Nowa Fantastyka - Opowiadanie: EmRoZz - Pewnego razu w szpitalu psychiatrycznym\n- Opowiadanie: EmRoZz - Pewnego razu w szpitalu psychiatrycznym\nPewnego razu w szpitalu psychiatrycznym\nmężczyzna | 18.07.19, g. 14:00 | znaki: 27814\nBy ze zdrowego człowieka zrobić chorego psychicznie, wystarczy wręczyć mu czystą, białą kartkę a następnie pytać do skutku: Proszę powiedzieć, co jest tutaj narysowane? To proste - z czasem każdy zaczyna coś dostrzegać. Jest to zgodne z teorią dysonansu poznawczego: skoro lekarz wciąż pyta, musi tam coś być.\nProblem pojawia się w odwrotnej sytuacji, czyli gdy na dyżur trafia pacjent chory, który opowiada tak wiarygodną historię, że zaczynasz traktować go jak osobę zdrową. Historię, która zmienia Twoje spojrzenie na świat... I nie, nie wywraca go do góry nogami. Wręcz przeciwnie - to, czego się dowiedziałeś, odkrywa przed Tobą niesamowite możliwości. Zaczynasz dostrzegać umiejętności, z których posiadania nie do końca zdawałeś sobie sprawę.. A może... Może przez całe życie czekałeś nie na słowa opowieści, która przed chwilą zrobiła na Tobie takie wrażenie.., tylko na jej autora? Na Nią..\nPrzeczytali: regulatorzy, mr.maras, Arnubis\nTamtej nocy niewielki szpital w Miles nie wydawał z siebie charakterystycznych dźwięków. Żadnych trzasków, krzyków, ani szurania krzesłami. Zwykle oznacza to, że jednym z pary dyżurujących psychiatrów jest doktor Tomas Barns, wśród pracowników szpitala znany jako "Halo". Wśród pacjentów i ich rodzin również kojarzony pod tym pseudonimem, jednak mylnie rozumianym jako aureola (z ang. halo), czyli atrybut kojarzący się z osobą wielkoduszną, a nie (co oddaje realny stan rzeczy) lek przeciwpsychotyczny – Haloperidol*, który to Barns zwykł dodawać pacjentom do nazbyt często przepisywanych leków nasennych.\nCisza panowała także w pokoju lekarskim. Postanowiła ją przerwać młoda kobieta, której wygląd z pewnością nie stanowił fundamentu niewątpliwie dużej pewności siebie – innymi słowy typowa adeptka sztuki lekarskiej.\n– Tom, skończ z tym Haloperidolem. Kiedy rano smacznie odsypiasz nockę, ja muszę wymyślać powód porannych bólów głowy, na które z Twojej winy skarżą się pacjenci. Wiem, że cenisz spokój, a najchętniej to wszystkich byś tutaj uśpił dla swojego bezpieczeństwa. Mogłeś wybrać nie wiem… dermatologię. Albo okulistykę, gdzie maksymalny wyrzut adrenaliny powodowałoby u Ciebie wyjęcie pacjentowi z oka ciała obcego.Proszę, zmień metodę, bo zaczynam mieć tego serdecznie dość.\nW istocie, panowała nadzwyczajna cisza, mimo że zapas Haloperidolu skończył się 2 dni temu. Tom zwykle uzupełniał szpitalne zapasy tak, by w razie ich kontroli wartość widniejąca na miesięcznym sprawozdaniu składanym przez niego w dyrekcji nie wzbudzała podejrzeń, mimo wysokiego zużycia specyfiku. Od niedawna jednak, lek zaczął znikać z aptecznych magazynów, przez co Tom zaprzestał podawania go pacjentom. Psychiatra postanowił nie dać poznać po sobie odczuwania dużego zaskoczenia i niepokoju. Nie odwodził Caroline od jej przekonań, zachowując przy tym profesjonalizm.\n– Jesteś bardzo spostrzegawcza. Jednocześnie powinnaś już wiedzieć, że dobrze zrobi Ci nauka tłumaczenia win, za które nie odpowiadasz. Potraktuj to jako część programu specjalizacyjnego. Tutaj tworzymy zespół, jeden organizm. Tak, wiem –studia musiały przyzwyczaić Cię do czegoś innego.\nWyraz twarzy Caroline sugerował kotłowanie się w głowie słów najlepiej określających wewnętrzny bunt, których nie mogła wypowiedzieć na początku rezydentury wobec swojego nauczyciela-szefa. Zamiast riposty, skupiła się na podziwianiu swej – w końcu docenionej – spostrzegawczości. W pewnej chwili Tom poczuł wibracje na swoim nadgarstku. Smart-watch wyświetlał uśmiechniętą twarz siostry Jones, która wydała z siebie nieco skrzeczący głos.\n– Doktorze Barns, w izbie przyjęć czeka pacjentka.\n– Dziękuję Panno Jones, jakie rozpoznanie wstępne?\n– Schizophrenia paranoides.\nTom zacisnął tarczę zegarka z dwóch stron, co spowodowało wygaszenie ekraniku, po czym bardzo leniwie podniósł się z kanapy, nieustannie zastanawiając się nad przyczyną wszechobecnej, niespodziewanej ciszy.\n– Idziemy, Caroline.\n* Haloperidol – lek o działaniu przeciwpsychotycznym i uspokajającym. Nasila działanie leków nasennych. Do częstych działań niepożądanych zalicza się bóle głowy.\nW izbie przyjęć czekała na nich brunetka średniego wzrostu. Jej szczupłą długą szyję zdobił okazałej wielkości ciemno-zielony verdelit, zawieszony na delikatnym srebrnym łańcuszku. Z daleka było widać smukłe ciało, ubrane w odcienie szarości i duże, połyskujące zielone oczy. Tom przez chwilę myślał o zamianie ról: Caroline zbierze wywiad, a on zajmie się dokładną obserwacją.. zachowania pacjentki. Szybko przejrzał dokumentację stwierdzając w duchu, że nie zawiera istotnych informacji. Prezentacja fizyczna pacjentki wzbudziła w nim dużą ciekawość prezentacji psychicznej, dlatego też bez zbędnych opóźnień postanowił przejść do zbierania wywiadu.\n– Dobry wieczór. Jestem psychiatrą, nazywam się doktor Tomas Barns, a to jest moja asystentka, Caroline Smith. Przeprowadzimy z Panią wywiad i zadecydujemy, czy Pani stan wymaga hospitalizacji. Proszę się przedstawić, oraz podać powód z jakim zgłosiła się Pani do szpitala.\nPacjentka przez chwilę przyglądała się lekarzom, wyraźnie więcej uwagi poświęcając Tomowi. W końcu uśmiechnęła się lekko i zaszczyciła ich swoim, jak odnotował po chwili Tom: "wyjątkowo dziewczęcym głosem".\n– Miło mi, doktorze Barns. Nazywam się Hanna Krzewicki. W wieku 6 lat zostałam diagnozowana w kierunku schizofrenii wytwórczej…\nNiespodziewanie przestała mówić, ale tylko na moment. W pewnej chwili jej spojrzenie, do tej pory skierowane wstydliwie ku dołowi, zawędrowało błyskawicznie w górę, spotykając się ze spojrzeniem Toma. Było w nim coś szczerego, bez cienia obłędu i depersonalizacji, co nie jest typowe dla pacjentów chorych psychicznie. Nadawało to Hannie pewnego uroku, co wraz z bardzo przyjemnie brzmiącym głosem stanowiło mieszankę zwiększającą jej atrakcyjność. Mimo wszystko, Tom próbował skupić się na tym, co pacjentka mówi.\n– Słyszałam głosy. Im więcej ludzi wokół mnie, tym słyszałam ich więcej.. tylko, że oni nie mówili.. No, sam Pan wie, jak to w schizofrenii.. Musiałam żyć w odosobnieniu, bo te głosy drażniły moje nerwy. Gdybym weszła do szkoły, dostałabym chyba zawału…Żadne leki nie pomagały…\nTom, jakby na chwilę wymykając się urokowi Hani, zebrał myśli i postanowił zapisać "typowa schizofrenia, hospitalizacja wskazana". Jego ołówek niemal zetknął się z kartką z notesu, podczas gdy Hania, jakby wyczuwając brak wyjątkowości swojego przypadku w mniemaniu Toma i nie godząc się z takim stanem rzeczy, podeszła bliżej, zatrzymała się już nie tak daleko od niego i ściszonym głosem dodała:\n– Rodzicom przedstawiono możliwość zabiegu, chodziło o transfer wirusów. Wirus miał indukować podziały mitotyczne komórek tworu siatkowatego kory mózgu. Zgodzili się, mimo że była to terapia eksperymentalna. Teraz, kiedy skończyłam 25 lat, chciałam udać się na badania kontrolne. Próbowałam odnaleźć ośrodek w którym się leczyłam, jednak Klinika, która zajmowała się Transmisją Wirusów Leczniczych, została zlikwidowana, zamknięta. Nie posiadam niestety dokumentacji…\n– Przepraszam Haniu, jeśli mogę się tak do Ciebie zwracać.\n– To co mówisz jest bardzo ciekawe, jednakże nigdy nie słyszałem o jakimkolwiek związku formatio reticularis ze schizofrenią.\n– Taak, tak, panie doktorze… To nowe odkrycie. Jak Pan doskonale wie, Twór Siatkowaty to struktura wieloneuronalna, rozproszona w całym mózgowiu i rdzeniu kręgowym, odpowiadająca za uświadamianie nam, bądź też nieuświadamianie bodźców docierających do naszego ciała, a także z ciała. Niczym brama, która otwierając się wpuszcza informacje do świadomości, decyduje o tym co świadome, a co nie. Jeśli przykładowo, jesteśmy zakochani, – na twarzy Hani zaczął kształtować się skromny uśmiech, a na policzkach można było zauważyć malujące się rumieńce – to nie widzimy wad osoby, którą darzymy uczuciem, bo zakochanie wzmacnia bramkującą funkcję Tworu Siatkowatego, gdyż podświadomie nie chcemy pozbawiać się tego wszystkiego, co daje nam stan zakochania. Nie chcemy utracić tej niesamowitej, niosącej nas energii. Czy Pan wie, o czym mówię, Panie doktorze?\n– …Ekhm emm.. Tak.. tak.. to znaczyy…\n– Negatywne informacje docierają do nas, jednak ze względu na podświadomą chęć utrzymania stanu zakochania pozostają w nieświadomości lub zostają tak zniekształcone, by uświadomione nie zachwiały stanem zakochania. Świadomość, Podświadomość, Nieświadomość. Upraszczając można stwierdzić, że Twór Siatkowaty jest tą bramą, którą otwiera bądź zamyka nie kto inny, jak strażnik – którego tworzą myśli budujące podświadomość. To podświadomość decyduje jak postrzegamy świat i co sądzimy o sobie. To, jak się będzie zachowywać nasza podświadomość, zależy od tworzenia się podświadomości, naszego strażnika, która to odbywa się w pierwszych latach życia, kiedy organizm uczy się rozpoznawać co dla niego dobre, a co złe.\nPrzez czas względnie krótki dla nich, a długi dla Caroline, Tom i Hanna patrzyli na siebie w milczeniu. Hania w końcu zebrała myśli, podczas gdy Tom pozostał zafascynowanym słuchaczem.\n– Twór Siatkowaty moduluje także stan czuwania, na przykład umożliwia wprowadzenie organizmu w stan snu. Wpływa także na czynność autonomiczną organizmu, która nie podlega naszej świadomej kontroli, na przykład perystaltykę jelit, częstość bicia serca i tak dalej. Odkąd odkryto jego obecność również w korze mózgu, dokonano wielu przełomowych odkryć ! Tak się składa, że jako "mała schizofreniczka" byłam pacjentką w jednostce badawczej zajmującej się wszystkim, o czym do tej pory powiedziałam.. Nie tylko tym.\nOd samego początku rozmowy Caroline uważnie przyglądała się Hani. Poza tym, że między Tomem i Hanią ewidentnie iskrzyło, uwagę młodej lekarki przykuł również szczególny wzrost zainteresowania Toma w momencie, gdy padła nazwa Kliniki Transmisji Wirusów Leczniczych. Caroline próbowała zwęszyć, skąd to zainteresowanie – jednak sama postać Hani nie wydawała się jej szczególnie interesująca. Ot kolejna, zwykła schizofreniczka, tyle że szukająca atencji.. i wszystko wskazywało na to, że ją znalazła.\nTom próbował kamuflować słownie niewątpliwe zafascynowanie osobą Hani.\n– Chciałbym dobrze zrozumieć: wspomniani przez Ciebie badacze rozpatrywali schizofrenię jako defekt, gdzie osoba, przykładowo Ty, słyszysz "głosy" z powodu zaburzonego działania tworu siatkowatego? To sugerowałoby, że "głosy" są realne.. że nie są sztucznym wytworem mózgu, co z kolei burzyłoby filary dzisiejszej psychiatrii.\n– Gorąco, Panie doktorze. Widzę, że jest Pan naprawdę bystrym człowiekiem. Cieszę się, że tu trafiłam.\nUczucie zrozumienia jakiego doznała Hania sprawiło, że pierwszy raz od rozpoczęcia rozmowy postanowiła odetchnąć z ulgą. Rozluźnienie atmosfery dało się odczuć lekarzom w mechanizmie lustrzanego odbicia. Tom nagle zdał sobie sprawę, że przez cały ten czas stali, zamiast siedzieć.Postawa stojąca to napięcie mięśni, napięcie mięśni to napięcie psychiki. Tom wiedział, że w rozmowie zawsze należy dążyć do maksymalnego rozluźnienia, do wprowadzania pacjenta w stan bliski hipnozy. W tej sytuacji odniósł jednak wrażenie, że to nie on był hipnotyzerem. Wcale mu to nie przeszkadzało.\n– Haniu, najmocniej przepraszam, usiądźmy. Jestem dziś nieco zamyślony…\nPodczas siadania Tom przypomniał sobie o niepokojącej szpitalnej ciszy, wyjątkowo niewywołanej Haloperidolem. Zmarszczył brwi i w zamyśleniu skierował pusty wzrok na jedną ze ścian.\n– Panie doktorze, czy wszystko w porządku?\nTom nagle się ocknął. Ciepły, współczujący głos Hani nieco go uspokoił.\n– Tak, w najlepszym porządku. Proszę kontynuować.\n– Jak Pan woli, Panie doktorze. Z pewnością słyszeliście, że wykorzystujemy jedynie 10% możliwości mózgu..\nCaroline powoli przestawała tolerować ten wykład. To ona i Tom są tu lekarzami, w dodatku jedno z nich świeżo po studiach. Bez wahania postanowiła się wtrącić.\n– To nieprawda. Takie gadanie wynika z niedoczytywania drobnych druczków i skupiania się wyłącznie na nagłówkach, Pani Krzewicki. Nad 10% panujemy, 90% to procesy mózgowe, nad którymi nie jesteśmy w stanie zawładnąć. Mózg myśli też autonomicznie, proszę Pani. Praca jelit, płuc, serca – to wszystko podlega nieuświadomionej kontroli !\nHania niechętnie skierowała wzrok w stronę Caroline, mrużąc oczy. Odpowiedziała spokojnym głosem.\n– Dokładnie tak, doktor Smith. Co jednak by się stało.. proszę się skupić na tym co mówię, zamiast na tym żeby mnie ośmieszyć.. gdyby pewne nieuświadomione funkcje organizmu podlegały świadomej kontroli? Badacze z Crynex Corporation uważali, że ludzki mózg… jest w stanie odbierać i przetwarzać fale mózgowe innych mózgów. Uznali, że jedynym ograniczeniem jest Twór Siatkowaty, blokujący dotarcie tych fal do naszej świadomości. Jak Pani wie, fale mogą kodować informacje…\n– To napraawdę interesujące – wydusił Tom w celu zmniejszenia narastającego napięcia między dwoma kobietami, starając się, by powolność wypowiadanych słów sprawiała wrażenie zainteresowania udawanego, które w rzeczywistości, było prawdziwe. – Nowe spojrzenie na schizofrenię. Reasumując, Haniu, czy to oznacza możliwość odczytywania czyichś myśli? Czytanie myśli jako funkcja mózgu rozgrywająca się z pomocą podświadomości? To by tłumaczyło wiele zbiegów okoliczności. Wiele "szczęśliwych" przypadków… albo… gdy czasem wiemy co zrobić, by osiągnąć cel, nie wiedząc zupełnie z czego wynika to przekonanie.. I robimy to i nam się udaje. Czasem wystarczy tylko, że na kogoś spojrzymy i już wiemy co trzeba zrobić…\nTeraz Tom uśmiechnął się zalotnie w stronę Hani. Caroline nie kryła zażenowania, co wyraziła krótkim postękiwaniem. Żadne nie zwróciło uwagi na lekarkę.\n– Tak! Właśnie tak, czytanie myśli w postaci dźwięku lub obrazu. Nie tylko myśli świadomych, ale i tych podświadomych…i to te drugie są ważniejsze, bo to właśnie one kierują naszym życiem i to właśnie z nich wynikają nasze pragnienia… Och.. Tom.. Wyobraź sobie, że…\nW tej chwili Hania i Tom byli nachyleni w swoim kierunku tak bardzo, że tylne nóżki ich krzeseł sterczały w powietrzu.\n–… że można odczytywać najgłębsze pragnienia ludzi. Te, o których gdzieś w środku wiedzą, czują, że pewne wewnętrzne pragnienie kieruje ich życiem. Ludzie dążą do spełnienia, jednak nigdy w pełni świadomie. Ach.. gdyby ludzie potrafili znać swoją podświadomość, myśli, tworzące strażnika własnego zamku.. Dopiero wtedy poznaliby siebie, bo tylko dzięki temu można dążyć do prawdziwego spełnienia. W tym wszystkim przeszkadza im Twór Siatkowaty ! Czyli ta brama, o której mówiłam. Brama, przez którą ze środka zamku (świadomości) nie widzimy wszystkiego poza zamkiem (nieświadomości) a także strażnika kontrolującego bramę, którym jak już wspominałam, jest podświadomość.\n– Chyba powoli zaczynam rozumieć – Tom zmarszczył brwi, po chwili dodając – Jednak Bóg stworzył go w jakimś celu, nie sądzisz? Chodzi mi o Twór Siatkowaty.\nHania powoli skinęła głowa w dół, jednocześnie głęboko wpatrując się w oczy Toma, co nadało jej spojrzeniu efekt tajemniczości. Wyszeptała powoli:\n– Żebyśmy nie oszaleli.\nPo chwili ciszy Hania ułożyła wygodnie swój tułów na oparciu krzesła, powracając do wyprostowanej pozycji. Tom swą mimiką sprawiał wrażenie chłopca, któremu w zakończeniu kolejnego poziomu ulubionej gry video przeszkodził niespodziewany brak prądu. Podniósł się powoli i mozolnie, jak połamany, jedyny ocalały uczestnik katastrofy lotniczej, wyrzucony gdzieś w oddali samolotu. Zaraz za nim Hania i asystentka Smith.Ta druga, chwilę po spojrzeniu na poruszonego tą rozmową Toma, postanowiła w jego imieniu zakończyć wywiad.\n– Pani Krzewicki, z chęcią dowiemy się więcej na temat Pani historii choroby. Za chwilę przyjdzie pielęgniarka i wszystko Pani wytłumaczy, tymczasem my wrócimy do swoich obowiązków. Jak widzę przybyła Pani aż z Polski, na pewno jest Pani zmęczona podróżą. Teraz proszę odpocząć, widzimy się po południu. Rano zostanie wykonana traktografia rezonansu magnetycznego*. Sprawdzimy, czy nie posiada Pani organicznych zmian w mózgu.\n– Dziękuję, będę czekać.\n* Traktografia rezonansu magnetycznego – nieinwazyjna technika obrazowania kierunku i ciągłości przebiegu włókien nerwowych metodą rezonansu magnetycznego.\nGdy tylko znaleźli się w pokoju lekarskim, Caroline chciała wyrzucić Barnsowi prosto w twarz wszystko, o czym myślała przez cały ten czas. – Chyba by się zjedli, gdyby mnie tam nie było. Z każdą pacjentką flirtuje w ten sposób? Przyjął ją tylko dlatego, że mu się podoba… Nawet zostanie dla niej po pracy!\nObserwowała Toma. Ten rozsiadł się w fotelu, zapalił papierosa i powoli się zaciągając patrzył w jej stronę spokojnym, triumfalnym spojrzeniem. Caroline powoli zaczynała rozumieć. W pewnej chwili, nieświadomie zmieniła wyraz twarzy. Tom uznał to za właściwą porę, by móc się odezwać.\n– Nowo poznani pacjenci psychiatryczni, to typ ludzi przed którymi nie mówisz tego, co o nich myślisz. Radziłbym Ci to zapamiętać.\nRezydentka siedziała bez słowa, a Barns kontynuował od czasu do czasu delektując się papierosem.\n– Nie zapominaj, że jesteśmy w szpitalu psychiatrycznym. Tutaj wywiad zbiera się nie po to, by go zebrać, tylko żeby mieć wystarczająco dużo czasu i dowiedzieć się o psychice pacjenta jak najwięcej. Dobrze, ze nie zamieniliśmy się rolami, bo nie dowiedzielibyśmy się zbyt wiele.\n– Czyli całe to Twoje zainteresowanie.., to była gra? Tom, przecież byłeś w szoku.. Muszę spytać, bo sama już nie wiem. Wierzysz jej?\n– O który fragment jej wypowiedzi pytasz? Nie dysponujemy pełną dokumentacją, więc nie możemy uznać tego co mówi za prawdę. Możemy jedynie tak zakładać, jeśli uznamy to za konieczne. Informacje, które przedstawiła, może i wydają się oderwane od rzeczywistości, jednak są spójne, logiczne. Nie włączamy jeszcze leczenia, bo nie znamy wystarczająco dobrze jej aktualnego stanu. Powinna zostać tu na obserwację. Zauważ, że do tej pory skupiła się głównie na przeszłości. Tej nocy zdobyliśmy jej zaufanie.\n– Mhm.. Chyba masz rację.. Chociaż.. te czytanie w myślach…\n– Argumentowała logicznie. Caroline, powtarzam jeszcze raz, bierzemy ją na obserwację.\nCaroline czuła, że musi w jakiś sposób odbudować swoje uznanie w oczach Toma. Jej narcystyczna osobowość ucierpiałaby, gdyby Tom opuścił pokój bez docenienia jej starań.\n– Tom? Posłuchaj… No, bo od siebie mogę dodać, że pacjentka nie wykazywała zachowań odbiegających od normy. Co prawda wyraźnie flirtowała z Tobą, ale ja już zdążyłam się przyzwyczaić, by nie traktować tego jako coś nienormalnego, wręcz przeciwnie. Jeszcze jedna rzecz. W drodze tutaj sprawdziłam w bazie E-medicine… z ciekawości, ten Crynex. Szefem był Michael Bloom, swego czasu pionier inżynierii genetycznej. Pod korporację podchodziła również Klinika zajmująca się wykorzystywaniem wirusów w celach leczniczych, o której wspominała Krzewicki, jak jej tam…\n– KTWL. Prawdę mówiąc, nie sądziłem, że aż tak Cię to zainteresuje. Myślę, że powinniśmy skupić się na pacjentce i bazować na twardych danych, zamiast prowadzić dochodzenie. Sprawdzę, co u naszych pacjentów.\nTom wyjawił zaledwie ułamek swoich przemyśleń. Caroline nie była gotowa na więcej. Przyszła pora sprawdzić, dlaczego pacjenci zachowują się jakby otrzymali mieszankę leków nasennych i haloperidolu, którego nie podał.\nDoktor Barns szedł długim korytarzem drugiego piętra, co chwila zaglądając do każdego z sąsiadujących pokoi. Wszyscy byli na swoim miejscu, pogrążeni w głębokim śnie. Postanowił wejść do sali numer 14, która była przeznaczona dla pacjentów agresywnych. Zbliżył się do jednego z nich, przesunął lekko ku górze skórzany kajdan spoczywający na bezwładnym nadgarstku i zmierzył częstość tętna. 35 na minutę. Jak we śnie sportowca. Wszystko by się zgadzało, gdyby nie to, że Peter nie chodzi od 15 lat.\nDo sali weszła nowo przyjęta pacjentka, której psychiatra nie rozpoznał w pierwszej chwili. Była ubrana w luźną, szpitalną koszulę nocną. Tom zdał sobie sprawę, że bez obecności Caroline, rozmowa z Hanią mogłaby się skończyć zupełnie inaczej.\n– Dobrze, że chociaż zapaliła światło – Pomyślał.\n– Hania? Co Ty tu robisz..? Zgubiłaś się..?\n– Jestem we właściwym miejscu. Ty też, Tom. Nie poznajesz mnie, jednak czujesz, że coś nas łączy. Phenton, rok 2037. Rząd światowy wprowadza zakaz adopcji, by dzieci osierocone i odebrane rodzicom patologicznym móc wykorzystywać do przeprowadzania eksperymentów medycznych. Dodatkowo, wyłącznie te "szczególnie" chore dzieci były brane pod uwagę. Nad wszystkim sprawuje pieczę Michael Bloom. Byłeś starszy, dlatego wydaje mi się, że wykasowali Ci wspomnienia. Ja byłam na tyle młoda by uznali, że nie będę pamiętać. Mylili się.\n– Hanno, to nie jest dobry moment na taką rozmowę, obiecuję że…\nHania podbiegła do Toma na tyle blisko, by go dotknąć.\nSzepnęła, równocześnie kładąc delikatnie opuszkę palca wskazującego na jego niedomkniętych wargach.\nW jednej chwili czas jakby się zatrzymał, istniała tylko Ona. Wszystko wokół stawało się niewyraźne, barwy stawały się coraz ciemniejsze, aż zlały się z czernią jej włosów. W jej wielkich zielonych oczach skupiało się nagle całe życie, które wypełniało tę salę. Widział jej wydatne różowe usta, przez które – odniósł wrażenie – każde wypowiadane słowo będzie rozkazem, któremu nikt nie byłby w stanie się przeciwstawić. Tom nawet nie był świadomy tego, że jego oddech stawał się coraz płytszy, a serce znacznie spowolniło.\nNagle poczuł silną duszność i zaczął oddychać głęboko przez usta. Szybko się zorientował, że barwy, kształty – wszystko wróciło do stanu sprzed.. kilku sekund? Kilkunastu? Stracił poczucie czasu. Po chwili usłyszał jej spokojny, stonowany, jednak wciąż uroczo dziewczęcy głos.\n– Zostałam tam skierowana, z powodu podejrzenia nieznanej choroby zakaźnej. Moja obecność źle działała na ludzi. Wtedy jeszcze nie potrafiłam tego kontrolować.\nTom krzywo się uśmiechnął. Chciał odpowiedzieć, jedak nie czuł się wystarczająco silny by rozmawiać. Sił starczyło mu jedynie na słuchanie.\n– Mam zdolność modulowania działania Tworu siatkowatego. Potencjalizuję jego działanie bramkujące. Dlatego ci wokół głęboko śpią, mimo że nie dostali od Ciebie.. "cukierków". Ciężko nad tym pracowałam, żeby Haloperidol znikał systematycznie z magazynów aptek, z którymi byłeś w zmowie.\nHania ułożyła delikatnie dłoń na skroni Toma.\n– Wiem, że podajesz go pacjentom, by nie słyszeć. Tak Tom. W izbie przyjęć opowiedziałam Twoją historię. Nie jesteś chory. Masz dar. Naukowcy z Crynex jedynie umożliwili Ci go okiełznać, podobnie jak to było w moim przypadku.\nDlatego w sali umieścili nas razem, bo tylko tak mogliśmy "normalnie" funkcjonować. Ja bramkowałam głosy, cudze myśli, które słyszałeś. Tylko przy mnie byłeś spokojny. Cieszyłam się, że istnieje ktoś, kto nie mdleje na mój widok.. Byliśmy ubrani wtedy tak, jak ja teraz. Czy coś Ci się przypomina?\nOczy Toma w rozbłysły jak zapalony lont. Bez wahania przycisną talię Hani do swojego pasa tak, że oboje czuli wzajemne łomotanie swych serc. Czuli na sobie swój oddech, a wyniosłości ich twarzy co pewien czas spotykały się w innych miejscach, jakby badając się i przypominając sobie nawzajem. W pewnym momencie ich usta niemal się zetknęły. Hania zaczęła mówić.\n– Musisz odstawić leki które bierzesz. Wszystkie. To tylko Cię ogranicza. Wiem, że zawód który wybrałeś tworzył Ci ogromne możliwości pracy nad sobą, jednak nie wykorzystałeś ich należycie.Ty naprawdę jesteś w stanie to kontrolować. Dzięki Tobie udało się nam uciec. Przewidziałeś każdy krok Blooma.\nKobieta powoli sięgnęła do kieszeni. Wyciągnęła z niej strzykawkę z niebieską, przezroczystą substancją.\n– Podam Ci teraz antidotum na leki przeciwpsychotyczne, na ten Haloperidol, którym jesteś jeszcze nafaszerowany. Dzięki mojej obecności znów nauczysz się to kontrolować. Zaufaj mi. Nie dostaniesz częstoskurczu. Przy mnie jesteś bezpieczny.\nIgła strzykawki powoli zbliżała się ku prawej tętnicy szyjnej wewnętrznej Toma, widocznej przez skórę zwilżoną potem. Od pewnego momentu nie czuł już kołatania swojego serca, a oddech znów wydawał mu się coraz płytszy… Znów czuł się tak, jakby zbliżała się śmierć.. Ogarniał go chłód. Nie mógł nic zrobić, to Hania kontrolowała niemal wszystkie jego funkcje życiowe. Pozwoliła mu jedynie na zamknięcie oczu.. a może ona zrobiła to za niego?\nPo chwili dało się usłyszeć tępy dźwięk, jakby coś ciężkiego spadło na ziemię. Nie wiadomo dlaczego, nagle odzyskał władzę nad ciałem. Nie musiał się szczególnie rozglądać – tuż przed nim stała wyjątkowo z siebie zadowolona Caroline, a u jego stóp leżała nieprzytomna Hania.\n– 300mg Tiopentalu* ! Prysnęłam jej na kark, jak się do Ciebie dobierała. Kobieta zawsze powinna nosić przy sobie jakiś obezwładniacz, Tobie chyba tez by się przydało, nie możesz odpędzić się od tych bab. Dobra. Powinniśmy ją przywiązać Tom. W sumie trafiła na dobrą salę, gdzieś tu są te skórzane kajdanki dla narwańców.. Nic Ci nie jest?\n– Dzięki Bogu że jesteś, Caroline. Zabezpiecz ten niebieski płyn i pędź do laboratorium. Ja w tym czasie przykuję ją do łózka. Doskonale się spisałaś.\nCaroline dopięła swego: szef był z niej dumny, a jej ego wystrzeliło gdzieś w granicę stratosfery. – No i co Ci Haniu z tego, że jesteś ładna, jeśli ja jestem mądra? – powtarzała w myślach.\n* Tiopental – lek stosowany w indukcji znieczulenia ogólnego w postaci dożylnej. Powoduje głęboki sen. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu czynności neuronów tworu siatkowatego.\nKiedy tylko Caroline opuściła salę, Tom natychmiast usadził wiotkie ciało Hani na jednym z łóżek i zawiózł je do pracowni rezonansu magnetycznego. Musiał się spieszyć, Tiopental nie działa długo.\nTraktografia ukazywała znaczne skupiska pasm istoty białej w nietypowych miejscach, oraz ich brak w miejscach typowych. Widać było także znamiona przebytej infekcji wirusowej.\nBarns zbliżył się do Hani. Przykucnął przy stole i zaczął jej szeptać do ucha bardzo, ale to bardzo cicho:\n– Wreszcie mnie odnalazłaś. Doskonale. Jestem z Ciebie dumny. Widzisz, masz rację. Tylko przy Tobie mogłem w pełni kontrolować swój dar. Jesteś mi potrzebna, ale żeby funkcjonować bez leków, musiałbym mieć Cię przy sobie w każdej chwili życia. Ponadto nie mam pewności, czy nie zostałaś przysłana przez Blooma.\nPo tych słowach, Barns nałożył na głowę Hani aparaturę do przeszczepu neuronalnego. Komputer zeskanował odpowiednie neurony Tworu, te o największej aktywności bramkującej. Gdy tylko Tom uzna to za stosowne, uaktywni za pomocą odpowiednich fal komórki macierzyste swojej kory mózgowej, do różnicowania w identyczne z komórkami Hani.\nTeraz z pewnością nie było na to czasu.\nPsychiatra pośpiesznie zdjął z Hani wszelkie urządzenia, po czym skasował dane z komputera. Następnie, przeniósł ciało Hani na ziemię. Przez chwilę zastanawiał się, co zrobić z ciałem, by nie wykazywało ono cech zabójstwa.Bezwiednie spoczywające na ziemi ciało ofiary przypomniało mu pewien sposób, o jakim mówiono na studiach. Burking. Uklęknął więc na klatce piersiowej dziewczyny. Po usunięciu powietrza z płuc i zablokowaniu możliwości jego ponownego nabrania, zacisną jedną dłonią nos a drugą usta Hani, które jeszcze czuł na swojej twarzy. Po chwili uznał, że minęła wystarczająca ilość czasu, by doszło do śmierci mózgu na skutek niedotlenienia. Tom udusił Hanię.\nPo pięciu minutach do pracowni weszła Caroline. Zastała w niej Hanię, nad którą rytmicznie uginał się Tom, przeprowadzając resuscytację krążeniowo-oddechową.\n– Wszędzie Cię szukałam, myślałam, że…\n– Niestety, ona nie żyje.\nTom zaprzestał resuscytacji. Ciężko sapał, sprawiając wrażenie zmęczonego.\n– Relacja alergiczna na Tiopental. Musiała dostać silnego wstrząsu anafilaktycznego, wstrzyknąłem jej mnóstwo adrenaliny, bez skutku. Chwilę po Twoim wyjściu stała się niewydolna oddechowo. Próbowałem resuscytować, stąd ślady na klatce. Zaraz tu będzie zespół reanimacyjny, po który zdążyłem zadzwonić, kiedy jeszcze żyła. Nie zdążyłem nawet zrobić rezonansu. Teraz, kiedy nie żyje… badanie nie ma sensu. Chociaż.. nie to się teraz liczy.\n– Tom.. ale.. czy to znaczy, że ją.. zabiłam?\n– Uratowałaś mi życie.\n– Weź się w garść, w końcu chcesz być psychiatrą. Co z tą substancją?\n–..z substancją? Aa.. Powiedzieli, żeby wysłać do Laboratorium Analiz Substancji Nieznanych, że oni nie zajmują się tutaj takimi rzeczami.. i że powinieneś o tym wiedzieć.\n– Masz rację. Nie myślimy trzeźwo, kierują nami emocje. Proszę, oddaj mi strzykawkę. Nie chcę, żebyś dręczyła się tą sprawą przez całą noc. Zawiadomię policję. Ty spróbuj ochłonąć.\nCaroline bez wahania przekazała przedmiot swojemu przełożonemu.\n– Wkrótce się zobaczymy, Michael – pomyślał Tom.\nkobieta, Łódź | 18.07.19, g. 23:42\nPrzykro mi to pisać, EmRoZz, ale przez Twoje opowiadanie brnęłam z największym trudem i nic z niego nie zrozumiałam. Być może ktoś obeznany z tematem znajdzie tu coś zajmującego – mnie się nie udało znaleźć nic, poza masą błędów i usterek, albowiem opowiadanie jest napisane bardzo źle, wręcz niechlujnie.\n…mylnie rozumianym jako aureola (z ang. halo), czyli atrybut kojarzący się z osobą wielkoduszną… –> Od kiedy to aureola kojarzy się z osobą wielkoduszną?\nCzemu służy wtrącenie w nawiasie?\n– Tom, skończ z tym Haloperidolem. –> – Tom, skończ z tym haloperidolem.\nNazwy leków zapisujemy małą literą. Ten błąd pojawia się w tekście kilka razy.\n…na które z Twojej winy skarżą się pacjenci. –> …na które z twojej winy skarżą się pacjenci.\nZaimki piszemy wielką literą, kiedy zwracamy się do kogoś listownie. Ten błąd pojawia się w tekście bardzo wiele razy.\n…wyjęcie pacjentowi z oka ciała obcego.Proszę… –> Brak spacji po kropce. Ten błąd pojawia się w tekście wielokrotnie.\n…zapas Haloperidolu skończył się 2 dni temu. –> …zapas haloperidolu skończył się dwa dni temu.\nLiczebniki zapisujemy słownie. Ten błąd pojawia się w tekście kilkakrotnie.\nTak, wiem –studia musiały… –> Brak spacji po półpauzie.\nSmart-watch wyświetlał uśmiechniętą twarz… –> Smartwatch wyświetlał uśmiechniętą twarz…\n– Dziękuję Panno Jones… –> – Dziękuję panno Jones…\nFormy grzecznościowe piszemy wielka literą, kiedy zwracamy się do kogoś listownie. Ten błąd pojawia się w tekście bardzo wiele razy.\n…okazałej wielkości ciemno-zielony verdelit… –> …okazałej wielkości ciemnozielony verdelit…\nZ daleka było widać smukłe ciało, ubrane w odcienie szarości i duże, połyskujące zielone oczy. –> Skoro ciało było ubrane, to nie mogło być widoczne. Obawiam się, że z daleka chyba nie można dojrzeć koloru oczu.\n…zajmie się dokładną obserwacją.. –> Brak jednej kropki w wielokropku. Wielokropek ma zawsze trzy kropki. Ten błąd pojawia się w tekście wielokrotnie.\nJestem psychiatrą, nazywam się doktor Tomas Barns… –> Nikt nie nazywa się doktor.\nProponuję: Doktor Tomas Barns, jestem psychiatrą.\n…dostałabym chyba zawału…Żadne… –> Brak spacji po wielokropku.\nTom, jakby na chwilę wymykając się urokowi Hani… –> Dlaczego nagle zdrobnienie imienia pacjentki?\n…jednak Klinika, która zajmowała się… –> Dlaczego wielka litera?\n– Przepraszam Haniu, jeśli mogę się tak do Ciebie zwracać. –> To chyba nie jest profesjonalne zachowanie lekarza.\nJak Pan doskonale wie, Twór Siatkowaty to… –> Dlaczego wielkie litery? Ten błąd pojawia się w tekście wielokrotnie.\n…jesteśmy zakochani, – na twarzy… –> Przed półpauzą nie stawia się przecinka.\n…Podświadomość, Nieświadomość. –> Dlaczego wielkie litery?\n…dokonano wielu przełomowych odkryć ! –> Zbędna spacja przed wykrzyknikiem. Ten błąd pojawia się kilkakrotnie także w dalszej części tekstu.\n…wykorzystujemy jedynie 10% możliwości mózgu.. –> …wykorzystujemy jedynie dziesięć procent możliwości mózgu…\nLiczebniki zapisujemy słownie, nie używamy symboli. Ten błąd pojawia się także w dalszej części tekstu.\n– To napraawdę interesujące… –> Literówka.\nCaroline nie kryła zażenowania, co wyraziła krótkim postękiwaniem. – Od kiedy zażenowanie wyraża się postękiwaniem?\n…ale i tych podświadomych…i to… –> Brak spacji po wielokropku.\nW tej chwili Hania i Tom byli nachyleni w swoim kierunku… –> A jaki to był ich kierunek?\nA może miało być: W tej chwili Hania i Tom byli nachyleni ku sobie…\n–… że można odczytywać najgłębsze pragnienia ludzi. –> Brak spacji po półpauzie, zbędna spacja po wielokropku.\n…wyrzucony gdzieś w oddali samolotu. –> Co to znaczy być wyrzuconym w oddali samolotu?\nChociaż.. te czytanie w myślach… –> Chociaż… to czytanie w myślach…\n…przesunął lekko ku górze skórzany kajdan spoczywający na… –> …przesunął lekko ku górze skórzane kajdany spoczywające na…\nKajdany nie mają liczby mnogiej.\n– Dobrze, że chociaż zapaliła światło – Pomyślał. –> Tu znajdziesz wskazówki, jak zapisywać myśli: http://www.jezykowedylematy.pl/2014/08/jak-zapisac-mysli-bohaterow/\nWszystko wokół stawało się niewyraźne, barwy stawały się… –> Czy to celowe powtórzenie?\n…jedak nie czuł się wystarczająco silny… –> Literówka.\n…jakby coś ciężkiego spadło na ziemię. –> Rzecz dzieje się w pomieszczeniu, więc: …jakby coś ciężkiego spadło na podłogę.\n…chyba tez by się przydało… –> Literówka.\nJa w tym czasie przykuję ją do łózka. –> Literówka.\nBezwiednie spoczywające na ziemi ciało ofiary… –> Chyba miało być: Bezwładnie spoczywające na podłodze ciało ofiary…\n…zacisną jedną dłonią nos… –> …zacisnął jedną dłonią nos…\n– Relacja alergiczna na Tiopental. –> Tu chyba miało być: – Reakcja alergiczna na tiopental.\nmężczyzna | 19.07.19, g. 00:57\nDziękuję za wszelkie uwagi, jednak najbardziej martwi mnie to, że jak sama piszesz, opowiadanie było dla Ciebie niezrozumiałe, a poza tym, że nie znalazłaś w nim nic zajmującego (odniosę się do tego na sam koniec).\nChciałbym się odnieść do kilku linijek Twojej odpowiedzi.\n…mylnie rozumianym jako aureola (z ang. halo), czyli atrybut kojarzący się z osobą wielkoduszną… –> Od kiedy to aureola kojarzy się z osobą wielkoduszną?\nWielkoduszność kojarzy mi się z anielskością, stąd aureola (anielskość jest pierwszym synonimem wielkoduszności z pierwszego słownika z google). Wyjaśnienie w nawiasie, bo litery “aureola” nie wchodzą w skład słowa “haloperidol”. W tekście jest wyjaśnienie.\n– Tom, skończ z tym Haloperidolem. –> – Tom, skończ z tym haloperidolem.\nTak, zapisujemy, jednak ja napisałem nazwę handlową, która może pokrywać się z nazwą substancji czynnej i powinna być wtedy pisana z wielkiej litery.\n…na które z Twojej winy skarżą się pacjenci. –> …na które z twojej winy skarżą się pacjenci.\n– Dziękuję Panno Jones… –> – Dziękuję panno Jones…\nEch, tak, tylko że gdy czytam w opowiadaniu “twojej” z małej litery, to dla mnie wygląda niechlujnie, bo zwykłem zwracać się do kogoś za każdym razem z wielkiej. Chyba się nie przestawię, niestety.\nZ daleka było widać smukłe ciało, ubrane w odcienie szarości i duże, połyskujące zielone oczy. –> Skoro ciało było ubrane, to nie mogło być widoczne. Obawiam się, że z daleka chyba nie można dojrzeć koloru oczu.\nChyba, że się kogoś poznaje i widzi się więcej niż można by dostrzec u obcej osoby :) Co jest spójne z treścią.\nJestem psychiatrą, nazywam się doktor Tomas Barns… –> Nikt nie nazywa się doktor.\nProponuję: Doktor Tomas Barns, jestem psychiatrą.\nBardzo fajna uwaga, dzięki.\nPrzepraszam Haniu, jeśli mogę się tak do Ciebie zwracać. –> To chyba nie jest profesjonalne zachowanie lekarza.\nZnaczyłoby to, że ten lekarz nie zachowuje się profesjonalnie, co autor (ja) miał na myśli i jest spójne z treścią.\nWidzę, że pisanie niektórych słów z wielkich liter jest źle postrzegane. Hmm. Po prostu zaznaczam w ten sposób czytelnikowi, że te słowa są ważne, kluczowe. Czy to źle?\nCaroline nie kryła zażenowania, co wyraziła krótkim postękiwaniem. – Od kiedy zażenowanie wyraża się postękiwaniem?\nJeśli napisałbym, że kolega się posikał z powodu swędzącego ucha, też uznałabyś to za prawidłowość? :)\nZa wszystkie pozostałe uwagi serdecznie dziękuję, chociaż to głównie literówki. Odnoszę wrażenie, że za faktyczne niechlujstwo uznałaś właśnie te literówki, spacje, myślniki, kropki, wielkie litery itd. (bo takich błędów było najwięcej), co znacznie utrudniło Ci skupienie się na treści.\nprzez Twoje opowiadanie brnęłam z największym trudem i nic z niego nie zrozumiałam. Być może ktoś obeznany z tematem znajdzie tu coś zajmującego – mnie się nie udało znaleźć nic.\nMoże warto przeczytać opowiadanie jeszcze raz, a będzie bardziej zrozumiałe i być może wtedy (bo jak inaczej?) uda się w nim znaleźć coś, co Cię zainteresuje? :)\nkobieta, Łódź | 19.07.19, g. 13:00\nWielkoduszność kojarzy mi się z anielskością, stąd aureola (anielskość jest pierwszym synonimem wielkoduszności z pierwszego słownika z google).\nPrzykro mi, EmRoZz, Twoje wyjaśnienia nie przekonały mnie. Nadal nie widzę związku aureoli z wielkodusznością.\nZa SJP PWN: aureola 1. «świetlisty krąg otaczający na obrazach i rzeźbach głowy świętych» 2. «uznanie otaczające kogoś» 3. «świetlista obwódka otaczająca niektóre przedmioty będące źródłem światła»\nwielkoduszny «odznaczający się wielkimi zaletami ducha, szlachetnością, wyrozumiałością; też: świadczący o czyjejś szlachetności, wyrozumiałości»\nanielski 1. «odnoszący się do anioła» 2. «dobry i łagodny» 3. «ogromny, niezwykły»\nWyjaśnienie w nawiasie, bo litery “aureola” nie wchodzą w skład słowa “haloperidol”. W tekście jest wyjaśnienie.\nWyjaśnia w tekście zaśmiecają go. Tekst, moim zdaniem, powinien być napisany na tyle jasno, żeby czytelnik nie musiał potykać się o wtręty, dodatkowe objaśnienia i przypisy. Wiedz też, że w miarę rozgarnięty czytelnik umie poradzić sobie z trudnym słowem czy nieznanym dotąd pojęciem.\nJeśli napisałeś coś, co w Twoim mniemaniu może sprawić kłopot czytelnikom, zmień to i napisz tak, aby rzecz była czytelna i zrozumiała bez dodatkowych tłumaczeń i podpowiedzi.\nTak, zapisujemy, jednak ja napisałem nazwę handlową, która może pokrywać się z nazwą substancji czynnej i powinna być wtedy pisana z wielkiej litery.\nPozwolę się sobie z Tobą nie zgodzić i zacytuję opinię Rady Języka Polskiego: Nie są tym samym ani nazwami własnymi, ani nazwami handlowymi nazwy produktów, usług itp., używane bez protestów w obrocie prawnym w Rzeczypospolitej Polskiej przez różne (także konkurujące za sobą) podmioty w odniesieniu do takich samych lub podobnych produktów, usług itp.\nEch, tak, tylko że gdy czytam w opowiadaniu “twojej” z małej litery, to dla mnie wygląda niechlujnie, bo zwykłem zwracać się do kogoś za każdym razem z wielkiej. Chyba się nie przestawię, niestety.\nWięc za każdym razem będziesz robił błąd, bo to nie jest sprawa ani Twoich przyzwyczajeń, ani Twojej estetyki, a zasada obowiązująca w języku polskim. Powtórzę – zaimki i formy grzecznościowe piszemy wielka literą wtedy, kiedy zwracamy się do kogoś listownie. W ten sposób wyrażamy szacunek dla tej osoby.\nCzy nie masz wrażenia, że Twoje niczym nie uzasadnione przyzwyczajenie może doprowadzić do absurdu? Spróbuj wyobrazić sobie, że w opowiadaniu umieszczasz scenę kłótni np. kiboli/ meneli/ przekupek/ sąsiadów, pełną najczęściej używanych wulgaryzmów, ale z zaimkami napisanymi wielkimi literami. Czy nie uważasz, że kuriozalne byłoby zdanie: – Cholera, ja Ci pokażę, Ty kurwo! – że na tym przykładzie poprzestanę.\nWidzę, że pisanie niektórych słów z wielkich liter jest źle postrzegane. Hmm. Po prostu zaznaczam w ten sposób czytelnikowi, że te słowa są ważne, kluczowe. Czy to źle?\nEmRoZz, powtórzę – czytelnik nie jest idiotą, czytelnik sam potrafi zorientować się w znaczeniu słów i nie jest do tego potrzebne ich podkreślania, wytłuszczanie ani pisanie wielką literą. Jeśli czytelnik nie zrozumie, znaczyć to będzie, że Autor nie podołał zadaniu.\nCaroline nie kryła zażenowania, co wyraziła krótkim postękiwaniem. – Od kiedy zażenowanie wyraża się postękiwaniem?\nJeśli napisałbym, że kolega się posikał z powodu swędzącego ucha, też uznałabyś to za prawidłowość? :)\nA jak to się ma do zadanego przeze mnie pytania i dlaczego uważasz, że uznałam to za prawidłowość?\nNapisałeś: Caroline nie kryła zażenowania, co wyraziła krótkim postękiwaniem. – a ja, ponieważ pierwszy raz w życiu spotkałam się z przypadkiem zażenowania objawiającego się postękiwaniem, zadałam pytanie: Od kiedy zażenowanie wyraża się postękiwaniem?\nZa SJP PWN: postękiwać 1. «stękać niezbyt głośno, z przerwami» 2. «o byku łosia, jelenia: wydawać głos wabiący samice w czasie rui» stęknięcie pot. «odgłos wydawany z bólu lub przy wysiłku fizycznym» zażenowanie «uczucie wstydu i zakłopotania»\nZa wszystkie pozostałe uwagi serdecznie dziękuję, chociaż to głównie literówki. Odnoszę wrażenie, że za faktyczne niechlujstwo uznałaś właśnie te literówki, spacje, myślniki, kropki, wielkie litery itd.\nDla Ciebie to może tylko literówki, ale dla czytelnika stanowią one istotną przeszkodę. Świadczą też o tym, że piszący nie przeczytał dzieła przed jego opublikowaniem, a tym samym lekceważy czytelników.\nI owszem, tak jak słusznie wnioskujesz, właśnie te literówki, spacje, myślniki, kropki, wielkie litery itd., uznałam za najwyższego stopnia niechlujstwo, choć dopuściłam też możliwość, że Autor w niedostatecznej mierze opanował zasady obowiązujące w języku polskim.\nRozległa pustka ziejąca pod Twoim postem, także jest objawem niechlujstwa.\nMoże warto przeczytać opowiadanie jeszcze raz, a będzie bardziej zrozumiałe i być może wtedy (bo jak inaczej?) uda się w nim znaleźć coś, co Cię zainteresuje? :)\nNie, EmRoZz. Raz już brnęłam przez Pewnego razu w szpitalu psychiatrycznym i dopóki Twoje opowiadanie nie zostanie poprawione, dopóki będą w nim straszyć wszystkie wytknięte błędy i usterki, dopóki zaimki i formy grzecznościowe będą napisane wielkimi literami, a liczebniki cyframi i liczbami, dopóki nie poprawisz interpunkcji, niestety, nie ma najmniejszych szans, abym dobrowolnie podjęła trud ponownej lektury Twojego dzieła.\nmężczyzna | 19.07.19, g. 16:19\nCieszę się, że zdecydowałem się tutaj zamieścić opowiadanie. Bardzo dziękuję za Twoje uwagi i poświęcenie chwili swojego czasu :)\ndopóki Twoje opowiadanie nie zostanie poprawione, dopóki będą w nim straszyć wszystkie wytknięte błędy i usterki, dopóki zaimki i formy grzecznościowe będą napisane wielkimi literami, a liczebniki cyframi i liczbami, dopóki nie poprawisz interpunkcji, niestety, nie ma najmniejszych szans, abym dobrowolnie podjęła trud ponownej lektury Twojego dzieła.\nZachęciłaś mnie do naniesienia poprawek, chociaż “niechlujem” i tak pewnie zostanę ;)\nJeśli zwiększy to prawdopodobieństwo przeczytania przez Ciebie tekstu jeszcze raz, tym razem z większym skupieniem się na treści (już nie straszącej niechlujstwem, mam nadzieję), nie widzę przeszkód by użyć w tamtym zdaniu innych słów, bardziej do siebie pasujących. Oczywiście, nie naciskam na ponowne czytanie. Odniosłem wrażenie, że poza “niechlujstwem”, to sam temat nie podszedł i może z tego powodu opowiadanie było dodatkowo trudniejsze do zrozumienia.\nZ pewnością masz rację. Jest to moje pierwsze opowiadanie, w dodatku pisane na szybko i po prostu jeszcze trudno mi wyczuć co może sprawić kłopot, a co zwiększy szansę zrozumienia. Wtrącenie (ang. Halo) wydawało mi się zasadne i niezbędne, bo przecież o to chodzi – inaczej nie miałoby sensu wiązanie “halo-“ od haloperidolu i aureoli. Bez info (ang. Halo) czytelnik w moim mniemaniu miałby większy kłopot ze zrozumieniem dlaczego “Halo” dobrze kojarzy się pacjentom.\nPrzy okazji. Być może nie jest to miejsce do takich dywagacji, jednak skoro zostało mi to wytknięte, myślę, że warto się odnieść – tak, nie ma czegoś takiego jak “..”, jednak jeśli chcę przekazać różne wrażenia, to naturalnie pomyślałem o różnej długości wielokropka. Przykładowo, “……” kojarzyłoby mi się z czymś w rodzaju “brak mi słów, wyjdź”, co mogłoby zostać użyte zamiast, albo po tych słowach. Jeśli sztuka opowiadania nie uznaje takich przypadków, to według mnie na tym traci, a to tylko jeden przykład z mnóstwa możliwości. Podobnie myślę o stawianiu wielkich liter tam, gdzie nie jest to zgodne z ortografią, jednak zgodne z myślą autora. Rozumiem, że jesteś jakby strażniczką poprawnej polszczyzny i ze względu na utrwalone zasady każde ich złamanie wywołuje u Ciebie frustrację. Być może bardziej doświadczony autor nie potrzebuje łamać zasad ortografii i interpunkcji, by przekazać sto procent tego, co miał na myśli. Być może ten sam autor zdziwiłby się, ile możliwości daje łamanie tych zasad i przy pozornie niechlujnym (dla niektórych) tekście nowe sto procent przekazania myśli, jakim chwaliłby się znów autor, czytelnik odebrałby jako trafniejsze :) Nie odnoszę się tutaj do swojego opowiadania. Raczej staram się przekazać, że narażając się na frustrację w takich sytuacjach, może ominąć Cię coś naprawdę fajnego, czego z łatwością dozna ktoś niebędący strażnikiem. Myślę, że zdajesz sobie sprawę z tego co napisałem, jednak ze względu na doświadczenie wybrałaś traktowanie niechlujnych opowiadań z góry jako niezajmujące, bo w istocie przekonałaś się, że większość niechlujnych taka jest. Obawiam się, że tym samym pozbawiłaś się czegoś w ten sposób, to jest opowiadań zdolnych autorów naginających zasady. Twój wybór, jednak z tego co widzę jesteś tutaj poważanym jednoosobowym organem opiniotwórczym i Twoja opinia może przekreślić osobę przykładowo zdolną, acz niewprawioną w zasady lub je naginającą. Nie mam na myśli siebie, chociaż coś mi mówi, że wiele początkujących “niechlujnych” autorów zostało na początku skreślonych przez strażników do Ciebie podobnych i nie wydaje mi się, by nie została ominięta w ten sposób jakaś “perełka”. Podobnie ze strażnikami czytającymi treść, do której nie są przyzwyczajeni bądź nie przepadają za poruszanymi w niej tematami.\nW sumie, zgodna z powyższym będzie moja odpowiedź na Twoją uwagę, odnośnie poprawności zapisu nazwy leku. Pozwolę sobie przytoczyć słowa eksperta:\n“Do nazw leków stosuje się ta sama reguła ortograficzna, co do nazw samochodów i innych wyrobów przemysłowych. Każe ona pisać np. zderzenie fiata z mercedesem, ale samochód marki Fiat – tzn. małej litery każe używać w nazwach konkretnych wyrobów, a dużej w nazwach marek i firm. Reguła ta działa dobrze w odniesieniu do nazw powszechnie znanych, których używamy tak często, że stały się one częścią naszego codziennego języka. Nazwy mniej znane są w praktyce pisane wielką literą, znajdziemy więc w książkach polopirynę, aspirynę i piramidon (małą literą), ale raczej Oxeladin, Flegaminę i Trilac (wielką literą). Może to wynikać z nieznajomości ortografii, ale może też świadczyć o chęci odróżnienia słów dobrze przyswojonych polszczyźnie od elementów w niej całkowicie obcych”\nCzy nie uważasz, że kuriozalne byłoby zdanie: – Cholera, ja Ci pokażę, Ty kurwo! – że na tym przykładzie poprzestanę.\nJak wyżej. Uważam, dlatego napisałbym “ci” w tym konkretnym przypadku, bo tak czuję, zresztą podobnie jak Ty. Tym samym “Kocham cię” zdecydowanie wolałbym zapisać w ten sposób: “Kocham Cię”.\nCaroline nie kryła zażenowania, co wyraziła krótkim postękiwaniem. – a ja, ponieważ pierwszy raz w życiu spotkałam się z przypadkiem zażenowania objawiającego się postękiwaniem, zadałam pytanie: Od kiedy zażenowanie wyraża się postękiwaniem?\nSama sobie odpowiedziałaś. Po prostu pierwszy raz w życiu spotkałaś się z przypadkiem zażenowania objawiającego się postękiwaniem. Dla Ciebie od dzisiaj. Dla Caroline od któregoś roku życia. Dla innych z pewnością jeszcze inaczej, a może wcale się z tym nie spotkali.\nI owszem, tak jak słusznie wnioskujesz, właśnie te literówki, spacje, myślniki, kropki, wielkie litery itd., uznałam za najwyższego stopnia niechlujstwo, choć dopuściłam też możliwość, że Autor w niedostatecznej mierze opanował zasady obowiązujące w języku polskim.\nKiedy znajdę chwilę czasu, postaram się poprawić. Jeszcze raz dodam, że zgadzam się z wieloma Twoimi uwagami i jeszcze raz dziękuję!\nP.S. Wątpię, że zostawienie tutaj miejsca, na dole mojego posta, jest potwierdzeniem niechlujstwa, co byłaś uprzejma mi wytknąć. Skąd miałem wiedzieć, że ten edytor wymaga usunięcia pustego miejsca i nie usuwa go sam, a dodatkowo chyba sam je generuje. Podobnie jak Ty spotkałaś się pierwszy raz z nietypowym wyrażeniem zażenowania przez Caroline, podobnie mnie zaskoczył ten edytor.\nkobieta, Łódź | 19.07.19, g. 22:01\nCieszę się, że zdecydowałem się tutaj zamieścić opowiadanie i bardzo dziękuję za uwagi i poświęcenie chwili swojego czasu :)\nBardzo proszę. I cieszę się Twoją radością. ;D\nZachęciłaś mnie do naniesienia poprawek, chociaż “niechlujem” i tak pewnie zostanę ;)\nNiezmierni mi miło, że Cię zachęciłam, a co do przyszłości i tego kim przewidujesz zostać… cóż, wszystko zależy od Ciebie. ;)\nJeśli zwiększy to prawdopodobieństwo przeczytania przez Ciebie tekstu jeszcze raz…\nNie wykluczam takiej możliwości, ale teksty zakwalifikowane do ponownego czytania wędrują na koniec kolejki, w która w tej chwili liczy 408 pozycji… :(\nOdniosłem wrażenie, że poza “niechlujstwem”, to sam temat nie podszedł i może z tego powodu opowiadanie było dodatkowo trudniejsze do zrozumienia.\nIstotnie. Historie dotyczące psychiatrii i spraw z nią związanych, niestety, nie należą do moich ulubionych i nie budzą we mnie szczególnego zainteresowania.\nZ pewnością masz rację. Jest to moje pierwsze opowiadanie, w dodatku pisane na szybko i po prostu jeszcze trudno mi wyczuć co może sprawić kłopot, a co zwiększy szansę zrozumienia.\nW takim razie sugeruję abyś, kiedy skończysz opowiadanie, powstrzymał się przed wrzuceniem go na stronę. Odłóż je na dwa, trzy tygodnie i ponownie przeczytaj. Powinieneś wtedy dostrzec przynajmniej część błędów i usterek, łatwiej też będzie zauważyć, czy wszystko jest napisane tak jak chciałeś. Po tym zabiegu znowu odłóż tekst na kolejna dwa, trzy tygodnie i powtórz zabieg.\nDobrze jest także poprosić kogoś, choć trochę obeznanego z językiem polskim, aby przeczytał opowiadanie. I lepiej niech to nie będzie nikt z rodziny, ani ktoś zaprzyjaźniony, bo bliscy z reguły chwalą i prawie zawsze uważają, że jest super.\nJeśli nie masz nikogo takiego, pozostaje betalista. Jednak nim zechcesz zaprosić kogoś do betowania, postaraj się przeczytać i skomentować przynajmniej kilka cudzych opowiadań – może tych z Biblioteki, może nagrodzonych Piórkami, a może te najnowsze… Wybór należy do Ciebie. To, mam wrażenie, pomoże Ci zorientować się, z kim chciałbyś ulepszyć swoje dzieło, pozwoli także innym poznać Cię jako aktywnego użytkownika.\nNo i zajrzyj do tego wątku: http://www.fantastyka.pl/loza/17\n…jednak jeśli chcę przekazać różne wrażenia, to naturalnie pomyślałem o różnej długości wielokropka. Przykładowo, “……” kojarzyłoby mi się z czymś w rodzaju “brak mi słów, wyjdź”…\nNo cóż, wielokropek, jak już wspomniałam, ma zawsze trzy kropki. Nie dwie, nie sześć, nie osiem, a tylko i wyłącznie trzy. Zaproponowaną przez Ciebie wypowiedź można wyrazić słowami – będzie ona absolutnie czytelna i nie ma potrzeby zastępowania jej szeregiem kropek, albowiem za chwilę jakiś inny eksperymentator uzna, że może zamiast Twoich kropki lepsze będą ciurkiem stawiane dywizy lub półpauzy, bo lepiej kojarzą się z ujemnym wrażeniem, które chciałeś wyrazić.\nI nie, nie wydaje mi się, aby sztuka opowiadania cokolwiek straciła, jeśli pozostaniemy przy dotychczasowych sposobach wrażania myśli na pomocą słów i już istniejących znaków i norm.\nMyślę, że zdajesz sobie sprawę z tego co napisałem, jednak ze względu na doświadczenie wybrałaś traktowanie niechlujnych opowiadań z góry jako niezajmujące, bo w istocie przekonałaś się, że większość niechlujnych taka jest.\nI tu się mylisz. Traktuję wszystkie opowiadania jednakowo i moje, jak je nazwałeś, doświadczenie, nie pozwala mi na traktowanie żadnego „z góry”. Nie przypuszczam też, abyś mógł cokolwiek wiedzieć o moich przekonaniach względem niechlujnych opowiadań.\n…z tego co widzę jesteś tutaj poważanym jednoosobowym organem opiniotwórczym i Twoja opinia może przekreślić osobę przykładowo zdolną, acz niewprawioną w zasady lub je naginającą.\nZnów się mylisz. Na tej stronie nie ma czegoś takiego, jak jednoosobowy organ opiniotwórczy, więc nie możesz sugerować, że ja czymś takim jestem. Ot, czytam, komentuję i robię łapanki. Nic więcej. Moja opinia nie może ani nikogo skreślić, ani nikomu pomóc, bo nie wydaję żadnych opinii. Powtórzę – na tej stronie nie dzieje się nic, o czym można powiedzieć, że zaistniało na mocy jednoosobowej decyzji.\n…coś mi mówi, że wiele początkujących “niechlujnych” autorów zostało na początku skreślonych przez strażników do Ciebie podobnych i nie wydaje mi się, by nie została ominięta w ten sposób jakaś “perełka”. Podobnie ze strażnikami czytającymi treść, do której nie są przyzwyczajeni bądź nie przepadają za poruszanymi w niej tematami.\nNa tej stronie nie ma nikogo, o kim mógłbyś powiedzieć, że jest strażnikiem, skreślającym początkujących autorów, bądź nieprzyzwyczajonym do pewnych treści.\nMam nadzieję, że szybko poznasz zasady działania strony i niebawem nie będzie miała ona przed Tobą żadnych tajemnic. ;)\nmężczyzna, Świnoujście | 19.07.19, g. 22:30\nZmarnowany potencjał. Niestety, widać w tekście brak odpowiednich umiejętności warsztatowych, a zwłaszcza sztuki prowadzenia fabuły, rozwijania fabuły i puentowania fabuły odpowiednio wybrzmiewającym finałem.\nDostrzegam tutaj niezły pomysł. Ten cały pseudonaukowy/medyczny psychobełkot na temat tworu siatkowatego (z niewiadomego powodu pisanego przez Ciebie na przemian z wielkiej i małej litery) jest na tyle przekonujący, że łykam go jako czytelnik i spodziewam się dobrego wykorzystania w opowiadanej historii. Nadaremnie.\nPo przebrnięciu przez tekst pełen dziwnych wtrąceń, nawiasów, błędnej interpunkcji, niepoprawnych zapisów, form i zwrotów (na które słusznie zwróciła uwagę Regulatorzy) oczekiwałem nagrody w postaci dobrej puenty, konkretnego wykorzystania obiecującego konceptu pseudonaukowego, który obiecywał w miarę solidne science-fiction, w którym za science robi nieco umowna psychologia i biologia (solidne na poziomie koncepcji, bo technicznie opowiadanie kuleje)\nZamiast tego dostałem jednak jakąś "Dynastię" w której bohaterowie się odnajdują, znają z przeszłości, ukrywają jakieś mroczne tajemnice, odzyskują utraconą pamięć itd. Jednak nawet tak oklepane "zwroty" akcji można by poprowadzić z wyczuciem i uzyskać zadowalający efekt. Tobie jednak zabrakło odpowiednich umiejętności.\nZa bardzo skupiłeś się na konstruowaniu rozwiniętych, wielokrotnie złożonych zdań, przesadnym opisywaniu gestów, min czy reakcji postaci, a samą fabułę pokpiłeś. Początek zapowiadał się nieźle, mimo nieco pogmatwanego i mało efektownego wprowadzenia. Za to końcówka tekstu jednak nienaturalnie (a raczej naturalnie dla debiutantów) przyspieszyła, rzucając w czytelnika kolejnymi "ważnymi" elementami historii, które wyglądają na nieprzemyślane i są słabo wprowadzone/zapowiedziane przez narratora we wcześniejszych fazach opowieści. Zamiast zaskoczenia, poczułem jedynie zakłopotanie. I tutaj wspomnę kolejny defekt – kompozycja opowiadania kuleje. Tym bardziej, że zakończenie sugeruje jakiś dalszy ciąg i, jak wspomniałem, historia nie dostaje należytego finału.\nTwojej dyskusji z Reg, nawet nie będę szerzej komentował. Napisałeś pierwsze opowiadanie i już chcesz wprowadzać swoje zasady pisowni, języka, podważać reguły, wytyczać nowe prawa? Stawiać pięć, sześć kropek zamiast trzech w wielokropku? To naprawdę zabawne podejście. Jak niby czytelnik ma się domyślić, co autor chciał wyrazić sześcioma gwiazdkami na końcu zdania? Albo ośmioma przecinkami? Tobie się będzie wydawało, że to coś oznacza, dla mnie to będzie błąd na poziomie podstawówki. Po to mamy ustalone reguły, wspólny kod językowy, interpunkcyjny itd, o określonym znaczeniu, żeby takie kwestie były jasne dla wszystkich, a przekaz zrozumiały.\nZaskoczę Ciebie pewnie, ale nie napisałeś żadnego zajebistego i genialnego tekstu i na pewno nie warto go czytać i polecać, jeśli Autorowi nie chce się popracować nad stroną techniczną, stosuje dowolną interpunkcję, wstawia jakieś wyjaśnienia w nawiasach na podobieństwo prac naukowych, formy grzecznościowe pisze wielką literą, bo mu się tak podoba itd. Na razie jesteś debiutantem i pokaż, że umiesz napisać dobre opowiadanie, dopracowane od strony warsztatowej i technicznej, zapisane zgodnie z powszechnymi regułami i pozbawione błędów. Z pokorą i szacunkiem dla czytelnika. Bo na razie, poza babolami, które wybiórczo wskazała Reg, niemal, w co trzecim zdaniu masz jakieś słabizny i usterki.\nAle przynaję, ogólnie jak na debiut nie jest źle. Miałeś pomysł, zdania klecić potrafisz lepiej lub gorzej, na pewno będą z Ciebie ludzie.\nmężczyzna | 20.07.19, g. 15:03\nMr. maras, pozwolę sobie wypunktować najważniejsze Twoje uwagi, do których zastosuję się poprawiając tekst:\ndostrzegam tutaj niezły pomysł, zmarnowany potencjał\nbrak odpowiednich umiejętności warsztatowych, a zwłaszcza sztuki prowadzenia fabuły, rozwijania fabuły i puentowania fabuły odpowiednio wybrzmiewającym finałem\noczekiwałem nagrody w postaci dobrej puenty, konkretnego wykorzystania obiecującego konceptu pseudonaukowego, który obiecywał w miarę solidne science-fiction, w którym za science robi nieco umowna psychologia i biologia (solidne na poziomie koncepcji, bo technicznie opowiadanie kuleje\nZa bardzo skupiłeś się na konstruowaniu rozwiniętych, wielokrotnie złożonych zdań, przesadnym opisywaniu gestów, min czy reakcji postaci, a samą fabułę pokpiłeś.\nkońcówka tekstu jednak nienaturalnie (a raczej naturalnie dla debiutantów) przyspieszyła, rzucając w czytelnika kolejnymi "ważnymi" elementami historii, które wyglądają na nieprzemyślane i są słabo wprowadzone/zapowiedziane przez narratora we wcześniejszych fazach opowieści\nW skrócie: pokpiona strona warsztatowa i techniczna. Mimo wynikających z tego problemów z czytaniem i interpretacją, mam wrażenie, że pomysł został zrozumiany. Cieszę się z uznania go przez Ciebie za przekonujący, godny bardziej starannego podejścia. Przyznaję, na pewno brakuje mi umiejętności, na pewno poza tym moje niechlujstwo psuło efekt. Przyznaję jednocześnie, że nie znam zasad dobrego prowadzenia fabuły itd., a pracę tutaj zamieściłem nie po to, by ktoś zwracał mi uwagę na niepostawienie kropki czy wielkiej litery w odpowiednim miejscu. Chodziło mi właśnie o taki komentarz jak Twój, i jestem nim bardzo usatysfakcjonowany. Moje odpowiedzi na uwagi Reg nie wynikają z tego, że moje opowiadanie uznaję za zajebiste, tylko że nie takiego feedback’u oczekiwałem. Tak, na pewno popracuję nad starannością, bo teraz jestem jakby bardziej świadomy wagi strony technicznej. Faktycznie, niechlujne teksty mogą zniechęcać czytelnika do czytania, a poza tym utrudniać interpretację. Dla mnie jednak, było ważne jedno – czy jest sens uczyć się warsztatu i poświęcać czas na staranne pisanie. Czy to, co przekonało mnie, może przekonać innych. Po Twoim komentarzu, a szczególnie ostatnim zdaniu, myślę, że może, a praca nad umiejętnościami i stroną techniczną z pewnością zwiększy tego prawdopodobieństwo.\nkobieta, Łódź | 20.07.19, g. 15:14\nBardzo proszę i życzę sukcesów. ;)\nmężczyzna, Świnoujście | 22.07.19, g. 18:12\nPisz, ćwicz, betuj, wyrabiaj pióro, sprawdzaj, nie bój się krytyki i negatywnych komentarzy. I nie zniechęcaj się. Albo ktoś jest grafomanem i to widać z daleka, albo ma jakiś dryg do pisania ale brakuje mu warsztatu, który przyjdzie z czasem. Ciebie widzę zdecydowanie w tej drugiej grupie.\nmężczyzna, 26 lat, Olsztyn | 30.07.19, g. 18:28\nUwaga pierwsza: bardzo słaby tytuł. To miało być nawiązanie do “Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”? Nowego filmu Tarantino? Czy po prostu nie miałeś pomysłu na tytuł i napisałeś cokolwiek? No w każdym razie – słaby jest. Nic o samej treści nie mówi, jego klimacie, przesłaniu, no nic. Strasznie generyczny. To, że akcja dzieje się w szpitalu psychiatrycznym dowiadujemy się już z przedmowy, wystarczy. To już lepiej było dać tu chociaż ten Haloperidol jako tytuł, bo okazuje się bardzo ważny dla całego opowiadania.\nWiększość konkretnych uwag, które miałem podczas czytania już ci wytknęli Reg i Maras. Przede wszystkim więc radzę ci nauczyć się doceniać komentarze dotyczące warstwy technicznej, takie jak ten Reg, zamiast rzucać teksty w stylu “nie takiego feedbacku oczekiwałeś”. Takie aroganckie teksty w ustach początkującego autora sprawiają, że z miejsca zaczynam podchodzić do autora z mniejszą sympatią. Zwłaszcza, jak ten autor zaczyna dyskutować i ustalać swoje zasady pisowni, bo bardziej mu odpowiadają. Raczę raczej wziąć sobie uwagi do serca i solidnie przyłożyć się do pracy nad warsztatem. Wiem, że większość początkujących autorów uważa, że najważniejszy jest ich pomysł i on obroni się sam, ale to nie bardzo prawda. Najgenialniejszy pomysł może zostać zajechany paskudnym wykonaniem tak, że nie będzie dało się go czytać. Z kolei znacznie przyjemniejszą lekturą będzie może nieco odtwórczy i mało oryginalny tekst, który jest napisany poprawnym językiem. Pewnie nie zapamiętam go na długo, ale przynajmniej przeczytam do końca i do tego mogę z tej lektury czerpać przyjemność.\nJeśli chodzi o uwagi odnośnie samego tekstu, to musiałbym się mocno powtarzać po Marasie. Jest potencjał w pomyśle wyjściowym, ale to nie wystarczy. Na podstawie pomysłu trzeba jeszcze zbudować solidną fabułę, a tego tutaj zabrakło. Zamiast tego masz, jak wspominał Maras, telenowelowe chwyty, wyciągane z rękawa eksperymenty na dzieciach, wymazywane wspomnienia i tak dalej. Nagłe zwroty akcji dla samego faktu zwrotu akcji, które przez to ani trochę nie cieszą – dobry zwrot akcji musi zaskakiwać, ale nie może brać się zupełnie znikąd, musi być w jakiś sposób sygnalizowany wcześniej w tekście. I do tego trzeba zrobić to w taki sposób, żeby czytelnik za łatwo nie domyślił się, co się stanie, ale gdy już to się stanie, mógł dostrzec te wcześniejsze subtelne wskazówki. Wtedy taki zwrot jest satysfakcjonujący i czytelnik czuje, że opowiadanie jest przemyślaną całością, a nie wymyślanym na poczekaniu ciągiem scen. Dlatego pisanie dobrych zwrotów akcji jest trudną sztuką.\nJako że był to twój debiut, pozostaje mi trzymać kciuki, że następne opowiadania będą bardziej przemyślane, solidniej napisane i po prostu lepsze. Powodzenia.\nmężczyzna | 30.07.19, g. 21:44\nDzięki za Twoje zdanie! Nie spodziewałem się, że po przeczytaniu komentarzy obecnych pod opowiadaniem komukolwiek jeszcze będzie chciało się czytać ten tekst! Uwaga – napisałem tekst od nowa, różni się fabularnie, znajdziesz go w betach. Chciałbym poznać Twoje zdanie odnośnie jakiegokolwiek progresu, bądź też regresu jaki poczyniłem :)\nWiem, że większość początkujących autorów uważa, że najważniejszy jest ich pomysł i on obroni się sam, ale to nie bardzo prawda. (…) Z kolei znacznie przyjemniejszą lekturą będzie może nieco odtwórczy i mało oryginalny tekst, który jest napisany poprawnym językiem.\nPo tym co napisałeś śmiem przypuszczać, że czytałeś komentarze, jednak mimo to postanowiłeś jeszcze raz poruszyć kwestie, co do których w mojej opinii wyraziłem zrozumienie i skruchę. Powtórzę więc jeszcze raz. Zostałem przekonany, że nawet najznakomitszy pomysł nie sprzeda się jeśli nikt go nie zrozumie, albo nie będzie zachęcający do zapoznania się z nim. Potrzeba techniki i warsztatu.\nZaliczam się do tych, którym chce się działać tylko wtedy, gdy to co mają robić będzie w ich subiektywnym podejściu oryginalne. Równocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że oryginalny pomysł jeszcze trudniej przekazać, gdy nie pisze się dobrze i bardzo dobrze po polsku. Nawiązując do komentarza Marasa można zaryzykować stwierdzenie, że słabe pióro robi błąd zaczynając od dobrego konceptu, bo zmarnuje jego potencjał. Jednak jak zacząć, jeśli nie z entuzjazmem subiektywnie dobrego pomysłu? ;)\nPrzekonaliście mnie, że tekst traci na, nazwijmy to – niechlujstwie. Popracowałem nad tym, chętnych zapraszam do betowania, a chociaż do przeczytania nowego tekstu.\nA teraz zrobię sobie taką łapankę uwag, jak zrobiłem w przypadku kom. Marasa, żeby wiedzieć nad czym popracować:\nUwaga pierwsza: bardzo słaby tytuł. Nic o samej treści nie mówi, jego klimacie, przesłaniu, no nic.\nNagłe zwroty akcji dla samego faktu zwrotu akcji, które przez to ani trochę nie cieszą – dobry zwrot akcji musi zaskakiwać, ale nie może brać się zupełnie znikąd, musi być w jakiś sposób sygnalizowany wcześniej w tekście. I do tego trzeba zrobić to w taki sposób, żeby czytelnik za łatwo nie domyślił się, co się stanie, ale gdy już to się stanie, mógł dostrzec te wcześniejsze subtelne wskazówki. Wtedy taki zwrot jest satysfakcjonujący i czytelnik czuje, że opowiadanie jest przemyślaną całością, a nie wymyślanym na poczekaniu ciągiem scen.\nWięcej fajnych rzeczy napisałeś, ale nie nie chciałem powtarzać po Marasie. Wkleiłem to, co jest nowe.\nOgólnie to chyba już wiem, gdzie leży największa moja słabość.\nBardzo staram się uwiarygodnić pomysł, chcę żeby był przekonujący. A kiedy czuję, że już powinien taki być, wtedy olewam sobie resztę i jakby doklejam wszystko do pomysłu, co mi na szybko przyjdzie do głowy. Stąd te dynastie i inne telenowele.\nJeszcze raz zapraszam do działu bet, dodałem tam dwa opowiadania.\nP.S. Bardzo mnie to cieszy, że znalazła się kolejna osoba dostrzegająca potencjał w moim pomyśle!


Biznes Aplikacje strona z oprogramaniem do pobrania 220 - Sheet Cutting Suite Standard, RusFon mit CD\nNajlepsza na świecie oprogramowanie do budowy gniazd. bezpłatny okres próbny! Suite cięcia blachy jest stan oprogramowania układu arkusza generowania zoptymalizowanych układów i redukcji odpadów generowanych przez 2 wymiarowe cięcia prostokątnego\nRusFon mit CD 4.1\nRusFon jest transkrypcja-Software, która przenosi litery cyrylicy alfabetem łacińskim i inne round.\nProfessional Software partnerski za darmo! Ustawienia własne w domu program partnerski i sprzedawać więcej. Obejrzyj funkcji - nie jest dostępny w wielu wersjach złota naszych konkurentów. - 3 Poziom System - Utwory sprzedaży, kliknięć, prowadzi do 3\nAnyCount jest automatyczne oprogramowanie Ilość tekstu. AnyCount jest automatyczna Liczba linii, liczba znaków i oprogramowanie liczba słów do wszystkich popularnych formatów plików. Obsługiwane formaty liczyć tekst:............... RTF, DOC, WPD,\nAjax-Controls.NET Professional Edition (With 100 % Source Code) 1.2.0.0\nAjax-Controls.NET komponent ma na celu dostarczenie deweloperom proste w użyciu narzędzie do AJAX Włącz standardowych kontrolek ASP.NET i 3 kontrole firm w aplikacji ASP.NET, które umożliwiają aktualizację zawartości strony bez odświeżenie strony i\nAplikacja szybko wyszukuje pliki Word dla numerów telefonów i ich fragmentów. Wyniki można zapisać do pliku tekstowego. Musisz mieć zainstalowany program Word na komputerze.\nMożna użyć poręcznej oprogramowania Konwersja PPT do konwersji prezentacji do pliku exe i GIF, JPG, PNG lub BMP.\nCelum IMAGINE jest potężnym i Nowoczesne firmy oprogramowanie do zarządzania, przetwarzania, dystrybucji i integracji obiektów cyfrowych - takich jak obrazy, zdjęcia, prezentacje czy pliki graficzne.\nZarządzanie oparte na workflow Kontakt, CRM i zarządzania dokumentami, w tym wielu użytkowników caopabilities, System alarmowy, zewnętrzne mocowanie procesów, automatyczne wysyłanie e-maili i faksów, dokument połączyć możliwości.\nOfficeclip Timesheet 7.7.8\nOfficeclip grafiku i oprogramowanie Expense śledzi składek pracowników do organizacji poprzez zalogowanie czas spędzony na różnych zadań i wspiera wszelkie działania kontroli kosztów poprzez elastyczny system oprogramowania, który można dopasować.\nTwenty-Four Mountains 1.3.9 Build 504\nDwadzieścia Cztery Mountains to innowacyjny program przeznaczony do usprawnienia procesu analizy klienta Miejsca s.\nWersja Lite oferuje łatwy w użyciu Parametric wersję programu wraz z obszerną bibliotekę wzorów.\nTworzenie osobnego projektu z swf files.You powinien starać się stworzyć projekt, bez korzystania z tego option.If plik SWF nie pasuje do okna / screen, jak chcesz, korzystać z tej opcji, aby zmienić górny i dolny współrzędnych SWF file.Eg Jeśli\nOpenMoka jest proste oprogramowanie ERP (gestionale) napisany w języku Java, JSP, JSF do zarządzania małą firmą.\nMenedżer Wizualne Live (VML) Oprogramowanie jest najbardziej inovative i łatwy w obsłudze, interaktywne rozwiązanie nauczycielska na interaktywnej klasie lub sali konferencyjnej prezentacji.\nFoxit PDF IFilter jest solidna realizacja interfejsu indeksowania IFilter Microsoft? jest. Współpracuje z wyszukiwania i wyszukiwania wszystkie produkty wspierające interfejs IFilter (na przykład, SharePoint? i SQL Server?). Takie produkty użyciu\nZ EExport - Oprogramowanie do zarządzania sprzedaży, można zarządzać całą sprzedaży rzędu cykl zarządzania.\nNieograniczone spotkania z 10 uczestników na meetingScreen i udostępniania zdjęć, wysłać zrzuty ekranu, tablicy, File Transfer, Zaproś uczestników za pośrednictwem poczty elektronicznej lub komunikatora Skype.\nPierwszy Poprzedni 215 216 217 218 219 220 221 Następny


Gra Taktyczna Neuroshima Hex 3.0 80682 PORTAL GAMES - Carrefour\nPORTAL GAMES Gra Taktyvczna Neuroshima Hex 3.0 80682 Neuroshima HEX 3.0 to planszowa gra strategiczna rozgrywająca się w postapokaliptycznym świecie opanowanym przez mutantów i bezwględne maszyny Molocha. Każdy z graczy dowodzi jedną z armii, na którą składają się żetony jednostek, modułów i akcji, które wykłada się na heksagonalnej planszy pola bitwy. Każda armia składa się z 35 żetonów, na które składają się żetony jednostek oraz akcji specjalnych. Jednostki wykłada się na planszę, na dowolnym polu nie zajętym przez inny żeton. Każda z nich ma oznaczenie informujące, czy jest jednostką strzelającą czy walczącą wręcz a także inicjatywę (o wartości od 0 do 3). Na żetonie znajdują się także symbole oznaczające z jaką siłą i w jakie kierunki atakuje. Niektóre jednostki mają zdolności specjalne, np. „Sieciarz” może zablokować działanie sąsiadującej jednostki, inne mogą atakować dwukrotnie, jeszcze inne mają zamontowany pancerz itp. Symboli jest niewiele, są czytelne i bardzo łatwo się w nich połapać – nie trzeba ich nawet specjalnie znać przed rozgrywką. Przykładowe żetony można zobaczyć w galerii poniżej. Wśród żetonów występują żetony specjalne „Bitwa”, które można zagrać, aby rozpocząć walkę. Momenct rozstrzygania bitwy jest bardzo efektowny – wiele jednostek ginie, wykonując przed śmiercią jeszcze jeden, zabójczy atak. Dobre ustawienie jednostek i ich osłona oraz ochrona bazy są bardzo trudne, często więc posyła się jednostki w samobójcze misje, aby tylko zdjąć jeszcze jeden punkt z bazy przeciwnika. Zawartość pudełka: plansza 35 żetonów armii Posterunku 35 żetonów armii Molocha 35 żetonów armii Hegemonii 35 żetonów armii Borgo 8 znaczników armii 8 znaczników ran 4 liczniki obrażeń 55 kart z hexogłówkami instrukcja Zabawka dla dziecka: 10 lat + Wymiary opakowania: 30,00 x 30,00 x 5,00 cm Waga (z opakowaniem): 1,00 kg


Prawnicy czasu bezprawia - książka - WP Książki\nWymiar sprawiedliwości jest jedną z podstawowych funkcji każdego państwa, decydującą z jednej strony o jego spoistości a z drugiej o autorytecie w oczach obywateli. Państwa komunistyczne znalazły dla sądownictwa dodatkowe zadanie, czyniąc z niego kolejne narzędzie represji, zależne od partii i aparatu bezpieczeństwa.\nPrawnicy czasu bezprawia to portret zbiorowy sędziów i prokuratorów wojskowych opracowany przez historyka IPN na podstawie analizy biografii ponad czterystu z nich! Autor wskazuje na ich zróżnicowane pochodzenie i koleje losu przed rozpoczęciem służby (byli wśród nich działacze komunistyczni, sowieccy delegaci i nowi rekruci systemu, lecz także polscy sędziowie i prokuratorzy, niekiedy mający za sobą służbę w AK), mechanizmy rekrutacji personelu, procedury szkolenia, model kariery.\nPowstały obraz pozwala dostrzec charakterystyczne cechy tego środowiska, poznać stworzony wokół niego system prawnego i służbowego podporządkowania, niekiedy złożoność przyczyn indywidualnych postaw. Opracowanie dopełnia ponad 420 not biograficznych, lista sądów i prokuratur wojskowych, oraz imienny wykaz ich funkcjonariuszy i indeks. Książka ukazuje się równolegle z podejmującą także tę tematykę publikacją Filipa Musiała Polityka czy sprawiedliwość? wydaną również przez IPN i Societas Vistulana.\nZobacz więcej: IPN\nGenerał Brygady Aleksander Radwan-Pragłowski. Studium biograficzne\nOpór wobec systemów totalitarnych na Wileńszczyźnie w okresie II wojny światowej


Zawsze mi są bliskie sprawy maluczkich.!\nCoś cie uczynili maluczkim\nBogu uczyniliście !!\nMnoga SB-ków to w PiS.. Mnoga ludiej z legitymacją PZPR.. A teraz przebrali się w ornat..!!\tOni się pomodlą o jego cierpienie .. PiS nie ma serca!! Im jedynie zemsta przyświeca .. Po...\tA Kiedy to obywatelowi TK był potrzebny..?? Do czasu sporu PO z PiS o TK większość...\twięcej


BAZA DO BUDOWY AUTOLAWETY âœ° IVECO DAILY, OPEL MOVANO CZY FIAT DUCATO âœ° Grupa Gezet\nBAZA DO BUDOWY AUTOLAWETY - IVECO DAILY, OPEL MOVANO CZY FIAT DUCATO?\n02 KWIECIEÅƒ 2019 10:20\nMimo że jako bazę lawety wykorzystuje się różne modele aut, takich jak Peugeot Boxer, Volkswagen Crafter,Renault Master i Mercedes Sprinter, do najbardziej popularnych typów wśród kierowców autolawet należy Iveco Daily, niemiecki Opel Movano i włoski Fiat Ducato. Nie bez powodu.\nAUTOLAWETA PONIŻEJ 3,5 TONY – NA CO ZWRÓCIĆ UWAGĘ?\nZanim przejdziemy do konkretów, skupmy się na tym, co ważne podczas wyboru bazy do budowy lawety. Przede wszystkim warto postawić na auto z wydajnym i ekonomicznym silnikiem. Tym, którzy zastanawiają się, jaki samochód pod lawetę wybrać, radzimy przyjrzeć się bliżej pojemności jednostki napędowej oraz jej mocy. Największą popularnością na rynku lawet cieszą się auta o pojemności 3 l, lecz wielu kierowców zadowala się wynikiem 2,3. Co z KM? 125 może nie wystarczyć. Zdecydowanie lepiej wybrać pojazd, który ma 165 KM. Autolaweta poniżej 3,5 tony powinna mieć także dobrze zarysowane linie najazdu, być wykonana z wysokiej jakości materiałów i mieć odpowiednie DMC, czyli łączną masę pojazdu. Przekłada się ona na ładowność. Co jeszcze? Liczy się też rodzaj kabiny, klasa montażu i długość najazdu.\nJAKIE AUTO PRZEROBIĆ NA LAWETĘ?\nWszystko zależy od przeznaczenia. Jeśli szukamy pojazdu do ciężkiej pracy i o dużej ładowności, z pewnością możemy postawić na Iveco Daily 35S18. Renault Master często wykorzystywany jest w lokalnym transporcie. Wielu kierowców chwali sobie także Opla Movano, dostępnego w różnych wariantach podwozia. Budowa lawety od podstaw nie jest tak trudna, jak mogłoby się wydawać pod warunkiem, że dobrze wybierzemy bazę. To od niej zależy przyszła funkcjonalność oraz awaryjność pojazdu, a także komfort jazdy. Jeśli planujemy transport międzynarodowy, zwróćmy uwagę na kabinę sypialną oraz dostępność funkcji ogrzewania postojowego. Autolaweta poniżej 3,5 tony z obniżonym o 4 cm najazdem w części zabudowy przy kabinie chroni maskę przewożonego samochodu przed uszkodzeniami. Warto też zwrócić uwagęna liczne, oferowane przez producentów udogodnienia, takie jak klimatyzacja, podgrzewane, elektrycznie sterowane lusterka, pneumatyczny fotel kierowcy czy tempomat.\nOPEL MOVANO LAVETA- DLACZEGO WARTO?\nTo popularny wybór i nie ma w tym nic dziwnego. Najczęściej pod lawetę wykorzystywane jest podwozie Opel Movano L3H1, wyposażone w przedni napęd. W tej wersji istnieje możliwość wzbogacenia auta o zdalnie sterowane zawieszenie pneumatyczne, którego podstawą jest miech pneumatyczny i pół resor. Opcja F47 pozwala na regulację wysokości nadwozia aż o 12 cm w dół i 7 cm w górę. Autolaweta poniżej 3,5 tony z Drive-Rite Firestone to duże ułatwienie podczas załadunku. Gdy pojazd przekroczy prędkość 17 km/h, zostają przywrócone standardowe ustawienia zawieszenia. Opel Movano sprawdzi się nie tylko podczas przewozu pojazdów na duże odległości, ale też jako samochód pomocy drogowej. Jedną z jego największych zalet jest ekonomiczny i trwały silnik. Poza podwoziem z przednim napędem jest jeszcze L3H1 z napędem tylnym i bliżniaczymi kołami na tylnej osi oraz RWD SW z tylnym napędem i pojedynczymi kołami. Tym, którzy wciąż nie są pewni jaką autolawetę wybrać, możemy z czystym sumieniem polecić Opla Movano ze zwykłą lub załogową kabiną. Ładowność i wydajność pojazdu z pewnością nikogo nie rozczaruje.\nAUTOLAWETA IVECO I JEJ LICZNE ZALETY\nNa platformie hydraulicznej, z ładownością sięgającą 1100 kg, cieszy się dużym uznaniem w transporcie międzynarodowym. To dobry wybór w przypadku aut, których wciągnięcie na klasyczną lawetę mogłoby stanowić problem. Iveco Daily 35S18 to mocny i wydajny, 3-litrowy silnik oraz wysoka funkcjonalność. Wygodna kabina doskonale sprawdzi się na długich trasach. Poza modelem 35S18 z rozstawem osi 4100 mm, można postawić też na wytrzymały 50C18. Nowoczesny 70C18 to fantastyczna opcja dla tych, którzy świadczą usługi pomocy drogowej. Autolaweta Iveco to gwarancja komfortu. Ze zdalnie sterowaną zabudową hydrauliczną, możliwe jest precyzyjne i bezawaryjne wciąganie pojazdu. Inne zalety Iveco Daily to bogate wyposażenie dodatkowe i podwójna kabina załogowa. Dzięki odpowiedniemu kształtowi stalowej platformy, wydostające się z holowanych aut płyny eksploatacyjne nie przedostają się do gruntu.\nFIAT – AUTOLAWETA W WERSJI DUCATO\nJeśli mielibyśmy wskazać najczęściej zabudowywany w Polsce samochód do 3, 5 tony to z pewnością w tej kategorii zwyciężyłby Fiat Ducato. Na jego popularność bez wątpienia wpływ ma dobra w stosunku do wydajności cena. Fiat Ducato zapewnia również wysoki komfort podróży, mimo że na forach można znaleźć także opinie o niskiej funkcjonalności kabiny tego modelu. Do dyspozycji kierowcy jest tutaj 3-litrowy silnik oraz różne warianty niedrogiego wyposażenia dodatkowego. Autolaweta poniżej 3,5 tony we włoskim wydaniu ma też wady. Należy do nich wyższa, niż w przypadku innych marek awaryjność oraz – w opinii wielu kierowców – twardo chodząca skrzynia. Do jej uszkodzenia dochodzi często po przejechaniu 120 tys. km. Dzięki gęstej sieci serwisowej, usterki można jednak szybko usunąć. Fiat Ducato jako pomoc drogowa sprawdza się znakomicie. Czy jednak będzie to dobry wybór w przypadku transportu międzynarodowego? Wiele zależy od indywidualnych preferencji kierowcy, ale dużo wskazuje na to, że lepiej przystosowany do długich tras będzie Iveco Daily.\nBUDOWA LAWETY OD PODSTAW – NA CZYM TO POLEGA?\nGdy mamy już bazę, czas stworzyć platformę. Najlepiej wykorzystać w tym celu lekki, a jednocześnie trwały materiał, taki jak aluminium. Otworowane panele aluminiowe doskonale sprawdzą się jako podłoga. Długość platformy powinna wynosić ok. 5 m. Czym jeszcze powinna wyróżniać się zabudowa typu laweta? Producent zabudów samochodów dostawczych i ciężarowych zwykle dba także o barierki ochronne w postaci profili obwodowych anodowanych i antypoślizgowe trapy załadowcze. Na każdym etapie warto zadbać o wytrzymałość oraz wysoką jakość montażu. Nie możemy też zapomnieć o oświetleniu. Powinno ono być zgodne z przepisami o ruchu drogowym. Co prawda, budowa lawety od podstaw może budzić trochę wątpliwości, lecz największy dylemat zwykle dotyczy zakupu odpowiedniej bazy. Z jakiego powodu? Być może dlatego, że wybór jest niemały, a producenci prześcigają się w oferowanych rozwiązaniach, coraz częściej stawiając na ekonomię oraz komfort jazdy.\nJAKĄ AUTOLAWETĘ WYBRAĆ – INNE PROPOZYCJE\nJako bazę do budowy lawety często wykorzystuje się także Renault Master. Ten model zasługuje na uwagę głównie ze względu na swoją ładowność oraz niską awaryjność. Jako autolaweta poniżej 3,5 tony dobrze sprawdza się także Ford Transit, którego największą zaletą jest duży wybór konfiguracji podwozi. Ze względu jednak na niewielką kabinę, służy on przeważnie do transportu lokalnego. Dużo pochlebnych opinii zbiera Mercedes Sprinter, lecz jego wysoka cena skutecznie odstrasza wielu potencjalnych kupców.


Pijany 21-letni motocyklista uciekał policji, miał trzy promile. Uszkodził radiowóz, porzucił motocykl i uciekał pieszo - WIELKOPOLSKA\n4 października, 2017 4 października, 2017 admin 0 Comments motocyklista, pijany kierowca, Policja, wypadek\nTrzy promile alkoholu znajdowało się w organizmie motocyklisty, który nie zatrzymał się do kontroli drogowej. Mężczyzna spowodował kolizję z radiowozem, a następnie uciekał pieszo.\nTeraz za swoje czyny odpowie przed sądem. Grozi mu kara do 5 lat pozbawienia wolności.\n2 października o godz. 14.00 dyżurny pleszewskiej komendy otrzymał zgłoszenie o motocykliście, który popełnia wykroczenia. We wskazane miejsce skierowani zostali policjanci z Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego, którzy na ul. Batorego zauważyli pasującego do opisu motocyklistę.\nKierujący motocyklem na widok radiowozu zaczął uciekać. Nie stosował się do sygnałów świetlnych i dźwiękowych wydawanych przez mundurowych. Po tym, jak został wyprzedzony przez radiowóz, zeskoczył z motoroweru, który uderzył w jego tył. Mężczyzna kontynuował ucieczkę pieszo. W pewnym momencie potknął się i upadł na ziemię. Na miejsce zostało wezwane pogotowie ratunkowe, które przetransportowało mężczyznę do szpitala.\nKierującym okazał się 21-letni mieszkaniec Pleszewa. Przeprowadzone badanie stanu trzeźwości wykazało 3 promile alkoholu w jego organizmie. W tym przypadku kierujący, odpowie nie tylko za jazdę w stanie nietrzeźwości, ale również grozi mu odpowiedzialność za ucieczkę przed patrolem policji i spowodowanie kolizji drogowej.\nPrzypominamy, że za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości prawo przewiduje karę dwóch lat pozbawienia wolności, utratę prawo jazdy na okres co najmniej 3 lat oraz świadczenie pieniężne w wysokości co najmniej 5.000 zł. Niezatrzymanie się do kontroli drogowej to przestępstwo, za które grozi kara więzienia od 3 miesięcy do lat 5.\n← Zbiorowy gwałt w Wielkopolsce ! Horror 28-latki trwał kilka dni\nPOLICJANCI ZLIKWIDOWALI „DZIUPLĘ” SAMOCHODOWĄ →\nUWAGA ! Poznań: Remont mostu Lecha – informacje komunikacyjne


Rower w ogrodzie - ARCHIWNETRZE.PL - forum\nPost autor: bob » 14 lut 2019, 11:18\nCześć, mam dwa pytania - po pierwsze: jaki rower kupić niewprawnemu sportowcowi, a po drugie - jak go przechowywać zimą w ogrodzie ? Co postawić?\nRe: Rower w ogrodzie\nPost autor: brukselka » 26 lut 2019, 18:21\nMój dziadek zbił mi w zeszłym roku na jesień specjalną wiatę, bym mogła chować w niej rower, jednak został mi skradziony. Bardzo było nam z tego powodu przykro, ale jako, że rodzicom i dziadkom udało się co nieco zaoszczędzić, to pokazali mi Rowery Częstochowa . Mówią, że mam sobie jakiś wybrać, dostanę go już na Dzień Dziecka. Co wy byście kupili?\nPost autor: diademe » 17 cze 2019, 18:54\nCzy jest tutaj ktoś, kto uprawia ten sport nałogowo? Ja bardzo lubię jazdę na rowerze i skoro jesteśmy przy tym temacie to zachęcam was do korzystania z rzeczowych źródeł w danej materii. Na przykład o rowerach czytam praktycznie tylko na tej stronie: https://portal.bikeworld.pl/artykul/por ... aka_wybrac. Bardzo rzeczowa i skupia się wyłącznie na sednie poruszanego problemu. Polecam!\nPost autor: Truda » 11 sie 2019, 19:03\nJezeli chodzi o przechowywanie roweru zima - to moze stojak na rowery to bedzie dobra opcja? Przypinasz go dodatkowo zapieciem i nikt go raczej nie ukradnie. Porzadne stojaki robi firma Krosstech jakby co.\nPost autor: Kaoma88 » 24 sie 2019, 21:38\nStojak na rowery będzie bardzo dobrą opcją I chętnie bym własnie cos takiego kupiła. Na razie się zastanawiam nad kierownicą taka jak kierownica dartmoor Będzie idealnie się nadawała do Free Ride\nPost autor: czarov » 28 lis 2019, 20:28\nWidzę, że ktoś tak jak ja ma ambitne plany i zamierza ćwiczyć na zimę, bardzo dobrze! Jeżeli chcesz to zerknij sobie tutaj znajdziesz w dobrej cenie rowery elektryczne i wydaje mi się, że to najlepszy pomysł na treningi jesienno/zimowe. Po pierwsze wychodzi na to samo i kondycja pozostanie dobra, a po drugie nie ma ryzyka przeziębienia i grypy. Przyjemne z pozytecznym jak to się mówi\nPost autor: Tymotełusz » 17 maja 2021, 13:26\nHej, do trzymania rowerów w ogrodzie nie potrzebujesz nawet specjalnie wiaty. Są do zdobycia w bardzo przystępnej cenie narzuty wodoodporne. Mam taką sam i 2 rowery spokojnie się pod nią zmieszczą. Jeżeli chodzi o organizacje to polecam stojaki na rower. Sprawdź tutaj. Mają duży wybór różnego rodzaju artykułów małej architektury w tym wyczesane stojaki na rowery.


Wyspa.fm - Opinia: Szósta edycja Męskiego Grania przeszła do historii\nSzósta edycja Męskiego Grania przeszła do historii\nSzósta edycja Męskiego Grania przeszła do historii. 29 sierpnia w Żywcu odbył się szósty i ostatni koncert tegorocznej trasy i było gorąco, nie tylko ze względu na lejący się w nieba żar. Znakomity zestaw artystów prezentował to, co obecnie najlepszego w polskiej muzyce. Na scenie Męskiego Grania wystąpili: Smolik & Kev Fox, Mela Koteluk, Organek, Jamal, Lao Che, Fisz Emade Tworzywo, Brodka i tradycyjnie Męskie Granie Orkiestra. Wielotysięczny tłum dał się porwać muzyce i doskonałej zabawie, która zakończyła się po północy wspólnym odśpiewaniem tegorocznego singla „Armaty”.\nTrzeba przyznać, że przez sześć kolejnych edycji trasa Męskiego Grania trzyma niezmiennie wysoki poziom artystyczny i organizacyjny. Jest ambitnie, a jednocześnie przebojowo, różnorodnie, a zaskakujące nieraz muzyczne kolaże na długo zapadają w pamięć. Żywiecki koncert rozpoczął się od występu lokalnego zespołu folkowego Kapela Po Pieronie, który nieco później brawurowo wykonał piosenkę „Armaty”. Potem sceną zawładnęli Smolik i Kev Fox. W jednym z utworów wsparła ich wokalnie Natalia Grosiak z zespołu Mikromusic.\nNastępnie na scenie pojawiła się eteryczna Mela Koteluk, która zaprezentowała swoje największe przeboje m. In. „ Żurawie origami”, „Spadochron” czy „Melodie ulotne”. Kolejny wykonawca – Organek dał znakomity, energetyczny koncert, który rozruszał nieco rozleniwioną upałem publiczność. Organek, szturmem zdobywający w ostatnim czasie serca fanów pokazał, czym jest prawdziwy rock`n`roll. Wśród zaprezentowanych utworów znalazły się „O matko!” zaśpiewane w duecie z Melą Koteluk, „Głupi ja”, „Kate Moss” i „Nazywam się Organek”. W nieco inne, ale niemniej energetyczne klimaty wprowadził nas Jamal, który rozkołysał publiczność w rytmie reggae i dancehallu. Prawdziwy wybuch entuzjazmu publiczności wywołało pojawienie się na scenie zespołu Lao Che, który zaprezentował utwory ze swojego ostatniego albumu „Dzieciom”. Fani chóralnie odśpiewali z zespołem „Tu”, „Wojenkę” czy „Bajkę o misiu”. Lao Che potwierdziło zaś status jednego z najlepszych koncertowo zespołów z Polsce. Największe jednak wrażenie tego wieczoru zrobił na mnie koncert Fisza Emade i Tworzywa. Utwory ze znakomitej płyty „Mamut” fantastycznie sprawdzają się na koncertach, czego potwierdzeniem była szalejąca pod sceną publiczność. Podczas dwóch utworów Fisza wsparła wokalnie Julia Marcell. Kolejna zmiana klimatu przyszła z pojawieniem się Brodki z zespołem. Oprócz ciekawie zaaranżowanych, dobrze już znanych utworów jak „Kropki, kreski” czy „Nie polubię cię” Brodka zaprezentowała dwa nowe utwory, które mają się pojawić na długo przez fanów wyczekiwanej płycie.\nOkoło godziny 23.00 rozpoczął się koncert finałowy w wykonaniu Męskie Granie Orkiestra i zaproszonych gości. Na całej tegorocznej trasie podczas finału można było usłyszeć te same utwory, jednak chyba nigdzie nie zabrzmiały one tak dobrze jak w Żywcu. „Spalam się” w wykonaniu Fisza i Abradaba, „Jeśli wiesz, co chcę powiedzieć” zaśpiewane przez Melę Koteluk czy „Zaopiekuj się mną” w wykonaniu Organka połączone z fantastyczną oprawą świetlną i wizualną dały zapierające dech w piersiach widowisko. Wieczór tradycyjnie zakończył się wspólnym wykonaniem singla „Armaty”.\nPo obejrzeniu trzech koncertów podczas tegorocznej trasy mogę z całą pewnością stwierdzić, że Męskie Granie jest jak wino- im starsze, tym lepsze. Do zobaczenia za rok na siódmej edycji!


Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu - Spuścizna Conrada Drzewieckiego w zbiorach Biblioteki Raczyńskich\nSpuścizna Conrada Drzewieckiego w zbiorach Biblioteki Raczyńskich\nPoznański teatr jest dla mnie miejscem pracy, to moje integrum, tutaj wszystko dojrzewa, tutaj skoncentrowałem swoje pasje, idee, pomysły. W tym teatrze wypowiadam siebie, wszystko co robię, jest moje, to jestem ja.\nCzęść spuścizny Conrada Drzewieckiego przekazał Bibliotece Raczyńskich w 2009 r. Andrzej Woźniak, siostrzeniec Mistrza. Po 2010 r. pozyskano następne materiały związane z Conradem Drzewieckim, które do Biblioteki przekazała m. in. Katarzyna Pajowa, wieloletnia dyrektor Polskiego Teatru Tańca. Materiały zostały uporządkowane i opracowane zgodnie z wytycznymi Biblioteki Narodowej dotyczącymi postępowania ze spuściznami, a następnie włączone do zbiorów specjalnych. W spuściźnie można wyodrębnić kilkanaście grup materiałów. Najważniejsze z nich to: dokumenty osobiste (w tym umowy o pracę), materiały warsztatowe (programy nauczania, konspekty i scenariusze, recenzje, kopie i bruliony wystąpień, drobne teksty i luźne notatki, rysunki i szkice bardzo często z uwagami), korespondencja, adresy i listy gratulacyjne, dyplomy, medale i odznaczenia, fotografie, czasopisma.\nWśród dokumentów osobistych Conrada Drzewieckiego na uwagę zasługują: świadectwo chrztu wystawione przez proboszcza Parafii Archikatedralnej w Poznaniu w 1962 r., legitymacje wystawione przez Operę im. S. Moniuszki w Poznaniu w 1951 r. oraz Polski Teatr Tańca – Balet Poznański w 1974 r., w którym od początku istnienia Drzewiecki był zatrudniony na stanowisku dyrektora i kierownika artystycznego, legitymacja związkowa Stowarzyszenia Artystów Teatru i Filmu z 1981 r. z adnotacją, że członkiem Stowarzyszenia jest Conrad Drzewiecki od 1955 r., legitymacja członkowska Narodowej Rady Kultury z 1983 r. oraz wizytówki z różnych lat. Są też dokumenty związane z powstaniem Polskiego Teatru Tańca – Balet Poznański, a w tym także Uchwała Prezydium Rady Narodowej Miasta Poznania z dn. 10 VII 1973 r. w sprawie powołania Conrada Drzewieckiego na stanowisko dyrektora i kierownika artystycznego Baletu Poznańskiego wraz z Uzasadnieniem do uchwały i Regulaminem organizacyjnym zespołu baletowego.\nWśród materiałów warsztatowych Conrada Drzewieckiego wymienić można chociażby autograf i maszynopis z odręcznymi poprawkami dramatu baletowego Jego autorstwa Ta ostatnia niedziela, którego premiera odbyła się 27 V 1985 r. Poza tym znajdują się tutaj scenariusze i konspekty, drobne teksty i luźne notatki, rysunki i szkice.\nZbiór korespondencji jest niezwykle bogaty. Są to listy i bruliony zarówno pisane przez C. Drzewieckiego, jak i listy, które otrzymywał od przyjaciół i nie tylko, m.in. z gratulacjami z okazji kolejnych premier i urodzin, życzenia świąteczne, pozdrowienia z wakacji. Są tu także pisma instytucji i urzędów z kraju i z zagranicy np. Deutsche Staatsoper Berlin, Het National Ballet Amsterdam, The Istanbul Foundation for Culture and The Arts, Juilliard School of Music Nowy Jork, Opéra de Wallonie Liege, Palucca Schule Drezno, Teatro di San Carlo Neapol, Théâtre d’Art du Ballet Paryż.\nWśród medali i odznaczeń, którymi został Conrad Drzewiecki uhonorowany, a które znalazły się w zbiorach Biblioteki, na uwagę zasługują: Srebrny Medal Międzynarodowego Konkursu Tańca w Bukareszcie (1953), Złoty Medal Międzynarodowego Konkursu Tańca w Warszawie (1955), Primo, premio assoluto, Vercella (1956), Nagroda Młodych Miasta Poznania (1956), Prix Italia (1970), tytuł „Wielkopolanin Roku” (1973), Medal im. Leona Janacka (1979), tytuł „Zasłużony dla kultury narodu” (1986), Odznaka honorowa „Za zasługi dla Województwa Wielkopolskiego” (2003), Złoty Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis” (2006) oraz przyznany pośmiertnie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2007).\nWśród czasopism należy wymienić kilka numerów „Tańca”. Czasopismo to powstało w Poznaniu, a jego wydawcą był Polski Teatr Tańca – Balet Poznański oraz „Radar” (Paryż) z kwietnia 1958 r. ze słynnym zdjęciem Conrada Drzewieckiego na tle Łuku Triumfalnego.\nFotografie dokumentują dokonania artystyczne Conrada Drzewieckiego, Jego role w przedstawieniach baletowych (m.in. Janko muzykant, Kniaź Igor, Pan Twardowski, Uczeń czarnoksiężnika) i spektakle z Jego choreografią i reżyserią. Możemy także zobaczyć Mistrza odpoczywającego w zaciszu domowym czy na wakacjach. Dość duży zbiór stanowią fotografie rodzinne Conrada Drzewieckiego. Są też zdjęcia z Jego pogrzebu.\nCiekawostką jest kalendarz na rok 1986 z fotografiami ze spektakli Polskiego Teatru Tańca. Na uwagę zasługują płyty z przegranymi z VHS materiałami dotyczącymi Conrada Drzewieckiego. Szczególnie cenne są liczne nagrania z występów Polskiego Teatru Tańca np. Krzesany, Pawana na śmierć Infantki, Cudowny mandaryn, Ostatnia niedziela, czasami na różnych scenach, a także nagrania uroczystości jubileuszowych Teatru i Drzewieckiego. W skład spuścizny wchodzą także programy, repertuary, afisze i plakaty spektakli Polskiego Teatru Tańca oraz innych zespołów, a także koncertów, festiwali i konferencji. W spuściźnie znajdują się też przewodniki i foldery turystyczne, mapy i plany, pocztówki z odbytych podróży.\nPani Ewa Wycichowska, obecny Dyrektor Polskiego Teatru Tańca w dniu 12 X 2009 r. na „Wieczornym przyjaciół i współpracowników wspominaniu Conrada Drzewieckiego”, które odbyło się w Bibliotece Raczyńskich, podarowała do zbiorów Biblioteki fotografie z realizacji Conrada Drzewieckiego w Polskim Teatrze Tańca np. Wariacje 4 : 4 (1973), Epitafium dla Don Juana (1974), Odwieczne pieśni (1975), Medea (1975), Dzieciństwo Jezusa (1980), Yesterday (1982) oraz Jego robocze notatki dotyczące głównie obsady spektakli.\nNależy również wspomnieć, że Biblioteka posiada kasetę VHS z nagraniem rozmowy, którą w 1988 r. w domu artysty przeprowadziła Pani Katarzyna Próchnicka-Pajowa. Na kasecie znalazły się również fragmenty filmów z programu TV Polskiej zrealizowanego z okazji Jubileuszu 40-lecia pracy artystycznej Conrada Drzewieckiego (Bethoven, Cudowny Mandaryn, Pieśni, Stabat Mater, Pawana na śmierć Infantki, Krzesany).\n7 Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych Form Tanecznych Kalisz ’99 [PDF]\nKatalogi spuścizny C. Drzewieckiego w zbiorach Biblioteki Raczyńskich:\n- „Katalog materiałów ze spuścizny Conrada Drzewieckiego w zbiorach Biblioteki Raczyńskich”, oprac. Danuta Balcerek, Poznań 2011 [PDF]\n- „Materiały dotyczące Conrada Drzewieckiego (pozyskane po 2010 r.) w zbiorach Biblioteki Raczyńskich”, oprac. Danuta Balcerek [PDF]\nSpuścizna Conrada Drzewieckiego udostępniana jest w Czytelni Działu Zbiorów Specjalnych (Al. Marcinkowskiego 23, poziom 3) w oparciu o regulamin Czytelni.


Zico (Block B)podjął współprace z polską marką MISBHV na London Fashion Week Men’s – K-Pop LivePolska\nZico (Block B)podjął współprace z polską marką MISBHV na London Fashion Week Men’s\nZico z Block B pojawił się na London Fashion Week Men’s 5 stycznia!\nIdol podjął współprace z polską marką odzieży streetwearowej MISBHV w ramach kolekcji 2017 S/S Collection – Zico wziął udział we wspólnym zaprojektowaniu ubrania, jak i wystąpił podczas show.\nMISBHV jako pierwsi zaprosili Zico do współpracy, mówiąc że muzyka Zico pasuje najbardziej do ich stylu tworzenia – podziękowali także Zico za zgodę na kolaborację i wspólną pracę. Sprawdźcie zdjęcia z tego wydarzenia poniżej!\nPrevious Cha Eun Woo (ASTRO) dołączy do Seo Kang Joon w nowym teledysku Hello Venus, „Mysterious”\nNext Yoon Cheol Jong (10cm) bierze ślub!\nZ jednej strony można pomyśleć, że to fajnie, że kpopowy artysta współpracuje z polską marką. Jednak MISBHV to tak naprawdę marka, która znana jest głównie za granicą, a polskich to ma tylko właścicieli. U nas nawet nie ma ich stacjonarnego sklepu… Mimo wszystko spoko, nie narzekam, zawsze to jakiś polski akcent 😛\nOMG! spadłam pod biurko, jak przeczytałam tytuł\nTak szczerze mówiąc to nie znam tej marki… niby polska marka a sklepy w polsce nie maja… takie to polskie, jak ja jestem chińska…\nTo widać że nie nasz sie na modzie skoro nie znasz najbardziej popularnej marki polskiej za granicą…\nTak sie sklada ze ja mieszkam w Polsce a nie zagranicą, znam marki polskie i zagraniczne które sa dostepne na terenie naszego kraju.\nMarka ktora sprzedaje swoje ubrania tylko glownie przez Internet dla mnie nie jest marka godna zaufania.\nTowar trzeba dotknąć, ocenic materiał i sposób wykonania a nie kupowac szajs przez Internet.\nMISBHV ma swoje sklepy w Los Angeles, Seulu, Hong Kongu, Tokio, Berlinie, Mediolanie… Więc to nie jest tylko sklep, który sprzedaje „szajs przez internet” 😛 Poza tym już sama obecność na Fashion Weeku coś mówi, nie?\n7 stycznia 2017 o 00:53\nPoza tym od groma idoli nosi ciuchy MISBHV, a oni by raczej szajsu nie nosili. 😉 O ile dobrze pamiętam to chyba Suga w mv do Save Me ma bluzę tej marki\n7 stycznia 2017 o 01:46\nTo widocznie marka bardziej zagraniczna niz polska. Moze pierwotny założyciel byl Polakiem ale to jeszcze o niczym nie świadczy.\nTak jak w przypadku Kenzo założyciel jest podchodzenia Japońskiego ale marka jest Francuska.\nDokładnie to samo napisałam w pierwszym komentarzu. Fakt, marka jest mało polska, ale nie można nie przyznać, że jest bardzo znana.