Obsługa admina (CS 1.6) - Poradniki - ErrorHead.pl - Twoja siec serwerow CS 1.6, CS:GO\nObsługa admina (CS 1.6)\nFastKilleR · 10 Lipiec · 99 · 0 · w Poradniki\nCzas online: 1d 13g 47m 25s\nNewsy, informacje i artykuły dotyczące naszych serwerów.\nJeśli napisałem w złym dziale proszę przenieść ten temat. Myślę że na forum powinien znajdować się temat w którym będzie wyjaśnione co i jak może robić admin, żeby można było tylko podać link jeśli jakiś przyszły admin by tego nie wiedział.\nW tym temacie chciałbym przedstawić wszystkie komendy potrzebne adminom.\n- Najpierw pisanie na HUD:\nTutaj wszystko należy robić na zwykłym chatcie:\n@ Przykladowa wiadomosc\nTutaj wiadomość wyświetli się z lewej strony ekranu.\n@@ Przykladowa wiadomosc\nTutaj wiadomość wyświetli się na środku ekranu.\n@@@ Przykladowa wiadomosc\nA tutaj z dołu ekranu.\nDomyślnie wiadomości mają biały kolor. Jednak nie bez powodu po ostatnim @ należy użyć spacji. Od razu po znaku @ można podać literkę która oznacza kolor wiadomości, np:\nWtedy wiadomość będzie koloru czerwonego.\nNa niektórych serwerach po podaniu tam dużej litery 'R' wiadomość będzie miała losowy z powyższych kolorów.\nBindowanie wiadomości wygląda następująco:\nbind "klawisz" "say @@cZapraszamy na nasz serwer TS3: ErrorSpeak.pl !"\nWtedy po wciśnięciu zbindowanego przycisku, na środku ekranu wyświetli się powyższa wiadomość (bez c na początku) w kolorze jasnoniebieskim.\n- Banowanie, wyrzucanie, zmienianie drużyny itd...\nWszystkie te operacje można wykonać w menu pod komendą:\nNależy ją wpisać w konsoli.\nMożna też wykorzystać inne komendy:\nPo wpisaniu tego otworzy się menu z banowaniem graczy.\namx_ban "5" "FastKilleR" "TXT"\nPo wpisaniu tego w swojej konsoli gracz o nicku 'FastKilleR' zostanie zbanowany na 5 minut z powodem 'TXT'. Nie zapominajmy o podwójnych cudzysłowach. Po wpisaniu w miejsce czasu '0' gracz zostanie zbanowany na zawsze. Czas podajemy w minutach (1440 minut = 1 dzień).\nOdbanowuje gracza o podanym SteamID. Można tam też podać IP. Na wielu serwerach niestety nie działa a admini nie zawsze mają do tego dostęp.\nPokazuje w menu listę graczy którzy już rozłączyli się z serwerem i umożliwia zbanowanie ich. Niestety zdarza się że nie działa na danym serwerze.\nOtwiera menu w którym można zrobić screeny graczowi. Screeny należy robić kiedy gracz jest podejrzany o posiadanie pewnego wspomagacza (cheata) i może on zostać uwieczniony na screenie. Jednak należy się dwa razy zastanowić przed zrobieniem screenów. Po pierwsze żeby nie zbanować kogoś kto tylko trochę wydaje się że ma cheaty, i po drugie aby zrobić screeny w odpowiednim momencie, czyli wtedy kiedy na zrzucie ekranu będzie szansa zobaczyć czy gracz rzeczywiście używa tego o co go osądzamy. Jeśli po wybraniu nicku gracza z menu otworzy się kolejne z wyborem ilości screenów, na ogół należy wybrać 5.\nTutaj możemy oznaczyć gracza tak, aby inni admini wiedzieli że go o coś podejrzewamy.\nTutaj otworzy się menu wyrzucania graczy. Po wybraniu gracza może pojawić się drugie menu z wyborem powodu.\namx_kick "FastKilleR" "AFK"\nPo wpisaniu tego gracz o nicku 'FastKilleR' zostanie wyrzucony z serwera z powodem 'AFK'.\nTutaj otworzy się menu, w którym można zmieniać drużyny graczy.\nTutaj otworzy się menu uderzenia graczy. Na ogół gracz nie zginie po uderzeniu go za większą ilość HP niż aktualnie ma.\namx_slap "FastKilleR" "1"\nTutaj gracz zostanie uderzony i straci 1 HP. I tutaj bez względu na aktualną ilość HP jeśli ta spadnie do 0 gracz zginie. Ta liczba na końcu nie jest potrzebna razem z tym cudzysłowem, wtedy gracz zostanie uderzony ale nie straci życia (chyba że wyleci gdzieś wysoko i spadnie).\nNatomiast tutaj gracz o nicku 'FastKilleR' zostanie zabity. Tutaj przypomnę że to wszystko wpisujemy w swojej konsoli.\namx_nick "FastKilleR" "leeT"\nTa komenda nie musi być dostępna na danym serwerze. Po jej użyciu nick gracza o nicku 'FastKilleR' zostanie zmieniony na 'leeT', oczywiście z ograniczeniami serwera czyli na ogół dopiero po odrodzeniu się.\nTutaj otworzy się menu z wyborem map. Po wybraniu którejś serwer od razu zmieni mapę na wybraną (nawet jeśli jest taka sama).\nTa komenda zmieni mapę na 'de_dust2'.\nTa otworzy menu w którym można rozpocząć głosowanie na mapy. Można wybrać maksymalnie 4 mapy. Po zakończeniu głosowania należy zaakceptować rezultat (wtedy mapa się zmieni) lub go odrzucić.\nTa komenda rozpocznie głosowanie czy zmienić na mapę 'de_dust2'. Można podać w ten sam sposób w cudzysłowach kolejne mapy, jednak przy większej ilości map lepiej jest użyć powyższej komendy do menu.\namx_vote "Zmiana mapy ?" "Tak" "Nie"\nTa komenda rozpocznie głosowanie "Zmiana mapy ?" z dwoma opcjami: Tak i Nie. Można podać również dwie kolejne opcje, może ich być maksymalnie 4. Jednak maksymalna długość tych opcji jak i samego pytania jest ograniczona. Dlatego należy pisać jak najkrótsze pytanie oraz odpowiedzi. Za długi tekst zostanie ucięty w menu.\namx_say Zapraszamy na nasze forum ErrorHead.pl !\nTa komenda wypisze na chat'cie powyższą wiadomość. Tutaj nie są już potrzebne cudzysłowy. Wszyscy gracze zobaczą tą wiadomość. Oczywiście samą komendę należy wpisać w konsoli lub ewentualnie zrobić bind z 'messagemode'.\namx_psay "FastKilleR" Nie kamp, bocie !\nTutaj wiadomość zostanie wysłana tylko do admina który ją napisał oraz do gracza w tym przypadku o nicku 'FastKilleR'. Dalej po nicku przy treści wiadomości cudzysłowy nie są już wymagane.\nPokaże listę obecnych graczy razem z ich SteamID oraz uprawnieniami.\nPokaże listę obecnych graczy, ich adres IP oraz ewentualnie typ steam oraz typ adresu IP (dynamiczny, statyczny, ...). Na ogół komenda jeśli jest na serwerze, dostęp do niej mają również zwykli gracze.\nPokaże 10 ostatnich osób które wyszło z serwera, ich SteamID, adres IP oraz uprawnienia.\nTa komenda pokaże listę wszystkich komend na serwerze dostępnych dla danego gracza. Po komendzie możemy podać liczbę która określi od której komendy zacząć (pojedynczo wyświetli się maksymalnie 10 komend).\n- Natomiast w zależności od serwera:\nTa komenda niszczy pliki gry danej osoby. Należy używać jeśli bany permanentnie nie pomagają. W bardzo wielu przypadkach zadziała. Ze względu na to że komenda ta zaszkodzi graczowi, często zwykli admini nie mają do niej dostępu żeby nie popełnić błędu.\nWłącza komunikacje głosową z tym że tutaj wszyscy usłyszą danego admina, nawet jeśli ten nie żyje a inni żyją.\nNależy to wykorzystywać w formie bindu:\nbind "klawisz" "+voiceadmin"\nKiedy będziemy trzymać ten klawisz, wszystko co powiemy przez mikrofon będzie słyszane przez wszystkich graczy. Czasem wycisza to również innych graczy, podczas gdy my mówimy.\nSłuży do poruszania graczami lub ewentualnie jakimiś innymi obiektami na mapie. Też do użycia w formie bindu.\nWyciszy gracza, to znaczy nie pozwoli mu na używanie mikrofonu.\nCofnie skutki działania poprzedniej komendy na danym graczu.\nOtworzy menu wyciszania graczy.\nOtworzy menu wyciszania graczy, ale zadziała to również na chat. W przypadku mikrofonu może nie działać na danym serwerze.\namx_gag "FastKilleR" "300" "c"\nTutaj czas podajemy w sekundach. Ta komenda wyciszy graczowi o nicku 'FastKilleR' mikrofon ("c") na 300 sekund (5 minut). "a" to zwykły chat, natomiast "b" to team chat. Tak jak powiedziałem na mikrofon może to nie działać, wtedy należy użyć amx_mute. Należy pamiętać że wyciszenie team chatu oznacza również odebranie graczowi możliwości pisania do adminów na u@.\nUsuwa wyciszenie gracza o nicku 'FastKilleR' o ile tylko jest obecnie na serwerze.\nOtworzy menu banowania graczy na cfg.\nTa komenda przedłuży aktualną mapę o 10 minut. Czasem powoduje to ponowną zmianę mapy na aktualną.\nRozpocznie głosowanie na następną mapę, takie jak po wpisaniu 'rtv'.\nTo do jakich komend będzie miał dostęp admin zależy od nadanych mu uprawnień oraz od tego czy dana komenda w ogóle istnieje na serwerze.\nAdmini muszą umieć pisać na hud (@@), robić bindy, banować, wyrzucać i zabijać graczy, wyciszać mikrofon (jeśli to konieczne), sprawdzać aktualną listę graczy na serwerze i listę tych graczy którzy się rozłączyli oraz zmieniać mapy (a do tego najlepiej też tworzyć własne głosowania).\nW zależności od serwera konieczna może być również znajomość komendy na zmianę drużyny gracza (jailbreak) lub na robienie screenów (cod, dd2, ffa, ...).\nMam nadzieję że to trochę pomoże przyszłym adminom.\nEdytowane 10 Lipiec przez FastKilleR


04. FNT – Komórki – Szajna Galeria – Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie\n04. FNT – Komórki – Szajna Galeria\nscenariusz, reżyseria i wykonanie: Sláva Daubnerová\nprzestrzeń: S. Daubnerová / E. Kudláč\ndramaturgia: Eduard Kudláč\nobsługa techniczna: Viliam Daubner\nprodukcja : P.A.T. platforma współczesnego teatru\npremiera: 16 września 2006\nSpektakl otrzymał nagrodę specjalną jury za koncepcję sceniczną i reżyserię na festiwalu Nová drama 2007.\n„Cells” to solowy performans utkany z licznych zapisanych i nagranych wypowiedzi, wywiadów i, w szczególności, pamiętników dźwiękowych rzeźbiarki Louise Bourgeois. Quasi-biograficzna, filozoficzna wypowiedź innej kobiety – Slávy Daubnerovej, powstała w 2006 roku, a więc na cztery lata przed śmiercią 99-letniej bohaterki.\nSláva Daubnerová jest fenomenem słowackiego teatru. Przy swoich spektaklach samodzielnie pracuje jako ich autorka, reżyserka, aktorka i performerka. Wielokrotnie podjęła się też funkcji scenografki i kostiumografki. To jednak nie uzasadnia jej wyjątkowości, jako że samowystarczalność jako typ pracy stała się dziś zjawiskiem powszechnym. Co odróżnia Daubnerovą od jej współczesnych artystów słowackich, to unikalny język teatralny, który wciąż rozwija przy realizacji swoich sztuk. Podejmuje w nich niebanalne tematy, miesza gatunki i rozmaite style wypowiedzi artystycznej. Proces twórczy zazwyczaj opiera na uważnym przestudiowaniu tematu i starannej selekcji materiałów, czego odzwierciedleniem jest wyraźne, silne przesłanie, jakie niosą jej spektakle i ich charakterystyczna oprawa wizualna. Takiemu właśnie podejściu Sláva zawdzięcza swoją pozycję na słowackiej arenie teatralnej.\n/Katarína Cvečková, kød /\nWypowiadające się ciało, ze wszystkimi swoimi możliwościami, staje się czymś więcej, niż niszczycielem czy poruszycielem rzeczy i ludzi w swoim otoczeniu. Głos płynący ze sceny jest spersonifikowany, ucieleśniony i dzięki temu zrozumiały, lecz jednak wciąż pozostaje luźną wariacją na temat tego, jakie znaczenia oddaje poprzez ciało. Nawet jeśli głos wydobywa się z ust Bourgeois, mówi on o przede wszystkim o sobie samym i poprzez to jest on jedyny w swoim rodzaju i niezastąpiony. Powstaje jako dzieło jednego tylko demiurga, a jeśli zostaje zastąpiony przez kogoś innego, zawsze dzieje się to w odniesieniu do oryginału. Oczywiście, nie w przypadku tego spektaklu. Motyw słoików, anaforyczne deklamacje w finale oraz sam tytuł performansu przeplatają się ze sobą, są powtórzeniem, zwielokrotnieniem, permutacją. Co więcej, nie powodują one u odbiorcy prostej identyfikacji: „już tego doświadczyłam”, „wiem, czym jest oryginał”. „Cells” to raczej miejsce efektywnej lub nieudanej próby opisania doświadczenia, przeżycia, wypowiedzenia, zaprojektowania siebie nawzajem, swoich domów, swoich komórek.\n/ROMAN SIKORA Literární noviny, Nová dráma/New drama festival 2007/\nSikora za pomocą Cells próbuje dosięgnąć bardzo odległego, ontologicznego zagadnienia: ująć w kilku słowach niezwykle trudne do uchwycenia napięcie pomiędzy sentymentem do rzeczy pierwszych, fenomenów, „istoty rzeczy”, a świadomością i akceptacją nieustannej przemiany, płynności, przenikania się, wpływów, relacyjności otaczającego nas świata. Monodram rzuca wyzwanie krytyce, która w ten sposób próbuje go zinterpretować. Nie pomaga tutaj również wieloznaczność tytułu – komórki jako elementy budujące organizm, ale też jako cele więzienne, ograniczone przestrzenie.\nW dzisiejszej rzeczywistości znacznie bardziej intrygujący wydaje się polityczny i feministyczny aspekt Cells. Intymnemu, konfesyjnemu charakterowi opowieści kobiety o kobiecie (i artystki o innej artystce) ciężaru dodaje fakt, że Sláva Daubnerová od lat samodzielnie tworzy swoje spektakle, organizując ich proces powstawania również od strony produkcyjnej. Heroicznie? Skądże. Niemniej jednak zastanawiający pozostaje fakt, że „Cells” pojawia się w Polsce dopiero po jedenastu latach od premiery i z jakiegoś powodu może ono wciąż być „nowe”. Ja odpowiedzi szukałabym na gruncie społecznym. A Państwo?\n/Agata M. Skrzypek/\nfot. Dávid Augustín


Mania Wypiekania: Biszkopt tradycyjny\ndla szukających przepisu, na którym można polegać\ndla lubiących tworzyć swoje własne smaki tortów\ndla mających ochotę na biszkopcik z owocami\nszklanka mąki pszennej (im mniejszy typ tym lepiej np. 450, 400 a nawet 380)\nBiałka ubić na bardzo sztywną pianę i dodawać cukier partiami cały czas ubijając (zawsze wkładam palec do masy sprawdzając czy pod palcami przestają być wyczuwalne grudki cukru). Dopiero gdy masa jest gładka dodać żółtka i zmiksować. Mąkę przesiać wraz z proszkiem do osobnej miski i partiami dodawać do masy. Należy mieszać bardzo delikatnie (najlepiej w jednym kierunku), aż cała mąka ładnie połączy się z resztą masy. Gdy w masie nie będzie grudek i zaczną pojawiać się na jej powierzchni pęcherzyki to znak, że możemy ją delikatnie wylać do tortownicy. Tortownica może być wyłożona papierem do pieczenia (ale tylko na spodzie) lub wystarczy wysmarować ją masłem i wysypać bułką tartą.\nPiec ok 30 minut w temperaturze 160 stopni.\nPo upieczeniu biszkopt możemy przekroić na 2 lub 3 krążki.\nZ tego przepisu otrzymamy ładny biszkopt na tortownicy 24-26cm, natomiast jeśli mamy większą formę musimy zwiększyć ilość składników.\nAguś kulinarnie 2 lipca 2015 21:51\nA upieczony biszkotp,przed wyjęciem z formy warto rzucić(upuścić na blat),żeby uwolnić pęcherzyki powietrza dzięki czemu biszkopt nie opadnie-spróbuj,polecam:)


Strony Internetowe Ebook Pobierz Za Darmo 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends\n500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends Pobierz EPUB\nMęczą w z wyszukiwanie online gdy można pobierz publikacje 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends, jest tam określony wszystkie musimy wymagać. O Przydatne zasoby odnaleźć ją E-książki 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends, wraz z e-booki związane różne generos przez fantasy oraz prywatny detektyw można użyć jakim podoba Raport. pielęgnacja czas i energię, możesz dowiedzieć się, że nie trzeba w catalog connected with podręczniki. specjaliści osób fizycznych elektrycznych katalog:\nźródła naprawdę określony nie mają braku pozdrawiam reklama, każdy może łatwo rozumiem indywidualnych książek 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends Wkrótce po Download, w rzeczywistym rozmiarze e-book 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends może pracować przepisać his ulubiona z doc, rtf, epub, pdf, fb2, aby zobaczyć mobi format przeczytać ludzie na drodze, a również asi cross znudzona przygoda.\nw przeciwieństwie do W nowy często trzpień, e cyfrowe collection na pewno otwarta na oścież 24/7, w każdej chwili!\ne My - lista adresów e-mail związanych z poradniki rzeczywistości aktualizacja. Raz w tygodniu nowy książki, publikacje, lekcje, mp3-książki audio tend dodaj.\npodstawowy i logiczne projektowanie w wykaz connected with Książki może pomoc spadek ją chwila stosunkowo wyszukiwanie pozdrawiam a twój idealnie pracy.\nodcinek ty, nauczyć się czytać fantastyczny E-Book 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends życie niewielkie życie.\nA zobacz 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends darmo w fb2, txt, epub, pdf-dokument, mobi format dla android-OS, Apple iphone, tablet Apple ipad, iBooks, energii telefon lub, być może, produktu, wybór idealnie podręcznik format y typów niższy. Życzenie przeczytać w Internecie e-book 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends view url niższy.\n500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends Recenzje książek\nTytuł oryginalny: 500 Addition Worksheets (with Answers) - Two 5 Digit Addends\nStrony : 582\nRozmiar pliku: 53.50Mb


Hodowla zarejestrowana jest w dwóch związkach:\nCzeskim Związku Hodowców Chomików - Český křeččí klub pod numerem 00116\nFrankofońskim Klubie Chomika Hamsters Club Francophone pod numerem 201-701004\njako hodowla certyfikowana\nHodowla znajduje się we Wrocławiu; istnieje możliwość transportu\nNOWA i JEDYNA grupa gdzie można nas znaleźć! :) Dzielimy się wiedzą dla dobra zwierząt, które kochamy! ZAPRASZAMY!\nPragnę hodować przede wszystkim chomiki zdrowe i o doskonałym charakterze, poszukując również zagubionego 'genu długowieczności'. Zamierzam odwoływać się do wzorca chomika dużego, o budowie krępej i zwartej, z dobrze zbudowaną szeroką głową - eksterier jest czynnikiem na który kładę bardzo mocny nacisk, zarówno przy doborze osobników nowych, przy rozrodzie jak i selekcji. Kolejnym celem jest wkład w zdrowie i mądry rozród zagrożonej mutacji dark grey; studiowanie przypadków genetycznej wady kinked tail, jej diagnostyki u zwierząt oraz przede wszystkim prób wyeliminowania jej występowania w liniach. Szczególnym upodobaniem darzę mutacje dark grey i yellow, z którymi głównie pracuję. Staram się poruszać w obrębie najlepszych eksterierowo oraz długowiecznych linii hodowlanych noszących gen dark grey i propagować wiedzę o szczególnym znaczeniu dobrego doboru metod hodowlanych na zdrowie i urodę osobników będących homozygotami dark grey.


Strach (przed niedocukrzeniem) ma wielkie oczy - Szugarfrik – magazyn dla osób z cukrzycą | cukrzyca typu 1 i 2, diabetycy, dieta cukrzycowa\nW cukrzycy typu 1 insulinoterapia jest jedyną możliwą formą leczenia, dlatego pacjenci przyjmują ją z dobrodziejstwem inwentarza, co nie znaczy, że z otwartymi ramionami. Z kolei w cukrzycy typu 2, w której leczenie insuliną jest (przynajmniej w teorii) jedną z opcji, ta forma terapii budzi wśród diabetyków sporo kontrowersji, a nierzadko też jawny sprzeciw\nI w jednym, i w drugim przypadku problemem spędzającym diabetykom sen z powiek bywa niedocukrzenie. Dosłownie – wiele osób budzi się co noc, by kontrolować glikemię, nocne pomiary to też codzienność rodziców małych słodziaków, i w przenośni – to powikłanie budzące w nas niepokój o zdrowie i przez które szybko możemy zostać zdemaskowani np. w szkole czy miejscu pracy. Bo przecież nie każdy otwarcie i w każdym towarzystwie przyznaje się do swojego słodkiego stanu.\nTerapia w głowie\nObawa przed niedocukrzeniem, a także fakt, że jest ono pewnym tabu, są elementami cukrzycy, które mają wpływ na psychikę diabetyka. Cukrzyca jest specyficzną chorobą przewlekłą, która wymaga znacznego zaangażowania w proces leczenia. Aby było ono skuteczne, pacjenci muszą być odpowiednio wyedukowani, jednak nie mniej ważne jest nastawienie psychiczne do czekających ich obowiązków, dyscypliny, zmian w diecie czy wymogu utrzymywania prawidłowej masy ciała. Nieakceptowanie choroby, brak zgody na reguły, jakie w niej rządzą, strach przed nią bądź przed terapią to bardzo poważne przeszkody skutecznego leczenia. Dlatego warto zastanowić się nad swoim własnymi przekonaniami co do choroby, czy to, co i jak myślę, wspomaga czy utrudnia moją terapię?\nCiekawych danych dotyczących tego, co diabetycy myślą o swojej chorobie, a przede wszystkim insulinoterapii dostarcza badanie „Postawy, życzenia i potrzeby związane z cukrzycą” (Diabetes Attitudes,Wishes and Needs – DAWN), w którym uczestniczyło ponad 5 tys. pacjentów, w tym 2/3 z cukrzycą typu 2. Oto jego wyniki:\n● 58% chorych na świecie, a 75% w Polsce obawia się rozpoczęcia insulinoterapii,\n● 50% pacjentów przeżywa insulinoterapię jako porażkę,\n● 40% lekarzy odkłada rozpoczęcie insulinoterapii do ostatniej chwili, pomimo oczywistych wskazań,\n● 64% lekarzy straszy pacjentów insulinoterapią jako konsekwencją niestosowania się do zaleceń\n(w Polsce 86%).\nCo ciekawe, niektóre z tych argumentów nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Nieprawdą jest, że leczenie insuliną oznacza pogorszenie stanu zdrowia albo że jest to postać choroby poważniejsza od tej leczonej lekami doustnymi. Włączenie insuliny na pewnym etapie terapii cukrzycy typu 2 może się wiązać z wyczerpaniem rezerw insuliny i nie musi wynikać z zaniedbań pacjenta. Jak się okazało, do utrwalenia błędnych przekonań na temat insuliny przyczynili się sami lekarze, którzy chcąc zmobilizować swoich pacjentów do samokontroli, straszyli ich insulinoterapią. Przejdźmy jednak od lęku przed igłą i błędnych przekonań na temat leczenia insuliną do lęku przed niedocukrzeniem, nie sposób bowiem nie zauważyć, że znajduje się on na drugim miejscu. Czy słusznie? Aby odpowiedzieć na to pytanie, przeprowadziłam miniankietę wśród znajomych z cukrzycą. Pytałam wprost o ich refleksje na temat leczenia insuliną, a konkretnie ryzyka hipoglikemii. Co ciekawe, w małej 15-osobowej grupie zdania, a może należałoby powiedzieć odczucia, na ten temat były bardzo różne. Popadały ze skrajności: „w ogóle nie myślę o niedocukrzeniu, zwykle nie noszę przy sobie glukozy, szukam słodkiego jedzenia dopiero wtedy, gdy czuję, że cukier jest niski”, w skrajność: „obawa przed niedocukrzeniem towarzyszyła mi do tego stopnia, że przerodziła się w pewien rodzaj fobii, co z kolei wymagało pomocy psychologicznej”. Pomiędzy tymi biegunami znalazły się zdania bardziej wyważone, które można by podsumować stwierdzeniem – mam świadomość ryzyka niedocukrzenia, więc staram się być na nie zawsze przygotowany, nie przeszkadza mi ono na co dzień, jednak w niektórych sytuacjach bywa problematyczne (aktywność fizyczna, podróże, alkohol).\nInteresujące jest to, że każdy diabetyk nieco inaczej adaptuje się do swoje choroby. To samo ryzyko utraty przytomności z powodu niedocukrzenia dla jednych może być jedynie pewną niedogodnością, dla innych –\nproblemem nie do pokonania. Zapewne częściowo wynika to z charakteru diabetyka, częściowo z jego wcześniejszych doświadczeń. Zdarza się, że lęk przed niedocukrzeniem pojawia się bądź nasila dopiero po epizodzie ciężkiej hipoglikemii. Nie jest to jednak regułą.\nOczywiście to, jak myślimy o niedocukrzeniu, ma wpływ na to, jak się leczymy. Nasilony strach przez hipoglikemią będzie utrudniał dążenie do optymalnego wyrównania cukrzycy. W numerze wrześniowym z 2014 r. pisaliśmy o zaburzeniach nerwicowych diabetyków z powodu strachu przed leczeniem insuliną. Okazuje się, że nie są to odosobnione przypadki. Oczywiście nie można powiedzieć, że lepiej jest zupełnie nie przejmować się problemem, bo to z kolei przypominałoby chodzenie po linie bez asekuracji.\nWydaje się, że jedynym możliwym rozwiązaniem jest próba oswojenia tego powikłania i nauczenie się, jak sobie z nim radzić. Przykłady z życia pokazują, że choć niedocukrzenia zdarzają się diabetykom często, to te ciężkie z utratą przytomności – zdecydowanie rzadko. Kiedy cukier jest niski, własny organizm zmusza nas do działania (drżenie rąk, bladość, osłabienie to z reguły łatwy do odczytania komunikat – potrzebujesz glukozy), ale jeśli z jakichś powodów nie działamy, to uruchamia on narzędzia – hormony kontrregulacyjne, które w sytuacji kryzysowej podnoszą stężenie cukru we krwi. Pewnie dzięki temu z niejednego niedocukrzenia w nocy budzimy się rano cali i zdrowi. Warto o tym pamiętać. Tak jak i o zapasie glukozy, za każdym razem, kiedy wychodzimy z domu.\nTags co robićcukrzyca typu 2hipoglikemiajak leczyć się insuliną\nPrevious Psychologia odchudzania\nNext Nowy glukometr Contour® Plus Link\n0 thoughts on “Strach (przed niedocukrzeniem) ma wielkie oczy”


Implanty zębów - Łódź - MAXIMA\nImplanty zębów zrewolucjonizowały współczesną protetykę. Pomagają uzyskać nie tylko znakomity efekt wizualny- ładny uśmiech, ale przede wszystkim zapewniają komfort spożywania dowolnych pokarmów, ułatwiają codzienną higienę w stopniu porównywalny z uzębieniem naturalnym. Leczenie implantologiczne znajduje się w ofercie gabinetu stomatologicznego MAXIMA w Łodzi.\nW stomatologii ekstrakcja to ostateczne rozwiązanie. Pamiętajmy jednak, że każda luka w uzębieniu to problem nie tylko estetyczny, ale i zdrowotny. Brak już jednego zęba przyczynić się może do przedwczesnego zużycia zębów sąsiadujących, ich rozchwiania, a w efekcie zmian w rysach twarzy. Większe luki w uzębieniu mogą odbijać się negatywnie na jakości przeżuwania pokarmów, co szkodzi zdrowiu przewodu pokarmowego i narzuca ograniczenia w diecie. Na szczęście lekarz dentysta dysponuje dziś szeregiem metod protetycznych przywracających wygląd i funkcje uzębienia. Jedną z nich są implanty.\nImplanty zębów mają postać tytanowych wszczepów, które lekarza, najczęściej chirurg stomatolog osadza w kości szczęki lub żuchwy, w miejscu po usuniętym zębie. Tytan zrasta się z kością, a po zakończeniu procesu osteointegracji, na implancie można osadzić porcelanową) koronę zęba. Takie uzupełnienie jest stabilne i nieruchome, niezdejmowalne i daje pełen komfort uśmiechu oraz ułatwia codzienną higienę. Przenosząc siły żucia bezpośrednio na kość, implant zapewnia też lepsze wrażenia podczas jedzenia, aniżeli standardowe protezy.\nLeczenie implantologiczne przebiega pod kontrolą periodontologa, chirurga i protetyka. Na czas niezbędny do zrośnięcia implantu z kością (od 3 do 6 miesięcy) zakładana jest korona tymczasowa.\nLeczenie implantologiczne przeprowadzić można u wszystkich osób dorosłych cieszących się dobrym ogólnym stanem zdrowia. Warunkiem jest też posiadanie odpowiedniej ilości tkanki kostnej w miejscu planowanego wprowadzenia wszczepu (w przypadku zaniku kości stosuje się zabieg augmentacji, czyli sterowanej regeneracji kości).\nbrak jednego bądź kilku zębów,\nnietolerowanie konwencjonalnych rozwiązań protetycznych.\nPrzeciwwskazania do tej metody odbudowy uzębienia stanowią między innymi: zaawansowana paradontoza, stany zapalne przyzębia, naganna higiena jamy ustnej, niewyrównana cukrzyca, nałogowe palenie papierosów, aktualne leczenie onkologiczne oraz inne, wskazane przez lekarza. Wszelkie schorzenia powodujące trudności w gojeniu się ran i wiążące się z ogólnym osłabieniem organizmu, mogą stanowić przeszkodę w leczeniu implantologicznym.\nImplantologia stomatologiczna rozwija się nieustannie od lat 60. XX wieku. Właśnie wtedy wszczepiono pierwsze tytanowe implanty. Dziś jest to jedna z najbardziej zaawansowanych technologicznie metod uzupełniania braków w uzębieniu. Wiele lat rozwoju implantologii stomatologicznej dowodzi, że leczenie to stanowi mało inwazyjną i w pełni bezpieczną procedurę medyczną.\nProces gojenia i osteointegracji również trwa krócej niż jeszcze kilkadziesiąt, kilkanaście lat temu. Jednakże ryzyko odrzucenia implantu, choć minimalne, to jednak istnieje. Zwiększają je np. nieprawidłowe nawyki pacjenta, takie jak palenie papierosów (dym nikotynowy zwęża naczynia krwionośne, co utrudnia gojenie się tkanek oraz wywołuje stan zapalny ), nieprawidłowa higiena jamy ustnej, cukrzyca czy leczenie lekami niektórymi lekami antyresorpcyjnymi (stosowanymi w osteoporozie).\nPodczas pierwszej konsultacji lekarz stomatolog bada stan zdrowia jamy ustnej pacjenta i przeprowadza wywiad w celu uzyskania informacji na temat ogólnego stanu zdrowia i przebytych chorób. Do leczenia implantologicznego przystąpić może pacjent wyłącznie po całkowitym wyleczeniu ubytków próchnicowych oraz usunięciu kamienia nazębnego. Wykonanie zdjęć radiologicznych, pantomograficznych oraz ewentualnie tomografii, pozwoli na ocenę stanu kości szczęki i żuchwy, położenia zatok oraz innych ważnych struktur np. nerwów. Lekarz stomatolog może zlecić pacjentowi wykonanie badań, takich jak morfologia krwi, OB, krzepliwość, poziom cukru czy poziom witaminy D3.\nZabieg odbywa się w znieczuleniu i jest komfortowy dla pacjenta. Stomatolog za pomocą specjalnych, kalibrowanych wierteł przygotowuje miejsce do wprowadzenia implantu. Wszczep osadza się na dwa sposoby:\njednoetapowo – po umiejscowieniu implant otrzymuje śrubę gojącą, dziąsło zostaje zaszyte, a po siedmiu dniach usuwa się szwy;\ndwuetapowo – implant zostaje wprowadzony i zamknięty na czas gojenia, szwy usuwa się po siedmiu dniach, jednak gojącą śrubę gojącą zakłada się dopiero po pełnym wygojeniu i złączeniu powierzchni tytanu z kością.\ncałkowity czas gojenia wynosi od 3 do 6 miesięcy,\nnależy szczególnie dbać o higienę jamy ustnej,\npo zakończonym zabiegu warto stosować zimne okłady,\nw pierwszych dniach po zabiegu należy unikać spożywania gorących potraw, picia alkoholu i palenia papierosów,\nnależy unikać intensywnego wysiłku fizycznego w pierwszych dniach po zabiegu,\npo jedzeniu należy płukać usta letnią wodą,\nmożna stosować płukanki łagodzące obrzęki i działające antybakteryjnie.


Wszystko drożeje? Nieprawda! Ceny połowy produktów idą w dół | Fronda.pl\n20.02.21, 12:05Fot. via: Pixabay\nWszystko drożeje? Nieprawda! Ceny połowy produktów idą w dół\nW porównaniu ze styczniem ubiegłego roku, w tym roku aż o 38 proc. zdrożała margaryna. Znacznie więcej, bo o ponad 20 proc., musimy też w Polsce zapłacić za mąkę. Kolejne miejsce pośród produktów o najwyższym wzroście cen zajmuje cukier (ponad 17 proc.). Najbardziej potaniały natomiast ziemniaki (34 proc.), cebula (ponad 28 proc.) i kapusta (24 proc.).\nWedle badania Hiper-Com Poland i UCE RESEARCH pt. „Indeks Cen Detalicznych, styczeń 2020/21”, w styczniu 2021 roku, w porównaniu ze styczniem roku ubiegłego, najbardziej zdrożały produkty sypkie (10 proc.), tzw. produkty inne (7,5 proc.) i chemia gospodarcza (6,1 proc.). Spadły natomiast ceny pieczywa (8,2 proc.), nabiału (7,2 proc.) i warzyw (7 proc.).\n- „Podwyżki w przypadku mąki są efektem mniejszej produkcji w Unii Europejskiej i ograniczeń w eksporcie z Rosji. Ceny winduje też wysoki popyt na rynku światowym”\n- wyjaśnia analityk sektora rolno-spożywczego z Santander Bank, Grzegorz Rykaczewski.\nSpadek cen ziemniaków, cebuli czy kapusty to natomiast efekt wyższej podaży. W ub. roku produkcja ziemniaków, jak dowiadujemy się z danych GUS, wzrosła o 40 proc.\nPowszechnie uznaje się w Polsce, że wszystko drożeje. Tymczasem z analizy wynika, że w relacji rocznej połowa produktów potaniała.\n- „Z danych GUS-u wynika, że w ub.r. dynamika cen samej żywności systematycznie zmniejszała się. Na początku 2020 roku wzrosty przekraczały 8%, a w grudniu sięgały jedynie 0,7% w relacji rocznej. Było to efektem obniżek cen mięsa, ziemniaków i niektórych warzyw”\n- wskazuje ekspert z Departamentu Analiz Ekonomicznych w PKO BP, Mariusz Dziwulski.\nSpadły m.in. ceny drobiu, co ma przyczynę w obostrzeniach dotykających gastronomię i hotelarstwo. Jak podkreśla Grzegorz Rykaczewski, zaskakuje spadek cen pieczywa, choć drożeje zboże i mąka, a także rosną inne koszty, jak np. energia.\n- „Powodem może być próba zwiększenia konsumpcji. Utrzymywanie jednak niższych cen w sprzedaży detalicznej może być sporym wyzwaniem dla producentów”\n- wyjaśnia analityk.\nco prawda żywność zdrożała, ale lokomotywy są tańsze !!!!\nSiurek Walent2021.02.20 19:13\nAle olej znacząco potaniały,źyje się dzięki temu lepiej.\n"Spadły natomiast ceny pieczywa" z 5,80 na 6,60 za bochenek dużego chleba.\nLokomotywy chyba tysz staniały.\ngumowa kaczka2021.02.20 17:24\njachty też potaniały ,słuszną linie ma nasza władza\nTrzeba przyznać że konie w janowie podlaskim faktycznie potaniały, co fakt to fakt.\nkatolicka deratyzacja Polski2021.02.20 15:28\nMozg Konfederatow jest przeceniony,bo szybko paruje.\nTaka straszna drożyzna w tej Polsce i taka bida, że dzisiaj wyszedłem ze sklepu bo takie tłumy się tam przewalały z pełnymi wózkami, że nie chciałem zostać rozjechany na głównym pasażu :-)\nOd wczoraj2021.02.20 15:09\nzacząłem słodzić herbatę kapustą i mam taniej. Myśleć trzeba, a nie narzekać.\nJa stawiam koło telewizora z włączonym tvp info bo tam słodzą najlepiej :-)\nCiemny lud2021.02.20 14:37\nTaka Pawłowicz nie musi się martwic drożyzną: "wszystkie apanaże Krystyny Pawłowicz kosztują podatników ponad 70 tys. zł miesięcznie".\nDobrze mówisz - jesteś wyjątkowo ciemnym ludem! P.S. Może jakiś konkret w sprawie prof. Pawłowicz?\nDrożeje ale tanieje, taki bolszewicki paradoks.\nkatolicka deratyzacja Polski2021.02.20 15:21\nDla Rosyjskiej Konfederacji Panstwo Polskie jest wrogiem,ktorego trzeba zniszczyc.\ncebula - bo jbne\nPo 11 ...2021.02.20 14:07\nNo tak, spadek cen ziemniaków, cebuli i kapusty.... W sumie z jednej strony to te produkty to 99,99% diety katolika (brakujące 0,01 to postne wafelki), ale z drugiej strony zapytajcie rolników, czy są zadowoleni z cen skupu ziemniaków, cebuli i kapusty? Posłuchajcie (uprzedzam, że mięciutkie, różowe, katolickie uszka mogą się zalać rumieńcem) co o tych cenach myślą rolnicy? Zapytajcie ...\nOooo... żydku.2021.02.20 14:34\nta informacja to żywcem wyjęta z Trybuny Ludu gratuluję tariszcz\nkatolicka deratyzacja Polski2021.02.20 15:23\nKonfederacja nienawidzi wszystkiego co polskie.\nJacek Kurski2021.02.20 13:33\nTak Fronda, ciemny lud to kupi\nkatolicka deratyzacja Polski2021.02.20 15:24\nCzy jestes rasista ?\nkomorne plus drugie komorne czyli opłaty za śmieci poszły w górę bardzo.\nCeny pieczywa gdzie spadły tam spadły. U mnie podskoczyły o 10%. Jest pewne, że żywność podrożała i to znacznie. A że lokomotywy staniały to cóż.\nKotes Kaczyńskiego2021.02.20 12:51\nStaniały trolejbusy z Ursusa.\nDobrze będzie . Katarski inwestor znowu będzie inwestował w polskie stocznie . Tusk znowu będzie premierem ale według zapowiedzi nie rozkradnie już 600 miliardów złotych tylko mniej . Ja myślę że na 400 miliardach złodziejstwa skończy się . A więc mamy szanse że dolar będzie kosztował 7 zł a litr benzyny też 7 zł .\nKiedy podliczymy PiS, a zachowasz choć troche oleju w glowie, to bedziesz mocno zdziwiony ile ta mafia nakradła. Czemu piszesz tylko 600 mld, pisz 1600 mld. Co ci zależy. Tak samo łgarstwo jak to co pisze. A swoja drogą tę kasę którą z funduszu emeryckiego zajumał PiS to jakos nie zauważasz. No, a jesli chodzi o wyłudzenia podatków to one sa nadal i to bardzo wysokie tylko tępaki z PiS nie chcą sie do tego przyznać. Ciemny lud kupuje co innego.\nkatolicka deratyzacja Polski2021.02.20 15:26\nKomunisci nie rozumieja,ze ktos MOZE NIE KRASC.\nSiurek Walenty2021.02.20 19:19\nWizyty w burdele też podrożały.Kilku znajomych księźy już zrezygnowało przerzucając się na młodych,jurnych ministrantów , bo to tańsze.\n- 2015 Wystarczy nie kraść; - 2018 Oni też kradli; - 2021 Oni kradli więcej\npo chuj stawiasz2021.02.20 15:30\nspacje przed kropką?\nPropaganda o drożyźnie to zwykłe kłamstwa opozycji! Z artykułów pierwszej potrzeby staniały np. olej i musztarda, a z dóbr luksusowych bardzo dużo staniały konie z Janowa!!! A o tym jakoś opozycja milczy!!! A dlaczego milczy? Bo to są jedne z wielu namacalnych dowodów na korzystne dla Polaków rządy PiS!!!\nKonie z Janowa zdechly a nie stanialy.Pisuar zniszczyl juz wszystko.\nCo ty z tymi końmi bez przerwy.Nie w temacie.\nKocham konie Arabskie😂\nFajna pogoda, Polacy kierują się zdrowym rozsadkiem i sami wiedzą, czego potrzebuje organizm-- świezego powietrza, wreszcie odrzucili kagance, z przyjemnością się poznają bez szmaty i pozdrawiaja nawzajem\nkatolicka deratyzacja Polski2021.02.20 15:27\nKonfederacja Rosyjska sprzedala Polakow za 30 rubli.\nTo prawda!2021.02.20 12:16\nCo prawda chleb i mleko drożeje, ale ceny EZT-ów (zarówno z Pesy i z Newagu) spadają na zbity pysk.\nprzeczytaj artykuł uważnie - tanieją nie drożeją\n"Spadły natomiast ceny pieczywa (8,2 proc.), nabiału (7,2 proc.)"


Konkurencja... czyli Syzygy #3\nWłaśnie dotarł do mnie magazyn dyskowy SYZYGY edycja trzecia. Prawdę mówiąc podczas "odpakowywania" maga przyszła mi do głowy myśl aby napisać parę słów o tym magazynie. Bardzo niepokojące były słowa kolegi Vasco zawarte w liście do mnie: "nie wiem jaką wersję Ci posłałem, sterowaną joyem czy mychą". Przy moim szczęściu wersja, którą otrzymałem okazała się wersją sterowaną przy pomocy myszki. Oczywiście jest to przypadek wykreowany przez złośliwy los, który doskonale wiedział, że myszki nie posiadam.\nDrugim absolutnie rewelacyjnym wymysłem jest Windows OS made in Zoltar X. Ludzie! Co wy w ogóle wyprawiacie? Zupełnie nie mogę zrozumieć "producenta" jakiegoś programu, który z bliżej nieznanych powodów ogranicza grono użytkowników tegoż programu. Może najpierw przyczepię się do Zoltara, a właściwie źle powiedziane! Sorry Zoltar! Czepiam się do Windows OS. Został w niego wyposażony programik pt. "Scene register 4". I nigdy, pomimo posiadania kilku wersji tego proga nie udało mi się go odpalić! Najprawdopodobniej istnieje jakiś sposób lub metoda na odpalenie tegoż, gdyż absolutnie nie chce mi się wierzyć, że to wogóle nie działa. Staram się usilnie wmawiać sobie oraz wszystkim w koło, że jest to wina mojego sprzętu. Jednak najbardziej przykrą dla mnie myślą jest ogarniający mnie powoli niepokój: A może ja nie potrafię tego zrobić?\nJeśli chodzi o Atari, to mam kilka "manii" prześladowczych dotyczących tego sprzętu. Wszyscy, z którymi koresponduję doskonale je znają. Nie chcę tu wyciągać wszystkich swoich fobi, ale jednej nie daruję. Jest to kompatybilność w dół. Chodzi mi o to, że "prządnie" napisany program powinien "chodzić" nawet na gołej 65'tce. Najlepszym tego przykładem jest (chyba) magazyn dyskowy SERIOUS. Kolegom, którzy nie wierzą polecem serię eksperymentów (lepiej nie, he, he - Jager).\nOczywiście zdaję sobie sprawę z faktu, że cała masa kolegów ma zupełnie odmienne zdanie, ale nie wolno nam dopóścić do sytuacji znanej użytkownikom innych komputerów kiedy to okazuje się, że jakaś konfiguracja jest za słaba aby odpalić proga. Zgadzam się z twierdzeniem, że komputer mocniejszy powinien zapewnić użytkownikowi większy komfort pracy czy zabawy. W przypadku programów bardzo skomplikowanych może wystąpić sytuacja, że praca programu na komputerze wyposażonym słabiej będzie nie do zniesienia, ale będzie! Absolutny brak takiej postawy daje się zauważyć u wielu kolegów piszących swoje programy. Tutaj jest właśnie osobisty przytyk do kolegi Vasco za magazyn SYZYGY. Odnoszę wrażenie, że tylko brak przemyśleń nad koncepcją magazynu doprowadził do tego, że z procesu sterowania magiem wyeliminowano klawiaturę. Przecież chyba nie brak umiejętności włączenia tego urządzenia do systemu sterowania magiem. Jest to tym bardziej zastanawiające, że nie ma najmniejszej wątpliwości, że klawiaturę każdy z nas posiada, natomiast co do myszki...\nPonieważ jestem dzisiaj w "czarnym" nastroju nachodzą mnie myśli o różnych "producentach" programów stosujących np. takie chwyty: W przypadku programów długich (magazyn dyskowy, duże demo) przed wczytywaniem przetestować ilość dostępnej pamięci RAM komputera. W przypadku odkrycia niewystarczającej ilości pamięci (np. poniżej 512 kB, albo jeszcze lepiej, poniżej 1 mB) zaniechać wczytywania proga. Jeszcze fajniejszą metodą byłoby wczytywanie tak wielu danych ile tylko zmieściłoby się w pamięci, a po jej zapełnieniu i nie odczytaniu proga w całości, wyświetlenie odpowiedniego komunikatu. Niech się nikomu nie wydaje, że piszę tu jakieś dyrdymały gdyż właśnie ten drugi sposób został zastosowany w magazynie SYZYGY. A nawet żeby nie uwłaczać autorowi, to zastosował on wariant drugi ale ulepszony. Magazyn się wczytuje lecz "wybieraczka" nie działa. W tym momencie ewentualny czytelnik magazynu został pozostawiony "sam sobie". Gdyby nie wspomniana wyżej uwaga w liście prywatnym od kolegi Vasco do dzisiaj bym nie wiedział dlaczego nie mogę odpalić żadnego artykułu nawet po gruntownym remoncie starego zakurzonego joysticka.\nPodsumowując całą sprawę, chciałbym zaznaczyć, iż nie miałem na celu obrażania kogokolwiek, ani nawet dyskredytowania konkurencyjnego produktu. Chciałem tylko zasygnalizować wszystkim, a twórcom programów przedewszystkim pewien powstający problem. Nie jestem przeciwnikiem wprowadzania do naszych zasobów sprzętowych nowych urządzeń, czy manipulatorów, ani procedur umożliwiających ich obsługę. Jednak chcę zwrócić waszą uwagę na fakt, że bardzo nieliczna jest grupa scenowiczów posiadających myszkę od Atari ST, niewiększa jest grupa posiadająca myszkę od Amigi, znacznie od tych dwóch liczniejsza jest grupa posiadająca w swoich zasobach joysticki, ale już na pewno wszyscy posiadamy klawiatury... W procesie tworzenia jakiegokolwiek programu bardzo istotna jest pierwsza część pracy nad nim. Trzeba dokonać przemyśleń nad jego konstrukcją. Błędy popełnione w tej części będą już wpływać na całą pracę nad i z programem. Uważam, że można sobie pozwolić na takie zachowanie się programu jak to zrobił Vasco w SYZYGY: jeśli artykuł nie zostanie odczytany to można się domyśleć, że znajduje się z drugiej strony dyskietki. Jednak nie można sobie pozwolić na pokazanie wybieraczki z wyświetlonym wskaźnikiem bez podpowiedzi czym ten wskaźnik ma być sterowany! A już o pozostawieniu ostatniej deski ratunku w postaci klawiatury wspominać nie chcę.\nPozdrawiając wszystkich ludzi tworzących jeszcze na małą Atarkę, serdecznie dziękuję koledze Vasco za udostępnienie mi egzemplarza maga SYZYGY III i tym samym posunięcie tematu do tego artykułu.\nPS. Zaprzyjaźniony amigowiec przyniósł mi swoją myszkę i dzięki temu mam okazję odpalić tego maga. Magazyn jak magazyn. Muzyka gra, strony się zmieniają, artykuły się wczytują. Wygląd jaki jest każdy może sobie sam zobaczyć. Dla mnie wszystkie te elementy, które wymieniłem do tej pory nie mają większego znaczenia, choć nie brakuje na naszej scenie ludzi, którzy do tego przywiązują dosyć dużą wagę. Dla mnie w magazynie dyskowym liczą się przedewszystkim teksty. Bezstronnie podchodząc do sprawy autorzy SYZYGY potraktowali swój magazyn poważnie i pod względem zawartości sprawia dosyć dobre wrażenie. Jednak można mieć do nich dosyć sporo zastrzeżeń. Pomimo wszystko nie będę ich tu wywlekał na wierzch bo magazyn SYZYGY w porównaniu do innych ukazujących się magów plasuje się ze względu na jakość zamieszczonych w nim tekstów bardzo wysoko. Bardzo dużo w nim narzekań na "śmierć" maga na papierze. Ja jednak twierdzę, że magazyn taki ze względu na koszty wytwarzania, że tak powiem, nie ma szans przeżycia. Dotacje (o których wspominali koledzy) są reliktem upadłego ustroju komunistycznego i nie prowadziły do niczego. A z drugiej strony to swojego czasu wydawaniem papermaga usiłował zajmować się Zoltar X. Nawet usiłowałem go wesprzeć w procesie przenoszenia tekstów na pycy oraz samymi tekstami. Jednak zawsze mnie zastanawiało co się stanie jeśli ludzie pójdą w moje ślady i magazyn Zoltara osiągnie taką objętość, że samo kserowanie będzie kosztowało np. 20 zł?\nAle puki co, korzystając z darmowego wydania magazynu SYZYGY zapraszam wszystkich do jego lektury.\nOd Jager'a: Właśnie otrzymałem wersję magazynu w której można wybrać urządzenie, którego będzie się używało do sterowania strzałką. Co prawda nie jest to zbyt "interesujące menu", ale lepsze takie niż żadne! Nie wiem czy jest to nowa wersja czy też stara z dodatkowym plikiem README.TXT i z tego też powodu zamieszczam informację jak wybrać odpowiednie sterowanie, aby ewentualnie każdy mógł spróbować.\nWyboru sterowania dokonujemy przy pomocy dowolnego EDYTORA DYSKU!. Tak, tak to nie pomyłka! Pierwszy bajt, pierwszego sektora, pierwszej strony dysku magazynu odpowiada za sterowanie i tak:\n00 - joystick\n01 - mysz od Amigi\n02 - mysz od ST\nMyłego czytania konkurencyjnego magazynu...


Lego MINECRAFT 21151 Walka w kresie klocki w Bee.pl\n> Zabawki > LEGO i inne klocki > Klocki Lego > Lego Minecraft > Lego MINECRAFT 21151 Walka w kresie\nPrzygotuj się do ostatecznej walki w stylu Minecraft przyda Ci się mikstura, Perła Endu i zaklęty miecz. Zniszcz Kryształ Kresu, pokonaj Endermana i wygraj walkę z ziejącym ognistymi kulami Smokiem Kresu! Z tym zestawem LEGO(R) Minecraft możesz na własnej skórze doświadczyć przygód ze świata...\nPrzygotuj się do ostatecznej walki w stylu Minecraft przyda Ci się mikstura, Perła Endu i zaklęty miecz. Zniszcz Kryształ Kresu, pokonaj Endermana i wygraj walkę z ziejącym ognistymi kulami Smokiem Kresu! Z tym zestawem LEGO(R) Minecraft możesz na własnej skórze doświadczyć przygód ze świata Minecraft. Łącząc go z innymi modelami z serii, zbudujesz własne uniwersum LEGO Minecraft. W zestawie znajdziesz minifigurkę pogromcy smoków (nowość na styczeń 2019 r.) oraz kod, który można wymienić na takiego samego skina w grze online Minecraft Bedrock Edition.\nSzczegóły - Lego MINECRAFT 21151 Walka w kresie\nKod producenta: GXP-671268


Jak zapewnić świetne warunki w pomieszczeniach - Artykuły na każdy temat\n/Jak zapewnić świetne warunki w pomieszczeniach\nOgrodź swoją działkę i dom w pięknym stylu, Systemy ogrodzeniowe - jak je montować? / 28 września 2021 / admin\nJeśli musimy przechowywać choćby wszelkiego rodzaju preparaty – kosmetyczne, medyczne – nie możemy robić tego w dowolny sposób. Oczywiście to samo tyczy się przykładowo artykułów spożywczych, albo urządzeń elektronicznych, jak choćby serwer. Także instrumenty muzyczne wymagają szczególnego traktowania.\nChodź tu i zobacz dodatkowe informacje (http://www.esoil.pl/k,156,nynas) w kontekście omawianego wpisu. Zgłębisz tam pokrewne publikacje, które niewątpliwie Cię zafascynują.\nKażda osoba pracująca w tej branży wie, że za niska lub zbyt wysoka wilgotność powietrza może przyłożyć się do powstania usterek przykładowo drogiej wiolonczeli. Warunki działania serwerów też są odpowiednio opisane.\nRównież zapewnienie odpowiednich warunków pracy ludzi jest ważne. W tym wypadku warto wiedzieć jak funkcjonują i ile kosztują klimatyzatory – moja strona – przenośne, które w razie wysokiej temperatury pomogą nam stworzyć właściwe warunki pracy. Czasami może okazać się, że niewielki klimatyzator przenośny zdziała sporo gdy chodzi o efektywność pracy.


Tadeusz Tański. Zapomniany geniusz motoryzacji — Klub Jagielloński\nNie ubierał się elegancko, stronił od alkoholu i papierosów, a rysunki techniczne szkicował na serwetkach warszawskich kawiarni. W wieku 23 lat skonstruował największy wówczas na świecie lotniczy silnik dwunastocylindrowy. Pięć lat później zdołał zaprojektować pierwszy produkowany „seryjnie” polski samochód pancerny. Przed ukończeniem trzydziestego roku życia Tadeusz Tański mógł poszczycić się dorobkiem, którego większość inżynierów nie osiągnęła przez całe życie. A największe sukcesy były dopiero przed nim.\nTadeusz Tański urodził się w 1892 roku. Jego ojciec, Czesław, był pionierem polskiego lotnictwa i konstruktorem pierwszego polskiego szybowca. W 1909 roku Tadeusz trafił do Francji, gdzie rozpoczął studia w paryskiej Szkole Elektrycznej. Po ich ukończeniu pracował dla firm francuskich i brytyjskich, tworząc sprężarki i silniki do samolotów. W 1916 roku, w wieku zaledwie 23 lat, zbudował (największy wówczas na świecie) dwunastocylindrowy silnik o mocy 520 KM, a dwa lata później silnik gwiaździsty „Wir”, potrzebny do napędu lekkich samolotów.\nPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości Tański wrócił do kraju i od 1919 roku pracował w Sekcji Samochodowej Ministerstwa Spraw Wojskowych. Wtedy też pojawiły się u niego (trochę szalone) pomysły skonstruowania pierwszego, zbudowanego całkowicie z polskich elementów, samochodu osobowego. Marzenie szybko jednak zostało zweryfikowane przez brutalną rzeczywistość. Latem 1920 roku Armia Czerwona pędziła niczym huragan w stronę Wisły, pustosząc całe Kresy Wschodnie Rzeczpospolitej. Stało się jasne, że wkrótce w boju o Warszawę rozstrzygną się losy odzyskanej niedawno niepodległości. W tych okolicznościach inżynier Tański z własnej inicjatywy rozpoczął tworzenie projektu polskiego samochodu pancernego.\nCo ciekawe, nie była to pierwsza taka konstrukcja, która wyszła z polskiego warsztatu. Pierwszy polski samochód pancerny powstał już w listopadzie 1918 roku w trakcie Obrony Lwowa. „Tank Piłsudskiego” (jak nazwano ten improwizowany wóz bojowy) został skonstruowany przez profesora Antoniego Markowskiego i wziął udział w listopadowych walkach z Ukraińcami.\nPojazd Tańskiego miał być jednak o wiele skuteczniejszy niż improwizowane lwowskie pojazdy bojowe. Swoją konstrukcję polski inżynier oparł na podwoziu rewelacyjnego Forda T.\nProjekt nowego samochodu pancernego był zrealizowany tak, jak wszystkie późniejsze wynalazki Tańskiego – jego konstrukcja była wyjątkowo prosta, co pozwalało na jego szybką produkcję i stosunkowo łatwą naprawę. Efekt? Pierwszy prototyp Forda FT-B (jak nazwał swój pojazd Tański) powstał w połowie czerwca 1920 roku, zaledwie po dwóch tygodniach od zakończenia projektu. Kilka dni później pierwsze dwa wozy bojowe były już na froncie.\nPo miesiącu dołączyły kolejne cztery. W sumie do końca wojny wyprodukowano 16 (lub 17) sztuk i wszystkie wzięły udział w walkach. Pojazd Tadeusza Tańskiego był zatem pierwszym „seryjnie” produkowanym polskim samochodem pancernym. Podziw jest tym większy, że zbudowano go w zaledwie dwa tygodnie, a konstruktor nie miał ukończonych jeszcze 30 lat. Wielka kariera stała przed inżynierem Tańskim otworem.\nPolski samochód do złożenia jednym kluczem\nPo zakończeniu wojny Tański powrócił do pracy inżynierskiej, a w 1922 roku znalazł zatrudnienie w Centralnych Warsztatach Samochodowych w Warszawie (CWS). Do firmy Tańskiego ściągnął równie ambitny dyrektor zakładu, Kazimierz Meyer. Podobnie jak Tański marzył on o stworzeniu całkowicie polskiego samochodu osobowego. To właśnie Meyer miał swego czasu powiedzieć o decydentach, którzy sprzeciwiali się budowie polskiego samochodu: „Niektóre osoby biegały kiedyś za tramwajem we Lwowie, a dzisiaj ministerialne d… nie chcą jeździć polskimi samochodami”. Z połączenia dwóch tak ekscentrycznych umysłów musiało wyjść techniczne arcydzieło. Jak się później okazało, nie trzeba było na nie długo czekać.\nKonstrukcję „polskiego samochodu” Tański rozpoczął od silnika. Dość szybko opracował prototyp czterocylindrowego silnika o pojemności 3 litrów i mocy 61 KM. Konstrukcja ta była fenomenem na skalę światową. Do montażu potrzebny był dosłownie jeden klucz płaski – z jednej strony „dziesiątka”, z drugiej „osiemnastka” (jedynie do wkręcania i wykręcania świec niezbędny był drugi klucz). Pomimo prostoty silnik chodził znakomicie. Konstrukcja tego ewenementu na skalę światową zajęła polskiemu inżynierowi jedynie… rok.\nKiedy wydawało się, że Tański osiągnął szczyt swoich konstrukcyjnych możliwości, postanowił jeszcze raz wprawić w osłupienie swoich współpracowników z warsztatu, kiedy skonstruowany przez niego rok później samochód osobowy CWS T-1 również można było złożyć i rozłożyć… jednym kluczem. Tym samym w roku 1924 polscy inżynierowie samodzielnie skonstruowali samochód, do którego naprawy narzędzia można było zmieścić w jednej kieszeni. O ile pewne rzeczy w przemyśle samochodowym diametralnie uległy zmianie od roku 1924, to niektóre – jak się wydaje – pozostały niezmienne do dzisiaj. Chociaż konstrukcja samochodu była już gotowa do produkcji, to Ministerstwo Spraw Wojskowych długo zwlekało z zatwierdzeniem projektu auta. Powód przedstawił jeden z inżynierów CWS, Tadeusz Paszewski:\n„Nastąpiła nieoczekiwana reakcja. Oburzano się, że jakaś grupa ludzi, nazwanych »szaleńcami«, ośmieliła się rzucić rękawicę przyszłej wytwórczości, że ośmieliła się stworzyć własny projekt, używając krajowych materiałów, że ośmieliła się zbudować polski silnik bez pomocy z zewnątrz, wmontować go na przerobione podwozie marki Dodge, wziąć udział w rajdzie i uzyskać nagrodę sportową. Rozpoczęły się poważne lamenty, które doprowadzają do tego, że inż. kpt. Meyer ma być postawiony w stan oskarżenia za nadużycie władzy”.\nSamochód Tańskiego został dopuszczony do produkcji dopiero w 1928 roku. Samochód był rewelacyjny. Pasował niemal idealnie do nie najlepszych polskich dróg, a prosta konstrukcja pozwalała dokonać niezbędnych napraw nawet laikom. Na karcie z prospektu reklamowego samochodów osobowych CWS można było przeczytać, że samochód Tańskiego „wykonany jest całkowicie w kraju – z krajowych surowców i półfabrykatów i jest specjalnie przystosowany do polskich warunków drogowych”. Nic więc dziwnego, że jeden z pierwszych egzemplarzy zamówił sam prezydent Ignacy Mościcki. Zdecydowaną większość samochodów kupiła administracja i wojsko.\nMotoryzacyjne sny o potędze przerwane przez Hitlera\nSam samochód niestety nie wystarczył, by podbić rynek w Polsce (o Europie nie mówiąc). Zakłady CWS (przemianowane w 1928 roku na Państwowe Zakłady Inżynierii) nie były w stanie rozwinąć produkcji na masową skalę. Ponadto problemem był fakt, że samochód, chociaż bardzo funkcjonalny i innowacyjny, był niestety stosunkowo drogi. Projekt dobił ostatecznie krach na giełdzie w 1929 roku.\nSzukając możliwości na rozwój przemysłu i motoryzacji w Polsce, w 1931 roku zawarto umowę z włoskim Fiatem. Turyński koncern w umowie licencyjnej zgodził się na produkcję samochodu osobowego Fiat 508 pod warunkiem, że PZI. zaprzestaną produkcji rodzimych aut osobowych. Tym samym w 1931 roku z taśm produkcyjnych zjechało ostatnie 60 egzemplarzy CWS T-1. Do tego czasu wyprodukowano ok. 800 sztuk tych samochodów. Do jego produkcji już nigdy później niestety nie powrócono.\nOkres panowania obcych marek nie miał jednak trwać długo.\nPod koniec lat 30. polski przemysł motoryzacyjny miał odbić się od dna. Wraz z rozbudową przemysłu, rozpoczęto potajemnie konstrukcje polskich samochodów osobowych. Do najlepiej zapowiadających się projektów należał zaprojektowany w katowickiej Hucie Pokój w 1938 roku samochód Radwan – „polski garbus”, samochód dla ludu, który miał wejść do masowej produkcji zaraz po wygaśnięciu umowy z Fiatem.\nInnym polskim samochodem był PZInż 403 Lux-Sport zbudowany w 1936 roku. Ten polski luksusowy samochód, zwany niekiedy „przedwojennym Maybachem”, miał wejść do seryjnej produkcji również po wygaśnięciu umowy z włoskim koncernem. Oba projekty zapowiadały się imponująco i mogły stanowić realną konkurencję dla samochodów z zagranicznych przedsiębiorstw. Niestety żaden z nich nie doczekał się realizacji, bowiem umowa licencyjna z Fiatem miała wygasnąć dopiero w 1941 roku.\nSzalony przez wielkie „S”\nW latach 30. Tadeusz Tański nie zaprzestał konstruowania nowych wynalazków. Był inżynierem równie wybitnym, co ekscentrycznym. Swoje wyliczenia mierzył „na oko”, a rysunki techniczne sporządzał w wolnych chwilach na serwetkach warszawskich kawiarni. Tym, co motywowało Tańskiego do pracy, była przyjemność tworzenia. Polski inżynier nie zajmował się wyłącznie konstruowaniem silników samochodowych. Z wielką pasją zajmował się wszelkimi urządzeniami technicznymi. Dla żony opracował urządzenie do automatycznego wywoływania zdjęć, a dla swojego przyjaciela udoskonalił samolot, którego zresztą później sam nauczył się pilotować.\nTański był typem człowieka, który pracował jak chciał i kiedy chciał, czym notorycznie denerwował swoich przełożonych. Znana jest historia z produkcji samochodu CWS, kiedy do finalizacji całego projektu brakowało jedynie skrzyni biegów. Wtedy Tański z tylko dla siebie zrozumiałych powodów stwierdził, że projektu póki co ukończyć nie zamierza.\nDyrektor Meyer miał wówczas zamknąć Tańskiego w gabinecie na całą noc, by zmusić go do przygotowania brakującego elementu nowego samochodu. Tański spędził w gabinecie całą noc. Nad ranem pokazał dyrektorowi Meyerowi owoc swojej całonocnej pracy – stos damskich apaszek pomalowanych przez Tańskiego w kolorowe wzorki.\nJaka była reakcja dyrektora zakładu można się tylko domyślać. W każdym razie Tański ponownie zamknął się w gabinecie i po kilku godzinach zaprezentował projekt skrzyni biegów do nowego samochodu. Podobnie jak każda inna jego część, była oczywiście bardzo dobra.\nGeniusz przez wielkie „G”\nPrzez swój ekscentryczny sposób bycia Tadeusz Tański miał często problemy ze znalezieniem stałej, dobrze płatnej pracy. Środki do życia otrzymywał z konkursów, których wygrywanie nie sprawiało mu wielkich trudności. Pewnego razu ogłoszony został konkurs na dwucylindrowy silnik o objętości skokowej 750 cm³, chłodzony powietrzem, do napędu prądnicy radiostacji polowej. Do konkursu stanęło wiele renomowanych firm motoryzacyjnych z całego świata, w tym prestiżowa brytyjska marka Douglas. Tański zaprojektował silnik w ekspresowym tempie, w swoim stylu, z jednym rodzajem śrubek i nakrętek. Ukończył go na 24 godziny przed upływem terminu na zgłoszenia. Wygrać miała konstrukcja, która od momentu włączenia będzie pracowała najdłużej. Z czasem na „placu boju” pozostawało coraz mniej silników.\nSilnik Douglasa stanął po 400 godzinach. Ostatnim silnikiem, który jeszcze terkotał był silnik Tańskiego. Zgasł po upływie 1000 godzin, po tym jak został wyłączony przez zniecierpliwioną komisję konkursową.\nW ten sposób Tański zarabiał na życie, ale nie żył nigdy wystawnie. Miał też długi u swoich przyjaciół, które dzięki pieniądzom z konkursu starał się chociaż w części spłacać. Pomimo to był osobą bardzo lubianą i cenioną. Jako wynalazca zajmował się tym, co mu akurat przyszło do głowy. Jego brak pokory i nierzadko mało stonowany język miały mu jednak przysporzyć jeszcze wielu kłopotów.\nTragiczny wojenny epilog\nPo przegranej wojnie obronnej 1939 roku Tański natychmiast włączył się do konspiracji. W warszawskich kawiarniach – nie bacząc (jak zwykle zresztą) na zagrożenia – wygłaszał szalone tyrady przeciwko znienawidzonym Niemcom (podobno był frankofilem), o czym dość szybko dowiedziało się Gestapo. 3 lipca 1940 roku został aresztowany przez Niemców w ramach „akcji AB” i wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. W obozie Niemcy przedstawili mu ofertę współpracy. Tański stanowczo odmówił i 23 marca 1941 roku został zamordowany, w niecałe dwa tygodnie po swoich 49 urodzinach. Do dzisiaj pozostaje osobą przez wielu zapomnianą. Jego imieniem nazwane są szkoły techniczne i samochodowe w Poznaniu, Nowym Sączu, Słubicach, Słupsku i Stargardzie.\nTadeusz Tański był inżynierem (śmiało można to powiedzieć) światowego formatu. Jego projektu samochodu składanego jednym kluczem prawdopodobnie nikt później nie powtórzył. Stworzenie polskiego samochodu – o innowacyjnej konstrukcji, tak dobrej jakości i w tak krótkim czasie – świadczy o wielkim potencjale, jakie posiadało państwo polskie w okresie międzywojennym oraz o gospodarczym patriotyzmie wielu wynalazców, którzy nade wszystko chcieli udowodnić, że „polskie” nie znaczy „gorsze”. Taki był właśnie Tadeusz Tański. Ekscentryczny geniusz, indywidualista, znakomity konstruktor, gwałtowny i czasem arogancki w swoich zachowaniach. Nade wszystko jednak wybitny wynalazca, który swoimi pomysłami być może zdołał wyprzedzić epokę, która jeszcze nie nadeszła.\nJoanna Skoczek: Smok w składzie porcelany. Fiasko chińskiego soft power Kamil Wons pisze o drogach i bezdrożach synodalności w Kościele: Synodalność, nie demokracja. Franciszek nie robi rewolucji, a Niemcy wkroczyli na drogę Lutra dr Alek Tarkowski: Globalna wspólnota algorytmów. Czym tak naprawdę jest Facebook?


Nawet pół miliona można dostać na rozwój usług rolniczych / Dofinansowania, dopłaty dla rolników, kredyty preferencyjne, pożyczki / Agropolska\n03-11-2016,13:35\tAktualizacja: 03-11-2016,14:14\nMaksymalna pomoc, jaką może otrzymać jeden beneficjent w całym okresie realizacji PROW 2014-2020 wynosi 500.000 zł. Wsparcie jest udzielane w formie refundacji do 50 proc. kosztów kwalifikowanych, poniesionych na realizację inwestycji.\nRuszył nabór na rozwój usług rolniczych. Na rolników czekają miliony złotych. Foto_Krzysztof Zacharuk\nDo 29 listopada w Oddziałach Regionalnych ARiMR można składać wnioski o przyznanie pomocy na "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych" finansowanej ze środków PROW 2014-2020.\nO wsparcie może ubiegać się osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej lub spółka cywilna, która jako mikro lub małe przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą wspomagającą produkcję roślinną, chów i hodowlę zwierząt gospodarskich oraz działalność usługową po zbiorach.\nPomorska Izba Rolnicza zaapelowała o objęcie pomocą klęskową także przypadków złego przezimowania roślin. Na takie wsparcie czeka wielu gospodarzy, którym w tym roku wymarzły uprawy. Od 17 do 31 października Agencja Restrukturyzacji i...\nWażne, by ubiegający się o pomoc posiadał numer identyfikacyjny nadany w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz był zdolny do zrealizowania operacji i osiągnięcia jej celu - informuje ARiMR na swojej stronie internetowej.\nPomoc może być przyznana tylko, gdy podmiot wykonuje co najmniej jedną z wymienionych działalności gospodarczej przez co najmniej dwa lata poprzedzające dzień złożenia wniosku. Do tego okresu wlicza się czas, w którym prowadzenie działalności zostało zawieszone. Z pomocy wykluczeni są beneficjenci którzy otrzymali wsparcie na "Modernizację gospodarstw rolnych" z PROW 2007-2013.\nMaksymalna pomoc, jaką może otrzymać beneficjent w okresie realizacji PROW 2014-2020 wynosi 500.000 zł. Wsparcie jest udzielane w formie refundacji do 50 proc. kosztów kwalifikowanych, poniesionych na realizację inwestycji. Na wsparcie przewidziano 260 mln zł.\nzakup (także w formie leasingu zakończonego przeniesieniem prawa własności) nowych maszyn, narzędzi lub urządzeń do produkcji rolnej\npokrycie rat zapłaconych z tytułu wykonania umowy leasingu, nieprzekraczających ceny netto nabycia rzeczy\nkoszty ogólne np. przygotowanie biznesplanu (do kwoty 10 tys. zł netto) oraz dokumentacji technicznej operacji\nrozwój usług rolniczych usługi rolnicze arimr wsparcie dla rolnictwa zakup sprzętu producja roślinna hodowla zwierząt


w pewnej klasie jest 18 chłopców i 12 dziewcząt.\nPoprzednie pytanie Następne pytanie W pewnej klasie jest 18 chłopców i 12 dziewcząt. o ile procent jest więcej chłopców niż dziewcząt? jakim procentem liczby chłopców jest liczba dziewcząt? prosze o odpowiedź ^^\nprzez nesssii 06.04.2010\nB+c = 30\nObliczam jakim % całej klasy są dziewczyny\n(12 * 100) : 30 = 4 * 10 :1 = 40%\nObliczam jakim procentem są chłopcy:\n(18 * 100 %) : 30 = 60 %\nChłopcy stanowią 60 % całej klasy. Jestem pewna, że dobrze rozwiązałam ;];] dodam do takiego obliczania wzór:\na * 100 % : b+c\nx liczby 30 = 18\nx liczby 30= 12\nx liczby 18=12\nOdp.: Jest o 20% więcej chłopców od dziewczyn. Dziewczyny stanowią 66 % liczby chłopców.


Witanie "wyzwolicieli" przez społeczność ukraińską. Na skrzyżowaniu Szulhanówki i drogi głównej (Czortków- Borszczów), Ukraińcy wybudowali bramę powitalną. Umaili zielonymi brzózkami. Po środku umieścili swoje barwy– żółty i niebieski i herb – tryzub, czyli trójząb Neptuna. Obok bramy ustawili stoły z białymi obrusami. Na stołach pojawiły się kołacze, ciasta i różne napoje. Drogę od bramy, aż do Kozaczyzny (około 2 km) pokryli kwiatami i zielem. Spodziewali się, że Niemcy wkroczą wieczorem i dlatego wyznaczony komitet powitalny, odświętnie ubrany ćwiczył mowy powitalne. Okazało się, że Niemcy zjawili się dopiero na drugi dzień rano. Kto żyw biegł do bramy, aby powitać właściwych wyzwolicieli. Polaków tam nie było. Najwyżej ciekawskie dzieci. Byłem i ja i postaram się opowiedzieć wiernie co widziałem. Pierwszym samochodem osobowym odkrytym, takim, jakie były na wyposażeniu armii niemieckiej ( produkowanym w Szczecinie w fabryce, w której los mi wskazał pracę po wojnie!) podjechało kilku oficerów. Wtedy po raz pierwszy widziałem niemieckiego oficera, w charakterystycznej czapce z jakimś dziwnie rozdeptanym ptakiem jak mówiliśmy. Taki sam był też na mundurze. Oficer kazał zatrzymać samochód przed samą bramą. Powstał z siedzenia. Tymczasem podbiegł do niego szef komitetu powitalnego –wąsaty Ukrainiec. Znałem go dobrze. Był ojcem krawca, do którego chodziłem z rodzicami. Uniżenie zaczął zapraszać panów oficerów do stołów na poczęstunek. Oficer nie zwracał na niego uwagi. Wskazując na bramę i wywieszone godła zapytał po polsku:\n–Co, to jest?\nWidziałem, że witający zawahał się. Nie spodziewał się języka polskiego. Oficer zapytał po raz drugi, ale znacznie głośniej:\n– Co znaczą te kolory i ten znak?!\nPo chwili z lękiem w głosie tenże, odważny kozak z sumiastym wąsem, zaczął tłumaczyć, że:\n–To nasze, to są ukraińskie znaki.\nOficer kazał mu milczeć i powiedział głośno, tak aby słyszeli wszyscy:\n–Mówicie, że to wasze znaki? I słyszę coś o Ukrainie? A Ukraina będzie „tu”, i wskazał podnosząc kciukiem brodę.\nRozkazał jechać dalej.\nKozak zbladł i coś powiedział do najbliżej stojących.\nZrobił się tumult. Słyszałem, że nie takich oczekiwali przyjaciół. -Zabierajmy wszystko do domów - powtarzali i w pośpiechu uprzątnięto ze stołów. Zabierano i odnoszono nawet stoły. Ludzie grupami opuszczali skrzyżowanie. Wojsko niemieckie w dalszym ciągu jechało przez bramę, której gospodarze nie mogli rozebrać. Dzieci, w tym i ja, nadal tkwiły przy bramie. Oglądaliśmy nowoczesny sprzęt i zdyscyplinowane, roześmiane wojsko. Było inne niż nasze– polskie, ale jakże różne od wojska radzieckiego. Żołnierze czasem rzucali nam– dzieciom słodycze. Jakimi rzeczywiście mieli być Niemcy, doświadczyliśmy już w niedługim czasie. Nowe władze wprowadzały nowy porządek. Powstała administracja niemiecka natychmiast nałożyła na mieszkańców wsi odpowiednie podatki i obowiązkowe kontyngenty. Były one nie lżejsze od poprzednich– sowieckich. Obowiązkowe dostawy były oparte na zapisach majątkowych przedwojennych. Z tego powodu powstawały spory wynikłe z różnicy pomiędzy tym co gospodarze posiadali, a zapisem. Sowiecki system naruszył wiele własności. Za czasów radzieckich sporą część ogrodu i sadu dziadka przywłaszczył sobie sąsiad, który przywłaszczył także dom i zabudowania gospodarcze wujka Władysława. Od władz niemieckich otrzymał nakaz zwrotu. Ponieważ było to w połowie roku, nakazano mu odstawić znaczną część zboża i mięsa. Pamiętam, że przyszedł do dziadka i prosił, aby dziadek ujął się za nim. On bihme (przysięgał)–mówił będzie pomagał w żniwach jedynie za wyżywienie. Dziadek z oferty nie skorzystał. Podróż do Stanisławowa. Pod koniec sierpnia 1941 roku pojechałem z tatą do stryjka Stefana do Stanisławowa. Dojechaliśmy pociągiem za most na rzece Strypie i tam kazali nam wysiadać. Pociąg dalej nie pojedzie oznajmili konduktorzy. Rosjanie, którzy się wycofywali zniszczyli tunel. Do stacji musieliśmy iść z walizkami przez górę. Było to w nocy i widziałem mało. Do Stanisławowa przyjechaliśmy raniutko. Powitał nas stryjek Stefan i zawiózł dorożką do ludzi, u których wynajmował pokój. W drodze mówił tacie, że u nich jest mu dobrze i traktuje gospodarzy jak drugą rodzinę. Odpoczywaliśmy po trudach podróży, a stryjek poszedł do pracy. Chłopak gospodarzy Staszek powiedział mi, że jeżeli chcę to zaprowadzi mnie tam gdzie stryjek pracuje. Tata wyraził zgodę. Staszek był dużo starszy ode mnie. Pobiegliśmy przez miasto i doszliśmy do dworca. Powiedziałem, że tu już byłem. Staszek na to: –Właśnie tutaj twój stryjek pracuje, ale na poczcie. Po chwili byliśmy w kolejowym urzędzie pocztowym. Stefan zdziwił się, zobaczywszy tylko mnie. Staszek się schował. Nie był zadowolony i nazwał mnie tak jak kiedyś, kiedy droczył się ze mną: –Co ty Mykieto tu robisz? Byłem oburzony i chciałem uciec. Stryj złapał mnie za rękę i zaraz pokazał się Staszek. Skończyło się na przeprosinach. Od Stefana otrzymaliśmy po sporej paczuszce rodzynek. Do domu wracaliśmy powoli jedząc słodkie owoce. Staszek pełnił rolę przewodnika po Stanisławowie. Wróciliśmy akurat w porze obiadowej. Wtedy z żywnością w mieście było kiepsko. Gospodarze cieszyli się z przyjazdu taty. Przywiózł to, czego oni nie mieli. Obiad był jednak bardziej niż skromny. Zupa, ziemniaki z sosem i buraczki pokrojone w paseczki z cebulką i octem. W życiu czegoś takiego nie jadłem. Jadłem jedynie buraki tarte z chrzanem, tak zwaną ćwikłę. Podobno skrzywiłem się tak niemiłosiernie, jakbym miał jeść coś bardzo ohydnego. Wszyscy wybuchli gromkim śmiechem, a pan domu skwitował: –Jedz chłopcze, bo to dobre. Zobaczysz, że w życiu tego specjału zjesz sporo. Pomyślałem, że kpi albo zwariował. Ja tego nigdy nie będę jadł. Niech to je krowa, albo świnka. Powrót do domu był za dnia. Zobaczyłem nie tylko Stanisławów z okna wagonu, ale i Buczacz. Znowu szliśmy przez górę do czekającego na torze pociągu. Widziałem zakole Strypy i wielki most i kolejne stacje. Do Teresina dojechaliśmy po południu. Cały czas oglądałem zmieniające się krajobrazy i marzyłem o podróżach. Tych, o których wcześniej czytał mi tata albo stryjek. Jako dziecko byłem wdzięcznym słuchaczem i pochłaniałem wszystko jak gąbka. Prosiłem często tatę, rzadziej mamę, aby czytali Serce Amicisa. Za każdym razem byłem dzielny jak Precossi lub wesoły jak Coretti. Podziwiałem olbrzyma Garonne. Kiedy umiałem sam czytać, czytałem wszystko co mi wpadło w ręce. Później w Borszczowie próbowałem czytać Platona w gabinecie pana Budrewicza. Nic z tego nie rozumiałem. Albo bardzo, bardzo mało! Wracając do stryjka Stefana to muszę wyznać, że byłem jego utrapieniem. Stryjek, jeszcze przed pójściem do wojska, zajmował się ogrodnictwem i koniecznie chciał razem z moim tatą założyć nowoczesny ogród pod Lwowem. Zaczął zagłębiać się w najnowszą, na ten czas, literaturę. Kupował lub prenumerował kolorowe wydawnictwa ogrodnicze. Te najbardziej sobie upodobałem i oczywiście dokładnie przeglądałem. Nie darłem, bo od dziecka czułem szacunek do słowa pisanego. Ale książki i katalogi musiały być przy mnie. Nawet wtedy kiedy spałem. Kiedy ich nie było lub brakowało choćby jednej robiłem niezłą awanturę. Stryjek miał tylko jedyny sposób na obronę, przed moją okupacją jego własności. Śpiewał mi piosenkę przedrzeźniającą moje imię. Oczywiście po ukraińsku, co mnie jeszcze bardziej gniewało: – Mykieto, czy ty to? Ne ja to, mij tato! (Mykieto, czy to ty jesteś? Nie, to mój tata). Wtedy potrafiłem pogniewać się na niego na cały dzień. Literatura wówczas była wolna i można było z niej korzystać. Szkoły. Podczas okupacji niemieckiej posłano mnie do szkoły ukraińskiej. Innej nie było. W klasie było nas– polskich dzieci– kilkanaścioro. Na lekcje religii przychodził pop Huniowśkij. Teraz tak się nazywał, z ukraińska. Przed wojną nazywał się– Huniowski i podobno pochodził z polskiej rodziny(?). Dzieci polskie stały się jego oczkiem w głowie. Postanowił nauczyć nas Polaczków, jak się wyrażał o nas, modlić się po ukraińsku. Oczywiście nie szczędził nam razów giętką rózgą za każdą popełnioną pomyłkę. Pastwienie się popa nad nami bawiło dzieci ukraińskie. Podobnie było na lekcjach języka ukraińskiego. Wykładano wyłącznie w języku ukraińskim. Do domu przychodziliśmy obici i zapłakani. Często byliśmy umorusani, bo dzieci ukraińskie nie dawały nam spokoju na przerwach i przy powrocie do domu. Wtedy nauczyłem się bić, chociaż tego nie lubiłem. Musiałem się bronić. Nad niedolą polskich dzieci ubolewał Władysław Rogowski, Człowiek wykształcony, mądry i majętny, znający doskonale język niemiecki. Podobno na początku państwowości II RP był nauczycielem. Z nieznanych mi przyczyn zakupił duże połacie ziemi na ternie Starej Wsi w Łanowcach, pobudował okazały dworek i założył wzorcową hodowlę pszczół. Prowadził badania nad ich doborem na terenach południowego Podola. Miał pasiekę składającą się z wielkiej ilości uli, które wykonywał własnoręcznie i wypróbowywał najlepsze rozwiązania. Prócz tego, był kierownikiem, inspicjentem, dekoratorem i reżyserem w jednej osobie, teatru amatorskiego w Łanowcach. Teatr działał w Polskim Domu na Szlachcie. Moja mama i jej rodzeństwo brali w tej działalności żywy udział. Pamiętam, że nieomal od urodzenia byłem w teatrze. Nie tylko podczas prób, ale i w czasie przedstawień. I jak opowiadano, żywo reagowałem, czasem bardzo zabawnie kiedy odkrywałem, że pod strojem scenicznym kryje się moja mama. Teatr Rogowskiego wystawiał różne sztuki. Nawet takie, które były grane przez teatry zawodowe. Dlatego teatr amatorski z Łanowców był znany aż po Lwów (tak twierdzono). Wracając do niedoli polskich dzieci w ukraińskiej szkole, to muszę powiedzieć, że czyn tego Pana zasługuje na zapisanie Go złotymi zgłoskami w dziejach małej Ojczyzny. Po kilku miesiącach udręki, wszystkie polskie dzieci zostały oficjalnym zarządzeniem władz General Guovernement, przeniesione do Szkoły Polskiej, w budynku po starej Gminie. Jedynym nauczycielem był Pan Rogowski. Chodziłem wówczas do klasy trzeciej. Szkoła miała specjalny program. Obejmował on jedynie przedmioty potrzebne przyszłemu robotnikowi Rzeszy: arytmetykę, naukę o przyrodzie, rysunek, śpiew i język polski. Wykłady były w języku polskim. Mimo tak skromnego programu, pan Rogowski przemycał wiele wiadomości z geografii i historii. Religii nie mieliśmy. Szkoła była zobowiązana zbierać, suszyć i odstawiać specjalnie wyznaczone zioła lecznicze. Mieliśmy przy tej okazji lekcje z przyrody w plenerze. Były to najciekawsze lekcje. Wtedy pan Rogowski opowiadał nam o historii naszej Ojczyzny i cudownie wędrował razem z nami po kontynentach i krajach świata. W ten sposób uczył nas geografii. Jedynym mankamentem tej szkoły było to, że wszystkie roczniki miały lekcje w tym samym czasie. Nie pamiętam, ale wydaje mi się, że starsi byli w drugim pomieszczeniu. Pewnego dnia, a było to przed wakacjami i otrzymaniem cenzurki, ze zwykłej ciekawości wszedłem na strych gdzie były suszone zioła. Schodów na strych nie było. Drabiny też nie. Po prostu przysunąłem stół i postawiłem dwa krzesła i hajda do góry. Byłem sprawny i przy niewielkim wysiłku byłem na strychu. Strych byłby zupełnie pusty, gdyby nie wysuszone na wiór liście podbiału, krwawniki, piołuny i inne zioła. W tym samym czasie, kiedy penetrowałem wzrokiem strych, nadszedł pan Rogowski. Zauważył, że na środku korytarza stoi piramida sprzętów. Od razu wiedział, że jakiś nicpoń jest na górze, a właśnie dzisiaj on, kierownik szkoły, ma odstawić zioła do Jezierzan. Zaczął krzyczeć, że tego, i tu wymienił największego łobuza wyrzuci ze szkoły. I nie wyda mu świadectwa. Przeraziłem się i chciałem skoczyć z tej wysokości na ogród, ale nie mogłem otworzyć okienka. Było zabite gwoździem. Zrezygnowany czekałem na nauczyciela. Był człowiekiem dobrym, ale bardzo zasadniczym i wymagającym. Znałem go dużo lepiej niż inni. Często bywałem w jego domu. Byliśmy z mamą zapraszani przez starszą panią- matkę p. Rogowskiego. Były u niej kanarki. Cudownie śpiewały. Mnie p. Rogowski zadawał więcej zadań niż innym. Wiedział, że lubię rysować i majsterkować. Musiałem wykonywać różne pomoce naukowe. Mogłem liczyć na taryfę ulgową, ale tym razem miałem podwójnego pietra. Wiedziałem, że kara mnie nie minie, a do tego pan Rogowski powie mamie. Świadectwa nie otrzymam, bo słyszałem czym groził temu baciarowi na strychu. Wiedziałem, że jest konsekwentny. Wyobrażam sobie, że musiałem być potwornie przestraszony, bo kiedy stanął na stół i krzesło był prawie na strychu i zobaczył przestraszonego dzieciaka. Do tego takiego, którego nigdy by nie posądził o samowolne naruszenie zakazanego terytorium. Powiedział tylko: A, to ty? Po co ty tu wszedłeś? Mogłeś spaść i musiałbym się tłumaczyć twojej mamie. Złaź. I pomógł mi zejść. –Poczekaj na mnie, zaraz zrobię porządek. Wszedł na górę załadował worki i postawił na stole. Cierpliwie czekałem. Inni też czekali, bo byli ciekawi, co zrobi pan Rogowski ze mną. Pan kazał wszystkim iść do domu. Zrobiłem ruch jakbym i ja chciał odejść. –Nie, ty pozostań, powiedział. Z tobą jeszcze nie skończyłem. Bura była spokojna, ale bardzo pouczająca. Na zakończenie powiedział, abym przyznał się tylko mamie i powtórzył: –Masz powiedzieć tylko mamie, że świadectwa nie wydam dopóki nie przyjdzie do mnie na rozmowę. Pan Rogowski wiedział, że nie mogę mówić tacie. Tata był zbyt surowy. Świadectwo otrzymałem, ale musiałem na niego zapracować. Przez cały miesiąc zbierałem różne zioła i byłem zmuszony opisywać, gdzie je zbierałem i obok jakich roślin rosły. Śmierć Mateusza. Miło jest mieć wakacje. Nawet w takim okresie jak okupacja. Nie można jednak zapomnieć traumy przeżytej wcześniej. Pod koniec lutego 1942 przyjechała siostra wujka Dominika z Głęboczka, z tragiczną wiadomością. Brat Mateusz (Kwiczak) został zastrzelony przez kolegę Ukraińca. Mateusza znałem i bardzo lubiłem. Miał dopiero około 20 lat. Był młodzieńcem wysokim, muskularnym o miłej aparycji. Często bywał w naszym domu. Odwiedzał brata, bratową i malutką bratanicę Zdzisię, którą uwielbiał. Był mężczyzną silnym i odważnym i miał wielkie powodzenie u dziewczyn. Serce oddał tylko jednej, najpiękniejszej, która nie zwracała uwagi na konkurentów. Zabójca tłumaczył się później, że zabił Mateusza z zazdrości. Oddał strzał z broni myśliwskiej w porze południowej na oczach wielu ludzi. Opowiadano, że Mateusz mimo postrzału w serce, przebiegł kilkadziesiąt kroków i padł na progu domu swojego przyjaciela. Zdążył jeszcze wymienić nazwisko zabójcy. Pogrzeb, na którym byłem odbył się w Głęboczku, wsi, która słynęła z tego, że w niej nie było wyraźnych podziałów narodowościowych. Liczył się zawsze dobry gospodarz i przyjazny człowiek. Tej zasady trzymali się Polacy. Po tym ohydnym zabójstwie, coś się jednak zmieniło. Ukraińcy dość wyraźnie zaczęli mówić, że jest to dopiero początek czystki Ukrainy z niechcianych elementów. Najważniejszymi byli Polacy. Rzeź Polaków w Głęboczku przez Banderowców powtórzona była dwukrotnie. W październiku 1944 i styczniu 1945 roku. Żarna Dominika. Jak już nadmieniałem Niemcy zabierali wszystko, co miało dla nich wartość strategiczną. Ludność zarówno w mieście jak i na wsiach zaczęła głodować. Rolnicy mieli wielkie trudności w zasiewie pól. W latach 1942 i 1943, wioski zostały pozbawione wszelkiego ziarna. Administracja niemiecka brutalnie zabierała wszystkie zapasy zboża. Jeżeli ktoś zdołał ukryć chociażby garść zboża, musiał je zemleć. Mielono ukradkiem w żarnach. Chłopi robili je własnoręcznie. Żarna były zakazane przez władze niemieckie. Przy każdej kontroli (odbywały się często) w najlepszym przypadku żarna rozbijano. Bywało, że oprócz niszczenia żaren karano znacznie srożej np. wybijano zęby. Albo poważnie okaleczano. Ludność ukraińska na tę okoliczność układała różne piosenki. Niestety, zapamiętałem tylko jedną: –Taj nadjichaw Lanwerh hrubyj, taj za żorna wybiw zuby (nie jestem pewien, czy zachowałem ukraiński język literacki). Wiele było takich piosenek. Wszystkie ośmieszały Niemców– przyjaciół samostijnej Ukrainy.\nNa przednówku roku 1943 głodowaliśmy i my. Mama zrobiła nam placki z niedojrzałego zboża. Jeden jedyny raz, ale smak tego placka pamiętałem długo. Był ohydny. Jadłem go, bo byłem głodny. Nie radziłbym próbować. Pamiętam, że jakimś tylko sobie znanym sposobem, zdobyła kilka garści kaszki kukurydzianej i ugotowała kuleszę (mamałygę), była pyszniejsza niż wszystkie przysmaki świata. W tamtym czasie nawet małe dzieci wiedziały, co to jest głód. Moja kuzynka mająca trzy i pół roku Zdzisia modliła się w kościele słowami: Boziu daj nam chleba, bo wszystko nam zabrali Niemcy. Ciocia Franciszka- mama Zdzisi rozpłakała się. Podszedł do niej ówczesny proboszcz ks. Michalski i zapytał o powód płaczu. A kiedy się dowiedział, obiecał mszę do św. Antoniego w intencji prośby dziecka. Po niedługim czasie Dominik, tata Zdzisi zaczął coś rysować. Na ciągłe pytania żony– co rysujesz? Odpowiadał –powiem jak skończę. Na podstawie tych rysunków Dominik przy pomocy mojego taty i kowala Adamowskiego wykonali mały młyn do mielenia mąki. Napęd tego urządzenia był ręczny i musiały przy nim pracować dwie osoby. Wydajność mielenia była znacznie większa od najlepszych żaren jednoręcznych, a jakość mielonej mąki była zbliżona do mąki z młyna. Żarna Dominika posiadały różne sita, które sortowały zmieloną mąkę. Byliśmy pewni, że z chwilą, kiedy odkryją to Niemcy, będą wielkie kłopoty, a Dominikowi grozić będą surowe konsekwencje. Pierwsze mielenie mąki, czyli pierwsze próby młyna, mogły być przeprowadzone dopiero po żniwach. W niedługim czasie, po wprowadzeniu kilku poprawek uruchomiono powszechne mielenie zboża. Prawdziwy młyn rzeczny na Szlachcie nadal był zamknięty przez Niemców. Widocznie wieści o pracujących żarnach Dominika rozeszły się szybko, bo w niedługim czasie na podwórko wjechały dwa samochody Niemców. Przewidywaliśmy najgorsze, bo właśnie w tym czasie w warsztacie dziadka odbywał się przemiał. Niemcy weszli, stanęli i przyglądali się jak pracowały żarna. Mielący dopiero po dłuższej chwili zorientowali się, że zostali złapani na gorącym uczynku. Pracę przerwali i oczekiwali na konsekwencje. Niemcy natomiast okazali duże zainteresowanie urządzeniem. Szczególnie interesował się rozwiązaniem urządzenia Niemiec(grubas) pełniący funkcje starosty powiatu. Oglądał dotykał, interesował się szczegółami rozwiązań technicznych, badał palcami miałkość mąki i stale powtarzał: –Oh, gut. Sehr gut. Na zakończenie tej wizyty orzekł– Od dzisiaj urządzenie jest własnością niemiecką. Skonfiskował wszystko, co zostało zmielone i Niemcy odjechali, a mały młyn pracował nadal. Na jakiej zasadzie trwał proces mielenia tego nie wiem. Przez kilkanaście dni przyjeżdżali różni Niemcy: wojskowi i cywilni. Robili pomiary i szkice, a także fotografowali. Potem kazali urządzenie rozebrać i przetransportować do Borszczowa. Dominikowi wymierzyli dotkliwy "sztraf" za łamanie prawa. Widocznie Niemcy nie mogli wyjść z podziwu, że oto jakiś podolski wieśniak okazał się tak zdolnym konstruktorem. Ukończył tylko wiejską szkołę i nie miał wykształcenia zawodowego. Takiego, jeśli nie podziwiać, to przynajmniej należy zachować. Jak było naprawdę nie mam pojęcia. Przez jakiś czas młyn Dominika pracował dzień i noc. Może dlatego później nie brakowało nam mąki z kukurydzy. Pierwsze wiadomości o Katyniu. Rok 1943 odsłonił wielką tragedię dla rodzin czekających na wiadomość o bliskich, którzy poszli na wojnę. Byłem z mamą w mieście (Borszczowie) i jakaś znajoma mamy powiedziała, że w dzisiejszym Kurierze ukazał się ogromny artykuł o masowym morderstwie polskich oficerów na terenach rosyjskich. Niemcy odkryli ogromne groby pomordowanych przez Rosjan Polaków w lesie pod Katyniem. Drukują listy pomordowanych. Wymieniła nazwisko znajomej, która powiedziała, że to właśnie jej brat jest na tej liście. Od tego dnia codziennie Kurier opisywał zbrodnię katyńską. Z drukowanych list rodzice wyczytali wiele znajomych nazwisk ludzi z Borszczowa, Jezierzan i Czortkowa. Nie wierzyliśmy Niemcom, ale w tym przypadku byliśmy pewni, że zbrodni dopuścili się Rosjanie. Mieliśmy doświadczenie z poprzedniego okresu. I znaliśmy system sowiecki. Żydzi i ich los. Okres okupacji był okrutny dla Żydów. Wszystkie żydowskie rodziny ze wsi zostały przeniesione do getta w Borszczowie. W Łanowcach mieszkało wiele Żydów, którzy zajmowali się handlem lub usługami. Niektórzy żyli w skrajnej nędzy. Znałem taką rodzinę. Byłem u nich z babcią tuż przed wojną. Mieszkali nędznie, a dzieci były tak brudne, że babcia nalała wody do cebrzyka i myła je po kolei i wycierała jakąś szmatką, która tylko trochę przypominała ręcznik. Ich mama leżała w barłogu i karmiła piersią nowo narodzone kolejne dziecko. Był to widok, który na mnie zrobił wówczas ogromnie przykre wrażenie. Ojciec tej licznej rodziny naprawiał garnki. W dobie dzisiejszej, naprawa garnków jest nie do pomyślenia. W tamtym okresie była na porządku dziennym. Stalowe garnki, emaliowane często przeciekały ze starości. Powodem tego mogło być obicie polewy i przepalenie. Naprawa polegała na nitowaniu otworu. Naczynia gliniane wypalane składano i oplatano siatką drucianą, czyli drutowano. Taka naprawa była powszechna, a wynikała z oszczędności. Naprawa była tańsza od kupna nowego naczynia. Bywało, że Żyd, który zajmował się skupem odpadków wtórnych chętnie zatrzymywał przed naszą bramą swój wózek i krzyczał najgłośniej jak tylko potrafił:\n– Szmaty kupuję, stare garnki kupuję.\nSłowo kupuję było na wyrost. On najczęściej prowadził handel wymienny. Wymieniał na towary. Za jakiś fant np. starą miednicę otrzymywałem glinianego kogucika lub okarynę. Ten handlarz chętnie zabierał pęknięte garnki gliniane. Rodzin żydowskich w Łanowcach i Kozaczyźnie musiało być dużo, skoro mieli swoją synagogę. Dzieci żydowskie chodziły do szkoły razem z nami. W mojej klasie-w szkole ukraińskiej (za okupacji radzieckiej) było dwóch chłopców. Wyróżniali się tym, że należeli do Pionierów i pilnie się uczyli. Wracając do getta, w którym władze niemieckie zgromadziły Żydów z całego powiatu, był niesamowity tłok. Ludzie w getcie żyli w opłakanych warunkach. Widziałem to na własne oczy. Bywałem tam z mamą. Nosiliśmy żywność dla ojca Zosi, który okazał się być Żydem. Było to możliwe do czasu pogromu. Zosia, po śmierci mamy ( zmarła nagle na początku okupacji niemieckiej) została zabrana przez ciotkę, siostrę mamy (katoliczkę) i wywieziona do innego miasta. Podobno gdzieś pod Lublin. Potem już nigdy nie widziałem Zosi. Latem 1943r. mama i ja byliśmy świadkami pierwszego oczyszczania lub przerzedzania getta. Po naszym wyjściu z getta poszliśmy do małego sklepiku znajomej po drugiej stronie ulicy i wtedy nadjechały samochody z wojskiem. Otoczyli getto. Usłyszeliśmy krzyki i strzały. Widzieliśmy jak do stojących samochodów ładowano ludzi. Mężczyzn, kobiety, młodych i starszych. Wszystkich, którzy samodzielnie wspinali się na skrzynie samochodów. Niedołężnych brutalnie odrzucano i brutalnie przepędzano. Po załadowaniu ludzi samochody natychmiast ruszały w kierunku szpitala. Ludzie z targowiska zaczęli uciekać na dolną część miasta. My też uciekliśmy do znajomych mieszkających przy cerkwi. Z okien na poddaszu mogłem obserwować, co dzieje się w getcie. Niemcy do samochodów ładowali kolejne grupy ludzi i wywozili. Widocznie gromadzono ich w jakimś miejscu niezbyt odległym od miasta, bo powracały dość szybko. W getcie panował lament i rozpaczliwy płacz kobiet i dzieci. Niemcy (jak później mówiono Ukraińcy w niemieckich mundurach -SS Galizien) wprost szaleli. Zabijali bez pardonu wszystkich, którzy im przeszkadzali w akcji. Najczęściej zabijano starców i dzieci. Akcja trwała kilka godzin. Dopiero późnym popołudniem mogliśmy wracać do Łanowców. Musieliśmy przechodzić obok getta i iść w kierunku szpitala. Wiało zgrozą, a w getcie słychać było płacz i lamentowanie. Nikt nie wiedział co działo się z ludźmi wiezionymi samochodami? Do domu zabrał nas znajomy. Przez całą drogę nie wypowiedziałem ani jednego słowa. Cały czas myślałem o tym, co widziałem i co przeżyłem. Byłem przerażony i było mi bardzo smutno. W nocy nie mogłem spać. Powracały tragiczne obrazy dnia. Wtedy byłem już zahartowany. Jawnie nie płakałem albo bardzo rzadko. A jeżeli już płakałem to najczęściej z bezradności. Jak się później okazało, Żydów z getta wożono na kirkut. Świadkowie mówili, że ofiary same sobie kopały wspólny, głęboki grób. Po przerzedzeniu getta nadal do niego ściągano Żydów. Widziałem jak w okresie żniw jeden niemiecki żołnierz prowadził do miasta tłumek ludzi( Żydów) z rabinem na czele. Pytałem rodziców: Jak to się dzieje, że jeden człowiek z karabinem prowadzi tylu, a oni nie uciekają? Mogliby go nawet zabić zanim by on zabił wszystkich. Słyszałem odpowiedź.\n– Gdzie mogą się ukryć ci ludzie, skoro na nich tylu poluje?\nPo żniwach tata pracował w lesie. Ścinał z innymi drzewa do tartaku. Mama niosła posiłek dla taty, a ja prowadziłem małego Zbyszka. Droga była daleka przez pola. Szliśmy powoli. Było gorąco i maluch marudził. Przechodząc obok byłego gospodarstwa kolonisty, usiedliśmy w cieniu jakiegoś krzewu. Na miejscu dawnych zabudowań rosły burzany, pokrzywy i krzewy. Kolonistów zabrano na Sybir, a zabudowania spalił nowy radziecki właściciel uciekający przed Niemcami. Już mieliśmy iść dalej kiedy nadeszły znajome Ukrainki. Szły od lasu. – Marijko–zwróciły się do mamy po ukraińsku. Tam za tymi krzakami siedzi goły Żyd, strasznie klnie i śpiewa piosenkę.\nBiut’ biut’ Żidiw\nPo tom budut Polakiw\nA na końcu ukraińskich bajstrukiw ( zabijają, zabijają Żydów. Po tym będą Polaków, a na końcu ukraińskich bastardów).-Idziemy do wsi i zaraz zameldujemy tam gdzie trzeba. Nie będzie parcha obrażał Ukraińców–oświadczyły. Mama zaczęła ich prosić, aby tego nie robiły. Ten człowiek z pewnością jest chory na umyśle. One tylko się roześmiały i poszły. Myśmy tego nieszczęśliwego człowieka nie spotkali. Później słyszeliśmy, że w tym obszarze policja ukraińska organizowała obławę. Po pierwszym pogromie Żydów, getto zostało zamknięte. Ludziom z zewnątrz można było wejść wyłącznie za okazaniem przepustki. W getcie porządku pilnowała policja żydowska, która według samych Żydów uchodziła za brutalną i nazbyt gorliwą. Tata Zosi przeżył to brutalne rozgęszczanie getta. Po przyjściu Rosjan mama mówiła, że wielu ludzi było zaangażowanych w uwolnienie taty Zosi, ale się nie udało. W 1943 roku getto opustoszało. Wywieziono wszystkich do obozów. Getto zrównano z ziemią. Uroczystość i obuwie. Nie sposób pominąć faktu, że mimo terroru okupanta, życie w miarę możliwości toczyło się wg ustalonych reguł. Po miesięcznym uczęszczaniu na nauki (chodziłem z wieloma dziećmi z Łanowców do Borszczowa) w lipcu przystępowałem do Pierwszej Komunii Świętej. Rodziców nie było stać na odświętne garniturki czy sukienki. Byliśmy ubrani różnie. Niektóre dzieci były bose, ale uroczystość była podniosła. Mój strój pamiętam doskonale. Protestowałem. Nie chciałem go wkładać. Mówiłem mamie, że tylko dziewczyny mogą w takim występować. Wprawdzie był uszyty dla chłopca, ale jak mi się wydawało, był z materiału dla dziewczyn, ze sztucznego jedwabiu. Najzabawniejsze były moje sandały. Trzewiki wg mnie absolutnie nie pasowały do bluzy i krótkich spodenek. Szewc nie podejmował się wykonania sandałów. Postanowiłem, że ja sam sobie wykonam sandały. Wyciąłem elementy podeszew z grubej sklejki. Pamiętając o tym, że podeszwa musi się zginać, przeciąłem każdą. W tym miejscu, małymi gwoździkami przybiłem kawałki skórki. Górną powierzchnię podeszwy okryłem grubszą skórą, do której przedtem przyszyłem odpowiednie paski i rzemyki. Aby drewno nie stukało o posadzkę kościoła, przybiłem grubsze kawałki skóry. Sandały wyglądały jak z fabryki. Byłem dumny z takiej roboty i prezentowałem się w nich elegancko. Tata chwalił pomysł, ale nie był pewny czy sandały wytrzymają. Poprawiał tam gdzie krzywo wbijałem gwoździe. Zakładałem, że sandały miały służyć wyłącznie w kościele. Włożyłem je dopiero przed wejściem. Szedłem miękko. Byłem zadowolony, bo wydawało mi się, że wszyscy je podziwiają. Podczas podniesienia musieliśmy podejść do ołtarza. Do ołtarza doszedłem bez przeszkód. Od ołtarza do ławki również bez awarii. Ale, kiedy miałem przystąpić do Sakramentu, zamarłem. Jeden sandał dawał znać, że idę. Najpierw stukałem lekko, a później coraz głośniej. Byłem załamany i było mi wstyd. W ławce nawet chciałem zdjąć sandały i zostawić je pod ławką, ale nie wypadało. Postanowiłem stąpać tak, aby nie stukać głośno. Było to prawie nie możliwe. Droga wyjścia z kościoła była dla mnie najdłuższą w życiu. Pan Warga, nasz organista, tak pięknie grał utwór J. S. Bacha, a ja mu przeszkadzałem przeklętym sandałem. Cały urok uroczystości prysł jak bańka mydlana. Humor odzyskałem dopiero w lodziarni. Tylko, że lody już nie były takie jak przed wojną. Takie sandały robiłem i później. Były coraz lepsze i wytrzymalsze. Nieudolny szewc, o którym pisałem, podpatrzył moje rozwiązania i później szył podobne sandały na podeszwie z opon samochodowych. Z tego wynika, że byłem wynalazcą –bez patentu. Po zlikwidowaniu getta i wyburzeniu wielu domów, centrum miasteczka wyglądało jak po jakimś kataklizmie. Sterczały tylko te domy, które były solidniejsze i nie uległy zagładzie. Stały samotnie na dość znacznym pustym obszarze.


Wolność to być sobą ! Wywiad z Andżeliką Borys\nNauczycielka, działaczka społeczna, była przewodnicząca Związku Polaków na Białorusi. Obecnie przewodnicząca Rady Naczelnej tej organizacji. Andżelika Borys tłumaczy, dlaczego nie zajmuje się polityką oraz jak wielkie znaczenie mają wydarzenia na Ukrainie nie tylko dla Polski.\nKoko Jumbo: Podkreśla Pani często, że nie chce się mieszać w politykę. Ale już sam przyjazd na wykłady do Poznania, jest aktem sprzeciwu wobec Łukaszenki.\nAndżelika Borys: My nie działamy przeciwko konkretnej władzy. Chcemy jedynie, by szanowano nasze prawa. A zgodnie z nimi, nasza organizacja powinna funkcjonować normalnie. Nie powinno dochodzić do takich sytuacji, w których ktoś rości sobie prawo do uznawania lub nieuznawania Związku Polaków na Białorusi. Nie mówiąc już o konfiskacie domów należących do ZPB. Zgodnie z Białoruskim prawem, państwo nie może ingerować w działalność organizacji społecznej. Więc tak na dobrą sprawę, to chcemy po prostu normalności. Ale jak się na Białorusi ubiegasz o normalność i przestrzeganie praw człowieka trafiasz do worka pod nazwą „opozycja”.\nfot. Grzegorz Kornijów.\nCzy ludzie na Białorusi patrzą z zazdrością na przewrót jaki dokonał się na Ukrainie?\nMoże nie z zazdrością ale ze szczerym podziwem. Naród ukraiński pokazał, że to on jest nosicielem władzy. Walczy o swoje przetrwanie. Niestety, Ukraińcy ponieśli ogromną i chyba najwyższą cenę za zmiany. Cenę życia. Dzięki temu mają swoich współczesnych bohaterów, przez co rodzi się silna nowoczesna tożsamość. Jest to godne najwyższego podziwu. A jednocześnie szkoda, że w XXI wieku wciąż trzeba przelewać krew za wolność, za sprawiedliwość i równe prawa.\nTen białoruski podziw ma szanse zmienić się w coś podobnego do ukraińskiego majdanu?\nTo chyba za mocno powiedziane. Ludzie na Białorusi solidaryzują się z narodem ukraińskim ale nie widzę szans na powtórkę z arabskiej wiosny.\nGdy rozmawiałem z Andrzejem Poczobutem stwierdził, że Polska zajmuje się Białorusią tylko, gdy dzieje się tam coś złego. Pani czuje się opuszczona przez polskie władze?\nMnie cieszy, że nie czuję się opuszczona przez ludzi z którymi pracuje, że mam zwolenników. Więc nawet jeśli władze polskie nas opuszczą, to my sobie poradzimy. Ale tak na poważnie, jesteśmy bardzo wdzięczni za wsparcie otrzymywane od rządu polskiego. Bo gdyby nie rząd, a właściwie polski podatnik, to byłoby nam bardzo trudno. Inną rzeczą jest fakt, iż w działaniach ekip rządowych brakuje konsekwencji. Przychodzi jeden rząd robi tak i tak, poczym przychodzi następny i wszystko zmienia, odwołuje. Przypominanie sobie od czasu, do czasu, w mojej opinii nie jest właściwe. Polityka powinna być stabilna i konsekwentna. Inaczej nic nie da się osiągnąć.\nTo jak według Pani powinna wyglądać ta konsekwencja rządu?\nA to już trzeba by było rozmawiać w konkretnych dziedzinach. Generalnie, powinna się ona skupiać na takich aspektach jak polityka społeczna, ekonomiczna i prorodzinna. W tym także powinno się znaleźć miejsce dla wsparcia ośrodków polonijnych. Ja też w żaden sposób nie chcę wchodzić w kompetencje rządzących. Proszę jedynie, aby w tym wszystkim była zachowana jakaś konsekwencja.\nNa spotkaniu z Andrzejem Poczobutem padło takie stwierdzenie, że Białorusinom bardziej brakuje supermarketów niż wolności. Jakie jest Pani zdanie na ten temat?\nNo cóż, na Białorusi faktycznie nie ma europejskich supermarketów. I nie ma też wolności. Moim zdaniem, przydałoby się jedno i drugie.\nPani Andżeliko, nie łatwiej byłoby zostać tu w Polsce, po co tam wracać?\nTam jest moja rodzina, ziemia na której się urodziłam jako Polka. Dlaczego ja mam ją zmieniać? Znam wielu Białorusinów, którzy musieli wyjechać. Takie warunki im stworzono. Ale na razie nie widzę tak dużego zagrożenia by stamtąd uciekać.\nCzym jest dla Pani wolność?\nTo chyba jest wtedy, jak z działalności społecznej nie czyni się wywrotowej piątej kolumny. Takie coś jest chore, nienormalne. Wolność czuje się, gdy człowiek nie musi się obawiać, że go aresztują za poglądy. Wolność, to być sobą!\nPS. Za wolność naszą i Waszą Chłopcy Z Placu Broni „Kocham wolność”.\n~666: O w mordę, dawno nie czytałem takich pierdół. Nawet śmieszne na swój chory sposób.\ndodano: Niedziela, 2014.03.23 19:44, IP:77.65.54.XXX


Dyskopatia ćwiczenia | Ćwiczenia na kręgosłup\nĆwiczenia na kręgosłup » Dyskopatia » Dyskopatia ćwiczenia Dyskopatia ćwiczenia\nnajlepsze ćwiczenia na dyskopatięskolioza masa\nSkolioza to gromada schorzeń związanych ze skrzywieniem kręgosłupa. Lekarze wyróżniają kilka grup takiego zniekształcenia kręgosłupa. Są to m.in. Skolioza lewostronna, skolioza prawostronna, skolioza piersiowa i skolioza lędźwiowa.\nDo stwierdzania skoliozy najczęściej stosuję się sposób diagnostyczną nazywaną taktyką Cobba. Co oczywiście uczynić, kiedy diagnoza brzmi „skolioza”? Nade wszystko, nie wpadać w panikę. Obecna wiedza medyczna umożliwia na kuracja zdecydowanej większości przypadków schorzeń kręgosłupa. Zwłaszcza skolioza, z uwagi na na częste występowanie, jest zbadana bardzo nieźle i istnieje masa metod radzenia sobie z tym schorzeniem. Przede Tobie, w przypadku niewielkiego stopnia wyspecjalizowania świetną taktyką na ulepszenie stanu kręgosłupa będą trening na skoliozę.\nPolegają one często na wzmocnieniu mięśni leżących w sąsiedztwie kręgosłupie i przyzwyczajenia organizmu do właściwej postawy. Jednak trzeba pomnieć, że aby poprawnie odnaleźć grupę ćwiczeń potrzebnych w konkretnym przypadku skoliozy, niezbędna jest wizyta u lekarza, kto pokaże zaleci odpowiednie trening na skoliozę lub również skieruje osobę chorą do wykwalifikowanego rehabilitanta.\nW przypadku niewielkiego zaawansowania schorzenia, do jego naprawy muszą starczyć same szkolenie.\nW przypadku trudniejszym istnieć ma możliwość radzimy jest zastosować gorset, jaki w pewnym sensie „wymusi” na kręgosłupie odpowiednie ustawienie, a też przyzwyczi ciałko do adekwatnej postawy. Czasem, w razie zaawansowanych przypadków skoliozy potrzebne będzie kuracja chirurgiczne.\nNiezależnie od tego, azali podejrzewamy u siebie jednakowoż dziecka jedną ze skolioza: bądź będzie to skolioza lewostronna, skolioza prawostronna, skolioza lędźwiowa względnie skolioza piersiowa, radzimy pomnieć, że decyzję o zastosowanym leczeniu ma możliwość umilać jedynie lekarz profesjonalista. W innym wypadku, w miejsce pomóc, da się choremu zaszkodzić. Innym rodzajem schorzeń kręgosłupa jest dyskopatia. Obejmuje niewiasta schorzenia krążku międzykręgowego, czyli lezącego w gronie dwoma kręgami kręgosłupa. Zwykle dyskopatia ma możliwość być pierwszym etapem choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Oczywiście, jak dużo w przypadku skoliozy, istnieją szkolenie na dyskopatię.Zawsze możesz też zastosować inne sposoby na rehabilitację kręgosłupa:Skolioza – leczenie i rehabilitacjaWielu osób w dzisiejszych czasach zmuszonych jest do pracy siedzącej, pod ręką biurku azaliż komputerze. Taki jakość rzeczy ogranicza podejmowany z wykorzystaniem nich trud materialny oraz ...\nPrzyczyny powstawania stanu chorobowego – Choroba PrzeciążeniowaMożna z całą pewnością powiedzieć, że definicja przeciążeniowej choroby kręgosłupa powstawała przez lata. Były to lata poszukiwań wspólnych elementów dla całego szeregu zespołów ...\nDyskopatia ćwiczenia, 4.6 out of 5 based on 32 ratings Ocena: 4.6 / 5 Oddanych głosów: 32\ndyskopatia rehabilitacjaleczenie kręgosłupaprzeciążenie kręgosłupa\nPrzeczytaj inne:Choroba jaką jest skolioza