TO, CO ŚWIADOME (MIESIĄC FOTOGRAFII W KRAKOWIE)\nMiesiąc Fotografii w Krakowie zaliczany jest do najważniejszych i najbardziej oczekiwanych wydarzeń artystycznych. Tegoroczna edycja tradycyjnie obfitowała w wydarzenia i wystawy, stanowiące przekrój przez działania współczesnych fotografów. I – jak zwykle – Miesiąc Fotografii nie zawiódł swojej licznej publiczności. Hasło przewodnie wydarzenia – „Zewnątrz wewnątrz” – wymyślił Gordon MacDonald, autor koncepcji tegorocznego Miesiąca. Ma ono ścisły związek z obserwacją, pozostawaniem w pozycji patrzącego zza obiektywu, jak i manipulacją obrazem, celową ingerencją. „Nic nie jest prawdą i nic nie jest fałszem – wszystko może być prawdziwą fikcją zwodniczego faktu” – śmiało stwierdza MacDonald, zapraszając widzów do wizualnej, fotograficznej uczty.\nJedną z wystaw głównych była ekspozycja amerykańskiej artystki Susan Lipper „Grapevine 1988-1992”. Składała się ona z fotografii wykonanych w trakcie pobytu fotografki w Grapevine Branch, malutkiej miejscowości wyglądającej na pozornie odciętą od świata, mieszczącej się w Wirginii Zachodniej. Wystawę Lipper można było oglądać w MOCAKu. Zdjęcia powstały w trakcie podróży, podczas której artystka musiała przeżyć wiele przygód, aby móc zaprzyjaźnić się z ekscentrycznymi i zamkniętymi w sobie mieszkańcami. Kadry Lipper bynajmniej nie rejestrują sielskich krajobrazów Grapevine. Wręcz przeciwnie, widzowie mają do czynienia z czarno-białą, brutalną rzeczywistością, w której przy koszu do gry w koszykówkę wisi martwa sarna, a młody, ale już bardzo zniszczony mężczyzna z krzywym uśmiechem na twarzy i petem w ustach szczyci się upolowaniem królika. To miasteczko jest dziwne, inne. Inni są też ludzie, w których trudno dostrzec coś znajomego, oswojonego, może oprócz radośnie gaworzącego bobasa, który na zdjęciu bierze kąpiel w zlewie, cierpliwie łapiąc przeciekające mu przez place kropelki wody.\nChoć czarno-białe kadry Lipper mieszczą się gdzieś pomiędzy dokumentem a uświadomioną sztuką, trudno przypisać im upragnioną autentyczność. Lipper pozwala bohaterom swoich fotografii wcielać się w role, które niekoniecznie muszą odpowiadać ich prawdziwemu wizerunkowi. Naga pierś nieznanej kobiety, męska postać dzierżąca w dłoni rewolwer na tle rdzewiejących i rozpadających się samochodów, młoda kobieta owinięta w ręcznik, poprawiająca włosy w odbiciu lustra, pozbawione ubrań lalki Barbie zwisające swobodnie z łazienkowej suszarki – oto niecodzienni bohaterowie zdjęć Lipper, która raz za razem zaskakuje widza i nawet na moment nie pozwala mu spuścić oka z jej fotografii. Kadry pełne trudnego do opisania napięcia posiadają pewien niepokojący potencjał wrażliwości – odbiorca nieustannie, gdzieś pod skórą, instynktownie przeczuwa, że coś z bohaterami Lipper jest nie tak. I nie chodzi tu wcale o chorobę, fizyczne niedomagania, tylko o wrażenie, że zaraz wydarzy się coś, co nieodwracalnie zmieni tryb życia mieszkańców, którzy na zdjęciach artystki przypominają nieco bohaterów filmów Davida Lyncha.\nKolejną, równie ciekawą odsłoną Miesiąca Fotografii jest ekspozycja Diany Lelonek „Liban i Płaszów – nowa archeologia”, którą także można było obejrzeć w krakowskim MOCAKu. Jest to wystawa związana z prywatnymi archeologicznymi znaleziskami z dwóch miejsc Krakowa – kamieniołomu Liban oraz obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Artystka tropi i zbiera prywatne ślady, które przeszłość zostawiła w tych miejscach. Niczym kolekcjoner oraz badacz z prawdziwego zdarzenia natrafiła na ciekawe znaleziska: skamieliny z okresu jurajskiego, pozostałości po obozie koncentracyjnym, elementy scenografii do filmu Stevena Spielberga „Lista Schindlera” (1993), a także zasilacz Apple i karty graficzne. Wszystkie te elementy nadwyrężone przez ząb czasu znalazły się w gablotach, które stają się milczącym świadectwem ponurej historii, zarówno zbiorowej pamięci, jak i współczesności. Niezwykły projekt Lelonek cały czas ewoluuje, a wiele skrawków przeszłości wciąż pozostaje przez nią do odkrycia.\nTymczasem Bunkier Sztuki prezentował ekspozycję „Wojna, jaką widzimy”, składającą się de facto z kilku miniwystaw autorstwa Lisy Barnard, Niny Berman, Monici Haller, Sophie Ristelhueber i Marthy Rosler, oscylujących wokół wizualnej recepcji konfliktów, ich rozumienia, a przede wszystkim interpretacji za pomocą obrazów. Najbardziej zapadają w pamięć realizacje Marthy Rosler oraz Niny Berman. Druga z nich stworzyła wstrząsające świadectwo wojny, budujące cykl „Ślub żołnierza piechoty morskiej”. Bohaterem zdjęć jest Tyler Ziegel, sierżant amerykańskiej piechoty morskiej, który został ciężko ranny w trakcie wybuchu samochodu-pułapki w Iraku. Barwne kadry prezentują jego mozolny powrót do zdrowia oraz przygotowania do ślubu z ukochaną. Młody żołnierz z potwornie okaleczoną twarzą pokazywany jest przez artystkę w trakcie domowych rytuałów, spotkań z bliskimi, chwil bliskości z ukochaną, która ciągle uczy się ciała swojego narzeczonego. Na jednym ze zdjęć ślubnych widać ogromny smutek panny młodej, która z przygnębieniem spogląda w obiektyw, pytając swoim spojrzeniem: „dlaczego?”. Pomiędzy widzem a zdjęciami rodzi się trudne do wytrzymania napięcie – z jednej strony kadry Berman budzą naturalny sprzeciw wobec wojny, osobistych tragedii i przemocy, z drugiej natomiast pytają o niepełnosprawność, o sposób odnalezienia się w świecie, w której wygląd odgrywa zasadnicze, o ile nie najważniejsze znaczenie. Kadry powstawały w 2006 i 2008 roku w Teksasie oraz Illinois. Czy ta historia zakończyła się happy endem, a młoda para żyje długo i szczęśliwie? Niestety nie. Ziegel zmarł w 2012 roku z powodu przedawkowania heroiny oraz alkoholu.\nTymczasem Marthę Rosler w cyklu „Dom piękny. Przynosząc wojnę do domu” interesują emocje związane z wojną. Prace artystki powstawały w latach 1967-1972 oraz 2004-2008. Na pierwszy plan wysuwają się zdjęcia z pierwszego okresu twórczości Rosler, związanego z wojną w Wietnamie. Artystka zestawiała ze sobą prasowe fotografie pokazujące wojnę i pełne życia oraz radosnej konsumpcji reklamy, które wykorzystała w swoich fotokolażach. Rosler pokazuje dwa światy – w jednym z nich dzieci i dorośli umierają w wyniku wojny, w drugim panuje niczym niezmącony spokój. Trzeba przyznać, że taki zabieg jest wizualnie wstrząsający. Najmocniej zapada w pamięć kadr „Baloniki” (1967-1972). Po lewej stronie zdjęcia widać pięknie wyposażone mieszkanie i miękkie poduszki, które aż kuszą, aby się na nich położyć, a także tytułowe, niezwykle kolorowe baloniki, z których zaczęło już powoli uchodzić powietrze; tymczasem po prawej zrozpaczony młody Wietnamczyk trzyma w ramionach swoje nieżywe dziecko. Czy trzeba tu jakiegokolwiek komentarza?\nTegoroczna odsłona Miesiąca Fotografii była niezwykle wyrazista i spójna, a bardzo ważnym jej elementem okazały się praktyki artystyczne odnoszące się do prac tych twórców, którzy za pomocą obiektywu (i nie tylko) badają historię. Jak zauważa Charlotte Cotton, większość współczesnych artystów przyjmuje praktykę antyreportażową, ponieważ zarówno telewizja, jak i media elektroniczne uzurpują sobie prawo do bezpośredniego pokazywania wydarzeń. „Zamiast być osaczonymi w pogrążonym w chaosie centrum wydarzeń lub w bezpośredniej bliskości bólu i cierpienia, fotografowie wybierają prezentowanie tego, co pozostaje po tych tragediach” (Cotton 2010: 167) – podkreśla Cotton. Twórcy przyjmują rolę obserwatorów, by za sprawą pojedynczego człowieka pokazać zdarzenia, które mają wymiar ogólnoludzki, a nawet ogólnoświatowy. Trudno wobec ich twórczości przejść obojętnie, nie zadając sobie pytania, co ukrywa w zanadrzu dziejąca się na naszych oczach historia, która wydaje się bliska coraz większych konfliktów, siejących śmierć i spustoszenie.\nCh. Cotton: „Fotografia jako sztuka współczesna”. Kraków 2010.\nMiesiąc Fotografii w Krakowie. 19.05.-18.06.2017.


AKTUALNOŚCI – Strona 5 – Konwent Polonia\nOd niszowego pomysłu do lidera branży – wykład otwarty\nW ostatni piątek odbył się na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Gdańskiego wykład otwarty, zorganizowany przez Konwent Polonia oraz Innovative Ways Group. Prelegentem był doświadczony przedsiębiorca z branży gokartowej oraz równocześnie prezes Związku Filistrów Konwentu Polonia, Rafał Rogacewicz. Podzielił się on z\nCZYTAJ DALEJ "Od niszowego pomysłu do lidera branży – wykład otwarty"\nK! Polonia życzy Wesołych Świąt!\nŚwięta Bożego Narodzenia to bardzo szczególny okres. To pora wytchnienia od trosk szarej codzienności i okazja do znalezienia bezpiecznej przystani w rodzinnym gronie. Nasza konwentowa rodzina również spotkała się, by wspólnie celebrować ten radosny czas: 08.12.2018 w Instytucie Spraw Wszelakich\nCZYTAJ DALEJ "K! Polonia życzy Wesołych Świąt!"\nSpotkanie literackie “Kongres futurologiczny”\nW ostatni czwartek odbyło się się świąteczne spotkanie literackie którego tematem będzie Kongres futurologiczny. W wir wydarzeń zabiera nas Ijon Tichy – główny bohater, a zarazem narrator. W tej szalonej podróży nie możemy być niczego pewni. Do samego końca jesteśmy\nCZYTAJ DALEJ "Spotkanie literackie “Kongres futurologiczny”"\nTradycyjnie, na zakończenie roku, w ostatni piątek, 14 grudnia, delegacja Konwentu Polonia wzięła udział w obchodach 118. rocznicy powstania kartelowej korporacji Talavija z Rygi. W doborowym towarzystwie korporantów z Łotwy, Estonii i Polski znakomicie uczciliśmy kolejny rok działalności Talaviji. Bardzo\nCZYTAJ DALEJ "Komersz 118-lecia Korporacji Talavija"\nW piątek, 14 grudnia, na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego odbył się kolejny konwentowy wykład otwarty. Tematem prelekcji były „Wybrane zagadnienia z zakresu współczesnej psychiatrii”. Prelegent poruszył przede wszystkim tytułowe zagadnienia stresu, depresji i sposobów radzenia sobie\nCZYTAJ DALEJ "Wykład otwarty K! Polonia – „Wybrane zagadnienia z zakresu współczesnej psychiatrii”"\nW ostatni czwartek odbyło się kolejne konwentowe spotkanie dyskusyjno-literackie. Tym razem rozmowa dotyczyła książki Yokio Mishimy, wieloletniego kandydata do literackiej Nagrody Nobla, pod tytułem „Złota pagoda”. Analiza dzieła, wywodzącego się z kultury japońskiej była nie lada wyzwaniem. Czy można bowiem\nCZYTAJ DALEJ "Spotkanie literackie “Złota pagoda”"


Obowiązkowa mediacja przed procesem o rozwód? - Trójka - polskieradio.pl\nKażdego roku w Polsce rozwodzi się około 60 tysięcy małżeństw. Ponad połowa rozwodzących się par ma dzieci.\nDzieci największymi ofiarami rozwodów (Za, a nawet przeciw/Trójka)\nNiektóre sprawy są bardzo trudne, emocjonalne, na przykrości narażone są dzieci. Takie sprawy ciągną się długo. Dlatego pojawiły się informacje, że Ministerstwo Sprawiedliwości chce wprowadzić nowe postępowanie – informacyjne, z udziałem mediatora.\n– Te osoby, które korzystają z mediacji w sprawie około rozwodowej, mogą korzystać z tego narzędzia w dwóch kierunkach. Jeden z nich to podjęcie próby pojednania, z którą najczęściej kojarzy się mediacja. Drugi to ustalenie warunków rozstania, czyli wypracowanie takiego sposobu rozstania, który będzie chronił dzieci przed eskalacją konfliktu – tłumaczy Dorota Fedorowska, psycholog i mediator.\n– Jeżeli małżeństwo jest niedobrane, to taka mediacja nie jest raczej w stanie uratować związku. To prawda, że to pomaga ustalać "warunki gry". Postępowanie cywilne tak jest skonstruowane, że nakręca konflikt. Za tym idą przesłanki natury materialnej. W Polsce nie ma tabeli alimentów. U nas ustala się to podczas morderczego procesu rozwodowego. Ważną kwestią jest również ustalenie opieki nad dziećmi. W Polsce nie możliwe jest wychowywanie naprzemienne. Dzieci stają elementem przetargowym w walce rodziców – mówi Rafał Wąworek, adwokat, specjalista ds. praw rodzinnych.\nZapraszamy do wysłuchania dołączonej audycji, w której oprócz ekspertów, wypowiadali się nasi słuchacze.\nGoście: Dorota Fedorowska (psycholog, mediator, Kancelaria Mediacyjna Primum Consensus), Marek Grabowski (socjolog, prezes Fundacji Mamy i Taty), dr Aleksandra Piotrowska (psycholog), Rafał Wąworek (adwokat, specjalista ds. praw rodzinnych), Wiesław Kołak (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci), Anna Pietruszka-Dróżdż (działaczka społeczna, firma Synergis),\nZobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo rodzice rodzicielstwo rozwód prawo sądownictwo dziecko dzieci Kuba Strzyczkowski Aleksandra Piotrowska Wiesław Kołak Anna Pietruszka-Dróżdż\nCzy wprowadzać zakaz udziału w polowaniach dla niepełnoletnich?\nOstatnia aktualizacja: 15.03.2018 14:00\nPosłowie przegłosowali w marcu zakaz udziału w polowaniach dla dzieci. Tyle, że ten przepis zmienili senatorowie. Senatorami – wnioskodawcami byli…? No jasne! Senatorowie – myśliwi.\n49'46 Czy umożliwić nieletnim udział w polowaniach? (Za a nawet przeciw/Trójka)\nCzasy zmieniają się, zmienia się władza, ale Polski Związek Łowiecki kulom się nie kłania. Ministerstwo Środowiska domagało się w ustawie zakazu zajmowania kierowniczych stanowisk w PZŁ dla współpracowników służb PRL, ale posłowie ten pomysł odrzucili podczas tego samego posiedzenia, na którym omawiamo udział nieletnich w polowaniach.\n– Parlamentarzyści są w kwestii ustaw dotyczących polowań podzieleni ponadpartyjnie, więc wyniki głosowań nie są przesądzone. Nie będzie tutaj dyscyplin. Myślę, że pochodzący z senatu pomysł na obniżenie wieku pozwalającego na udział w polowaniach wynika z ilości korespondencji, które każdy z senatorów otrzymał, zarówno od zwolenników, jak i przeciwników tego pomysłu. Pada argument, że jest to ingerencja państwa w kwestie wychowania dzieci. Trochę tak jest, ale przecież podobnie jest w przypadku, choćby, obowiązkowych szczepień. I tu pojawia się w tym wszystkim pytanie o zdrowy rozsądek – zwraca uwagę senator Jarosław Obremski.\n– Przede wszystkim, mówiąc o granicy wiekowej, należy odnieść się do prawodawstwa polskiego, które mówi, że człowiek jest pełnoletni dopiero po osiągnięciu 18. roku życia. Można dyskutować w odniesieniu do różnych przepisów mających chronić dzieci przed demoralizacja i przemocą, ale to rozwiązanie, które przegłosował Sejm jest dobre i my je popieramy. Wczoraj ponownie wpłynęło stanowisko Rzecznika Praw Dziecka do senackiej komisji środowiska, mówiące, że ustawa zabraniająca dzieciom uczestnictwa w polowaniach zasługuje na pełną akceptację – mówi Tomasz Zdrojewski z Pracowni Na Rzecz Wszystkich Istot.\nJakie zdanie na ten temat mają nasi słuchacze? Zapraszamy do wysłuchania dołączonej audycji.\nGoście: Jarosław Obremski (senator niezależny), dr Aleksandra Piotrowska (psycholog), Józef Łyczak (senator PiS), Tomasz Zdrojewski (Pracownia Na Rzecz Wszystkich Istot i Koalicja "Niech Żyją!"), Dariusz Zalewski (łowczy okręgowy, Związek Łowiecki w Olsztynie), Wiesław Kołak (Towarzystwo Przyjaciół Dzieci)\nZobacz więcej na temat: Trójka Kuba Strzyczkowski społeczeństwo przemoc dzieci Sejm Senat\nCzy pobieranie opłat klimatycznych jest uczciwe?\nZakopane przegrało sądowy spór z turystą, który uważał, że powietrze w mieście jest tak fatalne, że nie powinien płacić opłaty klimatycznej.\n49'11 Czy warto zrezygnować z opłaty klimatycznej? (Za, a nawet przeciw/Trójka)\nNiestety ten wyrok nie oznacza, że turyści w innych miejscowościach mogą zlekceważyć opłatę klimatyczną, nawet jeśli wokół jest czarno od smogu!\nJak chronić siebie i bliskich przed smogiem?\n– Rada miasta Zakopane, w oparciu o rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z 2001 roku, taką uchwałę przyjęła, gdzie zapisała, że w mieście Zakopane można pobierać tę opłatę. Warto zaznaczyć, że dokument wskazuje też na warunki, które muszą być spełnione. Jednym z nich jest czyste powietrze. Nie ukrywam, że w Zakopanem od czasu do czasu przekraczane są pewne normy – mówi Grzegorz Cisło, sekretarz miasta Zakopane.\n– Zakopane już dawno uporałoby się z problemem smogu, gdyby te pieniądze, które pobiera od dziesięciu lat, zainwestowało w chociażby poprawę jakości powietrza. Teraz słyszymy, że siedemset kotłów zostanie wymienionych. Pytam się wtedy, co było pięć lat temu? Świetnie, że proces się rozpoczął – mówi Piotr Siergiej z Polskiego Alarmu Smogowego.\nGoście: Grzegorz Cisło (sekretarz miasta Zakopane), Sławomir Brzózek (Fundacja Nasza Ziemia), Katarzyna Gądek (Wydział Promocji i Turystyki Miasta Kraków), Piotr Siergiej (Polski Alarm Smogowy), dr Tomasz Teluk (Instytut Globalizacji), Ilona Jędrasik (Fundacja ClientEarth Prawnicy dla Ziemi)\nZobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo Kuba Strzyczkowski smog Zakopane opłaty opłata powietrze zdrowie\nOstatnia aktualizacja: 20.03.2018 13:00\nSejmowa Komisja Sprawiedliwości zajęła się projektem nowelizacji ustawy aborcyjnej, pod którym Fundacja Życie i Rodzina zebrała 830 tysięcy podpisów.\nPrzewodniczący komisji Stanisław Piotrowicz (C) podczas obrad sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, 19.03.2018. Komisja ma zaopiniować obywatelski projekt "Zatrzymaj aborcję", który znosi możliwość przerwania ciąży ze względu na ciężkie i nieodwracalne wady płoduFoto: PAP/Rafał Guz\n48'54 Czy projekt Fundacji Życie i Rodzina zostanie zrealizowany? (Za, a nawet przeciw/Trójka)\nProjekt zakłada likwidację prawa do aborcji w przypadku ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu. W ostatnią niedzielę przed siedzibami biskupów w całej Polsce zorganizowano protesty.\n– Podstawą naszej cywilizacji jest poszanowanie prawa do życia. Sytuacja, w której ludzie niepełnosprawni są tego prawa pozbawiani, jest czymś, co nie powinno mieć miejsca w nowoczesnym społeczeństwie – mówi Jacek Januszewski z Fundacji Życie i Rodzina.\n– Jeżeli spojrzymy na ostatnie badania opinii publicznej, to poparcie dla bardziej restrykcyjnych przepisów związanych z wykonywaniem prawa do aborcji w polskim społeczeństwie maleje – twierdzi Paulina Piechna-Więckiewicz z Komitetu Ratujmy Kobiety.\nJak karać za jazdę pod wpływem narkotyków?\nGoście: Jacek Januszewski (Fundacja Życie i Rodzina), Mariusz Dzierżawski (Fundacja Pro Prawo do Życia), dr Anita Kucharska-Dziedzic (Stowarzyszenie BABA), Paulina Piechna-Więckiewicz (Komitet Ratujmy Kobiety, Stowarzyszenie Inicjatywa Polska), Tomasz Terlikowski (Telewizja Republika), Joanna Scheuring-Wielgus (posłanka, .Nowoczesna)\nZobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo aborcja ustawa Mariusz Dzierżawski Anita Kucharska-Dziedzic Paulina Piechna-Więckiewicz Tomasz Terlikowski Joanna Scheuring-Wielgus


Co powiedziała Beyonce, gdy dostała zaproszenie na ślub Kim? - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Kim Kardashian » Co powiedziała Beyonce, gdy dostała zaproszenie na ślub Kim?\n"Czy Jay Z i Beyonce pojawią się na weselu Kim Kardashian i Kanye Westa?" - to pytanie zadają sobie media i szukają odpowiedzi u znajomych wymienionych sław.\nCo go tak zdenerwowało? Czy Beyonce i Jay Z są parą idealną? Do tej pory wydawało się, że tak. Niestety, bójka Solange Knowles z raperem sprawiła, że na obrazku tej rodziny pojawiła się rysa. Możliwe, że w małżeństwie Bey nie ... czytaj więcej


Demonicus (2001) - FDB\nW trakcie wędrówki po włoskich Alpach James, trafia do groty gdzie przed wiekami rzymianie, uwięzili straszliwego wojownika. Ciekawski chłopak zakłada jego chełm i zostaje opętany. Chcąc przywrócić swego pana do życia James, rozpoczyna polowanie na innych turystów, by złożyć ich ciała w krwawym rytuale.\nJay Woelfel, Tim Sullivan\nGregory Lee Kenyon, Venesa Talor, Brannon Gould\nW trakcie wędrówki po włoskich Alpach James, trafia do groty gdzie przed wiekami rzymianie, uwięzili straszliwego wojownika. Ciekawski chłopak zakłada jego chełm i zostaje opętany. Chcąc przywrócić swego pana do życia James, rozpoczyna polowanie na innych turystów, by złożyć ich ciała w krwawym rytuale. Asmodeusz\nmorderstwo, miecz, opętanie, rytuał zobacz więcej\nAsmodeusz 2012-11-03 1\ndno – kolejna beznadziejna produkcja wytwórni Fool Moon, film lezy w karzdym aspekcie i ani nie jest straszny, ani śmieszny


Wstrząs anafilaktyczny – pierwsza pomoc ✔ | Portal lifestylowy Miasto Kobiet\nHome / Zdrowie / Wstrząs anafilaktyczny – pierwsza pomoc\nCo robić w przypadku wstrząsu anafilkatycznego?\nCo robić w przypadku wstrząsu anafilaktycznego? Fot. Adobe Stock\nWidok dziecka, które z minuty na minutę słabnie, powoduje panikę. Świadomość, że mam przy sobie lek, który może uratować życie mojego syna sprawia, że mogę spokojniej funkcjonować i czuć się bezpiecznie – mówi pani Dominika, mama pięcioletniego Piotrusia, który w wieku dwóch lat doznał wstrząsu anafilaktycznego po zjedzeniu lodów. Anafilaksja, ze względu na nieprzewidywalny charakter i stopień nasilenia objawów, należy do stanów nagłych, potencjalnie zagrażających życiu . Dlatego osoby z grup ryzyka, a więc takie, u których wcześniej wystąpił wstrząs oraz osoby ze zdiagnozowaną alergią, powinny zawsze mieć przy sobie adrenalinę .\nWstrząs anafilaktyczny u dziecka (objawy)\n„Lęk o moje dziecko towarzyszył mi aż do momentu, kiedy usłyszałam, że wszystko będzie dobrze” – historią wstrząsu anafilaktycznego u syna, dzieli się jego mama:\n„Piotruś jest alergikiem, od 12 tygodnia życia jest pod opieką poradni alergologicznej. W 2018 roku, kiedy synek miał dwa lata, wystąpiła u niego bardzo silna reakcja anafilaktyczna. Poszliśmy na lody, a ponieważ Piotr nie może jeść mleka i jajek, bo jest na nie uczulony, zamówiłam dla niego sorbet owocowy. Podczas jedzenia syn zaczął pokasływać, więc zabrałam mu lody. W samochodzie, w trakcie powrotu do domu Piotruś zaczął tracić z nami kontakt. Kiedy weszliśmy do domu zauważyłam, że jego ciało jest całe w czerwonej nasilającej się pokrzywce, zaczynał puchnąć, do tego stopnia, że spuchły mu nawet uszy. Syn był przerażony, zaczął wymiotować. Ja też byłam przestraszona, nie wiedziałam co się z nim dzieje. Widok dziecka, które z minuty na minutę słabnie, powoduje, że człowiek zaczyna panikować. Zadzwoniłam na pogotowie, usłyszałam, że może to być wstrząs anafilaktyczny. Wysłano do nas karetkę oraz kazano podać potrójną dawkę leku przeciwalergicznego, który Piotruś przyjmuje na co dzień. Lęk o moje dziecko towarzyszył mi aż do momentu, kiedy usłyszałam, że Piotrek z tego wyjdzie, że wszystko będzie dobrze. Wiedzieliśmy, że nas syn jest alergikiem, ale nigdy wcześniej nie mieliśmy do czynienia z tak poważną reakcją.”\nLek na wstrząs anafilaktyczny – adrenalina\n„Tego co nas spotkało, czyli wstrząsu anafilaktycznego nie da się porównać z niczym innym. Od tamtej pory jestem bardzo wyczulona na bagatelizowanie alergii u dzieci. Gdyby nie bardzo szybka i sprawna pomoc, przyjazd karetki i wskazówki od pani dyspozytorki z pogotowia, to wszystko mogłoby się skończyć tragicznie. Po tym zdarzeniu dowiedzieliśmy się od lekarzy, ze Piotruś już zawsze musi mieć przy sobie adrenalinę i zostaliśmy przeszkoleni, w jaki sposób tej adrenaliny użyć. Od tej pory adrenalina nam towarzyszy. Jeśli jestem razem z synem, mam ją zawsze w torebce, jeśli Piotrek przebywa w przedszkolu, wtedy adrenalina zostaje w pomieszczeniu przedszkolnym. Panie nauczycielki z przedszkola także zostały przeszkolone, jak używać adrenaliny. To jest bardzo ważne żeby mieć świadomość, że jest coś, co może pomóc, po prostu uratować dziecku życie. To jest właśnie adrenalina. Świadomość, że mam przy sobie lek, który może nam pomóc, pozwala mi spokojniej funkcjonować i dzięki temu czuje się bezpiecznie. Rodzice muszą rozmawiać z lekarzami, prosić żeby wytłumaczyli na czym polega alergia dziecka i jak należy się zachować, jeśli wystąpi silna reakcja anafilaktyczna – mówi pani Dominika, mama pięcioletniego Piotrusia.”\nWstrząs anafilaktyczny (anafilaksja) to stan spowodowany nagłą ciężką reakcją alergiczną, którą trudno jest przewidzieć1. To sytuacja, która może zagrażać życiu, dlatego ważna jest szybka reakcja . Na świecie częstość występowania anafilaksji wynosi od 50 do 112 epizodów na 100 000 osób każdego roku3. Osoby, które wcześniej nie wiedziały o alergii, są najbardziej narażone na zgon w wyniku wstrząsu anafilaktycznego, bo się go nie spodziewają i nie wiedzą jak zareagować .\nNajczęstsza przyczyną wstrząsu anafilaktycznego jest spożycie pokarmów – stanowi bowiem 33% przypadków1. U dzieci pokarm wywołuje nawet do 85% przypadków anafilaksji! . Kolejnym czynnikiem powodującym wstrząs są użądlenia owadów (19%) i leki (14%) .\nAnafilaksja wpływa na układ oddechowy, skórę, układ sercowo-naczyniowy, układ pokarmowy i nerwowy. Objawy anafilaksji pojawiają się zwykle od kilku minut do kilku godzin od ekspozycji na czynnik wyzwalający .\n1. Należy przerwać ekspozycję na czynnik wyzwalający reakcję. W przypadku użądlenia przez pszczołę/osę należy właściwie usunąć żądło, tak aby nie dopuścić do przedostania się kolejnych porcji jadu do skóry.\n2. Należy wezwać pomoc medyczną.\n3. Trzeba ułożyć pacjenta w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami, za wyjątkiem przypadków z dominującymi objawami niedrożności dróg oddechowych.\n4. Jak najszybciej od wystąpienia objawów anafilaksji należy podać pacjentowi adrenalinę domięśniowo w zewnętrzną część uda.\n5. Ważne jest utrzymywanie kontaktu słownego z pacjentem .\n– Aktualne wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji wskazują, że jeżeli pierwsza dawka adrenaliny nie przynosi poprawy w ciągu 5 minut, to należy podać drugą6, dlatego dobrą praktyką jest posiadanie przy sobie dwóch opakowań. Rodzice, których wspieramy w naszej internetowej wiosce wsparcia mówią, że chociaż byli uprzedzeni przez lekarza, mieli przy sobie adrenalinę, wiedzieli kiedy i jak jej użyć, to gwałtowność i szybkość postępowania objawów powodowała ogromny stres i lęk o życie dziecka. Dlatego tak ważne jest, żeby każdy wiedział, że jeżeli osoba doświadczająca wstrząsu ma przy sobie adrenalinę, to każdy może ją podać i uratować jej życie. Nie trzeba mieć do tego wykształcenia medycznego – tłumaczą Agnieszka Panocka i Joanna Kuczyńska z Fundacji Allergia.\nW razie jakichkolwiek wątpliwości należy porozmawiać ze swoim lekarzem, który na podstawie czynników ryzyka, indywidualnie oceni czy dana osoba powinna mieć adrenalinę zawsze przy sobie.\n Cardona V, Ansotegui IJ, Ebisawa M, El-Gamal Y, Fernandez Rivas M, Fineman S, Geller M, Gonzalez-Estrada A, Greenberger PA, Sanchez Borges M, Senna G, Sheikh A, Tanno LK, Thong BY, Turner PJ, Worm M. World allergy organization anaphylaxis guidance 2020. World Allergy Organ J. 2020 Oct 30;13(10):100472\n Prof. Marek Kulus, prezes Polskiego Towarzystwa Alergologicznego – wypowiedź dla: https://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C88162%2Ceksperci-wstrzas-anafilaktyczny-nie-zawsze-jest-prawidlowo-rozpoznawany „Eksperci: wstrząs anafilaktyczny nie zawsze jest prawidłowo rozpoznawany, szczególnie u dzieci” Data odsłony: 19.07.2021\nWypowiedzi ekspertów medycznych pochodzą z webinaru „Wstrząs anafilaktyczny – fakty i mity”, który odbył się 15 lipca 2021 roku, a autorzy wyrazili zgodę na ich wykorzystanie do wiadomości publicznej.


Logo - Lulu And Tete Logo - Lulu And Tete\n(UWAGA: zanim zaczniesz czytać ten rozdział, parę słów wyjaśnienia do powyższego tytułu. Dobre logo w wypadku wielkich marek i dużych firm jest bardzo przemyślanym elementem strategii wizerunkowej marki. Wszystko ma znaczenie: kształty, kolory, dodatkowe ikony, czcionka. Prace koncepcyjne wymagają wysiłku dobrego grafika lub nawet całego zespołu – nie bez powodu logo Coca-Cola jest rozpoznawalne na całym świecie, dobrze się kojarzy, a jego wartość szacowana jest na wiele milionów dolarów. Logo zamówione u grafika jest przeważnie dostarczane z tak zwaną księgą znaku – zbiorem zasad, jak logo używać, a jak nie, jakie ma warianty, kolory, i tak dalej. Często zamawia się też Tablicę stylu – indywidualnie dobrane kolory marki, czcionki, papeterię, dekory, ogólnie stylistyka. Koszt logo u grafika to minimum 500-1000 zł, a z tablicą – 1000-2000 zł. Jeżeli interesuje Cię ten temat, bardzo fajny i darmowy quiz jest dostępny na tej stronie https://www.studiokpdesign.pl/, po jego ukończeniu dowiesz się, jaka stylistyka najbardziej pasuje do Ciebie i Twojej marki. Jeżeli nie prowadzisz dużej firmy, nie musisz podchodzić do tematu logo aż tak poważnie, jak wielkie korporacje. Możesz stworzyć je nawet sama, w programie graficznym. Poniżej przedstawiam dwa sposoby, jak stworzyć takie logo prosto, szybko, zerowym lub minimalnym (około 50-100 zł) kosztem).\nSposób 1. Logo przygotowane samodzielnie w programie Canva\nPierwszym i najtańszym sposobem na własne logo jest stworzenie go w programie graficznym.\nUżywa się w tym celu najlepszego obecnie edytora dostępnego publicznie: Canvy (https://www.canva.com/). Ta nowoczesna\naplikacja ma szereg cech, które czynią ją bezkonkurencyjną wśród innych\nprogramów. Kto poważnie myśli o swojej marce (a nie chce wydawać tysięcy\nzłotych na zespół grafików), prędzej czy później zaprzyjaźnia się z Canvą.\nZalety Canvy, w skrócie:\nJest darmowa dla większości funkcji, które są naprawdę potrzebne\nMa bardzo nowoczesny wygląd, tak samo jak jej czcionki, grafiki\nDziała w tak zwanej chmurze, więc projekty są zapisywane pod naszym kontem, można je obejrzeć potem na innym komputerze czy nawet na smartfonie,\nEdycja jest możliwa zarówno z komputera, jak i smartfona,\nJest bardzo intuicyjna, działa w systemie „złap i przeciągnij”\nMożna z jej pomocą zaprojektować nowocześnie wyglądające logo, posty na Facebooka / Instagram, bannery na Facebooka / Etsy, zaproszenia, i wiele innych! Ciekawe szablony są dostępne na praktycznie każdą okazję!\nPrzykładowe darmowe szablony (wystarczy podmienić zdjęcie i tekst):\nJak w Canvie stworzyć logo?\n1. Zaczynamy od wejścia na stronę canva.com , utworzenia konta, i do dzieła! Klikamy na „Create a design”. Możemy wybrać szablon jeśli chodzi o rozmiar (na przykład pod post na Instagram, Facebook czy prezentację) lub wpisać własne rozmiary. Tutaj powiedzmy, że wybierzemy sobie własne rozmiary:\n1. Pojawi się nam widok edycji (po prawej, „biała kartka”) oraz szablony i grafiki (po lewej). Możemy wybrać sobie jakiś szablon lub poszukać grafiki. Będą interesowały nas kategorie zaznaczone zupełnie po lewej, żółtym kolorem.\nPhotos / Elements: tutaj możemy wybierać spośród tysięcy darmowych i płatnych (niewiele, 1 USD za sztukę) zdjęć i grafik. Wyszukiwarka pozwala łatwo znaleźć to, czego szukamy. Do logo bardziej przydadzą się grafiki, dlatego po kliknięciu w Elements mamy taki widok, na żółto zaznaczone gdzie szukamy grafiki po nazwie, najlepiej wpisać po angielsku, wtedy pokazuje ich najwięcej:\nPo wpisaniu Flower (kwiatek) pokazują się na przykład takie grafiki. Wiele z nich jest nawet całkiem darmowa (napis FREE po najechaniu na obrazek). Płatne mają w prawym dolnym rogu ikonkę dolara. Interesującą nas grafikę wystarczy kliknąć lub przeciągnąć na ekran projektu.\nWybrane elementy można bardzo łatwo i intuicyjnie zmniejszać, obracać, przemieszczać, dodawać, a niektórym nawet zmieniać kolory (poniżej, u góry, zaznaczone na żółto: zmiana kolorów zaznaczonego elementy, Crop – przycinanie, Flip – obracanie).\n1. Jeżeli mamy już grafiki, które nam się podobają, pora na tekst. Potem można będzie jeszcze dowolnie edytować grafiki.\na) Text: tutaj dodajemy tekst naszego logo. Często logo mają część główną tj. naszą nazwę i dopisek, na przykład: Wzory na szydełko (żeby było od razu wiadomo, czym się zajmujemy Można też sworzyć dwie wersje logo, w zależności od sytuacji, w której będą używane.\nTutaj również możemy wybrać spośród już dopasowanych do siebie czcionek lub też sparować je samodzielnie.\nPo kliknięciu pojawia się tekst na naszym projekcie. Wystarczy podmienić napisy.\nB Inne zakładki, które mogą nas zainteresować, to Background: tutaj możemy dodać tło. Akurat w logo będziemy chcieć przeźroczyste, ale może się ta opcja przydać przy tworzeniu innych grafik. Uploads: To również bardzo ważna funkcja Canvy, jeżeli chcemy zrobić jakieś inne grafiki niż logo – bo pozwala ona dodać własne pliki. Po kliknięciu otwiera się widok na katalog dodanych przez nas zdjęć. Można je dodać do projektu, łapiąc za nie i przeciągając na miejsce naszego projektu.\nb Na koniec dopasowujemy wielkości czcionek, elementów, przesuwamy, tak jak nam się tylko podoba. Możemy przygotować kilka wersji, poprzez kopiowanie strony:\nZobacz, jak szybko możesz dowolnie zmieniać i porównywać wiele wersji logo:\n1. Jak już mamy wystarczająco wiele wersji, możemy je wszystkie pobrać klikając na Publish w prawym górnym rogu, a potem Download. Pobierze się folder w formacie zip, który po rozpakowaniu będzie zawierał wszystkie wersje.\nNa koniec warto zapisać wybrane logo w wersji z przeźroczystym tłem, w formacie png. Ta opcja niestety występuje tylko w wersji premium, ale nic straconego – jak już mamy nasze logo, możemy zamówić 30-dniową wersję próbną. Po zapisaniu pliku możemy nawet od razu z tej wersji zrezygnować, albo ustawić sobie przypomnienie, żeby wyłączyć pakiet przed upływem czasu (Canva wysyła również przypomnienie na e-maila).\nI gotowe! Twoje piękne logo można już używać, gdzie tylko zechcesz! Twoje konto na Canvie będzie przechowywać Twoje projekty, gdybyś chciała do nich wrócić w przyszłości. Nie trzeba ich osobno zapisywać, strona automatycznie zapisuje je co jakiś czas.\nSposób 2. Logo „wstępnie zaprojektowane”\nIstnienie cały „biznes” sprzedaży „wstępnie zaprojektowanych” logo. Kosztują one około 50-100 zł. Są one sprzedawane jako produkt cyfrowy na takich platformach jak na przykład Etsy. Zobacz tutaj przykładowe loga „wstępnie zaprojektowane”: https://www.etsy.com/search?q=premade%20logo.\nJak kupić takie logo? Wystarczy w szczegółach zamówienia wpisać nazwę naszej marki, następnie jaki będzie dopisek pod spodem (na przykład ANIA HANDMADE – Szydełkowe zabawki), a sprzedawca w ciągu 3 dni odeśle gotowe logo w formacie png („naklejki” – z przeźroczystym tłem). Takie loga są projektowane przez zawodowych grafików, wyglądają naprawdę pięknie. Poniżej znajdziesz przykładowe loga. Nie musisz się martwić, czy kolory, czcionka i obrazek pasują do siebie.\nMinusem jest oczywiście fakt, że nie kupujemy takiego logo na wyłączność – więc teoretycznie inna marka mogłaby mieć takie samo graficznie logo. Szansa jest na to niewielka – w zamian za tę niedogodność logo możemy otrzymać za ułamek ceny takiego projektowanego specjalnie dla nas.\nBędę szczęśliwa, mogąc zobaczyć logo, które udało Ci się zrobić 🙂 możesz wysłać do mnie wiadomość lub użyć hashtagu #luluandtete 🙂


Polski trudna język: grudnia 2013\nŻycie za granicą – pomieszany zestaw obiadowy (1)\nW dzisiejszej notce odkładamy zagadnienie przyswajania języka docelowego i skupiamy się na aspekcie emocjonalnym życia za granicą. Temat ten zawsze mnie ciekawiło, ale ostatecznie do pisania zachęcała mnie niesamowita 3-godzinna rozmowa z moją przyjaciółką, Asią. (Asia, dziękuję za motywację i bezcenne uwagi! :)) W tym tygodniu omawiam tylko pierwsze dwa etapy życia ekspatrianta: euforia i oporność. Za tydzień ukaże się druga część.\nEuforia. Każde z nas (nawet ci, którzy nie mieszkali nigdy poza swoim krajem dłużej niż dwa tygodnie) zna tę fazę. Inaczej nazywamy to zjawisko „efektem turysty”. To jest faza samych pozytywnych wrażeń, fali nowych informacji i otwartego umysłu obcokrajowca. Jesteś zachwycony po prostu wszystkimi zjawiskami znanymi i nieznanymi. Wydaje Ci się, że w Twoim nowym kraju wszystko idzie lepiej niż w domu. Czujesz się lekko. Przez jakiś czas faktycznie zachowujesz się jak turysta odkrywając z wielką chęcią każdy kąt Twojej nowej siedziby.\nW fazie euforii nie ma żadnej recepty na przeżycie, ponieważ życie smakuje dobrze. Chmury są z bitej śmietany, promienia słońca to lukier, ludzie to malinki, truskaweczki i rodzynki. Rozumiesz: masz słodkie życie i to jest właśnie smak pierwszej fazy. Wyśmienity deser.\nOporność. Jak każda wycieczka turystyczna, etap euforii w życiu ekspatrianta musi się skończyć. I to się stanie zaskakująco szybko! Mijają dwa tygodnie i znajdziesz się na progu nowej fazy.\nWyobraź sobie, że zamówisz swoje ulubione drugie danie w restauracji, ale ktoś w kuchni go zepsuł i zamiast Twojej ulubionej przepysznej potrawy dostaniesz coś o smaku skarpetek. W moim przypadku to danie może być camembert panierowany z dżemem jagodowym i sosem. (Wiecie, to jest to tradycyjne szwedzkie danie – prosto z IKEA.) Mój camembert jest przeterminowany, kucharz nie umie przygotować zwykłego panieru, dżem nie ma smaku, o sosie szkoda gadać. Co mam zrobić? Wzywam szefa kuchni i proponuje mu skonsultować z Panią Magdą Gessler. Bo coś nie halo…\nA co masz zrobić w życiu, gdy dojdziesz do wniosku, że nie tak sobie wyobrażałeś/aś życia za granicą? Przyjechałeś/aś w poszukiwaniu swojego szczęścia ale jesteś nieszczęśliwy/a. „Czy robię coś źle? Jeżeli tak, to co robię źle? I tak w ogóle... dlaczego przyjechałem/am?"\nW tej fazie ciężko się uczy, ciężko się pracuje. Oprócz tego, ta faza charakteryzuje się upadkiem emocjonalnym. Nasz mózg jest po prostu odporny na nowe informacje. Drogi ekspatriancie: witaj w codziennej rzeczywistości – która wbrew pozorom istnieje nawet w tym kraju, który kiedyś był krainą mlekiem i miodem płynącą. Tak było przynajmniej w Twoich marzeniach. Nie ma mleka. Nie ma miodu. Jesteś Ty. Przed Tobą pozornie niepokonalne przeszkody.\nPojawiające się przeszkody wywołują frustrację, nawet mogą doprowadzić do przygnębienia, desperacji, depresji. Pojawia się również szok kulturowy, czyli krótko mówiąc, wszystko co wcześniej było wspaniałe i zaskakujące staje się teraz okrutnym, brzydkim i przerażającym. Dlaczego jest tak? Ponieważ zjawiska do których przyzwyczaiłeś/aś się w swoim kraju zawsze wydawały się najbardziej naturalnym, ale tutaj, w nowym kraju musisz je przebadać i zadać sobie pytanie, czy Twój sposób lub Twoje zwyczaje są właściwe.\nPodaję Wam swój przykład. Gdy przeprowadziłam się na Śląsk, wszystko mi się spodobało, bo było „takie inne”. W życiu nie widziałam tylu kopalni, tak uprzemysłowionego terenu, który jednak ma tak bogatą historię. Zachwyciło mnie ta podwójność. Po dwóch tygodniach pobytu na Śląsku natomiast zaczęłam inaczej spostrzegać swoje otoczenie. Są kopalnie, spoko, ale jest i węgiel i wszystkie budynki są czarne, szare od tego węgla. Znajomi Ślązacy (lub mieszkające na Śląsku) mówili, że złapałam tak zwany smutek węgla. Wieczorami wychodziłam biegać ale w pewnym momencie nie mogłam oddychać. „To wszystko przez ten węgiel i głupie fabryki… powietrze jest strasznie zanieczyszczone. Uduszę się.”\nW tej fazie wielu ekspatriantów postanowi wrócić do swojego kraju. Ja też chciałam wrócić, nawet zwolniłam się z pracy – ale w końcu to zwolnienie nie realizowało się w dużej mierze dzięki mojej szefowej. W każdym razie, taka ucieczka jest kusząca i wydaje nam się prostym rozwiązaniem, ale prawda jest taka, że powróciwszy do domu sytuacja się pogorszy. Po takiej ucieczce człowiek wpadnie z deszczu pod rynnę, bo skoro nie poradził sobie w nowej sytuacji, lecz uciekał, jest sfrustrowany. Ostatecznie nie znajduję swojego spokoju nawet w domu.\nCo mogę poradzić? Najważniejsze jest uświadomienie sobie, że jesteś normalnym człowiekiem, mimo tego, że pod wieloma względami różnisz się od osób w Twoim otoczeniu. Istotne jest również uświadomienie tego, że wszystko co wewnętrznie przeżywasz i sposób jak przeżywasz swoje problemy jest NORMALNE. Chcesz się popłakać? To zrób. Chcesz krzyczeć? To zrób. Chcesz się położyć na podłogę i pomierzyć jak długo wytrzymasz bez oddechu? To zrób. Na szczęście Twój organizm jest na tyle automatyzowany i inteligentny, że zaczniesz oddychać od nowa zanim zrobisz sobie krzywdę. Bardziej poważnie mówiąc, na tym etapie dużo pomaga kontakt (najlepiej osobisty) z innymi ekspatriantami, które przeżyją albo kiedyś przeżyli podobne sytuacje. Rozmowa o problemach jest pierwszym krokiem do ich rozwiązania.\nCo do upadku emocjonalnego, w fazie oporności czułam się niezrozumiała. W tym etapie czasami miałam przeczucie, że jeżeli usłyszę jeszcze jednego polskiego słowa, to zwariuję. Chcę węgierski. Chcę, żeby inni mnie zrozumieli. Uwielbiam długie, głębokie rozmowy na temat religii, filozofii, sztuki i innych dziedzin, ale jeżeli brakuje mi słownictwa do omówienia tych tematów, to nie mogę uczestniczyć w rozmowach towarzyskich. Dla mnie to było największy szok i najcięższe wyzwanie. Przeżyć to, że nie mogę wyrażać siebie. Osobiście znalazłam ulgę w pisaniu i teraz potrafię pisać do nieskończoności. Może już wiecie, że same prowadzenie bloga jest terapią dla mnie. W swój sposób, rekompensacja za ten okrutny etap.\nAutor: Aniko Szalay o 05:13 Brak komentarzy:\nCzego nas uczy Tarzan o językoznawstwie?\nNiedawno miałam przyjemną rozmowę z koleżanką o nauce języków obcych. Koleżanka jest z Polski ale mieszka za granicą, w związku z czym posługuje się jedynie angielskim. Rozmawiałyśmy o kompetencji i wykonaniu, ona dała mi pomysł na rozważanie problemu rozbieżności między nimi. (Dzięki, Monika! :) ) Później na uczelni poznałam drugą koleżankę, która zwróciła moją uwagę na ważny fakt, który na pewno pociesza uczniów języka obcego. Ten fakt jest również związany z pojęciami kompetencja i wykonanie. (Dzięki, Mooniak! :) )\nZaraz wyjaśnię czym dokładnie są wykonanie i kompetencja, ale najpierw pozwólcie mi robić małą dygresję. Jeden z moich kolegów często śmieje się z mojego entuzjazmu. Gdy rozmawiamy o językoznawstwie a szczególnie o prof. Noamie Chomsky’m, moje serce bije szybciej, ręce się pocą i zaczynam mówić w wyższym tonie. Ogólnie dostanę „biegunkę ust”. Kiedyś znajomy zaprosił mnie na piwko i zaczęliśmy rozmawiać o składnii (kawałek mojego serca jest syntaktą) i okazało się, że nie zna gramatyki generatywnej opracowanej przez Pana Chomsky’ego. Na co zaczęłam tłumaczyć… i tłumaczyłam… i tłumaczyłam. Machałam ręką w prawo i lewo, aż po kilku minutach wylałam końcówkę swojego piwa na stół i zaczęłam rysować drzewa syntaktyczne w rozprzestrzeniające się na stole drogie piwo… Niech se leje, ja rysuję. Lubię gramatykę. :)\nW ramach gramatyki generatywnej Noam Chomsky wprowadził dwa nowe pojęcia w dziedzinę językoznawstwa: kompetencja (competence) oraz wykonanie (performance). Kompetencja oznacza wiedzę, którą native speaker dysponuje o gramatyce swojego języka ojczystego. Kompetencja jest w pewnym sensie nieświadomą wiedzą o ile native speaker nie jest w stanie wyjaśnić dlaczego stosuje się dana zasada w jego języku. Potocznie mówiąc, native speaker „instynktownie” poczuje jeżeli jakieś wyrażenie jest niepoprawne. Tym instynktownym poczuciem kieruje kompetencja. Właśnie ta pierwotna wiedza, która kształtuje się w naszym umyśle podczas przyswajania języka ojczystego, pozwala nam decydować jaką strukturę gramatyczną trzeba stosować i jakiej nie. Teraz wykonanie. Wykonaniem są wszystkie procesy związane z werbalnym wyrażaniem siebie. Mowa, rozmowa, pisanie. Wykonanie oczywiście w dużej mierze zależy od kompetencji. Mówiąc o relacji pomiędzy kompetencją a wykonaniem, musimy wziąć pod uwagę, że wykonanie niekoniecznie odzwierciedla naszą kompetencję. Wręcz przeciwnie! Kompetencja zawiera poprawne formy, zasady gramatyczne, czyli jest ona doskonałą wiedzą, ale kiedy mówimy, mimowolnie popełniamy błędy, robimy gafy, źle odmieniamy słowa. (Uwaga, cały czas mówię o tym, co się dzieje, gdy posługujemy się swoim językiem ojczystym!) Popełniamy błędy, bo jesteśmy zmęczeni, śpiący, niedbani a może nawet lekko bądź nielekko dziabnięci. Albo po prostu nie mieliśmy szansy do rozwijania umiejętności związanych z wykonaniem – tak jak Tarzan tutaj:\nCzyli, wiecie już czym są kompetencja i wykonanie. Dlaczego o tym Wam, uczniom języków obcych opowiedziałam? Bo mam dwa bardzo dobre wiadomości dla Was!\nPocieszająca wiadomość nr 1 – Wbrew pozorom podczas nauki języka obcego również kształtuje się kompetencja. Wiem, przyswajanie gramatyki i wszystkich wyjątków i pierdołek gramatycznych idzie jak krew z nosa… Ale wówczas, Twoja podświadomość buduje coś niesamowitego: kompetencję. Za jej pomocą później sama będziesz w stanie rozszyfrować zasady gramatyczne. Czyli kształtuje się jakaś nieświadoma wiedza o języku docelowym. Najprostszy przykład to odmiana czasowników. Raz nauczymy się paradygmatu, czyli wzoru odmiany czasownika (np. -m, -sz, 0, -my, -cie, -ją) stosujemy go pierwszy raz: czytam, czytasz, czyta itp. i później używamy analogicznie: macham, machasz, macha itp. Dlaczego to jest dobra wiadomość? Bo gdyby nie ta kompetencja, nie moglibyśmy tworzyć zdań, których wcześniej nie słyszeliśmy, czytaliśmy lub nauczyliśmy się na pamięć. Dzięki tej kompetencji jesteśmy aktywnymi użytkownikami języka a nie tylko biernymi „mrówkojadami” zasad gramatycznych. :)\nPocieszająca wiadomość nr 2 – Na pewno zdarzyło Wam się, że popełniliście błąd gramatyczny mimo tego że wcześniej już nauczyliście się zasady dotyczącej tego błędu. Na przykład na pierwszym roku polonistyki często odmieniałam czasownik „iść” w czasie przeszłym tak: szłam – *szłem, szłaś – *szłeś. Aaaaaaaaaa... wiem... Nauczyłam się zasady na samym początku, ale mimo tego jeszcze długo stosowałam błednej formy. Popełniałam ten błąd w wykonaniu parę razy, chociaż wiedzę (jakąś prymitywną kompetencję) już miałam na tym temacie. Oczywiście, w tych momentach moja pedantryczna wewnętrzna językoznawca trochę się załamała, ale trudno. Pocieszająca w tym wszystkim jest to, że więcej umiesz niż faktycznie pokazujesz.\nSłuchajcie, porada na ten tydzień mam taką: bądźcie cierpliwi wobec siebie. Podczas uczenia się języka obcego Wasza kompetencja będzie się rozwijała nieświadomie. Cel macie taki, żeby Wasze wykonanie coraz lepiej odzwierciedlało Waszą kompetencję. To wymaga czasu, wysiłku. (I pupę do nauki J) Tarzan niestety nie miał za dużo możliwości do rozwijania swoich umiejętności społecznych wśród ludzi, więc akurat między jego kompetencją a wykonaniem była przepaść. Natomiast Wy macie mnóstwo możliwości do rozwoju. Jeżeli w chwili obecnej Wy też spostrzegacie przepaść między Waszą kompetencją a wykonaniem, to zacznijcie budować most. :)\nAutor: Aniko Szalay o 11:51 Brak komentarzy:


Ił-4 – Wikipedia, wolna encyklopedia\nIł-4, do 1942 roku: DB-3F (ros. Ил-4, ДБ-3Ф; w kodzie NATO Bob) – dwusilnikowy średni samolot bombowy dalekiego zasięgu produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej konstrukcji Siergieja Iljuszyna. Stanowił rozwinięcie bombowca DB-3. Produkowany w latach 1939–1945 w liczbie ponad 5 tysięcy sztuk, był podstawowym bombowcem radzieckiego lotnictwa dalekiego zasięgu przez cały okres wojny. Używany też w roli bombowca frontowego oraz w wersji morskiego samolotu torpedowego. Oprócz lotnictwa ZSRR, trzy samoloty służyły w Finlandii.\nprzemysł państwowy ZSRR\ndwusilnikowy dolnopłat całkowicie lub przeważająco metalowy\nSamolot Ił-4, początkowo oznaczany jako DB-3F, był zmodernizowaną wersją rozwojową bombowca dalekiego zasięgu DB-3, skonstruowanego przez Siergieja Iljuszyna w jego biurze projektowym OKB-39. Samolot DB-3 (dalnyj bombardirowszczik – bombowiec dalekiego zasięgu model 3) został skonstruowany i wdrożony do produkcji w 1936 roku, po czym był stopniowo ulepszany, co doprowadziło do powstania wariantu z mocniejszymi silnikami M-87, nieformalnie oznaczanego jako DB-3B. Głównym wymaganiem lotnictwa radzieckiego w zakresie dalszego rozwoju samolotu, sformułowanym pod koniec 1938 roku, było zwiększenie prędkości maksymalnej do 485 km/h przez zastosowanie nowych silników M-88 o mocy 1100 KM. Silniki te opracowywane były w tym czasie w biurze OKB-29 Tumanskiego i były dalszym rozwinięciem licencyjnego francuskiego 14-cylindrowego silnika gwiazdowego Gnome-Rhône 14K, stanowiącego napęd DB-3.\nNajbardziej widoczną zmianą był nowy, wydłużony o pół metra nos kadłuba DB-3F, z ruchomym stanowiskiem karabinu maszynowego SzKAS, skopiowanym ze stanowiska Ikara stosowanego w niemieckim He 111B, zdobytym podczas wojny domowej w Hiszpanii. Nowa część nosowa była bardziej opływowa i chroniła nawigatora od przeciągów występujących przy starej nieszczelnej wieżyczce, zapewniając zarazem wystarczający kąt ostrzału i lepsze warunki obserwacji. Litera „F” w oznaczeniu pochodziła od fonar (z ros. osłona kabiny). Ulepszono konstrukcję płata, zwiększając jego powierzchnię o 1,1 m² i zmniejszając grubość, przy tym powiększono powierzchnię i kąt wychylenia klap kosztem zmniejszonych lotek. Zbiorniki paliwa, które wcześniej były integralną częścią konstrukcji skrzydeł i powodowały problemy ze szczelnością, zastąpiono przez półelastyczne blaszane zbiorniki umieszczane w skrzydłach, pokryte wykładziną samouszczelniającą. Uproszczono sposób składania podwozia, które otrzymało powiększone koła z dwustronnymi hamulcami. Całą konstrukcję płatowca przekonstruowano w celu poprawy technologiczności produkcji i wprowadzenia nowocześniejszych jej metod, między innymi stosując otwarte profile i elementy wytłaczane w miejsce rur. Wykorzystano przy tym doświadczenia z wdrożenia do produkcji samolotu komunikacyjnego Li-2 na licencji amerykańskiej. W efekcie, pracochłonność wykonania samolotu zmniejszyła się o ponad połowę, z 30 301 do 14 331 roboczogodzin. Zastosowano nowe bardziej opływowe okapotowanie silników z indywidualnym oprofilowaniem cylindrów (typu F) i śmigła o większej średnicy (3,4 m zamiast 3,25 m). Łatwiejsze stało się przeprowadzanie obsługi technicznej silników w warunkach polowych, a dzięki nowym zbiornikom czas tankowania paliwem zmniejszył się trzykrotnie. Samolot wykazywał lepsze charakterystyki startu i lądowania, jednak z drugiej strony przesunięcie środka ciężkości w tył pogorszyło i tak słabą stateczność podłużną i własności pilotażowe DB-3, przez co dłuższy pilotaż był męczący. Stateczność kursowa natomiast była dobra.\nPrototyp zmodernizowanego samolotu z silnikami M-88, oznaczony CKB-30F, oblatano 21 maja 1939 (pilot Władimir Kokkinaki). Nowe silniki były jednak jeszcze niedopracowane i przegrzewały się, dlatego do prób państwowych, prowadzonych między 31 sierpnia a 18 września 1939 roku, skierowano przejściowy wariant samolotu z dotychczasowymi silnikami M-87B i śmigłami, stosowanymi w późnych seriach DB-3B. Osiągnął on na próbach prędkość 445 km/h – tylko o 6 km/h większą niż DB-3B. Zbiegło się to w czasie z wybuchem wojny w Europie i inwazją ZSRR na Polskę. Nie czekając na pozytywne ukończenie prób i dopracowanie konstrukcji, lotnictwo wojskowe zaakceptowało w październiku tę wersję, z uwagi na znaczny niedobór bombowców dalekiego zasięgu. Pierwotnie wymagania zakładały rezygnację z dolnego stanowiska strzeleckiego i pozostawienie tylko pojedynczych karabinów maszynowych z przodu i w wieżyczce grzbietowej, przy załodze trzyosobowej, lecz lotnictwo ponownie zażądało instalacji dolnego karabinu maszynowego, co wprowadzono w trakcie produkcji na początku 1940 roku. Do jego obsługi doszedł później czwarty członek załogi.\nDB-3F lotnictwa Finlandii. Widoczne wczesne osłony silników typu F.\nPierwsze samoloty wyprodukowano już jesienią 1939 roku, przy tym wytwarzano je zarówno z silnikami M-87B, jak i nielicznymi M-88. Początkowo nowy samolot był także oznaczany w dokumentach jako DB-3M, lecz wojsko odbierało je pod przewidzianym pierwotnie oznaczeniem DB-3F, które od połowy 1940 roku stało się jedynym stosowanym oznaczeniem dla samolotu[a]. Produkowano je w dotychczasowych miejscach produkcji DB-3: Moskwie (zakład nr 39) i Woroneżu (zakład nr 18), a od wiosny 1941 roku także w Komsomolsku (zakład 126), gdzie dłużej pozostał w produkcji poprzedni model. Z uwagi na przyspieszony proces projektowy, samoloty początkowej produkcji jednak były niedopracowane i miały usterki, a lotnictwo wstrzymywało się z odbiorem dużej części. Wprowadzano na nich liczne poprawki, między innymi wzmocniono zbyt słabe podwozie. Pierwsze samoloty lotnictwo odebrało w lutym 1940 roku. W grudniu 1939 oraz kwietniu 1940 roku samolot z silnikami M-88 ponownie podchodził do prób państwowych, lecz ich nie przeszedł. Za drugim razem osiągnięto prędkość maksymalną jedynie 425 km/h, mimo to Komitet Obrony 14 maja nakazał odbierać samoloty z takimi osiągami, niższymi od pierwotnie wymaganych. W tym czasie opracowano nowe okapotowanie silników o większej średnicy (typu B), bardziej podobne do stosowanego w DB-3, poprawiające chłodzenie silników. Umieszczono też chłodnice oleju w skrzydle w miejsce wysuniętych przed krawędź natarcia, co zmniejszyło opory i zwiększyło nieznacznie prędkość.\nMiędzy czerwcem a wrześniem 1940 roku wdrożono stopniowo do produkcji samoloty z nową górną wieżyczką MW-3 zamiast SU i dolnym stanowiskiem strzeleckim MW-2 zamiast UŁU. Wieżyczka MW-3, mimo bardziej wystającej „bulwiastej” formy, stawiała mniejszy opór aerodynamiczny i zapewniała lepszą widoczność, komfort i pole ostrzału, a jej górna część otwierała się, tworząc luk awaryjny. Również dolne stanowisko było wygodniejsze w użyciu i pozwalało na ostrzał także do tyłu. Wprowadzono również w tym roku opancerzone oparcie siedzenia pilota. Mniejsza część samolotów otrzymywała dodatkowe wyposażenie w postaci radiopółkompasu RPK-2 do lotów nocnych, autopilota lub aparatu fotograficznego AFA-B do celów rozpoznawczych. W 1940 roku wyprodukowano ogółem 1106 samolotów, zdecydowaną większość z silnikami M-87B. Od listopada tego roku wreszcie wprowadzono dopracowane silniki w wersji M-88B. Wersja z silnikami M-88 miała jednak zasięg maksymalny mniejszy o około 500 km z uwagi na większe zużycie paliwa.\nDo połowy 1941 roku konstrukcja została już w znacznym stopniu dopracowana. Zdawano sobie jednak sprawę z tego, że DB-3F wyczerpał potencjał rozwoju, a nadzieje na przyrost osiągów nie sprawdziły się, między innymi z powodu wzrostu masy, ze zwiększanym wyposażeniem. Miały zastąpić go bombowce Jer-2 i DB-4, jednak ich rozwój się przeciągał, a DB-4 Iljuszyna nie został w ogóle doprowadzony do stadium prób państwowych, wobec tego DB-3F pozostał w masowej produkcji. Po ataku Niemiec na ZSRR i ewakuacji przemysłu na wschód produkcja DB-3F stała się utrudniona. W listopadzie zaprzestano ich produkcji w Moskwie, a jeszcze wiosną – w Woroneżu. Wytwarzał je nadal tylko zakład nr 126 w Komsomolsku nad Amurem, lecz od października do grudnia 1941 roku borykał się z brakami dostaw silników i dopiero wiosną 1942 roku produkcja się ustabilizowała.\nDopiero 26 marca 1942 samolot DB-3F otrzymał oznaczenie według nowego systemu oznaczeń samolotów radzieckich od skrótu nazwiska konstruktora: Ił-4. W połowie 1942 roku jego produkcję uruchomiono także w zakładzie nr 23 zorganizowanym w Moskwie, a od jesieni ponownie w zakładzie nr 39, ewakuowanym do Irkucka. Pod koniec 1942 wprowadzono w zakładzie nr 23 nos kadłuba, stożek ogonowy i podłogę kabiny pilota o drewnianej konstrukcji, co pozwalało zaoszczędzić aluminium, lecz zwiększało masę i pogarszało wytrzymałość tych elementów samolotu.\nW trakcie produkcji zastosowano uzbrojenie obronne o większym kalibrze w celu zwiększenia siły ognia. Wieżyczka MW-3 z karabinem maszynowym SzKAS kal. 7,62 mm była od wiosny 1942 roku zastępowana przez zmodyfikowaną wieżę UTK-1 z karabinem maszynowym UBT kalibru 12,7 mm. Już wcześniej karabin ten bywał montowany prowizorycznie w jednostkach w starej wieży. Montowano też czasem w jednostkach taki karabin maszynowy w dolnym stanowisku, chociaż Iljuszyn był przeciwny takiej modyfikacji seryjnej z uwagi na dalsze przesunięcie środka ciężkości w tył.\nW celu polepszenia stateczności wzdłużnej i własności pilotażowych wprowadzono zewnętrzne części skrzydeł o większym skosie krawędzi natarcia. W październiku 1942 roku opracowano takie skrzydła o mieszanej drewniano-metalowej konstrukcji, które jednak otrzymała mała seria samolotów. Dzięki powiększeniu zbiorników paliwa, zasięg z tymi skrzydłami wzrósł do 4365 km, a masa startowa do 12 130 kg, lecz prędkość maksymalna spadła do 404 km/h i pogorszyła się odporność na uszkodzenia. Od połowy 1943 roku produkowano natomiast seryjnie samoloty z zewnętrznymi częściami skrzydeł z większym skosem (ros. kryło so striełkoj), o metalowej konstrukcji, pokrytymi sklejką. Wprowadzono też wtedy tłumiki płomienia GAM-9 na rurach wydechowych oraz dalsze ulepszone wyposażenie. Pod koniec 1943 roku zaczęto stosować mocniejsze silniki M-88F o mocy 1250 KM, które powodowały wzrost prędkości o 15 km/h, lecz wyprodukowano ich niewielką liczbę (według innych publikacji były to M-88W). Po opanowaniu konstrukcji, produkcja jednego Ił-4 wymagała 12,5 tysiąca roboczogodzin (mniej, niż Pe-2). W 1942 roku wyprodukowano 858 Ił-4, a w 1943 roku – 1568. Produkcja następnie malała, na korzyść m.in. dopracowanego wariantu bombowca Jer-2. W 1944 roku powstało 706 samolotów, a w 1945 roku – 385, już tylko w zakładzie 126[b]. Jeszcze w 1946 roku lotnictwo odebrało ostatnie 4 samoloty.\nIł-4 został wytworzony w liczbie 5256 egzemplarzy[c]. Był ważnym samolotem radzieckiego lotnictwa bombowego, stanowiącym podstawowy komponent lotnictwa dalekiego zasięgu i pozostającym w produkcji oraz pierwszej linii przez cały okres II wojny światowej. Zdaniem niektórych autorów, był jedynym radzieckim samolotem bojowym przyjętym na uzbrojenie w połowie lat 30. (pierwotny DB-3) i eksploatowanym do końca wojny.\nLotnictwo dalekiego zasięguEdytuj\nPierwsze Ił-4, jeszcze pod oznaczeniem DB-3F, weszły do służby w lotnictwie radzieckim od marca 1940 roku, a w większej liczbie od maja-czerwca. W chwili wybuchu wojny z Niemcami DB-3 i DB-3F stanowiły około 85% lotnictwa dalekiego zasięgu, mającego ogółem 1789 samolotów. W zachodnich nadgranicznych okręgach wojskowych DB-3F stanowiły około połowy z 1122 samolotów obu wersji. Pułki tych bombowców były zorganizowane w dywizje bombowe dalekiego zasięgu, z których większość była zgrupowana w pięciu korpusach (po dwie dywizje), w tym czterech w części europejskiej.\nSamoloty lotnictwa dalekiego zasięgu uniknęły zniszczenia bezpośrednio po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941, bazując na dalej położonych lotniskach, lecz ponosiły duże straty od myśliwców w ciągu kolejnych dni, wykonując misje głównie w dzień bez eskorty. Już w dniach 22–23 czerwca wykonywały naloty na tyły wojsk niemieckich i miasta na terenie Prus Wschodnich (głównie Königsberg), oraz okupowanej Polski (m.in. na Warszawę). Od kolejnych dni używane były też niezgodnie z przeznaczeniem do ataków szturmowych na kolumny zmotoryzowane przerywające front, z wysokości rzędu 400 m, ponosząc znaczne straty od ognia z ziemi. Używane były przy tym bomby i zasobniki z mieszaniną zapalającą. Samego 26 czerwca w nalotach szturmowych stracono 43 samoloty[d]. Od 28 czerwca intensywnie bombardowano przeprawy na Berezynie, lecz ataki były nieskoordynowane i mało skuteczne, przy dużych stratach. Pod koniec lipca na kierunku zachodnim pozostało 75 sprawnych DB-3/3F. Ściągano jednak na front także jednostki z tyłowych okręgów wojskowych. W kolejnych miesiącach służyły głównie jako bombowce frontowe, przeciwko celom na bliskich tyłach nieprzyjaciela. Wykonywano też nocne naloty, między innymi na lotniska. W sierpniu samoloty DB-3F lotnictwa dalekiego zasięgu dołączyły do DB-3 lotnictwa morskiego prowadzących istotne propagandowo naloty na Berlin z wyspy Sarema – w ciągu czterech nocy między 11 a 21 sierpnia 1941 cel osiągnęło łącznie 19 armijnych samolotów z 27 startujących, przy czym stracono cztery, głównie w wypadkach. W razie potrzeby służyły też jako nocne samoloty rozpoznawcze lub transportowe. Sporadycznie były używane do zaopatrywania partyzantów i dostarczania im sprzętu, łącznie z armatami przeciwpancernymi 45 mm i motocyklami z wózkiem, podwieszanymi na platformie z owiewką aerodynamiczną pod kadłubem. Przez drugie półrocze 1941 roku utracono 1150 DB-3 (prawdopodobnie obu wersji), a nowych DB-3F przybyło jedynie 170. 22 grudnia 1941 na froncie były tylko 182 samoloty DB-3/3F.\n5 marca 1942 z Sił Powietrznych (WWS) zostało wyodrębnione Lotnictwo Dalekiego Zasięgu (ros. Awiacyja dalnego diejstwija – ADD), podporządkowane bezpośrednio naczelnemu dowództwu, które 1 maja miało 319 Ił-4, stanowiących ponad 90% jego stanu. Część samolotów pozostała nadal w pułkach bombowych lub rozpoznawczych sił powietrznych. Latem tego roku w związku z natarciem niemieckim w kierunku Stalingradu, bombardowania taktyczne na bliskich odległościach w wykonaniu bombowców dalekiego zasięgu znowu uległy zintensyfikowaniu. Od kwietnia zaczęto też samoloty przystosowywać do przenoszenia podwieszanych zbiorników paliwa (2 × 325 l) i od lipca ponownie rozpoczęto nocne naloty na dalsze ośrodki, jak Königsberg, Gdańsk, Berlin (26 sierpnia), Bukareszt i Ploesti (wrzesień 1942). Istotnym zadaniem pod koniec 1942 roku stało się bombardowanie lotnisk używanych przez niemieckie wojska okrążone pod Stalingradem – ogółem w operacji stalingradzkiej użyto 480 Ił-4. W 1942 roku do lotnictwa dalekiego zasięgu trafiło 399 nowych Ił-4, a w 1943 roku – 1198. Ił-4 nadal pozostawał podstawowym bombowcem dalekiego zasięgu – Jer-2 i Pe-8 były nieliczne, a dopiero od końca 1942 roku zaczęły przybywać także amerykańskie B-25. W 1943 roku samoloty Ił-4 używane były w dużej liczbie m.in. w bitwie na łuku kurskim i pod Leningradem, a także do nalotów na niemieckie miasta, głównie w Prusach Wschodnich.\nW 1944 roku do lotnictwa dalekiego zasięgu trafiło jeszcze 691 nowych Ił-4, chociaż nie formowano już z nich nowych pułków. Rok ten stanowił apogeum działań lotnictwa dalekiego zasięgu, którego trzon nadal stanowiły Ił-4. Zrzucano więcej bomb i wprowadzano w praktyce masowe naloty, jak na Helsinki w lutym i Tallin w marcu 1944 roku. Głównie używano ich jednak do taktycznego wsparcia ofensyw radzieckich, także jako bombowców dziennych po uzyskaniu panowania w powietrzu. 6 grudnia 1944 Lotnictwo Dalekiego Zasięgu zostało przemianowane na 18. Armię Powietrzną. W maju 1945 roku, po zakończeniu wojny w Europie, na Ił-4 latało 28 z jej 73 pułków, a był on drugim co liczebności jej typem samolotu z 533 sztukami, po bombowej wersji transportowego Li-2. Od 8 sierpnia 1945 samoloty Ił-4 rozpoczęły działania także przeciwko wojskom japońskim w Chinach i Korei.\nW braku bezpośrednich następców, Ił-4 kontynuowały w mniejszej liczbie służbę po II wojnie światowej. Aż do początku lat 50. pozostawały najliczniejszym typem samolotu lotnictwa dalekiego zasięgu i dopiero od 1951 roku zostały szybko zastąpione przez Tu-4. Samolot otrzymał wówczas nazwę kodową NATO: Bob[e].\nSamoloty te używane były też w radzieckim lotnictwie morskim bazowania lądowego wszystkich flot (Bałtyckiej, Czarnomorskiej, Oceanu Spokojnego i od 1941 roku, Północnej). W kwietniu 1940 posiadało ono 88 DB-3F, obok 133 DB-3, w kwietniu 1941 – 243 samoloty obu typów. Oprócz bomb mogły przenosić torpedy lub miny morskie pod kadłubem, aczkolwiek początkowo jako samoloty torpedowe służyły głównie starsze DB-3T. Spotyka się także oznaczenie torpedowej modyfikacji Ił-4 jako Ił-4T.\nMorskie DB-3F w początkowym okresie wojny były używane głównie do atakowania wojsk na lądzie oraz do minowania. Samoloty Floty Czarnomorskiej dokonywały też nalotów na cele w Rumunii. Lotnictwo Floty Bałtyckiej rozpoczęło 7 sierpnia 1941 jako pierwsze radzieckie naloty na Berlin, lecz używało do nich starszych bombowców DB-3B z uwagi na ich większy zasięg. Podczas wojny z Niemcami otrzymało ono 176 specjalnie zbudowanych DB-3F/Ił-4 oraz 114 przekazanych przez siły powietrzne, z których 70 dostosowano do przenoszenia torped. Do końca 1942 nowe Ił-4 praktycznie wyparły DB-3B/DB-3T z lotnictwa morskiego walczącego na zachodzie ZSRR. Od końca tego roku także jednak zaczęły się dostawy amerykańskich A-20 Boston, które miały lepsze osiągi i w roli samolotów torpedowych w znacznej części zastąpiły Ił-4. W styczniu 1944 roku na zachodzie ZSRR znajdowało się 58 morskich DB-3 i Ił-4 (w tym trzy stare DB-3 na Bałtyku) i 55 A-20. W 1945 roku samoloty Floty Oceanu Spokojnego (25 Ił-4 i 68 starszych DB-3T) wzięły udział w działaniach przeciwko Japonii. Ił-4 był najliczniejszym radzieckim samolotem torpedowym okresu wojny. Od 1947 roku zostały częściowo wyparte przez Tu-2T, lecz ostatecznie pozostały w służbie aż do zastąpienia przez odrzutowe Tu-14 i Ił-28 w latach 1951–1952.\nOprócz lotnictwa radzieckiego, samolotów DB-3F/Ił-4 bojowo używała tylko Finlandia. Pewna liczba samolotów została zdobyta przez Niemcy na lotniskach w początkowym okresie wojny, lecz nie była używana poza badaniami w locie. Cztery samoloty natomiast Niemcy sprzedały 4 października 1942 Finlandii – otrzymały one numery DF-22 do 25. DF-22 został rozbity podczas przelotu z powodu awarii silnika, lecz pozostałe trzy po remoncie weszły między czerwcem a wrześniem 1943 roku do służby w eskadrze LeLv 48, dołączając do trzech DB-3. Pod koniec tego roku przekazano je eskadrze LeLv 46. Używane były przeciwko wojskom radzieckim, między innymi w nalotach na lotniska, a także przeciw żegludze. Po wypowiedzeniu wojny Niemcom, dwa ocalałe fińskie DB-3F (DF-23 i 25) odbyły jeszcze począwszy od 2 października 1944 roku 9 lotów bojowych przeciw Niemcom. Służyły do początku 1945 roku.\nIł-4 był generalnie porównywalny z innymi bombowcami światowymi tej kategorii przełomu lat 30. i 40., mając lepsze niektóre parametry od części z nich, np. nieco większą prędkość, pułap i zasięg maksymalny niż podobny niemiecki He 111H. Słabszą stroną Ił-4 było w porównaniu z nim uzbrojenie obronne, warunki pracy pilota, jakość wyposażenia i łatwość obsługi polowej.\nDB-3M / DB-3F / Ił-4 – samolot produkcji seryjnej, napędzany silnikami M-87B lub M-88, z dalszymi modyfikacjami wprowadzanymi w trakcie produkcji (DB-3M – wczesne rzadko stosowane oznaczenie, DB-3F – oznaczenie do 1942 roku, Ił-4 – oznaczenie od 1942 roku).\nDB-3FD – projekt z drewnianym kadłubem z lat 1938–1939. Zbudowano prototyp i pięć samolotów serii próbnej w 1941 roku, prace nad nim zakończono w 1942.\nDwusilnikowy wolnonośny dolnopłat o klasycznym układzie aerodynamicznym, z silnikami na skrzydłach, konstrukcji metalowej (lub przeważająco metalowej). Załoga czteroosobowa: pilot (dowódca), nawigator (bombardier), strzelec – radiotelegrafista i drugi strzelec. We wczesnych samolotach załoga trzyosobowa bez drugiego strzelca. Kadłub podzielony technologicznie na część nosową, środkową, ogonową i stożek ogonowy. W przeszklonej części nosowej znajdowała się kabina nawigatora, z lukiem wejściowym w dolnej części i przeszklonym lukiem awaryjnym w górnej części. W środkowej części znajdowała się podwyższona kabina pilota i za nią komora bombowa, a w części ogonowej przedział strzelców z wieżą grzbietową i dolnym lukiem strzeleckim. Fotel pilota miał od 1940 roku opancerzone oparcie – początkowo 6 mm, następnie 8,5 mm. Nawigator miał w swojej kabinie zapasowe przyrządy do sterowania samolotem, w tym doczepiany drążek sterowy.\nSkrzydła dwudźwigarowe, konstrukcji całkowicie metalowej z pokryciem metalowym, podzielone na centropłat połączony z kadłubem, sekcje środkowe z gondolami silników i konsole zewnętrzne. Profil skrzydła Clark Y15. W późnych seriach konsole zewnętrzne z pokryciem płóciennym, o większym skosie krawędzi natarcia. W małej serii konsole zewnętrzne konstrukcji mieszanej drewniano-metalowej o profilu NACA 230. Skrzydło wyposażone w klapy i lotki. W późnych seriach instalacja przeciwoblodzeniowa. Usterzenie klasyczne, z pojedynczym statecznikiem pionowym, konstrukcji metalowej; powierzchnie sterowe kryte płótnem.\nPodwozie klasyczne, z pojedynczymi kołami głównymi chowanymi w locie do tyłu do gondol silników, oraz kółkiem ogonowym. Koła o rozmiarach 1000×350 mm. Od końca 1940 roku wprowadzono także chowane kółko ogonowe. Kółko ogonowe miało rozmiar 400×150 mm, a od końca 1942 roku 470×210 mm.\nNapęd i osiągiEdytuj\nNapęd stanowiły dwa 14-cylindrowe silniki gwiazdowe w układzie podwójnej gwiazdy M-87B o mocy 950 KM, M-88B o mocy startowej 1100 KM lub M-88W o mocy 1250 KM. Śmigła trójłopatowe WISz-3 o średnicy 3,25 m (silnik M-87B) lub WISz-23T o średnicy 3,4 m (silnik M-88). W ostatnich seriach śmigła AW-7FE-158A. Zbiorniki paliwa: sześć w skrzydłach, o pojemności 3855 l, pokryte wykładziną samouszczelniającą i wyposażone w system wypełniania ich niepalnymi gazami.\nPrędkość maksymalna osiągnięta przez prototyp z silnikami M-87B na próbach państwowych wynosiła 445 km/h z ładunkiem 1000 kg bomb na wysokości 5400 m i 354 km/h nad ziemią. Prędkość maksymalna samolotów seryjnych na późniejszych badaniach była jednak niższa, wahając się w zależności od serii i masy w przedziale między 405 a 428 km/h, na wysokościach z przedziału 4900–6400 m[f]. Podczas prób państwowych samolotu z wczesnymi silnikami M-88 w 1940 roku w konfiguracji seryjnej osiągnięto prędkość 425 km/h na 6500 m i 362 km/h nad ziemią, prędkość przelotowa wynosiła 380 km/h, a pozwalająca uzyskać największy zasięg – 340 km/h. Zewnętrzne podwieszenie trzech bomb 500 kg zmniejszało prędkość o 14–16 km/h.\nMaksymalny zasięg na próbach wynosił 3300 km z silnikami M-88 i 3800 km z M-87B. Samoloty w służbie uzyskiwały maksymalny pułap praktyczny w przedziale 8300–10 050 m, w zależności od serii.\nUzbrojenie obronne stanowiły początkowo trzy karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm SzKAS. Nosowy karabin maszynowy zamontowany był w ruchomym stanowisku z kątem ostrzału 60° w pionie i 65° w poziomie. Górna wieżyczka MW-3 zapewniała dookolny ostrzał górnej półsfery w zakresie 350° (z wyłączeniem steru kierunku), a także w pewnym zakresie ostrzał w dół na boki. Od wiosny 1942 roku wieżyczka górna była zastępowana, także na wyprodukowanych samolotach, przez wieżę UTK-1 z wielkokalibrowym karabinem maszynowym UBT kalibru 12,7 mm z zapasem 200 nabojów. Dolny wysuwany karabin maszynowy SzKAS w stanowisku MW-2, zakrywanym dwoma przeszklonymi klapami, pozwalał na ostrzał dolnej tylnej ćwiartki. Przy wysunięciu stanowiska klapy otwierały się automatycznie, a strzelec dysponował celownikiem peryskopowym. Niektóre samoloty były uzbrajane w jednostkach w wkm UBT kalibru 12,7 mm także w stanowisku dolnym. W najwcześniejszych samolotach do 1940 roku stosowane były inne starsze typy stanowisk górnego i dolnego z km-ami SzKAS; w nielicznych samolotach pierwszej produkcji nie było stanowiska dolnego. Od lipca 1942 niektóre samoloty otrzymywały wyrzutnię granatów DAG-10, wyrzucającą granaty AG-2 na spadochronach, do odstraszania ścigających myśliwców.\nUzbrojenie bombowe mogły stanowić bomby o masie do 2500 kg (na małe odległości), jednak normalny ładunek nie przekraczał 1000 kilogramów. W krótkiej i wysokiej komorze bombowej w kadłubie mieściło się 10 bomb o masie do 100 kg, na dwóch zamkach Dier-21 (po pięć bomb piętrowo po obu stronach wzdłużnej przegrody). Dalsze trzy bomby, w tym większych wagomiarów, podwieszano na trzech zamkach zewnętrznych pod kadłubem. Używanymi wagomiarami były 50 kg, 100 kg, 250 kg, 500 kg lub ich kombinacje. Na centralnym zamku pod kadłubem można było przenosić bomby o wagomiarze do 1000 kg. Maksymalny ładunek 2500 kg stanowiły np. bomby: 1×1000 kg, 2×250 kg i 10×100 kg. Stosowano również bomby kasetowe RRAB-3, przenoszące 197 podpocisków. Można było też stosować w komorze bombowej (od grudnia 1939) dwie kasety bombowe AK-2U, służące do przenoszenia 160 ampuł zapalających AŻ-2 każda, lub bomb małych wagomiarów (144×2,5 kg AO-2,5 lub 32×10 kg AO-10 lub 32×15 kg AO-15).\nSamoloty morskie mogły przenosić na zewnątrz jedną torpedę kalibru 450 mm typu 45-36AN (do zrzutu z niskiego pułapu) albo 45-36AWA (do zrzutu z wysokiego pułapu) lub minę morską różnych typów (MAW-1, AMG-1, od 1941: denne miny MIRAB, od 1942: brytyjskie A Mk.I, IV i V). Niektóre samoloty lotnictwa morskiego dostosowano do przenoszenia 6 niekierowanych pocisków rakietowych RS-82 lub RS-132 pod skrzydłami.\nNieliczne samoloty lotnictwa morskiego od 1943 roku wyposażano w radar wykrywania celów nawodnych Gnejs-2M.\n↑ Z monografii Kotielnikow 2009 ↓, s. 69, 74 wynika, że DB-3M było oznaczeniem stosowanym w dokumentacji dla wersji z silnikami M-88, lecz stosowano je następnie także dla DB-3F z silnikami M-87; z kolei wojsko odbierało wszystkie samoloty jako DB-3F, co stało się ostatecznie jedynym stosowanym oznaczeniem. WedługJegorow 2003 ↓, s. 63, DB-3M było z kolei oznaczeniem wersji z silnikami M-87B, które się nie przyjęło. Odosobnione publikacje używają określenia DB-3M na starszy model DB-3 z silnikami M-87B (Iwanow 2004 ↓, s. 17).\n↑ Kotielnikow 2009 ↓, s. 98–100. Autor ten podaje jednak niekonsekwentnie dane co do produkcji za 1945 rok – w tabeli na s. 100: 385 samolotów, a w tekście s.99: 485 samolotów.\n↑ Istnieją rozbieżności w publikacjach co do wielkości produkcji, przy tym nie zawsze Ił-4 wyodrębniany jest od DB-3.\n↑ Jegorow 2003 ↓, s. 72. Wśród strat 26 czerwca 1941 była załoga Nikołaja Gastełło, który według świadków uderzył płonącym DB-3F w kolumnę niemiecką, otrzymując pośmiertnie tytuł Bohatera Związku Radzieckiego i stając się jednym z lotników–symboli radzieckiego lotnictwa.\n↑ Na podstawie tabeli Kotielnikow 2009 ↓, s. 118, pomijając egzemplarz z 1943 roku o wskazanej tam, budzącej wątpliwości prędkości 463 km/h, znacznie odbiegającej od pozostałych, oraz prototyp z silnikami M-82.\nS.W. Iwanow: Ił-4. Biełorieck: OOO „ARS”, 2004, seria: Wojna w wozduchie (Война в воздухе). No. 112. (ros.)\nMirosław Morozow: Torpiedonoscy Wielikoj Otieczestwiennoj. Ich zwali «smiertnikami». Moskwa: Jauza / Kollekcyja / Eksmo, 2011. ISBN 978-5-699-46226-1. (ros.)\nOstatnio edytowano 5 paź 2020 o 10:14


Wczorajszy atak na Marka Jakubiaka jest szeroko komentowany w mediach i Internecie. Kolejne opublikowane nagrania pokazują szczegóły tego zdarzenia.\nPo opuszczeniu budynku parlamentu poseł Kukiz’15 został napadnięty przez tłum uczestniczący w manifestacjach przeciwko reformie sądownictwa. Mimo, że Marek Jakubiak w czasie wczorajszego głosowania wstrzymał się od głosu, polityk stał się celem agresywnego ataku ze strony demonstrantów. Konieczna była eskorta policji.\nNa jednym z wcześniejszych nagrań widać, jak polityk pokazuje manifestantom środkowy palec (nagranie tutaj: Poseł Kukiz’15 nie wytrzymał. Na zachowanie protestujących zareagował wymownym gestem „Straty były po obu stronach” [WIDEO]). Przedstawiciele opozycji zarzucali posłowie Kukiz’15 niekulturalne zachowanie. Jednak, jeżeli obejrzy się kolejne nagrania, trudno się takiej reakcji dziwić.\nKoniecznie przeczytaj: Poseł Kukiz’15 nie wytrzymał. Na zachowanie protestujących zareagował wymownym gestem „Straty były po obu stronach” [WIDEO]\nCzytaj też: Marek Jakubiak miażdży posła Platformy Obywatelskiej ws. uchodźców [WIDEO]\nW stronę polityka poleciały obelgi.\nZdrajca narodu, Jaruzelski, wąsata p…o, jak ty możesz w lustro patrzeć człowieku, pójdziesz siedzieć – to tylko niektóre z haseł, jakie dało się słyszeć.\nNa co przysięgałeś? I powiedziałeś „tak mi dopomóż Bóg”? – krzyczał jeden z mężczyzn.\nNiektórzy z manifestantów chcieli się rzucić się na posła. Bardzo możliwe, że gdyby nie policyjna ochrona, to doszłoby do rękoczynów. Nagranie zarejestrowanie przez PikioTV, na którym widać, jak polityk odpiera fizyczny atak na niego, można zobaczyć tutaj.\nJakubiak w wywiadzie dla PAP powiedział jednak, że będzie składał żadnych zawiadomień do prokuratury.\nPodjąłem taką decyzję, że nie będę występował na drogę ścigania prawnego za naruszenie nietykalności cielesnej, ponieważ uważam, że ci ludzie mieli szczere intencje. Natomiast wyszło tak jak wyszło - powiedział poseł.\nWarto przeczytać: Marek Jakubiak stanowczo: „Prezydent Warszawy powinna się podać do dymisji”. Ale nie wierzy, że to nastąpi [WIDEO]\nSzokujące zachowanie protestujących pod Sejmem. Najpierw uniemożliwili relację dziennikarce, później…\nMagdalena Środa i Tomasz Lis załamani wynikami najnowszego sondażu. „Od tego kraju to się chyba i Bó…\nNiewielka wieś w Małopolsce zawstydziła stolicę. Internet kipi od drwin po „ciamajdanie” [WIDEO I FO…


Jakiej firmy żmijka do zboża z koszem? - Inne maszyny - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nRozpoczęte przez ZETOREXX85, gru 12 2015 00:07\nżmijka do zboża Dodaj odpowiedź\nNapisany 12 grudzień 2015 - 00:07\nWitam. Na następne żniwa planuje zakup żmijki do zboża z koszem. I tu mam kilka pytań, mianowicie: jakiej firmy żmijkę polecacie? Jaki silnik byłby odpowiedni do średnicy fi 140 2,2 kw czy lepiej dopłacić i mieć 3 kw? Na co zwracać uwagę przy wyborze żmijki? Pozdrawiam Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 00:15\nNapisany 12 grudzień 2015 - 00:20\nDługość 4 m Pom augustów raczej odpada z koszem i wózkiem,windą wychodzi ponad 3,5 tysiąca Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 00:32\nNapisany 12 grudzień 2015 - 07:18\njeśli niebieska to może dozmech z odolanowa na stronie u nich masz ceny ja mam tylko że na 8m to brałem mocniejszy silnik śmiga bez problemu\nja mam u siebie 3kw i staje ale przy długości 8m i fi 120 bierz większy bo nie ma nic gorszego pilnować cały czas dziadostwo Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 09:23\nja w tym romu kupilem w firmie agropart http://agropart.pl/%C5%BBmijka/ mam fi 120 silnik 3 kw, na 8 m spokojnie daje, tylko we wlaczniku przestawilem zabezpieczenie (ternik?) na 9/10 wez sobie z 6m. Bierz silnik mocniejszy Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 10:19\nnie kupuj 4 metrowej weż min 6m bo będziesz załował . Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 13:30\nnapewno bierz fi140, my mamy 4 metrową i teraz bedziemy przedłuzac na 6 metrów. Kupiona została z 15 lat temu i smiga do dzis bez zadych awarii a zboza tez trzoehe juz przerzuciła. i prze tej srednicy silnik 2.2 kw bedzie tez dawał rade ale jak juz to bierz 3kw bo moze kiedys trzeba bedzie przedłuzyc.\nNapisany 12 grudzień 2015 - 17:30\numnie pracuje agropart 2.2kw 6metrów 140stka w orginale było w tym roku doleciał segment 2 metry bo do silosu brakowało i wszystko działa agropart ma dobre ceny\nEdytowany przez mezik0, 12 grudzień 2015 - 17:31. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 19:10\nJa mam jakas prywaciarska RADOMSKO 6m silnik 2.2 w ocynku . Daje spokojnie rade tylko nie ma wlacznika i trzeba wtyke wyciagnac troche irytujace.Teraz widzialem podnosazenie na korbke na wozku fajna sprawa ale raczej za doplata . Kosz dorabialem specjalnie pod swoja przyczepe szerszy a nizszy,zwroc na to uwage bo moze sie okazac ze malo podniesiesz kiper .\nRadomsko jest ok mam 6 metrów w ocynku średnica 120 mm silnik 2,2 kw na przekładni planetarne j( bez pasków ) przełącznik trzeba sobie założyć samemu, ślimak ma łożysko na dole u góry wchodzi prosto na wałek silnika , a cena 6 metrowej 2 lata temu coś ok. 2000 zł\nEdytowany przez krzeniek, 13 grudzień 2015 - 15:03. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 12 grudzień 2015 - 20:31\nja mam magrotexa fi200 12 m.tylko bez kosza ale też takie robią i jestem z niej bardzo zadowolony ślimak na tulejkach smarowanych bardzo cicha i wydajna .załadunek auta 25-27 ton .ok.40-45 min. jedyna wada to waga no ale taki kloc to musi ważyć Uznałeś za fajne 0\nNapisany 13 grudzień 2015 - 01:00\nSpodobały mi się te zmijki firmy Agropart Edytowany przez ZETOREXX85, 13 grudzień 2015 - 01:01. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 13 grudzień 2015 - 14:26\nja mam magrotexa fi200 12 m.tylko bez kosza ale też takie robią i jestem z niej bardzo zadowolony ślimak na tulejkach smarowanych bardzo cicha i wydajna .załadunek auta 25-27 ton .ok.40-45 min. jedyna wada to waga no ale taki kloc to musi ważyć\nja też mam żmijkę magrotexa i to chyba jedyna żmijka na rynku która ma łożyskowany ślimak (ślimak nie wyciera ścianki, nie mieli zborza czy rzepaku), dla mnie też jedyny minus to waga\nkosz kosztuje u nich ok 400 PLN brutto\nEdytowany przez ziomster, 13 grudzień 2015 - 14:27. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 20 kwiecień 2016 - 21:06\nPotrzebuję żmijki do zboża, ale.\nŻmijka musi być na przekładni, najlepiej kontowej, i bez rury, sam ślimak, około 3 metry, potrzebuję dwie sztuki. Dzwoniłem z OLX to bez rur nie chcą sprzedać, tylko komplet. Chcę te żmijki założyć do Bina jako podajnik wybierający oryginał kosztuję praktycznie 4 tyś, chcę je sam zrobić.\nPodobne tematy żmijka do zboża


Brak niespodzianek to najlepsza niespodzianka - Przewodnik Młodej Pary\nStrona główna » Ślub i wesele » Eksperci » Brak niespodzianek to najlepsza niespodzianka\nPierwszy taniec Młodej Pary na weselu ma znaczenie symboliczne. To początek nowej, wspólnej, oby zawsze roztańczonej drogi. Jest znakiem i zaproszeniem dla gości do zabawy. To także wyjątkowa chwila, podczas której wszyscy goście, od pierwszej do ostatniej sekundy, patrzą na Państwa Młodych. Dlatego tak ważne jest solidne przygotowanie. Nie musicie tańczyć jak zawodowcy i nie oszukujcie się, że po trzy miesięcznym kursie lub wykupieniu pięciu lekcji indywidualnych nimi zostaniecie, ale warto zainwestować trochę czasu w przygotowania, by ten wyjątkowy moment zapisał się pozytywnie w Waszej pamięci.\nKażdej parze zależy, by Wedding Dance wypadł możliwie jak najlepiej. Z przyjemnością podzielę się z Wami informacjami, na które warto zwrócić uwagę by czas przygotowań i ich rezultat był takowy.\nNie jest żadnym novum, że taniec i muzyka są jednością. Wybór utworu muzycznego, do którego chcecie zatańczyć, warto spokojnie przemyśleć i przygotować. Co mam na myśli? Zwróćcie uwagę, by utwór był bardzo rytmiczny i aby akcent był mocno wyczuwalny. Łatwiej się wtedy tańczy i na pewno nie zgubicie rytmu. Warto, by była to znana i lubiana piosenka-szlagier. Taki utwór pomaga w tańcu, a i gościom lepiej się ogląda. Jeśli macie swoją piosenkę, przy której np. poznaliście się lub zaręczyliście, nie będzie lepszego wyboru. Pamiętacie też, by utwór nie trwał zbyt długo. Zawsze lepiej zostawić niedosyt niż znudzić gości. Optymalny czas to od dwóch do trzech minut. Przypomnę, że zawodowi tancerze tańczą do utworów nie dłuższych niż półtorej minuty. Dobre szkoły tańca mają w swojej ofercie pomoc w znalezieniu piosenki oraz w jej przygotowaniu, np. skróceniu w odpowiednim momencie czy zwolnieniu lub przyspieszeniu rytmu. Oczywiście pierwszy taniec należy wykonać dokładnie do utworu, przy którym się ćwiczyło. Zatem warto nagrać utwór na dwa nośniki (np. płyta, telefon, pen drive) i przekazać orkiestrze lub DJ-owi. Dlaczego dwa nośniki? – By uniknąć sytuacji, że na jedynym coś się nie zagrało lub skasowało. Nie polecam też prób do muzyki mechanicznej, a odtańczenie pierwszego tańca z akompaniamentem orkiestry. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy orkiestra zagra nam dokładnie utwór który chcecie, w tym samym tempie, z dokładnie ta samą ilością zwrotek i refrenów, po oczywiście wcześniejszej wspólnej próbie, a najlepiej dwóch.\nPlan pierwszy: Panna Młoda, suknia, halka i welon\nWiększość kobiet ma swoje wyobrażenie sukni ślubnej. Dlatego to właśnie suknia jest najważniejszym elementem stroju, a czasem wystroju czy stylu wesela. Suknię dobieramy do urody, figury, charakteru Panny Młodej. Przy wyborze sukni warto pomyśleć jak ona będzie się zachowywała w tańcu. Czy będzie nam pomagać, czy wręcz przeciwnie. Pamiętajcie, że wesele to zabawa, tańce, oczepiny, a nie tylko siedzenie przy stole. Krój sukni ślubnej ma istotny wpływ na możliwości taneczne całej pary. Mam tu na myśli wybór tańca, figur i kroków, jakość tańczenia i swobodę poruszania. Miejcie na uwadze, że niektórych tańców, szczególnie tych szybkich czy z elementami podnoszeń, nie wykonany w pewnych krojach sukni, np. w rybce. Teraz halka. O ile szeroka halka jest wygodna dla Panny Młodej, to już dla Młodego niekoniecznie, i odwrotnie – mała halka pomagam lecz tylko Młodemu. A długość sukienki? – Nie powinna ona dotykać podłogi, jak radzą w niektórych salonach. Owszem, pięknie się wtedy wygląda, ale wesele to nie sesja fotograficzna, gdzie stoicie bez ruchu. Optymalna długość sukni to mierzona oczywiście w wybranych butach, gdy widać ich noski, ale suknia nie dotyka podłoża. Zbyt długa suknia stwarza ryzyko przydepnięcia z przodu przez męża, z tyłu przez Was same. Nie chcecie chyba na własnym weselu znaleźć się w sytuacji jak z filmu „Shell we dance” gdzie partnerka została tylko w gorsecie i bieliźnie. po tym jak po nadepnięciu sukni urwała się cała spódnica. Właśnie dlatego warto podczas przymiarki sukni poćwiczyć tańczenie, siadanie, a nawet chodzenie po schodach. Kolejna sprawa: tren i welon.. Jeśli suknia posiada tren, musi on koniecznie być podpięty lub zdjęty, jeśli jest taka możliwość. Nie ma szansy na zatańczenie pierwszego tańca z rozpuszczonym trenem. Welon pięknie się prezentuje w kościele czy urzędzie, natomiast w tańcu będzie przeszkadzał przy wszystkich obrotach. Polecam zdjąć go na czas pierwszego tańca.\nPlan drugi (czyli tło): Pan Młody\nPan Młody musi sprawdzić możliwości poruszania się i tańczenia w marynarce lub smokingu. Jeżeli strój krępuje ruchy, musicie rozważyć zdjęcie marynarki i tańczenie tylko w koszuli lub kamizelce. Jeśli Wasz Wedding Dance opiera się na tańcach latynoamerykańskich lub jest w formie show – nie będzie kłopotu. Jeśli natomiast macie choreografię bazującą na tańcach klasycznych i standardowych – smoking czy marynarka są jednak wskazane. Modne ostatnio marynarki „slim” przy podniesieniu rąk do objęcia żony w tańcu będą mocno podnosiły poduszki. Polecam wybór marynarki z miękkimi poduszkami lub bez nich. Jeśli już marynarka jest kupiona i ma poduszki, polecam mały trick, który polega na podciągnięciu rękawów marynarki w łokciu. Mankiety koszuli powinny nieco wystawać, w łokciu rękaw marynarki będzie nieco pomarszczony, ale za to nie „utoniecie” we własnym smokingu czy marynarce.\nWybierając buty do ślubu powinniście zwrócić uwagę nie tylko na kolor, fason ale również na wysokość obcasów, długość nosków oraz na ich wygodę. Nie mogą być one za duże ani za małe, muszą dobrze trzymać się nogi. Próba generalna w butach jest absolutnie obowiązkowa. Częste argumenty o pobrudzeniu czy zniszczeniu obuwia nie przekonują mnie jako trenera i byłego tancerza. Każdy but musi być rozchodzony i nie powinniście go wcale czuć na nodze. Buty ubrudzone po treningu zawsze można po prostu wyczyścić, a każdy profesjonalny trener ma na podorędziu tzw. ”naobcaśniki”, które chronią obcas, a jednocześnie zwiększają jego pole podstawy. Zawsze lepiej podeptać się na próbie niż ślizgać, potykać czy upaść w dniu swojego ślubu przy akompaniamencie oklasków zdezorientowanych gości. Dobra szkoła powinna ma zaprzyjaźnionego szewca, który w razie potrzeby podbije obuwie ślubne tzw. mikrogumą, co pomoże w tańczeniu bez ślizgania. O ile mikroguma w najczęstszym kolorze męskich butów (czarnym, brązowym) jest łatwo dostępna, o tyle biel, szarość czy perła to już niekoniecznie, więc pracownia obuwia musi mieć czas na przygotowanie. Warto wypróbować obuwie podczas próby generalnej. Panny Młode muszą sprawdzić wysokość obcasów i jakość obuwia w odniesieniu do halki i sukni. Natomiast Panom Młodym przypominam, że to na Was ciąży odpowiedzialność prowadzenia w tańcu oraz bezpieczeństwo żony podczas obrotów czy podnoszeń.\nPróba generalna na sali weselnej\nAktorzy znają pojęcie „próby generalnej”. U zawodowych tancerzy nazywa się to „próbą parkietu”. Skoro zawodowcy muszą mieć próbę, nie oszukujcie się, że Wam nie jest ona potrzebna. Polecam przeprowadzenie ostatniej lekcji lub dwóch w sali weselnej. Często jest ona innych wymiarów czy kształtu niż sala w szkole tańca. Dobrzy trenerzy pamiętają, by zapytać o takie szczegóły na początku układania choreografii. Nie jest dla nich przeszkodą specyficzny układ stołów lub obecność filarów. Najlepsze szkoły mają również w swojej ofercie możliwość wykupienia lekcji z trenerem w sali weselnej. To chyba najlepszy pomysł, by ostatnia lekcja nie skończyła się niepotrzebnym stresem i „rozwodem” jeszcze przed ślubem. Ważnym czynnikiem jest także jakość podłoża. Nie zawsze jest to parkiet czy panele, jak w szkołach tańca, ale np. kafle. Warto sprawdzić jak Wasze obuwie i umiejętności mają się na śliskim czy tępym podłożu. Trzeba pamiętać, by na próbę generalną zabrać halkę, o ile suknia takową posiada oraz marynarkę czy smoking. Idealną sytuacją jest próba parkietu w warunkach niemal rzeczywistych. Polecam próbę generalną nagrać na kamerę czy telefon i obejrzeć w celach treningowych. Może się okazać, że choreografia jest opanowana perfekcyjnie, ale np. garbicie się lub zapominacie o uśmiechu, a to bardzo istotne by wyglądać naturalnie, a nie tylko liczyć głośno rytm.\nTeraz pozostaje ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć, by wypaść jak najlepiej. Później możecie wspominać latami wspaniały Wedding Dance oraz sam czas przygotowań.\nNie zapomnijcie napisać pozytywnej opinii Waszej szkole tańca lub wysłać smsa trenerowi jak Wam poszło. Osobiście bardzo czekam na Wasze relacje, a najbardziej uwielbiam odwiedziny Małżonków po weselu, kiedy oglądamy wspólnie pierwszy taniec.\nnauka pierwszego tańcapierwszy taniectaniec\nPoprzedni artykułSzkoła tańca czy najlepsza szkoła tańca\nNastępny artykułKiedy rozpocząć naukę pierwszego tańca\nŚlub Angeliki i Artura\nŚlub Angeliki i Artura Z przyjemnością prezentujemy galerię zdjęć ślubnych kolejnej pary młodej – Angeliki i Artura. Uroczą Panią Angelikę mieliśmy okazję poznać na…


Masowe awarie i przerwy w dostawach energii w Niemczech. Blackout staje się faktem - ALTERNEWSALTERNEWS\nYou are here : ALTERNEWS » NWO » Masowe awarie i przerwy w dostawach energii w Niemczech. Blackout staje się faktem\nPosted By admin On czwartek, 13 stycznia, 2022 03:36 AM. Under NWO, Uncategorized\nThe post Masowe awarie i przerwy w dostawach energii w Niemczech. Blackout staje się faktem appeared first on Foliarz.pl.\n« Nie żyje znany dziennikarz związany z Super Expressem\nPrzełomowy wyrok sądu pozwoli skuteczniej walczyć z cenzurą na Facebooku »


Przepis na krem jabłkowy - Gwiazdywkuchni.pl\nmus jabłkowy 2 szkl\ngalaretka cytryno 0.5 opakowania\nJak zrobić Krem jabłkowy?\nGalaretkę rozpuszczamy we wrzącej wodzie, oziębiamy, a następnie mieszamy bardzo dokładnie z musem jabłkowym. Białka ubijamy na sztywną pianę i delikatnie mieszamy z masą jabłkowa. Krem wykorzystujemy do przełożenia ciasta.\nDo przepisu na: Krem jabłkowy\nKrem jabłkowy to są pycha...


Wondershare Recoverit Standard für Mac | Blitzhandel24 - Kup tanie oprogramowanie w sklepie internetowym\nNr artykułui: 241821553\nProducent nie: P25379-02\nWondershare Recoverit Standard for Mac oferuje najlepsze rezultaty w odzyskiwaniu danych... więcej\nInformacje o produkcie "Wondershare Recoverit Standard für Mac"\nWondershare Recoverit Standard for Mac oferuje najlepsze rezultaty w odzyskiwaniu danych\nPobierając Wondershare Recoverit Standard for Mac, wybierasz potężny program do odzyskiwania danych. Dzięki szerokiej obsłudze typów plików program łatwo, szybko i niezawodnie odzyskuje dokumenty, zdjęcia, filmy, wiadomości e-mail i pliki systemowe, które wydawały się utracone.\nWondershare Recoverit Standard for Mac spełnia nawet najbardziej wymagające wymagania\nChroń się przed utratą danych spowodowaną awarią, przypadkowym usunięciem lub atakiem złośliwego oprogramowania, używając Wondershare Recoverit Standard for Mac. Wybierz odpowiedni scenariusz utraty danych na strukturalnym ekranie głównym oprogramowania. Oprócz pełnego odzyskiwania danych, znajdziesz również różne opcje selektywnego odzyskiwania danych - między innymi ze sformatowanych dysków twardych lub urządzeń podłączonych zewnętrznie. Po potwierdzeniu rozpoczyna się skanowanie, które odbywa się z dużą prędkością. W podglądzie można od razu zobaczyć, które pliki mogą być odzyskane. Dzięki ciągłemu rozwojowi i konsekwentnemu wdrażaniu opinii klientów, Wondershare Recoverit zapewnia użytkownikom około 96-procentowy wskaźnik odzyskiwania danych.\nWondershare Recoverit Standard for Mac Download w skrócie:\nInformacje o Wondershare Recoverit Standard (Mac) Download:\nPołączenie z Internetem i wizyta na stronie producenta są wymagane do zarejestrowania oprogramowania do odzyskiwania danych. Jest to licencja na pobranie (licencja dożywotnia).\nRozdzielczość ekranu min: 1024 x 768 Px; Wymagane połączenie z Internetem.\nDalsze linki do "Wondershare Recoverit Standard für Mac"\nOpinie klientów dotyczące "Wondershare Recoverit Standard für Mac"


Zadaszenia tarasów, balkonów i pergole w woj. mazowieckim\nZadaszenia tarasów i balkonów\nNiezadaszony balkon lub taras to miejsce przydatne, lecz nie w pełni funkcjonalne. Podstawową wadą takich miejsc jest to, że nie można z nich korzystać podczas chociażby letnich – ciepłych i drobnych opadów. Tymczasem rozwiązanie problemu jest proste – wykonanie zadaszenia na taras, które osłoni go przed deszczem. Do montażu zadaszenia można zaangażować naszą firmę, która od lat wykonuje takie konstrukcje na terenie Warszawy, Piaseczna oraz pozostałych miejscowości w województwie mazowieckim.\nZadaszony taras – idealne miejsce na odpoczynek\nZadaszenie tarasu to prosty i niedrogi sposób na to, aby zyskać idealne miejsce na relaks w ogrodzie lub domu. Montaż takiej konstrukcji nie należy do wyjątkowo kosztownych rozwiązań, nie jest też uciążliwy, jeśli powierzony zostanie firmie z doświadczeniem. DARO Ogrody Zimowe ma za sobą blisko 20 lat w branży montażu takich konstrukcji i kilkaset zakończonych sukcesem zleceń. Lata doświadczeń mają bezpośrednie przełożenie na jakość usług – od profesjonalizmu w doradztwie po fachowy montaż i serwis zadaszeń.\nZadaszenia tarasu o lekkiej, eleganckiej konstrukcji\nPrzedmiotem naszej oferty są zadaszenia bazujące na lekkich, aluminiowych szkieletach wypełnionych bezpiecznym szkłem bądź płytami z poliwęglanu. Zadaszenia wykonywane są z dużą dbałością o warstwę wizualną, z przywiązaniem wagi do najdrobniejszych detali. Używane do konstrukcji profile aluminiowe są zabezpieczone przed korozją i malowane proszkowo. Malowanie proszkowe to najlepsza metoda na uzyskanie idealnie jednolitej powłoki ochronnej, do tego w dowolnym kolorze. Kolor ten można wybrać na wzór kolorystyki np. wykonanej z podobnych profili stolarki aluminiowej czy też poszycia dachowego lub elewacji, dzięki czemu nowe zadaszenie nie będzie odróżniać się od pozostałej części obiektu.


Games with Gold / Game Pass / EA Access - Page 156 - Xbox One - Forum PSX Extreme\nW dniu 17.08.2019 o 10:01, Figuś napisał:\nNie określił czy nowe konta, czy dla tych którzy nie mieli GP.\nUltimate skończył mi się 13.08.2019, przedwczoraj oferty 8zł/2 miesiące na konsoli nie miałem, wczoraj już się pojawiła. Zakupione i mam do października Metro Exodus jednak skończę.\nDzięki, właśnie sprawdziłem w apce i faktycznie jest dwa miechy za 8 ziko.\nDMC 5 i Stellaris wjeżdżają dzisiaj do konsolowego gamepassa, a AoE DE na PC\nJeśli dobrze zrozumiałem to zapowiedzieli też Kingdom Come Dsliverance\nW dniu 16.08.2019 o 15:04, suteq napisał:\nKur.wa już myślałem, że to lista faktycznych gierek. ;_;\nNo bo jest. @suteq @SquareMówcie mi Insider xD\nDirt będzie w ciągu dwóch miesięcy. Resident Evil 2 na święta.\nEdited August 19 by chris85\nDMC 5 Jedyna wada tego abonamentu, to brak czasu na przejście tego wszystkiego. Pewnie skończy się na tym, że będę w przyszłości płacił nawet te 4 dychy miesięcznie.\neleganckie gierki, kurde teraz bede musial kupic laptopa do gamepassa bo tam tez sa eleganckie gierki\nKingdom Come na propsie bo chciałe w to kiedyś zagrać. W końcu będzie okazja\n13 minut temu, chris85 napisał:\nTakie indyki to ja rozumiem.\nGears5, Kingdom, dead cell, dmc5, aoe, Blair witch i to wszystko w ciągu 3 tygodni\nApe Out i DMC to miłe dodatki do Gamepassa\n16 minut temu, Square napisał:\nAjjj chodziło mi o Bansai, sorry.\nDead Cells będzie?\nSuper, nie wiedziałem. Jeszcze niech ruszy XCloud by pograć w takie cuda na jakimś smartfonie czy iPadzie. Ostatnio zagrywam się na WiiU w offscreen w SteamWorld Dig. 2D w prostych pomysłach w przenośnych wersjach wchodzą milutko. W SWD2 na Xboxie chyba nie dam rady choć jest śliczna i jest w GamePassir.\nKupiłem golda na 12 miesięcy, za autoodnawianie dostałem miesiąc gratis. Później kupiłem za 8 zł te dwa miesiące i mie przekonwertowało na ultimata do końca listopada 2020. Dzięki Panie\nChris? Zawsze szanowałem.\nBędzie grane w Kingdom Come po urlopie.\nKto nie zagra w kingdom come choćby chwilę ten "gupi"!!\nA tak serio to kurde warto dać szansę bo gra jest wspaniała. Fabularnie i klimatem bije 99% produkcji. Sam wracam do dlc z tej okazji\nEdited August 19 by blantman\nGupi żem więc jest, nie zagram, bo jak zagram, będzie się chciało skończyć, nie będzie niestety jak. Plan mam jednak, by kupić pełną edycję kiedyś tam, zaraz po zakupie Elex.\nCholercia, jak człowiek miał czas, nie było w co grać, teraz M$ za prawie darmo gry z wysokiej półki daje i nie ma na to czasu.\nA jeszcze cinematik ekspirjens exy na PS4 czekają...\nNie polecam elex kupiłem i się odbiłem. Strasznie toporna gra nawet przy kingdom. A i nie ma fabuły znaczy jest ale (pipi)owa. Do tego klimatu prawie zero. No tragicznie jest. Zrobisz lepiej kupując kingdom\nSkorzystałem z tej akcji Alienware i zgarnąłem 2 klucze na miesiąc. Co ciekawe - za każdym razem jak wpisałem kod i włączyłem (a potem wyłączyłem) cykliczne płatności dało mi kolejny miesiąc za darmo. Także łącznie mam Game Passa do końca roku.\nBo to gra dla fanów Gothica i Risena Choć warto dać szansę, bo stworzyli całkiem sensowny setting i zadania. Jeśli chodzi o Kingdom: gra na początku jest trudna, bo jest wiele mechanik, których w innych grach RPG już nie ma, ale warto się ewentualnie przemęczyć, bo gra ma mega klimat i niektóre zadania są naprawdę świetne - scena z księdzem do tej pory mi się przypomina\nCo do kodów: ja mam problem, bo po zalogowaniu zawiesza mi się strona, gdzie można dostać kody, niezależnie od przeglądarki. Bez logowania ładuje się normalnie...\nEdited August 19 by lukas_k96


##### Słynne historie porno z kreskówkami - Wiadomości rysunek temat seksie seks - Seks cipki się porno.\nSłynne historie porno z kreskówkami dnia, nasza historia wyszukiwania w Google pełna była fraz typu słynne historie porno z kreskówkami mój mąż ogląda ireskówkami kreskówki czy też czy to normalne że. Hardcore najbliższy seks podwójna para, statystyki duży do słynne jakie stylu.\nHistorie wszystkich albumów zespołu Potno w oko z muzykami, czyli pięć szczerych wywiadów Powroty po latach: Filadelfia, Londyn i Katowice. Bezpłatne gorące strony historia o filmy dla erotyczne mińsk mazowiecki przemysł. Randkowe online hardcore sex w porno dojrzałe historie najlepsze gorące o. SŁYNNE MECZE POLSKICH KLUBÓW #2.\nSprawdź najlepsze filmy porno Kreskówki na xHamster. YOUTUBE VS PORNO. Dla Pieniędzy. Topowa. Niezwykła Historia Żołnierza w Bramce Jak dać najlepszy bj kiedykolwiek. Kreskówki, Humor Dla Dorosłych, Zabawne Memy, Wesoły.\nAutobiografia najsłynniejszej gwiazdy filmów porno. Opowieść ku przestrodze. I pamiętaj - to prawdziwa historia.\nKażdy z nas ma własne preferencje, które mogą wydawać się dziwne i pokręcone dla. Footgol TV · 2:57. 10 kreskówek, których nie powinny oglądać dzieci [TOPOWA DYCHA]. Cytaty Miłosne, Zabawne Cytaty, Słynne Cytaty, Postacie Z Disneya, Fikcyjni. York, a jej głos można usłyszeć w najbardziej znanych grach i kreskówkach. Keeskówkami historia prosto amatorskie owłosione filmy USA.\nSłynne historie porno z kreskówkami - historia prawdziwa Motto, Ludzie, Internet, Geek Stuff, Memy, Śmieszne. Z połów seksie słynne historie hookup największą. Oglądaj pornole Disney za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Disney filmy pełnometrażowe już teraz!\nKompilacja Porno Parodii Kreskówek · debby01. Twoje ulubione RYSUNKOWE ślicznotki posuwane na Pozwól swoim fantazjom wcielić się w hiistorie z słynne historie porno z kreskówkami archiwum wypełnionym.\nSpójrzmy www wszystkie czarne porno w oczy, ludzie mają różne fantazje, jeśli chodzi o seks. Nie chciał dawać mi dostępu do porno, nawet w obliczu ujawnienia romansu, więc.\nCiekawostki, które prono twój mózg. Oglądaj pornole Cartoon Network Porn za darmo na Sortuj filmy wg Historei trafne i. Oglądaj wszystkie najlepsze klipy XXX Kreskówki od zaraz! Np.\nsłynna pasta o ostrym jedzeniu albo rozum i godność człowieka. Opowieść ku przestrodze słynne historie porno z kreskówkami historia kobiety, która ze zwyczajnej nastolatki z. Kilka faktów o Paryżu.\nNajbardziej (nie)odpowiednie koszulki dla. Włoszczowa dla seksie słynne historie porno z kreskówkami erotyczne kreskówkami seksie analny filmy ze masaż.\nAzjatyckie dziewczyny filmy porno Czarne lesbijki lizanie sutków Wielki kutas gej kurwa Seksowne tyłki Wyszukiwanie filmów porno gejów Filmy porno casting kanapa na zapleczu