Checktravel: Z daleka - czyli opowieść z pogranicza\nZ daleka - czyli opowieść z pogranicza\nZ rękami w kieszeniach to daleko, Panie, nie zajedziesz. Mów co chcesz, ile chcesz, ale daleko nie zajedziesz. Trzeba działać.\nU mnie na wsi były takie dwie dziewczyny, czekające latami na dar niebios. Liczyły na odrobinę boskiej litości. „Nawet, jeśli nie dla nas”, mówiły, „to dla innych dar z niebios spaść może. Wtedy wystarczy być blisko, by dotknął nas jego promień”. I tak czekały, chodząc po polach, siedząc na łące i wyobrażając sobie jak może taki mały dar, specjalnie dla nich, wyglądać. I skąd dar wie, na kogo ma spłynąć. Może nie wie? Budziła się w nich wtedy nadzieja, że zdołają odwrócić tor daru i całe wielkie szczęście spłynie właśnie na nie.\nBłędnie krążąc po zabłoconych uliczkach, z gasnącym odbiciem daru w oczach, wracały do domu na ciepłą kolacją. Spały zawsze razem, budziły się o tej samej porze, ubierały się tak samo. Myślały, że nikt ich nie odróżni i wielkie nieszczęście, przed którym dar nie zdołałby ich ustrzec, nigdy nie rozpozna, którą powinien zabrać. Myślały, że to je uchroni. Póki co, nie chroniło.\n„Hej bliźniaczki” wołali ludzie „która z was jest bardziej szurnięta? No która?” Bezczelnie patrzyli im w oczy, podskakiwali jak małpy i śmiali się w głos. One, dumnie krocząc główną ulicą, wydawały się niewzruszone. I szły, szły jedna obok drugiej.\nNie pamiętam, którą z nich byłam, pierwszą czy drugą. I nie pamiętam, która z nas była bardziej szurnięta. Ale zawsze razem, myślałam.\nA tu taki żart. Moja siostra bliźniaczka, moja połówka, moja skorupka, moja osłona, moje ja połowiczne, odeszło. Zakochało się w parobku z sąsiedniej wsi i odeszło.\nI co zrobisz? Ręce do kieszeni, bo nic nie zrobisz.\nTak było zawsze, odkąd pamiętam, co dostałam, to zaraz ktoś mi to zabrał. Nawet mały komunijny rowerek, najgorszy w całej wsi, ktoś buchnął sprzed sklepu. „Trzeba było pilnować!”, krzyczeli. Ale jak tu pilnować, wystarczy wejść po mleko, a już ktoś kradnie dziecięcy uśmiech. Takie życie.\nA moje życie zatrzymało się w miejscu, między porankiem a nocą, nocą a świtem, ani drgnęło. Myślałam – do czasu! Przyjdzie czas, przyjdzie dar i moje losy się odmienią. I tak czekałam na ten czas i na ten dar. Czas był, owszem, odbił głębokie pręgi na mojej twarzy i uciekł tchórzliwie nim zdążyłam spojrzeć w lustro. Ale dar? Może schował się za czasem, bym nie mogła go dostrzec? Bym nie mogła z niego wydrzeć nawet kawałka nadziei?\nMoja ciotka, poczciwina, sklerotyczka, mawiała „Idź za wodę dziecko, bo tu to nic Cię dobrego nie spotka”. „Za jaką wodę ciociu? Wody tu nie ma”, odpowiadałam. Ciotka po wojnie wróciła na naszą wieś z małego miasteczka nad Bugiem i tak jej ta woda w pamięci została, że już nic prócz niej. Tak i mnie została ta woda po ciotce.\nDni mijały, ludzie odchodzili, ja krążyłam między domem a polem, aż mi to pole zbrzydło. Moje pole, na którym wypatrywałam niebiańskiej miłości, na którym z moją połówką – skorupką rozkładałyśmy koc i nie martwiąc się niczym zajadałyśmy bułki z masłem.\nNa tym polu umarł mój brat w gorączce po zbiorach. Dostał wylewu. Długo płakałam. Nikt we wsi już się mnie więcej nie czepiał. A pole pozostało niezmienione, napojone krwią i łzami wyschło na wiór, jakby niczego nie przeżyło, niczego nie zdołało zapamiętać. Jakby to, co działo się nad nim było nieważne, nieistotne. I wtedy zrozumiałam, że te opowieści o sile natury, o życiu rosnącym z ziemi, o deszczu chłodzącym rozgrzane pracą policzki, to wszystko nieprawda. Stałam tak długo na tej ziemi, a życie we mnie nie zakwitło. Padał deszcz, lecz nie ochłodził twarzy brata.\nNatura jest martwa, jest śmiercią nie życiem.\nI wtedy pomyślałam, że trzeba ruszyć za wodę. I ruszyłam. Spakowałam wszystkie swoje melancholie, smutki schowałam w karafce i poszłam przed siebie.\nZdarłam buty, jedne, drugie, więc szłam boso.\nSzłam, nie wiedząc dokąd dotrę. Mijałam lasy, rzeki, pola i one mijały mnie. Niewzruszone moją trudną ścieżką pozostawały za horyzontem, spalone zachodzącym słońcem. Czułam ulgę zostawiając to wszystko, czułam władzę, jakbym chciała wykrzyczeć: ”A widzicie wy wszyscy?! Widzicie?! Nie stoję już w miejscu! Nie zdążycie mnie otulić swą fałszywą troską, nie zdążę was pokochać, nie pozwolę się przez was porzucić! To jest już wasza tęsknota za mną, za moimi stopami i za moim cieniem!”.\nKażda opowieść ma swój początek i koniec, tak jak życie. Najpierw jest początek, potem koniec. Między początkiem a końcem dzieją się rzeczy rozmaite, które można ująć w całość, nazywając historią. Będąc dzieckiem myślałam, że historia tworzy się sama. Zawsze wierzyłam, że moja będzie niezwykła, że każdy jej pierwiastek okaże się cudem boskiej myśli, spełnieniem powierzonej mi misji, gigantycznym supermanem, genialnym – Hero – Braveheart. Zapomniałam tylko podać adres. I moja nadzwyczajna historia trafiła to kogoś innego, kogoś kto zwykł mawiać o sobie: „Ja to mam w życiu szczęście!” A masz szczęście! Moje!\nNiepotrzebnie krzyczę, nikt mnie nie słyszy. Jestem sama, za rzeką, za lasem. W drodze donikąd buduję swoją historię. Początek już mam, koniec sam przyjdzie. Koniec nie zapomina nigdy, pamięć absolutna, mały transformer, „Kim mam być dziś dla ciebie? Wiatrem pod spadającą skałą? Ostatnim uderzeniem serca? Ostatnim oddechem, westchnieniem? Zaciśniętą dłonią spadającą na twoją twarz? Będę kim zechcesz, marzenia się spełniają”.\nPrzygarnęła mnie staruszka. Leżałam przy drodze wyczerpana kilkudniową wędrówką, gdy zobaczyłam nad sobą jej twarz. Pomyślałam „Boże, czy nadszedł już koniec? Czy to Ty?” Ale nie, to była Edna. Zaprowadziła mnie do swojej chaty, ubrała, nakarmiła, zatroszczyła. Ja też troszczyłam się o nią. Gotowałam dla niej, sprzątałam, przynosiłam warzywa. Ja miałam dom, a Edna mogła oprzeć na kimś swoje słowa. Mówiła bez przerwy. Zdawało mi się, że większość jej opowieści nie ma sensu. Początkowo, gdy przestawała mówić, spoglądałam na nią uważnie, czekając na dalszy ciąg opowieści. Ale ona uśmiechała się do siebie i rozpoczynała kolejną historię. Kiedyś zapytałam, dlaczego tak robi, odpowiedziała: „Świat już zna ich finał, drogie dziecko, gdy ludzie go nie znają, przestają cię słuchać, a wtedy ty możesz bezkarnie mówić, co zechcesz”. Potrafiła tak żyć, chciała po prostu żyć po swojemu. „Pamiętaj, to nie jest łatwe”, mówiła, „ Kiedyś odejdziesz, więc naucz się własnego języka, języka własnego serca, bo nikt nigdy lepiej od ciebie nie będzie potrafił do niego przemówić”.\nTak mijały dni na wsi u Edny, było mi dobrze. Suszyłyśmy razem kwiaty, zimą wieszałyśmy je nad oknami i przyszywałyśmy do wełnianych sukienek. Edna mówiła, że nie można poddać się szarudze, że wszystko na co patrzysz, odbija się w tobie rzeźbiąc twe myśli.\nEdna uwielbiała swoje obrazki. Malowała ich setki. Nigdy żadnego nie potrafiłam odczytać, ona chyba też nie. Ale lubiła je, więc często chodziłam po drewno do ramek. Delikatnie umieszczała swoje obrazki w ramkach i wieszała na ścianach. Była szczęśliwa. Jej spokój roztoczył nade mną magiczny krąg. Przy niej odkryłam część siebie, nieznaną, spragnioną światła.\nKtóregoś dnia usiadła w głębokim fotelu, oparła głowę, usnęła i nigdy już nie do mnie wróciła.\nPrzyjechała jej córka. Przyjechała, spakowała wszystkie rzeczy Edny, zerwała kwiaty z okien i obrazki ze ścian. Patrzyłam jak znikają, jeden po drugim, z każdym obrazkiem odchodziła jej cząstka, jej dobra myśl, ciepły uśmiech i troska. Żegnały się ze mną. Córka Edny i potulny jej mąż zapakowali rzeczy do samochodu i odjechali bez słowa. Przepraszam, słowa padły: „Nie myślisz chyba tu zostać?”. Myślałam zostać, ale myśl ta ulotniła się równo szybko jak oni. Niewiele miałam swoich rzeczy, zmieściły się do małego tobołka. Zarzuciłam go na ramię i pomaszerowałam przed siebie. Mijając podwórka sąsiadów żegnających mnie przejmującym spojrzeniem, zastanawiałam się nad tym, w którą stronę się udać. Pomyślałam: „W stronę słońca”, a ponieważ było już późne popołudnie, poszłam na zachód. Nie znam się na geografii, nie wiem, która strona horyzontu jest dla wygnańców bardziej łaskawa. Liczyłam zatem na łut szczęścia.\nI nie uwierzycie, po kilku dniach wędrówki, dotarłam do małego miasteczka. Nie sądziłam, że uda mi się znaleźć tam miejsce dla siebie, a jednak za sprawą dobrego człowieka, kowala Haruba, otrzymałam schronienie. Początkowo myślałam, że nauczy mnie swojego fachu, będę gasić żar żelaza i z młotem w rękach wybijać kolejne godziny mojego życia, ale nic takiego się nie stało. Harub miał córkę, Astrę, trochę nierozgarniętą, chciał wydać ją za mąż. Astra miała pracować dla możnego, miejskiego pana haftując serwetki, zdobiąc suknie jego żony i córek, wyszywając inicjały synów na mankietach surdutów. Jeden z tych synów miał być, w zamyśle Haruba, wybrankiem córy. Należało jedynie przekonać ojca, że Astra doskonale nadaje się na żonę i gospodynię przewidzianego dla syna majątku. Nie, nie miałam go do tego przekonać. Moim zadaniem było haftowanie i wyszywanie, ponieważ dla Astry było to zadaniem nader trudnym, dla ojca natomiast, z braku czasu niemożliwym do wykonania. Musiałam, zatem nauczyć się szyć, cerować, przepychać cieniutkie nitki przez niewidoczne dziurki igieł, nie tracąc przy tym świadomości. Tak mijał dzień za dniem, moje nowe zadanie wykonywałam pieczołowicie, czym zaskarbiłam sobie sympatię Astry i niewypowiedzianą wdzięczność jej ojca. Pan Wielki Możny Miasta składał coraz więcej zamówień, przyglądając się z zachwytem dokończonym już dziełom. Córki uśmiechnięte, matka radosna, zadowoleni synowie, słowem szczęście w domu Pana Wielkiego Możnego. Wszystko to wróżyło lepsze jutro i nam maluczkim hafciarko – kowalom. Zbliżała się zima, miałam, więc nadzieję, że w ciągu tych kilku nadchodzący miesięcy, nie zakwitnie w głowie Haruba myśl, by póki, nomen omen, żelazo gorące, córkę za mąż wydać. Zatrwożona obserwowałam rozwój zdarzeń i wyglądało na to, że Harub nie jest tak śmiały, jak śmiałe są jego zamysły. To było moim zabezpieczeniem na zimę, filarem bezpieczeństwa.\nHarub córki za mąż nie wydał za tego, kogo u jej boku widział. Wielki Możny Miasta pożenił swych synów, a wraz z ich żeniaczką ulotniło się płonne marzenie Haruba by stać się tylko trochę Mniejszym od Wielkiego Możnego. Astra wyglądała jak z krzyża zdjęta. Wszyscy kawalerowie z wyższej półki poddali się pokusie pozostania w świętym kręgu dumnych i wpływowych mieszczan. Astra popadła w melancholię, której nie sięgał największy znany mi smutek, a zatroskany o córkę Harub rozpoczął poszukiwania księcia z nieco bardziej pospolitej bajki.\nPo trzech miesiącach prób i bolesnych porażek znalazł Astrze szynkarza. Lepszy szynkarz niż nikt, szeptała ze smutkiem Astra, zatem misję poszukiwawczą oficjalnie uznano za zakończoną.\nPodczas gdy Astra bieliła suknię i zapuszczała panieńskie warkocze, szynkarz cieszył się ostatnimi chwilami wolności, pogrążając w rozpaczy kolejne niewiasty. Ślub planowano na lato, a zaraz po nim prawie szczęśliwa Astra zamieszkać miała na włościach wybranka.\nOt, nie byłoby najgorzej może. Lecz szynkarz, znany ze swego nieposkromionego temperamentu, wdał się w bójkę z nie mniej buńczucznym „poza-miastowym”, wygrywając bitwę, przegrywając jednak żonę. Rywal walki nie przeżył, co wpędziło szynkarza do więzienia na kilkanaście lat. Harub w swej niezrównanej wspaniałomyślności, miłości i dla córki wyrozumiałości nie kazał jej czekać na wybranka. Odświeżył poszukiwawczą misję i nadał jej nowy - plenerowy odcień. Tak więc Astrę obdarował „ziemianinem, skromnym acz szlachetnym”, co w języku ostatnich desek ratunku i brzytew dla tonących oznacza chłopa z mizernym dobytkiem. Astra na to przystała. Ślub miał odbyć się latem. Suknia wybielona, warkocze zaplecione. Lato nadchodzi, Astra wydana.\nHarub odetchnął. I jak to w bajkach bywa, im głębiej Harub oddychał, tym mniej mnie było. Im spokojniej rozglądał się wokół, tym bardziej niepokój wiązał mi serce. A im bardziej mi wiązał, tym bardziej Harubowi rozluźniał. I nadszedł czas.\n„Teraz Ciebie, dziecko, za mąż wydać trzeba”.\nI wszystko puściło, jakby się skończyło zanim się zaczęło. Uśpiłam swą czujność, a teraz budzik radziecki brzęczał niestrudzenie. Miałam wybór, więc wybrałam wolność. Stanęłam na drodze i powiedziałam, że się nie ugnę dopóki nie dotrę do końca, dopóki nie znajdę tego, czego szukam. „Czego szukam, jeszcze nie wiem’, myślałam, „ale jeśli szeroko otworzę oczy, zabłyśnie w nich moja szczęśliwa gwiazda, zatopi się perła i popłynie do serca. Z perłą można już wszystko”.\nWariaci zawsze mają perły w sercach, zawsze wiedzą, co chcą zrobić. Nie zawsze wiedzą, dlaczego, ale serce nigdy nie myśli, serce działa. A zwłaszcza takie z perłą.\nI znów szłam, szłam i szłam. Aż zobaczyłam starą opuszczoną chatę przy drodze. Ułożyłam się w niej wygodnie i zasnęłam. Miałam sen. Śniłam o wrzosach, o maciejkach, o pachnących liściach tytoniu, gdy przyszedł on. Pogłaskał mnie po głowie, uśmiechnął się i odszedł. A ja dotykałam ziemi, po której stąpał, zbierałam rosę, której dotykał i lśniłam równie pięknie jak on.\nGdy się obudziłam wspomniałam ten sen i poczułam ciepło w sercu. Szłam dalej, już lżej, łatwiej. Dotarłam do małej wioski, zobaczyłam starą kobiecinę przy studni. Podeszłam do niej by poprosić o wodę, gdy ze stajni wybiegł młody mężczyzna krzycząc: „Czego tu chcesz? Znajdo! Zabieraj swoje łachmany i wynoś się stąd.” Próbowałam coś powiedzieć, wytłumaczyć, że potrzebuję tylko szklanki wody, by ugasić pragnienie. Nie zdążyłam tego zrobić, poczułam uderzenie w głowę i usłyszałam: „Wynocha z podwórka!”. Rozwścieczony studzienny obrońca podbiegł do mnie miażdżąc mi kamieniem policzek. Leżałam bezwładnie na ziemi, krztusząc się kurzem. „Zabierzmy ją nad rzekę, niech tam zdechnie”. Myśli huczały mi w głowie, czy to o mnie? Czy to ja zostałam skazana? Na tej ziemi, za szklankę wody? Czy to ta woda jest taka cenna, czy to ja nie przypominam człowieka?\nZemdlałam. Gdy się ocknęłam leżałam nad brzegiem rzeki, moją twarz pokrywała gruba warstwa krwi i kurzu, przypominając o niefortunnym zdarzeniu. Byłam zbyt słaba by się podnieść. Wtedy znów przyszedł On, popatrzył na mnie, już się nie uśmiechał. Dotknął tylko moich włosów, opuścił ręce i odszedł. Zostałam sama. Bez dźwięku, bez obrazu, kompletna pustka. Czy to Bóg zabrał wszystko ze sobą? Czy nie zasłużyłam, by umyć twarz w rzece? By usłyszeć głosy ludzi? By zdążyć przed nimi uciec?\nGdy się obudziłam była już noc. To dobrze, postanowiłam wstać. Poczułam ziemię pod stopami, ruszyłam w drogę. „A panienka dokąd?” Usłyszałam. Odwróciłam się, osłaniając twarz. „No dokąd? W takim stanie? I trzeba było Gawronów zaczepiać?”. To był młody mężczyzna, Żora. Pomógł mi dotrzeć do lasu, przyniósł wodę i trochę jedzenia. Powiedział dokąd mam iść. W Ostrid, miasteczku kilkanaście kilometrów od tego piekielnego miejsca, pracowała jego siostra. Miałam powołać się na niego i poprosić o schronienie. „Tak zrobię”, powiedziałam.\nPrzy narodzinach otrzymujesz pakiet emocji, pecha, szczęścia i nadziei. Zawsze, gdy pojawia się nadzieja, jakieś nieszczęście wyskakuje z kapelusza, a gdy jesteś na dnie ktoś pomaga Ci się odbić i znów widzisz iskrę na swej drodze. Ale iskra to nadzieja. I tak w kółko. Koło fortuny z wielkim, czarnym bankrutem.\nŻora dał mi iskrę, więc czekałam na bankruta. Dotarłam do miastecka, o którym mówił i odnalazłam jego siostrę. Cudowna osoba, Dobra. Ona naprawdę dała mi dobroć. Może tak to już jest? Każdy daje to, co ma, zgodnie z imieniem? Zgodnie z rysunkiem nas samych w oczach rodziców, w słowach znajomych, w gestach przechodniów? I tak dajemy, aż wszyscy przywykną, że nic innego dać nie możemy, niż to, co myślimy, że mamy.\nDobra miała wiele dla mnie cierpliwości. Jej mąż i syn zginęli w wypadku kilka lat wcześniej. Odtąd Dobra żyła dniem codziennym, nie zastanawiała się nad tym jak to powinno być, a jak nie, kto dostał, na co zasłużył, kto nie zasłużył a mimo to dostał. Mówiła: „W życiu zawsze pierwsze skrzypce gra zbieg okoliczności. Może kiedyś i Tobie coś zagra”. Chciałam powiedzieć, że to my decydujemy o swym losie, ale wspomnienie mojego życia zamknęło mi usta. Zbieg okoliczności, może tak naprawdę nosi imię Boga? Może powinnam się modlić: Boże, zbiegnij swe okoliczności tak, by spełniło się moje marzenie. Zbiegnij wszystkie małe, kolorowe okoliczności i spraw, by dały mi szczęście i radość.\nNie modliłam się jednak wcale.\nRazem z Dobrą mieszkałyśmy na poddaszu starego budynku przy największej ulicy miasta. Kilka ulic dalej mieściła się mała kawiarenka, w której Dobra była kelnerką. Jej skromna pensja nie wystarczała na utrzymanie nas obu, więc poprosiła szefa kawiarni, bym mogła tam od czasu do czasu posprzątać. On zgodził się i tak pierwsze kosmyki okoliczności zaczęły się zbiegać. Wieczorami siadałyśmy przy oknie i długo rozmawiałyśmy. Dobra opowiedziała mi o swoim dziecku i mężu. Pojechali z wizytą do jej brata i zginęli w drodze powrotnej. Piekielna wieś. Albo nie można jej opuścić albo nie można jej opuścić bez uszczerbku, wysysa przydział szczęścia na całe życia. Coś w tym jest. Dobra odwiedziła brata tylko dwa razy, mimo, że to tylko kilkanaście kilometrów stąd.\nI tak mijały nam wieczory, coraz więcej wiedziałam o Dobrej, o jej zmarłej rodzinie, o jej bracie zakleszczonym w piekielnej wiosce i o sobie samej.\nPewnego dnia właściciel kawiarni zmarł. Jego żona poprosiła nas, byśmy zaopiekowały się kawiarnią, bo tylko nam naprawdę ufała. Wkrótce i ona zmarła, zostawiając nam obu kawiarnię, my zaś chętnie spełniłyśmy jej prośbę. Dobra zajęła się zamówieniami i finansami a ja pilnowałam wszystkiego na miejscu. I tak Dobra stała się z kelnerki głównym menedżerem, a ja ze sprzątaczki - kreatorem kawiarnianej codzienności.\nKawiarnia zmieniała się z dnia na dzień. Miałyśmy coraz więcej klientów i zamówień. Mogłyśmy zmienić jej wystrój, kupić stoły i krzesła, pomalować ściany, wprowadzić nowe produkty, piec ciasta, ciasteczka, jakich nikt w Ostrid nigdy jeszcze nie smakował. Wszystkim podobało się odnowione oblicze naszej kawiarenki, najbardziej nam samym. Przesiadywałyśmy tam godzinami, to był nasz pierwszy dom. Pierwszy i najważniejszy. Zaczęłyśmy czuć się szczęśliwe. Dobra coraz rzadziej mówiła o swojej rodzinie, rzadziej płakała, ja też płakałam coraz mniej. Coraz słabiej pamiętałam bolesną przeszłość. Po dwóch latach do kawiarni przyjeżdżali znamienici goście, urządzali wesela, chrzciny, a my spełniałyśmy ich życzenia. Czuli się przy nas bezpiecznie. I my bezpieczne czułyśmy się przy nich. Dopóki przychodzili dopóty my toczyłyśmy swe życie spokojnie.\nA przychodzili ludzie różni: starzy i młodzi, biedni, bogaci, smutni i weseli, melancholijni artyści, apatyczni nudziarze, bezkompromisowi wichrzyciele i strachliwi „czy wolny jest stolik za filarem?”. Bawili się lepiej lub gorzej, ciszej lub głośniej, energicznie lub w zadumie, ale zawsze, zawsze czuli się tu jak w domu. Od pierwszego momentu, gdy zasiadali przy kawiarnianym stoliku czuli się po prostu jak w domu. Czyim? Swoim oczywiście, swoim wymarzonym, swoim idealnym, swoim nierzeczywistym i groteskowym. Domu.\nJeden bankier, przyjeżdżający co środę wciąż namawiał nas na otworzenie małego salonu gry dla gości. „Miałybyście furę, w istocie furę pieniędzy. Rozluźniony człowiek traci czujność, poddaje się biegowi spraw, ufa, że nie stanie się nic, czego nie mógłby sobie życzyć. W istocie, stanie się to, czego życzycie sobie Wy.” Tak ów bankier mawiał. A my na to: „Tak nie można, nie można nadużywać czyjegoś zaufania. To obrzydliwe, tak po cichu, chowając wyrzuty do kieszeni.” Bankier drapał się wtedy po głowie i odpowiadał: „Zaufanie? Tak, w istocie, to mój pomysł, i to całkiem niezły pomysł…” I stawał się wtedy gościem innego zupełnie świata, wpatrując się w pustą filiżankę, kalkulował, kalkulował, kalkulował. W istocie.\nW soboty o pierwszej przyjeżdżała do nas chora dziewczynka, Emi. Razem ze swoją mamą siadały przy stoliku przy oknie. Emi przyglądała się kwiatom, niebu, ptakom i ludziom. Zerkała na gości, na ich stoliki, płaszcze, kapelusze, czasami szeptała coś mamie do ucha. Potem gładząc zawieszony na łańcuszku sygnet zanurzała się w swój świat wyobraźni. Byłam przekonana, że wyobraźni najbogatszej ze wszystkich dziecięcych i najbardziej dojrzałej ze wszystkich dorosłych. Ciekawiło mnie, o czym właściwie Emi myślała. Jej oczy nigdy się nie zatrzymywały, drgały leciutko lub odwracały gwałtownie. Jej oczy krzyczały, chciały się wyrwać z bladego, mizernego ciała złożonego w ofierze wąskiej kanapce przy oknie. Któregoś dnia postanowiłam podejść do Emi i zapytam ją o jej najpiękniejsze wyobrażenie. Nadeszła sobota, czekałam na nią ze zniecierpliwieniem. Zbliżała się pierwsza, gdy zobaczyłam jej matkę, zbliżającą się do kawiarni. Wybiegłam zza lady, by otworzyć drzwi, jednak ona była sama i nie weszła do kawiarni. Spojrzała na mnie przez szybę, odwróciła głowę i odeszła. Niebo opuściło się, świat dla mnie zamarł, głosy przycichły. Został szum morza, szum piasku, śpiew ptaków, nieobecny świat Emi i nieobecna Emi.\nUnoszę wzrok ku niebu i czekam. Bóg żyje na wariackich papierach, a raczej - na papierach wariatów. Może podrzuca je od czasu do czasu, potem składa ze sobą różne kawałki, może się przecież pomylić? Z Adamem i Ewą to chyba pomyłka, prawda? Gdybym ja była Ewą nigdy nie zjadłabym jabłka, gdybym była Adamem nie kusiłabym Ewy. Zatem dlaczego oni? Czy Bóg nie mógł poczekać na lepszy egzemplarz człowieka? Może świat udałby się lepiej. Ale nie poczekał, tak więc patrzę w niebo i czekam na boskie tasowanie.\n„Wygrała pani, naprawdę wygrała! Gratuluję! Sto milionów, to dopiero!”. „Wygrałam? Naprawdę wygrałam? Sto milionów? To dopiero!”. Idiotyczne.\n„Tak mi przykro, ma pani raka”. Tak brzmi śmiertelna diagnoza? „Tak mi przykro, umrze pani w ciągu sześciu miesięcy”. Czy może tak? „Kto, ja?”. A tak odpowiedź? „Ja? Przecież to niemożliwe, wiedziałabym o tym…”. Toteż właśnie się dowiedziałam. Nie wiem jak to brzmi ani jak powinno, nigdy mnie to nie spotkało i pewnie nie spotka, wiedziałabym o tym.\nPrzestaję patrzeć w niebo. Obojętność Boga uderza mnie w skronie. Może potrzebny jest jakiś wstrząs, może burza? Ciekawe czy po burzy losy ludzkie zmieniają swój tor. W Japonii jest sporo trzęsień ziemi, ale tam nie wierzą w Boga. Tasuje się tylko tym, którzy wierzą, dla innych to jest wciąż ta sama ścieżka.\nPrzez kilka następnych dni nie przestawałam myśleć o Emi. Myślałam o moich znajomych, którzy mnie porzucili i o ich znajomych porzucających kolejnych znajomych, o mojej przyjaciółce, połówce – skorupce, o starej, zanurzonej w fotelu Ednie, o Harubie i jego córce, o tych wszystkich patafianach w koronkowych surdutach, o bracie Dobrej i jej zmarłej rodzinie. Wszystko pokrył kurz, wspomnienia bledsze o kilka lat nie wzbudzały już we mnie tak silnych emocji. Chciałam coś w sobie obudzić, wypełnić się dawnymi przeżyciami, przywołać wypowiedziane niegdyś słowa, śmiać się lub płakać, ale nic się nie stało.\nOdległe, odległe, odległe. Moje życie jest ode mnie odległe, staram się je odnaleźć, ale ono jest zawsze za moimi plecami. I kręcę się w kółko, a ono wraz ze mną. Nie trzymamy się za ręce.\nMoże powinnam postarać się poczuć szczęśliwa? Może przynajmniej trochę szczęśliwsza niż jestem? Może…\nCzas wracać, klienci czekają, ciastka się pieką, życie się kręci, więc muszę nadążyć.\nDobra wbiegła do kawiarni z wypiekami na twarzy, ze łzami w oczach i wiatrem we włosach, ze wszystkimi możliwymi na tej ziemi oznakami zadowolenia, zaskoczenia i spełnienia. Czkała i łkała, wyrzucała z siebie słowa w spazmatycznej euforii. W końcu udało mi się rozszyfrować wieści, złożyłam wszystkie elementy w całość i treść okazała się znacznie bardziej interesująca niż przypuszczałam. Naszymi babeczkami, ciasteczkami, czekoladkami, wszelkimi mniami – ami zainteresował się prawie książę z prawie bajki – węgierski hrabia Golos Samosz. Chciał, byśmy przyrządzały nasze smakołyki na specjalne wielkomiejskie uroczystości, z pompą, świtą, całą węgierską uszle buszle elegancją. Propozycja nie byle jaka, więc i nie byle jakie świętowanie. Zaprosiłyśmy połowę miasteczka na wielką hulankę, ciesząc się sukcesem sięgałyśmy do butelki. Z samego, ciężkiego rana rozpoczęły się przygotowania. A przygotowywałyśmy się solidnie. Dobra była dostawcą – reprezentantem, a ja zostałam na miejscu, by opowiadać klientom o naszych bajaderach znikających w znamienitych węgierskich ustach. Wszyscy słuchali tego chętnie, nazajutrz mniej chętnie, dnia trzeciego – wcale. Życie wskoczyło na swe dawne tory. Sławy nie czułam, chociaż Dobra podkreślała, że nasze wyroby zna już cały elitarny świat. A ja wierzyłam jej słowom.\nMijały miesiące, każdego dnia spijałam radość naszego szczęścia, naszego przepysznie pachnącego życia, naszych siekanych migdałków, prażonych orzeszków, mielonej kawy i nieustających och – achów.\nPewnego dnia Dobra wróciła z podróży w świetnym humorze. „Mam pomysł!”, powiedziała, „Cudowny, to jest coś, co pomoże nam rozwinąć skrzydła, wprowadzi w wielki, pełen niewyczerpanych możliwości świat. Tylko pomyśl, ile mogłybyśmy zrobić w samym Vert. Po co nam kawiarnia w tym małym miasteczku? Sprzedajmy ją i otwórzmy nową! W Vert! Co Ty na to?”. „Sama nie wiem”.\nI sama nie wiedziałam, przywiązałam się do tego miejsca, lubiłam naszą starą kawiarnię, lubiłam ludzi, którzy co dzień nas odwiedzali, znałam ich historie, dobrze się z tym czułam, bezpiecznie. Miałam solidne zaplecze, miałam siebie w każdym gościu, przy każdym stoliku, w każdej filiżance świeżo zaparzonej kawy. „Trochę tego mi szkoda” powiedziałam. „Otworzymy lepszą kawiarnię, wszyscy będą do nas przychodzić, poznasz nowych ludzi, a nasi starzy goście też będą nas czasami odwiedzać. Zrób to dla mnie, proszę. Ja pomogłam Ci, gdy tego potrzebowałaś”. O, pomyślałam, ciężka artyleria, mocna broń na poważną sprawę. Poważna sprawa zaczęła ciążyć jak armatnia kula, więc powiedziałam: „Zgoda”.\nDobra zajęła się wszystkim. Pojechała do Vert kilka dni wcześniej i urządziła nasze nowe mieszkanko. Ja miałam się tylko spakować i przywieźć „serce przepełnione radością”, jak mówiła. Tak też się stało, kupiłam nową, brązową walizkę i nową, zieloną parasolkę, żeby wyglądać bardziej po vermońsku. Ruszyłam na stację, wsiadłam do pociągu, wysiadłam z pociągu - u celu, rzecz jasna, postawiłam walizkę na peronie i zrobiłam sobie mały, poczekalniany kącik. Obejrzałam dworzec, ale jak to dworzec, żadne „specjalimą”. Ogromnie byłam ciekawa, co się wydarzy, ale zgodnie z ustaleniami, czekałam. Dobra tak powiedziała, widocznie Dobra wiedziała.\nI tak czekałam i czekałam. Minęła pierwsza godzina, potem druga, piąta, siedemnasta, a ja siedziałam na brązowej walizce z zieloną parasolką w dłoni. Zapadł zmierzch, dozorca wyszeptał, że muszę znaleźć inne lokum, bo tutaj jest „punkt podróżny, tu się nie siedzi, tu się wsiada i wysiada”.\nWstałam, więc z brązowej walizki i przeszłam na drugą stronę budynku. Dozorca widząc moją, zrezygnowaną, przygarbioną sylwetkę złagodniał i polecił mi hotel oddalony zaledwie kilka ulic od dworca. Przenocuję tam, pomyślałam, jutro znajdę Dobrą. Widocznie coś ją dziś zatrzymało.\nHotel był znośny. Kilka hulaszczych dusz błędnie krążących po korytarzach nie powstrzymało mnie przed zaśnięciem. Następnego dnia poszłam do ratusza, by odnaleźć hrabiego Golosa Samosza. „Kto? Golos? Samosz? Nie ma takiego w całym Vert”, poinformowała mnie pani urzędniczka. „Musiała się pani pomylić”, odpowiedziałam, „Utrzymuję z nim kontakt od wielu tygodni, wiem, że mieszka właśnie tutaj”. „Pani utrzymuje?”. Zamarłam. „Pani utrzymuje z nim kontakt od wielu tygodni i nie wzięła Pani od niego adresu?”\nNo dobrze, jest w tym logika. Jest prawdopodobieństwo. Ale nie, to niemożliwe, niemożliwe, żeby Dobra.., nie Dobra…, nie ona, moja przygarniająca duszyczka, moja „weź serce przepełnione radością” i „świat pełen możliwości”.\nCo za banał. Co za idiotyzm, co za szachrajstwo, co za oszustwo, perfidne oszustwo, kradzież tych moich żałosnych radości serca, kradzież pieniędzy…\nI tak Dobra przestała być w mym mniemaniu dobrocią. Przykleiłam się do brązowej walizki, zielonego parasola i poszłam przed siebie.\nNigdy nikomu nie opowiadałam mojej historii, a teraz tu, w zapadłej spelunie, przy najciemniejszej ze wszystkich ulic Vert, rozlewałam się, rozklejałam, wyrzucałam całą gorycz i czerń tkwiąca we mnie od lat. Z każdym łykiem najmarniejszego na świecie wina czułam się bliższa ziemi, coraz mniejsza, podlejsza, ciemniejsza, złamana, zaciśnięta, zdeptana, skrojona, zużyta, skończona. Nie widziałam już nic, nie chciałam się podnieść, uderzałam głową w stół, bałam się zasnąć, bałam się obudzić, bałam się życia w słońcu.\nKilka dni spędziłam w tej knajpie, nie pamiętam jej nazwy, chyba nigdy jej nie znałam, ale tam zaczerpnęłam piekielnego tchu, palącego oddechu wszystkich „radości serca” i „wielkich możliwości”.\nJa, Kamille, nieważne skąd, nieważne kiedy urodzona, nieważne z kogo, daruję cały mój majątek Tobie, czytelniku mej ostatniej woli, oddaję brązową walizkę, jeśli ją znajdziesz, suknię, którą miałam na sobie w dniu śmierci, włosy, oczy, skórę, paznokcie, serce, wątrobę, bierz, co chcesz, nie chcesz – też bierz, bo sama siebie nie pogrzebię. Wiedz, że wszystko, co jest we mnie, może być i w Tobie, co poza mną, nigdy Cię nie dogoni, ani Ty tego nie dościgniesz. Wiedz, że nic nie zawiera się w niczym, a wszystko we wszystkim, że skrzydlate aniołki odwrócą się od ciebie, a demony podadzą Ci pomocną dłoń.\nPrzyjmij tę pomoc.\nEtykiety: Z daleka - czyli opowieść z pogranicza


Zaślubiny Polski z morzem w 1920 r.\nSkany Opis Tagi i indeksy(16)\nWyświetlanie 1 do 15 z 23 wpisów.\nNa mocy Traktatu Wersalskiego Polska odzyskała dostęp do Morza Bałtyckiego na odcinku 147 km: brzeg Półwyspu Helskiego - 74 km, morze otwarte - 24 km i brzeg Zatoki Puckiej - 49 km. 10 lutego 1920 r. w Pucku odbyły się symboliczne zaślubiny z morzem, zorganizowane dla uczczenia powrotu Polski nad Bałtyk. Władze II Rzeczypospolitej nadały im wielką rangę. Dowódcy Frontu Pomorskiego gen. Józefowi Hallerowi towarzyszyła dwudziestoosobowa delegacja Sejmu, przedstawiciele rządu, m.in. minister spraw wewnętrznych Stanisław Wojciechowski, wicepremier Wincenty Witos, wojewoda pomorski Maciej Rataj, kontradmirał Kazimierz Porębski oraz dyplomaci: szef misji brytyjskiej i attache wojenno-morski USA. w setną rocznicę tych wydarzeń prezentujemy Państwu kolekcję zdjęć przedstawiających te symboliczne uroczystości. Jubileusz ten stal się pretekstem do zaprezentowania Państwu również szerokiego wachlarza bałtyckich impresji z lat 20-tych XX w.\n# #plaża #turystyka #zima #latarniamorska #kochampolske #ilovepoland #historia #woda #łodzie #generał #uroczystość #marynarka #latarnia #słup graniczny #casino #Bałtyk #morze #zaślubiny #Puck #Haller


dla hasła: "frse"\nKorespondenci regionalni FRSE poszukiwani! // Weź udział\nMasz doświadczenie w pracy reporterskiej? Interesujesz się tematyką europejską i edukacyjną? Jesteś osobą komunikatywną i kreatywną? Zostań korespondentem regionalnym FRSE!\nRusza nowa strona FRSE // News\nGazetka na 20-lecie Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji. O działalności FRSE mówią politycy i eksperci, którzy działalność FRSE znają i... doceniają.\nWebinarium dla wnioskodawców PURWM // Weź udział\nEdukacja dorosłych – Akcja 1: konsultacje online // Weź udział\nFRSE zaprasza przedstawicieli organizacji zainteresowanych złożeniem wniosku o krótkoterminowy projekt mobilności w Akcji 1 sektora Edukacja dorosłych (KA122) do udziału w konsultacjach online.\nEdukacja zdalna w szkolnictwie zawodowym. Podsumowanie debaty. // News\nJak szkolnictwo branżowe zareagowało na sytuację związaną z pandemią? Poznaj wnioski z debaty, w której udział wziął m.in. dyrektor generalny FRSE, dr Paweł Poszytek.\nKompetencje cyfrowe niczym przeciwciała zwiększą naszą odporność // News\nJakie są fakty i mity związane z kompetencjami cyfrowymi? Jak będzie wyglądać edukacja przyszłości? Dla Dziennika Gazeta Prawna wypowiada się dr Paweł Poszytek, dyrektor generalny FRSE.\nEpidemia nie zatrzymała Erasmusa // News\n"Wszyscy czekają na podjęcie przez uczelnie w Europie i na świecie decyzji o tym, czy w roku 2020/21 będą przyjmować studentów zagranicznych" – mówi dr Paweł Poszytek, dyrektor generalny FRSE, w rozmowie z miesięcznikiem Forum Akademickie.\nBiznes musi więcej czerpać z osiągnięć nauki - debata online // News\nStudenci zagraniczni o pobycie w Polsce // News\nW serii naukowej Wydawnictwa FRSE ukazała pierwsza publikacja książkowa po konkursie Monografie 2021 – „Doświadczenie pobytu w Polsce w narracjach zagranicznych studentów”. Wersję elektroniczną można pobierać z Czytelni FRSE.\nFRSE zaprasza do cyfrowego świata // News\nJak korzystać z internetu w sposób bezpieczny i pożyteczny? Jak dzięki niemu nauczyć się języka obcego i nawiązać współpracę ze szkołą z odległego krańca Europy? Tego wszystkiego dowiedzą się uczestnicy bezpłatnych konferencji i warsztatów organizowanych przez FRSE w ramach projektu „Upowszechnianie korzystania z internetu i rozwój kompetencji cyfrowych”.\nOrganizacja wakacyjnych warsztatów edukacyjnych dla uchodźców ukraińskich // Granty\nW związku z kryzysem uchodźczym wywołanym agresją zbrojną Rosji na niepodległe państwo Ukrainy granicę Rzeczypospolitej Polskiej przekroczyło 2,7 mln uchodźców. Ze względu na płeć i wiek imigrantów (kobiety i dzieci) największym problemem stojącym przed Polską jest organizacja i aktywizacja dzieci oraz ich mam w okresie wakacji. Dlatego uruchomiony zostaje konkurs grantowy na organizację wakacyjnych warsztatów.\nIII Kongres Rozwoju Systemu Edukacji // Weź udział\nWarsztaty tematyczne, ciekawe wykłady, rozstrzygnięcie konkursu EDUinspiracje... To wszystko czeka na uczestników Kongresu Rozwoju Systemu Edukacji, który w tym roku odbędzie w formule online.\nOgólnopolski Dzień Informacyjny // Weź udział\nOgólnopolski Dzień Informacyjny to jedna z największych konferencji poświęconych europejskim programom edukacyjnym.13 stycznia 2022 odbędzie się już IX edycja tego wydarzenia.\nProgramy wsparcia finansowego dla szkół - webinarium // Weź udział\nChcesz dowiedzieć się, jakie programy i inicjatywy wspierają edukację i funkcjonowanie szkół? Weź udział w spotkaniu online z ekspertką!\nDekonstruując mity - rekomendacje dla erasmusowców // Inspiracje\nMówi się, że angielski to współczesna lingua franca. Tymczasem wyjazdy na Erasmusa do krajów nieanglojęzycznych pokazują, że warto uczyć się języków lokalnych – mówią autorki pracy „Doświadczenie pobytu w Polsce w narracji zagranicznych studentów”, nagrodzonej w konkursie „Monografie FRSE”.


Nie będziemy milczeć | trybunalscy.pl\nGość, pon, 2011-02-21 13:22\nWczoraj pod Ambasadą Tunezyjską zgromadziło się trzydzieści kilka osób, by pomodlić się za ks. Marka Rybińskiego, zamordowanego w ubiegłym tygodniu. Polski rząd ma obowiązek wystąpić o udział w śledztwie, dokładnie monitorować jego przebieg, doprowadzić do ukarania sprawców. Choć bowiem nie znamy okoliczności zbrodni – jedno jest pewne: Ksiądz Marek zginął w trakcie swojej misyjnej służby.\nOpowiadał, że wyjeżdżając z kraju po prostu się bał, czuł się jakby jechał na wojnę. Na miejscu (pracując w kierownictwie szkoły, do której chodziły tylko muzułmańskie dzieci) stawiał sobie wielokrotnie pytanie o sens misji w kraju, gdzie nie wolno nawracać. Ale odpowiedź znalazł w woli Jana Pawła II, który chciał, żeby ta placówka trwała, żeby Tunezyjczycy widzieli Kościół Katolicki. Pokochał Tunezję i jej oddał życie, oddając je Bogu. Jak trafnie zauważył sam (!) Samuel Huntington (może to przynajmniej zainteresuje naszą polityczną i dziennikarską radykalną centroprawicę) „najbardziej skutecznymi protagonistami kultury zachodniej nie są bynajmniej neoklasyczni ekonomiści, rycerze demokratycznej krucjaty czy urzędnicy wielonarodowych korporacji, lecz chrześcijańscy misjonarze”.\nCisza wokół tego wyjątkowego i tragicznego wydarzenia to nie tylko znak obojętności, to również – parafrazując Jadwigę Staniszkis – forma „strukturalnej presji”. Mimo tej głuchej presji, mimo milczenia Ministerstwa Spraw Zagranicznych, mediów, środowisk politycznych – my nie będziemy ani milczeć, ani zgadzać się na to milczenie.


Ogrody - Katalog Stron | Blueweb.pl\narchitekt (4), Dom i Ogród (5), marketing (4), lifestyle (10), hotele (4), porady (4), Artykuły (7), noclegi (4), wynajem (4), prawo jazdy (4), hotel (5), finanse (5), trójmiasto (4), samochody (4), okna (5), informacje (8), sklep internetowy (5), hostel warszawa (4), Reklama (5), sklep (5), pozycjonowanie stron (5), Lublin (6), Poznań (4), Kraków (4), apartamenty (4)\nSzukasz dla siebie specjalisty z dziedziny projektowania ogrodu, aby twój teren wokół domu mógł naprawdę zachwycać? Nie musisz szukać daleko, aby znaleźć prawdziwych zawodowców od tego typu spraw. Nasza firma Multi Projekt podejmie się każdego wyzwania i postara się, aby twój ogród mógł naprawdę zacząć żyć i wyglądać tak jak sobie to wymarzyłeś. Dzięki nam Twoi goście nareszcie zaczną w pełni podziwiać okolicę Twojego domu.\nAdres witryny: www.multi-projekt.info.pl\nData dodania: 05.03.2013 roku\nSłowa kluczowe: odśnieżanie warszawa, ogrody, trawniki, odśnieżanie, ogrody warszawa\nProjekty ogrodów Lublin »\nPracownia projektowa „Ogrody Driad” stawia przede wszystkim na zaaranżowanie miejsc niezwykłych, oryginalnych, ale również przytulnych i funkcjonalnych. Dzięki profesjonalnemu pode... zobacz szczegóły wpisu »\nZakładanie ogrodów, urządzani »\nJesteśmy miłośnikami pięknej przyrody i chętnie dzielimy się z Państwem tym pięknem. Zakładanie ogrodów to nie tylko nasz sposób na życie, ale i wielka pasja. Pomożemy Państwu stwo... zobacz szczegóły wpisu »\nJeśli cenisz sobie ład oraz porządek wokół się to warto zainteresować się także ładnym ogrodem. Wypielęgnowany i ładny ogród to ozdoba domu, a także oczko Pani domu, jednak o ogród... zobacz szczegóły wpisu »\nPRACOWNIA SZTUKI OGRODOWEJ og »\nGwarancją Pracowni Sztuki Ogrodowej jest realizowanie każdego zlecenia na najwyższym poziomie. Od lat specjalizujemy się w projektowaniu oraz zakłada-niu ogrodów według indywidualn... zobacz szczegóły wpisu »


WALNE ZGROMADZENIE CZÅONKÃW KOÅA PZW PSTRÄG W ...\nWALNE ZGROMADZENIE CZŁONKÓW KOŁA PZW PSTRĄG W GORLICACHWalne Zgromadzenie Członków Koła PZW „Pstrąg” odbyło się wdniu 5 lutego 2012 roku. W zebraniu uczestniczyło 29 wędkarzy i 9zaproszonych gości, w tym: Prezes Zarządu Okręgu PZW wNowym Sączu Józef Kaczor, Starosta Powiatu Gorlickiego MirosławWędrychowicz, Burmistrz Gorlic Witold Kochan oraz Prezesi KółPorozumienia Gorlice-Biecz-Jasło.We wstępnym wystąpieniu Prezes Kola Kol. Jan Galant –Przewodniczący zebrania -powitał wszystkich przybyłych,przedstawił porządek i regulamin obrad. Minutą ciszy uczciliśmypamięć Kolegów, którzy już od nas odeszli.Następnym, miłym akcentem zgromadzenia było wręczenieodznaczeń i wyróżnień. Srebrną odznakę otrzymał Kolega JanuszGałuszka, a Medal za Zasługi dla Okręgu - Kol. Mariusz Kuziów.Komendant Społecznej Straży Rybackiej wyróżniony został przez Zarząd Okręgu za aktywność i wynikiswojej działalności, otrzymał również pisemne podziękowanie od Zarządu Koła. Ponadto dyplomyuznania za aktywną działalność w Sekcji Młodzieżowej Koła oraz udział i osiągnięcia w zawodachwędkarskich w sezonie 2011 otrzymali Koledzy: Adrian Wysocki, Arkadiusz Hajduk, ArkadiuszNowicki i Kamil Tarsa.W dalszej części zebrania dokonano wyboru Komisji Statutowej, w skład której weszli: Koledzy:Zdzisław Więcek i Jan Ślusarz oraz Komisji Uchwał i Wniosków: Andrzej Bara – Przewodniczący, JanLeśniewski i Zdzisław Niezgoda – Członkowie, przystąpiliśmy do części merytorycznej na którązłożyły się sprawozdania, dyskusja i wystąpienia zaproszonych gości, zgłaszanie wniosków, przyjęcieplanu pracy Kola na rok 2012 oraz glosowanie nad złożonymi wnioskami.Obszerne sprawozdanie z działalności Kola przedstawił Kolega Marian Buhl, natomiast pozostałesprawozdania: Komisji Rewizyjnej – Kol. Andrzej Bara, Sądu Koleżeńskiego – Kol. WładysławOgonowski, finansowe – Józef Podsadowski oraz Sprawozdanie Społecznej Straży Rybackiej – Kol.Miroslaw Nabożny. Na uwagę zasługuje fakt wzorowego prowadzenia spraw finansowychgospodarczych Kołaprzez Skarbnika JózefaPodsadowskiego copodkreślone zostało wsprawozdaniu KomisjiRewizyjnej orazaktywna i efektywna\npraca Społecznej Straży Rybackiej: 160 patroli, w trakcie których udzielono kilkudziesięciu upomnień,kilku spraw skierowanych do prokuratury, w tym bulwersującej całe środowisko naszych wędkarzysprawy pozyskiwania ryb agregatem prądotwórczymW trakcie dyskusji Prezes Kola Kol. Jan Galant nawiązał do planowanej regulacji potoku Dominikanka, a wszczególności jego newralgicznego odcinka wzdłuż grobli Stawów Rybnych PZW w Kobylance. Poinformowałzebranych, że prace mają się rozpocząd w roku bieżącym. Kolega Zdzisław Więcek poprosił o informację natemat obrębów ochronnych . Odpowiedzi udzielił Prezes ZO Nowy Sącz Kol. Józef Kaczor, który stwierdził żeobręby ochronne utworzone są na wodach nie dzierżawionych przez PZW ze względu na koszty dzierżawy.Prezes Koła PZW Gorlice Miasto Kol. Łukasz Kosiba omówił kilka wniosków, jakie padły podczas Zebrania w jegoKole, m.in. wniosek o zakazie zabierania lipienia na wodach Okręgu. Do wypowiedzi tej ustosunkował się Kol.Andrzej Bara, który stwierdził, że przeglądając dostępne w Kole rejestry, zwrócił uwagę na znikomą ilośdzłowionych i zabranych ryb. W swojej wypowiedzi poruszył kwestie potoku Dominikanka i jej regulację uznał zabardzo pilną. Przy okazji omówił również problem zaśmiecania okolicy Stawów Rybnych PZW w Kobylance, jakrównież problem niskiego stanu wody na Zbiorniku „Klimkówka”, wynikłego z brakiem opadów. Ciągłezmniejszanie się ilości wody w jeziorze skutkowało tworzeniem się odciętych oczek wodnych, w którychpozostawały ryby i inne stworzenia wodne które skazane zostały na wyginięcie. Kolega Andrzej Barapoinformował zebranych o akcji zainicjowanej przez Członków naszego Koła i zorganizowanej wspólnie przezstrażników Okręgu, SRR i wędkarzy akcji, celem której było ratowanie ryb i przerzucenie ich do zbiornika.Niestety, akcja nie przyniosła żadnego skutku ze względu na ilośd pozostałego mułu, który uniemożliwił dotarciedo oczek z rybami. W dalszej części swojej wypowiedzi Kol. Andrzej Bara odniósł się do inicjatywy Kola PZWGorlice Miasto dotyczących prób przekształcenia obecnego matecznika na odcinka rzeki Ropy od mostu na ul.Mickiewicza na odcinek „no kill” – inicjatywie tej stanowczo się sprzeciwił. Za zasadną uznał inicjatywęutworzenia odcinka „no kill” na odcinku rzeki od mostu w Bystrej do mostu przy ul. Mickiewicza. Do wypowiedziw kwestii likwidacji matecznika na wspomnianym wyżej odcinku krytycznie odniósł się Prezes Koła PZW GorliceMiasto Kol. Łukasz Kosiba, motywując inicjatywę swojego koła jakopromocję etycznego wędkarstwa.Jako następni w dyskusji głos zabrali goście naszego zebrania. KolegaAndrzej Dziuba, - Prezes Porozumienia Kół Jasło – Biecz – Gorlice omówiłdziałalnośd finansową i gospodarczą Porozumienia Kół. Nawiązał dokontrowersyjnej decyzji o zakazie (obowiązujący w roku 2012) dotyczącymzabierania karpia ze stawu nr 1 w Siepietnicy. Poinformował zebranych o możliwości dzierżawy lub zakupieniakolejnego stawu pożwirowego w miejscowości Skołyszyn.Starosta Gorlicki Mirosław Wędrychowicz omówił kwestię możliwości finansowaniaprzez Starostwo Społecznej Straży Rybackiej i stwierdził że na dzieo dzisiejszy brakprawnych przepisów wykonawczych w tej kwestii, ale nie wykluczył takiejmożliwości, zapraszając zainteresowane strony na konkretne rozmowy. Zapytany zSali o oczyszczalnię ścieków po byłej Rafinerii która o „mały włos” nie doprowadziłado katastrofy ekologicznej rzeki Ropy stwierdził, że oczyszczalnia w chwili obecnejpracuje, chod zagrożenia występują (nieszczelnośd zbiorników z benzyną). W dalszejczęści swojego wystąpienia Starosta nawiązał do tworzenia tzw małej retencji napotokach stwierdzając, że sprawa jest rozwojowa. Omówił również działaniaStarostwa związane z wywozem nieczystości i spalarniami śmieci. Koocząc swojewystąpienie zapewnił o dalszym wspieraniu akcji sprzątania organizowanych jużtradycyjnie przez nasze Koło oraz podziękował Zarządowi za dotychczasową współpracę.\nBurmistrz Miasta Gorlice Witold Kochan nawiązał do wypowiedzi Starosty w kwestiioczyszczalni ścieków z rafinerii. Szczegółowo omówił niejasna sprawę własności tegoobiektu, powołując się na Wojewodę Małopolskiego, który sprawy finansowania energiielektrycznej w oczyszczalni przekazał w gestię skarbu paostwa.Prezes Zarządu Okręgu w Nowym Sączu, Kol. Józef Kaczor w pierwszym etapie swojegowystąpienia omówił kwestię działalności Straży Rybackiej przy Zarządzie Okręgu, któraoprócz wykonywania czynności kontrolnych uczestniczyw wielu innych pracach na rzecz związku, w tymzarybieniach. Na pytanie z sali w kwestii „plagi” kormoranów, poinformowałzebranych o uzyskaniu pozwolenia na odstrzał 50 ptaków, jednak odstrzelonozaledwie 17 sztuk. W trakcie badan układu pokarmowego odstrzelonychkormoranów stwierdzono w nich obecnośd w większości ryb łososiowatych. Napytanie z Sali dotyczące zasadności dopłat za korzystanie do połowu urządzeopływających, Kolega Prezes wyjaśnił, że wszystkie wpływy z tego tytułu są przeznaczane na zarybienie. W OkręguPZW Nowy Sącz w przeliczeniu na jednego członka PZW przeznacza się ok. 300 zł. na zarybienie rocznie, przyczym kwota ta jest do osiągnięcia dzięki własnym ośrodkom zarybieniowym.W dalszej części dyskusji głos zabierali kolejno:Kol. Józef Podsadowski – Skarbnik Koła zwrócił uwagę na tzw. „radosną twórczośd w postaci corocznych zmian wwymiarach ochronnych i limitach, stwierdzając, że podstawa do ich określenia powinien byd RegulaminAmatorskiego Połowu Ryb wydany przez Zarząd Główny PZW. Stwierdził również, że jak wynika z wieloletnichdoświadczeo, tego rodzaju nagromadzenie zmian, wcale nie przyczynia się do zwiększenia populacji ryb.Warunkiem tego powinna byd etyka wędkarska i ochrona wód przez powołane do tego organy.Kol. Zdzisław Więcek poruszył sprawę nieprawidłowości w odprowadzaniu składek w Kole PZW PZW GorliceMiasto, co spotkało się z ostrą i stanowczą reakcją obecnego na naszym zebraniu Prezesa, Kol. Łukasza Kosiby,który w odpowiedzi stwierdził, że sprawy dotyczące Koła „Miasto” nie powinny byd roztrząsane na forum innegoKoła.Kol. Dariusz Cieśla zwrócił się z zapytaniem do Prezesa ZO Nowy Sącz jakie SA wyniki badao przeprowadzonychprzez ichtiologa na Zbiorniku „Klimkówka”. W odpowiedzi Prezes ZO stwierdził, iż rybostan zbiornika pozostawiawiele do życzenia, dominują ryby duże, mało jest zaś narybku i „białej ryby”.Jako ostatni w dyskusji głos zabrał Kol. Janusz Gałuszka z propozycją zarybienia Zbiornika „Klimkówka” karpiemoraz propozycją rozdzielenia opłat za wędkowanie na wody nizinne i górskie, co było by ukłonem w stronęwędkarzy starszych, mniej zamożnych i niepełnosprawnych, których stan zdrowia nie pozwala na wędkowaniespinningiem bądź metodą muchową. W odpowiedzi usłyszeliśmy, że na dzieo dzisiejszy z różnych względów jestto niemożliwe.Następnym punktem zgromadzenia było głosowanie nad przyjęciem sprawozdania finansowego Koła za rok2011, głosowanie nad przyjęciem planu pracy Koła na rok 2012 – przedstawionego przez Prezesa Kola – obydwadokumenty przyjęte zostały jednogłośnie oraz głosowanie nad wnioskami złożonymi formalnie w trakciezebrania.\nTak więc kolejne Walne ZgromadzenieCzłonków Koła PZW „Pstrąg” w Gorlicachprzeszło do historii. Szkoda tylko, że odbyłosię ono z udziałem zaledwie 29 naszychwędkarzy co stanowi niecałe 10% naszejspołeczności. Zebranie Walne Koła jestnajwyższą władzą Koła i tu podejmowanesą najważniejsze decyzje dotyczące naszegofunkcjonowania i dalszej działalności.Niestety, frekwencja na zebraniach (nietylko w naszym Kole) z roku na rok jestcoraz niższa . Rok 2012 jest ostatnimrokiem kadencji obecnego Zarządu, wzwiązku z tym nadchodzi czas na podsumowanie obecnej czteroletniej kadencji, czas przygotowywania się dowyboru nowych władz, od których będzie zależało dalsze funkcjonowanie i praca na rzecz naszego Kola i jegoczłonków, czyli nas wszystkich zrzeszonych w Kole PZW „Pstrąg”, Kole z ponad 100 letnimi tradycjami, którymiwielu może nam pozazdrościd. Twórzmy więc wspólnie kolejny rozdział naszej historii i tradycji i włączajmy sięaktywniej w sprawy które dotyczą nas samych.Z wędkarskim pozdrowieniemWodom cześd!Opracował: Zdzisław NiezgodaFot. Andrzej Bara\nPage 2 and 3: praca Społecznej Straży Rybackiej\nPage 4: Tak więc kolejne Walne Zgromadzeni\nMagazine: WALNE ZGROMADZENIE CZÅONKÃW KOÅA PZW PSTRÄG W ...


Załogowa misja na Marsa coraz bliżej. Naukowcy opracowali nowy sposób produkcji tlenu - Forsal.pl\n14 grudnia 2020, 06:45\nŁazik marsjański Perseverance / NASA\nNa lata trzydzieste XXI wieku NASA planuje pierwszą, trwającą pięć lat załogową misję na Marsa. Poważnym problemem przed jakim stoją naukowcy jest brak dostatecznej ilości tlenu na powierzchni Czerwonej Planety. W tamtejszej atmosferze jest go tylko 0,13 proc. Dla porównania w ziemskim powietrzu jest go aż 21 proc. Przesłanie wystarczającej do przeżycia ilości tlenu i paliwa statkiem kosmicznym na chwilę obecną jest nieopłacalne.\nW lipcu naukowcy z NASA wysłali łazik Mars Perseverance, z pomocą którego przetestują system MOXIE (z ang. Mars Oxygen in Situ Resource Utilization Experiment). Zadaniem urządzenia jest przekształcenie dwutlenek węgla, który stanowi 96 proc. atmosferze Mara, w tlen. MOXIE działa na podobniej zasadzie jak drzewo: po zassaniu marsjańskiego powietrza poddaje je procesowi elektrochemicznemu, w wyniku którego cząsteczka dwutlenku węgla zostaje rozbita na dwa atomy tlenu i jeden atom węgla.\nNaukowcy z Washington University w St. Louis opublikowali w zeszłym tygodniu w czasopiśmie PNAS nowy, komplementarny wobec MOXIE, sposób wytwarzania tlenu. Technologia zaproponowana przez Vijaya Ramaniego, profesora na wydziale energetyki, środowiska i inżynierii chemicznej Uniwersytetu Waszyngtońskiego i jego współpracowników wykorzystuje zupełnie inny surowiec - słoną wodę z jezior, które najprawdopodobniej znajdują się pod powierzchnią Marsa.\nGdzie są marsjańskie słone jeziora?\nWiększość odkrytej do tej pory wody na Marsie to lód. Można go znaleźć zarówno na biegunach, jak i na średnich szerokościach geograficznych planety. Dwa lata temu naukowcy odkryli pod powierzchnią południowej pokrywy lodowej Marsa coś, co wyglądało jak słone jezioro. Kolejne badania potwierdziły fakt istnienia takiego zbiornika, a dodatkowo ujawniły kilka mniejszych słonych akwenów w jego pobliżu.\n„Obecność solanki jest szczęśliwym zbiegiem okoliczności, ponieważ obniża ona temperaturę zamarzania wody. Bierzesz słoną, niezdatną do picia wodę i elektrolizujesz ją. W opracowanym przez nasz procesie pobrana woda rozkłada się na wodór i tlen,” - powiedział Ramani.\nNowa metoda pozyskiwania tlenu na Marsie zakłada, że solanki te są łatwo dostępne, podsumował nowe badania Michael Hecht, główny badacz MOXIE w NASA i zastępca dyrektora ds. zarządzania badaniami w Haystack Observatory w Massachusetts Institute of Technology.\n„Nie ma żadnych istotnych dowodów na masowe występowanie złóż solanki i chociaż niektóre są prawdopodobnie zamrożone, absolutnie nie spodziewam się, że znajdują się w postaci płynów,” - Hecht napisał w e-mailu cytowanym przez CNN.\nTlen z gazów cieplarnianych, czyli wykorzystanie MOXIE w praktyce\nHecht powiedział, że NASA nadal będzie się skupiać się na pozyskiwaniu tlenu bezpośrednio z atmosfery Marsa. Chociaż lód może się przydać w dalszej przyszłości, na razie jednak należy go traktować jako surowiec, który zanim będzie można go użyć należy znaleźć, wydobywać i oczyścić. Co więcej, lód na Marsie znajduje się głównie na dużych szerokościach geograficznych, daleko od miejsca, w którym NASA zamierza stworzyć pierwszą bazę dla ludzi.\n„W porównaniu z tym, wydobywanie tlenu z powietrza jest łatwe, ponieważ jest on wszędzie, nie trzeba niczego wykopywać i dlatego najpierw to zrobimy,”- napisał Hecht.\nZespół prowadzący program MOXIE w NASA zbada, jak mała, wielkości tostera wersja zadziała na łaziku Mars Perseverance i zastosuje zdobyte doświadczenia do opracowania większego i mocniejszego systemu dla przyszłej misji załogowej.\nEksperyment pomoże naukowcom dowiedzieć się, jak wiele czynników środowiskowych, w tym burze pyłowe, wiatry i piasek oraz temperatura dwutlenku węgla, mogą wpływać na MOXIE. Naukowcy muszą również wiedzieć, jak promieniowanie będzie wpływać na jego oprogramowanie.\nPełnowymiarowy system MOXIE na Marsie nie będzie większy niż domowy piec i ważyć około 2200 funtów (1000 kilogramów). Jak poinformowała NASA, trwają już prace nad opracowaniem prototypu.\nLądowanie łazika Mars Perseverance na powierzchnię Marsa zaplanowano na 18 lutego 2021 roku.\nAutor: Katie Hunt CNN, Opracował: ABB\nMars wyprawa załogowa na Marsa NASA kosmos technlogia\nOK. A czy taki system jak MOXIE można zastosować na ziemi? Bo podobno mamy problem z dwutlenkiem węgla... czy nie? Serio. Może ktoś z Was się zna i odpowie laikowi?\nPo tym,, procesie elektrochemicznym " zostaje atom węgla, jak by tak je zbierać to po jakimś czasie będzie czym palić w marsjańskich piecach\nludzie powinni zasiedlać marsa w latach góra lata 90 to wszystko jest bardzo spóźnione ,ludzie od dłuższego czasu podniecają się mediami społecznościowymi a nie kosmologia,dopiero teraz coś tam rusza////ocieplić atmosferę na marsie i pościć tam życie które przeżyje w tych ciężkich warunkach,problem się sam rozwiąże,na biegunach jest lud potrzebna jest tylko atmosfera,,,,\nTo niesamowite, jak bardzo mi to wisi.\nZaśmieciliśmy Ziemię, teraz kolej na Marsa ....\nNasa jak zawsze spóźniona i ze się nie da czy nie opłaca... Jakoś musk chce w 2022 wysłać tam cale zaopatrzenie a w 2024 ludzi wiec ma też jakiś sposób na tlen i wode albo jego statki kosmiczne maja bezproblemowo latać w te i spowrotem\n„Obecność solanki jest szczęśliwym zbiegiem okoliczności, ponieważ obniża ona temperaturę zamarzania wody. Bierzesz słoną, niezdatną do picia wodę i elektrolizujesz ją. W opracowanym przez nasz procesie pobrana woda rozkłada się na wodór i tlen,” które rozkładasz w proporcji 2:1 objętościowo (1:8 wagowo) otrzymując darmową energię. podgrzewasz solankę, a część tlenu przeznaczasz dla nowopowstałych barów tlenowych. teraz już warunki sprzyjają kultywowaniu lifestyle wartego misji na marsa.


"Sześć córek" - Małgorzata Szyszko-Kondej | Subiektywnie o książkach\n"Sześć córek" - Małgorzata Szyszko-Kondej\nWioleta Sadowska 20:07 41 2014 , Leniwa niedziela , Polacy nie gęsi czyli czytajmy polską literaturę II , Szyszko-Kondej Małgorzata , Świat Książki\n"(...) książkę z bajki to jest ciacho, ale jak go nie ma, to dobrze mieć i kucharza, który to ciacho piecze albo nawet ciecia, który zbiera po nim okruszki".\nRodzicielstwo to rola przeznaczona nie dla każdego. Nie każdy bowiem został stworzony do tego, by zasługiwać na miano matki czy ojca. Niektórzy po prostu się do tego nie nadają, co nie oznacza, że nie mają dzieci. Zastanówcie się przez chwilę, co byście zrobili, gdyby pewnego dnia okazało się, że macie rodzeństwo – sporą ilość nieznanego Wam rodzeństwa? A Wasz ojciec na łożu śmierci spłatał Wam niezłego figla? Z odpowiedzią na moje pytanie poczekajcie do leniwej niedzieli, gdy będziecie mogli przeczytać książkę Małgorzaty Szyszko-Kondej. Emocje i zabawa gwarantowane.\nMałgorzata Szyszko-Kondej to polska poetka, dziennikarka i autorka książek dla dzieci i dorosłych. Tworzy również musicale i piosenki dla dzieci, a jej teksty znajdziecie w podręcznikach i poradnikach metodycznych dla nauczycieli. Autorka jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i polskiej sekcji IBBY. Współpracowała ze "Zwierciadłem", "Kobietą i Życiem", czy "Misiem". Lubi jeździć pociągiem i lizać lody na patyku.\nPoznajcie sześć kobiet, które wszystko dzieli. 60-letnia Grażyna, była dziennikarka w latach PRL-u, opiekująca się schorowaną matką, nie potrafi odnaleźć się w polskiej rzeczywistości. Alicja, artystka, której rodzicielstwo popsuło plany na życie, nie potrafi być przykładną matką. Ela, jako młoda dziewczyna uciekła na inny kontynent, do Australii, by tam zacząć nowe życie u boku męża i dwóch synów. Martyna, typowa pracownica korporacji, dla której praca stała się życiem, pragnie zostać matką. Agnieszka, ofiara przemocy domowej ze strony męża, ucieka wraz z dziećmi do stolicy. Milena, 19-letnia nastolatka uzależniona od facebooka, pogubiona we własnych pragnieniach. Sześć kobiet, które łączy osoba Wiktora Krasowskiego – ojca wszystkich bohaterek, który nie interesował się córkami, a na łożu śmierci wysyła do nich listy z zadaniem, które każda ma zrealizować.\n"Sześć córek" to książka o kobietach, dla kobiet. Autorka bowiem nakreśliła bardzo ciekawe portrety psychologiczne kobiet, które dzieli niemal wszystko – status majątkowy, wykształcenie, czasy i środowisko w jakich dorastały, oraz przede wszystkim filozofia życiowa i cel do jakiego dążą. Znajdziecie tutaj przekrój różnych osobowości, od silnych charakterów, naznaczonych upływem czasu do chwiejnych, jak chorągiewka na wietrze. Bohaterki powieści Małgorzaty Szyszko-Kondej z pewnością wzbudzą w Was wiele przeróżnych uczuć, a być może w niektórych kreacjach odnajdziecie cząstkę siebie. Z tego też względu, a szczególnie z uwagi na naprawdę duży przekrój osobowościowy książka "Sześć córek" w mojej opinii może stać się lekturą pokoleniową. Możecie przeczytać ją Wy, wasza mama, i babcia, i każda czytelniczka znajdzie w niej coś dla siebie.\nWarto zwrócić uwagę na nietypową konstrukcję książki, niezwykle trafioną. Otóż autorka podzieliła fabułę na odrębne historie poszczególnych bohaterek - w ten sposób, że każda jest oddzielnym opowiadaniem. Dopiero na samym końcu sześć córek wyrodnego ojca, który nie sprawdził się w roli rodzica, spotyka się jednocześnie w tym samym planie czasowym. To, co mnie również pozytywnie zaskoczyło to przypadkowe spotkania kobiet w ich odrębnych historiach, które czytelnik odkrywa na samym końcu. To fenomenalna koncepcja, która niewątpliwie zasługuje na uznanie. Nie każdy autor bowiem podołałby tak skomplikowanemu poprowadzeniu fabuły.\nKsiążka Małgorzaty Szyszko-Kondej to także historyczna i społeczna płaszczyzna, którą tak uwielbiam w prozie naszych rodzimych pisarzy. Wraz z bohaterkami bowiem czytelnik przenosi się w czasie, do trudnych lat PRL-u, powojennej Polski, czy lat transformacji. To oddana z wieloma szczegółami lekcja współczesnej historii, odkrywająca przed nami życie zwyczajnych ludzi. Sześć życiorysów i każdy niesie ze sobą coś innego, inny przekaz i myśl przewodnią.\nAutorka pozostawiła otwarte zakończenie i cały czas zastanawiam się, czy tak właśnie powinno ono wyglądać. Niezakończone wątki to zabieg, który lubię, jednak w tym przypadku jest ich za dużo. Jeśli Małgorzata Szyszko-Kondej przewiduje kolejną część opowiadającą o tym, jak bohaterki poradziły sobie ze swoją rodzinną spuścizną i nietypowymi zadaniami, które przygotował dla nich ojciec - to takie otwarte zakończenie jestem w stanie zrozumieć. Jeśli jednak autorka nie przewiduje drugiej części, to pozostanie we mnie mały niedosyt.\n"Sześć córek" poleciłabym osobom zaczytującym się we wszelkich życiowych historiach, osadzonych głęboko w płaszczyźnie społeczno-obyczajowej. To spokojna, ciepła i mimo wszystko dość optymistyczna lektura. Doskonała na prezent dla mamy i babci. Zachęcam do przeczytania.\nUnknown 29 sierpnia 2014 20:10\nSama nie wierzę, że to mówię, ale chyba pochłonęłabym tę pozycję. Podoba mi się pomysl. Mamą czy babcią nie jestem, ale to chyba z grona czytelników mnie nie wyklucza ;)\nUnknown 29 sierpnia 2014 20:56\nPrzeczytałam z zapartym tchem, ale również zakończenie trochę pozostawiło niesmak...\nKrólowa Śniegu 29 sierpnia 2014 20:57\nUnknown 29 sierpnia 2014 21:06\nW ramach serii "Leniwa niedziela" wydawane są naprawdę ciekawe ksiażki. Ja czytałam tylko jedną, ale marzy mi się ich cała kolekcja, bo większość zyskuje naprawdę pozytywne noty. Uwielbiam zaczytywać się w życiowych historiach, więc "Sześć córek" jest lekturą dla mnie idealną. Przynajmniej tak mi się wydaje...\nŻyć nadal z pasją 29 sierpnia 2014 21:11\nKsiążka czeka na mojej półce - zapewne wkrótce przeczytam ;)\nElenkaa 29 sierpnia 2014 21:21\nJeśli to książka dla kobiet i o kobietach to może być ciekawa. Czytałam o niej wiele pozytywnych recenzji. I jeszcze ciekawe lata, powojenna Polska... Poszukam!\nKamil Bujny 29 sierpnia 2014 21:25\nChociaż interesują mnie pozycje o tematyce społeczno-obyczajowej, to ta książka niczym mnie nie kusi.\nOla 29 sierpnia 2014 21:49\nSkomplikowana i ciekawa fabuła, czasy PRL-u, czyli coś dla mnie:)\nKsiążki Anny 29 sierpnia 2014 22:02\nTrochę obawiam się tych niedopowiedzeń na końcu, ale sama fabuła wydaje się być na tyle interesująca, że chętnie przeczytam :)\nUzależniona od książek 29 sierpnia 2014 22:05\nBrzmi baardzo ciekawie :)\nUnknown 29 sierpnia 2014 22:09\nNie czytuję dramatów, ani książek obyczajowych. Raczej unikam powieści takich jak ta. Ale tym razem wydaje mi się, że mogłaby mnie ona w jakiś sposób zaciekawić. I nie wykluczone, że ją przeczytam. Podoba mi się pomysł tych zadań dla córek, tak jakby ten ojciec na łożu śmierci miał wyrzuty sumienia i postanowił zostawić dla każdej z osobna jakąś lekcję (mądrość wyciągniętą z zadań?)..\nmonweg 29 sierpnia 2014 22:10\nJestem szczerze zainteresowana :)\nLustro Rzeczywistości 29 sierpnia 2014 22:33\nBardzo bardzo chcę przeczytać, przekazałaś w swej recenzji całej ciepło tej powieści. Jedyne co mi się nie podoba, to otwarte zakończenie wątków...\nNatalia M. 29 sierpnia 2014 22:35\nTo coś w sam raz dla mnie:) Mam nadzieję, że uda mi się tę powieść przeczytać.\nWiki 29 sierpnia 2014 22:37\nMałgorzata Zaczytana 29 sierpnia 2014 23:08\nNie wiem dlaczego, ale ta powieść skojarzyła mi się z "Kuzyneczkami" T.M.Rudzkiej, które niedawno czytałam. A że "Kuzyneczki" bardzo mi się podobały, więc może i "Sześć córek" to będzie strzał w dziesiątkę? :D\nmintelegance89 29 sierpnia 2014 23:38\ncytat powalający:) piękna okładka książki\nbookworm 29 sierpnia 2014 23:40\nAutorka miała świetny pomysł na książkę. Ja tam wolę zakończenia zamknięte, ale i tak mam ochotę ją przeczytać.\nE. 30 sierpnia 2014 01:46\nMatko, nie umiem wyobrazić sobie sytuacji takiej, jak w tej książce - by nagle okazało się, że mam takie stadko rodzeństwa, przerażające. :D\nCyrysia 30 sierpnia 2014 05:17\nKsiążkę mam, ale jeszcze jej nie czytałam, niemniej zamierzam, dlatego cieszę się, że tak pozytywnie ją odebrałaś.\nonaczytawszedzie 30 sierpnia 2014 07:10\nZaczęłam czytać, ale coś nie mogłam "wejść" w tą powieść. Chyba nie odpowiadał mi styl autorki, ciężko mi stwierdzić, tym bardziej że czytając Twoją recenzję, jestem pewna że książka trafiłaby do mnie tematyką.\nmonalisap 30 sierpnia 2014 09:06\nKoniecznie muszę przeczytać- lubię życiowe historie i dobre psychologiczne portrety bohaterek :)\nUnknown 30 sierpnia 2014 09:12\nNie czytam zbyt wiele dramatów, z jakiegoś powodu często mnie nudzą. Niemnie jest coś w tej historii, co mnie urzeka i ciekawi. Tylko te niezakończone wątki odstraszają. Raczej poczekam, żeby się upewnić, że będzie jakaś kontynuacja. Pozdrawiam :)\nAgnieszka Es 30 sierpnia 2014 09:24\nPrzepiękna okładka i zdaje się, że ciekawa zawartość na pewno zachęcają do przeczytania.\nMartyna K. 30 sierpnia 2014 09:33\nTematyka z pewnością inna, niż wszystkie. Jestem ciekawa tych sześciu historii i zadań do wykonania. Też jestem ciekawa,czy będzie kolejny tom.\nDominika S. 30 sierpnia 2014 10:29\nSłyszałam już o tej książce i jestem jej ciekawa, chociaż otwarte zakończenie mnie martwi. Czasami się sprawdza, czasami nie, ale coraz częściej mam wrażenie, że pisarze nie chcą albo nie potrafią kończyć swoich historii i dlatego decydują się na brak ostatecznych wyjaśnień.\nUjrzeć słowa 30 sierpnia 2014 11:02\nNie zaczytuję się niestety w takich historiach i pomimo plusów, nie jest po prostu ona dla mnie\nKasiek 30 sierpnia 2014 11:31\nZwykle nie sięgam po książki polskich autorek z tej serii, ale zaintrygowałaś mnie tą recenzją.\nPaula 30 sierpnia 2014 11:41\nOtóż to, jeśli będzie druga część, to ja również zakończenie jestem w stanie zaakceptować, bo tak ogólnie zabrakło mi właśnie scen z wszystkimi siostrami naraz. Na taki rozwój fabuły się nastawiłam, co nie zmienia faktu, że same historie sióstr są ciekawe:)\nJ. 30 sierpnia 2014 12:51\nPomysł ciekawy, struktura też... Tylko jakoś tej gwarantowanej zabawy przy takim zestawie postaci jakoś nie mogę sobie łatwo wyobrazić :). Ale skoro piszesz, że jednak optymistyczna, to może coś w tym jest. Będę się musiała przy okazji sama przekonać.\nUnknown 30 sierpnia 2014 13:49\nMam w planie, więc kiedyś na pewno sięgnę, ale na dzień dzisiejszy mam co czytać ;)\nMeggie 30 sierpnia 2014 13:55\nOstatnio przekonałam się bardziej do tego typu lektur. Brzmi ciekawie i z chęcią przeczytam :)\nIrena Bujak 30 sierpnia 2014 15:16\nTrochę mi ta książka przypomina fabułę Natali5 - O. Rudnickiej, siotry, które o sobie nie wiedzą, umierający ojciec do tej pory nie interesujący się córkami. Zapewne kiedyś przeczytam, ale tym otwartym zakończeniem trochę się do niej zniechęciłam, nie lubię gdy pozostaję ze zbyt dużą ilością pytań bez odpowiedz.\nAleksandrowe myśli 30 sierpnia 2014 17:20\nMnie również książka przypadła do gustu :)\nBeti G. 30 sierpnia 2014 19:24\nW ostatnim czasie myślałam o tej książce i oczywiście chciałabym ją przeczytać:)\nFranca 30 sierpnia 2014 20:51\nWiem, komu mogłabym podarować tę książkę.\nOkładka bardzo mi się podoba, czuję że książka spodobałaby mi się :) będę chciała ją przeczytać :)\nUnknown 30 sierpnia 2014 21:38\nJaka cudna okładka! I jaka ciekawa książka, bardzo mnie nią zaintrygowałaś. Konstrukcja fabuły faktycznie trafna i zasługuje na pochwałę.\nZielono Mi... bo dłonie masz jak konwalie 31 sierpnia 2014 14:14\nJak Kasia - okładka piękna, przykuwa wzrok. A fabuła - myślę, że może mieć coś w sobie:)\nAlicja S. 2 września 2014 07:56\nbabci na pewno spodobałaby się, a przy okazji przeczytałabym ją ja :)\nPani_Wu 10 stycznia 2015 17:17\nNatykam się co i rusz na opinie o tej książce i zaczynam mieć na nią ochotę. Dlatego zajrzałam na Twojego bloga, żeby poznać i Twoją opinię. Wygląda na to, że książka jest "warta grzechu", czyli wysupłania na nią pieniędzy.


Sourcery Academy for Developers w Polsce\nDevelopers w Polsce\nRozpocznij swoją karierę w tworzeniu oprogramowania od intensywnego 12-tygodniowego obozu szkoleniowego, który rozpocznie się tej wiosny. Ukończ wstęp i wejdź do bezpłatnej koncepcji hybrydowej Sourcery Academy for Developers. Kandydaci są zapraszani do udziału w zdalnych wykładach w czasie rzeczywistym i realizacji projektów w zakresie oprogramowania na zamówienie z pomocą specjalistów ds. rozwoju oprogramowania z Devbridge.\nBezpłatne i hybrydowe\nCzłonkowie akademii poznają najnowsze technologie, a także zdobędą praktyczne doświadczenie w tworzeniu oprogramowania na poziomie przedsiębiorstwa z wykorzystaniem najlepszych praktyk i narzędzi branżowych. Ponadto Devbridge przydzieli każdemu studentowi mentora, który będzie służyć jako źródło wiedzy dla ich projektów programistycznych. Najlepsi absolwenci otrzymują oferty pracy od Devbridge.\nKoncentracja na programie\nSourcery Academy for Developers w Polsce to praktyczny, przyspieszony kurs tworzenia oprogramowania, zaprojektowany przez pracowników Devbridge i prowadzony lokalnie w Polsce.\nCelem kursu jest umożliwienie studentom technologii i osobom zmieniającym branżę w Polsce doskonalenie ich umiejętności i przygotowanie do kariery w globalnym przemyśle technologicznym. Wszyscy uczestnicy, którzy pomyślnie ukończą kurs, dostaną referencje jako młodsi inżynierowie oprogramowania w Devbridge.\nCzego można oczekiwać od Sourcery Academy\nStep 1:Zdaj test wstępny\nStep 2:Ucz się od ekspertów\nUczestnicy poznają najnowsze technologie i sposoby tworzenia oprogramowania przy użyciu najlepszych narzędzi na rynku. Studenci muszą uczestniczyć w trzygodzinnych, cotygodniowych, zdalnych wykładach w czasie rzeczywistym (raz w tygodniu), podczas których eksperci Devbridge będą uczyć ich obsługi najnowszych technologii internetowych React, ASP.NET, EF Core przez trzy miesiące w semestrze wiosennym. Ponadto Devbridge przydzieli każdemu studentowi mentora, który będzie służyć jako źródło wiedzy dla ich niestandardowych projektów programistycznych. Tej wiosny będziemy kontynuować koncepcję kursu hybrydowego: zdalne wykłady w czasie rzeczywistym i spotkania na żywo/zdalne z zespołem i przydzielonym mentorem.\nStep 3:Absolwent akademii\nW semestrze wiosennym Sourcery Academy rozpoczyna się na początku marca i kończy w połowie maja. Ten semestr jest przeznaczony dla osób, które chcą poznać podstawy technologii .NET. Studenci akademii muszą poświęcić co najmniej 10-15 godzin tygodniowo, aby pomyślnie ukończyć akademię. Na koniec semestru wszyscy studenci otrzymają potwierdzenie ukończenia kursu. Najlepsi absolwenci otrzymają oferty pracy od Devbridge.\nStep 4:Dołącz do firmy\nNa koniec semestru wszyscy studenci otrzymają certyfikat ukończenia Sourcery Academy for Developers. Uczestnicy będą obserwowani przez cały czas trwania kursu przez wyznaczonych mentorów i tak zdobędą 70% ogólnego wyniku odzwierciedlającego postępy. Ocena z egzaminu końcowego stanowi 30% oceny końcowej. Tylko najlepsi absolwenci o najwyższych wynikach zostaną zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko młodszego inżyniera oprogramowania w Devbridge.\nPodstawy Git i JS\nReakcje Router i Redux\nAsync i testowanie dla programistów\nNajlepsze praktyki rozwoju\nDevOps, bezpieczeństwo aplikacji, czysty kod i najlepsze praktyki\nDzień demonstracyjny & Zakończenie akademii\nKiedy wnioskodawcy powinni spodziewać się powiadomienia o przyjęciu?\nPowiadomimy wszystkich wybranych kandydatów o przyjęciu do akademii do 4 marca. Powiadomienia zostaną wysłane na adres e-mail podany podczas rejestracji.\nCzy przejdę na zdalne nauczanie?\nProwadzimy hybrydowy kurs koncepcyjny: cotygodniowe zdalne wykłady w czasie rzeczywistym oraz spotkania na żywo z przydzielonym mentorem w biurze Devbridge.\nIle czasu zajmuje akademia?\nJeśli chcesz pomyślnie ukończyć akademię, będziesz musiał poświęcić 10-15 godzin tygodniowo:\n• Na każdy wykład trzeba przeznaczyć trzy godziny.\n• Pozostały czas warto poświęcić na rozwój osobisty, aby w zespole opracować prawdziwy projekt informatyczny, a także zdobyć kompetencje poprzez szkolenia i zadania indywidualne lub grupowe.\nTen bezpłatny kurs jest przeznaczony dla wszystkich, którzy chcą poznać najnowsze technologie internetowe. Nie wymagamy od Ciebie żadnych zaawansowanych umiejętności programistycznych przed akademią. Musisz jednak mieć przynajmniej podstawy OOP, aby zdać wstęp. Poszukujemy inteligentnych, zmotywowanych osób, które myślą nieszablonowo i chcą poznać najnowsze technologie internetowe, aby rozpocząć karierę w IT jako młodszy inżynier oprogramowania.\nCzy muszę przynosić laptopa do akademii?\nTak, wymagany jest osobisty laptop.\nO której rozpoczynają się wykłady?\nAkademia przeprowadzi łącznie dziesięć tygodniowych wykładów (raz lub dwa razy w tygodniu). Trzygodzinne wykłady rozpoczynają się zwykle o godzinie 15:00 w każdą środę. Ten trzymiesięczny kurs odbędzie się wiosną (od marca do połowy maja).\nCzy mogę słuchać nagranych wykładów lub czy mogę uczęszczać na wykłady w obu miastach, jeśli mam stały harmonogram w pracy/na uczelni?\nTak, możliwe jest odebranie nagranych wykładów. W związku z tym poprosimy Cię o podpisanie umowy dotyczącej RODO.\nMasz inne pytania? Parašykite mums.\nRegistruokis į Sourcery Academy for Developers w Polsce


Cegielka do domku Fabian Karwat - Sarunia Karwat | Pomagam.pl\nCegielka do domku Fabian Karwat 🇺🇦🇵🇱 Załóż zbiórkę. Pomóż Ukraińcom.\nCegielka do domku Fabian Karwat\nJestem mamą 2,5 rocznego Fabiana. Przygarnela nas tesciowa mieszkamy w 5osob na pokoju 4x4gdzie jest wilgoc grzyb plesn i zero ogrzewania mieszkamy na struchu u tesciowej dzieci spia z nami. Chcemy Robic synowi Fabianowi swoj pokoj by mogl miec miejsce do cwiczen i rehabilitacji a w przyszlosci troche prywatnosci. Syn choruje na epilepsje ma zaburzenia rozwojowe nie umie utrzymac rownowagi trzeba go nosic. Kamica woreczka zolciowego takze u nas jest. Bylabym wdzieczna za pomoc w realizacji chociaz do surowego stanu byle by bylo nam cieplo.


Mariusz Surosz - Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Literatura Faktu » Mariusz Surosz - Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów\nNa kiedy zaplanowano premierę książki Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów?\nKsiążka Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów ma zostać wydana 5 maja 2021 (premiera w Polsce). Należy kliknąć w odpowiednie flagi, żeby sprawdzić daty z innego regionu. Domyślnie wyświetlany region może zostać zmieniony w ustawieniach konta.\nKtóry sklep ma w swojej ofercie książkę Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów?\nKsiążkę Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów można zakupić tutaj. Sklepy, które sprzedają ten produkt znajdują się w polu "Gdzie kupić?" umieszczonym po prawej stronie.\nGdzie mogę przeglądać najnowsze materiały dotyczące książki Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów?\nŻeby to zrobić należy przyporządkować właściwą ocenę, a następnie oznaczyć wybór kliknięciem. Opcja ta dostępna jest jedynie dla zarejestrowanych użytkowników serwisu.\nPremiera książki Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nMariusz Surosz jest autorem książki Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów. Aby zobaczyć listę utworów napisanych przez tego autora kliknij w jego nazwisko w polu "Informacje" lub kliknij utaj.\nKsiążka została wydana przez Czarne. Lista książek wydanych przez tę firmę znajduje się utaj.\nKiedy premiera Mariusz Surosz - Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów? Kiedy wychodzi Mariusz Surosz - Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów?\nData wydania książki zaplanowana została na 05.05.2021. Nowa książka Mariusz Surosz z 2021 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz fragmenty tego utworu literackiego. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2021 roku.\nData ostatniej aktualizacji: 2021-03-21 16:02:04\nNowa książka Mariusz Surosz - Pepiki. Dramatyczne stulecie Czechów data premiery


Metoda Hare-Niemeyer'a - Algorytmy i Struktury Danych\nWpisany przez Tomasz Lubiński, 22 kwietnia 2006 14:10\nW ramach modelu wyborów proporcjonalnych wyróżnić można kilka metod przydzielania mandatów na podstawie wyników. Opisywana metoda wywodzi swoją nazwę od nazwiska metody zaproponowanej początkowo przez Thomasa Hare'a i zmodyfikowanej następnie przez niemieckiego matematyka Horsta Niemeyer'a. Algorytm ten znany jest również pod nazwą metody największych reszt (ang. Largest reminder method).\nvi - liczba głosów zdobytych przez i-tą partię w wyborach,\nvt - liczba głosów oddanych na wszystkie partie,\ns - liczba mandatów do przydzielenia.\nW pierwszym kroku każda partia otrzymuje tyle mandatów ile wynosi całkowita część obliczonego dla niej współczynnika. Czyli jeżeli współczynnik wynosi 2.1202 to partia otrzymuje 2 mandaty, w przypadku gdy współczynnik wynsi 5.899928 partia otrzymuje 5 mandatów.\nW kolejnym kroku patrzymy na reszty współczynników (wartości po przecinku). Dopóki pozostają jeszcze wolne mandaty przydzielamy je tym partiom, które mają największą wartość po przecinku.\nMetoda ta sprzyja głównie małym i średnim ugrupowaniom.\nW pierwszym kroku algorytmu obliczymy współczynniki. Sumaryczna liczba oddanych głosów wynsi: 1228 + 1012 + 850 + 543 + 352 = 3985.\n2,157 1,778 1,493 0,954 0,618\nPrzydzielimy każdej partii tyle mandatów ile wynosi część całkowita obliczonego współczynnika. Zostawimy tylko reszty współczynników, które potrzebne będą w kolejnym kroku\nPartia A (2) Partia B (1) Partia C (1) Partia D (0) Partia E(0)\n0,157 0,778 0,493 0,954 0,618\nPrzydzieliliśmy do tej pory 4 mandaty z 7. Pozostały zatem 3 wolne mandaty, przydzielamy je tym partiom, które mają największą wartość po przecinku. W tym kroku największą wartość współczynnika ma partia D. Wyzerujemy jej wartość współczynnika by nie wziąć jej pod uwagę przy przydzielaniu następnego mandatu.\n0,157 0,778 0,493 0 0,618\nW tym kroku największą wartość współczynnika ma partia B i to ona otrzymuje mandat.\nPartia A (2) Partia B (2) Partia C (1) Partia D (1) Partia E(0)\n0,157 0 0,493 0 0,618\nOstatni wolny mandat otrzymuje partia E.\nPartia A (2) Partia B (2) Partia C (1) Partia D (1) Partia E(1)\nPoprawiony: 15 sierpnia 2012 07:29\n+1 # Stanisław 2017-12-04 17:48\n"Metoda ta sprzyja głównie małym i średnim ugrupowaniom" - to wcale nie jest prawda


Śledztwo blogerów w sprawie ?Katastrofy Smoleńskiej? - 10\nFree Your Mind FYM Smoleńsk \_katastrofa\_ śledztwo blogerów\nBahr i Wierzchowski na mapie-1; źródło: FYM\nUtyskiwałem już wiele razy, że żadne polskie służby medyczne przeznaczone do niesienia pomocy w wypadkach polskich obywateli czy po katastrofach z udziałem tychże obywateli, nie zostały wysłane 10 Kwietnia na Siewiernyj, gdy tylko do Polski dotarła wieść o "rozbiciu się prezydenckiego samolotu" - ten jeden zresztą fakt: niewysłania nikogo z tychże jednostek powinien był zaalarmować polską opinię publiczną i polskie media. Takich specjalistycznych i dysponujących odpowiednim, nowoczesnym sprzętem, służb jest w Polsce parę ? (stacjonujące częściowo na Okęciu) Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, Powietrzna Jednostka Ewakuacji Medycznej należąca do 25. Brygady Kawalerii Powietrznej (http://centralaantykomunizmu.blogspot.com/2011/06/ewakuacja.html), a i sam słynny 36 Pułk ma wśród swoich zadań świadczenie pomocy w akcjach humanitarnych na świecie (http://centralaantykomunizmu.blogspot.com/2011/05/w-polskiej-zonie.html).\nUtyskiwałem więc, ale chyba nieco na wyrost, bo oto w relacji P. Zołoteńkiego ("Mgła", s. 233-235) pojawia się... szef Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. W jakich okolicznościach? Oczywiście nie 10 Kwietnia, ale na Okęciu. Pozwolę sobie zacytować fragment (przy okazji warto zwrócić uwagę, jaki, celowy, sądzę, bajzel panował w wielu sprawach ? nie tylko w neo-ZSSR, ale przede wszystkim nad Wisłą):\n"Pierwszego dnia nie wiadomo było, co się dalej wydarzy. Następnego dnia, w niedzielę rano przyszliśmy znów do kancelarii. Mniej więcej około godziny jedenastej pojawiła się informacja, że rząd organizuje wylot rodzin do Moskwy, że mogą pojechać, po trzy osoby z każdej rodziny. Pojechaliśmy najpierw po rzeczy i paszporty, potem po Basię (żonę śp. W. Stasiaka ? przyp. F.Y.M.), i razem już trafiliśmy do Novotelu ? to jest hotel położony niedaleko lotniska Okęcie. Tam był pewien chaos: dużo ludzi, ale dość długo nie mogliśmy ustalić żadnych konkretów: co robimy, kiedy polecimy?\nPamiętam, że żona ministra Stasiaka była kilka razy wpisywana na listę pasażerów ciągle z tej listy ginęła. Najpierw podaliśmy nazwisko przy wejściu, kolejny raz na sali, potem przy wylocie znów pojawiły się problemy, bo nie było jej na liście. Potem przylocie do Moskwy znowu. (?)\nRodziny zebrano w dużej sali recepcyjnej. Po dwóch, trzech może godzinach pojawił się szef LOT-u i minister Cichocki z Kancelarii Premiera. Wtedy poznaliśmy pierwsze konkrety. Minister był dość oszczędny w słowach. Miałem wrażenie, że sam nie do końca sobie radzi z tą sytuacją, że nie ma pełnej informacji (ot profesjonalizm w ciemniackim wydaniu ? przyp. F.Y.M.). Kilka razy telefonował. Po jakimś czasie zgodził się podać wstępną listę osób zidentyfikowanych, z wieloma zastrzeżeniami, że jest to lista niepewna.\nPojawił się szef Lotniczego Pogotowia Ratunkowego po to, żeby opowiedzieć, jak wygląda identyfikacja osób po katastrofach lotniczych. Wtedy i wielokrotnie później zniechęcano rodziny do dokonywania osobistej identyfikacji, motywując to tym, że może to być traumatyczne przeżycie, i że jego skutki mogą odzywać się przez lata, że ofiary są w złym stanie (jak to stwierdzono, jeśli 10-go nie wysłano na miejsce specjalistów od medycyny sądowej (http://centralaantykomunizmu.blogspot.com/2011/03/natychmiast-wszczac-sledztwo.html)? - przyp. F.Y.M.). W każdym razie na zakończenie tego spotkania każdy musiał, przy odczytywaniu listy obecności, podjąć decyzję, czy leci, czy nie leci. My, Basia przede wszystkim, podjęliśmy oczywiście decyzję, żeby lecieć. Zdecydowana większość poleciała. Chociaż były również osoby, które zrezygnowały."\nI Zołoteńki na koniec dodaje:\n"Myślę, że zniechęcanie rodzin do dokonywania identyfikacji było błędem. Na pewno kontakt, naoczne stwierdzenie śmierci bliskiej osoby jest czymś niezwykle ważnym dla zrozumienia, co się stało i właściwego przeżycia żałoby."\nTymczasem problem jest o wiele poważniejszy, zwłaszcza gdyby zniechęcanie wiązało się z zupełnie inną kwestią aniżeli możliwa trauma rodzin po ujrzeniu zmasakrowanych zwłok. Część rodzin w ogóle nie widziała ciał swoich bliskich po "katastrofie". Niektóre ciała były zachowane w takim stanie, jakby ofiary nie brały udziału w żadnym wypadku (a opowieści dotyczące "nieidentyfikowalności" niektórych ciał okazywały się zupełnie nieprawdziwe, jak to było choćby w przypadku ciała p. Prezydentowej http://centralaantykomunizmu.blogspot.com/2011/03/identyfikacja-2.html). A. Duda przecież opowiada (potwierdzając w ten sposób relację M. Wierzchowskiego):\n"Na jednym wózku (w prosektorium ? przyp. F.Y.M.)leżały zwłoki Kasi Doraczyńskiej, która wyglądała bardzo ładnie, nie było widać żadnych obrażeń. Ciało było przykryte prześcieradłem, twarz była odsłonięta, tak że Kasię rozpoznałem od razu. Natomiast jeżeli chodzi o zwłoki Władka Stasiaka i Pawła Wypycha, to one były zapakowane w czarne foliowe worki, do których przypięte były kartki z nazwiskami; powiedziano nam, żebyśmy lepiej ich nie otwierali..." (s. 164)\nCo więcej, nie tylko odwodzono (i w Polsce, i w neo-ZSSR) rodziny czy przyjaciół osób zamordowanych od identyfikacji (http://centralaantykomunizmu.blogspot.com/2011/03/identyfikacja-2.html), ale też tych, którzy byli zdeterminowani, by jednak obejrzeć ciała bliskich, poddawano w Moskwie w "kostnicy do katastrof" wielogodzinnym przesłuchaniom i swoistym "testom psychologicznym", nim wreszcie łaskawie zezwolono na jakieś oględziny (a i te bywały nieraz takie, jak wiemy z relacji świadków, że dotyczyły ciała innego martwego człowieka, a nie osoby opisanej przez daną rodzinę).\nZołoteńki opowiada o szczegółach takiego "przesłuchania" (s. 237-238):\n"Pytania były szczegółowe ? o tożsamość, o charakter relacji; o cel wizyty ministra Stasiaka w Rosji; o osoby towarzyszące. Były pytania służące identyfikacji: w co był ubrany, co mógł mieć przy sobie, znaki szczególne. Trwało to bardzo długo, całe przesłuchanie łącznie z identyfikacją zajęło około dziewięciu godzin. Prokurator w każdym razie starał się zadawać pytania chyba w sposób jak najbardziej taktowny i starał się tłumaczyć, czemu to służy (ach ta sowiecka uprzejmość ? przyp. F.Y.M.) (?)\nOpowiadano dużo o sprawach technicznych, o kwestiach skutków, jakie może wywrzeć osobista identyfikacja, natomiast nie zostaliśmy przygotowani przez polskie władze na to, jak odpowiadać, jak reagować na niektóre pytania. Czy są one ważne, czy nie. Padło na przykład pytanie o zgodę na zniszczenie ubrań. Naturalna odpowiedź, jaka się nasuwała, to "tak", bo te ubrania były w bardzo złym stanie, ale mogło to być też przyzwolenie na zniszczenie jakiegoś dowodu. Kto wie?"\nTo, że udało się (czy to polskiej, czy to sowieckiej stronie) uniemożliwić część procedur identyfikacji, pozwoliło potem tworzyć Ruskom zupełnie fikcyjne lub niepasujące do medycznych opisów polskich ofiar, dane "sekcyjne". Zołoteńki zresztą dodaje (s. 240): "powtarzano, że polscy lekarze byli obecni przy sekcjach, tymczasem przy nas nie było ani jednego Polaka oprócz tłumaczki z ambasady. Nie widziałem tam żadnego polskiego lekarza. Może byli wcześniej, może później, ale na pewno nie wtedy, kiedy identyfikowaliśmy Władka".\nMożemy więc z tych wszystkich relacji wysnuć jeden wniosek: tak jak ruscy milicjanci i czekiści powiadali od pierwszych minut po ogłoszeniu "wypadku", że "wsie pogibli" i w związku z tym nie ma po co wzywać karetek pogotowia, tak w przypadku identyfikacji ciał ofiar stawiano sprawę tak, że wszyscy członkowie delegacji są tak zmasakrowani, że nie ma po co jechać na rozpoznawanie bliskich. A może i nawet dokonywać sekcji zwłok.


Sharon Stone ikona - wszystko na temat Sharon Stone ikona w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Sharon Stone ikona (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Sharon Stone ikona. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Sharon Stone ikona) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Sharon Stone ikona posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Sharon Stone ikona jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Sharon Stone ikona materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 30.11.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 30.11.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Sharon Stone ikona ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Sharon Stone ikona.


Delta Loop -Potrzebny projekt. - Forum\nHOME » ANTENY » DELTA LOOP -POTRZEBNY PROJEKT.\nDelta Loop -Potrzebny projekt.\nPosty: 8 #2528429\nWitami i pozdrawiam kolegów na tym zacnym Forum.Chciałbym zbudować antenę Delta Loop ,najlepiej 4-5 elementów ,na pasmo 27 MHz.26,425-27555.Brakuje mi do tego wiedzy i znajomości języków,mechanicznie dam radę .Proszę o pomoc,może któryś z kolegów ma projekt takiej anteny\nElectra 18.01.2019 08:15:05\nPosty: 4249 #2528436\nhttp://www.i1wqrlinkradio.com/antype/ch3/chiave1186.htm google translate pomoże.\nPosty: 8 #2528446\nWielkie dzięki panie Michale ,myślę że jednak ta antena mnie przerasta, może coś 3-4 elementy max.\nPosty: 4249 #2528461\nPosty: 3761 #2528479\nPosty: 925 #2528482\nZałożycielowi tematu chodziło o Delta Loop 3-4 el. a tu same baby Yagi.\nPosty: 3686 #2528492\nPrzykład jest w MMANA\ntrzeba tylko wyliczyć proporcje dla wybranej częstotliwości.\nPosty: 8 #2528651\nWielkie dzięki za pomoc,ale patrząc na wymiary,ze zdjęcia zamieszczonego przez pana Michała , muszę zweryfikować zamysły.Podoba mi się ta antena http://www.shackpix.com/main/details.php?image_id=3006&mode=search,ale na zdjęcie to se można tylko popatrzeć,myślałem że są gotowe projekty takich anten,ale też wiem że jest to forum Kf, anie Cb. Zapewne zostaną yagi od pana Smoczyka,czy też, https://sq9oub.pl.tl/%3D%3E-Yagi-61011.htm. A odnośnie postu Sp5mnj, jak bym ogarniał programy do projektowania- wyliczania anten,to bym nikomu głowy nie zawracał.\nPosty: 1340 #2528720\nA musi to być koniecznie delta???? Pomyśl o antenie Qubical Quad. Myślę że łatwiejszy w konstrukcji mechanicznej niż delta, a na pasmo CB to prawie wszystkie materiały dostaniesz w.... Castoramie/Mrówce\nPierwszy lepszy jaki znalazłem:\na tu trochę "po naszemu"\nTy oczekujesz "gotowca" - wymiary co do milimetra żeby to skopiować. Zadaj sobie trochę trudu i poczytaj o antenie którą chcesz zbudować. Będzie Ci później łatwiej w przypadku ewentualnych problemów z działaniem.\nPosty: 3686 #2528773\n......Proszę o pomoc,może któryś z kolegów ma projekt takiej anteny\n... no to dałem\nW tym projekcie jest wszystko\n- długości odcinków\n- odległości elementów\n... program jest w wersji polskiej i posiada podpowiadacz po polsku (jeszcze mam, nie skasowałem) o wielu książkach nie wspomnę (tu da się zauważyć problem z językiem).\n................ A odnośnie postu Sp5mnj, jak bym ogarniał programy do projektowania- wyliczania anten,to bym nikomu głowy nie zawracał.\n...jeżeli chcesz kogoś nauczyć pływać\n- rzuć go na głęboką wodę...\na w odpowiedzi otrzymałem ...'skoro jest głęboko, to na pewno się utopię'\nCóż pozostaje? ano\nJeżeli nie potrzebujesz wiedzy i doświadczenia co do anten mam na myśli i uważasz, że mechanika wystarczy.\nTo spróbuj.... https://www.youtube.com/watch?v=i_uf9ZMIFzQ\nwtedy przyznam, że dasz radę.\nPowodzenia i pochwal się kiedyś efektami.\nPosty: 8 #2529302\nZapytanie do kolegi SQ9OUB.Jakiej grubości jest boom ?czy można zastosować inną grubość rurek alu ? tj 20x2mm zamiast 20x1,5mm ,16x2mm zamiast 16x1,5mm .Czy można zastosować Pa -38 ,czy szukać Pa 6 ? dotyczy Yagi wersja 26-28 MHz Z góry dziękuję za odpowiedż.\nPosty: 3761 #2529355\nZapytanie do kolegi SQ9OUB.Jakiej grubości jest boom ? Rodzaj materiału jest dowolny czy to rurka czy kwadrat piszę o przekroju. To nie ma znaczenia. Tak samo jak nie ma znaczenia średnica. Kilka anten powstało i nikt nie pisał mi o boom. Jeden dodał "odciągi" do boomu powodujące podtrzymywanie jego przed opadaniem inny nie. Tu są dowolne rozwiązania ale jak dasz fi 4cmm o grubości ścianki 2mm będzie ok.\nczy można zastosować inną grubość rurek alu ? tj 20x2mm zamiast 20x1,5mm ,16x2mm zamiast 16x1,5mm\nNo niestety nie. Inne średnice to jej charakterystyka "rozsypie się". Wszystko jest uwzględnione w opracowaniu anteny. Średnice elementów (direktorów) mają bardzo duży wpływ na antenę i są dopasowane do założeń jej parametrów.\nPosty: 3761 #2529356\nCzy można zastosować Pa -38 ,czy szukać Pa 6 bez przesady z tymi stopami. Brak widocznego wpływu.\nPosty: 8 #2529511\nŚrednice Zostają jak w projekcie,tylko czy można zmienić grubość ścianki w rurkach zamiast 1,5 mm dać 2 mm?.\nPosty: 3761 #2529534\nNie wsadzisz wtedy rurkę w rurkę. Np fi 20mm x 2mm do niej nie wciśniesz fi 16mm itd..\nPosty: 624 #2529543\nPA-38 jest miękka, bez podciągów będzie oklapła. Oczywiście, w rurkę 20x2 wciśniesz 16. Być może będziesz musiał użyć rozwiertaka, by zniwelować wewnętrzne nierówności. Zewnętrzna powierzchnia jest raczej regularna. Swoją antenę wykonałem właśnie z takich rurek.\nWłaściwie dla 27Mc to podciągi nie będą konieczne. To stosunkowo krótkie elementy.\nJednak dla pewności, by ptaszyska nie spowodowały odkształceń warto je zastosować.\nPosty: 3761 #2529583\nIlość edycji wpisu: 1 PS:\nzy można zmienić grubość ścianki w rurkach zamiast 1,5 mm dać 2 mm?. nie idź ta drogą. Zwróć uwagę na tabelę i zauważ uniwersalność że w wersji A,B. czy C "spacing" pozostaje ten sam tak samo jak element nr 1 i 2. Ma to na celu.....za rok może 1,5 zechce sie tobie "wyrobić papiery" na pracę w 10m....problem wtedy żaden. zmieniasz wówczas łatwo na wersję B lub C bez wysiłku i niszczenia ewentualnie elementów.... to jest również uwzględnione w wymiarach...\nPosty: 8 #2529606\nChce zrobić raz a dobrze,płacę tylko za materiały.Mam dostęp do profesjonalnego warsztatu ślusarskiego, w którym robią z kwasówki i aluminium-ale to ja będę robił .Kumpel który jest właścicielem ,pełni funkcję doradcy-konsultanta ,zapytał czy można te grubości ścianek pozmieniać, jeśli tak ,to konstrukcja będzie dużo sztywniejsza , jego zdaniem PA-38 nie nadaje się na tak dużą antenę.Dlatego pytałem o Delta Loop-część konstrukcji można zrobić z wędek, których żaden wiatr czy wrona nie pognie,połamie.\nPosty: 624 #2529631\nChce zrobić raz a dobrze\nWidać determinację i zdecydowania, to cenna cecha.\n...jego zdaniem PA-38 nie nadaje się na tak dużą antenę...\nW rzeczy samej, na tak potężną konstrukcję potrzebujesz PA-6.\nOto antena wykonana z PA-38 na pasma 18 + 14 MHz, stoi do dziś.\nPrzetrzymała już kilka porwistych wiatrów. Jeden na granicy orkanu.\nPosty: 8 #2532277\nKolega podesłał mi tą antenę-http://www.gizmotchy.com/10and11MeterBeams.html ,czy naprawdę ma taki zysk jak piszą ?


Arctis 3 Bluetooth to wyjątkowe słuchawki od SteelSeries\nW dobie braku złącz mini jack w smartfonach, słuchawki bluetooth okazują się być niezastąpione. Jednakże do tej pory nie było na rynku urządzenia, które pozwalałoby na odtwarzanie dźwięku z dwóch źródeł. Arctis 3 to potrafią.\nSłuchawki mogą łączyć się i obierać w tym samym momencie dźwięk z urządzenia Bluetooth oraz drugiego podłączonego przez mini jack. Dzięki temu można połączyć się z mobilną aplikacją na smartfonie oraz z konsolą PS4 czy XONE. Zyskają też na tym posiadacze Nintendo Switch. Arctis 3 to jedyne słuchawki, które umożliwiają korzystanie z chatu oraz z dźwięku z konsoli. Brian Fallon, manager działu audio w SteelSeries, komentuje:\nPo raz pierwszy użytkownicy mogą jednocześnie odbierać dźwięk z dwóch źródeł: przez przewód i Bluetooth. Wielu graczy podczas grania korzysta z czatu czy słucha muzyki. Arctis 3 Bluetooth to produkt specjalnie dla nich. Od teraz nie trzeba iść na kompromisy, korzystać z dwóch par słuchawek, czy przełączać źródło dźwięku. Jack 3.5mm do grania – Bluetooth do czegokolwiek zapragniesz.\nArctis 3 posiadają autorskie przetworniki, mikrofon ClearCast czy wykonane są z materiału AirWeave, który jest inspirowany odzieżą dla sportowców. Ich cena ma wynosić około 549 zł.\narctis 3 Bluetooth dwóch dzwięk jednocześnie konsola smartfon steelseries urządzeń z\nRazer prezentuje modułową wersję myszki Naga oraz klawiaturę dla gier MOBA/MMO\nWspółpraca Intela z AMD\nWynik? Mobilne procesory Intela z grafikami Vega.


Wieszaki do telewizorów LCD LED\nW naszej ofercie znajdą Państwo wieszaki do telewizorów LCD LED o różnej przekątnej. Montaż tych konstrukcji jest niezwykle prosty, a śruby potrzebne do instalacji uchwytów wchodzą w skład zestawu. Zaletą sprzedawanych przez nas wieszaków jest możliwość ich pełnej regulacji oraz stabilność. Ekrany prawidłowo powieszone na ścianie nie stwarzają zagrożenia, a wręcz przeciwnie niwelują je, zapobiegając strąceniu sprzętu przez dzieci czy zwierzęta. Ponadto instalacja uchwytów telewizyjnych umożliwia nowoczesną i ciekawą aranżację nawet małego wnętrza. Montaż wielocalowego ekranu na ścianie pozwala bowiem zaoszczędzić sporo przestrzeni. Zamiast wstawiać szeroką szafkę pod telewizor, wystarczy przewidzieć trochę miejsca na dekoder czy odtwarzacz.\nDlaczego uchwyty do telewizora warto zamówić właśnie u nas?\nJako producent i dystrybutor uchwytów do telewizora marki CONOTECH pragniemy zadbać o pełne zadowolenie Klientów. W związku z tym z chęcią doradzimy Państwu przy wyborze odpowiedniego modelu wieszaka, dopasowanego do gabarytów danego ekranu. W sprzedaży mamy bowiem modele wytrzymujące obciążenie do nawet 75 kg. Pragniemy przy tym zaznaczyć, że wszystkie wieszaki TV zostały wyprodukowane zgodnie ze standardem VESA, dzięki czemu mają uniwersalne mocowania. Oznacza to, ze w przypadku wymiany telewizora, nie będą musieli Państwo wymieniać również uchwytu, ponieważ pasuje on do większości płaskich ekranów LCD LED.\nProdukty w kategorii: Wieszaki TV\nProdukty > Wieszaki TV