3 najpopularniejsze uchwyty rowerowe w roku 2017 | Portal kolarski #mtbxcpl\n21 listopad 2017\t0\t1408\nZ danych sprzedażowych sieci dystrybucyjnej firmy Taurus wynika, że w mijającym roku największym powodzeniem cieszyły się uchwyty Whispbar WB201, Thule FreeRide 532 oraz Taurus BikeUp Pro. Pierwszy z nich to bagażnik klasy premium, którego cena wynosi obecnie 499 zł. Pozostałe dwa modele są tańsze (239 zł). Wszystkie trzy uchwyty to bagażniki z mocowaniem za ramę. Jak wskazuje Taurus, czyli czołowy polski producent i dystrybutor bagażników, boxów dachowych i łańcuchów przeciwśnieżnych, od dłuższego czasu w segmencie uchwytów rowerowych, które montuje się na dachu samochodu, wyraźnie większą popularnością cieszą się modele z mocowaniem za ramę roweru.\n„To głównie efekt wygody. Mając taki uchwyt, nie trzeba np. zdejmować koła i nie ma konieczności wyboru adapterów do różnych osi. Oczywiście nie znaczy to, że jest to rozwiązanie lepsze od bagażników z mocowaniem za widelec roweru. Zamocowanie za widelec zapewnia bowiem większą stabilność przewożonego sprzętu. Uchwyty tego typu najczęściej wybierają posiadacze droższych rowerów z ramami wykonanymi z włókien węglowych” – komentuje ekspert firmy Taurus, Bartłomiej Markiewicz. Kolejny sezon ma przynieść zmiany w segmencie dachowych uchwytów do przewozu rowerów. Jak zapowiada Bartłomiej Markiewicz, w 2018 r. na rynku pojawią się nowe uchwyty z mocowaniem za przednie koło, które w założeniu będą łączyć w sobie stabilność uchwytów z mocowaniem za widelec oraz wygodę uchwytów z mocowaniem za ramę roweru.\nbagażnik do przewożenia roweru 2 informacja prasowa 1780 sprzęt 385 taurus 29 thule 13 whispbar 8


przegrawszy • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nTeraz jest 19 lis 2017, 14:17\n29 • Strona 2 z 3 • 1, 2, 3\nprzez lamadelrey 25 lip 2013, 06:17\nU mnie sprawa wygląda tak, ze ja potrafie sie zdyscyplinowac, jak to napisalas, tylko w bardzo wyjątkowych przypadkach. Festiwal muzyczny poprzedniego lata, ktorego po prostu nie moglem opuscic, udalo mi sie, spedzilem trzy dni wsrod kilku tysięcy ludzi wokol. Ale to nie to samo, tam jak wiadomo zycie toczy sie troche inaczej. Zalatwiona przez rodzine dwutygodniowa praca we francji - okej, presja ze strony rodzicow i tez sie na to zobylem. Ale sprawy tak wazne jak zlozenie dokumentow na studia - odwlekanie na ostatnią chwile i ostatecznie rezygnacja. Nawet tego posta przeczytalem wczoraj, ale nie wiem sam czemu z zupelnie nieznanego mi powodu przelozylem odpisanie na dzisiaj. Z jednej strony to na sto procent ta prokrastynacja i leń, ale tez jakis lęk i swiadomosc tego, jak bardzo mnie ŻYCIE męczy. Kazde glupie wyjscie, kazde zalatwienie sprawy, nawet przyjemne chwile wiążą sie ZA KAZDYM RAZEM z jakimis nieprzyjemnymi wspomnieniami i uczuciami. Wezmy pod uwage chociazby te dwa wyjazdy. Festiwal - okej, bawie sie niezle, przyjemnie sie slucha muzyki, z jednej strony przyjemnie choc troche czasu spedzic wsrod ludzi. Ale kiedy wspominam te trzy dni, to pamietam tez, ze bylo mi zwyczajnie smutno. Bylem sam, czulem to jeszcze bardziej wsrod ludzi bawiących sie ze swoimi znajomymi. Przypomnialo mi to jak bardzo anonimowy jestem w tlumie, jak bardzo jestem nikim wsrod nich. Do tego wyglądalem okropnie i wstyd mi bylo sie pokazywac. Nie uzalam sie, tylko mowie co poczulem. Francja - okej, jestem. Praca nie jest ciezka, są nawet mlodzi ludzie, calkiem mili. Zachęcają mnie do wspolnych wyjsc wieczorem. Ale ja czuje, ze to 'nie moje towarzystwo' (tak jest z kazdym) i wybieram przygnębiające samotne spacery wieczorem z sluchawkami na uszach i fantazjami.\nRysunek to raczej nie dla mnie, srednio do mnie przemawia, probowalem.\nDo grafika na pewno nie zaglądalbym w ogole.\nI z czasem te lęki mineły? W sensie, podczas tego wyjazdu. Nie towarzyszyl ci ten lęk przez caly czas? Dobrze wspominasz ten wyjazd? Nie zmeczyl Cie psychicznie?\nTen sposob z samodyscypliną najbardziej mi odpowiada. Moze dlatego, ze jest najwygodniejszy. Ale wczoraj zmobilizowalem sie, powiedzialem, ze poszukam pracy w nocy i faktycznie, szukalem po internecie przez pare godzin.\nPo poludniu bylem tez wykonac cwiczenie. No, po prostu pojawily sie typowe objawy osoby zestresowanej i moze, nie wiem, przestraszonej. Nerwowe gesty, przyspieszony krok. Mysl o tym, jak wyglądam. Przejrzenie sie w najblizszym oknie samochodu. Jesli dobrze ulozone wlosy i reszta okej (zdarza sie bardzo rzadko) - niewielkie uspokojenie i chęc pokazania sie, iscia dalej, nabranie pewnosci siebie. Jesli zle - jeszcze wieksze zdenerwowanie i mysl o jak najszybszym schowaniu sie, tj. powrocie do domu. Wczoraj oczywiscie to drugie. Straszny dyskomfort, a nawet zlosc i frustracja tym spowodowana. Do tego strach. Widok kogos przed kim moglbym odczuwac kompleksy i czuc sie gorszym - przyspieszenie kroku, czasem nogi z waty albo przejscie tak zeby nie byc widocznym, ewentualnie zawrocenie. Zmęczenie fizyczne, piekąca glowa, uczucie gorąca, pot, dyskomfort. Zly humor, zlosc i smutek ze to takie nieprzyjemne i męczące. Powrot do domu, ulga.\nCzemu 'nie moge' wyjsc i czego sie boje? Boje sie porazki, kompromitacji i wysmiania. To brzmi smiesznie w obliczu chociazby wyjscia na spacer w miejsce pelne ludzi, ale to prawda. Boje sie tego cholernie nieprzyjemnego uczucia dyskomfortu, ich wzroku i ich obecnosci, mozliwej ocenie mojej osoby. Przede wszystkim boje sie uczucia bycia gorszym, brzydszym, biedniejszym, glupszym etc. I to nie musi objawiac sie w zachowaniu innych, wystarczy ze sam sie takim poczuje. Chyba mam kompleksy czy cos. Widzisz, w takim spacerze przejawia sie to przede wszystkim w wyglądzie. Ale jesli mialoby dojsc do wiekszych interakcji, to doszloby zdenerwowanie z powodu chociazby braku znajomych, wiedzy na jakis temat. Nie wiem, kazdej mozliwej rzeczy czy cechy, ktorej nie posiadam, a ktorą chcialbym miec. Nawet jesli to niemozliwe. Boje sie tego wszystkiego, kompromitacji, poczucia nizszosci.\nW sumie, to przypominam sobie dosyc wstydliwą rzecz z mojego dziecinstwa, w ktorej podobnie smiesznie zachowywalem sie, jak podczas tego spoconego spaceru. Choc nie wiem czy to istotne i ma cos wspolnego. Jak cos to moge opowiedziec.\nA, no i zazwyczaj na spacer wychodzę nocą, kiedy juz nikogo nie ma na ulicach. I dziwne jest to, ze nawet wtedy pojawiają sie te rzeczy. Doluje mnie ten spacer. Najbardziej przejawia sie to jednak wtedy w piekącej glowie i uczucie gorąca. Moze to nie tylko psychika, ale i fizycznie cos ze mną nie tak.\n28 lut 2013, 02:35\nprzez Flea 26 lip 2013, 14:25\nWyśmiania... Chyba każdy nerwicowiec to zna. Na terapii nauczyłam się przestać czytać w ludzkich myślach. Kiedy dopada mnie "pewnie myśli sobie...." to odbijam takie myśli. Z czasem jest ich coraz mniej.\nCzy lęk mi towarzyszył podczas całej podróży? Nie. Po pierwszej przesiadce było już ok. Okazało się, że dobrze sobie radzę i tak naprawdę bałam się swojej nieporadności i opuszczenia domu. Dom się nie zawalił, świat nie spłonął nic się nie stało. Pobyt w Poznaniu udany, pokosztowałam pysznej nalewki malinowej i poleżałam w hamaku. Właśnie. Tak leżąc i słuchając ciszy, głaskałam sobie kotkę i nagle wszystkie myśli się uporządkowały. Zmiana otoczenia dużo daje.\nTobie doskwiera straszna "samotność w tłumie". Brak bliskich przyjaciół, brak bliskiej osoby do wygadania się.\nDzieciństwo ma okrutny wpływ na to jakimi jesteśmy dorosłymi.\nMówisz, że znasz takie zachowania? Z czego one wynikają? Co się działo wtedy? Kiedy dotrzesz do punktu początkowego łatwiej sobie poradzić z lękami, stresami kiedy człowiek sobie uświadomi, że tamto już było a teraz jest inaczej. Łatwiej te zapanować nad sobą i swoimi dziwnymi reakcjami.\nPoczucie gorszy, brzydszy rodzi się w głowie. Zwykle jest tak, że nikt tak nie uważa oprócz nas samych. Zmiana myślenia, zmiana własnego wizerunku we własnych oczach. Ale Twój perfekcjonizm trochę przeszkadza chyba w myśleniu o sobie "dość dobry, wystarczająco dobry".\nDziałaj z dyscypliną dalej zobaczysz efekty bardzo szybko, bo nagle świat zacznie magicznie się zmieniać. :) jak się skoncentrujesz na zadaniu ( np. wyjście do sklepu w czasie z góry określonym ) to inne rzeczy zejdą na bok, bo będziesz skupiony na czymś innym.\nWarto żebyś zdiagnozował depresję (lub ją wykluczył). Będzie dobrze. Pisz, bo to też pomaga. Chwal się i ciesz najmniejszymi sukcesami. Do przodu!!!\n15 lut 2012, 19:15\nprzez lamadelrey 08 sie 2013, 05:46\nOkej, okazuje sie, ze jesli naprawde sie 'zepne', to potrafie wyjsc z domu i cos zalatwic. Przez ostatnie dni staralem sie jak najwiecej wychodzic, roznosilem CV, zalatwilem sobie ewentualny wyjazd za granice w pazdzierniku, cos tam zrobilem (oczywiscie z oporami i nie tyle ile moglbym w tym czasie zrobic).\nTyle ze kazdego dnia, praktycznie przez caly czas myslalem tylko o tym, zeby jak najszybciej znalezc sie w domu. Nawet przez moment nie zaznalem komfortu. Normalne czynnosci, jak robienie zakupow, wykanczają mnie jak jakis maraton. Czuje sie zszargany i psychicznie i fizycznie. Ten natłok natrętnych, dręczacych mysli jest nie do wytrzymania. Nawet jak wydaje sie ze jest okej, to nie jest okej. Nie potrafie tego opisac, to jakby, nie wiem, zżerało mnie powoli od srodka, doslownie. Nie wyobrazam sobie nawet, ze jestem w stanie kiedys jeszcze normalnie funkcjonowac.\nKiedy wychodze, choc nie tylko, to pojawiają sie nerwy, ktore mnie torturują, niszczą. Wiem, ze raczej nie jestem typem samobojcy, ale czasem w tych nerwach i ogromie energii ktory we mnie sie kumuluje czuje ochote bic samego siebie, zaciskam zęby i obrywa sie jakiemus przedmiotowi. Potrafie lezec i fantazjowac o swojej smierci. O tym co by bylo gdyby. Ale jak mowilem, nie targnąlbym sie na swoje zycie, bo po pierwsze moja rodzina jest dla mnie zbyt wazna, zeby wyrządzac im taką krzywde. A po drugie, to oczywiscie balbym sie, balbym sie i chyba po prostu chce zyc. Jest tyle piękna i rzeczy, ktorych nigdy nie zaznalem. Tyle ze to tez dla mnie kolejny powod do smutku. Czuje jak zycie przebiega mi przez palce, trace wszystkie okazje, trace najlepsze lata. Czuje jakby bylo po prostu za pozno. Kojarzysz z lekcji polskiego bohatera antycznego i fatum nad nim ciązące? Poniekąd sie z nim utozsamiam. Co bym nie zrobil, to i tak bede glupi, brzydki, przegrany. Ze, nie wiem, taka mi przypadla rola i nic na to nie poradze. Moge sie starac, moge probowac, moge odnosic zwyciestwa, wygrawac bitwy - wojny i tak nie wygram. Pelno zali jeszcze moglbym wylac, ale to chwila slabosci, ktora i tak nic nie da, wiec juz wystarczy.\nCo do dziecinstwa, to kojarze dwie rzeczy (pewnie byloby tego wiecej gdybym tylko pomyslal), ktore zapadly mi w pamiec. Chyba bylem naprawde wrazliwym gowniarzem z duzą wyobraznią. W tym okresie, jak pewnie kazdy, zdarzaly mi sie bardzo czesto przerazające koszmary. Kiedy przestraszony wchodzilem do pokoju rodzicow ojciec zloscil sie na mnie, kazal wracac do siebie, mocno to przezywalem, balem sie jak cholera. Druga sytuacja jest bardziej wstydliwa. Do wczesnych czasow szkolnych mialem problem z nietrzymaniem moczu. To byl okropny wstyd i stres przed 'wpadką'. Przed innymi ludzmi, choc nie malym kosztem, to potrafilem to dobrze ukrywac. Nie pamietam wiekszosci reakcji rodzicow podczas takiej 'sytuacji'. Ale jeden dzien pamietam doskonale. Mama, w ktorej zazwyczaj mialem oparcie i obronce przed ojcem, widząc mnie wracającego do domu z mokrymi spodniami wpadla w zlosc i powiedziala tacie. Jak o rozne rzeczy nie mam do nich pretensji, jestem wdzieczny i w ogole, tak, /cenzura/, no to nie byla moja wina. Bylem tylko piepszonym dzieckiem, ktore juz idąc do domu przezywalo traume i ogromny stres usilując ukrywac swoją mokrą plame. Nie zrobilem tego specjalnie. Tak, to mnie akurat boli do dzis.\nOo, albo pamietam, ze w wieku wczesnoszkolnym mialem jakies napady lęku. Zawsze bardzo balem sie o swoją rodzine. Jako taki szczyl modlilem sie i prosilem o to zeby predzej stalo sie cos mi niz komus z bliskich. Kiedy mama spozniala sie godzine z pracy, mnie ogarnialy czarne mysli, bylem przerazony i przestraszony, nie myslalem o niczym innym tylko o tym gdzie jest, czemu jeszcze jej nie ma i czy cos sie przypadkiem nie stalo. Dziwilem sie, kiedy mlodszy brat w tym czasie potrafil spokojnie oglądac telewizje. Tak, to bylo dziwne.\nHeh, w zasadzie, to nie ma tu na co odpisywac, mialem potrzebe wyklikac kilka zdan. Dobrze ze jest to miejsce\nprzez Flea 08 sie 2013, 07:35\nDoskonale znam ten stan, kiedy się leży i fantazja podpowiada co by było gdyby. Nawet w myślach rozparcelowałam swój śmieszny majątek.\nDużo lęku, wstydu strach przed wyśmianiem dziecka został w ciele dorosłego. Byłeś dzieckiem, które sobie nie poradziło w trudnej sytuacji i niestety gro dzieci tak ma. Pytanie co JA dorosły z tym robię.\nLęk o rodzinę wynika z czegoś.\nMoczenie dzieci (jeżeli nie ma podłoża medycznego) wynika głównie z chęci zwrócenia na siebie uwagi, chociaż dziecko nie zdaje sobie z tego do końca sprawy i broń boże nie robi tego celowo. Gdzieś jednorazowo, "siknięcie" w majtki dało poczucie, że matka się interesuje i poświęciła kawałek czasu i tak dzieciakowi zostało. Organizm swoje, a głowa swoje i dzieciak nie panuje nad tym. Powiedzenie ojcu, zdrada! Mama zdradziła nasz "sekret" za co się jeszcze dzieciakowi oberwało.\nNie miej żalu do rodzica bo jako ojciec też byś się potężnie wku...ł, gdybyś musiał wstać rano a dziecko drepcze i miarczy po nocy. Okrutne? Tak ale to samo życie. Z takich rzeczy pozostają irracjonalne lęki i chęć "ukrzyżowania" się, stąd cierpienie i poczucie winy. Stąd też bierze się perfekcjonizm. Jak będę idealny to nikt mnie nie wyśmieje bo nie da się skrytykować ideału. Z tym, że ideał nie istnieje.\nJestem z Ciebie dumna i na prawdę cieszę się, że się udało wyjść, załatwić kilka rzeczy. Zrobiłeś niezły postęp i zacząłeś pracować nad sobą. Brawo!!!!!!\nTraktuj wyjścia zadaniowo. Ograniczenia czasowe, szybkość wykonania zadania, sprawdzenie ile czasu mi to zajmuje pozwala na chwilę odgonić natrętne myśli.\nMam zadanie dla Ciebie. Chciałabym żebyś rano wyznaczył sobie karę. Coś dla zdrowia (zimny prysznic, zjedzenie czegoś zdrowego a czego nie lubisz) ale musi Ci to sprawić autentyczną przykrość. A potem wyjdź na miasto. Zaryzykuj wyjście bez natrętnych myśli i bez lęku. (Kara była to możesz spokojnie wyjść). Wyobraź sobie jak idziesz ulicami śmiało, z podniesioną głową i zadowolony. Zaryzykuj bycie zadowolonym i zobacz co się stanie.\nNic nie tracisz, a im bardziej sobie mówisz, że tracisz to tak się dzieje. Życie przed Tobą, teraz nie jutro zacznij nowe. Zrób coś na co nie miałeś do tej pory siły. Po prostu wstań i zrób to. Nie słuchaj wewnętrznych wymówek, podpowiedzi. Wstan i na przekór myślom zrób. Bunt na pokładzie!!\nZastanawia mnie inna rzecz. Jak mama poszła rodzić brata do szpitala to czy ktoś Cię przygotował na to? Powiedział, że mama musi pójść na kilka dni do szpitala, że pojawi się brat?\nA żale wylewaj, wylewaj wszystko co siedzi w środku. Jak przeczytasz to za miesiąc to będziesz miał czarno na białym, jak bardzo się zmieniłeś.\nprzez lamadelrey 10 sie 2013, 21:24\nNie no, nie mam jakiegos ogromnego zalu do rodzicow. Po prostu to pamietam, pamietam jak bylo mi przykro. A prawda jest taka, ze odkąd sie wyprowadzilem zacząlem o wiele bardziej doceniac to co robili dla mnie i rodzenstwa przez lata. Moj ojciec taki juz jest, ciezko mu powiedziec cos milego, ale cholernie staral sie nadrobic to wszystko cięzką pracą i zapewnieniem jak najlepszego bytu. Swoją drogą, moje stosunki z nim w chwili obecnej (z mojej winy) są mocno chlodne. Ale z nim sie bardzo ciezko rozmawia. Wiem, czuje i widze po tym co sam przezywam, ze on tez ma problemy. Ale on i psycholog? Nie ma szans, predzej wykonczy go ta nerwica. Dowiedzialem sie tez nie dawno, ze jego dziadek cierpial na depresje i nerwice tak na marginesie.\nA jesli chodzi o narodziny brata, to sam mialem trzy lata i kompletnie tego nie pamietam. Z innych zrodel tez mi na ten temat nic nie wiadomo.\nBez przesady, nie ma z czego byc dumnym. Moze to zabrzmialo tak, jakbym zrobil cos wielkiego, ale naprawde to pozalatwialem totalnie niezbedne duperele i kilka rzeczy wiecej. Mimo wszystko, zdolalem to zrobic dzieki twojej radzie z dyscyplinowaniem samego siebie. Za to ogromne dzięki, za to i ogolnie.\nOkej, sprawozdanie z zadania. Zdrową zywnosc uwielbiam, a nie wpadlem na nic bardziej kreatywnego i co sprawiloby mi wiekszą przykrosc, wiec padlo na ten zimny prysznic. Rano nie mając przed sobą twojego posta nie wiedzialem o co chodzi i dlaczego mam to zrobic. Dopiero po samej nieprzyjemnej czynnosci zrozumialem, ze skoro nieprzyjemne juz za mną, to teraz czas na cos fajnego: wyjscie. To na tyle poprawilo mi humor, ze wyszedlem autentycznie zadowolony. Jednak po pewnym czasie w glowie zaczely pojawiac sie natrętne mysli, szyby samochodow w ktorych widzialem swoje odbicie, ludzie ktorych musialem mijac. Pozniej to najgorsze, czyli pieczący bol w glowie, dyskomfort, bol i chec szybkiego powrotu. Musze przyznac jednak, ze czas od wyjscia do pojawienia sie tych nieprzyjemnych rzeczy byl stosunkowo dlugi w porownaniu do dnia normalnego. Dopoki o tym nie pomyslalem, szlo mi sie calkiem niezle. Ale to niemozliwe, zebym o tym w ogole nie pomyslal. Tak sie nie da, przeciez ja praktycznie nie mysle o niczym innym. Nie jest latwo walczyc z takimi myslami, one sie po prostu pojawiają. Wydaje mi sie, ze gdybym byl chociaz UMIARKOWANIE zadowolony ze swojego wyglądu, to byloby mi o wiele latwiej. Ale tak sie przeciez nie da. Poza tym, chyba nie tędy droga do 'wyzdrowienia', nie wiem.\nI na koniec cos waznego. Wygląda na to, ze mam ubezpieczenie. Rozmawialem dzis z mamą (sciemnilem, ze chodzi o innego specjaliste) i mowila, ze niby w jakis tam niezbyt fajny sposob, ale jestem ubezpieczony. No niewazne. Mowie to oczywiscie mając na wzgledzie psychologa/psychiatre. Nie bardzo wiem od czego mam zacząc. Gdzie isc, czy moze powinienem zadzwonic. Ktora przychodnia jak i co. Poszukam w internecie, moze sie dowiem. Mieszkam w warszawie, wiec problemu z dostepem do takich klinik etc raczej nie mam. Obym tylko zebral sie w sobie i to zalatwil.\nprzez Flea 11 sie 2013, 07:48\nPowiem tak. Gdybyś miał depresję to napisanie posta takiej długości byłoby cudem, a wyjście pomimo rad i porad też raczej by się nie udało. Więc good news depresja to to nie jest. Obstawiam zaburzenia lękowe.\nPsycholog- pomoże zrozumieć pewne rzeczy, zada wiele niewygodnych pytan, powinien zrobić testy osobowości, które są bardzo pomocne w diagnozie.\nPsychiatra - da leki, które zneutralizują lęk. Ale to trochę pułapka (jestem ogromną przeciwniczką psychotropów)\nNajlepszy byłby terapeuta ale to się niestety wiąże z kasą. Chociaż oni teraz zasuwają projektami unijnymi i można znaleźć za darmo. Trzeba poszukać po ośrodkach terapeutycznych.\nJest jeszcze jedna możliwość. Poprosić terapeutę o skierowanie do oddziału leczenia nerwic, tam prowadzona jest szybka terapia i raczej stawiają ludzi na nogi.\nPodłoże Twoich lęków może być naprawdę różne.\nWidać, że masz kłopot z akceptacją siebie, i tu sprawdzają się karteczki z afirmacjami. "kocham siebie takiego jaki jestem" "rezygnuję z krytykowania siebie" "codziennie mój lęk opuszcza mnie stopniowo" I obserwuj nawet najmniejsze zmiany.\nHa ha ha kara działa!! U mnie zadziałało też w ten sposób. Ja mam problem z pokrzywką, która mnie autentycznie dręczy. Jak wylazła po karze to moje zdziwienie było ogromne i żal, no co jest? Już była kara. I co? Pokrzywka zaczęła znikać. Powoli i były nawet całe tygodnie bez swędząco piekących placków.\nJeden dzień to za mało... Zobaczysz po tygodniu, okresy luzu w głowie będą się wydłużać.\nA kiedy się pojawiają naręctwa to trzeba się zastopować ( ooo. Nie, kara już była więc wypad z głowy).\nDaj sobie czas, pewne nawyki sobie wklepałeś latami i nie da się ich usunąć z dnia na dzień.\nCo do porodu mamy. Skoro nie pamiętasz (a trzylatek dobrze już łączy) to mogę tylko postawić hipotezę, skąd lęk, że coś się stanie. Jak mama zaszła w ciążę, automatycznie miała mniej czasu i nastroju na zabawy i dokazywanie z Tobą. Nagle zniknęła z horyzontu i przywiozła nowe dziecko. I teraz w ogóle brak czasu dla Ciebie. Mało, jeżeli nikt Ci nie powiedział gdzie jest mama, co to poród, o co chodzi tak naprawdę to poziom lęku trzylatka sięga zenitu. Pytania, które dziecko sobie stawia to :" co się stało?, czy coś źle zrobiłem?, czy mama wróci? " i potem faktycznie każde jej zniknięcie tworzyło sytuację lękową, zakodowaną w głowie, że jak mamy nie ma to stanie się coś nieoczekiwanego, niedobrego. Starsze dziecko już sobie lęk zracjonalizuje względem własnych doświadczeń. Jak wie, że można być napadniętym to będzie się bało, że ktoś mamę napadł itd. Stąd też brat spokojnie siedzi i ogląda tv bo on takiego doświadczenia nie miał. Chodzi o to, że sytuację się zapomina a irracjonalny lęk zostaje i przybiera różne formy, od ścisłego planowanie wszystkiego( jak kontroluję to nic się nie stanie) po niewychodzenie z domu.\nWażne, żeby z lękiem walczyć.\nPodam Ci przykład swój. Zawsze bałam się być sama w domu i histerycznie bałam się pająków. Jak mi terapeutka powiedziała, że to tylko w mojej głowie, bo boję się że bliski pójdzie sobie, przestanie być ode mnie zależny (uzależniony) i zostanę sama to powoli polubiłam własne towarzystwo i lęk stał się mniejszy. I nagle zauważyłam, że nie boję się pająków. Czyli jedna sytuacja lękowa opanowana eliminuje inne.\nJa starasznie się wkurzam na swoją niemoc, bo chciałabym pójść na basen, na rysunek, teatr, pójść na miasto...a nie mogę. Przewalę cały swój czas a potem mam żal. I wczoraj machnęłam rysunek, żeby zajrzeć co mi w duszy gra naprawdę. Okazało się, że miotam się pomiędzy przeszłością ( nie potrafię się jeszcze oddzielić) a idealną ja, idealną czyli taką co powinna, musi coś robić, zatroskaną o byt i niebyt.\nPojawił się moment naprawdę akceptacji siebie i powiem Ci był to najcudowniejszy moment mojego życia.\nDam Ci zadanie a jednocześnie sama spróbuję się zmobilizować. Zrobimy konkurencję. Wierzę Ci na słowo, więc zakładam, że będziesz grać uczciwie. Wrzućmy listę rzeczy, których nie możemy zrobić i zobaczymy jak się nam uda realizować listę. Im bzdurniejsze zadania tym lepiej. Np. Przejść 30 min bez lęku.\nprzez lamadelrey 25 sie 2013, 02:56\nNie pisalem ostatnio, bo bylem przez te dni w domu rodzinnym.\nTo strasznie dziwne jak tamtejsze powietrze, ludzie, okolica dziala na moj stan ducha. Przez te pare dni doswiadczylem dobrze znanych bodzcow i odczuc, ktorych tutaj nic nie jest w stanie we mnie wygenerowac. Zeby bylo jasne, nie mam na mysli czegos stylu 'tam mi bylo po prostu lepiej', a raczej inaczej. Odkąd wyjechalem, za kazdym razem kiedy tam przyjezdzam pojawiają sie stany emocjonalne związane z ostatnim rokiem pobytu tamże. Pytalas o rzecz, ktorej nie moge zrobic - to spora przesada, ale na pewno bardzo ciezko byloby mi wrocic do domu i nie zajarac. Tak szczerze, to kiedy teraz tam wracam wszystko kojarzy mi sie z ostatnim rokiem spędzonym na pograniczu trzezwosci i wplywu narkotykow. Bedąc tam nadal odczuwam dziwne podniecenie na mysl o tym, ze za moment sie upale. Wokol tego tam sie kreci dzien. Zresztą, bywalo ze nie tylko wokol tego. W ostatnich miesiącach w domu duzą role zaczela odgrywac amfetamina. Nie zdązylem sie na szczescie 'wkręcic' w to na 'dobre', ale wciągalem pewnie wiecej niz 20 razy, pewne sporo wiecej. Nawąchany mozesz wszystko, ale zjazdu nie da sie porownac z niczym. Pamietam jak dzis to lezenie w lozku nad ranem i przewracanie sie z boku na bok, poczucie beznadziei, pustki i zwątpenia w swoje mozliwosci, zwątpienia we wszystko. Teraz mam swoje zjazdy i bez amfetaminy, moze troche lzejsze. Jesli chodzi o sam narkotyk, to jestem pewien na sto procent, przy nadarzającej sie okazji bedąc w domu nawciągalbym sie znowu. Na szczescie powstrzymuje mnie przed tym nadcisnienie i paniczny strach o wlasne zdrowie. Kilka dni przed wyjazdem do rodzicow myslalem 'a moze ja powinienem wrocic tam?'. Ale zrozumialem, ze tam juz jestem spalony. Tam nic sie nie zmienia, zawsze wracają te stare nieprzyjemne momenty, poczucie nadchodzącej apokalipsy. To ze wszystko sie zmienia, zmienia na zle, ze wszystko sie konczy. Uczucie najwiekszej tesknoty za tym, co moglem miec, a czego miec juz nie bede.\nWracając do warszawy zawsze to wszystko mija, 'cisnienie' na narkotyki, niechęc spotykania sie ze starymi znajomymi, wszystkie te nieprzyjemne bodzce kojarzące mi sie z tamtym miejscem. Tutaj wracają problemy stąd.\nWrocilem, wiec musze zalatwic sprawe z psychologiem/psychiatrą. Nie wiem, czyli na początek do psychiatry? Z tego co patrzylem, to są osrodki w Warszawie, ktore mają kontrakt z NFZ na terapię. Ale pewnie ciezko tam bedzie sie dostac. I nie wiem, czy to terapia 'z prawdziwego zdarzenia'. Mimo wszystko jednak warto sprobowac pewnie. Choc mierzi mnie to nieprzyjemne uczucie, ze sprawa bedzie zalatwiana nie w najbardziej nalezyty sposob.\nDobrze, to postaram sie codziennie stosowac metode z karą. Moze faktycznie w jakims stopniu bedzie procentowac. Choc nie bede ukrywal, ze jako urodzony sceptyk nie podchodze zbyt pozytywnie do praktykowania i rzekomych efektow na dluzszą mete. Ale cicho juz, w koncu chodzi o dyscypline, prawda? Zepne tylek.\nTo co mowisz o porodzie, faktycznie, sklada sie w calosc i bardzo prawopodobne, ze wzielo sie z tamtego momentu. Co do samej mamy, to zdarzylo sie cos podczas mojego pobytu w domu. Mimo ze mnie tam nie ma, ona czula caly czas, ze ze mną jest cos nie tak, mimo ograniczenia informacji dotyczących mojego zycia tutaj. Ktoregos dnia ujarany, sam nie wiem jak to wyszlo, nie wytrzymalem i powiedzialem jej o moich problemach. Oczywiscie bardzo pobieznie, niewiele wiecej poza tym, ze po prostu istnieją, ze sobie nie radze ze sobą. Zaluje, ze to zrobilem. Nic tym nie wskoralem, a przysporzylem jej tylko kolejnego zmartwienia. Ona i tak nie jest w stanie mi pomoc (zresztą zastrzeglem, ze sam musze sobie poradzic z tym problemem i ze wiecej do tej rozmowy nie wrocimy). Wiem, ze bedzie sie o mnie martwic, wiem, ze zrobilaby doslownie wszystko, zeby mi pomoc, ale nie potrafi. Wiesz, powiedzialem jej o tym, ale ona tego nie zrozumie. Zaczela mowic jak samej jej jest ciezko, jak ciezko jej bylo kiedys tam i ze pomogla jej modlitwa czy tam inna bzdura. Ze powinienem wyjsc do ludzi, znalezc kolegow. Nie mam do niej pretensji oczywiscie, wiem ze chcialaby mi pomoc, ale chyba kompletnie nie zdaje sobie sprawy na czym moj problem polega. Lepiej byloby, zeby nie wiedziala, ze on istnieje. No coz, czasu nie zawroce.\nMam szczerą nadzieje, ze moment akceptacji o ktorym pisalas nadal u ciebie trwa, albo chociaz trwal jak najdluzej. Nie tylko z tego wzgledu, ze ci dobrze zycze, ale tez dlatego, ze to ze ktos moze daje malutką nadzieje, ze ja tez.\nNadal masz ochote na te konkurencje?\nOkej, rozumiem zamysl, ale skoro to mają byc rzeczy ktorych nie jestesmy w stanie zrobic to ten... JAK MY JE ZROBIMY? haha\nw kazdym razie tutaj kilka moich, jak na cos wpadne, to dodam:\n- wizyta w pewnym barze\n- zalozenie facebooka i zaproszenie ktoregokolwiek ze starych dobrych znajomych do friendsow (chodzi o koniecznosc rozmowy)\n- wrzucenie na totalny luz podczas jazdy autobusem pelnym ludzi\n- dzien bez zwyzywania strasznie mulącego sie komputera\n- zagadanie do jakiejs randomowej atrakcyjnej dziewczyny (ha! to dalem z ciekawosci czy dalbym rade osiągnac)\n- zapoznanie i gra w pilke (lubie grac) z miejscowymi, kompletnie obcymi chlopakami smigającymi na boisku obok mojego bloku\n- przezwycięzenie na chociaz kilka minut urojenia/fobii związanej z palcami u stop\n- zrobienie sobie zdjecia i pokazanie komukolwiek czy wstawienie gdziekolwiek (never)\nwiecej teraz nie przychodzi mi do glowy, pozno juz.\nprzez Flea 25 sie 2013, 11:11\nZastanawiałam się gdzie zniknąłeś. :)\nMatkom zawsze przy takich rozmowach wydaje się , że gdzieś popełniły błąd, coś zrobiły nie tak obarczają się winą za wychowanie, nie danie wszystkiego... Ogólnie łapią dół zamiast pomóc. Mi depresja jest bardzo bliska bo mój ojciec chorował więc matka była wyedukowana na 5+, ale kiedy mnie dopadło to zaprzeczyła i zadawała pytania "a czemu, a jak to, a dlaczego" mniejsza z tym, depresje sresje mam za sobą i nigdy więcej.\nW Wawie łatwiej o terapeutę i łatwiej o wybór nurtu w którym chce się być terapeutyzowanym. Poczytaj o różnych podejściach. Niestety nie wytłumaczę Ci na czym polegają. Mi się spodobała psychodynamiczna, chcoiaż jest raczej długoterminowa i podła w przebiegu. Ale działa więc w sumie lepsze to niż nic.\nTeż nie lubię swojego rodzinnego miasta. Jadę jak muszę. Wydaje mi się, że nic tam dla mnie nie ma, a wszyscy na mnie patrzą z perspektywy przeszłości i pochodzenia. Córka alkoholika i tak się ładnie udało....ku..a cięźko pracowałam na to a nie się udało. Co do narko, to mogę tylko powiedzieć, że też próbowałam i na chwilę było fajnie. Dawało poczucie energii, odwagi, człowiek rozmawia całą noc na tak wysokich lotów tematy, nagle mózg się otwiera na nowe wiadomości i horyzonty a potem zjazd. Nie wiem jakich szkód dokonałam, może już nawet nieodwracalnych, mam nadzieję, że nie.\nZdałam sobie sprawę, że własne lenistwo, brak konsekwentnego działania, mój styl życia na wariackich papierach- zawsze żywioł, trudności w przyjęciu konsekwencji za swoje czyny zwalałam na przeszłość, na wychowanie, na biedę w domu. Zadałam sobie pytanie, co zrobiłam, żeby to zmienić? Ile czasu poświęciłam na ćwiczenia na gitarze, ile na rysunek, ile na inne marzenia i plany? Zawsze znajdę sobie wymówkę, zawsze odsunę od siebie wiele rzeczy i znajdę usprawiedliwienie dla takiego stanu.\nW związku z tym, postanawiam przełamać swój lęk przed samą sobą i postaram się zorganizować życie tak żeby je przeżyć a nie przewegetować.\nOto lista zmian :\nPiszę w czasie teraźniejszym bo to pomaga podjąć decyzję :) odwlekanie na "pójdę, zrobię, jutro" jest wymówką.\n- chodzę na basen\n- codziennie ćwiczę\n- poświęcam czas na przyjemności manualne(szydełko, szycie, wycinanie)\n- dbam o siebie i swój wygląd zewnętrzny\n- ubieram się gustownie i kolorowo (precz czarne i szarobure ubrania)\n- kupuję sobie rzeczy na które mam ochotę\n- poświęcam czas w ciągu dnia na pielęgnację ciała\n- czytam książki- raz w miesiącu kupuję nową o nowej tematyce\n- nie palę\n- daję sobie prawo do bycia w samotności i cieszenia się swoim towarzystwem\n- znajduję czas dla koleżanek i podtrzymuję z nimi relacje\n- nie kontroluję partnera\n- nie szukam przeszkód, szukam rozwiązań\n- planuję pracę i uwzględniam czas dla siebie.\n- dbam o swoje otoczenie (estetyka)\n- mówię otwarcie o tym, że potrzebuję czasu dla siebie\n- proszę o pomoc, wsparcie (w tym finansowe)\n- piszę bloga\n- przestaję być "matką Teresą"\n- jestem asertywna\nMi najwięcej trudności sprawia skupienie się na sobie, poświęcam się dla wszystkich i dla wszystkiego. Doskonała wymówka, żeby nie zrobić czegoś dla siebie :)\nprzez lamadelrey 28 sie 2013, 02:14\nZdecydowanie bardziej restrykcyjnie i konsekwentnie musze podejsc do kwestii samodyscypliny.\nPoprzedniego posta napisalem trzy dni temu i mimo pelnej swiadomosci tego, ze kilka godzin pozniej moglas odpisac nie zajrzalem tu przez ten czas. Dlaczego? No wlasnie, przeciez ja i tak nie robie prawie nic poza siedzeniem w internecie calymi dniami.\n'Depresje sresje mam za sobą' - tu sie usmiechnąlem. To zabrzmialo optymistycznie lekceważąco in a good way. Znaczy, cos w stylu 'pff, pokonalam te kur*e przebrzydlą, bo jestem silniejsza'. Takiego podejscia to chyba nam wszystkim trzeba.\nJa pochodze z kompletnego zadupia, gdzie ludzka zasciankowosc, prostactwo i chamstwo nie znają granic. Naprawde, jesli jestes z chociazby malego miasta, to nie potrafisz sobie tego nawet wyobrazic. Zawisc w stosunku do drugiego czlowieka, glupota i brutalnosc dosięgają tam monstrualnych rozmiarow. Wiem co mowie, bo mam okazje przeciez to skonfrontowac obecnie z duzym miastem. Od zawsze roslem tam w przeswiadczeniu, ze jestem inny od rowiesnikow mimo sporej gromady kolegow. Brak jakichkolwiek zainteresowan ze strony tych ludzi, jednotorowe myslenie i zwyczajne buractwo dawaly mi poczucie wyzszosci, ale oni nawet tym potrafili wgonic w kompleksy. Kompletny koszmar. Jednakowoz przyjemnym uczuciem jest, bedąc zdala, zlewac teraz totalnie to co mowią i ich samych. Tez to masz pewnie.\nI narkotyki nie 'przytrzymaly' cie na dluzej? Nie mialas tego momentu fascynacji i poczucia odskoczni? Znaczy tak, ja tez zrozumialem ze to zadne rozwiązanie problemow, moze nawet zawsze mialem tego swiadomosc. Ale skoro wiedzialem, ze sam ze sobą sobie nie poradze, to fajnie bylo na kilka chwil poczuc sie inaczej, lepiej. Teraz bedąc w domu, choc nie potrafilem sobie odmowic glupiego blanta, to ogarnąlem ze nawet mnie to juz jakos nie bawi. A szkody na pewno gdzies są, dragi zawsze je zostawiają.\nCzytając twoją liste zmian mam wrazenie, ze jakby polączyc niektore moje cechy z twoimi, to calkiem niezle potrafilibysmy sobie radzic z naszymi problemami. Ze skupieniem sie na sobie nie mam takiego problemu. O wygląd etc dbam bardziej niz o cokolwiek innego. Z kolei ty potrafisz sie (a juz na pewno zdecydowanie bardziej ode mnie) zmobilizowac i spiąć tylek do zrobienia czegos poza idiotycznym kreowaniem wlasnego wizerunku w oczach ludzi. Oczywiscie bylem na tyle leniwy i niekonsekwentny, ze brak wykonania ktorejkolwiek z rzeczy na mojej liscie tlumaczylem sobie tym, ze jeszcze nie widzialem twojej (debilizm).\nA, no i skoro to mają byc takie ogolne rzeczy, poprawiające nas kazdego dnia to dodaje:\n- codziennie biegam\n- nie obżeram sie kiedy jest pozno\n- ogarniam i zamykam sprawe z edukacją\n- cwicze LD\n- wychodze z siostrą kiedy mnie zaprasza\n- czas do wyjazdu spedzam na tyle na ile dam rade aktywnie\n- szlifuje angielski\nJesli dam rade z tym, postawie sobie kolejne cele. Daj znac jak tobie idzie realizacja tego wszystkiego\nprzez Flea 28 sie 2013, 09:50\nJak chcesz poszlifować angielski to proszę.\nMy list of "things to do" is highly concentarated on myself, because it is my biggest problem. I created my apppearance as a person you could easily call "looser", someone who is not worth better life, someone who must pay fo what she did in the past, someone who cannot reach the higer level if life. It is a kind of punishment, a kind of thinking " i do not deserve", and at the point when I was happy for a moment i felt like dying, waiting for something terrible happen, because I simply cannot be happy. What would people say? The daughter of poor alcoholic happy?\nHa :) potraktuj to jako żart.\nTeż jestem z małego miasteczka, gdzie szczytem mody jest sukienka z butiku, błyszczyk na mordzie i mega wielkie okulary na tępym ryju. I oczywiście podążanie za tekstem "tak jest u ludzi" więc mam robić to co ludzie, myśleć tak jak ludzie i działać tak jak ludzie. Fuck you "ludzie".\nZ depresją jest tak, że pokonałam tą k&@€ę przebrzydłą. Nie wyobrażam sobie życia w tej chwili w takim stanie jak byłam. Moje motto to: teraz jest najlepszy moment na zmianę, i codziennie wprowadzam w życie nowy porządek. Jak robię coś po staremu to mówię do siebie "widocznie tak ci pasuje, lubisz to, chcesz być postrzegana w taki sposób" czasami działa czasami nie.\nPrzede wszystkim skończyłam z marudzeniem i obwinianiem całego świata za moje rzeczy. JA jestem panią mojego życia, JA podejmuję decyzje, JA tworzę rzeczywistość i to jak ponoszę konsekwencje moich czynów.\nCoś mi się stało w głowę normalnie bo czuję się inna, odważniejsza, nie czuję tego zasr....o lęku o przyszłość, nie widzę już tej czarnej dziury. Małymi krokami przeskoczyłam ogromną przepaść jaka chciała mnie wciągnąć. Czuję się jakbym wygrała los na loterii. A to wszystko dzięki terapii i pracy nad sobą.\nDużo przede mną, wiem.\nTy dbasz o siebie bo chcesz wykreować jakiś wizerunek w oczach ludzi, ja miałam to w nosie bo chciałam światu pokazać (podświadomie) jaka jestem biedna, zapracowana, nieszczęsliwa. W ten sposób mogłam uzyskać ich zainteresowanie, litość, pomoc. Plus trampki na nogach i porwane spodnie dodawały mi wigoru że mogę być wyluzowana i bezkarna. Palić na środku ulicy, balować do rana i nie przejmować sie zdaniem innych. Ech, te pozory...\nMiałam moment fascynacji, oj miałam...speed dodaje czegoś czego normalnie nie masz. Do momentu kiedy nie zemdlałam z wyczerpania i to był pierwszy znak, że może nie warto. Zajęłam się studiami i z miernej w liceum uczennicy stałam się niezłą studentką.\nA do rodzinnego miasta nienawidzę jeździć. Maleńka mieścina gdzie do siódmego pokolenia wstecz przypomną Ci skąd pochodzisz. Jak mi kiedyś znajomy powiedział : ty? Z takiej patologii i ci się udało? Przeryczałam kilka dni nad niesprawiedliwą oceną i skurwes.,,,em znajomego.\nCo do listy...jak krew z nosa. Wyszłam w butach na obcasie i nic się nie stało :) więc mogę to zaliczyć do zrobienia jednej rzeczy. Ćwiczę. I coraz lepiej idzie mi puszczanie na luz czyli nie kontrolujemy nikogo! (Kontrola to "normalna cecha wszystkich DDA/DDD)\nPotem jeszcze coś dopiszę. Na razie tyle.\nAle sobie prywatny publiczny wątek ciągniemy ha ha ha ha\nprzez lamadelrey 30 sie 2013, 04:23\nHa! Od dwoch dni rozwiązuje jakies zadania, gadam do siebie jak nawiedzony po angielsku etc. Moj zapal jednak wlasnie mija niestety, to i tak ogromny sukces, ze udalo mi sie tyle zrobic w tym czasie.\nTaa, qmam o czym mowisz. Ludzie z prowincji są kur**sko podli. Bedąc dzieckiem sam potrafilem naprawde przejmowac sie ich zdaniem, łykalem wszystkie te zacofane poglądy i piramide wartosci. Teraz tylko zlewanie i ogromna niechęć do rzeczy, ktorymi wtedy bylem karmiony. Mimo wszystko zdaje sobie sprawe, ze jakies piętno to otoczenie odcisnelo, czuje to i widze kazdego dnia, niestety.\nAle takiej rzeczy jak ty od znajomego to na pewno nie uslyszalem. Przy mojej, powiedzmy, nieciekawej sytuacji ty wygląda na to, ze mialas naprawde ciezko. I ja chyba potrafie wspolczuc (tak, wiem ze nie dlatego to piszesz), ale dla mnie oczywistością jest, ze argument 'inni mają gorzej' nie sprawi ze poczuje sie lepiej. Mysle sobie, ze dobrze byloby, gdyby sytuacja byla odwrotna, moze kopnąlbym sie w dupe, przestal uzalac i zrozumial, ze wcale nie jest tak zle. Chcialbym, zeby sam ten fakt, ze przed chwilą zauwazylem, ze Ty czy inni mają/mieli (mowie ogolnie teraz) o wiele wieksze problemy, zeby sprawil ze moje problemy staną sie dla mnie male.\nA, i bron boze nie zrozum mnie zle. To nie byla zadna sugestia, nawiązanie do twoich slow czy cokolwiek. A raczej cos na ksztalt przelania strumienia mysli (pozno jest). Po prostu pomyslalem o tym, ze masa osob jest w o wiele gorszej sytuacji i automatycznie przypomnial mi sie argument-pocieszenie niektorych osob w postaci 'inni mają gorzej'. Przyszla tez mysl, czy nie prawidlową reakcją powinno byc 'faktycznie mają, tak ze ruszaj tylek i przestan sie uzalac!'. Prawidlową czy nie prawidlową, na pewno wtedy byloby prosciej. Dobra koniec bo juz bredze.\nEj, musze powiedziec, ze zastanawialem sie kiedys co kieruje tymi ludzmi, ktorzy tu odpisują takim jak ja chociazby. Z jednej strony mi to imponuje, z drugiej dziwi i szukam w tym czegos wiecej niz zwykla bezinteresownosc i chęc pomocy.\nDlaczego to robisz? Pytam dlatego, ze mi nie przyszloby do glowy wejsc tutaj i probowac komus pomoc, chcialbym zrozumiec co czujesz. I nie chodzi o to, dlaczego odpisujesz akurat mi, tylko czemu to robisz w ogole. Co tobą kieruje? Skąd sie bierze ta potrzeba, jak to sama wczesniej napisalas, bycia matką teresą? Czy kiedy to robisz myslisz o tym, zeby ktos poczul sie lepiej, czy zeby poczul sie lepiej DZIĘKI TOBIE?\nOczywiscie dla mnie to nie powinno i w sumie nie jest jakos istotne. Ciesze sie, ze są takie osoby, a jesli korzysc bylaby obopulna (bo np ktos zaspokoil swoje ego czy cos tam) to tym bardziej. Po prostu najzwyczajniej w swiecie ciekawi mnie jak to wygląda z twojej strony.\nWidzisz, z kolei ja tak nie potrafie. Dla mnie zawsze jest za pozno, na wszystko. Pamietam jak w wieku 17 lat chcialem nauczyc sie grac na gitarze, ale stwierdzilem, ze juz za pozno, jestem za stary. Banalny przyklad, ale tak jest ze wszystkim. Kiedy pojawia sie szansa, to ja ją marnuje, bo stwierdzam, ze i tak to nie ma sensu. Kiedy pojawia sie kolejna szansa na to samo, to ja zaluje ze jednak nie wykorzystalem tej poprzedniej w tym samym czasie marnując drugą. Blędne kolo. Patrze na wszystko przez pryzmat ewentualnego wkladu i korzysci, czy aby mi sie to oplaci.\nDenerwuje mnie porządek tego swiata, schemat ciąglego dążenia do bycia kims. Paradoksalnie jednak to bycie kims jest wlasnie tym, czego najbardziej pragne. No wlasnie, zdaje sobie sprawe z bezsensownosci 'wyscigu' narzuconego przez spoleczenstwo, ale mimo tego nie potrafie przestac myslec o tym, ze 'biegnięcie jak najszybciej' jest najwazniejsze. Teraz kiedy zlapal mnie skurcz martwie sie tym, ze jestem ostatni. I wiem, ze ten skurcz jakby nie patrzec, no jest zly. I przychodzi ta mysl, ze moze ja po prostu powinienem cisnąc sobie truchtem, na miare mozliwosci. Ale czy widzialas kiedys biegnącego truchtem zwycięzce?\nDooobra, teraz sam sie rozesmialem, haha. Znowu zapedzam sie w grafomanskie porownania.\nPoki co, to srednio potrafie sie zmobilizowac w formie autosugestii. Nasze przypadki są na pewno inne, ale kiedy czytam co piszesz, to odbieram cie jako bardzo pracowitą. Wiem za to, ze ze mnie to leser i leń do kwadratu. Od samego początku wyszlas z takim podejsciem (w sensie stawianie czola tym nawet malym wyzwaniom etc), czy to przyszlo z czasem, po ciezkiej pracy i terapii? Bo jesli to pierwsze, to u mnie nie pojdzie tak lekko. Ale ten, dogonie cie! Moze. W sumie, to musze przyznac, ze czytając to co piszesz czuje sie niejako zarazony optymizmem i przez jakis czas po czuje zastrzyk pozytywnej energii. Szkoda tylko, ze ona tak szybko znika.\nJesli chodzi o liste, to same here. Znaczy, nie mialem zbyt wiele czasu na realizacje i w ogole okazji (tak sobie tlumacze). Angielski to akurat pocisnąlem troche, raz sie przebieglem i dzis ostro dietowałem. Zobaczymy jak pojdze dalej.\nprzez Flea 30 sie 2013, 17:06\nNapisałam megatronicznie długiego posta i przeglądarka mi się wysypała. Life...\nAle od początku i w moim przypadku jeszcze raz.\nCzy miaam źle? Nie. Nie czuję tego tak teraz. To ten człowiek nie miał prawa tak powiedzieć i szkoda, że dziś nie kogę mu odpowiedzieć "oj tam oj tam, przesadzasz stary" bo co jest większą patologią, żyć w ubogiej, pracowitej rodzinie, gdzie ojciec popija bo ma swoją straszną hostorię (post trauma syndrom, molestowany w dzieciństwie przez księdza, wcześnie osierocony przez ojca z matką suką itd) czy wkładanie komuś palca w oko i z pozorną troską wbijać go w glebę. Mam prawo mieć uniesioną głowę, bez względu na to gdzie i jak się wychowałam.\nDlaczego piszę? Zadalam sobie to pytanie.. Po co to robię. Forum to moja droga do siebie, nie piszę w każdym wątku i w każdym temacie. Selekcjonuję. Piszę z ludźmi, którzy wydają mi się ciekawi, którzy na prawdę wołają o pomoc, czasami jestem strasznie podła bo złości mnie jak ktoś wchodzi na forum tylko po to, żeby potaplać się we własnym błocku, kiedy szuka poparcia że cały świat jest zły, rodzice be, znajomi be wszystko źle i niedobrze tylko ja taki piękny/a i wyjątkowy/a nie mogę się odnaleźć. Forum to moje lusterko, lusterko moich emocji, rzeczy które mnie interesują. A interesują mnie ludzie. Boli mnie kiedy ktoś cierpi, kiedy nie może znaleźć drogi i czasami jeden post moźe mu pomóc. I wtedy forum spełnia swoją rolę. Bo dobrze kiedy ktoś znajdzie duszę o podobnych problemach, kiedy będzie czuł że nie jest sam. Twoje posty dają mi do myślenia, szukania rozwiązań, zagłębiania się w ludzki tor myślenia, szukania podobieństw i różnic, szukania różnych dróg do wyzdrowienia i uwolnienia siebie.\nCo do grafomaństwa to chciałabym żebyś przeczytał mojego bloga. Kilka wpisów, w tej chwili już zamknięty ale teksty zostały w sieci. To są moje przemyślenia w trakcie zdrowienia flea.bloog.pl jest tam tekst o Tobie pod tytułem Maratończyk. :)\nKiedy pojawia się szansa...ja ją marnuję. Trochę z kiepskiej perspektywy na to patrzysz. Kiedy pojawia się szansa, to nie chcesz z jakiś ukrytych powodów jej złapać. Dlaczego? Czego się boisz? Sukcesu czy porażki. A co przyniesie porażka? Brak akceptacji? Czyjej?\nMówmy otwarcie! Jestem leniem z dyplomem!!!! Ja jestem leniem nad leniami ale kiedy zdałam sobie sprawę, źe pracowita się robię tylko wtedy kiedy praca jest ponad moje siły, żeby wszyscy widzieli jaka jestem dzielna, jak się męczę ale daję radę! Patrz narodzie- oto przodownik pracy wszedł i zdechnie na posterunku dla idei!! słabo mi się zrobiło kiedy sobie uświadomiłam, że całe moje życie kręciło się wokół "sierotki marysi" która wzbudza litość, chęć pomocy ( ale zawsze pomoc odrzuca bo przecież ja sama sobie dam radę! ), która w swoim optymistycznym i zaraźliwym nastroju cierpi katusze bo po prostu cierpi, to poczułam, że czas skończyć z tym. Czas na coś nowego. I w sumie sama nie wiedziałam jak się wyrwać z kręgu, terapia pomogła mi bardzo. Nie zamartwiam się o los swój i całej populacji, nie płaczę z bezsilności w poduszkę. Działam na własnych zasadach, czy dobrze to się okaże, jestem gotowa ponieść konsekwencje swoich czynów, przynajmnie tak mi się wydaje. W końcu czuję się sobą, czuję się ....że sama się lubię. Patrzę w lustro i zamiast biadolić np łooo boże jakie ty masz nogi - ćwiczę, codzinnie widzę efekty, zamiast miauczeć że nie mam szukam skąd by tu wziąć.\nŻycie jest tak banalnie proste, bo wystarczy tylko żyć. Ot tak.\nTo pragnienie bycia kimś wynika z nietolerancji siebie. Ja też wyobrażałam sobie, że jestem kimśtam teraz mi się śmiać chce jak pomyślę... Bo ja sama w sobie nie przedstawiałam żadnej wartości, żadnych cech, które można by podziwiać. To straszne. Kiedy nienawidzisz siebie za to kim jesteś. Ta złość, żal za utraconymi właśnie szansami, że mogło być inaczej.\nWiesz zdałam sobie sprawę, że człowiek otrzymał niesamowity prezent. Każdy dzień niesie nową szansę na zmianę, każdy poranek to nowe wyzwanie, każda noc to chwila zebrania sił przed kolejnym dniem i dopóty człowiek żyje to ma szansę na odmianę losu.\nMówisz, że jesteś leniwy...Twoją fajną cechą jest pisanie właśnie. Piszesz ładnie ( przede wszystkim bez błędów) w miłym i ciekawym stylu. Nie wiem czy Ty widzisz zmiany w sobie, ale jak czytam porzednie posty to mam wrażenie, że coś się stało. Coś pęka.\nI jeszcze coś. Nie bredzisz. Faktycznie zdrową reakcją jest "rusz tyłek". Jak widzisz żebraka na ulicy to go nie żałuj. To czyjś los. Pytanie czy chcesz do niego dołączyć? Nie? To działaj. Każdy ma wpływ na swoje własne losy. Owszem są zawirowania losowe, ale czy życie nie byłoby nudne gdyby układało się tak grzecznie po naszej myśli? :)\nMoim zdaniem powinieneś zagłębić się w ten perfekcjonizm, rozbroić go na części pierwsze, ugryźć z każdej możliwej strony i wsłuchać się jakie prawdziwe motywy Tobą kierują. O co tak naprawdę walczysz. Prawda sama wyjdzie na jaw.\nJakbyś miał możliwość podjęcia terapii to nie zastanawiaj się, to na prawdę działa i czyni cuda.\nTo co uprawiamy tutaj to trochę tak pseudoterapia online. Ale kto wie może pomoże.\nprzez lamadelrey 01 wrz 2013, 05:32\nPrzeczytalem twojego bloga.\nWiesz, czasem usmiecham sie sam do siebie jak pojebany. To zdarza sie kiedy uslysze komplement, dowiem sie czegos bardzo ciekawego, czy uswiadomie sobie, ze moge cos osiągnąc. Czytając twojego bloga usmiech ten pojawil sie przynajmniej dwa razy. Szczegolnie tekst 'who controls the past, controls the future' do mnie trafil (na tekscie o matczynej milosci mialem wzrusza, ale cicho). Rozesmialem sie ze swoich standardowych 'nie no, teraz to juz i tak za pozno'. Szczerze? Ogarnąlem to, wiem ze moge wszystko zmienic. Ale razem z tym przypomnialo mi sie cos, co zrozumialem takze podczas naszej rozmowy, kilka miesięcy wczesniej. Moze jakas częsc mnie wcale nie chce tych zmian.\nZaglądalem do kilku innych wątkow na tym forum i zastanawialem sie, jakim bylbym pacjentem dla psychoterapeuty i jakim jestem rozmowcą dla ciebie. Spory odsetek osob zakladających tutaj wątek to 'beton'. Cięzko im wyciągnąc jakikolwiek wniosek, o przetlumaczeniu jakiegos faktu nie ma mowy. Nieskromnie powiem, ze z tym to ja chyba stoje nienajgorzej. Naprawde potrafie czasem trzezwo myslec i zdac sobie sprawe ze stanu rzeczy. Co wcale nie oznacza jednak, ze jest ze mną lepiej. Bo tak, to ze samo uswiadomienie sobie czegos nie poprawi mojego samopoczucia i stanu rzeczy jest normalne, prawda? Ale problemem jest fakt, ze swiadomosc pewnych rzeczy nie przeszkadza mi w uprzedzeniach, sceptycznemu nastawieniu, czy strachu wobec tegoz. I tez, zdaje sobie sprawe, ze to jakis ogromny hamulec, bariera ktora mnie zatrzymuje. Ale chwila chwila, ja nie wiem czy akurat ten hamulec chce puscic. Cala ta zmiana wiąze sie ze zmianami swiatopoglądu i masy innych rzeczy. A jak pisalem kilka postow temu, sporo cech etc, ktore są efektem mojej 'choroby' mnie sie najzwyczajniej w swiecie w sobie podobają. Boje sie i nie chcialbym ich stracic. Wiem, ze paradoksalnie niektore z tych rzeczy mnie niszczą, ale to wszystko siedzi tak glęboko we mnie, ze sie boje to zniszczyc. Musialbym, kuhwa, musialbym zmienic wszystko. To jak patrze na swiat, to co budowalem przez te wszystkie lata. I co, mam zburzyc swoj swiatopogląd? Bo tego potrzeba do puszczenia hamulca, prawda? Tyle ze moje spojrzenie jest sluszne! Eh, zeby to wszystko zrozumiec musialabys wejsc na moment w moją skore, musialbym cie wpuscic do swojego swiata (lol) i pokazac jak patrze na ludzi, zycie. Choc z drugiej strony, to nic by nie dalo. No wlasnie, ja naprawde chce zmian, ale boje sie konsekwencji i samych ich. Moze nie tylko prokrastynacja mnie hamuje, a wygoda w obecnym stanie rzeczy. Sam nie wiem. To uczucie znow na moment wrocilo.\nZapytalas, czego sie boje, czyjego braku akceptacji. Zastanowilem sie nad tym i odpowiem najkrocej jak sie da: ludzi na ktorych w jakis sposob mi zalezy.\nMilo ze to forum nie tylko od ciebie bierze, ale tez troszke daje. Mysle, ze troche empatii gdzies tam we mnie jest, ale egoizm nie pozwolilby mi na pomoc innym ludziom. Mnie przerazają i dolują ludzkie problemy, przewaznie nie lubie o tym czytac i sluchac. Bo tak serio, to skąd bierzesz na to sile? Sama masz/mialas problemy, nie przytlacza cie dokladanie ich przez innych ludzi? Zresztą, pewnie patrze na to z zupelnie innej perspektywy. Lusterko emocji to to w ktore ja niechętnie zaglądam. I wiesz co ci powiem, z mojego punktu widzenia jestes odwazna i silna. Bo i tego i tego trzeba bylo, zeby osiągnąc to co osiągnelas. Droga od sierotki marysi do swiadomej kobiety (oceniam tylko na podstawie tego co piszesz) wydaje sie baaardzo dluga. Niektore zdania w tym poscie są napisane tak, jakby to co wydaje sie tak trudne bylo oczywistoscią, ktorą trzeba po prostu pracą i czasem zrozumiec. Pytam po raz kolejny, skąd bierzesz na to sile?\nSugerujesz, zebym zalozyl bloga lub cos w tym stylu? Nie, to nie dla mnie. Zawsze kiedy cos pisze brakuje mi slow zeby przelac to co czuje, pozostaje wtedy niedosyt. Nawet pisząc kazdego posta tutaj zawsze mam wrazenie, ze nie powiedzialem wszystkiego, co moglem powiedziec (bo zazwyczaj tak jest) i ze nie powiedzialem tego w odpowiedni sposob.\nTa pseudoterapia, jak to niefortunnie nazwalas, sprawia, ze zaczynam myslec i stawiac czola pewnym rzeczom. Nie wiem czy robisz to specjalnie, ale nawet nie zadając dobrego pytania (jak to z brakiem akceptacji, w sensie dobre) sprawiasz, ze odpisując na twojego posta zaczynam sie naprawde mocno zastanawiac i juz w trakcie pisania, na bieząco dochodze do wnioskow do ktorych nie doszedlbym rozmyslając na lozku przed snem. Jak tak teraz mysle, to naprawde, przez te pare postow i twoich odpowiedzi zmienilo sie sporo w mojej swiadomosci i postrzeganiu tego wszystkiego. Idąc myslą za twoim blogiem, wiem juz, ze to ode mnie zalezy, czy cos z tym wszystkim zrobie i zmienie. Jesli tylko znajde sile i odwage, to dam rade.\nprzez Flea 04 wrz 2013, 08:41\nUsłyszałam gdzieś mądre zdanie: przez ok 20 lat pozwalasz swoim popędom, mózgowi rządzić ciałem i tobą, aż nagle odkrywasz, że ty chcesz przejąć kontrolę. I wtym momencie powstaje konflikt interesów.\nJa to widzę tak. Przez ileśtam lat, mózg wytworzył sobie bezpieczne mechanizmy, zachownia, które chronią człowieka przed zranieniem, przed emocjonalnym bólem, przed porażką. Ani się człowiek obejrzy a siedzi w tych mechanizmach jak w wygodnych i ciepłych ciapach. Świadomość to jedno, działanie to drugie.\nTo tak jakbym zamiast tych ciapów przyniosła nowe buty i powiedziała : od dziś chodzisz w tych butach. Noralną reakcją jest popukanie się w czoło i znalezienie miliona wytłumaczeń na to, że buty są złe. Świadomie widzisz, że ciapy są stare, podniszczone, niemodne ale coś w środku płacze, są takie miłe, tyle lat razem, ciepłe, wygodne, przecież w takich butach to będziesz musiał zmienić i ubranie, i pójść gdzieś, a na pewno pęcherzy narobisz, a to wszyscy w takich butach chodzą, a jestem taki "inny" w ciapach. :) (to jest popis grafomaństwa)\nOczywiście, że trudno jest wywalić pewne rzeczy z siebie przede wszstkim dlatego, że trzeba stanąć z prawdą twarzą w twarz i powstydzić się trochę.\nJestem leniem - boli... Łatwiej mi było powiedzieć "nie miałam czasu bo byłam w pracy do 22 i byłam strasznie zmęczona, w ogóle to spałam 3 godziny i umieram"\nJestem źle zorganizowana - też piecze.... Dużo łatwiej znaleźć wymówkę.\nMam niską samoocenę- ooooo to nie do przełknięcia. Zawsze to ludzie byli głupi, tępi, bez zainteresowań, bez własnego zdania, za to ja... Ja to byłam dopiero gwiazdą. (Aż mi wstyd jak to piszę)\nZaryzykowałam. Naprawdę. Nałożyłam but na obcasie i poszłam...i nic się nie stało. Nikt mnie nie wyśmiał, nikt nie zaatakował, nikt mnie nie opluł. Wręcz przeciwnie- jakiś kierowca uśmiechnął się do mnie, całkiem sympatyczny chłopak obrócił się za mną, usłyszałam miły komentarz na swój temat. Czyli nie muszę być "sierotką"? Mogę być sobą i nic się nie dzieje!!! Mogę być taka jaka jestem.\nTerapia to dla mnie terapia okulistyczna. Więcej widzę, więcej czuję. Nazywam te emocje, nazywam je nawet jak nazwać nie chcę, nawet wtedy kiedy muszę się przyznać do czegoś co jest wstydliwe ale z drugiej strony naturalne dla człowieka. Bo jestem tylko człowiekiem- pełnym niedomagań, błądzącym, próbującym różnych nowych rzeczy.\nUwalniam się ze swoich debilnych schematów i czuję ulgę. Ulgę, że tamta ja jest za mną, że goni mnie czasami jak pies ale już potrafię ją rozpoznać i kijem przegonić.\nPytasz skąd biorę siłę? Sięgnęłam dna. Po bardzo ciężkim epizodzie depresyjnym, z lękami, z myślami samobójczymi, z obrzydzeniem świata sobie i wszystkim, doszłam do wniosku, że czas to skończyć i dlatego podjęłam się najpierw leczenia (pół roku) potem były warsztaty na których zdobyłam wiedzę o co chodzi z DDA/DDD i miałam ten sam etap co Ty. Wiem ale nic się nie dzieje, nie mogę tego złamać. Więc spod ziemi wygrzebałam terapeutę i ....to działa. Wiedza połączona z podświadomymi procesami dała mi kopniaka w d...ę zza krzaka i motywację, że warto!\nCo do cudzych problemów. Ja zawsze taka byłam :) lubię słuchać ludzi i lubię obserwować. Na większych zgromadzeniach typu disco, czy cokolwiek nie mogę się powstrzymać, żeby nie obserwować jak ludzie się zachowują, jak wyglądają "gody", jak wyglądają relacje między różnymi ludźmi. Często udaje mi dość trafnie odgadnąć co kogoś dręczy, co go trapi.. Ale to chyba dlatego, że dużo wyłapuję ze zdań i zachowania.\nA siła bierze się stąd, że jak Cię kopią przez pół życia to w końcu nabierasz wprawy, że nie wolno się poddać. I dziękuję wszystki kopiącym za danie mi "mocy" sprawczej, to co im się wydawało kopniakiem dla mnie było jak zastrzyk siły. Tak to teraz widzę.\nJedyne co mogę Ci poradzić to ryzyko. Zaryzykuj zrobienie czegokolwiek innego. Na przykład pozwól sobie na coś... Hmmmm prokrastynacja.... A co będzie jak coś zrobisz teraz? Kiedy zrezygnyjesz z tej wygody? Kiedy zdejmiesz stare ciapy i włożysz nowiutkie buty? Bo zaje....e trafnie to powiedziałeś, to wygoda i strach nami kieruje. Lenistwo- przecież to nic innego jak wygoda i lęk przed zrobieniem czegoś, przed zmianą, to obrona.\nDam Ci zadanie. Mission impossible.\nWsiadasz w autobus, i obserwujesz. Na początek jeden przystanek. Wysiadasz i analiza "czy coś się stało?". Jeżeli nic. Wsiadasz do następnego i dwa przystanki. Wysiadasz. Dwa głębsze oddechy i analiza. Następny autobus i trzy przystanki. Jak dojedziesz do pięciu to jedź do domu.\nZagadanie do dziewczyny.\nWymyśl sobie jedno pytanie które można zadać przechodniowi bez konsekwencji. Np. Która godzina, gdzie jest jakaśtam ulica. I codziennie zaczep jedną dziewczynę takim pytaniem.\nWażne jest żebyś posłuchał siebie co się dzieje w głowie przed zaczepieniem. Jakie się zdania pojawią.\nJa miałam zadanie pójść do najdroższej galerii i przymierzyć jakiś ciuch. Żebyś widział jak ja krążyłam dookoła sklepu ha ha ha bo nie mogłam wejść. Potem weszłam na chwilę, potem na dłużej...jeszcze nie przymierzyłam ale jestem blisko ( to zadanie ma na celu pozbycie się myśli- jestem gorsza i nie zasługuję na dobre rzeczy).\nZ kary nie zwalniam ani siebie ani Ciebie :) więc karajmy się za szczęście, które czycha za rogiem. Za to, że przez cały dzień będziemy wolni od myśli "jestem nikim".\nOd dziś panuje zasada "jestem kimś ważnym a na pewno najważniejszą osobą w tym pomieszczeniu" bo być sobą jest dobrze. I lubię w sobie siebie, pełną wad i zalet.\nAach, miałam napisać jeszcze jedną rzecz, w trakcie terapii strasznie się bałam, że jak się coś zmieni w dotychczasowych schematach to stracę kawałek siebie. Stracę pewne swoje cechy, które tak lubię, że przestanę być spontaniczna, emocjonalna, że zgubię pociąg do sztuki. Acha....chciałoby się. Nic się nie gubi wręcz przeciwnie, zyskałam. Zyskałam lepszy odbiór (w końcu mogłam powiedzieć, że koncert był nudny DLA MNIE a jak reszta publiczności to mam to wiadomo gdzie- i powiedziałam to jako pierwsza bez słuchania opinii i podlizywania się- i okazało się, że był nudny nie tylko dla mnie ale część ludzi obawiała się tego powiedzieć głośno). Wyrażam lepiej swoje zdanie, łatwiej mi się żyje, a co do sztuki to jednak rysunek a nie muzyka. Czerpię z tego, że jestem wzrokowcem i na maxa wykorzystam.


Piłka nożna. Pomezania Malbork już podpisała umowę z trenerem na IV-ligowy sezon | Malbork Nasze Miasto\nPiłka nożna. Pomezania Malbork już podpisała umowę z trenerem na IV-ligowy sezon\nRadosław Konczyński 11 maja 2022, 9:16\nPaweł Budziwojski będzie prowadził Pomezanię Malbork w kolejnym sezonie. Klub poinformował o przedłużeniu umowy z trenerem, który wprowadził drużynę do IV ligi.\n7 maja 2022 roku był ważnym dniem dla Pomezanii – piłkarzy, działaczy i kibiców. Kwadrans przed godz. 19 zespół, który w tym sezonie zremisował tylko 3 mecze, a wszystkie pozostałe wygrał, zapewnił sobie awans do IV ligi, mimo że do końca rozgrywek pozostało jeszcze 6 kolejek.\nOjcem sukcesu zawsze jest trener. Pierwsze pytanie było więc naturalne: czy Paweł Budziwojski zostanie w Malborku na kolejny sezon, który na pewno będzie trudniejszy. We wtorkowy wieczór (10 maja) w tej kwestii wszystko stało się jasne. Klub poinformował, że trener podpisał z prezesem Radosławem Rabendą umowę na sezon 2022/2023.\n- Cieszę się, że będę mógł kontynuować swoją pracę w Malborku. Czuję tutaj szacunek i wiarę we mnie. Jest jeszcze dużo do zrobienia i wierzę, że wspólnie zrobimy kolejny krok. Dziękuję kibicom za wsparcie. Cieszę się, że mogłem chociaż w małym stopniu dać im radość w budowaniu ciekawej drużyny. Bardzo dziękuję trenerowi Sebastianowi Ratajczykowi, bo postęp drużyny to jego duża zasługa – podsumowuje Paweł Budziwojski za pośrednictwem klubowej strony internetowej.\nZarząd Pomezanii jest zadowolony ze współpracy z gdańszczaninem. Ale trudno inaczej oceniać pracę trenera, który wprowadza zespół do wyższej ligi.\nMyślę, że to bardzo dobra wiadomość dla malborskiej piłki, a przede wszystkim dla Pomezanii Malbork – komentuje przedłużenie umowy Radosław Rabenda. - Trenerowi życzę powodzenia i kontynuacji bardzo dobrej pracy, którą u nas wykonuje. Przed nami kolejne wyzwania, na które jesteśmy gotowi.\nPóki co, trzeba dograć końcówkę w V lidze. Trener już zapowiedział, że w ostatnich kolejkach będzie dawał szansę młodszym piłkarzom, ale to dopiero od 21 maja z Meteorem Pinczyn, bo w najbliższy weekend Pomezania odpoczywa. Za mecz 29 kolejki z 14 maja otrzyma punkty walkowerem, bo jak wiadomo, Orzeł Subkowy po rundzie jesiennej wycofał się z rozgrywek.\nWygrywając w sobotę (7 maja) mecz 28 kolejki V ligi z Błękitnymi Stare Pole, malborska Pomezania zapewniła sobie awans do IV ligi, do której wróci po ośmiu latach. Cel osiągnęła w wielkim stylu, bo…


Dobór kasku narciarskiego - Wakacje z dzieciakiem\nDobór kasku narciarskiego\nJak wszyscy zainteresowani już wiedzą, od 1 stycznia 2012 r. w Polsce istnieje obowiązek prawny, aby osoby do 16 roku życia jeździły na nartach lub snowboardzie wyłącznie w kaskach. Dzięki akcji Bezpieczny Stok, której portal KOGIS jest jednym z partnerów medialnych, staramy się propagować znajomość zasad bezpiecznej jazdy i przekonać wszystkich (a nie tylko dzieci i młodzież), iż kask na głowie to podstawowa ochrona przed najgroźniejszymi kontuzjami, jakich możemy doznać, uprawiając zimowe sporty.\nPamiętaj o odpowiednim dopasowaniu kasku\nRozmiary jakie widnieją na kaskach często bywają mylące, zresztą podobnie w rozmiarach ubrań. Te same oznaczenia rozmiarów mogą być zupełnie inne u różnych producentów. Najważniejsze jest dopasowanie danego kasku do swojej głowy.\nJeśli trudno Ci zdecydować czy dany kask jest odpowiednio dopasowany czy nie, kup taki który ma tylną regulację, pozwalającą na regulowanie wielkości (rozluźniać bądź przykręcać).\nDla większości z nas duże znaczenie ma obowiązująca moda. Dlatego niektórzy unikają zakładania kasków, bo jest to „niemodne” w ich środowisku. Nie ma nic głupszego niż igranie własnym życiem i zdrowiem wyłącznie z chęci zaspokojenia modnego trendu.Z pewnością trudno dziś znaleźć człowieka, który nie rozumie konieczności zapinania pasów w samochodzie czy jazdy w kasku na motorze. W kwestii bezpieczeństwa na stokach mamy jednak pewne zaległości. Ciekawe, że nikt nie zgodziłby się wziąć udział w eksperymencie polegającym na tym, że bez żadnego ubrania ochronnego rozpędzimy go do prędkości 35 km/h i zderzymy z twardą przeszkodą. Tymczasem przeciętny narciarz rozwija na stoku prędkość ok. 30 km/h, a ci doskonale jeżdżący ok. 40 km/h. Wyobraź sobie, że przy takiej prędkości zderzasz się z drzewem… Drugi człowiek stojący na stoku w momencie zderzenia przypomina właśnie kłodę drzewa. A czy chciałbyś najechać swoją masą dorosłego człowieka na dziecko, które nie ma kasku?


Strona główna » 2. Liga » Bracia są nierozłączni. „Szukaliśmy klubu, który będzie chciał nas obu”\n28 grudnia 2021 Ten artykuł przeczytasz w 2 minuty\nWprowadzenie przepisu o zagranicznym obcokrajowcu oraz ciągły obowiązek posiadania zawodnika do 24. roku życia sprawiło, że kluby rozpoczęły obszerniejsze przeszukiwania rynku. Działacze Texom Stali Rzeszów zdecydowali się na pozyskanie dwóch braci – Jonatana i Gustava Grahn. Pierwszy z nich zwieńczył swoją przygodę z młodzieżowym speedwayem i będzie mógł występować jako żużlowiec U24. Gustav natomiast ma za sobą zwycięstwo w mistrzostwach juniorów Szwecji oraz sporo kariery przed sobą. Starszy z braci, w wywiadzie z nowiny24.com przyznał, że mieli kilka ofert z polskich klubów, ale spodobała im się wizja Stali. – Mieliśmy pewne kontakty w Polsce, a mój brat wciąż jest młodym i utalentowanym zawodnikiem, więc wierzę, że klub potraktował nas jako nadzieję na przyszłość. Pasuje nam to, że jest to klub 2-ligowy, a równocześnie podobają nam się wizje, które nam tu przedstawiono – opowiada Jonatan.\nBracia Grahn stawiają na bliskie relacje. Obaj są zawodnikami Indianerny Kumla, więc nic dziwnego, że razem przybyli do Rzeszowa. Jonatan przyznał, że bardzo cieszy się ze startów wraz ze swoim młodszym bratem. Co więcej, nie chcieli oni się rozstawać w polskich rozgrywkach. – Pewnie, jest naprawdę bardzo dobrym zawodnikiem i, jak mówiłem, bardzo dużo sobie pomagamy. My od początku szukaliśmy klubu, który będzie chciał nas obu. Mamy ten sam team i nawzajem się uczymy. Nie chcieliśmy z tego rezygnować – przyznaje.\nJak natomiast wygląda sprawa ze sprzętem u Jonatana? – Chcę mieć najlepsze motocykle i silniki w każdym występie. Jeżeli będę w stanie spisywać się dobrze np. w lidze szwedzkiej, to dzięki temu zbuduję odpowiednią pewność siebie i dam radę również osiągać świetne wyniki gdzie indziej – kończy.


Kobiety w szponach organizacji terrorystycznych. Poznaj historię tych, którym udało uciec się z tego PIEKŁA | Mały Dziennik\nRita Chaima, która wychowała się w muzułmańskim domu i bardzo chciała dołączyć do ISIS, opowiedziała o radykalnym nawróceniu na chrześcijaństwo w dokumencie "In His Footsteps" (W jego ślady). Dorastając, Rita miała myśli samobójcze: "Właśnie zobaczyłam okrutny świat i nie chciałam być jego częścią" - opowiada\n„Brałam narkotyki, paliłam, piłam alkohol ... Chciałam sama siebie zniszczyć" - mówi Rita. Trzykrotnie targnęła się na swoje życie. I to także zaważyło na jej decyzji - postanowiła dołączyć do ISIS w Syrii. "Uwielbiałam patrzeć, jak ludzi umierają. Uwielbiałam widzieć ich krwawiących. Widziałem filmy, na których obcinali ludziom głowy i mogłam je ciągle oglądać. Chciałam pojechać do Syrii, ponieważ nienawidziłam ludzi, którzy nie byli muzułmanami. Chciałam ich zabić” - opowiada.\nAle pewnego dnia, zanim to się stało, matka Rity przyniosła do domu stos bezpłatnych książek, z których jedną była Biblią. "Zaczęłam czytać Biblię, aby udowodnić chrześcijanom, że się mylą” - wspomina. "Ale to ja się myliłam, a mnie zaczęła dotykać łaska Jezusa Chrystusa". "Intelektualnie nie chciałam Go przyjąć, ale On zaczął działać w moim sercu" - opisuje Rita.\nZ kolei „The Standard”, kenijska agencja prasowa, opublikowała historię kobiety, którą zidentyfikowano jako "Fatumę”. Pięć lat była ona więziona w obozie Boni Forest, tam też wielokrotnie była gwałcona, bita i odurzana narkotykami. "Kobiety w obozie musiały gotować, prać ubrania bojowników i podejmować inne obowiązki domowe. Wojownicy często fizycznie i seksualnie wykorzystywali nas. Niektórzy nas bili, gdy ugotowałyśmy coś, co im nie smakowało. Ja byłam często bita, bo nie znalałam ich kuchni” - wspomina Fatuma.\nFatuma opowiadała, że rzeczywistością były gwałty zbiorowe. Każda okazja była dobra. Bojownicy gwałcili kobiety, gdy przegrali jakąś bitwę, lub gwałt traktowali jako nagrodę dla siebie za wygraną. "Pili i brali narkotyki przez cały dzień i noc, bez względu na to, czy świętowali zabójstwo żołnierzy Armii Krajowej Somalii, czy żołnierzy AMISOM, czy też opłakiwali stratę kolegów" - powiedziała Fatuma.\nFatuma przyznała, że chciała stać się częścią tej grupy, dopóki nie zobaczyła na własne oczy, co się tam dzieje. Rok temu udało jej się uciec z obozu. Wróciła do domu, ale nie znalazła tam zrozumienia i współczucia: „Zdiagnozowano u niej HIV, została wykluczona ze społeczeństwa i napiętnowana przez lokalną społeczność" - donosi „The Standard” .\n10:07 15 grudnia 2017\nisis, kobiety, terroryści, niewolnictwo seksualne, depresja, islam, nawrócenie


Szczęśniak Pojazdy Specjalne, Samochody gaśnicze\nFirma Szczęśniak Pojazdy Specjalne to przedsiębiorstwo prywatne założone w 1992 roku. Rocznie produkowane jest ponad 200 pojazdów z czego 80 % stanowią pojazdy dla straży pożarnej, a pozostałe 20% stanowią pojazdy wojskowe czy specjalne. Są one użytkowane w 30 krajach. Największym atutem firmy jest jej prawie 30 letnie doświadczenie, innowacyjne podejście do konstrukcji oraz elastyczność umożliwiającą produkcję zarówno jednego pojazdu jak i całej serii. Naczelny hasłem firmy jest, że pasja gwarancją najwyższej jakości. Jako firma rodzinna bardzo dużą uwagę przykłada jakości i bezpieczeństwa produkowanych pojazdów. Od 2019 firma znajduje się wykazie przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym kraju wskazanym rozporządzeniem Rady Ministrów co stanowi wyraz najwyższego zaufania ze strony Państwa. [ czytaj więcej ]\nKonkurs fotograficzny 2021-04-20\nIII miejsce w konkursie „INNOWACJE DLA BEZPIECZEŃSTWA I OBRONNOŚCI” 2021-04-19\nPracownik Działu Handlowego POSZUKIWANY 2021-03-08\nKontakt 24/7 Piotr + 48 667 103 103\nCopyright 2021 by SZCZĘŚNIAK Pojazdy Specjalne Sp. z o.o.


2010 Luty 17 « Dziennik gajowego Maruchy\nPiS i „Gazeta Wyborcza” suflują Radiu Maryja\nArtykułu nie komentujemy, bośmy chyba na to za mało rozgarnięci. Tradycyjnie też oznajmiamy, iż niekoniecznie jesteśmy za albo przeciw, a jedynie staramy się informować, co w trawie piszczy.\nTytuł bije po oczach: „Radio Maryja stawia na Lecha Kaczyńskiego”. Nieźle. Czytam z ciekawością dalej, kto też w Radiu Maryja stawia na prezydenta, który przegra.\nOtóż Antoni Macierewicz, gość rozgłośni, który nie pozostawia złudzeń: „Kto poza prezydentem Kaczyńskim mówi o sprawach społecznych? O biedzie? O prawach robotników? O stoczniach? O rolnikach?” I sam sobie odpowiada: „Nikt poza urzędem prezydenckim o to nie zabiega. To oligarchiczno-komunistyczny twór, który się upasł na polskich pieniądzach i na rabunku własności, który z bezczelnością Sobiesiaka spycha wszystko, co słabsze, na margines. I jedynie urząd prezydencki stoi temu na przeszkodzie” – doprecyzowuje Macierewicz. Kończy zaś niezwykle dramatycznie: „Jeżeli nie wesprzemy pana Lecha Kaczyńskiego, to możemy wszystko stracić”.\nPo tak brawurowej obronie urzędującego prezydenta „Gazeta Wyborcza” wyciąga wniosek: „Poparcie Kaczyńskiego to przełom w najnowszej historii Radia Maryja”. Tę karkołomną myśl podpiera wypowiedzią ważnego – jak go nazywa – polityka w PiS, pytając skąd to ocieplenie między radiem a Pałacem? „Zaczął się rok wyborczy. Waśnie idą w kąt. Realny wybór to Lech Kaczyński albo kandydat Platformy” – odpowiada “Gazecie” ważny polityk PiS.\nNo i zasępiłem się, bo tekst przeczytałem dwa razy i nigdzie nie znalazłem śladu wypowiedzi, że Radio Maryja wesprze Lecha Kaczyńskiego. Ba, powiem więcej, z tekstu artykułu, jak i przebiegu audycji wynika, że słuchacze toruńskiej rozgłośni Lecha Kaczyńskiego po prostu nie trawią, mocno się od niego dystansując, pomimo ostrzeżeń Antoniego Macierewicza, że wybór kogo innego „rozbije obóz patriotyczny”. [Faktem jednak pozostaje niezbitym, iż Radio Maryja ściśle współpracuje z PiS-em, nieustannie zaprasza polityków PiS do studia, totalnie ignoruje narodowców i udaje, że nie wie, iż to PiS-owski prezydent podpisał haniebny dokument rezygnacji z suwerenności Polski – admin]\nPrawo i Sprawiedliwość popełniło błąd angażując się razem z „Gazetą Wyborczą” w ustawianie mebli w Radiu Maryja. Wypowiedzi pewnego „ważnego polityka PiS” (idę o zakład, że z Torunia), który ogłosił na łamach wrogiej Radiu gazecie, że „waśnie idą w kąt”, nie jest tym, co będzie w rozgłośni dobrze przyjęte. Ponadto próba poróżnienia przez owego „ważnego polityka PiS” Radia Maryja z „Naszym Dziennikiem”, kiedy stwierdził, cyt.: „Inna jest wrażliwość w Toruniu, inna w Rembertowie, gdzie jest redakcja Naszego Dziennika” (chodziło o fakt, że „Nasz Dziennik” ciepło pisał o kandydacie Marku Jurku), jest zaskakującą ingerencją w obszar omijany dotychczas przez pisowców. Z pewnością zostanie to w Toruniu odnotowane.\nJest pewne, że na „odcinek Radia Maryja” zostaną rzuceni zajadli obrońcy nieudanej prezydentury Lecha Kaczyńskiego spod znaku mitycznej frakcji „narodowej” w PiS-ie. Pojawiać się będą na antenie Radia Maryja, bo dlaczegóż nie? Niech chwalą i pudrują, ściemniają i czarują, niech straszą i nawołują, apelują i proszą, Radio jest cierpliwe, daje się gościom wygadać. Daje się też wygadać słuchaczom, którzy nie w ciemię bici na Lecha Kaczyńskiego reagują z daleko idącym dystansem. Dla nich jego prezydentura to zawód i rozczarowanie, o czym świadczą głosy podczas audycji Macierewicza przytoczone przez „Gazetę Wyborczą”: – Pan Lech Kaczyński przestał być moim prezydentem. I sądzę, że przestał być prezydentem wszystkich, którzy na niego głosowali.\nTo niezwykle celne podsumowanie jest przekleństwem dla Prawa i Sprawiedliwości. Takich nastrojów nie zwalczy się przez siedem miesięcy jakie pozostały do wyborów, nawet przy pomocy najbardziej cwanych pijarowców, gdyż słuchacze Radia Maryja są na ich sztuczki wyjątkowo impregnowani. Ze słuchaczami tymi jest też taki kłopot, że oni postrzegają świat bardzo prosto, stosując zasadę tak-tak, nie-nie, co nie jest dobrą wiadomością dla Lecha Kaczyńskiego. Nadto Prawo i Sprawiedliwość, ustami Antoniego Macierewicza, popełniło kolejny istotny błąd – zaczęło dyskredytować Marka Jurka jako kandydata na prezydenta. Dało tym samym do zrozumienia, że jest to kandydat groźny dla Lecha Kaczyńskiego i liczący się.\nKrytyka Marka Jurka, którego kościeć ideowy jest zdecydowanie lepszej próby niż Kaczyńskiego, przeprowadzona na antenie toruńskiej rozgłośni przez Macierewicza prawdopodobnie przyniesie skutek odwrotny od zamierzonego. A to dlatego, że słuchacze RM dostając sygnał od przedstawiciela nielubianego przez nich Lecha Kaczyńskiego, że jego konkurent jest „be”, tym większą sympatią obdarzą tego konkurenta, traktując jako alternatywę, której obawia się Pałac Prezydencki. To sprawia, że nie ma dla Prawa i Sprawiedliwości dobrego wyjścia. Być może PiS pójdzie w zaparte i będzie udowadniać, że czarne jest białe, i że Lech Kaczyński to współczesne wcielenie Marszałka Piłsudskiego, a być może Jarosław Kaczyński przywdzieje worek pokutny i w imieniu brata i stanie u bram rozgłośni, sypiąc głowę popiołem z gorącym zapewnieniem, że jego brat przejrzał już na oczy i teraz już będzie inaczej. Wszystko zdarzyć się może, zwłaszcza u Kaczyńskich.\nJedno jest pewne. Wybory odbędą się jesienią, a ludzie na nie pójdą. Pójdzie też elektorat Radia Maryja, bo zawsze chodzi. Pójdzie uzbrojony w wiedzę o pięcioletniej prezydenturze Lecha Kaczyńskiego. Będzie miał przed oczami jego stosunek i wypowiedzi w sprawie ustawy antyaborcyjnej, skwapliwe podpisanie Traktatu Lizbońskiego, czy lekceważenie Kresowiaków długim milczeniem w sprawie gloryfikacji Bandery i UPA. Nie będzie już miał przed sobą dziewiczego kandydata Lecha Kaczyńskiego, dzielnego szeryfa z NIK-u i nieugiętego prezydenta Warszawy walczącego z „układem”. To se ne vrati. Będzie zmęczony i przytłoczony brakiem sukcesów Prezydent RP Lech Kaczyński. Prezydent, który roztrwonił sympatię wielu swoich dawnych sojuszników, prezydent na wskroś partyjny, realizujący rodzinny scenariusz polityczny, prezydent starający się ocalić ostatni przyczółek władzy, jaki pozostał w orbicie jego formacji\nStawiając na Lecha Kaczyńskiego Prawo i Sprawiedliwość robi Radiu Maryja kłopot. Kłopot duży, bo kandydat jest lichy i nie do końca akceptowany przez słuchaczy toruńskiej rozgłośni. Kłopot także dlatego, że jest to kandydat nieprzewidywalny i nikt nie zagwarantuje, że w końcówce kampanii nie wytnie jakiegoś numeru byle poszerzyć swoją bazę wyborczą, np. na kierunku feministycznym, albo lewicowym, ku czemu ma inklinacje. I to jest właśnie ten kłopot, jaki funduje Prawo i Sprawiedliwość Radiu Maryja. Jest w tym diaboliczna przebiegłość PiS-u, żeby tak zbudować przedwyborczy klimat, by zmusić toruńską rozgłośnię do poparcia kandydata, który w wielu obszarach jest jej obcy. To wreszcie próba uczynienia z Radia Maryja kolejnej przystawki, bez których Prawo i Sprawiedliwość nie potrafi w dłuższej perspektywie funkcjonować.\nNa szczęście wybory to okazja do zrobienia przeciągu. To szansa na otwarcie okna na przestrzał i dania haustu świeżego powietrza także tym, którzy mają dosyć zaduchu jaki trawi, a właściwie otępia prawą stronę sceny politycznej. Dzisiaj jest tak, że uchwyt od okna ukradło Prawo i Sprawiedliwość, tłumacząc że nie jest on potrzebny, bo pomieszczenie jest klimatyzowane, przezornie nie wspominając, że pilot do klimatyzacji znajduje się w ręku Jarosława Kaczyńskiego. Jest jednak na to dość proste remedium – wystarczy stłuc szybę. Nie jest to wprawdzie rozwiązanie eleganckie, ale mamy w końcu do czynienia ze środowiskiem, które elegancję już dawno temu zawiesiło na kołku. Kto rozbije tę szybę jako pierwszy nie wiadomo. Marek Jurek? Być może, w końcu jako jedyny z kontrkandydatów Lecha Kaczyńskiego na prawicy odnotowuje poparcie w przedziale 2-5 proc. I chyba może być większe, skoro PiS tak gwałtownie go zaatakowało.\nGdzie jest głos drugiej strony?\nS.Remuszko: sytuacja na Białorusi – gdzie jest głos drugiej strony?\nJednostronność prezentowania przez media sytuacji na Białorusi, budzi coraz większe zdumienie w oczach szeroko rozumianej opinii publicznej. Świadczą o tym głosy w dyskusjach na wielu forach internetowych. Jednym z takich wystąpień jest głos red. Stanisława Remuszki, znanego z niezależnego myślenia publicysty, który w tej sprawie wypowiedział się na stronie internetowej dziennika „Rzeczpospolita”. Cytujemy ten głos w całości:\nPrzypuszczam, po pierwsze, że prócz pani Andżelyny i jej kilku przyjaciół (ciągle te same nazwiska – to nie zarzut, tylko liczba) żyje jeszcze kilkanaście (kilkadziesiąt, kilkaset – niepotrzebne skreślić) TYSIĘCY Polaków na Białorusi. Pytam: dlaczego nic nie wiemy o tym, co oni myślą, co czują, co wiedzą? Gdzie są ich opinie? Gdzie jest ich głos? Czy oni kryją się w ziemiankach i w lasach przed prześladowaniami białoruskiego KGB? Dlaczego tych zastraszonych rodaków nie pokazuje dzielna telewizja Biełsat z pania Agnieszką Romaszewską na czele?\nPo drugie: gdzie jest “oficjalne stanowisko” REŻIMOWEGO (to nie moje określenie) Związku Polaków na Białorusi? Czy to są ludzie/obywatele drugiej kategorii? Bez prawa głosu? Bezrozumne dzieci, nieświadome istoty rzeczy?\nPo trzecie: mamy do czynienia z oczywistym fenomenem postkomunizmu. Białorusini (w tym Polacy białoruscy) masowo KOCHAJĄ Łukaszenkę – w tym przynajmniej sensie, iż dają mu demokratyczną legitymację wyborczą, co potwierdzają gremialnie (choć niechętnie) obserwatorzy z samej Unii Europejskiej. Skoro tak, to my, Polacy znad Wisły, obywatele wolnej demokratycznej Polski, z tak ogromną historyczną tradycją szacunku dla wolności innych narodów, NIE MAMY ŻADNEGO, ale to absolutnie żadnego prawa, moralnego ani patriotycznego, aby żądać od tych głupich i tępych braci zza Buga, aby porzucili swoje przekonania i przyjęli nasz polityczny punkt widzenia. Nasz model. Chcą co chcą – to i maja co chcą. NIE WOLNO nam się temu przeciwstawiać w ten sposób, na litość boską! Przecież ci ludzie nie są przedmiotami, przecież mają swoją godność!\nChętnie pojadę na Białoruś po to, żeby w sposób nieskrępowany porozmawiać ze WSZYSTKIMI, żeby przypatrzeć się tym strasznym represjom, żeby dać potem świadectwo PRAWDZIE w wolnych mediach wolnej Polski. Czekam na zaproszenie, choćby od Czerwonego Diabła! Ludzi rozumnych i dobrych pozdrawiam serdecznie i z respektem : – )\nStanisław Remuszko, za: rp.pl


Jak dobrze rozbudować dom? - Sztuka architektury\nStrona główna Praktyka Wyniki konkursów Don’t Move, Improve! 2021...\nDon’t Move, Improve! 2021 – najlepszy projekt rozbudowy domu\nData dodania: 31.05.2021 Czas czytania: ~1 min\nTworzony przez organizację New London Architecture konkurs Don’t Move, Improve! 2021 ma na celu docenianie kreatywnych projektów na rozbudowy londyńskich domów. Konkurs ma na celu pokazanie różnorodności pomysłów, docenienie bogactwa form, jakie można stworzyć w ramach niełatwego i skromnego pod względem skali działania, jakim jest rozbudowa lub przebudowa miejskiego domu.\nJak dobrze rozbudować dom?\nW tym roku jury konkursu Don’t Move, Improve! 2021U znało, że spośród zgłoszonych realizacji najciekawszą nadesłała pracownia Studio Ben Allen. Ich pomysł na rozbudowę domu w londyńskiej dzielnicy Haringey, projekt noszący nazwę The House Recast zdobył pierwszą nagrodę w tegorocznej edycji londyńskiego plebiscytu.\nNajlepszy projekt rozbudowy domu wg jury konkursu Don’t Move, Improve! 2021 mógł powstać dzięki wielkiej otwartości inwestorów. Autorzy tego projektu podkreślają, że od klientów dostali pełną swobodę, zgodę na eksperymentowanie i wspieracie w proponowaniu nawet nieco szalonych pomysłów. Dzięki temu architekci zdecydowali się na sięgnięcie po mało w przypadku podobnych realizacji popularne prefabrykaty.\nChoć w projekcie rozbudowy domu wykorzystano gotowe elementy, powstała w ten sposób bryła jest na wskroś oryginalna. Głównym materiałem jest w niej beton barwiony na różne kolory. Architekci zdecydowali się ograniczyć do wykreowania kompozycji z prostych kształtów i gładkich powierzchni, w których środkiem wyrazu są faktura surowego betonu i kolor. Tom Foxall, jeden z członków jury konkursu Don’t Move, Improve! 2021 podkreśla, że mimo zupełnie innych, współczesnych środków wyrazu, jakimi posłużyli się architekci z pracowni Studio Ben Allen obie części bryły są ze sobą niezwykle zintegrowane i spójne. Mimo że powstały w różnych okresach tworzą harmonijną całość.\nRozbudowa Domu, Architektura Zagraniczna, Wyniki Konkursu Architektonicznego


Exceed WMN CF SL 8.0 13.699 zł\nJeśli planujesz kupno karbonowego hardtaila, który nie zawiedzie cię podczas najważniejszych wyścigów, to Exceed WMN CF SL 8.0 będzie idealnym wyborem nawet na najcięższe wyścigi XC i maratony. Exceed WMN CF to karbonowy hardtail zaprojektowany specjalnie dla ambitnych kolarek górskich. Rozmiary S, M i L z geometrią zoptymalizowaną pod wyścigi idealnie pasują do 29-calowych kół, zaś dla rozmiaru XS przygotowaliśmy koła 27,5-calowe. Na wszystkich rozmiarach jazda pozostaje jednak żwawa i wysoce reaktywna. Również karbonowa kierownica jest węższa, a mostek krótszy, by zapewnić dokładne sterowanie i dopasowanie do kobiecych potrzeb. Chwyty Ergon GA30 oferują wysoki komfort, by zapobiec zmęczeniu rąk. Z przodu wyposażyliśmy rower w widelec amortyzowany RockShox SID WC Light Tune z technologią Boost i 100-milimetrowym skokiem. Technologia Light Tune została stworzona specjalnie dla Canyon i zapewnia poziom tłumienia dopasowany do dla lżejszych kolarek dzięki czemu widelec jest bardziej czuły i komfortowy. Do długiej listy najwyższej klasy osprzętu można dodać 12-rzędowy napęd SRAM X01 Eagle, zapewniający szybką i pewną zmianę przełożeń, która może mieć kluczowe znaczenie w wymagających wyścigach. A dzięki zakresowi koronek od 10 do 50 zębów, poradzisz sobie na każdym nachyleniu terenu. Najlżejsze aluminiowe koła firmy DT Swiss, DT Swiss XR 1501 Spline ONE zapewniają dokładne sterowanie, a dołączenie do nich 2,2-calowych opon Maxxis Ardent Race z przodu i Maxxis Ikon z tyłu daje idealną przyczepność i stabilność na zakrętach, bez rezygnacji z niskich oporów toczenia. Rower Exceed WMN CF SL 8.0 to godny zaufania wybór na długie wyścigi XC, maratony i ciężkie treningi.\nRockShox SID World Cup to popularny amortyzowany widelec z najwyższej półki stosowany w wyczynowych rowerach crossowych. Light Tune – technologia opracowana specjalnie dla marki Canyon – gwarantuje lepszą reaktywność konstrukcji podczas użytkowania przez lżejszych riderów. Wykonane z włókna węglowego korona widelca i rura sterowa oraz konstrukcja SID przekładają się na imponującą lekkość widelca.\nIdealne do rowerów do jazdy w terenie. Z sercem hamulców DH, lecz zoptymalizowane do jazdy w terenie. Poziom włókna węglowego użytego w tarczach zapewnia lekkość hamowania dzięki designowi DirectLink, zaś dwutłokowe hamulce z zaciskiem typu monoblok zapewniają niezawodność.


Ścianka 3D Dysk - Ścianki tkaninowe - Mado Media\n» Ścianka 3D Dysk\n3D Dysk to tkaninowa ścianka reklamowa, która przyciąga oczy swoim nietypowym kształtem. Bez problemu wybije się wśród innych nośników reklamy, a solidny rozmiar pozwoli na zaprezentowanie okazałej grafiki.\nTen rozmiar dodatkowo zapewnia dużą podstawę, dzięki której 3D Dysk jest niezwykle stabilny. Warto tutaj wspomnieć o jeszcze jednym atucie konstrukcji – nie potrzebuje żadnych narzędzi do składania. Dzięki temu każdy jest w stanie bez problemu szybko postawić cały stelaż.\nWytrzymały materiał doskonale nadaje się do kolorowych wydruków – barwy są wyraźne i długo zachowują oryginalną świeżość. Tekstylny wydruk naciąga się na konstrukcje i zapina przy pomocy zamka błyskawicznego. Dzięki temu nakładanie jej jest szybkie, łatwe, a grafika zawsze pozostaje doskonale naciągnięta. Zarówno jednostronny, jak i dwustronny wydruk sprawdzi się doskonale w każdej sytuacji i pozwoli zaprezentować dowolną grafikę.\n3D Dysk jest łatwy w transporcie. Składa się do niewielkich rozmiarów i łatwo można go przenieść tam, gdzie akurat jest potrzebny. Ułatwi to dodawana do zamówienia wygodna torba transportowa.\nŚcianka ma ciekawy kształt. Łatwo się ją składa. Uznanie za jakość grafiki. Pozdrawiam Karol


Eufrat i Tygrys. Od Eufratu do Tygrysu (recenzja) - Gry planszowe - POLTERGEIST\n» Recenzje » Eufrat i Tygrys\nRedakcja: brak informacji\nPierwszy raz z Eufratem i Tygrysem spotkałem się przy okazji przeglądania zapowiedzi wydawniczych wydawnictwa Lacerta. W katalogu pozycji wydawniczych zajmował miejsce pomiędzy Wysokim Napięciem, a Książętami Florencji. Tytuł przykuł moją uwagę, gdy zobaczyłem nazwisko projektanta – Reinera Knizii, którego cenię m.in. za Konfrontację czy Przez Pustynię. Według zapowiedzi miała to być gra opowiadająca o rozwoju pierwszych królestw w deltach obu rzek. Według obiegowej opinii gry tego projektanta charakteryzują się dobrą mechaniką, słabo powiązaną z tematyką rozgrywki. Eufrat i Tygrys uchodzi zaś za ukoronowanie jego talentu.\nPo zakupie gry pierwsze wrażenie robi waga pudełka. Nie jest to gra, którą można schować do kieszeni i zabrać ze sobą do pubu. Po otwarciu opakowania wzrok przykuwa bogactwo i wykonanie elementów. Wyraziste kolory, drewniane elementy i miniaturki monumentów robią dobre wrażenie. Zasłonki dla graczy dobrze współgrają z konwencją gry. Żetony wykonane są z twardego kartonu. Tekturowa plansza jest odporna na rozlewy wód pochodzących z innych źródeł niż Eufrat i Tygrys. Instrukcja wydana została bardzo starannie, obfituje w dużą ilość ilustracji i nawiązań historycznych. Podstawowe reguły znajdują się również na kartonowej planszy. Pomaga to przypomnieć sobie najważniejsze zasady, oraz ułatwia naukę gry. Przykłady i ilustracje ułatwiają zrozumienie prawideł rządzących rozgrywką. Pomimo pewnej złożoności, wszystkie elementy mechaniki stają się intuicyjne już w trakcie pierwszej partii. Staranne wykonanie sprawia, że "gra jest warta swojej ceny". Duża ilość drewnianych elementów, urokliwe zasłonki (każda zwieńczona inaczej!), woreczek na żetony – gra cieszy dziecko ukryte w większości miłośników gier planszowych.\nGracze wcielają się w role władców dynastii rządzących starożytnymi państwami. Do swojej dyspozycji mają czterech przywódców odpowiadających za różne elementy rozwoju społeczeństw (rolnictwo, handel, osadnictwo, religia). Przy pomocy kafelków symbolizujących te cztery dziedziny, wznoszą budowle i zdobywają różne rodzaje punktów zwycięstwa, odpowiadające określonym sferom. Na pierwszy rzut oka mechanika nie wydaje się zbyt interesująca. Dociągnięcie do 6 kafelków, wystawienie do dwóch z nich, ewentualne rozstawienie przywódcy – dość podobne elementy występują w Carcassonne czy Przez Pustynię. Kluczem do sukcesu gry są jednak warunki zwycięstwa. W Eufracie do ostatecznego punktowania liczy się wyłącznie najsłabsza sfera rozwoju danego gracza. Oznacza to, że gracz rozwijający równomiernie wszystkie dziedziny wygra z przeciwnikiem, który zaniedbał jedną z nich kosztem innych. Ilość posiadanych przez gracza punktów zwycięstwa jest tajna. Ze względu na dużą ilość interakcji zawartej w grze, czasami dochodzi do sytuacji, gdy władca pozbawiony szans na zwycięstwo ma zbyt duży wpływ na punktację pozostałych graczy. Pomimo posiadania małej ilości punktów, może on zaburzyć balans sił na planszy i odebrać faworytowi szansę na zwycięstwo. Efekt ten występuje stosunkowo rzadko. Większość rozegranych przeze mnie gier była wyrównana. Historia Bliskiego Wschodu nie byłaby jednak kompletna bez wojen i przewrotów. Władający potężnym królestwem może w każdej chwili stać się wygnańcem, pozbawionym wpływów i znaczenia. Królestwa na planszy mogą w każdej chwili zmienić władcę. Przewrót, wspierany przez kapłanów (czerwone kafelki), może zakończyć się wyniesieniem na tron przedstawiciela innej dynastii. Drugim rodzajem konfliktu są wojny, toczone przez królestwa sąsiadujące ze sobą. Narzędziem walki nie są tutaj armie, ale budynki. Królestwo składające się z kilkunastu targowisk, świątyń i osad będzie miało kolosalną przewagę nad nowo utworzonymi państwami. Stawką w wojnie jest duża ilość punktów zwycięstwa i kontrola nad obszarem połączonych królestw. Oba rodzaje konfliktów wnoszą do gry dużo interakcji. Niezależnie od ilości graczy biorących udział w rozgrywce, pozostają one ważnym źródłem punktów zwycięstwa. W rozgrywce dwuosobowej może występować efekt kuli śnieżnej, graczowi kontrolującemu główne królestwo na planszy trudno jest odebrać panowanie. Prowadzi to do stopniowego powiększania jego przewagi nad przeciwnikiem. Oprócz wojen królowie mogą również wznosić monumenty, generujące co turę stałą liczbę punktów. Wybrańcy Bogów mogą również dwukrotnie w czasie gry wezwać niebiosa na pomoc, niszcząc zabudowania przeciwnika. Obydwa te elementy sprawiają, że rozgrywka nabiera „głębi strategicznej”. Nieuwaga w trakcie rozstawiania kafelków może spowodować gwałtowną utratę władzy. Mechanika rozgrywki jest elegancka i intuicyjna. Prostota zasad kryje w sobie dużą ilość możliwości taktycznych.\nW trakcie gry miałem wrażenie uczestnictwa w prawdziwych procesach historycznych. Na moich oczach królestwa rozkwitały i upadały, dzieliły się i łączyły, toczone były wojny i zawierano sojusze – wszystkie elementy historii starożytnej zostały odwzorowane za pomocą stosunkowo prostej mechaniki. Nie ma tutaj miejsca na długie listy wyjątków i aneksów do instrukcji, jest za to przestrzeń dla miłośników strategii i taktyki. Gra zawiera elementy losowe. Wpływ losowości jest tym silniejszy, im bardziej początkujący są gracze. Po każdej kolejnej rozgrywce dostrzega się kolejne niuanse strategiczne. Dzięki dużej ilości możliwych do obrania strategii, rozgrywka przez długi czas potrafi zaskoczyć. Wpływ losowości silnie zmienia się, w zależności od liczby graczy. W grze dwuosobowej brak szczęścia jest znacznie bardziej dotkliwy, niż w rozgrywce czteroosobowej. W zależności od ilości graczy, zmienia się zakres planowania. Przy grze dwuosobowej można skutecznie przewidywać ruchy na 5-6 kolejek naprzód. Przy rozgrywce czteroosobowej więcej jest taktyki, a mniej strategii. Pomimo obecności elementów konfliktowych, gra podoba się moim znajomym preferującym gry o pokojowym charakterze. Krótki czas trwania pojedynczej tury sprawia, że zjawisko paraliżu decyzyjnego jest marginalne. Czas całej rozgrywki waha się od 45 minut do dwóch godzin.\nGra powinna spodobać się wszystkim miłośnikom gier strategicznych i ekonomicznych. Ilość możliwych do wykorzystania strategii sprawia, że polubią ją zwolennicy łamigłówek i gier logicznych. Mało jest w niej śmiechu, więcej myślenia i przewidywania – miłośnicy gier imprezowych mogą nie polubić tej pozycji. Przyjemność płynąca z rozgrywki silnie zależy od ilości jej uczestników. Gry dwuosobowe, zwłaszcza te toczone przez doświadczonych strategów, cechuje pewna powtarzalność i stosunkowo większa losowość. Tygrys i Eufrat rozlewają się w pełni, dopiero gdy do stołu usiądą trzy, lub cztery dobrze obeznane z grą osoby. Początkujący, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z planszówkami mogą jednak czerpać dużą przyjemność również z gier dwuosobowych. Graczom preferującym lżejsze (w sensie strategicznym) tytuły gra może wydawać się sucha i pozbawiona "iskry". Według innych, mechanika jest elegancka i dobrze powiązana z tematyką gry. Subtelności zawarte w zasadach mogą sprawić że osoby rozpoczynające karierę planszówkowicza będą zagubione. Wrażenie to mija jednak po pierwszej rozgrywce. Dobre wykonanie sprawia że gra doskonale nadaje się na prezent dla każdego pasjonata gier planszowych. Jeśli:\npolubiłeś Carcassonne lub Neuroshimę Hex a masz ochotę na grę o większej liczbie możliwości\ncenisz głębię strategiczną Caylusa i Wysokiego Napięcia a masz ochotę na grę o większej interakcji\nlubisz tworzyć własne strategie i kombinacje a nie lubisz brydża ani szachów,\n...wtedy polubisz pływanie po wodach Eufratu.\nTagi: Reiner Knizia | Eufrat i Tygrys\n"Prostota zasad kryje w sobie dużą ilość możliwości taktycznych. "\nBardzo ładnie powiedziane. Ten zdanie skojarzyło mi się od razu z grą komputerową Defcon. Grał kto może?\nJa :) Defcon, kurcze pograłbym z kimś :) moje gg 2070500 :)


Problem nadgodzin jest o tyle skomplikowany, że w zasadzie nie regulują go ustawy a raczej wynika z prawa umów (contract law), bardzo istotnej gałęzi opartego na precedensach systemu Common Law. Dlatego też, sposób naliczania nadgodzin jest jednym z podstawowych powodów, dla których warto dokładnie zapoznać się z umową (contract of employment) i wszelkie wątpliwości wyjaśnić już podczas rozmowy o pracę. Jest to szczególnie istotne w przypadku osób, które przyjechały do Anglii w celu zarobienia pieniędzy w stosunkowo krótkim czasie i planują wykorzystać w tym celu każdą dodatkową możliwość. Oferty pracy mogą wyglądać podobnie, np. pracodawcy oferują taką samą stawkę godzinową, jednak podczas rozmowy kwalifikacyjnej może się okazać, że w jednym zakładzie pracy można „dorobić” na nadgodzinach w weekendy, a w drugim nie. Przypominamy, że jeżeli nie posiadamy umowy (pracodawca nie jest zobowiązany jej spisać (temat ten był opisany w poprzednich numerach PE, dostępny jako FAQ na stronie www.prawopracy.co.uk), możemy domagać się tak zwanych „written particulars of employment”, które powinny zawierać dokładną informację na temat sposobu naliczania nadgodzin.\nNadgodziny definiowane są w umowie jako czas przepracowany ponad tak zwany normalny czas pracy (normal working time), czyli liczbę godzin, które zgodnie z umową musimy przepracować każdego tygodnia. Poza wspomnianym w poprzednim tygodniu ograniczeniem 48 godzin tygodniowo (bez korzystania z opcji opt out) pracodawca może ustalić sobie właściwie dowolnie liczbę godzin, jeżeli zgodzą się na nią pracownicy. Nie ma również ma przepisów regulujących wysokość stawek. Stawka za „normalne” godziny może być równa a nawet teoretycznie wyższa niż za nadgodziny, choć w praktyce oczywiście jest na ogół odwrotnie. Jedynym ograniczeniem jest to, że obie stawki muszą być, co najmniej równe ustawowej stawce (National Minimum Wage). Zatem, odpowiedź na pierwsze dwa pytania brzmi: w tej dziedzinie panuje duża dowolność i w zasadzie wszystko zależy od tego jak umówiliśmy się z pracodawcą.\nNatomiast odpowiedź na trzecie pytanie jest dużo bardziej skomplikowana. Związek urlopu z nadgodzinami polega na tym, że podczas urlopu otrzymujemy wynagrodzenie w oparciu o wynagrodzenie tygodniowe (week’s pay) zdefiniowane w artykule 221(2) ustawy Employment Rights Act 1996 jako „normal working hours.” Jak należy rozumieć to stwierdzenie? W sprawie Tarmac Roadstone Ltd v Peacock (z 1973 roku) Sąd Apelacyjny (Court of Appeal) zdecydował, że są to godziny wynikające z jasno określonych, obowiązujących obie strony zapisów umowy (hours which are fixed and obligatory on both sides). Co zatem dzieje się w sytuacji gdzie nieuczciwy pracodawca w celu wypłacenia niższego wynagrodzenia za urlop celowo ustala niższą liczbę godzin podstawowych i zmusza pracownika do pracowania większej ilości godzin zdefiniowanych w umowie jako „dobrowolne” nadgodziny? W jednym z niedawnych orzeczeń (03.11.2004) Londyński Apelacyjny Trybunał Pracy (The London Employment Appeal Tribunal - EAT), w sprawie Refrigeration Norwest (Chester) Ltd v R M Unwin, badał sprawę pracownika, który przez prawie 9 lat pracował 35 godzin tygodniowo, mimo, że w kontrakcie miał zapisane 20 godzin. Trybunał zadecydował, że należy przyjąć jako „normal working hours” ilość godzin zapisanych w kontrakcie (20). Czy należy, zatem przyjąć, że jeżeli pracodawca ma „sprytnie” napisaną umowę może sobie „zaoszczędzić” pieniądze płacone za nasz urlop? Czytając samą decyzję trybunału można by przyjąć, że rzeczywiście tak jest. Warto jednak zapoznać się z uzasadnieniem podanym przez Honourable Mr Justice Bean (zbieżność nazwisk z Jasiem Fasolą jest tutaj zupełnie przypadkowa), który napisał, że taki werdykt zapadł, ponieważ nie mógł się on dopatrzyć znamion celowego działania pracodawcy na niekorzyść pracownika (sham). Możemy mieć, zatem nadzieję, że o ile uda nam się udowodnić złe intencje pracodawcy, trybunał może uznać nadgodziny jako część Normal Working Hours a tym samym nasze wynagrodzenie za urlop będzie adekwatne do wynagrodzenia jakie na ogół otrzymujemy.\nIstnieją jeszcze inne oddzielne prawne zagadnienia związane z nadgodzinami. Przykładowo ich konsekwentne odmawianie niektórym pracownikom może, w niektórych przypadkach, być uznane jako element dyskryminacji. Inna istotną zasadą jest to, że pracodawca, aby „zmusić” pracownika do wzięcia nadgodzin musi mieć zapisaną odpowiednią klauzulę w umowie. Dlatego też zwolnienie za odmowę pracy podczas nadgodzin bez odpowiednich zapisów w umowie będzie bezprawne (unfair dismissal).\nNa końcu warto wspomnieć, że choć nie jest to ani uregulowane ustawowo, ani zapisane w kontraktach, częstą praktyką w Wielkiej Brytanii jest to, że pracownicy, zwłaszcza lepiej opłacani, dobrowolnie zostają dłużej w pracy. Według badań przeprowadzonych przez związki zawodowe TUC dotyczy to aż 89 % kadry menadżerskiej, która zostaje dłużej średnio aż godzinę dziennie! Słowo dobrowolne jest tutaj względne. Działanie to wynika raczej z nadmiaru obowiązków, wyśrubowanych „targetów”, powszechnego w Anglii „understaffing” oraz oczekiwań, że pracownik „wykaże” swoje zaangażowanie. Dlatego, mimo, że nie jest to ani zgodne z prawem, ani nie przynosi nam bezpośrednich korzyści ekonomicznych, to jeżeli chcemy zrobić karierę musimy się liczyć z potrzebą pracy podczas „darmowych nadgodzin”. Natomiast na gorzej opłacanych stanowiskach, warto domagać się tego, aby pracodawca rzetelnie rozliczał czas wykonanej pracy.


Rafał Jemielita - wszystko na temat Rafał Jemielita | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : Rafał Jemielita\nTen Typ Er - test mocarnej Hondy\nHonda Civic Type R – sportowy potwór pełen sprzeczności. Nie jest to samochód idealny, ale jazda nim to naprawdę gruba sprawa. I piszemy tak wcale nie z powodu gabarytów naszego redaktora. Grubi mężczyźni powinni założyć w Polsce jakiś „związek zawodowy”. Nie dość, że człowiek musi płacić podwójnie za jedzenie,…\nPozazdrościsz fury św. Mikołaja!\nNa pewno kiedyś chciałeś przejechać się tym, co miał okazję testować nasz kolega z redakcji obok. Znany dziennikarz motoryzacyjny Rafał Jemielita, w związku z nadchodzącymi świętami, ma dość nietypową niespodziankę. Wydawałoby się, że w swojej wieloletniej karierze Rafał Jemielita – redaktor polskiego Playboya, naczelny…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Rafał Jemielita. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Rafał Jemielita) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Rafał Jemielita posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Rafał Jemielita jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 29 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 28.01.2014 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Wtorek 10.04.2018. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Rafał Jemielita ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Rafał Jemielita.