Sprawozdanie KRRIO za 2010 rok - Krajowa Rada Regionalnych Izb Obrachunkowych\nSprawozdanie KRRIO za 2010 rok\nKrajowa Rada Regionalnych Izb Obrachunkowych, na podstawie art. 25a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577 z późn. zm.), przedkłada Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej „Sprawozdanie z działalności regionalnych izb obrachunkowych i wykonania budżetu przez jednostki samorządu terytorialnego w 2010 roku”. Sprawozdanie to zostało przyjęte uchwałą Nr 5/2011 Krajowej Rady Regionalnych Izb Obrachunkowych z dnia 10 czerwca 2011 r.\nSprawozdanie składa się z dwóch części. Część pierwsza zawiera informacje o działalności regionalnych izb obrachunkowych w zakresie zapewnienia zgodności z prawem funkcjonowania jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, a także dysponowania przez nie środkami publicznymi. Efekt pracy izb w 2010 r. to m.in.:\n150 905 zbadanych uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego i związków komunalnych,\n9 budżetów ustalonych dla 6 gmin i 3 związków międzygminnych,\n23 097 wydanych opinii w sprawach określonych w ustawach,\n1 303 skontrolowane jednostki samorządu terytorialnego i inne podmioty, w tym 787 w ramach kontroli kompleksowych,\n123 926 skontrolowanych sprawozdań z wykonania budżetów jednostek samorządu terytorialnego,\n388 rozpatrzonych pism i skarg, w tym 99 dotyczących działalności organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego,\n2 raporty o stanie gospodarki finansowej gminy,\n347 szkoleń, w których uczestniczyło 24 857 pracowników jednostek samorządu terytorialnego.\nAktywność KR RIO i Izb na forum międzynarodowym zaznaczona była udziałem przedstawicieli w VII Kongresie EURORAI – Meeting the Challenge – Sprostać wyzwaniu. Wyzwaniem tym dla instytucji audytu środków publicznych są zmiany w zarządzaniu w dobie kryzysu ekonomicznego. Kontynuowana była w różnych formach współpraca z trybunałami obrachunkowymi Niemiec. Na forum krajowym Izby zorganizowały II ogólnopolską konferencję w sprawach samorządowych – Dobrowolne zadania własne gmin. Czy art. 6 ustawy o samorządzie gminnym można „odmrozić”.\nCzęść pierwsza Sprawozdania zawiera wnioski de lege ferenda z zakresu funkcjonowania prawa samorządu terytorialnego w świetle doświadczeń regionalnych izb obrachunkowych.\nW drugiej części Sprawozdania przedstawione zostały informacje dotyczące wykonania budżetu przez jednostki samorządu terytorialnego. Podstawowe dane o budżetach samorządowych w 2010 r. to:\n162 796 584 tys. zł – dochody ogółem, które w 7,8% pozyskano z UE tj. 12 718 314 tys. zł,\n177 766 154 tys. zł – wydatki ogółem, w tym wydatki inwestycyjne – 43 281 682 tys. zł, z czego 25,5%, tj. 11 032 382 tys. zł ze środków pozyskanych z UE,\n14 969 569 tys. zł – wynik budżetów – deficyt,\n55 093 872 tys. zł – zobowiązania ogółem, które w relacji do dochodów stanowiły 33,8%,\n30 279 477 tys. zł – należności ogółem.\nRok 2010, którego dotyczy Sprawozdanie to pierwszy rok funkcjonowania „nowej” ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Wprowadza ona istotne zmiany zarówno w zakresie finansów samorządu terytorialnego, jak i zadań oraz kompetencji regionalnych izb obrachunkowych. Dotyczą one m.in. zmian w zakresie form organizacyjnych jednostek sektora finansów publicznych, obowiązku opracowywania wieloletniej prognozy finansowej, rozszerzenia i uszczegółowienia perspektywy planowania finansowego, wyznaczania nowej zindywidualizowanej dla danej jednostki samorządu terytorialnego granicy zadłużenia, a kierownika każdej jednostki sektora finansów publicznych zobowiązują do wdrożenia skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej. Wynikiem powyższych zmian jest znaczne rozszerzenie zadań regionalnych izb obrachunkowych w zakresie nadzoru, wydawanych opinii i czynności kontrolnych.\nW Sprawozdaniu wykorzystano dane zgromadzone przez regionalne izby obrachunkowe, a także udostępnione przez Ministerstwo Finansów dane w zakresie sprawozdań budżetowych sporządzanych przez jednostki samorządu terytorialnego w latach 2009 i 2010 (baza na dzień 8 kwietnia br.) oraz przez Główny Urząd Statystyczny w zakresie stanu ludności w jednostkach samorządu terytorialnego na dzień 30 czerwca 2010 r.\nDane w Sprawozdaniu prezentowane są za rok sprawozdawczy i rok poprzedni, a dane w punkcie 2 części II Sprawozdania w perspektywie wykonania budżetów w latach 2004 - 2010. Zgodnie z „nową” ustawą o finansach publicznych od 2010 r. zmieniły się kryteria wyodrębnienia pozycji planistycznych w ramach wydatków budżetowych jst. Dla uzyskania porównywalności danych dokonano przeliczenia danych wg nowych kryteriów również za rok 2009.\nSprawozdaniem objęto wszystkie jednostki samorządu terytorialnego, które w 2010 r. prowadziły gospodarkę finansową w oparciu o budżet, tj. 2 414 gmin, miasto stołeczne Warszawę i pozostałe 64 miasta na prawach powiatu, 314 powiatów, 16 województw samorządowych oraz 165 związków międzygminnych i jeden związek powiatów. Ogółem w 2010 r. funkcjonowało 2 975 jednostek samorządu terytorialnego i ich związków.\nSprawozdanie za 2010 r. zawiera bogaty materiał statystyczny. Zaprezentowano 48 tabel; 8 po części pierwszej i 40 w części drugiej oraz liczne zestawienia i wykresy graficzne. Po raz kolejny Sprawozdanie prezentowane jest w dwóch formach – niniejszego opracowania oraz w wersji elektronicznej na stronie internetowej KR RIO www.rio.gov.pl.\nR P Krawczyk.jpeg\nPełny tekst "Sprawozdania z działalności RIO i wykonania budżetu przez jednostki samorządu terytorialnego w 2010 r."\nPDFSprawozdanie KRRIO za 2010 rok\n(rozmiar pliku około 10 MB)\nData publikacji: 20-12-2020 12:37 Data modyfikacji: 20-12-2020 12:42


Projekt domu WB-0086 239,33 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nProjekt domu WB-0086 KRA3665\n25,82 x 21,88 m\n2. Hall 9,40 m² (0 m²)\n3. Schody 7,20 m² (0 m²)\n4. Kuchnia 17,80 m² (0 m²)\n6. Jadalnia 15,80 m² (0 m²)\n8. Pokój dzienny 14,70 m² (0 m²)\n9. Łazienka 3,50 m² (0 m²)\n10. Pokój 10,40 m² (0 m²)\n1. Hall 12,60 m² (0 m²)\n2. Pokój 18,50 m² (0 m²)\n3. Pokój + garderoba 22,80 m² (0 m²)\n4. Pokój 25,90 m² (0 m²)\n5. Łazienka 6,30 m² (0 m²)\n6. Łazienka 8,30 m² (0 m²)\nŚciany zewnętrzne: gr. 40 cm z bloczków YTONG. Strop: żelbetowy. Schody: żelbetowe. Dach: czterospadowy o nachyleniu 45 stopni, krycie dachówką. Poziom kalenicy: 8,85 m od terenu. Dodatkowe informacje: ogrzewanie: kocioł gazowy jednofunkcyjny z zasobnikiem c.w.u. Zastosowano system solarny.\nProjekt domu WB-0086 jest doskonałym rozwiązaniem dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Odznacza się bryłą w kształcie litery L, co sprawia, że oryginalnie się prezentuje. Przeszklenia przewidziane w wykuszu nadadzą wnętrzu większej przestronności. Projekt ma usytuowaną kalenicę prostopadle do drogi, co jest istotne ze względu na wymagania określone w warunkach zabudowy. Dom został stworzony do zabudowy wolnostojącej. W projekcie uwzględniono garaż dwustanowiskowy w linii budynku. Jest to również ciekawa propozycja dla osób szukających domu z dachem czterospadowym, który należy do najsolidniejszych konstrukcji dachowych. Projekt WB-0086 to dom parterowy z poddaszem użytkowym, co sprawia, że strefa dzienna i nocna są od siebie wyraźnie oddzielone. Autor projektu przewidział w nim ciekawie prezentującą się strefę dzienną. Tworzy ją między innymi kuchnia, która dzięki swoim wymiarom jest w pełni ustawna i funkcjonalna. W części dziennej uwzględniono salon oraz jadalnię, dzięki czemu wnętrze domu jest bardzo funkcjonalne. Projekt uwzględnia jedną łazienkę na parterze i dwie na poddaszu. Część nocną tworzy sześć sypialni, które dobrze sprawdzą się w przypadku 5-8 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Szczególnie ciekawym rozwiązaniem jest zlokalizowana w sypialni garderoba, która z pewnością zadowoli osoby ceniące sobie ład i dobrą organizację. Rodzinne spotkania w słonecznie dni uprzyjemni przewidziany przy domu taras. Dom zaprojektowano w technologii murowanej. WB-0086 nawiązuje do stylu tradycyjnego, dzięki czemu idealnie wpisze się w dowolny krajobraz.\nSpołeczność projektu domu WB-0086 w budowie\nOpinie o projekcie domu WB-0086


Imaginy i pairingi o postaciach z Harry'ego Pottera: lipca 2014\n'W poszukiwaniu swego znicza' Rozdział 8\nNastępny! :D Dzięki, że w miarę szybko dodaliście tyle komentów, choć niektóre nie powinny się liczyć. Ale co tam, ważne że są.\nZA 5 KOMENTARZY następny! ;)\nDzisiejszy dzień zaczął się od lekcji Eliksirów. Po śniadaniu zeszliśmy do jak zwykle zimnych lochów. W środku sali lekcyjnej czekali już Puchoni, z którymi mieliśmy te zajęcia.\nNiedługo po nas do klasy wkroczył Snape, z tym swoim pogardliwym spojrzeniem i tłustymi, czarnymi włosami do ramion. Naszym dzisiejszym zadaniem było przyrządzenie Eliksiru Rozśmieszającego.\nProfesor wypisał nam na tablicy składniki, a my zabraliśmy się do pracy. Potrzebowałam paru skarabeuszy, korzeń imbiru i żółć pancernika. Gdy miałam już potrzebne składniki, zaczęłam je odmierzać, kroić, ucierać - według spisanego przepisu. Mniej więcej w połowie lekcji do mojego stanowiska podszedł Snape, przyglądając się wywarowi.\n- Za mało utartych skarabeuszy, panno Chang. Ale i tak idzie pani lepiej niż większości zebranych tu uczniów - rzekł, po czym zmierzył wszystkich przenikliwym spojrzeniem i kontynuował - może powinna pani udzielać jakichś korepetycji słabszym? Na przykład panu Potterowi?\nZaczerwieniłam się lekko na ten komentarz, czując praktycznie wszystkie spojrzenia skierowane na mnie.\n- Dziękuję, panie profesorze. Nie uważam jednak, że nadaję się do udzielania korepetycji - odpowiedziałam, sięgając po parę brakujących skarabeuszy.\nOddalił się ode mnie, nadzorując poczynania innych i wytykając im małe niedociągnięcia. Zaglądając do kociołka Padmy Patil mruknął coś o uczniowskiej zniewadze. Natomiast przechodząc obok stanowiska Marietty siedzącej dziś z Cedrikiem - zatrzymał się i odchrząknął, przyciągając na siebie uwagę.\n- A oto przykład kompletnego braku pojęcia o tym, co się robi. - odezwał się do całej klasy - Czy pan w ogóle wie, co miał pan zrobić, panie Diggory? - spytał ostro.\n- Ee.. Eliksir... - jąkał się, po czym spojrzał na tablicę - Rozśmieszający.\nMarie cicho zachichotała z jego roztrzepania.\n- Z czego się panna śmieje? Z powodu głupoty swojego kolegi? Bo na pewno nie przez ten pseudo-eliksir.\nParu uczniów roześmiało się. Snape rozejrzał się po klasie, wyraźnie się nad czymś zastanawiając. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się jadowicie.\n- Na następnej lekcji Eliksirów panna Edgecombe będzie siedziała razem z panną Lovegood, a pan Diggory z panną Chang. Może wtedy się czegokolwiek nauczycie.\nWymieniłyśmy z Luną skonsternowane spojrzenia, a następnie spojrzałyśmy w kierunku przed chwilą skarconej pary. Marietta wpatrywała się w Snape'a ciskając w niego niemalże widocznymi piorunami. Cedrik natomiast zerknął ukradkiem na mnie, po czym odwrócił wzrok nad czymś rozmyślając.\nDalsza część lekcji minęła nam już bez takich uwag.\nReszta lekcji minęła mi bez większych sensacji. Jak zwykle czekała na nas masa pracy domowej, do której zabrałam się od razu po zjedzeniu obiadu. Starałam robić wszystko w miarę dokładnie w ekspresowym tempie - miałam już plany na późne popołudnie. Pisząc ostatnie linijki pracy na Historię Magii, zaczęłam zbierać gorączkowo pozostałe przedmioty. Pobiegłam z nimi do dormitorium, aby pochować to wszystko, przebrać się i związać włosy w niski kucyk. Otwierając drzwi natknęłam się na Mariettę.\n- Um... przepraszam - wybełkotałam wpadając na nią przypadkowo.\nZłapała mnie mocno za nadgarstek, gdy próbowałam ją wyminąć.\n- Słuchaj, nie jestem zadowolona z dzisiejszej akcji Snape'a - zaczęła - I myślę, że dobrze o tym wiesz.\nMilczałam, czekając na kontynuację jej wypowiedzi.\n- Mam nadzieję, że nie odstawisz żadnej szopki - przeszyła mnie surowym i nieco podejrzliwym wzrokiem.\n- A co niby miałabym twoim zdaniem zrobić? - odrzekłam.\n- Nie wiem, ale jeżeli dowiem się, że poróżniłaś nas, nagadałaś coś na mnie lub cokolwiek podobnego... - nie dokończyła.\n- Eh, Marie, przecież nie próbowałabym ci go odbić. O to ci chodzi, tak? - zamilkłam wyczekująco - A nawet gdybyś w to nie uwierzyła, wiedz, że umawiam się z kimś innym.\nPo tych słowach odwróciłam się od niej, kompletnie ignorując to, co ma zamiar teraz zrobić. Poszła sobie. A ja wyszykowałam się, po czym ruszyłam na umówione spotkanie.\nIdąc przez błonia cieszyłam się, że założyłam pod szatę ciepły sweterek. Dzisiaj pogoda była wyjątkowo wietrzna i ponura. Szłam dość szybkim tempem, więc dotarłam do celu w krótkim czasie.\nUsiadłam na trybunach widowni i czekałam, aż drużyna Gryfonów wejdzie na puste boisko.\nNie musiałam długo czekać. Wszyscy wkroczyli na boisko, na czele z Woodem, którego uśmiech nieco zbladł gdy mnie zauważył. Pomachałam do Harrego, gdy ten uśmiechnął się do mnie, opędzając od nękających go bliźniaków. Dla Weasley'ów była to świetna okazja do żartów.\nPo krótkim upomnieniu Wooda wszyscy dosiedli swoich mioteł i wzbili się w powietrze. Zaczął się trening. Obserwowałam z zaciekawieniem wysiłki każdego z graczy, zerkając co jakiś czas na Harrego, krążącego nad głowami innych niczym głodny sęp. W pewnym momencie zauważyłam, jak znicz przemyka tuż przy łokciu Katie Bell i już miałam wstać i dać znak szukającemu, ale powstrzymałam się. Przecież to ich trening. Chłopak po chwili też go zauważył i pomknął w jego kierunku jak strzała. Widziałam to skupienie na jego twarzy, gdy wirował w powietrzu, nurkował, hamował i wzlatywał w górę w celu złapania tej małej piłeczki. Złapał ją zwinnie i zakręcił w miejscu. Reszta drużyny nadal ćwiczyła taktykę, a on z wielkim uśmiechem podfrunął na swej miotle w moją stronę. Poprawiłam instynktownie szatę i odwzajemniłam uśmiech.\n- To było niezłe - powiedziałam, gdy wylądował gładko tuż przy mnie.\n- To? A, dzięki - rzucił od niechcenia.\n- Wood nie będzie na ciebie zły, że tak po prostu ze mną gadasz w środku treningu?\n- Nie. Chyba. Dziś złapałem go wyjątkowo szybko - odpowiedział podnosząc rękę i wpatrując się w błyszczącą, złotą piłeczkę - Bardziej zły był z powodu twoich odwiedzin - przeniósł wzrok na mnie.\n- Pewnie myślał, że podkabluję komuś waszą taktykę?\n- Twierdzi, że to nierozważne. Powinniśmy ćwiczyć w tajemnicy i mieć swoje asy w rękawie. - rzekł, po czym wyprostował się, przyjął poważny wyraz twarzy i złapał się pod boki - Każdy z nas chce zdobyć Puchar Quiditcha dla Gryffindoru, dlatego musimy ćwiczyć do upadłego i nie dać się rozpraszać przez błahostki - wyrecytował.\nZaśmiałam się razem z nim.\n- W pewnym sensie ma rację - zachichotałam.\nNasza rozmowa nie trwała jednak zbyt długo.\n- No, kochasie, kończcie te urocze chichotki. Potter, lepiej wracaj na boisko. Wood i tak nie jest zachwycony pomysłem z widownią - rzekł Fred, zatrzymując się nad nami w powietrzu i mierzących nas rozbawionym spojrzeniem.\n- Niedługo skończymy - Harry puścił mi oczko, wsiadając na miotłę.\nReszta treningu Gryfonów minęła już bez nieplanowanych przerw. Gdy wreszcie skończyli, Harry wybiegł z szatni jako pierwszy zmierzając truchtem w moim kierunku. Jego czarne włosy były lekko spocone i rozczochrane przez wiatr.\nSzliśmy razem powoli w stronę zamku rozmawiając i śmiejąc się. Robiło się coraz chłodniej i zbliżała się pora kolacji. Gdy znaleźliśmy się już w środku, wszyscy zaczęli schodzić do Wielkiej Sali.\nRozstaliśmy się dopiero przy stole Krukonów, umawiając przy okazji na następne spotkanie.\nUsiadłam na swoim miejscu podążając wzrokiem za oddalającą się sylwetką Harrego.\n- Heeeej, ziemia do Chooooo - zaczęła Luna, wymachując ręką tuż przed moją twarzą.\n- Um, sorka. - zarumieniłam się - Jak tam? Byłaś z Draco?\n- Tak, było świetnie. Uwielbiam te jego zwariowane pomysły. A jak tobie czas minął na treningu z Harrym? - przyjaciółka pochyliła się i puściła mi oczko.\n- Dobrze. Jest taki zabawny - spojrzałam w stronę stołu Gryfonów - wpadliśmy na pomysł, żeby znów urządzić taką... podwójną randkę.\n- Niezły pomysł. Wyślę sówkę do Draco. - powiedziała, chwytając w rękę dwie grzanki i odeszła od stołu.\nWłaśnie nakładałam sobie na talerz ciepłe kiełbaski, gdy na przed chwilą opuszczone miejsce Luny usiadła Marietta.\n- Luny z tobą nie ma? - spytała, rozglądając się.\n- Musiała wyjść wcześniej, żeby wysłać komuś wiadomość.\n- Pewnie temu swojemu chłoptasiowi, no ale mniejsza o to. Słyszałam, że zadajesz się z Harrym - uśmiechnęła się, jak mi się zdawało, życzliwie.\n- Ym, taaak - odpowiedziałam trochę zakłopotana.\n- O, jak miłoo - zaszczebiotała.\nPo chwili ciszy, gdy próbowałam zjeść swoje kiełbaski, dodała:\n- Czy to znaczy, że mam pewność co do ciebie i Cedriczka?\n- Cedriczka? - zakrztusiłam się dyniowym sokiem\n- Ych, tak na niego mówię - fuknęła - Pamiętaj, ostrzegam cię. Bez jakichś głupich wkrętów.\nPo tym wstała i odeszła siadając o parę miejsc dalej. Skończyłam w spokoju swoje kiełbaski, rozmyślając nad jej dziwnym zachowaniem. Zazwyczaj nie była taka natrętna. Czyżby coś ukrywała i bała się, że może wyjść na jaw? Nie wiem.\nAutor: Gabrielle o 19:32 16 komentarzy:


2011: Maroko, część 1 — Matryoshka on the Road\nJ. let’s go back to Morocco (spotkanie 1)\nW naszym przedpokoju wisi to zdjęcie opatrzone komiksową chmurką z odwiecznym pytaniem: Wrócimy tam? I pytanie to jest zadawane, chociaż po pierwszym spotkaniu z tym krajem stwierdziłam: W życiu! Nigdy więcej.\nAle od początku. Pierwszy, romantyczny wyjazd we dwoje z J. Dziecko porzucone w systemie rotacyjnym u Dziadków i Pradziadków, plecaki spakowane - możemy jechać. A nawet lecieć.\nPierwszy backpackerski wyjazd w naszej historii w wydaniu, jakie lubimy najbardziej, czyli kupione bilety tam i z powrotem (w tym przypadku Poznań->Paryż Beauvais->Nador i Tanger->Paryż Beauvais->Poznań), a reszta: to się okaże. Mgliście zarysowany plan, żeby przeprowadzić czterodniowy rekonesans wzdłuż północnej linii brzegowej, ale bez zbędnej spiny spowodowanej listą miejsc, które “koniecznie trzeba zobaczyć”, jedziemy na żywioł. I pojechaliśmy.\nNajpierw na lotnisko w Poznaniu. Samochód zostawiliśmy na jakimś parkingu, ale zanim wysiedliśmy, krótkie wahanie w kwestii kurtek. Bierzemy? W końcu jest przełom lutego i marca, jakby zima. Ale, ha! przecież lecimy do Północnej Afryki, tam musi być ciepło! (Nie było. Ale wtedy radośnie o tym nie wiedzieliśmy, więc kurtki zostały w samochodzie. To był błąd nr 1). Szybki przelot do Paryża, tam krótki spacer, na jaki pozwoliła luka czasowa między kolejnymi lotami.\nDrugi lot z atrakcjami, bo nie dość, że opóźniony, to jeszcze z międzylądowaniem w Hiszpanii (ktoś na pokładzie miał kłopoty z sercem), co mocno zaważyło na naszych pierwszych chwilach w Maroku, ponieważ zamiast o planowanej godzinie oscylującej wokół 17-18 do Nadoru dotarliśmy po 22. Z parą Polaków poznanych na lotnisku zapakowaliśmy się do taksówki - klasyki marokańskiej komunikacji, czyli starego Mercedesa, do którego, jak się później okazało, mieści się o wiele więcej osób niż przepisowych pięć. Pasy? Śmiech, jakie pasy? J. siedzący z przodu podjął dyskretne próby zapięcia się (czym rozbawił taksówkarza), kiedy zobaczył jak kierowca jadąc na postojówkach zwalnia do 100 km/h przed zakrętami i hopsa radośnie po pasach unikając rozjechania ludzi, ludzi z osiołkami, rowerzystów, kóz i innych uczestników ruchu, którzy pojawiali się w zasięgu wzroku jakieś 0,0005 sekundy przed ewentualnym zderzeniem. W taki oto sposób z lotniska dojechaliśmy do centrum Nadoru. A tam? Prawie północ i weź znajdź tu miejsce, w którym można by coś zjeść, a nawet namierzyć nocleg.\nRadośnie, nieświadomi gdzie tak naprawdę się znajdujemy zaczęliśmy błąkać się po uliczkach miasteczka, aż wreszcie trafiliśmy na otwartą o dziwo niewielką knajpkę mieszczącą się w suterenie. Bardzo żałuję, że było ciemno, późno i w życiu nie trafiłabym tam znowu, bo z przyjemnością poleciłabym Wam to miejsce, gdybyście mieli to nieszczęście wylądować w Nadorze. Przemiły właściciel, pomimo tego, że tak naprawdę już dawno miał wszystko pochowane i siedział tam tylko dlatego, że oglądał telewizję (Polsat! Uwierzycie w to?!), ugościł nas obłędną harirą i gorącą, słodką jak ulepek herbatą z miętą, czym tak naprawdę uratował nas przed zapaleniem płuc, bo na dworze temperatura oscylowała wokół zera (tak, kurtki zostały w Poznaniu). Wśród uśmiechów, pojedynczych słówek po arabsku, większej ilości słów po francusku i nieskończonych zachwytów nad polskim dobrem eksportowym w postaci kanału Polsat właściciel knajpki postanowił zaprowadzić nas do miejsca, w którym mieliśmy spać - bo kuzyn szwagra matki ciotki z drugiego małżeństwa ma wolne pokoje. No przecież.\nI w tym momencie przestało być śmiesznie, bo nagle poczuliśmy się jak na wojnie. Po opuszczeniu knajpki jej właściciel pokazał nam na migi, że mamy być cicho i zostać na miejscu. Sam, skulony jakby chroniąc się przed potencjalnym ostrzałem doskradał się do kolejnej uliczki i z ogromną ostrożnością zaczął lustrować teren. Znak ręką - możemy iść. Zaskoczeni spojrzeliśmy po sobie i podeszliśmy do niego jak gdyby nigdy nic. Syknął z niezadowoleniem, bo chyba za głośno tupaliśmy. Lekko nas poganiając nakazał gestem szybko przebiec, po czym powtórzył procedurę z zatrzymaniem i rekonesansem. I tu wyjaśniło się, o co chodzi. Szybki ruch ręką: stójcie! Gwałtowny nakaz bycia absolutnie cicho. Na jego znak przebiegliśmy szybko przez kolejną uliczkę. Po prawej stronie mignęła mi tylko w ciemności spora grupka ludzi ciskających cegłami w budynki. Tak oto przywitał nas Nador.\nZ duszą na ramieniu dotarliśmy do kuzyna szwagra matki ciotki z drugiego małżeństwa, ale on nie miał miejsc. Na szczęście wuj brata dziadka rzeczonego kuzyna też mógł poszczycić się opcją noclegową i to właśnie tam złożyliśmy swoje wymęczone ciała. Rijad ze swoimi wysoko sklepionymi sufitami i ścianami wyłożonymi kafelkami przypominał szpital. Pokoje wysokie jak w naszych przedwojennych kamienicach, zimne, pościeli brak - tylko koc służący za przykrycie, łazienki brak - tylko pomieszczenie z dziurą w podłodze i wiaderkiem z wodą. Ubrani we wszystko, co mieliśmy ze sobą, zasnęliśmy.\nZbudziło nas potworne zawodzenie, w egipskich… a nie, w marokańskich ciemnościach nie wiedzieliśmy kim jesteśmy, gdzie i dlaczego. Skostniali z zimna dopiero po chwili zrozumieliśmy, że oto wstaje dzień, a przerażające wycie to nic innego, jak wybitnie nieutalentowany muezin nawołujący do modlitwy. Dzień dobry, Maroko!\nAntycegłowe zabezpieczenia w oknach\nMaroko w odpowiedzi rzuca nam zimnem w twarz. Temperatura ledwo przekracza zero, a na dodatek wieje i zaczyna padać.\nNowy dzień, ruszamy dalej. Kierunek Al-Hoceima i jej zapierające dech w piersiach klify. Deszcz na zmianę ze słońcem, ale nadal zimno, chyba nawet zimniej, niż w Polsce. A nie, przepraszam, taka sama temperatura, tylko tam nie paradowaliśmy w trampkach. Do Al-Hoceimy wjechaliśmy w pełnym słońcu - klify, tak jak zapewniało Lonely Planet - faktycznie zapierały dech w piersiach.\nKlify pozapierały dech przez jakieś pół godziny, a później przestało być fajnie. Rijad, który znaleźliśmy w gąszczu wąskich uliczek przypominał bardzo ten, w którym spędziliśmy pierwszą noc. Miejscowość okazała się być miejscem najczęściej odwiedzanym przez arabskich turystów, w związku z czym śmiem twierdzić, że w tamtym momencie mogliśmy być tam jedynymi Europejczykami. I to był błąd numer 2. Przysięgam, nigdy wcześniej, ani nigdy później nie czułam się tak obmacana wzrokiem, jak tam. Blond włosy miałam schowane pod chustą, a i tak nie udało mi się uniknąć niczym nie skrępowanych, a wręcz nachalnych spojrzeń, całusów i cmokań niosących się w powietrzu pomimo obecności mojego Jeszcze-Nie-Męża. Koszmar. To tam dopadła mnie wtedy po raz pierwszy w życiu kulturowa klaustrofobia. Stwierdziłam, że jezeli natychmiast nie znajdę się w jakimś nie-arabskim miejscu, to zwyczajnie zwariuję. Pomimo tego, że mieliśmy już opłacony nocleg, spakowaliśmy plecaki i załadowaliśmy się w pierwszy odjeżdżający stamtąd autobus, żegnając tym samym Al-Hoceimę, która w tamtym momencie poza krótkim zachwytem nad klifami nie potrafiła zaoferować nam nic przyjemnego.\nOkazało się, że autobus do którego wsiedliśmy jechał do Tangeru przez Chefchaouen - legendarne biało-niebieskie miasto, słynące ze swoich malowniczych uliczek. Wprawdzie przyjazd tam planowany był na środek nocy, no ale jak tu ominąć taką perełkę? Perełka skazała się na bycie ominiętą, ponieważ kiedy autobus stanął, a my wyjrzeliśmy przez okno autobusu okazało się, że miasto tonie po kolana w śniegu (sic!), a my mamy na sobie trampki, dwie warstwy koszulek, na to dwie warstwy dresów i to wszystko, bo przecież ha! ha! jesteśmy w Północnej Afryce, tu (nie) musi być ciepło!\nNo i co dalej, biedni poszukiwacze ciepełka? Cofnęliśmy się na swoje wygrzane siedzenia i wymamrotaliśmy coś o dokupieniu przejazdu do Tangeru. Tyle Chefchauen, legendarnych kolorów, słynnych plantatorów marihuany oraz znajdującej się niedaleko jednej z najgłębszych jaskiń Afryki - Kef Toghobeit.\nTo wszystko zostało za nami, a my kołysani wątłym ciepłem autobusu ruszyliśmy w stronę Tangeru. Autobus wypluł nas o skandalicznej piątej rano, kiedy wszystko jeszcze było zamknięte, a temperatura ani nie drgnęła na korzyść tego miejsca, co absolutnie nie przeszkadziło pewnemu dziarskiemu Berberowi, lat na oko 243, wyłowić naiwnych turystów i namówić na oprowadzanie po Medinie.\nGdyby kierować się pierwszym, jakże mylnym wrażeniem, można by pomyśleć, że Medina Tageru powierzchnią dorównuje Warszawie. A przynajmniej jakiemuś większemu miastu Polski. Przewodnik pędził nas uliczkami w lewo, w prawo, prosto, zatrzymując się tylko przy z wolna otwierających się stoiskach z dywanami, przyprawami, czy niezbędnymi do osiągnięcia pełni szczęścia bębenkami, których o zgrozo! nie chcieliśmy kupować. Po czterdziestym ósmym przemierzeniu każdej uliczki z każdej możliwej strony znaliśmy Medinę jak własną kieszeń i od dawna wiedzieliśmy już, jak bardzo jesteśmy robieni w bambuko. Bo Medina jest niewielka, faktycznie składa się z gęstej siatki wąskich, wąziuteńkich uliczek i jak się pędzi przez nią galopem to może i można nie zauważyć, że na to skrzyżowanie wchodziliśmy już z każdej możliwej strony, ale kiedy deja vu na widok niektórych sprzedawców czy charakterystycznych punktów zaczęło przyjmować formę deja vu - deja vu - deja vu, to już wiadomo było, że ktoś tu ładnie zapętla trasę. Co nie zmienia faktu, że i tak było fajnie, a przede wszystkim:\nnie było nam zimno - galop robi swoje,\njakoś dobrnęliśmy do momentu, w którym sprzedawcy, z którymi byliśmy już niemal na “ty” skoro przemykaliśmy koło ich stoisk przynajmniej co pół godziny łupiąc kolejne okrążenie za naszym niezmordowanym nie-przewodnikiem, pootwierali nareszcie sekcję żywieniową i nareszcie mogliśmy zjeść coś ciepłego (żałuję, że nie mam zdjęcia, bo mało kto chce mi uwierzyć, że dostaliśmy bułkę wypełnioną ryżem, ziemniakami i frytkami. Brakowało tylko makaronu i mielibyśmy full wypas),\nz zamkniętymi oczami mogliśmy chodzić po Medinie, bo znaliśmy już każdą z jej uliczek (wcale nie i to był błąd nr 3, ale o tym później).\nPonieważ czuliśmy się tu już jak u siebie i wiedzieliśmy z usypiającą czujność pewnością co i gdzie, po porzuceniu plecaków w rijadzie mieszącym się w samym centrum mediny skierowaliśmy nasze kroki w stronę źródła naszych niechybnych w tych warunkach pragnień, czyli do hammamu, któren to ofiarował wszystko: ciepło, ciepło, gorąco, gorąco, parzy!, wodę i możliwość umycia się. Bardzo miłe małżeństwo, właściciele owego przybytku spełniającego nasze najbardziej wyuzdane fantazje w temacie rzeczy jakże przyziemnych pozwoliło nam przyjść poza standardowymi godzinami (dzięki czemu mieliśmy cały hammam dla siebie, w przeciwnym razie ja musiałabym przyjść w godzinach, kiedy to mogą tam przebywać kobiety, a J. o zupełnie innej porze zarezerwowanej dla mężczyzn). Ba! Zaoferowali nam nie tylko kąpiel, ale także masaż, na który z ochotą przystaliśmy. Być może początek tej historii mógłby zostać zakwalifikowany przez J. jako błąd nr 4, ale po cichu liczę, że minęło już na tyle dużo czasu, że trauma została zaleczona. Najpierw kąpiel. Zostaliśmy wprowadzeni do sporego pomieszczenia wyłożonego kafelkami, z czymś na kształt żłobu wypełnionego wrzątkiem i nieśmiertelnym wiaderkiem stojącym obok kranika. Mieszanką francuszczyzny łamanej na język migowy i porozumiewawcze uśmiechy zakomunikowano nam, że mamy sobie mieszać ukrop ze żłobu z wodą o temperaturze bliskiej zeru z kranika w celu osiągnięcia pożądanej temperatury, a tymczasem, ja już Państwa zostawiam, proszę dać znać, kiedy będziecie gotowi na masaż. Allahu, jak błogo! Ciepło, ciepło gorąco! Nastąpiło niemal godzinne nasączanie ciepłem, odmaczanie, polewanie, doszorowywanie i znowu nasączanie. Kiedy byliśmy już czyściuteńcy, a nawet można by rzec, że zapomnieliśmy o hulającym na zewnątrz zimnie (szalona temperatura podskoczyła do 9 stopni), owinęliśmy się ręcznikami i daliśmy znak, że już. Że masaż.\nTu następuje moment, który nawet po niemalże dziesięciu latach od tych wydarzeń sprawia, że zaczynam hahać bez opamiętania i aż do łez. Masaż J.\nDo łaźni wkracza Pan właściciel, haniebnego wzrostu, ale że wpisany w kwadrat, to raczej z tych krzepkich. Owinięta w ręcznik patrzę z nieskrywanym zdumieniem, jak najpierw ciska na kafelki wyższego o dwie głowy J., po czym zlewa go bezpardonowo wrzątkiem i to kilkukrotnie, a następnie zaczyna coś, co raczej można nazwać heblowaniem niż szorowaniem. Rękawica, której do tego użył, została później wypatrzona na miejscowym suku i w dotyku przypominała raczej drucianą szczotkę niż coś, co się nadaje do szorowania ciała. Nastąpił moment, w którym J. zaczął nerwowo rechotać (tak reaguje na sytuacje ekstremalnie stresujące), a ja już ze śmiechu nie mogę złapać oddechu. Pan hebluje powierzchnię J. z głową włącznie sprawiając, że J. który nigdy nie doświadczył peelingu, teraz nadrobił zaległości i to z kilku żyć wstecz. A to był dopiero początek. Bezwzględny masażysta powtórzył manewr z wrzątkiem, po czym przygniótł J. kolanem do ziemi i zaczął zakładać nelsony, podwójne nelsony i inne dźwignie. Bien? Pytał oprawca. Pas bien! Pas bien! Niosło się cierpienie J. aż po wykafelkowany sufit, na co Pan właściciel sapnął z podziwem, że na takiego twardziela trafił i skoro mu mało, że przecież pas bien, to dalejże dociskać jeszcze mocniej. Gdzieś tam w tym amoku, wśród rozbłysków bólu dotarło do J., że jedyną drogą ku uldze jest odwrócić odpowiedź i wśród buahahahahaaauuauauaua zdołał wreszcie wpleść BIen! Bien! Idę o zakład, że po miejskich hammamach jeszcze przez wiele dni krążyły opowieści o białym, któremu było mało. Na koniec został ponownie potraktowany wrzątkiem, który w obliczu tego wszystkiego, co już go spotkało, chyba nawet nie wywołał większego wrażenia.\nWstałam z klęczek, ponieważ w międzyczasie, zamiast ratować Męża-mojego-przyszłego tarzałam się ze śmiechu (niech mi zostanie to wybaczone).\nTeraz Pani? Zatarł ręce Pan właściciel, a przed dramatem uratowała mnie zimna krew jakiej nabawiłam się w tych skandalicznie niskich temperaturach niby afrykańskiego kraju i odpowiedziałam:\nOwszem, ale mnie miała masować Pańska żona.\nNieskrywany zawód wymalował się na twarzy Pana masażysty, wzruszył ramionami, huknął coś z dużą ilością “chCHRchr-chr” w korytarz i przyszła żona. Jako że do masażu musiała zdjąć chustę i odsłonić ręce skatowany J. został wyproszony z łaźni i, jak się później okazało, kolejne 40 minut spędził pod drzwiami czekając, aż wreszcie ja zacznę wrzeszczeć.\nTymczasem Pani żona masażysty wymieszała ukrop z zimną wodą, zapytała czy aby nie za gorąca, umyła mi głowę zachwycając się blond włosami, wymasowała upewniając się co chwila czy wszystko dobrze, czy nie za mocno, itd. Wyszłam prawdziwie zrelaksowana, choć na drugi dzień miałam potworne zakwasy na brzuchu. J. dzięki technice maczania w ukropie nie miał żadnych zakwasów.\nMaroko, Nador, Al Hoceima, Tanger


Spitsbergen i Islandia - rejsy polarne Ponant\nSpitsbergen i Islandia\nStrona główna / Antarktyda i Arktyka / Biegun północny / Spitsbergen i Islandia\nPuść wodze swojej wyobraźni podczas długich dni spędzonych na morzu wśród bezkresu lodowej przestrzeni.\nPodczas swej drugiej arktycznej ekspedycji w roku 1596, duński podróżnik Willem Barentz po raz pierwszy postawił stopę na południowej części archipelagu Svalbard; była to wyspa Spitsbergen, którą nazwał on tak na cześć stromych szczytów dominujących nad tą lodową pustynią.\nW miarę jak L’AUSTRAL zbliża się do skalistego wybrzeża tego ostatniego lądu przed biegunem północnym, morze pokryte jest coraz grubiej zbroją z masywnego, lśniącego lodu, a czas zdaje się rozciągać w nieskończoność, gdy dzień nie ustępuje miejsca nocy. Głębokie doliny o spadzistych zboczach oraz ogromne lodowce składają się na widok, który zapiera podróżującym dech w piersiach. Otoczone opalizującymi lodowcami fiordy otwierają drogę do nienaruszonych, dziewiczych krajobrazów, gdzie flora i fauna wydają się nie podlegać upływowi czasu.\nL’AUSTRAL obiera następnie kurs na południe w kierunku Islandii, krainy ognia i lodu. Odkryj wyjątkowe miejsca położone w sercu północno-zachodnich fiordów, gdzie całe kolonie maskonurów szybują nad ostrymi szczytami klifów. Islandia powstała w wyniku aktywności wulkanicznej, a jej powierzchnia charakteryzuje się niezwykłą paletą kolorów: od kruczej czerni, poprzez szarości, odcienie płowego brązu, aż po delikatną zieleń łąk. Plaże z czarnego piasku, zastygłe morza lawy, gejzery, kratery, fumarole i zapadłe w płytki sen wulkany: jesteś na wyspie prawdziwie wulkanicznej, która sama wzniosła się spod wód oceanu.


wojej ulubionej kanapie, przede wszystkim w odpowiedniej temperaturze. Chłodnictwo jest dla nas ważne. Jednak duża część osób jeszcze odradza montaż klimatyzacji w domu. Jednak nie jest to do końca uzasadnione, bo\nDodane: 02-11-2021 03:13\nZakup i montaż klimatyzacji do domu w lato brzmi jak doskonały pomysł. Każdy chciałby po ciężkim dniu w pracy i nie tylko przyjść i zrelaksować się na swojej ulubionej kanapie, przede wszystkim w odpowiedniej temperaturze. Chłodnictwo jest dla nas ważne. Jednak duża część osób jeszcze odradza montaż klimatyzacji w domu. Jednak nie jest to do końca uzasadnione, bo\nCzy w 2020 można szkolić z bhp w Białymstoku?Dlaczego w 2021 warto odbyć kurs bhp?Czy 2020 będzie dobry dla ogób które chcą bhp? A great way to choose a chauffeur Naucz się jak wyszkolić z bhp! 4 darmowych porad.Czy lepiej cyklinować parkiet w dzień czy w nocy?Naprawić klimatyzator profesjonalnie?Radzimy jak rozwieść się szybciejZobaczyć pokaz tańca Warszawa? Tak czy nie?Chciałeś kiedyś Znaleźć Dobrego Prawnika ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Czy Rozpoznajesz Te 8 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci naprawić klimatyzację?Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak leczyć zębyNie Musisz Być Ekspertem Aby naprawić laptopa. Wystarczy, że Zastosujesz Te 5 Zasad.Naprawić laptopa w nowy sposób2020 dobrym czasem aby szkolić z bhp w GorzowieCiekawe kto może sprowadzić samochód?Ciekawe kto może uczyć bhp?Jak uczyć bhp i się nie nudzić?Znaleźć dobrego prawnika? Nie?Czy są nowe przepisy jak znaleźć dobrego prawnika?Jak wypożyczyć meble przydatnie?Czy można prowadzić sprawy prawne w niedzielę?Oto Jak Wydrukować Reklamę W 6 DniCzy warto zamówić fotowoltaikę? Koszty i cenyCzy można wykonać audyt bhp w pracy?5 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby Kupić BramęJak kupić oprogramowanie dla logistyki - ważne zmianyOto Jak Wreszcie Wydrukować Reklamę W 4 DniSkuteczne pozycjonowanieZwykły Chłopak Chciał zarobić na panelach słonecznych. Przypadkowo Odkrył 1 Dziwny Sposób, Przez Który Sprzedawcy Go Nienawidzą.


Czy to możliwe, aby inwestorzy zwracali uwagę na dane niefinansowe nt. podmiotów, w które chcą włożyć pieniądze? Wygląda na to, że z każdym miesiącem przywiązują oni coraz większą wagę do tego jak firmy traktują środowisko (E - environmental management), czy są odpowiedzialne społecznie (S - social issues) i jak wygląda ich ład korporacyjny (C - corporate governance). ESG niedawno również zawitało nad Wisłą.\n2020 rok zapamiętamy jako wyjątkowy głównie ze względu na globalną epidemię i wywrócenie wielu aspektów życia i gospodarki do góry nogami. Czerwone indeksy giełdowe gwałtownie reagowały na nowe ograniczenia, lockdowny, czy też pozytywne informacje o szczepionkach.\nMiniony rok, w którym największe światowe korporacje notowały miliardowe straty, a całe sektory gospodarki bankrutowały, jedna branża mogła otwierać szampany. ESG – pod tym skrótem kryje się nowy segment inwestowania jako takiego, który w 2020 roku urósł aż o 275% do 7,1 miliarda dolarów jeśli chodzi o kapitał zarządzany przez fundusze inwestycyjne lokujące środki w spółkach z wysokimi ratingami ESG. Inną sferą pozostają tzw. obligacje ESG, których łączny wolumen skoczył do 489 miliardów dolarów.\nForbes przekonuje, że w 2020 roku branża ESG osiągnęła pełnoletniość, stała się „dorosła”. Nawet jeśli jest to lekka przesada lub ocena na wyrost, to faktem jest, że w Stanach Zjednoczonych i na zachodzie Europy ten model inwestowania jest już ugruntowany.\n„Financial Times” w lutym br. Donosił, że aż 253 europejskie fundusze inwestycyjne musiały zmienić strategię i przenieść środki o wartości 1,1 biliona euro do podmiotów, które na wysokiej pozycji w swojej działalność stawiają środowisko, społeczną wrażliwość i transparentny ład korporacyjny. Ponadto, w 2020 roku w Europie rozpoczęły działalność 505 funduszy ESG.\nPrzeszliśmy od razu do liczb, ale czym właściwie są fundusze ESG, skąd się wziął sam termin i dlaczego staje się coraz ważniejszy na rynkach finansowych? Long story short – od początków istnienia giełd inwestorzy patrzyli tylko na jedno – liczby. Ewentualnie na czynniki, które na te liczby mogą wpłynąć. I to właśnie od rocznego czy kwartalnego sprawozdania finansowego brała się cena akcji, bo to one przekonywały inwestorów do wyłożenia pieniędzy.\nOczywiście od narodzin rynków finansowych istniały też wyjątki, tj. np. czynniki polityczne. Jednak zawsze liczył się zysk i jest to naturalne. Dalej się liczy i będzie się liczył, zmienili się jednak sami inwestorzy. Kierunkiem inwestycji można wpływać na świat, odciąć od środków „bad guys” a nagradzać tych, którzy dbają o pracowników i planetę.\nPierwszym nowoczesnym, nieco spontanicznym przykładem inwestycyjnego bojkotu ze względu na systemowo skandaliczne traktowanie obywateli czarnoskórych miało miejsce w RPA w latach 70. XX wieku. W Republice Południowej Afryki było w co inwestować – kraj bogaty w surowce był na pewno kuszący dla zachodniej finansjery. Zdecydowała ona jednak odciąć ten kraj od inwestycji z powodów etycznych. Nawet przy rezygnacji z niezłego zysku.\nKoncepcja efektów inwestowania zaczęła się rozwijać. Czy przez to, że zainwestowałem w tę firmę, będzie ona nadal wyzyskiwać pracowników? Czy kolejna spółka w moim portfolio będzie zanieczyszczać wodę używając m.in. moich środków?\nW 1998 roku John Elkington opublikował książkę „Cannibals with forks: triple bottom line of 21st century business”, w której nakreślił trzy aspekty, jakimi inwestorzy będą oceniać podmioty na rynku – społecznym, środowiskowym i finansowym. Kolejne instytucje przyjmowały regulacje mające na celu wprowadzenie koncepcji w życie.\nPotem nadeszła „Lista 100 najlepszych firm do pracy” opublikowana na łamach magazynu „Fortune”. Powstała z tego książka. Autorzy, Milton Moskovitz i Robert Levering, oceniali firmy właśnie przez pryzmat społecznej odpowiedzialności, podejścia do środowiska oraz tego jak zarządzana jest firma, jakie ma podejście do pracowników i jakie relacje inwestorskie. Lata później, w 2011 roku profesor Alex Edmans opublikował w „Journal of Finance Economics” badanie, z którego wynikało, że akcje wymienionych na liście Leveringa i Moskowitza spółek przez dekadę od publikacji listy radziły sobie lepiej o 2-3% niż ich konkurenci branżowi .\nESG coraz bardziej aklimatyzowało się w świecie akademickim, aż zstąpiło niemal bezpośrednio na parkiet. Wielu uczestników rynku pozostawała też sceptyczna, musiały jeszcze minąć prawie dwie dekady, aby ESG na dobre weszło do mainstreamu. W końcu pojawiły się fundusze ESG oraz agencje ratingowe, przyznające punkty za wysokie standardy.\nNawet jeśli polscy uczestnicy rynku nie chcieliby brać pod uwagę ESG, to nie mają zbyt dużego wyboru – inwestorzy zagraniczni biorą to pod uwagę i aby nie zostać pominiętym na starcie polskie spółki muszą prędzej czy później dostosować się do wymagań międzynarodowych rynków kapitałowych.\nW ramach UE powstają, albo już istnieją wymogi prawne co do raportowania w kwestiach społecznych czy środowiskowych, więc jeśli kapitał zagraniczny nie zachęci polskich spółek, to sprawią to wymogi prawne.\n„Jako GPW chcemy być liderem Europy Środkowo-Wschodniej w obszarze ESG oraz wspierać w tym zakresie notowane u nas spółki. W najbliższym czasie planujemy publikację przewodnika po raportowaniu ESG, który opracowaliśmy wspólnie z Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju oraz firmą doradczą specjalizującą się w usługach w tym zakresie – Steward Redqueen. Przewodnik ten będzie zawierał najlepsze praktyki dotyczące raportowania czynników ESG przez spółki giełdowe zgodne z regulacjami UE (m.in. Dyrektywy ds. Raportowania Niefinansowego) i oczekiwaniami inwestorów instytucjonalnych” – mówi dr Tomasz Wiśniewski, wicedyrektor Działu Rozwoju Produktów Informacyjnych i Wskaźników Giełdy Papierów Wartościowych.\nWygląda na to, że władze GPW chcą nadążyć na światowymi trendami, choć dopiero wdraża instrumenty oraz dokumenty dotyczące ESG do swojego codziennego funkcjonowania.\n„W latach 2009-2019 publikowaliśmy RESPECT Index, który obejmował swoim portfelem spółki odpowiedzialne społecznie. Od września 2019 roku podawany jest indeks WIG-ESG. W jego skład wchodzą spółki z indeksów WIG20 i mWIG40. Wagi tych spółek w indeksie, tak jak w przypadku innych indeksów, zależą od liczby akcji w wolnym obrocie, skorygowanej w oparciu o ranking ESG oraz ocenę stosowania zasad „Dobrych Praktyk Spółek Notowanych na GPW. Indeks ten jest jednocześnie instrumentem bazowym dla funduszy inwestycyjnych” – dodaje dr Wiśniewski.\nChoć indeksy ESG to nic nowego, nie wszystkie giełdy go posiadają. Tu na pewno zależą się słowa uznania dla GPW. Zagraniczni czy też krajowi inwestorzy, którym zależy na czynnikach niefinansowych, na etycznych aspektach biznesu, chcący włożyć pieniądze w polskie spółki wiedzą, gdzie ich szukać – w indeksie WIG-ESG.\nZatrzymajmy się na moment przy unijnej dyrektywie. Tak jak pojawienie się samego ESG, może ona fundamentalnie odmienić rynek kapitałowy, choć jest jedynie odpowiedzią na potrzeby rynku. Dotychczas, od wieków właściwie, najważniejszym dokumentem okresowym przedsiębiorstwa było sprawozdanie finansowe. Różnego rodzaju okresowe raporty również powstają od dawna, jednak raport czy sprawozdanie ws. ESG staje się drugim najważniejszym dokumentem wydawanym przez spółkę w cyklu rocznym. Dla wielu być może równie ważnym jak sprawozdanie finansowe lub nawet ważniejszym.\nKomisja Europejska nie jest jednak surowa. Zamiast przedstawiać wyczerpujące, szczegółowe sprawozdania firmy są zobowiązane do ujawniania odpowiednich, użytecznych informacji niezbędnych do zrozumienia ich rozwoju, wyników, sytuacji oraz wpływu ich działalności. Mogą też ujawniać informacje na poziomie grupy, więc poszczególne przedsiębiorstwa powiązane należące do jednej grupy nie będą musiały tego robić indywidualnie. Przedsiębiorstwa mogą się opierać na międzynarodowych, unijnych lub krajowych zasadach ramowych.\nNie ma samotnych wysp\nCała masa spółek, również o zasięgu międzynarodowym należy np. do jednej rodziny lub np. kilku partnerów. Słowem – grono udziałowców jest wąskie, nie ma inwestorów instytucjonalnych, którzy wywieraliby presję na zrównoważony rozwój.\n„Obserwując szerzej działające w Polsce przedsiębiorstwa widzimy, że podejście do uwzględniania czynników ESG w ich działalności jest zróżnicowane. Tempo zmian zależy od tego, w jakim stopniu spółka uzależniona jest od finansowania zewnętrznego. Firmy o dominującym udziale kapitału własnego w źródłach finansowania mają mniejsze bodźce do zmian, choć brak działań może wpłynąć na możliwość pozyskiwania kapitału przez te spółki na dalszym etapie ich rozwoju. W przypadku dużego znaczenia kredytów, pożyczek i finansowania przy udziale obligacji w strukturze finansowania firmy, brak reakcji na potrzebę uwzględniania czynników ESG w działalności, może dość szybko pogorszyć jej sytuację finansową, co wymusza szybsze działania w zakresie uwzględniania ESG” – mówi Szymon Pinderak z PKO BP.\nAutarkiczne spółki nie istnieją – prędzej czy później będą potrzebować środków. Czy pozyskają je dzięki sprzedaży udziałów czy poprzez kredyt, będą w końcu musiały brać pod uwagę ESG. A pożyczki również będą w coraz większym stopniu powiązane z tym obszarem. Choćby w 2019 roku Energa jako pierwsza spółka w Polsce zaciągnęła kredyt, którego odsetki uzależnione są od tego, czy spółka będzie wypełniać zrównoważone polityki .\n„W 2020 roku o 7,8 proc. zmniejszyliśmy zużycie energii w grupie oraz o 32 proc. ograniczyliśmy emisje CO2 generowane przez naszą działalność. Dzięki temu emisje CO2 wywołane naszą działalnością w przeliczeniu na jednego klienta spadły z 11 kg w 2019 r. do niespełna 7,5 kg. W 2020 r. wdrożyliśmy także ocenę ryzyk ESG do procesu oceny kredytowej klientów korporacyjnych oraz zaostrzyliśmy polityki kredytowe względem sektorów wysokoemisyjnych. Nasze polityki zakładają też brak nowych zaangażowań w sektor wydobywczy węgla kamiennego i brunatnego. Konsekwencją ich stosowania jest stopniowa redukcja zaangażowania w te sektory” – kontynuuje Szymon Pinderak. Ważnym elementem w zrównoważonych finansach są właśnie kwestie klimatyczne. Kolejne instytucje finansowe, banki i fundusze, zobowiązują się do niefinansowania projektów związanych z paliwami kopalnymi. Presję na takie działanie często wywierają udziałowcy, którzy nie chcą, aby ich pieniądze służyły do budowy wysokoemisyjnych elektrowni czy też wydobycia węgla, gazu czy ropy.\nI to zdaje się działać. Nawet największe koncerny naftowe masowo inwestują w czystą energię lub ogłaszają datę osiągnięcia neutralności klimatycznej.\nNa polskim rynku od lat funkcjonuje instytucja finansowa, która w samej nazwie ma „ochronę środowiska”. Mowa oczywiście o Banku Ochrony Środowiska. „Wspieranie systemu finansowania inwestycji ekologicznych w Polsce to najważniejsze zadanie, jakie BOŚ realizuje od początku swojego istnienia, czyli od trzydziestu lat. Misją Banku jest przyczynianie się do ekologizacji gospodarki poprzez aktywny udział w zielonej transformacji Polski. Dzięki udzielonym przez Bank kredytom wielkość produkcji energii odnawialnej wynosi obecnie ponad 3,1 TWh rocznie, a łączne redukcje zanieczyszczeń wynikających także z innych działań związanych ze zmniejszaniem emisji to prawie 4,0 miliona ton zmniejszonej emisji dwutlenku węgla, czy 0,5 miliona ton zmniejszonej emisji dwutlenku siarki. W zakresie ochrony wód uzyskane efekty to oczyszczalnie o przepustowości ścieków 2,6 miliona m3/dobę, a w zakresie zagospodarowania odpadów to ponad 7 mln ton rocznie (wraz z zagospodarowaniem surowców wtórnych). Wkład BOŚ w rozwój zrównoważonych inwestycji w Polsce to ponad 23 mld zł kredytów proekologicznych, dzięki którym powstały inwestycje o wartości przekraczającej 52 mld zł” – wylicza Mariusz Samordak, Dyrektor Zarządzający Pionu Ekologii, Taksonomii i Analiz BOŚ Banku.\nW wielu sferach BOŚ rzeczywiście jest pionierem na rynku polskim, ale ze względu na swój charakter ta rola przypada bankowi niejako naturalnie. Zielony bank chce iść dalej, czyli regularnie podliczać swój ślad węglowy.\n„BOŚ, jako bank ekologiczny, analizuje także swoje własne oddziaływania na środowisko. Dane o zużyciu energii, ilości wyprodukowanych odpadów i zużytej wody publikujemy od kilku lat w ramach informacji niefinansowych ujawnianych w raportach rocznych. W tym roku poszliśmy krok dalej i dokonaliśmy obliczeń naszego śladu węglowego, zgodnie ze standaryzowanym protokołem GHG Protocol Corporate Accounting and Reporting Standard. Emisje oszacowano w odniesieniu do trzech zakresów. Dane zostaną opublikowane w Raporcie Rocznym za 2020 rok” - dodaje Samordak.\nNiejako w drugą stronę myśli Columbus Energy, spółka która rozrosła się dzięki fotowoltaicznemu boom na polskim rynku. „Wraz z Fundacją Carbon Footprint podjęliśmy wysiłek obliczania korzyści środowiskowych, wynikających z wprowadzenia fotowoltaiki do naszych klientów. Oznacza to, że policzyliśmy, ile śladu węglowego nie zostało wyemitowanego do atmosfery dzięki temu, że nasi klienci zainstalowali PV w swoich domach. Z naszych kalkulacji wynika, że jest to 184 tys. ton CO2 - ilość śladu węglowego rocznie zaoszczędzonego przez Klientów Columbus dzięki dostarczonym przez nas produktom i usługom” – zaznacza Marta Bilonowicz, rzecznik spółki.\n„Przygotowaliśmy również Interaktywny Kalkulator Śladu Węglowego w dwóch wersjach - pierwszy mierzy ślad węglowy biura, drugi zaś dla osoby indywidualnej. To autorskie narzędzie uwzględnia nasze polskie realia i pokazuje, jak w codziennym życiu możemy znaleźć obszary do zmiany - do mniejszej emisji CO2. Kalkulator to nie tylko obliczenia - to też wiedza i rekomendacje, które są przedstawione w sposób łatwy i zrozumiały dla odbiorcy” – dodaje.\nPrzegląd wymienionych wyżej spółek i instytucji wyraźnie pokazuje, że podejście do kwestii klimatycznych w Polsce zaczyna się fundamentalnie zmieniać. Wydaje się, że spółki same mają wolę zmian, ale bez wątpienia ich zapał jest wzmacniany oczekiwaniami klientów. To sprzężenie zwrotne sprawia, że coraz więcej polskich przedsiębiorców i menadżerów bierze walkę ze zmianami klimatycznymi bardzo poważnie. To zakres szerszy niż samo ESG, ale to właśnie ESG jest materializacją kwestii klimatycznych w relacjach gospodarczych.\nKluczową rolę odgrywają rzecz jasna ratingi. Punkty przyznane za poszczególne składowe tworzą wypadkową oceny w ramach ESG. Z rozmów z menagerami polskich spółek wynika zaskakująca rzecz – nie wiadomo do końca jaka metodologia kryje się za ratingami ESG międzynarodowych firm. Jakie kryteria należy brać pod uwagę, jak szczegółowo oceniana jest działalność spółki pod kątem ESG? Pomimo próśb o więcej informacji, spółki w Polsce wciąż mają zaciemniony obraz. I rzeczywiście – o ile łatwiej stworzyć oparty na liczbach np. rating kredytowy, to rating ESG ze swej niefinansowej, niematematycznej natury jest trudniejszy do wystawienia. Mimo to kryteria, które mają później wpływać na decyzje inwestycyjne rzędu nawet miliardów złotych, muszą być transparentne. Nawet gdy spółka chce poprawić wadliwe elementy w jej działalności to nie ma takiej możliwości – nie wie czy takie działanie wpłynie na ocenę ratingową.\nWydaje się, że ESG rzeczywiście dojrzewa na Zachodzie. Nad Wisłą to wciąż faza dziecięca, choć prężnie się rozwijająca. Bliższa współpraca bardziej zaawansowanych w zrównoważonym biznesie zachodnich instytucji z pewnością ułatwiłaby procesy w Polsce. Zwłaszcza, że coraz więcej środków na całym świecie będzie płynąć do spółek, które mają wysokie standardy w kwestiach środowiskowych, społecznych i zarządzania.\nAutor: Daniel Czyżewski, Energetyka24


Widzew Łódź - PGE i PGE Narodowy zapraszają na Święto Piłki Nożnej - Aktualności\n10 października - podczas Święta Piłki Nożnej - wybitny polski trener piłki nożnej Kazimierz Górski zostanie oficjalnym patronem PGE Narodowego. Osoby, które w tym dniu odwiedzą arenę, będą miały okazję zobaczyć m.in. mecz pokazowy rozegrany przez kadrowiczów Jerzego Engela oraz polskich parlamentarzystów. Na wydarzenie zaprasza PGE Polska Grupa Energetyczna i operator stadionu PGE Narodowy.\nW dniu piłkarskiego święta na gości PGE Narodowego będą czekały sportowe atrakcje w strefach zorganizowanych przez Polski Związek Piłki Nożnej, PGE Polską Grupę Energetyczną oraz operatora PGE Narodowego. Dodatkową atrakcją będzie możliwość zobaczenia wybranych części stadionu. Wszystkie atrakcje w tym dniu będą udostępnione bezpłatnie, ale aby wejść na teren areny, trzeba będzie pobrać darmową wejściówkę. Ich dystrybucja rozpoczęła się 7 października o godz. 12:00 na stronie www.swietopilkinoznej.pl.\n- W 2014 roku przed stadionem pojawił się pomnik, który przypomina wchodzącym na PGE Narodowy o niesłychanej historii Kazimierza Górskiego. Z kolei w tym roku świętujemy setną rocznicę urodzin trenera. Dlatego też wspólnie ze sponsorem tytularnym areny - PGE Polską Grupą Energetyczną, postanowiliśmy na stałe połączyć stadion z legendą polskiej piłki nożnej. Upamiętniając w ten sposób Kazimierza Górskiego podejmujemy wyzwanie popularyzowania etosu, który reprezentował zarówno na boisku, jak i w życiu prywatnym - mówi Włodzimierz Dola, prezes zarządu operatora PGE Narodowego.\nKazimierz Górski urodził się 2 marca 1921 roku we Lwowie i to właśnie tam rozpoczął swoją przygodę z piłką nożną. W 1952 roku ukończył kurs trenerski w krakowskiej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego, by po zakończeniu swojej kariery zawodniczej zająć się pracą szkoleniową. Trenerem pierwszej reprezentacji polski został w 1971 roku. Drużyna pod skrzydłami Górskiego rozegrała w latach 1971-1976, 73 oficjalne mecze, w tym 45 zwycięskich.\n- PGE Narodowy to stadion, który dostarcza nam wszystkim niezwykłych emocji. To właśnie tutaj nasza narodowa reprezentacja odnosi zwycięstwa, dając nam powody do dumy. Od teraz tym sukcesom będzie patronował również Kazimierz Górski. W ten symboliczny sposób chcemy docenić jego zasługi dla polskiego sportu i raz jeszcze przypomnieć jego historię, która może być wzorem do naśladowania nie tylko dla miłośników piłki nożnej - mówi Wojciech Dąbrowski, prezes zarządu PGE Polskiej Grupy Energetycznej.\nPodczas Święta Piłki Nożnej na odwiedzających czekać będzie wiele sportowych atrakcji. Na murawie stadionu, na której dzień wcześniej biało-czerwoni spotkają się z San Marino, rozegrany zostanie turniej piłki nożnej pomiędzy drużynami dziecięcych szkółek piłkarskich PGE (weźmie w nim udział również jedna z drużyn Akademii Widzewa, której sponsorem jest PGE). Następnie w meczu pokazowym wystąpią reprezentacje kadrowiczów Jerzego Engela oraz przedstawiciele parlamentu. Wcześniej w biznes klubie stadionu będzie można m.in. odkryć Teqball - nową, zaledwie kilkuletnią dyscyplinę sportową, spotkać Bielika - maskotkę reprezentacji Polski oraz wziąć udział w warsztatach i animacjach w strefie zabaw sportowych dla najmłodszych.


Wsparcie dla pomysłowych przedsiębiorców | Wiadomosci.Olsztyn.pl\n- 28/03/17 13:44\nDziś, 28 marca rozpoczął się konkurs na wsparcie przedsiębiorczości poprzez nowoczesne usługi instytucji otoczenia biznesu. To pierwszy taki konkurs w Regionalnym Programie Operacyjnym na lata 2014-2020 na Warmii i Mazurach. Do podziału jest blisko 20 mln zł.\n– Kilkaset milionów euro trafi na dofinansowanie przedsięwzięć gospodarczych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 – mówi marszałek Gustaw Marek Brzezin. – Premiowane będą przede wszystkim innowacyjne pomysły i wdrażanie nowoczesnych technologii przez przedsiębiorców. Dlatego w tym programie zabezpieczyliśmy też środki na nowoczesne wsparcie sektora regionalnej gospodarki.\nPoprzedni artykuł Potrącenie nastoletniego rowerzysty na ul. Bałtyckiej\nNastępny artykuł Niemowlę zatrzaśnięte w samochodzie. Interweniowali policjanci i ślusarz


Oskarżeni. Wygnani. Złamani. | League of Legends PL - newsy, poradniki, artykuły i tier listy\nOskarżeni. Wygnani. Złamani.\nPosted by John_Creaven on 23 kwietnia 2018 in Newsy\nPług przecinał wierzchnią warstwę stwardniałej gleby, wystawiając ją na wiosenne powietrze. Riven kroczyła po niewielkim polu w ślad za ciągniętym przez woła pługiem. Jej uwaga była podzielona między kierowaniem zwierzęciem a obcymi słowami, które powtarzała pod nosem.\n— Emai. Fair. Svasa. Anar.\nKażdy krok wypełniał powietrze zapachem świeżo przebudzonej ziemi. Riven zacisnęła dłonie na uchwycie. W ciągu ostatnich dni pojawiły się na nich odciski, przywołujące wspomnienia.\nRiven przygryzła wargę, otrząsając się i kontynuując pracę. — Matka. Ojciec. Siostra. Brat.\nWychudzony wół strzygł uszami, a pług rozrzucał grudy ziemi i małe kamyki. Uderzyły w Riven, ale nie zwróciła na nie uwagi. Miała na sobie szorstką, tkaną koszulę, której ubrudzone ziemią rękawy podwinęła wysoko. Spodnie z tego samego materiału kolorem przypominały glebę. Ich nogawki byłyby teraz za krótkie na mężczyznę, na którego zostały uszyte, ale jej obcierały się o kostki i górną część prostych, zabłoconych butów.\n— Emai. Fair. Svasa. Anar— Riven kontynuowała mantrę, zapamiętując jej słowa. — Erzai, syn. Dyeda…\nNie zwalniając odgarnęła rękawem kosmyk przepoconych włosów, który opadł jej na oczy. Była solidnie umięśniona i z łatwością kierowała pługiem jedną ręką. Rolnik udał się do domu, aby przynieść wodę i jedzenie. Staruszek powiedział, że może zrobić sobie przerwę i zaczekać w cieniu pobliskiego lasu, ale Riven nalegała, żeby dokończyć robotę.\nPodmuch wiatru dotknął jej wilgotnego od potu karku. Dziewczyna się rozejrzała. Imperium Noxusu próbowało podporządkować sobie Ionię. Gdy Ionia nie uległa, Noxus próbował ją złamać. Pogrążona w medytacji Riven dalej podążała za pługiem. Mimo całej potęgi imperium, wiosna i tak miała nadejść w tym kraju. Minął ponad rok, od kiedy wyparto siły Noxusu, a przez ponury, błotnisty krajobraz zaczęła przebijać się zieleń. Nawet w powietrzu dało się wyczuć coś nowego. Nadzieję. Riven westchnęła, gdy ostro obcięte włosy otarły jej się o podbródek.\n— Dyeda, córka — ponownie zaczęła powtarzać, pełna determinacji. Chwyciła drewniane rączki pługa obiema rękami. — Emai. Fair.\n— Powinno być „fa-ir” — dobiegł głos z mrocznego lasu.\nRiven zatrzymała się gwałtownie. Chudy wół stanął jak wryty, pociągnięty lejcami, w wyniku czego rączki pługu mocno szarpnęły. Narzędzie uderzyło w stwardniałą ziemię i wydało metaliczne brzęknięcie, jakby duży kamień trafił w lemiesz.\nTo nie był głos staruszka.\nRiven próbowała się uspokoić, powoli wypuszczając powietrze przez usta. Słyszała tylko jeden głos, ale osobników mogło być więcej. Zmagała się z latami treningu, które nakazywały jej przyjęcie postawy obronnej. Zamiast tego znieruchomiała i zwróciła się w stronę pługa oraz stojącej przed nią bestii. Riven czuła się zbyt lekko. Mocno złapała drewniane rączki pługa. Była przyzwyczajana do ciężaru, który sprawiał, że twardo stąpała po ziemi. Zamiast tego miała przyczepiony do pasa niewielki nóż, który ledwo wyczuwała. Krótkie, zakrzywione ostrze nadawało się do obierania jabłek i ścinania chwastów, ale to tyle.\n— Słowo wymawia się „fa-ir”.\nMówca pojawił się na brzegu pola w miejscu, w którym stykało się z sosnami.\n— W środku jest przerwa — powiedział mężczyzna, robiąc krok naprzód. Ciemne włosy miał zaczesane do tyłu, a tkany płaszcz opinał jego ramiona. Riven zauważyła, że nie zasłaniał metalowego naramiennika na lewym ramieniu ani obnażonego miecza u boku. Był wojownikiem, ale nie służył żadnemu rodowi ani okręgowi. Był wędrowcem.\nUznała go za niebezpiecznego.\n— „Fa-ir” — powtórzył.\nRiven nie odezwała się. Nie ze względu na brak słów, lecz na akcent, który bez wątpienia by zdradziły. Obeszła pług, odgradzając się nim od nieznajomego. Założyła kosmyk włosów za ucho i schyliła się ku lemieszowi, udając, że przygląda się kamieniowi, w który uderzył. Ostrze służyło do przebijania się przez glebę i glinę, ale w razie czego mogło być skuteczniejsze od noża. Rano obserwowała, jak staruszek je mocował, i wiedziała, jak je zwolnić.\n— Nie widziałem cię w wiosce, gdy byłem w niej po raz ostatni, ale to było dawno temu — powiedział mężczyzna. Beznamiętna szorstkość jego głosu zdradzała, że większą część życia spędził w drodze.\nRozbrzmiewające ciągle odgłosy insektów stały się głośniejsze, gdy Riven nie wypełniła panującej ciszy.\n— Podobno sędziowie zostali wezwani, aby zapoznać się z nowymi dowodami w sprawie śmierci Starszego Soumy — kontynuował mężczyzna.\nRiven zignorowała go i poklepała cierpliwego woła. Przebiegła palcami po skórzanych paskach z wprawą kogoś, kto znał się na uprzężach koni i zwierząt gospodarskich, jednocześnie odpędzając komara od wielkich, ciemnych oczu woła.\n— Ale skoro jesteś tu od niedawna, możesz wiedzieć niedużo na temat morderstwa.\nSpojrzała w górę, napotykając wzrok nieznajomego. Między nimi stało niewinne zwierzę. Na nosie mężczyzny znajdowała się duża blizna. Riven zastanawiała się, czy osoba, która ją zrobiła, wciąż żyje. Oczy nieznajomego spoglądały twardo, ale kryła się w nich ciekawość. Riven poczuła drżenie ziemi przez podeszwy butów. Usłyszała odgłos przypominający grom, ale na niebie nie było żadnych chmur.\n— Ktoś się zbliża — rzekł mężczyzna z uśmiechem.\nRiven spojrzała na wzgórze, które prowadziło do chaty staruszka. Sześciu uzbrojonych jeźdźców pokonało górski grzbiet i wprowadziło wierzchowce na niewielkie pole.\n— To ona — powiedział jeden z nich. Mówił z silnym akcentem. Riven starała się zrozumieć niuanse języka, którego próbowała się nauczyć.\n— Ale… jest sama? — zapytał kolejny, przyglądając się mrocznemu lasowi.\nDrobny podmuch wiatru owiał pług i Riven, kierując się ku mrokowi lasu. Riven spojrzała w miejsce, w którym stał nieznajomy, ale nie było po nim śladu, a zbliżający się jeźdźcy nie dali jej czasu na rozejrzenie się.\n— Może to duch — roześmiał się dowódca. — Ktoś, kogo zabiła, powrócił, by się zemścić.\nJeźdźcy popędzili konie do kłusa, otaczając Riven i niszcząc bruzdy, które wykopała dziś rano. Dowódca wiózł za siodłem coś owiniętego w płótno. Oczy Riven podążały za tym koniem, gdy wszystkie krążyły wokół niej, a ich kopyta zamieniały miękką glebę w zimną, twardą ziemię.\nPo raz ostatni spojrzała na ostrze pługa. Dwóch jeźdźców miało kusze. Zginęłaby, zanim dotarłaby choćby do jednego. Jej palce pragnęły dotknąć potencjalnej broni, ale umysł bronił się przed tym z całej siły.\nMięśnie napięły się błyskawicznie. Ciało wyszkolone do walki nie chciało się poddać. Krew ogłuszająco uderzyła jej do głowy i zaczęła dudnić w uszach. — Zginiesz — usłyszała — ale oni także.\nPalce Riven skierowały się ku ostrzu pługa.\n— Zostawcie ją! — donośny głos żony rolnika, wyrobiony od nawoływania zbłąkanych krów, przerwał samodestrukcyjne zapędy Riven. — Asa, szybko. Musisz coś zrobić.\nJeźdźcy przestali krążyć wokół Riven, gdy rolnik wraz z żoną wspinali się na wzgórze. Riven przygryzła wewnętrzną część policzka. Ostry ból sprowadził ją na ziemię, tłumiąc chęć walki. Nie przeleje ioniańskiej krwi na tym polu.\n— Mówiłem, żebyście zostali w domu, dopóki nie skończymy — powiedział dowódca.\nStaruszek imieniem Asa kuśtykał na nierównej ziemi. — Nie zrobiła nic złego. To ja to przyniosłem — powiedział, wskazując na owinięty pakunek. — Ja za to odpowiem.\n— Mistrzu Konte. O-fa — powiedział dowódca. Protekcjonalny uśmiech zagościł w kącikach jego wąskich ust. — Wiesz, kim ona jest. Popełniła wiele zbrodni. Gdyby to zależało ode mnie, już dawno straciłaby głowę — spojrzał na Riven i skrzywił się ze złości. — Przykro mi, staruszku, możesz powiedzieć swoje podczas przesłuchania.\nGdy dowódca przemawiał, stopy Riven zapadły się w miękką glebę, chwilowo ją unieruchamiając. Uczucie zapadania się przytłoczyło ją. Serce zaczęło bić jak szalone, a strużka zimnego potu spłynęła jej po plecach, gdy próbowała się wyrwać. Jej myśli powróciły do innych czasów i innego pola. Na nim konie prychały, a ich kopyta deptały przesiąkniętą krwią ziemię.\nRiven zamknęła oczy, zanim przytłoczyły ją straszliwe wspomnienia. Wzięła głęboki oddech. — Tę ziemię zraszają wiosenne deszcze, a nie krew zmarłych — powiedziała sobie. — Gdy otworzę oczy, będą tu tylko żywi.\nGdy otworzyła oczy, pole było zwykłym, świeżo zaoranym polem, a nie masowym grobem. Dowódca zsiadł z konia i podszedł do niej. W ręku trzymał kajdany wykonane z ioniańskiego metalu, znacznie piękniejsze niż cokolwiek, co pętałoby przestępcę w jej ojczyźnie.\n— Nie uciekniesz przed przeszłością, noxiańska żmijo — powiedział triumfalnie dowódca.\nRiven przeniosła wzrok z ostrza pługu na parę staruszków. Ich twarze przepełniało już dość bólu. Nie przysporzy im go więcej. Nie może. Riven wryła sobie ich obraz w pamięć, tulących się do siebie i podtrzymujących nawzajem. Była to próba buntu, chociaż wiedzieli, że i tak zostanie zabrana. Gdy staruszek otarł mokry policzek rękawem, musiała się odwrócić.\nRiven wystawiła ręce w kierunku dowódcy jeźdźców. Przyglądała mu się chłodnym wzrokiem, gdy zadowolony z siebie zakładał jej kajdany.\n— Nie martw się, dyeda — krzyknęła żona farmera. Jej głos przepełniała nadzieja. Za dużo. Za dużo nadziei. Wiatr unosił ze sobą słowa oraz zapach świeżej ziemi, nawet gdy Riven oddalała się coraz bardziej. — Dyeda — szeptał. — Powiemy im, kim jesteś.\n— Dyeda — odszepnęła Riven. — Córka.\nPrzez dwa dni po tym, jak dziewczyna się poddała, Shava Konte nie miała dużo do robienia, poza powolnym poprawianiem stratowanych grządek i obsiewaniem pola. Było to znacznie łatwiejsze dzięki ciężkiej pracy dziewczyny, jednakże gdyby żyli ich synowie, ona i Asa wcale nie musieliby tego robić.\nPrzewidując, że pokonanie w zimny poranek drogi do miasta, w którym odbywał się sąd, potrwa długo, staruszkowie wyruszyli jeszcze przed świtem. Chcieli dotrzeć na czas do budynku rady.\n— Wiedzą, że jest Noxianką.\n— Za bardzo się martwisz — rzekła Shava, podkreślając wypowiedź cmoknięciem językiem. Zdając sobie sprawę, że jej ton bardziej nadawał się do uspokajania kur niż męża, uśmiechnęła się do niego.\n— Noxianka. Tylko to im wystarczy, by ją skazać — Asa wymamrotał to w ręcznie zrobiony szal owinięty wokół szyi.\nShava, która większość życia spędziła na zaganianiu upartych zwierząt do zagrody rzeźnika, zatrzymała się i spojrzała na męża.\n— Nie znają jej tak dobrze jak my — powiedziała, wbijając palec w jego pierś, pozbywając się nagromadzonej złości. — Dlatego właśnie masz przemawiać w jej obronie, stary capie.\nAsa znał swoją żonę i wiedział, że ciągnięcie sprzeczki nie sprawi, że zmieni zdanie. Skinął głową na zgodę. Shava odchrząknęła głośno i ruszyła drogą, wędrując w ciszy ku centrum miasta. Budynek rady zaczynał się wypełniać. Widząc gromadzący się tłum, pospieszyła między ławkami, chcąc zająć miejsce z przodu… potykając się po drodze o nogę śpiącego mężczyzny.\nGdy starsza kobieta padała na ziemię z cichym krzykiem, śpiący mężczyzna jęknął. Błyskawicznie wystawił rękę do przodu, mocno chwytając kobietę, zanim uderzyła o kamienną posadzkę.\n— Musisz uważać, O-ma — szepnął nieznajomy z szacunkiem. W jego oddechu dało się wyczuć alkohol, ale wyraźnie wymawiał słowa. Cofnął rękę, gdy tylko kobieta stanęła na nogi.\nStaruszka spojrzała z góry na swojego niespodziewanego zbawcę i zmrużyła oczy. Pod jej spojrzeniem mężczyzna wycofał się głębiej w cień płaszcza przykrywającego jego ramiona oraz twarz. Blizna na nosie zniknęła w mroku.\n— Budynek rady to nie miejsce na dochodzenie do siebie po nocy hulanki, młody człowieku — Shava poprawiła ubranie, a na jej twarzy malowała się wyraźna pogarda. — Dziś będzie ważyć się życie kobiety. Wynoś się, zanim sam zostaniesz zmuszony do wyznania swych niecnych postępków.\n— Shava — staruszek dogonił żonę i położył jej dłoń na ramieniu. — Musisz się pohamować, jeśli mamy dziś zaofiarować swoją pomoc. Nie chciał ci nic zrobić. Daj mu spokój.\nZakapturzony nieznajomy wykonał dłonią pokojowy gest, ale nie ujawnił twarzy. — Trafiasz w samo sedno O-ma — rzekł, a w jego głosie dało się wyczuć rozbawienie.\nShava ruszyła dalej, nie ukrywając swojego oburzenia. Mijając mężczyznę staruszek uchylił kapelusza.\n— Nie osądzaj jej za szybko, młodzieńcze. Martwi się, że skażą niewinną osobę, zanim przedstawione zostaną wszystkie fakty.\nZakapturzony mężczyzna chrząknął potwierdzająco, gdy staruszek się oddalał. — W tym jesteśmy zgodni, O-fa.\nStaruszek obejrzał się, słysząc te słowa. Siedzenie było puste. Po mężczyźnie pozostał tylko podmuch wiatru, który poruszył szaty pogrążonej w rozmowie pobliskiej pary. Zakapturzony nieznajomy już znikał w odległym, zacienionym kącie budynku rady.\nShava usiadła na samym przodzie tłumu. Gładka powierzchnia ławki powinna być komfortowa — pracowali nad nią tkacze drewna, aby zagwarantować idealną równowagę i wygodę — ale staruszka nie mogła zająć odpowiedniej pozycji. Spojrzała na męża, który cierpliwie siedział na skrzypiącym stołku, czekając na wezwanie. Koło Asy stał strażnik, dłubiący w zębach kawałkiem drewna. Staruszka rozpoznała w nim Melkera, dowódcę konnych, którzy przyjechali po Riven. Spojrzała na niego gniewnie, ale on nie zwrócił na to uwagi. Wpatrywał się w drzwi w tylnej części sali. Gdy otworzyły się i zamknęły za trzema osobami ubranymi w ciemne szaty, wyprostował się i wyrzucił trzymany w ustach kawałek drewna.\nSędziowie, których gładkie szaty ułożyły się za nimi, gdy zajęli miejsce przy głównym stole, spojrzeli na zgromadzony tłum. Panujący w sali hałas ustąpił miejsca ciszy. Spośród trójki sędziów wstała szczupła kobieta o haczykowatym nosie.\n— Sąd został wezwany, aby zapoznać się z nowymi dowodami w sprawie śmierci Starszego Soumy.\nZe środka grupy zgromadzonych ludzi zaczęły rozlegać się narastające szepty. Niektórzy słyszeli o nowych faktach, o których mówiła sędzia, a inni przybyli, gdyż dobiegła ich plotka, że pośród nich przebywa ktoś z Noxusu. Jednakże plotki nie wpłynęły na to, co wszyscy wiedzieli: śmierć Starszego Soumy nie była zagadką. Technika wiatru, magia, która przepełniała jego salę medytacji, była jedynym niezbędnym dowodem. Tylko jedna osoba poza Soumą potrafiła z niej skorzystać.\nNiezaleczona rana znowu się otworzyła. Wszyscy w tłumie zaczęli odczuwać związany z tym, wspólny ból. Krzyczeli, że gdyby Starszy nie został zamordowany, wioska nie poniosłaby tak ciężkich strat. Wkrótce po jego śmierci noxiański korpus wojenny dokonał masakry na drodze do Navori. W starciu z Noxianami poległo wielu ludzi. Starciu, którego równowaga została zachwiana przez śmierć Soumy. Co gorsze, mieszkańcy wioski obwiniali o nią jednego ze swoich.\nZ tłumu rozległ się wyraźny głos.\n— Wiemy, kto zamordował Starszego Soumę — rzekła Shava przez spierzchnięte usta. — To ten zdrajca, Yasuo.\nLudzie w tłumie skinęli zgodnie i wyrazili aprobatę.\n— Kto znał technikę wiatru Starszego Soumy? Yasuo! — dodała Shava. — A Yone nie powrócił z pościgu za swym podłym bratem. Pewnie za to także odpowiada Yasuo.\nTłum podburzył się jeszcze bardziej, tym razem pragnąc jego krwi. Shava ponownie usiadła na ławce, zadowolona, że znowu obwiniano odpowiednią osobę.\nSędzia o haczykowatym nosie wywodziła się z rodu tkaczy drewna, słynących z tego, że potrafią wygładzić nawet najgorsze sęki. Uniosła idealnie okrągłą kulę wykonaną z drewna kasztanowca i z dużą siłą uderzyła nią o ciemną powierzchnię stołu. Odgłos uderzenia natychmiast uciszył tłum i w sali zapanował porządek.\n— Sąd pragnie poznać fakty związane ze śmiercią Starszego Soumy — rzekła sędzia. — Czy chce pani stanąć na drodze prawdy, pani…?\nStaruszka spojrzała na męża i poczuła ciepło napływające do swych policzków. — Konte. Shava Konte — powiedziała mniej zuchwale. Skłoniła głowę. Staruszek siedzący na stołku przyglądał się jej i otarł kroplę potu ze swej łysiejącej głowy.\n— Jak mówiłam, chcemy zapoznać się z nowymi dowodami — rzekła sędzia, przyglądając się tłumowi w poszukiwaniu kolejnych sęków do wygładzenia, a następnie skinęła w stronę strażnika, Melkera. — Wprowadzić ją.


Hutschenreuther miniatura porcelanowa figurka kolekcjonerska - aniołek - Dom vintage - DecoBazaar\n> Hutschenreuther miniatura porcelanowa figurka kolekcjonerska - aniołek (nr 6670333)\nPorcelanowa miniaturowa figurka kolekcjonerska miniatura . Aniołek - fakturowy, pastelowy, w wykończeniu satynowo - matowym . Ręcznie malowany , sygnowany . Hutschenreuther. Szerokość 3 x 2,5 podstawa około 2 x 2 wysokość 4,5 cm . Stan zachowania bardzo dobry . Nadaje się na prezent oryginalny , wyjątkowy .\nTAGI: #aniołek porcelanowy, #biskwitowa ręcznie malowana, #hutschenreuther kolekcja, #kolekcjonerska miniatura


Prezent : Pomysł na prezent | iperfumy.pl\npromocje na prezenty\nPrezenty powyzej 200 zł\nPropozycje pachnących prezentów\nPodaruj swoim bliskim produkty do pielęgnacji urody albo luksusowy zapach! Odpowiednio dobranymi perfumami lub dobrej jakości kosmetykami sprawisz radość całej rodzinie, kolegom lub swojej drugiej połówce. Zainspiruj się naszymi propozycjami prezentów, które będą na pewno trafione.\nW naszej bogatej ofercie prezentów pod choinę znajdziesz coś dla każdego. Oferujemy wspaniałe prezenty dla kobiet: cudowne perfumy, oryginalne zestawy prezentowe z kosmetykami lub produktami do makijażu, a także luksusowe prezenty dla wymagających.\nIdeal Body 1\nOdżywienie i nawilżenie 2\nRozjaśnianie i witalność 1\nZmarszczki i linie mimiczne 1\nVichy Ideal Bodybalsam do ciała\nVichy Neovadiol Rose Platiniumkrem na dzień rozjaśniający i ujędrniający do skóry dojrzałej\nVichy Homme Deodorantantyperspirant roll-on nieperfumowane\n100 ml za jedyne 58,30 zł


71. rocznica śmierci Hersza Berlińskiego - Żydowski Instytut Historyczny\n29 września 1944 r., w trakcie powstania warszawskiego w walkach na Żoliborzu zginął Hersz Berliński, członek sztabu ŻOB.\nUrodził się w 1908 r. w biednej rodzinie włókniarza na łódzkich Bałutach. Kiedy po I wojnie światowej jego ojciec bardzo się wzbogacił ich drogi rozeszły się. Hersz wyprowadził się z domu i zdarzało się, że organizował strajki w fabryczce należącej do ojca.\nW 1923 roku Berliński wstąpił do organizacji Cukunft, a rok później przeszedł do Poalej Syjon-Lewicy. Działał w organizacjach młodzieżowych i związkowych. Po wybuchu wojny opuścił Łódź i uciekł na tereny Rzeczpospolitej okupowane przez Związek Sowiecki. Po dotarciu do Warszawy zaangażował się działalność konspiracyjną. Współtworzył podziemną organizację Borochow Jugent. Zdecydowanie opowiadał się za podjęciem zbrojnego oporu i wyprowadzenia ludzi z gett do lasu, gdzie mieliby tworzyć oddziały partyzanckie.\nW getcie Hersz Berliński pracował w szopie Landaua. W sztabie Żydowskiej Organizacji Bojowej reprezentował Poalej Syjon-Lewicę i podczas powstania w getcie dowodził oddziałem składającym się z jej członków. Jego grupa walczyła pod komendą Marka Edelmana na terenie szopu szczotkarzy.\n10 maja 1943 roku wyszedł kanałami z getta i przez Łomianki dostał się do lasów wyszkowskich. Był członkiem oddziału partyzanckiego składającego się z bojowców ŻOB-u. Po kilku tygodniach wrócił do Warszawy i ukrywał się po „aryjskiej stronie”. W tym czasie spisał w języku jidysz swe wspomnienia (wyd. w języku oryginału Draj. Pola Ester, Hersz Berliński. Elijahu Erlich [Troje. Pola Ester, Hersz Berliński. Elijahu Erlich, 1966], oraz w języku hebrajskim – Zichronot [Pamiętniki], opublikowane w „Jalkut Moreszet”, 1964).\nBrał udział w powstaniu warszawskim walcząc w oddziale ŻOB-u. W 1945 roku został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.


Policjanci obchodzili swoje święto - Wrota Podlasia\nRynek Kościuszki opanowali dziś mundurowi. Występem orkiestry reprezentacyjnej, musztrą paradną i przede wszystkim wręczeniem odznaczeń uczczono w Białymstoku 91. Święto Policji.\nPonad 1100 podlaskich policjantów zostało wyróżnionych aktami mianującymi na wyższe stopnie i odznaczeniami policyjnymi. Kilkudziesięciu mundurowym przyznano medale za długoletnią służbę, krzyże zasługi i odznaki. Swoje uznanie i szacunkek dla ich pracy wyrazili przedstawiciele władz regionu, w tym marszałek Jarosław Dworzański:\n- W imieniu całej społeczności samorządowej naszego województwa chciałbym złożyć gratulacje i serdeczne podziękowania za to, co zrobiliście dotychczas - za ofiarną, rzetelną służbę.\nŚwięto policji było okazją do podziękowań i gratulacji, ale też podsumowań i refleksji nad potrzebami dzisiejszych policjantów, by mogli jeszcze niezawodniej wykonywać swoje obowiązki. Z ust każdego przemawiającego padały słowa uznania i wdzięczności - za trud włożony w codzienną pracę, poświęcenie i oddanie ojczyźnie.\nPodkreślony został profesjonalizm podlaskich funkcjonariuszy - doceniono otwartość na nowe możliwości techniczne, chęć współpracy z innymi służbami i inspekcjami na terenie województwa. W konsekwencji takiej postawy skuteczność działań naszych mundurowych jest jedną z najwyższych w kraju.\nW uroczystości - oprócz licznie zgromadznych funkcjonariuszy - udział wzięli m.in. posłowie na Sejm RP: Józef Klim, Mariusz Kamiński, Jarosław Zieliński, Bogdan Paszkowski, przedstawiciele konsulatów oraz reprezentanci władz adminictracji rządowej i samorządowej.\nŚwięto policji obchodzone jest 24 lipca - tego dnia w 1919 roku Sejm przyjął ustawę o Policji Państwowej. Jest to największa służba mundurowa w kraju. Obecnie służy w niej ok. 100 tys. funkcjonariuszy i pracowników cywilnych.


Wikipedia:Skarbnica Wikipedii/Słownik geograficzny Królestwa Polskiego/Knia – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWikipedia:Skarbnica Wikipedii/Słownik geograficzny Królestwa Polskiego/Knia\nKnia, Knib, KnicEdytuj\nstrona 192 tomu IV (roku 1883) Kniaczewo, Kniahinicze\nOsobna strona: Kniahinin.\nOsobny artykuł: Kniahininek.\nstrona 91 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniahininka\nstrona 192 tomu IV (roku 1883) Kniaska Góra\nstrona 92 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniaska Słobódka\nstrona 192 tomu IV (roku 1883) Kniastorowo, Kniastwo, Kniatek\nOsobny artykuł: Kniatowa.\nstrona 92 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniawdyszki\nOsobna strona: Kniaź.\nstrona 193 tomu IV (roku 1883) Kniaźdwór\nOsobna strona: Kniazie.\nOsobna strona: Kniaziewo.\nstrona 193 tomu IV (roku 1883) Kniazikowce, Kniazikowszczyzna, Kniaziołuka\nstrona 194 tomu IV (roku 1883) Kniaziopol\nOsobna strona: Kniaziówka.\nstrona 92 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniaziszczewo, Kniazpol\nOsobna strona: Kniaża.\nOsobny artykuł: Kniaża Krynica.\nstrona 194 tomu IV (roku 1883) Kniażaja\nOsobna strona: Kniaże.\nstrona 92 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniażeczki\nstrona 195 tomu IV (roku 1883) Kniaże pole\nstrona 92 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniażestok\nOsobny artykuł: Kniażewicze.\nstrona 92 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniażewodce\nstrona 195 tomu IV (roku 1883) Kniażewo, Kniażewodce, Kniażopol, Kniażowa, Kniażowski młyn, Kniażowskie\nOsobny artykuł: Kniażpol.\nstrona 195 tomu IV (roku 1883) Kniażsioło, Kniażyca\nOsobna strona: Kniażyce.\nOsobna strona: Kniażycze.\nOsobna strona: Kniażyki.\nstrona 196 tomu IV (roku 1883) Kniażyn, Kniażyń\nstrona 93 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniażyna, Kniażyno\nstrona 196 tomu IV (roku 1883) Knibawa\nstrona 93 tomu XV_cz.2 (r. 1902) Kniburyszki, Knichowce\nstrona 196 tomu IV (roku 1883) Knicie, Knicin\nOstatnio edytowano 29 maj 2019 o 12:16


amu-am: Tort oreo\nW tym tygodniu moja siostra ma urodziny i to natchnęło mnie do podzielenia się z Wami pomysłem na tort Oreo w mojej wersji. Wprawdzie ona takiego nie dostanie :), ale już jakiś czas temu chciałam podzielić się tym przepisem - tort wygląda obłędnie, a smakuje jeszcze lepiej! Gwarantuję, że przypadnie do gustu nie tylko miłośnikom Oreo, choć tym z pewnością szczególnie!\nWersja szybka (oczywiście można pominąć gotowca i samodzielnie przygotować biszkopt! no i tak - z tą szybkością to kłamstwo!), przyjemna w wykonaniu (choć nieco denerwująca podczas przyklejania kawałków ciasteczek - weźcie to pod uwagę jeśli jesteście nerwusami!), przepiękna w efekcie!\nTort nie jest zbyt słodki - jeśli wolicie typowo słodkie słodycze dodajcie więcej cukru pudru. U nas taka wersja jak poniżej sprawdziła się idealnie - siedzieliśmy nad tortem cały dzień :)\nilość: 1 całkiem duży tort :)\n* kakaowe spody biszkoptowe\n* 2 serki mascarpone (minimum dwa po 350 gram)\n* duża śmietanka do ubijania (minimum 500 ml)\n* 2 opakowania ciastek oreo\n* 3 łyżki ciemnego kakao\n* słoik drylowanych wiśni\n* pół szklaneczki tequilli\n* kawa rozpuszczalna\nPrzygotowanie: około 3 godzin + przygotowanie wiśni\nWiśnie odlewamy z zalewy - zalewamy tequillą. Jeśli macie i chcecie - możecie tequillę pomieszać z wiśniówką. Odstawiamy do lodówki minimum na dobę, aby owoce zdążyły nasiąknąć alkoholem\nSerek mascarpone i śmietankę chłodzimy przynajmniej przez kilka godzin. Przekładamy serek do wysokiego naczynia, wlewamy śmietanę i całość ubijamy mikserem kilka minut na masę (nie musicie się martwić - masy nie da się przebić). Dodajemy cukier puder i dzielimy masę na dwie części. Do jednej z nich dodajemy kakao i dokładnie mieszamy.\nBiszkopty delikatnie rozdzielamy, jeden ze spodów układamy na talerzu lub na paterze. Smarujemy go ciemną warstwą i całą pokrywamy wiśniamy, układając je ciasno jedna obok drugiej. Przykrywamy drugim biszkoptem - ten smarujemy warstwą jasną i całą dokładnie oprószamy kawą rozpuszczalną. Przykrywamy ostatnim biszkoptem. Pokrywamy wierzch i boki jasnym kremem\nCiastka Oreo kruszymy na drobne kawałki (ja przygotowałam je sobie dzień wcześniej, zostawiając jedno ciastko w całości). Posypujemy tort okruszkamy, delikatnie przyklepując je dłonią tak, aby przykleiły się do kremu - zarówno na górze tortu, jak i po bokach. Aby całość ładnie wyglądała niezbędne jest równe posmarowanie brzegów kremem, a następnie systematycznie przyklejanie kawałków ciastek. Całość jest czasochłonna, ale efekt jest tego wart. Ja na środku położyłam ciastko Oreo w całości i ozdobiłam je cukrowymi srebrnymi kuleczkami\nSmacznego i wszystkiego najlepszego! :)\nAutor: *sweet dreadi* o 02:39\nEtykiety: cena: średnie, czas: długie, deser, mascarpone, oreo, tort, urodziny, wiśnie\nJustyna K 23 sierpnia 2016 12:24\nWszystko, co jest z oreo wygląda pysznie i smakuje pysznie :)


Kiedy chodzi o przyrządzenie smakowitego, soczystego indyka, szefowie kuchni nie boją się zerwać z tradycją i stereotypami. W niniejszym artykule korzystne porady szefów kuchni, które warto wziąć pod uwagę podczas przyrządzania indyka.\n1.\tKup świeżego indyka\nMnóstwo gospodyń domowych najczęściej kupuje mrożonego indyka. Nie warto tego robić. Tkanka mięśniowa, której ciągłość jest naruszona przez lód, traci wodę, na skutek czego mięso po przyrządzeniu będzie suche. Jeśli jednak już masz w swojej lodówce mrożonego indyka, to musisz przed gotowaniem dobrze go rozmrozić.\n2.\tKup dwie małe tuszki, zamiast jednej dużej\nSzefowie kuchni przekonują, że nie warto stawiać na dużą tuszkę indyka. Dlaczego? Bo potrzebuje więcej czasu na pieczenie, więc mięso może być suche. Najlepiej przyrządzić 2-3 małe tuszki indyka.\n3.\tMarynowanie indyka\nMarynowanie sprawi, że indyk nabierze smaków i zapachów, a sól i cukier zmiękczą mięso i przenikną w głąb jego włókien, tym samym sprawiając, że mięso zachowa wilgoć. Najlepiej wykorzystywać klasyczną marynatę do indyka: szklanka cukru, szklanka soli, 20 litrów wody i trzydniowe marynowanie. Możesz także spróbować czegoś mniej tradycyjnego, na przykład marynaty śródziemnomorskiej, do której przyrządzenia należy użyć pieprzu w groszku, nasion kopru, czarnego kardamonu.\nMusisz także zadbać o duże naczynie, w którym się zmieści indyk i marynata.\n4.\tSucha marynata\nJeśli nie spodobał ci się przepis na mokrą 20-litrową marynatę, to do marynowania indyka możesz wykorzystać suchą marynatę, która jest niczym innym jak mieszanką suchych przypraw, która po natarciu mięsa tworzy cienką warstwę. Podstawowy składnik takiej marynaty to sól, do której dodajemy suche przyprawy, pieprz, skórkę z cytryny. Ilość poszczególnych przypraw może być zróżnicowana, zależnie od upodobań. Dzięki suchej marynacie na twoim indyku utworzy się apetyczna, chrupiąca skórka.\n5.\tTemperatura pokojowa\nPamiętaj o tym, aby nie wkładać indyka do piekarnika od razu po wyciągnięciu go z lodówki. Musisz pozostawić go na 2-3 godziny w temperaturze pokojowej. Kości ogrzeją się do właściwej temperatury, dzięki czemu podczas smażenia będą utrzymywać ciepło, więc twój indyk będzie doskonale zapieczony.\n6.\tDodatki do indyka gotujemy oddzielnie\nNie warto gotować faszerowanego indyka. Dlaczego? Salmonella. Do nadzienia, którym faszerujemy indyka, podczas gotowania trafia krew i jeśli temperatura wewnątrz pieczonego indyka nie osiągnie 75 stopni Celsjusza, to możesz po jego spożyciu wylądować w szpitalu.\nNawet profesjonalnym szefom kuchni nie zawsze udaje się doprowadzić temperaturę farszu do bezpiecznych 75 stopni Celsjusza, przy tym nie przesuszając mięsa. Nie warto więc ryzykować.\n7.\tPosmaruj indyka masłem\nNiezależnie od tego, na jaką marynatę się zdecydowałaś, suchą czy mokrą, przed przyrządzeniem indyka musisz posmarować go masłem, dzięki czemu uzyska chrupiącą skórkę i się nie przypali.\n8.\tUżywaj termometru do mięsa\nJeśli się zabrałaś do gotowania indyka, musisz się zaopatrzyć w termometr. Warto, co jakiś czas mierzyć temperaturę indyka w różnych jego częściach, dbając o to, by wewnątrz wynosiła 75 stopni.\n9.\tWłaściwe ustawienie temperatury piekarnika\nJeśli poprawnie zamarynowałaś indyka, to nie musisz się martwić o wysokie temperatury, które powodują utratę wilgoci. Indyka można gotować w temperaturze 230 stopni, dzięki czemu szybko się upiecze i będzie miał chrupiącą skórkę.\nPrzed przyrządzeniem mięsa, upewnij się, że twój piekarnik jest idealnie czysty, by resztki tłuszczu nie zaczęły się przypalać i nie zepsuły smaku potrawy.\n10.\tNiech indyk odpocznie\nZanim podasz indyka do stołu, niech przez około 30 minut odpocznie i puści sok. Na przykład znany na całym świecie szkocki szef kuchni Gordon Ramsay odstawia mięso na kilka godzin, by ono odpoczęło. Być może komuś może się wydawać, że to za długo, ale im dłużej mięso postoi, tym będzie miało lepszą teksturę. Gorący sos, który podasz do stołu, przywróci temperaturę mięsu.


4 scenariusze rozwoju Lublina do 2050 roku - Grzegorz Olifirowicz\n4 scenariusze rozwoju Lublina do 2050 roku\nPublished by Grzegorz Olifirowicz on Maj 22\nOstatnio dostałem miłą paczkę z Urzędu Miasta Lublin. Była to publikacja podsumowująca projekt Foresight Lublin 2050 realizowany przez Pracownię Miejską. Celem projektu było opracowanie możliwych scenariuszy rozwoju miasta, właśnie do roku 2050go. Miałem przyjemność dołączyć do zespołu ekspertów opracowujących część zagadnień, a zatem końcowy wygląd tej publikacji, to w jakiejś skromnej, niewielkiej części również i moja zasługa. W tym wpisie postaram się Wam przybliżyć wyniki prac Pracowni. Opowiemyh sobie ogólnie jak może wyglądać Lublin w 2050tym roku.\nNa początku jednak, warto opowiedzieć dwa słowa o metodzie foresightu i roli grona ekspertów w całym procesie. Otóż, metoda zakładała, że na świecie, w ciągu najbliższych 32 lat dojdzie do szeregu zmian, na które raczej nie będziemy mieli wpływu, bo one i tak nastąpią. Możemy jednak te trendy obserwować i nazwać i są to między innymi: rozwój technologii, migracje suburbanistyczne, migracje międzypaństwowe, zwiększenie znaczenia personalizacji, zmiana obyczajowości, itd. Jednocześnie, wśród rzeczy, na które wpływu nie mamy (i których zaistnienia nie możemy przewidzieć), znalazły się takie rzeczy jak: wojna, katastrofy ekologiczne, zmiany myśli politycznej, czy reakcje na trendy – te i podobne elementy nazywano mianem czynników niepewności.\nRolą ekspertów w tym wszystkim było wybranie najważniejszych dla przyszłości Lublina trendów i zwrócenie uwagi na wyróżniające się, istotne czynniki niepewności. W ramach tego, można było oszacowywać zachowanie miasta wobec pewnych „zwrotów akcji” jakie pojawiłyby się na świecie, jak i w samym Lublinie.\nPo ostrych dyskusjach, ciężko wypracowanym kompromisem okazały się być dwie osie myślenia o mieście: Technologia i Przepływy Ludności. Są to bardzo szerokie terminy, bo „technologia” określa rozwój technologiczny na każdym polu i w każdej dziedzinie. Podobnie przepływy ludności dotyczą szeroko pojętej grupy zawierającej wszystkie możliwe podgrupy społeczne, przemieszczające się w każdym możliwym kierunku na poziomie kraju, jak i międzynarodowo.\nSzeroko, wiem, ale Pracownia Miejska wykonała dobrą robotę opierając się na naszych eksperckich wymysłach. Edwin Bendyk, Justyna Król i Agata Kuźmińska stworzyli naprawdę sensowne wizje tego, co się może wydarzyć. Szanse i zagrożenia. Lublin dobry i Lublin zły. A zatem teraz po krótce o wynikach:\nSCENARIUSZ 4: ZAMKNIĘTA BRAMA (Technologia-; Przepływy Ludności-); aka: wygrana Wyznawców Świętego Spokoju\nW skrócie, mieszkańcy nie zaufali technologii. Te wszystkie blockchainy, autonomiczne samochody, sztuczna inteligencja?… Po co to komu? Pewnie nas tylko przez to śledzą! A my – lubelacy wolimy przecież naturę, spokój. Wolimy, żeby było tak, jak było. Dlatego w 2050tym, Lublin jest jednym z niewielu miast, gdzie ciągle ludzie stoją w kolejkach do urzędu. Bo jednak, co pewność, to pewność i lepszy papier, niż email, prawda?\nDodatkowo, niechęć mieszkańców do technologii spowodowała, że coraz mniej nowoczesnych firm zaczęło się tu pojawiać. Skutkowało to z jednej strony drenażem umysłów, z drugiej coraz mniej atrakcyjną ofertą uniwersytecką. Lublin przestał być dla ludzi ze wschodu „Bramą na Zachód”. O nie. Brama została zamknięta.\nSCENARIUSZ 3: ANALOGOWA RÓŻNORODNOŚĆ (Technologia-; Przepływy Ludności+); aka: Podobno Mnisi Tybetańscy…\nLublinianie przyszłości nie zaufali technologii. Odrzucili ją w możliwie każdej dziedzinie życia, ograniczając do niezbędnego minimum. Jednocześnie, zachowali dbałość o otwartość społeczeństwa i atrakcje kulturowe. Skutkowało to tym, że Lublin jest taką analogową wyspą w cyfrowej Polsce i tak jak do dzisiejszego Tybetu, czy Laosu przyjeżdżają tu głównie turyści, chcący odpocząć i odnaleźć siebie na nowo. Czasem zostają tydzień. Czasem miesiąc. A czasem nawet kilka lat. Potem zazwyczaj uciekają dalej, a na ich miejscu pojawiają się nowi.\nMieszkańcy dyskutują o swojej przynależności. Tak bardzo odstają od reszty kraju, że częściej mówią o sobie jako o Lubelakach, niż Polakach. To ciekawe zjawisko.\nPoza tym, Lublin jest zielony i dobrze zurbanizowany. Dbałość o miasto i ogół społeczeństwa jest większy, niż korzyści prywatne, czy biznesowe. Co za tym idzie, w przyszłości w Lublinie nie boimy się kwaśnych deszczy, czy nawet smogu(!). Mamy taki nasz mały Tybet 🙂\nSCENARIUSZ 2: CYFROWY SENIOR (Technologia+; Przepływy Ludności-); aka: Modyfikowany Węgiel\nPrzez 32 lata Lublin się radykalizował. Przestało nam się podobać, że przybywają do nas obcokrajowcy. Coraz liczniejsze grupy ksenofobiczne skutecznie wyprowadziły „niepolaków” z miasta. Już nie będą zabierać nam pracy! A co!\nMłodzi po studiach dalej jeździli robić karierę do Warszawy.\nJednocześnie, miasto zaczęło dbać o seniorów. Wdrożono technologię, której używa się głównie do poprawy jakości bytu i dbania o seniora. Skutkiem tego jest dominacja ofert pracy o charakterze opiekuńczym i zdrowotnym na tle działających często i gęsto Klubów Seniora. Starsze osoby są aktywne, mają się dobrze i realizują się w Lublinie. W swoich dzielnicach.\nBo po tym jak miasto się wyludniło, wiele budynków zwyczajnie zarosło. Przykryła je zieleń, może i miła dla oka, ale człowieku… Lepiej się tam nie zbliżaj. W gęstwinie działają gangi i generalnie, poza osiedlami dla bogatych rodzin, reszta miasta jest zwyczajnie „no go zone”.\nMimo to, więcej zieleni to również zdrowsze powietrze i da się dłużej żyć, więc hej! Może nie jest tak źle?\nSCENARIUSZ 1: OTWARTY UMYSŁ (Technologia+; Przepływy Ludności+); aka: Tommorowland\nLublin w 2050tym jest tym miejscem, gdzie chcesz żyć. Technologia została ujęta otwartymi ramionami, szczególnie w transporcie i urbanizacji. Jeździmy elektrycznymi, autonomicznymi samochodami, na ulicach nie ma korków, a w powietrzu jedzenie z chińczyka roznoszą drony. Stawiamy na gig economy i on-demand economy (prace krótkookresowe) i uczymy się przez sieć. Miastem zarządza sztuczna inteligencja działająca w tle. Cacy!\nJednocześnie, takie rozwiązania są mega atrakcyjne dla przyjezdnych. Coraz więcej osób chce żyć w smart mieście. No i spoko, bo albo osiedlają się w smartnych turboosiedlach (które tworzą takie mikrospołeczności), albo pod miastem. Każdemu żyje się przyjemnie niczym we śnie. Każdy mieszkaniec mknie przez życie podążając czymś, co William Gibson nazwał kiedyś Kontinuum Gernsbacka.\nCo sądzicie o tych scenariuszach? Macie swój ulubiony? A może macie odmienne zdanie? Dajcie znać w komentarzu.\nA jeśli chcecie poznać całość raportu, łącznie z detalami metodologii, to pełen dokument prawdopodobnie niedługo powinien pojawić się na stronie: http://www.miasta2050.pl/lublin2050/#\nA jeśli jesteście zainteresowani własnym tworzeniem przyszłości i możliwych scenariuszy, to zachęcam do skorzystania z narzędzia: https://tworzegry.pl/produkt/maszyna-odyseja-gra-w-planowanie-do-pobrania/\nPrevious Post Grywalizowany budzik – Nebula Alarm Clock\nNext Post Odpuszczamy? Nie z mechaniką doganiania!


Wiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Opinie » Życiowe przemijanie...\nData dodania: 2012-01-01 08:05\nMonumentalne epickie obrazy filmowe, będące znakomitym tłem dla jednostkowych losów, niezmiennie wywołują wzruszenie u widzów. Zastanawiam się, jaki jest ich związek z naszymi czasami.\nNiewątpliwie sugestywnym dziełem filmowym i literackim są "Noce i Dnie". Główna bohaterka, cudownie zagrana przez Jadwigę Barańską, zagubiona w tragicznych dziejach porozbiorowych, "odrealniona" i "zawieszona" na wspomnieniach, nadaje sens zbiorowej historii, jej katastrofom i wzlotom.\nWłaśnie w chwilach załamania chcielibyśmy uchwycić rąbek życiowej tajemnicy zaklętej w indywidualnej historii. Barbar Niechcic w płonącym Kalińcu, mówi do siebie: "W Serbinowie zaczęli kisić pszenicę, a barometr idzie na zmianę". "Przywdziewamy" wielką historię w znoszone ubrania, które odeszły do przeszłości, żeby uciec przed zranieniem, zrozumieć oraz nie zagubić się na nowej drodze.\nProdukcji, które w oszałamiający sposób konfrontowały los człowieka z zawirowaniami politycznymi było mnóstwo. Ale jeszcze sięgnęłabym do fantastyki. Uczucie, które mi się udzielało przy jednej ze starszych wersji "Podróży do głębi ziemi" na podstawie powieści Juliusa Verne, trudno z czymkolwiek porównać. Jest coś takiego jak doświadczenie przemijania, ale gdy z bohaterami francuskiego pisarza stawałam nad brzegiem podziemnego oceanu, docierało do mnie, że bywają całe światy, które zostawiamy za sobą... bezpowrotnie.\nNiemniej traumatyczny był exodus rosyjskich żydów z Anatewki ("Skrzypek na dachu"). Zostawiali domy, sąsiadów, zwierzęta domowe, krajobraz. Przenieśli to w sercu do Nowego Yorku, Krakowa, Moskwy. Z każdą wojną czy katastrofą, pewien układ cywilizacyjny mija i nagle przeskakujemy kilka stopni dalej. Podróżnicy Juliusa Verne'a zatrzasnęli drzwi do jednego świata i otworzyli do następnego, który mógł się jawić im nie tylko inny, ale też mniej kolorowy i złożony, smutny. Wtedy w człowieku krzyczy jakaś tęsknota, bo stracić jednego, dwoje ludzi jest strasznie. Stracić jednak wszystkich przyjaciół naraz, dostęp do telewizji, książek prasy, ulubionego jedzenia, kłócących się, ale swoich polityków i sąsiadów, czy ustalonej geografii, rodzić musi rozpacz.\nTagi: felieton Izrael Nowy Rok Rosz Haszana 2012 rok życiowa melancholia życiowe przemijanie\nPobudzanie do refleksji.


Kompleksowe wykończenie łazienki, ul. Polana Szaflarska 3 (Nowy Targ)\nPrzedstawiamy Państwu kolejną z naszych ostatnich realizacji w miejscowości Nowy Targ. Wykonaliśmy kompleksowe wykończenie łazienki w mieszkaniu jednopokojowym. Aranżacja łazienki w mieszkaniu jednopokojowym, to przykład stylu nowoczesnego w najczystszej postaci.\nWykończenie małej łazienki (Ludźmierz)\nPrzedstawiamy realizację małej łazienki zrealizowanej w miejscowości Ludźmierz. Naszym zadanie było przekształcenie łazienki w toaletę. Urządzanie małej toalety to prawdziwe wyzwanie.\nKompleksowe wykonczenie lazienki, ul. Polana Szaflarska 8 (Nowy Targ)\nPrzedstawiamy Państwu kolejną z naszych ostatnich realizacji w miejscowości Nowy Targ. Wykonaliśmy kompleksowe wykończenie łazienki w mieszkaniu jednopokojowym. Biało-brązowa kolorystyka jest wyjątkowo elegancka.\nRewitalizacja łazienki ul. Wojska Polskiego (Nowy Targ)\nPrzedstawiamy Państwu kolejną realizację w miejscowości Nowy Targ. Wykonaliśmy kompleksową modernizację łazienki w mieszkaniu.\nOgólny remont łazienki, os. Bór (Nowy Targ)\nNowy projekt! Ściany i podłogę w łazience można wykończyć na wiele sposobów. Wybór materiałów wykończeniowych jest ogromny, a pomysłów na łazienkę mnóstwo. Jak znaleźć ten odpowiedni dla siebie? Poniżej zamieszczamy garść inspirujących zdjęć.\nCalosciowy remont lazienki, ul. Szaflarska (Nowy Targ)\nPrysznic ma wiele zalet: skraca kąpiel, oszczędzamy dzięki niemu wodę. Bez trudu na rynku znajdziemy odpowiedni model kabiny dostosowany do nas.\nMetamorfoza łazienki, Łapsze Niżne (woj. małopolskie)\nPrzedstawiamy metamorfozę jakiej dokonaliśmy w łazience w miejscowości Łapsze Niżne (woj. małopolskie). Naszym zadaniem było wykonanie zaplanowanego przez klienta projektu łazienki, aby w ten sposób odmienić wnętrze i nadać mu nowy...\nGeneralny remont łazienki, ul. Przy Wodzie (Nowy Targ)\nPrzedstawiamy kompleksowo wykończoną łazienkę w miejscowości Nowy Targ - woj. małopolskie. Jak pokazują zdjęcia poniżej, szara łazienka nie musi być nudna. Kolorowe dodatki oraz odpowiednie oświetlenie odmienią aranżację łazienki, nadając jej nowoczesny charakter....\nKompleksowy remont łazienki, Krościenko (woj. małopolskie)\nPrzedstawiamy kompleksowo wyremontowaną łazienkę w miejscowości Krościenko niedaleko Szczawnicy (woj. małopolskie). Naszym zadaniem było wykonanie dostarczonego przez klienta projektu łazienki, aby w ten sposób odmienić wnętrze i nadać mu świeżości...\nŁazienka, Waksmund (woj. małopolskie)\nPrysznic ma wiele zalet: skraca kąpiel, oszczędzamy dzięki niemu wodę. Bez trudu na rynku znajdziemy odpowiedni model kabiny. Każdy z nas wie, że wanna też kusi... Nie musimy rezygnować z żadnej opcji ! Wygodny natrysk w wannie też jest możliwy. W tej sporej łazience, klienci znaleźli miejsce na\nŁazienka, Podwilk (woj. małopolskie)\nPrzedstawiamy kompleksowo wykonaną łazienkę w miejscowości Podwik w woj. małopolskim. Zrealizowaliśmy pomieszczenie zgodnie z przygotowanym projektem wykonanym dla klienta przez biuro projektowe. Doświadczenie i fachowość naszych specjalistów sprawia, że powierzone nam prace wykończeniowe...\nŁazienka, Sieniawa (woj. małopolskie)\nPrzedstawiamy kompleksowo wykończoną łazienkę w miejscowości Sieniawa w województwie małopolskim.\nŁazienka, Sucha Hora (Słowacja)\nProjekt obejmował wykończenie okna, geberytu, lustra wpuszczanego w płytki oraz sylikonowanie całej łazienk.\nMieszkanie wykonane kompleksowo w Nowym Targu na ul. szaflarskiej. Remont łazienki polegał na kompleksowym