490,77 zł 698,79 zł\nKorektor postawy Beurer PC 100 PostureControl to znakomity gadżet dla osób wykonujących...\nKorektor postawy Beurer PC 100 PostureControl to znakomity gadżet dla osób wykonujących pracę siedzącą. Sprawdzi się też znakomicie u dzieci w wieku szkolnym. Korektor postawy Beurer PC 100 to nic innego jak nowoczesny pajączek.\n255,84 zł 356,32 zł\nSłowo promocja wywodzi się od łacińskich słów „promotio” i „promovere” oznaczają one poparcie, szerzenie, posuwanie naprzód. Najczęściej słowo promocja spotyka się w odniesieniu do wyprzedaży jednak warto pamiętać, że istnieje kilka definicji tego słowa.\nPromocja - definicja pierwsza odnosi się do marketingu. Pojęcie promocji w odniesieniu do marketingu oznacza wszelkie działania, których efekty mają przyczynić się do zwiększenia popularności marki lub konkretnego produktu. Każde z tych działań można określić promocją. Przykładowo często w radiu można usłyszeć zdanie „singiel promujący płytę” co jest niezwykle częstym zabiegiem w przemyśle muzycznym. Działaniem promującym jakiś produkt, markę czy usługę są wszystkie czynności takie jakie roznoszenie ulotek, zamieszczanie reklam i ogłoszeń czy wystawianie stanowisk na różnego rodzaju targach.\nKolejną definicja promocji wykorzystywana jest w szkolnictwie. Na świadectwach szkolnych często widnieje zapis „uczeń otrzymał promocję do klasy...” oznacza to, że uczeń uzyskał pozytywne wyniki w nauce i zdał do następnej klasy.\nTrzecia - kolejna już definicja promocji jest niezwykle podobna do pierwszej, jednak stosuje się ją nie tylko w szkolnictwie. Oznacza ona przyznanie komuś wyższego stopnia np. Oficerskiego lub przyznania tytułu naukowego. Odnosi się to bezpośrednio do bycia promowanym na wyższy stopień / wyższą rangę. Również ceremonia podczas, której odbywa się przyznanie takiego tytułu nazywana jest promocją.\nCzwarta i ostatnia definicja promocji odnosi się do dwóch ponadczasowych gier - szachów i warcaby. W szachach mianem promocji określa się ruch polegający na zamianie pionka na figurę, natomiast w warcabach to określenie odnosi się do zmiany pionka na damę.\nJak widać oficjalne definicje słowa promocja różnią się z tym wydaje się być tak bardzo oczywiste.\nA więc co to jest promocja?\nŻadna z powyższych definicji nie określa znaczenia, które jest najbardziej powszechne i popularne. Gdyby zrobić ankietę i poprosić ludzi o wymienienie synonimów słowa promocja najczęściej pojawiałyby się określenia: przecena, rabat, wyprzedaż, okazja czy zniżka.\nW naszej kategorii „Promocja. Najniższe ceny!” można znaleźć idealne odwzorowanie wszystkich tych określeń. Wśród naszych produktów znajduję się drobny sprzęt medyczny oraz elementy wyposażenia placówek medycznych. Wyprzedaż sprzętu medycznego takiego jak: urządzenia do masażu oraz elektrostymulacji. Wyprzedaż ciśnieniomierzy oraz duży rabat na laktatory i inne urządzenia do pielęgnacji niemowląt. Duża zniżka na depilatory i golarki damskie jak i golarki męskie. Wyprzedaż inhalatorów, lamp medycznych oraz wielu innych. Zawartość kategorii „Promocja. Najniższe ceny!” stale się zmienia, a jej zawartość ograniczona jest do wyczerpania zapasów.


» Odpływ prysznicowy liniowy 70cm z syfonem bocznym do wklejenia kafla Lorac Mastif OL-M70\nKod produktu: OL-M70\nOdpływ liniowy Lorac Mastif 700 mm\ndł. x wys. x szer.: 70 x 8 x 8,5 cm\nw komplecie: rynna, ruszt, syfon,\nnóżki - wybierz w opcjach pod ceną\nOdpływ liniowy firmy Lorac przeznaczony jest do łazienek o wymiarach od 75 cm, doskonale wkomponuje się w przestrzeń Twojej łazienki. W praktyce warto zostawić po 5 cm zapasu z każdej strony odpływu. Zainstalowany z boku syfon ułatwia podłączenie odpływu do kanalizacji. Odpływ odbierze spore ilości wody na raz co sprawi że po kąpieli pod prysznicem w łazience szybko będzie sucho. Gwarancja 3 lata i atrakcyjna cena to niewątpliwe atuty tego modelu. W razie dodatkowych pytań technicznych skontaktuj się z nami Kaczucha.pl


Jerzy Siodłak z GOPR: Kryzys przypomniał, że istnieją Beskidy | Dziennik Zachodni\nJerzy Siodłak z…\nJerzy Siodłak z GOPR: Kryzys przypomniał, że istnieją Beskidy\nJerzy Siodłak 4 listopada 2013, 9:54\nJerzy Siodłak Jacek Drost\nInterwencji z roku na rok jest więcej. Taka jest prawidłowość. Ale to nie wynika ze złych zachowań ludzi, lecz z tego, że Beskidy odwiedza - z czego się cieszymy - coraz więcej turystów. To prawie w stu procentach Polacy, bo zagraniczni to ledwie niewielki stopień przyjezdnych. Natomiast Polacy przypomnieli sobie o Beskidach. Często przyjeżdżają, zwłaszcza w weekendy. - mówi Jerzy Siodłak. Przeczytaj wywiad Jacka Drosta z naczelnikiem Grupy Beskidzkiej Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego\nPanie naczelniku, mamy jesień, dni coraz krótsze. Mimo to warto iść w góry?\nTo idealny, świetny okres do wędrówek. Jak na tę porę roku jest wyjątkowo fajna pogoda. Wprawdzie nie ma już takich pięknych barw jak jeszcze dwa tygodnie temu, w Beskidach kolory trochę przyszarzały, ale są kontrasty między zielenią, różnymi odcieniami brązu i jeśli ktoś lubi robić zdjęcia, to nie pożałuje. Nie ma jeszcze śniegu, jedynie w partiach szczytowych Babiej Góry mogą lokalnie występować poranne oblodzenia. Za to jest całkiem przyjemna temperatura do prowadzenia górskich wędrówek. Powietrze jest rześkie. Posiada ogromną przejrzystość, więc możemy podziwiać naprawdę dalekie panoramy, co jest rzadkością i nie zdarza się codziennie.\nBeskidy o tej porze roku są bezpieczne?\nTak. Jeśli wyjdziemy wcześnie rano, a zawsze zalecało się, by w góry iść wcześnie i wcześnie wracać, to nikomu nic się nie stanie. Tym bardziej że beskidzkie wędrówki możemy podzielić na przykład na godzinę, dwie czy cztery. Nie musimy iść 10 godzin. Mamy tak gęstą sieć schronisk, w górach teraz jest tak mało ludzi, że nie powinniśmy martwić się o miejsce w schronisku. Jeśli więc weźmiemy zwykły ubiór turystyczny i będziemy schodzić z góry ok. 16, to nic nam nie grozi.\nGdyby ktoś chciał się wybrać w góry po raz pierwszy lub po długiej przerwie, to jaką by mu pan polecił trasę, żeby się nie zniechęcił, a złapał bakcyla chodzenia?\nŻeby się nie zrazić, to można skorzystać z jeszcze czynnych kolejek górskich i wyjechać na Czantorię, Skrzyczne czy Szyndzielnię. Od razu jesteśmy w górach i mamy odpowiedni zapas czasu, by sobie powędrować. Przejście z Szyndzielni na Klimczok i zejście do Szczyrku to fantastyczna wycieczka. Idąc zupełnie spokojnie zajmie nam to około trzy godziny. W Szczyrku można wyjechać na Przełęcz Salmopolską i pójść w stronę Malinowa czy Brennej. Jak wyjedziemy na Czantorię, to możemy iść w stronę Stożka czy Małej Czantorii. Jest wiele takich uroczych miejsc, które od razu rzucają nas w góry. Jeśli ktoś chce zakosztować dłuższych wędrówek, to może wybrać się w rejon Worka Raczańskiego, czyli Zwardonia, Wielkiej Raczy, Rachowca. Możliwości jest dużo.\nW związku z tym, że lato było ładne, jesień również, macie więcej interwencji?\nInterwencji z roku na rok jest więcej. Taka jest prawidłowość. Ale to nie wynika ze złych zachowań ludzi, lecz z tego, że Beskidy odwiedza - z czego się cieszymy - coraz więcej turystów. To prawie w stu procentach Polacy, bo zagraniczni to ledwie niewielki stopień przyjezdnych. Natomiast Polacy przypomnieli sobie o Beskidach. Często przyjeżdżają, zwłaszcza w weekendy. Dlatego też liczba wypadków wzrasta. Koniec roku zamkniemy w granicach dwóch tysięcy interwencji. Podobnie jak w ubiegłym roku, z czego trzy czwarte wypadków zdarza się zimą. Ale i latem bywają wypadki. Jeszcze nie tak dawno nie było dnia bez jakiegoś wyjazdu na interwencję - od poważnych do drobnych. Liczba wypadków wiąże się z dużym ruchem turystycznym spowodowanym ładną pogodą.\nPowiedział pan, że turyści przypomnieli sobie o Beskidach. To efekt kryzysu?\nNie mam jakichś analiz naukowych, ale jak się rozmawia z ludźmi na temat kwestii finansowych - drogich wyjazdów zagranicznych, bezpieczeństwa za granicą, bankructw biur podróży - to to wszystko na ludzi oddziałuje, więc wybierają krótkie, niedrogie wyjazdy w Beskidy.\nA jak wasze przygotowania do zimy?\nJesteśmy przygotowani. Gdyby teraz spadł śnieg, nie byłoby żadnych problemów - ludzie są przygotowani, sprzęt także. U nas już tak jest, że płynnie przechodzimy z jednego sezonu do następnego. Z niektórymi ośrodkami narciarskimi podpisane zostały już umowy zgodnie z nową ustawą, wedle której ratownictwo narciarskie jest wydzielone od górskiego. Jesteśmy obecni w największych ośrodkach narciarskich w Beskidach. Co ciekawe, podpisaliśmy też umowę i to na trzy lata z ośrodkiem w... Bełchatowie.\nWłaściciele ośrodków już pogodzili się z tym, że muszą mieć ratowników narciarskich ?\nZ roku na rok to się zmienia, poprawia. Mówiłem, że pierwszy okres będzie najgorszy, bo wszyscy się tego uczyliśmy, trzeba było się dotrzeć - właściciele ośrodków i my. W tym roku po raz pierwszy w historii zostaliśmy skontrolowani przez NIK. Mam ten raport. Jest dla nas bardzo korzystny. Wskazuje na te same problemy, z którymi my się borykamy, czyli kwestię dofinansowania ratownictwa górskiego, jego doposażenia, moni-torowania ośrodków narciarskich. Ustawę trzeba będzie poprawić w pewnych kwestiach, ale uważam, że jest dobrze - świadomość narciarzy, jeśli chodzi np. o kaski czy kwestię alkoholu na stokach, zwiększa się, bardziej świadomi są także właściciele ośrodków. Mimo różnych problemów, sytuacja poprawia się. Wróciłem z międzynarodowego kongresu służb ratowniczych z całego świata w Chorwacji. Wniosek jest taki: jako służby górskie mamy się czym pochwalić i nie powinniśmy mieć kompleksów.\nNOWE Wypadek w kopalni Bielszowice. Ratownicy wiedzą, gdzie są zaginieni górnicy


Widzimrka: lutego 2012\nKocyk z włóczki i czapeczka już udziergane. Teraz tylko czekamy na naszego synka...\nAutor: Widzimrka o 11:20 2 komentarze: Linki do tego posta\nCzyli jak najprościej sprawić przyjemność mężowi po tygodniu ciężkiej pracy ;-).\nAmerican pancakes różnią się od naszych swojskich naleśników - smakiem, grubością i dodatkami. Można użyć różnych (na przykład przepysznej galaretki z czerwonych owoców i jabłek autorstwa cioci z Francji), ale najlepiej pasują do nich dodatki klasyczne - szklanka świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego, syrop klonowy i odrobina masła. Czasem warto sięgnąć po inspiracje za ocean ;-).\nna nieduże 2 porcje\nDo miski przesiać mąkę i sól. Dodać jajko i białko, powoli dolewać mleko, cały czas mieszając. Po dodaniu połowy mleka, dodać stopione masło, cukier, wymieszać i dolać resztę mleka. Odstawić na 1 h. Na patelni teflonowej lekko posmarowanej masłem smażyć niewielkie placki o średnicy ok. 10 cm.\nTo może na walentynkowe śniadanie?\nAutor: Widzimrka o 17:10 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: danie główne, na słodko, pomarańczowe, przepis, śniadanie


Alkohole z wyższej półki w Polsce\nZdecydowana większość sprzedaży alkoholi w Polsce dotyczy trunków z niższej bądź średniej półki cenowej. Alkohole premium, czy tym bardziej luksusowe, stanowią jedynie margines sprzedaży, jednak z roku na rok margines ten coraz bardziej się poszerza.\nW kategorii win dystrybutorzy od dawna mówią o granicy 30 zł, która w umysłach wielu kupujących odróżnia wina tanie od tych droższych. Polski konsument sięgając po wino do obiadu, kolacji lub nawet na uroczystość rodzinną, często kieruje się przede wszystkim ceną. Jeśli decyduje się na droższe wino, to zazwyczaj z myślą o prezencie. Nawet w sieciach wyspecjalizowanych w alkoholach, wina „do trzech dych” potrafią odpowiadać za blisko 70% sprzedaży.\nCzy jest więc u nas miejsce na sprzedaż alkoholi z wyższych półek? Wbrew pozorom – tak! Rynek alkoholi droższych, choć powoli, to jednak z roku na rok coraz bardziej zyskuje na znaczeniu. Być może właśnie teraz jest dobry czas, by zainteresować się sprzedażą alkoholi z segmentu premium lub nawet droższych.\nDroższe alkohole mają swoich amatorów\nZ danych Nielsen IQ za 2020 rok wynika, że ilościowo zwiększyła się sprzedaż rumu (o 30%), ginu (o 26%) oraz whisky (o 15%). Jednocześnie nasi eksperci zauważają trend polegający na oferowaniu coraz starszych alkoholi z tych kategorii. A starsze zazwyczaj są też droższe. Dodatkowo, niektórzy importerzy prowadzą własną selekcję beczek whisky bezpośrednio w Szkocji, oferując później butelki jako „single cask”. Nie robiliby tego, gdyby w Polsce brakowało amatorów takich właśnie, limitowanych partii trunków.\nZ raportu KPMG „Rynek dóbr luksusowych w Polsce” wynika, że rok 2020, który pewnie na długo zostanie zapamiętany jako „rok pandemii” nie był łaskawy dla szampana. Rynek dla tego eleganckiego napoju z bąbelkami skurczył się o 1/4, ale nie można wykluczyć, że był to wynik wyjątkowości całego roku. Po szampana sięga się zazwyczaj podczas ważnych wydarzeń towarzyskich, a takich w roku 2020 było zdecydowanie mniej niż w latach ubiegłych.\nWśród trunków luksusowych najchętniej kupowane są napoje o wysokiej zawartości alkoholu. W 2020 roku odpowiadały one aż za 75% napojów z tej kategorii. Zdecydowaną większość stanowiła w tej grupie wspomniana już wyżej whisky (blisko 88%), a koniaki i brandy to jedynie 4,5%. Eksperci przewidują, że rynek whisky w kolejnych latach będzie rósł o 6% rocznie.\nO dużej popularności whisky w Polsce świadczy także inny raport. Z danych Scotch Whisky Accociation za 2020 rok wynika, że Polska uplasowała się na dziewiątym miejscu na świecie wśród państw importujących najwięcej whisky. Do Polski sprowadzono odpowiednik 37 milionów butelek o pojemności 0,7 litra. Była to wartość na tyle znacząca, że przegoniliśmy Hiszpanię. Nadal jednak daleko nam do państwa takich jak Francja (1. miejsce) ze sprzedażą na poziomie 176 mln butelek. Warto także zauważyć, że pod względem wartości sprzedanych butelek, Polska znalazła się już daleko poza podium.\nMarki znane lub unikalne\nW skali światowej – wg raportu Brand Directory – najcenniejsze marki alkoholu „obstawione” są przez producentów baijiu – czyli tzw. chińskiej wódki. Duża liczba ludności w Chinach przekłada się na ilość sprzedanego alkoholu. Pierwsza marka w Top 10 spoza Chin to Jack Daniels, który znalazł się na 6. miejscu. Do pierwszej dziesiątki trafiły także inne znane marki, takie jak: Hennessy, Smirnoff, Bacardi, Johnnie Walker. Jedynym polskim alkoholem w zestawieniu Top 50 jest wódka Belvedere, która znalazła się wśród światowych marek na 45. miejscu.\nJednak droższe alkohole to nie zawsze te o wysokim wolumenie sprzedaży. Polacy coraz częściej sięgają także po alkohole kraftowe (tzw. rzemieślnicze). A trzeba przyznać, że w Polsce jest coraz więcej producentów, którzy w dość niewielkich seriach (w stosunku do masowego rynku) oferują ciekawe trunki wysokiej jakości. Polacy poszukują ciekawych smaków, dlatego ten segment z pewnością będzie się rozwijał również w latach kolejnych.\nPowyżej piszemy przede wszystkim o alkoholach w cenach od kilkudziesięciu do kilkuset złotych za butelkę. Warto jednak wspomnieć, że w ostatnich latach przybyło także klientów zainteresowanych kolekcjonerskimi whisky czy koniakami. Zazwyczaj chodzi o alkohole za kilka tysięcy złotych, jednak i w tej kategorii rozpiętość cen może być ogromna. Np. w XBS Prolog jednym z najdroższych alkoholi, jakie powierzono nam do obsługi, była butelka whisky Macallan Red 71YO. Jej wartość wyceniono na 500.000 zł.


Comarch Cracovia wzmacnia się przed fazą play-off, ma nowego hokeistę | Gazeta Krakowska\nComarch Cracovia wzmacnia się przed fazą play-off, ma nowego hokeistę\naktualizacja: 05.01.2019 20:39\nComarch Cracovia myśli już o fazie play-off, dlatego wzmocniła skład kolejnym zawodnikiem.\nTo zimowa ofensywa transferowa. Przed wtorkowym meczem z JKH Jastrzębie-Zdrój pozyskano fińskiego napastnika Jaakko Turtianena, a kolejnym ruchem transferowym okazało się zakontraktowanie Kamila Kalinowskiego. Napastnik reprezentował ostatnio barwy GKS Tychy.\nW Krakowie spotka dobrze znanego sobie kolegę - Mateusza Bepierszcza. Razem grali w Unii Oświęcim, a ostatnio w Tychach. Bepierszcz przyszedł wcześniej do Comarch Cracovii, bo przed rozpoczęciem tego sezonu. Kalinowski ma 26 lat i jest wychowankiem Sokołów Toruń.\nWraz z tyską drużyną wywalczył mistrzostwo Polski i dwa srebrne medale. Ma w kolekcji też Puchar Polski i Superpuchar. BYł reprezentantem naszego kraju.\n- Zdecydowałem się na przyjście do Comarch Cracovii, by mieć możliwość częstszej gry i walczyć o najwyższe laury - powiedział zawodnik dla klubowego portalu tuż po złożeniu podpisu pod kontraktem.\nJest duża szansa, że zawodnik zadebiutuje w nowych barwach w niedzielnym meczu krakowian w Opolu z Orlikiem.


Chiny: Wędrówka po Szanghaju. Ostro–słodkie południe - Traveler\nNa południu Chin znaleźć da się wszystko: nieziemskie krajobrazy i plaże, zachwycającą architekturę sprzed setek lat, niezwykłe azjatyckie wersje starego Paryża, Wenecji i mieniącego się kolorami Las Vegas oraz spróbować przysmaków bardzo ostrej orientalnej kuchni.\nSzanghaj przypomina Paryż. To najbardziej kosmopolityczne, awangardowe i zamożne chińskie miasto. Spora część jego starej zabudowy i obsadzonych platanami ulic jest spuścizną po francuskich architektach, kupcach i bankierach, którzy w pierwszych dekadach XX w. stworzyli tu enklawę jakby żywcem przeniesioną znad Sekwany. Pewnie właśnie dlatego Szanghaj zawsze bardziej podobał mi się niż Pekin, miasto od wieków parterowe, które w ostatnich latach zostało oszpecone monstrualnymi wieżowcami i niemożliwymi do pokonania pieszo bezkresnymi arteriami.\nWędrówkę po Szanghaju warto zacząć od bulwaru Bund (Waitan) nad rzeką Huangpu. Ulica ta była niegdyś najelegantsza w całej Azji. Jedną z jej ozdób jest „najbardziej luksusowa budowla między kanałem Sueskim a Cieśniną Beringa”. Tak mawiano o dawnej siedzibie największego dziś banku na świecie HSBC (pod tym skrótem kryje się nazwa Hong Kong and Shanghai Banking Corporation). Konstrukcja zwieńczona jest gigantyczną kopułą. Można wejść do środka budowli, by obejrzeć bajkowe mozaiki. Pieniądze zgromadzone w znajdującym się tu skarbcu oraz w sejfach sąsiednich wspaniałych budynków, które też były bankami, stanowiły przed wojną niemal połowę kapitału finansowego świata. Inny wyróżniający się na Bundzie gmach z dachem zwieńczonym zieloną piramidą w stylu Tudorów, był najelegantszym hotelem Orientu i ulubioną przystanią koronowanych głów, polityków, bogaczy czy filmowych gwiazd. O miejscu tym krążyły legendy. Komuniści zmienili jego nazwę z Cathay na Pokoju i zdemolowali.\nZ Bundu podziwiam panoramę położonej po drugiej stronie rzeki Huangpu dzielnicy Pudong, która w zamierzeniach chińskich przywódców ma z czasem przyćmić rozmachem Hongkong. Po części już się to udało, a panorama jest równie imponująca w dzień, jak i po zmierzchu, gdy Pudong iskrzy się wielobarwnymi iluminacjami. Amatorzy widoków z lotu ptaka mogą wjechać na szczyt Perły Orientu – dominującej na Pudongiem trzeciej najwyższej na świecie (468 m) wieży telewizyjnej złożonej z trzech kul symbolizujących perły. Ja jednak wolę taras widokowy na szczycie sąsiedniego, 88-piętrowego drapacza Jin Mao Tower, który jest najwyższym budynkiem (ale nie najwyższą budowlą) w Chinach. Stąd podziwiam nie tylko całą panoramę Szanghaju, ale patrzę też w dół, do wnętrza wieżowca. Takie spojrzenie w głąb okrągłego atrium mającego 55 pięter wysokości robi wrażenie nie mniejsze niż oglądanie Gwiezdnych wojen. Uwaga: wszystkim klaustrofobom zdecydowanie tę atrakcję odradzam.\nchiny szanghaj kanton pekin\nZa 7 mitami, czyli podróż do Rosji Poprzedni artykuł\nBudapeszt: Piękny nieznajomy Następny artykuł


KATARZYNA RADZKA - Val - rysunek pastelami suchymi\n15 z 200\nrysunek wykonany pastelami suchymi, węglem, akrylami i ołówkiem na brystolu 50x70 cm, zabezpieczony fiksatywą, nieoprawiony. Nieco srebrnej kredki. Na życzenie tworzę symulację kolorystyczną passe partout pasującego do rysunku. Kolory mogą nieznacznie odbiegać od oryginału w zależności od ustawień monitora. Pracę wysyłam w tubie przesyłką priorytetową.\nProdukt ID: #89893, wystawiony: 2019-06-29


Gala CEWE FOTOKSIĄŻKI roku 2016\nJesteś tutaj: Społeczność > Fotoksiążka roku > Gala CEWE FOTOKSIĄŻKI - 2017\n“Moje miary czasu”\nautor: Małgorzata Socała\n„Czas to najstarszy długodystansowiec i wciąż biegnie” – cytat na zwycięskiej CEWE FOTOKSIĄŻCE. Pani Małgorzata Socała, poetycko obrazuje w niej ulotność chwili i jednocześnie trwałość życia. Swój projekt zadedykowała najbliższym i każdemu, kto kiedyś tę książkę obejrzy, a my mieliśmy przyjemność jej pracę zobaczyć. „Moje miary czasu”, to subiektywne spojrzenie na świat, który jest w ciągłym ruchu, a my nie zawsze mamy kiedy zatrzymać się na tak długo, aby podziwiać jego piękno w pełni. Chwile spędzone z rodziną, ostatnie krople wielkiego deszczu, czerwone korale babci, zachód słońca rzucający promienie na kryształowy wazon i motyl - symbol ulotnego piękna. To tylko kilka inspiracji z fotoksiążki Pani Małgorzaty. „Moje miary czasu” to zbiór subtelnych momentów, które popychają nas do refleksji i przypominają, że warto cieszyć się życiem, póki trwa.\nFinał 5 edycji ogólnopolskiego konkursu na CEWE FOTOKSIĄŻKĘ ROKU już za nami. W ciągu 6 miesięcy, wyłoniliśmy 12 najlepszych projektów - każdy z nich uzyskał miano Fotoksiążki Miesiąca.\nZa każdym razem, członkowie Jury, stawali przed wyjątkowo trudnym wyborem, co świadczy bardzo wysokiej jakości zgłaszanych projektów. Dlatego prosiliśmy też o pomoc internautów, którzy dodatkowo głosowali na drugą Fotoksiążkę Miesiąca.\nPropozycje stały na wysokim poziomie, więc o tym, które projekty przeszły do ścisłego finału, zdecydowali profesjonalni fotografowie i specjaliści z firmy CEWE. Zaprosiliśmy autorów najlepszych fotoksiążek do siedziby CEWE w Kędzierzynie-Koźlu, aby mogli zwiedzić jedno z największych laboratoriów fotograficznych w Polsce. Następnie, na uroczystej gali w hotelu „Solidaris”, wręczyliśmy nagrodę główną oraz tytuł najlepszej CEWE FOTOKSIĄŻKI ROKU 2016.\nPodczas trwania Finałowej Gali, nie zabrakło emocji, które trwały już do samego jej końca. Laureaci, mimo świadomości rywalizacji o nagrodę główną, doceniali wzajemnie swoje fotoksiążki – pełne pięknych historii i kreatywnych rozwiązań. Ogłoszony werdykt wzbudził aplauz zgromadzonych, a nagrody w końcu zostały wręczone\nHasłem przewodnim CEWE jest „Journey of Joy”. To podróż radości, którą chcemy się dzielić z otaczającym nas światem. Dlatego nie zapominamy o innych i chętnie angażujemy się w ciekawe inicjatywy. Jedną z takich pozytywnych aktywności społecznych jest projekt „SOS Wioski Dziecięce”, który wspieramy od 2014 roku. Podczas uroczystej Gali Finałowej konkursu na CEWE FOTOKSIĄŻKĘ ROKU, symbolicznie wręczyliśmy przedstawicielce fundacji, czek o wartości 10 000€. Wierzymy, że „Journey of Joy”, czyli podróż z radością, będzie trwała, a my zabierzemy w nią małych, uśmiechniętych pasażerów.\nCEWE FOTOKSIĄŻKA ROKU 2017\nSkończyła się 5 edycja, ale już trwa 6. Może tym razem to Ty sięgniesz po tytuł autora CEWE FOTOKSIĄŻKI ROKU i wygrasz, którąś z atrakcyjnych nagród?\nWycieczka marzeń z ITAKĄ, aparaty fotograficzne i vouchery od CEWE już czekają na laureatów kolejnej edycji.


Perspektywa polityki migracyjnej: od Cartera do Clintona\nKwestie migracyjne stanowią jeden z najczęstszych punktów tarcia między Stanami Zjednoczonymi a Kubą od zerwania stosunków dyplomatycznych 3 stycznia 1961 r. Od czasu jej zatwierdzenia w 1966 r. Ustawa o dostosowaniu Kuby ( Ley de Ajuste Cubano , CAA) był kluczowym elementem amerykańskiej polityki migracyjnej wobec Kuby, a także narzędziem do regulowania kubańskiego napływu migracyjnego do Stanów Zjednoczonych. CAA nie był interpretowany w ten sam sposób, a jego egzekwowanie w dużej mierze zależało od czynników krótkoterminowych i interesów politycznych / ideologicznych kolejnych administracji USA.\nNielegalna migracja Kubańczyków na Florydę jest jednym z najbardziej widocznych skutków sporu migracyjnego między obydwoma krajami i została wykorzystana jako mechanizm wywierania presji i wymuszania zmian politycznych na Kubie. Jimmy Carter i Bill Clinton, dwaj liberalni, południowi prezydenci demokratów, podchodząc do kwestii dwustronnych stosunków z Kubą, kierowali się różnymi perspektywami, wartościami i strategiami. Kryzysy migracyjne lat 1980 i 1994 reprezentowały dwa napięte momenty w ich poszczególnych okresach prezydenckich, a zwłaszcza w ramach ich polityki zagranicznej. Pomimo podobieństw pod kilkoma względami - zdezorganizowanego charakteru procesu migracyjnego i niejednorodności społecznego pochodzenia migrantów - skutki i przyczyny różnią się znacznie, a także sposób, w jaki każdy prezydent stawił czoła okolicznościom i ich interpretacjom CAA.\nCelem niniejszego artykułu jest analiza wydarzeń, które motywowały kryzysy migracyjne w latach 1980 i 1994, jako sposób na wyjaśnienie stanowiska przyjętego przez rządy amerykańskie w każdym przypadku. Punktem wyjścia będą następujące pytania: w jakim kontekście przyjęto i wdrożono CAA? Jakie były przyczyny kryzysów migracyjnych Mariel i 1994? W jaki sposób rozwiązania zastosowane przez Cartera i Clintona, aby stawić czoła masowemu przybyciu obywateli Kuby do Stanów Zjednoczonych, różniły się? Jak w każdym przypadku działał CAA?\nExodus w kierunku Stanów Zjednoczonych i ustawa o dostosowaniu Kuby (1959–1977)\nObalenie dyktatury Fulgencio Batisty i przejęcie władzy przez siły rewolucyjne kierowane przez Fidela Castro zapoczątkowały proces przemian społecznych, politycznych i gospodarczych, które ostatecznie zderzyły się z amerykańskimi interesami na Kubie. Procesy przeciwko byłym członkom represyjnego korpusu obalonego rządu, nacjonalizacje dużych firm prywatnych, prawa reformy rolnej, reforma miejska i inne środki wdrożone przez rząd rewolucyjny wywołały wrogie reakcje ze strony kubańskich kapitalistów, ściśle powiązanych z amerykańskimi. biznes. Zbliżenie Kuby i Związku Radzieckiego (ZSRR) od lutego 1960 r. I ogłoszenie rewolucji kubańskiej jako procesu komunistycznego na początku 1961 r. Działały jako katalizatory dalszej konfrontacji.\nZerwanie stosunków dyplomatycznych 3 stycznia 1961 r. I ustanowienie 16 stycznia pierwszych ograniczeń w podróżowaniu dla obywateli amerykańskich przybywających na Kubę utorowało drogę do serii starć w sprawach polityki migracyjnej. Wydarzenia w Zatoce Świń w kwietniu 1961 r. I kryzys rakietowy w październiku 1962 r. Spowodowały znaczne napięcie w stosunkach między tymi krajami. Sytuacja ta dała prezydentowi Johnowi F. Kennedy'emu motyw do zawieszenia wszystkich lotów komercyjnych na Kubę iz Kuby, które wywodziły się z niekontrolowanej migracji przez Cieśninę Florydzką bez żadnych wymogów prawnych. 28 września 1965 roku Fidel Castro ogłosił otwarcie obiektu morskiego w mieście Camarioca w prowincji Matanzas, w celu ułatwienia wyjazdu każdej osobie pragnącej wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. W ten sposób rozpoczął się pierwszy kryzys migracyjny w historii stosunków dwustronnych między Stanami Zjednoczonymi a Kubą.\nW tym kontekście Departament Stanu USA podpisał protokół ustaleń z rządem kubańskim w celu ustanowienia usługi wahadłowej między Miami a Varadero w zamian za zamknięcie obiektu Camarioca. Stany Zjednoczone zagwarantują środki transportu umożliwiające wyjazd od 3 000 do 4 000 Kubańczyków miesięcznie, podczas gdy Kuba zgodziła się na wdrożenie złożonego procesu selekcji i przetwarzania migrantów. W związku z tym tak zwane Freedom Flights przewiozły 260 500 Kubańczyków do Stanów Zjednoczonych w okresie od 1 grudnia 1965 r. Do kwietnia 1973 r., Zgodnie z prawem migracyjnym obu krajów.  (Schoultz, 2009, s. 238)\nProblemem ściśle związanym z masową migracją Kubańczyków w tych latach było ustalenie, jaki status prawny im nadać po przybyciu do Stanów Zjednoczonych. początkowo zostali przyjęci na podstawie tymczasowych wiz turystycznych lub biznesowych. Po zerwaniu stosunków dyplomatycznych Rada Bezpieczeństwa Narodowego postanowiła przyznać wszystkim Kubańczykom, którzy przybyli po triumfie rewolucji kubańskiej, status uchodźców i rozszerzyć ten status na wszystkich, którzy mogą przyjechać od tego momentu. Administracje Lyndona B. Johnsona (1963–1969) i Richarda Nixona (1969–1974) zachęcały Kubańczyków do nielegalnej migracji, dodając konotacje ideologiczne z okresu zimnej wojny. \nW przeciwieństwie do innych „uchodźców komunizmu”, Kubańczycy nie mogli powrócić do swojego kraju po ustąpieniu okoliczności, które zmusiły ich do wyjazdu, ani też nie mieli formularza do ubiegania się o wizę, aby móc przebywać w Stanach Zjednoczonych. ta rzekoma wyjątkowość Kubańczyków stworzyła warunki do zatwierdzenia przez Kongres w listopadzie 1966 roku Ustawy o dostosowaniu Kubańczyków, która po roku przyznawała stałe miejsce zamieszkania każdemu obywatelowi Kuby, który przybył na amerykańską ziemię, niezależnie od drogi. W kolejnych latach CAA stał się podstawą amerykańskiej polityki migracyjnej wobec Kuby i bodźcem do nielegalnej migracji przez Cieśninę Florydzką.\nKrótkie otwarcie: Carter i kryzys migracyjny Mariel (1980)\nPo tym, jak kandydat Demokratów, Jimmy Carter, został wybrany na prezydenta w 1976 roku, amerykański rząd promował zmianę polityki zagranicznej i migracyjnej wobec Kuby.  Pierwsze kroki zostały podjęte od czasu administracji Forda; Przykładem tego były zalecenia wydane w raportach Komisji Linowitza w 1974 r.  Carter rozpoczął swoją prezydencję od wspierania zbliżenia. W marcu 1977 r. Prezydent wydał dekret nakazujący wysokim urzędnikom amerykańskim w Departamencie Stanu podjęcie rozmów z rządem kubańskim w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w stosunkach dwustronnych. Wynikiem tego procesu było otwarcie Sekcji Zainteresowań przy ambasadzie Szwajcarii w Hawanie. Poza tym zniesiono ograniczenia w podróżowaniu obywateli amerykańskich do odwiedzania Kuby i ustanowiono bezpośrednie loty między Hawaną a Miami. W grudniu 1977 r. Oba rządy podpisały porozumienie wyznaczające granice morskie.\nJednak dyskretna odwilż w stosunkach dwustronnych w pierwszych latach administracji Cartera nie trwała długo. Złożona sytuacja Cartera przed wyborami prezydenckimi w 1980 roku - pogorszenie sytuacji gospodarczej, podziały wewnętrzne i wyzwania zewnętrzne - wyznaczyła punkt zmiany we względnym rozluźnieniu stosunków z Kubą. Presja ze strony najbardziej konserwatywnych sektorów doprowadziła do bardziej agresywnego podejścia i ciągłości zachęt do nielegalnych wyjazdów (Arboleya, 2009, s. 41). Fidel Castro ostrzegał przed stanowiskiem, jakie przyjmie Kuba, jeśli administracja USA będzie kontynuowała taką politykę:\nMamy nadzieję, że zostaną podjęte środki w celu zniechęcenia do nielegalnych wyjazdów z Kuby; w przeciwnym razie będziemy zmuszeni do podjęcia własnych środków. Już raz to zrobiliśmy i nie będziemy działać przeciwko tym, którzy zamierzają wyjechać z kraju nielegalnie, podczas gdy Stany Zjednoczone ich do tego zachęcają. Kiedyś byliśmy zmuszeni podjąć kroki w tej sprawie i otworzyć port Camarioca. Uważamy, że stanowisko rządu USA w tworzeniu podobnych okoliczności po raz kolejny jest niedojrzałe; zawsze szanowaliśmy zasadę, że ta rewolucja jest stowarzyszeniem dobrowolnym. Dobrowolny! (Castro, 1980, s.4)\nKryzys w stosunkach dwustronnych nie zajął dużo czasu, a sprowokowało go złe zarządzanie sytuacją w ambasadzie peruwiańskiej. Przywrócenie stosunków między Kubą a kilkoma krajami Ameryki Łacińskiej oraz otwarcie ich ambasad w Hawanie utorowało Kubańczykom drogę do ubiegania się o „azyl polityczny” na warunkach prawa międzynarodowego. Niektórzy z nich uciekali się do brutalnych metod, a rząd kubański musiał stawić czoła kilku takim incydentom w ambasadach Wenezueli i Peru w latach 1979 i 1980.\nWydarzenia Mariel były zaskakujące dla społeczeństwa kubańskiego, ponieważ trudno było wyobrazić sobie taki exodus w kontekście stabilności wewnętrznej osiągniętej przez państwo kubańskie w latach siedemdziesiątych. Wyjaśnienia nie są ani proste, ani też nie można ich sprowadzić tylko do powodów ideologicznych, politycznych czy ekonomicznych. Przyjęcie na Kubie tzw. „Community Travellers” od 1979 r. I ponowne spotkania w rodzinach - od zawieszenia Wolnych Lotów w 1973 r. Nie było żadnych powiązań między tymi dwoma krajami - stanowiło psychospołeczny szok i pokazało różnice między amerykańskim a kubańskim sposobem życia (Hernandez i Gomis, 1986). Niemniej jednak przyczyny masowej migracji Kubańczyków w 1980 roku są wielorakie i wynikają bezpośrednio z retoryki politycznej, która zachęcała do nielegalnej migracji do USA, ale także ze stanowisk zajmowanych przez oba rządy w kontekście kryzysu.\nWszystkie te powody działały jako katalizatory niezadowolenia niektórych warstw społecznych, które zostały wykluczone z procesu politycznego i w konsekwencji zostały uznane przez rząd kubański za wyrzutki . W tej kategorii znalazły się sektory, które były rozczarowane polityką rządu kubańskiego wobec grup religijnych, artystów i intelektualistów, którzy nie docenili oficjalnej retoryki, oraz homoseksualistów. Wspólnym mianownikiem było postrzeganie ich jako dysydentów; grupy te stanowiły większość imigrantów z Mariel, razem z przestępcami, którym pozwolono opuścić kraj.\nW styczniu 1980 r. Grupa 24 osób wpadła do ambasady peruwiańskiej, a ambasador Edgardo de Habich Rospigliosi zezwolił kubańskiej policji na oczyszczenie okupantów. Pan Habich został później usunięty ze swojego stanowiska, ponieważ nie otrzymał na to upoważnienia od swojego rządu. Kolejna próba miała miejsce 28 marca, a 1 kwietnia grupie ludzi udało się włamać do ambasady po zabiciu kubańskiego strażnika Pedro Ortiza Cabrery. Kiedy rząd peruwiański odmówił wydania osób odpowiedzialnych za zabójstwo, Kuba ogłosiła wycofanie personelu ochrony dyplomatycznej z dniem 4 kwietnia. Następnie szacunkowo 10 000 osób weszło na teren ambasady, powodując wewnętrzny kryzys, który miał poważne konsekwencje dla międzynarodowej opinii publicznej.\nOkupacja ambasady peruwiańskiej wywołała silne napięcia wewnętrzne, na które rząd kubański wynegocjował wyjście z kryzysu przez Kostarykę i Peru, o ile ubiegający się o wyjazd nie brali udziału w zabójstwie kubańskiej gwardii. Przybycie pierwszych uchodźców do tych krajów służyło politycznej propagandzie zapowiadającej utworzenie kubańskich obozów dla uchodźców, do których rząd kubański natychmiast zawiesił wyjazdy.\nW każdym razie wydarzenia z ambasady peruwiańskiej i upolitycznienie wynegocjowanych rozwiązań doprowadziły do drugiego kryzysu migracyjnego między Kubą a Stanami Zjednoczonymi. 15 kwietnia 1980 roku Fidel Castro zadeklarował otwarcie portu Mariel, aby wszyscy, którzy chcieli wyemigrować do Stanów Zjednoczonych, mogli to zrobić. W czasopiśmie Granma opublikowano następującą notatkę: „Paszporty i zabezpieczenia będą przyznawane nie tylko lumpenom, którzy szukali schronienia w ambasadzie Peru, ale także każdemu innemu lumpenowi, który o to poprosi. Są dysydentami i mają te same prawa. Każda forma dyskryminacji byłaby niesprawiedliwa i niekonstytucyjna ”. (Martin i Perez, 1998, s. 95)\nW odpowiedzi na masowy wyjazd Kubańczyków do Stanów Zjednoczonych prezydent Carter oświadczył: „Nasze serca i ramiona są otwarte dla uchodźców, którzy szukają wolności od komunistycznej dominacji i ekonomicznych niedostatek spowodowanych reżimem Fidela Castro (…). Jesteśmy najbardziej hojnym narodem na Ziemi, przyjmując tych uchodźców i czuję się dumny, że mogę utrzymać ten kompromis ”. (Carter, 1980)\nKuba stworzyła wszelkie niezbędne warunki do opuszczenia kraju przez grupy uważane za „antyspołeczne”. Utworzono specjalne urzędy zajmujące się rozpatrywaniem wniosków, wydawaniem paszportów i zezwoleń na urlop.\nStanowisko Cartera i egzekwowanie CAA\nZa kryzys został wyznaczony amerykański wiceprezydent Walter Mondale, który kilkakrotnie podkreślał wyjątkowość sytuacji stworzonej przez kryzys. (Schoultz, 2009, s. 356) Z prawnego punktu widzenia Kubańczykom nie można odmówić wjazdu lub pozostania na ziemi Stanów Zjednoczonych, ponieważ zezwalały na to CAA i ustawa o uchodźcach. Carter naciskał na amerykańską straż przybrzeżną, aby wstrzymała migrację pod groźbą środków karnych, ale próby te były daremne.\nW międzyczasie kolejna grupa Kubańczyków wpadła do sekcji interesów USA w Hawanie, prosząc o wizy. Przynajmniej połowie z nich udało się przedrzeć do budynku. Wayne Smith, szef USINT, opisał sytuację na Kubie w liście do Departamentu Stanu: „Kuba przechodzi najbardziej konwulsyjny moment od 20 lat. Dziesiątki tysięcy ludzi opuszcza kraj przez Mariel, setki tysięcy innych myśli o tym, a jeszcze setki tysięcy spędza większość czasu na jawie polując i niszcząc tych, którzy wyjeżdżają. ” (Schoultz, 2009, s. 357)\nStanowisko Cartera było niezwykle delikatne, a jego strategia polegała na znalezieniu sposobów wywarcia presji na rząd kubański w celu znalezienia rozwiązania. Pierwsze próby negocjacyjne nie powiodły się, gdy żądania Kuby - negocjacyjne kwestie takie jak embargo, baza wojskowa USA w zatoce Guantanamo czy szpiegostwo - nie zostały spełnione. Wydarzenia Mariel doprowadziły rząd amerykański do ślepej uliczki, ponieważ Stany Zjednoczone były zmuszone stawić czoła napływowi migracyjnemu, na który nie byli przygotowani. Według ich własnych szacunków do końca exodusu do kraju przybyło co najmniej 129 000 Kubańczyków. W międzyczasie w Miami utworzono ośrodki zatrzymań i przetwarzających imigrantów, których celem było ustalenie, kto z nich był przestępcą. Do września 1.774 Kubańczyków zostało zidentyfikowanych jako popełniających brutalne zbrodnie na Kubie i dlatego osadzono ich w więzieniu. Liczba przestępców i niestabilnych psychicznie migrantów została wyolbrzymiona przez przeciwników politycznych Cartera, co wpłynęło negatywnie na jego poziom aprobaty (Schoultz, 2009, s.361)\nKryzys Mariel zmienił skład społeczności kubańsko-amerykańskiej i dodał czynnik ekonomiczny do powodów, które motywowały Kubańczyków do migracji. Nowi imigranci, zwani marielitos , różnili się od tzw. Złotego Wygnania lat 60. XX wieku pochodzeniem społecznym; w konsekwencji nie zostały zaakceptowane przez kubańsko-amerykańską społeczność Miami, która uznała je za niepożądane .\nRząd kubański zamknął Mariel dla wyjazdów w październiku 1980 roku ze względu na zmniejszenie liczby odpływów i statków przybywających ze Stanów Zjednoczonych, a także bliskość wyborów prezydenckich w 1980 roku. Dla wielu uczonych skutki sytuacji wywołanej kryzysem osłabiły pozycję polityczną Cartera i wpłynęły na wybór Ronalda Reagana. To właśnie za prezydentury Ronalda Reagana wynegocjowano i weszło w życie porozumienie migracyjne z 1984 r. Po czteroletniej debacie ustalono limit 20 000 wiz dla Kubańczyków, którzy chcieli legalnie wyemigrować do USA, podczas gdy Kuba musiała przyjąć marielitos , które zostały uznane za wykluczone . Dziesięć lat później trwały brak realizacji porozumienia po stronie amerykańskiej, a także sytuacja na Kubie w związku z implozją bloku sowieckiego postawiły prezydenta Clintona w sytuacji podobnej do Cartera.\nImplozja bloku sowieckiego, Okres Specjalny i polityka administracji Clintona wobec Kuby\nLata 90. na Kubie znane są jako Specjalny Okres w czasach pokoju lub po prostu Specjalny Okres . Nazwa ta ma swój początek w latach 80. XX wieku, kiedy możliwość amerykańskiej agresji wydawała się prawdopodobna, a rząd kubański ustalił schemat przetrwania, w którym warunki wojny stworzyłyby „specjalny okres w czasach wojny”. Jednym z możliwych scenariuszy w tym przypadku była pełna blokada ze strony USA, która odciąłaby wszelkie dostawy paliwa, żywności i innych surowców. W styczniu 1990 roku Fidel Castro zdefiniował termin i dostosował go do panujących warunków:\nCo oznacza specjalny okres w czasie pokoju? [To znaczy], że problemy gospodarcze związane z sytuacją Europy Zachodniej czy Związku Radzieckiego były na tyle poważne, że nasz kraj mógł stawić czoła niezwykle trudnej sytuacji. Weź pod uwagę, że całe nasze paliwo pochodzi ze Związku Radzieckiego, więc co by się stało, gdyby na przykład zmniejszyło się do dwóch trzecich, a nawet połowy z powodu problemów w ZSRR, a nawet do zera? Byłoby to odpowiednikiem sytuacji, którą nazywamy okresem szczególnym w czasie wojny (…). W czasach pokoju nie byłoby to tak surowe, ponieważ mielibyśmy pewien margines na eksport i import. (Castro, 1990)\nKryzys nastąpił po grudniu 1991 r., Kiedy nastąpił rozpad ZSRR i rozpoczął się Specjalny Okres w czasach pokoju. Koncepcja wiązała się z ideą zachowania systemu komunistycznego przed ograniczeniem dostaw z krajów komunistycznych za pośrednictwem Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG). Od strategii oporu i przetrwania w kryzysie, Okres Specjalny stał się także okresem historii Kuby, który nastąpił po rozpadzie bloku sowieckiego i jego konsekwencjach dla społeczeństwa kubańskiego.\nStawką było samo przetrwanie systemu komunistycznego w tamtych latach, „krytycznej dekadzie” ze wszystkich punktów widzenia: w czasach naznaczonych poważnym niedoborem i brakiem wszystkich zasobów. Można je podsumować jako czasy kryzysu i zmian. Skutki kryzysu w życiu codziennym odczuwano przy braku surowców, żywności i intensywnym racjonowaniu produktów pierwszej potrzeby. W 1993 roku kubański eseista Fernando Martinez Heredia zauważył, że:\nTransport cierpi na kolejne braki paliwa, części i wyposażenia; usługi autobusowe w Hawanie zostały zredukowane do jednej trzeciej. Milion nowych rowerów, wraz z innymi, które będą nadal przybywać lub będą produkowane na Kubie, zmienia krajobraz. Zużycie energii elektrycznej jest silnie racjonowane poprzez zaplanowane przerwy w dostawie energii. Wnęka na urządzenia klimatyzacyjne; Programy telewizyjne, zajęcia komercyjne i nocne zajęcia są ograniczone; oświetlenie uliczne jest racjonowane. (Martinez Heredia, 2005, s. 150)\nKryzys lat 90. odmienił całe społeczeństwo. Wiele negatywnych zjawisk, które pozostawały prawie niewidoczne w poprzednich dziesięcioleciach, stało się ponownie widocznych: bezrobocie, czarny rynek, rabunek zasobów państwowych, prostytucja, desperacka migracja, nierówności społeczne jako konsekwencja dwoistości walutowej i skrajnej dewaluacji kubańskiego peso, połączone z zaletami tych, którzy mieli dostęp do walut obcych. Zjawiska te doprowadziły do rekonfiguracji relacji społecznych oraz transformacji wartości i zachowań społecznych, a także spostrzeżeń i podstaw teoretycznych, które posłużyły za wytyczne do konstrukcji kubańskiego komunizmu.\nW najostrzejszych momentach kryzysu polityka państwa miała na celu zachowanie konsensusu politycznego, równy podział kosztów oraz obronę postępu społecznego osiągniętego przez kubański komunizm: opieki zdrowotnej, edukacji publicznej i ubezpieczeń społecznych. Podstawowymi celami tej polityki było przetrwanie za wszelką cenę i ponowne włączenie Kuby do postkomunistycznego, post-ZSRR porządku międzynarodowego. Nowy kontekst wymusił uelastycznienie scentralizowanego planowania gospodarczego bez wyrzeczenia się podstawowych cech gospodarki komunistycznej. Wprowadzenie nowej dynamiki rynku było zmianą w stosunku do dyskursu politycznego, który go znieważał przez ponad trzydzieści lat.\nOd 1994 r. Obliczono niewielkie ożywienie gospodarcze, ale nadal było to dalekie od poprawy warunków życia Kubańczyków. Zarówno kryzys, jak i podzielające skutki reform gospodarczych osłabiły wartości poprzednich dziesięcioleci - solidarność i kolektywizm - na korzyść indywidualizmu. Amerykańska reakcja na sytuację na Kubie polegała na wzmocnieniu embarga i związanych z nim mechanizmów. W sierpniu 1994 roku prezydent Bill Clinton oświadczył: „Stany Zjednoczone zrobiły więcej niż jakikolwiek inny kraj, aby spróbować położyć kres rządowi Castro… i nadal będziemy to robić wszelkimi rozsądnymi środkami, jakie są dla nas dostępne”. (Schoultz, 2009, s. 453)\nPostawa antykubańskich ugrupowań w USA, zachęcana i wspierana przez administrację Clintona, miała na celu wzmocnienie wrogości wobec Kuby w celu przyspieszenia upadku rządu. Wsparcie finansowe dla przeciwników politycznych i działalność wywrotowa poprzez transmisje radiowe i telewizyjne to tylko niektóre ze środków podjętych w celu osiągnięcia tego celu.\n23 października 1992 r. Kongres Stanów Zjednoczonych zatwierdził ustawę o demokracji kubańskiej (Torricelli Act, CDA), jedną z obietnic politycznych prezydenta George'a HW Busha podczas jego kampanii prezydenckiej, mającą na celu uzyskanie poparcia wyborczego ze strony antykubańskich wyborców z Florydy. CDA było wyraźnie skierowane na nacisk w kierunku „demokratyzacji Kuby i dalszego poszanowania praw człowieka” (Departament Stanu USA, bd). Niemniej jednak jego rzeczywistym celem było wzmocnienie embarga poprzez zakaz handlu między firmami amerykańskimi i ich spółkami zależnymi w państwach trzecich z Kubą, a także ograniczenie dla statków handlowych, które zakotwiczyły w kubańskich portach, odwiedzanie portów amerykańskich przez okres 180 dni. . Ponadto CDA nałożyła sankcje na kraje, które zaoferowały Kubie pomoc zgodnie z postanowieniami ustawy o handlu z wrogiem z 1917 roku. W kontekście ponownego wejścia Kuby na światowy rynek po ZSRR, ograniczenia te stworzyły istotne przeszkody w tym procesie. Pojawiły się również nowe zakazy podróży na Kubę i przekazów rodzinnych.\nDo powyższego można dodać systematyczne nieprzestrzeganie warunków porozumień migracyjnych z 1984 r., Co było stałym bodźcem do nielegalnych wyjazdów. Pomimo warunków porozumień z 1984 r., W latach 1985–1994 tylko 11 222 Kubańczyków mogło legalnie wyemigrować do Stanów Zjednoczonych, zamiast 100 000, które powinny zostać przyjęte przez władze migracyjne Stanów Zjednoczonych. (Aja, 2014) z drugiej strony, nielegalne wyjazdy wykazywały tendencję wzrostową. Przed okresem specjalnym tylko 40 do 50 Kubańczyków rocznie próbowało nielegalnie wyjechać z kraju do USA. Liczby te wzrosły, gdy tylko polityka Stanów Zjednoczonych zachęcała do nielegalnych wyjazdów, z 59 w 1988 do 467 w 1990 (Schoultz, 2009, s. 467). Jeśli nielegalni imigranci nie okażą się przestępcami, otrzymali humanitarne zwolnienie warunkowe i po roku na terytorium Stanów Zjednoczonych mogli otrzymać prawo stałego pobytu na warunkach CAA. Ten szczególny stan stanowił silną zachętę po pogorszeniu się codziennego życia na Kubie w wyniku kryzysu. 2.565 balseros  zostało uratowanych na otwartym morzu przez US Coast Guard w 1992 r. I 3.656 w następnym roku. (Schoultz, 2009, s. 467) Niemniej jednak większość raportów amerykańskiego wywiadu i doradców prezydenta była sceptyczna co do możliwości masowego exodusu podobnego do Mariel w 1980 roku.\nSierpień 1994: od Maleconazo do kryzysu Balsero\nSkutki kryzysu na Kubie zdeterminowały wzrost wewnętrznych napięć i niepokojów społecznych wśród najbardziej wrażliwych warstw społecznych. Próby nielegalnego opuszczenia kraju nasiliły się, jak wykazano wcześniej, szczególnie przez Cieśninę Florydzką, ale także w wyniku brutalnych ataków na budynki dyplomatyczne, takie jak rezydencja ambasadora Belgii, ambasada niemiecka i konsulat Chile. (Aja, 2014) Rząd kubański zareagował na te próby, deklarując, że ktokolwiek, kto włamie się do ambasady, nie otrzyma pozwolenia na opuszczenie kraju.\nZ drugiej strony zajęcie statków i samolotów stało się powszechnym sposobem nielegalnego opuszczania kraju. Napięcia między rządami Kuby i Stanów Zjednoczonych zaczęły narastać z powodu złego zarządzania wydarzeniami towarzyszącymi wrakowi holownika 13 de Marzo : 13 lipca 1994 r. Grupa ludzi zajęła holownik, próbując uciec z Kuby w kierunku Stanów Zjednoczonych, ale zostali przechwyceni na otwartym morzu przez kubańską straż przybrzeżną. Konfrontacja między nimi a załogą okupacyjną doprowadziła do katastrofy, w której zginęły 32 osoby. Prezydent Clinton obwinił za to rząd kubański; Izba Reprezentantów przyjęła rezolucję potępiającą rząd kubański za umyślne zatopienie statku, a Departament Stanu USA ogłosił, że kubańska straż przybrzeżna oskarżyła holownik.\nStrona kubańska złożyła oświadczenie w telewizyjnym wywiadzie z 5 sierpnia 1994 roku, w którym Fidel Castro poinformował o wynikach śledztwa prowadzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych:\nWszystko to wydarzyło się mniej więcej w godzinę i 20 minut, od chwili, gdy wsiedli do łodzi, do momentu zatonięcia łodzi. Próbowali przerwać nielegalny wyjazd; skradziony statek zderzył się nawet z inną łodzią, która próbowała uniemożliwić im kradzież przy wejściu do zatoki (…). To wszystko działo się w nocy, na wzburzonym morzu; w takich warunkach starali się temu zapobiec, gdy przybyła straż przybrzeżna. Tak doszło do wypadku: ścigający uderzyli w tył skradzionej łodzi, a katastrofa sprowokowała katastrofę. To był wypadek i taki jest wniosek ze śledztwa prowadzonego przez władze. Nie było zamiaru zatopienia łodzi. (Castro, 1994a, s. 4–7)\nW swojej interwencji w kubańskiej telewizji Fidel Castro odniósł się do innych prób przejęcia kubańskich statków w tym samym celu, takich jak ta, która wydarzyła się 26 lipca 1994 r. Na holowniku, który pokonał trasę między Starą Hawaną a miastem Regla przez Hawanę. zatoka. Kolejna próba zajęcia tej samej łodzi 4 sierpnia zakończyła się śmiercią kubańskiego policjanta.\nGłównym punktem wszystkich tych napięć były zamieszki w sierpniu 1994 r. W Hawanie, najbardziej gwałtowne w okresie po 1959 r. Obecność Fidela Castro na ulicy Prado, epicentrum zamieszek, a także poparcie większości dla rządu były kluczowymi czynnikami przełamania demonstracji. Niemniej jednak konfiskaty lub próby przejęcia kubańskich statków w celu opuszczenia kraju i udania się do Stanów Zjednoczonych pozostały najpoważniejszym problemem w tych okolicznościach. Podczas swojego występu w telewizji 4 sierpnia 1994 roku Fidel Castro stwierdził:\nCo nas obchodzi, jeśli ludzie chcą wyjechać? Nie wnosimy sprzeciwu, żadnej przeszkody. Dajemy im wszelkie szanse, ale starając się wypełniać nasze zobowiązania międzynarodowe, obowiązki, prawa, staliśmy się strażnikami amerykańskich granic (…). Jeśli Stany Zjednoczone nie podejmą szybkich i skutecznych środków, aby powstrzymać zachęcanie do nielegalnych wyjazdów, naszym obowiązkiem będzie poinstruowanie naszych straży przybrzeżnej, aby nie przeszkadzali żadnemu statkowi próbującemu opuścić Kubę, co nie obejmuje zajętych statków. (…). Uważam, że nie ma innego rozwiązania ani alternatywy. Nie możemy pozostać strażnikami amerykańskich granic, nie możemy pozostać winnymi, podczas gdy oni odgrywają „szlachetną” rolę zbierania ludzi na środku morza i absolutnie nie podejmując żadnych środków. (Castro, 1994a, s. 4–7)\nPo uwagach Fidela Castro rząd USA utrzymał swoje stanowisko w sprawie polityki migracyjnej wobec Kuby i nalegał na uniknięcie kolejnego kryzysu Mariel za wszelką cenę. Niecały tydzień później inny statek został zajęty w porcie Mariel, a jego patron został zamordowany, podczas gdy rząd USA zaprzeczył wszelkiej moralnej odpowiedzialności za to wydarzenie. Sytuacja była nie do utrzymania, a rząd kubański otworzył granice kraju. 12 sierpnia 1994 roku Fidel Castro ogłosił, że kubańska straż przybrzeżna nie będzie próbowała przerwać żadnej próby opuszczenia kraju. Akcja ta utorowała drogę do tak zwanego kryzysu Balsero , podczas którego wyspę opuściło ponad 30 000 Kubańczyków.\nPozycja Clintona podczas kryzysu Balsero\n19 sierpnia prezydent Clinton, w przeciwieństwie do swojego poprzednika Cartera, odwrócił sytuację na swoją korzyść, nakazując amerykańskiej Straży Przybrzeżnej przechwycenie wszystkich balseros na otwartym morzu i umieszczenie ich w „bezpiecznym schronieniu” w bazach wojskowych w Guantanamo i Panamie.\nReżim Castro zachęcał Kubańczyków do wypływania na otwarte morze na niezabezpieczonych statkach, aby uciec przed wewnętrznymi problemami jego kraju. Dlatego naraził tysiące istnień ludzkich na ryzyko (…). Próbuje wyeksportować kryzys polityczno-gospodarczy, który wywołał na Kubie, przeciwstawiając się fali demokracji w tym regionie w ostatnich latach (…). Wydałem polecenie, aby nie wpuszczać kubańskich nielegalnych uchodźców do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Uratowani na otwartym morzu zostaną przeniesieni do naszej Bazy Marynarki Wojennej w Guantanamo (…). \nDecyzja ta, preferowana przez antyimigranckie środowisko w USA, była konsekwencją obawy o konsekwencje masowego przybycia balseros na południową Florydę, a także celu uniknięcia powtórzenia się wydarzeń z 1980 roku. do września 1994 r. 32 362 obywateli Kuby zostało przechwyconych przez amerykańską służbę straży przybrzeżnej w ramach operacji Able Vigil. (Castillo, 2014) Środki te obejmowały inne działania mające na celu wywarcie dodatkowej presji na Kubie:\nOgłosiłem wczoraj nowe środki, aby przeciwdziałać wysiłkom Castro, aby wyeksportować swoje problemy poprzez exodus. Ogłaszam nowe środki w korespondencji z Ustawą o demokracji kubańskiej w celu ograniczenia możliwości rządu kubańskiego w zakresie gromadzenia obcych walut i umożliwienia Kubańczykom dostępu do dalszych informacji. Przekazy pieniężne nie będą autoryzowane. Pakiety rodzinne będą ograniczone do lekarstw, żywności lub innych przedmiotów ściśle humanitarnych, a każdy transfer środków z przyczyn humanitarnych będzie wymagał specjalnego zezwolenia Departamentu Skarbu. Loty czarterowe między Miami a Hawaną będą dozwolone tylko wtedy, gdy będą przewozić legalnych migrantów i podróżują zgodnie z celami Ustawy o demokracji kubańskiej. Stany Zjednoczone wykorzystają wszelkie niezbędne środki, aby zwiększyć i rozszerzyć swoje transmisje międzynarodowe na Kubę. (Castro, 1994b, s. 2–4)\nW tych okolicznościach we wrześniu 1994 r. Wynegocjowano i podpisano nowe porozumienie migracyjne. Jego podstawowym celem była kontrola nielegalnej migracji kubańskiej przez Cieśninę Florydzką, co stanowiło zmianę w polityce migracyjnej na Kubę. Strony zgodziły się również na zapobieganie stosowaniu przemocy i odsyłanie nielegalnych migrantów, którzy zostali zatrzymani na otwartym morzu, podczas gdy rząd kubański zgodził się przyjąć ich bez podejmowania jakichkolwiek środków karnych. Jeśli chodzi o legalną migrację, wydano co najmniej 20 000 wiz rocznie, co zmieniło porozumienie z 1984 r. Pomimo wszystkich kroków podjętych w celu ustanowienia zorganizowanego, regularnego i legalnego przepływu migracyjnego, CAA nadal zachęcał do nielegalnych wyjazdów. Administracja Clintona dodała nowy element do egzekwowania CAA, tak zwaną politykę mokrej stopy / suchej stopy .\nUstawa o dostosowaniu kubańskim (CAA) pozostaje podstawą egzekwowania polityki migracyjnej Stanów Zjednoczonych wobec Kuby od czasu jej wejścia w życie w 1966 r. Wdrażanie tej ustawy zostało dostosowane do określonych kontekstów, zgodnie z dwustronnym otoczeniem i potrzebami kolejne administracje amerykańskie. Kształtowanie amerykańskiej polityki zagranicznej wobec Kuby należy analizować w ramach historycznych zimnej wojny oraz z uwzględnieniem roli, jaką odegrali Amerykanie kubańscy w polityce amerykańskiej. CAA i preferencyjne traktowanie migrantów kubańskich są bezpośrednim wyrazem takich czynników.\nW ramach konfliktu dwustronnego naznaczonego brakiem równowagi sił rząd kubański wykorzystał kryzysy migracyjne w latach 1980 i 1994 jako sposób zmuszenia Stanów Zjednoczonych do negocjowania porozumień, które w innym przypadku byłyby mniej korzystne. Z drugiej strony, kwestią migracji były manipulowane przez Stany Zjednoczone w celu stworzenia międzynarodowej opinii szkodliwej dla rewolucji kubańskiej i częściowo zniekształcającej polityczne / ideologiczne konotacje motywów migracji obywateli Kuby.\nDlatego też kryzysy migracyjne były wyrazem sprzeczności między oboma krajami i wyraźnymi momentami algidalnymi w dwustronnych napięciach. Kryzys Mariel postawił administrację Cartera w skomplikowanej sytuacji, ponieważ prezydent nie był w stanie poradzić sobie z sytuacją w sposób korzystny dla jego stanowiska politycznego. Konsekwencje postaw przyjętych po obu stronach konfliktu miały głęboki wpływ na postrzeganie zjawiska migracyjnego i silną implikację z punktu widzenia społeczno-demograficznego, biorąc pod uwagę niejednorodność tzw. Marielitos .\nZ drugiej strony Clinton był w stanie znaleźć kompromis między aspiracjami anty-kubańskiego lobby a panującym środowiskiem antyimigranckim. Jeśli pozycje Cartera zostały osłabione przez kryzys migracyjny z 1980 r., Clinton zdołał skierować opinię publiczną przeciwko stanowiskom Kuby, podczas gdy jego decyzje okazały się skuteczne w rozwiązaniu kryzysu bez uszczerbku dla polityki zagranicznej kraju i jego własnej popularności. Odkryty mechanizm był podstępem prawnym w egzekwowaniu CAA, polityki mokrej stopy / suchej stopy .\n Dane liczbowe różnią się w zależności od źródła. Niektórzy wskazują, że aż 268 000 Kubańczyków opuściło kraj przez Freedom Flights (Rodriguez, 2003, s. 5).\n Kategoria „uchodźcy politycznego” została zastosowana bezkrytycznie do Kubańczyków na podstawie przepisów mających zastosowanie do obywateli pochodzących z innych krajów komunistycznych. Co więcej, rządy amerykańskie stworzyły Centrum dla Uchodźców Kubańskich w 1960 r., A program dla uchodźców kubańskich w lutym 1961 r. (Arboleya, 2000, s. 191).\n Za rządów Nixona (1969–1974) i Forda (1974–1977) stosunki dwustronne zaostrzyły się, a kwestia migracji nie uległa znaczącym zmianom po jednostronnym zawieszeniu lotów Freedom w 1973 r. - Decydenci na Kubie wywarli duży wpływ na przeciwdziałanie jakiejkolwiek poprawie warunków dwustronnych. Podstawowymi wymogami amerykańskimi były wycofanie kubańskiego zaangażowania wojskowego w Angoli i polityczne poparcie dla niepodległości Puerto Rico (Canton Navarro i Silva Leon, 2009, s. 127). Podstawowym żądaniem Kuby w negocjacjach było zniesienie embarga.\n Głównym celem Komisji Linowitza było opracowanie raportów zawierających zalecenia dotyczące polityki zagranicznej USA wobec Ameryki Łacińskiej. W pierwszym raporcie wskazano na negatywne skutki amerykańskiej polityki wobec Kuby dla amerykańskich interesów w regionie, biorąc pod uwagę stopniowe uznawanie Kuby przez rządy Ameryki Łacińskiej. Ponadto zalecił przywrócenie stosunków dyplomatycznych i zniesienie embarga gospodarczego. Raport został zaktualizowany w 1976 roku i przesłany jako zalecenia do nowej administracji; był to znany jako raport Linowitza II. Zasadniczo potwierdził diagnozę i zalecenia z poprzedniego dokumentu (Canton Navarro i Silva Leon, 2009, s. 292).\n Słowo balsero odnosi się do osoby, która pływa na tratwie. W szczególnym kontekście Kuby balseros byli nielegalnymi imigrantami, którzy uciekli z kraju w improwizowanych tratwach.\n Przemówienie prezydenta Clintona z 19 sierpnia 1994 r. Cytowane w Castro (1994b, s. 2–6).\nAJA, A. (2000), La emigración cubana hacia Estados Unidos a la luz de su política inmigratoria, La Habana, Centro de Estudios de la Migración Internacional . Adres URL: <http://biblioteca.clacso.edu.ar/Cuba/cemi-uh/20120821035541/laemig.pdf>.\nAJA, A. (2014), „La kryzysu de los balseros: una mirada al tema migratorio veinte años después”, Catalejo, el blog de Temas , 13 de septiembre.\nCarranza Valdes, J. (2002), „La Cubana economía: bilans breve de una década crítica” en temas , Num. 30, julio-septiembre.\nCASTILLO, S. (2014), „Una visión de la kryzys de los balseros de 1994 en su veinte aniversario”, en Catalejo, el blog de Temas , 25 de septiembre.\nCASTRO, FIDEL (1990), Discurso en la Clausura del XVI Congreso de la CTC . Adres URL: <http://www.cuba.cu/gobierno/discursos/1990/esp/f280190e.htm>.\nCASTRO, FIDEL (1994a), „Comparecencia del Presidente Fidel Castro ante la Televisión Cubana y las ondas internacionales de Radio Habana Cuba efectuada el día 5 de agosto de 1994”, en Granma , 6 de agosto.\nCASTRO, FIDEL (1994b), „Comparecencia del Presidente Fidel Castro ante la Televisión Cubana y las ondas internacionales de Radio Habana Cuba, efectuada el 11 de agosto de 1994”, en Granma , 13 de agosto.\nCONSEJO DE ESTADO (1994), Kuba, la nación y la emigración. Discursos y otras interactenciones públicas del Presidente cubano Fidel Castro Ruz , La Habana, Editora Política.\nGONZÁLEZ GUTIÉRREZ, A. (1997), „Economía y sociedad: los retos del modelo económico”, en Temas , núm. 11, julio-septiembre.\nHERNÁNDEZ, R. Y R. GOMIS (1986), „Retrato del Mariel. El ángulo socioeconómico ”, en Cuadernos de Nuestra América , vol. 3, enero-junio.\nRODRÍGUEZ, M. (2003), Las relaciones Cuba-Estados Unidos: migración y intellto , La Habana, Centro de Estudios de la Migración Internacional. Adres URL: <http://bibliotecavirtual.clacso.org.ar/ar/li bros / cuba / cemi / cuba_eeuu.pdf>.\nSCHOULTZ, L. (2009), That Infernal Little Cuban Republic. Stany Zjednoczone i rewolucja kubańska , Chapel Hill, The University of North Carolina Press.\nDEPARTAMENT STANU USA (n / d), Cuban Democracy Act z 1992 r . Adres URL: <http://www.state.gov/www/regions/wha/cuba/democ_act_1992.html>.


Płukanie jelita grubego Kielce, Katowice, Rzeszów, Gliwice - Ener Vita\n03 Gru Hydrokolonoterapia\nPosted at 15:44h in Terapia\tby\tfancybox 0 Comments\nPłukanie jelita grubego Kielce, Katowice, Gliwice, Rzeszów\nHydrokolonoterapia (płukanie jelita grubego) jest całościową metodą oczyszczania jelita grubego znaną i stosowaną w Niemczech i USA od wielu lat. Jest nowoczesną formą jednej z najstarszych naturalnych metod profilaktyki i przywracania zdrowia. Przynosi ulgę w wielu dolegliwościach i co najważniejsze jest integralną częścią programu dbałości o zdrowie. Płukanie jelita grubego\nWiększość ludzi cierpi na zaburzenia naturalnej symbiozy bakterii przewodu pokarmowego. Poprzez wysterylizowane i zdenaturyzowane produkty spożywcze, złe odżywianie, styl życia, zanieczyszczenie środowiska naturalnego, trucizny oraz nadmierne stosowanie leków zostaje zaburzona równowaga pomiędzy niechorobotwórczymi bakteriami a człowiekiem. Skutkiem tego jest osłabienie sił obronnych organizmu. Ponad 30% ludności ma zaburzoną przemianę materii poprzez występowanie w jelicie grubym nadmiernej ilości chorobotwórczych drobnoustrojów, takich jak: grzyby, pleśnie, bakterie, pierwotniaki i robaki. Z tego powodu trucizny i uboczne produkty przemiany materii nie są w wystarczającym stopniu rozkładane i wydalane. Dochodzi wtedy do autointoksykacji (samozatrucia) organizmu. Utrata sił witalnych, zmęczenie, depresja, brak koncentracji, agresja oraz lęki są częstymi skutkami takiego negatywnego stanu. Wiele chorób, takich jak: infekcje, zapalenia, reumatyzm, choroby skóry, nadciśnienie, migreny, alergie zostało w świetle najnowszych badań przypisanych źle lub niewłaściwie funkcjonującemu jelicie grubemu. Płukanie jelita grubego\nZa sprawne oddziaływanie naszego organizmu odpowiedzialny jest również układ immunologiczny. Mieści się on w 80% w ściankach jelita cienkiego i grubego.\nImmunoglobuliny (białko o zdolnościach obronnych) w większości produkowane są w jelitach. Błona śluzowa jelita grubego stanowi pierwszą i najważniejszą barierę immunologiczną człowieka. Drugorzędną rolę spełniają tu: wątroba, nerki, płuca, skóra i limfa. Profesor Otto Warburg (zdobywca nagrody Nobla w 1931 r.) już na początku poprzedniego wieku stwierdził, że osłabiony układ immunologiczny i zła przemiana materii prowadzi do powstawania komórek nowotworowych w organizmie człowieka.\nWielu ludzi cierpi na chroniczne zaparcia. Przyczyną zaparć może być wieloletnie złe odżywianie, które prowadzi do obniżenia zdolności perystaltyki jelit. Niestrawione resztki pokarmu oraz kamienie kałowe, których waga dochodzi nieraz do 5-6 kg!, zalegające w zachyłkach i zagięciach jelita zaburzają jego naturalną perystaltykę, czyli tzw. ruchy robaczkowe. W związku z tym utrudniają dalsze odtransportowanie zawartości jelita i ostateczne jego opróżnienie. Najczęściej niestety leczenie w takich przypadku polega na zaaplikowaniu mocnych leków przeczyszczających, które jednocześnie uszkadzają błonę śluzową jelita. Płukanie jelita grubego\nCo powinniśmy w związku z tym zrobić?\nPrzeprowadzić całkowite oczyszczanie jelita tylko za pomocą hydrokolonoterapii\nPodczas płukania jelita grubego usuwa się kamienie kałowe oraz substancje gnijące na ściankach jelita na całej jego długości!\nDodatkowo odtruwa organizm, zwiąkszając jego odporność i szanse w walce z poważnymi chorobami. Ten naturalny proces czyszczenia powoduje ustąpienie symptomów, które bezpośrednio lub pośrednio zależą od funkcjonowania jelita grubego. Płukanie jelita grubego\nwzmacnia i stymuluje pracę jelit, czego nie można osiągnąć za pomocą zwykłych środków przeczyszczających\nusuwa złogi, toksyny, śluz, pasożyty gromadzące się w jelitach\nzmniejsza otyłość brzuszną\nzwalcza grzybice przewodu pokarmowego\nodtruwa organizm, zwiększając jego odporność i szansę w walce z poważnymi chorobami\nprzygotowuje jelito grube do badania diagnostycznego\nJak przebiega zabieg hydrokolonoterapii\nW naszej Klinice zabieg przeprowadza się na aparacie COLON HYDROMAT II. Zabieg jest zupełnie bezbolesny, całkowicie higieniczny (jednorazowy sprzęt). W trakcie zabiegu pacjent leży wygodnie na plecach na leżance zabiegowej. Poprzez specjalną rurkę jednorazowego użytku napływa do jelita oczyszczona przez specjalny filtr woda o różnej temperaturze. Terapeuta wykonuje w tym czasie masaż powłok brzusznych w celu równomiernego rozprowadzenia wody w całym jelicie grubym. Pacjent w czasie zabiegu stanowi układ zamknięty z aparatem do płukania jelita. Pacjent nie odczuwa w tym czasie żadnego dyskomfortu. Rozpuszczające działanie wody oraz zmiana jej temperatury pobudza jelito do ruchów robaczkowych. Poprzez dodatkowe rozpuszczenie tlenu w wodzie naturalna flora bakteryjna jelita otrzymuje optymalne środowisko życia.\nPłukanie jelita grubego jest środkiem wspomagającym leczenie wielu dolegliwości.\natonia (wiotkość) okrężnicy\ninfekcje pasożytnicze, grzybicze i wirusowe\nchoroby skórne (trądzik)\noczyszczanie okrężnicy przed badaniem colonoskopii\nPrzeciwwskazaniem do terapii wodnej okrężnicy są:\nostre i przewlekłe zapalenie jelit\nkrwawiące żylaki odbytu (hemoroidy)\nciąża powyżej 3-go miesiąca\nniedawno przebyta operacja okrężnicy (poniżej pół roku)\nTerapia płukania jelita grubego przeprowadzona w naszej Klinice przez najwyżej klasy specjalistów wpływa pozytywnie nie tylko na jelita, ale i cały organizm.\nDzięki zastosowaniu tej terapii jelita zaczynają lepiej pracować i wchłaniać składniki odżywcze, a pacjentowi nie dokuczają już wzdęcia i zaparcia. Zabieg skutecznie leczy także grzybicę układu pokarmowego. Po zabiegu zwiększa się odporność organizmu.\nKorzystając z zabiegu hydrokolonoterapii w Klinice Ener Vita polepszają Państwo w znacznym stopniu stan zdrowia swojego organizmu. Znikną dokuczliwe dolegliwości związane z układem pokarmowym, a organizm stanie się znacznie odporniejszy na choroby.


Is it better to speak or to die? - Luca Guadagnino - “Call me by your name” [recenzja] - Głos Kultury\nautor: Magda Kwaśniok · 3 kwietnia 2018\nZa oknem nieco się ociepliło, jednak myślę, że wszyscy wciąż wypatrujemy na horyzoncie prawdziwej, a nie tylko kalendarzowej wiosny. Wieczory wciąż spędzamy, leżąc pod kocem z kubkiem ciepłej herbaty, powoli budzimy się z zimowego letargu i (jak w moim przypadku) nadrabiamy oscarowe zaległości. Pewnego chłodnego popołudnia miałam niesamowitą przyjemność przenieść się na dwie godziny do słonecznych Włoch tak, że niemal czułam zapach moreli unoszący się w powietrzu. Przeniosłam się nie tylko w miejscu, ale i w czasie – wszak Call me by your name to podróż do uwielbianych przeze mnie lat 80., a bohaterowie wykreowani przez reżysera Lucę Guadagniniego idą o krok dalej. Bezceremonialnie wykorzystując sztukę, w rytm barokowych dźwięków Bacha, dochodzą aż do mistrza Fidiasza, ukazując harmonię człowieka antyku. To wszystko w pięknej scenerii południowej Italii jest jedynie tłem dla głównego bohatera melodramatu – miłości, i to nie byle jakiej, bo pierwszej i zakazanej.\nPrzyznam szczerze, że patrząc na okrojone opisy fabuły Call me by your name, nie spodziewałam się po tym filmie niczego dobrego – ot, kolejna tendencyjna produkcja, mająca rozbić bank na równie tendencyjnej oscarowej gali. Ostatnio całkiem modne stało się powielanie utartych schematów tylko dlatego, że idealnie wpisują się w gust akademii, i byłam przekonana, że dokładnie tą drogą poszedł włoski reżyser. Myślałam, że twórcy filmu za punkt honoru postawił sobie pokazanie, jak bardzo tolerancyjne jest Hollywood… a raczej stworzenie okazji do udowodnienia tego przez przyznanie odpowiedniej, to znaczy poprawnej politycznie, statuetki (patrz nagroda dla The Shape of Water). Nawet trudno wyrazić, jak bardzo się myliłam! Zaczęłabym więc od tego, że film ten, choć opowiada o miłości homoseksualnej, robi to z właściwym wdziękiem. Co to znaczy? Nie wpycha widzom na siłę protolerancyjnych haseł, tylko traktuję tę miłość tak, jak należy – jak każdą inną, powiedziałby ktoś, o zgrozo, “normalną”.\nFabuła, jak już wspomniałam, jest dość banalna – w willi mocno inspirowanej kulturą antyczną gdzieś na południu Włoch mieszka inteligencka rodzina, w której na porządku dziennym jest posługiwanie się biegle czterema językami i tłumaczenie na żywo wierszy z niemieckiego na francuski. Głową tejże rodziny jest związany ze wspomnianym i przewijającym się na przestrzeni całego filmu antykiem, profesor Perlman, którego w wakacje odwiedzają jego doktoranci. Pewnego dnia tak spokojne, że aż sielankowe, życie młodego syna profesora, Elio, zakłóca przybycie jednego z nich – Oliver, widocznie starszy od młodzieńca, jest, jak to zwykle bywa, nieprzyzwoicie przystojny, w sposób, w jaki potrafili być przystojni mężczyźni w latach 80. Trzymając się tematyki starogreckiej, można powiedzieć, że przywodzi na myśl Adonisa czy harmonijne pomniki Fidiasza. Nie jest to jednak jego jedyna zaleta – niezwykle błyskotliwy, a jednocześnie arogancki doktorant, pojawia się i mówiąc kolokwialnie, kradnie całą uwagę widza swoim intrygującym i nonszalanckim sposobem bycia. No i tu w zasadzie cała typowość fabuły się kończy.\nSą historie, o których wszyscy wiedzą, jak się potoczą; mało tego – od początku znają cały ich przebieg i są w stanie przewidzieć, że szczęśliwego zakończenia tu nie będzie, a przynajmniej być nie powinno. Dokładnie tak jest w przypadku romansu Elio i Olivera, który jest osią fabularną Call me by your name. Kiełkującą powoli relację poznajemy bardzo dokładnie, towarzyszymy bohaterom, widząc każdy ukryty gest, świadczący o skrywanym pod pozorem obojętności i niechęci uczuciu. Gesty te, przez to, że nieśmiałe i niedozwolone, są jednocześnie przepełnione sensualnością, właściwą dla początków każdej emocjonującej relacji – takiej z gatunku tych, które choć wakacyjne i bardzo krótkie, nie dają o sobie łatwo zapomnieć i mają znaczenie, bo poza oczywistą i być może bezmyślną namiętnością, niosą za sobą naukę. I tu dochodzimy do kolejnego głównego, obok samej miłości, bohatera tej produkcji – dojrzewania. Luca Guadagnino stworzył świetny portret dorastającego chłopca, który najprościej mówiąc, poszukuje swojej drogi – metodą prób i błędów dochodzi do tego, kim naprawdę jest. Dokładnie przy tym wątku pojawiają się wątpliwości moralne, nie pierwszy i nie ostatni raz w tym filmie. Jakby sama różnica wieku między dwójką bohaterów nie wystarczyła do zniesmaczenia zwolenników karania tego typu mezaliansów, Elio, mówiąc kolokwialnie, naprawdę chce samego siebie przekonać, że Oliver go nie interesuje i wybrał ku temu najprostszą drogę – kobietę. Zakochana w Elio Marzia wbrew pozorom wcale nie należy do naiwnych dziewczyn, które biegają za facetem dlatego, że ten ma ładną twarz… Zresztą, młody artysta ma do zaoferowania zdecydowanie więcej niż sam swój wygląd. Rzecz w tym, że Włoszka, choć nie ma ku temu wielu szans, gdy się już odezwie, jawi się jako osoba bardzo inteligentna. Dlaczego wspominam o niej, a nie o “ukochanej” Olivera, której imienia nawet nie pamiętam? Otóż jej postać symbolizuje brak społecznej akceptacji dla zachowań w pewien sposób odbiegających od normy. W jednym ze świetnie rozpisanych dialogów (których było naprawdę sporo), Marzia daje się poznać jako osoba oczytana, a jednak wstydząca się swojej świadomości – tłumaczy Elio, że ludzie boją się osób, które czytają; nie wiedzą, czego mają się po nich spodziewać. I tak płynnie przechodzimy do pierwszego technicznego aspektu Call me by your name, który chciałabym omówić: symboliki.\nProdukcja Luki Guadagniniego to jeden wielki symbol, zaczynając już od samego tytułu, który wiąże się z jedną z najlepszych scen tego filmu. Stąd zresztą wynika mój bunt wymierzony w beznadziejne polskie tłumaczenie tytułu (Tamte dni, tamte noce… Serio?). Są metafory, które bardzo łatwo wychwycić: wspomniane nawiązanie cielesności Olivera do ludzi antyku czy też morela, będąca w tym przypadku całkiem oczywistym symbolem zakazanego owocu i grzechu. Są jednak rzeczy naprawdę drobne, przy okazji których twórcy filmu wykazali się ogromną wiedzą i wrażliwością. Przychodzi mi tu na myśl scena, w której Elio i Oliver podchodzą do starszej pani, aby zapytać ją o szklankę wody, a gdy kobieta wchodzi do domu, starszy z mężczyzn zauważa przy drzwiach wiszący na ścianie portret Duce. Oczywiście, można ten fragment filmu potraktować dosłownie, jednak w moim przekonaniu niesie on za sobą bardzo dużo treści, znalezionej między słowami: obraz z faszystowskim autorytetem, będącym ucieleśnieniem braku tolerancji, zauważył nie kto inny, jak właśnie Oliver – mężczyzna, którego seksualność nie była akceptowana w żydowskiej małomiasteczkowej społeczności. Jego zainteresowanie wizerunkiem Mussoliniego zbył z kolei Elio – pochodzący z inteligenckiej, otwartej, a nawet liberalnej rodziny, w której, jak się później okazało, jego związek był akceptowany. Twórcy filmu pokazali więc w jednej scenie trzy postawy: pod postacią portretu Duce domniemany brak akceptacji społecznej związku Elio i Olivera, przejęcie tym faktem starszego i beztroskę młodszego z nich.\nŚmiem twierdzić, że nawet przy zostawieniu tak świetnie zaadaptowanych z książki dialogów czy wspomnianych scen, sukces filmu nie miałby miejsca, gdyby nie momentami fenomenalne aktorstwo. Na pierwszy plan oczywiście wysuwają się Armie Hammer i Timothée Chalamet, którzy obaj świetnie wcielili się w role nieszczęśliwych kochanków, jednak muszę przyznać, że moje serce w głównej mierze skradł młodszy z nich. Ostatnia scena filmu to prawdziwy popis możliwości nominowanego do Oscara Chalameta, dla którego warto zostać w kinie czy nie wyłączać laptopa do ostatniej sekundy produkcji. Chciałabym jednak zwrócić uwagę na osobę często pomijaną w recenzjach, a więc Michaela Stuhlbarga, który wcielił się w rolę ojca Elio i zrobił to niesamowicie dobrze. Trzymany na drugim planie profesor Perlman, już w samej końcówce filmu wygłasza niesamowity monolog, w który Stuhlbarg wczuwa się w stu, a nawet dwustu procentach.\nŚwietnie zaadaptowana z powieści fabuła podbudowana dobrą grą aktorską jest na dodatek bardzo smacznie opakowana pięknymi zdjęciami Italii (choć w moim przekonaniu nie pobiły one włoskich ujęć z Utalentowanego pana Ripleya). Do tego wszystkiego dodać należy fenomenalny soundtrack oparty na dwóch utworach Sufjana Stevensa, w którym jestem zakochana do tego stopnia, że wylądował na liście moich ulubieńców lutego. Cała strona techniczna filmu jest zrealizowana na wysokim poziomie i stała się czymś więcej niż jedynie sposobem na przekazanie w gruncie rzeczy uniwersalnej i bardzo sensualnej historii miłosnej. Jestem świadoma tego, że znajdzie się grono osób, które ocenią ten film zupełnie inaczej niż ja i nie widzę w tym nic złego – Guadagnino uderza w pewne tony skierowane do ludzi o konkretnej wrażliwości, którą nie wszyscy muszą posiadać. Wszak sztuka bez interpretacji osób trzecich i wywoływanych, często skrajnych, emocji ze sztuką nie miałaby nic wspólnego.\nChoć w życiu nie spodziewałabym się, że to kiedyś napiszę, to tak; spodobała mi się produkcja, w której jeden z bohaterów masturbuje się morelą. Mało tego, uważam ją za naprawdę piękną, choć oczywiście na braku najbardziej kontrowersyjnej sceny Call me by your name dużo by nie stracił. Naprawdę chciałabym napisać o czymś, co przeszkadzało mi w odbiorze filmu; że historia zbyt płytka, że zdjęcia nie takie, a aktorzy to już w ogóle beznadziejni, ale nie mogę. Ekranizacja powieści wyszła Guadagniniemu naprawdę dobrze – kontrastowe zestawienie sielankowości, spokoju i pewnego rodzaju dostojności z namiętnością, wyczuwalną między dwójką bohaterów, sprawia, że choć obraz włoskiego reżysera opowiada o cielesnej fascynacji, w żadnym stopniu nie jest obskurny, a zwyczajnie piękny. Jest jeszcze ogrom rzeczy, którymi chciałabym się z Wami podzielić, jednak prawda jest taka, że o tej historii nie da się opowiedzieć – ją trzeba przeżyć, by móc samemu ocenić.\n“Miasteczko Cut Bank” –…\nHistoria z 1001 kamieni – Rafik Schami –…\nMuzyczna opowieść – Carlos Saura –…\nTagi: antykArmie HammerCall me by your namedojrzewaniehomoseksualizmlata 80Luca GuadanginomiłośćOscary 2018sztukaTamte dni tamte noceTimothée ChalametWłochy\nNastępny artykuł Katarzyna Smutniak w obsadzie filmu Loro w reżyserii Paolo Sorrentino. Włoska premiera pierwszej części dyptyku 24 kwietnia 2018 roku.\nPoprzedni artykuł Bestie są wszędzie – Khaled Walid Barsaoui, Kaouther Ben Hania – “Piękna i bestie” [recenzja]


Mieszkanie Sprzedaż, Bydgoszcz, Osiedle Leśne, 56.00 m2, 1 zł\nZamienię mieszkanie o powierzchni ok 56m mieszczące się na 4 piętrze w bloku na Osiedlu Leśnym w Bydgoszczy. Lokal w zasobach ADM z możliwością wykupu składa się z trzech pokoi, oddzielnej kuchni z oknem, łazienki razem z toaletą oraz przedpokoju( wysokość pomieszczeń ok.220cm). Mieszkanie w stanie dobrym na ścianach gładzie i glazura, na podłogach panele i terakota.\nDodatkowo istnieje możliwość adaptacji pomieszczeń strychowych.\nOgrzewanie i ciepła woda miejskie, gaz na licznik. W otoczeniu cała infrastruktura osiedla.\nSerdecznie zapraszamy na prezentacje, oferta w biurze pod nr:Z/4/19\nZamienię na mieszkanie w zasobach ADM z możliwością wykupu o powierzchni od 70-80 m 4-5 pokoi z balkonem w bloku lub kamienicy na terenie Bydgoszczy.\nSymbol oferty TWD-MS-96729


Moroccanoil Kosmetyki do stylizacji włosów - Trena.pl\nProdukty marki Moroccanoil\nPokazywanie 1 - 44 z 44 przedmiotów\nMOROCCANOIL HYDRATION Styling Cream Krem do stylizacji włosów odwodnionych o działaniu silnie nawilżającym 300ml\nMOROCCANOIL MOISTURE REPAIR Odżywka do włosów słabych i zniszczonych o działaniu nawilżająco-odbudowującym 250ml\nMOROCCANOIL COLOR COMPLETE Odżywka chroniąca kolor włosów 250ml\nMOROCCANOIL COLOR COMPLETE Szampon chroniący kolor włosów 250ml\nMOROCCANOIL ALL IN ONE Odżywka w sprayu 160ml\nMOROCCANOIL COLOR COMPLETE Odżywka do włosów 1000ml\nMOROCCANOIL COLOR COMPLETE Szampon do włosów 1000ml\nMOROCCANOIL VOLUME Odżywka nadająca objętość 70ml\n23,58 zł 36,49 zł\nMOROCCANOIL VOLUME Szampon nadający objętość 70ml\nMOROCCANOIL TEXTURE Spray do włosów 60ml\n41,35 zł 46,85 zł\nMOROCCANOIL VOLUME Delikatna mgiełka do włosów 160ml\nMOROCCANOIL COLOR COMPLETE Zestaw do pielęgnacji włosów farbowanych szampon 250ml + odżywka 250 ml + kuracja ochronna 50ml\nMOROCCANOIL SMOOTH Odżywka do włosów zapewniająca efekt gładkich włosów 70ml\n34,99 zł 47,80 zł\nMOROCCANOIL SMOOTH Szampon do włosów o działaniu wygładzającym 70ml\n30,70 zł 41,96 zł\nMOROCCANOIL DARK TONES Suchy szampon do ciemnych włosów 205ml\nMOROCCANOIL FINISH Nabłyszczacz w sprayu 100ml\nMOROCCANOIL CURL Kremowa odżywka do włosów kręconych 300ml\nMOROCCANOIL COLOR CARE Fioletowy szampon do włosów blond i rozjaśnianych 1000ml\n25,55 zł 32,55 zł\nMOROCCANOIL HYDRATION Szampon o działaniu nawilżającym 1000ml\nMOROCCANOIL SMOOTH Odżywka do włosów zapewniająca efekt gładkich włosów 1000ml\nMOROCCANOIL HYDRATION Weightless Mask Organiczna maska do włosów cienkich i suchych o działaniu odżywczo - nawilżającym 1000ml\nMOROCCANOIL SMOOTH Maska do włosów o działaniu silnie wygładzającym 1000ml\nMOROCCANOIL CURL Szampon do włosów kręconych 1000ml\nMOROCCANOIL CURL Odżywka wzmacniająca do włosów 1000ml\nMOROCCANOIL LUMINOUS Bardzo mocny nabłyszczający lakier do włosów 75ml\nMoroccanoil to marka z ponad 10-letnią historią, która oferuje kosmetyki do pielęgnacji i stylizacji włosów oraz produkty do pielęgnacji ciała.\nCechą charakterystyczną marki jest to, że bazuje na bogatym działaniu pielęgnacyjnym, jakie zapewnia naturalny olejek arganowy. Założycielka firmy, Carmen Tal, po tym jak sama przekonała się o jego szerokich leczniczych właściwościach postanowiła stworzyć produkt, który będzie poprawiał kondycję włosów kobiet na całym świecie.\nPierwszy kosmetyk, czyli intensywna kuracja z olejkiem arganowym, sprawił, że Moroccanoil stało się rozpoznawalne i cenione w branży kosmetycznej.\nObecnie na rynku można znaleźć wiele produktów bazujących na właściwościach tego oleju, jednak nie zawsze mamy gwarancję, że jest on czysty i nie zawiera dodatków.\nW przypadku Moroccanoil możemy mieć pewność, że mamy do czynienia z całkowicie naturalnym i niczym nie zanieczyszczonym składnikiem.\nJak działa olejek arganowy Moroccanoil?\nOlejek arganowy pozyskuje się z orzechów drzew arganowych, które rosną na półpustynnych terenach w okolicy Morza Śródziemnego.\nDrzewa te muszą przetrwać w dość trudnym i suchym klimacie, dlatego jest to rzadki i bardzo cenny olej. Zawiera szereg substancji aktywnych, m. in. witaminę E, kwasy NNKT, minerały i przeciwutleniacze, które mają intensywne właściwości pielęgnacyjne zarówno dla włosów, skóry, jak i paznokci.\nMocno rewitalizują i odżywiają skórę i włosy,\nDodają im elastyczności,\nPrzywracają blask matowym włosom,\nZapewniają ochronę przed promieniami UV,\nNawilżają i działają przeciwzmarszczkowo.\nMoroccanoil pozyskuje olejek z drzew rosnących w Maroku. Nie bez powodu substancja ta jest nazywana właśnie „Złotem Maroka”.\nProdukty Moroccanoil bazują na najwyższej jakości oleju arganowym tłoczonym na zimno. Bardzo ważne jest to, że jest on w 100% naturalny i czysty – nie zawiera dodatków w postaci barwników, konserwantów czy składników zapachowych.\nDzięki temu marka pozostaje liderem w grupie producentów oferujących preparaty właśnie z tym składnikiem aktywnym. Bestsellerem wśród kosmetyków Moroccanoil niezmiennie jest naturalny olejek arganowy dostępny w formie skoncentrowanej kuracji do włosów.\nKuracja znajduje się w dwóch wariantach – original i light – pierwsza może być stosowana do różnych typów pasm, natomiast druga ma lżejszą konsystencję, która idealnie sprawdza się do cienkich i delikatnych fryzur.\nJakie produkty Moroccanoil wybrać?\nJeśli chodzi o produkty do pielęgnacji włosów, powinny być dopasowane do ich rodzaju. Moroccanoil oferuje różne serie kosmetyków, które poza olejem arganowym zawierają inne składniki aktywne o uzupełniających właściwościach.\nLinia Hydration jest dedykowana pasmom suchym i zapewnia im intensywne nawilżenie. Moisture Repair to kosmetyki, które odżywiają i regenerują włókna osłabione i zniszczone.\nNie może zabraknąć także produktów zwiększających objętość (seria Volume) oraz wygładzających i niwelujących puszenie się włosów (seria Smooth).\nMoroccanoil Kosmetyki do stylizacji włosów - Trena.pl Zadbaj o piękne włosy. Wybierz nasze fryzjerskie kosmetyki do włosów Moroccanoil, takie jak maski czy mgiełki do włosów. Wysoka jakość i dobre ceny.


Najgroźniejsi pedofile. Można sprawdzić, czy mieszkają koło nas - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nNajgroźniejsi pedofile. Można sprawdzić, czy mieszkają koło nas\nOpublikowano: pon, 1 sty 2018 18:54 2018-01-01T17:54:00.000Z\nWiadomości Od dziś każdy może zobaczyć dane i wizerunki najgroźniejszych pedofilów i gwałcicieli. Sprawdziliśmy, czy na liście przestępców seksualnych są mieszkańcy Płocka.\nOd dziś każdy może zobaczyć dane i wizerunki najgroźniejszych pedofilów i gwałcicieli. Sprawdziliśmy, czy na liście przestępców seksualnych są mieszkańcy Płocka.\nOd 1 stycznia 2018 r. resort sprawiedliwości wzorem innych państw, m.in. Stanów Zjednoczonych publikuje nazwiska, dane i zdjęcia najgroźniejszych pedofilów i gwałcicieli.\n– Prawo do ochrony naszych dzieci stawiamy ponad anonimowość przestępców – słowa Zbigniewa Ziobry, ministra sprawiedliwości prokuratora generalnyego cytuje biuro prasowe resortu.\nW Nowy Rok do sieci trafił rejestr z danymi pedofilów i gwałcicieli. Zbiór składa się z dwóch części – ogólnodostępnej i z ograniczonym dostępem. Z tej pierwszej bazy mogą korzystać wszyscy, z tej drugiej - śledczy, przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości, a także instytucje zajmujące się opieką nad dziećmi (np. dyrektorzy szkół, którzy chcą zatrudnić daną osobę, muszą sprawdzić, czy jej nazwisko nie figuruje w rejestrze).\nRejestr ma pozbawić anonimowości osoby, które dopuściły się tego rodzaju przestępstw. Obok nazwiska i innych danych widnieje informacja o miejscowości, w której aktualnie przebywają, a także o popełnionym przestępstwie. - Po wyjściu z więzienia taki przestępca ma być pod stałą kontrolą, aby wszyscy wiedzieli, że jest ich sąsiadem – mówi Zbigniew Ziobro.\nW ogólnodostępnym rejestrze znalazło się blisko 770 nazwisk. Są to głównie pedofile, którzy zgwałcili dzieci poniżej 15. roku życia i sprawcy gwałtów popełnionych ze szczególnym okrucieństwem, a także stręczyciele.\nSprawdziliśmy, czy w rejestrze znaleźli się płocczanie. Na liście nie ma obecnie mieszkających w Płocku gwałcicieli i pedofilów, ale znalazł się w niej pochodzący z Płocka 39-latek, skazany m.in. za zmuszanie do prostytucji. Jego podobizna widnieje też na policyjnej stronie poszukiwanych przestępców. Ostatni adres zamieszkania to blok przy Słowackiego w Płocku.\nRejestr można przejrzeć w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości:>>


Mały geniusz Geopuzzle Układ Słoneczny – gra\nDzięki puzzlom z Układem Słonecznym możesz poznać wszystkie krążące wokół Słońca planety. Puzzle mają duży format 50x70 cm i są dwustronne. Na przodzie puzzli znajduje sią Układ Słoneczny z ciekawymi informacjami o Słońcu i planetach. Z tyłu puzzli przedstawiono sklepienie niebieskie z mapą północnej i południowej półkuli oraz znaki zodiaku i wszystkie gwiazdozbiory z nazwami po polsku i po łacinie....\nMały geniusz Dinozaury – gra\nPuzzle mają duży format i są dwustronne. Na przodzie puzzli znajdziesz dinozaury i poznasz wiele ciekawostek z ich życia. Dowiesz się na przykład, który z nich był najszybszy czy najsilniejszy. Odkryjesz tajemnice kolców charakterystycznych dla dinozaurów pancernych i dowiesz się, dlaczego niektóre dinozaury roślinożerne były takimi olbrzymami. Z tyłu puzzli przedstawiono natomiast krok po kroku historię...\nKarty do gry Piatnik 1 talia, Artystyczne detale – gra\nNa 54 awersach niezwykłe detale ukazujące geniusz sławnych malarzy, m.in. Leonardo da Vinci, Vincenta van Gogha czy Claude'a Monet. Talia składa się z plastikowanych kart o wymiarach 63 x 88 mm.\nQuiz Dinozaury i człowiek pierwotny – gra\nMały Geniusz Quiz Dinozaury i Człowiek Pierwotny to wspaniała gra, dzięki której cofniemy się do prehistorii. Quiz został przygotowany na podstawie programu nauczania w szkole podstawowej. Jest on podzielony na trzy poziomy trudności. Quiz dostarcza wiedzy odnośnie dinozaurów, morskich i latających gadów oraz hominidów. Zawartość: - plansza - 4 pionki - spinner - 48 kart z pytaniami - żetony i odznaki Wiek...\nIngenious – gra\nKlasyczny familijny Geniusz w wersji Black: z większą planszą, ale też plastikowymi komponentami (płytki i stojak) oraz osobnymi planszetkami z torami punktacji dla każdego gracza! Zawartość: 1 plansza 120 płytek 1 woreczek na płytki 4 stojaki na płytki 24 znaczniki punktacji 4 tory punktacji instrukcja


PROGRAM TRENINGOWY „PERFECT 10″ – Wydarzenia\n2 tygodnie temu Odzież militarna\n2 tygodnie temu Czy spalacze tłuszczu rzeczywiście muszą być drogie?\n4 tygodnie temu Jak odzyskać pieniądze cz.3\nDom Zdrowie i Uroda PROGRAM TRENINGOWY „PERFECT 10″\nPROGRAM TRENINGOWY „PERFECT 10″\nSystem super częstych treningów nosi nazwę „Perfekt 10″ dlatego, że Chad Waterbury chciał podkreślić, że wybrane grupy mięśniowe mamy trenować na 10 treningach tygodniowo. Oczywiście, do takiej częstotliwości treningów dochodzimy stopniowo.\nOprócz dużej częstotliwości treningów program treningowy „Perfect 10″ cechuje się bardzo dużą różnorodnością: ćwiczenia zmieniamy co trening (w każdym z czterotygodniowych cykli). Stale zmieniamy liczbę serii i powtórzeń, dochodząc w ostatnim tygodniu do gigant serii z 50 powtórzeniami. Zmieniamy też długość przerw i wielkość obciążenia.\nTygodnie od 1. do 4. to przygotowanie organizmu i trening na wzrost jego wydolności. Tygodnie od 5. do 8. to prawdziwa „jazda”. Treningi robimy 2 razy dziennie i dochodzimy do 10 treningów tygodniowo oraz… serii z 50 powtórzeniami Stymulujemy więc wszystkie typy włókien mięśniowych, od szybko kurczliwych, po te najbardziej wytrzymałościowe, wolno kurczliwe. Totalna hipertrofia, ale szczególną uwagę zwracajmy na regenerację, aby nie dopuścić do przetrenowania układu mięśniowego lub nerwowego.\nWYTYCZNE DO TRENINGÓW OD 1. DO 4. TYGODNIA\nWybieramy 1 lub 2 grupy mięśniowe, do których będziemy stosować program treningowy „Perfect 10″. Następnie do tej grupy lub tych grup dobieramy po jednym ćwiczeniu na każdy dzień treningu.\nProgram jest zaplanowany w mikrocyklach treningowych na 7 dni.\nUwaga! Po każdym treningu wybranych grup robimy stretching.\nStosujemy system treningów: 1-0-1-0-1-0-0 (dzień z treningiem, dzień bez treningu, dzień z treningiem, dzień bez treningu, dzień z treningiem, dwa dni bez treningu).\nLiczba serii 6 3 5\nLiczba powtórzeń w serii 3 10 5\nDługość przerwy między seriami 70 s 120 s 90 s\nStosowane ciężary 6 RM* 12RM** 8 RM***\n* 6RM oznacza, że obciążenie musi być takie, z jakim możemy wykonać maksymalnie 6 powtórzeń w serii.\n** 12RM oznacza, że obciążenie musi być takie, z jakim możemy wykonać maksymalnie 12 powtórzeń w serii.\n*** 8RM oznacza, że obciążenie musi być takie, z jakim możemy wykonać maksymalnie 8 powtórzeń w serii.\nStosujemy system treningów: 1-1-1-0-1-0-0 -trzy dni z treningiem, dzień bez treningu, dzień : treningiem, dwa dni bez treningu).\nLiczba serii 7 2 4 6\nLiczba powtórzeń w serii 3 25 10 5\nDługość przerwy między seriami 90 s 180 s 120 s 90 s\nStosowane ciężary 6RM 28RM 12RM 8RM\nStosujemy system treningów: 1-1-1-0-1-1-0 :trzy dni z treningiem, dzień bez treningu, dwa dni z treningiem, dzień bez treningu).\nLiczba serii 8 2 5 7 2\nLiczba powtórzeń w serii 3 25 10 5 25\nDługość przerwy między seriami 70 s 180 s 120 s 90 s 180 s\nStosowane ciężary 6RM 28RM 12RM 8RM 28RM\nStosujemy system treningów: 1-0-1-0-1-0-0 dzień z treningiem, dzień bez treningu, dzień z treningiem, dzień bez treningu, dzień z treningiem, dwa bez treningu).\nLiczba serii 3 3 2\nLiczba powtórzeń w serii 3 8 12\nStosowane ciężary 5RM 12RM 15RM\nWYTYCZNE DO TRENINGÓW OD 5. DO 8. TYGODNIA\nOd 5. do 8. tygodnia robimy 2 treningi dziennie. Zaczynamy też robić serie do całkowitego wyczerpania mięśniowego. Czas dzielący trening wcześniejszy od późniejszego powinien wynosić co najmniej 6 godzin. Stosujemy masaże lodowe według zaleceń. Na każdą grupę mięśniową wybieramy jedno ćwiczenie na każdy dzień, co oznacza, że na rannym i wieczornym treningu wykonujemy to samo ćwiczenie, zmieniając pozostałe parametry.\nStosujemy system treningów: 2-0-2-0-2-0-0 (dzień z dwoma treningami, dzień bez treningu, dzień z dwoma treningami, dzień bez treningu, dzień z dwoma treningami, dwa dni bez treningu).\ntrening późniejszy Poniedz. Środa Piątek\nLiczba serii 3 3 1\nLiczba powtórzeń w serii 8 5 12\nDługość przerwy między seriami 120 s 90 s serie robimy do wyczerpania mięśniowego\nStosowane ciężary 12RM 8RM 12RM\nmasaż lodowy masaż lodowy\nStosujemy system treningów: 2-1-2-0-2-1-0 (dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień z dwoma treningami, dzień bez treningu, dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień bez treningu).\nLiczba serii 4 2 3 4 2\nLiczba powtórzeń w serii 3 25 12 3 25\nDługość przerwy między seriami 70 s 180 s 90 s 70 s 180 s\nStosowane ciężary 5RM 28RM 15RM 6RM 28RM\ntrening późniejszy Poniedz. Wtorek Środa Piątek Sobota\nLiczba serii 4 - 4 1 -\nLiczba powtórzeń w serii 8 - 5 15 -\nDługość przerwy między seriami 120 s - 90 s serie robimy do wyczerpania mięśniowego -\nStosowane ciężary 12RM - 8RM 15RM\nmasaż lodowy - masaż lodowy masaż lodowy\nStosujemy system treningów: 2-1-2-1-2-1-0 (dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień bez treningu).\nLiczba serii 3 2 3 2 3 2\nLiczba powtórzeń w serii 8 25 3 25 3 25\nDługość przerwy między seriami 90 s 180 s 70 s 180 s 70 s 180 s\nStosowane ciężary 10RM 28RM 5RM 28RM 5RM 28RM\ntrening późniejszy Poniedz. Wtorek Środa Czwartek Piątek Sobota\nLiczba serii 2 - 3 - 1 -\nLiczba powtórzeń w serii 20 - 12 - 10 -\nDługość przerwy między seriami 120 s - 90 s - serie robimy do wyczerpania mięśniowego -\nStosowane ciężary 24RM - 15RM - 10RM -\nmasaż lodowy - masaż lodowy masaż lodowy -\nCały tydzień bez treningów!\nStosujemy system treningów: 2-1-2-1-2-2-0 (dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień z dwoma treningami, dzień z jednym treningiem, dzień z dwoma treningami, dzień z dwoma treningami, dzień bez treningu).\nLiczba powtórzeń w serii 5 25 3 25 10 25\nDługość przerwy między seriami 70 s 180 s 70 s 180 s 120 s 180 s\nStosowane ciężary 7RM 28RM 5RM 28RM 12RM 28RM\nLiczba serii 2 - 2 - 6 1\nLiczba powtórzeń w serii 15 - 20 - 3 50\nDługość przerwy między seriami 120 s - 180 s - 90 s -\nStosowane ciężary 18RM - 22RM - 5RM 50RM\nmasaż lodowy - masaż lodowy masaż lodowy masaż lodowy\nTagiPERFECT 10 opiniePROGRAM TRENINGOWY PERFECT 10 jak ćwiczyćstretching\nPoprzedni artykuł Fotograf Sebastian Janicki – wywiad cz. 1\nNastępny artykuł Perfect 10 – Nowa, rewolucyjna metoda rozwoju umięśnienia\nOdzież militarna tylko dla wojska? Jeśli kiedykolwiek interesowała Cię tematyka militariów…\nJak odzyskać pieniądze cz.3\nUGODA LEPSZA NIŻ WALKA Michał Skubiszewski prawnik, PROFIT system Na każdym etapie postępo…\nLubimy być oryginalni, lubimy wyróżniać się spośród innych. Czasami robimy wszystko, by ta…\nO swój układ oddechowy powinno dbać się na każdym kroku. W przeciwnym razie można bardzo t…\nCo to jest drukarnia? Część II\nNa kłopoty detektyw lub mecenas cz.6\nŚciany – encyklopedia cz. 4\nWskazówki dotyczące wykonywania zdjęć z lampą błyskową\nOstatnia podróż autostopem cz.2\n10 sposobów na przyspieszenie Androida cz.1 – Wydarzenia: […] 1 minutę temu 10 sposobów na przyspieszenie Androida cz.2 […]...\n10 sposobów na przyspieszenie Androida cz.2 – Wydarzenia: […] 1 minutę temu 10 sposobów na przyspieszenie Androida cz.3 […]...\nCo to jest drukarnia? – Dzień Dobry: […] Zobacz – Część II […]...\nRok Wentyla cz.1 – Wydarzenia: […] 1 minutę temu Rok Wentyla cz.2 […]...\nkulturystyka autostop zabójstwo autostop autostop przygody autostopowicze niebezpieczeństwo Android łydki strongman Sebastian wenta Elewacja Beton komórkowy Blacha płaska na elewację suporeks siporeks ceramika poryzowana Czyszczenie elewacji Docieplenie wieńca ŚCIANY JEDNOWARSTWOWE ceramika zwykła Cienkie spoiny gazobeton porobeton właściwości betonu komórkowego Ceramika Budowlana Bonie\nAndroid autostop autostopowicze niebezpieczeństwo autostop przygody autostop zabójstwo Beton komórkowy Blacha płaska na elewację Bonie Ceramika Budowlana ceramika poryzowana ceramika zwykła Cienkie spoiny co się znajduje w torbie fotograficznej co to jest perfect 10 Czyszczenie elewacji częstotliwość treningu siłowego Docieplenie wieńca Elewacja Energooszczędność fotografia makro fotografia owadów gazobeton intensywny trening siłowy jak ćwiczyć perfect 10 kulturystyka Masaż lodowy perfect 10 PERFECT 10 opinie porobeton program na siłownie PROGRAM TRENINGOWY PERFECT 10 jak ćwiczyć Sebastian wenta siporeks stretching strongman suporeks tempo wykonywania powtórzeń trening perfect 10 trening z obolałością mięśniową Wentylacje w ścianach wymarzony zestaw fotograficzny właściwości betonu komórkowego łydki ŚCIANY DWU I TRÓJWARSTWOWE ŚCIANY JEDNOWARSTWOWE


Pierwsze miejsce w prezentowanym we wtorek w radiowej Trójce „Polskim Topie Wszech Czasów” zajęła piosenka „Kocham wolność” Chłopców z Placu Broni. Stało się tak dzięki akcji zorganizowanej na fanpage’u „Ratujmy Trójkę” zrzeszającym słuchaczy niezadowolonych z ostatnich zmian w rozgłośni.\nAkcję głosowania na „Kocham wolność” ogłoszono na fanpage’u „Ratujmy Trójkę” 17 kwietnia. - Pokażmy, że jesteśmy wyjątkowo zmobilizowaną i zjednoczoną grupą słuchaczy, którzy nie odwrócą się od Trójki tylko dlatego, że nowy Zarząd zapowiada i przeprowadza w niej zmiany! To ważne, abyśmy w tym wyjątkowym czasie byli w stanie porzucić swoje prywatne preferencje i faworytów. Dziś liczy się nasza jedność! - wyjaśnił administrator fanpage’a. - Istotne, abyśmy głosowali na ten JEDEN JEDYNY utwór, bo dzięki temu ma on szansę wyprzedzić inne i znaleźć się na samym TOPIE - zachęcał.\nFanpage „Ratujmy Trójkę” działa od początku br., tuż przed wejściem w życie tzw. małej nowelizacji ustawy medialnej, w efekcie której zmieniły się zarządy i rady nadzorcze mediów publicznych (nowe powołał minister skarbu państwa). Z Trójki odeszła poprzednia dyrektor Magda Jethon, powołana na to stanowisko Paulina Stolarek-Mara zrezygnowała po miesiącu, natomiast od początku kwietnia dyrektorem jest Adam Hlebowicz, a jego zastępczynią Sylwia Krasnodębska. Od lutego poranny „Salon polityczny Trójki” zamiast Marcina Zaborskiego prowadzi Paweł Lisicki, natomiast w marcu zwolniono ze stacji Jerzego Sosnowskiego.\nPod koniec marca na profilu wystosowano apel do prezes Polskiego Radia Barbary Stanisławczyk o cofnięcie zmian w Trójce. Petycję podpisało ponad 41 tys. osób.\nWe wtorek przez cały dzień w Trójce emitowany był „Polski Top Wszech Czasów”, złożony ze 100 piosenek wybranych przez słuchaczy stacji. Na pierwszym miejscu znalazła się właśnie „Kocham wolność” Chłopców z Placu Broni, która w zeszłorocznym zestawieniu była na 27. pozycji.\nFanpage „Ratujmy Trójkę” ma obecnie 45 tys. użytkowników.\nDołącz do dyskusji: Słuchacze niezadowoleni ze zmian w Trójce wywindowali „Kocham wolność” na szczyt „Polskiego Topu Wszech Czasów”\nChyba każdy wie,że telewizją kodowców jest tvn24 a stacją radiową właśnie trójka. Lewactwo w tych mediach sączy się dużymi dawkami, lecz lewicowe komuszki właśnie tego potrzebują.\nWidać, że pan/i ssss dawno trójki nie słuchał/a.... Lewactwo pana Lisickiego w szczególności poraża....\n'Kocham Wolność' w zeszłym roku zajmowało 24 pozycję, a nie 27.\nSłuchacze Trójki to jacyś dziwni bardzo są, protestują zawsze gdy ktoś psuje ich Radio.\nByłem na Myśliwieckiej gdy rządził Laskowski, byłem za Sobali, teraz też pójdę.\nTo taka nowa świecka tradycja, kiedyś praprawnuki zaniosą mnie tam, a ja drżącą ręką będę wygrażał laską i seplenił ŁAPY PRECZ OD TRÓJKI !!! - DOTYCZY POLITYKÓW, bo te pierdo...e szuje nigdy Jej nie odpuszczą.\n"Jarek" przejmie się tą infantylną akcją tak samo, jak "Pani Magda" przejmowała się protestami ws. Kordowicza, CSM, marnych miejsc wartościowych audycji autorskich w ramówce (skutkiem - odejścia Miki i Kosiaka). Top i... po Topie. Mamy kolejny dzień z reszty życia słuchaczy. Było, minęło, a Trójka na równi pochyłej nie od ostatnich wyborów... lecz od prawie 16 lat.