały ustawione na wozach zaprzężonych w konie. Następnie kondukt ruszył Wybrzeżem Kościuszkowskim na cmentarz wojskowy. Nie pamiętam, czy w kondukcie szedł ksiądz. Ze mną szła moja sympatia z matką.\nNa cmentarzu był wykopany dół, w którym wszystkich razem pochowano. Ojciec, ja i pan Grabusiński zrobiliśmy wspólny grób. Oprócz czerech osób, których nazwiska są wymienione na dwóch tablicach, spoczywa tam około 15 niezidentyfikowanych ciał. Mogiła jest usytuowana za kwaterą "Zośki" obok grobu poety Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.\nzbiorowy grób na Cmentarzu Wojskowym\nPpłk Janaszek i mjr Kurkowski spoczęli w kwaterze "Miotły".\ngrób ppłka Janaszka i mjra Kurkowskiego\nW 1965 r. na ścianie budynku szkoły na ul. Drewnianej 8 odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą mordowi w powstańczym szpitalu.\ntablica pamiątkowa w szkole na ul. Drewnianej 8\nDo dziś nurtuje mnie tajemnica tragedii szpitala na Drewniej. Szpital był znany na Powiślu. Był podobno bardzo dobrze zaopatrzony w żywność, zaopatrywały się w nim sąsiednie placówki. 27 września 1944, w dniu egzekucji na Drewnianej, siostry ze szpitala na Tamce załatwiły u Niemców zgodę na ewakuację rannych, których wywieziono stamtąd na 7 wozach. Było to w odległości 300 metrów od szpitala na Drewnianej. Dlaczego nie zabrano rannych również z tego miejsca. Miał w tym podobno udział komendant szpitala, który nie chciał ewakuacji. A poza wszystkim, nie wiem, dlaczego mój brat w ogóle trafił ze Śródmieścia do szpitala na Powiślu w momencie, kiedy dzielnica w ciągu kilku dni po tym fakcie została opanowana przez Niemców. Lekarza, komendanta szpitala, który przeżył egzekucję, nie było na ekshumacji. Nie mogłem zażądać od niego wyjaśnień. Nie ma również dokumentacji szpitala z ostatnich jego dni. Ostatnie zapisy dotyczą 28 sierpnia 1944 r.\nWojna się skończyła, trzeba było dalej żyć. Podjąłem decyzję o rozpoczęciu studiów. Aby to zrealizować potrzebny mi był dokument o uzyskaniu świadectwa dojrzałości. Jak wspomniałem wcześniej, maturę otrzymałem w czerwcu 1944 r.\nBudynek gimnazjum Górskiego był całkowicie zniszczony. Na gruzach znalazłem karteczkę, że szkoła jest na Nowogrodzkiej. Udałem się tam i spotkałem kolegów, którzy powiedzieli mi, że aktualnie gimnazjum znajduje się na Smolnej, w budynku gimnazjum Zamoyskiego.\nZastałem tam swoich byłych nauczycieli, wielu z nich przetrwało okupację i Powstania. Powitanie było bardzo serdeczne. Powiedziałem swojemu wychowawcy, że potrzebuję swoje świadectwo dojrzałości. Odpowiedział, że nie stanowi to żadnego problemu, zaraz mi je wystawią. Ja z kolei odpowiedziałem mu, że może być pewien problem i opowiedziałem mu o operacji ze zmianą daty urodzenia.\nProfesor zastanowił się głęboko. Powiedział, że faktycznie to stanowi problem. Gdyby napisał na świadectwie, że urodziłem się w 1928 r., oznaczałoby to, że maturę zrobiłem nie mając ukończonych 16 lat, co było nonsensem. Na pewno zainteresowałaby się tym bezpieka. Po namyśle powiedział mi: "Jerzy, możemy wystawić ci świadectwo z datą urodzenia 1927 r. To może jeszcze jakoś przejść."\nI tak się stało. Zostałem maturzystą z rocznika 1927. Urzędniczka z kuratorium osowaty, gdzie zgłosiłem się z dokumentem złożyła mi gratulacje jako najmłodszemu maturzyście w okręgu warszawskim, młodemu geniuszowi.\nświadectwo urodzenia Jerzego Lisieckiego z fałszywą datą\nświadectwo dojrzałości Jerzego Lisieckiego\nOjciec bardzo chciał bym poszedł w jego ślady, na politechnikę. W 1946 r. wstąpiłem na 1 rok Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Uczył mnie tam między innymi profesor Groszkowski, dobry znajomy ojca, profesor Kocjan i inni słynni polscy uczeni.\nZamieszkałem w Aninie, tam gdzie przez pewien czas mieszkaliśmy całą rodziną przed wojną. Spotkałem tam wielu swoich kolegów. W utrzymaniu trochę pomagały paczki z YMCA, przychodzące przez pewien czas. Potem je zlikwidowano. Na uczelnię dojeżdżałem pociągiem elektrycznym lub ciuchcią. Nauka szła mi tak sobie. Zacząłem opuszczać zajęcia. Wpadłem w depresję z powodu tak okrutnej straty bliskich. Stan frustracji pogłębił fakt, że ojciec powtórnie ożenił się. Przez długi czas nie mogłem mu tego wybaczyć.\nW rezultacie nie skończyłem nawet pierwszego roku studiów. Ojciec był bardzo zawiedziony. Było mu wstyd wobec profesora Groszkowskiego. Pomogła mi druga żona ojca. Miała ona w Poznaniu duża rodzinę i sporo znajomości. Za jej namową pojechałem do Poznania i zacząłem studia w Akademii Handlowej w Poznaniu. Zamieszkałem u jej krewnych.\nZmiana otoczenia pomogła mi pozbierać się psychicznie. W sekretariacie uczelni jakoś przeszło moje świadectwo dojrzałości niezgodne z datą urodzenia. Być może czegoś się domyślali, ale w tamtych czasach zdarzało się wiele cudów.\nSzczęśliwie ukończyłem studia. Temat mojej pacy dyplomowej brzmiał: "Racjonalne słodowanie jęczmienia browarnianego". Dwumiesięczną praktykę odbywałem natomiast w browarze Tychy, skąd do dziś pozostał mi sentyment do tyskiego piwa.\nPotem dostałem nakaz pracy w Gdańskich Zakładach Zbożowych. Była to więc kolejna zmiana miejsca zamieszkania. Będąc na urlopie na spływie kajakowym na Mazurach, w Giżycku poznałem moja przyszłą żonę. Spotkanie zaowocowało udanym małżeństwem, niedawno minęła nam 50 rocznica ślubu. Po 4 latach pobytu w Gdańsku wróciłem na stałe do Warszawy.\nDwa lata temu wybraliśmy się z synem do Grecji, na wyspę Kefalonię. Miałem nadzieję, że odnajdę tam jakiś ślad po rodzinie mojej mamy. Syn znalazł nawet Greka, który nazywał się Spirydon Apatello, tam jak mój dziadek. Był on fotografem. Niestety nie przypominał sobie, aby ktokolwiek z jego rodziny był na początku XX w. w Odessie.\nW 6 tomie Wielkiej Encyklopedii Powstania Warszawskiego znajdują się informację o moim bracie i o mnie.


Jak rodacy i media oceniają wynik Douwe Boba? - Eurowizja.org - najwięcej o Eurowizji %\n61. Konkurs Piosenki Eurowizji przeszedł już do historii i zarówno fani, jak i akredytowani dziennikarze oraz artyści powrócili do domów, aby ostatecznie ochłonąć po emocjach ostatnich dwóch tygodni. Wśród nich, oczywiście, reprezentant Holandii Douwe Bob, który został na amsterdamskim lotnisku Schipol przywitany przez fanów oraz przedstawicieli mediów.\nWokalista zapytany przez dziennikarkę jednego z czołowych portali informacyjnych o to, jak ocenia zajęte przez siebie miejsce, odpowiedział m. in:\nSkłamałbym oczywiście twierdząc, ze nie czułem się zawiedziony. Do Sztokholmu jechaliśmy z jednym celem – po zwycięstwo. Nie udało się, ale nie mam sobie nic do zarzucenia. Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy. To jest najważniejsze. Mógłbym oczywiście nadal analizować i rozważać wszelkie możliwe scenariusze, ale w jakim celu? Jeżeli ktoś jest w stanie wskazać, jaką nutę należało inaczej zaśpiewać, w innym momencie spojrzeć w kamerę lub komu więcej wywiadu udzielić, będę bardzo wdzięczny za sugestie. Uważam jednak, ze to i tak nic by nie zmieniło. Ja ze swojej strony wykorzystałem wszystkie karty. Jedyne, co mogę w pewien sposób obwiniać, to pozycja startowa.\nArtysta porównał Eurowizję do Europejskich Mistrzostw Świata w piłce nożnej – Nie udało nam się wygrać, ale zagraliśmy bardzo dobrze!\nW sobotni wieczór przed telewizorami zasiadło 4,2 mln Holendrów, aby na żywo śledzić poczynania swojego reprezentanta w Konkursie Piosenki Eurowizji. Było to dwa razy więcej widzów niż przed rokiem, kiedy to reprezentantka Holandii Trijtje Oosterhuis nie zdołała awansować do finału. O absolutnym rekordzie oglądalności ESC nie może być jednak w tym roku mowy. Najwięcej telewidzów, bo aż 5,1 mln, emocjonowało się występami The Common Linnets w 2014 r.\nFinał Eurowizji nadawany ze Sztokholmu był jednak zdecydowanie najchętniej oglądanym programem w sobotni wieczór. Przyciągnął więcej widzów, niż najchętniej oglądany program w tym paśmie, czyli Wiadomości. Wiele pozytywnych reakcji i wpisów na portalach społecznościowych oraz entuzjazm fanów po powrocie wokalisty do Amsterdamu to dowód na to, ze Holendrzy, chociaż zawiedzeni, nie mają za złe Douwemu zajęcia miejsca poza czołową dziesiątką. Można powiedzieć, że cały kraj trzymał za niego kciuki, w tym byli reprezentanci kraju tulipanów w Konkursie Piosenki Eurowizji – Sieneke, która w 2010 r. broniła barw pomarańczowych w Oslo oraz The Common Linnets, czyli zdobywcy drugiego miejsca na Eurowizji 2014 w Kopenhadze. Na swoim profilu na Twitterze wyrazili oni dumę z Douwego oraz pogratulowali zwycięskiej Jamali.\nGreat job @douwe_bob ! Proud of you!@jamala congratulations on winning with this emotional powerful performance! @Eurovision\n— The Common Linnets (@CommonLinnets) May 14, 2016\nUwadze mediów nie umknęło także to, jak Douwe ze swoim teamem w trakcie oczekiwania w greenroomie umilali sobie czas, przemycając…alkohol! Douwe zamieszczał również na swoich profilach na portalach społecznościowych zdjęcia, na których trzyma na rękach Samrę z Azerbejdżanu, Berei z Hiszpanii a nawet…Amira z Francji!\nJedna z dziennikarek nawiązała w rozmowie z Douwe do tych zdjęć, pytając, czy wokalista miał ochotę także wziąć w ramiona Hoviego Stara, reprezentanta Izraela. Douwe Bob ze śmiechem odpowiedział w typowy dla siebie sposób, ze zostawił Hoviego Stara w Sztokholmie na 14. pozycji i nie ukrywa, ze jest to przyjemna myśl. Przypomnijmy, ze panowie poróżnił się w czasie spotkania przed Eurovision in Concert, jednego z eventów promocyjnych w Amsterdamie. Holender, nawiązując do ekstrawertycznej osobowości Hoviego miał skonstatować, że Izraelczyk powinien trochę się uspokoić. Hovi nie przyjął tego zbyt dobrze i od tamtej pory wyrażał się o Holendrze dość nieprzychylnie.\nPrzed pierwszym półfinałem tegorocznej Eurowizji, z którego Douwe Bobowi udało się awansować do finału (artysta zajął w nim 5. miejsce), w prasie niderlandzkiej bardzo dużo dyskutowano o 10 sekundowej przerwie, która następowała w trakcie wykonywania utworu na scenie. Wokalista wpadł na ten pomysł, by nawiązać do tytułu swojej kompozycji „Slow down” i zachęcić ludzi, aby zatrzymali się na chwilę w gonitwie codziennego życia.\nPadały opinie, ze był to zbędny zabieg i można było z niego zrezygnować, bądź skrócić go np. do pięciu sekund. Wokalista pozostał jednak wierny swojej wizji i nie dal się namówić na zmianę. Czy pauza pomogła Douwemu? Trudno stwierdzić, ale patrząc na zajęte w półfinale i finale miejsca – na pewno mu nie zaszkodziła.\nPoniedziałkowe wydanie Metra przytacza opinie komentatora eurowizyjnego Cornalda Maasa.\n– Szkoda, ze Douwe Bob nie dostał się do top 10. Dostarczył nam jednak na pewno wiele emocji i zaprezentował się w Globen Arena bardzo profesjonalnie. Reprezentantka Holandii w Konkursie Piosenki Eurowizji z Brukseli w 1987 roku Marga Bult nazwala Boba swoim bohaterem, z którego jest bardzo dumna.\nNie tylko wśród rodaków, ale również za granicą Douwe Bob zyskał sympatyków swojego utworu. Stacje radiowe m. in w Islandii, Estonii oraz Niemczech grają nadal „Slow down” i to jest właśnie to, co artysta uważa za najwspanialsze. W rozmowie telefonicznej z prezenterką audycji radia 3FM wokalista przypomniał, że to było jego podstawowym celem, gdy wyjeżdżał na Eurowizję – (…) pragnąłem wykorzystać tę platformę, jako sposób dotarcia do większej rzeszy odbiorców, zaprezentować moją muzykę poza Holandią i ten cel został osiągnięty! Jestem szczęśliwy! To jest wspaniale!\nA jakie są plany Douwe Boba po powrocie ze zmagań w największym muzycznym show Europy?\nJestem zmęczony, ale przede wszystkim szczęśliwy z powrotu na niderlandzki grunt. Tęskniłem się za Amsterdamem i pierwsze, co zamierzam, to wrócić do domu i położyć się spać. Później pójdę do mojego ulubionego baru na piwo.\nCzy wynik, który w tym roku osiągnęli Holendrzy na Konkursie Piosenki Eurowizji, przełoży się na stopień zaangażowania i profesjonalizm przy wyborze nowego reprezentanta? Z całą pewnością możemy mówić o pewnej zmianie w postrzeganiu Eurowizji w Holandii, którą zawdzięczamy Anouk. Uznana w całej Europie wokalistka przyniosła niewątpliwy sukces swojej ojczyźnie, kiedy zajęła 9. miejsce w finale konkursu w Malmö. Co prawda Konkurs Piosenki Eurowizji pozostał w oczach wielu cyrkiem, ale Holendrzy zaczęli wierzyć, że dzięki wysyłaniu kompozycji na światowym poziomie są w stanie sprowadzić Eurowizję do Amsterdamu. Drugie miejsce dla The Common Linnets z Kopenhagi to dla nich niewątpliwy dowód.\nźródło: twitter.com/; esctoday.com/; rtlnieuws.nl/boulevard; ad.nl; telegraaf.nl\nTematy: AmirAnoukBareiDouwe BobESC 1987ESC 2014ESC 2015ESC 2016HolandiaMarga BultSamraThe Common LinnetsTrijntje Oosterhuis


Ampułki do mezoterapii, koktajle i preparaty - cena – Cosmed24\nStrona główna / Koktajle i ampułki do mezoterapii\nOdpowiednie produkty do mezoterapii igłowej to podstawa osiągnięcia spodziewanego efektu. Według medycyny estetycznej mezoterapia igłowa uznawana jest za jedną z bezpieczniejszych i przynoszących bardzo dobre efekty metod. Istotne jest, aby do zabiegu mezoterapii wykorzystane zostały odpowiednie preparaty, dobrane zarówno do cery jak też do wieku czy innych wymagań poddającej się im osoby.\nKoktajle do mezoterapii to jeden z lepszych sposobów na uzyskanie jak najlepszego efektu. W bardzo wielu z nich podstawę stanowi kwas hialuronowy, który pozwala w krótkim czasie pozbyć się zmarszczek i niedoskonałości skóry. Oczywiście koktajle do mezoterapii to bardzo duża ilość możliwości, dzięki czemu ich dopasowanie nie jest problemem. Dobre marki to podstawa uzyskania odpowiedniego efektu i bezpieczeństwa podczas zabiegu.\nMezoterapia mikroigłowa jest niechirurgiczną metodą rewitalizacji skóry twarzy oraz ciała, która wymaga krótszego czasu rekonwalescencji od tradycyjnej mezoterapii igłowej. Dzięki bardzo gęstym mikronakłuciom pobudzamy naturalne procesy naprawcze. Podczas zabiegu w głąb skóry dostarczane są składniki aktywne zamknięte w ampułkach do mezoterapii. Mikronakłucia podczas zabiegu są wykonywane za pomocą sterylnych igieł, które są jednorazowego użytku. Dzięki nakłuwaniu skóry na jej powierzchni powstają mikrokanaliki przez które w głąb skóry mogą przedostać się składniki zawarte w preparacie do mezoterapii.\nMezoterapię mikroigłową można stosować z powodzeniem na twarz, szyję, dekolt, ale również na ciało, na przykład na rozstępy. Do zabiegu mezoterapii mikroigłowej można stosować ampułki jednoskładnikowe takie jak na przykład kwas hialuronowy, DMAE, krzemionka lub koktajle do mezoterapii, które zawierają więcej składników aktywnych.\nMezoterapia igłowa jest zabiegiem z zakresu medycyny estetycznej, który zyskuje na popularności. Polega na podaniu metodą iniekcji specjalnych ampułek w głąb skóry. Na rynku jest wiele ampułek do mezoterapii igłowej. Podczas planowania terapii zabiegowej kluczowe jest rozpoznanie problemu oraz dobranie odpowiednich ampułek do zabiegu dla pacjenta. Można zakupić preparaty o działaniu nawilżającym, przeciwstarzeniowym, odżywczym, przeciw przebarwieniom. Mezoterapia igłowa może być także stosowana na skórę głowy w terapii wypadających włosów lub na ciało w celu redukcji tkanki tłuszczowej, do zabiegu lipolizy iniekcyjnej. Na rynku można znaleźć preparaty jednoskładnikowe takie jak kwas hialuronowy, witamina C, biotyna, koenzym Q-10, fosfatydylocholina, ale również ampułki do mezoterapii igłowej w formie koktajli, które zawierają kilka składników aktywnych.\nMezoterapia bezigłowa jest zabiegiem, który może być stosowany jako alternatywa do klastycznej mezoterapii igłowej. Urządzenia do mezoterapii bezigłowej wykorzystują zjawiska fizyczne, które zachodzą w komórkach skóry podczas zabiegu. Preparaty do mezoterapii są wprowadzane w głąb skóry za pomocą prądu elektrycznego o częstotliwości radiowej, to zjawisko to elektroporacja, która sprawia, że na pewien czas błony komórkowe są lepiej przepuszczalne. Wynika to z faktu, że kanały hydrofilowe otwierają. Dzięki temu ampułki do mezoterapii są wtłaczane w głąb skóry.


Ruch Muzyczny - Dialogi i spotkania\nDialogi i spotkania\n20 grudnia 2014 roku, w londyńskiej Wigmore Hall, po raz ostatni w swojej historii wystąpi Hilliard Ensemble. Warto spojrzeć na program pożegnalnego wieczoru: zaczyna się od Viderunt omnes Perotina, a kończy na kompozycjach Arvo Pärta i Heinera Goebbelsa. Już nawet to krótkie wyliczenie mówi sporo o filozofii samego zespołu. I nie mam tu na myśli jedynie szerokiego spektrum repertuarowego. Raczej głębokie przekonanie, że nie tylko nowej muzyki nie sposób zrozumieć bez wracania do przeszłości, lecz także dawne dzieła powinny zostać oświetlone przez współczesność. Ten pożegnalny koncert, który wyraźnie zbiega się z obchodzonym w zeszłym roku czterdziestoleciem zespołu, jest znakomitym przyczynkiem do spisania dziejów Hilliard Ensemble. Ale ta opowieść będzie osobista, intymna. Pisana z głęboką wiarą, że tylko takie pisanie o muzyce niesie ze sobą prawdę. Po prostu kilka zbliżeń na wybrane nagrania. Ważne, intrygujące. Głęboko przeżyte.\nW katalogu dzieł Nicholasa Hilliarda (1547-1619), których duża cześć znajduje się w londyńskiej National Portrait Gallery, przeważają malarskie drobiazgi. Warto przyjrzeć się ich rozmiarom: średnica tych miniatur to zaledwie kilka centymetrów. A ile w nich uroku i dystyngowanej elegancji! Oraz perfekcji, w każdym, najmniejszym nawet szczególe: w oddaniu zdobień na szacie lub delikatnych zagięć materiału. Jest też w tych malutkich, renesansowych portrecikach dziwny charakter i niepokój, coś, co uporczywie wytrąca z równowagi – melancholijny smutek w oczach Marii Stuart, przenikliwość spojrzenia samego malarza, patrzącego z autoportretu. Prawdą jest więc, że artyzm można zmieścić na kilku centymetrach kwadratowych płótna. I że do przejmującej opowieści o człowieku naprawdę nie są potrzebne wielkie formaty.\nJeden ze śpiewaków Hilliard Ensemble podobnie tłumaczył etymologię nazwy zespołu. Tak samo jak perfekcja w szczególe była zadaniem Nicholasa Hilliarda, tak samo dążenie do doskonałego, czterogłosowego śpiewu, stało się naczelnym celem muzyków. Imię patrona okazało się słuszne z jeszcze jednego powodu: nie tylko nie narzucało żadnego konkretnego repertuaru, lecz także otwierało na dialog – z malarstwem i wizualnymi przedstawieniami angielskiego renesansu. Czy zatem ów nazewniczy gest był tylko przypadkową intuicją, czy też świadomą strategią? Teraz to nieistotne – ważniejsze jest, że Hilliard Ensemble w swych nagraniowych i koncertowych dokonaniach przede wszystkim rozmawiał. Jako zespół muzyki dawnej brytyjscy śpiewacy dyskutowali ze współczesną kompozycją i jazzową improwizacją, szukali wspólnej drogi, próbowali mówić wspólnym językiem. Tylko – czy udało się go znaleźć?\nMonograficzna płyta z muzyką Arvo Pärta Arbos, wydana przez ECM w 1987 roku, otwiera katalog nagrań Hilliard Ensemble, zrealizowanych dla tej słynnej, monachijskiej wytwórni. To także sam początek światowej – przede wszystkim pod względem popularności i komercyjnego sukcesu – kariery estońskiego kompozytora: Arbos była dopiero drugą ECM-owską płytą z jego muzyką. Ten wspólny początek jest znamienny – trudno zresztą wyobrazić sobie lepszy wokalny zespół do wykonywania muzyki Pärta niż Hilliard Ensemble. Jeszcze zanim podjęli współpracę, śpiewacy mieli za sobą nie tylko rzetelne studia w zakresie muzyki dawnej, lecz także nagrania – między innymi średniowiecznej muzyki angielskiej oraz dzieł Leonela Powera i Johna Dunstable’a. Któż więc lepiej mógł zrozumieć surowość Pärtowskich fraz? Ta muzyka utkana jest z harmonicznych i fakturalnych struktur średniowiecznych utworów wokalnych. Ale są w niej również pęknięcia, przełamania, rysy na gładkiej powierzchni – sygnatury indywidualnego, niepowtarzalnego stylu Arvo Pärta.\nWsłuchajmy się chociażby w dźwięki otwierające De Profundis. Ciemny bas Davida Bovena odzywa się niby z zaświatów, podziemia. Po chwili odpowiada mu jasna fraza kontratenoru Davida Jamesa, a do niej z czasem dołączają dwa pozostałe głosy. W naprzemiennym – to monodycznym, to organalnym – ruchu, wokaliści prowadzą melodyczną linię, która była jak zawieszona w przestrzeni, jakby utrzymywała ją tylko niepokojąca, ostinatowa passacaglia organów. Śpiew Hilliard Ensemble jest czysty, urzekający precyzją, ale i prostotą. Nie ma tu zbędnej ornamentyki ani chęci popisu. Tempa są doskonale wyważone: nie popadają w nadmierne largo, co jest dużym niebezpieczeństwem przy muzyce Pärta; podobnie z dynamiką – oscylującą w ciągłym mezzoforte, delikatnie podnoszącą się, aż do końcowego forte. A ile rygorystycznego porządku, dojmującej ascetyczności, doskonale równego rytmu – jednocześnie zaś naturalnej swobody jest w wokalizowych melizmatach psalmu An den Wassern zu Babel saßen wir und weinten oraz w akordowych pionach Summy?\nChyba największym osiągnięciem Hilliard Ensemble w wykonawstwie muzyki Arvo Pärta jest dokonane w następnym roku nagranie jego Pasji według świętego Jana. Skład jest już większy: sześć głosów solowych, chór, kwartet instrumentalny oraz organy. Mimo to daleko tej interpretacji do patosu lub nadmiernej egzaltacji, do której prowokowałaby większa liczba muzyków. Paul Hiller – współzałożyciel zespołu, który prowadził dzieło od dyrygenckiego pulpitu – całą uwagę poświęcił jak najdokładniejszej realizacji Pärtowskiej partytury, która przecież sama w sobie jest rygorystycznie podporządkowana założeniom teoretycznym (między innymi autorskiej regule tintinnabuli, prawie tonu podstawowego albo zasadzie ciągłej sylabiczności tekstu). Dzięki temu nadał samemu dziełu dojmującą surowość: nawet skrzypce i wiolonczela grają bez wibracji, naśladując brzmienie dawnych instrumentów smyczkowych. Sam śpiew Hilliard Ensemble zaś jest doskonały: powściągliwy, wyważony, skupiony, o równomiernej dynamice.\nTen piękny gest – zrezygnowania z własnej wrażliwości na rzecz jak najwierniejszego oddania biblijnego tekstu – okazał się interpretacyjnym kluczem do muzyki Pärta. Nie zostałby on odnaleziony, gdyby nie doświadczenie zespołu z muzyką dawną, zwierciadłem, w którym przegląda się Pasja estońskiego kompozytora (rygorystyczna sylabiczność śpiewanego tekstu albo dublowanie partii wokalnych przez instrumenty to praktyki średniowieczne i renesansowe).\nSzkoda że dzisiaj, w powszechnym odbiorze Pärta, mało zostało z tego pierwotnego, surowego mistycyzmu. Sam kompozytor został zakwalifikowany – chyba niesłusznie – jako przedstawiciel nurtu spiritual minimalism, w którym znaleźli się kompozytorzy zarówno wyrafinowani (Henryk Mikołaj Górecki), jak i – powiedzmy to szczerze – dosyć prostaccy (John Taverner). Ale, co gorsza, muzykę estońskiego twórcy zaczęto traktować nie jako dzieło samoistne, lecz jako nastrojową ścieżkę dźwiękową. A Hilliard Ensemble? Ich zainteresowanie przekraczaniem gatunków i coraz dalsze odchodzenia od własnego źródła – muzyki dawnej – miało przynieść projekt tyleż fascynujący, co kontrowersyjny.\nJak wspomina tenor Steven Harrold, myśl nagrania wspólnej płyty zespołu z norweskim jazzmanem Janem Garbarkiem, pochodziła od założyciela ECM, Manfreda Eichera. Czy monachijski producent wyłącznie ryzykował, czy może intuicyjnie przewidywał tak wielkie powodzenie całego projektu? Bo Officium istotnie było sukcesem oszałamiającym. Nagranie, które było – wedle słów Rogera Coveya-Crumpa – sposobem Eichera na uczczenie dwudziestopięciolecia wytwórni, zostało sprzedane w niemal dwóch milionach egzemplarzy, nie mówiąc już o trasach koncertowych, jakie towarzyszyły tym płytom.\nChoć od ukazania się Officium mija dziś dwadzieścia lat, łagodność i wzajemne, przenikliwie czyste dopełnianie się brzmienia saksofonu i kwartetu wokalnego jest zaskakującym odkryciem. Niestety, poza samym gestem wspólnego wykonania, nie ratuje się wiele. Saksofonowe improwizacje Garbarka są wyjątkowo zachowawcze, podobne do siebie, powolna linia melodyczna zaś jest tylko harmonicznym dopełnieniem śpiewu zespołu.\nMożna wręcz odnieść wrażenie, że to Garbarek jest pierwszoplanowym aktorem, a brytyjscy wokaliści tworzą jedynie konieczne tło dla jego popisu. Norweski saksofonista, jak mi się zdaje, nie za bardzo zresztą ich słucha: jego partia to raczej swobodne rozwinięcie wokalnych harmonii i pochody po skalach, niż melodyczne imitacje i rzeczywisty dialog. Szkoda, bo brytyjscy muzycy są w tym nagraniu zjawiskowi: jakby poszli za jazzową ekspresją i nadali swoim wykonaniom odrębny, emocjonalny, nowy rys. Ich śpiew jest głęboki, nasycony, obfitujący w dynamiczne zmiany, zarysowany z rozbudowaną dramaturgią.\nAle dopiero na drugim planie; jakby zostali potraktowani instrumentalnie. Być może nie miałoby to w ogóle znaczenia, gdyby średniowieczną muzykę wykonywał inny zespół. Angielscy śpiewacy i ich dzieło zostało użyte jako (pseudo)mistyczne tło, nie zaś jako równorzędny partner do dialogu z saksofonową improwizacją Garbarka. Eicherowi udało się stworzyć nie tyle dzieło sztuki, co idealny produkt, uładzoną wersję kultury muzycznej wieków średnich w stylu pop. W połączeniu z tonalną, konsonansową linią melodyczną, chorał lub motet traci swoją siłę i tajemnicę, przestaje wymagać od słuchacza pracy i intelektualnego wysiłku – staje się jedynie narzędziem do bezrefleksyjnego relaksu. Wystarczy dodać typową dla monachijskiej wytwórni ascetyczną okładkę ze stonowanym, artystycznym, czarno-białym zdjęciem, a otrzymamy całość znakomicie przystosowaną do wymogów współczesnego słuchacza: mistykę w wersji light, dźwiękową tajemnicę Boga w przyjemnym, ale bezpiecznym opakowaniu.\nNiejako na fali pierwszego sukcesu muzycy nagrali jeszcze dwie płyty (Mnemosyne, 1999 i Officium Novum, 2010) i odbyli światowe trasy koncertowe. To jednak tylko sukces frekwencyjny, liczony w liczbie sprzedanych egzemplarzy. Co – artystycznie, duchowo – dał ten dialog? Ile o muzyce dawnej dowiedzieliśmy się z tego spotkania? Czy dzisiejszy język jazzu ją skomentował, odrzucił, oświetlił? Inaczej niż w przypadku Arvo Pärta, nie było tutaj żadnego świadomego gestu wobec dzieła ojców. Jedynie kilka ładnych fraz Garbarka, w tle idealnie dopasowanych harmonii kwartetu wokalistów. To chyba jednak za mało. A, i przede wszystkim – wyśmienite, dramatyczne interpretacje Hilliard Ensemble. Ich jednak wolałbym słuchać bez saksofonu.\nO ile Jan Garbarek to jeden z najpopularniejszych saksofonistów jazzowych na świecie, działający w głównym nurcie gatunku, o tyle Gavin Bryars znajduje się gdzieś na uboczu. Angielski kompozytor wyrósł ze środowiska jazzu i brytyjskiej awangardy lat siedemdziesiątych: był między innymi członkiem słynnej (pseudo)orkiestry Portsmouth Sinfonia, a album z jego muzyką otwierał katalog wytwórni Obscure, założonej przez Briana Eno. Warto wspomnieć, także dla toku rozważań o Hilliard Ensemble, że było to nagranie utworu The Sinking of Titanic na taśmę i zespół kameralny. To jakby dźwiękowy zapis tonięcia słynnego okrętu – wciąż powtarzające się frazy kwartetu smyczkowego, wykonującego ostatnią pieśń oraz głosy – wspomnienia ludzi, które jakby toną w głębinach, zamazują się, odchodzą w pustkę.\nBryarsa interesują właśnie widma, powidoki. Nieustannie rozmawia też z duchami muzyki dawnej, którą przetwarza, modyfikuje, zaprasza do dialogu. A czy istnieje lepszy współuczestnik takiej rozmowy niż Hilliard Ensemble? W roku 1989 w Lyonie odbyło się prawykonanie Cadman Requiem(1) – utworu przeznaczonego na kwartet wokalny, dwie altówki, wiolonczelę (i opcjonalny kontrabas). Dzieło przetwarza zasadniczo tradycyjną strukturę liturgii żałobnej – z pierwotnych części pozostawia jedynie Kyrie i Agnus, dodaje antyfonę In Paradisum, a także fragment i parafrazę tekstów Caedmona – najstarszego znanego angielskiego poety. Najciekawsza jest druga wersja utworu, w której współczesne smyczki zostały zastąpione składem barokowych wiol. Utwór po raz pierwszy wykonał consort muzyki dawnej Fretwork i – oczywiście – Hilliard Ensemble (dla którego Cadman Requiem powstało).\nIle w tej muzyce mroku! Officium było jasne, rozświetlane frazami saksofonu Garbarka, a w tej muzyce wręcz przeciwnie – można zabłądzić. Wolno płynące, dysonansowe i powtarzające się harmoniczne piony (nasuwające nieco na myśl utwory Mortona Feldmana), niepokojąco nie idą w żadnym kierunku. Jakby miały trwać wiecznie, nigdy nierozwiązane. W ten dziwny dźwiękowy świat, zarysowany surowym, niemalże oschłym brzmieniem wiol, wchodzi brzmienie wokalnego kwartetu. I to oni prowadzą w tym utworze narrację. Ich śpiew aż skrzy się od barw i interpretacyjnych możliwości. W (neo)renesansowych współbrzmieniach brzmią surowo, powściągliwie – jak na Pärtowskich nagraniach, by po chwili jednak dać się porwać dramatycznemu forte, niekiedy aż imitującemu nagły krzyk. A już zaraz ich śpiew będzie łagodny, niemalże liryczny. Bryars daje też przemówić wokalistom w wersji solowej – Johnowi Potterowi (tenor) i Gordonowi Jamesowi (baryton). Partia Pottera jest swobodna, melizmatyczna, przypomina solowy śpiew kapłana podczas liturgii mszalnej. To już jednak inna ekspresja: niemalże romantyczna, z rozbudowaną dynamiką, realizowana prawie współcześnie aktorsko – z cudownie zrealizowanym glissandem pod koniec całej części. Zaś Gordon James śpiewa dramatycznie; ozdobnikowa linia melodyczna jego partii przypomina wschodni zaśpiew; jest w jego wykonaniu nerwowość, gwałtowność, rozedrgany brak płynności – tak różne od tego, co znamy z muzyki dawnej! Ale to również śpiew w swoich niskich rejestrach nasycony, głęboki, nie uciekający – co jest w takiej muzyce niebezpieczeństwem – w krzykliwość i nadmierną powierzchowność.\nPo wysłuchaniu Cadman Requiem nasuwa się myśl: czy jest coś, czego Hilliard Ensemble nie jest w stanie zaśpiewać? Przecież zadania, jakie stawia przed nimi kompozytor, są szalenie trudne (nawet katalog Schotta określi utwór jako „very difficult”...): brak spójnej muzycznej narracji w imię myślenia zamkniętymi odcinkami, nagłe dynamiczne skoki, wielość zastosowanych stylistyk. To istna dekonstrukcja wzorca śpiewu, jaki znamy z muzyki dawnej – tutaj kilkukrotnie użyty, zostaje następnie przetworzony – poprzez nadanie mu współczesnej harmonizacji i dramatycznej ekspresji. A tylko najwięksi artyści mający rozległą świadomość własnych korzeni, mogą je odrzucić, zaprzeczyć im.\nJeszcze jeden utwór Bryarsa: Glourious Hill (1988). Kompozycja do tekstu Pica della Mirandoli, powstała na zamówienie Hilliard Ensemble i w 1994 roku znalazła się w monograficznym albumie z muzyką Bryarsa wydanym przez ECM. Bryars w komentarzu do kompozycji pisał, że to jego pierwszy utwór stworzony dla brytyjskiego zespołu, i że dlatego skupił się na wyzyskaniu niezwykłej możliwości śpiewaków do poruszania się miedzy muzyką dawną a współczesną. Stąd też, z jednej strony, nawiązanie do dorobku Perotina i Gesualda, a z drugiej – użycie specjalnych technik wydobycia dźwięku. I w Glorious Hill Hilliardzi są bezbłędni. To ten sam dźwiękowy świat, co Cadman Requiem, ale – pod względem formy – bardziej uporządkowany, spójny. Wokaliści prowadzą frazę spokojnie, z płynnym legato. Słychać w ich wykonaniu ślady dawnej tożsamości: brzmi to rzeczywiście trochę jak muzyka średniowiecza i renesansu, ale przełamywana przez emocjonalne crescenda i wyczekane pauzy, zanurzona w dysonującej harmonii. W pewnym momencie wysoki, niby monodyczny, gwałtowny kontratenor Davida Jamesa unosi się pod sekundowym, rozedgranym homofonicznym akompaniamentem pozostałych muzyków. To niezwykły moment, w którym rzeczywiście muzyka dawna i nowa spotykają się i wchodzą w rzeczywisty dialog. Właśnie dzięki mistrzostwu śpiewaków Hilliard Ensemble, którzy na przestrzeni jednego dzieła potrafią połączyć rozmaite światy i wykonawcze techniki, charakterystyczne przecież dla odległych od siebie epok. To oni sprawiają, ze przeszłość może przeglądać się w teraźniejszości.\nBryars – co zostało przypomniane przed chwilą – w Glorious Hill otwarcie przyznaje się do inspiracji dziełem Gesualda. Nic więc dziwnego, że jego muzyka jest tak bardzo ciemna, niepokojąca... W końcu kompozycje księcia z Venosy to mrok absolutny, gęsty, nieprzenikniony. I właśnie dlatego – a także z powodu tragicznej, obarczonej zbrodnią biografii – tak bardzo inspirował współczesnych twórców: dość wspomnieć film Śmierć na pięć głosów Herzoga lub operę Luci mie traditrici Sciarrina. Twórcy XX wieku fascynowali się także Gesualdem ze względu na jego szczególny język muzyczny – schromatyzowany, obfitujący w nietypowe połączenia harmoniczne i przejścia, często zbudowany z urwanych fraz, niekiedy brzmiący jakby poza systemem tonalnym. I choć kompozytor, co słusznie zasygnalizowała niegdyś w „Tygodniku Powszechnym” Ewa Obniska, był po prostu najbardziej radykalnym przedstawicielem większego nurtu przemian(2), to jednak zwykło uważać się go za prekursora modernistycznych, harmonicznych przemian i za twórcę, który wyprzedził własną epokę. Gesualdo da Venosa jakiego znamy jest już konstruktem nowoczesnym, figurą szalonego geniusza, którego można było zrozumieć dopiero po pięciu wiekach. I tak samo, jak w utworach Pärta i Bryarsa oraz jazzowych improwizacjach Garbarka odbijały się echa dawnych kompozycji, tak w muzyce Gesualda na odwrót: słychać było zwiastuny tego, co dopiero nadejdzie.\nPierwsze nagranie z muzyką Gesualda powstało stosunkowo późno, bo w 1991 roku, czyli po niemal dwudziestu latach istnienia zespołu. To dwupłytowe wydanie kompletnego nagrania responsoriów Ciemnych jutrzni, pod względem formy właściwie madrygałów (dokładniej: madrigali spirituali). Klasyczna, ascetyczna okładka albumów ECM-u. Czarno-białe zdjęcie: twarz skryta w dłoniach, uchwycona w rozpaczliwym geście bezsilności. Jakie naprawdę emocje wyrażają oczy, których nie sposób dostrzec? Podobną tajemnicę ma w sobie wykonanie muzyki Gesualda przez Hilliard Ensemble. Jest w ich śpiewie zdumiewająca perfekcja, ale też jakby świadomie zaplanowany nieporządek. Ciężko mówić o spójnie rozplanowanej muzycznej narracji: frazy się rwą, dynamika nie narasta ani nie spada stopniowo, ale ułożona jest na zasadzie nerwowych subito – teraz forte, ale zaraz potem, niespodzianie, piano. To interpretacja gęsta, pozostawiająca słuchacza bez konkluzji. Istny labirynt! Chociaż, z drugiej strony, czy powinno to dziwić, skoro w tych utworach zawarta jest tajemnica Chrystusowej męki? W wykonaniu muzyków nie ma już tej surowości, jaką pamiętamy z nagrań utworów Arva Pärta: to niekiedy nawet nadekspresyjny, nasycony, głęboki śpiew. Gesualdo Hilliard Ensemble jest na wskroś dzisiejszy: mamy tu historię współczesnego obłędu i wielkich emocji, opowiadaną językiem, który (jak chyba chcą pokazać brytyjscy śpiewacy) zapowiadał dwudziestowieczny świat dźwiękowy.\nJakie zdziwienie może nas zatem ogarnąć, gdy posłuchamy drugiej płyty zespołu z muzyką Księcia z Venosy. Rok 2012, nagranie Piątej Księgi Madrygałów; do męskiego składu dołącza sopranistka Monika Mauch. Podobna stylistyka graficzna (oczywiście wydawcą też jest ECM); na okładce najpewniej któraś z włoskich winnic. To zwiastuje chyba, że nagranie będzie już jaśniejsze, bardziej przejrzyste. Istotnie, tak właśnie jest. Po raz kolejny śpiew Hilliard Ensemble jest – pod względem wokalnej techniki – perfekcyjny. Chociaż, chciałoby się powiedzieć: aż zanadto. Nie ma tu nie tylko większych emocji i dynamicznego zróżnicowania, lecz także interpretacyjnego pomysłu. Jakby cały twórczy wysiłek został poświęcony zrealizowaniu wykonania idealnie uporządkowanego, gładkiego, powściągliwego. To renesans, jaki znamy – symetryczny i oparty na klasycznych prawidłach. Ale chyba nie w pełni prawdziwy i, niestety, niezbyt ciekawy. Interpretacja Hilliard Ensemble zbyt często nuży, kolejne madrygały zaś brzmią aż nazbyt do siebie podobnie. Dlaczego? Efekt zmęczenia i rutyny, spowodowanych tyloma latami w koncertowych salach i studiu nagraniowym? Być może. Brakuje w tym albumie błyskotliwości i odwagi, jaką słyszało się w Responsoriach, dziesięć lat wcześniej. I chyba właśnie dlatego Gesualdo z 2012 roku jest może i hiperpoprawny i przejrzysty, ale cóż z tego, skoro w ogóle nie nawiązuje dialogu ze współczesnym słuchaczem? Zamiast nerwowego obłędu szaleńca widzimy klasyczny posąg – piękny, ale milczący.\nJaki obraz Hilliard Ensemble wyłania się z tych nagrań, wybranych przecież bardzo subiektywnie? Na pewno zespołu przełomowego, który na dużą skalę łączył stylistyki i gatunki (jak na płytach z Garbarkiem), a ze swobodą poruszał się w muzyce dawnej i współczesnej. Brytyjscy śpiewacy za jeden z naczelnych celów swojej działalności obrali prowadzenie ciągłego dialogu miedzy czasem przeszłym i teraźniejszym – stąd nie tylko dobór konkretnego, nawiązującego do minionych epok, repertuaru (Pärt, Bryars), lecz także „archaizujące” wykonania nowej muzyki (Pasja Pärta) oraz współczesne, nadekspresyjne nagrania muzyki renesansu (Gesualdo).\nAle Hilliard Ensemble jaki znamy dzisiaj, to także projekt Manfreda Eichera i jego wytwórni ECM. Zespół stał się w pewnym momencie po prostu rozpoznawalną marką, za którą szedł komercyjny sukces – liczony w ilości sprzedanych płyt i biletów na koncerty. Był to oczywiście – a to jest już temat na inny tekst – efekt przemyślanej strategii, na która składała się między innymi, niekiedy natrętnie „poetycka”, szata graficzna płyt i zbyt prostacki, pseudometafizyczny klimat nagrań (jak w przypadku Officium). Być może w ostatnich latach działalności Hilliard Ensemble stał się już mieszczańskim, obliczonym na zysk produktem – perfekcyjnie wykonanym, ale przez to – niestety – całkowicie przewidywalnym.\nZnacznie ważniejszy od tych drobnych narzekań jest jednak smutny fakt, że 20 grudnia 2014 roku w Wigmore Hall skończy się niezwykle ważny i piękny etap w historii wykonawstwa nowej i dawnej muzyki. Pozostaną wspomnienia z koncertów i nagrania, z których zaledwie o kilku tutaj wspomniałem. Ale chyba i tak teraz już można spróbować odpowiedzieć na pytanie postawione na początku. Przypomnę więc: czy postulat wspólnego oświetlania się przeszłości z teraźniejszością był słuszny i spójnie zrealizowany? Odpowiedzią jest sama muzyka – zaskakujące, błyskotliwe interpretacje Pärta, Bryarsa i Gesualda, które pokazują, że warto wiedzieć, gdzie są korzenie współczesności. I właśnie dzięki temu wiemy, że rozmowy czasu przeszłego i teraźniejszego mogą być naprawdę piękne.\n1 Tytuł utworu pochodzi od nazwiska Billa Cadmana – inżyniera dźwięku i przyjaciela Bryarsa, który zginął w katastrofie samolotowej nad Lockerbie w 1988 roku i którego pamięci poświęcony jest utwór.\n2 Ewa Obniska, Gesualdo, „Tygodnik Powszechny” 2009 nr 40.


Dawno nie pisałem już o elektronicznej rozrywce. Raz, że mam coraz mniej i mniej czasu na granie, a dwa, że chyba się starzeję i coraz trudniej znaleźć jakiś tytuł, który zwróci moją uwagę. Ostatnio udało się to jednak jednemu ze studiów developerskich i to aż dwukrotnie. Mam na myśli Telltale Games i ich dwie produkcje: Walking Dead sezon 1 oraz 2 oraz ostatnio The Wolf Among Us.\nŻywe trupy powstały na bazie, swoją drogą genialnej, serii komiksów Roberta Kirkmana pod tym samym tytułem Od jakiegoś czasu możemy też oglądać serial na ich kanwie produkowany przez stację AMC. Jeśli lubcie te klimaty to też polecam. Wracając jednak do samej gry to jest ona zbliżona do przygodówki point-and-click, chociaż dla mnie jest to przede wszystkim interaktywny, mega wciągający serial,w którym nasze decyzję wpływają na dalsze losu bohaterów. Naprawdę chylę czoła przez scenarzystami bo pomimo tego, że przeczytałem komiks, obejrzałem serial nadal potrafili mnie zaskoczyć, a niektóre sceny po prostu wbijają w fotel. Szczególnie polecam granie po zmroku, przy zgaszonym świetle i ze słuchawkami na uszach. Osobiście nie mogę doczekać się kontynuacji.\nDrugi tytuł osadzony jest w tym samym stylu interaktywnego serialu. Nie zdradzę dużo jeśli powiem, że opowiada o postaciach z bajek (na przykład tytułowym złym wilku), które żyją w ukryciu we współczesnym Nowym Yorku. Może i brzmi to niedorzecznie i przypomina grę dla dzieci, ale w rzeczywistości jest to bardzo mroczny thriller, w żadnym wypadku nie dla dzieci. Jestem dopiero na początku grania, a raczej oglądania pierwszej serii, i zapowiada się równie dobrze jak Walking Dead.\nJeśli lubicie dobre, mocne historie i gry to szczerze polecam i bynajmniej nie jest to wpis sponsorowany. Zaletą obu tytułów jest to, że można do nich usiąść na kilkanaście minut i nieśpiesznie popychać przygodę do przodu. Ostrzegam jednak, że jeśli Was wciągnie to grozi Wam nieprzespana noc.


ZESPÓŁ BRAKU KONTAKTU Z NATURĄ – Pracownia Edukacji Żywej\nSformułowanie „Zespół Braku Kontaktu z Naturą” czy też „Syndrom Deficytu Natury” wprowadził po raz pierwszy Richard Louv, amerykański pisarz, eseista, dziennikarz. W 2005 roku wydał książkę „Ostatnie dziecko w lesie. Ocalić nasze dzieci przed Syndromem Deficytu Natury”, a w 2011 „Zasady natury. Przywrócenie kontaktu z Życiem w wieku wirtualności”. Książki do tego stopnia poruszyły opinię publiczną w Stanach Zjednoczonych a wkrótce na całym świecie, że powstał ruch społeczny, do którego przyłączyło się wiele organizacji ekologicznych, społecznych a nawet rządowych.\nCo takiego ważnego powiedział Richard Louv ludziom XXI wieku żyjącym w krajach Zachodu? Wysunął on przypuszczenie, że większość dysfunkcji rozwojowych w sferze psychosomatycznej, takich jak ADHD, alergie, skłonność do nadwagi, depresji itd. może mieć swe źródła w bardzo ograniczonym lub zupełnym braku kontaktu dzieci z naturą. Na przestrzeni ostatnich dekad ilość dysfunkcji rozwojowych szybko rośnie, czemu towarzyszy lawinowy wzrost różnych programów korekcyjnych i terapeutycznych skierowanych do dzieci i młodzieży. Wymyślono więc terapię zabawą, bajką, tańcem, ruchem, kontaktem ze zwierzętami, naturą, dźwiękiem, ciszą, muzyką, śpiewem, twórczością, pracą ogrodniczą itd. Wygląda na to, że życie, jakim żyli ludzie jeszcze nie tak dawno temu było jednym pasmem działań terapeutycznych. Nic więc dziwnego, że rozwijali się prawidłowo!\nCo jednak mają robić dzisiejsze dzieci i młodzież, skazane na bezruch, przestrzeń miasta, uwikłane w multimedia? Okazuje się, że dzieci stosunkowo szybko odnajdują w sobie potrzebę kontaktu z przyrodą, naturalnym ruchem, przygodą. Trzeba tylko przywrócić im możliwość kontaktu z przyrodą i to nie w miejskim parku, ale w lesie, na łące, nad brzegiem stawu, na wrzosowisku itd. Nie muszą to być rezerwaty przyrody czy parki narodowe (tam bowiem obowiązują zakazy lub ograniczenia w poruszaniu się po ich terenie), ale zwykły „kawałek” przyrody, czy wręcz tzw. nieużytek tuż za miastem lub w jego obrębie. Wspinając się na drzewa, wąchając kwiaty, tropiąc leśne zwierzęta, słuchając szumu drzew i przeczekując deszcz pod dębem dzieci dostarczają swemu ciału i psychice tego, czego one właśnie w tym momencie swego rozwoju najbardziej potrzebują.\nOczywiście sprawa nie jest już taka prosta, jaką była jeszcze niedawno. Chociażby dlatego, że rodzice (w dobrej wierze) aranżują dzieciom czas wolny zajęciami sportowymi, lekcjami muzyki, języków obcych itd. tak, że niewiele go zostaje na swobodną zabawę. Resztka, która pozostaje – coraz częściej jest zapełniona tym, co oferuje świat multimediów. Ponadto wzrosły też niepomiernie standardy bezpieczeństwa panujące w instytucjach edukacyjnych oraz obawy rodziców straszonych przez media (kleszcze i inne insekty, możliwość zranienia się itd.), co niemal zrównuje wyjście do najbliższego lasu z „wyjazdem na safari”.\nBiorąc pod uwagę te realia Pracownia Edukacji Żywej proponuje dzieciom i młodzieży programy edukacyjne, które cechują się różnym czasem trwania, jednak wystarczająco długim, aby kontakt z przyrodą miał znaczenie poznawcze i rozwojowe.\nSą to najczęściej jednorazowe, kilkugodzinne zajęcia (np. program (Roz)poznawanie natury) a dzieciom szczególnie zainteresowanych proponujemy spotkania cykliczne (program Księga przyrody) oraz kilkudniowe wyjazdy. Dzieci i młodzież poznają przyrodę wszystkimi zmysłami, uczą się jej, badają, rysują, spotykają się z tym, co niezaplanowane. Wszystkie te aktywności są powiązane w taki sposób, aby efekt rozwojowy był największy w zadanych ramach czasowych. Udaje się nam go osiągnąć, dzięki zastosowaniu do konstrukcji zajęć różnych wersji opracowanej przez nas koncepcji zdarzenia edukacyjnego. Zapewniamy dzieciom odpowiednio wysoki poziom bezpieczeństwa.


Nie czekając na podpisanie umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z UE | Słowo Polskie\nJesteś tutaj: Home » Polacy na Kresach » Relacje z wydarzeń » Nie czekając na podpisanie umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z UE\nNie czekając na podpisanie umowy stowarzyszeniowej Ukrainy z UE\nAktualizacja 06.09.2012 Zostaw komentarz\nZostała podpisana kolejna umowa o współpracy pomiędzy polskimi partnerami z powiatu kieleckiego a ukraińskim miastem Latyczów – coraz więcej ukraińskich samorządów współpracują z polskimi, budując podłoże do podpisania umowy stowarzyszeniowej pomiędzy rządem Ukrainy a UE.\nPodczas pobytu na Chmielnicczyźnie delegacja z Polski spędziła czas na odwiedzaniu najważniejszych obiektów gospodarczych i zakładów edukacji w powiecie, podpisano szereg umów pomiędzy miastami partnerskimi, goście wzięli udział w programie kulturalnym w Szarowieczce i Latyczowie.\nPodczas pobytu starostwo kieleckie podpisało umowę o współpracy z powiatem chmielnickim. Przy podpisaniu umowy zgromadziły się przedstawiciele władz powiatu najwyższego szczebla a polską stronę przedstawili –\nZdzisaw Wrzaka – starosta kielecki,\nJózef Szczepaczyk – przewodniczący Rady Powiatu,\nZenon Janus – wicestarosta,\nBożena Gumuka – naczelnik wydziału rozwoju,\nLidia Grzanka – naczelnik wydziau edukacji, kultury, sportu i turystyki\nNorbert Radek – profesor, przedstawiciel Politechniki Swiętokrzyskiej.\nPo części oficjalnej goście odwiedzili w Szarowieczce tkacką fabrykę i szkołę podstawową. Nie zapomniano również i o miejscowych Polakach, spotkanie z którymi odbyło się w towarzyskiej atmosferze, muzyczną oprawę wykonał miejscowy chór, działający przy jednej z miejscowej polskiej organizacji. Prezes Włodzimierz Tomusiak oprowadził gości po terytorium parku Nowego Życia.\nPóźniej odbyła się konferencja prasowa na której starosta powiatu Kieleckiego krótko opisał swój region, skupiający dziś 19 gmin oraz 210 tysięcy ludności.\nWśród pytań, zadawanych przez ukraińskich dziennikarzy wiele było z dziedziny ekologii oraz szkolnictwa. Przedstawiciele odpowiedniego resortu powiatu Kieleckiego przekazywali doświadczenie ukraińskim kolegom, opowiadając o własnej drodze do sukcesu – jak dysponować środkami budżetowymi i na co w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę.\nChmielnicki region też ma czym się pochwalić. Przewodniczący Chmielnickiej powiatowej administracji Wiktor Koliszczak przedstawił własne osiągnięcia oraz chęć do przyjrzenia się o przejęciu doświadczenia od polskich kolegów i zadeklarował najszybszą realizację kilku wspólnych projektów, omówionych podczas pobytu Polaków na Ukrainie.