Powrót do tradycji z kozami w tle: Coś jest nie tak.....\nOd wczoraj czuję, że ze mną jest coś nie tak...... ból w klatce piersiowej jest już męczący... Czuję jakby ktoś kopał mnie co jakiś czas w pierś i skurcze serca są klujące jak igły. Coś jest ze mną nie tak.... na dodatek wczoraj potknęłam się o konar schowany w trawie i złamałam palca u stopy... kuśtykam.... jak dziad heheh\nNa prześwietleniu nie byłam bo po co i tak stopy nie włożą mi w gips... znam to z autopsji gdy tata złamał palec... o pufę hehehhe ja przy najmniej mniej komicznie ;) Siny jak diabli boli tak samo ale damy radę co nas nie zabije to nas wzmocni.. Dziś idę z córą na szczepienie poproszę by zrobiły mi EKG.\nCo do moich prac ehhhh kanka wyszła okropnie dałam plamę na całego ale dzięki radom Ewy od jutra będzie wyglądać o niebo lepiej. Trochę papieru ściernego i zacznę od nowa... to się pochwale jak skończę :) Dużymi krokami zbliża się sobota ... urodziny synka 3 latka kończy łobuziak :) Mam w planie upiec mu tort z Ciuchcią bo ma kompletnego fioła na tym punkcie .:) By się nie powtarzać z tym co było rok temu muszę wymyślić coś innego bardziej twórczego i niepowtarzalnego. Po wielkim dniu zacznie się przedszkole i tutaj radość z mojej strony... tak tak wiem jestem okrutna ale przynajmniej łatwiej będzie mi pracować w ogrodzie i przygotować wszystko na zimę. Bądź co bądź wszystko wykonuję ręcznie przekopywanie z obornikiem ziemię ... itp co tu mówić wiele osób co żyje na wsi wie jakie to są przygotowania a jest ich sporo. Dzieci wreszcie zaczną się uczyć nie tylko literek i cyferek ale i kontaktu z dziećmi. Zawsze tylko mama i mama... koniec z tym :)\nA tak z innej beczki ostatnio dostałam piękne rzeczy od mojej babci :)\nKuferki : pamiętam jak babcia robiła mi w nich kompot na dwór by mi osa czy pszczółka nie wleciała :)\nTalerz który należał do prababci ręcznie wykonany i malowany z gliny.\nAutor: Powrót do tradycji o 12:49\nAnka 30 sierpnia 2012 12:55\nDbaj o siebie, bo ze zdrowiem nie ma żartów, trzymaj się :) Pozdrawiam serdecznie :)\nNitki A nitki 30 sierpnia 2012 13:22\nMoniko!Mój syn złamał mały palec u nogi(o lodówkę) i wsadzili mu w gips do pół łydki.potem dostał nawet odszkodowanie niewielkie.Ze zdrowiem nie ma żartów!Masz małe dzieci i całe życie przed Tobą:)Pozdrawiam Cie serdecznie:)))\nJedliska 30 sierpnia 2012 13:37\nJa również myślę, że warto z tym placem pójść do lekarza. Może się źle zrosnąć gdy nie będzie dobrze opatrzony, może to być kłopotliwe w przyszłości.\nŻyczę powrotu zdrowia, Tomek :)\nDani 30 sierpnia 2012 13:35\nNapisz wieczorem, jaki wynik EKG :*\nBrydzia 30 sierpnia 2012 14:39\nTrzymaj się Moniko i dbaj o siebie.Prezenciki dostałaś śliczne.Daj znać jak tam Twoje serducho.Zdrówka życzę.\nmarta80 30 sierpnia 2012 15:12\nZa bardzo się wszystkim przejmujesz. Zwierzaki są ważne i wszystkie inne codzienne sprawy ale najważniejsze jest zdrowie. Musisz więcej pomyśleć o sobie. A z sercem nie ma żartów. Palca u nogi też złamałam kiedyś o rozkładany fotel. U lekarza nie byłam i zrósł się sam. Krzywo. :-) Ale pierwszą noc bolało jak diabli.\nEwa z Przytulnego domu 30 sierpnia 2012 16:15\nWygląda na to, że jak coś Ci dokucza to machasz ręką i pracujesz dalej. A ze zdrowiem nie ma żartów więc lepiej sprawdzić wcześniej i zapobiegać. Mądrzę się, wiem. Ale sama robiłam podobnie parę lat temu i teraz różne sprawy typu stany zapalne nadgarstka, kolana ciągle się odnawiają, bo za bardzo się forsowałam.\nKanka na pewno przy drugim podejściu sie uda. Jestem ciekawa efektu.\nhalszka 30 sierpnia 2012 16:54\nBardzo cenne są takie starocie ,piękne kufelki i talerz.Dbaj o siebie!!!!!\nPowrót do tradycji 30 sierpnia 2012 17:50\nEKG wyszło dobrze, lekarz stwierdził ze na tle nerwowym i ze zmęczenia bo jak to powiedział: "widać to po pani"- heheh cholera starzej się czy co ? ;) przepisał mi tabletki ziołowe na serce do ssania takie na uspokojenie. Kazał wypoczywać hehehhe jasne impreza na 20 osób czeka mnie w sobotę _ to odpocznę na pewno.. ale pocieszam się że będzie mi łatwiej jak pójdą do przedszkola... dzięki za słowa pouczenia bo czasem dobrze dostać tak porządnie w głowę na opamiętanie :) Palec pęknięty ale bez przemieszczeń mam dalej utykać by go nie forsować :)\nJoanna 30 sierpnia 2012 19:11\npiekne rzeczy masz od babci i prababci ...\ndobrze, że wszystko z Tobą w porządku\nAsia i Wojtek 30 sierpnia 2012 20:40\nMoże trzeba troszeczkę zwolnić? Serce jest tylko jedno. Czasami trzeba się pooszczędzać ( powiedziała ta, co tego nie potrafi... ). Napar z owoców głogu zalecam jako "wiedźma zielicha". Dobrze robi na wzmocnienie mięśnia sercowego. A pamiątki rodzinne, takie domowo - kuchenne, przechodzące z pokolenia na pokolenie są najcenniejsze i nic ich nie zastąpi. Dobre myśli załączam:-)))\nPowrót do tradycji 30 sierpnia 2012 21:15\na w jakiej proporcji ten napar ?? z chęcią będę pić wole naturalne wspomagacze :) mi ciężko zwolnić choć od dwóch dni chodzę na 2 biegu bo na 5 nie dało rady. Dusiło mnie jakby ktoś stał mi klatce piersiowej nieciekawie .... jakoś ostatnio potargana jestem nerwowo chyba już zmęczenie dosięgło zenitu.\nAsia i Wojtek 30 sierpnia 2012 22:49\n2 łyżki suszonych kwiatów lub owoców zalewamy 2 szklankami wrzątku i parzymy pod przykryciem 20 minut. ½ szklanki naparu pijemy 3-4 razy dziennie. Głóg działa wzmacniająco na serducho i naczynia krwionośne. Moja córa, która wróciła z palpitacjami po 500 km pielgrzymce już pomału dochodzi do siebie:-))). Dawki nie należy przekraczać, bo może mieć działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie, co z kolei byłoby niekorzystne.\nAsia i Wojtek 30 sierpnia 2012 22:52\nAAAA - a na noc napar z melisy lekarskiej! Obowiązkowo. Jak masz w ogrodzie to zalej w dzbanku kilka gałązek z liśćmi wrzątkiem i zostaw na 10 minut, żeby "naciągły". Jak nie masz - kup gotową herbatkę. Świetnie wycisza, nie działa przymulająco i dobrze robi na układ nerwowy. Można parzyć wespół w zespół z rumiankiem lub kwiatem lipy:-)))\nPowrót do tradycji 30 sierpnia 2012 23:21\ndziękuję na pewno skorzystam :) melisę mam w ogrodzie nawet już ususzona :)\nJagoda 30 sierpnia 2012 20:46\noj,chyba za dużo wszystkiego na twojej głowie i stąd przemęczenie daje znać a ze zdrowiem nie co żartować jest ono cenniejsze nawet od babcinych skarbów które są śliczne szczególnie talerz; a okrutna nie jesteś, wszystkie matki ten temat przerabiają/ły pozdrawiam i życzę zdrówka\nAleksandra Rybińska 31 sierpnia 2012 12:02\nBabaluda 1 września 2012 17:26\nEKG warto zrobić, a co do tego przedszkola, to nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia. Trochę odsapniesz albo i nie, bo pracy na wsi co niemiara...wiem coś o tym. Koniecznie musisz zrobić zdjęcie tortu urodzinowego :-))Trochę Ci zazdroszczę tych chwil... Pamiętam jak moje dzieci szły do przedszkola, szkoły...Miło się to później wspomina.


[Komentarze] Woo Taewoon wyjawia, że Zico był przeciw jego decyzji o udziale w „MIXNINE” – Hallyu☆News\n[Komentarze] Woo Taewoon wyjawia, że Zico był przeciw jego decyzji o udziale w „MIXNINE”\nHapivi 10 listopada 2017 4\nArtykuł: Woo Taewoon w MIXNINE „Zico był przeciw moich prób dostania się do show… powiedział, że to niebezpieczne”\n1. [+331, -14] Jeżeli tak bardzo próbuje i ciągle się nigdzie nie dostał, nie oznacza to, że nie ma wystarczająco uroku na to..\n[+230, -10] Naprawdę… zadebiutował i nawalił, znów zadebiutował i nawalił, pojawia się na różnych audycjach, żeby odpaść już we wstępnych eliminacjach… jego twarz nie jest już świeża, nie wydaje mi się, że zyska jakąkolwiek uwagę… jaki jest sens…?\n[+210, -10] Ja myślę, że to godne pochwały, gdy ktoś próbuje do samego końca osiągnąć swoje marzenie. To zostawia mniej miejsca na żal\n[+30, -5] Powinien pomyśleć o innej opcji, może zadbać o wygląd i zastanowić się nad aktorstwem… Ma lepsze proporcje niż Zico i jest też bardziej przystojny… jego głos jest męski… tak, niech spróbuje z aktorstwem.\n[+15, -2] Zamiast tego byłby lepszy jako menadżer dla swojej rodziny…\n[+14, -1] To nie fair, gdy ludzie mówią, że 28-letnia kobieta nie może zostać idolką, a nie reagują na 28-letniego mężczyznę. Hipokryzja~\n[+12, -3] Musi nauczyć się poddawać. Próbował już tyle razy.\n[+9, -1] Czy wy wszyscy poddajecie się po odrzuceniu na jednej rozmowie kwalifikacyjnej? Żyjemy tym samym życiem i podejmujemy to samo ryzyko oraz doznajemy porażek. Jako ktoś w tym samym wieku, uważam za świetne, że próbuje dalej.\n[+8, -1] Nic nie działa, nieważne jak bardzo się stara przez to, że jego potencjał i umiejętności są nijakie.\n[+7, -0] Smutno mi z jego powodu, to wydaje się być jego losem. Jego brat strzela w dziesiątkę za każdym razem, a on uderza za każdym razem w ścianę. Życie jest naprawdę ciężkie do zrozumienia.\n[MV] Woo Tae Woon – „Copy Ma Lyrics” feat. Nafla\nLim 10 listopada 2017 Reply\nA ja tam bardzo szanuję Taewoona, że się nie poddaje. Moim zdaniem talentem nie odstaje za bardzo od brata, a to że jeszcze się nie wybił nie świadczy ani o tym, że nic nie potrafi, ani o tym, że powinien się poddać. NU’EST dopiero teraz po latach uzyskali wielką sławę, EXID też nie od razu stały się jednym z najpopularniejszych girlsbandów. Jeśli facet ma pasję i kocha muzykę, a wygląda na to, że tak, to powinien próbować. Kto wie jak jego los się potoczy. Nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń. A 28 lat to wcale nie tak dużo.\nLluvia 10 listopada 2017 Reply\n2 razy debiutował? :O Co sie stało z tymi grupami? Wywalili go/rozpadły się czy odszedł? @_@\nChoi Youngjin 11 listopada 2017 Reply\nCoded School rozbito na 5Dolls i Speedy. On był w obu, Speed rozpadły się jakiś czas temu. Nie pamiętam przez co. A Coded School przez plotki bodajże o mieszkaniu w jednym dormie i molestowaniu lub gwałcie\nCzasem tak bywa, że decyduje fart, a nie same umiejętności i predyspozycje. Widać nie ma chłopak szczęścia. Jeden z komentarzy dobrze to ujął: jego brat za każdym razem strzela w 10, a on za każdym razem uderza w ścianę.


SZAMBA BETONOWE Cieszynie - Atestowane | Dostawa w 3 Dni w Całej Polsce\nOferujemy szamba betonowe w Cieszynie.\nŚwiadczymy usługi na terenie miasta Cieszynie oraz okolic.\nGłównym profilemnaszej działalności jest produkcja i montowaniewysokiej jakości, wykonanych zgodnie z najnowszą technologią szamb betonowych Cieszynie, które dostosowane są do wykorzystania zarówno w budynkach mieszkalnych jak i obiektach publicznych. Obszarem, na którym wykonujemy zlecenia jest miasto Cieszynie oraz okolice.\nDziałamy na rynku od wielu lat. Cechuje nas bogate doświadczenie i fachowość w projektowaniu, produkcji i montażu szamb. Każde zlecenie rozpatrujemy indywidualnie.\nprzetransportowanie szamba do klienta w Cieszynie lub;\nprofesjonalny montaż szamba na obszarze nieruchomości w Cieszynie .\nProdukowane przez nas szamba Cieszynie powstają z najnowocześniejszego żelazobetonu, który zapewnia nieprzepuszczalność i minimalizuje ryzyko zainfekowania gleby;\nSzamba posiadają zróżnicowaną konstrukcję – istnieje możliwość szambo wielokomorowe albo zbiornik jednokomorowy o różnorodnym kształcie;\nKażdy z naszych wyrobów posiada certyfikat PZH i UE, jak również aprobatę ITB, więc nie będą Państwo mieli problemów podczas odbioru budowy;\nMamy duży asortyment zbiorników – m.in. szamba bez odpływu, zbiorniki na gnojowicę, na wodę deszczową, zbiorniki przeciwpożarowe, do retencji, monolityczne, łączone oraz inne;\nProponowane zbiorniki mają wysoką odporność na mechaniczne uszkodzenia, więc przetrwają przez kilka lat;\nTransport realizujemy własnymi samochodami odpowiednio przystosowanymi do przewozu zbiorników, co gwarantuje bezpieczny i ekspresowy dowóz szamba do dowolnego miejsca w Polsce. Zamówiony zbiornik będzie dowiezione w ciągu od 1 do 3 dni roboczych;\nDo wyprodukowania zbiornika w Cieszynie używamy tylko sprawdzone akcesoria instalacyjne;\nZaufaniem darzy nas wiele klientów. Dostarczamy szamba na obszarze całej Polski, m.in.: Tarnowskie Góry, Szamba betonowe Augustów, Żyrardów, Szamba betonowe Żagań, Ruda Śląska, Szamba betonowe Zduńska Wola, Oświęcim, Szamba betonowe Świdnica, i pobliża, aczkolwiek zapewniamy pomoc także Klientom z pozostałych regionów kraju. Zapewniamy obsługę zarówno klientom indywidualnym, jak i przedsiębiorcom. Jeżeli pragniesz sprawdzić szczegóły, skontaktuj się, a przedstawimy Ci propozycję.\nŚwiadczymy usługi na terenie miasta Cieszynie oraz okolic\nDowozimy szamba na terenie całej Polski, między innymi: Sopot, Szamba betonowe Nysa, Łódź, Szamba betonowe Biała Podlaska, Białystok, Szamba betonowe Pruszków, Wawer, Szamba betonowe Kościan,\nWszelkie prawa zastrzeżone. Copyright © 2018 - 2019 cieszyn.betonoweszamba.com - Polityka prywatności


O nas – Grupowe ubezpieczenia na życie\nPortal powstał z myślą o osobach, jakie są zainteresowane zakupem ubezpieczeń na życie. Na naszym blogu znajdują się artykuły uwzględniające najważniejsze informacje dotyczące polis na życie. Dowiemy się czym dobrze jest suma ubezpieczenia, co będzie podstawą do wypłacenia dodatkowego odszkodowania oraz jakie wyłączenia odpowiedzialności stosują towarzystwa w swoich produktach.\nZnajdź polisę dla siebie!\nDzięki narzędziu pozwalającemu porównać najciekawsze oferty agentów, w prosty i szybki sposób możesz zakupić ubezpieczenie, bez wychodzenia z domu. Jedyne co musisz dokonać to poprawnie wypełnić formularz i wyglądać na telefon. Przedstawienie ofert jest darmowe i możesz zdecydować się na najlepszą polisę lub poprosić o dodatkowe oferty. Katalog agentów w naszej bazie został sprawdzony pod kątem wierzytelności i bezustannie jest poszerzany.\nEkspertami w dziedzinie ubezpieczeń. Chętnie pomożemy przy wyborze najlepszego ubezpieczenia na życie i odpowiemy na nurtujące pytania. Dzięki aktualizowanym wpisom na blogu przybliżymy tematykę ubezpieczeń oraz uprościmy niezrozumiały język dokumentów OWU, czyli ogólnych warunków ubezpieczenia.\nInteresujące rozwiązanie dla seniora\nCzy ubezpieczenie na życie jest korzystne?\nCzym się kierować kupując ubezpieczenie?\n10. jakie ubezpieczenie na życie wybrać Cena ubezpieczenia na życie dobre ubezpieczenie na życie dobre ubezpieczenie na życie cena dobre ubezpieczenie na życie koszt najtańsze ubezpieczenie na życie ranking ubezpieczenia na życie ranking ubezpieczeń Składka a ubezpieczenie na życie Składka ubezpieczenia na życie ubezpieczenie na życie bez karencji koszt ubezpieczenie na życie bez karencji oferta ubezpieczenie na życie cena Ubezpieczenie na życie i zdrowie ubezpieczenie na życie opinie ubezpieczenie na życie porównanie ubezpieczenie na życie ranking ubezpieczenie na życie ranking 2016 ubezpieczenie na życie urodzenie dziecka ubezpieczenie na życie urodzenie dziecka koszt\n- Zabezpieczenie finansowe na wypadek naszej śmierci\n- Możliwość poszerzenia o dodatkowe umowy\n- Może mieć charakter ochronny lub ochronno-oszczędnościowy - chroni dziecko na wypadek przedwczesnej śmierci Ubezpieczającego i wyposaża je w środki finansowe\n- Zawierane przez pracodawcę z towarzystwem ubezpieczeniowym w celu ochrony życia i zdrowia pracowników


Autor: kamilnaja w dniu maja 14, 2016\nOlej jojoba jest pozyskiwany z nasion rośliny o łacińskiej nazwie Simmondsia chinensis (Simondsja kalifornijska), która rośnie w południowej Arizonie, południowej Kalifornii i południowo-zachodnim Meksyku. Substancja pozyskiwana z tej rośliny nosi nazwę "olej", jednak nie ma ona nic wspólnego z innymi olejami roślinnymi, które znamy. Pod względem chemicznym, olej jojoba można zakwalifikować do wosków, który ze względu na swoje niesamowite właściwości, jest wykorzystywany w medycynie ludowej.\nRdzenni mieszkańcy rejonów, w których występuje Simondsja kalifornijska, używali oleju jojoba do leczenia ran i stłuczeń.\nDziś to jeden z najpopularniejszych olejów do stosowania na skórę, który może być pomocny przy leczeniu trądziku, łuszczycy, oparzeń słonecznych i spierzchniętej skóry. Jest on stosowany także przez osoby cierpiące na łysienie, gdyż w pewnym stopniu wpływa on na wzrost włosów. Jojoba to także surowiec o silnym działaniu nawilżającym, który koi skórę i odblokowuje zamknięte pory skóry. Wiele osób stosuje olej z jojoby jako nośnik do olejów eterycznych, a także jako podstawę do innych produktów na skórę i włosy. Nie oznacza to, że olej jojoba nie ma własnych swoich właściwości zdrowotnych - wręcz przeciwnie.\nRoślina jojoba i chemiczna struktura oleju\nJojoba to wieloletnie rośliny, które nie zrzucają liści na zimę. Po wysianiu nasion, roślina potrzebuje 3 lat by produkować pierwsze kwiaty. Po kwiatach określa się także płeć rośliny. Rośliny żeńskie produkują nasiona z kwiatów, natomiast męskie, je zapylają. Nasiona jojoba mogą przypominać nieco nasiona kawy, jednak są nieco większe, a ich kształt, jest znacznie bardziej nieregularny.\nChemiczna struktura oleju jojoba jest inna niż większości olejów roślinnych, bo składa się on z wielonienasyconych wosków.\nOlej jojoba zawiera także składniki, które skutecznie wspomagają skórę - witaminę E, witaminy z grupy B kompleks, krzem, chrom, miedź i cynk. Zawiera także bardzo dużo jodu, dlatego skutecznie leczy rany. W jego skład wchodzą kwasy tłuszczowe - erukowy (13.6 procent), gadoleinowy (71.3 procent) i oleinowy (11.2 procent).\nNajważniejsze korzyści zdrowotne olejku jojoba\nGruczoły łojowe (na których nadaktywność tak często narzekamy), wydzielaną substancję nazywaną sebum. Olej jojoba ma bardzo podobną strukturę do sebum i zastępuje jego działanie. Z tego powodu, po posmarowaniu skóry olejkiem jojoba, "uspakajamy" swoje gruczoły łojowe i zmniejszamy ilość wydzielanego łoju. To szczególnie ważne, jeśli chodzi o leczenie łupieżu lub łuszczącej się skóry głowy.\nOlej jojoba zastępuje także działanie sebum na skórę i włosy, nawilżając je i utrzymując w dobrej kondycji. Każdy nastolatek wie, jak niekorzystne działanie ma nadmiar sebum, do którego dochodzi wtedy, gdy poziom hormonów w organizmie gwałtownie się zmienia. Prowadzi to do przetłuszczania się skóry i pojawienia się trądziku. Stosowanie oleju jojoba pozwala zmniejszyć (a dokładniej mówiąc - ustabilizować) poziom wydzielanego sebum. Olej jojoba pomaga zarówno na egzemę, jak i na trądzik i problemy z przesuszoną skórą.\nOlej jojoba to także emolient, czyli środek nawilżający skórę, zapobiegający jej podrażnieniom, powstawaniu łuski i łuszczeniu. Sucha skóra to oznaka tego, że w górnej warstwie naskórka, zaczyna brakować wody. Olej jojoba zastępuje naturalnie filtr olejowy na skórze, dzięki czemu można zatrzymać w skórze więcej wody. Można go stosować na twarz, kark, ręce, stopy i włosy, a także na pozostały obszar ciała. Jojoba jest całkowicie naturalny i nie zawiera substancji, które mogłyby podrażniać lub wywoływać reakcję alergiczną.\n2. Bezpieczne usuwanie makijażu\nOlejek jojoba to także bardzo dobre rozwiązanie dla kobiet, które nie mogą znaleźć odpowiedniego preparatu do demakijażu. Będzie on dodatkowo wzmacniał skórę. W przeciwieństwie do preparatów chemicznych, jest całkowicie naturalny. Siła jego działania jest podobna, jak innych zmywaczy - skutecznie usuwa zanieczyszczenia, makijaż i bakterie, które znajdują się na skórze. Jest hipoalergiczny i można z jego pomocą wykonać nawet demakijaż okolic oczu.\n3. Zapobieganie zacięciom podczas golenia\nOlej jojoba może skutecznie zastąpić piankę lub krem do gojenia. Jest wystarczająco śliski, by wyeliminować ryzyko zacięć. Większość kremów do golenia dostępnych w drogeriach zapycha pory skóry, natomiast olej jojoba jest w 100% naturalny i wspiera zdrowie skóry, a także nie wywołuje trądziku. Można go stosować zarówno przed goleniem, by ułatwić prowadzenie żyletki, jak i po goleniu, by nawilżyć skórę i przyśpieszyć gojenie skóry i złagodzić jej mikrouszkodzenia.\n4. Wspieranie zdrowia skóry\nOlej jojoba nie prowadzi do zatykania porów skóry, dzięki czemu, po jego zastosowaniu nie musimy się obawiać wystąpienia dużej ilości pryszczy. Jego działanie jest jeszcze silniejsze - hamuje on wydzielanie sebum, chroni skórę przed czynnikami zewnętrznymi i dodatkowo ją nawilża. Olej jojoba zawiera jod, który w naturalny sposób niszczy bakterie znajdujące się na skórze. Antyoksydanty, które znajdziemy w tym oleju, pozwalają wygładzić zmarszczki i spowolnić pojawianie się pierwszych objawów starzenia.\nJojoba przyśpiesza gojenie się ran - badania na ten temat, przeprowadzono we Włoszech. Jojoba stymuluje także wydzielanie kolagenu (odpowiedzialnego za napięcie skóry),czyniąc to znacznie delikatniej niż inne preparaty. Jednocześnie, jego efekty uboczne pojawiają się niezmiernie rzadko.\nPodczas badań przeprowadzonych w 2012 roku wykazano, że olej jojoba stosowany w formie maseczki od 2 do 3 razy dziennie, daje pozytywne efekty u ponad 54 procent osób.\n5. Wspieranie włosów\nOlej jojoba wspiera nawilżenie włosów i sprawia, że są bardziej miękkie. Dzięki niemu, można nawilżyć suchą skórę głowy i pozbyć się lupieżu. Jojoba może być używany po to, by nadać włosom blasku, zmiękczyć je i wyeliminować puszenie. Naszym zdaniem, to znacznie lepsze rozwiązanie od używania odżywek, które zawierają dużo groźnych substancji i przyczyniają się do jeszcze mocniejszego wysuszenia skóry głowy.\nJeśli masz problem z rozczesaniem włosów, nałóż na nie (lub na grzebień) kilka kropli olejku jojoba. Dzięki temu, unikniesz ich wyrywania.\nJojoba zdobywa popularność także jako środek na łysienie wywołane osłabieniem cebulek włosowych, łodyg włosa lub infekcją grzybiczną. Badania wykazały także, że w przypadku wypadania włosów, warto zastosować aromaterapię. Leczenie za pomocą olejków eterycznych budzi wiele kontrowersji, jednak na Uniwersytecie w Maryland odkryto, że masowanie skóry głowy olejkami takimi, jak lawendowy, rozmarynowy, tymiankowy i cedrowy, daje wymierne korzyści.\nOlejki eteryczne mają silne działanie, jednak osoby z wrażliwą skórą mogą mieć podrażnienia po ich bezpośrednim zastosowaniu na skórę. Badania wskazują na to, że efekty uboczne stosowania olejków maleją wtedy, gdy połączymy je z olejkiem jojoba. Jeśli masz przesuszone mieszki włosowe, powinieneś wypróbować mieszaninę składającą się z od 3 do 6 kropli olejku eterycznego, oraz jednej łyżki oleju jojoba. Należy je razem wymieszać i stosować na skórę. Dzięki temu, że przywrócimy prawidłowe nawilżenie, skóra głowy stanie się zdrowsza i bardziej prawdopodobne jest to, że zaczną na niej rosnąć nowe włosy. Nie jest to cudowne lekarstwo na łysienie, ale warto je wypróbować.\n6. Jest dobrym źródłem witaminy E\nWitamina E odgrywa w organizmie rolę antyoksydantu. Wzmacnia ściany naczyń krwionośnych, poprawia nawilżenie skóry i jej elastyczność, a także działa jako naturalny środek zapobiegający starzeniu. Badania wskazują na to, że witamina E redukuje stany zapalne - zarówno w skórze, jak i całym organizmie, pozwalając zachować dłużej zdrowie i młody wygląd. Właściwości antyoksydacyjne witaminy E są niezbędne dla osób palących i narażonych na dym nikotynowy, silne promieniowanie słoneczne i inne czynniki, które mogą wywoływać nowotwory.\nOlejek jojoba zawiera dużo witaminy E, która jest wchłaniana przez skórę. Można ją stosować po to, by zapobiegać oparzeniom słonecznym, będących jedną z najczęstszych przyczyn raka skóry. Olej jojoba przyśpiesza także regenerację komórek, dlatego może być stosowany w celu leczenia blizn, trądziku i zmarszczek. Witamina E pogrubia włosy i zmniejsza ich wypadanie, co wynika z jej właściwości antyoksydacyjnych i nawilżających.\n7. Uzupełnij niedobory witaminy B kompleks\nWitaminy z grupy B także mają właściwości antyoksydacyjne, dzięki czemu wspomagają walkę organizmu z wolnymi rodnikami. Mają one szereg korzyści na skórę i wpływają na odpowiedni poziom hormonów. Witamina B5 (kwas pantotenowy), przyśpiesza leczenie podrażnień skóry powstałych po naświetlaniach, a także przyśpiesza gojenie się ran. Jego niedobór może przejawiać się pojawieniem zmarszczek i ciemnego zabarwienia skóry.\nBadania na temat kwasu pantotenowego wskazują na to, że jest on ważnym czynnikiem w procesie gojenia skóry. Olejek jojoba, naturalny bogaty w witaminę B5, pozwala uchronić skórę od infekcji i wzmacnia naturalną ochronę przed bakteriami.\n8. Zwalczanie grzybicy i innych infekcji\nOlej jojoba ma także działanie przeciwgrzybicze i przeciwzapalne. Dzięki niemu, można zmniejszyć ryzyko grzybicy paznokci, stopy sportowca i pozbyć się kurzajek. Badania z 2005 roku wskazują na to, że olej jojoba ma silne działanie przeciwzapalne i znacznie zmniejsza objawy zapalenia u zwierząt laboratoryjnych. Co więcej, zmniejsza on prawdopodobieństwo powstawania ran i przyśpiesza gojenie.\nOlej jojoba - jego historia i ciekawostki\nPierwsze komercyjne uprawy rośliny z której pozyskuje się olej jojoba, założono nad Morzem Martwym i na pustyni Negew w Izraelu. Olej jojoba stał się bardzo popularny w 1970 roku, ponieważ stało się wtedy konieczne zastąpienie czymś surowców pochodzących z wielorybów. W tym czasie, znacznie zmniejszyła się populacja wielorybów i wprowadzono znaczne ograniczenia ich połowów. Olej jojoba uznano za bardzo dobre zastępstwo dla oleju pozyskiwanego z kaszalot i zaczęto go stosować w kosmetykach, używanych w USA i innych krajach.\nObecnie produkcja oleju jojoba rośnie o 15 procent w ciągu pięciu lat. Jego rosnąca popularność wpłynęła na to, że stał się on popularnym składnikiem kosmetyków wykonywanych w domu.\nOlej jojoba może być stosowany jako naturalny i bezpieczny pestycyd. Można nim posmarować owoce, takie, jak jabłka i winogrona, by zmniejszyć ryzyko pojawienia się na nich białej, mączystej pleśni oraz owadów. Jojoba tworzy na nich fizyczną barierę, która pozwala trzymać insekty na odległość. Olej jojoba, w przeciwieństwie do tradycyjnych pestycydów jest nietoksyczny i nie ma żadnych niekorzystnych działań na środowisko.\nNajłatwiejszym rozwiązaniem jest zakup olejku jojoba w sklepie kosmetycznym lub zielarni. Cena butelki o pojemności około 50 ml to mniej więcej 25 złotych. Wybierając olej jojoba, warto zwrócić uwagę na to, czy jest organiczny i ekologiczny. Najlepiej, jeśli w składzie oleju nie ma żadnych dodatków, które mogą podrażniać skórę.\nOlej jojoba można wykorzystywać na dziesiątki sposobów, dlatego nie bój się eksperymentować z jego zastosowaniem na włosy i skórę. Możesz zacząć od dodawania kilku kropli olejku. Oto kilka zalecanych metod:\nStosowanie jako preparatu nawilżającego twarz - zaaplikuj od 4 do 6 kropli olejku rano i wieczorem i delikatnie je wmasuj. Olejek powinien się wchłonąć.\nJako preparat nawilżający włosy - dodaj od 3 do 5 kropli olejku do swojej ulubionej odżywki, lub nałóż niewielką ilość olejku na włosy po prysznicu.\nW celu zmniejszenia zmarszczek, weź od jednej do trzech kropli olejku i nałóż bezpośrednio na ten rejon skóry, którego działanie chcesz poprawić. Następnie masuj skórę tak długo, aż olejek się wchłonie.\nAby usunąć makijaż, nałóż od 3 do 5 kropli olejku jojoba na wacik i następnie zmyj makijaż w standardowy sposób.\nMożesz zastosować go jako balsam do ust, nakładając jedną - dwie krople olejku, gdy będzie to potrzebne.\nAby zwalczyć infekcje, nałóż niewielką ilość olejków na odpowiednie miejsce.\nDomowe recepty z użyciem olejku jojoba\nOlej jojoba jest używany jako nośnik do wielu innych produktów do pielęgnacji skóry. Można go wymieszać z ulubionymi olejkami eterycznymi, by stworzyć własne, unikalne kosmetyki do zmywania twarzy, odżywki, lotiony do ciała, a nawet - olejki do masażu.\nJeśli nie chcesz nakładać na skórę preparatów pełnych chemikaliów i syntetycznych zapachów, powinieneś wypróbować własnoręcznie robione kosmetyki. Olej jojoba można zmiksować z olejem kokosowym po to, by stworzyć potężną kombinację antyoksydantów i substancji o działaniu nawilżającym. Po jego zastosowaniu, skóra będzie wyglądała młodziej i piękniej.\nJeśli robisz kosmetyki samodzielnie w domu, masz pewność, że są one całkowicie naturalne i wolne od substancji chemicznych. Olej jojoba pozwala oczyścić skórę i zabija bakterie, a także dostarcza składników odżywczych i witamin niezbędnych dla skóry. Dzięki niemu, skóra jest nawilżona i zdrowa.\nOlej można wymieszać także z kilkoma kroplami naturalnego olejku o odświeżającym zapachu, dzięki czemu uzyskamy odświeżający efekt.\nOlejek jojoba może zastąpić także drogie serum przeciwstarzeniowe, a przy okazji, nie zawiera szkodliwych substancji. Jego korzyści na cerę są nieocenione, niezależnie od tego, czy masz cerę suchą i alergiczną, tłustą i trądzikową, czy też chcesz zahamować starzenie.\njak działa olej jojoba jojoba olejek jojoba


G6 49.1 m² (DB: 46510)\nDodaj do ulubionychG6\nWolnostojący garaż dwustanowiskowy z pomieszczeniem gospodarczym, zaprojektowany w technologii murowanej z pustaków ceramicznych, z dachem o konstrukcji drewnianej pokrytym dachówką ceramiczną lub cementową. Wysokość użytkowa 2,7 cm. Brama wjazdowa uchylna lub segmentowa o wym. 5,0 m x 2,25 m. Wykończenia: tynk akrylowy, okładzina klikierowa. UWAGA: PROJEKT KONCEPCYJNY! Zapytaj o termin realizacji.\nPowierzchnia użytkowa: 49.10 m²\nPowierzchnia zabudowy: 58.30 m²\nPowierzchnia dachu: 82.50 m²\nKubatura: 230 m³\nWymiary budynku: 6.80 x 8.60 m


JAKO-O - zabawki, które uczą, bawią i kształtują « maluchy.pl\nMogłoby się wydawać, że obecnie zakup zabawki dla dziecka to żaden problem. Na rynku są tysiące gadżetów dla najmłodszych: przytulanki, gryzaczki, smoczki, karuzele z pozytywką, maty edukacyjne, klocki o różnych kolorach i kształtach... Są także produkty, które spełniają przeróżne funkcje: edukacyjne, interaktywne, sensoryczne itd. itp.\nTak naprawdę, gdy zaczniemy surfować po stronach sklepów internetowych z ofertą dla dzieci, okazuje się, że wybór nie jest wcale taki prosty, a w głowie pojawia się mętlik. Pojawiają się także pytania:\nCzy ta przytulanka jest bezpieczna dla dziecka?\nCzy do produkcji tego gryzaka użyto bezpiecznych materiałów?\nCzy te klocki są wytrzymałe?\nCzy maluch zainteresuje się tą grzechotką?\nCzy chodzi tylko o zabawę?\nOdpowiedzi na ostatnie z pytań z pewnością udzieli nam JAKO-O - firma rodzinna o długoletniej tradycji na rynku produktów dla dzieci i rodziców.\nNiemiecka marka JAKO-O już od ponad 30 lat stawia przede wszystkim na: jakość, trwałość i funkcjonalność. Wszystkie zabawki produkowane są z bezpiecznych, ekologicznych materiałów, a konstruktorzy dokładają wszelkich starań, aby były one nie tylko atrakcyjne i niezniszczalne, ale i wspierały dzieci w ich codziennym rozwoju. Efektem wieloletniej współpracy JAKO-O z rodzicami są wyselekcjonowane produkty skierowane dla najmłodszych, które nie tylko bawią, ale i rozwijają:\nRękawica - pacynka "Gospodarstwo"\nTeatr lalek, który zmieści się w torebce mamy i na dłoni taty.\nPies, kot, żaba i reszta spółki to prawdziwi aktorzy. Wystarczy wsunąć rękawicę na dłoń i już można zaczynać spektakl. Gwarantowana zabawa zarówno dla malucha, jak i rodzica. Zwierzątka zademonstrują swoje umiejętności: piesek zagrzechocze, żabka zaszeleści, a kotek poruszy kulką w ogonie. Na kciuku znajduje się gryzak, a po wewnętrznej stronie dłoni lustereczko, w którym dziecko może się przejrzeć. Materiał, z którego wykonano rękawiczkę, jest tak mięciutki w dotyku, że nie będziemy chcieli się z nią rozstać.\nWięcej informacji na temat pacynki znajdziesz TUTAJ\nTrener ruchowy dla niemowląt\nTrening dla ciała i umysłu – najwyższej jakości przyrząd do ćwiczeń ruchowych dla niemowląt. Już po rozpakowaniu jest gotowy do zabawy! Na drążku czekają na dziecko wykonane z solidnego drewna: miś z kółeczkiem, grzechotka z gwiazdkami i pierścień z dzwoneczkami. Dodatkowo wielkie, kolorowe kulki po bokach zachęcą malucha do odkrywania kolorów i kształtów. Dzięki 3-stopniowej regulacji wysokości możemy mieć pewność, że zabawka posłuży małemu odkrywcy przez dłuższy czas, a co więcej: później będziemy mogli przekazać ją rodzeństwu lub dziecku przyjaciół.\nWięcej informacji na temat trenera ruchowego znajdziesz TUTAJ\nRolka do raczkowania dla niemowlaka\nWysokiej jakości wałek do raczkowania z uroczymi zwierzakami kryje w sobie wiele tajemnic: uszka małej myszki szeleszczą, kicia ma milutkie futerko, a krówka nosi przy ogonie kwiatek. Dodatkowo maluch może zaglądać przez okienko do środka tuby, gdzie znajdzie trzy dzwoniące kuleczki. Ta bajkowa zabawka nie służy wyłącznie zabawie! Pomaga także dziecku rozwijać zmysł dotyku i doskonalić koordynację ruchów, zachęcając przy tym do nauki raczkowania.\nWięcej informacji dotyczących tej zabawki znajdzieszTUTAJ\nPierwsze klocki dla najmłodszych dzieci od JAKO-O\nChyba nie ma wśród nas osoby, która w dzieciństwie nie bawiłaby się klockami. Zabawka ta od wieków to "must have" każdego malucha. Zabawa klockami to doskonały trening dla najmłodszych, którzy bawiąc się doskonalą zdolności motoryczne, koordynację wzrokowo-ruchową oraz uczą rozróżniania kolorów i kształtów. A to tylko niektóre z zalet tej formy zabawy.\nWięcej informacji dotyczących klocków dla dzieci znajdziesz TUTAJ\nKostka trenująca zdolności motoryczne 5w1\nTa kompaktowa i wyjątkowo trwała kostka sprzyja doskonaleniu zdolności motorycznych i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Wyposażona jest w kolorowe cymbałki, grę polegającą na dopasowywaniu kształtów i kolorów, śmieszną zębatkę, która pozwala obserwować związki przyczynowo-skutkowe oraz zygzak, który rozwija koordynację między lewą i prawą stroną ciała. Nie zabrakło też spiralnego toru, który zaciekawi małego odkrywcę aż 17 przesuwanymi elementami.\nWięcej informacji o kostce motorycznej znajdziesz TUTAJ\nPiesek Towarzysz – zabawka interaktywna\nUroczy szczeniaczek - nauczyciel dla raczkujących dzieci.\nZabawny piesek pozwala głaskać się po miękkiej główce, radośnie szczeka i okazuje zadowolenie, odbiega na odległość 1m, aby następnie wrócić do swojego małego właściciela. Maluch musi go szybciutko pogłaskać - wówczas sekwencja ruchowo-dźwiękowa rozpoczyna się od nowa. Z tym zwierzakiem nauka i pierwsze próby raczkowania będą prawdziwą przyjemnością.\nWięcej informacji o piesku interaktywnym znajdziesz TUTAJ\nIdealny kandydat na pierwszą grę dla malucha, umożliwiający stworzenie unikalnego zestawu do gry w memory. Włóż ulubione zdjęcia dziecka (np. zdjęcia rodzeństwa, przytulanek, domowych pupili) do przegródek, a będzie ono zachwycone, widząc znane mu twarze i motywy. Memory to doskonały trening pamięci i koncentracji, a te warto ćwiczyć już od najmłodszych lat.\nWięcej informacji o memory dla dzieci znajdziesz TUTAJ\nWIĘCEJ zabawek i gier dla niemowląt znajdziesz na www.jako-o.pl\nJAKO-O - zabawki, które uczą, bawią i kształtują - dodano: 2018-07-02


Szumy...ciągi...zlepy...chwile ulotne...: kwietnia 2020\nBy odejść od tych frustrującej, blogowej głupoty w kwestii "nawróć się", proponują obejrzeć moje filmy\nNasze zaskrońce. Kiedy kręciłam film, było ich pod kranem pięć.Złośliwiec gadzi wpełznął prosto za szybę okienną do piwnicy, czego się obawiałam. Już w zeszłym roku mieliśmy akcję z zaskrońcem na okienku do piwnicy. Teraz nie wiedziałam, czy lecieć na dół i łapać gada do wiaderka, czy odczekać, może sam wylezie. Potem wylazł, bo w piwnicy do dzisiaj jest pusto. Ostatnio odbyły gody, ale nie dało się ich sfilmować. Nim poszłam po aparat wszystkie wpełzły pod taras. A robiły to tak szybko, że było słychać jeden głośny szelest suchych liści, po których sunęły.\nWkurzony dzięcioł. Siedział na czubku suchego świerka i wydzierał się nie wiadomo dlaczego.\nI kosie gody. Fajnie się czupurzyły.\nAutor: Jaskółka o 14:13 Brak komentarzy:\nEtykiety: filmiki, kosy, ogród, Ptaki, zaskrońce\nJak to jest? W kraju, gdzie rzekomo zdeklarowało się 90% ludności jako katolicy, odbywa się codziennie polowanie „na człowieka” w iście katolickim, „miłosiernym” stylu, tzn. „dajcie go, a my się z nim rozprawimy. Bo nam zagraża, bo nie myśli tak, jak my, bo nie wierzy, tak jak my, bo jest odmieńcem”. Zresztą dla tych bogobojnych katolików każdy powód jest dobry, by pokazać, jacy to oni „zgodni” są w postępowaniu według słów (tak im się wydaje tylko) ich guru, Jezusa nzirejczyka. Nie, nie przekręciłam określenia- Jezus należał do sekty nazirejczyków, a miasta Nazaret, kiedy się rodził, nie było jeszcze nawet w planach. I ci ludzie, którzy latają do kościółka co niedzielę, stawiają kapliczki, ołtarzyki, palą świeczki i mają gęby pełne świętobliwych frazesów, w momencie, kiedy powinni pochylić się nad potrzebującymi pomocy, zaczynają odstawiać swoje makabryczne żądania. Lekarce, która spędziła kilkanaście godzin w szpitalu, gdzie miała do czynienia z chorymi na koronawirusa, zatrzaskują drzwi do klatki schodowej z komentarzem: „Wyprowadź się lepiej, my cię tu nie chcemy, bo nas pozarażasz”. Inni bogobojni katolicy, nie wpuszczają do autobusu pielęgniarki, która wraca do domu po dyżurze. Jeszcze inni żądają wyprowadzenia się z bloku rodziny, która była w kwarantannie. Jakiś matoł samorządowy chce, by odznaczać mieszkania ludzi w kwarantannie,. A dzisiaj, kiedy okazało się, że wyciekły dane (ludzie, w jakim my kraju żyjemy?) chorych na koronawirusa, ludzie żądają, by te dane upublicznić. Po co? Pewnie chcą tworzyć getta dla chorych. Tak po chrześcijańsku, z miłosierdziem w sercach, napiętnować, wyizolować tych, co to im „zagrażają”. Ponoć Żydzi też zagrażali innym. Brzydzą mnie ci wszyscy, którzy z różańcem w ręku, na ulicy dostępnej dla wszystkich, potrafią powiedzieć do przechodzącego: „Spierdalaj, my się tu modlimy”. Brzydzą mnie ci katolicy, którzy w płaszczach z krzyżami, lezą na kolanach ulicą, a po takiej „demonstracji pobożności”, biorą udział w faszystowskich imprezach i ryczą na całe gardło: „Raz sierpem….”. Brzydzą mnie te katolickie baby, które, jedna przez drugą, jazgoczą w obronie księdza pedofila. Brzydzi mnie to zawłaszczanie przestrzeni publicznej przez katolików. Ciekawa jestem, czy w tym roku, po raz pierwszy od wielu, wielu lat, Boże Ciało będzie normalne, bez wyłączania ulic, bez zmian ruchu, bo procesja ważniejsza.\nStarałam się bardzo, by w ten sposób nie pisać, ale jak przeczytałam pewien wpis o tym, jak to biedni są ci ateiści, bo nie dostąpią zbawienia, to mnie puściło. Oczywiście ateiści są tam przedstawienie jako BE i wielka opozycja do wierzących. I w doopce miałabym to, ale fałszywy obraz ateistów mnie wkurzył. Zatem, pozwolę sobie tutaj robić wpisy na temat wierzących, bez owijania w bawełnę. Kto mądry katolik, to nie poczuje się dotknięty, kto nawiedzony katolik, to….. na zdrowie, jego sprawa, jak się poczuje.\nA to na wyciszenie....piękna wiosna jest:)\nHipotetycznie wśród tych katolików, biorących udział w "polowaniach na człowieka", zdarzy się 1% innowierców i niewierzących.\nAutor: Jaskółka o 13:09 Brak komentarzy:\nEtykiety: Blues, Moje zdanie o..., Muza, trudne tematy, wiara-niewiara\nTakie tam rozczarowania- o "bańkach" w blogosferze\nRadykalizuję się. Już nie mam ochoty na owijanie w bawełnę, na kulturalne „ą” i „ę”. Dlatego na wielu blogach nie komentuję, bo chciałabym szczerze, prosto z mostu napisać, czasem wbrew setkom zgodnych zachwytów w komentarzach, wbrew słowom gospodarza. Wiem, że tak: „nie należy”, „nie jest mile widziane” i dlatego czytam, ale nie piszę. Czy takie czytanie jest naganne? Nie wiem, może to kogoś razić, ale póki blogi są otwarte, to chyba jest to dozwolone.\nCzęsto zastanawiam się na stanem umysłu ludzi piszących zarówno posty, jak i komentujących. Wychodzi mi, że niezbyt on dobrze wygląda. I nie chodzi o odmienne poglądy, czy inne stanowisko, dotyczące czegoś/kogoś. Chodzi mi o brak jakiejkolwiek głębszej refleksji wobec zachodzących zjawisk, czy wydarzeń. Chodzi mi o brak logicznego myślenia, o brak porządnego wysnuwania wniosków, o mylenie (nagminne) skutku z przyczyną. Dostaję cichej załamki, kiedy to dotyka sporej grupy np. na danym blogu. Czytam wpisy nie wierząc własnym oczom. Osoby, które wydawało mi się, są w porządku, nagle objawiają mi się zgoła inaczej. Powiem szczerze, że wtedy przykro mi się robi. Bardzo nie lubię tego typu rozczarowań. A przecież powinnam zluzować, bo ciągle są to dla mnie osoby „nieznajome”, osoby wirtualne, osoby, które kreują (świadomie lub nieświadomie) swój wizerunek w blogosferze. Ale je lubię, a tu nagle ZONK!\nTo jest też pewnie przykład tej słynnej „bańki”, do której pewna grupa usiłowała włożyć Jotkę z jej komentatorami. Sęk w tym, że to nie Jotka i ludzie piszący u niej tworzą taką „bańkę”, a ci, którzy o niej wspominali. Tę akurat „bańkę” tworzy środowisko propisowskie, kompletnie oderwane od rzeczywistości i obawiające się myślenia, bo pewnie to zaboli.\nZatem są „bańki” stricte polityczne lub światopoglądowe- natknęłam się na większą liczbę blogów propisowskich i hiperkatolickich, ale istnieją również takie „bańki” na przeciwnym biegunie. To są blogi „bańki”, gdzie bardzo pilnuje się, by ścianki chroniące przed zewnętrznym światem nikt nie uszkodził. Tam każdego „odmieńca” z miejsca się „ustawia” do pionu i skutecznie zniechęca do bywania.\nCoraz częściej obserwuję powstawanie takich „baniek” na różnych blogach. Czasem powstają one tylko pod jednym postem, by pod następnym rozlecieć się na cząstki odmiennych opinii. Inne z czasem ewaluują w stronę uszczelniania ścianek i tworzenia własnego środowiska oraz towarzystwa wzajemnej adoracji. To nie chodzi o to, że tak nie można, czy to jest naganne, czy jeszcze o jakieś inne anse. Patrzę, jak całkiem rozumne istoty, komentujące na blogach i mające swoje fajne blogi, w tych „bańkach” stają się zupełnie kimś innym. Jak dają się manipulować, jak zgadzają się z opiniami gospodarza całkiem odmiennymi od ich zdania, jak potakują, poklepują innych po ramionkach, jak –sorry- „ślinią się”, by tylko w oczach „bańkowiczów’ być super. Niektóre nawet słownictwo dostosowują do słownictwa funkcjonującego w danej „bańce”. Zadziwiające.\nAutor: Jaskółka o 15:52\nEtykiety: Blues, Moje zdanie o..., Muza, szumy, trudne tematy\nŚwięta bzyknęły w sumie bez żadnych emocji. Już od dawna nie obchodzimy ich tradycyjnie, dlatego był to dla nas normalny, trochę dłuższy, czas odpoczynku weekendowego. Z powodu mojej drańskiej choroby i obecnego totalnego osłabienia po niej (chyba), wszystkie wiosenne domowe porządki zostały przeniesione na czas nieokreślony. Mam nadzieję, że pod koniec miesiąca, kiedy zrobi się ciepło, jakoś ogarniemy te okna itp. To samo będzie się z ogrodem. Na razie nie ma mowy o pracach w nim. Czasem słyszę jak szumią chwasty, wybijające się ponad rośliny szlachetne. Chwast ma taki upiorny zwyczaj, że jego tempo wzrostu jest w postępie geometrycznym do tempa wzrostu roślin uprawnych. A z drugiej strony, jak te szlachetne trochę bardziej podrosną, to przynajmniej je zauważę, bo w zeszłym roku za szybko zabrałam się do odchwaszczania i wyrwałam sobie kilka takich, które powinny zostać. Dalej nie mam pomysłu, jak przeorganizować ogród kwiatowy tak, by było jak najmniej z nim pracy. Stare rośliny wyradzają się lub giną, a na ich miejsce trzeba coś posadzić. Problem w tym- co? Liliowców mam już ze 20 gatunków, trochę przetaczników, jakieś pysznogłówki, juki, irysy, orliki, floksy i jeszcze trochę różnych bylin, a między nimi wsadzone są niskie azalie. Nadal szukam bardzo niskich krzewów, takich do 1 m wysokości. Posadzę je w miejsce bylin, które „wypadły”. Trochę niefortunnie został ogród kwiatowy zaplanowany, kiedy go zakładałam. Na początku biegła przez środek szeroka dróżka, a po jej bokach ciągnęły się długie rabaty kwiatowe (długie na 10 metrów, szerokie na 1,20) obsadzone wszelkimi bylinami i kwiatami jednorocznymi. Po obu stronach tych grządek były grządki z warzywami. Potem zlikwidowałam warzywa, po jednej stronie przekształciłam grządki w nieduże klomby w trawniku. Po drugiej stronie pozostał układ grządkowy. Jednak zamieniałam grządki warzywne w kwiatowe i „ułożyłam je” wzdłuż tych długich. I to był błąd. Trzeba było poprzesadzać byliny (póki się dało) w taki sam sposób, jak po tej drugiej stronie- zrobić małe klomby (kępy bylin) w trawniku. Teraz liliowce oraz inne byliny są tak duże, że nie można ich przesadzać i w ten sposób mam 3 długie grządki kwiatowe oraz kawałek szerokiego „areału kwiatowego”, ze ścieżkami, które trzeba odchwaszczać. Ja je „randapuję”, ale to żaden cymes, bo wolałabym nie lać chemii do ogrodu. Wykosić się ich nie da- za wąskie. Na odchwaszczanie nie mam sił- to jednak jest spory metraż. Piszę głównie o ścieżkach, bo byliny tak się rozrastają, że na grządkach jest mało chwastów. Natomiast na ścieżkach tworzą się chwastowiska. Nie wyłożę ich płytkami, kamieniem itp., bo nie mam kasy. Żwirek nie zda egzaminu, wtopi się, żadne folie tudzież piaski i kostki nie wchodzą w grę, bo to też kosztuje, a poza tym po roku, dwóch jest beznadziejne. Dochodzę do wniosku, że pozostaje mi ta cholerna chemia- siły mi się kończą. Z drugiej strony, mam czas przez całe lato przyjrzeć się i pomyśleć, może jednak coś jeszcze wykombinuję z tymi grządkami.\nOgrodowe zwierzaki są teraz bardzo aktywne. Ptaki budują gniazda i drą się jak oszalałe. Wróciły gołębie wędrowne. Gniazda kosie powstają w tujach blisko domu i na cisie, rosnącym przed oknem sypialni. Prawdopodobnie w tych samych tujach, buduje gniazdo drozd. Wiewiórki też widać codziennie na trawnikach. Obudziły się zaskrońce. Na pewno są w ogrodzie trzy dorodne osobniki. Przyłapałam wszystkie trzy, kiedy wygrzewały się pod ścianą, przy piwnicznym okienku. Wczoraj, wieczorem, na trawniku przy bramce, spotkałyśmy z Bezą, jeża Przypuszczam, że to zeszłoroczny miot, bo jeszcze jest nieduży. No i bardzo uaktywniły się uszatki.\nPopatrzcie jakie one są fajne\nZdjęcia drozda i wiewiórki robiłam przez szybę\nW poszukiwaniu zakopanych orzechów\nRuda ubzdurała sobie, że w donicach zakopane ma orzechy (były, ale się "zbyły" przy sadzeniu bratków) i od czasu do czasu robi w nich akcję. Niezbyt mi się to podoba, bo potem muszę wsypywać ziemię z powrotem do donic.\nMoże to Donna, a może Zyzio? To ich ulubione miejsce, w którym, do południa, wygrzewają się. Potem sobie idą w ogród. Mieszkają też pod jukami.\nTakie paskudztwo przyłazi do naszego ogrodu. Tym razem "zawisł" na modrzewiu i tak trwał, a pod drzewem szalały psy mojej siostry. Nie wiem, czy było mi go żal. Koty są fajne, ale daleko od naszego ogrodu i tyle:)\nAutor: Jaskółka o 11:13\nEtykiety: codzienność, filmiki, ogród, zaskrońce\nCoś było, ale co?\nTak naprawdę, to nie wiem, na co byłam chora. Dwa tygodnie temu, obudziłam się z potwornym bólem kręgosłupa lędźwiowego. Takim, że nic tylko chodzić po ścianach i gryźć tynk. Zadzwoniłam do ośrodka, wyznaczono mi godzinę konsultacji i przez telefon biedna pani doktor, musiała zdiagnozować, co to może być. Korzonki. Dobra. Dostałam baterię lekarstw. Przez trzy dni brałam je, ale pojawił się obrzydliwy kaszel. Taki z gardła. Temperatury przez ten czas zero, nul, żadna. No nie- taka poniżej 36 stopni i straszne osłabienie a w nocy spływałam zimnym potem. Znowu konsultacje telefoniczne. Jak taki lekarz ma postawić diagnozę przez telefon, bez osłuchania, zajrzenia w gardło? Jakoś wspólnie dotarłyśmy do stwierdzenia, że to pewnie będzie- teraz należy sobie wybrać:\n- zapalenie gardła/krtani,\n- zapalenie płuc- (bez gorączki- kiedyś już tak miałam)\nDostałam silny antybiotyk, jakieś osłonówki, syrop. Leżałam trzy dni, jak sznitka. Potem załknęłam się i dostałam takiego ataku kaszlu (mogłam się utopić, a co- nie śmiać się), że zdarłam sobie struny głosowe. Przez następne trzy dni mówiłam tylko szeptem i takim sznapsbarytonem, jak po ciężkim przepiciu. Nieważne, co dalej. Po prostu przebidowałam w łóżku te prawie dwa tygodnie, a teraz zbieram siły do życia. Nie jest lekko, bo nogi mam jak z waty i co chwilę muszę przysiadać. A rwie mnie już do ogrodu, jak diabli.\nNa razie jestem szczęśliwa, że nie zostałam ukoronowana.\nA tu taka fajna optymistyczna piosenka. Pamiętacie ją?\nEtykiety: Beza, Muza, Trudne chwile, zdrowie


SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG - Kombi Generacja I 150KM (2017)\nSKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM\nSKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel) (2017 - obecnie)\nWersja jest produkowana od roku 2017 do dziś. SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I to klasa wyższa średnia samochodów osobowych. Cena nowej wersji SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I to od 150 700 do 156 250 PLN.\nMoc maksymalna wynosi 110 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I wynosi 150 KM, co sprawia, że prędkość maksymalna wynosi 194 km/h. Silnik SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1968 cm3. Na każdy cylinder w silniku SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I osiąga moment obrotowy 340 Nm. SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I to diesel.\nŚrednie spalanie SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I wynosi około 5,7 l na 100km. Warto nadmienić, że SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I posiada 5 drzwi, 5 siedzeń a bagażnik ma maksymalną pojemność wynoszącą 2065 litrów. Wymiary samochodu: 4697 mm długości, 1882 mm szerokości, 1676 mm wysokości.\nOpinie o SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)\nRaporty spalania SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)\nDane techniczne SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)\nWymiary SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)\nWyposażenie SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)\nCeny SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)\nlistopad 2019 - obecnie 156 250 PLN\nlipiec 2019 - październik 2019 153 200 PLN\nstyczeń 2019 - czerwiec 2019 155 150 PLN\nlistopad 2018 - grudzień 2018 152 500 PLN\nlistopad 2017 - październik 2018 150 700 PLN\nZdjęcia SKODA Kodiaq 2.0 TDI 4x2 Sportline DSG Kombi I 150KM (diesel)


Ubezpieczenie dziecka - Roczne indywidualne NNW poza szkołą • PROMAX Ubezpieczenia\nOferujemy indywidualne roczne ubezpieczenie dziecka i młodzieży uczącej się do 26 roku życia – wybierz jeden z pięciu pakietów lub kup online.\nStudentów do 26 roku życia, jeżeli kontynuują naukę w trybie dziennym.\nW pakiecie dziecko można ubezpieczyć dziecko lub dzieci na jednym z czterech dostępnych wariantów:\nŚmierć Ubezpieczonego 10 000 zł 20 000 zł 30 000 zł 50 000 zł\nUraz niepowodujący trwałego uszczerbku na zdrowiu – – – 20 000 zł\nCena 30,00 zł 55,00 zł 83,00 zł 169,00 zł\nKarta produktu NNW dla dziecka\nUbezpieczenie dziecka można wykupić w naszym biurze. Jeśli jesteś zainteresowany zapraszamy do kontaktu. Warto pomyśleć o ubezpieczeniu dziecka przed wakacjami. Czy wiesz na jaką sumę ubezpieczenia jest ubezpieczone Twoje dziecko w szkole lub przedszkolu i jakie świadczenia masz zapewnione z tamtej polisy? Podejmij świadomy wybór i wybierz zakres, który zapewni Twojemu dziecku REALNĄ OCHRONĘ w przypadku nieszczęśliwego wypadku. Ubezpieczenie dla dziecka możesz też wykupić online z naszą 10% zniżką gdyż jesteśmy lokalnym pośrednikiem Bezpieczny.pl. Nasz kod pośrednika gwarantujący 10% zniżkę to 02055 – wystarczy wpisać go w kalkulatorze ubezpeczeń. A tutaj są bezpośrednie linki do kalkulatorów – Ubezpieczenie NNW szkolne i ubezpieczenie NNW dla przedszkolaka lub dziecka uczęszczającego do żłobka\nPraktycznie co rok oferta ubezpieczeń szkolnych się zmienia, dlatego zobaczcie jaka była oferta na nnw szkolne w roku szkolnym 2018/2019. Zapraszamy do współpracy 🙂


Niebieski Szlak Karpacki …i jego macki – początek (Dynów – Bircza) – Bezdrożnik Beskidzki\nJesteś tutaj: Strona Główna1 / niebieski szlak karpacki2 / góry3 / niebieski szlak karpacki4 / Niebieski Szlak Karpacki …i jego macki – początek (Dynów &...\nDojazd do Rzeszowa (dzień 0)\nZ okazji kwietniowego zakończenia meteorologicznej zimy oraz ultramokrego maja, wraz z nadejściem pozytywnych prognoz pogodowych na okres najdłuższych dni w roku, materializuje mnie się plan ostatecznego rozprawienia się z pewną trasą. Historia jej powstania, próby przejścia jednym ciągiem oraz zebrania zeń materiału filmowego to temat na rozpiętość rolki papieru toaletowego, zatem zostawiam te kwestie do poruszenia w odrębnej opowieści.\nPierwszy etap dojazdu do Rzeszowa odbywam autobusem komunikacji miejskiej w Bielsku-Białej w kierunku dworca PKP. Niby nic szczególnego, ale w tym momencie jeszcze nie wiem, że ten krótki epizod odciśnie swe piętno na dalszych wydarzeniach dnia bieżącego. Podjarany początkiem „przygody życia” tak fikuśnie majstruję w smartfonie, że uwalam PIN do płatności w aplikacji do zakupu biletów. Nic to – nabywam wersję analogową do Katowic natomiast bilety do Rzeszowa mam w wersji off-line. Uwalam się w „Elfie” zgodnie z planem. Sielankę przerywa z pozoru niewinna myśl, że jak się chwilę zastanowię to na pewno wpadnie mi do głowy co zapomniałem spakować (taka turystyczna tradycja). Chwila zastanowienia i… bingo, psia jego mość! Dowód osobisty – potrzebny chociażby do okazania przy kontroli wcześniej zakupionych biletów elektronicznych oraz zakwaterowania (nie zawsze, ale znając moje zafajdane szczęście…). Powoli dociera do mnie, że nie jestem w pociągu do celu tylko w d…e. Dojeżdżam zniesmaczony do Katowic i nabywam bilet „unplugged” w obie strony – trzeba wrócić po dokument. Oczekując na odjazd konsumuję śniadanie, które popijam nerwowym „ekspresso”. W międzyczasie rozwiązuję problem z apką i zwracam bilet do Rzeszowa z którego już nie skorzystam. Szybka rekalkulacja dojazdu i rezerwacja biletu na kolejne połączenie. Tym razem wszystko idzie już jak z płatka i finalnie ląduję w ICku do końcowego przystanku zaplanowanego na „dzień 0”.\nPatrząc na zmieniający się za oknem krajobraz staram się złapać klimat wędrówki o długości zbliżonej do przejazdu pociągiem w obie strony. W tej chwili wydaje się to zbyt abstrakcyjne. Przerzucam uwagę na sprawdzanie prognoz pogody:\nPierwsze zadanie – potwierdzić naocznie rozkład i miejsce skąd można teleportować się do Dynowa. Początek szlaku musi poczekać (urlop nie jest z gumy), ale obiecuję sobie nadrobić zaległości. Mijam znany mi już dworzec autobusowy, którego klimat przenosi mnie w czasy PRL-u. Przystanek mojego wozidła nieco na uboczu, ale na szczęście w tym samym miejscu które zapamiętałem. Byleby tylko kurs nazajutrz odbył się planowo – więcej luksusu mnie nie potrzeba:\nKierując się na południe w stronę noclegu mijam osobliwą kładkę:\nBardzo mnie przypada do gustu – kręcę 2 kółeczka i nawiguję zawoalowaną trasą do hotelu. Spieszyć się nie muszę – daję sobie czas na rzut oka na miasto, bo do tej pory zwiedzałem jedynie rejon dworca PKP:\nTen pomnik przykuł moją uwagę gdy driftowałem na kładce. Musiałem podejść i zobaczyć z bliska:\nZachodzę pod fosę zamku. W tym momencie jeszcze nie wiem, że oblężenie się załamie:\nZwiedzanie niemożliwe. Muszę się zadowolić paroma fotkami:\nPostanawiam obejść dookoła, bo jakoś tak od krzaków zacząłem i czuję niedosyt:\nNiby widać więcej, ale jednak krzaki lepiej budowały klimat:\nIdąc dalej mijam kolejny pomnik. Tym razem pośrodku spokojnego, przyjemnie zielonego zakątka:\nChciałoby się posiedzieć, ale postanawiam że tempo zwolnię dopiero po zakwaterowaniu:\nOstatni rzut obiektywem w stronę miłej dla oka zabudowy:\nTo muzeum jest już zamknięte, ale jak na moje uczulenie na miejskie wycieczki to dzień kończę w poczuciu wykonania planu pięcioletniego:\nPodczas późnopopołudniowych zakupów zapada jeszcze decyzja o uzupełnieniu ekwipunku o:\nworki które dodatkowo zabezpieczą ekwipunek w razie zlewy\nnieco większą ściereczkę do zbierania skondensowanej wilgoci ze ścianek namiotu (pierwotnie przewidziana w tym celu mikrofibra do optyki słusznie wydała mnie się jednak niewystarczająca):\nRzeszów – Dynów – Bircza\nRankiem budzę się przy nerwowym śniadaniu na które składa się połowa wczorajszej kolacji. Jak zwykle „musiałem” pospać do oporu… no ale cóż – późno zasnąłem próbując odgonić pochmurne myśli o tym ile dni upłynie zanim dopadnie mnie załamanie pogody. Szybkim krokiem zmierzam w kierunku przystanku busów, bo mam spory kawałek do przejścia. Szczęście dopisuje – udaje się wydostać z Rzeszowa zgodnie z planem i po około godzinie melduję się w znajomym miejscu:\nŻegnając w myślach miejsce rozpoczęcia wędrówki próbuję poczuć doniosłość chwili, że to tu i teraz materializuje się moment na który czekałem kilka ostatnich miesięcy. Jednak jedyne co wyraźnie czuję to słusznej wagi plecak. Czy to miało tak wyglądać? To całkiem bez znaczenia – pomyślałem po chwili zastanowienia – zważywszy na to, że z perspektywy biurka miałem sporo czasu aby półświadomie wyidealizować sobie kolejną przygodę:\nMijam rynek w Dynowie. Nie po drodze mnie tu robić pierwszy przystanek skoro dopiero co wrzuciłem bieg do przodu:\nPrzechodzę przez południową część Dynowa i minąwszy sklep obok stacji benzynowej żegnam cywilizację przekraczając linię Sanu:\nW tym miejscu dociera do mnie, że oto stoję u bram trasy z którą próbuję się zmierzyć już po raz trzeci. Ogarnia mnie jednak spokój i przekonanie, że tym razem być lepiej przygotowanym się nie da, a jeśli szlak pokaże swój pazur to nie poddam się bez walki:\nOpuszczam asfalt i delektując się pierwszą zadyszką osiągam wiatę, która wita mnie taką oto panoramą z Dynowem w tle. Wkraczam w Pasmo Kruszelnicy:\nObok wiatki kolejna tablica informacyjna:\nWiatka solo. Uwalam się na dłuższą chwilę i kontempluję widoczki. Korzystam z okazji do spróbowania suszonej wołowiny własnego wyrobu i dochodzę do wniosku, że czeka mnie codzienny trening silnej woli aby nie wszamać całodziennej porcji na raz:\nChwilę później żegnam miejsce odpoczynku i kontynuuję podejście:\nGdy wiata znika z oczu, urzeka mnie taki oto widoczek. Bardzo mnie się podoba takie odcięcie łąki:\nFeeria barw łąk nad Dynowem „zmusza” mnie do użycia zooma (zdecydowaną większość ujęć robię na szerokim końcu):\nGdzieś dalej napotykam na dość ciekawy okaz. Grzybobrania z tego nie będzie (ani wsadu do jajecznicy), więc udokumentowawszy ruszam z kopyta:\nProfilaktyczne straszonko niedźwiedziem:\nNa Pasiekach leśnicy zbierają na ognisko ;-)\nPasieki na większości map to szczyt nienazwany (dziwne to, gdyż wokół sporo miejsca)\nPostanawiam cyknąć panoramkę nieco szerzej (takiej okazji nie można zmarnować):\nWidok na dolinę Sanu (na północ – w kierunku Bachórza / Bachórzca) stanowi miły dodatek do krótkiego postoju. Gdzieś przed te wzgórza na horyzoncie biegnie niebieski szlak:\nWidząc góry w oddali kiełkują mi w głowie pytania w stylu „czy tam biegnie jakiś szlak?”:\nZaczynają się ukazywać zabudowania Dylągowej – znak, że przede mną dłuższy i bardziej odkryty odcinek. Dobrze, że nie ma upału – tu spłonąłbym jak zapałka:\nPierwsze statyczne ujęcie kamerką sportową tego dnia. W tym momencie nie jestem świadomy przesunięcia czasu pomiędzy nią a bezlusterkowcem (co na etapie składania tej relacji okazuje się być mocno upierdliwe). Zaraz za wzgórzem Pasieki odbijam niespodziewanie w lewo za znakami w terenie (w stosunku do tego co mi pokazują nieaktualne w tym miejscu mapy elektroniczne – wszystkie jak jeden mąż). Zmiana przebiegu świta mi w głowie po krótkim powrocie myślami do ubiegłorocznego przejścia tego fragmentu. Wbijam na asfalt …brrr! Myśl o katowaniu stóp w ten nieoutdoorowy sposób próbuję odciągnąć wspomnieniem ubiegłorocznego widoku (kosmicznej w tym miejscu) instalacji platformy wiertniczej. Ze zdziwieniem stwierdzam, że pozostał po niej jedynie ślad w postaci zabezpieczonej dziury po odwiercie. Uśmiechnąłem się pod nosem gdy przypomniało mnie się, że ktoś pozdrawiał mnie z wysokości zauważywszy piechura z plecakiem (zapewne nieczęsty widok w tym miejscu) i tak jakoś milej się wtedy wędrowało:\nJeszcze przed skrzyżowaniem dróg (odbicie na Dylągową i pole namiotowe „Niezapominajka”) łapię kawałek cienia i dobrą okazję na kolejną panoramkę zanim zanurzę się znowu w gęsty las:\nDochodzę do odbicia na „Niezapominajkę”. Z bólem serca nie skręcam w prawo. Tabliczka informuje mnie, o czasie do kolejnego wyjścia z lasu:\nPrzed ostatecznym wejściem w las mijam taki oto wystrzałowy lokal:\nW okolicy odbicia na Kruszelnicę (500) mylę drogę pochłonięty filmowaniem (słabo widoczny znak okazał się nieco nadszarpniętą strzałką w prawo). Gdy ścieżka zaczyna zdecydowanie się obniżać, łapię kolejne wątpliwości nawigacyjne – tym razem przez brak ciągłości oznakowania. Na szczęście główna ścieżka doprowadza mnie na przeciwległy skraj lasu i żegna mnie analogicznym lokalem:\nMijam jedno gospodarstwo z luźno biegającymi czworonogami. Przystaję na chwilkę i pstrykam krajobraz kamerką…\n…oraz bezlusterkowcem (tak dla porównania szerokości kadru i jakości odwzorowania). Pierwszą kategorię wygrywa kamerka, drugą – bezdyskusyjnie aparat:\nZbliżenie na sacrum:\nLawiruję mostkiem łypiąc okiem na niebieskie akcenty:\nTen obiekt muszę kiedyś zwiedzić. Tym razem znów odpuszczam z braku czasu. Będzie pretekst, aby znów tu wrócić:\nW okolicy najwyższego punktu kolejnego leśnego odcinka robię krótki postój będąc psychicznie poszarpanym błądzeniem w poszukiwaniu niebieskich znaków. Po sąsiedzku mam kolejną ambonę. Za gospodarstwem, po zejściu z asfaltu w Piątkowej-Pracówce, porządnie się nawodniłem i uzupełniłem zapasy w tym zakresie, co okazało się kluczowe:\nMając ochotę wsadzić pędzel w d… znakarzom, którzy przyczynili się do „świetności” tego odcinka wytaczam się z lasu nad Kotowem. Na ukojenie nerwów strzelam szerokim kadrem:\nW oddali dostrzegam jakieś pasma. Wreszcie jakiś plan dalszy niż drzewa tuż przed nosem:\nJeszcze ostatnie ujęcie zanim spontaniczną decyzją postanowię o zejściu na Kotów:\nKotów wita mnie taką oto luksusową miejscówą:\nJest i opcja transportu, ale mnie nie pozostaje nic innego jak pogodzić się z kilkoma kilometrami szurania po asfalcie:\nPoczątkowo niektóre zabudowania powodują u mnie lekki wytrzeszcz oczu:\nIdąc dalej zaczynam rozumieć więcej:\nMoja obecność zostaje zauważona:\nŻegnając jedynych dostrzeżonych przeze mnie „mieszkańców” Kotowa podążam dalej w kierunku cerkwi:\nPo chwili osiągam obiekt zauważony na mapie i dokumentuję szeroko,…\n…i na koniec – od frontu:\nMijam stare zabudowania Rudawki Birczańskiej…\n…spośród których swoją urodą urzeka mnie zielony domek:\nPo prawie 4-kilometrowym asfaltowaniu napotykam kościół w Rudawce, który kiedyś był cerkwią:\nZabytek wydaje się być odnowiony. Zachodzę w głowę ile ostało się z pierwotnego wyglądu:\nNiestety zamknięte na cztery spusty. Mnie pozostaje nacieszyć się odpoczynkiem pod dzwonnicą i ruszyć w dalszą drogę. Następny przystanek – stacja benzynowa w Birczy. W myślach szczerzę zęby na hotdoga i kawę …albo coś równie niezdrowego:\nAsfalt dobija moje stopy. Zasiadam na łyk wody we wiacie przystankowej:\nPrzemykam szybko obok stacji benzynowej. Teraz już mnie się odechciało kawy i hotdogów. Marzę jedynie o ciepłym prysznicu i walnięciu się na wyrko. Jedzenie ogarnę gdzieś pomiędzy. Dochodzę do pobliskiego hoteliku – jedyne miejsce w okolicy w którym udało mnie się zarezerwować nocleg z wyprzedzeniem (opcja wyżywienia i miła obsługa też na plus). Dwa kolejne zdjęcia zrobiłem już rankiem dnia następnego, ale tutaj bardziej pasują jako dopełnienie dnia pierwszego:\nPokoik z wygodnym łóżkiem oraz prysznic z gorącą wodą (dla rozgrzania zmęczonych mięśni) to szczyt moich marzeń. Wieczorem słucham szlagierów KSU i uzupełniam kalorie. Odpływam zmęczony ilością asfaltu. Mnie w to graj – nikt nie mówi, że będzie niefajnie jak nie będzie lekko. Gęba sama się uśmiecha na myśl kolejnego chaszczowania po okolicach – te rarytasy zostawiam sobie na kolejną okazję. Dzisiaj decyzja była dobra – nie dotarłbym tutaj przed zmrokiem idąc przez Masyw Piaskowej i Sufczynę (a filmowanie całości stawiam tym razem za cel nadrzędny):\n2021-06-03_Dynów-Bircza.zip (285,4 KB)\nNiebieski Szlak Karpacki …i jego macki – dzień #2 (Bircza –...


Adopcja – pomyśl sercem | HovaWarty\n„Aby właściwie nacieszyć się psem, nie wystarczy po prostu nauczyć go być prawie człowiekiem. Chodzi o to, by otworzyć się na możliwość stania się po części psem” – /Edward Hoagland/\nJesteśmy zdecydowani na psa. Przemyśleliśmy wszystko dokladnie, wiemy, że pies to żywe, czujące stworzenie. Wiemy, że to obowiązki, wydatki, dylematy „co z psem w wakacje?”, które będą nam towarzyszyć przez kilkanaście lat. Wiemy, że psy chorują, czasem ciężko i przewlekle, co wiąże się z dużymi wydatkami. Najważniejsze, że pragniemy mieć psa. Pies to nie tylko towarzysz człowieka, to jego najlepszy przyjaciel. Pies nigdy nas nie zdradzi, nie będzie osądzać. Nie obchodzi go, czy jesteśmy mądrzy czy głupi, chudzi czy grubi, bogaci czy biedni. Naszego psa interesuje tylko, że MY, jego ludzie, JESTEŚMY. Pies przyniesie nam radość, spokój, zabawę, ukojenie, a przede wszystkim bezwarunkową miłość, która nigdy się nie skończy. Tego właśnie pragniemy. I kiedy decyzja została podjęta, stajemy przed dylematem – kupić czy adoptować?


Do pobrania za darmo CaringBridge Dla Android - Aplikacja\nFilmu: 11 Nov 11\nRozmiar: 1287 Kb\nCaringBridge - CaringBridge ułatwia pozostawanie w kontakcie z najbliższymi.\nCaringBridge dla Androida ułatwia pozostawanie w kontakcie z najbliższymi, gdy jesteś on-the-go. Odwiedź strony CaringBridge za pomocą Androida i pozostawić włączone urządzenie wiadomości wsparcia w księgach gości, czytać i hołdy wpisów do dziennika i zobacz zdjęcia.\nCaringBridge autorzy witryn mogą korzystać z aplikacji, aby dodać wpisy do dziennika, zdjęć i tła opowieści. Autorzy mogą również korzystać z ustawień zarządzania ustawieniami prywatności i dodać Szybkie Notatki.\nAplikacja obsługuje teraz możliwość tworzenia witryny CaringBridge. Użytkownicy aplikacji mogą także usunąć z ich strony Lista stron. Twoja lista stron będzie teraz na bieżąco z liczby aktualizacji dziennika od Twojej ostatniej wizyty.\nWitryny CaringBridge są możliwe dzięki hojności wdzięcznych dawców. Opcja darować CaringBridge jest już dostępny.\nCaringBridge jest niedochodową zapewniając bezpłatne, prywatne strony internetowe dla osób mających duże wyzwanie dla zdrowia.\n11 Nov 11 W Internet i Komunikacja, Komunikatory i Czaty\nKomentarze do CaringBridge


Znajdz informacjie dotyczące zakonu św. Franciszka... - Zadane.pl\nZnajdz informacjie dotyczące zakonu św. Franciszka. Czym zajmowali się franciszkowie w średniowieczu,a jaką działalność prowadzą w dzisiejszych czasach ?? Możeeee być z netuuu !! dajee naj ;)\nFRANCISZKAŃSKI ZAKON ŚWIECKICH (III ZAKON ŚW. FRANCISZKA)\nFranciszkański Zakon Świeckich przy parafii św. Anny w Wejherowie działa od 1945 roku. Obecnie wspólnota liczy 73 członków, w tym 14 osób w sekcji przy parafii Św. Krzyża w Rumii. Asystentem miejscowej wspólnoty jest o.Gwardian Tyberiusz Nitkiewicz OFM. Wspólnota współpracuje z radami wyższego szczebla, z innymi miejscowymi wspólnotami FZŚ, z młodzieżą Franciszkańskiego Ruchu Apostolskiego oraz z grupami modlitewnymi tutejszej parafii. III Zakon angażuje się w życie parafialne m.in. poprzez: udział ze sztandarem w uroczystościach, świętach i odpustach; oprawę liturgiczną Mszy Św.; pomoc w przeprowadzeniu Dnia Chorych; pomoc w przygotowaniu i przeprowadzeniu Festynu Katolickiego; sprzątanie kościoła i kaplic na Kalwarii Wejherowskiej; pomoc w działalności Kuchni św. Franciszka dla ubogich; kwesty na cele charytatywne; sprzedaż prasy katolickiej.


Sklep rehabilitacyjny Bardomed » Sprzęt sportowy i fitness»Taśmy i tubingi»Taśmy rehabilitacyjne\n12,00 zł Cena Brutto W magazynie\n32,00 zł Cena Brutto W magazynie\n123,00 zł Cena Brutto W magazynie\n180,00 zł Cena Brutto W magazynie\nTaśma rehabilitacyjna MoVes FIT Band 2,5 m (pastelowe kolory). Idealna do wykonywania różnego rodzaju ćwiczeń w domu, w gabinecie rehabilitacji, na siłowni. Taśmy MoVes charakteryzują się wysoką jakością i wytrzymałością. Używana jest do ćwiczeń...\n40,00 zł Cena Brutto W magazynie\nTaśma rehabilitacyjna MoVes FIT Band 5,5 m (pastelowe kolory). Idealna do wykonywania różnego rodzaju ćwiczeń w domu, w gabinecie rehabilitacji, na siłowni. Taśmy MoVes charakteryzują się wysoką jakością i wytrzymałością. Używana jest do ćwiczeń...\n283,00 zł Cena Brutto W magazynie\n234,00 zł Cena Brutto W magazynie


Skuteczne metody na biegunkę w podróży - Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl\nBiegunka to zaburzenie trawienia, które objawia się częstymi (co najmniej 3 na dobę), wodnistymi wypróżnieniami.\nPodczas letnich wyjazdów przyczynami dolegliwości zwykle są zatrucia pokarmowe, infekcje wirusowe lub po prostu kontakt z inną florą bakteryjną (zwłaszcza podczas wycieczek za granicę, głównie do krajów mało rozwiniętych).\nCo można zrobić, by szybko pokonać chorobę i dalej cieszyć się urlopem? Oto sprawdzone rady.\nPodczas biegunki, której często towarzyszą też wymioty i gorączka, szybko tracimy duże ilości płynów, co grozi odwodnieniem. Dlatego podstawowym zadaniem podczas choroby jest utrzymywanie właściwego poziomu nawodnienia organizmu – chory musi więc jak najwięcej pić.\nNajlepiej podawać mu specjalny preparat nawadniający, który uzupełnia tracone wraz z płynami elektrolity, np. Orsalit, Gastrolit (do kupienia w aptece).\nWarto też niewielkimi porcjami popijać wodę niegazowaną,gorzką herbatę, rumianek, napar z koperku (lekko schłodzone, by nie wywołać wymiotów). Dobrze jest dodać do nich szczyptę soli, gdyż zatrzymuje ona wodę w organizmie.\n◗Stosujemy leki i specjalną dietę\nW leczeniu biegunki pomocny bywa węgiel leczniczy, który wiąże toksyny, bakterie, gazy jelitowe i inne szkodliwe czynniki, hamując dolegliwości. Polecana jest też Smecta, która działa osłonowo na jelita i zmniejsza nasilenie objawów.\nDoraźnie można zażyć również Stoperan. Wprawdzie hamuje on ruchy jelit, dzięki czemu rzadziej odwiedza się toaletę, ale nie leczy samej biegunki.\nPowrót do zdrowia znacząco przyspieszają za to probiotyki, np. Dicoflor, Lakcid, Lacidofil, które szybko odbudowują florę bakteryjną jelit. Podczas choroby warto też przestrzegać lekkostrawnej diety.\nPolecane są: kleik ryżowy, jogurty i kefiry, białe pieczywo, gotowane warzywa, zwłaszcza marchewka, ziemniaki i dynia, a także niektóre owoce – banany, morele, jagody i aronia. Można skusić się na kostkę gorzkiej czekolady, ponieważ kakao hamuje wydzielanie wody do jelita cienkiego, ograniczając biegunkę.\n◗Chronimy dzieci przed powikłaniami\nU maluchów jednym z najgroźniejszych następstw biegunki jest odwodnienie. Objawy o nim świadczące, takie jak zapadnięte ciemiączko u niemowlęcia, płacz bez łez, spierzchnięte usta, pieluszka sucha od 3 godzin (u starszego smyka – nie oddawanie moczu od 6 godzin) wymagają natychmiastowej konsultacji z lekarzem.\nJak zmniejszyć ryzyko dolegliwości?\nAby uniknąć kłopotów trawiennych na wakacjach, warto przestrzegać kilku ważnych zasad.\n✔ Dbaj o higienę. Kilka razy dziennie myj ręce, używając mydła lub żelu antybakteryjnego.\n✔ Pij wyłącznie butelkowaną wodę. Zwłaszcza na urlopie za granicą unikaj napojów z dystrybutorów oraz... lodu dodawanego do drinków.\n✔ Bierz probiotyki. Przyjmowane profilaktycznie wzmacniają florę bakteryjną układu pokarmowego.\nPodstawowy płyn do nawadniania organizmu można przygotować samodzielnie niemal w każdych warunkach.\n✔ Odmierz 120 ml wody – przegotuj ją i ostudź.\n✔ Do płynu wsyp 1/4 łyżeczki soli kuchennej i łyżeczkę glukozy (do kupienia w aptece). Dla lepszego smaku dodaj kilka kropli cytryny.\nNews Skuteczne metody na biegunkę w podróży w kategorii Choroby w serwisie Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl


Gwarancja na tarcze hamulcowe - Insignia - Niemieckie - AutoCentrum - Forum\nHome Marki i modele Niemieckie Gwarancja na tarcze hamulcowe - Insignia\nGwarancja na tarcze hamulcowe - Insignia\nStarted by tdci, May 13, 2010\nmam 46000 km i zwichrowane tarcze (tylne). Opel coś się uchyla, że niby nie gwarancja, że do 30 tys km tylko... nie wiecie jak to jest?\nMam to samo, tylko przy 27 tys., i też się na to Opel odlał. Link do wątku:\nWitajcie, mam taki sam problem,tarcze do wymiany przy 42000 wiec sama musze sobie je zrobic, bo serwis umywa rączki, prosze podajcie mi jakiś sposób na nich, bo tdci nie dodzywa się.\na to wiśnia ten tdci\nTu się nie wykłucisz raczej....Bo tarcze to normalna rzecz eksploatacyjna.\nale czym innym jest zuzycie eksploatacyjnew sensie ze sie cienkie zrobia a czym innym pokrzywienie Przynajmniej moim zdaniem.\nAle jak np. Po ostrej jeździeZ ostrym hamowaniem na myjnie pojedziesz?\nzeby porzadnie zgrzac hamulce z tyluto sie trzeba nieco postarac. I tdci taczej nie jechal wtedy na myjnie. Pomijam to ze byloby wtedy to widac na tarczach bo by sie fioletowe zrobily\nNo w sumie też racjaA rozgrzać tył to żaden problem\nWystarczy na ręcznym pośmigać\nzakladam ze jednak wpadl na to zeby zwolnic ten hamulec\njaki hamulec?śmiech śmiechem a ja ciągle jestem w kropce. Dla mnie normalne zużycie to rzeczywiście starcie a nie zwichrowanie. Tym bardziej, że się pogłębia i teraz przy hamowaniu auto zaczyna drżeć (od strony kufra)... a opel nabrał wody w usta i czeka aż się znudzę i kupię sobie tarcze. Czy ktoś zna numer tel lub mail do GM Polska?\nŚmieję się z tego,bo miałem podobny przypadek i w końcu zrezygnowałem;)Opierało się to na tym, że kupiłem nowe tarcze ATE i po kilku tys. się pokrzywiły. Do reklamacji musiałbym je ściągać itd. Za stanie w garażu nikt mi nie zapłaci przecież. Z resztą z tego co się dowiadywałem w sklepie wujka, ciotki siostrzeńca to szanse na nowe tarcze były bliskie 0. I jeżdżę tak do tej pory(podprostowały się).\nw sumie racjau mnie dodatkowo dziwne odgłosy - jakbym taczką jechał - do Insigni nie przystoi.\nJedyne co zrobię to (jeśli opel uzna, że nie ma gwarancji) to nie kupię tarcz u nich tylko przywiozę swoje :-)\nA jesteś w 100%pewnien, że to tarcze?\ntak ... i na szczęście sukces - Opel uznał gwarancję :-)jeden mail do działu obsługi klienta i tajemnicze słowo DAS :-)\nna początku też myślałem, że to coś innego, nawet skasowali mnie 100 zł za czyszczenie przednich hamulców (bo wydawało się, że piszczy przód). A potem wyszło, że to tarcze z tyłu i są tak krzywe, że aż piszczy :-)\nteż tak sądzęna razie chłopaki pomierzyli wahania i wysłali wyniki do GM celem określenia sposobu wymiany ...a pokrywione są tak, że piszczy jakbym taczką jechał


Więzy Zony - Roman Kulikow - ebook - Legimi online\nWięzy Zony ebook\n4,5 (146 ocen)\nMoże nie wybitna, ale kawał dobrej historii. Jak lubisz ten świat wciąga bezlitośnie.\nOd początku fajna akcja, ale pod koniec za dużo s-f.Ogólnie za mało szwedania sie po opu szczonych wsiach, piwnicach podzienia itp.Ogólnie fajnie spędzony czas.\nWięzy ZonySztychDwa mutantyKajdany losuProjekt „Minotaur”Więzy Zony 2\nBłyskawica przecięła zygzakiem szare niebo. Po chwili rozległ się suchy trzask, grom przetoczył się dudniącym echem. Dopiero zanosiło się na deszcz, woda zbierała się w skłębionych chmurach, ale w powietrzu już czuć było wilgoć. Błysnęło raz jeszcze, i znowu. Na mgnienie oka jaskrawe światło zalało Zonę i jej mieszkańców.\nJeden z nich – nie do końca tutejszy, bo stalker – już od godziny usiłował umknąć pogoni.\nCoraz więcej białych zygzaków kreśliło na niebie wzory, splatające się w jeden nieprzerwany ciąg. W ich gniewnym świetle świat blakł na chwilę, tracił kolory jak prześwietlona klisza, a potem powoli odzyskiwał barwy.\nUciekinier wiedział, że pośród prześladowców nie było prawdziwych stalkerów – tamci korzystali z Zony, ale nie potrafili żyć w Niej. Gdyby nie to, już dawno by go dopadli... A tak miał pewną przewagę.\nPoruszał się szybkim krokiem, wystawiwszy przed siebie lewą dłoń z rozpostartymi palcami. Miał straszną ochotę pobiec, ale już dawno nauczył się, że w Zonie dobiec można tylko do własnej śmierci. Nerwy miał napięte jak postronki, ale dzięki temu zmysły wyostrzały się, a on lepiej wyczuwał anomalie.\nW lewej dłoni ściskał kilkanaście nakrętek, od czasu do czasu rzucał przed siebie jedną, aby upewnić się, że droga jest czysta.\nNie minął kwadrans, jak drogę zagrodziło mu niewielkie skupisko anomalii. Po lewej kręciła się „karuzela”, z przodu widać było dwa pulsujące „wiry”, które porozrzucały wokół siebie kawałki ziemi i połamały gałęzie pobliskich drzew. No tak, tutaj trzeba było zwolnić, a to z kolei oznaczało, że ścigający zaczną go doganiać.\nNa ramieniu majtał się karabin, w kaburze na pasie tkwił pistolet. Miał po magazynku nabojów do każdego i granat na czarną godzinę. Cieniutko, nawet jeśli oszczędzać.\nStalker rzucił nakrętką ku najbliższemu „wirowi”. Anomalia zachwiała się, fuknęła gniewnie i strzeliła kawałkiem żelaza z taką siłą, że nakrętka, niczym kula, przebiła na wylot pień drzewa po prawej.\n– O proszę – mruknął do siebie samotnik, rzucając drugą nakrętką w sąsiednią anomalię.\nPowoli, ostrożnie ruszył wąskim przejściem pomiędzy pułapkami. W samą porę: akurat gdy już schował się pomiędzy dwiema potężnymi manifestacjami Zony, zza wzgórza pokazali się szabrownicy. Odetchnął, przykucnął na chwilę, a kiedy bandyci wyłonili się zza drzew, cisnął w anomalię całą garść nakrętek.\n„Wir” zaszumiał i trzasnął, wyrzucając z siebie rozpędzone do straszliwej prędkości nakrętki niczym chmurę grubego śrutu. Pierwszego z bandytów nakrętka trafiła w policzek – wrzasnął, złapał się za rozoraną szczękę i runął na ziemię. Drugi miał mniej szczęścia – jeden pocisk ugodził go w biodro, drugi prosto w gardło, wychodząc krwawą fontanną przez kark.\nStalker upadł płasko w trawę akurat na czas, aby schować się za anomaliami, bo przeciwnicy otwarli do niego ogień z karabinów. „Wiry” chwytały kule, wykrzywiały ich trajektorie i rozrzucały we wszystkie strony, kosząc liście z drzew, a i nierzadko odrzucając z powrotem – tak, że strzelający kilka razy mało sami nie oberwali.\nNiedoszła ofiara cisnęła w anomalię drugą garść nakrętek, kolejny bandyta upadł z wrzaskiem na ziemię. Stalker leżał na plecach, ściskając w rękach karabin i patrząc z ukosa na prześladowców.\n– Ścierwo radioaktywne, już po tobie! – krzyknął zachrypniętym głosem ktoś chowający się za drzewami.\n– Się okaże – mruknął uciekinier.\nPoderwał się z ziemi i ostrzeliwując się pojedynczymi, ruszył szybkim krokiem wokół anomalii. Nie dając bandytom czasu, by wyjrzeli zza drzew, w końcu skrył się w gęstwinie krzaków, przedarł przez nie i wyszedł na polanę. Poryw wiatru uderzył mu w twarz, przyginając trawę i niosąc suche liście. Daleko przed nim widać było opuszczoną wieś, gdzie za poszczerbionymi płotkami próchniały stare, pokrzywione chatki. Po prawej stał białawy zagajnik, pełen drobnych brzózek.\nSkulił się, gdy pomiędzy brzozami pojawiły się ciemniejsze sylwetki i błysnęły ognie wylotowe karabinów – to szabrownicy, którzy mimo wszystko obeszli anomalie i teraz próbowali zajść go z flanki. Ruszył ku wsi, mając nadzieję znaleźć tam ukrycie; bandyci przeszli w trucht, chcąc przeciąć mu drogę.\nJak na złość, anomalii było mało, więc tamci mogli poruszać się szybciej.\nZrozumiał, że może nie zdążyć.\nKule zaświstały niebezpiecznie blisko. Stalker zerknął w kierunku zarośli – oho, pierwsza grupa bandytów też już deptała mu po piętach.\nPodniósł z trawy omszały kamień, rozejrzał się. Kilka metrów w prawo widział „trampolinę”... Podszedł bliżej, rzucił kamień – anomalia odbiła otoczak, ten śmignął stalkerowi nad głową i poleciał w kierunku brzozowego zagajnika, gdzie wpadł prosto w „wir” jakieś sto metrów dalej. Stalker syknął, niezadowolony, zaczął szukać kolejnego kamienia i bliźniaczej „trampoliny”.\nWreszcie zobaczył pasującą anomalię, rzucił kamień – ten wyskoczył jak rzucony z procy, poleciał prosto ku bandytom. Tamci zamarli na chwilę, kiedy brukowiec plasnął w trawę dosłownie pod ich nogami, ale potem odzyskali rezon i zaśmiali się głośno: ot, tylko tyle im może stalkerzyna zrobić, że kamieniami rzuca z desperacji!\nŚmiech zamarł im na ustach, kiedy stalker wyciągnął zawleczkę i rzucił w tę samą anomalię granat.\nBandyci rzucili się we wszystkie strony z krzykiem.\nJeden z szabrowników trafił w niewielką, ukrytą w trawie „trampolinę”. Anomalia pociągnęła go w górę, podniosła może metr ponad ziemię; zawył z przerażenia, przebierając nogami, zamachał rękoma – w tej samej chwili huknął detonujący granat, odłamki szarpnęły bandytą, wyrywając krwawe bryzgi z ciała, które zwisło bezwładnie.\nNim reszta się podniosła, stalker już ruszył ku wsi.\nWybrał dom, może nie najlepiej zachowany, ale najgęściej okrążony anomaliami, a więc najbezpieczniejszy. Ostrożnie wszedł na przekrzywiony ganek, jedną ręką uchylił drzwi – i zamarł.\nW półmroku sieni klęczał człowiek, celujący do niego z karabinu.\nPowoli, spokojnie opuścił broń na znak, że nie zamierza strzelać, uniósł rękę. Jednocześnie strzelił oczami w bok, szukając możliwości zejścia z linii ognia.\n– Spokojnie – odezwał się nieznajomy. – Lajon jestem. No wchodź do środka, ubezpieczam cię.\nStalker już otworzył usta, żeby też się przedstawić, ale z jakiegoś powodu nie mógł sobie przypomnieć, jak go wołają. Ot, dziwne, nie znać własnej ksywy...\nI wtedy jakiś odległy głos zawołał:\n– Aleksieju Fiodorowiczu!\nTak, to przecież jego imię! Ale w Zonie nie używa się imion, tylko ksywy, przezwiska! Co się tutaj...\nStarszy brygadzista remontowni Aleksiej Fiodorowicz Kożewnikow obudził się, potrząśnięty za ramię przez młodego stażystę. Nie minął kwadrans, jak z kluczem oczkowym w ręku wpełzł pod rozbebeszony już wcześniej mechanizm obrabiarki. Klnąc pod nosem na „krzyworękich projektantów bezużytecznego złomu”, po raz kolejny wziął się do ręcznej regulacji systemu hydrauliki.\nObrabiarka dawno już wyrobiła z naddatkiem liczbę godzin cyklu eksploatacji, podobnie jak większość maszyn w zakładzie. Tylko dzięki pomysłowości starszego brygadzisty i jego ludzi wszystko to jeszcze jako tako się kręciło... Aleksiej zaś lubił grzebać w starych maszynach. Za każdym razem, kiedy udawało mu się reanimować pozornie zajeżdżony sprzęt, czuł, jak malutka iskierka życia wskakuje też w jego serce.\nZdarzało mu się, że kiedy wracał do domu po udanej naprawie, to przyłapywał się na myśli: był niemalże szczęśliwy. Miał wszystko, co było mu do tego potrzebne. Ukochaną żonę, cudownego syna. Pracę, którą autentycznie lubił, w dodatku dającą nawet przyzwoity zarobek. Pracowite dni w zakładzie, spokojne wieczory w domu przed telewizorem, gdzie zawsze znalazła się mocna herbata i kawałek ciasta. Wyjazdy za miasto w niedzielę, zasłużony, głęboki sen sprawiedliwego.\nI tylko czasami zdarzało się, że na ten sielankowy pejzaż kładła się cieniem myśl o przeszłości. Tego jednak już się nie zmieni, to zostaje z człowiekiem na zawsze. Żeby odegnać wspomnienia, Aleksiej całym sobą rzucał się w wir pracy, w domu bez reszty oddając się rodzinie. Żona wiedziała, rozumiała i starała się pomagać, na ile mogła. Na zakładzie też każdy cenił złote ręce brygadzisty.\nKażdemu jednak zdarzają się błędy. Teraz nadmiernie dokręcony przewód trzasnął i strzelił czarnym olejem na wszystkie strony, zalewając obrabiarkę, podłogę i samego mechanika.\nPlując i ocierając twarz rękawem fartucha, wylazł spod maszyny. Przetarł ręce papierowym ręcznikiem z rolki i popatrzył na obrabiarkę, która niczym ranny zwierz wykrwawiała się właśnie na podłogę.\nPomocnik podbiegł do niego, pokazał ręką.\n– Aleksieju Fiodorowiczu, prosili przekazać z sekretariatu, że żona dzwoniła. Podobno coś pilnego.\nKożewnikow zdziwił się. Galina dzwoniła? Nigdy nie odrywała go od pracy, przecież wiedziała, jaka jest sytuacja i jak bardzo on sam stara się wrócić do normalnego życia, jak robi to wszystko dla niej, dla syna, dla rodziny. Miała świadomość, że praca jest mu do tego potrzebna.\nNiepokój ścisnął serce nagłym chłodem. Od razu sięgnął do kieszeni, wybrał komórkę: fakt, nieodebrane połączenie! Wcisnął guzik oddzwonienia.\n– Halo! – od razu odezwała się słuchawka.\n– Galina, co się dzieje?\n– Saszkę pies pogryzł... – Po głosie żony poznał, że jest bliska płaczu.\n– Co? Jaki pies, kiedy, gdzie?!\n– Nie wiem jaki! – chlipnęła Galina. – Lekarz mówi, że duży musiał być... Poszli z Maksymem na dwór i nagle słyszę krzyk. Wybiegłam, on we krwi, Maksym woła, że psa nie było, a rany same się pojawiały. Aleks, mój Boże, jak on krzyczał... Dzwoniłam do ciebie, a ty nie odbierasz i...\n– Gdzie jesteście? – Aleksiej mówił spokojnie, nie pozwalając sobie na emocje. Żona potrzebowała teraz wsparcia, a to on musiał być silny.\n– W szpitalu! Saszę zabrali na zabiegowy, szyć go będą...\nNie minęło pięć minut, jak jego samochód z piskiem opon wyjechał z zakładowego parkingu.\nAleksiej znalazł żonę w korytarzu na drugim piętrze szpitala, przy wejściu na blok operacyjny. Galina siedziała na krzesełku pod plastikową palmą w donicy, jej czerwone i zapuchnięte od płaczu oczy patrzyły tępo w podłogę.\nPodszedł do niej, przykucnął obok, ujął za dłoń.\n– Jak tam Saszka?\n– Operują go – wykrztusiła, objęła go za szyję i znów zapłakała.\nZaczął uspokajającym gestem gładzić ją po plecach. Pozwolił się wypłakać. Podał kolejną paczkę chusteczek. Starł rozmazany tusz z rzęs. Potem przyciągnął sobie krzesełko, usiadł obok, znów ujął jej dłoń i zapytał:\n– Co się stało? Co mówią lekarze?\nŻona westchnęła urywanie.\n– Ma głębokie rany na ramieniu. Kość chyba pęknięta.\n– Kość? – Aleksiej uniósł brwi. – Co to musiał być za pies?!\n– Aleks, nie wiem. Ani szczekania nie było, ani warczenia, nic. Tylko krzyki... A przecież Maks mówi, że nie było żadnego psa!\n– Na pewno był odwrócony tyłem, nie widział... – uspokoił ją, ale sam poczuł się nieswojo. Tak jakby to on był temu częściowo winny? Podejrzenie zaczęło kiełkować, ale tylko potrząsnął głową: nie, nie teraz. Teraz musiał być tutaj, na miejscu, dla żony i syna.\nOperacja trwała jeszcze dobre dwie godziny.\n– Aleks, co tak długo? Co oni tam robią?\n– Nie wiem, kochanie, nie wiem. Wszystko będzie dobrze.\nCo więcej mógł powiedzieć? Jak pocieszyć żonę, kiedy sam ledwie się trzymał?\nW końcu wyszedł do nich lekarz. Galina od razu się zerwała, załamała ręce i spojrzała z niemym pytaniem i nadzieją w oczach. Aleksiej stanął za nią, kładąc dłoń na ramieniu.\n– Najgorsze za nami. – Chirurg uśmiechnął się słabo. – Operacja udała się, stan pacjenta stabilny. Ręka w porządku, kości i ścięgna całe, tylko z tkankami miękkimi było trochę roboty. Zostaną pewnie blizny, ale za kilka lat będzie się nimi chwalił.\n– Kiedy możemy go...\n– Teraz jest na obserwacji, ale wkrótce przewiozą go na oddział.\n– Panie doktorze, dziękujemy! – W głosie Galiny walczyły ze sobą o lepsze niepokój, wdzięczność i ulga. – Dziękujemy!\n– Jak rozumiem, pan jest ojcem. – Lekarz popatrzył na Aleksieja.\n– Mogę z panem porozmawiać?\nGalina zaniepokoiła się:\n– Coś się stało? – Spojrzała na męża i na lekarza.\n– Nie, proszę się nie niepokoić. – Lekarz pokręcił głową. – Kilka kwestii biurokratycznych. Dane młodego człowieka, adres...\n– Ach tak, już! – Galina od razu wyciągnęła z torebki dokumenty, podała. – O, proszę, tu wszystko jest... Ale to już chyba pielęgniarka spisała?\n– Zgadza się, tylko teraz trzeba do komputerowej bazy danych wprowadzić. No takie teraz są wymagania. – Medyk rozłożył ręce. – Pani rozumie, ci z góry nam cały czas coś nowego wymyślają, żeby uprościć życie. Wszystko w porządku.\n– Wszystko gra, Galina. – Aleksiej ucałował żonę w czoło, wziął dokumenty i ruszył za chirurgiem.\nWeszli do gabinetu. Gospodarz usadowił się za biurkiem z monitorem komputera, gość usiadł na krześle naprzeciwko i zaczął wyjmować dokumenty z foliowej koszulki.\nAleksiej zamarł, podniósł wzrok.\n– Stalker, pytam? – powtórzył chirurg beznamiętnie, patrząc mu prosto w oczy.\nAleksiej nie wiedział, co ani jak odpowiedzieć. Milczenie przeciągnęło się, w końcu tamten pokiwał głową.\n– Niech będzie, nie mów nic. Naoglądałem się waszych, jak służyłem w szpitalu przy Kordonie. Wojskowym, żeby nie było. Nawet przez korytarz idziesz jak po polu minowym, palcami przebierasz w powietrzu. „Na macanego”, tak się to nazywa, zgadza się? A jak się obracasz, od razu ogarniasz wzrokiem. To widać w każdym razie. Mam poprosić, żebyś pokazał, co masz w kieszeni?\n– Nie trzeba – warknął Aleksiej, czując przez materiał twardy kształt nakrętki. – Jakie to ma znaczenie?\nNie lubił kłamać, ale też nie zamierzał powiedzieć prawdy.\nChirurg bez słowa podał mu zdjęcie rentgenowskie, na którym widoczna była nieduża ręka dziecka: dłoń, nadgarstek, kawałek przedramienia. W szarej tkance widać było poszarpane ślady po kłach, które miejscami sięgnęły nawet do kości.\n– To powiedz mi, stalker, czy to też powinno tu być?\n– Co takiego? – nie zrozumiał Aleksiej, nie mogąc oderwać wzroku od pokaleczonej ręki syna.\nLekarz wyrwał mu zdjęcie, przekręcił i niemalże rzucił na stół, dźgnął palcem w jedno miejsce. Wcześniej cała uwaga Aleksieja skoncentrowana była na ranach, ale teraz to zauważył: pomiędzy drugą a trzecią kością śródręcza tkwił podłużny, ciemny przedmiot, na pierwszy rzut oka przypominający pocisk siedem sześćdziesiąt dwa milimetra. Jak kropla metalu.\nAleksiej ze zdumieniem patrzył na ciało obce. Podniósł wzrok, już miał zadać pytanie, kiedy chirurg odezwał się sam ze złością:\n– Co ty odpierdalasz, chory człowieku? No co, pytam?! Nie wiesz, co ten artefakt robi człowiekowi? I dziecku to dałeś?!\n– Nic nie dawałem! – ponuro powiedział Aleksiej.\n– Jakim trzeba być debilem, żeby coś takiego za Kordon wyciągnąć i do domu zabrać, to nie wiem. Ale własnemu dziecku dać?! – Chirurg popukał się w czoło.\nAleksiej odsunął od siebie zdjęcie.\n– Pan doktor będzie łaskaw wyjaśnić? Bo ja nie mam pojęcia, o czym mowa.\nLekarz zamilkł, przełknął ślinę. Świdrując Aleksa lodowatym wzrokiem, wycedził:\n– „Kajdany losu”. Artefakt taki, ale to już wiesz. I nie mów, że pierwszy raz słyszysz, dość tych cyrków!\nAleksiej wzruszył ramionami.\n– Może i nie pierwszy. Ale tylko słyszałem, nie widziałem. W ogóle myślałem, że to tylko takie gadanie.\n– „Gadanie”! – parsknął lekarz. – A ty wiesz, idioto, że przez to „gadanie” ja twojemu dzieciakowi dłoń rozcinałem, żeby to wyjąć?! Kleszczami kości rozsuwałem? Tylko dlatego, żeś mu artefakt w rękę wsadził!\nAleksiejowi nagle zrobiło się gorąco, potem zimno. Na czoło wystąpił pot, żołądek zwinął się w supeł. Wcześniejsze podejrzenie wpiło się w plecy lodowatymi szponami pewności. Ale przecież musiał grać swoją rolę.\n– Człowieku, powtarzam: żadnego artefaktu...\n– Artefakt, mówię. Miałem go w szczypcach, widziałem przez chwilę. Tylko wiesz co? Jak go wyjąłem, to mi twój synek zaczął odpływać. Rozumiesz? Ot tak! – Chirurg pstryknął palcami. – Nagle spada puls, oddech przyspiesza, widzę, że dzieciak mi ucieka spod noża! A ty wiesz, stalkerzyno, co to jest, jak ci pacjent umiera? Wiesz? A wiesz, jak to jest, kiedy ten pacjent to dziecko?!\nLekarz huknął dłonią w stół, odchylił się w swoim fotelu.\nPrzez długą chwilę tylko patrzyli na siebie. Jeden wściekły, drugi coraz bardziej przerażony. Aleksiej nagle spuścił oczy, zgarbił się. Chirurg jeszcze jakiś czas świdrował go wzrokiem, potem odetchnął głęboko i powiedział:\n– Masz szczęście, że przy Kordonie niejedno widziałem. I piękne, i straszne, i najróżniejsze. Starczyło mi odwagi, żeby z powrotem mu to wepchnąć i zaszyć. Jakby ktoś inny był na moim miejscu, to... – urwał. Wyciągnął z szuflady butelkę i dwie szklanki, nalał po trochu. Podsunął jedną z nich Aleksowi. – No już, pij. Pij, mówię.\nTen wypił bez słowa, odstawił. Lekarz też opróżnił szklankę haustem, przeżegnał się i powiedział:\n– Trudno, co było, to było. Dzieciak żyje. Drugą połówkę artefaktu masz ty, jak rozumiem?\n– Drugą, mówię przecież! „Kajdany losu” aktywują się, kiedy je przeciąć na pół. Zresztą sam mówiłeś, że słyszałeś.\n– Tylko słyszałem! I co to robi?\n– Człowieku, czyś ty się szaleju najadł? Masz coś takiego i nie wiesz, co to jest? – Lekarz złapał się za głowę. – Skąd to wziąłeś, stalker? Myśl!\nW jego ustach słowo „stalker” brzmiało niemalże jak obelga, ale Aleksiej nie zwrócił na to uwagi.\nPrzecież wszystkie artefakty sprzedał po wyjściu z Zony. Co do jednego, razem z plecakiem, karabinem i kurtką. Do domu wrócił tylko z pistoletem i paczkami banknotów, umocowanymi wokół pasa taśmą klejącą.\nPółtora roku temu. Po tym, kiedy we trzech – on, Stiopa Naromyszew i Sierioża Kaliabin – zdecydowali, że pora skończyć z nielegalnym procederem stalkerstwa. Zrobili ostatni wypad, sprzedali wszystko i na zawsze wybyli z Zony. Aleksiej miał pewność, że poza pieniędzmi i złymi wspomnieniami, przez które budził się w nocy zlany potem, nic ze sobą z Zony nie przywiózł... O czym zresztą powiedział lekarzowi.\n– Niemożliwe. – Tamten pokręcił głową. – Myśl, przypomnij sobie! Coś musiało być. Skądś się to wzięło, skądś twój syn to ma!\n– Niczego nie brałem. Nie wiem nawet, jak to coś wygląda.\nChirurg poklikał myszą, przekręcił ekran do Aleksieja. Na monitorze wyświetliło się zdjęcie – dłoń w niebieskiej rękawiczce trzyma miskę ze stali nierdzewnej, w niej pokryty krwią ciemnoniebieski, podłużny kamień ze złocistymi żyłkami.\n– Masz, „kajdany losu”.\n– Jego mać! – nie wytrzymał Aleksiej.\n– Czyli coś sobie przypominasz. Mów.\nAleksiej postarał się zebrać myśli, spojrzał w sufit, przypominając sobie wydarzenia sprzed półtora roku. Wtedy, kiedy siedzieli w barze przy noclegowni Księżyc w Nowiu i popijali kwaśne piwo.\n– Przed wyjściem z Zony wszystko sprzedaliśmy, Bryg, Lajon i ja. Tak, żeby już nie wrócić. Brygantyna, Bryg to jest, powiedział, że da nam coś na pamiątkę. Wyciągnął dwa żelazne pudełka, w każdym po połówce kamienia. I jeszcze mówił, że jak go znalazł, to ten mu się w rękach na pół rozpadł, jakby specjalnie dla nas. Dokładnie takie, dokładnie te.\nPokazał na monitor.\n– Brałeś swój w rękę?\n– Nie, chyba nie. Leżał w pudełku, w szmatkę zawinięty. Sierioża, Lajon to jest, chyba brał, oglądał. A może i nie, może do kieszeni schował? Nie pamiętam.\n– Jaaasne... – pokiwał głową chirurg. – Wtedy w ręce razem nie braliście, to i dobrze, bobyście potem musieli się jeden o drugiego do końca życia trząść. A teraz twój syn jest jednym z nosicieli „kajdan”. Wiesz, co się stało z tym drugim? Bo teraz są połączeni.\n– Zaraz, jak to: połączeni?\n– Artefakt działa, kiedy dwie połówki wziąć w tej samej chwili w rękę. Łączy ludzi, niezależnie od odległości, poniekąd spina jakby... hm, mostem energetycznym? To termin nienaukowy, ale inaczej tego nie określę. I teraz twój syn cierpi za kogoś, kogo pokąsał prawdziwy pies. Mało tego, oddaje mu część swoich sił witalnych. Jeśli umrze jeden, umrze też drugi.\n– Umrze...? – Aleksiej powtórzył jak echo, niepewny tego, co słyszy.\n– Umrze. Raz już coś takiego widziałem, miałem jeden przypadek. Dwa w zasadzie, bo dwóch stalkerów przywiózł patrol. Jeden drugiego postrzelił przy dzieleniu chabaru. Jedna kula, a dwie rany postrzałowe, rozumiesz? Rana wlotowa, kanał po fali uderzeniowej, obrażenia, wszystko identyczne u obydwu, ale kula tylko jedna. Umarli mi obydwaj, najpierw ten naprawdę postrzelony, potem jego, nie wiem... dubler czy jak to nazwać. Mimo że chwilę wcześniej był stabilny, to nagle jakby... jakby mu ktoś wtyczkę odłączył. I potem, przy sekcji, znalazłem w ich ciałach takie właśnie kamienie. Musieli nie wiedzieć nawet, że je mają.\n– Na pewno? Nie jestem taki pewien. – Chirurg uśmiechnął się kwaśno. – Stalker, teraz musisz znaleźć drugiego nosiciela i go strzec jak źrenicy oka. Od jego stanu zdrowia zależy teraz zdrowie twojego syna, rozumiesz? Zdrowie i życie. Mam powtórzyć?\n– Nie trzeba. Dokumenty są jeszcze potrzebne?\n– Gdzie tam, dawno wszystko spisane.\nAleksiej skinął głową, wyszedł bez słowa.\nKiedy wrócili z Galiną do domu, nalał sobie jeszcze szklankę. Potem nalał kolejną i dał żonie. I opowiedział wszystko.\nNie płakała. Nie wściekła się. Nie krzyczała, choć w sumie to miał na to nadzieję. Podniosła się tylko, stanęła nad nim i z zamachu dała mu w pysk. Raz, potem drugi. A po wszystkim usiadła i zapłakała cicho.\nCo miał powiedzieć, jak ją pocieszyć? Nic. Nijak. Uklęknął przed nią i szepnął cicho:\n– Obiecuję, kochanie: znajdę Sieriożkę z kamieniem w ręce i przywiozę.\nCopyright © by Роман Куликов и Ежи Тумановский Copyright © by Fabryka Słów sp. z o.o., Lublin 2020\nTytuł oryginału: Связанные Зоной\nGrafika na okładce Ivan Khivrenko Aleksandrovich\nTłumaczenie Michał Gołkowski


Konsumenci wydają więcej na jedzenie - Rynek - U producenta - Portal informacyjny Handelextra.pl\nO ponad 11 zł więcej niż przed rokiem przeznaczali miesięcznie polscy konsumenci na zakup żywności i napojów bezalkoholowych w 2016 r. - podał Główny Urząd Statystyczny.\nNa jedną osobę w gospodarstwie domowym średnio miesięcznie przypadało 273,49 zł wydanych na żywność i napoje bezalkoholowe. To 11,17 zł więcej niż rok wcześniej. Wydatki na żywność wzrosły o ponad 10 zł do 249,20 zł, zaś na napoje - o niespełna złotówkę.\nNajwięcej konsumenci wydają na zakup mięsa 70,58 zł (w 2015 r. 69 zł), pieczywa i produktów zbożowych (42,59 zł wobec niespełna 41 zł rok wcześniej), mleka, serów i jaj (36,27 zł, o 50 gr więcej niż w 2015) oraz warzyw (30,20 zł wobec 28,25 zł rok wcześniej).\nPod względem ilościowym w 2016 r. utrzymywała się tendencja spadkowa spożycia cukru (o 7,3 proc.), margaryny i innych twardych tłuszczów roślinnych (o 6,4 proc.), pieczywa (o 5,9 proc.), ziemniaków (o 5,7 proc.), mąki (o 5,6 proc.), mleka świeżego (o 2,2 proc.) oraz jaj (o 1,0 proc.). Natomiast podobnie jak w latach poprzednich wzrastało spożycie masła (o 7,7 proc.), wód mineralnych i źródlanych (o 7,4 proc.), makaronów i produktów makaronowych (o 2,7 proc.), drobiu (o 2,6 proc.), serów i twarogów (o 2,4 proc.), owoców (o 1,9 proc.), wędlin i innych przetworów mięsnych (o 1,5 proc.) oraz mięsa (o 0,9 proc.).\nSpożycie różnych produktów różni się jednak w zależności od stopnia zamożności gospodarstwa domowego. W porównaniu z gospodarstwami domowymi o najniższych dochodach, w gospodarstwach domowych osiągających najwyższe dochody spożywano przeciętnie miesięcznie na osobę w gospodarstwie domowym ponad 4-krotnie więcej mięsa wołowego i ponad dwukrotnie więcej masła, wód mineralnych i źródlanych, soków owocowych, owoców, jogurtów, ryb i owoców morza.\nNatomiast w gospodarstwach domowych o najniższych dochodach spożywano nieco więcej pieczywa, ziemniaków, cukru, mąki oraz margaryny i innych tłuszczów roślinnych. W ciągu ostatnich kilku lat różnice w spożyciu artykułów żywnościowych pomiędzy gospodarstwami domowymi najzamożniejszymi a najbiedniejszymi nieznacznie się zmniejszyły.\nspożycie żywności w Polsce 2016