kwietnia 2021 | Swedish Princesses\nPhoto: Kungahuset.se / The Royal Court, Sweden\nByłem bardzo młody, kiedy przejąłem stery, miałem zaledwie 27 lat, a potem prawie zawsze byłem najmłodszy na wszystkich spotkaniach i na wszystkich obiadach. Teraz jest odwrotnie, teraz jestem prawie zawsze najstarszy. - król w wywiadzie dla Värvet z okazji 75 urodzin.\nO godzinie 10:20, 30 kwietnia 1946 roku, w Pałacu Haga w Solnej dało się słyszeć donośny płacz na świat przyszło piąte dziecko Następcy Tronu. Dwór królewski w Szwecji z ogromną ulgą przyjął narodziny małego księcia. Po czterech dziewczynkach, na świat przyszedł chłopiec, spadkobierca szwedzkiego tronu. Radość z narodzin syna była ogromna, starsze siostry, księżniczki Birgitta, Margaretha, Desiree i Christina cieszyły się z narodzin braciszka, którego mogły wozić w wózku i przebierać niczym lalkę. Księżniczka Birgitta dokładnie pamieta dzień narodzin brata: Nic, nigdy więcej nie sprawiło, żebym czuła tak zdezorientowana jak wtedy. Nenne [niania dzieci Ingrid Björnberg] i nas wszystkie, cztery dziewczyny, odesłano [do hotelu] Siljansvägen Borg [w Rättvik, Dalarna]. Nenne dostała telefon z domu. Kiedy wróciła cała promieniała na twarzy i podrzuciła Titti [księżniczkę Christinę] z radości pod sam sufit. Potem powiedziała, że moja matka urodziła chłopca. Księżniczka przyznaje, że nigdy wcześniej i później nie była świadkiem takiej radości jaka ogarnęła innych gości hotelowej restauracji. Nigdy nie słyszałam takiego hałasu. Starsi ludzie krzyczeli, płakali i skakali. Do tej pory nie spotkałyśmy się z czymś takim. Dziewczynki nie były świadome, że z bliska przyglądają się historycznemu wydarzeniu. Kiedy siedziałyśmy przy stole pani podeszła do naszego stolika, płakała, pociągnęła nosem i pogratulowała mi narodzin brata. Wypowiedziała słowo "brat" tak słodko jakby jadła karmel, gdy ponownie zapłakała wyglądała tak dziwnie. Mam brata, dlaczego przez to płakała? Byłyśmy tam wszystkie cztery i zastanawiałyśmy się co się dzieje, nie doszło do nas, że był to tak bardzo niezwykły moment, że mama urodziła chłopca, miała przecież już nas. Czasem ukradkiem patrzyłyśmy na siebie i potrząsałyśmy głowami, byłyśmy śmiertelnie zażenowane i całkowicie niewzruszone.\nNowa technika umożliwiła księżnej Sybilli wysłuchanie Te Deum za pośrednictwem radia. Z synkiem na piersi ze wzruszeniem słuchała słów arcybiskupa Eidema i kapelana królewskiego Bokandera. Nawet w Pałacu Haga było słychać 87 wystrzałów armatnich, które wystrzelono w samo południe ze wszystkich szwedzkich jednostek wojskowych rozlokowanych nie tylko w Szwecji, ale i na całym świecie. Wiosnę i lato 1944 rodzina spędziła wspólnie. Książę Gustaf Adolf poświęcił dużo czasu córkom i synowi godzinami wożąc najmłodszą pociechę w wózku i ganiając córki po parku. Było to niemal niespotykane, książęca para wyznawała doktrynę dzieci nie można zepsuć. Dlatego też zaraz po narodzinach małym księciem zajęła się niania. Carl Gustaf oczywiście nie zachował żadnych wspomnień o ojcu. W domu nikt nie poruszał tematu katastrofy, ani nie wspominał zmarłego następcy tronu. Carl Gustaf poznał prawdę o śmierci ojca przypadkiem w wieku siedmiu lat, a wyobrażenie o ojcu kreował sam na podstawie zdjęć z rodzinnego albumu.\nPost udostępniony przez Royalty Thru The Ages (@royaltythrutheages)\nPierwsze lata dzieciństwa dzielił między Pałac Haga a Zamek Królewski. Wychowywałem się [...] na Zamku Królewskim, odkąd miałem cztery czy pięć lat. Potem mieszkałem w południowym skrzydle z matką i czterema siostrami w… tak, szczerze mówiąc, szalenie nudnym mieszkaniu. Tak naprawdę składał się tylko z jednego, długiego korytarza jak w hotelu, z drzwiami po każdej stronie, za którymi znajdowały się nasze pokoje. Moja mama mieszkała w pokoju z dwoma małymi oknami wychodzącymi na Muzeum Narodowe. Obecna prywatna jadalnia, której ściany pokryto czerwoną farbą była niegdyś gabinetem króla Gustafa III. Jednak w dzieciństwie Carla Gustafa stanowiła jego bawialnię w swoim czasie miałem tutaj swój pociąg elektryczny, a także stół do ping ponga, więc to był mój pokój zabaw i wielu moich przyjaciół uważało za bardzo ekscytujące odwiedzać mnie właśnie tutaj i bawić się tym pociągiem. Po przeprowadzce na Zamek Królewski król Gustaf Adolf wziął na siebie edukację i przygotowanie wnuka. W 1950 roku zmarł pradziadek Carla Gustafa, Gustaf V, co oznaczało, że mały książę w wieku zaledwie czterech lat został bezpośrednim następcą tronu. Gustaf Adolf miał wtedy 67 lat i obawiał się, że może umrzeć zanim wnuk osiągnie 18 rok życia i będzie w stanie przejął koronę. Fakt ten skomplikował losy księcia Bertila, który poświecił monarchii swoja przyszłość i możliwość wcześniejszego zbudowania domu i rodziny z ukochaną Lilian Creig. Bertil był ostatnim z synów króla, który miał prawa do tronu. Reszta jego braci straciła już tytuły po zawarciu ślubów z niżej urodzonymi kobietami. Cała nadzieja spoczęła na Bertilu. Książę zrezygnował ze ślubu z ukochaną, jednak nigdy nie zakończył z nią związku. Finalnie poślubił Lilian w grudniu 1976 roku, król Carl Gustaf w ramach podziękowania za wieloletnie wsparcie i miłość dokonał bezprecedensowej decyzji. Nie tylko pozwolił wujowi zachować tytuł, ale nadał go również Lilian, która była rozwódką.\nO ile dorastanie z siostrami, było pełne beztroski i rozpieściło małego Gustafa, o tyle czas spędzany z dziadkiem był pełen ważnych lekcji. Król okazał się surowym nauczycielem, ale również sprawiedliwym rozjemcą sporów rodzeństwa. Dobrze pamiętam, że dziadek powiedział mi kiedyś, że „życie należy przeżywać z pewną dozą humoru”. Jeśli przyjmiesz to z odrobiną humoru, lepiej poradzisz sobie w trudnych sytuacjach. Nawet surowe zasady jakimi kierował się król nie pomagały w okiełznaniu małego księcia. Teraz dokładnie widać, że tą niesforność odziedziczyły po nim córka Madeleine i wnuczka Leonore. Mały Carl Gustaf uwielbiał robić wszystko na przekór, a członkowie dworu uważali go za najbardziej zepsute dziecko z piątki rodzeństwa. Podczas jednej sesji dla szwedzkiej prasy, mały książę pokazał się w jak najlepszym świetle chowają się przed fotografami, robiąc głupie miny, rzucając w nich zabawkami i biegając, aż fotoreporterzy stracili cierpliwość i zrezygnowali z robienia zdjęć księciu. Późnej takie sytuacje powtarzały się sporadycznie. W 1950 roku podczas kręcenia programu o rodzinie królewskiej, Holmquist (zajmujący się reżyserią programu) nie mógł poradzić sobie z przyszłym królem. Finalnie straciwszy cierpliwość wcisnął mu misia w ręce i ryknął Baw się! Na miłość boską! Baw się!. Nieco wystraszony chłopiec wziął misia i resztę czasu spędził grzecznie na swoim miejscu. W 1951 roku Szwedzi byli świadkami jak księżna Sybilla daje synowi klapsa po tym jak wchodząc na pokład statku pokazywał wszystkim na około język. W tym samym roku kręcono nowy program o rodzinie królewskiej. Pech chciał, że zastali księcia w złym humorze. Reżyser postanowił nastraszyć księcia i stwierdził, że jeśli maluch nie będzie współpracował ubiorą go w żółto-niebieski strój. Nagle książę zaczął słuchać wszystkich naokoło i bawić się przygotowanymi zabawkami.\nEdukacja dla młodego księcia nie była łatwa, jak wiadomo cierpi na dysleksję, stąd już w młodości unikał publicznych wypowiedzi, a do przemówień przygotowywał się bardzo długo. Jak przyznał po latach Jeśli nic nie mówię, jest źle, a jeśli coś powiem jest jeszcze gorzej. Miał problem z płynnością wypowiedzi i podczas publicznych wystąpie jąkał się. W związku z tym zatrudniono nie tylko logopedę, ale i psychiatrę. Pomimo problemów król opanował biegle angielski, niemiecki i francuski. Skończył historię, socjologię, politologię, prawo finansowe, a także ekonomię na Uniwersytecie w Uppsali. Poza tym przez dwa i pół roku pobierał wojskową edukację, a w 1968 roku został oficerem. Od najmłodszych lat interesował się sportem, wielokrotnie brał udział w wyścigu Wazów, nie opuścił także żadnych Igrzysk Olimpijskich. Zawsze chciał być traktowany jak inni, nie lubił się wyróżniać, chciał ubierać się jak inni uczniowie i spędzać czas tak jak oni. Było to możliwe dopiero pod koniec lat '60 kiedy razem z kilkoma kolegami wynajął skromne mieszkanie studenckie. Stare meble i obskurne ściany nie wyglądały zadowalająco jednak dawały namiastkę wolności. Po raz pierwszy w swoim życiu mógł tak jak inni młodzi mężczyźni w jego wieku, wychodzić wieczorami do pubu albo klubu. Warunki były jednak tak słabe, że książę z kolegami przywiózł meble z... Zamku Królewskiego - żółtą jedwabną kanapę, trochę postrzępiony dywan i orientalną komodę z antykami - srebrnymi świecznikami.\nPrzełom lat '60 i '70 upływał pod względem edukacji, kariery wojskowej i podróży. Swobodny, jak na godzenie studiów i służby wojskowej z posiedzeniami rządu, etap w życiu księcia przerwał pogarszający się stan zdrowia jego dziadka. Nikt nie spodziewał się, że monarcha dożyje tak sędziwego wieku, jednak kiedy nadszedł jego koniec wszyscy byli zszokowani. Na oczach Szwecji kończyła się pewna epoka. Książę Carl Gustaf miał już co prawda 27 lat, jednak liczył, że czeka go jeszcze co najmniej kilka lat względnej wolności, które mógłby poświęcić na podróże i lepsze poznanie nowej dziewczyny, Sylvii. W nocy z 17 na 18 sierpnia król Gustaf VI Adolf dostał silnego krwotoku z powodu pęknięcia wrzodu. Jak twierdzą świadkowie w drodze do samochodu mógł jeszcze chodzić, więc wszyscy byli dobrej myśli. Monarcha udał się do szpitala w Helsingborgu, tam 21 sierpnia przeszedł trwający trzy godziny zabieg. Zaraz po przebudzeniu król poprosił o gazety aby sprawdzić co napisano o jego chorobie. Niestety stan króla się nie poprawiał, książę Carl Gustaf wrócił z Sofiero. 4 września podczas nadzwyczajnego posiedzenia rządu przejął obowiązki swego dziadka.\n15 września o godzinie 15.00 lekarze nie mogli już nic zrobić. Król zmarł pięć godzin późnej o 20.35. Carl Gustaf opuszczając szpital pod którym czekali dziennikarze usłyszał Umarł król! Niech żyje król!. Kolejne dni płynęły jeden po drugim przynosząc coraz to nowe zmiany w życiu młodego króla. Nie mógł już zasięgnąć rady dziadka, miał za to szereg doradców i wsparcie ukochanego wuja Bertila, cioci Lilian i Silvii Sommerlath. W młodej tłumaczce zakochał się od pierwszego wejrzenia podczas otwarcia IO w Monachium w 1972 roku. Silvia Sommerlath pracowała tam jako hostessa, a książę wypatrzył ją przez lornetkę. Obłsugując gości Silvia poczuła na sobie czyjś wzrok, kiedy się odwróciła zauważyła młodego mężczyznę kilka rzędów wyżej przyglądającego się jej przez lornetkę. Istnieje pięć wersji pierwszego spotkania pary królewskiej, a nawet trojka ich dzieci nie wie, jak dokładnie do niego doszło. Jedno jest pewne To była miłość od pierwszego wejrzenia - mówi król. Królowa Silvia dokładnie pamięta ten dzień, co opisała w jednym z wywiadów:\nBardzo dobrze pamiętam, kiedy zeszłam na dół 26 sierpnia 1972, o godzinie trzeciej po południu. Następnie rozpoczęła się inauguracja. Byłam w drodze do mojej sekcji, kiedy zatrzymałam się, bo czułam, że ktoś mi się przygląda. A kiedy się odwróciłam zobaczyłam, że jakiś mężczyzna obserwuje mnie przez lornetkę. Dzieliły nas tylko dwa metry. To było bardzo zabawne, więc tylko się roześmiałam. Następnie wróciłam na swoje miejsce, które również znajdowało się tym sektorze. Siedziały tam wielkie gwiazdy, dygnitarze, członkowie rodzin królewskich, w tym Następca Tronu Szwecji. Wyglądał bardzo sympatycznie. Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam była lornetka, potem wielki, wielki uśmiech. Odłożył lornetkę i pierwszy raz się zobaczyliśmy. Śmiał się tak jak i ja. Sam pewnie myślał, że to trochę śmieszne, a także niezwykłe. Księżniczka Birgitta jak i książę Bertil i Lilian Creig byli świadkami pierwszych spotkań pary. Kiedy CG podzielił się z wujkiem wątpliwościami, czy zaprosić hostessę na kolację, książę miał stwierdzić: Powinieneś wziąć ze sobą kogo chcesz do chol***. Niedługo po tym książę zakończył swój związek Liv Porjé i krótkotrwały romans z Lone Østergård. A Silvia zerwała z Wilk'iem Auler. Znajomość pary rozwijała się przez kolejne trzy lata i zaowocowała zaręczynami w marcu 1976 roku i ślubem 19 czerwca tego samego roku.\nPost udostępniony przez Swedish Royals👑❤ (@swedens.royal.family)\nPo dziś dzień królewska para najbardziej uwielbia letnie dni, kiedy tylko we dwójkę (w towarzystwie dyskretnych ochroniarzy) mogą udać się w wycieczkę samochodową. Siadanie za kierownicą samochodu król uważa za kwintesencję wolności. Wspaniale jest prowadzić samochód, to najlepsze co znam. Dla mnie to wolność, kontroluję, gdzie jadę i co robię. W pierwszych latach jeździliśmy ze Sztokholmu do Sainte-Maxime we Francji, gdzie odziedziczyliśmy dom po księciu Bertilu. Ale z biegiem lat zaczęliśmy wybierać coraz większe objazdy, coraz dłuższe trasy, zatrzymując się w różnych miejscach w Europie. Szukamy różnych pięknych zamków, hoteli widoków, winnic, wszystkiego co jest interesujące. Czasami zdarza się, że tak naprawdę nie wiemy, gdzie jesteśmy.\nW 1975 r. weszła w życie nowa forma rządów, dzięki której funkcja króla została w dużej mierze przekształcona w zadania reprezentacyjne i ceremonialne. Monarcha tracił prawo do powoływania rządu i uczestniczenia w podejmowaniu decyzji dotyczących polityki wewnętrznej. Król został również pozbawiony możliwości nadawania tytułów szlacheckich bez konsultacji z rządem. Jednak jako głowa państwa nadal przyznaje szwedzkie odznaczenia państwowe. W związku z nową formą rządów królowi przyznano prawo głosu; prawo, z którego jednak nie korzysta.\nPost udostępniony przez @emilnilsson.se\nMonarcha jest znany z dbania o ochronę środowiska, swojej miłości do lasów i spędzania czasu na świeżym powietrzu. Pasję łowienia ryb dzieli ze swoim serdecznym przyjacielem norweskim królem Haraldem. Monarchowie na przestrzeni lat regularnie spotykali się w okolicach granicy między Szwecją i Norwegią, aby spędzić męski weekend na łowieniu ryb. W 1989 roku król umocnił swoją pozycję jako orędownika ochrony środowiska, poprzedziła to ogromna krytyka ze strony szwedzkich i norweskich mediów, które twierdziły, że monarcha przekroczył granicę i wtrącił się w kwestie, które go nie dotyczą. Bowiem podczas podróży do Nowej Zelandii stwierdził, Jeśli Gro Harlem Brundtland [premier Norwegii] nie może zająć się problemami z fokami, zastanawiam się, jak będzie w stanie zająć się Norwegami. Słowa te dotyczyły ostrej debaty na temat brutalnych polowań na foki. Finalnie do szwedzkich mediów trafiły nagrania, które pokazywały, w jaki sposób małe foki były zabijane pałkami, co wywołało wybuchy oburzenia szwedzkich widzów. Król nie odwołał swoich słów czym zainteresowały się również zagraniczne media. Skandal z królem w roli głównej doprowadził do wprowadzenia zakazu pałowania fok jeszcze w 1989 roku i umocnienia pozycji króla. Monarcha uwielbia żeglować i jest znakomitym sternikiem. W ostatnim wywiadzie wspominał spotkanie z księciem Philipem, księciem Karolem i księżniczką Anną, kiedy to spędzili cały dzień żeglując na Bloodhound. Spędzać czas nad wodą uwielbiają również dzieci i wnuki króla. Księżniczka Victoria przyszła na świat w 1976 roku i szybko zaskarbiła sobie uwagę taty, w 1979 roku na świecie pojawił się następca tronu, książę Carl Philip. W wyniku nacisków społeczeństwa i rządu w 1980 roku zmieniono prawo dziedziczenia w wyniku czego to starsza Victoria została następczynią tronu. Ostatnia na świat przyszła księżniczka Madeleine w 1982 roku.\nCarl Gustaf uwielbia swoją pracę, choć już od dawna jest w wieku emerytalnym nie wyobraża sobie, że mógłby ją przerwać. Daje mu ona możliwość nadążania za rozwojem i uczenia się nowych rzeczy. To życie ma jednak swoje wady. Gdziekolwiek się nie pojawia zwraca na siebie uwagę. Jedną z ulubionych plaż króla jest ta na Gotska Sandön, jak wspomina król: Leżałem nad wodą i odpoczywałem. Cudownie było leżeć samotnie na tej niesamowitej plaży. Niestety szybko pojawili się turyści, którzy chcieli rozmawiać, robić zdjęcia. Czułem się jak zwierzę w ZOO. Aby naładować baterie chodzi na spacery do lasu, parku bądź wypływa swoją żaglówką w morze. Uwielbia zajmować się prywatnymi ogrodami w Solliden, w wakacje sam kosi trawę i wraz z królową zajmuje ogródkiem warzywnym. Ulubioną grą karcianą monarchy jest „Gurka”, która przypomina brydża, lubi chipsy, które smakują jak trufle, które zresztą hoduje w Solliden. Jest znany z oszczędności, przez wszystkie lata od koronacji nie przybrał na wadze i ma niemal takie same wymiary, co sprawia, że mundury, które nosi mają już po 20 a nawet 30 lat, opowiada Kerstin Hagsgård, dawna kuratorka w Królewskiej Izbie Wyposażenia Gospodarstwa Domowego. Król sam przechwala się, że na wsi (w Stenhammar) nadal nosi skórzaną kurtkę z czasów szkolnych, którą kupił w 1962. Pasuje tak jak wtedy! - mówił z dumą w wywiadzie. Ostatni rok w związku z pandemią był o wiele spokojniejszy niż poprzednie. Tak naprawdę po raz pierwszy od objęcia tronu w 1973 roku król miał czas, aby zastanowić się nas swoim życiem. Byłem w stanie odpocząć i pomyśleć trochę o tym, co zrobiłem i co chciałbym robić w przyszłości.\nKsiężniczka Madeleine i Chris O'Neill zaszczepieni przeciwko COVID-19\nRzeczniczka dworu poinformowała wczoraj media, że księżniczka Madeleine i jej mąż Chris O'Neill przyjęli szczepionkę na koronawirusa. W Miami na Florydzie, gdzie mieszkają, szczepionki są już dostępne dla wszystkich grup wiekowych. Umożliwi to pierwszą wizytę w Szwecji od ponad półtora roku. Na tą chwilę mówi się, że książęca rodzina przyleci do Szwecji na letnie wakacje, aby spędzić czas z resztą rodziny królewskiej na Olandii.\nNa swoją kolej nadal oczekują księżniczka Victoria i książę Daniel oraz książę Carl Philip i księżna Sofia, jednak obie pary przeszły COVID-19 i jako ozdrowieńcy będą musieli jeszcze trochę poczekać. Początkowo rząd w Szwecji zakładał, że do końca czerwca zaszczepi wszystkich dorosłych. Jednak opóźnienia w dostawach szczepionek opóźniają śmiałe założenia rządu. Może pięć milionów osób zostanie w pełni zaszczepionych do końca pierwszej połowy roku - powiedział szwedzkiej telewizji SVT Richard Bergstrom, koordynator akcji szczepień. Do tej pory w liczącej 10 mln mieszkańców Szwecji jedynie nieco ponad 700 tysięcy osób zostało zaczepionych drugą dawką szczepionki. Wśród nich znalazła się również para królewska.\nH.M. Konungen 70-år. Sångarhyllning på Lejonbacken, Kungliga slottet, 30 april 2016 / kungahuset.se\nWielkimi krokami zbliżają się 75 urodziny króla Carl XVI Gustafa, chociaż pandemia koronawirusa wyraźnie pokrzyżowała plany szwedzkiego dworu królewskiego, zaplanowano uroczystości z zachowaniem wszelkich norm sanitarnych. Uroczystości, które odbędą się już w przyszły piątek rozpoczną się od skromnego przyjęcia podczas, którego król odbierze życzenia oraz prezenty od oficjeli m.in. premiera, przedstawicieli parlamentu czy prowincji. Następnie w południe Szwedzkie Siły Zbrojne oddadzą tradycyjny salut armatni królowi ze Skeppsholmen w Sztokholmie, Kungshall w Karlskronie, Skansen Lejonet w Göteborgu, Kusthöjden w Härnösand i Kvarnängen w Boden. W związku z pandemią zrezygnowano z tradycyjnej zmiany warty z udziałem monarchy i członków szwedzkiej rodziny królewskiej. Ta część uroczystości każdego roku przyciąga wielu Sztokholmczyków i turystów na dziedziniec zamkowy. W związku z rezygnacją z uroczystej zmiany warty po południu król przyjmie przedstawicieli Sił Zbrojnych na Zamku Królewskim.\nKról poprosił również, aby wszyscy chcący złożyć mu życzenia i przekazać prezenty wsparli organizację szwedzkich misji miejskich, których działalność jest bliska sercu króla. Dzięki temu król ma nadzieję, że misje miejskie będą miały okazję pomóc najbardziej potrzebującym ludziom w całej Szwecji. Jak podano w oficjalnym oświadczeniu: W ciągu ostatniego roku ludzie w każdym wieku zwracali się do szwedzkich misji miejskich o wsparcie podczas pandemii. Starsi ludzie mogli odbierać paczki żywnościowe w sposób bezpieczny, młodzi ludzie, którzy odbierali edukację na odległość, ale nie mają w domu Internetu, mogli uczyć się w bezpiecznych pomieszczeniach i zjeść prawdziwy posiłek. Nawiązano wiele nowych kontaktów z młodymi samotnymi rodzicami, którzy stracili pracę podczas pandemii. Misje miejskie pomogły między innymi tym rodzinom w dostarczeniu żywności i odzieży jako dodatkowego wsparcia w nagłych wypadkach. Regularne działania misji miejskich zostały zreorganizowane tak, aby osoby dotknięte ostrą bezdomnością mogły nadal przychodzić do domów w celu otrzymania środków wsparcia, takich jak żywność, odzież, możliwość wzięcia prysznicu i zrobienia prania, a także wsparcie psychiczne i doradztwo. Datki można przekazywać bezpośrednio na specjalnie stworzonej zbiórce: KLIK.\nDwór zachęca również do składania życzeń za pośrednictwem formularza na stronie dworu (klik) oraz przypomina o możliwości wysłania listu na adres:\nKsiążęca para podzieliła się nowymi fotografiami księcia Alexandra, który świętuje dzisiaj piąte urodziny! Dziś świętujemy urodziny naszego uroczego, ciekawskiego i psotnego 5-latka. - napisali na instagramie.\nZgodnie z tradycjami i protokołem dzisiaj w południe Szwedzka Rodzina Królewska uczciła pamięć księcia Edynburga podczas specjalnej ceremonii. Małżonek brytyjskiej królowej był kawalerem Zakonu Serafinów i tradycją w Szwecji jest odprawianie nabożeństwa za zmarłego Rycerza Zakonu Serafinów w dzień jego pogrzebu. Książę Edynbruga otrzymał Order Serafinów 23 czerwca 1954 roku z rąk króla Gustafa VI Adolfa. Dzisiejszą uroczystość poprzedziło bicie dzwonków kościoła Riddarholm w samo południe, a w akcie solidarności z Brytyjską Rodziną Królewską król Carl Gustaf zadecydował o spuszczeniu flagi na Zamku Królewskim do połowy masztu. Jak podano w oświadczeniu zostanie z powrotem poniesiona o godzinie 17.00. Warto zaznaczyć, że taką samą decyzję podjęli również duńska królowa Margrethe, norweski król Harald czy Wielki Książę Luksemburga. Uważane jest to za ogromny gest zarezerwowany dla krewnych, którzy byli blisko panującego monarchy. Opuszczenie flagi w takich okolicznościach ma miejsce bardzo rzadko i tylko na bezpośrednie polecenie monarchy. Ceremonia, jak i nabożeństwo W Sztokholmie odbyły się o godzinie 12.00 w kościele Riddarholm w Sztokholmie. Poprzedziło je uroczyste przeniesienie tarczy Orderu Serafinów z Zamku Królewskiego do Riddarholm. Zgodnie ze zwyczajem rodzina królewska wysłała również wieniec kwiatów do Windsoru.\nOd XVIII wieku herb każdego Rycerza Zakonu Serafinów wisi w kościele Riddarholm. Po śmierci rycerza data jego śmierci jest grawerowana na herbie, który wisi w kościele. Data śmierci jest również ogłaszana na początku ceremonii rozpoczynającej się od dostarczenia tarczy Orderu Serafinów w eskorcie wojskowej z Zamku Królewskie, gdzie następnie zostaje zawieszona wśród broni i tarcz innych zmarłych rycerzy i członków królewskiej rodziny w Riddarholm. Ze względu na trwającą pandemię kościół nie będzie otwarty dla publiczności. Rodzina Królewska tradycyjnie nie bierze udziału w tej ceremonii. Ostatnia z nich miała miejsce niespełna dwa lata temu po śmierci Wielkiego Księcia Jeana z Luksemburga.\nKościół znajduje się na Starym Mieście na wyspie Riddarholmen i stanowi miejsce pochówku szwedzkich władców. Świątynię otaczają kaplice grobowe z XVI wieku. i późniejszych lat. Trumny znajdują się w podziemiach, a pomniki nagrobne w kościele, gdzie można je oglądać odwiedzając kościół. Ostatnią z kaplic zbudowano w latach 1858–1860 dla dynastii Bernadotte. W kryptach spoczywają wszyscy szwedzcy monarchowie począwszy od Gustafa II Adolfa. Dwa wyjątki stanowią królowa Cristina, która spoczywa w Bazylice Św. Piotra w Watykanie i Gustaf VI Adolf, którego pochowano w Mauzoleum przy Pałacu Haga w Solnie.\nDwór królewski podzielił się również fotografiami z oficjalnych wizyt państwowych królowe Elżbiety i księcia Filipa do Szwecji. Podczas wizyty brytyjskiej pary królewskiej w Szwecji w 1956 r. Goście przybyli drogą morską. Kiedy HM Britannia zakotwiczyła na Strömmen, członkowie Zakonu Wazów zakotwiczyli statek, a następnie poprowadzili królową Elżbietę i księcia Edynburga do Logårdstrappan na Zamku Królewskim, w którym czekali król Gustaf VI Adolf i królowa Louise.\nFoto ur Bernadottebibliotekets bildarkiv / kungahuset.se\nW powitaniu brytyjskiej pary królewskiej wzięła udział cała Szwedzka Rodzina Królewska, uwieczniona na rodzinnym zdjęciu udostępnionym przez szwedzki dwór królewski. Od lewej: król Gustaf VI Adolf, księżniczka Margaretha, królowa Elżbieta, książę Wilhelm, królowa Louise, Lord Louis Mountbatten, następca tronu Cark (XVI) Gustaf, książę Filip, książę Bertil, księżniczka Christina, księżna Sibylla, księżniczka Birgitta i księżniczka Désirée.\nNa fotografii wykonanej podczas parady na ulicach Sztokholmu możemy zobaczyć królową Louise w towarzystwie siostrzeńca, księcia Filipa. Królowa Louise była siostrą Alice Battenberg oraz hrabiego Louisa Mountbattena.\nKolejne z dwóch fotografii wykonano 25 maja 1983. W powitaniu królowej i księcia Edynburga wzięli udział para królewska oraz książę Bertil i księżna Lilian. Warto zaznaczyć, że na pokładzie HM Britannia królowa i jej małżonek zorganizowali przyjęcie zwrotne na cześć króla Carla XVI Gustafa i królowej Silvii.\nPogrzeb księcia Edynburga będzie można śledzić w polskiej telewizji na kanałach TVP Info oraz Polsat NEWS i TVN24, jak również w Internecie m.in. na oficjalnym kanale Brytyjskiej Rodziny Królewskiej na YouTube. Ceremonia pogrzebowa rozpocznie się o godzinie 16.00 czasu polskiego.


Home Wiadomości bitcoin Moc obliczeniowa w sieci bitcoina notuje dalsze spadki. Czy odbije się to na kursie?\nz dnia: 06 lipca 2021 dział: Wiadomości bitcointagi: bitcoin, cena bitcoin, kantor bitcoin, kryptowaluty, kurs bitcoin\nW związku z informacją, jaka pojawiła się w ostatnim czasie z której dowiedzieliśmy się, że niektóre prowincje w Chinach zakazały kopania bitcoina mogliśmy obserwować spadek mocy obliczeniowej w sieci tej kryptowaluty. Jak widać na wykresie, spadek z każdym dniem pogłębia się jednak jeszcze bardziej.\nMoc obliczeniowa sieci bitcoina (Ehash/s).\nSpowodowane jest to zamykaniem się kolejnych kopalni, które migrują z Chin, a także tym, że dla niektórych górników wydobycie bitcoina, przy jego aktualnej cenie przestaje mieć ekonomiczny sens. Ceny, które muszą oni płacić za energię elektryczną przewyższają potencjalne zyski, jakie są w stanie wygenerować podczas kopania, a dodatkowo zużywa się sprzęt, który z czasem generuje kolejne koszty. Sumarycznie mogliśmy więc zaobserwować spadek na poziomie ok. 60%, co sprowadziło ten parametr do poziomów, które ostatnio mogliśmy zaobserwować podczas trzeciego kwartału 2019 roku, gdy cena bitcoina oscylowała poniżej 10 tys. dolarów! Im więcej osób jednak rezygnuje z kopania bitcoina, tym więcej pozostaje dla tych, którzy kontynuują ten proces. Ze względu na fakt, że z każdym blokiem może zostać wykopane 6,25 bitcoina, to im większa jest moc obliczeniowa (a więc im więcej górników konkuruje o wydobycie bloków) tym mamy mniejszą szansę na trafienie bloku.\nJak moc obliczeniowa sieci rzutuje na jej bezpieczeństwo?\nZ punktu widzenia bezpieczeństwa sieci, pożądana jest wysoka moc obliczeniowa, ponieważ utrudnia ona atak 51%, który pozwoliłby na chwilowe przejęcie kontroli nad siecią i umożliwił proces podwójnego wydatkowania (ang. double spending problem), natomiast z ekonomicznego punktu widzenia górników, im mniejsza moc, tym mniejsza konkurencja, a więc więcej bitcoinów trafia w ich ręce, co pozwala na wygenerowanie im większego zysku. Malejąca moc obliczeniowa sieci w długiej perspektywie czasowej powinna zwiększyć poziom decentralizacji, ponieważ zmniejszy barierę wejścia w mining dla podmiotów, które nie mają możliwości tego zrobić w tej chwili (ze względu np. na niską moc obliczeniową posiadanego sprzętu, co wiąże się z praktycznie zerowymi szansami na trafienie bloku) lub z ekonomicznego punktu widzenia jest to dla nich całkowicie nieopłacalne (np. na zbyt niską stopę zwrotu z inwestycji).\nCzy malejąca moc sieci bitcoina wpłynie na kurs?\nJak możemy zaobserwować, kurs bitcoina porusza się od kilku tygodni w trendzie bocznym, a jego cena oscyluje między poziomem 30-40 tys. dolarów. Historycznie dochodziło do takich spadków mocy obliczeniowej sieci zazwyczaj na etapie, gdy malało zainteresowanie tym składnikiem aktywów, podobnie jak ma to miejsce w tej chwili. Jednak tym razem to nie malejąca cena bitcoina była tego powodem, a decyzja polityczna chińskiego rządu, który zakazał kopania bitcoinów w niektórych prowincjach.\nKurs bitcoina w parze do dolara na dobowym interwale czasowym (BTC/USD).\nJest spora szansa, że większość z tych górników wróci do kopania bitcoinów, gdy tylko zmienią oni rezydencję i dopełnią wszystkich formalności prawnych związanych z prowadzeniem działalności nowych jurysdykcjach, którym będą podlegać. Informacja ta może być w przyszłości ważnym punktem zapalnym, który będzie prowadził do kontynuacji hossy, jeśli pojawi się przed pogłębieniem dalszych spadków, a w międzyczasie nie dojdzie do kolejnych prób walki z górnikami (np. przez rządy innych państw).


Usługi transportowe z województwa Śląskiego - TRANSPORT ZARZECKI\nUsługi transportowe ładunków standardowych - woj. Śląskie\nWśród naszej rozbudowanej floty samochodowej znajdują się pojazdy, które pozwalają nam świadczyć usługi transportowe ładunków standardowych pod plandeką i na platformach. Proponujemy sprawdzone rozwiązania logistyczne i niezawodny sprzęt umożliwiający bezpieczne dotarcie do celu. Zajmujemy się transportem krajowym i międzynarodowym. Nasi wykwalifikowani kierowcy posiadają wszystkie niezbędne uprawnienia do kierowania ciężarówkami. Zapewniamy ubezpieczenie ładunków w transporcie, a pojazdy przed wyruszeniem w trasę są sprawdzane pod kątem technicznym. Dzięki temu nasi klienci mogą być pewni, że ładunek zostanie sprawnie i bezpiecznie przetransportowany.\nTransport towarów pod plandeką i na platformach\nTransport towarów pod plandeką to bezpieczny sposób przewożenia ładunków wrażliwych na warunki atmosferyczne. Plandeka pozwala osłonić zawartość naczepy od deszczu, słońca czy kradzieży podczas postoju. Naczepy z plandeką z naszej floty posiadają niezbędne zabezpieczenia, dzięki czemu nawet w nocy przewożone towary są chronione.\nTransport towarów na platformie to nic innego jak ich przewóz na płaskiej powierzchni naczepy – na pomoście bez ścian. Przewożone towary ciężkie są zabezpieczone pasami, łańcuchami, narożnikami, a w razie potrzeby dodajemy plandekę.\nZajmujemy się transportem ładunków pod plandeką i na platformach:\n• blach płaskich i w kręgach,\n• stali w różnych postaciach,\n• materiałów budowlanych,\n• towarów neutralnych na platformach, w kontenerach i na paletach.


Jesteś tutajJesteś tutajStrona główna » Immunologia » Układ immunologiczny\tUkład immunologiczny 14\nUkład immunologiczny Posted by redaktor | Tags: Immunologia | Dodaj komentarz\nartykuł lek. med. Ryszarda Feldmana, ordynatora III Oddziału Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Praskim p. w. Przemienienia Pańskiego w WarszawieCo to jest układ immunologiczny?\nZłożone organizmy żywe stale są narażone na rozmaite zewnętrzne oddziaływania różnych czynników, których efektem bywają ich uszkodzenia i choroby.Układem, który w tych organizmach organizuje i kieruje obroną, stanowiącą odpowiedź na agresję owych czynników, jest układ immunologiczny.Tak jak układ nerwowy czy hormonalny, także i on jest zaliczany do systemów integracyjnych złożonego organizmu żywego: posiadając zdolność odróżniania struktur własnych organizmu od obcych, dba o nienaruszalność całego ustroju, sprawuje pieczę nad jego integralnością.Jest to system, który potrafi za pomocą różnych mechanizmów zlokalizować "agresora" czy "intruza", rozpoznać go jako "obcego" (poznać jego obcą naturę), zastosować wobec niego środki neutralizujące, wreszcie - ostatecznie - pozbyć się go.Czynnikami określanymi jako "obce", albo "wrogie" w stosunku do ustroju są przede wszystkim rozmaite wirusy, bakterie, grzyby, pierwotniaki oraz większe organizmy pasożytujące, a także najrozmaitsze cząsteczki chemiczne: białka, wielocukry oraz lipidy.Układ immunologiczny, jako strażnik integralności organizmu, kontroluje zjawiska mogące doprowadzić do karcynogenezy - nowotworzenia ("wrogiem" są tu komórki nowotworowe), oraz wpływa na przebieg ciąży. Prawdopodobnie ma udział w embriogenezie.Współczesne badania dowodzą, iż jego komórki - limfocyty - uczestniczą w zjawisku programowanej śmierci komórek - apoptozie.Odporność swoista i nieswoista Układ immunologiczny jest zbudowany z sieci komórek (limfocytów), których geny sterują ich funkcjami obronnymi.Limfocyty są wyspecjalizowanymi wszechobecnymi komórkami, rozproszonymi w płynach ustrojowych i tkankach lub tworzącymi własne narządy, centralne i obwodowe. Komórek tych jest w organizmie aż 1012, co stanowi ok. 1% masy całego ciała.Układ immunologiczny organizuje przede wszystkim odporność swoistą, związaną z limfocytami, dzięki której "agresor", "intruz", za każdym razem, ilekroć wtargnie do ustroju, jest, po precyzyjnym rozpoznaniu go, eliminowany w wyniku odpowiedzi immunologicznej.Poza odpornością swoistą ustrój dysponuje innymi mechanizmami, za pomocą których zwalcza "obcego". Tworzą one starą filogenetycznie odporność nieswoistą, na którą jednak układ immunologiczny także ma istotny, choć nie bezpośredni wpływ.Ten rodzaj odporności jest m.in. związany z mechanizmami i strukturami wpływającymi na utrzymywanie się ciągłości barier oddzielających ustrój od środowiska zewnętrznego, takich jak skóra czy błony śluzowe. Jest też oparty na stereotypowych działaniach różnych komórek wykazujących własności żerne, tzw.fagocytów, np. makrofagów czy granulocytów obojętnochłonnych (wielojądrzastych).Proste mechanizmy obronneNajprostszą obroną przed atakiem "intruzów" jest utrzymywanie w nieuszkodzonym stanie skóry i błon śluzowych.Skóra ma odczyn kwaśny, który nie jest korzystny dla bakterii. Na dodatek gruczoły łojowe wydzielają bakteriobójcze nienasycone kwasy tłuszczowe. Stałe złuszczanie się naskórka ułatwia pozbywanie się bakterii i innych drobnoustrojów bytujących na skórze.Błony śluzowe pokryte są ochronnym śluzem, stanowiącym niekiedy przeszkodę nie do pokonania dla niejednego agresora.Poszczególne narządy posiadają dodatkowe i charakterystyczne dla nich mechanizmy obronne. Na przykład w drogach oddechowych komórki migawkowe nabłonka ułatwiają pozbywanie się przez organizm wdychanych obcych cząsteczek i drobnoustrojów.Kwaśny sok żołądkowy ma bardzo silne bakteriobójcze własności. Podobnie kwaśny odczyn moczu ubezpiecza w pewnym stopniu organizm przed agresją wielu czynników chorobotwórczych.W wydzielinach ustrojowych są obecne liczne substancje ochronne, mające istotne znaczenie w odporności. Należą do nich silnie bakteriobójczy lizozym obecny w większości wydzielin czy obecne w mleku matki laktoferryna.FagocytozaFagocytoza polega na pochłanianiu "intruza" przez odpowiednią komórkę, a następnie - na jego strawieniu w jej wnętrzu. Wiele komórek ustroju wykazuje zdolności do fagocytozy, ale tylko część spośród nich to prawdziwi "profesjonaliści", którzy są do tej funkcji specjalnie (immunologicznie) przygotowani.Komórki fagocytujące są pierwotnymi strażnikami ustroju. Podejmuja natychmiastowe działanie w momencie pokonania przez "intruza" barier ochronnych. Fagocyty mają zdolności przemieszczania się międzytkankowego. Ich zdolności penetrujące są ogromne.Fagocyty wykazują pewną specjalizację w swoich oddziaływaniach obronnych. Np. granulocyty obojętnochłonne pochłaniają i trawią przede wszystkim bakterie namnażające się zewnątrzkomórkowo, makrofagi zaś - bakterie i pasożyty wewnątrzkomórkowe oraz wirusy.Najważniejszym etapem fagocytozy jest trawienie. W jego trakcie uruchamiane są liczne wewnątrzkomórkowe enzymy trawienne, które degradują cząsteczki agresora. Komórki fagocytujace, szczególnie zaś granulocyty, do niszczenia bakterii używają zabójczych układów wolnorodnikowych, przede wszystkim zaś nadtlenku wodoru - takiej wewnątrzkomórkowej "wody utlenionej".Granulocyty obojętnochłonne do zwalczania drobnoustrojów używają tzw. białek kationowych, czyli defenzyn, za pomocą których niszczą błony komórkowe bakterii oraz otoczki wirusów poprzez tworzenie w nich otworów.Układ komplementuNa odporność nieswoistą składa się też aktywność niektórych układów enzymatycznych we krwi, zwłaszcza zaś układu komplementu (dopełniacza). Ten układ jest utworzony przez 30 składników będących kolejnymi substratami i enzymami na nie działającymi. Uruchomienie układu komplementu w odpowiedzi na obecność komórki agresora prowadzi do powstania we krwi kompleksu białkowego, który walnie się przyczynia do dezintegracji tej komórki. Jednocześnie poszczególne składniki układu komplementu odgrywają samodzielną rolę w różnych zjawiskach fizjologicznych we krwi, także w procesach odpornościowych.Ważne jest, że układ komplementu, choć pierwotnie niezależny od układu odpornościowego, najwydajniej funkcjonuje dopiero w ramach odporności typu swoistego opartej na odpowiedzi immunologicznej.\nAntygenyAby układ immunologiczny mógł sprawnie funkcjonować, musi najpierw umieć odróżnić własne struktury: komórki, cząsteczki (wyodrębnione strukturalnie fragmenty), od struktur dla organizmu obcych.Substancjami poddawanymi stałej kontroli przez ten układ w zakresie ich strukturalnej zgodności z zapisem genetycznym limfocytów, tzn. z tym, co "wiedzą" na ich temat limfocyty, są tzw. antygeny.W gruncie rzeczy - antygenem jest każda substancja, która w wyniku kontaktu z komórkami układu immunologicznego może wywołać z jego strony reakcję immunologiczną. Ta zaś, najogólniej mówiąc, polega po pierwsze na wytworzeniu substancji przeciwstawnej do antygenu - tzw. przeciwciała - oraz, po wtóre, na uczuleniu limfocytów, tzn. uczynieniu ich aktywnymi immunologicznie, w tym także zdolnymi do zapamiętywania struktury napotkanego i rozpoznanego antygenu.Reakcja immunologiczna zachodzi kilkustopniowo. W pierwszej fazie, w okresie indukcji, antygen jest rozpoznawany. W drugiej fazie, w okresie aktywacji, komórki po zetknięciu się z antygenem zaczynają się namnażać, przechodząc stopniowo w formy końcowe, aktywne immunologicznie, czyli efektorowe. Do nich zaliczają się także tzw. komórki pamięci immunologicznej, przechowujące "wiedzę" o antygenie. W trzeciej fazie, efektorowej, wykonawczej, następuje uruchomienie mechanizmów ostatecznie eliminujących antygen.Wyróżnia się antygeny własne i obce. Każda komórka organizmu jest nosicielką własnych antygenów zwanych autoantygenami. Pozostają one, jak każdy antygen, pod kontrolą układu immunologicznego i w normalnych warunkach, rozpoznawane jako "swoje", nie stanowią przedmiotu jego ataku (nie powodują reakcji immunologicznej).Na powierzchni błon komórek każdego złożonego organizmu żywego rozlokowane są genetycznie kodowane (przez kompleks genów zlokalizowany na 6. chromosomie, zwany MHC (Major Histocompatibility Complex) cząsteczki białkowe, w liczbie od 50 do 200, które posiadają ściśle określoną genetycznie strukturę, charakterystyczną dla każdego osobnika.Te cząsteczki zwane są antygenami zgodności tkankowej (w skrócie - HLA, Human Leukocyte Antigen - pierwsze z nich zostały rozpoznane na błonach komórkowych leukocytów) i określają odrębność osobniczą tkanek. Są identyfikatorami tkankowymi, tak jak identyfikatorami są grupy krwi w układzie AB0 Rh.Znaczącą ich część stanowią tzw. antygeny transplantacyjne. Znajdują się one na większości błon komórek somatycznych i jeśli są rozpoznane jako obce, tzn. niezgodne tkankowo, zostaną w drodze reakcji immunologicznej wyeliminowane. Na poziomie tkanki czy narządu oznacza to odrzucenie przeszczepu.Poza autoantygenami - inne antygeny są po ich "odczytaniu" traktowane jako "obce" i stanowią powód reakcji immunologicznej, której efektem jest ich eliminacja.Zdarza się jednak, że mimo wszystko antygen nie powoduje odpowiedzi układu immunologicznego, na przykład z powodu nierozpoznania go.Z drugiej strony bywa i tak, że mimo wykrycia obcego antygenu nie dochodzi do klasycznej odpowiedzi immunologicznej. Ten antygen jest po prostu tolerowany przez układ immunologiczny.Tolerancja immunologiczna jest zjawiskiem stałym, mającym zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty. Jest potrzebna, bo chroni organizm przed zjawiskami autoimmunologicznymi, w których własne antygeny są odczytywane jako obce z wszystkimi poważnymi patologicznymi tego konsekwencjami. Z drugiej strony niektóre drobnoustroje potrafią wykorzystać utrzymującą się tolerancję do niekontrolowanego namnażania się.Układ immunologiczny ma ogromne możliwości rozpoznawcze. Uważa się, że jest on w stanie zareagować na każdy wręcz antygen. Zważywszy, że w przyrodzie znajduje się aż 1016 antygenów - możliwości układu są wprost nieograniczone.Nie wszystkie antygeny są jednakowo zdolne do wywołania pełnej reakcji układu immunologicznego. Te, które nie są bezpośrednio immunogenne, zwą się haptenami.Do wywołania reakcji immunologicznej hapteny potrzebują odpowiedniego nośnika. Hapteny są zwykle niewielkimi cząsteczkami, czasem nawet pojedynczymi atomami, a ich nośnikiem jest z reguły immunogenne białko lub wielocukier.Nie cały antygen, lecz jedynie jego mała część (fragment), zwana determinantą antygenową, powoduje reakcję immunologiczną, w tym wytworzenie przeciwciała.W pewnym sensie determinanta antygenowa spełnia rolę haptenu, pozostała część - rolę nośnika.Zdarza się, że jeden antygen posiada kilka, kilkadziesiąt, a nawet kilkaset determinant antygenowych, więc w wyniku reakcji immunologicznej może pojawić się odpowiednio dużo różnych przeciwciał. Często jednak wśród licznych determinant antygenowych wyróżniają się tzw. determinanty dominujące, przeciw którym jest głównie skierowana odpowiedź immunologiczna.Jest wiele różnych antygenów. Mogą się różnić między sobą budową chemiczną (jedne są białkami, inne wielocukrami albo mają strukturę lipidową), mogą stanowić odrębną cząsteczkę chemiczną albo być wydzielonym fragmentem większej struktury komórkowej, mogą mieć wreszcie pochodzenie bakteryjne, roślinne albo wirusowe itd.Antygen ustrojowy - to autoantygen, który, jak już wspomniano wcześniej, nie powoduje reakcji immunologicznej. Bliźniacy jednojajowi mają tzw. izoantygeny, które także nie wywołują reakcji ze strony bliźniaczego układu immunologicznego.Inne antygeny, tzw. alloantygeny, należące do osobników z tego samego gatunku, oraz heteroantygeny, należące do różnych gatunków, powodują bardzo silne reakcje immunologiczne.Autoantygeny w zasadzie (w warunkach zdrowia) są nieimmunogenne; immunogenność pozostałych antygenów jest zróżnicowana. Na przykład antygeny wielkocząsteczkowe są na ogół bardziej immunogenne niż antygeny średniej wielkości albo małe. Dodatkowo - mniejsze cząsteczki szybciej są eliminowane z ustroju (np. przez nerki), przez co ich kontakt z układem immunologicznym dostatecznie skraca się, by uczynić je jeszcze mniej immunogennymi.Antygeny białkowe przewyższają immunogennością inne związki chemiczne, jednak muszą to być białka o większej masie cząsteczkowej. O dużej lub małej immunogenności antygenu może decydować jego przestrzenna budowa oraz obecny ładunek elektryczny, który z reguły zmniejsza immunogenność.Istnieje zjawisko krzyżowania się reakcji immunologicznych. Są bowiem różne antygeny, których determinanty antygenowe mają identyczną lub zbliżoną budowę chemiczną. Powstałe w wyniku reakcji immunologicznej przeciwciało skierowane przeciwko jednemu antygenowi może także być skierowane przeciw innemu, na które wcześniej ustrój jeszcze nie zdążył albo po prostu nie miał możliwości zareagować.LimfocytyGłównymi upostaciowanymi składnikami układu immunologicznego są limfocyty B i T.Są to małe jednojądrzaste komórki o średnicy od 8 do 15 mikrometrów. To zróżnicowanie wielkości limfocytów stanowi jedną z podstaw do ich podziału na małe, średnie i duże. Część z nich ma krótki, parodniowy żywot. Są to zwykle większe limfocyty. Inne, na ogół małe, żyją długo, np. limfocyty pamięci immunologicznej.Limfocyty znajdują się przede wszystkim w narządach limfatycznych: węzłach chłonnych i śledzionie, oraz w luźnych zgrupowaniach tkanki limfatycznej, np. w przewodzie pokarmowym.Duża część limfocytów nie ma określonej przynależności narządowej. Są one w ciągłym ruchu, przemieszczają się, cyrkulują w naczyniach krwionośnych i limfatycznych.Limfocyty dorosłego człowieka powstają w szpiku - odgrywającym centralną rolę w układzie immunologicznym, w wyniku dzielenia się omnipotentnych komórek macierzystych. Te podziały i różnicowanie, których efektem są także, poza limfocytami, inne komórki, takie jak: erytrocyty, granulocyty, monocyty oraz płytki krwi, są indukowane i sterowane przez czynniki wzrostowe wytwarzane przez niektóre komórki towarzyszące komórkom macierzystym.Część limfocytów dojrzewa i osiąga "dorosłość" na miejscu, a więc w szpiku. Są to limfocyty B.Część niedojrzałych, niezróżnicowanych limfocytów opuszcza jednak szpik i migruje do grasicy, drugiego, poza szpikiem, "centralnego" narządu limfatycznego zlokalizowanego w górnym śródpiersiu. Tutaj przechodzą kolejny etap dojrzewania, przeistaczając się w tzw. limfocyty T.Limfocyty B i T mają w błonie komórkowej charakterystyczne dla każdej z osobna grupy antygeny i receptory.Zjawiska dojrzewania limfocytów wewnątrz grasicy są regulowane przez hormon grasicy - tymopoetynę. Limfocyty T dojrzewające w grasicy są czasem nazywane limfocytami grasiczozależnymi. Okazuje się, że dla ok. 1% limfocytów T grasica wcale nie jest końcowym miejscem zasiedlenia. Te limfocyty opuszczają grasicę i po osiągnięciu węzłów chłonnych oraz śledziony podlegają dalszemu, już końcowemu procesowi dojrzewania. Pozostałe 99% limfocytów pozostających w grasicy ginie po 2-3 dniach przebywania w niej.Węzły chłonne i śledziona Człowiek posiada ogromną liczbę węzłów chłonnych, małych (wielkości i konsystencji ziarna grochu lub małej fasoli) dobrze wyodrębnionych obwodowych narządów limfatycznych. Niektóre podskórne węzły są wyczuwalne dłońmi: zwłaszcza podżuchwowe, szyjne, znajdujące się pod pachami i w pachwinach. Węzły chłonne są rozmieszczone wzdłuż naczyń krwionośnych, w pobliżu narządów wewnętrznych i są połączone osobną siecią naczyń limfatycznych, w których płynie chłonka (limfa). Węzły chłonne wraz z naczyniami limfatycznymi oraz grudkami limfatycznymi rozmieszczonymi w ścianie układu pokarmowego tworzą obwodowy układ limfatyczny, który jest połączony z częścią żylną układu krwionośnego. Innym ważnym obwodowym narządem limfatycznym jest śledziona, położona w jamie brzusznej po jej lewej stronie, tuż pod przeponą.W węzłach chłonnych są wyodrębnione strefy T-zależne i B-zależne. W tych właśnie strefach układ immunologiczny (limfocyty) reaguje na dostarczony do węzła antygen. W wyniku kontaktu z zaprezentowanym antygenem limfocyty przechodzą w aktywne formy zdolne do namnażania się. Kolejne potomne komórki nabywają różnych właściwości. Stają się immunokompetentne, czyli zdolne do odpowiedzi immunologicznej.W śledzionie też są obszary T-zależne, rezerwowane dla limfocytów T, oraz odrębne zgrupowania limfocytów B. Do śledziony antygeny docierają drogą krwionośną, do węzłów - naczyniami limfatycznymi.Część limfocytów stale krąży drogami limfatycznymi i krwionośnymi. Większość z nich to limfocyty T. Bardzo istotną część cyrkulujących limfocytów stanowią komórki pamięci immunologicznej.Limfocyty BLimfocyty B są pochodzenia szpikowego. Na swojej powierzchni mają białkowe receptory, które są tzw. antydeterminantami dla poszczególnych antygenów, a dokładniej - dla ich determinant antygenowych. Bardzo ważne jest to, że każdy limfocyt jest monospecyficzny, tzn. posiada tylko jedną antydeterminantę.Limfocyty B, dojrzewając, przechodzą kilka stadiów rozwojowych. Dojrzała forma limfocyta B, jeśli nie zetknie się z antygenem, żyje krótko. Jeśli jednak do takiego kontaktu już dojdzie, limfocyt ulega transformacji do komórki plazmatycznej produkującej przeciwciała albo staje się długożyjącym limfocytem pamięci immunologicznej B.Limfocyty TLimfocyty T są osobną, odmienną od limfocytów B, populacją komórek układu immunologicznego, która wcale nie jest homogenna, ponieważ wchodzą w jej skład odmienne czynnościowo mniejsze subpopulacje. Każda z nich ma inne cząsteczki (markery) powierzchniowe (błonowe), będące ich identyfikatorami. Najbardziej charakterystyczne z nich to białka o symbolach CD8 i CD4.Limfocyty T posiadające na swej powierzchni cząsteczki CD4, czyli limfocyty CD4 dodatnie (CD4+), to tzw. limfocyty pomocnicze. Ich zadania są szczególnie zróżnicowane. Uważa się, że limfocyt CD4 jest centralną komórką odpowiedzi immunologicznej.Za pomocą produkowanych przez siebie i wydzielanych aktywnych substancji, tzw. cytokin, wpływają na różnorodne procesy immunologiczne. Między innymi oddziałują na limfocyty B, stymulując ich podział i dojrzewanie w obecności antygenu, na makrofagi i ich własności żerne, na granulocyty obojętnochłonne, modulując ich udział w zapaleniu i fagocytozie, wreszcie na limfocyty T tworzące drugą wielką subpopulację - CD8.Wśród limfocytów CD4 są długożyjące komórki pamięci immunologicznej.Druga subpopulacja limfocytów T, limfocyty CD8 dodatnie (CD8+) są tzw. limfocytami cytotoksycznymi albo supresyjnymi.Cytotoksyczność oznacza zdolność do zabijania innych komórek po rozpoznaniu na ich powierzchni obcego antygenu.Supresja jest zjawiskiem bardziej złożonym, na które składają się takie funkcje jak: kontrola procesów autoimmunologicznych, alergicznych, tolerancji immunologicznej.Jednym słowem limfocyty supresyjne regulują odpowiedź immunologiczną.Limfocyty NKNiewielki odsetek limfocytów nie ma na swojej powierzchni żadnych białek charakterystycznych dla limfocytów B czy limfocytów T. Z tego powodu noszą nazwę komórek "zerowych". Ze względu na rolę, jaką spełniają w zwalczaniu "obcych", nazywa się je komórkami NK (ang - Natural Killers), czyli "naturalnymi zabójcami".Interesujące jest to, że limfocyty NK do swojej aktywacji nie wymagają kontaktu z antygenem. Zabijają komórki, na których powierzchni są białka (przeciwciała) skierowane przeciw ich własnym powierzchniowym antygenom. Ich działalność nosi nazwę cytotoksyczności zależnej od przeciwciał.PrzeciwciałaPrzeciwciała, białkowe cząsteczki skierowane przeciw antygenom, są produkowane przede wszystkim przez komórki plazmatyczne (plazmocyty), będące końcowo (efektorowo) zmienionymi limfocytami B. Plazmocyty są ulokowane przede wszystkim w narządach limfatycznych, a także w ścianie przewodu pokarmowego. Są większe od limfocytów, żyją krótko - do kilku tygodni.Producentami przeciwciał są też same limfocyty B.Przeciwciała są tzw. immunoglobulinami, czyli immunogennymi globulinami (globuliny tworzą grupę globularnych białek, stanowiących większość białek ustrojowych), które posiadają określoną swoistość, co oznacza, że ich struktura "odpowiada" strukturze określonego antygenu.Są różne immunoglobuliny. Należą, w zależności od budowy, do różnych klas. Najwięcej immunoglobulin należy do klasy gamma - są to immunoglobuliny gamma (IgG). Poza nimi są też immunoglobuliny alfa (IgA), immunoglobuliny mi (IgM), immunoglobuliny delta (IgD) oraz immunoglobuliny epsilon (IgE). Immunoglobuliny mają dość skomplikowaną budowę. Złożone są z polipeptydowych łańcuchów, utworzonych przez długie ciągi aminokwasów: ciężkich, tj. o dużej masie cząsteczkowej i lekkich - o małej masie.Przynależność immunoglobuliny do określonej klasy zależy od budowy łańcucha ciężkiego. Prototyp immunoglobuliny ma kształt dużej litery Y, której ramiona utworzone są od zewnątrz z dwóch łancuchów lekkich, od wewnątrz - z dwóch łańcuchów ciężkich, dłuższych, bo także tworzących trzon "litery", od którego odchodzą ramiona.Na końcach obu ramion immunoglobuliny znajdują się tzw. części zmienne immunoglobuliny. Każda z nich jest małym fragmentem polipeptydowym składającym się jedynie z ok. 100 aminokwasów. To od części zmiennej zależy swoistość immunoglobuliny dla określonego antygenu, z którym się zetknął limfocyt. Ostateczne uformowanie się części zmiennej immunoglobuliny powoduje, że staje się ona przeciwciałem.Komórka plazmatyczna jest bardzo wydajna. Syntetyzuje ok. 2000 immunoglobulin w ciągu jednej sekundy. Proces syntezy jest sterowany genetycznie, w tym części zmienne - przez kilka odrębnych genów. Jest to proces bardzo skomplikowany zważywszy, że wyprodukowane przeciwciało musi być kompatybilne w stosunku do określonego antygenu.Wytwarzenie przeciwciała w rezultacie aktywacji antygenowej limfocyta ostatecznie przypomina dopasowywanie właściwego klucza do określonego zamka.Należy jednak pamiętać, że przeciwciała mimo wszystko wykazują znaczną heterogenność, co oznacza, że można je "dopasować" do różnych antygenów, zważywszy, że różne antygeny mogą mieć takie same lub bardzo podobne determinanty.Istnieją jednak przeciwciała bardzo swoiste, w pełni homogenne. Są to tzw. przeciwciała monoklonalne, produkowane przez klony jednorodnych komórek nowotworowych układu limfatycznego.Współczesna biologia dostarczyła ciekawej metody wytwarzania wysoce swoistych przeciwciał skierowanych przeciw ściśle określonemu antygenowi. Ta metoda polega na połączeniu komórki plazmatycznej pobranej z ogniska szpiczaka mnogiego (choroby nowotworowej układu limfatycznego), posiadającej cechy nieśmiertelności, z limfocytem B, który z kolei wytwarza swoiste przeciwciało. Powstała hybryda komórkowa dostarcza praktycznie nieograniczonej liczby identycznych wysoce swoistych przeciwciał.Wytworzenie przeciwciała w wyniku kontaktu limfocyta z antygenem jest zwane humoralną odpowiedzią immunologiczną. Jest to bardzo złożona reakcja, na którą składają się różne mechanizmy. Antygen nie dociera do limfocyta w zwykły sposób, biernie transportowany przez krew czy limfę. Po wtargnięciu do organizmu jest najpierw "wyłapywany" przez komórki żerne (m.in. - makrofagi albo przez komórki z wypustkami, tzw. komórki dendrytyczne), obdarzone zdolnościami penetracji tkanek i jest wiązany z ich błoną komórkową. W przypadku, gdy zostanie "schwycona" komórka bakteryjna lub inny wyżej zorganizowany czynnik infekcyjny - dochodzi do jej wchłonięcia do wewnątrz komórki żernej i strawienia. Resztki z tej szczególnej wewnątrzkomórkowej "uczty" są wyłaniane na zewnątrz komórki, stanowiąc właściwy antygen.Makrofagi czy komórki dendrytyczne dostarczają i "prezentują" antygen limfocytowi B. Okazuje się jednak, że sama prezentacja czasem nie wystarcza, by ten limfocyt zareagował. Potrzebne są jeszcze dodatkowe sygnały, między innymi pochodzące od pomocniczego limfocyta T.Antygen najpierw wiąże się z receptorem błonowym (nb. jest to immunoglobulina) limfocyta B, a następnie jest wchłaniany do jego wnętrza i to stanowi impuls do aktywacji komórki.Limfocyt B dzieli się co kilkanaście godzin i po 8-12 podziałach wytwarza bardzo dużą liczbę potomnych komórek efektorowych, z których jedne są zdolne do produkcji przeciwciał, inne zaś "uczą się" i zapamiętują strukturę antygenu.Nie wiadomo, jakie mechanizmy prowadzą do takiego różnicowania.Niektóre potomne limfocyty B, które tracą kontakt z antygenem, stają się niepotrzebne i ulegają zaprogramowanej śmierci, czyli apoptozie.Do aktywacji limfocytów B, oprócz prezentacji antygenu na ogół jest potrzebna obecność limfocytów T. Jednak pewna część limfocytów B nie potrzebuje ich udziału do aktywacji.W reakcji immunologicznej limfocyty B i T wzajemnie się stymulują i wspierają. Limfocyt B prezentuje antygen limfocytowi T, ten zaś w odpowiedzi - wydzielając aktywne substancje, tzw. limfokiny (cytokiny) - steruje podziałami i różnicowaniem się limfocyta B do komórki plazmatycznej.Wytwarzanie przeciwciał ma określona dynamikę. Jeśli ustrój po raz pierwszy zetknie się z antygenem, produkcja przeciwciał nie jest natychmiastowa, choć w klasie immunoglobulin M zaczyna się już po dobie. Szczyt produkcji przeciwciał z klasy immunoglobulin G jest osiągany po ok. 3 tygodniach od kontaktu organizmu z antygenem.W przypadku powtórnego kontaktu ustroju z antygenem - produkcja przeciwciał jest niemal natychmiastowa i bardzo intensywna, nawet jeśli ilość antygenu, który dostał się do organizmu, jest niewielka. Wtórna odpowiedź na antygen jest związana z uruchomieniem komórek pamięci immunologicznej. Stąd bierze się jej inna nazwa - amnestyczna odpowiedź immunologiczna. Przeciwciała powstające w wyniku kolejnego kontaktu ustroju z antygenem wykazują znacznie większe powinowactwo do antygenu.Pożytek z przeciwciałOdpowiedź humoralna układu immunologicznego odgrywa istotną rolę w zwalczaniu zakażeń bakteryjnych. Powstałe przeciwciała, wiążąc się z antygenami bakteryjnymi, mogą powodować różnego rodzaju zjawiska niekorzystne dla bakterii. Na przykład mogą blokować działanie endotoksyn bakteryjnych (neutralizować je), mogą, opłaszczając bakterie, ułatwiać ich fagocytozę. Jeszcze inne przeciwciała ułatwiają penetrację błony komórkowej bakterii przez bakteriobójczy lizozym, a także poprzez aktywację układu komplementu sprzyjają napływowi komórek żernych, zwłaszcza granulocytów.Niektóre przeciwciała, łącząc się z poprzez powierzchniowe antygeny z drobnoustrojami, zapobiegają wiązaniu się ich z wrażliwymi na zakażenie tkankami, zwłaszcza ze śluzówkami. Jest to kolejny sposób na zmniejszenie inwazji zarazka. W stosunku do wirusów przeciwciała mogą działać neutralizująco, czyli unieczynniać je poprzez hamowanie łączenia się wirusa z atakowaną komórką albo przez zapobieganie "wstrzykiwaniu" do komórki wirusowego kwasu nukleinowego.Powstałe w wyniku reakcji antygenu z przeciwciałem kompleksy mogą stanowić wyodrębnione osobne struktury, które krążą w płynach ustrojowych, zwłaszcza we krwi. Są w rozmaity sposób usuwane z ustroju, między innymi poprzez fagocytozę.Niebezpieczeństwa reakcji antygen-przeciwciałoNie zawsze krążące kompleksy antygen-przeciwciało mogą być usunięte. Aby tak się stało - kompleksy muszą być zrównoważone, tzn. stosunek przeciwciała do antygenu musi być w nich (liczbowo i przestrzennie) optymalny. Zrównoważony kompleks jest na ogół nierozpuszczny w osoczu, łatwo się zeń wytrąca i jest wychwytywany przez komórki żerne. Jeśli jednak kompleks nie jest zrównoważony (zaznacza się w nim przewaga antygenu nad przeciwciałem, albo odwrotnie - przeciwciała nad antygenem), nie tworzy dużych przestrzennych struktur, lecz jest mały i łatwo rozpuszczalny w osoczu. Krążąc we krwi, osadza się w ścianach naczyń oraz tkankach i wywołuje tam reakcje destrukcyjne.Odporność komórkowaPoza odpornością humoralną, związaną z produkcją przeciwciał skierowanych przeciw określonym antygenom, układ immunologiczny może odpowiedzieć na obecność "intruza", na "obcy" antygen, jeszcze inaczej. W tej innej odpowiedzi centralną rolę odgrywają już nie przeciwciała, organiczne nieożywione struktury, lecz same immunokompetentne komórki. Dlatego ta inna odpowiedź układu immunologicznego na "obcy" antygen jest zwana odpornością typu komórkowego (OTK) i jest mediowana przez limfocyty T.Odporność komórkowa uzupełnia odporność humoralną, poszerza możliwości obronne organizmu. Niejednokrotnie bowiem zdarza się, że obcy antygen nie jest osiągalny dla przeciwciała, więc skuteczność odporności humoralnej nie jest wystarczająca. Potrzebna jest inna metoda walki.OTK nie jest jednorodnym zjawiskiem, obejmuje kilka typów reakcji, w których uczestniczą różne subpopulacje limfocytów T. Ale, aby doszło do odpowiedzi immunologicznej, także i tu musi nastąpić zetknięcie się układu immunologicznego z antygenem. Antygen musi dotrzeć do limfocyta i zostać mu zaprezentowany.Po rozpoznaniu antygenu limfocyt migruje do węzła chłonnego, tutaj dzieli się i podlega różnicowaniu. W rezultacie powstają liczne potomne komórki efektorowe, które albo podejmują ostateczną walkę z antygenem, albo przeistaczają się w komórki pamięci immunologicznej.Nie wszystkie antygeny zdolne są do indukcji odporności komórkowej. Ale na pewno należą do nich antygeny wirusowe, grzybów, niektórych bakterii. Czasem są to proste hapteny, które po połączeniu się z białkowym nośnikiem zdolne są do wywołania odczynów komórkowych.Na czym polega faza efektorowa odporności typu komórkowego? Limfocyt, w wyniku kontaktu z antygenem, zaczyna produkować czynne substancje, cytokiny, które wpływają na aktywność rozmaitych innych komórek, np. komórek śródbłonka czy makrofagów. Jest interesujące, że niektóre cytokiny aktywują kolejne limfocyty T. Jest to szczególny dar autoaktywacji, dzięki któremu uczulone antygenem pojedyncze limfocyty powodują zmiany w ogromnej liczbie kolejnych komórek. Jest to bardzo wydajny mechanizm amplifikacji.Do bezpośredniej eliminacji (zniszczenia) antygenu układ immunologiczny angażuje nie limfocyty, ale inne komórki. "Wojownikiem" zwalczającym antygen i jego nosiciela jest komórka żerna - makrofag. Zanim jednak makrofag podejmie walkę z antygenem, musi uzyskać od limfocyta odpowiednią instrukcję. Ta instrukcja jest przenoszona za pomocą chemicznych sygnałów, cytokin, z których najsilniejszą jest interferon gamma.Poinstruowane makrofagi pochłaniają antygeny i ich nosicieli (np. niektóre bakterie) i trawiąc je, niszczą je ostatecznie.Zdarza się jednak, że nawet najlepiej poinstruowane makrofagi nie są w stanie zniszczyć antygenu. Tak bywa w przypadku zakażenia prątkiem gruźlicy. Ponieważ trwa ciągle stymulacja cytokinowa, zwiększa się liczba aktywnych makrofagów, co wiedzie do powstania ziarniny gruźliczej.Inną formą odporności komórkowej jest reakcja cytotoksyczna z udziałem limfocytów CD8. Jest to reakcja na obecność przede wszystkim własnych, ale zmienionych komórek organizmu. Zmiany są wywołane pojawieniem się na powierzchni komórek obcych antygenów, np. bakteryjnych, wirusowych czy nowotworowych.Limfocyty CD8+ wykazują własności cytotoksyczne także wobec allogenicznych przeszczepów, bowiem na powierzchni obcych przeszczepionych komórek (tkanek, narządów) są, rzecz jasna, odmienne antygeny zgodności tkankowej.Mechanizm cytotoksyczności polega na zetknięciu się limfocyta z komórką, stanowiącą cel i wprowadzeniu do niej substancji, które indukują apoptozę, czyli zaprogramowaną śmierć.To zetknięcie się limfocyta z "obcą" komórką jest nazywane przez niektórych "pocałunkiem śmierci". Uśmiercanie komórki ma swoją dynamikę i fazy. Najpierw wydzielana jest substancja, która toruje drogę czynnikom uśmiercającym. Jest to perforyna, ponieważ perforuje błonę komórkową. W czasie trwania "pocałunku śmierci" do obcej komórki wlewane są przez wytworzone otwory substancje (granzymy), które inicjują przemiany, w rezultacie których dochodzi do dramatycznego w skutkach zniszczenia w kodzie genetycznym (DNA) zaatakowanej komórki.Aktywowane antygenem limfocyty produkują cytokiny, które mają wpływ na różne struktury, zwłaszcza zaś na rozmaite komórki, które znalazły się w sąsiedztwie reakcji immunologicznej. Pewnym przemianom ulegają np. komórki środbłonka. W ich wyniku dochodzi do znacznej przepuszczalności naczyń włosowatych. Z krwi do tkanek łatwo mogą przechodzić leukocyty oraz monocyty i uczestniczyć w procesie immunologicznym, który przybiera charakter zapalenia. Dodatkowo są aktywowane znajdujące się w pobliżu komórki tuczne, a ich produkty (np. histamina) nasilają procesy zapalne. Całość zjawisk prowadzi do tzw. odpowiedzi typu późnego, która charakteryzuje się naciekami i dużą aktywnością rozmaitych komórek zapalnych, nastawionych na zwalczanie agresora.Pożytki z odporności typu komórkowego Zwalczanie wirusów\nOdporność typu komórkowego ma ogromne znaczenie w zwalczaniu zakażeń wirusowych.W odpowiedzi na zakażenie wirusa biorą udział zarówno limfocyty CD4, jak i CD8. Wirusy są wewnątrzkomórkowymi czynnikami infekcyjnymi, dlatego też obiektem oddziaływań limfocytów są zakażone wirusami komórki ustroju. Są one zabijane głównie przez limfocyty cytotoksyczne, także przez naturalnych zabójców (limfocyty NK) oraz przez poinstruowane makrofagi. Bardzo ważną rolę w zwalczaniu wirusów odgrywają cytokiny, zwłaszcza zaś interferon gamma.Podobnie jak w zakażeniach wirusowych, także w infekcjach bakteriami pasożytującymi wewnątrzkomórkowo najważniejsza staje się obrona oparta na odpowiedzi typu komórkowego. Także i tu uczestniczą oba typy limfocytów T, limfocyty NK i poinstruowane makrofagi.\nZ limfocytami T wiąże się nadzór immunologiczny zjawisk nowotworowych. Wiadomo, że komórki nowotworowe mają własne (zmienione) antygeny transplantacyjne. Krążące limfocyty T rozpoznają antygenową inność komórek nowotworowych i zaraz je niszczą, m.in. w drodze efektu cytotoksycznego. W zwalczanie nowotworów są też zaangażowane limfocyty NK, które zresztą stanowią komórkową przednią straż chroniącą organizm przed nowotworem.Do niszczenia komórek nowotworowych mogą być angażowane inne jeszcze komórki, takie jak makrofagi i komórki tuczne. W tym złożonym procesie biorą udział różne cytokiny produkowane przez limfocyty, spośród z których ogromną rolę odgrywają interferon gamma i czynnik martwicy guza.Walka z komórkami nowotworowymi jest fragmentem odporności typu komórkowego, co nie oznacza, że dla odporności humoralnej nie ma w niej miejsca. Przeciwciała skierowane przeciw antygenom komórek nowotworowych opłaszczają te komórki, indukując aktywność cytotoksyczną bardzo wielu różnych komórek, takich jak: makrofagi, monocyty, granulocyty obojętnochłonne i limfocyty NK.Niestety makrofagi mogą, niezależnie od oddziaływań przeciwnowotworowych, paradoksalnie sprzyjać komórkom nowotworowym. Produkując czynniki wzrostowe, mogą sprzyjać szybkiej proliferacji nowotworu.\nKolejnym przykładem odporności komórkowej jest zjawisko odrzucania przeszczepu allogenicznego, tj. pochodzącego od odmiennego genetycznie przedstawiciela tego samego gatunku, lub przeszczepu ksenogenicznego, pochodzącego od całkiem odmiennego gatunku.I tu mamy do czynienia z odmiennością antygenów transplantacyjnych przeszczepionych komórek, która jest rozpoznawana przez nadzór immunologiczny limfocytów T. Pobudzone limfocyty uruchamiają zjawisko cytotoksyczności, w której mają udział różne komórki oraz cytokiny.Odrzucenie przeszczepu może mieć szczególnie ostry przebieg (mówi się o nadostrym odrzucaniu), który jest związany z przeciwciałami skierowanymi przeciw antygenom śródbłonków naczyń krwionośnych przeszczepionego organu. W reakcji immunologicznej angażowany jest też układ dopełniacza, który indukuje zjawiska prowadzące do rozległych uszkodzeń naczyń krwionośnych przeszczepu.Z przeszczepami narządów wiąże się szczególne zjawisko o nazwie reakcji GvH (Graft Versus Host), której istota polega na aktywacji limfocytów dawcy obecnych w przeszczepionym narządzie. Te limfocyty rozpoznają otoczenie, czyli komórki (tkanki) biorcy jako obce, i zaczynają przeciw nim działać. Wynikiem tych działań jest martwica wielu tkanek biorcy.\nKontrola układu immunologicznego\nKontrola wewnętrznaUkład immunologiczny wykazuje dużą niezależność od innych układów i jest wyposażony w liczne wbudowane własne mechanizmy kontrolujące przebieg reakcji immunologicznej. Autokontrola jest konieczna, zważywszy, jaką bronią dysponuje. Namnożone w dużej liczbie cytotoksyczne limfocyty, obładowane śmiercionośnymi cytokinami muszą być poddane kontroli, w przeciwnym razie mogłyby skierować swoje niszczycielskie działanie przeciw zdrowym komórkom organizmu.Aktywne komórki immunokompetentne, które stają się zbyteczne, są uśmiercane w wyniku indukcji w nich apoptozy. W jaki sposób?Aktywowane immunologicznie limfocyty posiadają na swojej powierzchni białko zwane Fas (CD95). Inne komórki układu immunologicznego na swojej powierzchni noszą białka skierowane przeciw Fas (Fas-ligand). Zetknięcie się obu komórek prowadzi do połączenia się Fas z białkiem skierowanym przeciw niemu. Ta fuzja inicjuje dramatyczne procesy wewnątrzkomórkowe w aktywnym i zbytecznym limfocycie prowadzące do jego śmierci.Kontrola zewnętrzna\nOprócz mechanizmów własnych układ immunologiczny jest poddawany wpływom innych układów integracyjnych: dokrewnego i nerwowego. Są hormony, które mogą bezpośrednio wpływać na funkcje immunologiczne. Na przykład glikokortykoidy, hormony kory nadnercza, hamują namnażanie się limfocytów i produkcję cytokin. Hormon wzrostu - przeciwnie - zwiększa namnażanie limfocytów, zwiększa ilość tkanki limfatycznej. Zarówno estrogeny, jak i androgeny mają wpływ na układ immunologiczny, zmienny, w zależności od bieżących potrzeb organizmu. Tyroksyna, hormon produkowany przez tarczycę, potęguje odporność humoralną.\nRegulacja nerwowa układu immunologicznego zachodzi przede wszystkim za pośrednictwem układu autonomicznego, którego włókna docierają do węzłów chłonnych.Czy wyższe piętra układu nerwowego mają wpływ na układ immunologiczny?Dziś nie ma już najmniejszej wątpliwości, że tak się właśnie dzieje. Wydaje się, że także kora mózgowa może wpływać na funkcjonowanie odporności. Znane są określone stany psychiczne, w których odporność zmniejsza się albo zwiększa. Np. stres może mieć korzystny lub negatywny wpływ na odporność. Doświadczenia joginów dowodzą, że medytacja może mieć znaczenie w kształtowaniu odporności.Niedawno powstała nowa dziedzina wiedzy medycznej - neuropsychoimmunologia, która się tymi zjawiskami zajmuje.\nFarmakologiczny wpływ na układ immunologiczny\nImmunosupresjaNa czynności układ immunologicznego można wpływać farmakologicznie. Można na przykład oddziaływać nań immunosupresyjnie, co oznacza osłabianie reakcji immunologicznych. Jest to potrzebne w zwalczaniu chorób z autoagresji, w których układ immunologiczny atakuje własne tkanki, albo do koniecznego osłabienia reakcji obronnej organizmu wobec przeszczepionej tkanki czy narządu. Najbardziej znanymi lekami zmmniejszającymi reakcje odpornościowe są glikokortykoidy. Także promieniowanie elektromagnetyczne (gamma, rtg i ultrafioletowe o długości fali 250-400 nm) ma negatywny wpływ na układ immunologiczny. Są różne sposoby hamowania odpowiedzi immunologicznej. Niektóre środki negatywnie wpływają na podziały komórkowe aktywowanych limfocytów, przede wszystkim poprzez zróżnicowane oddziaływanie na DNA, inne hamują wydzielanie cytokin czy migrację limfocytow, inne mają wpływ na oddziaływanie limfocytów na makrofagi. Są wreszcie środki biologiczne, jak np. surowica antylimfocytarna, które bezpośrednio uszkadzają lub niszczą limfocyty. ImmunostymulacjaOprócz hamowania aktywności układu immunologicznego można też działać nań stymulująco. Klasycznym tego przykładem są szczepionki, które stymulują powstawanie przeciwciał i komórek pamięci immunologicznej.Są też czynniki biologiczne, które wiążąc się z antygenem, przyczyniają się do znacznie silniejszej odpowiedzi immunologicznej. Są to tzw. adiuwanty immunologiczne, pochodzenia bakteryjnego lub niebakteryjnego. Niektóre z nich znalazły zastosowanie w leczeniu chorób nowotworowych.Zaburzenia czynności układu immunologicznego mogą być dramatyczne i przejawiać się ciężkimi zakażeniami, np. wirusowymi, grzybiczymi czy pierwotniakowymi, które nierzadko, mimo leczenia, prowadzą do śmierci. Jego zmniejszona sprawność albo wypaczone działanie powoduje ujawnienie się chorób układowych albo stanowi przyczynę nieskutecznej walki organizmu z nowotworem złośliwym.\nodporność, układ odpornościowy Komentarze\nAnonim (niezweryfikowany) ♦ pt., 03/16/2012 - 15:02\nBardzo ciekawe odpowiedz\nZainteresowany (niezweryfikowany) ♦ wt., 07/03/2012 - 23:12\nPrzepięknie i zrozumiale\nPrzepięknie i zrozumiale opisane. Brak takich wspanialych dydaktyków na tle takiej plejady pseudonaukowców gmatwających jedynie wiedzę. Jestem pod wrażeniem jasności wyrażanych myśli i wiedzy Doktora Feldmana Dodaj nowy komentarz


ESMA - European Securities and Markets Authority | TA\nESMA, czyli European Securities and Markets Authority (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) to niezależny organ Unii Europejskiej, którego zadaniem jest zapewnienie stabilności systemu finansowego Unii Europejskiej poprzez zwiększenie ochrony inwestorów oraz wspieranie stabilnych i uporządkowanych rynków finansowych. Cel ten realizowany jest poprzez ocenę ryzyka dla inwestorów i rynków, tworzenie jednolitych przepisów finansowych dla wszystkich krajów Unii Europejskiej, budowanie spójnego nadzoru finansowego oraz poprzez bezpośrednie pełnienie nadzoru nad agencjami ratingowymi i repozytoriami transakcji. Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych wspomaga także bezpośrednią współpracę pomiędzy finansowymi organami nadzorczymi państw Unii Europejskiej w sektorze bankowym (EBA) oraz ubezpieczeniowym i emerytalnym (EIOPA). Choć European Securities and Markets Authority jest organem niezależnym, to odpowiada on za swoją działalność przed Parlamentem Europejskim, a dokładnie przed Komisją do Spraw Gospodarczych i Walutowych (ECON). Ponosi także odpowiedzialność przed Radą Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską. ESMA jest zobowiązana do opracowywania i przedstawiania rocznych raportów ze swojej działalności.\nHistoria European Securities and Markets Authority\nEuropejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych powstał na bazie zaleceń raportu de Larosiere’a z 2009 roku, który wezwał do utworzenia Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESFS), który funkcjonować miał jako zdecentralizowana sieć organów nadzorczych. ESMA rozpoczęła działalność 1 stycznia 2011 roku, zastępując jednocześnie Komitet Europejskich Regulatorów Rynku Papierów Wartościowych (CESR), którego zadaniem było promowanie spójnego nadzoru finansowego na terenie całej Unii Europejskiej oraz doradztwo w zakresie rynków finansowych Komisji Europejskiej.\nEuropejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych realizuje swoje cele poprzez cztery działania – ocenę zagrożeń dla inwestorów, rynków i stabilności finansowej, tworzenie jednolitego zbioru przepisów finansowych dla rynków Unii Europejskiej, promowanie spójności nadzoru finansowego w krajach Unii Europejskiej oraz bezpośrednie nadzorowanie podmiotów sektora finansowego.\nCelem oceny zagrożeń dla inwestorów, rynków i stabilności finansowej jest wychwycenie tendencji, zagrożeń i słabych punktów systemu finansowego, a także możliwości, które można byłoby wykorzystać dla rozwoju. Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych stara się więc wykorzystywać swój wpływy, aby przeciwdziałać zagrożeniom stabilności finansowej, chronić europejskich inwestorów i wspomagać prawidłowe funkcjonowanie rynków finansowych. Oceny ryzyka tworzone przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych są wykorzystywane przez inne europejskie organy nadzoru, a także organy nadzoru poszczególnych państw Unii Europejskiej. Ocena ryzyka ESMA wspomaga tworzenie jednolitego zbioru przepisów, konwergencji nadzorczej i bezpośredni nadzór poszczególnych instytucji finansowych funkcjonujących na terenie Unii Europejskiej. Ocena ryzyka sprzyja także przejrzystości i ochronie inwestorów poprzez udostępnianie do informacji inwestorów rejestrów publicznych i baz danych, a także, w razie potrzeby, poprzez wydawanie ostrzeżeń dla inwestorów. Analiza ryzyka pozwala także na ocenę korzyści i ryzyka związanego z innowacjami w Unii Europejskiej.\nCelem utworzenia jednolitego zbioru przepisów dla całego rynku finansowego Unii Europejskiej jest wzmocnienie budowy jednolitego rynku Unii Europejskiej, poprzez stworzenie równych warunków dla wszystkich inwestorów, emitentów i instytucji z państw Unii Europejskiej. Działalność ta polega na opracowywaniu standardów technicznych i doradztwie instytucjom Unii Europejskiej w kwestiach legislacyjnych.\nSpójność w zakresie nadzoru nad rynkiem finansowym polega na stosowaniu tych samych, a przynajmniej podobnych zasad nadzoru we wszystkich krajach Unii Europejskiej. Celem promowania konwergencji w zakresie nadzoru finansowego jest zapewnienie wysokiej jakości regulacji i nadzoru, równych dla wszystkich instytucji Unii Europejskiej.\nArtykuł opracowano na podstawie serwisu esma.europa.eu.


Recenzje sprzętu komputerowego - Katalog stron turystycznych\nZbieramy najróżnorodniejsze informacje z pełnego elektronicznego i xboxowego świata i przekazujemy je w naszym języku na naszej witrynie www. Dzięki naszej firmie nie ominą Cię wielkie bonifikaty na procesory, gierki lub zasilacze. Jednocześnie będziesz wiedział, którą firmę najlepiej omijać szerokim łukiem, a jakiej należałoby przypatrzeć się konkretniej. Nie wyróżniamy nikogo, piszemy tylko prawdę, a realizowane przez nas testy są w pełni profesjonalne – używamy rozmaitych systemów do przetestowania niejednego składnika.\nSzczegóły strony www.ithardware.pl:\nTytuł: Recenzje sprzętu komputerowego\nSłowa kluczowe: IT, sprzęt komputerowy, komputery, IT, recenzje, komputery, sprzęt komputerowy, zestawy komputerowe, recenzje, zestawy komputerowe\nGastronomia » Bary\nOcena: 1.8/10 (17 głosów)\nPodlinkuj stronę www.ithardware.pl:\nPizzeria Ursynów »\nWieczorem, na dość szybki obiad, polecana jest pizzeria ursynów . Znajdziemy tam różnego typu pizze z całego świata. Dla miłośników owoców morza, dla wegetarian, dla ludzi przepadających za dobrze przyprawionym ciastem. Prezentowana pizza Ursynów należy do tańszych u bardziej smacznych w tej okolicy. Wyjątkowo polecają ją sobie zabiegani pracownicy dużych firm (przedsiębiorstw, działalności jednoosobowych, spółek). Tożsamo pizzeria kabaty . Także niedroga, smaczna, na grubym i puszystym cieście. Zachęcamy do wypróbowania najnowszych smaków w pizzerii.\nRestauracja Olsztyn »\nRestauracja Olsztyn. Ranczo w Dolinie zlokalizowane w Dobrym Mieście to nie tylko bogata oferta restauracyjna, niemniej jednak także gwarancja wspaniałych imprez okolicznościowych - chrzcin i wesel, komunii i spotkań biznesowych. Zapewniamy tanie noclegi Olsztyn. Co więcej posiadamy zlokalizowaną nieopodal restauracje Wiktoria znaną restauracje, nie tylko dla nabywców z Olsztyna, ale także z całej Polski. Naszą specjalnością jest tatar. Noclegi Olsztyn.\nKursy napełnianie i opróżnianie zbiorników transportowych »\nJest kilka firm, które muszą mieć odpowiednich fachowców w siedzibie. Trzeba do nich transport niebezpiecznych ładunków. Wymagane kursy napełnianie i opróżnianie zbiorników transportowych są niezbędne w wielu firmach, dlatego również niektórym udaje się uzyskać na nie dodatkowe pieniądze. Bez nich takie korporacji nie mogą aktualnie działać, szczególnie o ile nie mają innych specjalistów w tym zakresie. Na taki przewodnik mogą ze stuprocentową pewnością pójść osoby tylko i tylko pełnoletnie, z wykształceniem minimum zawodowym.\nZajmiemy się Twym elektronicznym systemem wzorowo. Komponujemy, naprawiamy, czyścimy, zaś to wszystko za odpowiednią stawkę. Na magazynie posiadamy najnowsze monitory, skanery i notebooki marki Dell, a ponadto sprawujemy się całodobowym serwisem, dzięki jakiemu skorygujemy błyskawicznie wszystkie komplikacje z Twym sprzętem. Zajmujemy się naprawą na szczeblu hardware, jak i typowo systemowym. Wyślij maila albo przekręć do nas o każdej porze dnia oraz nocy, a nasi specjaliści zdalnie poradzą sobie z Twym kłopotem. Sprawdź niezwykle różnorodną ofertę naszego sprzętu, a na pewno odkryjesz cokolwiek dla własnego kompa.\nDzięki wieloletniemu doświadczeniu i dużym umiejętnościom swoich pracowników jednostka jest konkretnym liderem w sektorze IT, zwłaszcza w aspekcie założeń dla sektora małych i średnich firm. Wizytówką organizacji jest poprawnie znane na rynku oprogramowanie, wokół jakiego jest stworzona większość podejść. Klienci także wysoko cenią dostarczane usługi konsultingowe. Wszelki przygotowany projekt jest za każdym razem dokładnie analizowany poprzez dział konsultingowy pod względem typowych uzysków ekonomicznych dla klienta.\nPrezentujemy nowy portal z ogłoszeniami rolniczymi, na portalu będą zamieszczane tylko ogłoszenia związane z rolnictwem, posiadamy wiele kategorii tematycznych zapewne każdy rolnik znajdzie odpowiednią kategorię dla siebie aby wyszukać lub dodać ogłoszenie. Zapraszamy do zapoznania się z naszym serwisem.


Fitoremediacja – biologiczne zwalczanie zanieczyszczeń - agrofakt.pl\nPobierz PDF: Autor: Małgorzata Wróblewska-Borek 7 września 2015\nSą fundamentalną częścią życia na Ziemi. Dostarczają nam tlenu, są źródłem wielu cennych produktów (m.in. pożywienia, włókien, drewna, żywic). Chronią przed wiatrem i hałasem. Upiększają nasze otoczenie. A to jeszcze nie wszystko. Za sprawą swoich szczególnych zdolności mogą być także skutecznym narzędziem walki z zanieczyszczeniem środowiska. Mowa o roślinach.\nPotencjał fitoremediacyjny roślin jest bardzo różny, ważny jest więc odpowiedni dobór gatunków. Drzewa, u których fitoremediacja zachodzi na większą skalę, czyli te pochłaniające największe ilości pyłów zawieszonych, to: brzozy, jesiony, lipy, topole, wiśnie ozdobne i klony. Doskonale sprawdzają się też krzewy i pnącza. Polecane gatunki to: pęcherznica, tawlina jarzębolistna, lilaki, berberysy, hortensje, tawuły oraz bluszcz pospolity, czy winobluszcze. Bogatszy wykaz roślin pochłaniających zanieczyszczenia możemy znaleźć na stronie www.zszp.pl.\nWczesna wiosna to dobry czas na pobranie prób glebowych. Sprawdź kiedy i jak je prawidłowo pobrać!