Gramy Na Gazie + RETROnizacja | Zorro – Video (recenzja, przejście gry, ciekawostki) – retronagazie\n10 listopada 2018 RetroBorsuk RETROrecka 21\nWitamy w kolejnym odcinku Gramy Na Gazie! Dzisiaj przenosimy się do XIX wiecznej Kaliforni, gdzie wcielimy się w skórę najsłynniejszego kalifornijskiego bohatera tamtego okresu czyli legendarnego Zorro. Któż nie zna tego zamaskowanego szermierza, obrońcy ciemiężonych, wielbiciela pięknych kobiet oraz koni, będącego największym postrachem hiszpańskiej żandarmerii? Ja i mój kolega Larek bardzo dobrze go znamy! A jeżeli, ktoś z was chciałby zapoznać się z nim bliżej – zapraszam oczywiście do seansu najnowszego odcinka naszego rozrywkowo-edukacyjnego retro programu, gdzie przybliżymy wam postać tego banity. Pewnie wielu z was spotkało się z jego przygodami, wydawanymi od lat zarówno w formie filmowej jak książkowej? My przypomnimy wam dzisiaj tego trochę zapomnianego herosa w wydaniu cyfrowym. Razem z nami przeżyjecie jego pierwsze komputerowe przygody! Zapraszamy do obejrzenia przejścia gry Zorro na Atari XL/XE oraz do lektury tego wpisu, gdzie zaprezentujemy nasze wrażenia z gry w postaci recenzji oraz wiele innych atrakcji!\nNA RATUNEK SENIORICIE!\nczyli NIE MA MIŁOŚCI BEZ ROŚLINNOŚCI…\nBył już zmrok kiedy zaparkował swojego potężnego ogiera imieniem Tornado na tyłach tawerny. Nie zauważył nikogo, więc ryzyko, że ktoś go rozpozna było nikłe. Przecież przed chwilą posłał do piachu kilkudziesięciu żandarmów, więc któż miałby go ścigać? Wredny sierżant Garcia? Ten spasiony jak wieprzek nieudacznik leży opity w swojej komnacie na szczycie zamkowej wieży i delektuje się swoją nową wybranką! Piękną senioritą o najbujniejszych kształtach w całej Kalifornii! Aaaach, te jej krągłe pośladki i cudne piersi… Przecież kiedyś należała do niego, do nieustraszonego Zorro! Postrachu bandytów, rzezimieszków i wszystkich przebrzydłych hiszpańskich wojaków. A teraz? Pewnie będzie ją obściskiwał ten spocony grubas Garcia… Hijo de puta! – zaklął siarczyście pod nosem i szybko zrzucił swoje przebranie. Pelerynę oraz maskę ukrył w skrytce pod siodłem wierzchowca i naprędce przebrał koszulę. Spojrzał pogardliwie na bukiet najpiękniejszych kwiatów, który trzymał do tej pory w ręku i wrzucił go do pobliskiego obornika. Cońo! Joder, puta! – splunął na krwistoczerwone róże, które powoli zatapiały się w gnojówce…\nDouglas Fairbanks rozsławił Zorro w filmie Znak Zorro z 1920 roku.\nPewnym krokiem wkroczył do tawerny, gdzie oczywiście rozpoznano go od razu i przywitano z należytym szacunkiem. W swoim codziennym stroju był przecież nikim innym tylko Diego de la Vegą – najprzystojniejszym i najbardziej majętnym kawalerem w całym Los Angeles. Dodatkowo synem bardzo poważanego szlachcica. – Największą butelkę najlepszej Metaxy! Upodlę się dzisiaj jak świnia! – Zakrzyknął do barmana na wejściu, kiedy ten chciał rozpocząć sielankową rozmowę o niczym. Zgaszony gospodarz bez słowa sprzeciwu wysupłał spod baru swój najznamienitszy trunek. – Dziękuje, Rodrigo, jakieś wolne stoliki? Chciałbym napić się w samotności… – Niestety wszystko zajęte Don Diego… Chociaż nie, tam w rogu, znajdzie się wolne miejsce… W kącie, widzicie mój Donie? Siedzi tam dziwnie ubrany jegomość… Jakiś podróżnik, nietutejszy, przejazdem pewnie. Od ponad godziny pije do lustra… Rozejrzał się po biesiadnej sali i zauważył przygrubego wąsacza w dziwnym czerwono niebieskim stroju, którego nigdy wcześniej nie spotkał. W sumie, to całkiem niegłupi pomysł pogadać z kimś nieznajomym! Z kimś, kto nie skojarzy faktów o jego podwójnym życiu…\nGuy Williams w ulubionym serialu wielu Polaków, w tym Larka. Zorro (1957 – 1961)\n– Pieprzona suka! Usłyszał z ust wąsatego grubasa, kiedy przysiadał się do stolika. Na te słowa uśmiechnął się delikatnie pod nosem. – Czyżby trapiło go to co i mnie? Zaprawdę, dobry to będzie kompan do picia! – pomyślał. – Mogę… – zapytał nieśmiało, kiedy tamten podniósł wypełnioną trunkiem szklanicę na powitanie, akceptując jego prośbę. – Zapraszam, zapraszam, wychyl ze mną grzdyla młodzieńcze, zatopmy wspólnie nasze smutki w butelce najlepszej wódki! – zaproponował stanowczo wąsacz i wychylił jednym haustem zawartość swojego naczynia. On, dzielny Zorro, teraz Don Diego, nie chciał przecież wyjść na ułomka, o nie, i w odpowiedzi przechylił z gwinta potężny łyk poniewierającej Metaxy. Ależ go skręciło, lecz podołał! – Najlepszego nieznajomy! Pieprzona puta! – dodał dla podtrzymania zaczętej przed chwilką rozmowy. Błysk zrozumienia pojawił się w oku jego towarzysza i nagle zatopiło ich morze alkoholu… Pewnikiem przez to – język rozwiązał mu się szybciej niźli gorset ladacznicy…\nAntonio Banderas rozpalał kobiety jako Lis w 1998 roku w Masce Zorro.\n– Normalnie, Marianku kochany, mogę Ci tak mówić, co nie? Czujesz taki numer?! Ja na ratunek jej pędzę, na złamanie karku, a ona mi mówi, puta pieprzona, że bez kwiatka to się stąd nigdzie nie rusza! Ten spocony grubas Garcia, w komnacie sypialnej obok łoże grzeje na noc poślubną, a jak ją porywał to darła się wniebogłosy! Ratuj mnie Mój Lisie kochany, nie wyjdę za tego draba! Tyś miłością mego życia! Tfu! Suczysko spaczone. A jak naręcza róż nie przyniosłem – to co słyszę? Ty mnie już chyba nie kochasz, mi mówi! Normalnie jaja jakieś brachu! To ja w tej pieprzonej nieporęcznej pelerynie wspinam się po gzymsach zamku, ze szpadą w zębach! Czujesz?! Rozwiązuję najstarsze zagadki naszego miasteczka, zabijam po drodze kopę żandarmów, przemierzam jakieś pieprzone katakumby w tą i z powrotem, zabłądziłem prawie! Mokry cały, spocony ze strachu i z temperatury, strzelają do mnie nawet z pistoletów, wszystko to w imię miłości i co ona na to? Zorro, gdzie masz kwiatki?! Kwiatki, kurwa, jakie kwiatki?! Przecież ja jej na ratunek przybyłem, życie narażając! A ona się o róże pyta? Niezły numer, no nie? Nie ma miłości bez roślinności, jebana jej mać, mi mówi! To ja jej na to, że tulipana jej w spodniach przynoszę, bo już nerwy mi całkiem puściły! I co się dzieje? Ona mnie prask, mlask w pysk i jebudu z najwyższego okna zamkowej wieży wypchnęła! Czujesz, Marian, czujesz? Dobrze, że się peleryną zahaczyłem o winorośl bo bym kark skręcił! Ratuj mnie, Lisie urwisie, ratuj miłości moja, ale jak nie masz kwiatka, nie popieścisz mego zadka! To niech obłapia Garcia spocony, będzie zadowolony z tak niewdzięcznej żony!\nCatherine Zeta-Jones rozpalała zaś panów! Także w kontynuacji – Legenda Zorro (2005).\n– Ciul z taką kobitą! Widocznie obaj źle trafiliśmy Don Diego! – Obaj? Marian, ja się pytam, przeżyłeś coś podobnego? – Gorzej, Lisku chytrusku, gorzej! Od lat próbuję uratować moją lubą, bo podobny potwór ją porwał do twego sierżanta Garcii, gruby i plugawy sukinkot! Też mi krzyczała kocham cię Marian nad życie i inne tego typu obiecanki cacanki. To wyruszam! Sam przeciw wszystkim! Biegam, skaczę, latam, pływam, normalnie jak w jakiejś przygodowej książce o Indianach czy cuś. Do zamku na ratunek przybywam! A tam co? Moja luba, Brzoskwinka, tak tą sucz zwałem, a ona mnie Super Mańkiem… Nieważne! Patrzę, a zamek pusty! Oni spakowani, swoją poślubną bryką w dal odjeżdżają i się ze mnie psie syny naśmiewają! W głos, kurna mi rechoczą. Moja Brzoskwinka i pieprzony potwór! A na lustrze w łazience szminką napisane: twoja księżniczka jest w kolejnym zamku, w tej przygodzie nie zamoczysz! Normalnie jaja sobie ze mnie robią! Później telegram dostaję, że jednak się myliła i ja jestem jej prawdziwą miłością, a potwór okazał się bestyją prawdziwą! No, wiedziałem przecież, sukinkot pieprzony i wyruszam ponownie! Znowu biegam, skaczę, latam, pływam, bezdenne przepaście, jakieś poczwary zabijam i… – I co? Uratowałeś ją w końcu? Marian powiedz, mi do cholery, że to wszystko jest coś warte? Że ona naprawdę cię kochała! Jakim głupi, bukiet do gnoju wrzuciłem… – Pierdol bukiet, zmień babę! Znam to z autopsji… To nie twoja księżniczka jest w tym zamku!\nW tym krótkim, ale pełnym życiowych prawd opowiadanku możecie zaznajomić się z zarysem całej historii gry Zorro (Datasoft, 1985), którą ogrywamy dla was w najnowszym odcinku Gramy Na Gazie. Możecie także zaznajomić się z motywem działania naszego bohatera. Dlaczego wyrusza na tą bezcelową wyprawę? Bezcelową przynajmniej dla mnie, bo po wyczynach jego lubej pod koniec gry – ja na pewno nie ratowałbym jej krągłego tyłka… Zresztą wszyscy, którzy w przeszłości ukończyli ten sławny tytuł oraz ci, którzy obejrzeli film do końca – wiedzą już co wyczynia ta zdzira pod koniec rozgrywki… Zauważcie także jak wiele wspólnego mają ze sobą tak odmienne produkcje, jak omawiany dzisiaj Zorro i kultowy Super Mario Bros…\nRETRONIZACJA (czyli ZZA KULIS)\nNasze stanowisko na RETROnizacji. To tutaj kręciliśmy najnowszy odcinek.\nRETRONIZACJA – MINI RELACJA. Najnowsze filmowe dzieło Larka, w którym miałem przyjemność uczestniczyć, kręciliśmy na najlepszym retro zlocie na jakim byłem w swoim krótkim życiu retro zgreda – czyli na RETROnizacji Edycji Drugiej, która tradycyjnie odbyła się w Pawłowicach Śląskich w dniu 27 października. Stało się to dzięki uprzejmości organizatora tej prześwietnej imprezy Konrada aka Rentona, który bez najmniejszych oporów znalazł miejsce dla naszych gratów i z uśmiechem na ustach pozwolił nam wcielić w życie nasz niecny plan. Zaznaczę, że Retro Na Gazie zaprezentowało już wam relację z tej zacnej imprezy autorstwa WojTa, ja zaś napomknę tylko w skrócie o rzeczach, które najbardziej mi się podobały. Chciałbym podziękować wszystkim tam obecnym za bardzo miłe i sympatyczne przyjęcie zarówno naszych osób jak i videocyklu Gramy Na Gazie. Dziękujemy wraz z Larkiem za słowa otuchy i pozytywne oceny naszych dotychczasowych wysiłków. Nawet nie wiecie, jakie to dla nas motywujące, że komukolwiek chce się oglądać dwóch starszych panów grających w 8-bitowe gry… I jeszcze znajdujecie przy tym rozrywkę? Tak trzymać chłopy, dzięki wam to wszystko jeszcze się kręci. Dobra, przejdę może do wyliczanki, dlaczego RETROnizacja w moich oczach była tak zajebistą imprezą?\nNawet najmłodsi zagrywali się na retro sprzętach! Scramble na Małe Atari i Dyna Blaster na Amidze (foto by Szpunta).\nSWOJSKA ATMOSFERA I MASA WSPANIAŁYCH LUDZI (I SPRZĘTÓW). Dokładnie, tak jak czytacie. Może nie jeżdżę na zloty od czasów prehistorycznych, ale szczerze – ze wszystkich na jakich byłem do tej pory – to RETROnizacja zajmuje szczególne miejsce w moim serduchu. Rentonowi wraz z sympatyczną ekipą podobnych mu retro miłośników – udało się stworzyć tam wprost magiczną atmosferę. Po pierwsze cała biesiada była wypełniona po brzegi atrakcjami wszelakimi i nie sposób było się na niej nudzić. Ani przez chwilę! Po drugie i najważniejsze – wiele osób, które tutaj spotkałem wprost zaraża wszystkich dookoła swoim uwielbieniem dla retro komputerów i konsol, dla swojego hobby. Opowiadają o swoich zbiorach, prezentują umiłowane maszynki, grają w najróżniejsze stare, ale jare gry z młodości czy rozmawiają o przygotowywanych projektach programistycznych. Normalnie stężenie pasji jaka unosi się tutaj na metr kwadratowy powoduje, że każdy z uczestników zlotu chce chłonąć tą atmosferę niczym najlepszy narkotyk. I to daje kopa! Dodatkowo nie było tutaj żadnych: podziałów, wrogości czy niestosownych incydentów lub zachowań. Dosłownie klimat jaki się tutaj wytworzył naprawdę cofnął mnie w czasie! I pewnie nie tylko mnie… Chciałbym tutaj podziękować głównie następującym osobom, z którymi spędziłem najwięcej chwil, z nimi rozumiemy się niczym przyjaciele z młodości. Dziękuje wam: Renton, Larek, Marecheck, retroSZPUNTAfan, Adolfinio, Nekroskop, WojT, Bocianu. Dziękuję także wszystkim uczestnikom RETROnizacji, których nie wymieniłem. Naprawdę poczułem się jakby starzy funfle spotkali się po latach rozłąki przynosząc swoje ulubione zabawki z dzieciństwa… Kapitalny klimat! Uwielbiam was. A jakie atrakcje przygotowali dla uczestników zlotu Renton i spółka?\nBrothers in ATRs – Lasermania. Od lewej The Pink, Bocianu i Pin. Świetny koncert! (video by Larek).\nKONCERT BROTHERS IN ATRS. Powiem szczerze, ze bardzo zaskoczył mnie ten występ! Jak najbardziej pozytywnie. Ależ chłopaki dali czadu! Kapela w składzie: Bocianu na gitarze basowej, Pin na perkusji oraz The Pink na klawiszach po prostu porwała całą salę! Ale trudno, żeby było inaczej. Kapitalne elektroniczne aranżacje najlepszych muzycznych motywów przewodnich ze znanych i lubianych gier połączone z mocniejszym, nieraz wręcz metalowym brzmieniem perkusji i gitary dało piorunujące doświadczenie. Dla mnie jako miłośnika zarówno heavy metalu, synthwavu i klasycznej elektroniki pokroju Jarre’a czy Vangelisa była to podróż do nieba. Takie przeboje jak Lasermania, The Last Ninja 2 czy mój ulubiony Panther w ich wykonaniu po prostu rozjebały system! Dodatkowo artyści nie ograniczyli się tylko do interpretacji cudzych hitów i przygotowali także własne kompozycje, które już po pierwszym odsłuchaniu wpadały w ucho i kołatały w czaszce jeszcze bardzo dłuuuugo. Brawo chłopaki oraz uznanie także dla Lisa, którego nie było na imprezie, a który także jest pełnoprawnym członkiem zespołu i autorem wielu utworów. Przyznam szczerze, że nie mogę się doczekać waszej płyty (mam nadzieje, że coś kiedyś wydacie?) i nabędę ją z niekłamaną przyjemnością. 10!/10 i medal jakości od Retro Na Gazie! Zaznaczę, iż cały koncert rejestrował na kamerach reżyser Larek i zapewne niedługo wszyscy chętni będą mogli usłyszeć i zobaczyć Brothers in ATRs na youtubie. Fajnie! Aha wracając do Bocianu, to był on na tyle uprzejmy, że na sam koniec imprezy zaprezentował mi oraz mojemu druhowi – rozgrywkę z Laser Squad na Commodore 64. Objaśniając sterowanie, zasady, niuanse taktyki. Dlaczego o tym wspominam? Ano dlatego, że przygotowywana jest konwersja tej gry na moje kochane 8-bitowe Atari i jest ona w znaczącym stopniu oparta na komodorowskiej wersji tego przeboju. Zaprawdę, jako fan UFO / X-COMA powiadam, że to będzie zacny i rozbudowany szpil. Nie mogę się doczekać!\nLarek miał przyjemność zapoznać się z konwersją swojej gry Laura na Commodore 64. Będzie hit!\nTURNIEJE. Oj, masakra ileż organizator zorganizował turniejów w rożne niezapomniane gry ze wspaniałymi nagrodami. Co powiecie na konsolki NESa Mini czy NDS Lite z zestawem gier? Albo oryginalne wydawnictwa na Amigę, Atari czy Commodore? Na bogato, no nie? WojT pewnie przedstawił wszystko bardziej dogłębnie, ja tylko napomknę, w jakie szpile zagrywaliśmy się do upadłego. Dwa turnieje w Sensible World of Soccer na Przyjaciółkę. Jeden oficjalny z kozakami, czyli profesjonalnymi graczami, którzy tradycyjnie zmietli nas pod dywan i zajęli wszystkie trzy miejsca na podium. Ja w swojej grupie rozgrywek, trafiłem na dwóch takich wyjadaczy, więc szans na awans nie miałem żadnych. Wstydu nie przyniosłem, bo z mistrzami przegrałem tylko po 0:1, a jeden z nich przez pierwszą połowę nie mógł nawet zrobić sztycha. Jak na chłopka, który co prawda wiele grał w Sensibla za młodu, ale teraz w wolnym czasie wcale w niego nie ciopra (mówię o sobie) to i tak bardzo dobry wynik. W drugich nieoficjalnych zawodach – dla śmietanki graczy amatorów – walczyłem o zwycięstwo do samego końca, przegrywając mistrzostwo na rzecz retroSZPUNTAfana. No cóż, przynajmniej w bezpośrednich pojedynkach parę razy złoiłem mu tyłek…\nZacięty pojedynek w SWOS’a. Szpunta kontra Borsuk. Czy kumple będą pojedynkować się latami? (zdjęcie by Szpunta).\nDodatkowo odbył się turniej w świetną strzelaninę horyzontalną na Atari XL/XE czyli Scramble, który nawet poprowadziłem odciążając Rentona. Wiadomo, że jak kontrolowałem przebieg tych zawodów to je sobie wygrałem… Żartuję, poziom był wysoki, ale spiąłem poślady i udało mi się zestrzelić najwięcej kosmicznego ścierwa ze wszystkich pilotów. Do każdego konkursu przygotowano i wydrukowano bardzo klimatyczne i pięknie prezentujące się dyplomy dla najlepszych zawodników. Oczywiście jako dodatek do nagród! Na Commodore 64 przeprowadzono zawody w bardzo dobrą konwersję atarowskiego hitu o skaczącej w tunelu piłce czyli Yoomp!64. Wersja na Komodę, która jest nowością – prezentuje się minimalnie gorzej od atarowskiej, co nie zmienia faktu, że to w dalszym ciągu bardzo grywalna i świetna produkcja. Grało mi się w nią na tyle przyjemnie, że tutaj także stanąłem na podium zajmując drugie miejsce. Odbyły się także konkury w Dyna Blaster (Amiga) w dwóch wersjach – zawody dla dzieciaków (świetny gest Edimana RetroSfetro!) oraz dla wszystkich chętnych. Muszę przyznać, że mój kolega ze zgredakcji czyli WojT także udowodnił, że w Retro Na Gazie nie tylko pisze się o grach, lecz także hardkorowo w nie pogrywa! Skubany zwyciężył w Dyna Blasterze i zajął dwa razy trzecie miejsce: w Scramble i w Yoompie 64. Brawo Wojcie! Pewnie zaprezentował on wam wszystkie wyniki turniejów w swojej relacji. Zauważę na koniec, że w zabawach tych uczestniczyła masa ludzi, z różnych przedziałów wiekowych, od siwiutkich profesorków pokroju Larka do dzieciaków z podstawówki. A nawet kobiety! Niebywałe i wspaniałe.\nYoomp!64 w akcji na Commodore. Ta konwersja to świeżynka z tego roku autorstwa Zbigniewa Rossa. Polak wydaje w Psytronik Software! Polecam.\nTEXAS INSTRUMENTS TI-99. Prawdziwą gratką i największą niespodzianką całej imprezy była dla mnie degustacja dosyć egzotycznego komputera jaką przygotował dla mnie mój ulubiony retro kucharz czyli Nekroskop. Texas Instruments TI-99, bo o nim mowa, to naprawdę bardzo ciekawy instrument, to znaczy sprzęt. Ten apetycznie prezentujący się mikrokomputer pod względem możliwości graficznych i wyświetlanej grafiki ulokowałbym, gdzieś pomiędzy Spectrum, a Małym Atari. Egzemplarz, na którym bawiłem się dobrych kilka godzin był wyposażony tylko w 16KB pamięci, stąd gry jakie prezentował mi jego właściciel – nie wykorzystywały do końca jego możliwości. Powiem jednak, że i tak pograłem sobie mocno w konwersje takich hiciorów jak: Moon Patrol, Jungle Hunt, Donkey Kong i wiele innych. O całym komputerku oraz ogrywanych grach napiszę w osobnym artykule i z niecierpliwością czekam na prezentację Instrumentu z Teksasu wyposażonego w większą ilość pamięci operacyjnej. Nekroskop zapewnił mnie, o takowej degustacji! Na koniec mojej minirelacji z RETROnizacji jeszcze raz dziękuje wszystkim uczestnikom oraz organizatorowi i dodam, że Druga Edycja tej imprezy była jeszcze lepsza od pierwszej, co wydawało mi się niemożliwe… Wysoko zawiesiłeś sobie poprzeczkę Rentonie! Gratuluję. Wróćmy teraz do głównego tematu tego wpisu czyli do Zorro…\nTexas Instruments TI-99 z odpalonym Robotronem. Klasyk na egzotyku! Dzięki Nekroskopie.\nPIERWOWZÓR LITERACKI. Kim był naprawdę Zorro i czy rzeczywiście istniał? O tym także dowiecie się z kolejnego odcinka Gramy Na Gazie, ale dla tych co zerknęli najpierw tutaj, lub nie mają teraz czasu oglądać naszego dosyć długiego metrażem filmu – napomknę o genezie tego herosa. Zapewne starsi z retrograczy dobrze kojarzą tę postać, ale dla tych, którzy zapomnieli, lub nigdy nie zgłębiali się w rodowód Lisa przypomnijmy parę faktów. Tak, Zorro po hiszpańsku znaczy Lis, czyli nasz bohater to niezła spryciula i odwagą wręcz grzeszy. Ten odziany w czerń wojownik ukrywający tożsamość pod maską kradnie bogactwa z kurników gospodarzy ciemiężycieli i rozdaje je potrzebującym. Świetny z niego szermierz i jeździec jednocześnie, do tego jego rumak Tornado to budzący postrach ogier rozmiarami przypominający batmobil. Szarmancki i uwodzicielski to mąż, w którego życiu często przewijają się piękne kobiety, które wielokrotnie musi ratować z opresji i tarapatów. Tych ostatnich najwięcej przysparza mu jego nieporadny i śmieszny zarazem arcywróg Sierżant Garcia. Nasz bohater tak naprawdę nazywa się Diego de la Vega i jest synem kalifornijskiego szlachcica, zaś Zorro to jego alter ego, które przywdziewa do walki z niesprawiedliwością świata. Niestety nigdy nie istniał i do życia powołał go amerykański pisarz Johnston McCulley, w swojej pierwszej powieści zatytułowanej Klątwa Capistrano napisanej w 1919 roku. Za pierwowzór tej fikcyjnej postaci można uznać legendarnego kalifornijskiego banitę o nazwisku Joaquin Murieta, na którego losach pisarz oparł swoją książkę. Wielką sławę Zorro przyniósł pierwszy pełnometrażowy film z 1920 zatytułowany Znak Zorro i dopiero po jego sukcesie McCulley wznowił swoje dzieło ze zmienionym tytułem – tożsamym z nazwą filmu. Wtedy dopiero tytułowy bohater zawładnął umysłami zarówno czytelników jak i miłośników kina na początku XX wieku. Później nastąpiły kontynuacje literackie jak i filmowe, aż w latach 80-tych nasz heros wylądował na Małej Atarynie…\nJohnston McCulley, ojciec Zorro – drugi od lewej – wraz z aktorami z serialu Disney’a.\nSŁYNNE EKRANOWE LISY. Jak już jesteśmy przy ekranizacjach, to jeszcze napomknę o najsławniejszych Lisach w historii oraz odtwórcach tej roli, bo nie byle jakie nazwiska go grały! Podziwiać ich wszystkich możecie na zdjęciach zawartych w historyjce początkowej do tego artykułu. Zacznijmy chronologicznie. Pierwszy wielki przebój kinowy, o którym wspomniałem czyli Znak Zorro z 1920 roku, ze wspaniałym Douglasem Fairbanksem w roli głównej, był międzynarodowym sukcesem. Jeszcze większym hitem, który opanował telewizję pod każdą szerokością geograficzną był niezapomniany serial wytwórni Disneya zatytułowany po prostu Zorro zapoczątkowany odcinkiem pilotażowym w 1957 roku. Był on bardzo często emitowany w polskiej telewizji, nawet w wersji podkolorowanej. Tutaj rolę życia odegrał uwodzicielski Guy Williams, który do dziś jest rozpatrywany jako najlepszy odtwórca tej roli. Dla najmłodszych widzów najpewniej najbardziej znanym aktorem wcielającym się w tę postać (i to dwukrotnie) pozostaje Antonio Banderas. Naprawdę udany jest szczególnie pierwszy film z jego udziałem noszący tytuł Maska Zorro (1998), zaś jego kontynuacja Legenda Zorro (2005) to już troszkę gorsza produkcja, jednak zapewniająca niezobowiązującą rozrywkę. Kolejnym najsławniejszym wcieleniem Zorro są małobitowe piksele…\nDatasoft reklamuje domowe konwersje najlepszych automatów arcade.\nDATASOFT. … powołane do życia na większość 8-bitowych komputerów przez znaną i lubianą przeze mnie oraz profesora Larka firmę – Datasoft w 1985 roku. To kalifornijskie studio programistyczne kreatywnie wykorzystywało licencje filmowe tworząc udane autorskie gry osadzone w ich realiach. Każdy szanujący się małobitowy gracz zapewne kojarzy takie uznane przeboje z przeszłości jak: Bruce Lee, The Goonies, Dallas Quest czy prezentowany dzisiaj sławny przebój. Dwie pierwsze produkcje prezentowaliśmy wam wcześniej, w poprzednich odcinkach naszego video cyklu. Datasoft w latach swojej chwały zasłynęło także bardzo udanymi konwersjami wielkich hitów z salonów gier pokroju Zaxxona, Pooyana czy Pole Position. Kto wie, może w przyszłości zaprezentujemy jeszcze jakieś gry tej zasłużonej dla naszej branży firmy?\nWERSJA KASETOWA A DYSKIETKOWA. Zanim przejdę do właściwej recenzji Zorro zaznaczę jeszcze, że za młodu spotykałem się tylko z wersją kasetową tej produkcji, która była wykastrowana w stosunku do dyskietkowej edycji. Miałem po prostu pecha, gdyż jak okazało się po latach – plikowa, pełna wersja przygód Lisa także istniała na rynku, ale jakoś omijała moje łapska. Pierwotnie gra ukazała się tylko w wydaniu na stację dyskietek i dopiero później została przerobiona na kasetową. Celem dostosowania wersji kasetowej do komputera Atari 800 (posiadającego tylko 48 KB pamięci) wprowadzono w niej znaczne zmiany i wyrzucono z całej przygody kilka komnat oraz początkowe zagadki. Najbardziej ucierpiała widoczna na starcie studnia, ograniczona tylko do jednej planszy. Zburzono także tawernę, a szkoda – bo jak zauważycie w moim opowiadanku – można tam miło spędzić czas… Oczywiście na te informacje naprowadził mnie – nie kto inny tylko specjalista z dziedziny małobitowej informatyki – profesorek Larek. Thanks bro!\nOryginał Zorro na dyskietce (Commodore 64).\nKONWERSJE. Na koniec ciekawostek napomknę jeszcze o wszystkich konwersjach gry wydanych na mikrokomputery. Kalifornijski odpowiednik Robin Hooda czy Janosika zaatakował następujące systemy do grania w latach 80-tych. Oryginalnie wyszedł na Apple II i później został przeniesiony na moje ukochane Małe Atari, lubiane przeze mnie Commodore 64, doceniane ZX Spectrum i na będącego marzeniem mojej ściętej głowy – Amstrada CPC. Wszystkie wersje są praktycznie identyczne pod względem rozgrywki i w całej wędrówce naszego bohatera raczej nie ujrzycie znaczących zmian. Recenzję z końca tego wpisu możecie więc zastosować do każdej z tych wersji. Różnią się one od siebie jedynie oprawą graficzną oraz dźwiękową, jednak nie w sposób, który dyskwalifikowałby przygody Zorro na którykolwiek z tych komputerów. Porty na Atarynę oraz Komodę są praktycznie identyczne, nieznacznie zmieniono kolorystykę oraz minimalnie dźwięki. Wiadomo w jednym z tych komputerków siedzi POKEY, zaś w drugim SID. Konwersja na Amstrada wygląda chyba najlepiej ze wszystkich dostępnych pod względem różnorodności kolorów oraz dobranych barw. Niestety dopóki nie zaczniemy w nią grać… Jest ona najwidoczniej źle zoptymalizowana, gdyż w niektórych planszach Zorro biega niczym sprinter, by w kolejnych powłóczyć nogami z prędkością zombiaka. Widocznie skomplikowanie danego etapu wpływa znacząco na szybkość działania gry. Można do tego przywyknąć, jednak jest to irytujące. Oryginał na Apple II charakteryzuje się naturalnie niebieskim niebem i zdecydowaną przewagą w wykorzystywaniu tego koloru w stosunku do innych barw. Przyjemny widok. Najgorzej pod względem grafiki przedstawia się port na ZX Spectrum. Wszystko zobrazowane zostało w nim w żółto-czarnej tonacji i typowo spectrumowej stylistyce. Dźwięki także zostały okrojone do niezbędnego minimum – czyli przygrywania muzyczki tylko w trakcie naszej porażki i napisu game over. Pomimo tego, na poczciwym Gumiaku to ciągle całkiem grywalna produkcja. Kilka ocen z przeszłości? Proszę bardzo: Zzap 64! – 78%, spektrumowy Crash – 53%. Zaznaczę, że była to bardzo popularna i lubiana w naszym kraju gra! Poniżej zaprezentuje wam ekran startowy ze wszystkich maszyn, a wy sami oceńcie, które przygody Zorro podobają wam się najbardziej.\nOd lewego górnego rogu: Atari XL/XE, Commodore 64, Apple II, ZX Spectrum, Amstrad. Źródło: Finnish Retro Game Comparison Blog.\nKONTYNUACJA. Rozpikselizowana krucjata naszego banity zdobyła tak wielką popularność w Polsce, że nasi rodacy zapragnęli stworzyć kontynuację jego przygód, która w każdym aspekcie byłaby zdecydowanie lepsza od poprzedniczki. Nie wkręcam! Jeżeli autorzy tego projektu naprawdę spełnią wszystkie obietnice i jeżeli starczy im chęci, aby wprowadzić swoje ambitne plany w życie to otrzymamy jedną z najlepszych 8-bitowych gier. Posłuchajcie tego, cytuję za Atari Online. W Zorro II będziemy chodzić, walczyć, pływać, przełączać, strzelać, wspinać się, używać, rozmawiać, nurkować, udawać księdza, pływać okrętem podwodnym z epoki, a nawet uczyć się nowych tricków. Cała gra ma 77 komnat. Dzielą się one na: Dom Zorro, Świat Otchłani, Wyspę, Świat ludzi, Świat Sztolni, Fort Hermosilo, Świat Ruin. Wszystkie komnaty są misternie zaprojektowane z klocków, sztuka po sztuce. Żadna z komnat nie jest nawet podobna do drugiej. W całej grze będzie przygrywało około 16 melodii – każda stosowna do scenerii. Dodatkowym atutem ścieżki dźwiękowej są efekty dźwiękowe.\nCzy Zorro powróci w chwale na Małe Atari? Pożyjemy, zobaczymy. Sequel prezentuje się klimatycznie.\nSami przyznacie, że projekt nazwany Zorro II – The Curse of The Past na papierze robi ogromne wrażenie. Za sequelem stoi grupa zapaleńców z atarowskiej polskiej sceny nazwana Classic Game Shrine Team pod przewodnictwem s0nara, który uczestniczył w produkcji wielu gier na Małe Atari. Między innymi maczał palce przy opisywanym na naszych łamach The Great Return of the Penguins. Niestety, od ponad roku w temacie tej gry nastała wręcz grobowa cisza. Jej zapowiedź zniknęła z serwisu youtube, podobnie jak oficjalna strona grupy autorów… Szkoda. Ja ciągle wierzę w ten bardzo ambitny projekt i trzymam za chłopaków kciuki. Pierwsza część ma naprawdę olbrzymi potencjał i jeśli by ją dobrze ukierunkować, kontynuacja byłaby wielkim przebojem. Dobra koniec tego ględzenia – przechodzimy do przystawki przed filmem – czyli recenzji!\nDATASOFT / U.S. GOLD (1985)\nPRZYGODA – AKCJA / KOMNATÓWKA / PLATFORMÓWKA\nPRAKTYCZNIE IDENTYCZNA ROZGRYWKA NA: COMMODORE 64\nTakże na: Amstrad, ZX Spectrum, Apple II\nNa kolana hiszpański psie! Okładka Zorro w wersji na Atari XL/XE. Na pozostałe sprzęty bardzo zbliżona.\nOPIS. Zarys fabularny całej historii gry od Datasoftu nakreśliłem wam w opowiadanku. Dla tych jednak, którzy nie skumali za bardzo moich wypocin przedstawię to krótkie przygodowe romansidło jeszcze raz. Podstępny Sierżant Garcia skusił się na ponętne kształty ukochanej naszego bohatera, przepięknej seniority i porwał ją do swojej twierdzy. Uwięził zrozpaczoną niewiastę na ostatnim piętrze zamkowej wieży, otoczył strażą swoich przydupasów żandarmów, czy nawet strzelców wyborowych i szykuje się do potajemnego ożenku z wybranką Zorro. Ślini się zapewne w myślach na upojną noc poślubną ze swoją przyszłą żonką. Nasz odważny bohater nie daje za wygraną i rusza z misją ratunkową swojej miłości. Tak przy okazji to powiem wam, że nie wiem na co połakomili się w tym wypadku obaj panowie, gdyż charakterek dziewczyna ma wredny, a kształty i walory ponętniejsze widuje codziennie u mojej kobitki… No, ale do rzeczy! Uzbrojony w swoją zabójczą szpadę Zorro przemierzy w trakcie swojej wędrówki tak zróżnicowane miejscówki jak miasteczko, hotel, studzienne jaskinie czy katakumby. By na końcu dostać się do twierdzy Hiszpanów. Głównie od jego pomyślunku uzależniony jest postęp w grze, gdyż do przejścia labiryntu katakumb potrzebne będą mu trzy legendarne artefakty. Złoty kielich, podkowa szczęścia, oraz kowbojki niestrudzenia, a może to siedmiomilowe trzewiki? Hmm, nazwy tego ostatniego przedmiotu nie jestem pewien… Fantów tych jednak nie da się tak łatwo zdobyć… Rozwiązując po drodze serię wymyślnych zagadek i walcząc z nieprzyjaciółmi, dzielny banita uwolni wszystkich więźniów oraz całkiem możliwe, że swoją ukochaną, ale polecam obejrzeć filmik, żeby się przekonać… Brzmi zacnie!\nJejciu, jaka dupna studnia?! (Commodore)\nPLUSY. Wspomniane wcześniej zagadki są największym atutem gry, dzięki czemu można powiedzieć, że rozgrywka nabiera wręcz przygodowego sznytu znanego z gier point’n click czy sławnej serii gier o bohaterskim jajku zwanym Dizzy. Poprzez używanie znaleźnych w rożnych miejscach przedmiotów dostajemy się we wcześniej niedostępne miejsca, czy uruchamiamy ciąg zdarzeń przyczynowo skutkowy, który na końcu nagradza nas jednym z trzech legendarnych artefaktów. Łamigłówki są naprawdę pomysłowe i w odróżnieniu od wielu innych podobnych gier – wieloetapowe, sekwencyjne. Szczególnie przypadły mi do gustu te początkowe, powiązane ze znalezieniem kielicha ukrytego w studni. Równie ciekawa jest zagwozdka z podkową, której strzeże nieustępliwy, wściekły byk. Bez zbytniego zdradzania szczegółów napomknę, że zanim zdobędziemy drogocenny kielich będziemy musieli wykorzystać do tego doniczkową roślinę, toczącą się kulę, poniewierający czerep trunek, żandarma oraz żyrandol! Myślę, że całkiem pomysłowo i nowatorsko jak na 1985 rok. Niestety wraz z przebiegiem rozgrywki łamigłówki stają się coraz mniej skomplikowane i polegają głównie na używaniu tylko jednego klamota w określonej miejscówce. Szkoda. Kolejnym plusem przygód Zorro jest fakt, że nasz bohater jest wielce wysportowany. Oprócz pojedynkowania się na szpady, co jest oczywiste, potrafi skakać po platformach, wspinać się po drabinach czy winoroślach, przemieszczać po gzymsach i łańcuchach, a nawet wysoko odbijać od trampolin i beczek. Dosyć szeroki zakres ruchów jak na herosa złożonego z pikseli. Łącząc te dwa aspekty w jeden otrzymujemy całkiem zgrabną grę, będącą protoplastą gatunku akcja-przygoda zwanego w ingliszu action-adventure. Należy to docenić, gdyż gatunek ten wówczas dopiero raczkował. Wszystko zaserwowane w sosie komnatowym, czyli każdy ekran gry to inna miejscówka do zwiedzenia. Brzmi jak świetna przygoda i pewnie wielu z was taką ją zapamiętało…\nRozwścieczony byk strzeże podkowy! Jak go przechytrzyć? (Atari)\nMINUSY. Niestety jeden szczegół bardzo psuje radość czerpaną z wędrówki wraz z Zorro. Jest nim backtracking, czyli po polsku chodzenie po swoich śladach i wielokrotne odwiedzanie tych samych plansz. Pewnie już przy oglądaniu naszego filmu będziecie mieli serdecznie dosyć katakumb, które musimy przemierzyć co najmniej dwukrotnie, i których komnaty są bliźniaczo do siebie podobne. Szczerze to ja wynudziłem się w nich jak mops. Albo całe ich stado… Wielokrotnie też będziecie odwiedzać hotel, w którym pojawiają się co pewien czas – nowe przedmioty popychające fabułę do przodu. W przypadku tego zajazdu oraz jego okolic ościennych będziecie powtarzać do znudzenia te same czynności, i znowu, i kolejny raz, aby wejść w posiadanie następnego elementu ekwipunku. Wierzcie mi – to nie jest fajne… Gdyby autorzy przygotowali nam więcej komnat do zwiedzania, większą mapę naszej przygody i rozmyślnie rozmieścili w niej artefakty oraz zagadki – wtedy eksploracja byłaby ciekawsza i zabawa przedniejsza. Pomyślunku jednak starczyło im tylko na początek gry i otrzymujemy w sumie tylko 13 rożnych ekranów na których toczy się fabuła oraz 7 praktycznie identycznych plansz katakumb. Sami widzicie, że nie ma tutaj zbyt dużo atrakcji i dreptanie po własnych śladach to tylko sztuczne wydłużenie przez autorów tej malutkiej obszarem gry.\nZnowu w hotelu?! Łap klucz, otwórz drzwi, weź przedmiot. Powtórz! (Atari)\nNo dobra, ale czy nasz mistrz szpady popisuje się wirtuozerią w trakcie przebijania nią wrogów? No kurcze nie bardzo… Walka ani nie jest natychmiastowa w załapaniu jej zasad, ani wielce emocjonująca. W przypadku pojedynku Zorro z automatu zaczyna szermierkę z przeciwnikiem wychylając szpadę w rożnych kierunkach. Wiecie niby pchnięcia i wypady. Kiedy zarówno nasz bohater jak i wróg mają broń skierowaną ostrzem do dołu – naciskamy fire i zadajemy śmiertelny cios. Gdy się to czyta brzmi to jeszcze całkiem interesująco. W przypadku tak małych postaci i dosyć szybkiego tempa wymiany uprzejmości – trudno jest dostrzec moment odpowiedni do pchnięcia i zamiast walczyć finezyjnie – lepiej po prostu jak najszybciej naciskać przycisk ataku. Bezmyślne i szybkie naparzanie (mashowanie buttona) przynosi zwycięstwo w 90% pojedynków. A i tak zginiemy pewnie w najmniej spodziewanym przez nas momencie. Moim zdaniem, akurat w grze o Zorro atrakcyjna walka bronią białą powinna być priorytetowa dla twórców. Powinna podnosić adrenalinę! Nie ukrywajmy – dało się to zdecydowanie lepiej rozwiązać…\nPojedynek na poddaszu tawerny! Będą emocje? (Atari)\nBądźmy szczerzy, grafika nawet jak na standardy 8-bitowe to także nic wyjątkowego. Szczególnie bardzo monotonna i jednorodna w większości plansz kolorystyka wprowadza znużenie. I nie nastawiajcie się tutaj na wiele barw czy ich soczystość, wszystko jakieś wyprane ze zbyt dużą domieszką wybielacza. Niektóre miejscówki są zgrabne i całkiem czytelne, zaś w innych trudno odróżnić platformy, po których możemy skakać od elementów tła. Za przykład niech posłuży hotel czy stajnia. Po co tam zaserwowano poprzeczne ozdobniki nad dziurami? A labirynt katakumb? Kiedy pierwszy raz do niego wejdziemy jego scenografia jest zupełnie nieczytelna. Przez gruby filar można przejść, a blokuje nas cienka poprzeczna fioletowa ścianka. I blokuje tylko wtedy, kiedy próbujemy dostać się do wyjścia znajdującego się za nią, zaś idąc w przeciwnym kierunku przedostaniemy się przez nią bezproblemowo… Oczywiście, zagramy parę razy i znamy już zasady rządzące rozgrywką, ale fakt ten powoduje, że czerpanie radości z Zorro nie jest natychmiastowe… Do muzyki się nie przyczepię, pomimo, że króciutka to jednak fajnie jest usłyszeć motyw przewodni. Co z tego, że zapętla się w pięć sekund? I co z tego, że w grze występują w sumie trzy krótkie melodyjki? Chociaż dla bardziej wymagających melomanów to oprawa audio jest tu naprawdę uboga. Skoki na trampolinie, starcie klingami, zabicie wroga i wystrzał z pistoletu. Sztampa. Aha i zapomniałem o cmentarnych dzwonach, przez które mój przyjaciel Larek nie wysypia się do dziś…\nKatakumby! Byłem tu, czy nie? Chyba nie! Chociaż… (Commodore)\nKIEDYŚ. Za młodu nie byłem fanem tej gry, wręcz muszę powiedzieć, że mi się nie podobała! Dziwiłem się dlaczego ludzie tak bardzo się nią zachwycają? Walka nijaka, grafika zwyczajna, ani ładna, ani brzydka i ciągłe przemierzanie tych samych pomieszczeń. Grałem w wersję kasetową, więc nie miałem dostępu do pierwszej, najfajniejszej zagadki umieszczonej w studni. Wykonałem kilka innych łamigłówek, w którymś miejscu się zaciąłem i odłożyłem grę na półkę myśląc – nic specjalnego. I przyznam się, że bardzo krzywiłem się na samą myśl, że reżyser Larek chce się wcielić w Zorro w Gramy Na Gazie…\nPonieważ była to jedna z najlepszych gier jego młodości! Dodatkowo oparta na jego ulubionym serialu. Uwielbiał zakładać czarną maskę, długaśną pelerynę, która pięknie tańczyła na wietrze w trakcie mrożących krew w żyłach szermierczych starć w jakie wdawał się z żandarmami. Zachwycał się architekturą zwiedzanego miasteczka oraz jego okolic, wytężał szare komórki nad zmyślnymi zagadkami, a później pędził co sił ratować swoją ukochaną, która…\nTej pannie z powodu niewoli to już się w głowie pier…niczy! (Commodore)\nTERAZ. …okazała się zwykłą zdzirą, niewartą takiego poświęcenia! Seniorita, ja się pytam, z ciebie chyba zwykła szmatka, jak nie kochasz mnie bez kwiatka? Po moich bohaterskich wyczynach, godnych największych herosów kina? A co z samą grą? Profesor Larek chciał ponownie przeżyć jedną z najcudowniejszych cyfrowych przygód, gdyż tak zapamiętał produkcję Datasoftu. Głównie dzięki nostalgicznym wspomnieniom. Niestety okazało się, że peleryna Zorro trochę już wypłowiała, szpada mocno zardzewiała, zaś emocjonująca rozgrywka zamieniła się w żmudną pielgrzymkę w tych samych okolicznościach przyrody… Jego ocena z bardzo dobrej poszybowała w dół.\nJa, po latach doceniłem fachowe wręcz zagadki, które dają sporo satysfakcji w tym protoplaście gatunku action-adventure. Zdecydowanie to właśnie one są największym atutem tej produkcji. Spodobał mi się także szeroki wachlarz ruchów zamaskowanego Lisa, umiejętnie wykorzystany przez projektantów etapów. Niestety maszerując przez katakumby można tu umrzeć nie ze strachu, lecz z nudów! Największą bolączką gry jest jednak mały obszar rozgrywki i ciągły backtracking, które nie pozwalają, żadnemu z nas przyznać oceny wyższej niż tej jaką widzicie pod filmem.\nGramy Na Gazie – ZORRO (1985) – ATARI XL/XE\n(ATARI XL/XE, COMMODORE 64, SPECTRUM, AMSTRAD, APPLE II)\nBORSUK: Mam grać w to krapiszcze? Walka nudna jak flaki z olejem! Spacerniak w więzieniu ma mniej backtrackingu… Zaraz, zaraz, ależ tu są świetne zagadki, dające frajdę! Potencjał na wspaniałą przygodę tu widzę. W sumie niezła gra, rzekłbym nawet dobra… Kurcze, ale gdyby połączyć ją z Brucem Lee?\nLAREK: To byłby hit wspaniały! Dokładnie taki jak moje wspomnienia o Zorro… A tak? Hmm, miałeś rację. Wędrówka po własnych śladach i nudy na pudy. Dobrze, że łebski ten Zorro i zręczny zarazem. Zderzenie pięknych wspomnień z brutalną rzeczywistością… Kiedyś świetna, teraz jedynie dobra…\nSTEROWANIE: DŻOJ – chodzenie. SKOSY i GÓRA – skoki i wspinaczka. FIRE – walka bez ikry i zbieranie oraz upuszczanie przedmiotów. SPACJA – pauza, S – wyłączenie muzyki.\nSierżant Garcia w filmach nie był największym wrogiem naszego bohatera, raczej pełnił funkcję rozweselającego nieudacznika. Za głównego złego robił przeważnie ktoś groźniejszy. Jednakże w grze jak i we wpisie to kawał drania!\nWybaczcie chłopakom z opowiadanka, że popuścili trochę języka i przeklinają. Wiecie, troszkę zbyt dużo alkoholu oraz emocje wzięły górę…


Studenci specjalności transport szynowy zdobywają wiedzę na temat pojazdów szynowych oraz systemów transportu szynowego. Poznają istotę zarządzania transportem szynowym, organizację jego zaplecza technicznego, organizację ruchu, elementy logistyki systemów transportowych. Studenci specjalności transport szynowy uczą się zasad eksploatacji pojazdów szynowych uwzględniających najnowsze naukowe metody niezawodności i bezpieczeństwa, diagnostyki technicznej, technik wytwarzania i napraw oraz gospodarki energetycznej w transporcie.\nWybrane przedmioty nauczania realizowane na specjalności transport szynowy:\nbudowa pojazdów szynowych,\nsilniki spalinowe trakcji szynowej,\nmetody diagnozowania pojazdów szynowych,\nkomputerowe wspomaganie przygotowania raportów,\ndiagnostyka układów i systemów transportowych,\nlogistyka w systemach transportowych,\nelementy sterowania ruchem kolejowym.\nUkończenie specjalności transport szynowy pozwala znaleźć zatrudnienie w przedsiębiorstwach komunikacyjnych, u operatorów transportu szynowego i kombinowanego, jak i w centrach logistycznych. Rodzaj pracy i funkcje pełnione przez absolwentów transportu szynowego związane są ze stanowiskami kierowniczymi na kolei, przedsiębiorstwach komunikacyjnych oraz innych operatorów transportu.


Strona Główna Terminarz - Ekstraliga 2020 Marzec 06 2021 18:22:29\nOrlikowa Liga Mistrzów 2013.\nUjazd. Godzina 11.00. 14 czerwca 2013. Rozpoczęliśmy akcję promocyjną i namawiającą do udziału w Orlikowej Lidze Mistrzów w Rugby na terenie województwa łódzkiego. Nie maly szok przeżył trener Zbyszek Jurzysta widząc warunki jakie ma do uprawiania sportu młodzież Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Ujeździe. Nowo wybudowana hala sportowa, boiska typu Orlik z możliwością gry w koszykówkę, siatkówkę no i oczywiście piłkę nożną. Wprost wymarzone warunki do wprowadzenia rugby. Ale o wiele większy szok okazał się być w momencie kiedy, dzieci i nauczyciele zgłosili do zajęć pokazowych 10 klas. Od godziny 11.00 do godziny 15.00 dzieciarnia pokazywała swoje umiejętności w bieganiu, rzucaniu piłką i oswajaniem się z nową dyscypliną sportu. Warto było odbyć takie spotkanie. Już wiemy, że we wrześniowych turniejach Orlikowej Ligi Mistrzów w rugby będziemy mieli ekipy z Ujazdu, Niewiadowa, Rzeczycy, a być może również innych miejscowości z okolic Ujazdu.\nNatomiast w dniu 19 czerwca piłki i tagi do gry w rugby zostały zawiezione do Głowna i Bratoszewic. W Bratoszewicach na terenie Zespołu Szkół nr 2 również przeprowadzono lekcję pokazową. Szkoła nie dysponuje Orlikiem, ale ma doskonałe warunki do spróbowania gry w rugby, gdyż posiada boisko trawiaste. W lekcji uczestniczyły dzieci z klas V i VI, a kibicowali im gimnazjaliści. Tu również przyszli uczestnicy Ligi wykazali się sporymi umiejętnościami w zabawie z jajkowatą piłką.\nNie odbyły się natomiast lekcje pokazowe w głównie. Zorganizowano tam spotkanie z dyrektorami szkół oraz nauczycielami wychowania fizycznego. Udało nam się przekonać uczestników spotkania do gry w rugby, mimo że nasza dyscyplina nie jest w programach szkół. Pokazowe zawody i lekcje rugby tag wyznaczyliśmy za obopólną zgodą na dzień 4 września czyli tydzień przed rozgrywkami Orlikowej Ligi Mistrzów w rugby.\nWszystkie uczestniczące w spotkaniach szkoły otrzymały sprzęt treningowy w postaci piłek i tagów. Miejmy nadzieję, że choć zbliżają się wakacje to młodzież z tych ośrodków będzie bawiła się w ich okresie w rugby, a do rozgrywek przystąpi z wiedzą pozwalającą rozegrać ładne zawody.\nPrzypomnijmy, że Orlikowa Liga Mistrzów w rugby województwa łódzkiego będzie trwała w okresie wrzesień – październik 2013 roku, a udział w niej może brać młodzież z roczników – gimnazja 1998, 1999, 2000 oraz – szkoły podstawowe roczniki 2001,2002,2003.\nDodane przez Rugbus dnia 20-06-2013\n3503179 Unikalnych wizyt


In bed with books: Andrzej Mleczko, Kto pieprzy ten lepszy\nAndrzej Mleczko to chyba taka osoba, której nie trzeba przedstawiać. Jego rysunki zna cała Polska. Jego najnowsza książka "Kto pieprzy ten lepszy" dotyka aktualnych problemów nurtujących Polaków. To naprawdę godna uwagi satyra na polską rzeczywistość.\nKsiążka została podzielona tematycznie na pięć rozdziałów. Jako że jest ich tak mało, pozwolę sobie je tu wymienić: "Kto pieprzy ten lepszy", "Zajęcia w plenerze", "Dywagacje metafizyczne", "Kraków i okolice" oraz "Krótko i na temat".\nPierwszy z rozdziałów traktuje o tytułowej kwestii, czyli o relacjach damsko-męskich. Mamy tu obrazy dotyczące spotkań łóżkowych męża i żony. Genialne w swej prostocie ukazują, jak "te sprawy" wyglądają w małżeństwach (na szczęście nie we wszystkich). Niektóre z rysunków są może nie tyle "wulgarne", co dosyć ostre. Humor, jaki przebija przez większość tych obrazków, bywa przaśny. W "Zajęciach w plenerze" znajduje się znacznie natomiast więcej tematów poza-łóżkowych. Wiele komentarzy dotyczy zachowań Polaków właśnie w tytułowym "plenerze" oraz dialogów, jakie często możemy podsłyszeć w autobusie, na ławeczkach itd. Bohaterami są nie tylko ludzie na dnie, ale także osoby o orientacji homoseksualnej, pracownicy, dziennikarze, artyści, policjanci i przeciętni (jak ja nie lubię tego słowa) obywatele naszego kraju. Bez dwóch zdań autor trafia w sedno wielu kwestii. W "Dywagacjach metafizycznych" odnajdziemy urocze obrazki dotyczące kwestii życia po śmierci, ziemskiego kuszenia przez siły zła czy sceny z udziałem kapłanów czy sióstr zakonnych. W rozdziale dotyczącym Krakowa znajdziemy (a jakże) smoka wawelskiego, lajkonika, krakowiaka czy urocze satyryczne rysunki prezentujące władców. Najbardziej rozbawił mnie obrazek "Turysta w Krakowie", poniżej przedstawiam Wam jego zdjęcie:\n"Krótko i na temat" to genialna satyra na wszystko to, co dzieje się wokół nas. Mamy tu więc i wyjazdy integracyjne (każdy z nas chyba wie, co tam czasami się wyprawia! :P), i kwestie zdrowotne, i kociołek polityczny, i bełkot, który serwuje nam telewizja. Nie ucieka jednak pan Mleczko od tematów - rzekłabym - historycznych: ery kamienia łupanego, czasów Napoleona Bonapartego czy czasów gladiatorów.\nTo książka, do której z pewnością będę wracać, gdyż o ile przy niektórych "rycinach" od razu wiedziałam "co autor miał na myśli", to pozostało mi kilka do rozwikłania i pośmiania się.\nPolski rysownik i satyryk Andrzej Mleczko nie boi się chyba żadnego tematu. Swobodnie porusza się po rozmaitych dziedzinach naszego życia: mamy tu tematy społeczne, gospodarcze, polityczne czy obyczajowe. Z właściwym sobie humorem wytyka nasze wady, przywary. Piętnuje wszystko to, co w Polakach złe: egoizm, głupotę, nadmierną pewność siebie i wiele innych. Lektura niby lekka w odbiorze, ale po głębszym zastanowieniu nie można jej odmówić walorów edukacyjnych. Skłania do głębszej refleksji, a to jest już dodatkową wartością.\n"Kto pieprzy ten lepszy" jest książką pięknie wydaną, na bardzo dobrym gatunkowo papierze, więc nie obawiam się o jej stan za kilka lat. Wiem, że pomimo częstego zerkania do tych prześmiewczych obrazków, nic się jej nie stanie :-)\nTo książka, do której z pewnością będę wracać, gdyż o ile przy niektórych "rycinach" od razu wiedziałam "co autor miał na myśli", to pozostało mi kilka do rozwikłania i pośmiania się. Wszystko przede mną...\nZa udostępnienie egzemplarza dziękuję portalowi SZTUKATER oraz Wydawnictwu ISKRY :-)\nEtykiety: 5+/6, humorystycznie, SZTUKATER, współpraca recenzencka\nMała Pisareczka 2 stycznia 2014 10:15\nSą idealne dla mojego humorku! :D\nBasia Pelc 2 stycznia 2014 11:05\nWidziałam tą książkę w Empiku i byłam nią zachwycona. Marzę o tej publikacji!! Uwielbiam Mleczko i jego poczucie humoru!\nKulturkaMaialis 2 stycznia 2014 11:09\nBardzo, bardzo lubię jego rysunki :)\nawiola 2 stycznia 2014 11:14\nTo na pewno interesująca książka. Acoo rycin to sama z chęcią bym się w nich zagłębiła.\nRoberta Raj 2 stycznia 2014 11:30\nNigdy nie sięgałam po tego typu książki z rycinami. Ale cóż wiele rzeczy jeszcze przede mną\nAgata Adelajda 2 stycznia 2014 14:38\nBardzo Mleczkę lubię, jego zjadliwy humor, oryginalność i charakterystyczna kreskę.\npyza 2 stycznia 2014 15:20\n"Mamy tu więc i wyjazdy integracyjne (każdy z nas chyba wie, co tam czasami się wyprawia! :P)" Nie strasz mnie przed jutrem!;)\nKsiążkowa fantazja 12 marca 2014 10:00\nwarto by mieć ją na swojej półce :)


Grillowany łosoś z sosem balsamico - przepis - domaskowa - wielkiezarcie.com\nJesteś tutaj: Strona główna / Przepisy / Grillowany łosoś z sosem balsamico\nGrillowany łosoś z sosem balsamico\nświeży, surowy łosoś ze skórą (po 150g/osobę)\nsos na bazie octu balsamicznego (do kupienia w delikatesach)\nŁososia umyć, osuszyć i położyć na desce. Oprószyć pieprzem cytrynowym po obu stronach, włożyć do zamykanego pojemnika i wstawić na 5 godzin do lodówki.\nPo tym czasie pokroić łososia na kawałki, skropić cytryną i olejem, położyć rybę skórą do góry na rozgrzewającej się patelni grillowej*. Smażyć aż będzie zarumieniony, na niewielkim ogniu, po czym przewrócić skórą w dół i smażyć około 10 minut (można sprawdzić drewnianym patyczkiem, czy jest już tylko lekko różowy).\nUsmażonego łososia ułożyć na talerzu i podać z sosem balsamicznym.\n*Wersja grillowa w zimie, w lato oczywiście grillujemy łososia na ruszcie!\nAutor: domaskowa 2012-05-11\ndrugie danie grill grillowane obiad ryba ryby z grilla łosoś więcej tagów\nWkn (2012-05-12 11:02)\nPięknie wygląda łosoś na takim wesołym talerzu w grochy :)\nGnocci (nioki) dyniowe z masłem rozmarynowym\nKowalskie pierożki z ziemniakami i boczkiem\nGrillowany łosoś z krewetkami w pysznym sosie kliwia42\nGrillowany łosoś z musztardą meksykańską MIENTA


Circle & oval STEEL Eduard 00027\nEduard 00027 Circle & oval STEEL\nKod produktu edu00027\nDodano do katalogu: 17.1.2014\nPrezentowane narzędzie modelarskie zawiera zbiór 72 wzorników grawerskich, pozwalających na stworzenie na modelu plastikowym okręgów o średnicy od 0,8 mm do 6,2 mm lub elips o wymiarach od 1,8 mm na 1 mm do 10,2 mm na 5,8 mm. Zostały one uszeregowane na dwóch oddzielnych arkuszach, które można stosować niezależnie od siebie. Wykonano je z cienkiej stali nierdzewnej, która jest stosunkowo giętka. Dzięki temu ostatniemu, wzorniki można stosować nawet na zakrzywionych albo obłych powierzchniach. Narzędzie bez wątpienia przyda się przy pracach z modelami plastikowymi – zwłaszcza statków i okrętów w skalach 1:350 i 1:700 oraz samolotów wojskowych i pasażerskich w skalach: 1:24, 1:32, 1:48, 1:72 i 1:114. Przy pewnej dozie umiejętności wzorniki można też używać w pracy z aerografem. Produkty powiązane to na przykład: Template ovals STEEL tool albo Template Squares STEEL.\nDodaj swoją opinię o: Circle & oval STEEL\n1 - 6 piątek, 1.7.2022 wtorek, 5.7.2022 wtorek, 5.7.2022 wtorek, 5.7.2022 poniedziałek, 4.7.2022\npowyżej 6 poniedziałek, 18.7.2022 wtorek, 19.7.2022 wtorek, 19.7.2022 wtorek, 19.7.2022 wtorek, 19.7.2022


Trudna miłość aż po rozwód czyli zmiana systemu - Blog o fotografii, video, multimediach\nFotografujemy - POLSKA Fotografujemy - ZAGRANICA MULTIMEDIA Różności Sprzęt foto-video\nTrudna miłość aż po rozwód czyli zmiana systemu\n5 marca 2015 14 grudnia 2015 TravelPhoto 5DmkII, 5Ds, A72, A7mk2, Canon, NEX, Sony, Weltaflex, Zenit, zmiana systemu\nMoim pierwszym prawdziwym aparatem był Zenit. Była to znakomita lustrzanka. Nie miał żadnych, ale to żadnych bajerów. Miał migawkę, która zużywała się w sposób bardzo ciekawy. Zrobiona była z nagumowanej tkaniny, która w miarę używania stawała się coraz bardziej…. prześwitująca! Jak zaświetlała film to był czas na zmianę migawki lub aparatu. Aparat się zdobywało, a nie kupowało, często łapówka była gwarantem zakupu. Średni format to Weltaflex, lżejszy od kultowrgo PentaSiksa…\nZenit TTL i Weltaflex 6×6\nTen złoto drewniany Zenit to mój aparat jeszcze z liceum. Jest taki dziwny ponieważ po fotografowaniu w Tatrach przez cały dzień na mrozie (działał!) zeszła z niego farba i okładziny! Później była jeszcze Praktica – wtedy kosmos – i poźniej powoli, powoli, ….\nW strefie profesjonalnej 35mm był Canon lub Nikon. Wtedy Ania miała system Nikona z racji popatrzenia na sprzęt kilku znanych zawodowców (wówczas już skamielin). Wybrała dobrze bo w razie zagrożenia kręciła aparatem na pasku nad głową i po rozwaleniu kilku czaszek bandziorów szła dalej fotografować. Canon był tu za lekki i za delikatny. Mi się podobał wizualnie, cenowo, miał więcej nowoczesnych bajerów i był lżejszy niż Nikon.\nKiedy efektem pracy był slajd to nie było znaczenia kto czym fotografuje liczyło się dobre szkło i tyle. Jak się miało słabszy aparat z mniejszą ilością funkcji było po prostu trudniej. Kiedy jednak nadeszła era fotografii cyfrowej trzeba było coś postanowić.\nNo i przyszła CYFRA! U nas zmaterializowała się w postaci Fujifilm FinePix S1 Pro! To była puszka Nikona z wnętrznościami Fuji. Cztery ISO do wyboru i 3 megapiksele oraz karta… 128MB! Ponieważ współpracowaliśmy z Fuji na bazie filmów więc dostaliśmy ten wówczas niezwykły i wart wówczas samochodu aparat do testów i pojechaliśmy w Bieszczady.\nJak wspomniałem Fuji pożyczyło korpusy od Nikona więc mieliśmy Ani obiektywy do testów. Mieliśmy też kartę o oszałamiającej pojemności 128MB, a kosztowała tyle, że teraz to z terabajt w kartach mógł bym kupić. Na koniec dnia okazało się coś jest nie tak więc padło hasło: RTFM – „czytaj p… instrukcję”! Nie, nie chodziło o brak umiejętności fotografowania tylko zdjęcia krajobrazowe mieliśmy nieostre. Okazało się, że tylko 5 obiektywów Nikona ostrzy na nieskończoność z tym aparatem i naszych akurat nie ma na liście… ups! Trochę skucha z tą cyfrą… No i te 3MP jak ma się slajdy i skaner Nikona to tak malusio było.\nTrochę odczekaliśmy i się zaczęło. Canon przystąpił do cyfrowej rewolucji i wtedy dobrze odrobił zadaną lekcję. Konkurencji nie było, a jak była to za wielkie pieniądze i nie oferowała nic więcej.\nWybór padł więc na Canona bo utrzymywanie dwóch systemów nie miało sensu. Związaliśmy się na długo bo jeszcze w 2013 roku był to nasz główny system. Początkowo było wszystko cudownie i Canon miał ze dwa lata przewagi nad konkurencją. Zmienialiśmy body na coraz nowsze, postęp niesamowity, rosła kolekcja obiektywów „L” – bajka!\n1. Canon – pierwsze ostrzeżenie\n10D, 20D, 5D, i kiedy dostaliśmy 5DmkII to jakby Pana Boga za nogi złapać. Wspaniały aparat! Niestety Canon tak też się sobą zachwycił, że myślał iż do emerytury mu wystarczy jazda na tym modelu. Skończyło się nam pierwsze body patrzę, a tu nic nowego nie ma i nic się nie zapowiada… Kupiliśmy kolejne body 5DmkII i z rosnącym zniecierpliwieniem zacząłem patrzeć co robi konkurencja. Był to czas generalnie marazmu i mało rewolucyjnych produktów się ukazywało. Pojawiała się za to cała masa chwastów czyli co kwartał nowe wypraski kompaktów z kolejnymi numerkami byleby tylko udowodnić ciemnym klientom, że już muszą coś kupić bo są 4 generacje do tyłu.\nCanon od 10 po 5Dmk2\n2. Canon – zawiedzione nadzieje\nKiedy kolejna migawka dogorywała wszedł 5DmkIII ale uważałem, że różnice nie są aż tak wielkie by warto inwestować taki majątek w nowe body, wymieniliśy migawkę, komorę lustra, spust i wszystko co trzeba i dokupiliśmy lekkie body dla Ani z matrycą FF czyli Canona 6D. Wtedy też rozwinął skrzydła MagicLantern obnażając żenujący poziom programistów Canona lub chamstwo i arogancję wobec klienta ze strony marketingu (lub jedno i drugie). MagicLantern to alternatywne oprogramowanie aparatu odblokowujące kilkadziesiąt niezwykle użytecznych fukcji, które są normalnie obecne w innych aparatach, ale nie w Canona. Więcej! To są funkcje, których brak w normalnym systemie powoduje, że aparat jest dramatycznie mniej użyteczny. To było ostre ostrzegawcze światło – Canon lekceważy klienta i odstaje od reszty. A u konkurencji zaczął się postęp i Nikon wyszedł na prowadzenie peletonu, do którego dołączyły nowe marki.\n3. Pierwsze bezlusterkowce Sony\nNaszym priorytetem jest jakość zdjęć chociaż w dobie obecnej bylejakości brzmi to archaicznie, a może i śmiesznie. Dlatego najbardziej zaawansowane kompakty czy systemy z mniejszą matrycą niż APS-C nie wchodziły w grę. No i pojawiło się Sony, które obiecywało, ale niewiele dawało poza jednym aparatem z chyba trzema obiektywami. No ale widząc co robili w kamerach video zaryzykowałem i pojawił się u nas NEX-5 wykorzystywany głównie do fotografii podwodnej dzięki małym szumom na wysokim ISO. Bajka! Poźniej doczekaliśmy się NEX-7, który był specyficznym aparatem ale znowu wielki krok naprzód no i wreszcie Alfa 6000 – genialny aparat! Kiwałem z politowaniem głową nad zachwytami producenta o najszybszym autofokusie dopóki sam nie próbowałem – to działa i to jak!\nSony NEX-5 i Alfa 6000 – patrząc na body widać jak duży rozwój natąpił w krótkim czasie.\n4. Gdzie bezlusterkowy full frame?\nKiedy nie potrzebowaliśmy aparatu z matrycą FF ostatnią rzeczą jaką było to zabieranie na wyprawy lustrzanek Canona. Kwiecień 2014 – ostatnie użycie i to Canona 6D bo piątka za duża, za ciężka, nieporęczna… Kilka wyjazdów bez lustrzanki i wraca radość z fotografowania! Jakość mamy ale i lekkość. Większość czynności wokół fotografii to targanie złomu niestety. No i wtedy Sony wypuszcza serię Alf 7:\nA7 – normalny bezlusterkowiec full frame\nA7R – jak wyżej ale bez filtra na matrycy i więcej MP\nA7s – niezwykły aparat ukierunkowany do kręcenia filmów w 4K\nJeszcze wtedy nie znalazłem wśród nich aparatu dla siebie (m.in. przez brak obiektywów) aż do momentu kiedy ukazała się Alfa7mk2 – genialny aparat, kolejny kamień milowy w rozwoju sprzętu.\nWydawało mi się, że jak mamy obiektywy Canona klasy „L” to Pana Boga za nogi kolejny raz złapaliśmy. Do momentu kiedy nie wziąłem do ręki A7mk2 z zoomem 24-70 ZEISS’a. Poczułem się głupio widząc wspaniałą plastykę szkieł ZEISS i porównując ją z lekko koślawym bokehem z canonowskiej „eLki”. Zastanawiałem się jeszcze niedawno czy może nie zostawić tych obiektywów Canona, dokupić Metabonesa i robić nimi zdjęcia, ale byłby to największy błąd jaki mógłbym zrobić. Wiem, że wielu tak zrobiło ale po prostu nie było jeszcze dedykowanych konstrukcji do mocowania Sony FE. Teraz są i to od razu najwyższa półka. 16-35mm, 24-70mm i 70-200mm to trzy wspaniałe obiektywy zapewniające bezkompromisową jakość. Dochodzi właśnie cała gama stałek i kolejne zoomy będzie bajecznie wręcz. Oczywiście przez przejściówki można podłączyć dowolny obiektyw z innego systemu jak ktoś ma taką potrzebę. Czyli mam aparat zbudowany w architekturze otwartej. Kupię na pchlim targu za grosze jakiś ciekawy obiektyw to dokupię do tego przejściówkę za kilkadziesiąt złoty i działa!\nMa znaczenie, bo nie jesteśmy milionerami i zarabiamy w złotówkach. Zawsze twierdziłem, że głupotą jest np. kupowanie aparatów Leica bo za straszliwe pieniądze dostajemy coś najbardziej upiornego w sferze ergonomii i niekoniecznie cudnego optycznie ale kto bogatemu zabroni się wygłupiać. Podobnie jest teraz porównując ceny „normalnych” aparatów. Sony Alfa 7mk2 (24.3MP) 1700 USD, a Canon 5DmkIII (22.3MP) 3000 USD przy czym Canon nie ma 3/4 tego co jest w Sony o funkcjach video nie wspomnę. Ważna jest również cena akcesoriów. Filtr najlepszy z możliwych o średnicy 67/72mm kosztuje znacznie taniej niż analogiczny dla canonowskiej średnicy 77mm. Podobnie i inne akcesoria – są tańsze, ale nie gorsze!\n7. Waga i objętość\nSony A7 waży 480 gramów, a Canon 5DmkIII prawie dwa razy więcej. No i jeszcze dobre szkło czyli kloc 24-70/2.8L i mamy zestaw do topienia z kamieniem u szyi. Wiele razy podczas intensywnego fotografowania myślałem, że bez leków przeciw bólowych nie wstanę następnego dnia, tyle ten złom lustrzankowy ważył. Teraz waga spadła do chyba 1/3 poprzedniego zestawu! Objętość też ma wielkie znaczenie. Jeżdżąc po świecie w wielu miejscach ostatnią rzeczą jaką chcę to wyglądać głupio czyli jak zawodowy fotograf w podróży. Ugięty pod ciężką torbą rozpalającą miejscowym szumowinkom wyobraźnię ile to zarobią jak ją ukradną. Teraz z płaską i nie rzucającą się w oczy torbą typu Messenger wyglądam wreszcie normalnie. Nie straszę tubylców aparatem jak bazooka i jest po prostu wygodnie.\n8. To czego lustrzanka Canona nie ma i pewnie nigdy mieć nie będzie\nElectronic Viewfinder (EVF) czyli wizjer elektroniczny, na którym widzę jak będzie wyglądać zdjęcie przed naciśnięciem migawki, a nie po. Tak wiem, doświadczenie itd… itp… To niech ktoś z szyderców pierwszy rzuci kamieniem jeżeli kiedyś nie zapomnieł zmienić balansu bieli lub fotografował w ferworze walki z dziką korektą naświetlania… pół biedy jak jeszcze robił w RAWach… W lustrzance zobaczę to co zepsułem dopiero na wyświetlaczu, a tu widzę od razu i mam czas na korektę…\nFocus Peaking – podświetlanie obszaru ostrości na zdjęciu. Ustawianie manualne ostrości w lustrzance to loteria, uda się albo nie uda. Niech nikt nie mówi, że to widać! Nie widać! Jeszcze jak ktoś ma ciemniejsze szkła! Tu mamy w EVF zaznaczony obszar gdzie jest ostrość. Podświetliło od czubka nosa twarz do ucha – to będziesz tam miał ostrość, koniec… prościej się nie da…\nRegulowany wyświetlacz – co to za problem zrobić w lustrzance jak w bezlusterkowcu można. Kiedy leżałem w bagnie chcąc sfotografować rosiczkę to inżynierowie z Canona nie chcieliby słyszeć co o nich myślę.\nMożliwość stosowania obiektywów ze standardu APS-C – Canon strzelił sobie w stopę przestrzeliwując jednocześnie kolano. Zrobił obiektywy do lustrzanek z matrycą APS-C (EF-S), których do lustrzanek FF nie da się użyć. Sony zrobiło mądrze. Alfa 7 po nakręceniu obiektywu z mocowaniem „E”, a nie „FE” zmienia się w aparat z matrycą APS-C. Zmienia się krotność obiektywu, nie ma winietowania, po prostu pomyśleli. Więcej! Jak masz obiektyw np. 70-200mm możesz ręcznie ustawić by był widziany jako obiektyw APS-C i wtedy mamy ogniskową 105-300mm czyli zrobiły nam się dwa obiektywy w jednym bez żadnych konwerterów!\nProgramy specjalistyczne – jak chcę robić timelapsy to wgrywam do aparatu specjalistyczny program, który nie tłucze bezmyślnie setek zdjęć ale jednocześnie ma krzywe naświetlania. Jak chcę zrobić zdjęcie nocne ze smugami świateł samochów w mieście to zamiast próbować aż kiedyś mi się uda wgrywam specjalny program i widzę jak zdjęcie się tworzy. Kiedy uważam, że jest już dobrze to zapisuję i gotowe. Oczywiście szydercy powiedzą, że doświadczenie fotografa to podstawa i ble… ble… bajery niepotrzebne. Ale niby dlaczego? Bo jesteś szyderco jak stetryczały dziadunio ze starą lustrzanką i nie ogarniasz postępu? Mając takie podejście jak wielu zatwardziałych wielbicieli lustrzanek to mielibyśmy nowoczesne apartamentowce z toaletami na zewnątrz i gazetą pociętą wiszącą na gwoździu!\nBez kompromisów no i na dodatek w Sony lepsza. Nawet porównując jeszcze starą Alfę 7 z D6 i 5DmkIII to punktacja wg. DXO Mark jest jak 90:82:81 – nie mam pytań, sam jestem może zezowaty i na wpół ślepy ale DXO można wierzyć.\nTo już nie ma o czym pisać by nie kopać leżącego. W Canonie właściwie go nie ma, tzn. jest ale coś tak archaicznego i kiepskiego w porównaniu do dzisiejszych standardów, że trudno tu nawet polemizować – to światy rozłączne. I nie chodzi tylko o porównanie do 5DmkIII ale nawet do serii Cinema C100, C300,… No i każdy aparat Sony zachowuje się jak kamera, a nie jak lustrzanka z opcją filmowania czyli doklejoną protezą. Niżej przykład co otrzymujemy z Canona i Sony, porażające jest też porównanie ostrości nagrań…\nPorównanie video z Canon 5Dmk2 i Sony a6000 – test z YouTube – user: Lavikka Photography – polecam!\n11. Sony jest przewidywalne (w miarę) i słucha klientów, Canon słucha… nikogo…\nW 2015 roku Canon ogłosił wszem i wobec, że ma dwa nowe body i rekord świata jednocześnie. Jest to w skrócie 5Dmk3 z matrycą 50 mln i video klasy amatorskiej bardzo lustrzanki czyli 5Ds… ręce opadają! Tym bardziej, że aby wykorzystać te 50 mln pikseli trzeba nowe obiektywy „L” mkII bo stare nie dadzą rady… żenada. Największym sukcesem było włożenie do oprogramowania aparatu kilku z kilkudziesięciu funkcji z MagicLantern! No i cena…\nCanon chce by fotograf nosił:\nbody do krajobrazu\nbody do zwierzątek i sportu\nbody do filmowania\nInni proponują 3 w jednym… i lepsze w każdym punkcie… jak nie skorzystać z takiej oferty…\nCanon robi tajemmnice z tego co wypuści na rynek. Takie gierki to z przedszkolakami, a nie tymi, którzy swoje zawodowe życie opierają na fotografii i muszą wiedzieć co ich czeka za pół roku lub rok. Sony mówi jasno – nie zawsze podając konkretne specyfikacje – że będzie bardzo wyraźny progres. Od prawie trzech lat się nie zawodzimy, obiecali, dotrzymali… Canon ma maskę pokerzysty. Jak się przegrywa to damy blef nazwany 5Ds…\nSą też inne chore pomysły byleby tylko zaistnieć w mediach. Koronny przykład to obiektyw 11-24mm/4. Zoom marzenie ale… dla kogo? Gdyby kosztował dwa, a nie jedenaście tysięcy to pewnie handlarze nieruchomościami wykupili by, aby focić kawalerki na sprzedaż. Co z tego, że ma „drugą soczewkę największą na świecie” jak użyteczność tego ustrojstwa jest minimalna. Praca w realu dla takiego zooma to głównie zakres ogniskowej 17-30mm i tego powyżej 24mm w 11-24mm brakuje no i ten ciężar kamienia młyńskiego. Znacznie lepszy i jaśniejszy jest 16-35mm/2.8 (więcej o tym tu).\nSkandalem jest brak aktualizacji firmware’u – można by zrozumieć gdyby nie było MagicLantern. Skoro zewnętrzni programiści potrafili bez dokumentacji napisać oprogramowanie dodające dziesiątki funkcji do standardowego oprogramowania aparatu bez ŻADNYCH fizycznych modyfikacji i są to funkcje do normalnej pracy niezbędne to oznacza, że jeżeli Canon ich nie dodaje to powtórzę, że albo ma programistów idiotów (źle) albo ma złą wolę i tego złośliwie nie robi (bardzo źle!). Nie rozumiem dlaczego 100% funkcji odkrytych przez MagicLantern nie trafia do firmwareu – głupota w czystej postaci!\nNo i na koniec tego punktu o bezlusterkowcu Canona! Nie wiecie, że taki jest?! Jak nie wiecie to bardzo dobrze! Nie ma o czym pisać i zapomnijcie o nim.\n12. Jaki aparat wybrałbym gdybym zaczynał dziś bardziej profesjonalną przygodę z fotografią?\nOczywiście zależy jaką fotografią chciałbym się zajmować…\nŚluby, przyroda, sport – Samsung NX1 – genialny aparat ze znakomitą optyką i kosmicznymi osiągami\nStreet foto, outdoor, video blogi – Sony a6000 – po prostu znakomity, nie ma się do czego przyczepić\nKrajobraz, zabytki, przyroda – Sony Alfa 7mk2 i/lub 7R – oczywiście z obiektywami ZEISS\nVideo głównie – Sony Alfa 7s – nieprawdopodobna jakość i ma 4K!\n13. System to jest system i basta\nNie wiadomo jak będzie wyglądać fotografia wkrótce, może trzeba będzie się przesiąść na video, a może robić jedno i drugie? Jeżeli trzeba będzie się zabrać poważnie za filmowanie to nie mam problemu. Kamera „prime” np. Sony PXW-FS7 korzysta z takich samych obiektywów jak Alfa7. A kamerę „B” do zadań specjalnych, gdzie ciasno mało miejsca już mam, lub za niewielkie pieniądze można dokupić Alfę 7s. Piszę „niewielkie pieniądzie” ale oczywiście w porównaniu z zestawem Canona C300 za 200 000zł, który nawet 2K nie ma (!). Dobrze byłoby, gdyby kiedyś Sony zebrało swój zestaw kompatybilny z NEX i pokazało co to znaczy dobrze przemyślany produkt!\nDoczekaliśmy się ciekawych czasów! Gdyby 6 lat temu ktoś mi powiedział, że będę dziś polecał i sam chętnie bym fotografował Samsungiem to bym mu Samsunga mikrofalę na głowę wsadził i uruchomił! Ale jak widać nic nie jest wieczne. Legendarne marki upadają… Kodak, Hassellblad, zadyszka Canona i Nikona, Leica wabiąca już tylko oczadziałych hipsterów i twórców piramid finansowych przed upadkiem…\nW sumie nic tylko się cieszyć. nawet z punktu widzenia kompletnego amatora, który bał się wziąć do ręki aparat fotograficzny. Teraz ma komórki z super aparatami na pokładzie. Nikt nie boi się robić zdjęć! Spełniło się hasło: każdy aparat ma przy sobie!\nZ punktu widzenia zawodowca jest pewne rozdwojenie jaźni. Chęć trzymania się wybranego systemu za wszelką cenę nawet za cenę ośmieszania się opiniami o jego przewadze i pozbawiania wielu nowoczesnych profesjonalnych opcji. Z drugiej strony ci co nie boją się migracji mogą korzystać z dobrodziejstw tych systemów, które w danym momencie są najlepsze i pewnie na dłużej najlepsze pozostaną.\nWśród amatorów jest też pewien szok i niedowierzanie. Wielu idoli i guru fotograficznych zmienia system – dramat… co ja mam zrobić? Stąd na YouTube sporo wyznań typu „10 powodów dla których już nie fotografuję Nikonem” w nawiasie „z tą wiedzą nie będziecie chcieli mnie ukamieniować”. Trudno nie docenić zdania tych, którzy w kwartał potrafią zrobić tyle zdjęć ile wielu amatorów zrobi w 10 lat lub przez całe życie. My po prostu jesteśmy bliżej sprzętu ponieważ od niego zależymy. Oczywiście można fotografować i pudełkiem po butach\nale chodzi tu o codzienność… o takie narzędzie jak wiertarka i młotek dla budowlańca.\nCo będzie dalej? Nie wiem. Ale wiem, że dziś takie marki jak Sony, Samsung, Fuji napędzają postęp. Inni muszą gonić, ale niech gonią mądrze. Kiedyś jak chciałem mieć obiektyw fisheye to zamówiłem Canona. Mój dostawca sprzętu powiedział, że mi nie sprzeda bo mnie lubi i chce bym miał coś lepszego i tańszego więc niech kupię Sigmę. Obraziłem się! Ja i Sigma! No ale posłuchałem na tyle, że poczytałem, popatrzyłem na zdjęcia i… kupiłem Sigmę, tańszą i lepszą niż analogiczny Canon… I pewnie to jest najlepsze zakończenie. Kupować to co jest najlepsze i zapewnia przyszłość w tym zakresie jaki nas interesuje najlepiej jeszcze z jakimś marginesem.\nŻegnam Canona, było sporo pięknych chwil i ostatnie lata pełne rozczarowań. Witam Sony w pełnym zestawie mirrorless i już czekam na lepszą pogodę by po prostu znów cieszyć się fotografią czego i Wam życzę!\nPS. Nie jestem, ani nie byłem związany z żadną marką. Aparaty jakimi fotografuję kupowałem i kupuję za własne zarobione pieniądze.\n← Kolejny fotokast w 4K – BESKID NISKI!\nCerkiew w Bielicznej (Beskid Niski) – historia jednego zdjęcia… →


Dom na sprzedaż - Koronowo (gw) - Gościeradz - DS-11115 - 260.00m² - Class\nKoronowo (gw), Gościeradz Dom na sprzedaż\n2 923,08 zł/m2 cena: 760 000 zł\nMam przyjemność zaprezentować do sprzedaży Ranczo/Gospodarstwo w miejscowości Gościeradz - zaledwie 18 km od Bydgoszczy z bardzo dobrym dojazdem.\nCała nieruchomość przeszła gruntowny remont:\n- ocieplenie budynków,\n- nowe dachówki, ocieplenie dachów, nowe łaty,\n- instalacja elektryczna oraz wodna,\n- nowe tynki - okna PCV\nNieruchomość o ogromnym potencjale ze względu na zabudowania oraz bliskość Bydgoszczy.\nBudynki położone na działce 1.923 m2 w skład których wchodzą:\n- powierzchnia około 150 m2, częściowo podpiwniczona\n- Parter: dwa pokoje gościnne o powierzchni 25 m2 i 16 m2; sypialnia o powierzchni 16 m2; kuchnia o powierzchni 5 m2; łazienka o powierzchni 2 m2; korytarz\n- I piętro: 2 pokoje o powierzchni po podłodze 18 m2 i 18 m2 z antresolami, łazienka o powierzchni 4 m2; garderoba.\n- duża zabudowana weranda\n2. Budynek biurowo-gospodarczo-mieszkalny:\n- biuro o powierzchni 10 m2\n- kuchnia polowa z wędzarnią oraz piecem chlebowym o powierzchni 6 m2\n- pomieszczenie gospodarczo-rekreacyjne o powierzchni 45 m2\n- na I piętrze niezależne mieszkanie z osobnym wejściem o powierzchni około 50 m2 ( sypialnia, łazienka, salon, aneks kuchenny ).\n3. Garaż murowany, dwustanowiskowy, wolnostojący o powierzchni 40 m2\n4. Stodoła po remoncie dachu i wymianie desek w 2011 r. o powierzchni 400 m2\n5. Ziemianka oraz zakopany kontener morski.\nBudynki ogrzewane piecem na drewno lub brykiet - alternatywnie można to zmienić.\nWoda miejska oraz kanalizacja - oraz dwie studnie na działce.\nBudynek mieszkalny z oryginalnymi podłogami z desek, przestronne pokoje, nowe tynki - zdjęcia ze środka dostępne w naszym biurze.\nZapraszam na prezentację - naprawdę warto!!!\nSymbol oferty DS-11115\nPowierzchnia całkowita 260,00 m²\nPowierzchnia działki 1 923 m²\nParkowanie wolnostojący garaż na 2 samochody


Wiosenna zupa z kalarepką w stylu pistou - MniamMniam.pl\nzupa chleb bazylii groszku aromatyczna zakwasie marchewka chleb na zakwasie kalarepki warzywa do chleba pietruszki zupa w\nLekka, silnie aromatyczna, po prostu przepyszna!\nPrzepis znajduje się w kategoriach: Zupy Przepisy Grzegorza, MniamMniam.pl Zupy » Zupy warzywne Przepisy według głównych składników » Zielony groszek Przepisy według głównych składników » Kalarepka Przepisy według głównych składników\nSkładniki na wiosenna zupa z kalarepką w stylu pistou\nszklanka mrożonego (lub jeszcze lepiej świeżego) groszku\nsos w stylu pistou:\ndwie garście świeżej bazylii (można zastąpić natką pietruszki)\nPrzygotowanie dania wiosenna zupa z kalarepką w stylu pistou\nWszystkie warzywa z wyjątkiem cebuli i groszku myję, osuszam i cienko obieram. Kroję na kawałki o boku 1 cm.\nW dużym rondlu rozgrzewam oliwę i podsmażam cebulę do zeszklenia, dodaję pozostałe warzywa (oprócz groszku) i smażę na średnim ogniu, cały czas mieszając przez 3-4 minuty, aż zaczną się lekko szklić, zalewam je bulionem, dodaję masło i gotuję pod przykryciem przez 10 minut. Dodaję groszek i gotuję zupę do jego miękkości.\nPrzyrządzam sos: bazylię miksuję razem z czosnkiem i oliwą - dodaję do zupy, kiedy warzywa już są miękkie, doprawiam solą i pieprzem. Trzymam po przykryciem na ogniu przez 2-3 minuty.\nPodaję z pajdą świeżego chleba - najlepiej upieczonego na zakwasie.


PODOBNE DO: Modele biznesowe na nowym zintegrowanym rynku energii - ebook/pdf - CYFROTEKA.PL\n00375 007449 20320201 na godz. na dobę w sumie\nAutorka postawiła sobie bardzo ambitny cel, mianowicie zaprezentowanie koncepcji rozwoju zintegrowanego rynku energii, tj. obejmującego rynki energii elektrycznej, gazu i ciepła. Omawia czynniki, które determinują powstanie takiego rynku. Na tle stanu obecnego i uwarunkowań funkcjonowania rynków końcowych energii w Polsce, Autorka uzasadniła potrzebę dokonania integracji tych rynków. Poruszana w monografii tematyka jest niezwykle aktualna, zaś jej treść stanowi znaczny wkład do problematyki rozwoju mechanizmów rynkowych w sektorze energetycznym, a także w tworzenie modeli biznesowych na tzw. zintegrowanym rynku energii. Praca powinna cieszyć się zainteresowaniem szerokiego grona czytelników zarówno spośród badaczy zajmujących się poruszaną problematyką jak i praktyków zatrudnionych w sektorze elektroenergetycznym, gazowym, głownie tych, których interesuje zarządzanie i problematyka poszukiwania nowych możliwości biznesowych.


Kraków i aktywności dla turystów | Quist\nKraków i aktywności dla turystów\nWybierasz się do Krakowa i w związku z tym interesują Cię aktywności dla turystów w Krakowie? Mówienie o aktywności zawsze jest w pewien sposób trudne i dotyczy to praktycznie każdego miasta (czy też nawet wsi, w końcu na wsi też można znaleźć pewne atrakcje). Najkrócej mówiąc, ludzie mają różne oczekiwania i co za tym idzie, konieczna jest odpowiedź na pytanie, co tak naprawdę by mnie usatysfakcjonowało?\nDla jednej osoby satysfakcjonująca może być strzelnica w Krakowie, dla innej już niekoniecznie. Poza tym warto też zwrócić uwagę na aspekt finansowy. Mało prawdopodobne, że znajdzie się propozycje, które będzie można wypróbować za darmo. Można powiedzieć, że lepiej nastawiać się na to, iż trzeba będzie wydać mniej lub więcej pieniędzy. Zresztą skoro teraz mowa o pieniądzach, warto zadać pewne pytanie związane z pieniędzmi. Czy w przypadku szukania atrakcji aspekt finansowy jest najważniejszy? Nie ma co ukrywać, że finanse są istotne, niemniej jednak kierowanie się samymi finansami nie musi przynieść niczego dobrego. Trzeba znaleźć coś, co będzie satysfakcjonujące pod kątem rozrywkowym i pod kątem możliwości finansowych. Naturalnie nie wolno też zapominać o tym, że zawsze musi być zapewnione bezpieczeństwo. Wspomniana wcześniej strzelnica w Krakowie jest tego świetnym przykładem. Jeżeli wybierasz się do Krakowa i interesuje Cię rezerwacja strzelincy w Krakowie polecamy serwis dla zagranicznych turystów: https://www.bumperball.pl/experiences/shooting-range-krakow/.\nCóż można jeszcze powiedzieć? Wydaje się, że wszystko to, co ma największą wartość, zostało już powiedziane. W takiej sytuacji nie pozostaje nic innego, jak podsumować to wszystko i wyciągnąć odpowiednie wnioski. Dobrze może jeszcze tylko zaznaczyć, że nie należy działać w pośpiechu. Działanie w pośpiechu to nie jest dobry pomysł. Można powiedzieć, że to takie ryzyko, którego absolutnie można być uniknąć.\nRaj na Ziemi- Mauritius\nOdkryj Mazury razem z nami\nPojechaliśmy zwiedzać Kraków\nNajbardziej niezapomniane wczasy na Ukrainie!


Wyspy Kurylskie (jap. クリル列島 – Kuriru Rettō albo 千島列島 – Chishima Rettō: Archipelag Tysiąca Wysp, ros. Курильские острова) – archipelag wysp wulkanicznych na Oceanie Spokojnym, pierwotnie zamieszkany przez Ainów. Położony między japońską wyspą Hokkaido a półwyspem Kamczatka. Składa się z ponad 30 większych i wielu mniejszych wysp. Ogólna powierzchnia ok. 10,5 tys. km². Wchodzą w skład obwodu sachalińskiego Federacji Rosyjskiej, południowa część archipelagu jest przedmiotem sporu prawnego pomiędzy Japonią a Rosją. Rosja proponowała w 1956, 2004 i 2006 roku oddanie Japonii dwóch z czterech spornych wysp, jednak Japonia nie przyjęła oferty.Gatunkowa ochrona zwierząt – jedna z form ochrony przyrody przyjęta w ustawie o ochronie przyrody. W stosunku do dziko występujących zwierząt objętych ochroną gatunkową wprowadzone są następujące zakazy: zabijania, okaleczania, chwytania, transportu, pozyskiwania, przetrzymywania, posiadania żywych zwierząt, posiadania zwierząt martwych lub ich części, niszczenia siedlisk i ostoi, wybierania, posiadania oraz przechowywania jaj i inne.\nPerkozek zwyczajny, perkozek (Tachybaptus ruficollis) – gatunek niewielkiego wędrownego ptaka wodnego z rodziny perkozów, zamieszkującego Europę poza jej północno-wschodnim skrajem oraz południową, środkową i północno-zachodnią Afrykę, południową i wschodnią Azję oraz niektóre wyspy Oceanii. Ptaki z populacji środkowoeuropejskiej zimują w Europie Zachodniej i basenie Morza Śródziemnego. Przeloty: marzec i listopad.\nIran (pers. ايران – Irān), (dawniej znany powszechnie na Zachodzie jako Persja) pełna nazwa: Islamska Republika Iranu (pers. جمهوری اسلامی ايران – Dżomhuri-je Eslāmi-je Irān) – państwo na Bliskim Wschodzie, leżące nad Morzem Kaspijskim, Zatoką Perską i Zatoką Omańską.Oceania − nazwa zbiorowa wysp Oceanu Spokojnego, które wraz z Australią tworzą odrębną część świata nazywaną Australią i Oceanią.\n1 Systematyka i występowanie\nSystematyka i występowanie[ | edytuj kod]\nSystematyka tego gatunku jest skomplikowana i wymaga dalszych badań. Zwykle wyróżnia się od 7 do 9 podgatunków T. ruficollis:\nperkozek zwyczajny, perkozek T. ruficollis ruficollis (Pallas, 1764) – Europa aż po Ural, północno-zachodnia Afryka\nW Polsce nieliczny, lokalnie średnio liczny ptak lęgowy niżu. Regularnie, ale nielicznie zimuje na zachodzie kraju.\nT. ruficollis albescens (Blanford, 1877) – obszary od Kaukazu aż po Mjanmę oraz Sri Lanka\nT. ruficollis iraquensis (Ticehurst, 1923) – Irak, południowo-zachodni Iran\nT. ruficollis capensis (Salvadori, 1884) – Afryka na południe od Sahary, Madagaskar i Komory\nT. ruficollis poggei (Reichenow, 1902) – Azja północno-wschodnia po południowo-wschodnią, w tym Wyspy Kurylskie, Japonia, Riukiu, Tajwan i Hajnan\nT. ruficollis philippensis (Bonnaterre, 1790) – Filipiny (oprócz Mindanao)\nT. ruficollis cotabato (Rand, 1948) – Mindanao\nperkozek trójbarwny T. ruficollis tricolor (G.R. Gray, 1861) – Celebes, Moluki, Jawa, Małe Wyspy Sundajskie na wschód po północną Nową Gwineę\nT. ruficollis collaris (Mayr, 1945) – północno-wschodnia Nowa Gwinea po Wyspę Bougainville’a\nMiędzynarodowy Komitet Ornitologiczny wydziela podgatunki tricolor, collaris oraz wyróżniany niekiedy takson vulcanorum (populacje z Jawy, Timoru i Małych Wysp Sundajskich) do osobnego gatunku Tachybaptus tricolor.\nJaponia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Tajwan, hist. Formoza (chiń. upr.: 台湾; chiń. trad.: 臺灣 lub 台灣; pinyin: Táiwān; pe̍h-ōe-jī: Tâi-oân) – wyspa na Oceanie Spokojnym, oddzielona od Chin kontynentalnych Cieśniną Tajwańską. Jest wyspą w większości wyżynną, obrzeża Tajwanu są nizinne.\nPerkozek jest blisko spokrewniony z perkozkiem australijskim (T. novaehollandiae) i wymarłym perkozkiem długodziobym (T. rufolavatus), które dawniej były uznawane za jego podgatunki.\nMałe Wyspy Sundajskie, Nusa Tenggara – archipelag stanowiący część Archipelagu Malajskiego. Położony jest w południowo-wschodniej Azji na wschód od wyspy Jawy.\nKomory (arabski: جزر القمر, Juzur al-Qumur) oficjalnie Związek Komorów (fr. Union des Comores, arabski: جمهورية القمر المتحدة, Jumhūriyyat al-Qumur al-Muttaḥidah) – wyspiarskie państwo w północnej części Kanału Mozambickiego, zlokalizowane pomiędzy północną częścią Madagaskaru a północno-wschodnią częścią Mozambiku. Najbliższymi państwami są Mozambik, Tanzania, Madagaskar oraz Seszele.\nJawa – wyspa w Azji Południowo-Wschodniej, jedna z Wielkich Wysp Sundajskich. Należy do Indonezji, a największe miasto wyspy, Dżakarta, jest stolicą tego kraju. Wyspę zamieszkuje 130 mln osób. Na obszarach nizinnych Jawy Centralnej na jeden km² przypada 2000 osób. Powierzchnia Jawy to 126,7 tys. km², co daje jej trzynaste miejsce wśród wysp na świecie i piąte w Indonezji.\nGatunek (łac. species, skrót sp.) – termin stosowany w biologii w różnych znaczeniach, zależnie od kontekstu, w jakim występuje. Najczęściej pod pojęciem gatunku rozumie się:\nCelebes, Sulawesi – indonezyjska wyspa na Oceanie Spokojnym wchodząca w skład Archipelagu Malajskiego i Wielkich Wysp Sundajskich. Z powierzchnią równą 174 600 km² znajduje się na 11. miejscu listy największych wysp świata.\nRiukiu (jap. 南西諸島, Nansei Shotō) – archipelag rozciągający się między Tajwanem a Kiusiu, należący do Japonii. Japońska nazwa Nansei Shotō oznacza „Wyspy Południowo-Zachodnie”. Oddziela Morze Wschodniochińskie od Morza Filipińskiego.


Zakończenie sezonu narciarskiego w Beskidach\nWszystko, co dobre, kiedyś się kończy. Nadszedł koniec sezonu narciarskiego 2021/2022 – w poniedziałek 4 kwietnia swoje trasy zjazdowe dla narciarzy i snowboardzistów zamknęły ostatnie ośrodki w Beskidach, czyli Stacja Narciarska Soszów i Klepki w Wiśle.\nPogoda na zakończenie sezonu wyjątkowo dopisała. Akurat na ostatni weekend narciarski w Beskidach spadł śnieg, dlatego miłośnicy zimowego szaleństwa pożegnali się ze stokami w efektowny sposób. W większości ośrodków, np. na Skrzycznem w Szczyrku czy na Szyndzielni w Bielsku-Białej, zaczęto już rutynowe przeglądy techniczne kolei liniowych, w związku z czym spora część beskidzkich wyciągów jest już nieczynna.\nW ramach pocieszenia warto dodać, że stacje narciarskie rozpoczęły przygotowania do sezonu letniego, w tym m.in. do otwarcia tras do ekstremalnych zjazdów rowerowych.\nfot. Skolnity Ski&Bike Park Wisła


Ślub bezstresowo - w tym pomoże konsultant ślubny - top caffe\nHome » Przemysł » Ślub i Wesele » Ślub bezstresowo - w tym pomoże konsultant ślubny\n2016-01-12|Kategoria: Przemysł / Ślub i Wesele\nOrganizacja ślubu i towarzyszącego mu wesela wcale nie musi być skomplikowanym i czasochłonnym przedsięwzięciem. Wystarczy, że w przyszykowaniu tego niezwykłego dnia pomoże nam ktoś, kto naprawdę zna się na rzeczy. Piczę nad wszelkimi przygotowaniami przejąć może konsultant ślubny. Warszawa, a w niej Manufaktura Ślubów - to miejsce, w którym bez problemu uda ci się znaleźć profesjonalną pomoc. Chcesz, żeby ta niezwykła chwila wyglądała właśnie tak, jak od dawna o tym marzysz? To wszystko jest do zrobienia! Czasem jednak zamierzony cel trudno jest osiągnąć samemu. Ślub i wesele to przecież tysiąc spraw, o których nie można zapomnieć. Mając odpowiednią osobę u swego boku, dzień ten i wiele go poprzedzających spędzić będzie można zupełnie bezstresowo. Pamiętaj, że za wszystko nie musisz odpowiadać samodzielnie. Od tego przecież jest właśnie konsultant ślubny. Warszawa wie jak pomóc młodej parze!


Wakacje 2014, czyli najczęściej wybierane miejsca | Blog o prezentach\nBlog JakiPrezent.pl Wakacje 2014, czyli najczęściej wybierane miejsca\nEgipt to przede wszystkim egipskie piramidy w ich monumentalnej okazałości. Ta atrakcja należy wciąż do żelaznego repertuaru każdego zapalonego turysty. Egipt to nie tylko imponujące budowle starożytności i cuda antycznego świata, to również ciepłe morze, świetna baza hotelowa, oraz możliwość nurkowania na atrakcyjnych rafach koralowych. Jednym słowem, kraj ten oferuje odwiedzającym wszystko, czego potrzeba, aby doskonale i aktywnie wypocząć. Oryginalna i stosunkowo pikantna, przypadnie do gustu wszystkim, którzy cenią sobie różnorodność smaków i wakacje bez tradycyjnego schabowego z ziemniakami. Z powodzeniem zastąpić go może szisz-kebab, czyli grillowanie baranie mięso z dodatkiem wątróbki i cebuli lub kebab halla – pożywny barani gulasz okraszony ziarnami kminu. Do tego tabula, czyli rodzaj sałatki z kaszy kus-kus, doprawionej aromatycznymi ziołami. Miejscowi kucharze najchętniej dodają do potraw kminek, kurkumę, kolendrę, imbir, sezam, goździki, pietruszkę i miętę. Serwowane w Egipcie warzywne przekąski niewiele mają wspólnego z ich europejskimi odpowiednikami. Smażone marynowane bakłażany wchodzą w skład sałatki batingan. Bisara natomiast to rodzaj fasolowej pasty, przyprawionej czosnkiem i podsmażaną cebulą. Ciecierzyca jest podstawą aromatycznego, pożywnego humusu. Nieco bardziej zbliżona do europejskiej kuchni jest sałatka tomaten, czyli pokrojone pomidory w zalewie z czosnku i ziół.\nChorwacja to kraina tysiąca wysp położonych malowniczo wzdłuż całego wybrzeża Adriatyku. Oprócz gór, plantacji latorośli i gajów oliwnych, Chorwacja proponuje także krystaliczne morze i przyjazny ciepły klimat, sprzyjający dobremu wypoczynkowi. Doskonała kuchnia chorwacka z owocami morza, wyśmienitym dalmatyńskim winem i rakiją umili urokliwe ciepłe wieczory przy regionalnej muzyce. Na terenie Chorwacji miesza się wiele kultur: słowiańska, zachodnioeuropejska jak i śródziemnomorska, można tu więc odnaleźć elementy charakterystyczne dla wielu nacji. Ze względu na to, że Chorwacja jest dość młodym krajem wpływy innych krajów są niezwykle znaczące dla jej kultury, która stanowi ciekawą mieszankę. Do najpopularniejszych pamiątek z Chorwacji należą wyroby złotnicze i wszelkiego rodzaju ozdoby. Najbardziej znana jest morčić, czyli głowa w turbanie, którą przypina się do łańcuszka. Oprócz tego warto kupić jedwabny krawat albo zwyczajnie tradycyjne spożywcze wyroby charakterystyczne dla Chorwacji, czyli trufle, wina, grappę, śliwowicę, oliwę z oliwek lub ser z wyspy Pag.\nTurcja to kraj wyrazistych kontrastów. Wpływy europejskie i azjatyckie, zabytki antyczne oraz pochodzące z czasów osmańskiego imperium, mieszają się tu i przeplatają oferując odwiedzającym wyjątkowo atrakcyjny koktajl wrażeń. Cztery morza, które otaczają kraj to także gwarancja udanego letniego wypoczynku z sowitą dawką wybornego plażowania i wszelkich atrakcji, których należy spodziewać się po dobrej klasy kurortach. Turcja ma klimat dość zróżnicowany. W regionie Morza Marmara oraz wybrzeży Mórz Egejskiego i Śródziemnego, panuje jako śródziemnomorski z gorącymi latami i łagodnymi zimami. Podobnie jest nad Morzem czarnym, choć latem nie jest tu tak upalnie. Natomiast w regionie środkowej i wschodniej Anatolii lata są bardzo suche i upalne, a zimy chłodne. Udając się do Turcji należy mieć na uwadze iż jej mieszkańcy w dużej części są muzułmanami, dlatego należy szanować ich zwyczaje – min. ostrożnie obchodzić się z alkoholem. Warto pamiętać również o panującym w Turcji zwyczaju dawania bakszyszu – napiwku – nie jest on obowiązkowy, niemniej jest to w dobrym tonie. Dobrze jest pamiętać o tym, że warto jest się targować.\nWłochy kojarzą się głównie ze spaghetti, pizzą, włoskim głośnym stylem bycia, Erosem Ramazzottim, Romeo i Julią, Watykanem i toskańskim niebem. Oprócz tego to miejsce, gdzie zaraz po Grecji narodziła się wielka cywilizacja, rozwinęła kultura i nauka. Wielu naszych rodaków w XVI – XVIII w. podróżowało do Rzymu czy Padwy, aby zdobyć odpowiednie wykształcenie. Wręcz było to w dobrym tonie. Włochy to także wspaniałe zabytki i piękne krajobrazy. Krystalicznie czysta woda, zatoki (chociażby Kalabrii) z szerokimi piaszczystymi plażami, malownicze urwiska skalne wpadające do błękitnych wód Morza Tyrreńskiego, a w głębi lądu wzniesienia pogórza apenińskiego ze szczytami Sila na północy i Aspromonte na południu, wśród których znajdziemy nieduże senne miasteczka, gdzie życie płynie powoli i idealnie charakteryzuje włoski nastrój. Włochy to także góry, które są dużym atutem tego kraju. Zimą w Alpy i Dolomity zjeżdżają miłośnicy białego szaleństwa. Włosi są już na to przygotowani i dbają o dobrą jakość usług. Z każdego regionu Włoch można przywieźć charakterystyczną pamiątkę. I tak na przykład z Wenecji będzie to maska wenecka, którą zakłada się podczas karnawału, kolorowe szkło czy koronki, a z Rawenny wyroby ceramiczne. Tradycyjną pamiątką jest oczywiście butelka jednego z dobrych włoskich win lub innego alkoholu, jak likier cytrusowy Limoncchino. Do tego warto przywieźć włoskie antyki lub biżuterię.\nTunezja to kraj, gdzie warto wybrać się w poszukiwaniu słońca, ciepłego morza i niezwykłych wrażeń o każdej porze roku. To miejsce oferuje turystom nie tylko piękne plaże, pustynię, wielbłądy i ekscytujące wycieczki na quadach. To także wspaniała kultura, zabytki, ruiny antycznych miast, rzymskie mozaiki oraz akwedukty. Bogata historia i oryginalna kuchnia w otoczeniu bujnej śródziemnomorskiej roślinności to wszystko, czego potrzeba by wypocząć w kraju egzotycznym, choć znajdującym się niemalże na wyciągnięcie dłoni. Tunezja jest najbardziej liberalnym z krajów arabskich, świadczą o tym między innymi rozbudowane prawa kobiet. Jest to jednak kraj muzułmański, w którym spożywanie alkoholu w miejscach publicznych jest zabronione. Niewskazane jest również spożywanie posiłków, napojów w ciągu dnia podczas ramadanu. W miejscowościach rzadko odwiedzanych przez turystów oraz w miejscach o charakterze publicznym noszenie przez kobiety zbyt swobodnych strojów nie jest mile widziane.\nKenia zawsze jest dobrym miejscem na wypoczynek, bez względu na to czy pragnie się bezpośredniego zetknięcia z afrykańską egzotyką, obejrzenia żyjących na wolności słoni i hipopotamów podczas safari, czy też po prostu chce się spędzić wakacje wśród delfinów na rajskiej plaży. Ten niezwykły kraj oferuje przyjezdnym magiczne piękno i odmienność Afryki, a także wysokiej klasy bazę turystyczną oraz łagodny klimat. Fascynująca wyprawa do Wybrzeży Oceanu Indyjskiego i w głąb kenijskiego lądu z pewnością pozostanie w pamięci na długie lata, m.in. dzięki wspaniałym zdjęciom, na których nawet amator zdoła utrwalić wyjątkowe bogactwo miejscowej przyrody. Kenia to głównie przebogata flora i fauna, stanowiąca największą atrakcję turystyczną, z nieprzebraną ilością dzikich zwierząt żyjących na wolności, wspaniałe afrykańskie pejzaże oraz rozbudowana infrastruktura turystyczna. Okolice Mombasy są rajem dla pragnących spędzić wakacje nad ciepłym oceanem, w egzotycznej scenerii palm i pośród przebogatej roślinności tropikalnej. Wody oceanu wraz z odpływem uciekają 200 – 300 m od brzegu, po czym wraz z przypływem wracają. Różnice poziomu wody sięgają trzech metrów. Podczas odpływu wyłaniają się ogromne połacie dna, szybko rozgrzewane przez stojące niemal pionowo w górze słońce. Po przypływie woda osiąga temperaturę ponad 30°C. Na nizinie nadmorskiej występuje przede wszystkim roślinność sawannowo – leśna, zaś we wnętrzu kraju – stepy lub suche sawanny, a na wschodzie od Jeziora Turkana – roślinność półpustynna i pustynna. Południowo – zachodnią część kraju zdominowały wilgotne sawanny. Na obszarach wznoszących się na wysokości ok. 2000 – 3000 m natkniemy się na wiecznie zielone lasy, a w najwyższych piętrach gór – zarośla i roślinność alpejską.\nTajlandia posiada urok niemalże magnetyczny, a jego esencję stanowi wiele elementów miejscowej kultury, klimatu i geografii, tworzących jedyny w swoim rodzaju koktajl atrakcji. W pamięci większości turystów pozostaną złociste, pełne smukłych palm plaże, złote posążki Buddy, mnisi pogrążeni w mistycznej medytacji, tropikalne lasy, ruchliwe i pełne życia bazary oraz uśmiechnięci mieszkańcy. Tym ostatnim szczególnie zależy na zadowoleniu zjeżdżających tu z całego świata gości, gdyż turystyka jest jednym z najważniejszych źródeł ich utrzymania. O infrastrukturę wypoczynkowo – rozrywkową nie trzeba się martwić – ogólnie dostępne są hotele i pensjonaty różnych kategorii, restauracje oraz biura podróży. Tajlandia jest krajem egzotycznym, różnorodnym, a także stosunkowo niedrogim, z łatwością więc spełni indywidualne wymagania przyjezdnych, dostarczając im wspaniałych wrażeń na długie zimowe miesiące. Miejscowa kuchnia łączy w sobie najlepsze tradycje kulinarne Indii oraz Chin, utrzymując jednocześnie swój własny niepowtarzalny styl. Delektując się tajskimi potrawami warto pamiętać o kilku podstawowych zasadach dotyczących dokładnego mycia zakupionych na targach owoców. Na początku pobytu lepiej też unikać wszelkich surowych specjałów, by organizm zdążył zaadaptować się w odmiennej strefie czasowej i klimacie. Odwiedzając Tajlandię nie sposób nie zrobić pamiątkowych zakupów. Na targach nabyć można za bezcen piękną biżuterię, szlachetne kamienie, antyki, jedwab oraz rzeźby wykonane ze szlachetnych gatunków drewna. Tematem wielu wyrobów artystycznych jest tradycyjny sposób życia Tajów oraz bogata fauna i flora ich ojczyzny. Często spotykane są posążki kobiet plemiona Karen z metalowymi obręczami na szyi oraz figurki kobiet Sawasdee. Inne popularne pamiątki to posążki słoni a także kotów, przedstawionych w różnych pozycjach i rozmiarach. Na rzeźbiarstwo duży wpływ ma buddyzm. Choć popyt na figurki Buddy jest ogromny, z Tajlandii nie wolno wywozić posążków większych niż 20 cm. Przy zakupie wyrobów ze złota na targach należy pamiętać, że nie zawsze posiada ono gwarancję jakości, a przedstawione certyfikaty mogą być nieprawdziwe. Informację o sklepach ze złotem można zdobyć w hotelowych recepcjach.\nTekst powstał dzięki opisom, inspiracjom oraz fotografiom zaczerpniętym ze strony: rainbowtours.pl.\n– Kochanie, podasz mi do toalety jakąś gazetę? Zapomniałem wziąć… Słyszałaś kiedyś taki tekst od swojego mężczyzny? Wściekałaś się, że podając mu pomocną dłoń z czymś do czytania, na ułamek…\nWędrując po sieci można natknąć się na naprawdę specyficzne profesje. Jedną z nich jest z pewnością sprzedaż autografów. Jesteś fanem J.K. Rowling, Anthony’ego Hopkinsa, interesuje cię historia przewrotu w Rosji…\nNoc sylwestrowa jest zdecydowanie tym czasem, kiedy możemy sobie pozwolić na szaleństwo i przepych zarówno w stroju jak i makijażu. Brokaty, cekiny, odważne kolory są tej nocy jak najbardziej na…\nMagia świąt coraz bardziej jest odczuwalna… Już niebawem wszyscy zasiądziemy przy wigilijnym stole, aby podzielić się opłatkiem, złożyć sobie świąteczne życzenia oraz skosztować pysznych wigilijnych potraw. W nieco dalszej perspektywie…


Bankowe mamuty jednak nie wyginą - Archiwum Rzeczpospolitej\nMimo że oficjalnie ogłoszono w USA i Europie powstanie proceduru porządkowanych upadków wielkich międzynarodowych banków, inwestorzy w to nie wierzą – pisze ekonomista.\nPrzed globalnym kryzysem bankowym, który zaczął się latem 2007 r., wierzono, że szybkie rozrastanie się w Europie wielkich holdingów finansowych (nazywanych popularnie bankami uniwersalnymi) wzmocni strefę euro, ponieważ przyczyni się – jak zakładano – do integracji jej gospodarek. Politycy pokochali tę wizję, skoro mówiono im, że coś, czego chcieli – czyli szybka integracja strefy euro – zrobi się sama.\nMówiono im także, że wielkie holdingi finansowe będą instytucjami wyjątkowo bezpiecznymi, ponieważ będzie je stać na utrzymywanie dużych departamentów zarządzania ryzykiem. Zatrudnieni w nich najlepsi specjaliści mieli dostosowywać wielkość potencjalnych strat do wielkości kapitałów banków, co miało trwale odsunąć ryzyko ich bankructw. Wiara w to wszystko była tak silna, że dużym bankom pozwalano tworzyć własne modele szacowania ryzyka i w praktyce im samym decydować o tym, ile potrzebują kapitału. Z jednej tylko rzeczy banki raczej się nie zwierzały: że utrzymywały nie więcej kapitału, niż było trzeba na dobre czasy. Zakładały, że w czasach złych (kryzysowych) użyją zwyczajowo swojej Wunderwaffe – pieniędzy podatników.\nZa duże i skomplikowane\nOczywiście, by uzasadnić racjonalność istnienia wielkich holdingów finansowych, wymyślono – jak się to zwykle dzieje – argument, który intuicyjnie wydaje...


– W związku z epidemią sytuacja finansowa samorządów uległa pogorszeniu, jednak w miarę możliwości będziemy dążyć do tego by\nw kolejnych latach ponownie było to 10 000 zł – zapewnił Starosta Józef Tomal. Chcemy wspierać straże pożarne, ponieważ ich służba jest bardzo ważna dla lokalnej społeczności. Szczególnie widać to w tym roku gdy druhowie pomagali nam walczyć z powodzią jak również pomagali w walce z pandemią koronawirusa – dodaje.\nW tym roku pieniądze trafiły do 13 jednostek:\n- Co roku wybieramy 12 albo 13 ochotniczych straży by przekazać im pieniądze na sprzęt konieczny przy ratowaniu ludzkiego życia. Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że OSP stanowią dzisiaj jeden z fundamentów bezpieczeństwa mieszkańców Powiatu dlatego jestem przekonany, że nadal będziemy prowadzić wsparcie dla nich – przekonywał Wicestarosta Rafał Kudas.