wyrzuć ten gniew | serendipity by katie\n3 października 2012 / 8 komentarzy\ni am minekilling me softlykto tam? kto jest w środku?\n3 października 2012 at 19:19 Odpowiedz\nPowtórzę się, pewnie nie ostatni raz, że pod pierwszym akapitem to rękami i nogami…! A że sprawa poważna jest, proponuję wspólne zajęcia "rozdzierania paszczora" w dogodnym terenie lub rzutki w "paszczory" którym po prostu się należy :]\n4 października 2012 at 07:02 Odpowiedz\nJa już mam nawet scenariusz takich zajęć, opracowane metody i pomoce dydaktyczne oraz założone cele wychowawcze i operacyjne.\nA tak przy okazji, bardzo teraz tęsknię za swoim polem. Tam mogłabym się wydrzeć i mieć święty spokój.\n4 października 2012 at 09:48 Odpowiedz\nU mnie jest trochę inaczej z tym gniewem. Kiedyś krzyczałam, wyrzucałam go z siebie. Pomagało na chwilę, a potem czułam się fatalnie z powodu tych moich krzyków, pretensji, bo okazywało się, że komuś obok, niewinnemu wyrządzam krzywdę, a mniej winowajcy. I zamikłam. Przywykłam, nie kumuluje mi się gniew. Moje milczenie jest odpowiedzią, niejako karą dla kogos kto sprawił mi przykrość. Nie trwam w złości czy nienawiści, po prostu ustalam sobie, że nie lubię już tej osoby i finito. Ale to każdy z nas sam musi sobie radzić z emocjami. 🙂\n4 października 2012 at 09:57 Odpowiedz\nPodejrzenie mam z pewnością graniczące,że to święta prawda z tym, że gniew to niezła pożywka dla raka. Ja wyhodowałam sobie cholerstwo na rozpaczy i bezsilności. Gniewu w tych uczuciach było całe mnóstwo.\nDlatego wyrzucaj z siebie gniew ilekroć poczujesz, że się kumuluje. Tyle,że z siebie…niekoniecznie na kogoś:)\n4 października 2012 at 10:01 Odpowiedz\nUspokoiłam się ostatnio, ale wiesz jak jest – gniew przychodzi czasem nieproszony !!!Paczucha\n4 października 2012 at 16:17 Odpowiedz\nJa mam ten problem, że wcale nie czuję tego, aby ten gniew się we mnie kumulował. Ostatnio wręcz zbyt często słyszę, że budzę podziw swoim opanowaniem w kontekście ostatnich zdarzeń. Ale są takie chwile, gdy drobiazg rusza lawiną i najbardziej zaskakuje mnie samą, bo w większości przypadków wydaje się, że wszystko po mnie spływa, jak po kaczce. Jeśli nawet, to jest to chyba kwestią bezsilności. Bardzo chciałabym umieć radzić sobie z mieszkającą we mnie złością.\n4 października 2012 at 16:18 Odpowiedz\nJa chyba naprawdę zacznę biegać ;D\n4 października 2012 at 16:19 Odpowiedz\nI to w najbardziej zaskakujących momentach. Są chwile, kiedy dziwię się sama sobie, dlaczego to mnie nie zdenerwowało, a to doprowadziło do wrzenia?


Opinie o hotelu Pestana Alvor Praia, Portugalia, Wybrzeże Algarve - TraveliGo.pl\nUdogodnienia hotelu Pestana Alvor Praia\nOcena hotelu Pestana Alvor Praia:\nSzczegóły oceny hotelu Pestana Alvor Praia:\nHotel Pestana Alvor Praia w ofercie Biura podróży:\nOferty Biura podróży TUI do hotelu Pestana Alvor Praia\nw pobliżu piaszczystej plaży Tres Irmaos (zejście schodami lub windą)\ntenis: kort twardy, lekcje gry w tenisa\nroom service: za opłatą, serwis sprzątający\ngłówna restauracja „Almofariz": kuchnia międzynarodowa, regionalna, bufet\nrestauracja „SUL - Southern Flavours": kuchnia regionalna; a la carte, wymagana rezerwacja, za opłatą\nbar „Ocean Pool Bar"\nbar „Dom Henrique"\nOferty Biura podróży Rainbow do hotelu Pestana Alvor Praia\nTen należący do znanej sieci hotelowej Pestana obiekt usytuowany jest na niewielkim klifie, do centrum niewielkiej miejscowości, Alvor jest ok. 1,2 km. W Alvor restauracje, bary i sklepy z pamiątkami. Do Portimao - znanego miasta turystycznego i portowego ok. 5 km. Do lotniska w Faro ok. 70 km. Do lotniska w Sewilli ok. 265 km. Cena nie obejmuje lokalnego podatku turystycznego w wysokości ok.1,5 Eur/os./dzień. Podatek jest obligatoryjny i płatny bezpośrednio w recepcji, przed zakwaterowaniem Klientów w hotelu.\nRecepcja, przestronne lobby, 2 restauracje, 2 bary, taras słoneczny z leżakami i parasolami, duży basen i brodzik dla dzieci (słodka woda), room service (płatny), butik, pralnia (płatna), parking (płatny). Hotel nie akceptuje zwierząt.\nŚniadania w formie bufetu. Dieta bezglutenowa na zapytanie.\nOferty Biura podróży Exim Tours do hotelu Pestana Alvor Praia\nOferty Biura podróży Dertour Polska do hotelu Pestana Alvor Praia\nSpokojne miejsce nad morzem, z bezpośrednim dostępem do plaży z drobnym piaskiem po schodkach lub windą, w otoczeniu skalistej plaży 'Praia dos Tres Irmaos', będącej częścią ok. 7 km plaży Alvor, zachęcającej do długich spacerów. Liczne lokale rozrywkowe i handlowe w odległości ok. 3 km w centrum Alvor, ok. 5 km w centrum Portimao (do obu miast transport z sąsiedniego hotelu Pestana Delfim Beach & Golf). Do Faro - ok. 74 km.\nTradycyjny hotel ze stylową, a jednocześnie swobodną atmosferą, panoramiczna restauracja 'Almofariz' z bardzo dobrą kuchnią (portugalska i śródziemnomorska z bufetem tematycznym), restauracja a la carte 'Sul', bar 'D. Henrique', lobby z częścią wypoczynkową, WLAN, kryty basen (ogrzewany, ze zintegrowanym jacuzzi), winda, duży taras słoneczny z widokiem na morze, basen (ok. 150 m kw.), leżaki, parasole, nakładki i ręczniki kąpielowe, bar przy basenie, parking.\nŚniadanie w formie bufetu, przy rezerwacji z 2 posiłkami dziennie (H) dodatkowo wieczorny bufet, a la carte za dodatkową opłatą.\nNowoczesne, komfortowe, gustownie urządzone z łazienką lub prysznicem / WC, suszarką do włosów, tel., TV, WLAN, minibarem, sejfem, klimatyzacją / ogrzewaniem, balkonem.\nDJ / EJ = pokój dwuosobowy / jednoosobowy Standard, niższe piętra, z widokiem na ogród.\nDJA / EJA = pokój dwuosobowy / jednoosobowy Superior, górne piętra, z panoramicznym widokiem na ogród.\nDJM / EJM = pokój dwuosobowy / jednoosobowy Standard, niższe piętra, z widokiem na morze.\nDJB / EJB = pokój dwuosobowy / jednoosobowy Superior, górne piętra, z pięknym panoramicznym widokiem na morze.\nW cenie = siłownia, minigolf, łaźnia parowa, sauna, codzienny program rozrywkowy, w tym muzyka na żywo. Za opłatą = 5 kortów tenisowych, Magic Spa.\nBrodzik dla dzieci. w cenie.\nKąpiele i długie spacery po plaży, wszystkie udogodnienia 5-gwiazdkowego hotelu - najlepsza rekomendacja na relaksujący wypoczynek w wyrafinowanej i swobodnej atmosferze.\nOferty Biura podróży Neckermann do hotelu Pestana Alvor Praia\nHotel zbudowany został w roku 1967. Serdecznie zapraszamy naszych gości do łącznie 195 pokoi. W obiekcie do dyspozycji gości jest czynna 24 godziny na dobę recepcja oraz 24-godzinny check-out-service. Budynek dysponuje windą, za pomocą której można dostać się na niemal wszystkie piętra. Na miejscu znajduje się sejf i kantor wymiany walut. Wi-Fi w pomieszczeniach ogólnodostępnych zapewnia stały dostęp do sieci. Do dyspozycji gości jest restauracja, kawiarnia i bar. Udane zakupy zrealizujecie Państwo w sklepie z pamiątkami oraz w pozostałych placówkach handlowych. W obrębie obiektu znajduje się malowniczy ogród i plac zabaw. Do Państwa dyspozycji jest również kiosk z prasą, sala telewizyjna i pokój zabaw dla dzieci. Auto pozostawić można w garażu oraz na parkingu. Do pozostałych oferowanych na miejscu usług należą: babysitting, opieka medyczna, serwis pokojowy, pralnia i usługi fryzjerskie. Istnieje możliwość skorzystania z transportu wahadłowego.\nPokoje wyposażone są w klimatyzację, centralne ogrzewanie, pomieszczenie mieszkalne i łazienkę. Większość pokoi posiada balkon z widokiem na okolicę. Urzekającą atmosferę wielu kwater podkreśla widok na morze. Opcjonalnie dostępne są oddzielne sypialnie. Dla naszych małych gości przygotowaliśmy łóżeczka dziecięce. Ponadto skorzystać można z sejfu, minibarku i biurka. W skład standardowego wyposażenia wchodzi również minilodówka. Dopełnieniem wyposażenia jest internet, telefon, telewizor, radio i Wi-Fi (bezpłatnie). W naszej ofercie znajdziecie Państwo również usługę sprzątania końcowego. Łazienki dysponują prysznicem i wanną. W łazience znajduje się suszarka do włosów i szlafroki.\nOrzeźwienie i ochłodę znajdziecie Państwo w jednym z naszych basenów (krytym bądź otwartym). Spragnionym relaksu i odprężenia polecamy leżaki i parasole na tarasie do opalania. O Państwa pełne odprężenie zadba kąpiel w jacuzzi. W ofercie baru znajdują się napoje orzeźwiające. Różnorodne atrakcje, jak minigolf, golf, putting green i strzelanie z łuku, czy też za dodatkową opłatą tenis ziemny urozmaicą Państwa pobyt w hotelu. Aqua fitness to niewątpliwa atrakcja dla entuzjastów sportów wodnych. Bogata oferta sportowa wewnątrz obiektu obejmuje studio fitness, tenisa stołowego, bilard i aerobik. Hotelowe propozycje Wellness to m.in. spa, sauna, łaźnia parowa, łaźnia turecka, salon piękności, zabiegi masażu i anti-aging. Do pozostałych możliwości spędzenia czasu wolnego należą muzyka na żywo, miniklub i kasyno.\nIstnieje możliwość wykupienia wyżywienia częściowego. W ofercie gastronomicznej znajdują się śniadanie, obiad i kolacja. Na indywidualne życzenie oferujemy dania dietetyczne.\nMapa Hotelu Pestana Alvor Praia\nOpinie o Hotelu Pestana Alvor Praia\nPestana Alvor Praia - możliwości zakwaterowania:\nstandard offer triple superior gardenview balcony\nstandard single deluxe gardenview\nstandard single deluxe gardenview balcony\nstandard triple superior gardenview balcony\nstandard twin deluxe gardenview balcony\nstandard twin deluxe seaview balcony\nstandard twin superior gardenview balcony\nsuite room gardenview balcony\nPestana Alvor Praia - Możliwości wyżywienia:\nPestana Alvor Praia - miasta wylotu:\nPestana Alvor Praia - możliwa długość wypoczynku:\nMasz pytania o Hotel Pestana Alvor Praia? Zadzwoń lub napisz!


Najlepsze aplikacje dla Windows 8. Rozdział drugi. | CHIP\nNajlepsze aplikacje dla Windows 8. Rozdział drugi.\nIRC, mimo przepowiedni wszystkich „znawców”, umrzeć coś nie może i nie chce. Rzecz jasna, jego popularność spadła dramatycznie, ale na wybranych serwerach i kanałach nie można narzekać na pustki. Najlepszym klientem, dostępnym obecnie na Windows Store, jest zdecydowanie IRC Explorer. Zapewnia on wszystkie podstawowe funkcje konfiguracyjne. Zaawansowani użytkownicy mogą narzekać na brak obsługi skryptów, ale to właściwie jedyna wada tego znakomitego programu. Jest on również świetnie zaprojektowany w trybie przypięcia do boku ekranu. Dzięki agentowi, potrafi działać w tle nawet po zamknięciu samej aplikacji, dzięki czemu nie przegapimy rozmów odbywających się podczas naszej nieobecności.\nFora internetowe to kolejny „klasyk”, który również uparcie nie chce się poddać dominacji mediów społecznościowych. Znaczna część z nich posiada obsługę wtyczki Tapatalk, pozwalającej na pominięcie przeglądarki internetowej i załadowanie forum w lekkiej i przyjaznej dla użytkownika formie. Board Express Pro to najlepszy klient Tapatalk, jaki znajdziemy dla Windows 8. Pozwala on na przeglądanie wielu forów w wygodny sposób. Ma też wiele możliwości konfiguracyjnych, dzięki czemu możemy zdecydować jak fora, wątki i tematy będą prezentowane, w jakiej formie, i tak dalej. A wszystko to w bardzo wygodnym interfejsie.\nWiększość odtwarzaczy muzycznych, niestety, nie pozwala nam na wyświetlenie tekstu śpiewanego lub rapowanego przez danego wykonawcę. Lyrics, jak sama nazwa wskazuje, służy właśnie do tego. To bardzo prosty odtwarzacz muzyczny, którego największą zaletą jest właśnie owo wyświetlanie tekstu do aktualnie odtwarzanego utworu. Oprócz tego, aplikacja znajduje teledysk, jeżeli takowy istnieje do tego kawałka, na YouTube, a także umożliwia zakup odsłuchiwanego utworu lub całej płyty.\nNie masz czasu pójść do kiosku? Nie szkodzi. Agora przygotowała oficjalny czytnik swojego najważniejszego dziennika. Co bardzo ciekawie, wszystkie wydania Wyborczej, jak i sama aplikacja, są za darmo. Mamy więc całość w wygodnej do czytania formie, zarówno na tablecie, jak i laptopie. Poszczególne strony nie są prostymi skanami dziennika, ale ilustrowanym tekstem, więc z czytelnością tekstu nie ma najmniejszego problemu.\nWszyscy wiemy, że CHIP.pl oferuje najciekawsze informacje z całego świata na temat elektroniki użytkowej. Ale nie on jeden, na dodatek wielu z was zapewne interesują inne dziedziny, jak moda, motoryzacja, czy podróże. Pulse prezentuje najnowsze informacje z całego świata w niesamowicie przyjaznej i miłej dla oka formie. Źródła informacji możemy konfigurować względnie dowolnie, ich istotność i sposób wyświetlania na ekranie. Pulse News to zdecydowanie jedna z najładniejszych internetowych gazet z dynamicznie dobieranymi treściami.


Alflorex zamienniki i tańsze podobne generyczne leki z refundacją NFZ Alflorex\nZamienniki Alflorex to strona przedstawiająca listę alternatywnych leków dostępnych na rynku polskim. Ponadto możesz przeczytać w komentarzach propozycje od naszych czytelników. Jeśli chcesz możesz zaproponować swoje w komentarzach na dole strony.\nPonadto zachęcamy do sprawdzenia dodatkowych informacji o leku Alflorex Mamy informacje z ulotki, znamy ceny Alflorex a także możesz poczytać opinie o Alflorex czyli obiektywne recenzje naszych czytelników.\nLista zamienników leku Alflorex.\nZamienniki Alflorex refundowane przez NFZ:\nLek Alflorex nie jest refundowany przez NFZ, obowiązuje cena rynkowa\nPotrzebujesz kupić Alflorex ? Proponujemy aptekę:Dodaj aptekę do listy\nZamienniki leku Alflorex :\nTwoje zamienniki Alflorex\nże treść tej strony, w szczególności lista zamienników, dotyczącej Alflorex, to informacje o charakterze poglądowym i mogą zawierać błędy. Najważniejsze są zalecenia lekarza lub farmaceuty oraz inforamcje zawarte w ulotce z opakowania leku. Szczegóły przeczytaj koniecznie na stronie od autorów gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu i zdrowiu\nInformacje o Alflorex\nSprawdź informacje o Alflorex, których nie znajdziesz na innych stronach.\nSprawdź prawdziwe opinie o Alflorex!\nPrzeczytaj informacje ekspertów i rzetelne historie o przyjmowaniu Alflorex\nSprawdź cenę Alflorex\nGdzie kupić Alflorex?\nSprawdź dostępność Alflorex\nChcesz porozmawiać o Alflorex?\nZapoznaj się z ulotką leku i poznaj szczegółowe informacje o Alflorex\nOpis leku Alflorex\nPodstawowe inforacje dotyczące Alflorex\nGłówne składniki leku Alflorex to: Prep. złoż.,\nForum o Alflorex\nZapoznaj się z pytaniami, którye zadawane są na naszym forum o Alflorex.\nPoprzedni wpisPoprzedni Ginexid zamienniki\nNastępny wpisNastępny ApoSerta zamienniki


Skiddou - Megaurwis\nLista produktów producenta: Skiddou\nNiezbędny towarzysz każdego rodzica? Skiddou Oslo – to niezastąpiony wózek 2w1! Sztywna i przestronna gondola doskonała na pierwsze miesiące życia niemowlaka oraz wygodna spacerówka. To funkcjonalność, bezpieczeństwo i dopracowany design!\nskiddou moss wózek 2w1\nSkiddou Moss przypadnie do gustu rodzicom mieszkającym w mieście, poszukującym przestronnej gondoli oraz funkcjonalnej spacerówki, spełniającej wszelkie oczekiwania.\n1 838,00 zł 1 999,00 zł\nskiddou mell wózek spacerowy\nWózek Skiddou Mell łączy w sobie nowoczesny design inspirowany najnowszymi trendami z mobilnością, kompaktowymi rozmiarami oraz funkcjonalnością. Konstrukcja została wykonana z bezpiecznych dla najmłodszych materiałów, co potwierdzają zgodności z europejskimi normami, a zastosowane rozwiązania są gwarancją komfortu dla każdego maluszka.\nskiddou mikkeli wózek spacerowy\nSkiddou Mikkeli to spacerówka idealna dla współczesnych rodziców – mobilna, lekka, kompaktowa, a także modna. Zapewnia wygodę codziennego użytkowania, a także pozwala dzieciom w komforcie poznawać świat.\nŁóżeczko dostawne Skiddou Natt pozwoli poczuć bezpieczeństwo zarówno rodzicom, jak i dzieciom. Funkcjonalność i zastosowanie rozwiązań 3w1 w dostawce do łóżka będącej jednocześnie łóżeczkiem turystycznym, wolnostojącym i dostawnym to gwarancja, że sprawdzi się w wielu sytuacjach i wyzwaniach, którym przyjdzie stawić czoła rodzicom.\nSkiddou Espoo to wózek spacerowy charakteryzujący się wyjątkowo mobilną konstrukcją, dzięki możliwości automatycznego złożenia jedną ręką. Doskonale sprawdza się na spacerach w każdą pogodę. Powstał z myślą o aktywnych rodzicach, którzy lubią jednego dnia załatwić wiele spraw – zakupy, spacer przy zmiennej pogodzie i wyjazd do dziadków.\n445,74 zł 479,00 zł\nskiddou lunar+ łóżeczko turystyczne\nWspółcześni rodzice cenią sobie mobilność. Właśnie dlatego stworzono łóżeczko turystyczne dla dzieci Skiddou Lunar+! Składana konstrukcja z torbą podróżną to coś, czego nie może zabraknąć na wyposażeniu świeżo upieczonych rodziców. Lunar+ to komfort dla malucha i niezwykła mobilność dla dorosłego. Dodatkowo w zestawie znajduje się przewijak, oraz...\nskiddou malit krzesełko do karmienia\nKrzesełko do karmienia Skiddou Målit to rozwiązanie, które docenią rodzice poszukujący maksimum funkcjonalności. Tu niemalże każdy element można dostosować do potrzeb dziecka oraz Twoich. Nie zapomniano też o designie – krzesełko jest nowoczesne, świetnie odzwierciedla skandynawski charakter, dzięki czemu wpisze się w każdą przestrzeń.\nskiddou horten fotelik samochodowy\nBezpieczeństwo naszych dzieci jest najważniejsze. Właśnie dlatego wybór odpowiedniego fotelika samochodowego jest niełatwy. Fotelik Skiddou Horten zagwarantuje maluchowi maksimum bezpieczeństwa, a także podróż w komfortowych warunkach. Dzięki wkładce dla noworodka sprawdzi się on już podczas pierwszej podróży – ze szpitala do domu.\n384,54 zł 399,00 zł\nNiemowlaki już od pierwszego dnia życia rozpoczynają naukę. Właśnie dlatego stworzono matę edukacyjną Skiddou Smil, wspierającą rozwój najmłodszych od urodzenia. Uzupełniono ją o kontrastowe wzory, interaktywne zabawki, lusterko oraz zadbano o liczne funkcjonalności, by maluch mógł rozwijać się w swoim tempie. Edukacja na tym etapie powinna kojarzyć się z...\nWybierając matę edukacyjną Skiddou Lykke, wybierasz rozwiązanie, które pozwoli Twojemu dziecku rozwijać się w odpowiednim tempie. Zabawki interaktywne, kolorowe piłeczki, książka, lusterko – to tylko kilka elementów, które wzbudzą zainteresowanie u Twojego malucha. Zyskaj odrobinę wytchnienia, dbając o prawidłowy rozwój dziecka!\n236,60 zł 249,00 zł\nskiddou krubb oskrzynia do łóżeczka dziecięcego\nPosiadasz łóżeczko Skiddou Krubb? Dokup oskrzynię dopasowaną kolorystycznie do Twojego łóżeczka i ciesz się skandynawskim, ponadczasowym designem jeszcze dłużej! Dzięki możliwości montażu oskrzyni zyskujesz przemianę łóżeczka Krubb w łóżeczko-tapczanik dla starszaka. Zdemontuj dłuższy bok łóżeczka, zamontuj oskrzynię i ciesz się nowym mebelkiem dla 4 latka!\nJeździk dla dzieci Skiddou Berit to rozwiązanie dla maluszków, które potrafią już same chodzić i odpychać się nóżkami od podłoża. Projektując go, pamiętano o oryginalnym designie, delikatnej, pastelowej kolorystyce oraz rozwiązaniach gwarantujących maksimum bezpieczeństwa. Twoje dziecko będzie mogło rozwijać motorykę bez jakichkolwiek obaw!


Legenda o niewinności | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dodatek » Legenda o niewinności\nDAVID VANN: Kocham wolność bardziej niż cokolwiek innego. Brzmi to naiwnie, ale literatura jest dla mnie formą wolności, inaczej bym się nią nie zajmował. W pisaniu wspaniałe jest to, że mogę pracować sam i nikt mi niczego nie narzuca.\nKIKO HUESCA / EFE / FORUM\nMICHAŁ SOWIŃSKI: Dlaczego ludzie tak często marzą o ucieczce od cywilizacji?\nDAVID VANN: Cała kultura Zachodu skażona jest mitem o Edenie. Gdy sobie nie radzimy w życiu, roimy o stanie pierwotnej niewinności. W amerykańskiej kulturze wzmocnili to pragnienie transcendentaliści – Ralph Waldo Emerson i Henry David Thoreau, w których sam się zaczytywałem, gdy byłem nastolatkiem. Z tego wyrosła cała XX-wieczna kontrkultura. Dlatego nawet ateiści wierzą w metafizyczne dobro ukryte w człowieku. A gdy nie potrafią go znaleźć, zwracają się w stronę natury – to ich ostatnia deska ratunku.\nJak bohaterowie Twoich książek.\nDla mnie natura jest wyłącznie lustrem, które odbija emocje patrzącego. Dlatego jeśli ktoś skrywa w sobie coś potwornego, zobaczy to również w krajobrazie.\nGary, bohater powieści „Caribou Island”, ucieka na Alaskę. Chce zacząć wszystko od nowa, marzy też o samowystarczalności.\nPodobnie Jim w „Legendzie o samobójstwie”. Każdego z nich napędza to samo marzenie o dotarciu do raju, dla którego dzika natura ma być bramą. A chodzi oczywiście o ucieczkę przed samym sobą.\nW amerykańskiej literaturze istnieje silny topos człowieka okiełznującego naturę. Ty burzysz ten mit.\nŁatwo to uchwycić, gdy się patrzy z zewnątrz. W Stanach panuje fałszywe przekonanie, że nasza literatura ma zdecydowanie wielkomiejski charakter. A przecież większość amerykańskiej klasyki dzieje się właśnie na prowincji albo wręcz na obrzeżach cywilizacji.\nTo ważna dla mnie tradycja, którą jednak próbuję przekroczyć, pokazując, że naturalny czy też pierwotny krajobraz nie istnieje. Jak w „Krwawym południku” Cormaca McCarthy’ego, gdzie góry są zbudowane nie z kamienia, lecz ze strachu. Mnie też nie obchodzi geologia, ale emocje, którymi obrasta.\nMożemy patrzeć na tę samą górę czy zatokę, a każdy z nas opisze ją zupełnie inaczej. To mówi dużo o naszej psychice – zarówno jej świadomych, jak i nieświadomych warstwach.\nW Twoich powieściach przyroda jest surowa i obojętna.\nPróbuję zerwać z naiwnym, ale głęboko zakorzenionym w amerykańskiej kulturze mitem, że jest czymś dobrym, czymś, co nam sprzyja. W tym sensie moje opisy przyrody są głęboko antyamerykańskie, bo dla mnie to wyłącznie dekoracje dla dramatu.\nTwoje powieści mają coś z greckiej tragedii.\nMoi bohaterowie działają impulsywnie, poza własną świadomością. Nie wiedzą, co popycha ich do działania, czują jednak ciągłą potrzebę ucieczki.\nCo czyni ich jeszcze bardziej nieszczęśliwymi. Możliwy jest inny scenariusz?\nDobre pytanie. Nieustannie je sobie zadaję, bo właśnie szykuję łódź na dwumiesięczny rejs.\nTak, ale na szczęście nie mam romantycznych złudzeń, przynajmniej żadnych poważniejszych. Wiem, czego mogę się spodziewać, bo pływam samotnie od lat. Większość takiego rejsu to ciężka i mało wdzięczna praca. Nie oczekuję żadnego zespolenia z naturą, po prostu lubię być sam na morzu.\nPozbyłeś się młodzieńczych marzeń?\nNie, ciągle je w sobie mam, ale nie wierzę, że zdołam je zrealizować.\nWcale nie. Często robimy rzeczy, co do których nie mamy większych złudzeń. To daje poczucie wolności.\nWolność może być kolejną niebezpieczną fantazją.\nWiele w naszym życiu zależy od tego, jak zdefiniujemy to słowo. Żeby poczuć się wolnym, niedawno sprzedałem dom w Nowej Zelandii. Nie chciałem siedzieć cały czas w jednym miejscu, do tego na końcu świata, gdzie nikt z bliskich nie mógł mnie odwiedzić. Ale w moim przypadku, przynajmniej taką mam nadzieję, nie jest to destrukcyjne. Mój ojciec miał obsesję na punkcie wolności. Był dentystą, ale nienawidził swojej pracy i całe życie marzył, żeby zostać rybakiem.\nOd czego chciał być wolny, poza byciem dentystą?\nOd chrześcijaństwa, do którego zmuszała go matka. Całe życie unikał chodzenia do kościoła, ale do końca czuł się z tego powodu winny. Chciał się też uwolnić od piekła pierwszego małżeństwa. Niestety, ożenił się po raz drugi i popełnił dokładnie te same błędy. Wyjechał na Alaskę, żeby odciąć się od wszystkich, ale jednocześnie rozpaczliwie potrzebował relacji z ludźmi. Staram się unikać tych błędów i cieszyć się tym, co robię. Mam spotkania autorskie na całym świecie, dlatego dużo podróżuję. Wykładam na uczelni w Warwick tylko dwa miesiące w roku, więc pozostałe dziesięć mogę być gdziekolwiek i tam pisać kolejne książki.\nPrzez tysiąclecia nie istniało pojęcie „wolnego czasu”. Mamy go od niedawna, co paradoksalnie często nas unieszczęśliwia.\nKocham wolność bardziej niż cokolwiek innego. Brzmi to naiwnie, ale literatura jest dla mnie formą wolności, inaczej bym się nią nie zajmował. W pisaniu wspaniałe jest to, że mogę pracować sam i nikt mi niczego nie każe. Z drugiej strony uwielbiam świat literacki, kocham rozmawiać o książkach, ale najczęściej nie mam z kim. Gdy podczas rejsów spotykam Amerykanów, to zwykle okazują się bogatymi, konserwatywnymi przygłupami. W dodatku nie znoszę morskich opowieści. Ludzie, z którymi chcę się spotykać, mieszkają na kampusach albo w europejskich miastach. Dlatego tak bardzo lubię festiwale literackie, jednak wciąż nie wiem, jak połączyć to z samotniczym życiem na morzu.\nTwój ojciec popełnił samobójstwo, gdy byłeś dzieckiem. Twoja debiutancka książka „Legenda o samobójstwie” opowiada o tym wprost. Minęło już 10 lat od jej premiery.\nTa powieść wciąż jest dla mnie świeża i dalej chętnie o niej rozmawiam. Zanim udało mi się ją opublikować, minęło 12 lat, więc skończyłem ją pisać 22 lata temu. A samo pisanie zajęło mi kolejną dekadę, wszystko zatem zaczęło się 33 lata temu. Mimo to wciąż nie myślę o niej w kategoriach przeszłości. Podobnie mam z innymi moimi książkami, które składają się na to, kim jestem. Nie zastanawiasz się, czy twoja ręka albo noga jest stara – jest częścią ciebie tu i teraz.\nJednak coś się chyba wydarzyło przez te 33 lata.\nWydanie „Legendy o samobójstwie” zmieniło wszystko. Ostatnia dekada to najlepszy okres w moim życiu. Przez tyle lat nie mogłem znaleźć wydawcy, więc ta historia należała tylko do mnie. To był koszmar, czułem się wyobcowany z własnego życia, bez nadziei na ratunek. Dlatego wciąż nie mogę uwierzyć, że przetłumaczono ją na tyle języków. Przez lata nie miałem z kim o niej rozmawiać, a teraz mogę gadać do woli, co wciąż przyjmuję z olbrzymią wdzięcznością. Dzięki czytelnikom dowiedziałem się o sobie i swoim pisaniu wielu zupełnie niespodziewanych rzeczy.\nKilka dni temu na spotkaniu we Francji ktoś zwrócił uwagę na powracający motyw samoofiary w mojej prozie. Z kolei kilka lat temu pewien krytyk stwierdził, że wszystkie moje książki opowiadają o kryzysie wiary. To oczywiste, ale wcześniej tego nie dostrzegałem.\nNiemal obsesyjnie powracasz do tych samych tematów. Trzy lata po debiucie wydałeś „Caribou Island”, gdzie znów pojawia się Alaska oraz samobójstwo. Chciałeś domknąć ten wątek?\nWiele osób zwraca uwagę na to podobieństwo. Niektórzy krytycy stwierdzili nawet, że moje trzy pierwsze powieści są o tym samym, bo w każdej pojawia się chatka na odludziu. Co prawda w „Dirt” to bardziej szopa na narzędzia, ale żeby nie dać im satysfakcji, w „Goat Mountain” bohaterowie śpią na ziemi. A mówiąc serio, każda z nich dotyczy innej relacji: „Legenda o samobójstwie” to historia o ojcu i synu; „Caribou Island” opowiada o rozpadzie małżeństwa; a „Dirt” o dorosłym synu i jego matce.\nCzyli jak u Tołstoja – tylko nieszczęśliwe rodziny są interesujące?\nCoś w tym jest, nigdy na przykład nie pisałem o mojej siostrze, z którą mam bardzo dobre relacje. Potrzebny jest konflikt, bez niego nie ma literatury. Wszystkie wybitne dzieła w naszej kulturze mają w sobie coś z tragedii, wyjątki są bardzo nieliczne.\nTropisz wzory patologicznych zachowań?\nZa każdym razem oś konfliktu przebiega gdzie indziej, więc układa się z tego zupełnie nowa historia. Dlatego też wszystko rozgrywa się na odludziu. Otaczająca pustka nie tylko wywiera dodatkową presję, ale też uniemożliwia ucieczkę. Żaden z moich bohaterów nie może krzyknąć „pieprzyć to” i pójść do pubu, żeby z kimś pogadać, bo dookoła nie ma nikogo innego. W „Legendzie o samobójstwie” ten efekt podkręca dodatkowo fakt, że opowiadania są jednowątkowe – jesteśmy z bohaterami zamknięci przez cały czas, nie ma chwili na oddech.\nPowtórzenia nie dotyczą tylko schematów fabularnych, ale nawet imion.\nWiększość fabuł zakorzeniona jest w historii mojej rodziny, w której zdarzyło się pięć samobójstw. To pewnie częściowo tłumaczy moją skłonność do powtórzeń.\nSkoro wszystko wyrasta z Twojego doświadczenia, to dlaczego w tytule pojawia się „legenda”?\nStylistycznie chodziło o nawiązanie do pisarstwa hagiograficznego, w którym występują różne warianty tej samej biografii. Poza tym nikt w mojej rodzinie nie wiedział, co właściwie stało się z ojcem. Nikt nie chciał o tym rozmawiać, a gdy już udało się kogoś do tego skłonić, opowiadał własną wersję wydarzeń. Mówiąc inaczej, nikt z nas nie miał dostępu do prawdy, każdy widział i nadal widzi tylko ten fragment, który go najbardziej zabolał. Jedyne więc, co mogłem zrobić, to stworzyć kilka różnych historii, które będą ze sobą konkurować – nie tylko fabularnie, ale także stylistycznie. Każde opowiadanie miało też innego patrona literackiego. Poza wszystkim uczyłem się wtedy pisać i szukałem właściwego stylu.\nTo chyba także praca żałoby.\nOczywiście, ten zbiór powstawał bardzo długo. W tym czasie zmieniał się mój stosunek do śmierci ojca. Musiałem pogodzić się z tym, że już zawsze będzie to najważniejsze wydarzenie w moim życiu, także pisarskim. Dlatego najróżniejsze wcielenia tej postaci można znaleźć w każdej mojej książce. Obsesyjnie do niego wracam, bo osiągam w ten sposób rodzaj oczyszczenia.\nWszyscy mężczyźni w Twoich powieściach są słabi i żałośni. Wykonują rozpaczliwe gesty mające przywrócić im męskość: polują, łowią ryby albo budują domy w głuszy, ale wszystko na nic. Jesteś krytykiem patriarchalnej kultury?\nGdy piszę, unikam politycznego zaangażowania, bo szkodzi ono samej opowieści. Bez wątpienia jednak patrzę na świat z feministycznej perspektywy. Medea, bohaterka mojej najnowszej powieści „Bright Air Black”, z pewnością nie chce żyć w świecie rządzonym przez szowinistyczne świnie. Nie mam wątpliwość, że za zło, którego doświadczamy na co dzień, w większości odpowiadają mężczyźni. Pokrywa się to także z obserwacją mojej rodziny, w której męska strona to pasmo porażek i rozczarowań, z którymi kobiety muszą sobie radzić.\nTwoim bohaterom można co najwyżej współczuć, ale nie da się ich polubić.\nBohater, którego da się łatwo polubić, to produkt najnowszej, cukierkowej popkultury amerykańskiej. Przez ostatnie 25 stuleci bohaterowie literaccy służyli czemuś innemu.\nDo tego drastyczne opisy zdefragmentowanego, gnijącego ciała. Nie oszczędzasz czytelnika.\nSzokowanie nigdy nie było moją intencją, sam nie znoszę brutalnych obrazów. Potrzebowałem jednak tych scen, bo nigdy nie widziałem ciała mojego ojca po śmierci. Przez lata musiałem sobie je wyobrażać, co było koszmarem. Dzięki literaturze mogłem je w końcu urealnić i zakończyć proces dotkliwej i skomplikowanej żałoby.\nZ tym że w głównej noweli „Legendy o samobójstwie” to nie ojciec się zabija, tylko syn.\nNie planowałem tego – to pojawiło się znienacka, w połowie zdania i okazało się przełomowym momentem. Ciało ojca pozostawało dla mnie niedostępne, ale mogłem sobie wyobrażać, jak wyglądałyby moje zmasakrowane szczątki. Ta pokrętna logika okazała się zbawienna. Opisując rozpacz ojca po śmierci syna, po raz pierwszy odzyskałem kontakt z własnymi emocjami.\nPodobno wszystkie powieści napisałeś ciągiem, w zasadzie nie wprowadzając poprawek.\nGdy zaczynam pisać, nie mam planu ani nawet ogólnego pomysłu na fabułę. Zaczynam od miejsca oraz pary skonfliktowanych bohaterów. Codziennie pracuję po dwie godziny. Pierwszą poświęcam na przeczytanie ostatnich 20 stron, aby wprowadzić się w odpowiedni rytm. Druga godzina zawsze zaczyna się od przerażenia, że nic już nigdy nie napiszę. I fakt, że codziennie przeżywam to samo, niczego nie zmienia. Aż nagle zaczynam pisać – bardzo szybko, żeby nadążyć za myślą. Tracę wtedy poczucie czasu i potrafię sam siebie zaskoczyć. To jeden z powodów, dla których piszę: utrzymywanie kontaktu z własną nieświadomością. Najdziwniejsze, że na końcu wszystko łączy się w całość. To dla mnie bardzo tajemniczy proces.\nI nic potem nie zmieniasz?\nPrzy „Goat Mountain” udało mi się wydać powieść bez żadnej poprawki. Wcześniej zdarzyło mi się dopisać kilka akapitów tu i ówdzie, najczęściej na prośbę wydawcy.\nTo wyzwanie, które stawiasz przed sobą? Co chcesz przez to osiągnąć?\nTo nie jest żaden wyrafinowany koncept literacki, po prostu nie umiem inaczej. Wiele razy próbowałem coś zmienić albo poprawić, ale nie byłem w stanie. Dla mnie pisanie to konstruowanie sceny po scenie i każda kolejna musi wynikać z poprzedniej. Dlatego dodanie albo usunięcie nawet jednego elementu zaburza całą konstrukcję, czyli trochę jak w tragedii antycznej. Jeśli mam być szczery, to dziwi mnie, że ktoś w ogóle jest w stanie pisać inaczej. ©℗\nMICHAŁ SOWIŃSKI (ur. 1987) – krytyk literacki i redaktor. Stale współpracuje z „Tygodnikiem Powszechnym”. Doktorant na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Redaktor literacki Festiwalu Conrada. Z Katarzyną Trzeciak prowadzi podcast literacki „Book’s not dead”.\nLUDZIE, KTÓRZY DZIAŁAJĄ pod wpływem tajemniczych impulsów, którzy próbują uwolnić się od nieuświadomionych problemów, którzy uciekają od koszmarów z przeszłości, którzy marzą o byciu z innymi, ale gdy tylko na ich drodze pojawi się bratnia dusza, wybierają samotność z dala od cywilizacji, którzy w chwili największej słabości, nie znajdując wystarczających powodów, by walczyć o siebie, wybierają samobójstwo – oto bohaterowie powieści i opowiadań Davida Vanna, z którym na Festiwalu będziemy rozmawiać o psychologicznych i społecznych przyczynach samobójstwa, a także traumie jako źródle literatury.\nNa zdjęciu powyżej: DAVID VANN (ur. 1966) – amerykański prozaik, autor opowiadań i powieści. Wykłada na Uniwersytecie w Warwick. W 2011 r. otrzymał grant Guggenheim Fellowships. Debiutował w 2008 r. zbiorem opowiadań „Legenda o samobójstwie” (pol. wyd. 2018), który powstawał przez kilkanaście lat i jest częściowo autobiograficzną opowieścią o samobójstwie ojca pisarza. Od tego czasu wydał sześć kolejnych książek. Otrzymał wiele prestiżowych nagród w USA i na świecie, m.in. California Book Award (2008) czy St. Francis College Literary Prize (2013). Jego prozę przetłumaczono na 23 języki.


Nic mi się nie chce - Szukam pomocy / Oferuję pomoc - ezoforum.pl\nJuly 26, 2009 in Szukam pomocy / Oferuję pomoc\nWitajcie,powiedźcie dobrzy ludzie jak sobie poradzić z " nic mi się nie chce",czuję się tak jakbym mieszkała w jakiejś zaczarowanej kuli , która ciągle mówi "jutro zrobisz", ale jutro okazuje się, że jest już za późno i do listy dochodzi nowy problem. Jakie macie sposoby na taki marazm. Dziękuję za rady.\nna to niestety nie ma lekarstwa;] a przynajmniej ja jeszcze nie znalazlam!\nNa marazm??? Wysiłek fizyczny... ja np. biegam:)))\nweronka Ty biegasz chyba od przystanku do przestanku - sorki\nProkrastynacja ? Wikipedia, wolna encyklopedia (tzw. "chroniczne odkładanie na później")\nJa miałam taki stan, znudzenia, zmęczenia, zniechęcenia podczas polrocza akademickiego. Przez to mam teraz sprawy poprzekladane. Nie potrafilam sobie z tym poradzic a wspołlokatorzy patrzyli jak chodzę jak cień, ale to deprecha nie była jeszcze\nOoo.. dokładnie też tak miałam, cały ten etap zachowania...\nNo ja akurat biegam... codziennie...\nTez bym chetnie poznala jakas recepte na taki stan :/ Moja przyjaciólka tkwi w nim juz ladnych pare lat, przez co zawalila studia... i nijak nie mozna jej zmotywowac,jezeli ona sama nie chce czegos zrobic, to nie ma bata, nawet jezeli zdaje sobie sprawe z konsekwencji, po prostu nie bedzie robila tego co musi, zawsze znajdzie sobie jakies przyjemniejsze zajecie. Czasami mysle, ze to wina wychowania... w sensie (na przykladzie mojej kolezanki), zawsze byla nie smiala i czesto rodzice musieli ja wrecz zmuszac do np. chodzenia do szkoly, dlatego teraz kiedy dorosla i nie czuje juz nikogo nad soba, to robi po swojemu.\nJa robie codziennie liste. Wieczorem sie okazuje ze zrobilam tylko polowe albo mniej albo wiecej.... ale zdecydowanie wiecej niz nic!!!! I skreslam na biezaco co juz jest zrobione i wtedy jestem z siebie dumna i chce mi sie cos jeszcze zrobic. Ale ogranicza to troche elastycznosc. Hehe szef mi dzis nagle z czyms z poza listy wylecial i w zwiazku z tym nie zrobilam prawie nic i teraz siedze a wstaje o piatej zeby skonczyc przed 8 rano. Sama jestem sobie winna. Ale lista pomaga, serio!\nJak sobie poczytałam o jednostce chorobowej to sobie uświadomiłam, Ja to mam, w każdym bądź razie dużo się zgadza. Ale wiecie co że lekarstwem też ja jestem sama. Może faktycznie wyznaczać sobie małe cele. To jest jakiś sposób. Ale żeby się chciało....


Xportal i Falanga na Misji do Syrii! #3 (12.06) – Xportal.pl\n13 czerwca 2013 05:37\nCzęść 6: 15 czerwca, południe Libanu.\n15 czerwca 2013 o 11:55 · Odpowiedz\nNie twierdzę, iż kara śmierci w tym przypadku jest złem. Ale tortury to właśnie metody demoliberałów i dżihadystów, ludzie idei powinni się ich wystrzegać. Choć rozumiem, że jest to ciężka sytuacja i emocje ponoszą… Nie mniej trochę mnie martwi swego rodzaju „fascynacja” tym aspektem walki, którą widać także w następnej relacji.\n13 czerwca 2013 o 18:09 · Odpowiedz\nPawel, wojna to nie gra komputerowa. Dzihadisci obcinaja pojmanym zolnierzom SAA glowy, rece, palce. Gwalcone sa alawickie kobiety I dziewczynki a Ty wymagasz jakiegos pseudo humanizmu. Za to co robili naleza im sie tortury i kara smierci. Amerykanie dokladnie to samo robili podczas kazdej wojny, ‚demokratyczny bastion humanizmu’.\n13 czerwca 2013 o 17:31 · Odpowiedz\nDla tych szczurów tylko śmierć, zero jeńców. Zresztą śmierć dla nich to bardzo łagodna kara.\n13 czerwca 2013 o 13:07 · Odpowiedz\n„W najbliższych dniach z pewnością czeka ich ciężkie życie, ale zdaje się, że nie będą się męczyć zbyt długo”.\nPopieram wasz punkt widzenia w kwestii Syrii, ale jak czytam takie rzeczy, jak ta powyżej, to nóż mi się w kieszeni otwiera. Sugestia, że będą torturowani i zabici… Brzmi barbarzyńsko, i jakoś utrudnia patrzenie z sympatią na stronę rządową. A na sympatie ona przecież zasługuje.\n13 czerwca 2013 o 13:20 · Odpowiedz\nJeśli przypadki takie jak opisane powyżej mają miejsce, to w sytuacjach frontowych, gdy żołnierze „nie zdążą” wziąć jeńców do niewoli. Ci już wzięci do niewoli i (co chyba jest dla nich najlepszą polisą na życie…) obfotografowani przez zagraniczną ekipę prawdopodobnie doczekają w najgorszym przypadku wymiany jeńców lub kolejnej (n-tej…) amnestii, a w najlepszym uczciwego, udokumentowanego procesu i stryczka.\nWeź także pod uwagę, że słowa te były pisane: a) kilka godzin po rozmowach z syryjskimi rówieśnikami rannymi w walkach z takimi właśnie bandziorami b) dzień po wizycie na miejscu masakry jaką urządziło dwóch zamachowców samobójców w centrum miasta. Emocje się udzielają. Nie pretendujemy do poziomu „obiektywizmu” jaki zaprezentowała pewna zachodnia dziennikarka na miejscu zamachu na posterunek policji na placu Madżhar pytając, czy „członkom delegacji nie wydaje się dziwne, że dzień po ich przyjeździe do Damaszku akurat przydarza się zamach?”.\n13 czerwca 2013 o 18:32 · Odpowiedz\nKara śmierci jest oznaką cywilizacji człowieka, gdy jej brak – brak także cywilizacji. Za zbrodnie dokonywane przez tych salafickich rzeźników należy się im tylko i wyłącznie kara śmierci.


Edukacja polonistyczna jako zobowiązanie. Powszechność i elitarność polonistyki. T. 1 - 37 Obcy, Inny w dyskursie nauk humanistycznych - pdf / PRACA ZBIOROWA 1,60 zł | eBook w Gandalf.com.pl\nEdukacja polonistyczna jako zobowiązanie. Powszechność i elitarność polonistyki. T. 1 - 37 Obcy, Inny w dyskursie nauk humanistycznych - pdf\nEdukacja polonistyczna jako zobowiązanie. Powszechność i elitarność polonistyki. T. 1 - 37 Obcy, Inny w dyskursie nauk humanistycznych - pdf - opis produktu:\n-20% Edukacja polonistyczna jako zobowiązanie. Powszechność i elitarność polonistyki. T. 1 - 37 Obcy, Inny w dyskursie nauk humanistycznych - pdf ebook\nW pierwszym tomie zgromadzono artykuły podzielone na pięć tematycznych rozdziałów, rozpoczynając od diagnoz, oczekiwań i prognoz. Treść rozdziału pierwszego: Edukacja humanistyczna - dziś i jutro. Diagnoza - oczekiwania - prognozy jest kontynuacją problematyki wskazanej w trakcie I Kongresu...


Tancerze Burzy. Złudny aromat lotosu (recenzja) - Książki - POLTERGEIST\n» » Tancerze Burzy\nRedakcja: Matylda 'Melanto' Zatorska, Patryk Cichy\nPierwsza książka stawiającego początkowe kroki wydawnictwa z Warszawy, debiut australijskiego autora, powieść osadzona na wyspach Shima, wzorowanych na Japonii z domieszką steampunku, kojarzonego głównie z epoką wiktoriańską w Anglii... Iście kosmopolityczna mieszanka, czyż nie? Taki zbieg geograficznych okoliczności jest może ciekawostką, lecz w czasach globalnej wioski nie jest połączeniem niepowtarzalnym. Dla czytelnika zaś ważniejsze jest to, czy Tancerzy Burzy Jay Kristoffa jest powieścią dobrą, czy nie.\nWyspy Shima są pożerane przez moc, która zapewniła im potęgę oraz przewagę w wojnie z przeklętymi gaijinami. Tylko nieliczne zakątki tych niegdyś dzikich wysp nie zostały zagarnięte pod uprawę krwawego lotosu, wyjaławiającą grunt i zatruwającą wszystko, co żywe. To jednak nie koniec nieszczęść. Potężna Gildia, której członkowie nigdy nie zdejmują swoich mechanicznych skafandrów z obawy przed skażeniem, brutalnie tłumi wszelkie ogniska sprzeciwu, a także przejawy magii. Ma na to przyzwolenie brutalnego, pozbawionego wszelkich skrupułów szoguna Yoritomo. Ostatni przejaw jego obłędu to chęć zdobycia potężnego tygrysa gromu, arashitory, bestii od wielu lat uważanej za gatunek wymarły. Jednak mistrz łowów, Masaru, oraz jego córka, Yukiko, nie mają wyboru – muszą spróbować spełnić zachciankę władcy.\nNa pierwszy plan w powieści wybija się z pewnością świat stworzony przez autora. Choć może bardziej właściwe byłoby użycie określenia "świat przetworzony", gdyż wyspy Shima są przepełnione japońskimi zwyczajami, wierzeniami i bronią. Dziwne, że Kristoff nie zdecydował się po prostu umieścić akcji swej debiutanckiej książki w dawnej, lecz odmienionej, Japonii. Można przypuszczać, iż chciał sobie w ten sposób zaoszczędzić niezwykle czasochłonnych starań o zgodność z historią oraz złośliwych uwag czytelników wytykających wszelkie nieścisłości. Bez uciekania się do hipotetycznych rozważań należy jednak stwierdzić, że Australijczykowi udało się nie tylko odmalować klimat Kraju Kwitnącej Wiśni, ale także dodać do niego – za pomocą wyrazistych opisów – przekonywającą aurę technologicznego zepsucia.\nMieszane uczucia budzi za to kreacja postaci. Z jednej strony Yukiko i Buruu to ciekawa, nietypowa para. Młoda, zgorzkniała dziewczyna, której mocno nie po drodze z wiecznie odurzonym lotosem ojcem, oraz… stwór rodem z legend, będący swoistym głosem natury. Yukiko próbuje bronić dorobku ludzkości, lecz dla arashitory jest ona robactwem, chorobą trawiącą piękne niegdyś ziemie. Intrygującą odskocznię stanowią rozdziały, w których to jest on narratorem – za co autora należy pochwalić. Dialogi tej dwójki potrafią rozbawić, a oboje budzą sympatię. Lecz tylko Buruu można uznać za postać wychodzącą poza zgrane schematy. Pozostałe postaci, nie tylko Yukiko, są jednowymiarowe i wpisują się wyłącznie w jedną rolę. Mamy więc szalonego okrutnika u władzy, skruszonego wojownika, oraz ojca, który nie potrafi uporać się z demonami przeszłości.\nAmbiwalentnie można także oceniać warstwę fabularną. Pozytywnie wypada tu budowanie napięcia, tempo akcji (choć nieco rwane pod koniec) oraz satysfakcjonujące zakończenie. Kristoff nie przesadza ze zwrotami akcji, choć nie unika pewnej przewidywalności. Jest to bezpośrednio związane ze wspomnianą wcześniej schematycznością. Owa wada nie jest tak wyraźna jak w przypadku postaci, gdyż częściowo niweluje ją absorbujący świat oraz płynna narracja. Nie zmienia to jednak faktu, że jak na powieść skupioną na akcji i przygodzie, zbyt mało tu prawdziwie zaskakujących zdarzeń.\nTancerze Burzy okazują się więc być książką, która sprawia trudności w jednoznacznej ocenie. Ciekawie przedstawiony świat, momentami świetne opisy oraz interesująca para pierwszoplanowych bohaterów stawiają czoła schematyczności, która cechuje kreację większości postaci i fabułę. Starcie to byłoby nierozstrzygnięte, gdyby nie to, że debiut Jaya Kristoffa potrafi wciągnąć pomimo wad. Należy także docenić siłę przekonywania samurajów wyposażonych w łańcuchowe katany. Innymi słowy, jest to niezły początek lekkostrawnej sagi w steampunkowym stylu.\nTytuł: Tancerze Burzy (Stormdancer)\nTagi: Tancerze Burzy


Revision as of 18:14, 29 November 2011 (view source)\nMblot (talk | contribs)\n==== Przeglądarka zawartości ====\nWtyczka rozszerzająca funkcjonalność programu. Skrypty znajdują się w menu <menuchoice>Narzędzia -> Menadżer skryptów</menuchoice>. Dodają więcej źródeł z tekstami utworów, stacji z strumieniami, zapisują okładki w katalogach, nagrywają płyty CD z list odtwarzania, itd.\nInternetowe stacje radiowe, podobnie jak stacje radiowe z XX. wieku, wysyłają „strumień” z zawartością. Może to być muzyka, wiadomości, komentarze czy opinie. Strumienie w programie Amarok można znaleźć albo za pomocą skryptu Cool Streams bądź też dodając je ręcznie w menu <menuchoice>Lista odtwarzania -> Dodaj strumień...</menuchoice>


Pierwszoklasiści w bibliotece! – Zespół Szkolno-Przedszkolny w Przyszowie\nPierwszoklasiści w bibliotece!\nDnia 5 listopada 2020 r. nasi pierwszoklasiści odwiedzili bibliotekę szkolną. Uczniowie biorą udział w kampanii „Mała książka – wielki człowiek”.\nKsiążka rośnie razem z dzieckiem, dlatego już od trzech lat Instytut Książki w ramach kampanii „Mała książka – wielki człowiek” obdarowuje najmłodszych czytelników i ich rodziców wyjątkowymi Wyprawkami Czytelniczymi. Po książkach dla niemowląt i przedszkolaków przyszedł czas na pierwszoklasistów. Wyprawki czytelnicze, zawierające m.in. książkę „Pierwsze abecadło”, są rozdawane w szkołach podstawowych w całej Polsce.\nDo głównych celów działalności Instytutu Książki należy promocja czytelnictwa w Polsce, dlatego prowadzone są liczne projekty, w których kładzie się nacisk na zaszczepianie w dzieciach miłości do książek. „Mała książka – wielki człowiek” to program, który Instytut prowadzi już od 2017 roku. Projekt angażuje szpitale, biblioteki publiczne oraz szkoły w promocję czytania, które przynosi dzieciom wiele korzyści m.in. budowanie silnej więzi z rodzicem i opiekunem, a także wspieranie ich rozwoju fizycznego i psychicznego. Dzieciom, którym czytano od najmłodszych lat, łatwiej przychodzi nauka, a w dorosłym życiu lepiej radzą sobie z różnego rodzaju wyzwaniami.\nPoprzedni wpisPoprzedni Projekt „Z kulturą mi do twarzy”\nNastępny wpisNastępne Nauczanie zdalne w klasach I – III i IV – VIII!