Temat: Kącik pokerowy [odnośnik] 13.04.20 21:09\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 29.06.20 16:39\nKolejne tygodnie mijały zastraszająco szybko, lecz mimo nawału obowiązków żeglarz nie zapominał, o czym rozmawiali na kwietniowym spotkaniu Rycerzy, a także - czym mieli się zająć w najbliższej przyszłości. A skoro spotkanie z olbrzymami miał już za sobą, mógł w końcu skupić się na wywiązywaniu z innych, nie mniej ważnych obowiązków. I właśnie dlatego nie skierował swych kroków od razu do Parszywego Pasażera, który jakimś cudem nie padł jeszcze ofiarą trawiących miasto walk, a w którym miał spotkać się z krewniakiem, zamiast tego przez jakiś czas krążył po okolicy, próbując zaobserwować, czy Pichard, zarządca portu, był tego dnia w biurze, czy raczej zaszył się na jakimś zadupiu, by w ten sposób zmniejszyć ryzyko zostania ofiarą niepokojów, które wstrząsały stolicą raz po raz. Była to dla Goyle'a niezwykle ważna informacja, mimo to w trakcie swych nieudolnych oględzin nie zyskał całkowitej pewności, czy stary pojawił się w pracy, czy po budynku kręcili się jacyś inni czarodzieje. Lecz kto mógłby się tam panoszyć? I jak często Pichard pojawiał się teraz na posterunku...? Pluł sobie w brodę, że nie miał odpowiedniego rozeznania w temacie, lecz przecież nieczęsto bywał gościem zarządcy - również dlatego, że wolał trzymać się od tego niekompetentnego idioty na dystans. Wszyscy wiedzieli, że władzę pełnił jedynie na pokaz, lecz niewątpliwie jego brak zainteresowania tym, co działo się na ulicach, a także na cumujących w porcie żaglowcach, wielokrotnie był Goyle'om - czy innym przemytnikom - na rękę. Teraz jednak, gdy szlamy i niemagiczni próbowali uciekać z Londynu na statkach szukających okazji do łatwego zarobku kapitanów, przydałoby się wprowadzić odpowiednio dokładne kontrole, które położyłyby kres temu procederowi. Ukarać kilku z nich na pokaz.\nW końcu zrezygnował z prowadzenia dalszych obserwacji i trafił do Parszywego, wśród nielicznych o tej porze dnia - nie było jeszcze południa - klientów tawerny szukając twarzy Theo. A kiedy nie dostrzegł go ani przy barze, ani pod prowizoryczną sceną, postanowił zamówić rum i zająć miejsce przy stoliku, który zwykle służył jako przystań dla nałogowych hazardzistów. Kto wie, może urozmaicą sobie rozmowę partyjką kościanego pokera...? Dawno nie mieli okazji w coś zagrać, zaś wczesna godzina i niezmącony alkoholem rozsądek niemalże gwarantowały, że nie będą stawiać na szali wszystkich oszczędności, łajb czy skarbów z odległych krajów - i dobrze. Mimo wszystko spotykali się tutaj ze zgoła innego, znacznie poważniejszego powodu niż zwykła chęć udowodnienia sobie, kto ma więcej szczęścia w karty. Na tyle wygodnie, na ile był w stanie rozsiadł się na rozklekotanym krześle, a następnie sięgnął do kieszeni po papierośnicę, wyjął z niej jednego ze zrobionych wcześniej skrętów i ulokował go między wargami, by na koniec zająć ręce porzuconymi na blacie stolika kośćmi.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 01.07.20 0:51\nPrzedpołudnie zdecydowanie nie było jego ulubioną porą.\nPrzetarł twarz dłonią, starając się usunąć spod powiek resztki nieprzespanej nocy, a otumaniony zmęczeniem umysł przekonać, że to nie była pora na sen – choć w normalnych okolicznościach właśnie by się kładł, zaciągnąwszy wcześniej szczelnie wiszące w oknach zasłony. Noce od niepamiętnych czasów nie przynosiły mu ukojenia, zasnute pozostałościami oblepiającej go w dzieciństwie plagi koszmarów, nauczył się więc funkcjonować według własnych zasad – żyjąc po zapadnięciu zmroku, a większość dnia przesypiając, czy to w zaciemnionej przestrzeni własnej sypialni, czy w kołyszącej się na morzu kajucie. Zazwyczaj nie stanowiło to problemu, przestępczy świat i tak najintensywniej kręcił się nocą – a jego przełożeni przyzwyczaili się już do nieprzytomności spojrzenia i bijącego od niego roztargnienia, gdy wczesnymi rankami przychodziło mu zdać raport w ministerstwie. Dnie takie jak dzisiejszy zdarzały mu się rzadko, ale wiedział, że zdarzać się musiały – nie przywdziewał więc zbytnio zbolałej miny, gdy z jasności portowej alejki wchodził do przyjemnie zacienionej sali Parszywego, niemal dorównującego mu sennością. O tej porze nie gościło tu zbyt wiele osób – pijani marynarze, którzy ostatnią noc spędzili nieprzytomni pod stołami, zdążyli już powlec się gdzieś indziej, a ich następcy jeszcze nie przybyli; portowy pub brał właśnie oddech przed mającą się zacząć wkrótce popijawą, a Theodore tym razem nie miał zamiaru mu w tym przeszkadzać, po wejściu jedynie przelotnie przemykając spojrzeniem po pochylonych nad stolikami sylwetkach. Caelana dostrzegł bez trudu, nie skierował się jednak ku niemu od razu, najpierw witając się krótko ze stojącą za ladą barmanką i zamawiając szklankę rumu, z krążącym na wargach uśmiechem wysłuchując drobnych przytyków na temat swojego zmęczonego wyglądu. Musiał przyznać, że w trakcie długich miesięcy nieobecności mu tego brakowało – jakiegoś pozornie fałszywego (nosił w końcu twarz Marcusa) poczucia przynależności, rozgrywającej się każdego dnia rutyny; dzisiaj zaburzonej działaniami panoszących się po porcie buntowników, bezmyślnych krzykaczy, stojących w opozycji do nieuchronnych zmian, choć nie rozumiejących – Theo był tego pewien – dlaczego i po co.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 01.07.20 15:16\nNie mieli jeszcze okazji, by porozmawiać w cztery oczy, a przynajmniej nie odkąd Theodore wrócił do świata żywych – Goyle cieszył się więc, że w końcu spędzą ze sobą trochę czasu. Bo choć nie był szczególnie wylewnym czarodziejem, to odczuł niemałą ulgę na wieść, że krewniak jednak nie wyzionął ducha podczas wybuchu majowych anomalii, a ciążący nad nim status zaginionego został nadany mu na wyrost. Caelan nie spoglądał na niego jedynie przez pryzmat pokrewieństwa, choć przecież w obojgu płynęła krew Wilkesów, oboje wychowali się w porcie, dorastając wśród wzbudzających podziw żaglowców, wysłuchując przeplatanych licznymi bluzgami pokrzykiwań schodzących na ląd marynarzy. Widział w nim przede wszystkim utalentowanego czarodzieja o interesujących predyspozycjach i odpowiednich, wiernych tradycji poglądach – takiego, jakich było im trzeba w tych niespokojnych czasach. Nie poruszył jego tematu na ostatnim posiedzeniu Rycerzy, pora nie była ku temu odpowiednia, niewątpliwie jednak znacznie bardziej ucieszyłby się z wtajemniczenia Theodore’a niż tego upartego osła, Traversa – cóż z tego, że lord, że o odpowiednim nazwisku, jeśli był nieobliczalny? Niegodny zaufania? Coś jednak łączyło obu czarodziejów; i potomek żeglarskiego rodu, i kuzyn potrafili zmusić swe ciała do posłuszeństwa wybiegającego poza normy znane zwykłym śmiertelnikom. Dar metamorfomagii mógł okazać się niezwykle przydatny w nadchodzących miesiącach, ich konflikt z Zakonem Feniksa przybierał na sile, kto wie, gdzie buntownicy mieli już swych agentów, swe wtyki – taki talent był jednak niczym bez rozwagi, zimnej krwi…\nZaciągał się właśnie papierosem, gdy drzwi wejściowe zaskrzypiały potępieńczo, zwiastując pojawienie się kolejnego klienta. Goyle poczekał, aż ten, który był źródłem hałasu, zrobi kilka kroków w głąb lokalu, pokaże się w pełnej krasie – i choć nie zareagował w żaden widoczny sposób, to wiedział, że w końcu doczekał się na swego towarzysza. Mógł skrywać swą prawdziwą tożsamość pod inną twarzą, Caelan był jednak pewien, że ma do czynienia z tym, z którym miał się tu dzisiaj spotkać. – Marcus – mruknął, od niechcenia tasując karty; były podniszczone, brudne, najwidoczniej służyły klienteli Parszywego od dłuższego czasu. – Tak bardzo śpieszy ci się do przegranej? Zostawiłem drobne w innych spodniach – dodał, przekrzywiając przy tym głowę, taksując rozsiadającego się wygodnie rozmówcę uważnym wzrokiem. Zamilkł na chwilę, strzepując popiół do wyszczerbionej, stojącej obok popielniczki; nie czekał jednak długo, nim przeszedł do jakże interesującej go kwestii Picharda. – Zanim jednak zajmiemy się przyjemnościami… Zastanawiałem się, czy idąc tutaj zwróciłeś może uwagę na biuro starego. Widziałeś go przez okno? Słyszałeś, żeby dało się go dzisiaj zastać? – Uniósł wyżej brwi, niedbale odkładając talię na wyszczerbiony blat stolika, sięgając po szklaneczkę z rumem; już nie taką pełną, siedział tu już przecież dobry kwadrans. Nie bał się poruszać wspomnianego tematu w miejscu publicznym. Parszywy świecił pustkami, kontuar znajdował się wystarczająco daleko, by kręcąca się za nim dziewczyna nie dosłyszała nawet słowa z ich wymiany zdań, zaś Theodore… Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, zgodnie z jego oczekiwaniami, już niebawem będą mogli porozmawiać o tej sprawie całkowicie otwarcie. Głośniej zresztą przemówią czyny niż słowa. – Mam też nadzieję, że po drodze nie wpadłeś na żadnych szlamolubnych buntowników, ostatnio kręci się ich tutaj zdecydowanie zbyt wielu. Wczoraj wieczorem ktoś próbował podpalić Księżniczkę dupodajkę, na szczęście chłopcy w porę ją ugasili, ale pewnie już o tym słyszałeś – dodał, chcąc również poruszyć temat tego, co działo się ostatnio w Londynie, a co skutecznie uprzykrzało życie wszystkich praworządnych, dbających o swe interesy mieszkańców.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 02.07.20 0:21\nSkinął ledwie zauważalnie głową, słysząc imię padające z ust Caelana. Swoje; minęły już dawno czasy, w których ten stworzony w wyobraźni zlepek liter powodował u niego dyskomfort, osiadając na skórze dziwnie i nieodpowiednio niczym źle dobrane słowa. Marcus przeżył i doświadczył już wystarczająco wiele, by stać się dla niego kimś prawdziwym, utkanym z krwi, kości i wspomnień (nawet jeśli poszatkowanych i wyblakłych), a nie tylko aktorem odgrywającym rozpisane na pofalowanym pergaminie role. Fakt, że siedzący naprzeciwko niego mężczyzna spoglądał wprost przez tę idealnie wyrzeźbioną fasadę tego nie zmieniał; może wręcz przeciwnie – Goyle istniał w końcu w tej tworzącej się przez lata historii od samego początku, będąc jego pierwszym (i najbardziej zasłużonym) przewodnikiem po portowym świecie. Theodore nie lubił długów – pozbywał się ich tak szybko, jak tylko mógł, być może ze względu na istnienie tego jednego, którego jego rodzina miała już nie spłacić nigdy – jednak ten zaciągnięty przed laty u Caelana z jakiegoś powodu mu nie wadził, czekając na wyrównanie w wybranym przez niego momencie. – Nie chcę twoich pieniędzy, Caelanie – odpowiedział mu z rozbawieniem, przez moment przyglądając się, jak z wprawą przekłada karty. Domyślał się, że chęć rozegrania partyjki nie była powodem, dla którego pojawił się tego dnia w Parszywym – to mogli zrobić przy każdej innej okazji. – Założę się zresztą, że masz inne rzeczy do postawienia – dodał po chwili, kołysząc bezwiednie rumem w trzymanej w palcach szklance, i upijając go po chwili. Nie ciągnął Caelana za język, czekając cierpliwie, aż ten przejdzie do meritum, ale jak się okazało – nie musiał czekać długo.\nZmarszczył lekko brwi; papierosowy dym drażnił go subtelnie, sięgnął więc do własnej kieszeni, żeby wyciągnąć z niej pojedynczego papierosa, którego odpalił różdżką. Gdyby po drugiej stronie stolika siedział ktoś inny, bardziej przypadkowy, z całą pewnością nie wyłożyłby przed nim wszystkich posiadanych informacji, drażniąc się z rozmówcą dopóki ten nie straciłby cierpliwości, zdradzając się ze swoimi zamiarami, ale Goyle nie był kimkolwiek – nie ociągał się więc z odpowiedzią, z trudem powściągając przy tym własną ciekawość. – Przez okno to go na pewno nie zobaczysz, ostatnimi czasy trzyma kotary szczelnie zaciągnięte – odpowiedział, robiąc krótką pauzę na zaciągnięcie się dymem; wydmuchując go po chwili w górę, aż uniósł się pod sam obdrapany sufit. – Podobno stracił sporo pewności siebie odkąd jego podwórko zamieniło się w pole bitwy. – To nie była tajemnica – ze wszystkich miejsc w Londynie, port był jednym z tych, w których walki toczyły się najczęściej, stanowiąc główne wejście i wyjście z miasta – zarówno jeśli chodziło o transport ludzi, jak i towarów. Chociaż ze starym Pichardem nigdy nie było mu po drodze, to słyszał o nim niejedno – przede wszystkim to, że był oportunistą i tchórzem – i mógł się jedynie domyślać, że po paru tygodniach zmagań z nieustającymi zamieszkami, jedynym, o czym marzył, był powrót do starego porządku. – Podobno też spędza tam teraz większość czasu, choć najczęściej udaje, że go nie ma i nie za bardzo chce przyjmować gości. – Czy Calean również planował odwiedziny? – Zatrudnił jakiegoś osiłka, żeby odsyłał z kwitkiem interesantów, ale tak – zdecydowanie jest u siebie – dodał, unosząc brew. Strzepał popiół do popielniczki. – Nadepnął ci na odcisk? – zapytał wreszcie, nie powstrzymując już dłużej cisnącego się na usta pytania.\nNa wspomnienie o buntownikach prychnął cicho pod nosem, nie czując potrzeby ukrywania swojego prawdziwego zdania na temat aktualnej sytuacji w porcie. W tej jednej kwestii zarówno Marcus, jak i Theodore, byli zaskakująco zgodni – choć mieli ku temu różne powody. – Teraz nie, pochowali się już w swoich dziurach – odpowiedział. Skinął też głową; słyszał o tym, jak i o paru innych idiotycznych akcjach, bo głównie na tym polegała teraz jego praca – śledzenie nieporadnych przemytników zeszło na dalszy plan, chyba że chodziło o tych, którzy zamiast tanich używek starali się przemycić ludzi. – W zeszłym tygodniu zaatakowali tymczasowy posterunek na Wyspie Psów. – A on na to pozwolił, licząc na dowiedzenie się o nich więcej; przeszkodziła mu własna przeszłość, materializująca się pod postacią Lyanny – ale tę część postanowił przemilczeć. – Człowiek się czasami zastanawia, czy sami wiedzą, po co to robią – rzucił, podnosząc do ust szklankę; z rzeczy, które odkrył po powrocie do Anglii, to, że wciąż walczono tu zaciekle o prawa mugoli, była jedną z tą najbardziej rozczarowujących.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 03.07.20 9:34\nCzasem zastanawiał się, jak to było móc przemierzać Londyn, ba, cały świat korzystając z innej twarzy, innych personaliów. Dar do dowolnej zmiany swej postaci zdawał się niezwykle przydatny, zwłaszcza teraz, gdy przyszło im toczyć wojnę – mimo to Caelan nie zazdrościł kuzynowi, nie zazdrościł też Rookwood czy Drew, o których wiedział, że posiadali takie same zdolności. Doceniał zyskiwaną dzięki nim przewagę, jednak przy każdej przemianie, którą obserwował, której był świadkiem, odczuwał podskórny niepokój. Jak oni to robili? I czy były jakieś granice…? Im dłużej myślał o tym, że sam mógłby paść ofiarą metamorfomagicznego oszustwa, tym silniej starał odsuwać takie rozmyślania na bok. Nie powinien ignorować zagrożenia, lecz również – nie powinien popadać w paranoję. Pozwolił sobie na krótką obserwację znajomej, lecz przy tym dawno niewidzianej mordy Marcusa, po czym pokiwał krótko głową, na chwilę przestając tasować karty, leniwie sięgając po szklaneczkę z alkoholem. Uniósł wyżej brwi, gdy towarzysz podkreślił, że nie chce jego pieniędzy. – Doprawdy? Inne rzeczy do postawienia… – Bezwiednie potarł pokrytą krótką szczeciną brodę. – Mógłbym zaproponować Caoimhe, ale obawiam się, że wtedy robiłbyś wszystko, byle tylko przegrać – mruknął, przypominając sobie, w jak donośny sposób półroczna córka potrafiła dawać znać o swym istnieniu, oczywiście najchętniej w środku nocy; jej krzyki niosły się po całym domu, lecz Caelan miał na tyle przyzwoitości, by nie rzucać na nią Silencio. – A ty, o co chciałbyś zagrać? O prawdę? – Pozwolił sobie na krzywy uśmiech, jednak spojrzenie, którym wodził po twarzy rozmówcy, było uważne, badawcze. Prorok Codzienny stanowił zakazany przez władzę szmatławiec, nikt nie powinien obnosić się z wiedzą na temat jego zawartości – lecz jak mógłby nie usłyszeć o numerze, który ukazał się niespełna tydzień temu? Numerze, który wiązał jego nazwisko z Rycerzami Walpurgii.\nSłuchał towarzysza w milczeniu, przez dłuższy czas to racząc się rumem, to zaciągając dopalanym powoli papierosem. A więc dobrze przeczuwał, że kuzyn będzie wiele lepiej rozeznany w temacie, że pomoże mu określić, wizyta, którą chcieli złożyć Pichardowi, będzie musiała zostać przełożona na inny termin. – Nigdy nie miał wiele pewności siebie, to stary głupiec – burknął w końcu, nie mając zamiaru powstrzymać się przed krytyką obecnego zarządcy portu. Był chorągiewką; pozbawiony silnych przekonań, odwracał się w tę stronę, w którą mocniej zawiało. Pewnie przymykał oko na przemyt szlam, na przemykających po ulicach rebeliantów, o ile tylko było mu to na rękę, o ile tylko miało mu to zapewnić względny spokój. – Osiłka mówisz? – zainteresował się, bębniąc palcami o blat stolika, uciekając wzrokiem gdzieś w bok. Wątpił, by jakikolwiek zatrudniony przez Picharda czarodziej był w stanie przeszkodzić im w realizacji ułożonego z Mulciberem planu, mimo to warto było odnotować tę informację w głowie, pamiętać o istnieniu dodatkowego towarzystwa. – Można tak powiedzieć. Uważamy, że nie sprawdza się na swoim stanowisku – dodał bez większych emocji, nie bez przyczyny sięgając po liczbę mnogą. Zakręcił szklaneczką, ulokował niedopałek w popielniczce. – Nie chcę nawet myśleć, jak wielu poszukiwanych przez Ministerstwo uciekło na pokładach statków, które nie były poddawane odpowiedniej kontroli. – Kącik jego ust drgnął lekko, gdy kuzyn prychnął; cieszył się, że Wilkes zdawał sobie sprawę z tego, jak idiotycznie zachowywali się stający przeciwko nim, Ministerstwu, Czarnemu Panu, czarodzieje. – Nie słyszałem o Wyspie Psów – dodał; tym bardziej uważał, że obecność Theodore’a w ich szeregach miała być niezwykle cenna. Trzymał rękę na pulsie, miał oczy dookoła głowy, a do jego uszu docierały najciekawsze plotki. Potrzebowali kogoś, kto będzie wiedzieć. – Pewnie masz rację. Ktoś jednak musi stawać przeciwko nim. Walczyć o wielowiekowe tradycje, o poszanowanie naszych praw… – urwał swój cichy wywód, próbując przy tym podchwycić spojrzenie rozmówcy. Domyślał się już? Rozumiał, o czym chciał mu opowiedzieć? Albo raczej – o co zapytać?\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 03.07.20 22:38\nBył świadomy czujnego spojrzenia zatrzymującego się na jego zmienionej twarzy odrobinę zbyt długo, by można było uznać je za naturalne, ale chociaż domyślał się, że ta cicha obserwacja nie była związana wyłącznie z faktem, że nie widzieli się od długich miesięcy, to z jakiegoś powodu nie czuł wewnętrznej potrzeby, by przed nią uciec. Nie tylko dlatego, że gdyby chciał, byłby w stanie zapanować nad własnymi reakcjami – a bardziej ze względu na poczucie, że w tym konkretnym scenariuszu nie za bardzo miał coś do ukrycia. A przynajmniej nie przed Caelanem, którego darzył pełnym zaufaniem; potencjalni postronni obserwatorzy stanowili inną historię, ale przebywał w podobnych miejscach wystarczająco wiele razy, by nauczyć się biernie kontrolować ich obecność kątem oka, i chociaż nie mógł mieć pewności, czy siedzący dwa stoliki dalej czarodziej nie łowi każdego słowa ich rozmowy, to poziom zagrożenia spaleniem własnej przykrywki oceniał na raczej niski. – No tak, nie miałem jeszcze okazji osobiście ci pogratulować – odpowiedział z rozbawieniem, unosząc wyżej szklankę w toaście; wiedział oczywiście o narodzinach córki Caelana; w rodzinie takie rzeczy nie przechodziły bez echa. – Aż tak sprzykrzyło ci się ojcostwo? – zapytał, unosząc wyżej brew. Nie mógł powiedzieć, by miał doświadczenie w tej kwestii – perspektywa założenia rodziny znajdowała się w jego przypadku równie daleko, co nigdy nierozpoczęta kariera w Wizengamocie, i zapatrywał się na nią z podobnym – czyli nieistniejącym – entuzjazmem, pamiętał jednak ten krótki czas po narodzinach jego młodszej siostry, kiedy celowo zaczął spędzać jak najwięcej czasu poza domem, byle tylko być jak najdalej od przedzierających się nawet przez najgrubsze ściany krzyków.\nKolejne pytanie Goyle’a skutecznie odciągnęło jego uwagę od ulotnej wizji, zmuszając kącik ust do drgnięcia. – A masz ją do zaoferowania? – odpowiedział pytaniem na pytanie, bezwiednie balansując trzymaną między palcami szklanką. Wydawało mu się, że wiedział, do jakiej pogrzebanej prawdy odnosił się Caelan – wiedziony przekonaniem, że własnego wroga należało jak najlepiej poznać, sprawdzał regularnie, jakie idealistyczne bzdury wypisał tym razem Prorok – ale był ciekaw, do czego właściwie mężczyzna dążył, oraz ile tej rzekomej prawdy było we wspomnianym artykule. Rycerze Walpurgii stanowili nieodłączną część jego młodości, na którą spoglądał z niegasnącym sentymentem, od wypełnionych podekscytowanymi głosami spotkań w Hogwarcie minęła jednak przeszło dekada; kim byli dzisiaj ci, którzy zdecydowali się zachować tę nazwę? Postawiłby sporo, żeby się tego dowiedzieć, ale póki co powstrzymywał się przed zadaniem cisnących się na usta pytań wprost, pozwalając rozmowie prześliznąć się do głównego tematu spotkania. Zastanawiało go, ile wspólnego miało jedno z drugim.\n– Prawda – zgodził się z rzuconym ponad stolikiem stwierdzeniem, nie widząc powodu, by bronić niesławnego zarządcy. – Miał wystarczająco szarych komórek, żeby przetrwać do tej pory, ale najwidoczniej nie na tyle, by rozumieć, że stawka się zmieniła. – Drobne potyczki między dawnym Ministerstwem Magii a przemytnikami trudno było przyrównać do otwartej wojny – Pichard natomiast wciąż zachowywał się, jakby mógł bez większych konsekwencji grać na dwa fronty. Czy to dlatego Caelan planował go odwiedzić? On i… ktoś jeszcze? – My? – podchwycił Theodore, nie bawiąc się w udawanie, że nie zauważył zmiany formy na mnogą. Zamilkł na chwilę, biorąc łyk rumu, po czym wrócił do podjętego wcześniej tematu. – Co do tego ochroniarza – to nigdy wcześniej go tu nie widziałem, ale wygląda trochę jakby stał tam bardziej dla dekoracji niż faktycznie był w stanie stawić większy opór. Co prawda nie chciałbym się znaleźć po drugiej stronie jego pięści, ale też nie jestem do końca przekonany, że wie, jak trzyma się różdżkę. I albo nie mówi po angielsku, albo zwyczajnie nie jest zbyt rozumny – podzielił się swoimi obserwacjami, z każdą chwilą coraz bardziej zaintrygowany tym, co miało – chyba się nie mylił? – niedługo rozegrać się w porcie. Zdobywanie informacji weszło mu w krew wyjątkowo głęboko, choć wbrew pozorom nie przygotowywał już w myślach skrupulatnego raportu dla swoich przełożonych; jeśli szykowała się zmiana u władzy, to tylko taka, która i tak byłaby mu na rękę. – Stanowczo zbyt wielu – przytaknął. – Ale przez to robią się coraz mniej ostrożni – podzielił się z Caelanem swoim spostrzeżeniem, póki co nie elaborując jednak dalej. – Walka na Wyspie nie trwała długo, przeliczyli się co do własnych możliwości. Większość nie będzie miała już okazji tego zrobić. – Strzepnął popiół do popielniczki; z tego, co wiedział, tamci buntownicy albo nie żyli, albo spoglądali na świat przez ciasne cele w Tower.\nUniósł spojrzenie na kuzyna, ważąc przez moment własne słowa. Czy celowo kluczył wokół tematu? Sprawdzał go? Oczekiwał deklaracji? Theodore oparł się nieco wygodniej o skądinąd niewygodne krzesło, które skrzypnęło cicho pod jego ciężarem. – Ministerstwo próbuje – zauważył pozornie neutralnym tonem, który mógł należeć zarówno do wiedźmiego strażnika zatrudnionego w ministerialnym departamencie, jak i zwyczajnego mieszkańca portu, dzielącego się swoją opinią na temat działań obecnej władzy. – Trochę nieudolnie, jeśli ktoś by mnie zapytał – dodał po chwili. Odkąd wrócił do kraju, nie mógł pozbyć się irytującego przekonania, że to wszystko – listy gończe, rejestracja różdżek, okazjonalne aresztowania – to było za mało; że Ministerstwo Magii, pozornie przeszedłszy na właściwą stronę, jedną nogą wciąż trzymało się dawnych przyzwyczajeń, traktując swoich wrogów nie jak problem do wyeliminowania, a jak błądzących obywateli, którym rzekomo wciąż należały się jakieś prawa. Taki brak stanowczości był niebezpieczny – tak samo jak to, że część dobrze wyszkolonych czarodziejów zdecydowała się podążyć za obalonym ministrem. – To już nie jest czas na bawienie się w półśrodki. – Odstawił na blat do połowy opróżnioną szklankę. Talia nierozdanych kart wciąż leżała nieruchomo, ale on postanowił wyłożyć na stół własne. – Sam oddałbym swoją różdżkę tym, którzy to rozumieją. – Na pewien sposób zrobił to dawno temu.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 04.07.20 11:16\nPokiwał krótko, nieco nieobecnie, głową, gdy przemieniony Theodore wzniósł niemy toast za malutką Caoimhe; domyślał się, że wieść o narodzinach kolejnego Goyle’a dotarła już do uszu wracającego do świata żywych kuzyna. – A ja tobie powrotu na stare śmieci – odpowiedział cicho, nie kusząc się o dalsze wyjaśnienia; zdawał sobie sprawę z faktu, że musiał uważać na słowa, by przypadkiem nie narazić przykrywki rozmówcy na szwank. Prawdopodobieństwo, by ktokolwiek miał ich teraz podsłuchiwać – bo i kto? – było niewielkie, wciąż jednak łatwiej było mu ryzykować odkryciem własnych tajemnic niż zdemaskowaniem krewniaka. – Zapomniałem już po prostu, jak głośne potrafią być noworodki – burknął pod nosem. Zwieńczył swą wypowiedź bolesnym westchnięciem i wzniósł szklaneczkę do ust, by wziąć z niej szczodry łyk przyjemnie rozluźniającego alkoholu. Doskonale rozumiał powody, które najpewniej wstrzymywały towarzysza przed założeniem rodziny; często myślał o Catrionie jak o dobrowolnie przypiętej do nogi kuli, z drugiej jednak strony – został wychowany w poszanowaniu dla idei czystej krwi. Wierzył również w to, że linia Goyle’ów musi trwać i z tego tylko powodu, po wybadaniu gruntu i przeprowadzeniu ostrożnych kalkulacji, postanowił wystarać się o rękę panny Crabbe, absolwentki Durmstrangu z rodziny o równie odpowiednich poglądach. Teraz zaś, choć nie żywił wobec niej cieplejszych uczuć, nigdy jej nie kochał, czuł się odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa – nie tylko samej czarownicy, ale i potomkom, których się dzięki niej doczekał, a także młodszej siostrze wciąż pomieszkującej na Pokątnej. Wiedział, że opowiedzenie się po właściwej stronie konfliktu może sprowadzić na niego, na nich, gniew samozwańczych bojowników o równość i sprawiedliwość, poszukiwanych listami gończymi zbrodniarzy, starał się jednak przy tym uparcie wierzyć, że przynależność do Rycerzy wiąże się nie tylko z ryzykiem, ale i większymi możliwościami zabezpieczenia swych bliskich.\nZ zamyślenia wyrwała go kolejna wypowiedź siedzącego naprzeciwko rozmówcy; odchrząknął cicho, poprawił się na niewygodnym krześle, po czym sięgnął do skrywanego w kieszeni pudełeczka po następnego papierosa, wahając się, jak ubrać odpowiedź w słowa. Dopiero wtedy, gdy ulokował skręta między wargami, odpalił go różdżką, przerwał podszyte napięciem milczenie. – Mam. Ale chętnie podzielę się nią i bez konieczności wygrania jej w karty. – Podchwycił spojrzenie kuzyna, szukając w nim zrozumienia, charakterystycznej dla Theodore’a domyślności. Co prawda wrócił do kraju ledwie dwa miesiące temu, lecz musiał słyszeć już choćby o części tego, co działo się w trakcie jego nieobecności. O wiecu w Stonehenge i o Czarnym Panu, który zaznaczył tam swą obecność, a przy tym obalił szlamolubnego Longbottoma. Caelan zaś wierzył, że wszystko zaczyna układać się w całość, że obrazek zaczyna wypełniać się kolejnymi szczegółami – również za sprawą tego przeklętego Proroka.\n- My – powtórzył, kiedy już zaciągnął się, wypuścił z płuc chmurę siwego dymu. Dbał o to, by mówić cicho, by jego słowa docierały jedynie do uszu siedzącego obok krewniaka, choć przecież przynależność do grona Rycerzy była powodem do dumy, nie wstydu. – Ja i inni czarodzieje, którzy nie zgadzają się z tym, co się dzieje. Nie tylko ci, którzy zostali wymienieni na łamach szmatławego Proroka, bo jest nas więcej. Poza tym, zauważyłeś, że nie potrafili nawet zapisać mojego imienia bez błędu? – Pokręcił krótko głową, na poły żartobliwie, na poły z irytacją. Buntownicy od siedmiu boleści. Mógł jednak śmiać się, kpić, lecz wspomnienie jego personaliów w zakazanej, lecz wciąż czytanej przez wielu gazecie, stanowiło ostrzeżenie. – Będę o tym pamiętać. Nie boję się jego pięści – urwał; choć może powinien, wszak z Lupinem nie poszło mu ostatnio tak dobrze, jakby sobie tego życzył. – Bardziej zmartwiłaby mnie Avada między oczy, ale z tego, co mówisz, szanse są na to niewielkie – mruknął. – Jeśli nam się uda, z pewnością o tym usłyszysz. Jeśli zaginę bez wieści… Cóż, zaopiekuj się Catrioną i dziećmi – dodał z krzywym uśmiechem, odtwarzając w myślach plan działania. Dobrze, że mieszkał stosunkowo niedaleko; gdy tylko zakończy to spotkanie, będzie mógł prędko dostać się do domu, by stamtąd posłać Mulciberowi sowę, tak jak się umawiali. Nie było co odkładać tego w czasie, musieli działać. Każdy dzień zwłoki pozwalał kolejnym niemagicznym czy szlamom na ucieczkę z Londynu, z kraju, nie mówiąc już o walkach, które stale toczyły się na ulicach miasta. – Dobrze to słyszeć – skomentował informację na temat Wyspy Psów i tego, jak zakończyło się wspomniane starcie. Przeciwnicy obecnej władzy byli w mniejszości, brakowało im dobrej organizacji i trzeźwego oglądu sytuacji; musieli w końcu zaakceptować fakt, że nie wygrają.\n- Ministerstwo próbuje – zgodził się lakonicznie, dopijając resztkę zamówionego już jakiś czas temu rumu. Odkąd Malfoy został głową wspomnianego organu, odkąd wprowadził swoje, dyktowane przez mądrzejszych od niego ludzi, rozporządzenia, przynajmniej coś zaczęło się dziać. – To jednak za mało. Czasem zastanawiam się, jak wielu czarodziejów poszukiwanych listami gończymi udało im się złapać. I obawiam się, że odpowiedź mogłaby mnie rozczarować – kontynuował, nie zapominając, że znajdowali się w miejscu publicznym, że jednak nie powinien odkrywać się tutaj ze wszystkim, co wie, co myśli. Balansował przy tym na granicy, znów wierząc, że Theodore bezbłędnie zinterpretuje jego słowa. – Tak myślałem. Dobrze to jednak usłyszeć z twoich ust – podsumował, znów chwytając w dłonie talię kart, bezwiednie wyrównując ich ułożenie, tasując w akompaniamencie cichego szelestu wysłużonego papieru. – Będę o tym pamiętać – dodał jeszcze tonem obietnicy, samemu przestając aż tak krążyć wokół temu, zdobywając się na namiastkę szczerości. Chciałby porozmawiać o tym wszystkim w innym miejscu, gdzieś, gdzie nie będą musieli uważać na słowa czy chować się za nieswoimi twarzami, tego dnia jednak nie mógł sobie na to pozwolić.[bylobrzydkobedzieladnie]\nOstatnio zmieniony przez Caelan Goyle dnia 06.07.20 13:37, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 05.07.20 17:44\nUśmiechnął się krzywo na wspomnienie swojego powrotu, przyjmując jednak zakryte niedopowiedzeniami uzupełnienie toastu i w milczeniu upijając łyk rumu. – Niby stare, a prawie ich nie poznałem – odpowiedział, z czymś w rodzaju pozbawionego wesołości rozbawienia. Kiedy na przełomie kwietnia i maja wsiadał na pokład Lunatyka, zostawiał za sobą kraj, w którym wojna co prawda bulgotała cicho pod powierzchnią, ale tak naprawdę wciąż nie było wiadomo, czy – i w jakiej formie – postanowi się wyłonić; wracając, zastał z kolei miasto rozorane niewyleczonymi bliznami po anomaliach, z jednej strony (pozornie?) kontrolowane przez Ministerstwo Magii oraz tych, do których należeć powinno, z drugiej – wciąż nawiedzane przez duchy zwolenników mugoli, materializujące się na ulicach, żeby nadal siać chaos i bezprawie. To budziło w nim jakiś niemy gniew, póki co nie skierowany ku nikomu konkretnemu, a bardziej rozproszony na bezbarwną masę głupców, próbujących zniweczyć przemiany, które wreszcie zaczęły dokonywać się w czarodziejskim świecie, stanowiąc obietnicę przyszłości, o której zawsze marzył; takiej, w której czarodzieje będą silni, nie osłabiając się nawzajem rozrzedzaniem krwi, ani nie rozpraszając losem pozbawionych magii jednostek. – Ale czasami trzeba zawinąć do portu. Zwłaszcza, jeśli ktoś grozi jego spaleniem – dodał po chwili, pozornie nie odnosząc się do niczego konkretnego. To znów było coś, co mogło paść z ust zarówno Marcusa, jak i Theodore’a – dla tego pierwszego londyński port był schronieniem i miejscem pracy, drugi to samo mógłby powiedzieć o Londynie; choć tak naprawdę nigdy nie nauczył się żadnego miejsca nazywać domem, to właśnie z tym miastem wiązało go najwięcej wspomnień – i to tutaj żyły jego siostry, dzisiaj równie narażone na konsekwencje zuchwałości rebeliantów, jak wszyscy inni.\nZaśmiał się cicho pod nosem na widok zbolałej miny Caelana. – Ani się obejrzysz, a zacznie przyprawiać cię o migreny z zupełnie innych powodów – odparł, zupełnie jakby sam wychował już co najmniej trójkę dzieci, choć w rzeczywistości wiedział o nich skrajnie niewiele. Coś ukłuło go ledwie wyczuwalnie za mostkiem, gdy tak spoglądał na wspominającego córkę kuzyna, ale zdusił ten niezrozumiały sentyment w zarodku, upijając kolejny szczodry łyk alkoholu – i spychając swoje myśli na zdecydowanie bliższe sobie tory.\nZapewnienie Caelana wywołało u niego uniesienie brwi, sprawiając, że nagle pożałował, że spotkali się tutaj, w opustoszałej sali Parszywego, a nie gdzieś, gdzie mogliby porozmawiać otwarcie – bez balansowania na granicy fałszywej tożsamości, i bez przejmowania się tym, jak daleko niosły się ich słowa. Odkąd tylko wrócił do kraju, marzył o tym, by ktoś pomógł mu w nadaniu sensu wszystkiemu, co słyszał przez ostatnie miesiące; doniesienia z gazet były pomocne, zwłaszcza, że rzucały światło z szeregu różnych perspektyw, ale na wojnie niezwykle trudno było odróżnić prawdę od pustych oskarżeń – a Theodore, jako ktoś, kto przez całe życie obracał się głównie wśród kłamstw, to właśnie prawdę nauczył się cenić najbardziej. – Wy – powtórzył, obracając w palcach papierosa i ważąc na języku następne słowa. – I on? – zapytał, zatrzymując spojrzenie na oczach kuzyna, szukając w nich jakichkolwiek odznak zrozumienia. Mógł ich tam nie odnaleźć, mógł nie wiedzieć, do czego się odnosił – nie było go w końcu w Hogwarcie wtedy – ale nawet jeśli miał spudłować, to szkodliwość pomyłki byłaby raczej w tej sytuacji niewielka. Zastanawiał się nad tym już od dawna, czy zestawienie znajomych nazwisk, zebranych pod równie znajomą nazwą, mogło być przypadkowe? Pokręcił z dezaprobatą głową. – Fakt, że sami gubią się w imionach swoich wrogów, tylko dowodzi tego, w jakim działają chaosie. Oby potykali się jak najczęściej, nie tylko słownie – skomentował; nie miał zbyt dobrego zdania na temat samozwańczych bojowników o równość, choć starał się nie bagatelizować ich istnienia – chaos był nieprzewidywalny; nawet jeśli ostatecznie mieli spłonąć, to mogli po drodze zabrać ze sobą ludzi i rzeczy, na których mu zależało. Nie miał zamiaru na to pozwolić. Czy stary Pichard również stanowił takie zagrożenie, którego istnienie przeszło mu koło nosa? – O ile nie rozleniwiłeś się, odkąd widzieliśmy się po raz ostatni, to wątpię, by stanowił dla ciebie wyzwanie. Będę wypatrywał dobrych wieści – odpowiedział, lekko potakując; chociaż nie odniósł się do kwestii roztoczenia opieki nad rodziną Caelana, wierzył, że nie musiał tego robić; byli również jego rodziną – to, że nie pozwoliłby, by stało im się coś złego, wydawało mu się oczywistością.\nDokończył palenie papierosa, po raz ostatni strzepując popiół i dociskając niedopałek do leżącej na stoliku popielniczki, z uśmiechem słuchając, jak kuzyn wypowiada na głos jego własne myśli. – Zapewne mogłaby – odparł tylko lakonicznie; gdyby znajdowali się na mniej odsłoniętym gruncie, mógłby podać mu dokładną liczbę schwytanych – jako wiedźmi strażnik musiał wiedzieć, na kogo wciąż powinien zwracać uwagę, a kto nie stanowił już dla departamentu problemu – ale wewnątrz obdrapanych ścian Parszywego Pasażera wciąż pozostawał jedynie portowym przemytnikiem, któremu buntownicy przeszkadzali nie dlatego, że stanowili skazę na czarodziejskim świecie, a dlatego, że ich obecność kiepsko działała na interesy. – Ale może jeszcze nic straconego. Dużo się tu słyszy wieczorami – dodał po chwili, niby bez związku. – Jeślibyś czegoś jeszcze potrzebował, wiesz, gdzie mnie znaleźć. – Dopił resztkę alkoholu, jakby dla podkreślenia własnych słów odstawiając szklankę na blat; miał nadzieję, że Caelan wyłapie schowane pod nimi zapewnienie. Z jednej strony niebędące niczym nowym, z drugiej – przez rok wiele mogło się zmienić.\nWyprostował się nieco, głową wskazując na spoczywające w rękach mężczyzny karty. – To co – zagadnął, nieznacznie podnosząc głos, gdy kątem oka dostrzegł mijającą ich właśnie barmankę; brzmiąc tak, jakby przez cały czas nie rozmawiali o niczym innym – masz czas na jedną partię, czy wzywają cię naglące obowiązki? – zapytał; wcześniejsza senność opuściła go już niemal zupełnie.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 06.07.20 15:08\nSłuchał padających z ust Marcusa słów z uwagą, dopiero przy wzmiance o groźbie spalenia portu uciekając myślami ku majowej potyczce z bojowniczkami – i przyzwanej wtedy przez towarzyszących mu rycerzy Szatańskiej Pożodze. Rozmówca mógł posłużyć się tym konkretnym wyrażeniem przypadkowo, w znaczeniu metaforycznym, lecz dla Goyle’a, który musiał wtedy uciekać przed rozszalałym żywiołem, nierozerwalnie łączyło się ono z tamtą nocą, z karykaturą ministra powiewającą z wieży Big Bena i ogniem, który miał się jej pozbyć. Nie mógł jednak udawać, że uważał te środki za odpowiednie, zniszczenie plakatu nie było warte śmierci czarodziejów, prawdziwych czarodziejów, którzy zostali lub mogli zostać pochłonięci przez wymykające się władzy rzucających zaklęcie; cieszył się jedynie, że płomienie nie dotarły do dzielnicy portowej, że jego dom, jak i domy rodziny, wciąż były w jednym kawałku. – W to nie wątpię – burknął pod nosem, choć nie mógł mieć pewności, że dożyje tych czasów. Że będzie przy Caoimhe, gdy ta osiągnie już odpowiedni wiek i zostanie posłana do Durmstrangu, albo i później – gdy stamtąd wróci i wkroczy w dorosłe życie. Nie chciał jednak myśleć o tym teraz, by przypadkiem nie zawahać się w chwili, w której przekroczą progi Picharda, pójdą wprowadzać kolejne zmiany.\nPodchwycił znajome spojrzenie kuzyna; może faktycznie byłoby wygodniej, gdyby spotkali się gdzieś indziej, gdyby mogli o tym porozmawiać bez szukania odpowiednio niewinnych słów, ściszania głosów, lecz na wszystko przyjdzie jeszcze pora, również i na spokojną rozmowę wolną od niedopowiedzeń. Nie pokusił się o formułowanie lakonicznej wypowiedzi, zamiast tego przymknął na dłużej niż to potrzebne powieki, tym gestem potwierdzając podejrzenia Theodore’a. Oni, i On, największy z nich, najpotężniejszy. Już nie Tom Riddle, już nie fascynująca postać z czasów szkoły – takie przynajmniej słyszał o Nim historie – a ich przywódca, Czarny Pan. – Obyś miał rację. I oby sczeźli możliwie jak najszybciej, są jak mucha, niezbyt szkodliwi, lecz ich upierdliwa obecność nie pomaga w prowadzeniu interesów – odezwał się w końcu. I miał tu na myśli jedynie niezrzeszonych, działających bez większego planu rebeliantów, których przybyło od kwietniowych zmian w prawie. Zakon Feniksa, to była inna historia. Nadal nie wiedział, jakim cudem Tonks oszukał śmierć, ani co to oznaczało dla całej sprawy. – Staram się nie dawać sobie okazji do rozleniwiania się. Uczęszczam nawet do klubu pojedynków… Czy raczej uczęszczałem aż do kwietnia, choć nie powiem, żebym mógł się pochwalić wieloma sukcesami – kontynuował, pozwalając sobie przy tym na kolejny krzywy uśmiech. Niby nie był orłem z uroków, jego siła leżała w czymś zgoła innym, o czym Theodore powinien pamiętać; w ich rodzinie nigdy nie ukrywano fascynacji czarną magią, wśród nich było wielu absolwentów norweskiej szkoły magii, gdzie nauka zakazanych w Anglii arkanów była na porządku dziennym. – Mam nadzieję, że i ty jesteś w formie, Marcusie – dodał na koniec, niby to obojętnym tonem głosu, choć tak naprawdę w wypowiedzi pobrzmiewało coś na kształt powagi, przestrogi. Musiał być w pełni sił, jeśli nie chciał trafić w ręce wroga. Lub zginąć z jego różdżki. Lecz o tym kuzyn też już musiał wiedzieć, wszak Prorok wypowiedział się i na temat śmierci zmarłych arystokratów, nestora Yaxleyów i lorda Avery’ego.\nW reakcji na kolejną niejednoznaczną wypowiedź rozmówcy tylko poruszył brwiami; nie musiał ciągnąć go za język, zwłaszcza tutaj, by wyobrazić sobie, że ministerstwo nie złapało żadnego z poszukiwanych zbrodniarzy. Gdyby się tak stało, już by o tym wiedział. – Dużo się tu słyszy? Oprócz darcia mord pijanych marynarzy? – mruknął, choć przecież zrozumiał towarzysza w lot. Takie miejsca jak Parszywy Pasażer idealnie nadawały się do podsłuchiwania, zdobywania informacji od podchmielonych już klientów, zaś Theodore wiedział, w jaki sposób przekonać do siebie ludzi, mniej lub bardziej znajomych, potrafił sprzedać każdą bajeczkę. I dlatego Caelan wiedział, że będzie go potrzebować, prędzej lub później. – Oczywiście. Nie omieszkamy skorzystać z twojej pomocy. – Znów posłużył się liczbą mnogą, w ten sposób obiecując, że ta rozmowa to dopiero początek, że dzięki niej będzie mógł zaangażować się w czynną walkę o lepsze jutro. Miał przy tym nadzieję, że w ten sposób nie sprowadzi na krewniaka marnego losu. – Partyjki nie odmówię – odpowiedział równie głośno, naturalnie, biorąc się za tasowanie kart, a w końcu i za ich rozkładanie na blacie stolika. – Później muszę iść załatwić kilka interesów, jednak zobaczymy się niebawem. Opijemy narodziny Caoimhe – zakończył, tym komentarzem chcąc nadać swej wypowiedzi lekkości, choć towarzysz powinien zrozumieć, że picie za zdrowie córki Caelana było tylko pretekstem, kłamstwem dla uszu mijającej ich barmanki.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 08.07.20 20:05\nJego słowa o płonącym porcie nie miały być przytykiem – nawet gdyby wiedział o udziale Caelana w dokonaniu ostatniej zmiany w londyńskim krajobrazie, nie ośmieliłby się rzucać oskarżeniami ani w jakikolwiek sposób przenosić winy na zwolenników czystości krwi. To nie oni byli plagą, która rozpleniła się po ulicach, i to nie oni stanowili zagrożenie dla istnienia całego czarodziejskiego świata, dzisiaj chwiejącego się w posadach – choć właściwie to niedoskonałego już od dawna, osłabianego przez szkodliwe, szerzące się jak zaraza idee o równości czarodziejów i mugoli. Radykalne kroki były potrzebne, nawet jeśli powinny być każdorazowo dobrze przemyślane; szczury jako pierwsze uciekały z tonącego okrętu – choć akurat Theodore miał nadzieję, że Londyn uda się od nich uwolnić bez równania miasta z ziemią.\nJedynie podsyconą milczącym przytaknięciem; odchylił się nieznacznie na krześle, upijając łyk alkoholu. Potwierdzony przez kuzyna fakt nie stanowił dla niego zaskoczenia samego w sobie, śledził wydarzenia w kraju wystarczająco uważnie, by już wcześniej podejrzewać to, o czym gazety nie pisały, a pijane głosy nie szeptały w ciemnych zaułkach, ale dobrze było móc wyciągnąć kilka elementów układanki z obszaru mglistych rozważań i rozrysować pomiędzy nimi wyraźniejsze linie. – Muchy szczęśliwie nie żyją zbyt długo. Niestety potrafią też szybko urosnąć w liczbach – odpowiedział, krzywiąc się krótko, jakby rzeczona mucha zabrzęczała mu właśnie obok ucha. To była kolejna rzecz, do której nie można było dopuścić: do rozniesienia się szerzonej przez buntowników idei. Póki co na ulicach Londynu działały jednostki, od czasu do czasu zbierające się w kilku lub kilkunastoosobowe grupy, przeprowadzające pojedyncze akcje, które stosunkowo łatwo było udaremnić; zdecydowana większość czarodziejskiej społeczności nie opowiedziała się jeszcze po żadnej ze stron, albo chowając się w domach i próbując przetrwać, albo uciekając poza granice pochłoniętej przez wojnę stolicy, obserwując i czekając. Ignorowanie ich istnienia nie było trudne, ale nie było też rozsądne – bo fałszywe przekonania mogły roznieść się wśród nich skuteczniej niż szatańska pożoga. Pod tym kątem wprowadzenie obowiązku rejestracji różdżek stanowiło w pewnym sensie środek zapobiegawczy, Theodore wątpił jednak, czy była to smycz wystarczająco wytrzymała.\nUśmiechnął się pod nosem. – Nigdy nie przepadałem za tymi klubami – przyznał, zgodnie zresztą z prawdą. Nie był mistrzem bezpośredniej walki na zaklęcia, a taka toczona w ściśle kontrolowanych warunkach niezbyt do niego przemawiała, znacznie ograniczając kreatywność działania. Zdecydowanie lepiej szły mu biegi na długie dystanse, choć jednocześnie zdawał sobie sprawę, że nadchodził dla niego czas wyjścia z dobrze znanego sobie cienia – i że żeby to zrobić, musiał sięgnąć po inne rodzaje magii. – Może dlatego, że przez większość czasu przegrywałem – dodał cierpko, przyznając się do tego dosyć niechętnie; nie było się czym chwalić, ale na ogół nie lubił, i niezbyt potrafił przegrywać. – Ale jeśli sytuacja będzie tego wymagała, to będę gotów – dodał, wyłapując brzmiące w głosie kuzyna ostrzeżenie. Wiedział, czym w ich świecie groziło potknięcie – obserwował je przez lata, choć szczęśliwie jedynie z boku – a choć wad z pewnością miał wiele, to lekkomyślności nigdy nie było wśród nich (o ile nie liczyć tego jednego razu, gdy w młodości wsiadł na statek z jedną walizką podróżną i prawie pustą sakiewką, nie mówiąc prawie nikomu, że to robi).\nSpojrzał na kuzyna z ukosa. – Darcie mord zawsze jest w repertuarze, można to nawet nazwać muzyką, jak się już człowiek osłucha. I częściowo ogłuchnie – zauważył. Późne wieczory spędzane w portowych pubach w istocie mu się nie przykrzyły; do pewnego stopnia czuł się nawet dobrze w tym chaotycznym, ale jednocześnie zdającym się posiadać swój charakterystyczny rytm hałasie – być może dlatego, że niezawodnie zagłuszał niepozwalające mu zasnąć głosy. – Ale nie tylko marynarze tutaj przychodzą – dodał niby obojętnie, nie elaborując już jednak dalej. Miejsca takie jak Parszywy Pasażer dla wielu stanowiły dobrą kryjówkę, w której łatwo było skryć się przed oczami władz, co sprawiało, że właściwie można było spotkać tutaj każdego, kto miał coś do ukrycia – a sam Theodore był tego najlepszym przykładem.\nSkinął Caelanowi głową, podsumowując milcząco nawiązane pomiędzy wierszami porozumienie; znał go już na tyle dobrze, by wiedzieć, że choć słów padło niewiele, to żadne nie było rzucone na wiatr – pozostawało mu więc czekać na dogodniejsze warunki do rozmowy. – Świetnie – powiedział, obserwując, jak mężczyzna rozkłada karty – na myśli mając zarówno nadchodzącą grę, jak i ich kolejne spotkanie. – Obiecuję nie puścić cię z torbami – dodał z rozbawieniem, odwracając się przez ramię, żeby złapać spojrzeniem barmankę; przy pełnej szklance grało się lepiej.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 02.08.20 22:37\nKilka czarnych kości potoczyło się po wyskrobanym przez brudne pazury okrągłym blacie. Wreszcie opadły, łomotem próbując zbudzić niektóre łby zamroczone, ukołysane do snu przez ten jeden kufel za dużo. Tylko cmoknęła, ale i ten dźwięk zginął w gwarze podobnie jak turlające się kawałki sześcianów. Któryś z piratów zarechotał i uderzył mocno w stół, inny pochylił się i zaklął pod nosem, próbując dostrzec w półmrokach pogubione zabawki. Tacy chłopcy, jej ulubieni chłopcy, niby gotowi na wszystko, a łapska wciąż zbyt toporne, by wydobyć małą kostkę ze szpary między drewnianymi listwami przygniłych podłóg. Między wielkimi buciorami faktycznie ciężko cokolwiek dostrzec, ale Filipa wiedziała, gdzie należy szukać. Zbyt wiele razy przerabiała ten scenariusz. Melodią obcasów przecięła refren wyśpiewywanej po raz piętnasty morskiej ballady. Postawiła ciężko tacę z trunkami, na kupce tajemniczych kart i kuszących kosztowności. Jakieś brwi zmarszczyły się niezadowolone, ktoś już otwierał paszczę, by wyzwać ją od kurwy, ale zaraz ją zamknął, kiedy tylko napotkał niezadowolone spojrzenie. Wiedział dobrze, że nie należało z nią zadzierać. Nie pojawiła się tu dla swojego widzimisię. Nie radzili sobie. Zresztą przeczuwała, że rozgrywka wchodziła już w dość zaawansowaną fazę i potrzebowali porządnej dolewki rumu. Rozstawiła między tłustymi paluchami pełne szkła, a potem – ku zbyt ostentacyjnej uciesze całej zgrai marynarzyków – pochyliła się, pięknie eksponując koronkowy pasek od pończoch tak wdzięcznie wystający spod sukienki. Zadowoleni? Oj, bardzo. Wiedziała, że właśnie robi rozróbę w tych zboczonych łbach, że to nie przez rum pociekła ślina. No cóż, taka praca. Niemal od razu pochwyciła zagubione kostki. Zabrzęczały w jej dłoniach, ale rzut i tak należało powtórzyć – tym razem z rozwagą i zdecydowanie mniejszą siłą. Byli tacy niezgrabni, ale na szczęście mieli ją.\n– No co? – burknęła, łypiąc na nich podejrzliwie. – Któryś z was chciałby coś powiedzieć? – kontynuowała, unosząc brwi w dość charakterystycznym geście. Miała dobry dzień. Łamała kark, wykonała zadanie, które dla kilku wielkich chłopów okazało się skokiem w kosmos. Potrafili pojmać statek, potrafili przerzucać na barkach tony towarów, ale ruszenie tyłka z wygrzanego barowego krzesełka przychodziło im z trudem, szczególnie w stanie głębokiej nietrzeźwości. – Odwdzięczycie się w napiwkach, ale następnym razem to ja popatrzę, jak tarzacie się po podłodze – rzuciła z cwanym uśmiechem. I takie obrazki już widywała i takie zwłoki trzeba było wytargać poza ściany tawerny. Lubiła ich, naprawdę, ale bywali piekielnie irytujący. Tacy wielcy, tacy męscy i głodni kobiecych wdzięków. W głośnych opowieściach stawali się bohaterami zza mórz. Tutaj… tutaj byli braćmi, kolejnymi łbami w tym wspólnym, zawszonym porcie. Mimo to wcale nie chciała być gdzieś indziej. Lato doskwierało, tawerna pustoszała, większość harowała na oceanie, a te niedobitki próbowały jakoś ciągnąć dalej. Co ich powstrzymało? Ta głupia wojna? – Grajcie dalej, chcę zdążyć pogratulować zwycięzcy przed końcem roboty – mruknęła, zgarniając na tacę oplute kufle. Chwyciła podstawkę w dłoń, wolnym palcem musnęła jakąś siwiejącą brodę i zwinnie obróciła się w kierunku baru. Sytuacja w Londynie była gówniana, trupy walały się po ulicy, mury sypały jak domki z kart, a ludzie bali się wyłazić z domów. Ale port… port był inny, port zawsze był tym złym, tym groźnym, tym brudnym miejscem, do którego pchała się cała londyńska melinażeria. Dopóki w Parszywym grała muzyka, dopóki między stolikami tłoczyły się zadowolone pyski – dzielnica portowa trwała. Prawie jak gdyby nigdy nic.\nI tylko ta postać za barem, dość drobna, najpewniej nietutejsza, zdawała się burzyć idealny, codzienny obrazek tej taniej knajpy. Moss odstawiła ciężko tacę za barem i popatrzyła na dziewczę. Tylko czekać, aż obłapi ją jakiś zbok. Kobiety rzadko chodziły same po tak paskudnych miejscówkach. – Jesteś biała jak ściana – mruknęła, licząc na to, że będzie im dane skrzyżować spojrzenia. – Czego ci nalać? Pewnie wina – stwierdziła, lekko mrużąc oczy. Dziewczęta zwykle odmawiały. Albo kąpały się właśnie w winie. Aż do granic przyzwoitości. Kim była ona? Kolejną historią zbyt ciężką dla tych głośnych łapserdaków bawiących się wokoło? Nie taszczyła ze sobą dyniowego brzucha, chyba. Skąd więc się tu wzięła?\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 05.08.20 17:53\nNie był to dzień na zwykłą kawę. Nawet herbata nie zaparzyłaby się tak, jak powinna. Od początku coś za mną chodziło, a że brałam to za cień, moja walka z nieuniknionym była długa i wyczerpująca. Jakiś zabłąkany poltergeist, albo inny rodzaj wynaturzenia, przyprawiał mnie o zawroty głowy. Psychodeliczny szum nawarstwiał się z każdą przewracaną stroną książki, więc po jednym rozdziale rzuciłam ją w kąt. Przechodziłam biernie koło gramofonu, wyjadałam orzeszki, wmawiając sobie, ze to ostatnia ich garść i wyglądałam przez okno, lecz nic nie zabierało mi uwagi, a pochmurne niebo karmiło tylko szarością i zmęczonym słońcem. Poszłam więc do sklepu, lecz nie mieli mojego ulubionego, czerwonego wina. A że wcześniej spędziłam długą godzinę na przymierzaniu sukien, nie uznawałam tego czasu za straconego. Potem założyłam pelerynę, a kapelusz wymieniłam na kaptur. Także czarne.\nMłoda dama w czerni poszła dalej, przeszła główną ulicę, a potem skręciła w kierunku Zakątka. Młoda dama była na oczach przechodniów, lecz nic sobie z tego nie robiła, choć ciągle miała wrażenie, że to jednak to nie cień za nią chodzi. Pchnęła drzwi, weszła do środka, a pierwszy lepszy gość już powiązał jej osobę z imieniem.\n- Cześć, Hella.\nLubię mówić o sobie w osobie trzeciej, zwłaszcza, kiedy pokazuję się nieznajomym. Ja, Hella, złapałam wzrokowy kontakt, skinęłam, zostawiłam kapelusz na wieszaku i poszłam dalej, bo nie byłam w humorze do flirtów. Ja, Hella, chciałam pogadać ze swoją znajomą, lecz najpierw potrzebowałam pozbyć się udręki. Poprosiłam inną barmankę o kieliszek whisky i wypiłam do dna. Wolałam to niż wódkę, a potrzebowałam odcięcia od trzeźwości umysłu. Miałam wrażenie, że jestem zbyt dobra na dzisiejszy dzień i czas najwyższy zrównać się z jego poziomem. A cień stawał się jakby rozmyty. Zamówiłam drugi kieliszek i Guinessa, a potem wlałam zawartość małego naczynia do dużego naczynia. Rozejrzałam się ukradkiem, spostrzegłam Philippę, z którą kiedyś tu już rozmawiałam i przesunęłam kufel dalej od siebie, żeby nie łączył się tak natarczywie z moją osobą. I jedna pani tej gospody poszła, a przyszła ów druga. Ale nie łapałam z nią kontaktu wzrokowego, bo chciałam się podrażnić.\n- A widzisz, kochana, nie tym razem. Ten kufel, co stoi obok jest mój. Tak, nie dość że odmawiam wina, to jeszcze nie czekałam, aż Ty mi nalejesz. - w końcu spojrzałam na nią - Hella zasłużyła na zbesztanie, prawda? Hella patrzy i czeka. - i bierze też piwo i duży łyk przelewa się przez jej usta.\nCzarne odzienie, kaptur dla ukrycia się i ta buźka, na której malował się ironiczny uśmieszek. I śmiałe słowa, śmielsze niż ostatnim razem.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 15.08.20 17:03\nLudzie w kapturach, chłopy porośnięte brodą tak, że próżno szukać kawałka oka na z pozoru szpetnej okładce. Potem jeszcze ludzie w maskach, ha, ich tylko brakowało. Legenda strasznych cieni sunęła groźnie po i tak już śliskich uliczkach portu. A każde skrzypniecie starych wrót zwiastować mogło nadejście piekła. Jeszcze kilka tygodni temu wtargnęły tu służby ministerstwa, burząc spokój tutejszych marynarzyków pod byle pretekstem. Świat stawał na głowie, przez kufle przelewała się krew, w niej zaś prości mieszkańcy stolicy dostrzegali grymas własnej goryczy. Spodziewała się, że plotki o obecności policji zmniejszą utargi i wykurzą wątpliwe przybłędy, ale tak się nie stało. Wyganiani z domów, pozbawiani pracy, zmuszeni do patrzenia, jak na ulicach umierają przyjaciele. Cholerstwo wojny panoszyło się jak robactwo między deskami w podłogach tawerny. Miała być pustka, a jednak tłum pałętał się przy stolikach, szukając kawałka pewnej przestrzeni. Bo w kupie siła, bo wszystkich nas nie zadepczą. Gówno prawda. Philippa coraz bardziej odczuwała ucisk. Wobec niego też się sprzeciwiała. Nie odmawiała tym, którzy węszyli w Parszywym, chcąc załatwić sobie coś, o czym nie należało mówić głośno. Dobrze wiedziała, która z pieśni morskiej najbardziej zagłusza głosy, nawet te najgłośniejsze. Tak samo umiała też wybrać szantę, która pozwoli jej przysłuchać się bardziej temu czy tamtemu. Philippa odnajdywała drogi do kapitanów wywożących mugolaki ze stolicy, wiedziała, który z szemranych typów wciąż chce z nimi współpracować i wiedziała, kto handlował magiczną substancją, która w tych czasach stała się największym lekarstwem na piekielny konflikt. Przy tym wcale nie usypiała jej czujność. Nie szwindlowała w porcie od dziś. Wiedziała, że jedna krzywa znajomość i sama będzie miała kłopoty. Sieć utkanych od lat znajomości mogła pęknąć. Ludzie coraz rzadziej przyjmowali rzeczywistość z obojętnością, w tym ucisku musieli wybrać którąś ze stron. Tego się wystrzegała, przed tym próbowała umknąć, ale samoistnie, dzień za dniem zbliżała się do tej strony barykady, która nie zabijała portowych synów. Jasna cholera.\nA kobieta przed nią, gdy uniosła tylko nieco brodę, ujawniła tożsamość, porzuciła kawałek własnej tajemnicy. Moss odpowiedziała jej uśmiechem, choć objawiła też rozczarowanie. Jej kufel taktycznie był napełniony i to za sprawą któreś z uczynnych koleżanek. Pokręciła lekko głową, przelotnie złapała też rechot chłopców, którzy dzielnie wyrzucali karty na stół (i swoje pieniądze również, ku uciesze). – Hello, rozczarowujesz mnie – zacmokała, przesuwając szmatą po wilgotnym, wewnętrznym blacie. – Myślałam, że będę mogła cię upić i pogadamy od serca – zakomunikowała nieskrępowana tym, jak perfidnie mogło to zabrzmieć. Pojawiała się i znikała, ta dziewczyna, ta Hella. Kojarzyła oczy i przedziwny sposób mówienia o samej sobie. Zapamiętała ją, może właśnie przez to, bo dziwaków to tutaj nie brakowało. Kim jednak była? Czego tutaj poszukiwała? – Jak tak bardzo chcesz besztania, to mogę ci je zaraz załatwić. Chłopcy byliby… usatysfakcjonowani, mając w łapach taką syrenę – oświadczyła, ślizgając się przy okazji spojrzeniem po tej powabnej, choć skrytej w pelerynie postaci. – Nie jest ci za zimno? – dopytała, odruchowo muskając kawałek własnej sukienki w miejscu, gdzie znajdował się odpięty kusząco guzik. Czy nie powinna pokazać nieco więcej? W tym wdzianku była bardziej mniszką, niż portową latawicą. Ale… Ale Moss jeszcze nie rozwiązała tej zagadki. – Może nawet sama się z tobą napiję – mruknęła. Chwyciła flaszkę i przelała część płynu do szklaneczki. Pewnie to było coś słabego. Moss miała przesyt alkoholu przez tę pracę, ale… ale parę łyków mogłoby jej dobrze zrobić. – Co cię sprowadza do tawerny? – podpytała, przysuwając szkło do ust. Kobiece towarzystwo w tym zoo pełnym tryskającego testosteronu czasem okazywało się zbawienne.\nTemat: Re: Kącik pokerowy [odnośnik] 28.08.20 13:48\nKarciany stół raz zagłuszał moje myśli, a raz był tym pożądanym tłem dla rozmowy przy barze. Było jak zawsze, bo jednocześnie kochałam i nienawidziłam przesiadywać w karczmach lub pubach, gdzie to raz upijałam się po nieprzytomność, a innym razem zwyczajnie rozprawiałam się z rozpustnym towarzystwem. Czułam, że mam władze nad takimi miejscami i mogę dyktować im porządek. Oczywiście nie samej, a z sobie podobnymi towarzyszami, głównie przyjaciółmi rodziny, bo Borginowie nie byli tylko pyłem na tej tafli szkła zwanej Londynem. Teraz to szkło płonęło w wojnie, a przed dymem ja, Hella, uciekałam. Uciekałam także dzisiaj, choć ciągle nie wiedziałam, za czym dokładnie.\n- Syrenę! Proszę cię, miejże lit-ość - i beknęłam. Nie ze zniewagi lub braku kultury. To było ze smaku i nieoczekiwania, bo przełknięte niedawno piwo w najlepszym momencie wypowiedzi chciało dać o sobie znać. A przy okazji ten mój niezmącony, morski i magiczny portret uległ człowieczeństwu.\nPrzystawiłam dłoń do ust, uśmiechnęłam się zza palców, pokręciłam się po siedzisku. Wciąż czegoś mi brakowało lub coś mi przeszkadzało. Zimno? Chłód? Popatrzyłam po sobie, zgarnęłam pelerynę z rękawów, a ta trzymała się tylko na ramionach i guziku.\n- Uważaj, bo i Tobie syrenka wyskoczy z tych łusek - skomentowałam odpinany przez nią guzik. - To mówisz - zaczęłam szeptać - że te durnie się na mnie gapią i rozbierają wzrokiem? Cholera, a miałam dzień spędzić w swojej samotni i ze swoim winem - wypuściłam z ust ciężkie powietrze. Gdybym była syreną, pewnie teraz woda spłynęłaby mi po brodzie. Ale nie byłam i nigdy nie chciałam być. Wolałam opowieści o smokach, choć latanie na miotle też nie zajmowało mnie bardziej niż była na to potrzeba.\n- Pij, pij, będziesz łatwiejsza - rzekłam ni to ostrzegawczo, ni to z życzeniem. A potem padło to słowo kluczowe, zawiązać miał się cel tej wizyty. Sięgnęłam powoli po swój kufel i ubrałam z niego dwa lub trzy łyki. - Potrzebuję kontroli. Nad tym, co się dzieje, żeby nie przespać wojny, nie spłonąć żywcem w swoim domostwie. Nie chcę się mieszać w bezpośrednią walkę, przywykłam do tego, że nic nie dzieje się nagle. Nie było mnie też w Londynie przez ostatni czas, wróciłam ledwie parę tygodni temu. Liczyłam, że może to się zagasi samo, ale jest coraz gorzej - przerwałam. Usta kolejny raz spotkały się z kuflem, a ja mówiłam na tyle spokojnie i cicho, że słowa nie powinny dotrzeć do innych uszu. Być może moje obawy nie w pełni docierały do Philippy, wszak jej światem były karty, rum i kapitan, a nie jakieś dymy i cztery ściany, gdzie dwie wypełnione są książkami, trzecia oknem, a czwarta łożem.\nMoja dłoń zawirowała w powietrzu, poszukiwałam bowiem konkluzji, jasnego punktu zaczepienia.\n- Nie liczę, że jesteś oczami patrzącymi zza chmur, ale masz... masz dogodniejszą pozycję - położyłam dłoń na blacie, postukałam palcem o jego powierzchnię.\n- To co, upijesz mnie? - zagadałam do początkowych tematów rozmowy, a i powiedziałam to głośniej. Nie warto ciągle mówić w ciszy, to podejrzane dla postronnych, a w dodatku nudzące dla głównych zainteresowanych.


Czasem wychodzisz na chwilę, a potem długo nie wracasz #1 ByćBezPośpiechu - Prosto z Mostu\nNA POCZĄTKU BYŁA TRAGEDIA\nZaczęło się od tego, że mój telefon, na który wydałam więcej niż kosztuje zimowy płaszcz z wełny, nagle się wyłączył podczas oglądania zdjęć kotów na Instagramie. Wtedy powiedziałam do mojego chłopaka, że chyba bym się załamała, gdyby się kiedyś ten mój cudowny telefon zepsuł. Po czym wzięłam do ręki książkę „Dziennik uważności” i przeczytałam o tym, że warto pójść na spacer. Zaczęłam sobie wyobrażać, że spaceruję, jednak mój umysł przypomniał sobie, że mam problem z telefonem. Po godzinie nerwowych prób uruchomienia go na stałe, zrozumiałam, że właśnie teraz jest ten czas, w którym się powinnam załamać. Telefon włączał się do jakiegoś momentu, by po chwili zostawić mnie z czarną, niewzruszoną otchłanią. Zaczęłam więc czytać fora, na których różni mężczyźni tłumaczą rzeczy w taki sposób, by nikt ich nie zrozumiał. Napisałam ukrywający rozpacz post na Facebooku i czekałam na rady jak na zbawienie, pocieszając się, że to tylko bateria i jej wymiana nie będzie taka droga.\nA POTEM WYSZŁAM Z DOMU\nMój chłopak wyszedł oglądać mecz, ostrzegając mnie, że przez najbliższy miesiąc to się będzie powtarzać. Ja miałam iść biegać, ale totalnie straciłam ochotę. Ten sam umysł, który wtedy nie zachował się miło, tym razem przypomniał mi o wizji spaceru. Założyłam szare buty do biegania i szarą bluzę mojego chłopaka. Na tyłku miałam już szare spodnie dresowe. To wszystko brzmi dość nudno, ale każda z części garderoby miała inny odcień szarości, a buty różowe wstawki, więc stwierdziłam, że nie wyglądam jak lump. Tym bardziej, że przeczesałam włosy różową szczotką. Wzięłam klucze i wyszłam. Bez portfela i bez telefonu.\nI WTEDY STAŁO SIĘ PIĘKNIE\nPrzy pierwszych kilkudziesięciu metrach towarzyszył mi lekki niepokój, który odpłynął niezauważenie, gdy totalnie zauroczyłam się pogodą: szare, złowrogie chmury, szum liści smaganych wiatrem i mój ulubiony park, z którego dochodziły dźwięki muzyki granej na żywo. Oczywiście poszłam tam, skąd dochodziła muzyka. Za Jurtą na podeście z palet trwał koncert. Nie znam się na muzyce, ale niektóre utwory kojarzyły mi się ze Skandynawią. Widownię tworzyło kilkanaście osób, jak się okazało z czasem wszyscy się znali. Miedzy drzewami świeciły lampki LED. Zmierzchało. Było idealnie. Dziwne, niepokojące dźwięki. Wiatr poruszał liśćmi na wysokich drzewach i przeganiał czarne chmury. Wydawało się, że wszystko jest zsynchronizowane i cały świat, który chłonę istnieje w rytmie dźwięków. Przypadkowi biegacze przystawali, by posłuchać, niektórzy tańczyli. Wiatr co jakiś czas przywiewał z Jurty zapach kawy, której nie mogłam kupić, bo nie miałam portfela. Dwa małe pieski biegały wesoło wśród zasłuchanych ludzi i tylko raz przystanęły zdziwione, gdy widownia biła brawo. Niektórzy robili zdjęcia telefonami. A ja się wtedy cieszyłam, że mojego nie mam i nie kusi mnie, by zaburzać tę niepowtarzalną chwilę.\nNie wiem, jak długo tam stałam, nie miałam zegarka. Licząc w utworach, myślę, że 6-7 ich wysłuchałam. Dźwięki muzyki odprowadziły mnie pod same drzwi bloku, czasem tylko zakłócane burczeniem brzucha. W domu czekały na mnie miauczące koty.\nPo powrocie nie mogłam się powstrzymać, by nie sprawdzić, czego słuchałam. Był to Jan Komorov.\nTym sposobem wymyśliłam nowy cykl na blogu – Być Bez Pośpiechu. Będę dzieliła się w nim uchwyconymi przez zmysły momentami. Nic szczególnego, nic wielkiego czy odkrywczego. Przecież z takich momentów głównie składają się nasze dni. Warto być na nie uważnym. Czasem nie trzeba nic robić i wystarczy być, by żyć.\nbyć bez pośpiechumindfulnesstu i terazuważność\nŚwietny pomysł na wpisy! Takie chwile są często najważniejsze! 🙂\nBardzo się cieszę, że pomysł przypadł Ci do gustu! 🙂\nAj, jajajajajajjjj… : ) zazdroszczę. Spokoju. Pośpiech to drugie imię każdej mamy!\nNie jestem urodzoną sportmenką, ale uwielbiam biegać. Dlaczego? Właśnie dla takich chwil uważności.\nFajnie jest znaleźć taką chwilę dla siebie i móc poobserwować wszystko, co się dzieje naokoło. Czasami doświadczam takiego spokoju, jadąc autem i stojąc ………..w korkach:) Patrzę wtedy na tych, których spieszy się bardziej, na latających ludzi z teczkami, na staruszków i ich pieski i jest bosko! Cieszę się wtedy, że wyjechałam wcześniej, że uwzględniłam to, że może być korek. P.S. Kupując telefon, warto zainwestować w jego ubezpieczenie. Bateria droga nie jest, ale zbita szybka już tak. Ta opcja zapewnia mi spokój od wielu lat.Polecam 🙂\nOoo, w korkach <3 Świetna okazja, bo i tak trzeba stać, nic się nie zrobi, a nerwy jeszcze pogarszają nastrój. Naprawdę super, że tak potrafisz patrzeć na świat, kiedy nie masz wpływu na sytuację.\nNa szczęście telefon był jeszcze na gwarancji, więc szybko mi go naprawili 🙂\nDziękuję za ten post. Ma w sobie jakąś niesamowitą moc i otacza go aura melanholii. Piękny po prostu!


Zdrowa skóra Zdrowe ciało: lipca 2015\nJuż od dawna myślałam o zrobieniu własnych mydeł, ale bałam się eksperymentów z sodą kaustyczną. Teraz wiem, że zachowując ostrożność nie jest to takie straszne. Zanim przystąpiłam do pracy dość dużo o tym czytałam i dowiedziałam się wielu bardzo ciekawych rzeczy.\nOtóż jeśli ktoś nie wie to mydło powstaje w wyniku reakcji tłuszczu i sody kaustycznej ( otrzymujemy wtedy mydło sodowe, bo soda kaustyczna to wodorotlenek sodu ), a ubocznym produktem jest gliceryna. Tak więc w wyniku połączenia tłuszczu i sody kaustycznej następuje tak zwane zmydlanie tłuszczu, a gliceryna tworzy się w sposób naturalny. W mydłach kupowanych w sklepie jest ona dodawana i to oczywiście jest gliceryna syntetyczna.\nW bogatej literaturze o mydłach przeczytałam, że bardzo często pojawiające się w składach mydeł (sprawdźcie sami)“sodium tallowate” to tłuszcz wołowy ( sól sodowa tłuszczu wołowego ) a “sodium lardate” to tłuszcz wieprzowy ( sól sodowa tłuszczu wieprzowego ). Specjaliści twierdzą, że oleje roślinne są bardziej korzystne dla naszej skóry niż tłuszcz zwierzęcy, ponieważ ten drugi może podrażniać..\nTakie nazwy jak sodium palmate czyli sól sodowa oleju palmowego lub sodium cocoate czyli sól sodowa kwasu tłuszczowego kokosowego to już produkt wtórny, poddany obróbce i pozbawiony naturalnych właściwości jakie posiada olej palmowy, bądź kokosowy.\nSwoje mydła zrobiłam na bazie prawdziwych olejów i masła. Użyłam masła shea, oleju kokosowego i oleju rycynowego. Obecnie „leżakuje” i za miesiąc poddam go pierwszej próbie. Użyłam oleju kokosowego, bo ma właściwości myjące i daje dużo piany, a poza tym to olej odżywczy dla każdego rodzaju skóry, który pomaga utrzymać jej wilgotność. Masło shea regeneruje skórę, a olej rycynowy oprócz właściwości pianotwórczych ma też właściwości nawilżające. Nie będę podawać szczegółów dotyczących robienia mydła, bo wiele informacji można znaleźć w internecie. W tym wpisie chciałam tylko przekazać to czego dowiedziałam się sama, a co uważam za bardzo ważne.\nW najbliższym czasie planuję zrobić mydła na bazie innych olejów. Napiszę o tym w następnym poście.\nPrzeczytałam niedawno artykuł profesor Marii D. Majewskiej o dwutlenku tytanu. Swego czasu pisałam już, że jest to szkodliwy związek i znajduje się w kremach przeciwsłonecznych, ale odnajdujemy go również w innych kosmetykach. Pojawia się w składzie mydła, produktach spożywczych, lekach i suplementach. Profesor Majewska podaje, że „Nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla dodawania go do produktów spożywczych czy kosmetyków, poza ich wybieleniem lub chęcią podtrucia konsumentów. Bo niby dlaczego mydła, preparaty ziołowe, witaminy itp. mają być białe, a nie naturalne? Wiele niezależnych publikacji naukowych wykazało dużą toksyczność tlenków tytanu, zwłaszcza, kiedy występują w postaci nanocząsteczek, bowiem przenikają one przez błony komórkowe i jądrowe i uszkadzają strukturę DNA wywołując rakotwórcze mutacje i wiele degeneracyjnych zmian w komórkach. Związek ten działa też neurotoksycznie, uszkadzając komórki nerwowe i prowadząc do ich neurodegeneracji.”\nW produktach spożywczych kryje się on pod numerem E 171, a w kosmetycznych CI 77891.


Jak można wybrać lekarza podstawowej opieki zdrowotnej - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaJak można wybrać lekarza podstawowej opieki zdrowotnej\n29.01.2007, 19:56; Aktualizacja: 03.03.2008, 14:15\nOd stycznia ponownie każdy ubezpieczony w Narodowym Funduszu Zdrowia może dwa razy w ciągu roku zmienić wcześniej wybranego lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Nie wiąże się z tym żadna opłata.\nLekarz POZ musi być lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego, czyli takim, który ma podpisaną umowę (kontrakt) z NFZ na świadczenie usług medycznych w danym roku lub też pracuje w placówce z podpisanym kontraktem z funduszem. Nie ma więc znaczenia, czy pracuje on w przychodni, czy też przyjmuje pacjentów w tzw. prywatnym gabinecie. Ważna jest podpisana umowa z NFZ. Tylko w takiej sytuacji korzystając z jego usług, pacjent nie zapłaci za udzieloną poradę.\nKażda osoba ubezpieczona w NFZ, która chce mieć zapewniony bezpłatny dostęp do lekarza POZ, musi złożyć odpowiednią deklarację. Wyboru lekarza dokonuje się bowiem poprzez wypełnienie odpowiedniego druku w rejestracji zakładu opieki zdrowotnej (np. przychodni), w której pracuje lekarz. W przypadku wyboru lekarza, który prowadzi prywatny gabinet, deklarację składa się bezpośrednio u niego. Jednorazowo pacjent ma prawo wyboru tylko jednego lekarza czy pielęgniarki świadczących usługi z zakresu POZ. W przypadku wyboru świadczeniobiorcy POZ nie obowiązuje rejonizacja. Oznacza to, że pacjent nie musi wybierać lekarza np. w przychodni, która znajduje się najbliżej miejsca zamieszkania (nie warto jednak dla własnej wygody wybierać placówki położonej w odległej dzielnicy miasta). Nie ma także obowiązku zapisywania całej rodziny do tego samego lekarza. Ten jednak nie może żadnemu pacjentowi odmówić zapisania się na listę podopiecznych bez względu na wiek, płeć czy stan zdrowia chorego. Jedyne dopuszczalne ograniczenia mogą być wynikiem zbyt dużej liczby osób ubezpieczonych zapisanych do konkretnego lekarza (tzw. lista aktywna). Deklaracje wyboru złożone przez pacjenta muszą być przechowywane w siedzibie, w której będzie mu udzielana opieka medyczna. Jednocześnie zapewniona jest, na żądanie pacjenta, możliwość wglądu do wcześniej złożonej deklaracji.\nCo może lekarz POZ\nLekarzem POZ (nazywanym także pierwszego kontaktu lub rodzinnym) może być osoba, która ma ukończoną specjalizację: • medycyny rodzinnej, • medycyny ogólnej, • chorób wewnętrznych (internista) oraz • pediatrii (dla dziecka). To on decyduje o sposobach leczenia chorego, kierowaniu pacjentów do poradni specjalistycznych oraz, jeżeli wymaga tego stan zdrowia chorego, do szpitala. Lekarz POZ wnioskuje również o wysłanie pacjenta na leczenie uzdrowiskowe, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze dla osób np. starszych lub niepełnosprawnych. Ponadto odpowiada za przekazywanie pacjentom informacji dotyczących promocji zdrowia i dostępu np. do programów profilaktycznych finansowanych przez fundusz. Lekarz rodzinny jest odpowiedzialny za wykonywanie szczepień ochronnych, w tym także szczepień u dzieci i młodzieży szkolnej. Do jego obowiązków należy prowadzenie dokumentacji medycznej pacjenta, która powinna mu być udostępniana na jego wyraźne żądanie.\nLekarz decyduje też o karetce\nLekarz rodzinny decyduje również o tym, któremu pacjentowi przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego (np. karetką pogotowia), w tym także lotniczego, do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej. Pacjent zostanie bezpłatnie dowieziony do szpitala, w którym zostanie mu udzielona niezbędna pomoc medyczna, jeżeli: • wymaga on natychmiastowego leczenia, • wynika to z potrzeby zachowania ciągłości leczenia. Osoby niepełnosprawne, które nie mogą samodzielnie poruszać się i nie mogą korzystać np. ze środków publicznego transportu, mają również zapewniony bezpłatny przejazd karetką pogotowia. O tym, czy faktycznie chory nie może samodzielnie poruszać się, a wymaga np. przewiezienia do szpitala, przychodni lub na badania diagnostyczne, decyduje lekarz rodzinny. W innych sytuacjach pacjent zapłaci za przyjazd karetki pogotowia. Dotyczy to więc osób, które: • nie wymagają natychmiastowego leczenia, • nie posiadają dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego.\nLekarz rodzinny, jeżeli wymaga tego stan zdrowia jego pacjenta, wystawia także skierowania do wybranych lekarzy specjalistów. Skierowanie takie jest wymagane np. do gastrologa czy urologa. Lekarz rodzinny wystawia dwa rodzaje skierowań na wizyty u specjalisty: • na konsultacje – daje ono pacjentowi prawo do jednorazowej wizyty u wybranego specjalisty, • na leczenie lub kontynuowanie leczenia – jest ono ważne aż do momentu zakończenia leczenia przez specjalistę. Warto pamiętać, że do części lekarzy specjalistów można udać się bez skierowania od lekarza POZ. Są to: • ginekolog i położnik, • stomatolog, • dermatolog i wenerolog, • onkolog, • psychiatra, • okulista. Skierowań nie wymaga się również przy przyjmowaniu na leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych. Również inwalidzi wojenni i osoby represjonowane, chorzy z wirusem HIV nie muszą posiadać skierowania na leczenie.\nPoza miejscem zameldowania\nOsoby, które przebywają poza miejscem stałego zameldowania, także mają prawo wyboru lekarza POZ. Taka sytuacja dotyczy np. studentów, którzy w związku z podjęciem nauki przebywają powyżej jednego miesiąca kalendarzowego w roku poza miejscem stałego zameldowania. Są oni zobowiązani do wypełnienia i zgłoszenia deklaracji wyboru lekarza pierwszego kontaktu w miejscu aktualnego pobytu. Tym samym mogą korzystać ze świadczeń zdrowotnych w zakresie POZ np. przez dziewięć miesięcy w miejscu studiów oraz przez trzy miesiące w miejscu zameldowania w czasie wakacji.\nPRZYKŁAD: STUDIA POZA MIEJSCEM ZAMIESZKANIA Student rozpoczął naukę w innym mieście niż dotychczasowego zamieszkania. Chcąc mieć dostęp do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, musi również w miejscu studiów wybrać lekarza rodzinnego. Nie musi jednak w związku z tym rezygnować z wybranego lekarza pierwszego kontaktu w dotychczasowym miejscu zamieszkania. W tym celu powinien udać się do lekarza POZ (tam, gdzie studiuje), wypełnić deklarację jego wyboru i zaznaczyć, że jest to wybór tylko na określony czas.\nKażdy może zmienić lekarza\nPrzyczyny zmiany lekarza mogą być różne (np. zmiana miejsca zamieszkania), ale można to zrobić nie częściej niż dwa razy w ciągu roku. W przypadku każdej kolejnej zmiany lekarza rodzinnego pacjent będzie musiał zapłacić 80 zł. Jedynie w przypadku zmiany miejsca zamieszkania lub zaprzestania udzielania świadczeń POZ przez wybranego przez pacjenta lekarza, czyli z przyczyn niezależnych od osoby ubezpieczonej, opłata nie będzie pobierana.\nPRZYKŁAD: OPŁATA ZA ZMIANĘ LEKARZA Pacjentka dwukrotnie w ciągu roku już zmieniała lekarza rodzinnego. Nie było to jednak wynikiem zmiany miejsca zamieszkania lub zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych przez wybraną przez nią wcześniej placówkę ochrony zdrowia. W związku z tym każda kolejna zmiana lekarza POZ jest obciążona opłatą w wysokości 80 zł. Pacjentka, wybierając kolejnego świadczeniodawcę z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, musi liczyć się z poniesieniem dodatkowych kosztów. Ponownie zyska prawo bezpłatnego wyboru lekarza POZ wraz z początkiem kolejnego roku kalendarzowego.\nW przypadku rezygnacji z dotychczasowej opieki, pacjent musi przedstawić nowemu lekarzowi POZ deklaracje wyboru wraz z dwoma egzemplarzami rezygnacji z usług poprzedniego lekarza rodzinnego. Natomiast obowiązek przekazania jednego druku rezygnacji z usług poprzedniej placówki zdrowia leży w gestii nowo wybranego lekarza, pielęgniarki czy położnej POZ. Oświadczenia te należy złożyć w rejestracji placówki zdrowia lub bezpośrednio u lekarza, z którego usług korzystaliśmy do tej pory. Takie same zasady obowiązują przy zmianie pielęgniarki lub położnej POZ.\nDecydując się na zmianę lekarza, należy także pamiętać o przekazaniu nowo wybranemu lekarzowi (w przypadku np. prywatnego gabinetu) lub placówce zdrowia (np. przychodni) dokumentacji medycznej, która była prowadzona w uprzednio wybranym miejscu. Lekarz, z usług którego właśnie pacjent zrezygnował, jest zobowiązany do wydania na wniosek tej osoby kopii lub odpisów prowadzonej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu zdrowia pacjenta. Koszty wykonania kserokopii lub odpisów ponosi już osoba wnioskująca, czyli sam pacjent.\nDEKLARACJA WYBORU I REZYGNACJI\nZmiana lekarza POZ • dokonuje się jej poprzez wypełnienie deklaracji wyboru lekarza POZ • do deklaracji wyboru należy dołączyć w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach pisemną rezygnację z usług poprzedniego lekarza pierwszego kontaktu Opłaty • w ciągu roku pacjent bezpłatnie może zmienić dwa razy lekarza POZ • za każdą kolejną zmianę należy zapłacić 80 zł Obowiązki lekarza POZ • wystawianie skierowań do lekarzy specjalistów • kierowanie do szpitala\nCZY NOWORODEK MUSI MIEĆ SWOJEGO LEKARZA POZ\nNajlepiej jest jeszcze przed porodem udać się do poradni, w której przyszła matka jest zarejestrowana, i poinformować o zbliżającym się rozwiązaniu. Można wówczas ustalić przynajmniej w przybliżeniu termin pierwszej wizyty kontrolnej. Wtedy można też wybrać lekarza rodzinnego (pediatrę) dla swojego dziecka. Rodzice noworodka mają obowiązek wystąpić do urzędu gminy lub miasta o nadanie dziecku numeru PESEL. Urząd musi to zrobić w ciągu trzech miesięcy. Przez pierwsze sześć miesięcy dziecko jest zatem zarejestrowane w poradni według tzw. numeru zerowego i daty urodzenia. Noworodek jest pod opieką lekarza, położnej i pielęgniarki środowiskowej – oczywiście bezpłatną. Jeśli jednak do szóstego miesiąca życia matka nie zgłosi w poradni numeru PESEL dziecka, zostanie ono skreślone z listy pacjentów.\nCO TO JEST KARTA SZCZEPIEŃ\nKarta uodpornienia, zwana kartą szczepień, przechowywana jest przez świadczeniodawcę (przychodnię) podstawowej opieki zdrowotnej, który prowadzi szczepienie dziecka. W przypadku zmiany świadczeniodawcy, także wskutek zmiany miejsca zamieszkania, kartę uodpornienia przekazuje się do nowego świadczeniodawcy za pokwitowaniem lub potwierdzeniem odbioru. Nie ma żadnych przeszkód, by przedstawiciel ustawowy dziecka, tj. rodzice, opiekun prawny, odebrał za pokwitowaniem kartę uodpornienia dziecka. Nie ma także przeszkód, by dotychczasowy świadczeniodawca przekazał kartę uodpornienia świadczeniodawcy wskazanemu przez rodziców dziecka. Należy pamiętać, że drugim istotnym dokumentem dotyczącym szczepień jest książeczka szczepień, którą należy okazywać przy każdym szczepieniu. PODSTAWA PRAWNA ■ Rozporządzenie ministra zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu obowiązkowych szczepień ochronnych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień (Dz.U. nr 237, poz. 2018 z późn. zm.).


Kilka rad - jakie oświetlenie wybrać do swojej toalety? - Artykuły i porady na każdy temat\nKażda łazienka potrzebuje odpowiedniego źródła oświetlenia. Decydując się na to do naszego mieszkania, powinniśmy zatroszczyć się o to, żeby odpowiadało naszym potrzebom.\nGórne oświetlenie łazienki będzie wystarczające podczas sprzątania, będzie ono jednak niewystarczające w czasie mycia zębów, nakładania makijażu czy golenia. Niezastąpione okażą się wówczas dwie lampki, równolegle umieszczone u góry lustra, po obu jego stronach. Warte polecenia są mini reflektorki, które doskonale sprawdzają się jako oświetlenie łazienkowe. Dowolnie możemy nimi sterować, tak, by światło padało idealnie na naszą twarz.\nNie będą wtedy powstawać cienie. Takie zadaniowe oświetlenie łazienkowe przyda się także w pobliżu kabiny prysznicowej lub wanny. Reflektorki zwiększą bezpieczeństwo kąpiących się i ułatwią wychodzenie z kabiny, zwłaszcza osobom starszym.\nPrezentowany tekst jest niesamowicie wciągający? Jeśli także tak uważasz, to kliknij na oryginalny tekst, który ma nie mniej cenne dane.\nJako oświetlenie łazienki świetnie sprawdzą się także kinkiety zamocowane na ścianie . Każdy sklep z oświetleniem proponuje ich szeroki wybór – od innowacyjnych, aż po takie utrzymane w vintage stylu, bez trudu zatem znajdziemy lampę, która dopasuje się do wystroju naszej łazienki. Co jednak powinniśmy kupić, kiedy\nszukamy górnego oświetlenia łazienki? Możemy wybrać na przykład listewkę z rzędem mini reflektorków.\nSwobodnie możemy sterować liczbą zapalonych lamp, co ułatwi oszczędzać prąd. To też znakomity pomysł jeśli zdecydowaliśmy się na mini reflektorki przy lustrze w naszej toalecie. Każdy sklep z oświetleniem ma także szeroką ofertę plafonier. Te zrobione ze szkła, okrągłe lampy nadają się nie tylko do toalety. Przez wzgląd na swój klasyczny design, będą pasować do każdego pomieszczenia, także pokoju dziennego czy korytarza. Ceny plafonier zaczynają się od ok.\nCzekamy na Ciebie! Zatem jesteśmy tutaj – oto nowe posty pełne interesujących wiadomości są już opracowane. Musisz tylko kliknąć w link.\n150 zł, z kolei za jeden reflektorek albo kinkiet zapłacimy od ok. 80 złotych. Sprawdź\nPrecyzyjne oświetlenie łazienki nie tylko zagwarantuje naszą wygodę korzystania. Zwiększy bezpieczeństwo w czasie kąpieli oraz uprości codziennie zabiegi pielęgnacyjne, jak mycie zębów czy malowanie się. Z szerokiej palety producentów, bez trudu natrafimy na coś do naszego domu – klasyczne kinkiety, designerskie reflektory albo uniwersalne plafoniery.\nPosted in Rynek przemysłowy | Tagged kinkiet, mieszkanie, oświetlenie


styczeń 2020 - Foto Kurier. Fotomachina - Fotobudka na wesele lub imprezę\nMarzenia podróżnicze Każdy z nas ma inne marzenia. Spotkać możemy osoby, które na swojej liście marzeń do spełnienia mają cele związane głównie z podróżami. To właśnie dzięki nim możemy tworzyć wyjątkowe wspomnienia, poczuć adrenalinę, a także odpocząć od naszych codziennych problemów. Warto spełniać swoje podróżnicze marzenia, ponieważ dzięki temu możemy czuć...\nPosted by foto-kurier.com.pl in Fotografia | Możliwość komentowania Spełniamy marzenia. została wyłączona\nNależący do grupy warowni Orle Gniazda Bobolice Zamek Królewski , wybudowany został w XIV wieku przez Króla Kazimierza Wielkiego. Choć niegdyś Zamek Królewski narażony był na zniszczenia, a podczas Potopu Szwedzkiego doznał najwięcej uszkodzeń, dziś prezentuję się bardzo dobrze. Odrestaurowano budynek, stworzono muzeum, w którym podziwiać można zachowane,...


Zoran Simović – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce urodzenia 2 listopada 1954\n1975–1980 Napredak Kruševac 108 (1)\n1980–1984 Hajduk Split 83 (0)\n1984–1990 Galatasaray SK 192 (0)\nW sumie: 383 (1)\n1983–1984 Jugosławia 10 (0)\nZoran Simović (ur. 2 listopada 1954 w Mojkovacu) – jugosłowiański i czarnogórski piłkarz. Podczas kariery zawodniczej występował występujący na pozycji bramkarza.\nSimović zawodową karierę rozpoczynał w 1975 roku w Napredaku Kruševac z Vtorej ligi (II liga). W 1976 roku awansował z zespołem do Prvej ligi. W 1977 roku spadł z nim do Vtorej ligi, ale w 1978 roku ponownie awansował do Prvej ligi. W Napredaku spędził pięć lat. W sumie rozegrał tam 108 spotkań i zdobył 1 bramkę.\nW 1980 roku Simović przeniósł do Hajduka Split. W 1981 roku oraz w 1983 roku wywalczył z nim wicemistrzostwo Jugosławii. W ciągu czterech lat dla Hajduka zagrał 84 razy. W 1984 roku odszedł do tureckiego Galatasaray SK. W 1985 roku wygrał z nim rozgrywki Pucharu Turcji. W 1987 roku oraz w 1988 roku zdobył z nim mistrzostwo Turcji, a także Superpuchar Turcji. W 1990 roku Simović zakończył karierę z liczbą 192 występów dla Galatasaray.\nW reprezentacji Jugosławii Simović zadebiutował 12 października 1983 roku w wygranym 2:1 meczu eliminacji Mistrzostw Europy 1984 z Norwegią. W 1984 roku został powołany do kadry narodowej na Euro. Zagrał tam w pojedynkach z Belgią (0:2) oraz Francją (2:3). Z tamtego turnieju Jugosławia odpadła po fazie grupowej. W latach 1983–1984 w drużynie narodowej Simović rozegrał w sumie 10 spotkań.\nProfilna reprezentacija.rs (serb.)\nZoran Simović w bazie National Football Teams (ang.)\nSkład reprezentacji Jugosławii na Euro 1984\nPiłkarze Napredaku Kruševac\nLudzie urodzeni w Mojkovacu\nTę stronę ostatnio edytowano 30 lis 2020, 16:43.


Ponad 250 zawodnik�w w VII Chrustowskim Biegu Zimowym - Oborniki, Gazeta Obornicka\n» Strona g��wna » Obornicka Gazeta Powiatowa » Ponad 250 zawodnik�w w VII Chrustowskim Biegu Zimowym\nData: 13.01.2014 06:55:45, �r�d�o: Obornickie Centrum Sportu, Oborniki\n12 kilometrow� tras� Chrustowo-�ukowo-G�rka-�lepuchowo-�ukowo-Chrustowo zawodnicy pokonywali w doskona�ej jak na stycze� pogodzie. O bezpiecze�stwo zawodnik�w zadbali jak zawsze stra�acy z OSP a dwa punkty z wod� i herbat� obs�ugiwali uczniowie SP Chrustowo.\nOrganizatorzy biegu: OCS, Burmistrz Tomasz Szrama i SP Chrustowo zadbali o wszystkie szczeg�y, w ka�dy zawodnik ko�cz�cy bieg otrzyma� pakiet startowy, na kt�ry sk�ada�y si� pami�tkowy medal, r�kawiczki biegowe i posi�ek regeneracyjny. Tu� po starcie biegu g��wnego do rywalizacji przyst�pi�y dzieci szk� podstawowych i gimnazjalnych. Podstaw�wki biega�y na dystansie 1200 metr�w, a gimnazjali�ci pokonywali 2000 metr�w. Ceremonia zako�czenia po��czona z wr�czeniem nagr�d w poszczeg�lnych kategoriach odby�a si� w auli SP Chrustowo. Najlepsi zawodnicy odbierali trofea z r�k Burmistrza Tomasza Szramy, wice starosty Andrzeja Okpisza, lekkoatletki Agnieszki Malu�kiewicz i nauczyciela wf Stefana Hoefta. Na zako�czenie prowadz�cy ca�� biegow� imprez� Waldemar Cyranek zaprosi� wszystkich zawodnik�w na kolejny bieg do Obornik, Bieg Papieski , kt�ry odb�dzi� si� 13 kwietnia.


CHASING BUTTERFLIES: CULINARY TUESDAY #13 LAVENDER COOKIES\nJako pierwszy pragnę Wam polecić przepis ABily.\nCiasteczka są delikatne, rozpływają się w ustach. Z surowym ciastem łatwo się współpracuje i daje możliwość udekorowania go stempelkami. Nie posiadam stempli jakich użyła ABily, ale z synkiem odciskaliśmy serduszka za pomocą "tępej" strony foremek do wykrawania.\nLawendowe ciasteczka wg ABily:\n- 175 g masla w temperaturze pokojowej\n- otarta skórka z cytryny + 1 łyżka soku z cytryny\nMasło z cukrem ucieramy aż do uzyskania puszystej masy, następnie stopniowo wbijamy żółtka i dalej ucieramy. Dodajemy sól, lawendę, mąkę oraz cytrynę, formujemy zwarte ciasto, umieszczamy w folii i chłodzimy w lodówce(min 30min). Po tym czasie rozwałkujemy ciasto do grubości min 5 mm, wykrawamy ciastka, jeśli używacie stmpelków to nie zapomnijcie każdorazowo opruszyć stempla albo ciasta dodatkową porcją mąki by stempelek nie przywarł do ciasta. Wykorzystując szpatułkę albo nóż przekładamy ciastka na formę z papierem do pieczenia i pieczemy przez ok 12 min. w temperaturze 180 st. Studzimy na kratce\nDrugi wypróbowany przeze mnie przepis zawiera makę ziemniaczaną i może to wpływa na to, że ciasto nie jest już tak plastyczne. Tu po prostu najłatwiej jest szybko pokroic schłodzony, zrolowany kawałek ciasta i ułożyć na blaszce. W miarę jak nabiera pokojowej temperatury robi się bardzo miękkie i klejące.\nPrzepis znalazłam w znanym i lubianym przez wielu blogu "Moje Wypieki".\nWszystkie składniki zagnieść, podzielić na 2 części. Z każdej uformować wałek grubości około 3 - 3,5 cm, owinąć folią, włożyc do lodówki na 2 h (można trzymać w lodówce do 3 dni).\nSchłodzone ciasto wyjąć, pokroić na 5 - 7 mm plasterki (jeśli będą trochę niekształtne, nie martwić się - podczas pieczenia kształt się wyrówna). Piec około 12 - 14 minut w temperaturze 170ºC (zostawiać odległość pomiędzy ciastkami - powiększają się na boki). Studzić na kratce.\nWarto przygotować wiecej ciasta, by część zamrozić i w razie potrzeby szybciutko je upiec.\nCiasteczka najlepsze są świeże. W miarę upływu dni, aromat lawendy jest coraz mniej wyczuwalny.\nSuszoną lawendę kupuję podczas targu na Union Square. Stoisko z lawendowymi wyrobami jest chyba najbardziej aromatycznym ze wszystkich!\nMożemy tam zaopatrzyć się nie tylko w lawendowy susz i bukiety, ale także olejki aromatyczne, lawendę w donicach oraz saszetki w ogromnym asortymencie.\nZapraszam na krótką fotorelację z lawendowego stoiska:)\nMoże kogoś z Was zainspirują właśnie lawendowe saszetki?\nLawenda będzie niebawem bohaterem kolejnego wpisu, na który już dziś zapraszam:)\nDziękuję za odwiedziny i życzę smacznego dla tych, którzy z przepisów na ciasteczka skorzystają:)\nAutor: ALEXLS o 19:25\nKasmatka 19 sierpnia 2014 23:21\nZ samego rana dałaś mi solidna porcję cudnej lawendy:-) poszlam do szafy, gdzie wisi w woreczku aby poczuć jej zapach :-) ciasteczka eygladaja pysznie i jak dla mnie egzotycznie. Mocno wyczuwalny jest smak lawendy? Od takiego stoiska aż ciężko odejść. Pozdrawiam!\nALEXLS 20 sierpnia 2014 03:54\nWitaj Kasmatko:) Długo nie myślałam o tym, że lawendę można zastosować do deseru. Najsilniejszy aromat jest podczas pieczenia I w kilka godzin później. Dlatego polecam je praktycznie prosto z blaszki. Nie zawierają proszku do pieczenia I nie musimy nawet czekać aż ostygną. Istotną nutę daje cytrynowa skórka. Jak dla mnie duet bardzo interesujący I miłe zaskoczenie dla kubków smakowych wielbicieli lawendy:)\nMiałam nadzieję, że wielbiciele rękodzieła docenią migawki z saszetkami:)\nzalesinka 19 sierpnia 2014 23:22\nAleż pachnący i apetyczny pościk :-)\nUwilbiam takie maślane cisteczka - niestety moi panowie nie gustują w lawendzie, ale myślę, że bez lawendy tez będą super smaczne.\nALEXLS 20 sierpnia 2014 03:58\nZgadzam się z Tobą. Ten przepis sprawdzi się i bez lawendy:) Mój synek zawsze prosi o dodatek czekolady. Zatem były u nas i ciasteczka lawendowo - czekoladowe hahahaha!\nMarzeniami malowane 20 sierpnia 2014 02:42\nLawendę mam, więc mogę robić! Lawenda ślicznie prezentuje się kulinarnie, prawda?\nA faszerowane cukinki.... mniam, muszę się poczęstować. ;)\nALEXLS 20 sierpnia 2014 04:00\nJak Cie znam pracusiu, to takie przepisy u Ciebie będą gotowe w "minute"! Jestem pewna że to nie ostatnie moje eksperymenty z lawendą w kuchni:)\nbrydzia 20 sierpnia 2014 03:14\nNieraz już spotkałam na blogach lawendowe ciasteczka i choć lubię zapach lawendy jakoś nie potrafię wyobrazić sobie jak te ciasteczka smakują. Może więc nadszedł czas na próbę;) Te saszetki z haftowanymi monogramami i mereżką są przepiękne !!!\nALEXLS 20 sierpnia 2014 04:04\nBrydziu będziesz zaskoczona jak szybko można je zrobić. Ciasto powstaje w tempie ekspresowym. Najtrudniej się zmobilizować;) Mam nadzieję, że Ci posmakują:)\nSaszetki piękne, ale ja mam w domu jeszcze piękniejsze;) Niebawem przypomnę o nich na blogu, bo wciąż zdobią mój dom!\nkasiaparkview 20 sierpnia 2014 04:05\nAleż pięknie prezentują się te ciasteczka! Rozkoszą byłaby popołudniowa herbatka w Twojej scenerii.\nBędę musiała takie pyszności upiec.\nALEXLS 20 sierpnia 2014 04:49\nBędziesz mile zaskoczona:) Polecam!\nZosia Samosia 20 sierpnia 2014 14:49\nCiastka to ciastka, powinny być po pierwsze smaczne a nie odchudzające :))\nPrzepisy wyglądają ciekawie, fajnie że sprawdziłaś :) Najbardziej przypadła mi porada z zamrożeniem ciasta. Fantastyczny pomysł!\nJak się ma taki półprodukt w zamrażarce to żaden niespodziewany gość (nawet nie w porę ;)) niestraszny człowiekowi :)))\nALEXLS 20 sierpnia 2014 16:24\nZosiu wiesz jak to jest... Chciałoby się mieć talię osy, a tu niestety każde ciastko dokłada "3 grosze" w brzuszne fałdki - moja zmora! Zamrażanie to bardzo fajna sprawa. Można niby zawsze mieć pod ręką paczkę gotowych "kupnych" ciastek. Jednak takie domowe zawsze mile "łaskoczą" naszych gości:) Nawet tych na diecie;)\nABily 21 sierpnia 2014 10:56\nWygladaje przepysznie, zrobiłas mi ogromną ochotę na jakiekolwiek słodycze a w szczególności tkaie cudowne , domowej roboty ciasteczka okraszone kilogramami miłosci:) U mnie w domu za sprawą męża panuje anycarbs terror i bardzo żadko ostatnio piekę.Uwielbiam to zajęcie, bardzo mnie odstresowuje ale najczęściej zjem dwa i pozostałe ciastka lądują w koszu.Zwyczajnie mi się nie opłaca.Dlatego jak mnie ciagnie do słodkiego to siegam po jakiś owoc świezy czy suszony.Z drugiej strony nie wiem czy wiesz ale masło i tłuszcze nie sa takie złe, natomiast, wszedzie panuje opinia z etłuszcz zbiera nam się od tłustych potraw a przecież winowajac wszystkiego jest cukier. Ja właśnie życzyłabym sobie żeby np z jogurtów zniknał cukier ale by zostawili w nich tłuszcz:)Pozdrawiam serdecznie:)\nALEXLS 21 sierpnia 2014 17:38\nDziękuję Agatko za miłe słowa:) To Twoje ciasteczka w głównej mierze były inspiracją do tego wpisu. Jestem ogromnie zainteresowana kulinarnymi nowinkami w Twoim wydaniu. Wierzę, że nie tylko ja nauczyłabym się wielu wartościowych trików zdrowej kuchni. O tłuszczach i cukrach czytałam i zgadzam się z Tobą w 100%. Sama używam w kuchni tylko masła i olei roślinnych z pierwszego tłoczenia. Pięknie sprawdza się olej z pestek winogron. Ma on wysoką odporność na wysokie temperatury. U nas w rodzinie mamy sporo ograniczeń kulinarnych. Nie dla nas wyszukane diety, ale na miarę możliwości i wiedzy staramy się jeść zdrowo:)\nDolly Cocossino 2 października 2014 00:36\nU Ciebie zawsze klimatycznie i ze smakiem. Bardzo fajny przepis - wiesz ze chyba założę sobie zeszyt z Twoimi przepisami ? Ciasteczek jeszcze nie robiłam, ale napewno zrobie ! Dziekuje za ten przepis kochana