Arka - czyli po prostu Mała Czarna: 2012\nMistrzostwa Polski Obedience 2012\nWeekend za nami, nawet bardzo interesujący, to i relacja się należy. Choć emocje już trochę opadły, wspomnienia są wciąż świeże.\nW sobotę startowałyśmy na Mistrzostwach Polski Obedience, wciąż w klasie 0. Start dosyć nieplanowany, bo po Wrocławiu miałam zakończyć przygodę z tą klasą, jednak zawody tak blisko domu, na dodatek za małą opłatą sprawiły, że postanowiłam jeszcze raz dla obycia się z ringiem pójść i zaprezentować nasze umiejętności. Sezon startowy zakończyłam wyśmienicie, bo na 3 miejscu z 14 zawodników, z 91/100pkt i oceną doskonałą! Właściwie, to DOG Line znów zdobył to, po co przyjechał - Aga z Myszką wygrały w pięknym stylu tytuł Mistrza Polski klasy 3, a ja zdobyłam kolejny pucharek do kolekcji wraz z pięknym medalem i siatką nagród :)\nzdjęcie dzięki Ani :)\nTen start uważam za najlepszy w swoim życiu, nigdy nie byłam tak dumna z psa, ale również z siebie. Ponieważ w zerówce nie był przyznawany tytuł MP, walczyłam tak na prawdę o pietruszkę i podeszłam do wszystkiego na całkowitym luzie, weszłam na ring jak na zwykły trening, tylko z widownią :) Moja postawa zadziałała na psa jak dozwolony doping, rozluźniając jej mięśnie i pozwalając bardziej zaufać mi w ty momencie. A ja tylko uśmiechałam się od ucha do ucha podczas ćwiczeń jak i między nimi. Nawet jeżeli psica tego nie zauważyła, to na pewno wyczuła, bo bardzo starałam się, by nie parsknąć śmiechem tuż przed jednak surową sędzią.\nPare słów na temat naszego startu pewnie się przyda na przyszłość:\nOgólnie, punkty straciłam na tym, nad czym pracowałam by tak wyglądało. Trochę może skomplikowane, ale gdy walczy się pół roku o energię w psie i traci potem punkty na jego zbyt dużej wesołości, to tylko można poklepać się po ramieniu. Tak samo jak zastąpić niewyobrażalny strach taką miłością do sędziego, że wytrzymanie pozycji zasadniczej jest mniej interesujące niż próba polizania go.\nOczywiście nagrywane żelazkiem...\nNa początku socjalizacja - zawsze wychodziła idealnie, tym razem piesiosław postanowił bardzo pokazać sędzi jak bardzo jest socjalnym stworzonkiem i niestety nie wytrzymała pozycji. Ogonek chodził jednak od początku, co mnie cieszy. Na odprawie była mowa o dotykaniu psa, jednak pani sędzia pozostała przy podaniu ręki do powąchania. Tak też dostałyśmy "tylko" 9,5pkt (jeju jak sobie przypomnę jak przed pierwszym startem bałam się, czy Lewkowicz wyjdzie ze spotkania z całą ręką, to aż nie wierzę...).\nTuż przed zostawaniem Arka była na tyle nakręcona i w dobrym nastroju, że postanowiła sama znaleźć i zaproponować mi zabawkę do zabawy, chociażby patyczek lub liść (co sędzia skomentowała krótkim "o!" :) ). Tak się stwór dobrze poczuł na ringu!\nKomisarz zwracał mi pare razy uwagę, żeby mocno odsuwać się od pachołków - miła uwaga.\nRzeczą nad którą musimy się skupić jest zmiana pozycji - kładzenie się na boku i rozglądanie się. Mamy z tym problem od początku i widać, że trochę czasu nad tym trzeba posiedzieć. Podoba mi się natomiast tempo, z jakim przyrównała potem. Ponieważ widziałam po niej lekkie spięcie już w drodze powrotnej zaczęłam się uśmiechać i nie przestałam do końca :) Tak oto zarobiłyśmy 9pkt.\nChodzenie przy nodze było naszym najlepszym w historii. Przez chyba pół roku walczyłam o energię w tym psie, o otworzenie się, zaufanie i rozluźnienie. I tak też zwykły uśmiech jak i przypadkowa czynność, która wykonałam podczas ćwiczenia dały idealny efekt. Co ciekawe, straciłam punkty na tym, nad czym walczyłam - pies był za żywiołowy i aż napierał mi na nogę, za co byłam w stanie w tym momencie nawet ją nagrodzić :) Początkowo trochę się nie "włączyła", ale po czasie przypomniała sobie co robimy, nie zniechęciło jej nawet przydepnięcie przeze mnie jej szanownego ogona! Nie mamy niestety dobrze zrobionych zwrotów, co widać, czuć i co ciągnie się za nami już jakiś czas. Ciągle jakoś nie możemy dojść do porozumienia w tej kwestii. Zdarzyło jej się też mnie wyprzedzić, na co muszę uważać. Ale od tego mamy całą zimę, by ćwiczyć :) Za oba chodzenia dostałyśmy po 8,5pkt.\n"Mamo, mamo, będziesz jeszcze deptać po ogonku?" XD\nPrzywołanie było trochę dziwne... Przed naszym wejściem na odprowadzeniu do niego nasikał pies, przez co przestawiono pachołki bliżej środka placu. Wciąż trochę bałam się czy zapach nie będzie silny. Ale jak znów zostałam poinstruowana o przejście daleko od i tak przesuniętego pachołka, wiedziałam, że nie będzie źle. Coś tam znów zaniepokoiło psa, bo chwilę zajęło jej włączenie się w ładny kontakt, pod koniec za to sędzia idąc zaszurała i to mocno zadziałało na psa. Przywołanie było dla mnie akurat o tyle dziwne, że Arka nie biegła na pełnej szybkości jak zwykle, a bardzo szybko zaczęła zwalniać, sędzia skomentowała to tym, że po tej rasie spodziewała się szybszego tempa. A ja się z tym zgadzam :) Otrzymałyśmy jednak 9pkt.\nPrzed aportem musiałam trochę nacisnąć na psa, bo widziałam, że ma niezbyt mądre pomysły w głowie typu "znajdźmy ciocię Agę i przywitajmy się". Taka zaleta ćwiczeń wykonywanych blisko publiczności :) Trochę też niepotrzebnie przestraszyłam psa swoim ruchem (ach ta nadwrażliwość...). Spięła się bestia i nie dość, że wolno pobiegła to i wróciła byle jak. Ale niby poprawnie, dobrze, ze bez nawet jednego podgryzania drewna. Już nawet nie będę się skupiać na fakcie, że mój kochany, nowiutki, drewniany koziołek został na terenie, bo zapomniałam go zabrać po zawodach, a ponieważ miałam identyczny jak organizatorzy, nie wiedzą, który jest mój i nie dadzą mi żadnego :( Dostałyśmy 9pkt. i mamy bardzo skupić się na tempie.\nPrzeszkoda poszła idealnie, bardzo spodobała się sędzi, choć sama popełniłam trochę błąd, bo stanęłam dosyć daleko. Poprawił się powrót psa, pamięta teraz o dokładnym równaniu, co mnie cieszy. Zarobiłyśmy piękne 10pkt.\nNad zmianą pozycji trochę się zastanawiałam, bo na wcześniejszym krótkim treningu na terenie obok słabo robiła ją przede mną. Stąd decyzja, by zrobić jednak obok, choć chciałam poćwiczyć już na przyszłość, do jedynek. Widać zmęczenie psa, b siad nie jest w pełni energiczny, jak bym się tego spodziewała. Sędzi jednak bardzo to podpasowało, bo dała nam maksymalne 10pkt. i miło skomentowała.\nOgólnie, zdobyłyśmy 91pkt. Podczas omówienia dowiedziałam się całkiem przydatnych i praktycznych rzeczy na temat naszego startu, bardzo miło, gdy sędzia robi coś takiego. Usłyszałam bardzo dużo niesamowicie miłych słów na temat naszej współpracy, chociażby to, że nie spodziewała się ona tak wysokiego poziomu w tej klasie (zastanawiam się co w takim razie powiedziała Marcie, która z Grace wygrała zerówkę :) ).\nPo starcie Arka wreszcie mogła wpaść w ramiona cioci i zostać od stóp do głów wycałowana i wymiziana (i vice versa!) aż popiskując z radości. Dostała pełno nagród a ja miałam chwilę by przemyśleć ten start.\nW końcu, z nieplanowanego, treningowego startu wylądowałyśmy na 3 miejscu, co całkiem mnie zaskoczyło. Gdy widziałam wcześniej listę startową, spodziewałam się całkowicie innej kolejności w wynikach, choć z tyłu głowy gdzieś myślałam sobie, ze miło by było przywieźć do domu brązowy medal :) Chyba następnym razem będę musiała myśleć tylko o złocie!\nNastępny start będzie już na pewno w jedynkach, bo i mi znudziła się zerówka i Aga zabroniła nam już startów w niej ;)\nczy tylko ja się cieszę z pucharku? :D\nzdjęcie Tomasza Chodzenia\nwreszcie mam ładne zdjęcie z podium!\nMarta z Grace wygrały jednak całkowicie zasłużenie. Niektórym poszło lepiej, innym gorzej, taki to już sport. W wyższych klasach również toczył się bój, jednak o wiele bardziej zażarty, bo już o tytuły MP poszczególnych klas. W jedynkach wygrał Alan z Neverem (a śmiał się ze mnie przed moim startem, konkurent jeden :D), w dwójkach w pięknym stylu Patrycja z Zoe, a w trójkach mamusia Nevera - Myszka. Poziom był na prawdę wysoki, sędziowanie wyśmienite, pogoda jak zamówiona a herbatka przy sekretariacie pyszna jak nigdy :D\nTo drugie zawody w Powsinie, na których byłam i które utwierdzają mnie w przekonaniu, że warto tam wracać :)\ntak się niektórzy odstresowują po starcie...\nMoże jakieś zdjęcia będą, gdy dostanę jakieś od taty Marty, wstawię je wtedy do tego postu :)\nAutor: Arkabc o 15:46 20 komentarzy:\nCzłowiek taki jest, że wiele rzeczy ocenia subiektywnie, an podstawie własnych przeżyć czy chociażby preferencji. Nie ma w tym nic złego, w końcu każdy ma prawo do własnego zdania. Ale lepiej go nie wciskać komuś na siłę, bo nie dość, że to niemiłe, to jeszcze może dać odwrotny efekt.\nDlatego czasami na forach zamiast dobrej dyskusji widzi się kłótnie o najdrobniejsze szczegóły. Język pisany ma to do siebie, że nie przekazuje emocji i trzeba umieć określić wszystko tak, by druga osoba zrozumiała w dobry sposób.\nAle nawet czasami mowa nie jest skuteczna - zwłaszcza gdy jakaś staruszka stara się mnie na siłę nawrócić (choć jestem osobą umiarkowanie religijną). Ale kwestię wariatów pomijam.\nCzasami zastanawiam się jak długo trenerzy dochodzili do umiejętności dobrego przekazywania wiedzy by wszystko pokazać, wytłumaczyć i jeszcze sprawdzić w praktyce. Z mojego punktu widzenia jest to całkiem ciekawe, bo nie jestem trenerem. A punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.\nNa ostatnim treningu rozpoczęłyśmy już naukę jedynkowych ćwiczeń, co wychodziło różnie. Choć to dopiero początek a efekty były żadne i tak miałyśmy malutką widownię :) Dużo pracy przed nami, na szczęście teraz wiem co robić, bo niektórych elementów po prostu nie wiedziałam jak nauczyć.\nSezon zakończymy jeszcze jednym startem w zeróweczce, jak wszystkie niezaplanowanym bardzo. Może zmieszczę się na liście startowej :) Przyda się nam obu ogarnięcie ze stresem na ringu.\nChcę jechać tym bardziej, ze zawody są dosyć blisko domu i aż żal byłoby nie skorzystać z okazji. Ale tu znowu mój punkt widzenia zmienił się jeżeli chodzi o dojazdy. Jak już do Wrocka pojechałam, wczoraj tylko na pare godzin do Łodzi to i w okolice Warszawy można :)\nCzas na chwile reklamy. Klub Dog Line zaprasza serdecznie na charytatywny dogtrekking. Akcja warta świeczki, bo za pieniądze z loterii fantów zostaną wykastrowane bezdomne psy. Warto wziąć udział!\nOd dzisiaj mój blog zmienia formę, notki nie będą dodawane regularnie.\nAutor: Arkabc o 10:45 6 komentarzy:\nPonieważ ten tydzień również minął pod znakiem mojej cudownej i uroczej choroby (tym razem ze współudziałem antybiotyku o bardzo fajnych skutkach ubocznych - mój TŻ, farmaceuta, gdy zobaczył co dostałam, aż się za głowę złapał...), jedyne, co mam w głowie to tysiące myśli, nieuczesanych i niepoukładanych.\nNie ukrywam, że trochę w internecie się siedziało, doceniając zalety laptopów. Coś tam zawsze w bazie się porobiło, na forach posiedziało, filmiki pooglądało. Z rozrzewnieniem patrzyłam na wymarzone arkowe chodzenie przy nodze z treningowych zawodów. Niby było to jakiś czas temu a u nas wcale nie jest lepiej. Na oficjalnych zawodach tak się spinam, że psica szuka tylko ratunku w postaci kogoś stabilniejszego psychicznie :) Nie wiem jak by do tych jedynek pójdziemy...\nZauważyłam też jak łatwo jest manipulować ludźmi w internecie. Zwłaszcza na forach, twarzoksiążkach czy innych miejscach z duża ilością użytkowników. Wystarczy wrzucić pare filmików, odpowiednio dobranych zdjęć i barwnych komentarzy, by stać się idolem motłochu. Nie ważne, że prawda bywa mniej urocza, gdy wszystko tak ładnie wygląda. A takim idolom wybacza się wtedy więcej, inaczej traktuje się ich "wybryki", no bo w końcu to spece w wielu dziedzinach i ogólnie zajebiści ludzie.\nA jak czasami idol ma więcej wad niż zalet. Mnie ktoś uznał za swojego idola! Śmiech na sali!\nZ drugiej strony, łatwo człowieka zgnoić. Łatwo nie wiedząc praktycznie nic o danej osobie czy o sytuacji oceniać, komentować, gnoić i mięsem rzucać. Ile to już było "akcji" na FB z ratowaniem zabiedzonych psów czy szkoleniowcami krzywdzącymi psy? Nie popieram takich rzecz, o nie. Ale warto czasami się zastanowić zanim coś się napisze na temat nieznanej osoby, a jak się potem okazuje nieznanej nawet z imienia i nazwiska! Bo znając niektóre "cele" ataków osobiście, wiem, że część rzeczy jest mocno krzywdząca i przesadzona.\nW ciągu paru sekund można całkowicie stracić reputację, na którą pracowało się długie lata. I nie będą miały wtedy znaczenia wcześniejsze osiągnięcia.\nLudzie mają różne poglądy na świat. Niektórzy psiarze szkolą tylko pozytywnie, inni z elementami awersji. A ilość przeciwników jak i zwolenników pana Gałuszki czy pani Boczuli jest chyba tyle samo i tak samo zajadle bronią swoich idoli :)\nZawsze wychodzę z założenia, że można kogoś lubić bądź nie, ale każdemu należy się szacunek. Zwłaszcza podczas rozmowy czy oceny.\nNa koniec, dla wszystkich uważających, że Bordery zostały stworzone wyłącznie do frisbee, agility czy sztuczek, filmik prezentujący je w ich prawdziwym świecie, podczas pracy ze stadem. Tu akurat z bydłem :)\nCzy aż tak bardzo widać, że lubię psy pracujące? :D\nBardzo dziękuję wszystkim głosującym na Arkę. Wciąż można to robić i zachęcam do tego. Szczegóły w poprzednim poście :)\nAutor: Arkabc o 10:26 11 komentarzy:\nAutor: Arkabc o 16:29 12 komentarzy:\nJestem porządnie chora. Od tygodnia. Także nie chce mi się długo pisać. Zwłaszcza, że czeka mnie jeszcze pare tekstów do napisania w innych miejscach...\nW dniach takich, jak minione, cieszę się, że nie miałam nigdy problemów z nauczeniem psa odpoczywania. Wiem, że u niektórych nie wygląda to tak radośnie i przez długie miesiące jak nie lata męczą się z nad aktywnym psem nie znającym umiaru, ciągle w stanie gotowości. Wyobrażam sobie jak męczące musi to być, gdy ciągle dostajesz na kolana piłkę czy inną zabawkę a przy próbach ignorowania jest ona tylko poprawiana bądź przekładana bliżej rąk.\nArka nie jest taka w domu. Szybko udało mi się ją przekonać, że zabawa to tylko poza domem a w 4 ścianach to odpoczynek. Nie obyło się i bez porażek - ma miejsca i konkretne sytuacje poza domem, gdzie nie potrafi się uspokoić. Niestety przyczyniła się do tego moja rodzina.\nW dalszym ciągu w domu potrafi się nakręcić (jak np. podczas ostatniego ćwiczenia zmiany pozycji - w domu, bo musiałam ograniczyć spacery do minimum z mojego powodu), ale przeważnie ładnie się wycisza, w razie czego można ją uspokoić w klatce czy przywołując do siebie. Co prawda nie ma aż takiego wyciszenia jak znane mi Bordery, gdy od razu po przekroczeniu progu kładzie się i nic ją nie obchodzi :) Udaje jej się coraz lepiej uspokajać przed zawodami, gdy jest zostawiona na komendzie "połóż się". Na treningach już wie, że to czas na relaks i obserwowanie nienormalnej właścicielki.\nNa pewno coś knują!\nCo do przywoływania jej w domu. Mam szczęście mieszkać w takim, że nawet pisząc ten post nie wiem gdzie jest pies, nawet nie wiem czy jest w pobliżu. A sama Arka nigdy nie była bardzo przytulaśnym psem (bo przecież własny świat jest lepszy...) i często wolała gdzieś zaszyć się w kącie i mieć święty spokój. Nie jest to cień człowieka, chodzący krok w krok (chyba, że w ręku ma się coś smacznego, lub (uwaga!) aparat fotograficzny :) Psica zapamiętała sobie, że gdy niosę go, to oznacza coś super fajnego, jakąś serię filmików czy zdjęć z duża ilością nagród :)\nPrzeważnie jednak, by psa zobaczyć, trzeba go zawołać i odliczyć do 3, by zdążył przybiec. A wtedy może uda się go namówić do położenia się obok na łóżku i grzania schorowanej pańci. Ta czynność też nie jest dla Małego Zła ulubioną, choć akurat z powodu wyuczenia - do wieku gdzieś roku nie wolno jej było nigdzie wchodzić, także przyzwyczaiła się do leżenia na podłodze, co uznaje obecnie za wygodniejsze.\nMoja uratowana kocica, codziennie dziękująca za pomoc. Oczywiście w swój autystyczny sposób.\nDobra w niej jest bardzo mała szczekliwość, zwłaszcza gdy boli głowa od gorączki (lub czasami innych stanów). Nigdy nie miała z tym dużych problemów a gdy coś się pojawiało, szybko to likwidowałam. Dla mnie to jedna z najgorszych cech psa i bardzo pilnowałam, by ewentualnie nie rozwinęło się to, zwłaszcza podczas pobudzenia w pracy. Obecnie Arka szczeka jedynie podczas pilnowania terenu (co mi bardzo nie pasuje, ale mimo walki nie udaje mi się tego wyplenić).\nSpędziłyśmy sobie więc ten tydzień w ciszy i spokoju, na wylegiwaniu się i przekładaniu z boku na bok. Dla zachowania psich zdrowych zmysłów, uczyłam ją w domu zmiany pozycji, o czym już wspomniałam. Nigdy nie widziałam jej tak nakręconej, gdy jednego dnia zebrało mi się na ogromną radość z każdej dobrze przestawionej lub nieruszonej łapki. Wygląda to coraz bardziej obiecująco i może za miesiąc, gdy będzie to iść takim tempem, będę zadowolona z efektów :)\nCzytałam dokładnie regulamin jedynek i muszę stwierdzić, że pomijając chodzenie przy nodze, które z powodu spięcia zawsze będzie naszą kulą u nogi, czy kwadratu, który wciąż jest słabo znany psu, może jakoś damy radę przez tą zimę to wszystko ogarnąć. Ale to wszystko na spokojnie, powolutku, tak jak nam sił i czasu wystarczy. W końcu nigdzie się nam nie spieszy :)\nMiałam prawie nic nie pisać a i tak tyle wyszło... Choć jeszcze nigdy tak długo nie pisałam postu. Jest ze mną źle :/\nTak wiem, jakość dzisiejszych zdjęć jest adekwatna do taboretu, którymi były robione...\nAutor: Arkabc o 17:24 13 komentarzy:\nAutor: Arkabc o 14:16 6 komentarzy:\nAutor: Arkabc o 07:39 19 komentarzy:\nW odchodzącym już tygodniu miałyśmy przyjemność "odpoczywać" na Suwalszczyźnie, na (dosłownie) końcu świata, 2 kilometry od Litwy, gdzie o polskim zasięgu (lub jakimkolwiek) i normalnym akcencie można było pomarzyć. Przywitano nas chłodem, agresywnymi psami i szutrowymi drogami, zatrzymano drutem kolczastym i zakazami wstępu a pożegnano upalnymi temperaturami, padniętym psem i torbą ekologicznego, regionalnego jedzenia. Innymi słowy - nie do końca wyjazd się udał, bo nie było to to, o czym myślałam, że będzie, ale jak zawsze głupi ma szczęście i i tak nie wylądowaliśmy tak źle. Ośrodek zasłużył na pare zdań opisu, gdy najdzie mnie wena i chęci, opiszę go na blogu Świat na 6 łap.\nNasza przygoda zaczęła się dobrze, bo dzięki trzem przypominającym kartkom w całym domu udało nam się nie zapomnieć psa :D W zeszłym roku podczas wyjazdu na zjazd szczeniąt o mało co Arkosława nie została w domu.\nTym razem ja posłużyłam jako drugi kierowca, gdyż wzięliśmy mój samochód - małe to, skrętne i o mocnym silniku, za bardzo nie kusi do kradzieży a wymaga dotarcia. Na bezdrożach idealnie samochód się dotarł, obecnie po warszawskich dziurach jeździ się gładko i bezboleśnie a ostre podjazdy pod górkę nie są problemem :)\nwięcej tam Litwinów niż Polaków\nniebo to już czy jeszcze ziemia?\nwreszcie mogłam po prostu popatrzeć w niebo\nOprócz zarzynania silnika podczas wjazdu na wysokie pagórki, naszym celem było wyrobienie sobie kondycji i chwila odpoczynku z psem. Trochę przesadziliśmy z obiema sprawami, bo 20km dziennie spacerku po szlakach jednak nadwyrężył nasze siły zamiast je wzmocnić a odpoczywanie nad jeziorami przyprawiło nasze skóry o piękny, czerwono-piekący odcień.\nstan na początek dnia...\n...i na jego koniec\nróżowy kocyk jest najlepszy\nPlusem takich wypraw jest chociażby to, że doszłyśmy z Arką do lepszego porozumienia w kwestii ciągnięcia na smyczy - dzikus niestety miewa czasami obłęd w oczach, zwłaszcza, gdy wyczuje wodę (ktoś mówił, ze to Retrievery najbardziej ją lubią?). Ale po pierwszych 10km chyba coś do ciasnej czaszki dotarło i szło się zdecydowanie raźniej. Razem zdobywałyśmy skromne, pobliskie pagórki (co to jest 300m ostro w górę w piekącym słońcu?), taplałyśmy w krystalicznie czystych jeziorach (W niektórych przejrzystość wynosiła pare ładnych metrów! Widać było jej czystość, bo rosły liczne rośliny, nawet te pod ochroną.), uciekałyśmy przed agresywnymi, czworonożnymi obrońcami gospodarstw, odpoczywałyśmy w pubach i ostatecznie wieczorem leżałyśmy bez sił. Arka dostała pierwszych w swym marnym życiu zakwasów i dla ulżenia sobie chodziła przez dzień czy dwa inochodem - gdy tylko to spostrzegłam, przeraziłam się przepowiadając Arce ciężką dysplazję i dopiero telefoniczna konsultacja z Agą znów postawiła mnie na ziemi.\npies zapadający się w bagno to wcale nie taki dziwny widok\no mamo, ja pływam!\ntaka "żyjąca" woda bywała gdzie-nie-gdzie\nPsica w ośrodku zachowywała się wzorowo, pewne małżeństwo mieszkające wraz z nami przez pare dni nawet nie wiedzieli, że mamy ze sobą psa :) Gdyby nie jej odchyły, byłoby idealnie. Niestety musiałyśmy codziennie użerać się z agresywnym psem gospodarzy (który tylko na wyraźne żądania był zamykany na 5 minut w piwniczce) i dziećmi chcącymi wiecznie głaskać ślicznego pieska (ale po pokazie jej umiejętności natychmiast zainteresowanie zmalało).\ntakie coś mieliśmy na podwórku\nbociany nam spowszedniały, były wszędzie...\nOprócz tych nieprzyjemności, przykre było otoczenie naszego miejsca zamieszkania. Liczyłam na otwarte pola i łąki, swobodny dostęp do jezior, pełne ludzi szlaki turystyczne. Zamiast tego ciągle zderzałam się z pastuchami pod prądem i drutem kolczastym odgradzającymi nawet zwykły ugór czy pole zboża. Zagrodzone było większość jezior, nawet tych najpiękniejszych (czy ktoś pamięta jeszcze o ustawie wodnej??), na pojedynczych były prywatne, oczywiście odgrodzone zejścia i pomosty. Bardzo się na tym zawiodłam, bo zamiast puścić psa i cieszyć się z jej wolności, musiałam pilnie kontrolować ją na smyczy, by nie zrobiła sobie krzywdy nagle skręcając do jakiegoś zapachu. Zawiodłam się też na szlakach, oficjalnych, zaznaczonych nawet na 20-toletniej mapie. Nawet trochę martwiłam się, że napotkamy dziki tłum a tu pustki! Mijaliśmy pojedyncze osoby, dosłownie jedną-dwie dziennie i pare grup rowerzystów. Najczęściej jednak mijały nas samochody, robiące sobie z leśnych ścieżek autostrady, powodując u mnie niezły wzrost ciśnienia i napływ przekleństw na język. Czyżby piesza wędrówka całkowicie już wymarła na rzecz stylu japońskiego, gdzie jeździ się od zabytku do zabytku i robi zdjęcia przy samochodzie? Bardzo mnie to dziwi, bo gdy wyjrzało się już za drut kolczasty, można było nacieszyć oczy pięknymi krajobrazami, których nie widać z okna samochodu.\ndrut strzeże Cię przed zejściem na złą ścieżkę...\nzdobyta góra Cisowa, na której kiedyś prawdopodobnie rósł jakiś cis\nwie, jak wykorzystać wdzięk\ndobra ta trawka, dobra...\nSami dużo jeździliśmy, głównie po to, by wyrwać się z tego ograniczonego zakazami miejsca do ciekawszych lokalizacji. Dzięki takim wędrówkom odkryliśmy całkowicie dziką i nieznaną "plażę" nad Hańczą, gdzie spędziliśmy pół dnia.\nobjaw nędzy i rozpaczy, przetrzymywany w wodzie wbrew woli, zasługujący na interwencję TOZu\nLoch Ness z Hańczy\n"nie żartuj, że weszłaś do wody beze mnie??"\nnawet w cieniu bywało za gorąco\n"wyczuwam dobrą lekturę milady"\ntakie coś i nie tylko żyło w jeziorach\nCieszę się, że udało mi się tak psicę wymęczyć. Miałam nadzieję na jakiś luźniejszy tydzień ale już dzisiaj, dzień po powrocie, Mała Czarna znów przypomniała sobie, że o określonych godzinach może wymagać zabawy. Jednak co Border to Border :)\nAutor: Arkabc o 22:36 21 komentarzy:


Droga do Nirwany - Marhan\nNapisane przez Danuta Wroniszewska. Opublikowano w Niepokonani\nJako nastolatka często słuchała relacji z dziwnych wizji starszego brata. Zastanawiała się, dlaczego jego wewnętrzny świat jest tak odmienny od tego, który postrzega ona\nObserwując, jak brat staje się coraz bardziej szalony, zdecydowała się studiować medycynę na Uniwersytecie Stanu Indiana. Jej celem było poznanie ludzkiego mózgu.\nPo dyplomach z psychologii i biologii zrobiła doktorat z anatomii mózgu. W 1993 roku otrzymała z Har-vardu propozycję dołączenia do zespołu naukowców specjalizujących się w badaniu schizofrenii i innych patologii psychiatrycznych. Z Indiany przeniosła się do Bostonu. 34-letnia blondynka z włosami do pasa i gitarą wyglądała bardziej na studentkę niż doktora nauk medycznych. Wniosła jednak nie tylko powiew energii, ale również wiedzę, doświadczenie i intuicję.\nJill Taylor współpracowała z Uniwersytetem Indiana, była też rzeczniczką Banku Tkanek Mózgowych przy Uniwersytecie Harvarda oraz konsultantką Instytutu Radioterapii Protonowej. Zapracowana, niewiele czasu poświęcała na relaks i nigdy nie przyszło jej na myśl, by zbadać skanerem swój mózg. Ten zaś zaskoczył ją o poranku 10 grudnia 1996 roku. Nad Bostonem świeciło słońce, ale 37-letnia neurolog Jill Taylor miała olbrzymie trudności z wstaniem z łóżka z powodu dotkliwego bólu głowy, tuż za lewym okiem. Czując się tak, jakby zmagała się z silnym wiatrem, doszła do łazienki i weszła pod prysznic. Spadające strugi wody, ku jej zaskoczeniu, bombardowały jej głowę kakofonią. Owinięta ręcznikiem, poszła do salonu. Chciała odsunąć krzesło, ale nie mogła - prawa ręka wisiała bezwładnie. - Ten ból i totalny zamęt w głowie to prawdopodobnie oznaka, że doznałam udaru mózgu - zdiagnozowała swój stan. - Jeśli nie wezwę pomocy, umrę!\nStarała się przypomnieć sobie\nszpitala lub miejsca pracy. W przebłysku uświadomiła sobie numer 8552405. Po kilku nieudanych próbach usłyszała głos współpracownika, Steva Vincenta. Nie rozumiała, co do niej mówił. Chciała poprosić o ratunek, ale z jej gardła wydobywał się bełkot. Na szczęście Steve zrozumiał, że z Jill dzieje się coś niepokojącego i wysłał karetkę. Ratownicy zastali ją bezwładną na kanapie. O 9.30 trafiła na oddział intensywnej terapii. Lekarze nie mieli wątpliwości: udar mózgu. Pękła tętnica w lewej półkuli mózgowej. Ośrodek mowy i logicznego myślenia został uszkodzony, a neurony - nieodwracalnie zniszczone. Nikt nie potrafił ocenić, czy Jill Taylor odzyska sprawność. Być może mógłby ją wyleczyć jakiś wybitny neurolog, lecz w szpitalu Mount Auburn najlepszym neurologiem była... nieprzytomna Jill Taylor.\nNiestety, tamtego poranka krwotok w lewej półkuli zadziałał na jej mózg jak mokra gąbka na zapisaną tablicę - zmył jej sprawności intelektualne. 37-latka straciła mowę, umiejętność czytania, pisania, liczenia. Udar zniszczył też jej wspomnienia. Nie pamiętała, że była neurologiem, ani swego imienia i nazwiska.\nMijały dni. Jill Taylor powoli odzyskiwała pamięć. Przypominała sobie jakieś imiona, słowa, czasem ich sens. Wracały strzępki wspomnień. Pewnego dnia rozpoznała twarz matki. Po tym przełomie zaczął się pierwszy etap rekonwalescencji\n- nauka mówienia. Dla mózgu Jill bardzo trudny. Słysząc proste pytanie zadawane przez matkę: - Czy chcesz kanapkę z tuńczykiem'? - musiała intensywnie koncentrować uwagę, analizować każde słowo, by w końcu powiedzieć tak lub nie. Powoli wokół\nzaczęły formować się nowe połączenia neuronów. Umysł został pobudzony. Po paru tygodniach potrafiła już w miarę płynnie wysławiać się.\nDrugi etap - nauka czytania - okazał się trudniejszy. Gdy matka otworzyła elementarz, Jill załamała się. Nie potrafiła rozpoznać najprostszych wyrazów. Czarne litery wydały się jej archaicznymi gryzmołami. - Nigdy tego nie zrozumiem - uznała w pierwszym momencie. Jednak przypomniała sobie powiedzenie: „Lekarzu, lecz się sam" ...\nŻeby jeszcze bardziej zdopingować Jill, matka pokazała jej wideo jednego z jej wystąpień. Widząc siebie sprzed udaru - silną, uśmiechniętą, pewną siebie - poczuła przypływ energii. Przed wylewem napisała referat, z którym miała wystąpić na konferencji lekarzy. Teraz wykuła go na pamięć i... jej stan fizyczny znacznie się poprawił. W 1997 roku wygłosiła go i zebrała oklaski. Nie poprzestała na tym małym zwycięstwie. Nowe motywacje zwielokrotniały jej siły - ponownie zagłębiła się w naukowe dzieła. Jej celem nadal pozostawała tajemnica rozdwojenia jaźni oraz szukanie metod leczenia schizofrenii. Ale także - przyczyny udaru w jej mózgu oraz zjawisk zachodzących w jego wnętrzu.\nWylew Jill okazał się rzadkim przypadkiem malformacji - nieprawidłowej budowy naczyń włoskowatych łączących tętnice z żyłami. Odkryła też, że o ile udar na jakiś czas ograniczył jej możliwości intelektualne, o tyle w zamian przyniósł niezwykły spokój, pogodę ducha, wręcz nirwanę. Znikneły gniew, stres, agresja. Kolejna zmiana - krwotok, niszcząc niektóre łańcuchy neuronów, zakłócił odczucia, a przyniósł upojne wrażenie jednoczenia się z otoczeniem.\nOdzyskiwała zdrowie... Wiosną 1997 roku zasiadła za kierownicą samochodu, a 8 miesięcy później wróciła do pracy. Nie była tak efektywna, jak przedtem, ale mogła prowadzić wykłady. Zmienił się jej styl przemawiania do audytorium. Przestał być ściśle naukowy. Nie szczędziła też chorym cennych rad, jak walczyć z degeneracją umysłu. Zdrowym przypominała: - Pogoda ducha i dobre samopoczucie zależą od nas samych. Wystarczy, byśmy pozwolili naszemu mózgowi dostarczać dobre emocje.\nJill Taylor wiedziała, co mówi. Własne doświadczenie odmieniło jej życie. Nie tylko lepiej poznała funkcjonowanie mózgu, ale znalazła też lepszą jakość życia przez wzrastające używanie prawej półkuli mózgu. Pozostając neurologiem i badaczem, relaksuje się, tworząc repliki mózgu ze szkła i stali, sprzedawane następnie jako dzieła sztuki.\nOd kilku lat wykłada studentom w Indianie anatomię mózgu. Przyjmuje zaproszenia na prelekcje w Nowym Jorku, na Florydzie, w Kalifornii. Zasłynęła jako śpiewająca neurolog. Gdy zauważa, że słuchacze zaczynają się dekoncentrować, wyciąga gitarę i śpiewa żartobliwe kuplety o... mózgu.\nDziesięć lat po wylewie, pełnosprawna neurolog\no swej chorobie i rekonwalescencji: „My Stroke of Insight" („Mój wylew olśnienia"). Ponieważ żadne wydawnictwo nie było nią zainteresowane, wydała ją na własny koszt. Przez półtora roku sprzedała 6 tysięcy egzemplarzy. Zainteresowanie książką wzrosło, gdy w lutym 2008 roku zareklamował ją jeden z uczestników konferencji naukowej w Kalifornii. Publiczność poznała przypadek Jill Bolte Taylor w 2008 r., gdy 49-latka wystąpiła w programie „The Oprah Winfrey Show", opowiadając, co się czuje, gdy mózg powoli się wyłącza, jak definiuje nas on jako ludzi i jak łączy ze światem.\nW maju ubiegłego roku tygodnik „Time" sklasyfikował Taylor na 41. pozycji wśród najbardziej wpływowych osób na świecie. Jej historią zainteresował się Hollywood.\n(Na podst. „The New York Times")\nANGORA-PERYSKOP nr 10, 8 marca 2009


Alcina, No.1, pianka oczyszczająca do twarzy, 150 ml - cena | Apteka Internetowa Gemini\nAlcina, No.1, pianka oczyszczająca do twarzy, 150 ml\nUżywanie wysokiej jakości pianki czyszczącej ALCINA Nº1 to czysta przyjemność, a jej łagodne tensydy i kompleks nawilżający czysci delikatnie, ale głęboko i dokładnie. Dodatkowo kremowa pianka pielęgnuje skórę twarzy już podczas codziennego oczyszczania.\nSkóra wokół oczu wymagająca nawilżenia.\nJedną lub dwie zawartości pompki pianki czyszczącej ALCINA Nº1 nałożyć rano i wieczorem na wilgotnych rękach i rozprowadzić na twarzy delikatnie masując. Następnie spłukać dokładnie letnią wodą.


Chang’e-5 - chińska sonda wraca na Księżyc. Nikt nie wie, dlaczego i w jakim celu\nChińska sonda Chang’e-5 wraca na Księżyc. Nikt nie wie, dlaczego i w jakim celu\nW grudniu 2020 r. chińska sonda kosmiczna Chang’e-5 dokonała czegoś niesamowitego. Jako pierwsza od ponad 40 lat poleciała na Księżyc pobrać próbki gruntu, a następnie dostarczyła je na Ziemię. Na tym jednak jej misja się nie zakończyła.\nWracając na Ziemię sonda Chang’e-5 zrzuciła zasobnik z blisko dwoma kilogramami regolitu i skał w atmosferę ziemską, odpaliła na chwilę silnik, aby uniknąć wejścia w ziemską atmosferę i poleciała dalej.\nCelem sondy był jeden z tzw. punktów Lagrange’a. Jest to taki punkt w przestrzeni kosmicznej, w którym przyciąganie grawitacyjne Ziemi i Słońca się znoszą. Umieszczona w pobliżu tego miejscu sonda czy teleskop pozostanie w tym samym miejscu względem Słońca i Ziemi bez konieczności korzystania z jakiegokolwiek paliwa. W jednym z takich punktów już wkrótce znajdzie się Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba.\nPunkty libracyjne w układzie Słońce-Ziemia. Źródło: NASA\nZakładano zatem, że po wykonaniu swojej misji, Chang’e-5 dotrze do punktu Lagrange’a i tam już pozostanie.\nChińczycy zaskakują po raz kolejny\nPowszechnie wiadomo, że Chińczycy informują o swoich poczynaniach w kosmosie tylko wtedy kiedy mają na to ochotę, a jeżeli już gdzieś coś publikują, to raczej są to wiadomości w języku chińskim publikowane przez różnych obserwatorów przemysłu kosmicznego na chińskich portalach społecznościowych. Ewidentnie w Państwie Środka nie ma większego ciśnienia na to, aby o swoich osiągnięciach informować cały świat.\nTeraz jednak chińska sonda Chang’e-5 postanowiła powrócić z zaświatów. Jak donosi portal SpaceNews, po blisko sześciu miesiącach spędzonych w punkcie Lagrange’a sonda postanowiła coś jeszcze zrobić i rozpoczęła powrót w okolice Księżyca, gdzie powinna dotrzeć w czwartek. Jak na razie jednak przedstawiciele chińskiego programu kosmicznego nie informują dokąd i w jakim celu zmierza sonda.\nNajprawdopodobniej nie dowiedzielibyśmy się o tym manewrze Chang’e-5 gdyby nie miłośnicy astronomii, którzy w ramach amatorskich obserwacji radiowych ustalili, że położenie sondy w przestrzeni zaczęło się ostatnio zmieniać.\nWarto jednak zauważyć, że zbyt wiele sonda nie będzie w stanie zrobić, bowiem - przynajmniej według informacji przekazanej kilka miesięcy temu przez głównego inżyniera misji Chang’e-5 - na jej pokładzie pozostały jedynie resztki paliwa. Nie zmienia to jednak faktu, że odpowiednio zaprojektowana trajektoria lotu może sprawić, że sonda otrzyma jeszcze jedno życie. Wystarczy, aby naukowcy postanowili wykorzystać Księżyc do zmiany prędkości. Dzięki takiej asyście grawitacyjnej teoretycznie można byłoby wysłać sondę np. w kierunku jednej z planetoid bliskich Ziemi. Dopóki jednak Chińczycy nie podzielą się swoimi planami, to możemy tylko gdybać.\nTagi: change-5chińska sonda księżycowachińskie sondy kosmiczne


Kolizje smaków: Ciasto z truskawkami na ciemnym biszkopcie.\nDelikatny biszkopt nasączony aromatyczną herbatą w połączeniu z bitą śmietaną to duet idealny. Jeśli dorzucimy do tego nieco świeżych truskawek i całość oprószymy czekoladą to mamy zestawienie wyśmienite w smaku, a i wygląd niczego sobie. Polecamy szczególnie w te upalne dni, kiedy mamy ochotę na coś słodkiego, a zarazem lekkiego.\nIlość porcji: 15 (blacha 24 x 35)\nokoło 700g truskawek + kilka sztuk do dekoracji\nDodatkowo: mały kubek mocnej czarnej herbaty, ½ tabliczki gorzkiej czekolady\nPrzygotowanie ciasta zaczynamy od biszkoptu. Białka oddzielamy od zółtek i umieszczamy w misce od miksera. Ubijamy około 2 minut, aż się spienią. Dodajemy powoli po łyżce cukru cały czas miksując, aż do powstania lśniącej piany. Następnie ciągle miksując dodajemy żółtka. Później przesiewamy mąkę pszenną, ziemniaczaną i dodajemy kakao mieszając ręcznie by powstająca masa była bardziej puszysta. Blachę do pieczenia wykładamy papierem i nakładamy powstałą masę. Wstawiamy do nagrzanego na 170 stopni piekarnika na około 20 minut. Po upieczeniu zostawiamy do ochłodzenia.\nŻelatynę odmierzamy do kubka i dolewamy wody do 1/5 wysokości. Pozostawiamy na około 10 minut do namoczenia. Następnie umieszczamy kubek w kuchence mikrofalowej na około 20 sekund i po wyjęciu intensywnie mieszamy. Wkładamy kubek do garnuszka z zimną wodą i delikatnie ochładzamy. Zaparzamy mały kubek lub filiżankę czarnej herbaty. Śmietanę kremówkę ubijamy na sztywny krem. Pod koniec ubijania dodajemy cukier puder, cukier wanilinowy oraz przestudzoną żelatynę.\nWystudzony biszkopt nasączamy herbatą (my zużyłyśmy około 4/5 kubka naparu). Następnie układamy na nim truskawki bez szypułek, szerszą stroną ku dołowi (jak na zdjęciu). Nakładamy przygotowany krem dokładnie wypełniając przestrzenie pomiędzy truskawkami. Odkładamy od lodówki na dwie godziny. Po tym czasie ozdabiamy ciasto truskawkami z szypułkami i gorzką czekoladą pokrojoną przy pomocy noża w paseczki. Smacznego.\nAutor: Kolizje Smakow o 04:56\nEtykiety: Cukier waniliowy, Czekolada, Deser, Kakao, Śmietana kremówka, Truskawki\nzuzanna szałach 11 czerwca 2014 06:56\nPIĘKNIE SIĘ PREZENTUJE...Z PEWNOŚCIĄ PYSZNE CIACHO ..JA POLECAM MOJE BISZKOPTOWE Z KREMEM I GALARETKĄ Z TRUSKAWKAMI;POZDRAWIAM\ngin 11 czerwca 2014 09:12\nO mniam, wygląda bajecznie :) Uwielbiam takie :)\nOlka 11 czerwca 2014 13:20\nFantazja :) i te zdjęcia robione na zewnątrz obłędne...:)))\nJustyna Żak 11 czerwca 2014 13:57\nCiążowe Zachcianki 12 czerwca 2014 07:46\nWygląda obłędnie:) Muszę takie zrobić na weekend:)\namandaricci.butikzprzepisami 12 czerwca 2014 09:59


Polska - to nie jest rynek pracy dla młodych ludzi? - Czwórka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 02.06.2015 17:16\n– Nie chcę siedzieć w biurze 8 godzin dziennie. Chyba potrzebuję od życia czegoś więcej – mówi Monika Ryś, charakteryzatorka pracująca w Warszawie.\nŁukasz Przybysz i Maciek Siudut o perspektywach młodych ludzi na polskim rynku pracy (Czwórka/Się mówi)\nZdaniem Łukasza Przybysza pracodawcy często podcinają skrzydła młodym ludziom (zdj. ilustracyjne)Foto: David Wall/flickr/CC\nZdaniem medioznawcy Łukasza Przybysza z niechęcią młodych ludzi do korporacji i innych pracodawców wiąże się nie tylko pragnienie wolności, ale fakt, że klasyczny rynek pracy się kończy. – Oni zmagają się z nietrwałością zatrudnienia, dlatego szukają alternatyw – zauważa.\nMłodzi są także bardziej mobilni. Wyjazd za granicę lub do dużego polskiego miasta nie jest dla nich problemem. Bohaterka reportażu Michała Piwowarka Monika Ryś przyjechała do stolicy z Białegostoku. – Warszawa daje dużo więcej możliwości. Odbywa się tu masa wydarzeń artystycznych, jest więcej planów zdjęciowych – wylicza.\nCopywriter Maciek Siudut ostrzega jednak, że Warszawa jest też rodzajem pułapki. – Jeżeli w nią wpadniesz, trudno jest tu przeżyć – mówi.\nGoście: dr Łukasz Przybysz (medioznawca), Maciek Siudut (copywriter), Monika Ryś (charakteryzatorka)\nZobacz więcej na temat: korporacja młodzież mobilność Piotr Firan POLSKA praca rynek pracy


Bezpieczeństwo w czasie podróży na wakacje - Aktualności - CANARD\nBezpieczeństwo w czasie podróży na wakacje\nCo roku najwięcej wypadków samochodowych w naszym kraju ma miejsce w okresie wakacyjnym. Dobre warunki pogodowe i długie trasy są okolicznościami, w których duża liczba kierowców decyduje się na przekraczanie dozwolonych limitów prędkości, co wciąż jest jedną z najczęstszych przyczyn wypadków drogowych ze skutkiem tragicznym. W lipcu i sierpniu 2014 r. na polskich drogach miało miejsce 6603 wypadków. To o 688 mniej niż w analogicznym okresie roku 2013. Przez dwa miesiące ubiegłorocznych wakacji życie na drogach straciło 568 osób. Ta liczba w porównaniu do wakacji w 2013 r była niższa o 110 osób. W lipcu i sierpniu 2014 roku w wpadkach rannych zostało 8388 osób, czyli o 775 niż rok wcześniej.\nPomimo ogólnej tendencji spadkowej w liczbie poszkodowanych i zabitych, drogowe statystyki letnich miesięcy są wyjątkowo tragiczne, także ze względu na fakt, że wiele spośród wypadków dotyczy rodzin wyjeżdżających na wspólne wakacje. Z tego powodu apelujemy do wszystkich kierowców o rozwagę, przestrzeganie limitów prędkości oraz zachowanie szczególnej ostrożności w czasie letnich podróży samochodem.\n Komenda Główna Policji, „Wypadki drogowe w Polsce w 2014 roku”, Warszawa, 2015


Stowarzyszenie Auschwitz Memento - Siostrzyczka\nBezpośredni sąsiedzi powstałego w 1940 r. KL Auschwitz byli szczególnie doświadczeni przez los. Spośród 28 tys. mieszkańców gminy i miasta Oświęcim ok. 17 tys. osób pozbawiono domów i całego dobytku. Brutalne wysiedlenia objęły część miasta i 9 okolicznych wsi. Najbardziej zniszczona została Brzezinka, w której okupanci pozostawili tylko 9 spośród 500 domów. W Pławach i Harmężach zniszczenia sięgały 90 proc. Z niemal 3 tysięcy domów i zabudowań gospodarczych ponad 2200 zostało zburzonych. Materiał z rozbiórki Niemcy wykorzystywali do rozbudowy obozu.\nZ 8 tysięcy oświęcimskich Żydów wojnę przeżyła garstka. Miejscowych Polaków czekały wywózki na roboty przymusowe, obozy koncentracyjne, tułaczka… Ci, którzy pozostali, poddawani byli wszechobecnemu terrorowi. A mimo to nie byli biernymi świadkami tragedii. Bezinteresownie angażowali się w pomoc dla więźniów KL Auschwitz narażając własne życie. Za udzielanie pomocy więźniom prawie 180 osób aresztowano, z tego ponad 60 zginęło w Auschwitz lub innych obozach koncentracyjnych.\nWśród tych, którzy nieśli pomoc była mieszkanka Oświęcimia Kazimierza Krzak, wśród tych, którzy pomocy zaznali – Lusia Kałuszyner, więźniarka KL Auschwitz. I to właśnie ich spotkanie jest głównym wątkiem filmu.\n– Kamera rejestruje „na żywo” emocje towarzyszące tym wydarzeniom. Podąża śladem bohaterów, którzy raz jeszcze, po latach, chcą zobaczyć miejsca związane z nazistowskim terrorem na terenie b. obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau oraz miejsca na terenie miasta szczególnie ważne dla tych ludzi – mówi Gabriela Mruszczak, scenarzystka i realizatorka filmu. – Losy bohaterów przecięły się przed kilkudziesięciu laty, ale mocne więzi, jakie się wówczas wytworzyły, przetrwały do dziś.\nKazimiera Krzak jest obłożnie chora. Przebywa w zakładzie sióstr serafitek w Oświęcimiu, tym samym, w którym w czasie niemieckiej okupacji organizowano pomoc dla więźniów obozu. Któregoś dnia przy jej łóżku siada młoda zakonnica i prosi, by Kazimiera opowiedziała jej o swoim życiu.\nKazimiera, mieszkanka Oświęcimia, miała 15 lat, kiedy dostała się do Auschwitz za sabotaż czyli za to, że zgubiła niemiecką przepustkę. Pod koniec wojny trafiła na kwarantannę, co uratowało ją przed marszem śmierci. Kiedy wkroczyli Rosjanie,mogła wrócić do domu. Jednak cały czas miała przed oczami te biedne, bezbronne dzieci.\n28 stycznia 1945 roku, około południa, ruszyła do obozu z sąsiadką i jej synem. Na terenie obozu cygańskiego znalazły dzieci skupione wokół przestraszonej blokowej. Wypatrzyła sześcioletnią dziewczynkę, która mówiła po polsku. To była Żydówka, Lusia Kałuszyner. Zabrały ją do domu. Po kilku miesiącach po dziecko zgłosiła się matka, która cudem przeżyła wojnę. Zabrała Lusię do Łodzi, skąd wyjechały do Izraela. Wiele lat później Lusia przyjechała do Oświęcimia z grupą młodzieży i odnalazła swą opiekunkę.\n– W tym obrazie jest wiele emocji i symboli – mówi Bogdan Wasztyl, współautor filmu „Siostrzyczka”. – Kazimiera Krzak, dziewczyna, która kiedyś pomagała więźniom, dziś leży obłożnie chora korzystając z pomocy sióstr Serafitek, które w czasie okupacj zawsze gotowe były pomagać więźniom obozu. Gdy nagrywaliśmy jej opowieść, zadzwoniła Lusia z Izraela zapowiadając swój przyjazd do Polski. Kilka tygodni później mogliśmy zarejestrować to niezwykłe spotkanie.\nPółgodzinny dokument został zrealizowany przez Stowarzyszenie Auschwitz Memento dzięki wsparciu Muzeum Historii Polski (Program „Patriotyzm Jutra”) i Województwa Małopolskiego (Program „Mecenat Małopolski”). Prapremierowy pokaz filmu odbył się 15 listopada 2010 roku w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Oświęcimiu. Wzięło w nim udział ponad 300 osób – pracownicy naukowi, nauczyciele, studenci, uczniowe, władze powiatu i województwa. Uczestnicy prapremiery mieli rzadką okazję do spotkania i rozmowy ze świadkami historii. W grudniu 2010 roku film „Spotkania” zostanie wyemitowany na antenie TVP Kraków. Na rok 2011 planowane są kolejne emisje w TVP Kraków, TVP Kultura i TVP Historia.\nPrapremierze towarzyszyła konferencja naukowa „Rola historii mówionej w nauczaniu przedmiotu”, którą zorganizowały Stowarzyszenie Auschwitz Memento i Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Oświęcimiu. Patronat nad tym przedsięwzięciem objęli Józef Kała, starosta oświęcimski i Aleksander Palczewski, Małopolski Kurator Oświaty. Zbigniew Klima, członek zarządu Stowarzyszenia Auschwitz Memento i pracownik PWSZ zaprezentował możliwości edukacyjne portali www.auschwitzmemento.pl i www.bliskodomu.auschwitzmemento.pl. – W naszym archiwum znajduje się ponad 200 relacji świadków historii, które będziemy stopniowo opracowywać i udostępniać, gdyż jesteśmy głęboko przekonani, że przekazy zwykłych ludzi, nie tylko tych sławnych i bogatych, są historycznie ważne. Starałem się przekonać młodzież, że ich bliskich, ich sąsiadów są unikalnym, bezcennym skarbem. Dlatego warto się czasem zatrzymać, by ich wysłuchać. Dr Jarosław Szarek z krakowskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej roli historii mówionej i wykorzystaniu jej w pracy z uczniami. Pracownicy Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Oświęcimiu zaprezentowali scenariusze lekcji przygotowane w oparciu o film „Siostrzyczka” i relacje świadków historii umieszczone na portalach administrowanych przez stowarzyszenie.\nWsparcie finansowe: Muzeum Historii Polski (Program „Patriotyzm Jutra”) i Województwo Małopolskie (Program „Mecenat Małopolski”)\nSzczególne podziękowania za pomoc przy realizacji filmu dla Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu oraz sióstr serafitek z Oświęcimia


styczeń 2019 – Mediadesk\nWiosna przychodzi powolnym ruchem, zaś zatem termin najwyższy na przypatrzenie się własnej skórze.\nPublished on 30 stycznia, 2019 by admin\nWiosna nadchodzi powolnym krokiem, zaś zatem czas najwyższy na przypatrzenie się naszej skórze. Niefortunnie po mroźnej zimie dużo kobiet ma problem z przesuszoną i zniszczoną cerą. Jest to odpowiedni moment na konsultację u kosmetyczki bądź w właściwej drogerii. Zwróćmy uwagę Read More\nIstnieją architekci tworzący obiekty a oprócz tego zielone skwery.\nPublished on 28 stycznia, 2019 by admin\nFach architekta jest niezbędny w obecnym społeczeństwie. Każdego dnia użytkujemy z ich umiejętności. Istnieją architekci tworzący budynki a dodatkowo nasze otoczenie. W tej sytuacji zawód nazywa się architektem krajobrazu. Mamy też możliwość skorzystania z usług architekta wnętrz, który z pewnością Read More\nNie wiedzieliśmy za co się zabrać na samym starcie\nZ chłopakiem przenieśliśmy się do innego mieszkania, gdzie ściany zostały przysłowiowo “gołe”. Nie wiedzieliśmy za co się wziąć na samym początku a także od czego zacząć urządzanie naszego domu. Zdecydowaliśmy się na prostą kwestię, niemniej jednak taką, która była by naszym ośrodkiem zaczepienia, do której dobierzemy w przyszłości dekoracje. Mowa tu Read More\nJak jednak wybrać taki sprzęt zastosowany do oglądania seriali, ażeby radować się bliźniaczymi wrażeniami co w sali kinowej?\nPublished on 27 stycznia, 2019 by admin\nLudzie mają ogromną przyjemność ze zwyczajnego oglądania seriali. Mimo, iż jest to zabawa dość atrakcyjna, czasem jej jakość zostaje zaburzona poprzez wykorzystanie z urządzeń o kiepskim głośniku czy złym obrazie. Prawdziwe kino domowe umili życie każdego miłośnika kina i pozwoli Read More\nPublished in RTV i AGD\nLokalne domy aktualnie są niekonwencjonalne\nPublished on 23 stycznia, 2019 by admin\nBudynki, jakie stawiają obecnie ludzie, możemy określić innowacyjnymi nie jedynie dlatego, iż są one pełne nowoczesnych sprzętów, które robią masę robót za człowieka, bowiem są zmodernizowane. Własne domy aktualnie są nowatorskie przede wszystkim dlatego, że w przeciwieństwie do domu wbudowanych Read More\nW grze wcielamy się w wojownika\nPublished on 20 stycznia, 2019 7 lutego, 2019 by admin\nShadow Fight II Hack toż gra on-line dzięki jakiej gracz potrafi wcielić się w starożytnego wojownika, który potrzebuje stawić czoła konsekwencjom swoich starych postępków. Gra napawa się dużą popularnością. Zastosowano w niej mnóstwo ciekawych opcji, które pozwalają cieszyć się płynnością Read More\nSklepy, w których istnieje możliwość wypożyczyć ubiór jest niemalże w każdym dużym mieście.\nPublished on 16 stycznia, 2019 by admin\nOraz znowu mamy karnawał – czas gromnej a także wspaniałej rozgywki. Przeważnie w tym okresie poszukujemy takowych lokali jak wypożyczalnia przebrań – dzięki nim nie jesteśmy zmuszeni kupować sobie specjalnych strojów imprezowych, ani tym bardziej zlecać ich zrobienia – chociaż Read More


Jeśli wierzysz, że:– tłuszcz tuczy,– nie możesz schudnąć,– masz genetyczne skłonności do tycia... ...masz rację. Są to bowiem Twoje oczekiwania. Zgadnij, co z tego wynika? Przyciągasz do siebie te przekonania i one oczywiście się spełniają! A przecież możesz jeść to, co lubisz i wyglądać tak, jak chcesz… po prostu zmień swoje nastawienie.Pomoże Ci w tym zestaw ćwiczeń do pracy nad przekonaniami i emocjami, który Autorka sprawdziła na sobie i przygotowała tak, by korzystać z nich tak często...\n(Ebook) Lektyny - toksyny ukryte w popularnych warzywach i owocach\nRośliny nas nie lubią! Jeśli żyłeś w przekonaniu, że jest inaczej, to pora otworzyć oczy. Aby zapewnić sobie przeżycie mają do dyspozycji bogaty arsenał broni biologicznych. Wśród nich jedną z najgroźniejszych są lektyny, toksyczne białka, które chronią je przed drapieżnikami. Dzięki tej książce dowiesz się, w których popularnych warzywach i owocach występują, poznasz całe spektrum dolegliwości, jakie wywołują, a także nauczysz się technik eliminowania ich z ulubionych jarzyn. Autorzy...\n(Ebook) DMSO na powszechne dolegliwości.\nDMSO – jedyny lek o uniwersalnym zastosowaniu To prawie niezrozumiałe, że substancja lecznicza o tak szerokim spektrum zastosowań jak DMSO przez wiele lat pozostawała w cieniu. Na szczęście, zaczyna się to zmieniać, ponieważ w Europie oraz w USA od pewnego czasu znacznie wzrasta zainteresowanie tym cudownym środkiem. Możliwości stosowania tego uniwersalnego leku są nieograniczone. Ponadto jest to bardzo bezpieczna substancja, która jest dobrze tolerowana i korzystna cenowo. W czym Tobie...\n(Ebook) 100 prostych przepisów na dania ketogeniczne.\n(Ebook) Pięć Przemian na polskim stole.


Służbowo się obijamy| Artykuł porady.Pracuj.pl\nSłużbowo się obijamy\nZdarza Ci się wykonać w czasie pracy zupełnie niesłużbowy telefon do kumpla? Wyskoczyć na pocztę odebrać polecony albo podejrzeć, co tam słychać na Facebooku? Nie tylko Tobie. Wszystkim zdarza się obijać w pracy, ale niektórym … bardziej. Sprawdzamy, co robią ci, którzy tylko udają, że pracują.\nW ostatnim badaniu Sedlak & Sedlak „Czy marnujesz czas w pracy?” rzadko przyznawaliśmy się do marnowania czasu w pracy. Zdecydowana większość przebadanych zadeklarowała, że nie ma takiego poczucia. Wśród tych, którzy do obijania się w godzinach pracy otwarcie się przyznali, są natomiast rekordziści – marnują 2 godziny dziennie i w sumie aż 10 h tygodniowo. Skoro nie pracują, to co porabiają w tym czasie?\nNa pierwszym miejscu wśród „narzędzi” służbowego obijania się króluje oczywiście Internet. Wyprzedził on nawet korytarzowe plotki czy chodzenie na n-tą kawę tego dnia (pozaregulaminowe przerwy na posiłek, kawę czy herbatę zajęły drugie miejsce wśród najbardziej popularnych „metod” na marnowanie czasu w pracy). Co porabiamy w Internecie? Lista niesłużbowych aktywności jest długa – od czytania newsów ze świata, sprawdzania prywatnych maili, po zaglądanie co słychać u krewnych i znajomych na Facebooku czy robienie zakupów online. Często też zamiast pracować rozmawiamy przez telefon, gramy, czytamy książki (!) albo wyskakujemy „na miasto”, żeby coś załatwić.\nCo ciekawe, znaczna większość pytanych o moralny aspekt marnowania czasu, twierdzi, że jest to niewłaściwe, ale … czasami uzasadnione.\nAmerykański serwis Salary.com w tegorocznym badaniu posunął się dalej i zapytał o motywy obijania się w pracy (tak, za oceanem też to robią!). Pierwszy powód, którzy wskazali zapytani, to brak wyzwań. Wśród innych odpowiedzi znalazła się sugestia, że pracowników … nikt nie zachęca, aby pracować ciężej. Powodami marnowania służbowego czasu może być też brak satysfakcji z wykonywanej pracy albo po prostu … nuda.\nA jak jest z Wami? Zdarza się Wam marnować czas w pracy? Jeśli tak, to dlaczego? Nikomu nie powiemy ;).\nBadanie „Czy marnujesz czas w pracy?” zostało przeprowadzonego przez firmę Sedlak & Sedlak przy współpracy z portalem Interia.pl. Ankietowani wypełniali ankietę on-line w okresie 11 kwietnia – 10 czerwca 2013 roku. W badaniu wzięło udział 1954 Polaków, z czego 61% stanowili mężczyźni, a 65% legitymowało się wykształceniem wyższym.\nUprawnienia przysługujące niepełnosprawnym pracownikom to np. krótszy czas pracy i większy wymiar urlopu wypoczynkowego. O warunkach zatrudnienia decyduje stopień niepełnosprawności. Sytuacja niepełnosprawnych pracowników – podstawa prawna Prawa osób posiadających orzeczenie o niepełnosprawności i zatrudnionych na podstawie umowy o pracę wynikają z kodeksu pracy (http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19740240141), a także z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu […]


Selma Blair opowiedziała o zmaganiach z alkoholizmem. Gdy zaczynała, miała zaledwie 7 lat\nfot. Matt Baron / East News\nSelma Blair zdecydowała się na szczery wywiad dla magazynu "People", w którym otworzyła się na temat swoich problemów z alkoholizmem. Gwiazda przyznała, że zmaga się z uzależnieniem od siódmego roku życia. Co więcej, przez chorobę przeżyła mnóstwo traum i dramatycznych wydarzeń.\nAktorka znana z takich produkcji, jak "Szkoła uwodzenia" oraz "After" wyznała, że przez swoje uzależnienie była wielokrotnie wykorzystywana seksualnie. Gwiazda długo ukrywała swój sekret przed najbliższymi.\nSelma Blair wyznała, że jest alkoholiczką\nAmerykańska aktorka największą popularność zdobyła dzięki rolom w takich filmach jak "Legalna blondynka" oraz "Szkoła uwodzenia". Gwiazda od kilku lat cierpi na stwardnienie rozsiane, czym podzieliła się z fanami w 2018 roku na Instagramie. Okazuje się, że nie jest to jedyna choroba, z którą się zmaga.\n17 maja planowana jest premiera jej debiutanckiej książki pod tytułem "Mean Baby: A Memoir of Growing Up", w której gwiazda otworzyła się na temat swojego dzieciństwa, a także towarzyszącego jej uzależnienia od alkoholu. Artystka zaczęła pić już w wieku 7 lat. Przez bardzo długi okres czasu ukrywała swoje uzależnienie przed najbliższymi członkami rodziny.\nSelma Blair: "Byłam wielokrotnie gwałcona"\nProblemy aktorki miały związek z obchodami Paschy. Selma Blair ma pochodzenie żydowskie, a jej rodzina praktykuje judaizm i od zawsze obchodzi święto, podczas którego na stole kładzie się koszerne wino. To właśnie ten alkohol był pierwszym, po który sięgnęła gwiazda.\n— Pierwszy raz, kiedy się upiłam, to było objawienie. Zawsze lubiłam Paschę. Kiedy wzięłam małe łyki Manischewitza, przez cały seder przeszywało mnie światło, które wypełniło mnie ciepłem Boga — wyznała Selma Blair w rozmowie z magazynem "People".\nGwiazda długo nie mówiła o swoim uzależnieniu najbliższym. Prawdziwe problemy rozpoczęły się wraz z jej udaniem się do college'u, gdzie wciąż nie przestawała się upijać. Jak mówi sama Selma Blair w swojej debiutanckiej książce, stan ciągłego upojenia był powodem licznych gwałtów na aktorce. Podczas wywiadu przytacza ona historię, kiedy obudziła się nad ranem w łóżku z dwoma mężczyznami. Jak sama wyznaje, nie wiem, czy obydwoje wykorzystali ją seksualnie, ale jeden zrobił to na pewno.\n— Chciałabym móc powiedzieć, że to, co mi się przydarzyło tamtej nocy, było anomalią, ale tak nie było. Zostałam zgwałcona wiele razy, ponieważ byłam zbyt pijana, by wypowiedzieć słowa "Proszę. Przestań". Tylko ten jeden raz był brutalny. Z każdego wydarzenia wychodziłam cicha i zawstydzona — zdradziła Selma Blair.\nSelma Blair wygrała z nałogiem w 2016 roku. Przez wiele lat gwiazda "Legalnej blondynki" ukrywała swój sekret przed światem, aż wreszcie postanowiła opisać dramatyczne wydarzenia w formie książki. Jak sam twierdzi, jest to forma jej terapii, a także pomocy dla innych osób przechodzących przez podobne problemy.\n— Napisałam tę książkę dla mojego syna... I dla ludzi, którzy próbują znaleźć najgłębszą dziurę, do której próbują się wczołgać, dopóki ból nie minie. Jestem w dobrym miejscu. Nie mogę uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się w moim życiu, a nadal tu jestem i nic mi nie jest — powiedziała aktorka.


Błąd Adama - Wieczność - Adonai.pl\nWśród katechizmowych zasad ważne miejsce zajmują prawdy dotyczące śmierci i przyszłego życia. Określane są "rzeczami ostatecznymi człowieka" lub "czterema prawdami ostatecznymi". Chodzi o śmierć, zmartwychwstanie, sąd Boży, zbawienie lub potępienie. Tymi tematami zajmuje się dziedzina teologii nazwana eschatologią (z greckiego: eschatos - "ostateczny", logos - "zasada"). Eschatologia dzieli się na szczegółową i ogólną. Ta pierwsza zajmuje się indywidualnym ludzkim losem. Analizuje sens zjawiska śmierci, fenomen duszy oraz stany życia nadprzyrodzonego otwarte na człowieka po śmierci: czyściec, niebo, piekło. Natomiast do eschatologii ogólnej należy tematyka paruzji, czyli powtórnego przyjścia Chrystusa na ziemię, sąd ostateczny i los całej ludzkości i przyrody wobec zapowiedzi końca świata. A także powszechne ożywienie umarłych i zmartwychwstanie ciał.\nMiarodajnym punktem odniesienia jest tu Boże objawienie utrwalone w księgach biblijnych. Wśród nich przede wszystkim nauczanie Chrystusa i Jego apostołów na temat spraw ostatecznych. Warto wiedzieć, że Boże objawienie dzieli się na naturalne (kosmiczne), czyli stworzoną przyrodę, i nadprzyrodzone (publiczne, historyczne), czyli historię zbawienia zapisaną w Biblii.\nPierwszym zagadnieniem eschatologii jest bezdyskusyjny fakt obecności śmierci. Ma ona powszechny zasięg i definitywnie decyduje o widzialnym końcu każdego człowieka. Śmierć postrzega się jako wrogą siłę. Przeczuwa się jej bliskość w chorobach i w wielu niebezpieczeństwach. Życie jawi się jako nierówna i ciągła walka. Eschatologia uczy, że śmierć, choć przeznaczona człowiekowi, nie jest jednak jego całkowitą destrukcją, czyli unicestwieniem osoby. Władza, jaką śmierć posiada na ziemi, ma wartość znaku: przypomina o przepaści między słabym stworzeniem a nieśmiertelnym Stwórcą. A także podkreśla istnienie grzechu w świecie.\ns. Jan Sawicki


Tymczasowe dostawy gazu – sposób na opóźnienie przyłączenia do gazociągu - #LepiejNaGaz\nW dobie transformacji energetycznej i walki z ociepleniem klimatu, wiele firm zastępuje węgiel mniej emisyjnym i sprawdzonym w praktyce gazem ziemnym. Inwestycja w niezbędną infrastrukturę to proces wymagający organizacji i planowania. Doświadczony zespół jest w stanie przeprowadzić go bez opóźnień. Chyba, że coś jest poza jego kontrolą. Co zrobić jeśli czas goni a operator gazociągu opóźnia przyłączenie firmy do sieci? Pomogą dostawy gazu w trybie tymczasowym.\nGaz ziemny, również w formie skroplonej czyli LNG, to sprawdzone paliwo, które wykorzystywane jest coraz powszechniej w energetyce przemysłowej, czyli w instalacjach, którymi przedsiębiorstwa zasilają swoje procesy technologiczne energią cieplną i/lub elektryczną.\nGaz ziemny wypiera węgiel kamienny ponieważ ta technologia jest znana i powszechnie stosowana od dawna. Firmy doceniają bezpieczeństwo i łatwość stosowania błękitnego paliwa. Do tego dochodzą korzyści dla środowiska. Spalanie gazu oznacza niższe emisje dwutlenku węgla niż to jest w przypadku węgla. Mocno obniżają się także ilość wydzielanych do atmosfery tlenków siarki, azotu i pyłów zawieszonych, które powodują znaczne pogorszenie jakości powietrza w rejonach uprzemysłowionych.\nPowyższe cechy sprawiają, że firmy często wybierają przejście na zasilanie gazem ziemnym. Paliwo to łączy pewność i niezawodność, z możliwością sprostania rosnącym wymogom prawa unijnego i krajowego, stając się paliwem przejściowym na drodze do bezemisyjnej gospodarki. Świadczy o tym choćby rosnąca liczba inwestycji gazowych, realizowanych i zapowiadanych obecnie w Europie.\nJeżeli chcesz dowiedzieć się więcej na temat zalet gazu i jego przyszłości jako paliwa w gospodarce podlegającej transformacji energetycznej przeczytaj artykuł „Dwie dekady gazu ziemnego – paliwo przejściowe z przeszłością”\nJak zasilić gazem w firmę?\nGaz ziemny może trafić do firmy w jednej z dwóch form, z których każda potrzebuje odpowiedniej infrastruktury:\ngaz ziemny sieciowy – tłoczony do użytkowników końcowych (indywidualnych i firm) za pomocą systemu dystrybucyjnego gazu, czyli sieci gazociągów wysokiego, średniego i niskiego ciśnienia. Systemem zarządza narodowy operator – firma PSG oraz inni dystrybutorzy, tacy jak np. DUON. Aby podłączyć przedsiębiorstwo do sieci, należy uzyskać oficjalną zgodę operatora. Prawo jasno określa kształt procedury i obowiązujące terminy. W praktyce mogą jednak wystąpić opóźnienia, które mogą pozbawić firmę niezbędnego zasilania.\ngaz skroplony – LNG (ang. liquefied natural gas) – gaz skroplony, który pod wpływem bardzo niskiej temperatury przyjmuje formę cieczy i ok. 600 razy zmniejsza swoją objętość umożliwiając transport np. za pomocą cystern. Ta forma sprawdza się wszędzie tam gdzie nie sięga rura, lub gdy lokalny gazociąg nie ma wystarczającej wydajności. Zanim gaz zasili zakładową kotłownię LNG musi ulec regazyfikacji, za którą odpowiada instalacja regazyfikacji LNG W tym procesie gaz w fazie ciekłej zyskuje ponownie formę lotną, stając się po prostu gazem ziemnym identycznym jak ten z gazociągu.\nOpóźnienie gazociągu a tymczasowe dostawy\nW przypadku użytkowania gazu ziemnego, podobnie jak w przypadku innych paliw, bezpieczeństwo to sprawa podstawowa. Proces budowy instalacji oraz infrastruktury podlega szczegółowym regulacjom. Oznacza to, że firma realizująca inwestycję jest zależna od tempa prac instytucji państwowych, a w przypadku gazu sieciowego, także od terminów ustalanych przez operatora systemu.\nOdpowiedzią na opóźnienia mogą być tymczasowe dostawy gazu, które w okresie przejściowym łączą dwie opisane wyżej formy zasilania firm gazem ziemnym. W trybie tymczasowym firma może przez pewien czas zasilać swoje instalacje gazem ziemnym uzyskanym z LNG i regazyfikowanym na miejscu w instalacji tymczasowej. Gaz jest następnie wtłaczany do zakładowej instalacji gazowej i zasila dowolne urządzenia, tak jak byłoby to w przypadku podłączenia do gazociągu.\nTymczasowe dostawy gazu LNG mogą pomóc w dotrzymaniu terminów projektów transformujących energetycznie przedsiębiorstwa. To szczególnie ważne, gdy firmy są pod presją terminów wynikających np. z unijnego prawodawstwa, m.in. dyrektywy MCP, obowiązujących celów klimatycznych Wspólnoty, a w przyszłości negocjowanego właśnie pakietu zmian regulacji znanego pod nazwą “Fit for 55”.\nJak zrealizować dostawy w trybie tymczasowym? To prostsze niż się wydaje. Zapraszamy do zapoznania się z poniższym artykułem, gdzie opisujemy krok po kroku procedurę organizacji takich dostaw i zasadę ich działania.\nJeżeli chciałbyś dowiedzieć się więcej o tymczasowych dostawach gazu zapoznaj się z naszym artykułem „Tymczasowe dostawy gazu LNG – krok po kroku”\nW przypadku pytań zapraszamy również do kontaktu pod numerem telefonu tel. (+48) 61 102 72 22 lub poprzez mail biuro.logistyka@duon.pl.


Kwesta na cmentarzu św. Jerzego | www.torun.pl\nJuż po raz dwunasty na zabytkowym cmentarzu św. Jerzego w Toruniu 1 listopada odbędzie się odbędzie się kwesta, z której dochód zostanie przeznaczony na renowację zabytkowych nagrobków.\nCmentarz św. Jerzego jest najstarszą z toruńskich nekropolii. Został założony w 1811 roku, ale jego historia sięga XIV wieku, kiedy to w pobliżu podmiejskiego kościoła św. Jerzego oraz leprozorium wyznaczono miejsce pochówków. Jest to miejsce niezwykłe nie tylko dlatego, że znajdują się tu piękne, stare nagrobki, ale i dlatego, że to właśnie tutaj, tuż obok siebie, stoją pomniki katolików i protestantów, co jest świadectwem odwiecznej wielokulturowości Torunia.\n- Kwesty na najstarszej toruńskiej nekropolii od 2003 r. organizują wspólnie Towarzystwo Miłośników Torunia i Urząd Miasta Torunia. Kwestującymi są znani torunianie: samorządowcy, naukowcy UMK, członkowie ToMiTo, aktorzy, sportowcy, szefowie toruńskich instytucji, a nawet marynarze ORP Toruń. Zgodnie z założeniami kwesty, do odnowienia wybierane są w pierwszej kolejności nagrobki najstarsze, najbardziej wartościowe artystycznie lub poświęcone zasłużonym dla Torunia postaciom – mówi Małgorzata Ptaszek z Wydziału Komunikacji Społecznej i Informacji UMT.\nZebrane pieniądze pozwoliły odnowić do tej pory 25 nagrobków, m.in. Władysława Szumana, Johanna Ephraima Wessel, Mariana Sydowa, kwatera rodzinna Leona i Wandy Szumanów (6 pomników), nagrobek Mariana Doerffera, pomnik aktorskiej rodziny Łodzińskich i Rodziewiczów, nagrobek Jana Chryzostoma Ornassa, gen. Stefana Ludwika de Latour, ks. Heliodora Grzymały-Łaszewskiego, Mieczysława Limanowskiego czy Ludwika Kolankowskiego.\nW ubiegłym roku udało się zebrać 15.239,47 zł. Zebranymi funduszami zarządza Towarzystwo Miłośników Torunia, które współpracuje przy renowacji nagrobków z Zakładem Konserwacji Elementów i Detali Architektonicznych UMK. Prace przy pomnikach prowadzone są latem przez studentów pod nadzorem prof. Jadwigi Łukaszewicz.\nOdrestaurowany z funduszy kwesty 2013\nnagrobek prof. Tadeusza Czeżowskiego na cmentrzu św. Jakuba (po i przed )\nZeszłoroczna kwesta pozwoliła na odrestaurowanie kwatery profesora Tadeusza Hipolita Czeżowskiego na cmentarzu św. Jakuba. Prace wymagały postawienia bryły kamiennej nagrobka na nowych fundamentach oraz oczyszczenia laserowego figurki z przedstawieniem Maryi Immaculata (niepokalanej), by za pomocą tej małoinwazyjnej metody nie ingerować w strukturę kamienia. Ten specjalistyczny zabieg wykonała nieodpłatnie torunska firma Restauro. Renowacji podlegało także kamienno-metalowe ogrodzenie.\nW sezonie 2013/14 kontynuowane były także prace renowacyjne przy nagrobku Fritza i Konrada Raapke. Główne zadanie – ratowanie bryły nagrobku przed zawaleniem – zostało wykonane z pomocą ciężkiego sprzętu zimą 2012/13 roku. Obecnie elementy kamienne podlegały oczyszczeniu i konserwacji.\nCelem tegorocznej zbiórki są nagrobki prof. Stefana Srebrnego i jego żony Małgorzaty (na zdjęciu u góry) i ciąg dalszy prac przy nagrobku Fritza i Konrada Raapke, które wymagały większych nakładów środków finansowych i pracy, z uwagi na rozmiary i postępujący proces zniszczenia, grożący zawaleniem pomnika.\nKwesta potrwa od godz. 9.00 do 15.00. O godz. 11.00 nastąpi złożenie kwiatów i zapalenie zniczy na grobach zasłużonych torunian, m.in.: Wandy Szuman, gen. Elżbiety Zawackiej, prof. Mariana Biskupa, prof. Artura Hutnikiewicza, prof. Wilhelminy Iwanowskiej i dra Otto Steinborna.\nStefan Srebrny (1890-1962) – hellenista, ewangelik, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie i Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Absolwent filologii klasycznej Uniwersytetu w Petersburgu, uczeń najwybitniejszego ówczesnego filologa klasycznego Tadeusza Zielińskiego. W II Rzeczypospolitej pracownik naukowy nowo powstałego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego; od 1924 roku wykładowca na USB. Zainteresowania kulturą helleńską, a przede wszystkim teatrem greckim zaowocowały współpracą z „Redutą” Juliusza Osterwy. W czasie II wojny światowej prowadził komplety z łaciny oraz Tajne Studium Dramatyczne. W sezonie teatralnym 1944/45 sprawował funkcję reżysera w Teatrze Polskim w Wilnie, do momentu przejęcia miasta przez Sowietów.\nW lipcu 1945 roku przybył do Torunia wraz z innymi pracownikami USB tworzyć nową Alma Mater – Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Był kierownikiem Zakładu Filologii Klasycznej i dyrektorem katedry hellenistyki, z przerwą w latach 1949-56, kiedy to zlikwidowano kierunek wraz z narastającą stalinizacją kraju. Do roku 1948 współpracował z Wilamem Horzycą przy realizacji dramatów greckich w Teatrze Ziemi Pomorskiej. W kręgu jego zainteresowań badawczych i translatorskich była głównie twórczość Ajschylosa, Sofoklesa i Arystofanesa. Był członkiem Wydziału Filologiczno-Filozoficznego Towarzystwa Naukowego Torunia, Komisji Filologicznej Polskiej Akademii Umiejętności i Association Internationale de Papyroloques w Brukseli. Mieszkał w Toruniu przy ul. Mickiewicza 7.\nFritz i Konrad Raapke – ojciec i syn znanej rodziny toruńskich przemysłowców z przełomu XIX i XX wieku, właścicieli toruńskiej fabryki słynącej z produkcji kotłów parowych wysokiej jakości. Familia Raapke należała do parafii ewangelicko-augsburskiej, będąc zarazem największym darczyńcą luterańskiego zboru. W latach trzydziestych XX wieku mieszkali przy ul. Grudziądzkiej 79. Kwatera rodzinna Raapke, znajduje się na cmentarzu św. Jerzego, w obrębie parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia NMP.


Atrakcje dla dzieci | Voyage.pl\nW samym centrum Masywu Śnieżnika w Sudetach, w kompleksie Czarna Góra Resort ruszyła najdłuższa w Polsce zjeżdżalnia grawitacyjna. Czarna Żmija to 950 metrów bezpiecznego i krętego toru.\nTuwim w Chabówce\nW Chabówce w najbliższy weekend odbędzie się kolejna impreza z cyklu „Lato z parowozami”. Będzie okazja, żeby wziąć udział we wspólnym czytaniu Lokomotywy Juliana Tuwima i przejechać się zabytkowym taborem kolejowym.\nDokąd z dzieckiem?\nZnaleźć zwykły plac zabaw ze zjeżdżalnią i piaskownicą? Łatwe, ale nudne. Znaleźć plac zabaw, który będzie inspiracją nie tylko dla dziecka, ale i rodzice poczują się zaproszeni do zabawy? Idealne marzenie, które patrząc na poniższe przykłady ma szansę się spełnić. Przynajmniej gdzieniegdzie.\nDokąd jechać z dzieckiem\nZa chwilę koniec roku szkolnego i jeśli jeszcze ktoś nie zaplanował wakacji z dziećmi, niech zajrzy do tego tekstu. Jest w nim 10 miejsc, w których dzieci nudzić się nie będą.


Zaczarowany Papier: W ostatniej chwili:)\nDziś post miał być zupełnie o czymś innym, ale przypomniałam sobie, że tylko do północy można zgłaszać prace szydełkowe na D.I.Y... czyli zrób to sam. Bardzo spodobały mi się zaprezentowane w zabawie cytrynki zrobione na szydełku. Mimo iż wszyscy komentowali, że kurs przejrzysty i prosty ja utknęłam na 1 rzędzie. Wszystko to dlatego, że nie jestem w szydełkowaniu zbyt dobra i nie wszystkie terminologie są mi znane. Pierwszy rząd polegał na wykonaniu magicznej pętelki, i ni jak nie wiedziałam co to jest. Na szczęście Karolina z bloga Bawełniane niteczki szybko pospieszyła z pomocą. Znaczy sama do mnie napisała i wszystko dokładnie wyjaśniła. Powiem Wam, że dzięki Jej pomocy i ja teraz uważam, że kursik na stronie jest prosty:)\nPonieważ nie miałam włóczki żółtej ani pomarańczowej moje cytrusy są dość hmm egzotyczne;)\nA teraz jeszcze banerek do zabawy\nPrzypominam o moim CANDY. Zapisy do 12.02\nmikaglo 3 lutego 2016 13:13\nNo powiem Ci, że wygląda to całkiem fajnie :) Ja nie mam bladego pojęcia o szydełkowaniu, dlatego tym bardziej podziwiam Twoje prace :)\nAnia Zoń 3 lutego 2016 18:37\nWyszło fajnie :-)\nraeszka 3 lutego 2016 19:16\nHihi rzeczywiście egzotyczne są Twoje cytrynki :).\nFajnie Ci wyszły :).\nkarolina 3 lutego 2016 19:23\nJak miałaś egzotyczną wełnę to i plasterki owoców masz egzotyczne:) Piękne plasterki Ci wyszły. Pozdrawiam\nPaulyntolyna 3 lutego 2016 22:13\nBardzo ładnie wyszły cytrynki. W naszej pierwszej odsłonie podawałam linki jak zrobić magiczne kółko :) Dlatego dzięki Twoim wątpliwościom podam pod każdym postem linki jak co wykonać :)


Bloodsworn: "Ewolucja przez Szatana!" | Chaos Vault\nWywiady 9 marca 2009 29 marca 2010\nBloodsworn to zespół niby nowy, a jednak już kilka lat ma. „All Hyllest Til Satan” to też niby debiut z końca 2008 roku, a jednak sam materiał również widział kilka srogich norweskich zim, zanim został opublikowany ze znaczkiem Agonia Records. Ale jako, że debiut to mocarny, odpytanie E. Satanaela wydawało mi się oczywistym posunięciem. Okazał się gościem, który twardo stąpa po ziemi, bardzo zdeterminowanym, ale i czasem do bólu lakonicznym. Mimo wszystko, myślę, że kilka kwestii może się wydać Wam ciekawych.\nOracle: Witam! Przede wszystkim, powiedz proszę, dlaczego Bloodsworn jest takim enigmatycznym zespołem? Po otrzymaniu Waszego promo chciałem zasięgnąć o Was jakichkolwiek informacji, bo wcześniej czytałem jedynie o Bloodsworn w jakimś wywiadzie. Zaskoczyłem się tym, że nie można było nic o Was znaleźć nawet na Metal Archives, a kiedy chciałem dodać o Was jakieś info, za cholerę się nie dało, nie wiem do dziś dlaczego…\nE. Satanael: Idea była taka, by nasza muzyka mówiła sama za siebie, więc nie ujawnialiśmy żadnych materiałów ani informacji aż do teraz.\nO.: Dobra, to może teraz mógłbyś nam opowiedzieć coś o dziejach Bloodsworn? Coś o Waszych wczesnych dniach?\nE. S.: Zespół został stworzony przeze mnie – E. Satanaela, coś około 1996 czy 1997 roku. Wówczas było całkiem inaczej i nie sądzę, by więcej niż kilka osób wiedziało o tym. Nie ważne, więcej kształtów nabrało to coś około 1998 roku, kiedy dołączył do mnie T. Nefas i Aradia, i nagraliśmy niezatytułowaną taśmę, która później dała nam kontrakt z Head Not Fund Records należącą do Metaliona. No o te pierwsze dni, w 1998 roku były wspaniałe.\nO.: No tak, a rok później w 1999 roku nagraliście „All Hyllest Til Satan”, jednak wydaliście je dopiero w 2008, czyli po dziewięciu latach. Słyszałem o jakichś problemach, ale o nie jeszcze zapytam. Powiedz proszę, co robiliście przez te lata?\nE. S.: Nie skupialiśmy się jakoś wyjątkowo na Bloodsworn, może poza pisaniem tekstów i jakimś mglistym planowaniem. Reszta muzyków pochłonięta była innymi celami, niektórzy skupiali się na Black Metalu i Satanizmie, inni nie.\nO.: Ale już na szczęście „All Hyllest Til Satan” jest faktem, widziałeś już więc zapewne jakieś recenzje? Do jakich kapel jesteście najczęściej porównywani? Jak dla mnie brzmi to trochę tak, jakby Zyklon B spotkało się z Anaal Natharkh, ale oczywiście to nie zarzut, jedynie sugestia dla czytelników…\nE. S.: Każde porównanie w recenzji bazuje na zapatrywaniach recenzenta, uważam więc, że każdy ma rację w jakiś tam sposób. Ale szczerze, to jakoś w tym momencie, żaden konkretny zespół nie przychodzi mi do głowy.\nO.: No tak, niby chcieliście zachować anonimowość, ale gdy otrzymałem promówkę i rzuciłem okiem na line-up miałem już pewne podejrzenia, co do tego, kto stoi za Bloodsworn (jak się potem okazało, prawidłowe, hehe). Czego chcieliście być anonimowi, czy istnieje coś takiego jak sława w Black Metalu, tak trudno jest żyć, będąc obciążonym popularnością, hehe?\nE. S.: Nie, nie jesteśmy tak trudni w kontakcie. Jeśli chcielibyśmy zostać całkiem anonimowi, wiele rzeczy zrobilibyśmy inaczej. Nie mieliśmy na celu być lub nie być rozpoznawalnymi, co nie znaczy, iż nie chcielibyśmy żeby ludzie słuchali Bloodsworn i podzielali nasze poglądy.\nO.: Właśnie – poglądy. Widziałem, że Wasz krążek został zatwierdzony przez Satanic Metal Militia, booklet jest też ozdobiony ich logiem. Zastanawiam się, jakie zespoły mogą posługiwać się tym logiem, kto decyduje, które kapele mogą go używać, a które nie? Czytałem też gdzieś, że kilku członków Bloodsworn, jest częścią czegoś o nazwie Hønefoss Militsen – czy są to te same organizacje, czy dwie różne grupy?\nE. S.: Satanic Metal Militia została już rozwiązana. Zdecydowaliśmy się użyć tego logo, by oddać honor ludziom, którzy za nią stali, a także z pewnej naszej nostalgii. To logo nie powinno być używane przez kogokolwiek innego!!! Hønefoss Militsen nie jest tym samym co Satanic Metal Militia.\nO.: Kto jest autorem okładki i samego pomysłu? Nie jest to zbyt oryginalny koncept, nie uważasz? Dużo kapel stosowało podobne okładki. No i czy nie obawialiście się o zarzucanie Wam bycie częścią NSBM?\nE. S.: Oryginalny pomysł jest mojego autorstwa, idea layoutu rozwinęła się w efekcie współpracy z Effektor i Northgrove. Pomysł był gotowy już osiem lat temu, ale wciąż pasuje do albumu. Wciąż reprezentuje o wiele głębszą i złożoną ideę, niż tylko kupę trupów. Nie baliśmy się oskarżeń o NSBM, Bloodsworn NIE ma nic wspólnego z polityką. Jesteśmy Black Metalowym zespołem, tak więc dotykamy Szatana i różnych aspektów Satanizmu.\nO.: No to już wiemy. Ale jakby ktoś nie wiedział, to może spojrzeć na Wasze teksty, które są raczej bezpośrednie. Możesz jakoś opisać ich przesłanie?\nE. S.: Ewolucja przez Szatana!\nO.: Hehe, krótko, zwięźle i na temat. A zamierzacie szerzyć to przesłanie poprzez granie na żywo? Jaki masz pogląd na odwieczną kwestię w Black Metalu – czy ta muzyka pasuje do grania na żywo, czy raczej jedynie do słuchania w zaciszu domowym?\nE. S.: Nie, myślę, że nie będziemy grać z Bloodsworn na żywo. Może się to oczywiście zmienić z czasem, ale na dzień dzisiejszy mówię: nie. Czasami Black Metalowe gigi mogą mieć olbrzymią wartość, a czasem nie. Prawdopodobnie wszystko jest zależne od punktu widzenia obserwującego. A naszego albumu ludzie mogą słuchać, tak jak im pasuje.\nO.: Łaskawca, hehe. Czytałem o Waszych problemach z wytwórniami, można by więc rzec, że pech prześladował Was od dłuższego czasu, co? Co było powodem waszych kłopotów?\nE. S.: Czuliśmy się, jakby prześladowała nas jakaś klątwa. Ale cały czas byliśmy cierpliwi, czekaliśmy na moment, kiedy nic już nas nie będzie nękało. Ale „kilka miesięcy” zamieniło się w kilka lat i z powodu kłopotów finansowych musieliśmy dwukrotnie zmienić wytwórnię. Mimo to Metalion z Head Not Found Records i Sorgar z pomogli nam bardzo w załapaniu nowych kontraktów, więc nie ma między nami złej krwi. Później, master zaginął po tym jak policja najechała na moje mieszkanie. Oznaczało to, że trochę rzeczy musieliśmy zrobić raz jeszcze. Szczęśliwie, nigdy się nie zatrzymaliśmy ani nie złamali.\nO.: Ale teraz jesteście w Agonia Records, która skupia również parę innych zespołów, w których udzielają się inni członkowie Bloodsworn, więc już się pewnie o przyszłość nie martwicie? Oczekujecie czegoś konkretnego od Filipa?\nE. S.: Tak właściwie, to nigdy nie martwiliśmy się o przyszłość, zawsze wierzyliśmy w album, który mieliśmy nagrać. Cenimy sobie szczerość ponad wszystko! Tak określiłbym to zagadnienie. Wierzymy, że w kwestiach biznesowych będą oni ciężko pracować, bo nie ważne co byśmy mówili, w końcu to ich interes.\nO.: Święta racja. A może powiesz mi, jak T. Nefas znajduje czas na wszystkie jego zespoły i projekty? A co z Tobą, czy Bloodsworn to Twój jedyny zespół?\nE. S.: T. N. jest maniakiem, a to jak znajduje czas na wszystkie swoje projekty jest najlepiej strzeżoną tajemnicą Piekieł! Ja również mam swój inny zespół, nazywa się Eswiel, który tworzę razem z Northgrove z potężnego Vulture Lord i Beastcraft.\nO.: Na Waszym profilu MySpace znajduje się mniej więcej takie zdanie: „Jedynym sposobem na pogodzenie się ze zniewolonym światem, jest stać się tak absolutnie wolnym, by całe istnienie stało się aktem rebelii”. Kto jest autorem tej sentencji? Uważasz, że Black Metal jest jedynymy (lub najlepszym) sposobem rebelii wobec społeczeństwa?\nE. S.: Jest to zdanie Alberta Camus [oho, wyszedł ze mnie nieuk, a przecież już magister – przyp. Oracle], francuskiego filozofa, który zajmował się między innymi pojęciem absolutnej wolności. Black Metal to forma sztuki i jako taka powinien być pozbawiony wszelkich kompromisów. Na pewnym poziomie, który jest zapewne bardzo rebeliancki sam w sobie, lecz mimo wszystko, zawiera również pewne „wskazówki”, które dla niektórych są tak naturalne, jak śmierć dla życia. W dodatku, Black Metal to (przynajmniej powinien) Satanizm (w takiej czy innej formie) i jako taki z pewnością jest rebeliancki w samej swej naturze, ale z pewnością nie jest to jedyny sposób buntu przeciw społeczeństwu. Ale oczywiście, semantycznie rzecz biorąc Szatan oznacza oponenta/oskarżyciela, można więc w jakimś rozmiarze określać tak każdy akt rebelii.\nO.: Widziałem Twój własny profil MySpace, no i wyczytałem zeń, że jesteś fighterem, mógłbyś powiedzieć na ten temat coś więcej? Czy to Twój sposób na zarabianie pieniędzy, jak normalna praca, czy może dodatkowe zajęcie, takie jak Bloodsworn?\nE. S.: Nie mi niczego takiego na mojej stronie [jak nie ma, jak jest, sam widziałem, może nazywa się to inaczej, na pewno jednak E. Satanael tłucze innym ryje na ringu – przyp. Oracle]. Mimo wszystko, mówiąc z grubsza, Bloodsworn to mój sposób na wyrażanie siebie, zaś walka – na podejmowanie wyzwań przed samym sobą. Walka przeciwko wytrenowanemu przeciwnikowi w metalowej klatce, na oczach tysięcy widzów, to na wiele sposobów, wyzwanie uniwersalne. To na pewno nie jest sposób na zarabianie pieniędzy, a raczej mój sposób na życie.\nO.: Brutalna muzyka, brutalny sport – co było najpierw? Czy te zajęcia są w jakikolwiek sposób powiązane ze sobą, albo się warunkują?\nE. S.: Tak właściwie to Satanizm przyszedł pierwszy, gdzieś pod koniec lat osiemdziesiątych. Później, początkiem lat dziewięćdziesiątych sam zacząłem tworzyć Black Metal, który przyszedł jako naturalna ewolucja. Ważną rzeczą tutaj jest, iż może istnieć Satanizm bez Black Metalu, ale Black Metal bez Satanizmu już nie!\nO.: Taa, powiedz to pogańsko – sataniczno – chujwijakim prawdziwkom. A jak żyje się w Norwegii? Wiele osób sądzi, że to taki kraj, w którym jeśli rzucisz kamieniem, na pewno trafisz w głowę jakiegoś black metalowego muzyka…\nE.S.: Nie mam pojęcia, inni członkowie pewnie odpowiedzieliby na to pytanie lepiej, bo są raczej lepiej zorientowani w temacie niż ja.\nO.: Dobrze, a powiedz mi na koniec o planach Bloodsworn i o tym, co przyniesie Wam przyszłość…\nE. S.: Najbliższymi planami dla Bloodsworn jest kontynuowanie pisania muzyki i tekstów na kolejny album. Dzięki wielkie za wywiad, wysoce to doceniam! Również wielkie Satanistyczne dzięki tym wszystkim, którzy zakupili nasz album!\nO.: Ja również dziękuję!\nPoprzedni artykulSamothrace: „…zdajemy sobie sprawę z tego, iż krążek wymaga od co poniektórych kilku przesłuchań…”\nNastepny artykulMasachist: „…nie odpuszczaj i nie maż się jak laluś…”


Skąd się wziął drifting? | Brak hamulców\nKuba 16 maja 2016 16 maja 2016 1\nSłowo drift na dobre zakorzeniło się w języku polskim już dawno temu. Spopularyzowane między innymi dzięki grom z serii Need For Speed. Widząc niekontrolowany poślizg samochodu często nazywamy go driftem. Nic bardziej mylnego. Drift to rodzaj poślizgu kontrolowanego który zostaje świadomie zainicjowany przez kierowcę i wymaga nie lada umiejętności.\nJednak czy zastanawialiście się kiedyś skąd wzięła się ta popularna obecnie dyscyplina sportu?\nTak naprawdę brak jest encyklopedycznej i sprawdzonej wiedzy na ten temat. Wiadomo natomiast, że pierwszym rozpoznawalnym kierowcą który świadomie używał technik driftu, był japoński kierowca wyścigowy Kunimitsu Takahashi. W latach 70 XX wieku odniósł szereg zwycięstw w wyścigach zabawiając przy okazji widownie efektownym pokonywaniem zakrętów w głębokim poślizgu. Takahashiego okrzyknięto „ojcem driftu” a ową technikę jazdy szybko zaadoptowano w świecie street racingu, a więc nielegalnych wyścigów ulicznych.\nDrift King czyli Król driftu\nKeiichi Tsuchiya – Król driftu\nW 1977 roku swoją przygodę z motoryzacją zaczynał młody Keiichi Tsuchiya. W odróżnieniu od wielu kierowców, którzy pochodzili z bogatych rodzin związanych ze sportami motorowymi, musiał ciężko pracować na swój sukces. Między innymi nielegalnie ćwiczył na krętych górskich drogach Japonii doskonaląc swoje umiejętności i stając się legendą podziemia. Już jako kierowca wyścigowy z licencją w latach 80 kontynuował swoją karierę street racera ćwicząc na publicznych górskich drogach. Keiichi był świetnym kierowcą i gdy tylko startował w wyścigu wiadomo było, że wygra. Ponieważ zaczęło to być nudne zaczął driftować w czasie wyścigów dając niesamowite widowisko dla publiczności.\nKeichi Tsuchiya w wywiadzie dla Jeremy Clarksona:\n„When I was racing, everyone knew that I would win, so to stop people being bored and fed up with the same old thing, I started drifting the car through the corners, much more than the other drivers”\nW 1987 roku powstał film Pluspy prezentujący umiejętności Króla Driftu na publicznej górskiej drodze. Na filmie Keiichi prowadzi Toyotę AE86. Podobno w konsekwencji publikacji tego video została mu cofnięta licencja wyścigowa. Ów film był pierwszym tego rodzaju i zainspirował wielu ludzi. Rok później w 1988 roku zorganizowano prawdopodobnie pierwsze zawody driftingowe D1 Grand Prix. Tak oto wyglądały początki tego bardzo popularnego obecnie sportu. Od podziemia do oficjalnych zawodów. Od Hachi-roku do 500-600 konnych potworów.\nŚwiatła do jazdy dziennej. Co mówią przepisy? (15)\nJak stać się lepszym kierowcą w 5 krokach! (10)\nTagged drifthachi-rokuhistoriakeiichi tsuchiyakról driftu\n1 thought on “Skąd się wziął drifting?”\nŚwietnie pokazany ten sport. 😉 miło się czyta – oby więcej takich materiałów 😉


O tym, że finanse są skomplikowane wie chyba każdy człowiek, który brał kredyt, czy otwierał konto. Umowa na kilkanaście stron, mnóstwo kruczków prawnych wyłączających odpowiedzialność banku, to norma przy tego typu produktach finansowych. Co więcej bardzo często nie rzetelne firmy starają się na oszukać lub zarobić na nas bardzo duże pieniądze. dzidziusiowakraina.pl/pl/p/BEBETTO-Torino-wozek-4w1-z-fotelikiem-MAXI-COSI-CabrioFIx-Baza-FamilyFix/1300 Dlatego po pierwsze polecamy korzystanie z banków wyspecjalizowanych w tego typu usługach. Firmy prywatne często nie są dobre. My jako osoby pracujące we finansach, staramy się umieszczać te informacje, a także ostrzegać klientów przed złymi umowami i kosztownymi dla naszej kieszeni. Dokładnie badamy poszczególne produkty sprawdzając czy są one dobre i tanie dla klienta. Jeśli interesuje Cię jakiś produkt, a nie potrafisz zrozumieć jego umowy napisz do nas maila, chętnie odpiszemy i pomożemy.\nZnajdujesz się tutaj: asmanfinance.pl > Emerytura > Bezpieczne odkładanie na emeryturę\nO ile kiedyś inne umowy niż umowa o pracę na czas określony lub nie były szczególnie rozpowszechnione, tak teraz jest ich wiele. Są wręcz nagminne i jedną z nich jest umowa zlecenie. Dla niektórych osób, zwłaszcza wciąż dorabiających, np. studentów albo uczniów jest ona nawet korzystna, jednak dla wielu osób niezbyt. Jednak ze względu na to, że jest często proponowana przez pracodawców, dlatego warto wiedzieć na czym dokładnie polega i co się z nią wiąże.\nPrzede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że umowa zlecenie dotyczy wykonania danego zlecenia. Umowa zobowiązuje do jego wykonania w określonym terminie, chociaż nie zobowiązuje przy tym do zrealizowana określonych w umowie zobowiązań samodzielnie. Zleceniobiorca może je komuś zlecić. Liczy się wykonanie zadania na czas. Trzeba także pamiętać, że wykonanie go może być odpłatne lub nieodpłatne i musi być to określone w umowie, podobnie jak wysokość wynagrodzenia.


Zwiedzaj świat - strona 130 - Podróże w ŚwiatKobiety.pl - wakacje za granicą, najciekawsze zabytki i miejsca, wycieczki zagraniczne\nTu książę William stracił głowę dla koleżanki ze studiów Kate Middleton. Czytaj więcej\nMówi się, że Dania to kraj uśmiechniętych ludzi. I słusznie. Radość życia, którą widać choćby na ulicach Kopenhagi, stolicy kraju, udziela się również turystom. Pewnie dlatego właśnie w tym mieście już w 1583 roku powstał park rozrywki Bakken, najstarszy działający na świecie. Warto wybrać się tu z okazji Dnia Dziecka! Czytaj więcej\nPerłę Półwyspu Istria porównuje się do najwspanialszych kurortów włoskiej riwiery. Czytaj więcej\n„Rysowały się przed oczyma niezliczone wieże; olbrzymie kadłuby klasztorów – franciszkańskiego, w środku miasta, za bramą zwaną Quemada, na prawym brzegu Huerby, św. Józefa, na południu – czworokąt zamku inkwizycji Castel Aljaferia, na zachodzie – kapucynów, przed bramą Carmen; okrągłe kopuły i strzeliste wieże del Pilaar, nad samym brzegiem rzeki”. Tak Stefan Żeromski opisywał przepiękną Saragossę w „Popiołach”. Wciąż taka jest. Czytaj więcej\nTen mały kraj wygląda tak, jakby zgromadzono tu cuda natury z całej Europy. Ale najpiękniejszy jest Kras. Czytaj więcej\nZamki Doliny Loary należą do najchętniej odwiedzanych zabytków nie tylko Francji, ale i świata. Najpiękniejsze zamki Francji są pomnikami nieokiełznanej wyobraźni, nieprzyzwoitego bogactwa i bezgranicznej pychy. Czytaj więcej\nNad malowniczą zatoką Oslofiord, u podnóża zielonych wzgórz, leży jedna z najoryginalniejszych stolic Europy. Czytaj więcej\nDo Toskanii najlepiej przyjechać wiosną, gdy wszystko kwitnie, trawa jest soczyście zielona, turystów nie ma tak wielu jak latem, a i ceny są do wytrzymania. Czytaj więcej\nDo Toskanii najlepiej przyjechać wiosną, gdy wszystko kwitnie, trawa jest soczyście zielona, turystów nie ma tak wielu jak latem, a i ceny są do wytrzymania. Zwiedzanie warto zacząć od Florencji – wspaniałego miasta renesansowego, położonego nad rzeką Arno. Czytaj więcej\nCambridge to raj dla miłośników historycznej architektury. Po prawej stronie brama King’s College projektu Williama Wilkinsa. Kaplica King’s College jest uważana za najwspanialszy przykład późnej fazy angielskiego gotyku Czytaj więcej


Sylwia wyemigrowała: 12\nWiem, że prawdopodobnie większości osób Troki kojarzą się tylko z dość popularnym, choć niekoniecznie kulturalnym, powiedzeniem, ale nie - Troki to coś więcej niż tylko figura stylistyczna.\nJest to miasteczko nieopodal Wilna, które dawno temu zatrzymało się w czasie. Dojechać tam nie jest trudno - autobusy i pociągi co chwilę przyjeżdżają i odjeżdżają, co jednak nie psuje małomiasteczkowości tej mieścinki:)\nTroki otoczone są ze wszystkich stron wodą, trzema jeziorami, niektóre miejsca wyglądają jak nasz polski Hel - ulica i wąskie pasmo domów stanowią jedyną granicę między jednym a drugim jeziorem.\nPonieważ cała gospodarka miasteczka opiera się w sezonie na sportach wodnych, zimą brak takich możliwości mógłby zdawać się przeszkodą w rozwoju mieścinki - zapomniane łódeczki stoją w zaspach na zamarzniętych jeziorach. Okazuje się jednak, że zima nie zawsze musi wiązać się z poważnymi wyrzeczeniami (spódniczki mini!). Fani Icewind Dale na pewno poczuliby się tu jak w domu - rybacka wioska nawiedzona przez mróz, której mieszkańcy próbują jakoś związać koniec z końcem.\nZ rozmów, które miałam przyjemność przeprowadzić z mieszkańcami Troków, wynika, że każdy mężczyzna przynajmniej raz na dwa tygodnie wykuwa swój przerębel i łowi ryby. Rytuały jak ten były dotąd dla mnie bajkami rodem z najdalszej Skandynawii, jednak okazuje się, że to nic nadzwyczajnego.\nPodczas zimy Troki zamieniają się w siedlisko zła i przemocy - zimowych sportów, także ekstremalnych. Miłośnicy nart biegówek, hokeju, a także dziwnej odmiany saneczkarstwa na pewno nie mogliby przejść obojętnie obok takich widoków. Ja jednak do tej grupy nie należę, więc szybciutko podreptałam przed siebie....\n... i minęłam opuszczoną chatkę rybacką...\n... niewykończony dom Muminków...\n... i dom z dziwnym graffitti ("Śmierć pedofilom"), do którego mina Jasona (Australia!) bardzo pasuje.\nCzułam się jak polarnik, naprawdę - kiedy szłam po zamarzniętym jeziorze, palce miałam skostniałe, a w brzuchu tylko burczenie i, najgorsze, nie wiedziałam, gdzie i kiedy zacznie się jakieś centrum miasteczka - takie z barami mlecznymi i tanimi restauracjami. W końcu naszym oczom ukazał się malutki bar z szybami oblepionymi nazwami dań, których nawet nie potrafiliśmy wymówić.\nKibin, specjał kuchni karaimskiej, okazał się strzałem w dziesiątkę. Mięso zapieczone w delikatnym cieście smakowało nieziemsko. Kibin uratował tym samym honor kuchni litewskiej, tak bardzo nadwyrężony przy spotkaniu z cepelinem.\nNa szczęście kołduny również mnie nie zawiodły. Zdziwił mnie za to brak wspomnianego przez kelnerkę rosołu, jednak wszystko da się przeżyć (przeżuć).\nKarol 14 lutego 2010 03:21\nPuki co zimno, smacznie i ciekawie.\nOby więcej takich wypraw.:)


Recykling odzieży - pomaganie jest proste - Fundacja Eco Textil\nDzięki recyklingowi odzieży możemy wspierać podopiecznych naszej fundacji. Przekazujemy sprzęt rehabilitacyjny osobom potrzebującym – stworzyliśmy wiele punktów stacjonarnych na terenie całego kraju oraz wypożyczalnię online. Te działania nie byłyby jednak możliwe bez osób, które oddają niepotrzebną odzież do specjalnych kontenerów. Czy wiemy, co dokładnie dzieje się z ubraniami, które trafią do takich miejsc? Jak wiele osób nadal wyrzuca tekstylia do śmieci, co w konsekwencji sprawia, że stają się uciążliwym odpadem? Dlaczego nie oddajemy ubrań do dedykowanych punktów? Odpowiedzi na te pytania możemy znaleźć w raporcie firmy Wtórpol, który miał swoją premierę 29 września.\nWyniki raportu przedstawiają nie tylko tendencje związane z pozbywaniem się ubrań, ale również pokazują poziom wiedzy polskiego społeczeństwa na tematy ekologiczne i zagadnienia związane z recyklingiem odzieży.\nOprócz zaprezentowania wyników badania ilościowego, materiał został wzbogacony o komentarze ekspertów – wśród nich są m.in. Agata Szopińska – specjalista ds. przemysłu odzieżowego oraz Piotr Barczak – ekspert ds. gospodarki o obiegu zamkniętym z Polskiego Stowarzyszenia Zero Waste.\nKilka ciekawostek z raportu:\nNajczęstsze powody pozbywania się ubrań to brak noszenia ich od dłuższego czasu (50%), zniszczenie ubrania (50%), zmiana rozmiaru (49%).\nSpośród respondentów, którzy nie oddają niepotrzebnych ubrań do punktów/kontenerów, co czwarta osoba (24%) przyznaje, że nie wie, czemu tego nie robi. Więcej niż co piąty badany z tej grupy (22%) wskazuje na brak takich miejsc w pobliżu miejsca zamieszkania, a 15% oddawanie znajomym/ potrzebującym.\nOgółem, więcej niż dwóch spośród pięciu Polaków (44%) regularnie dokonują przeglądu szafy sprawdzając, które rzeczy są im potrzebne, a które nie. Natomiast 36% osób wykonuje tę czynność w momencie, gdy w szafie nie ma już miejsca na nowe ubrania.


Grand Prix Rosji 2021: Trzeci trening odwołany. Co się stało? - Formuła 1 | Eurosport w TVN24\nDeszcz storpedował trening F1 w Soczi Foto: Getty Images | Video: Getty Images\nCałonocne opady deszczu spowodowały zalanie toru Formuły 1 w Soczi. Z tego powodu odwołano w sobotę trzeci trening. Nie wiadomo, czy uda się rozegrać kwalifikacje. Na niedzielę zaplanowano wyścig o Grand Prix Rosji.\n- Naszym priorytetem jest przeprowadzenie kwalifikacji we wszystkich seriach F1, F2 i F3, ale oczywiście będzie to jednak zależało od warunków atmosferycznych. Sytuacja jest dynamiczna, warunki na torze się zmieniają. Na razie nie ma możliwości rozpoczęcia rywalizacji o pole position - powiedział dyrektor wyścigowy Formuły 1 Australijczyk Michael Masi.\nBottas ostatnim triumfatorem\n- Jeżeli nie uda się dzisiaj ustalić pozycji startowych, to walkę o pole position przeniesiemy na niedzielny poranek - dodał Masi.\nŹródło: Getty Images Deszcz storpedował trening w Soczi\nWyścig F1 o GP Rosji jest rozgrywany od października 2014 roku. Pierwszy wygrał Lewis Hamilton, a ostatnim triumfatorem był Valtteri Bottas.\nDługość jednego okrążenia to 5,872 km, kierowcy mają do pokonania 53 "kółka". W sumie dystans wyścigu liczy 311,216 km.\nSobotnie kwalifikacje zaplanowano na godzinę 14.\nŹródło: Getty Images W sobotę deszcz przeszkadzał nie tylko kierowcom


"Bitcoin to wynalazek na miarę maszyny parowej". Mocne opinie eksperta francuskiego banku - Money.pl\nStrona głównaWalutyWiadomości walutowe"Bitcoin to wynalazek na miarę maszyny parowej". Mocne opinie eksperta francuskiego banku\nBlockchain jest cyfrową bazą danych z zapisem wszystkich transakcji w historii. Jego kopia znajduje się na tysiącach komputerów i serwerów na całym świecie. Technologię tą można wykorzystać nie tylko w przypadku walut cyfrowych. Na przykład jeśli inwestorzy dostaną możliwość handlowania udziałami bezpośrednio pomiędzy sobą, brokerzy giełdowi staną się niepotrzebni.\nZ nowymi technologiami eksperymentują już takie banki jak Santander i Barclays tłumacząc to szansą na poprawę jakości świadczonych usług. W maju pisaliśmy o Nasdaq, który zaczął eksperymentować z technologią łańcucha bloków. W czerwcu Nasdaq ogłosił partnerstwo z firmą Chain w celu implementacji pierwszych pilotażowych projektów opartych o blockchain w Nasdaq Private Market – niedawno utworzonym rynku który obsługuje transakcje w fazie pre-IPO, zanim firma wejdzie na giełdę.\nBłędy w ewidencji finansowej mogą być kosztowne. - Naprawdę nie istnieje dobry system który może zapewnić, że wszystko jest robione dokładnie przez cały czas i można to prześledzić od samego początku - powiedział Brad Peterson, CIO Nasdaq. On i jego współpracownicy w Nasdaq uważają, że blockchain może być niezbędny dla takiego systemu.\nZainteresowanie technologią bitcoinową wyraził także dyrektor wykonawczy Visy. Jonathan Vaux powiedział podczas ubiegłotygodniowego wydarzenia WIRED Money w Londynie: - Jedną rzeczą o którą często mnie pytano jest Bitcoin. Ja widzę separację pomiędzy walutą i technologią która znajduje się pod spodem. Z punktu widzenia waluty, uważam, że jest to interesujące. Jako Visa to jest to co robimy - zarządzamy walutami.\nZarówno Vaux jak i sama Visa wyrażają zainteresowanie technologią blockchain. _ - _Ostatecznie, to czego szukamy to technologia i komponenty które możemy przenieść do naszej platformy i naszego rynku - powiedział Vaux.\nZobacz kurs Bitcoina od początku roku\nVisa podobnie jak inne instytucje finansowe, oraz rządy jest zainteresowana w identyfikacji oszustw, oraz w cyfrowym potwierdzeniu odbioru, które może odnosić się do smart contractów na blockchainie, oraz technologii bazującej w chmurze w celu organizacji i rozliczania płatności online. Vaux wyjaśniał, że Visa będzie aktywnie patrzyć w te obszary, dla dobra klientów, oraz wzmocnienia swojej działalności.