O firmie | Pufuleti Gusto\nHistoria Pufuleti Gusto Chrupki Kukurydziane\nHistoria chrupek kukurydzianych Pufuleti Gusto rozpoczyna się w 1992 w Baicoi, kiedy to firma Phoenixy została założona. Od tego czasu, poprzez wytrwałość oraz ciągłe inwestowanie w jakość i rozwój, producent Phoenixy stał się jednym z najbardziej pomyślnych rumuńskich przedsiębiorczych inicjatyw i największym producentem chrupek kukurydzianych w Rumunii.\nPodczas ostatnich 20 lat, firmie Phoenixy udało się poprzez strategiczne decyzje i elastyczność dopasowywać swój model biznesowy do nowych czynników rynkowych i zachowań konsumentów. W rezultacie, producent zbudował znaną markę wycenianą na dziesiątki milionów Euro. Ponad to, Gusto ustanowiło standardy jakości w swoim sektorze produktowym, podążając za najwyższymi europejskimi standardami jakości i bezpieczeństwa żywności; International Food Standard (IFS) i HACCP – wysoki poziom.\nProducent sprzedaje swoje produkty w Rumunii i w 20 innych krajach. W ostatnich latach, zagraniczne rynki otworzyły się i miliony międzynarodowych konsumentów zaczęło kupować Pufuleti GUSTO w Europie, w takich krajach jak Szwecja, Niemcy, Hiszpania, Włochy, Grecja, Czechy, Słowacja, Bułgaria, Wielka Brytania, lecz również w Dubaju i Stanach Zjednoczonych Ameryki. I teraz także w Polsce.\nPomysł na wprowadzenie produktów marki Gusto na polski rynek zrodził się za sprawą przecięcia się dróg życiowych dwójki ludzi o jednakowych marzeniach. Wspólne marzenia sprawiły, że zaczęli oni szukać możliwości ich realizacji. Korzystając ze strategii niszy rynkowej oraz smaku dzieciństwa jednej z nich, powstał pomysł podzielenia się z Polakami jedną z rumuńskich specjalności spożywczych jaką niewątpliwie są Pufuleti Gusto. W rezultacie, została utworzona firma R&J Distribution Sp. z o.o. mająca za zadanie zaznajomić Polaków z produktami Gusto. Jesteśmy oficjalnym dystrybutorem marki Gusto w Polsce i zachęcamy do współpracy z nami! Skontaktuj sie z nami!\nGUSTO jest marką chrupek kukurydzianych produkowanych w fabryce zlokalizowanej w Baicoi, jednej z największych w Europie z przepustowością ponad 1,000,000 paczek dziennie.\nTechnologia wytłaczania zastosowana w fabryce jest unikatowa na skalę światową, została rozwinięta przez właścicieli i międzynarodowo opatentowana. To ona tworzy niewiarygodnie lekką strukturę chrupek kukurydzianych Pufuleti GUSTO.\nDodatkowo, receptura jest również wyjątkowa, dająca ten specjalny delikatny smak wyróżniający produkty GUSTO. Wyjątkowa receptura i chroniona patentem technologia wyróżnia troskę i zaangażowanie producenta do budowania niesamowitej marki w sektorze chrupek kukurydzianych. To właśnie stanowi główną przewagę konkurencyjną Pufuleti GUSTO.\nMisja | Wizja | Wartości\nStać się tradycyjnym rumuńskim produktem chrupek kukurydzianych, uwielbianym przez miliony ludzi na całym świecie.\nJest to możliwe poprzez stanie się perfekcyjną słoną przekąską na każdą porę dnia, do dzielenia się z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi.\nPrzynieść uśmiech i optymizm w życiu każdego.\nJest to możliwe poprzez oferowanie naturalnych, zdrowych, pysznych i wysoko jakościowych produktów.\nWysoki standard jakości, innowacyjność, rzetelność, wytrwałość, wiarygodność, szacunek dla naszych konsumentów.\nPufuleti Gusto są wytwarzane podążając za najwyższymi europejskimi standardami jakości i bezpieczeństwa żywności, IFS i HACCP.\nWszystkich odwiedzin: 39503


Jedyny sposób na osiągnięcie celu – Mama na sygnale\n16 września 2017 6 października 2018 mamanasygnale\nJedyny sposób na osiągnięcie celu\nPrzez większość czasu ostatnich lat nie miałam żadnego celu. Żadnego. Mówiąc cel, nie mam na mysli wstać z łóżka, wypić kawę i zawlec swoje cztery litery do roboty – to jest konieczność. Mówię o celu. O czymś, do czego dążysz, co da Ci radośc, co motywuje i co sprawi, że poczujesz się szczęśliwym człowiekiem, kiedy to osiągniesz.\nNie miałam celu, bo nie wiedziałam, co może nim być. Podczas jednej z dłuższych rozmów z bliską mi osobą, usłyszałam: „musisz sobie jakiś cel postawić. To cię zmotywuje, pobudzi do działania. Niech to będzie coś niewielkiego. Gdybym ja nie stawiał sobie celów, nie widziałbym sensu, by wstawać z łóżka”.\nJa widziałam. Jak masz dziecko, to widzisz sens, cel, konieczność – obojętnie jak to nazwiesz, ale tak po prostu jest. No właśnie, ale dziecko. Nie miałam postawionego żadnego celu, który dotyczyłby mnie i tylko mnie.\nPostanowiłam postawić go sobie. Tym celem było… postawienie w końcu jakiegoś celu! Miałam kompletną pustkę w głowie. Czego chcę? Czego potrzebuję? Co chcę osiągnąć? Co zrobić ze swoim życiem?\nZatrważające, ale NIE WIEDZIAŁAM!\nDopiero z czasem pojawiły się pierwsze pomysły. Drobne, najdrobniejsze. Zaczęłam je realizować i sprawiało mi to naprawdę przyjemność. Nie frajdę czy ekscytację – ale po prostu przyjemność. Zanim zaczęłam stawiać większe, zrozumiałam, co jest przy nich ważne. A na koniec powiem Ci, jak je osiągnąć. Bo jest na to tylko JEDEN sposób.\nJeśli postawisz sobie cel – większy czy mniejszy – musisz go dobrze sprecyzować. Musisz dokładnie wiedzieć, co chcesz osiągnąć.\nJeśli Twoim celem jest zrzucenie wagi, musisz jasno określić ILE i w jakim CZASIE chcesz osiągnąć zamierzony rezultat. Oprócz liczb, musisz ustalić sama ze sobą JAK to zrobić. Zaplanować jadłospis (choćby ramowy, umowny), zastanowić się jakie ćwiczenia będziesz wykonywać i z jaką częstotliwością. Po prostu omów to ze sobą, z kartką papieru, z notatnikiem w telefonie – obojętne. Miej plan.\nJeśli Twoim celem będzie nauczenie się jakiegoś języka, zrób to samo, co powyżej. Ile dajesz sobie czasu, by zacząć dobrze mówić po inglisz i to tak, że nie będziesz wiedzieć hał tu sej dat po polsku? No i najwazniejsze – uczysz się samodzielnie czy zapisujesz na kurs?\nJeżeli postanawiasz, że dostaniesz awans i koniec kropka, nie masz co liczyć, że szef sam przyniesie aneks w zębach i zapyta prosząco, czy podpiszesz. Musisz ocenić, jakie są Twoje realne szanse w firmie i dowiedzieć się, jak to zrobić. Przede wszystkim też pracować: ciężej, dłużej, wytrwalej. Chyba, że masz dostęp do wspięcia się po drabinie na czyichś plecach, albo po prostu smarujesz się wazeliną i… W to już nie wnikam. Jeśli masz plan, jesteś bliżej celu.\nJa uważam, że jest tylko jeden, jedyny sposób na to, by osiągnąć cel. Możesz mieć wszystko rozpisane, zaplanowane na tip top – ale jeśli nie towarzyszy Ci jedna rzecz, niestety istnieje prawdopodobieństwo, że cel nie zostanie osiągnięty.\nMusisz bezapelacyjnie czuć, że to, co robisz, robisz tylko i wyłącznie dla siebie. Musisz absolutnie ukierunkować się na to, że to, co robisz, przyniesie Tobie radość, satysfakcję i dumę. Dążąc do celu, to Ty musisz wyobrażać sobie, co poczujesz, jeśli tylko go dotkiesz.\nJeśli zrzucisz wagę tylko po to, by inni wznosili ochy i achy, a Ty sama nie odczujesz, że cokolwiek Ci to dało i w zasadzie to lubiłaś siebie z dodatkowymi kilogramami – nie osiągnęłaś nic.\nJeśli mówisz biegle językiem, ale wykorzystujesz to jedynie po to, by wpisać w CV poziom zaawansowany, ale nie czerpiesz z tego satysfakcji, nie podróżujesz, nie zawierasz znajomości za granicą – to po co to wszystko?\nJeśli dostajesz awans na stanowisko, które przytłacza Cię jeszcze bardziej, wyciska z Ciebie energię i nawarstwia stres, ale masz za to więcej hajsów w portfelu, bez żadnej satysfakcji – była to degradacja, nie awans.\nJeśli nauczyłaś się gotować po to, by mąż się zachwycał, teściowa klepała po ramieniu, fani na fejsie lajkowali Twoje kulinarne zdjęcia, a Ty najnormalniej w świecie nienawidzisz sterczeć przy garach, gotując jakieś wymyślate niedźwiedzie łapy w miodzie – cel nie został osiągnięty.\nTylko, jeśli robisz coś dla siebie i z myślą o sobie, jesteś w stanie powiedzieć, że wygrałaś i że jesteś szczęśliwa z samą sobą. Jeśli robisz wszystko na raz, wylewając siódme poty tylko po to, by zadowalać innych, samej nie odczuwając satysfakcji, to spalisz się szybciej niż Ci się wydaje. Spalisz się, a iskrami będziesz obrzucać wszystkich w koło tłumacząc, że „przecież dla Ciebie to wszystko robię”. Otóż chodzi o to, że masz robić dla siebie.\nJaki zatem jest Twój następny cel? 🙂\nPrevious „A teraz strzelę Ci w łeb!” – dzieci bawią się w wojnę\nNext Ufne dziecko – powód do dumy czy przekleństwo?


Mirosław Jąkała Photography - 5 el. Pucharu WRT Rally Oes - Motul Kraków - Niepołomice (2012-12-09) - 5 el. Pucharu WRT Rally Oes - Motul Kraków - Niepołomice (2012-12-09)\n5 el. Pucharu WRT Rally Oes - Motul Kraków - Niepołomice (2012-12-09)\nPiąta i ostatnia eliminacja w sezonie 2012 Pucharu WRT Rally Oes - Motul Kraków, odbyła się w Niepołomicach na placu przy ulicy Rudolfa Diesla. Na starcie stawiło się nieco ponad 40 załóg, które rywalizowały przy kilkunastostopniowym mrozie na śnieżno-lodowej nawierzchni. Każda z załóg przejeżdżała odcinek próby trzykrotnie, przy czym pierwszy przejazd, bez pomiaru czasu, był przejazdem zapoznawczym. Praca fotografa w takich warunkach nie należy do najmilszych :-) czego dowodem jest chociażby fakt, że już po pierwszym przejeździe, dwie baterie odmówiły współpracy... Zapraszam do galerii, tym razem w zimowej aurze :-))


[quote="psubrat"]Nie mogę powiedzieć, żeby tegoroczne wydanie TV ENH położyło mnie na łopatki, a z poprzednich edycji pamiętam odcinki, o których mówiło się przed seansami . Pamiętacie cudowne inscenizacje-parodie filmów "13 twarzy" czy fabułę "Kontenera" przerobioną na cierpienia niewyspanego widza ENH z monologiem wymęczonej (chyba?) Joanny Łapińskiej? Tematem na który liczę najbardziej w TV ENH są opinie, opinie i jeszcze raz opinie o filmach... głównie widzów. Świetnym pomysłem swego czasu były krótkie i treściwie recenzje widzów umieszczane w gazecie festiwalowej otrzymywane sms'em na telefon redaktorski. To samo można by zrobić w formie krótkich wypowiedzi przed kamerą. Ponadto kultowe są rebusy Wolontariuszy Mediateki, nie wiem dlaczego jeszcze nie rysują rebusów konkursowych dla TV. Plusy za "Sen festiwalowicza", charakterystyczną ścieżkę dźwiękową, pytanie o pozycje seksualne i dziadków grających w szachy w Heliosie. A... no i jeszcze pan śpiący na stoliku przy sali nr 1.... miodzio. ;-)[/quote]


Pokój 25 - recenzja gry - Dama Gier\nOd uczestników Pokoju 25 nie wymaga się tak wielkiego intelektu, jak od uwięzionych w filmowym ``Cube``, ale klimat jest bardzo podobny. Co kryje się w kolejnym pomieszczeniu? Pusty pokój, a może śmiercionośna pułapka?\nPokój 25 przenosi nas do futurystycznego reality show, w którym uczestnicy, czyli gracze, zostają zamknięci w specjalnie zaprojektowanym budynku składającym się z 25 pomieszczeń. Za każdymi drzwiami może czaić się niebezpieczeństwo, ale pułapki to nie jedyne zagrożenie. W grupie znajdują się podstawieni strażnicy, którzy mają za zadanie uniemożliwić ucieczkę reszcie uczestników. Odnalezienie tytułowego pokoju 25 nie jest równoznaczne z wygraną. Konieczne jest dotarcie do niego przed upływem czasu i „wypchnięcie” go poza koszmarny budynek…\nPokój 25 – co w pudełku?\nPudełko Pokój 25 może poszczycić się dobrze zaprojektowaną wypraską\nJuż przy otwarciu oczy cieszy świetnie zaprojektowana wypraska, która ułatwia utrzymanie porządku we wszystkich elementach. Do dyspozycji mamy:\n6 kolorowych i szczegółowo wyrzeźbionych, plastikowych figurek\n6 znaczników przypomnienia, 6 znaczników kolejności i 6 kart postaci (po 1 na każdą postać)\ndwustronna plansza – tor kolejności (na 8 i 10 rund)\n32 kafelki pomieszczeń\n2 żetony strażników, 4 żetony więźniów\nWszystkie elementy (oprócz kart postaci) nadrukowane są na grubej tekturze, więc bez problemu wystarczą Wam na lata. Zadziwił nas projekt postaci – nawiązują one do bohaterów różnych filmów! Udało nam się rozszyfrować jedynie połowę z nich :-) Mamy doktorka z „Powrotu do Przyszłości”, Raven z „Młodych Tytanów” i Pogromcę Duchów. Od razu dodamy, że wybór postaci jest jedynie symboliczny – nie posiadają oni żadnych unikalnych umiejętności, pełna sprawiedliwość. Mniej przypadły nam do gustu ilustracje pomieszczeń na kafelkach. Wszystkie są szarobure i z racji obrania perspektywy z lotu ptaka nie są one jakoś specjalnie atrakcyjne.\nPokój 25 – zasady gry\nPokój 25 – elementy gry\nPokój 25 oferuje aż 5 trybów rozgrywki – najczęściej są one zależne od liczby graczy. W tryb podejrzliwości i tryb drużyny zagramy dopiero od czterech graczy. Dla dwóch i trzech graczy przygotowano tryb kooperacji i rywalizacji, a dla pojedynczego gracza tryb solo. Ich zasady różnią się najczęściej układem planszy i warunkami zwycięstwa, natomiast mechanika gry jest bardzo podobna. Zacznijmy od podstawowych zasad gry obowiązujących w każdym trybie.\nNa początku musimy przygotować konstrukcję budynku. W tym celu wybieramy 25 płytek określonych dla danego trybu gry i układamy je na środku stołu w kształt kwadratu 5 x 5 kafli, koszulkami do góry. Jedynie centralny punkt startowy pozostawiamy odkryty. Narożniki planszy (róg + 2 przylegające na krawędziach płytki) to tzw. Strefy wyjścia, do których będzie trzeba przesunąć Pokój 25, gdy zostanie już odnaleziony.\nPokój 25 – rozkład kafelków\nZależnie od trybu gry rozgrywka trwa od 6 do 10 rund. Każda runda składa się z 3 faz. W fazie programowania każdy gracz wybiera 2 akcje i odkłada je zakryte na karcie postaci w wybranej przez siebie kolejności. Jeśli zdecydujemy się na wybór tylko 1 akcji będziemy mogli później zadecydować, czy wykonamy ją w trakcie pierwszej czy drugiej kolejki.\nW fazie akcji pierwszy gracz ujawnia swoją pierwszą akcję i wprowadza jej efekt w życie. Następnie to samo robią kolejni gracze. W drugiej kolejce wykonujemy analogicznie to samo z drugą wybraną akcją. Co istotne- każda zaprogramowana akcja MUSI zostać wykonana, nawet jeśli okaże się, że działa ona na niekorzyść gracza. Do dyspozycji zawsze mamy cztery akcje:\nObserwacja – pozwala na podejrzenie jednego pomieszczenia sąsiadującego w linii prostej z lokacją, w której obecnie się znajdujemy. Możemy podać wskazówki innym graczom co do poziomu niebezpieczeństwa pomieszczenia, ale nie można im zdradzać jego konkretnej nazwy. Przykładowo możemy powiedzieć, że znajduje się tam „śmiertelne niebezpieczeństwo”, ale nie możemy powiedzieć, że jest to „wanna z kwasem”.\nRuch – pozwala przesunąć postać do sąsiedniego pomieszczenia. Jeśli jest ono zakryte, ujawniamy je i zostaje ono w tym stanie już do końca gry. Po wejściu musimy natychmiast wprowadzić w życie efekt działania pokoju. Efekt ten jest aktywowany zawsze, gdy do pomieszczenia wchodzi nowa postać.\nWypchnięcie – pozwala przesunąć postać innego gracza, jeśli znajduje się ona w tym samym pomieszczeniu. Wypchnięta postać natychmiast wprowadza w życie efekt pomieszczenia, w którym została umieszczona.\nSterowanie – pozwala przesunąć szereg lub kolumnę pomieszczeń zawierającą to, w którym znajduje się Twoja postać o jedno pomieszczenie w wybranym kierunku. Wyjątek stanowi środkowy szereg i kolumna – Pokój Centralny pozostaje zawsze na swoim miejscu i nie możemy go przesuwać. Po przesunięciu oznaczamy dany segment znacznikiem kierunku – w danej rundzie nie można przesuwać tego fragmentu planszy w inną stronę.\nPokój 25 – karta postaci ze ściągą dotyczącą pomieszczeń\nAby uciec z budynku gracze muszą zlokalizować Pokój 25, dotrzeć do niego, przesunąć go do jednej ze stref wyjścia i użyć akcji sterowania, by wypchnąć go poza budynek, gdy wszyscy więźniowie znajdują się w środku. Poza wariantem solo nigdy nie uciekamy w pojedynkę.\nUtrudnieniem jest czas. Jeśli gramy w trybie 10 rund, a któraś z postaci znajdzie pokój 25 w jednej z pierwszych 5 rund aktywowany zostanie alarm. Na skutek tego będziemy mieli mniej rund do wykonania zadań gwarantujących zwycięstwo.\nPokój 25 – Tryby rozgrywki\nNajbardziej rozbudowanym i zapewniającym najwięcej emocji jest tryb podejrzliwości. Bierze w nim udział minimum 4 graczy. Przed rozpoczęciem gry tasujemy żetony więźniów i strażników, w taki sposób, by przy rozgrywce 4-osobowej w zestawie znalazł się 1 żeton strażnika, a przy większej liczbie osób – 2 żetony. Losowanie żetonów jest tajne – po obejrzeniu ich treści układamy je zakryte koszulkami do góry. Nie zdradzamy także roli, która nam przypadła. Celem więźniów jest ucieczka, celem strażników – uniemożliwienie jej więźniom na każdy możliwy sposób. Jeśli jeden z więźniów zostanie zabity lub nie dotrze do Pokoju 25 na czas, pozostali dalej mogą wygrać, ale tylko jeśli wysuną Pokój w ostatniej rundzie odliczania. Strażnicy wygrywają wówczas gdy zabiją przynajmniej 2 więźniów lub jeśli więźniom nie uda się uciec przed zakończeniem ostatniej rundy.\nPokój 25 – rozgrywka\nWięźniowie nie mogą ujawnić swojej tożsamości za wyjątkiem paru sytuacji, natomiast Strażnicy – owszem. Wówczas od następnej rundy nie będą musieli programować swoich akcji. Gdy nadejdzie ich kolej, po prostu wykonują wybraną przez siebie akcje. Jeśli zginie pierwsza postać utrzymuje swoją tożsamość w sekrecie. Jeśli ginie druga postać, to pierwsza ujawnia tożsamość.\nW trybie rywalizacji każdy z graczy kieruje 2 więźniami i nie ma tu Strażników, ale uczestnicy grają przeciwko sobie. Wygrywa osoba, która jako pierwsza wyprowadzi z budynku swoją drużynę lub jeśli jego drużyna pozostanie ostatnia przy życiu.\nW trybie drużynowym dzielimy się na dwie drużyny przy czym każdy steruje tylko 1 więźniem. Gracze sami ustalają, czy mogą się ze sobą komunikować, czy też nie. Wygrywa drużyna, której uda się uciec w pełnym składzie. Jeśli zginie 1 członek, wygrana przez pozostałych członków jest możliwa, ale tylko w ostatniej rundzie.\nW trybie kooperacji również nie ma strażników i w zależności od liczby graczy każdy gra jednym lub dwoma więźniami. Celem jest ucieczka wszystkich postaci (pełne zwycięstwo). Jeśli jedna osoba zostanie wyeliminowana, reszta która ucieknie wygrywa również, ale jest to nazwane połowicznym zwycięstwem. Na ucieczkę mamy w tym trybie tylko 8 rund.\nW trybie solo gramy przez 8 rund i kierujemy czterema więźniami. Śmierć choćby jednego więźnia oznacza automatyczną przegraną.\nPokój 25 – wrażenia z rozgrywki\nZasady okazały się bardzo proste w przyswojeniu. Niestety choć trybów jest dużo, to nie wszystkie sprawiają tyle samo radości. Granie samemu mocno spłyca doznania i zdecydowanie nuży. Najciekawiej gra się w trybie podejrzliwości ponieważ do pewnego momentu nie wiadomo kto z graczy, gra więźniem, a kto strażnikiem. To zaś wprowadza nerwowe napięcie i daje swobodę w obraniu strategii. Czasem intuicja okazuje się zawodna i można uśmiercić kooperanta, co niekiedy kończy się natychmiastową przegraną. Grając w cztery osoby możemy nawet spotkać się z sytuacją, w której nikt nie będzie strażnikiem, a każdy będzie podejrzewał siebie nawzajem.\nPoczątkowo wydawało nam się, że dzięki losowemu układowi kafelków, gra będzie bardzo regrywalna. Niestety nie do końca tak jest. Po kilku partiach dało się zauważyć mocno schematyczną rozgrywkę (zwłaszcza w pozostałych trybach zabawy). Wszyscy najpierw podglądają pokój, potem do niego wchodzą. I tak w kółko. Wypchnięcia zdarzają się rzadko, przesuwanie kolumną ma sens w nikłych przypadkach. Co gorsza adrenalina opada, gdy okazuje się, że ze wszystkich pięciu śmiertelnych pułapek, tylko jedna zabija gracza od razu. Z pozostałych najczęściej da się uciec przed upływem określonego czasu. W praktyce zatem w późniejszych rozgrywkach rezygnowaliśmy z etapu podglądania, tylko od razu przechodziliśmy do ruchu i nie miało to zbyt poważnych konsekwencji. Może mieliśmy zwykłego farta, a może nie do końca dobrze zbalansowano tę mechanikę… Wkurzająca okazała się także jedna z reguł, która zmusza nas często do przetrzymania rozgrywki do ostatniej rundy, by osiągnąć zwycięstwo. Nie lubimy takiego przeciągania.\nDla początkujących graczy i tych, którzy pragną zachęcić znajomych do planszówkowania Pokój 25 może okazać się dobrą pozycją. Nie trzeba mocno się natrudzić by wygrać, zasady są proste, a pierwsze partie dość ciekawe. Starzy wyjadacze mogą być natomiast nieco rozczarowani monotonną mechaniką i niskim poziomem trudności. Atrakcyjna w stosunku do zawartości wydaje się także cena. Za Pokój 25 zapłacimy poniżej 110 zł. Niedawno do sprzedaży trafił dodatek o nazwie Sezon 2, który wprowadza do gry bohaterów z unikalnymi umiejętnościami oraz nowe, bardziej niebezpieczne pokoje. Mamy nadzieję, że będziemy mogli go również dla Was ocenić, gdyż opisane wyżej bonusy prawdopodobnie uatrakcyjnią rozgrywkę i wpłyną na odbiór całości.\nPokój 25 - Ocena końcowa\nPoziom interakcji z graczami - 7/10\nPokój 25 - Podsumowanie\nKażdy fan filmu „Cube” poczuje się tu jak w domu. Aż pięć trybów rozgrywki, fajny klimat i wypraska zaprojektowana tak, by utrzymać porządek we wszystkich elementach – to największe zalety Pokoju 25. Niestety po kilku rozgrywkach daje o sobie znać nie do końca zbalansowana mechanika, skupiająca się na powtarzaniu wciąż dwóch tych samych akcji. Dobra gra dla większej liczby graczy, średnia dla pary i mało intrygująca dla pojedynczego gracza.\nTagi: gry planszowepokój 25rebelrecenzja


Witaminy pomagają pokonać raka? Uczeni mówią: TAK! - Nowotwory - Zdrowie - choroby, leczenie, poradnik, zdrowie i uroda, profilaktyka - Dziennik.pl - Dziennik.pl\nWitaminy pomagają pokonać raka? Uczeni mówią: TAK!\n22 paź 2013 aktualizacja 20 lis 2019, 0:43\nWitaminy a rak piersi / Shutterstock\nBrytyjscy naukowcy przedstawiają dość śmiałe wyniki badań, które przeprowadzili z udziałem blisko ośmiu tysięcy chorych na raka. Według nich w walce z nowotworem pomocne mogą być... preparaty multiwitaminowe.\nJak czytamy w "Daily Mail", omawiającym wyniki badań naukowców z Albert Einstein College of Medicine w Nowym Jorku, regularne przyjmowanie preparatów multiwitaminowych przez kobiety po menopauzie pomaga pokonać raka piersi. Panie, które zażywają witaminy codziennie, są aż o 30 procent mniej zagrożone śmiercią z powodu nowotworu.\nAby dojść do tych wniosków, amerykańscy naukowcy zaprosili do swojego badania około osiem tysięcy kobiet ze zdiagnozowanym nowotworem piersi. Wolontariuszki były w wieku od 50 do 79 lat. Obserwacja trwała średnio siedem lat od zachorowania.\nAutorzy badania przekonują, że ich odkrycie może być przełomem w walce z rakiem piersi, który co miesiąc w Wielkiej Brytanii zabija około tysiąc kobiet.\nJak tłumaczy prof. Sylvia Wassertheil-Smoller: Nie wiemy, w jaki sposób preparaty multiwitaminowe z minerałami mogą działać na raka piersi. Może przez to, że przyczyniają się do poprawy ogólnego stanu zdrowia kobiet, pomagają odeprzeć atak nowotworu. Jest też inna teoria, głosząca, że witaminy działają na raka na poziomie komórkowym - blokują proces utleniania, który powiązany jest z rozwojem nowotworów. Niebagatelne znaczenie ma też fakt, że zazwyczaj osoby, które sięgają po witaminy, prowadzą także zdrowy tryb życie, nie palą papierosów i są aktywne fizycznie, a te czynniki sprzyjają pokonaniu raka.\nwitaminy preparat multiwitaminowy nowotwór piersi rak piersi\nbzdura.udowodnij dlaczgo spozywanie w bardzo duzych ilosciach owocow spowodowalo raka tj 15 kg czeresni 100 granatow 50 pamelo,kilka wiader jablek gruszek 10 kg jagod 5 kg malin itd to sa fakty wiecej nie dalo sie zjesc\nTo nieprawda że witaminy pomagają pokonać raka, a wręcz przeciwnie. Witaminy przyspieszają rozwój raka, zwiększają ilość naczyń krwionośnych w tkance nowotworu i w ten sposób przyspieszają jego wzrost, ponieważ organizm odżywia tego raka witaminami i powoduje jego szybki rozwój.\nkradniemy k ł a m i e m y zabiajmy\nPOkazać zdjęcia R u d e g o z Safari w Kenii\nCiekawe czy te panie z rakiem piersi zażywały te witaminy przed chorobą, czy dopiero po.\nSzkoda, że nie podano, który koncern farmaceutyczny produkuje najlepsze preparaty. A swoją drogą, chemia ma być lepsza od zdrowej żywności?!!\nJuz dawno badacze amerykancy glosno stwierdzili ze preparaty witaminowe sa bezwartosciowe.Jesc owoce i jarzyny, tak podano w dziennikuCNN.Firmy farmaceutyczne za pomoca uzytecznych dziennikarzy probuja wmowic ludziom ze syntetyczne witaminy sa skuteczne.\nTo oczywista oczywistość-wszystko co buduje immunologiczne wartości (witaminy,mikro i makroelementy) niszczy komórki nowotworowe\nlepsze preparaty niż owoce i warzywa, zastanawiające wnioski


6 października, w 16 niedzielę po Trójcy Świętej obchodziliśmy Dziękczynne Święto Żniw. Jak co roku spotykamy się na dziękczynnym nabożeństwie, by w szczególny sposób podziękować Bogu nie tylko za plony zebrane przez rolników, ale również za błogosławieństwo i codzienną opiekę Pana. Z pewnością każdy z nas ma za co dziękować.\nObchodom święta towarzyszyło uroczyste nabożeństwo spowiednio-komunijne pod przewodnictwem ks. proboszcza Kornela Undasa. Rada Parafialna procesjonalnie wprowadziła dzieci niosące dary do ołtarza wraz z duchownym. Ksiądz proboszcz odebrał Biblię, bochenek chleba oraz przyniesione warzywa i owoce. Kościół podczas nabożeństwa był pięknie przystrojony darami natury, szczególnie zachwycała dekoracja ołtarza. Podczas nabożeństwa parafianie podziękowali Bogu za jego wszystkie dary i łaski, zarówno o charakterze doczesnym, jak i duchowym. Ksiądz proboszcz przypomniał, że Święto Żniw mówi także o diakonijnym posłannictwie wyznawców Chrystusa, którzy są wezwani do pracy na rzecz bliźniego. Podczas nabożeństwa wystąpił chór parafialny pod dyrekcją pani Maji Białas- Drzewieckiej.\nPo nabożeństwie posileni Słowem Bożym mogliśmy być dalej razem i posilić się Bożymi darami. Pogoda dopisała i dlatego spotkaliśmy się przy rozstawionych stołach w przykościelnym ogrodzie. Parafianie ze smakiem częstowali się wspaniałym, pachnącym chlebem, domowym smalcem i kiszonymi ogórkami. Ponadto nasze panie przygotowały zupę pieczarkową, która naprawdę smakowała wybornie. Tradycyjnie na stołach znalazły się talerze z pysznym ciastem i pachnącą kawą.\nDziękujemy wszystkim, którzy pomagali w przygotowaniu tegorocznego Święta Żniw.


Przegrywamy, pomimo ambitnej gry | Klub Sportowy Viret CMC Zawiercie\nPrzegrywamy, pomimo ambitnej gry\nStrona główna » Aktualności » Przegrywamy, pomimo ambitnej gry\nSzczypiorniści Viretu CMC Zawiercie przegrali w wyjazdowym spotkaniu z szóstą drużyną rozgrywek - MSPR Siódemka Miedź Legnica. Gospodarze wygrali 29:27 (14:12).\nPoczątek meczu należał do Viretu. Wynik otworzył Marcin Kurzawa, a dzięki trafieniom Adriana Najucha i Igora Zagały, zawiercianie prowadzili 8:6 (19. minuta). Z czasem inicjatywę przejęli jednak gospodarze - ważne trafienia zanotowali Kacper Majewski i Sebastian Ziemiński.\nPo zmianie stron rywale wrzucili wyższy bieg, a bramkarze Viretu mieli spore problemy z Bartłomiejem Koprowskim. W 53. minucie zawiercianie przegrywali już 21:27, ale do samego końca walczyli o korzystny wynik. Bramki Patryka Strużyny i Adriana Najucha pozwoliły dojść do rywali na 2 bramki różnicy.\nViret wystąpił w składzie: Ratuszniak, Buchcic, Pietruszka - Najuch 7, Szymański 6, Zagała 6, Strużyna 4, Kurzawa 2, Makaruk 2, Wójcik, Matysek, Jagielak, Pleban. Trener: Krzysztof Adamuszek.\nNajwięcej bramek dla Siódemki: Koprowski 9, Ziemiński 4, Piwko 4.\nZa tydzień (17 lutego) zawiercianie zagrają u siebie z Czuwajem Przemyśl. Już teraz zapraszamy na to spotkanie.\ndata dodania: 2018-02-10 19:37:52\n358 / 1446\nWitaj, Aktualnie znajduję się w serwisie internetowym "viretzawiercie.pl", gdzie znalazłem interesujący artykuł, o którym chciałbym Cię poinformować. Artykuł ten dostępny jest pod adresem: http://www.viretzawiercie.pl/aktualnosci/1161 Serdecznie polecam.\nniedźwiedzki wójcik bednarczyk tenis stołowy bugaj szczypiorniak piotrowski kot bednarz zawiercie jarosz cmc handball komalski viret piłka ręczna szymański tennis handball bomba piotrowski kurzawa kapral szczygieł zagała makaruk


47brand - Bluza - Czarne bluzy z kapturem damskie 47brand, l, z bawełny. W wyprzedaży za 159.90 zł. - Bluzy z kapturem damskie - Bluzy damskie - Odzież damska - Kobieta - Sklep Super Express\nBluza z kapturem z kolekcji 47brand. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. – Luźny fason. – Kaptur ściągany troczkami. – Wykończenie ze ściągacza. – Wsuwana kieszeń. – Model z nadrukiem. – Długość rękawa: 69 cm. – Długość: 70 cm. – Szerokość pod pachami: 52 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: nadruk Kaptur: z […]\nczarne bluzy z kapturem damskie bluzy z kapturem damskie 47brand kobieta 47brand bluzy z nadrukiem damskie 47brand czarne bluzy z nadrukiem damskie bluzy z kapturem damskie ze sklepu answear.com kobieta answear.com bluzy z nadrukiem damskie ze sklepu answear.com


AktualnościCiekawe Projekty FilmoweDokumentFotografiaInspiracje FilmoweWydarzeniafotografiaMaciej MargastimelapsWarszawawystawazdjęcia lotnicze\nWojciech Franus, 29-03-2017 | 13:30\nObecnie na stroniewww.warsawgiftshop.com prowadzona jest przedsprzedaż albumu.\nMaciej Margas – 23-letni fotograf i operator filmowy. Autor najpopularniejszego filmu timelapse o Polsce – „WARSAW 24H timelapse”, wielokrotnie prezentowanego w kraju (min. na kurtynie wodnej w Multimedialnym Parku Fontann, podczas wizyty Baracka Obamy z okazji 25-lecia Wolności) i za granicą. W 2015 roku rozpoczął niezależny projekt WARSAW ON AIR. Wykonane z pokładu śmigłowca bez drzwi zdjęcia lotnicze obiegły cały świat, Planeta Warszawa została nagrodzona Grand Press Photo 2016, a cykl wyróżniony w International Photography Awards. Zdjęcia Macieja Margasa promowały Warszawę podczas międzynarodowych wystaw min. w siedzibie NATO w Brukseli, Australii, Czechach, Słowacji. Maciej Margas portretuje stolicę Polski od 2009 roku. Wydruki prac oraz album można zobaczyć na www.maciejmargas.com oraz www.warsawgiftshop.com.\nNastępny artykuł Rejestratory Atomos z darmowymi RAWami\nPoprzedni artykuł Viltrox EX-NEX - adapter E/EF dodający funkcję makro\nvideodslr › Działy › WARSAW ON AIR – Maciej Margas – premiera albumu fotografii lotniczych, wystawa zdjęć z wysokości 3000 metrów


Pogłoski: Tomasz Kot dołączy do Uniwersum Marvela? - Mechaniczna Kulturacja\nfilm hot komiks news film news komiks\n4 marca 2019 Damian Drabik 0 Comments film, kino, news\nWczoraj kilka zagranicznych portali związanych z szeroko pojętym światem komiksu, m.in. The Hashtag Show i Comic Book News, podały informację jakoby Marvel Studio rozpoczynało prace nad włączeniem do Kinowego Uniwersum nowych bohaterów – Ikarisa i Sersi z komiksu „Eternals”. Dwie sprawy szczególnie warte są uwagi. Po pierwsze – Ikaris może być pierwszym homoseksualistą wśród bohaterów filmowego uniwersum. Po drugie – może go zagrać Tomasz Kot (Zimna wojna).\nPodobno Kot brany jest pod uwagę przez reżyserkę widowiska Chloe Zhao. Innym wyborem miałby być Cmeron Britton z The Umbrella Academy. Ogólnie poszukiwany jest mężczyzna w wieku od 30 do 50 lat i tu właśnie kluczowe dochodzi stwierdzenie, że może być to przedstawiciel różnego pochodzenia etnicznego lub orientacji seksualnej.\nNiewątpliwie gdyby te plotki się potwierdziły, dla Tomasza Kota byłby to olbrzymi krok do Hollywood. Przypomnijmy, że wcześniej rzekomo brany był również pod uwagę do roli przeciwnika Jamesa Bonda. Zdjęcia do filmu mają ruszyć po wakacjach w Wielkiej Brytanii. Pozostaje nam więc czekać na oficjalne informacje.\n← Jak wytresować smoka 3 króluje w amerykańskim box office!\nDave Hutchinson. Europa w Zimie – recenzja →


Unici.pl - Panorama powstania głagolicy\nMiscellanea - Historia\nPanorama powstania głagolicy\nW roku 626 powiodło się cesarzowi Herakliuszowi rozdwoić pod samym Carogrodem, Konstantynopolem, Bułgarów i Awarów i że władca bułgarski Rubrat otrzymał za to tytuł patrycjusza. Zwierzchnictwo cesarskie było luźne a nowe siedziby widocznie ponętne, skoro napływają dalsze immigracje znad Wołgi. W r. 679 zalali Bułgarzy wielkie przestrzenie między Dunajem a górami bałkańskimi i mimo oporu Konstantyna IV (668-685) osiedlali się aż do Hemusu, wymusiwszy nawet haracz ma cesarzu. Prąc na południe, zastali osadnictwo słowiańskie w Mezji.\nByli mniej liczni od podbijanych Słowian, a nie wiemy, jakim okolicznościom zawdzięczali swe zwycięstwa. W ogóle nie wiemy nic o rodzaju tych walk. Widocznie przybywali na Bałkany bez kobiet, a przynajmniej niewiele kobiet im towarzyszyło, zeslawizowali się więc w krótkim stosunkowo czasie. Powstało nowe państwo słowiańskie, niezawisłe, które przez szeregi stuleci miało zagrażać cesarstwu bizantyńskiemu. Układano się po wielekroć z Bułgarami i Słowianami, lecz nie dotrzymywano nigdy ugody ani z jednej strony, ani z drugiej.\nWalki Bułgarii z cesarstwem bizantyjskim\nOd r. 689 musiał Justynian II walczyć na nowo z Bułgarami, ale gdy po dziesięcioletnim wygnaniu (695-705) wracał ponownie na tron, odzyskiwał go dzięki bułgarskim posiłkom. Kagan bułgarski otrzymał za to od wdzięcznego Justyniana tytuł cezara. Epizod wielce znamienny. Jak wiadomo, cezarami tytułowano współrządców młodszych przy głównych augustach [wyraz dodawany do tytułu cesarza, znaczy: najdostojniejszy, Dz 25,21] a więc cezar jest stanowczo monarchą, chociaż uznającym zwierzchnictwo augusta. Uznał więc Justynian II odrębność państwa bułgarskiego. Co więcej, mianował kagana bułgarskiego (przynajmniej tytularnie) współrządcą przy sobie. Był to jeden ze sposobów używanych i dawniej w imperium zachodnim, żeby oswajać i łagodzić wrogów. Sposób ten przetrwał w Bizancjum aż do końca, jako jedna z licznych naiwności kancelaryjnych.\nCezar brzmi w greckim języku kajzar lub kajdzar, a rozumiano pod tym tytułem często samego cezara. Jeszcze za Oktawiana Augusta stawiano w Azji świątynię theas Romes kai sebastu Kaizaros, bogini Romy i dostojnego Kajzara, tj. samego cesarza Augusta. W Bizancjum obniżył się dawny tytuł cesarski, odkąd przyjęto z Persji tytuł basileusa, króla, uważany za wyższy. Ale na Zachodzie basileus się nie spopularyzował, a władca bizantyński pozostał dla zachodniej Europy kajzarem.\nWładcy bułgarscy tytułowali się kaganami, podobnie jak wszyscy władcy finoturańscy. Przynieśli sobie ten tytuł z pierwotnej ojczyzny nadwołżańskiej. Używali go także Mongołowie i Tatarzy, później w skróconej formie kan lub chan. Od Chazarów przeszedł kagan na Ruś; pierwsi książęta kijowscy (aż do Jarosława) tak się tytułują. Tytułu kajzarskiego poczęli bułgarscy władcy używać dopiero po przyjęciu chrześcijaństwa; spopularyzował się atoli i utrwalił nie w greckiej formie, lecz w wymowie łacińskiej; cezar w skróceniu car. Ta forma przeszła następnie przez pośrednictwo ksiąg cerkiewnych na Ruś, rugując szybko pierwotnego kagana.\nWalki Bułgarii z cesarstwem bizantyjskim d.c.\nBułgarski nowy kajzar zmienił się zaledwie po trzech latach na nowo we wroga a w rok po ponownym strąceniu Justyniana, stanęli Bułgarzy w r. 709 znowu pod samą stolicą. Zdobyć jej nie mogli, ale okup zawsze wymusili, a cesarstwo rozprzężone pokonać ich nie zdołało. Bułgarzy stawali się coraz niebezpieczniejsi. Od Bizantyńczyków uczyli się wojować, ażeby następnie zwrócić broń przeciw Bizancjum. Z Carogrodu, Konstantynopola, czerpali wiele. Już w VIII w. dwór ich kagana w Plisce urządzony był na podobieństwo bizantyńskie z całym ceremoniałem, a w oóle cywilizacja bizantyńska przesączała się pomiędzy nich. Nie usuwało to chęci zdobywania terytoriów bizantyńskich; owszem zachęcało do nich, podobnie jak niegdyś Germanów wobec Rzymian.\nKonstantyn V (741-775) prowadził z Bułgarami aż dziewięć wojen. Nie był na tych pobojowiskach stanowczym zwycięzcą, lecz wychodził bądź co bądź obronną ręką. W r. 762 odniósł jednak znaczniejsze zwycięstwo pod Anchialos, skąd uprowadził kilka tysięcy jeńców do Carogrodu, Konstantynopola, by ich tam wyciąć w pień. Chcąc wziąć Bułgarów we dwa ognie, pielęgnował dobre stosunki i przymierze z Chazarami. Kroczył i w tym śladami Leona III, który przedłużał nawet powinowactwo chazarskie na następne pokolenie, żeniąc cesarzewicza z księżniczką chazarską (na chrzcie Ireną). Otwierał się tam nowy teren dla ekspansji cywilizacji bizantyńskiej.\nPodczas burzliwej regencji cesarzowej Ireny Atenki, ponoszono raz w raz ciągłe porażki od Bułgarów; zwłaszcza w roku 792 klęska była tak ciężką, iż trzeba było zdecydować się na nowo na haracz. W ostatnim roku jej rządów (802) zaczyna się w Bułgarii panowanie potężnego kagana Kruma. Zajął on bezpańską po upadku Awarów nizinę pomiędzy Dunajem a Cisą, opanował w zupełności Serbię, a w roku 809 zdobył Sredec (Sofię). W dwa lata później cesarz Nicefor przedsięwziął wielką ofensywę i zdobył nawet stolicę kagana, Pliskę, lecz w drodze powrotnej poniósł klęskę, którą nałożył własną głową. Wbito ją na pal, a potem z wysuszonej czaszki zrobiono czaszę na uczty kagana.\nNastępca Nicefora, cesarz Michał ponosi nową klęskę od Bułgarów pod Versinicą w okolicy Adrianopola. Armia uciekła w nieładzie. W Carogrodzie, Konstantynopolu, wybuchł wtedy w roku 813 bunt; Michała zmuszono do abdykacji na rzecz generała Leona (V) Ormianina. Ten cesarz (813-820), który utracił na korzyść Arabów Kretę i Sycylię, pobił jednak Bułgarów pod Mesembrią w pobliżu stolicy i zawarł rozejm 30-letni z następcą Kruma, Omortagiem.\nNie spoczywała jednak broń bułgarska ani dziesięciu lat. Bizantyjczycy sami przyzwali ich w czasie zamieszek i buntów, kierowanych przeciw najzaciętszemu z obrazoburców, Michałowi II. Wówczas to rozegrała się sprawa koronowanego w Antiochii w r. 821 Tomasza z Gaziury. Pokonano go dopiero dzięki posiłkom od bułgarskiego kagana Omortaga. Już drugi raz rozstrzygała Bułgaria o bizantyńskim tronie. Państwo bułgarskie rośnie w przestrzeń i siły. Kiedy cesarz Teofil (829-842) ponosi w Syrii klęski od Arabów, nowy kagan bułgarski, Pressian, rozszerzał swoje panowanie aż po Adriatyk. Pochód ten był ukończony mniej więcej równocześnie z objęciem rządów przez cesarzową Teodorę, gdy ujęła ster państwa w imieniu nieletniego syna, Michała III i położyła koniec obrazoburstwu w roku 842.\nWichrzono przeciw niej niemało. Syna ożeniła, gdy liczył lat 16 z wybranką konkursu piękności, Eudoksją z Dekapolu. Spełniwszy ten obowiązek matki, nie mogła jednak dopuszczać syna do władzy, gdyż był to degenerat, całkowity nieuk, a przy tym rozpustnik bez miary i pozbawiony najmniejszej powagi. Nikt nie życzył sobie rządów rozpustnego idioty i on sam nie garnął się bynajmniej do władzy; lecz chcąc zrzucić Teodorę, podnoszono jego sprawę.\nWmieszano w te zawikłania patriarchat i cały kler bizantyński, zwłaszcza klasztory. Kierunek studycki stał przy cesarzowej, która dbała o rozszerzenie wiary, opiekując się misjami wśród Bułgarów i Chazarów. Z rozmaitych poszlak nasuwa się spostrzeżenie, że misjonarzy dostarczali studyci. Kierunek ten szerzył się i przeniósł się do Azji, gdzie pozyskał sobie grupę klasztorów, pozakładanych na górze Olimpie (dziś Keszisz Dach na południe tuż pod miastem Brussą). [Było więcej Olimpów po obu stronach Morza Egejskiego, a w Kapadocji góra Latos w pobliżu Miletu. Miasto Prusa założone przez króla Bitynii, Prusiasa II (186-148), jako twierdza; później zwane Brussa, po turecku Bursa leży o 20 km od morza Marmara]. Pewne okoliczności (o których niżej) naprowadzają na ślady, że na tym Olimpie nie brakło mnichów pochodzenia bułgarskiego. Byliby to pierwsi bułgarscy chrześcijanie. To osiedle mnisze jest wsławione pobytem Braci sołuńskich, świętych Cyryla i Metodego.\nOjciec ich był jakimś dostojnikiem bizantyńskim w mieście Sołuniu (Tesalonika), posiadającym już na pół ludności słowiańskiej. Czyli byli Grekami, czy też Słowianami? Niewątpliwie jakaś część elity słowiańskiej greczyła się językowo i obyczajowo; narodów nie było jednak. Rodzina biurokratycznego dostojnika musiała oczywiście być bizantyńską, lecz oznaczało to wyłącznie poczucie państwowe, o narodowym nie miano pojęcia. Czy urzędnik, umieszczony w Sołuniu musiałby znać język słowiański, to wątpliwe; również trudno przypuścić, żeby ojciec starał się o naukę języka słowiańskiego dla synów. Po co? w jakim celu? Kancelaryjną słowiańszczyzna nigdy nie była. A przy tym skąd ten wielki sentyment Braci sołuńskich dla wszystkiego, co słowiańskie? Pewności co do ich pochodzenia etnogficznego nie ma, lecz to pewne, że nie ma czym obalić przypuszczenia, że byli pochodzenia słowiańskiego lub zeslawizowanego bułgarskiego. Dokonany później wybór języka liturgicznego wskazywałby na Bułgarię, jako kolebkę rodziny.\nStarszy z braci, późniejszy Metody (chrzestne imię niewiadome) poszedł śladami ojca i był nawet naczelnikiem władz rządowych w słowiańskim okręgu strumskim w Macedonii, prawdopodobnie w latach 846-853. Później jednak wolał wstąpić do zakonu i był długo mnichem na Olimpie. Młodszy o lat mniej więcej dziesięć Konstanty (ur. w r. 827) odbywał studia wszechstronne aż do 20 roku życia. Była to nauka, jak na ówczesne pojęcia, niezmiernie wydłużona, lecz treści zawierająca w sobie mniej od dzisiejszego (a raczej wczorajszego) wykształcenia średniego! Konstanty należał wszelako do takich, którzy po ukończeniu szkół zaczynali sami się uczyć naprawdę, od czego też nadano mu przydomek filozofa. W Carogrodzie, Konstantynopolu, należał do jego profesorów słynny Focjusz. Konstanty obrał stan duchowny i został bibliotekarzem przy kościele patriarszym św. Mądrości. W roku 851 wchodził w skład poselstwa wyprawionego do Bagdadu naznaczony przez cesarzową Teodorę. Być może, że w stolicy kalifa żałował, że nie może być tam misjonarzem. Nasunęła się niebawem sposobność gdzie indziej, w Chazarii, gdzie Teodora utrzymywała misje (http://chazaria.blox.pl/2005/06/Wiecej-mapek-Chazarii.html).\nNazwa ta oznaczała państwo i nie ma nic wspólnego z etnografią; toteż gdy państwo runęło, zniknęła też nazwa Chazarów. Rodzima ludność Chazarii była pochodzenia finouralskiego a ludy turańskie cechowała zawsze obojętność względem spraw religijnych i to aż głęboko w wieki średnie (dopiero Turcy stali się fanatykami islamu). Chazaria była państwem handlowym a ściągała kupców obcych: chrześcijan, muzułmanów i Żydów. Dochowała się tradycja, jakoby w VIII wieku niektórzy kaganowie wyznawali mozaizm [judaizm]. Przystał też do Starego Zakonu sąsiadujący od północy lud Burtasów, u którego ślady mozaizmu dadzą się stwierdzić jeszcze w XVI wieku, a przeżytki do naszych czasów w sektach gubernii tambowskiej i penzenskiej [południowo-wschodni kierunek od Moskwy]. Natomiast wątpliwym jest, czy którykolwiek kagan wyznawał chrześcijaństwo. Rezultat misji bizantyńskich był w ogóle nikły, ani też działalność Konstantego z Sołunia nie wydała większych plonów. Wiemy, że niebawem zraził się do chrześcijaństwa bizantyńskiego; czy nie zaczęło się to w Chazarii?\nW Sarkalu nie mógł nie spotkać się z kupcami waregskimi i z wiadomościami o wschodniej Słowiańszczyźnie i ze samymi Słowianami, mianowicie z niewolnikami, skupywanymi tam na Wschód. Zróbmy i my w tym miejscu małą wycieczkę w tamte strony, bez czego nie zorientowalibyśmy się w przebiegu dziejów tego okresu.\nPierwotny obszar Słowiańszczyzny wschodniej przedstawia się na mapie jako trójkąt, którego podstawą jest mniej więcej linia Łucka nad Styrem do Kijowa i dalej na wschód od górnej Suły a wierzchołkiem jezioro Ilmeń. Trójkąt ten zwęża się ku północy i to nagle. Od średniego biegu Bugu, poprzez całe dorzecze Niemna ciągnęło się od zachodu osadnictwo szczepu bałtyckiego a na wschód od geograficznego trójkąta siedziały ludy finoturańskie. Stały one na rozmaitych szczeblach kultury. U Mordowy, Muromców i Mery, nad Oką, Klaźmą, Moskwą i średnią Wołgą, i nieco w górę Wołgi, było znane rolnictwo w IX wieku, najpóźniej w X wieku.\nStan cywilizacyjny Słowian wschodnich był zaraz w pierwszym okresie ich dziejów nierówny; np. u Polan panowała monogamia, u Siewierzan poligamia. Wszystkie owe ludy zorganizowane były rodowo, a żyły nędznie przy gospodarstwach leśnych, gdzieniegdzie tylko z rolnictwa, znajdującego się w powijakach. Ubóstwem tłumaczy się, że dobrowolnie oddawano się w niewolę zjeżdżającym tam kupcom chazarskim i bułgarskim znad Wołgi, odsprzedającym niewolnika dalej na Wschód muzułmański. Trwało to aż do pierwszej połowy XII wieku.\nWiększy dobrobyt miał nastać dzięki handlowi międzynarodowemu na Wołdze pomiędzy dwiema głównymi stacjami: bułgarskim Bolgarem a chazarskim Itilem. Chazarowie odkryli około roku 700 nową drogę handlową, mianowicie Donem i jego niektórymi dopływami. Było to odkrycie ponowne, bo dawno już zaginęła tradycja starożytnego handlu olbijskiego. Lecz nie umiano budować łodzi, posługując się jedynie jednodrewkami, tzn. wydrążonymi pniami. Ani Słowianie, ani Bułgarzy, ani Chazarowie nie wydoskonalili budowy łodzi. Każdy też z tych ludów poprzestawał na tym, iż ogarnął tylko jedno ogniwo handlu, jakim była jego własna kraina. Zachodził tedy długi szereg pośrednictw.\nNiespodzianie zjawił się współzawodnik, górujący przedsiębiorczością ponad wszystkich. W roku 838 pojawia się w Konstantynopolu po raz pierwszy poselstwo jednego z plemion skandynawskich, ludu Swijów, od plemienia zwącego się Rus. Była to wyprawa wywiadowcza, wstępna na odkrycie geograficzne. Po raz pierwszy odbył ktoś całą tę olbrzymią drogę samodzielnie, nie odwołując się do żadnych pośrednictw. Dzięki wynalazkowi (także ponownemu) łodzi żaglowej, opanowali też następnie Rusowie drogi wodne wschodniej Europy.\nNormanowie dokonali tutaj tego samego, co w innych stronach Europy. Przedsiębiorczy Rusowie puszczają się w podróże eksploracyjne aż nad morze Czarne; zapoznając się z wybrzeżem między ujściem Dniepru a Donu, docierają na Krym, do bogatego miasta Chersonezu, a stamtąd aż do Konstantynopola. Zorganizowani są na podstawie prawa drużynniczego, składając przysięgę waring, od czego nazwa Waregów.\nRównocześnie mniej więcej wcielają Chazarowie do swego państwa słowiańskie ziemie Polan i Drewlan. Rusowie zaś usadowili się na stałe w okolicach Ilmenu, narzuciwszy w latach 859-862 tamtejszym plemionom słowiańskim i fińskim swe zwierzchnictwo. Zaczęła walka o Dniepr, jako o drogę do złotodajnego cesarstwa bizantyńskiego.\nTak tedy zaczyna się historia Słowiańszczyzny wschodniej od wojen handlowych. Nie rolnik, lecz kupiec nadał ziemiom piętno historyczne; ale nie bizantyński kupiec, który wcale tam na północ nie dojeżdżał. Słońcem, ku któremu zmierzają wszyscy świadomie i nieświadomie, jest na początku dziejów Bagdad. Najdalsze promienie międzynarodowego handlu bagdadzkiego, sięgnęły aż po Bolgar i Nowogród Wielki ożywiając tyle ludów do ruchu dziejowego, dostarczając im zarobków z pośrednictw handlowych. Bizancjum nieznaczną tylko rolę miało w tym rozbudzaniu Podnieprza do życia dziejowego. W Kijowie i okolicy znaleziono kilkanaście skarbów monet azjatyckich wschodnich, ale bizantyjskich tylko luźne egzemplarze. W Szwecji znaleziono koło 20.000 monet ze stemplem arabskim, począwszy od roku 698, gdy tymczasem bizantyńskie znajdują się na wyspie Gotlandii dopiero w X i XI w.\nStosunki bizantyńskie nie sięgały w dorzecze Dniepru, do Słowiańszczyzny wschodniej. Słowianie pozostali również obojętnymi dla największego i najsłynniejszego na świecie miasta. Ani i choćby wieści jakiej. Dopiero wszędobylscy Normanowie, gdy odkryli Słowiańszczyznę wschodnią i poczęli ją eksploatować, zainteresowali się Bizancjum i przyprowadzili wschodnich Słowian nad Bosfor.\nAni też Konstantyn sołuński nie działa w kierunku zachodnim, poprzestawszy na chazarskim centrum. Nigdy stopa św. Cyryla nie postała na ziemi wschodniosłowiańskiej. Niewiele zaś zdziaławszy wśród Chazarów, wraca i zamyka się przed światem, osiadłszy przy starszym bracie na mniszej górze Olimpu. Obydwaj zrywają związek duchowy z Bizancjum.\nDzieje patriarchatu konstantynopolskiego\nSą to zarazem krytyczne lata w dziejach patriarchatu carogrodzkiego. Na tronie patriarszym zasiadał od roku 847 syn cesarza Michała I, Ignacy, mąż wielkiej świątobliwości. Surowy a nie dbający o własne bezpieczeństwo ganił publicznie złe obyczaje Michała III niepoprawnego prostaka i rozpustnika.\nO szczególnych pojęciach tego monarchy i o zupełnym u niego braku inteligencji świadczy najlepiej kariera jego ulubieńca. Był nim Bazyli, urodzony około roku 812 pod Adrianopolem z kolonów przesiedlonych z Armenii. Lubiący wędrować za uciechami, Michał poznał go na Peloponezie u bogaczki Danielis, trzymającej sobie cały dwór męski, urządzającej popisy siłaczy na deser uczt. Obecny na takiej uczcie tytularny cesarz upodobał sobie Bazylego, który celował rozwojem fizycznym; był to piękny zwierz. Michał zabrał go na swój dwór, gdzie około r. 856 Bazyli był masztalerzem [straszy stajenny]. Robi jednak szaloną karierę stopnia patrycjusza i żeni się z rodzoną siostrą cesarza, Teklą. Ale cesarz rozwodzi go (bardzo ciekawe rozszerzenie władzy cesarskiej) i żeni go ze swoją kochanką, Eudoksją Ingeriną, która po tym ślubie nigdy nie przestała być kochanką Michała III.\nW tymże roku 856 młody cesarz zamordował wiernego ministra swej matki Teoktysta, a niebawem i matkę miał zamknąć w klasztorze.\nTaki dwór dostarczał gorliwemu patriarsze Ignacemu niemało materiału do napomnień. Ale były też głębsze przyczyny do rozterek w bizantyńskim życiu kościelnym.\nRozterki stałe, bez najmniejszej przerwy, stanowią jakby żywioł tego głównego odłamu wschodniego chrześcijaństwa. W okresie obrazoburstwa nie było jedności, ani nawet między prześladowanymi ikonodulami [czcicielami ikon] a z panujących między nimi różnic wyłoniły się następne dwa obozy, oba całkowicie prawomyślne a rozsadzające Kościół bizantyjski pod koniec VIII i na początku wieku: stronnictwo skrajnych gorliwców i drugie bardziej liberalne. Gorliwcy nie chcieli uznawać biskupów czynnych w obrazoburstwie, choć już wyrzekli się tego i sami potępili dawniejsze swoje postępki. Cesarz wahał się zawsze, przechylając się już to w tę, to w tamtą stronę, łącząc z tym względy polityczne, jak zawsze w Bizancjum. Studyci stanowili moralny punkt oparcia i powagę intelektualną gorliwców. Patriarcha Ignacy należał do tego kręgu. Pozyskała ich sobie cesarzowa Teodora, a minister Teoktyst był ich protektorem, gdy tymczasem liberalni skupiali się około Bardasa, który wysuwał dla pozorów młodego Michała III. Zorganizowana przeciw Teodorze opozycja używała, jak zawsze na Wschodzie, haseł religijnych. Tym razem poczęto naigrawać się z procesji. Kidy w r. 856 zginął od zamachu Teoktyst, cała zaciekłość gorliwców zwróciła się przeciw Bardasowi, żeby utrzymać przy władzy cesarzową Teodorę. Sam Michał III nie wchodził w żadne rachuby; nadawano mu już przydomek Pijaka, Opilcy. Charakterystyka dosadna. Ale Bardas nie był także bez ale w oczach surowego patriarchy (obwiniał go nawet o incest, perwersje seksualne) i doczekał się tego, że w epifanię [Objawienie Pańskie – 6 stycznia] r. 858 Ignacy odmówił mu publicznie Komunii św. w kościele św. Mądrości. Zaczynają się nowe spiski pałacowe przeciw Teodorze, aż ją ujęto i zamknięto w klasztorze wraz z córkami. Gdy jednakże przysłano Ignacemu do poświęcenia przeznaczone im welony zakonne, patriarcha odmówił. Sprawy zdawały się wahać, gdyż druga strona uknuła spisek na życie Bardasa, już obejmującego rządy. Znalazł się też pretendent do tronu, Gedeon, rzekomo syn Teodory. Ujęty, storturowany w więzieniu, podawał się za mnicha i protestował, że nie podpada pod sądownictwo rządowe, lecz patriarsze. Wstawiał się za nim Ignacy, co skończyło się tym, iż sam oskarżony był o zdradę główną i zamknięty w klasztorze. Wtedy podpisał swą rezygnację.\nKto dojdzie, ile wypłynęła ona z namysłu, że w pewnych okolicznościach lepiej się usunąć z własnej ochoty, żeby się wycofać z przykrego życia na wielkim świecie a zanurzyć w nabożnym skupieniu klasztornym? Ile zaś rezygnacja była wymuszona na więźniu?\nBiskupi stanęli po stronie więzionego, a papież Mikołaj wystąpił ostro. Otrzymawszy jednak zawiadomienie, że Ignacy zrzekł się godności, uważa za rzecz naturalną, że patriarchą zostanie kto inny. Wtedy biskupi w myśl kanonów układają terno, z którego cesarz mógłby wybrać nowego patriarchę. Znać w tym wpływ studytów. Ten kierunek nienawistnym był właśnie Bardasowi.\nWalka Bizancjum z wpływami rzymskimi\nNastępuje najważniejszy epizod walki Bizancjum z wpływami rzymskimi. Bardas jest przedstawicielem bezwzględnego bizantynizmu, stanowczym wrogiem Rzymu i zmierza do tego, by na patriarchacie osadzić jak największego przeciwnika papiestwa i całego łaciństwa, a zmierza do tego szybko, stanowczo, nie cofając się przed brutalnością.\nWybrańcem był profesor carogrodzki, ów Focjusz, u którego uczył się niegdyś Konstantyn sołuński. Wielka to postać w dziejach Bizancjum. Sama działalność naukowa wysuwa go na czoło bizantynizmu. Jego myriobiblon zawiera wypisy z 288 prozaików greckich, których większość jest nam znana tylko przez jego pośrednictwo. Leksykon Synagoge jest nieocenionym słownikiem i zarazem encyklopedią. Pozostał po nim zbiór przysłów i 263 listów, po większej części z dziedziny literatury. Od niego pochodzi najstarszy nomokanon tj. zbiór praw kościelnych i świeckich (konones i nomoi) soborowych, patriarszych i cesarskich. A był to zarazem mąż prawowierny, zawsze ikonodul [czciciel ikon] a z opozycji najbardziej uczony. Pochodził ze znakomitego rodu, spowinowacony z domem cesarskim. Kandydat ten upatrzony był widocznie z góry. Ażeby nie przeszkadzano wyświęceniu człowieka świeckiego, skazano na wygnanie wielu wyższych duchownych, zresztą był już co do tego precedens z patriarchą św. Tarazjuszem z czasów Ireny Atenki. Do jakiego zaś stopnia zależało na pośpiechu znać z tego, że ingres nowego patriarchy odbył się już na Boże Narodzenie w roku 857. Był to istny zamach stanu w dziedzinie kościelnej, obmyślony od dawna a wykonany błyskawicznie.\nBiskupi nie wszyscy wytrzymali w opozycji. Znaleźli się powolni rządowi i w ciągu sześciu dni otrzymał Focjusz wszystkie a wszystkie święcenia od najniższych aż do sakry biskupiej. Stanowiło to istne drwinki z prawa kanonicznego. Czyż na Zachodzie byłoby możliwe coś podobnego, nawet w wypadkach najostrzejszego jakiego sporu z papieżem?\nDopiąwszy swego, nie zwalniał jednak Bardas z więzów prawego patriarchę. W rok niemal po ingresie Focjusza, w listopadzie roku 858 przewieziono Ignacego na wyspę Terebintę. Ostatecznie w roku 863 papież Mikołaj I po wielu rozmaitych incydentach potępił Focjusza i zażądał przywrócenia Ignacego. O tym w Carogrodzie, Konstantynopolu, ani myślano i zwada zaostrzała się coraz bardziej, jakkolwiek nie było rozłamu teologicznego.\nDoktryna filioque, i Syna\nFocjusz był od początku przeciwnikiem rzymskiej doktryny filioque lecz był przekonany, że tylko część teologów łacińskich propaguje ten dogmat, papieże zaś sami nie uznają go. Pomyłka była możebna i nawet usprawiedliwiona, albowiem papieże współcześni nie tylko pomijali jeszcze ten dodatek w wyznaniu nicejskim, lecz nawet „sprzeciwiali się umieszczeniu go w publicznym liturgicznym użyciu symbolu wiary". Sama bowiem praktyka dodawania filioque rozwinęła się najpierw w Hiszpanii i w państwie frankońskim dla przeciwstawiania się błędnym naukom tam szerzonym, jakoby Syn był niższy od Ojca. W Rzymie, gdzie tej potrzeby nie było, praktyka ta przyjęła się pod wpływem Zachodu dopiero na początku XI wieku. Przy tym należy zważyć, że „ani pominięcie jakiejś prawdy wiary w symbolu wiary nie równa się jej zaprzeczeniu, ani stwierdzenie pochodzenia Ducha św. od Ojca nie jest jeszcze zaprzeczeniem jego pochodzenia i od Syna także”.\nWynika z tego, że kwestia filioque nie stanowiła przyczyny zerwania Focjusza ze Stolicą apostolską w Rzymie. Było bardzo stanowcze, boć w r. 867 wyklęto w Carogrodzie, Konstantynopolu, papieża. Ale też trwało to zerwanie zaledwie kilka miesięcy.\nNa dnie sprawy Focjusza tkwiło przeciwieństwo cywilizacyjne. Bardas i Focjusz są przedstawicielami cywilizacji bizantyńskiej, stającej do stanowczej rozprawy, by nie dopuścić wpływów cywilizacji łacińskiej na obszarach bizantyńskich, by wyrugować związany z nią katolicyzm rzymski. Chodziło o odmienność poglądów na stosunek Kościoła a państwa, i na państwo samo.\nBizantyńczykom stają się coraz wstrętniejszymi zachodnie urządzenia społeczne i państwowe, tudzież rzymskie, papieskie o tym poglądy, a Focjusz wnosi statolatrię kosmopolityczną [kult państwa]. Bizantyjczycy (a zwłaszcza warstwa rządząca) byli najrozmaitszego pochodzenia etnicznego. Było to bez znaczenia, czy kto jest Trakiem, Grekiem, Ormianinem, Paflagończykiem itd. Łączyła ich wspólna cywilizacja, przywdziana w szatę greckiego języka. Z najrozmaitszych żywiołów złożona państwowość nie wyrzekała się jednak dążenia do jednostajności, co pozostało nadal zasadniczą cechą bizantynizmu. Tkwiła w tym niekonsekwencja. Im bardziej dopuszczało się do udziału w państwowości, nawet na stanowiskach kierowniczych, ludzi z jakichkolwiek ludów, tym trudniej było o jednostajność i tym bardziej trzeba ją było narzucać przemocą. W ostatniej konsekwencji opierało się wszystko na zaciężnej armii, która była pstrokacizną etnograficzną, obojętną na wszystko prócz żołdu. Gdy z tym zalegano, działanie armii szwankowało choćby pod najlepszym strategiem. Wzrastały coraz bardziej wymagania wojska, a stąd konieczność groźna, konieczność fiskalizmu i nieuchronność jego następstw. Po tym względem idea Focjusza nie poprawiała niczego: Wzniosła się natomiast ponad poprzedni ideał cesarza Leona III i Besera. Focjusz zrywał z rojeniami syntezy religijnej. Jego bizantynizm wymagał państwa na wskroś prawowiernego, z całkowitą ekskluzywnością bizantyńskiej ortodoksji, z nieodstępnym od niej cezaropapizmem [państwo nad Kościołem]. Tok myśli pozostawał orientalnym, religijno-politycznym. Jak poprzednio polityczne tendencje Syrii i Egiptu przyoblekały się w monofizytyzm, podobnie państwo Focjusza było w prawowierność carogrodzką odziane, można by się wyrazić, że było nią opancerzone. Nienawiść do Rzymu i wszelkiego łaciństwa stanowi odtąd pierwszy warunek tej prawowierności.\nPrzyznać trzeba, że Focjuszowe pojęcie państwa było abstraktem wysokiego rzędu, wymagającym zdatności do pojęć oderwanych, a nawet pewnej biegłości w nich a przy tym wyobraźni, umiejącej odłączać od zrzeszeń konkretnych te cechy, które uważało się za drugorzędne, ażeby ustalić cechy statolatrii kosmopolitycznej istotne, przejąć się nimi i przywiązać się do nich. Abstrakt ten nie był związany w życiu niczym konkretnym, pozytywnym, jak tylko z państwem. Abstrakty rządzą historią. Focjusz zaopatrzył cywilizację bizantyńską a tym samym państwo bizantyńskie w nowy silnik historyczny, zezwalający na dalsze sterowanie.\nIdea Focjusza niedostępną była jednak dla olbrzymiej większości mieszkańców półwyspu bałkańskiego, tj. dla Słowian. Czyż kosmopolityzm może być zrozumiałym dla ludów, pozostających w ustroju rodowym ?\nOdszukać grób św. Klemensa, papieża\nOlimp myzyjski pozostawał w opozycji do nowego patriarchy a zwłaszcza Bracia sołuńscy okazywali skłonności rzymskie. Marzeniem ich było, żeby odszukać grób św. Klemensa, papieża, który nie był bynajmniej uważany za świętego w Kościele wschodnim. Był ofiarą prześladowań za cesarza Domicjana (ok. r. 95) i zginął na wygnaniu w Chersonesie trackim tj. na półwyspie zwanym Krym. Skoro zaś na obszernym stosunkowo półwyspie trzeba było dopiero szukać tego grobu i odkrywać go, zbożne to przedsięwzięcie nie mogło być wykonane przygodnie i kiedyś po drodze, lecz musiało stanowić osobną wyprawę, wcale nie krótką. Na taką wyprawę nie wyruszali sami we dwóch, lecz z po mocnikami, więc towarzyszyli im inni zakonnicy z Olimpu.\nOdszukawszy relikwie, nie ofiarowali ich żadnemu kościołowi, ni w Chersonesie, ni w Carogrodzie, Konstantynopolu, lecz odwieźli je na Olimp, zdaje się w myśli, że wypada je zawieźć do Rzymu.\nKlasztorne schronienie zgodne było tylko z usposobieniem Metodego, lecz nie Konstantego, który lubił działać na szerokim świecie. Wszakże miał już za sobą podróże do Bagdadu i do Chazarów.\nPole misyjne otwarte było niedaleko, w Bułgarii. Chrześcijaństwo szerzyło się tam od dawna, przez zmieszanie się z Serbami. Szerzyło się chrześcijaństwo, lecz nie ogarnęło jeszcze całego ludu; w pogaństwie trwał jeszcze ród i dom kagana. Od roku 853 panuje tam syn Pressiana, Bogorys ( w skróceniu Borys). Nawrócenie rodziny panującej byłoby (jak wszędzie) koroną misjonarskiego dzieła. Kagan gotował się już przyjąć chrzest jawnie i uroczyście.\nSzerzące się dotychczas w Bułgarii chrześcijaństwo było obrządku bizantyńskiego, ten bowiem panował u Serbów, od nich zaś przechodził na Bułgarów. Nie ma nigdzie ani najlżejszej wzmianki o kwestii językowej u Serbów i bułgarskich nowochrzczeńców, z czego wniosek, że nie było u nich niczego wyjątkowego, niczego nowego, lecz szerzył się obrządek zwyczajny, bizantyński, tj. w języku greckim. O chrzcie Borysa zapisano w r. 864, że dokonali tego kapłani greccy. Notatka dziwna, dająca do myślenia; widocznie działali tam również kapłani nie greccy. Borys rzeczywiście wahał się od obrządku do obrządku i stąd zapewne aż trzy daty jego chrztu: 861, 864, 866.\nBorys jest wielce przedsiębiorczy, a czuje się na siłach, żeby rozszerzyć granice swego państwa kosztem Bizancjum. Wyprawa 861 r. jest dla niego pomyślna. Zdobywa Macedonię z miastem Ochridą, tak ważnym następnie w dziejach Bułgarii. Niektóre przekazy notują też chrzest kagana w tymże roku. Jeśli w trzy lata potem przyjmował obrządek bizantyński, jakiegoż domyślać się w roku 861? Źródła są tak defektywne i zawiłe, iż doprawdy znajdujemy się w krainie domysłów. Czy może oddawał siebie i swój dwór w ręce kapłanów łacińskich? może w Ilirykum? Wiemy zaś na pewno, że ścierały się tam wpływy łacińskie i bizantyńskie, a propagowano obydwa obrządki. Potem zaś mamy do czynienia z wiadomością o chrzcie z roku 864 z kapłanami greckimi.\nByłoby dziwnym, gdyby Bracia sołuńscy pozostali bezczynnymi wobec wahań dworu bułgarskiego. Trudno nie dawać wiary tradycji, wyznaczającej im właśnie rolę w tym jak najaktywniejszą. Przekazano, jako św. Cyryl ochrzcił nad rzeką Bregalnicą przeszło cztery tysiące pogan, chrztu zaś Borysa dokonał św. Metody. Kiedyż? W roku 864 święci Bracia byli już daleko na północy na Morawach i nigdy już na Bałkany nie mieli powrócić. Toteż równym prawem (przynajmniej równym), jak od iliryjskich łacinników, możemy przypuścić chrzest z rak św. Metodego w r. 861.\nW jakim obrządku? Zastanawiającym jest to wahanie Bułgarii pomiędzy Rzymem a Bizancjum, gwałtowne, boć na przestrzeni zaledwie dziesięciolecia. Działają tu widocznie wielkie siły, zmagające się wszędzie, a dla których w tym dziesięcioleciu stał się dwór Borysa głównym polem walki. Nastąpiła walna rozprawa pomiędzy dwiema cywilizacjami, z których jedną reprezentował Focjusz, drugą apostołowie z Sołunia, a wówczas już myzyjskiego Olimpu. Ci sami, którzy ukrywają relikwie św. Klemensa papieża, marząc o tym, że je kiedyś odwiozą do Rzymu. Nie tylko bowiem nie można żadną miarą uważać Konstantego i Focjusza za przyjaciół (pomylono przejściowe uczniostwo z przyjaźnią), lecz panowała między nimi nieprzyjaźń.\nNowe pismo… Księgi głagolickie\nZastanówmy się teraz nad powszechnie przyjętym mniemaniem, że Bracia, wjeżdżając w r. 863 na Morawy, wynaleźli dla nowej swej spodziewanej owczarni nowe pismo i dla tych Słowian północy sporządzili księgi głagolickie. Czyż to tam na Morawach zaimprowizował nagle Konstanty to wszystko? Takie przygotowanie wymagało oczywiście długiego czasu. Nie jechali też do Rościsława sami, tylko we dwóch. Z góry przygotowywało się na górze Olimpie całe odpowiednie grono zakonników. Ażeby się nie wyróżniać, złożył w tym czasie śluby zakonne także Konstanty, przyjmując imię Cyryla.\nBracia sołuńscy wystąpili z pomysłem nowym, obmyślanym i przygotowanym w ciszy Olimpu długo przed rokiem 863. Pragnęli utworzyć obrządek rzymsko-słowiański, a więc nowy dział Kościoła Rzymskiego i cywilizacji łacińskiej. Tego nie można było robić w zgodzie z Focjuszem, przeciwnikiem wszystkiego co łacińskie. Nasi Bracia należą do kierunku studyckiego, przyjaznego papiestwu i dlatego uprawiają liturgię rzymską. Znali tedy (a także ich pomocnicy) język łaciński. Okoliczność godna zaznaczenia, gdyż ani maż tak uczony, jak Focjusz, języka tego nie znał. Nauka łaciny kwitła widać na Olimpie, a już to samo stanowi oznakę opozycji przeciw bizantynizmowi. Była zaś cała liturgia nowa łacińska, rzymska zupełnie taka sama, jak w każdym kościele łacińskim. Różnica jest wyłącznie tylko językowa; księgi liturgiczne przetłumaczono z łaciny na język słowiański. Ileż to wymagało czasu!\nZ licznych słowiańskich narzeczy na Bałkanach wybrano narzecze macedońskie (przynależne do języka starobułgarskiego). Musieli je znać dobrze wszyscy pomocnicy i towarzysze wielkiej misji. Budzi się mimo woli, narzuca wprost przypuszczenie, że trzon tego świątobliwego grona stanowili rodowici Słowianie, zeslawizowani od dawna Bułgarzy, Macedończycy.\nNasuwają się jeszcze inne uwagi: wybór narzecza macedońskiego, jednego z dialektów języka bułgarskiego; dla kogo? dla Słowian północnych państwa Wielkomorawskiego? Pisano po bułgarsku, raczej dla Bułgarów i dla Bułgarów przeznaczoną była głagolica. Prace około tego musiały trwać od dawna. Św. Metody nie u Kocela i Rościsława dopiero układał księgi głagolickie, lecz już przed tym na dworze Borysa. Walka Focjusza ze świętymi Braćmi była walką o głagolicę, która miała otworzyć bramy na Bałkany obrządkowi łacińskiemu.\nZwracają się więc apostołowie słowiańscy przeciwko cywilizacji bizantyńskiej a czynią to z całą świadomością, wyrobioną podczas długoletnich przygotowań i mozolnych studiów.\nSkłonić ich mogły do podobnego kroku tylko jak najdonioślejsze przyczyny. Uważali bizantynizm za nieszczęście dla Słowian, ponieważ widzieli w nim zło powszechne. Cezaropapizm, kult jednostajności, gnębienie społeczeństwa uznawali za cechy ujemne, z którymi walczyli również na gruncie ściśle bizantyńskim.\nWprowadzał tedy św. Metody w r. 861 na dworze Borysa obrządek głagolicki, czyli rzymsko-słowiański, a towarzysze jego z Olimpu propagowali tę nową łacińskość pomiędzy ludem bułgarskim. Focjusz działalność tę ścigał, o ile mógł dosięgnąć na bizantyńskim terytorium. W roku 863 rozpędził mnichów z Olimpu myzyjskiego. Tegoż roku wyjeżdżają Bracia do Panonii i na Morawy - a w następnym przyjmuje Borys chrzest od kapłanów greckich.\nStosunki Bizancjum z Rzymem nabierają wielkiej ostrości. Sprzyjająca studytom a niechętna Focjuszowi cesarzowa Teodora, uległa w końcu zamachom Bardasa i musiała osiąść w klasztorze. Bardas, ramię świeckie Focjusza, nabrał wielkiego rozmachu w sprawach zewnętrznych, lecz korzyści z tego nie było żadnych. W roku 859 jeszcze wyprawił się na Arabów, spustoszył północną Arabię, lecz w roku 859 poniósł sromotną porażkę. Z jego inicjatywy powstaje nowe państwo ormiańskie, pod dynastią Bagradytów, lecz ci uznali zaraz zwierzchnictwo kalifatu.\nNa Zachodzie zaś przybył nowy nieprzyjaciel. Geograficzne wycieczki Waregów zaczęły już wydawać pierwsze owoce. W roku 860 dopłynęły łodzie żaglowe aż pod sam Carogród, Konstantynopol. Była to już większa wyprawa eksploracyjna, nie bez intencji, czy nie dałoby się czego złupić. Nawiązywano jednak stałe stosunki handlowe, pokojowe. W Carogrodzie, Konstantynopolu, powstała widocznie stała waregska (czyli ruska) agencja handlowa, skoro Focjusz stwierdził przed rokiem 867 wypadki nawrócenia.\nTego nie oglądali już Bracia; opuścili granice państwa bizantyńskiego i Bałkany w roku 863, ażeby już nigdy nie powrócić. Znamiennym jest i to, że wyjazd ich nastąpił tego właśnie roku, kiedy Stolica apostolska potępiła Focjusza za nieprawe piastowanie patriarchatu.\nOficjalne poselstwo Rościsława\nByć może, że w owym roku przybyło do Carogrodu, Konstantynopola, oficjalne poselstwo Rościsława, księcia Wielkich Moraw, z prośbą o misjonarzy słowiańskich. Czyż jednak krok tego rodzaju mógł być jakąś improwizacją? Nie za pierwszy człon, lecz raczej za ostatni uważać należy w powzięciu postanowienia, które roztrząsane było od dłuższego czasu. Bracia sołuńscy biorą z sobą relikwie św. Klemensa, mają więc zamiar dotrzeć do Rzymu. Prawdopodobnie byliby wyjechali w tę podróż i bez zaproszenia ze strony Rościsława. Zaproszenie to zostało ich gotowych do wyjazdu, zmieniając kierunek i kolejność podróży; pojadą, więc najpierw na Morawy a potem dopiero do Rzymu.\nZabrali ze sobą towarzyszy misjonarskiego działania, zapewne spośród rozpędzonych mnichów olimpijskich, tych samych, którzy przepisywali księgi głagolickie. Miano gotowe te księgi liturgiczne. W roku 863 przenoszono na Morawy rzecz zupełnie gotową, przygotowaną przedtem dla Bułgarii. Mniemano, że tam język macedoński skoro jest słowiańskim, będzie zrozumiałym i dla północnych Słowian, których nikt z głagolickich misjonarzy przedtem nie znał. Bądź co bądź bardziej zrozumiałym to było ludowi od greki lub łaciny, a tę okoliczność można było wyzyskać w obronie przed zachłannością łacińskiego duchowieństwa niemieckiego. Chodziło bowiem o to, żeby misjonarzy niemieckich zastąpić słowiańskimi. Na Słowiańszczyźnie znanym i uznanym było chrześcijaństwo już od początku IX w. (katedra w Nitrze od roku 830). Książę Kocel brał udział w dziele braci sołuńskich nie mniejszy i nie mniej gorliwy, jak zachodni sąsiad Rościsław.\nPrzygody i ciosy jakie spotykały głagolicę\nZnane są przygody i ciosy, na jakie narażona była głagolica ze strony łacińskiej hierarchii niemieckiej. Chcąc się utrzymać, byłby kler niemiecki musiał uczyć się języka i pisma nowego języka, którego brzmień Niemiec nawet wymówić nie potrafi. Innymi słowy: to obrządek głagolicki wykluczał niemieckich kapłanów, usuwał tym samym kraje głagolickie od związku niemieckich prowincji kościelnych. Głagolica sięgała tedy bardzo głęboko w administrację i podział geograficzny Kościoła, pociągała zmiany i następstwa, jakich nie można było dokonywać bez porozumień a ze Stolicą apostolską. Pierwszą a nieuchronną konsekwencją dzieła św. Metodego i Cyryla musiało być ustanowienie nowej, odrębnej głagolickiej prowincji kościelnej. Wcześniej czy później musiało się to oprzeć o Rzym.\nChodziło tylko o język. Kościół zachodni był pod tym względem w zasadzie zawsze liberalny, a cywilizacja łacińska umiała od początku pielęgnować jedność w rozmaitości, w przeciwieństwie do bizantyńskiej jednostajności. Już w III wieku istniały przy katolicyzmie rzymskim obrządki ormiański, koptyjski, chaldejski, gruziński i obrządek języka gheez w Etiopii; a więc szereg języków wschodnich dopuszczano do ołtarza, gdy tymczasem w bizantynizmie zaniknęły całkiem obrządki syryjski i koptyjski, a innych nigdy nie było. „Bizancjum ze swoim obrządkiem i ze swoją greczyzną staje się wzorem obowiązujących dla innych patriarchatów". W Europie znano atoli tylko dwa języki liturgiczne: grecki lub łaciński i zdawało się, ze to już na zawsze ustalone. Z języków nowych chwilowo tylko wizygocki miał roszczenia do ołtarza, lecz po pewnym czasie ustąpił miejsca łacinie. Poza tym jednym epizodem, żaden a żaden z nowych ludów wczesnego średniowiecza nie zażądał nigdy liturgii we własnym języku. Wszyscy przyjmowali łacinę bez najmniejszego szemrania. Przyjęli bowiem język łaciński za swój urzędowy. Po łacinie wydawano dokumenty i spisywano prawa w całej zachodniej Europie, uważano tedy za całkiem naturalne, że i w Kościele ten język panuje. To wszystko tłumaczy się po prostu tym, że barbarzyńcy zachodni przyjmowali cywilizację łacińską a nawet pomagali ją wytwarzać. Natomiast barbarzyńcy wschodni nie przyjmowali bynajmniej greczyzny za swój język ogólno - cywilizacyjny, nie spisywali swych aktów, kronik, praw po grecku, toteż ani w Kościele nie pozwalali, by greczyzną usuwała ich rodzime języki. Choć Bizancjum sprzeciwiało się, ostatecznie Bułgaria, Serbia, Ruś wymusiły wprowadzenie mowy słowiańskiej do liturgii; lecz zwiększaniu się bizantyńskich wpływów politycznych na Bałkanach towarzyszyła zawsze grecyzacja liturgii.\nDzieło Braci sołuńskich stanowiło wyłom i epokę. Podjęte było przeciwko bizantynizmowi, bo inaczej byliby apostołowie słowiańscy utworzyli obrządek bizantyńsko-słowiański, tj. z bizantyńską liturgią w słowiańskiej mowie, gdy tymczasem trzymali się umyślnie obrządku rzymskiego.\nPapiestwo udzieliło aprobaty obrządkowi głagolickiemu.\nPapiestwo, wysłuchawszy z największą uwagą, cierpliwością i pobłażliwością wszystkich zażaleń przeciw misjom Cyryla i Metodego, udzieliło swej aprobaty obrządkowi głagolickiemu. Czy jeździli do Rzymu tylko dlatego, że ich wezwano? Wiemy, że marzeniem ich było, żeby zawieźć do Rzymu relikwie papieża św. Klemensa. Być może, że niezależnie od tego otrzymali wezwanie. Nie byliby usłuchali, gdyby nie uznawali z własnego przekonania zwierzchnictwa papieskiego, gdyby nie uważali się za katolików obrządku rzymskiego w słowiańskiej odmianie tylko językowej. Wyległ cały Rzym na ich spotkanie późną jesienią 867 r. procesjonalnie z samym papieżem Hadrianem na czele, żeby oddać cześć więzionym, przez nich Relikwiom. Stawia się w Rzymie osobną bazyliką pod wezwaniem św. Klemensa. Ojciec św. zaś ułożył osobiście głagolickie księgi na ołtarzu w kościele Matki Bożej del Praesepio, Santa Maria Maggiore.\nPobyt Braci w Rzymie przedłużył się do roku 869. Prawdopodobnie wpłynęła na to niemoc Cyryla. Uciążliwa podróż podkopała jego zdrowie, a chcąc wracać, trzeba było wpierw wyzdrowieć - a więc czekano.\nWażne nowiny z Bizancjum\nPodczas pobytu w Rzymie dowiedzieli się ważnych nowin z Bizancjum. Komunikacje dwóch stolic chrześcijańskich były stałe; jakżeż niezmiernie doniosłym było dla każdej z nich, co się dzieje w drugiej! Dowiedzieli się tedy wkrótce po przybyciu do Rzymu, że Borys pomimo chrztu greckiego, poddaje się jednak w roku 866 obediencji papieskiej a papież Mikołaj I wyprawił tam zaraz swych legatów. Dochowały się żale Focjusza sprzed roku 867, że w Bułgarii szerzy się doktryna filioque, a to mogło pochodzić tylko od kapłanów zachodnich. Druga nowina była, że ów masztalerz i siłacz nadworny Michała III, Bazyli, podniesiony do godności współrządcy, nie chciał dzielić się władzą i dobroczyńców swoich wymordował. Bardasa kazał rozsiekać w roku 866, a w roku następnym zabił Michała, leżącego w łóżku w stanie nietrzeźwym.\nTaką jest geneza dynastii macedońskiej. Dodajmy, że wstąpienie na tron i koronacja Bazylego I odbyły się bez jakiegokolwiek protestu; był to jedyny cesarz, którego koronacji asystowali zgodnie naczelnicy i Niebieskich i Zielonych.\nWstrząsającą nowiną był fakt dalszy; Bazyli zaczął rządy od tego, że usunął Focjusza i już w listopadzie 867 r. przywrócił patriarchę Ignacego i zaraz wyprawił od siebie poselstwo do Rzymu. Było to w kilka miesięcy zaledwie po synodzie carogrodzkim, konstantynopolskim, który wyklął papieża. Zerwanie było tedy krótkotrwale; schizma Focjusza zaledwie kilkumiesięczna. Cyryl i Metody spotkali się jeszcze w Rzymie z tymi posłami Bazylego.\nZasiedzieli się w Rzymie, przykuci do miejsca chorobą Cyryla. W lutym 869 roku skończyło się jego życie doczesne. Wyznaczono mu grób w bazylice św. Klemensa. Najlepszy dowód, że Stolica Apostolska w Rzymie uważała go za prawowiernego swego syna.\nMetody w ciągu 869 roku wyjeżdżał, zdaje się do Kocela, do Panonii, lecz pod koniec roku był znów w Rzymie z powrotem. Miał więc wiadomości o ósmym soborze ekumenicznym odprawianym w Carogrodzie, Konstantynopolu, z końcem 869 roku do lutego 870 pod przewodnictwem papieskich legatów, na którym Focjusza ponownie potępiono. Ignacego przywrócono kanonicznie. Przywróconą więc była jedność Kościoła. Wtenczas Bułgarzy uznali Ignacego swym patriarchą. Wynika z tego, że chodziło o uznawanie supremacji papieskiej; poddali się patriarsze carogrodzkiemu, skoro stolicę patriarszą odzyskiwał kierunek studycki. Było to w roku 870. Tak tedy wszystkie wahania Borysa są wytłumaczone.\nRównocześnie Hadrian II wysnuwa śmiało wszelkie konsekwencje z uznania głagolicy; urządza nową prowincję kościelną i mianuje Metodego jej arcybiskupem. Ledwie jednak wrócił na północ, zaczęły się ciosy, wymierzone skutecznie ze strony niemieckiej; więzienia, procesy kanoniczne, intrygi na dworze nowego papieża, Jana VIII, tak, iż Metody objął swe pasterskie obowiązki na nowo dopiero w roku 873. Przez cały ten ciężki i przykry okres życia nie zrobił Metody ani jednego kroku, nie wyrzekł ani jednego słowa, które by mogło oznaczać jakiekolwiek rozluźnienie w jego myśli stosunku do Stolicy Apostolskiej w Rzymie i do obrządku rzymskiego. Nie wyszło też nic takiego od żadnego z jego uczniów. Nieprzyjaciele jego dzieła byliby skwapliwie coś podobnego zanotowali i przedstawili w Rzymie. Wszystkie zarzuty z ich strony podnoszone są kombinowane, wymyślane, ani jeden nie jest bezpośredni.\nŚw. Cyryl i Metody, bizantynizmu się wyrzekłszy, nigdy do niego powracać nie zamierzali, nigdy nie okazywali najmniejszej do tego ochoty. Dzieło ich nie tylko nie stanowiło ekspansji bizantynizmu, lecz zawsze i niezmiennie było zwrócone przeciwko niemu. Nie było jednak jeszcze schizmy. Kościół obrządku bizantyńskiego był wówczas tak samo katolickim, jak rzymski, a Kościół obrządku rzymskiego tak samo prawosławnym jak bizantyjski, lecz w obrębie tej wspólnej religii chrześcijańskiej mieściły się dwie cywilizacje: łacińska i bizantyńska. Antagonizm ten był tak silny, iż naginał ludzi do wynajdywania różnicy religijnej. Odrębność obrządków wyzyskiwano do kopania przepaści, aż ją w końcu wykopano. Któż nie był przy tym czynnym? Dopomagali nawet tacy, którzy z całej duszy pragnęli nie dopuścić do rozłamu; dopomagali wbrew samym sobie, mimo woli, nieświadomie. Czynną była ta największa siła historyczna, jaką jest cywilizacja, siła doprawdy żywiołowa a nie do opanowania, gdyż rzadko kto zdaje sobie sprawę z niej, a współcześni zazwyczaj najmniej o niej wiedzą.\nPonieważ bizantynizm zaznaczał się na zewnątrz obrządkiem, uciekano więc od obrządku, żeby się uwolnić od cywilizacji bizantyńskiej; a gdy posiadano własny odrębny obrządek, uciekano od języka greckiego, żeby tylko mieć jak najmniej wspólnego z bizantynizmem. Szczególny objaw tych tendencji ujawniał się na owym ósmym soborze carogrodzkim, konstantynopolskim, na którym z początkiem 870 roku potępiono Focjusza. Zaproszono na sobór patriarchaty wschodnie, podległe muzułmanom. Po spustoszeniach monofizyckich pozostała tam garstka prawowiernych melchitów (których wyznanie zwano pogardliwie cesarską wiarą), do Kościoła przywiązanych głęboko (przetrwali dotychczas). Reprezentanci ich przyjechali na sobór, używszy wobec władz islamu pozoru, że jadą do Carogrodu, Konstantynopola, żeby się umówić o wykup jeńców muzułmańskich. Musieli przełamać przeszkody, lecz przyjechali. Ale okazało się, że język grecki usuwają a zastępują go arabskim.\nNie ustawały w samym Bizancjum waśnie wyznaniowe. Focjusz, chociaż uwięziony, nie poddawał się a miał stronników. Chodziło o to, czy uznawać biskupie święcenia dokonane przez Focjusza. Od tych wątpliwości zaczął się zatarg, który miał przez dwa pokolenia mącić stosunki bizantyńskie.\nWalki na pograniczach z islamem\nPrzez cały ten czas nie ustawały ani na chwilę walki na pograniczach z islamem, prowadzone ze zmiennym szczęściem. Posuwali się jednak Saraceni [średniowieczna nazwa Arabów] na Zachód; zagarniali Sycylię i wybrzeże kalabryjskie, a w roku 868 poczuli się zagrożonymi Słowianie iliryjscy i wołali o pomoc.\nSpotykamy się wtedy po raz wtóry z planem, żeby doprowadzić obydwa cesarstwa, zachodnie i wschodnie, do współdziałania przeciw islamowi. Cóż bardziej prostego, jak sojusz władców katolickich, celem obrony wspólnej religii? lecz zarazem cóż bardziej zawikłanego i trudniejszego, jak przymierze dwóch cywilizacji, które zwalczają się, bo obie pragną ekspansji? I zwyciężyły względy cywilizacyjne nad religijnymi.\nPonieważ kwestia tego wielkiego przymierza rozwijała się za Bazylego I, więc pod jego firmą przechodzi do podręczników. Niełatwo jednak przypuścić wielkiego polityka w stajennym zapaśniku, o którym nie słychać wcale, żeby się był potem kształcił. Z ogromnym też sceptycyzmem musimy się odnieść do zdania, że to on, Bazyli, zapewnił cesarstwu dwa wieki blasku. Ograniczając się na razie do spraw wielkiego przymierza, nietrudno dostrzec, że geneza pomysłu jest przy Stolicy Apostolskiej w Rzymie. Papiestwo zidentyfikowało się z tym programem na całe wieki; tu zalążek krucjat.\nJak niegdyś córka Karola Wielkiego, podobnie córka Ludwika II miała wyjść za bizantyńskiego cesarzewicza, lecz zerwało się to tak samo jak przedtem. Cóż wart był układ z roku 869, formalnie zawarty, jeżeli Bazyli uważał za stosowne, żeby właśnie w takim czasie odmawiać Ludwikowi II tytułu cesarskiego? żadnych też posiłków bizantyńskich nie otrzymawszy, marnował Ludwik swą kampanię italską, pomimo kilku sukcesów. Skorzystało jednak Bizancjum z trudów Ludwikowych, odzyskując w rok po jego śmierci Bari na południu Italii (876). Zaraz potem przystąpiono do organizowania dwóch prowincji: Longobardii i Kalabrii. Do roku 885 załatwiono się z tym. Italia południowa była opanowana.\nJanowi VIII papieżowi mogła się była sprawa Metodego wydać czymś drugorzędnym wobec zajmujących go wielkich zamysłów wojny powszechnej z islamem. Wojna ta była niemożebną bez Bizancjum, a tam głagolica była w niełasce. Dwór papieski nie chce poróżnić się z cesarzem wschodnim o sprawę Metodego. Znać zaniedbanie i niedokładność pracy w otoczeniu papieskim przy roztrząsaniu zagadnień tyczących głagolicy Z jakimś niedojrzałym pośpiechem cofnięto pozwolenie na nowy obrządek, udzielone przez Hadriana. Minęła wkrótce gorączka wielkich przymierzy, nabrano bolesnego doświadczenia, że nie należy liczyć na Bizancjum; na tym tle zrozumiano też lepiej istotę dzieła apostołów słowiańskich. Jan VIII sam przyznał, że poprzednia decyzja, wydana przez niego, czy też pod jego imieniem przez nie dość ścisłych powierników, była błędna i że musi być odwołana w interesie Kościoła. Nie zawahał się i w roku 879 nastąpiła restytucja głagolicy.\nJeździł w tej sprawie Metody do Rzymu osobiście (już po raz trzeci). Zastał tam poselstwo od Bazylego i usposobienie nader pojednawcze względem Bizancjum. Focjusz, uwolniony z więzienia, został nauczycielem synów cesarza Bazylego, a po zgonie Ignacego cesarz przywrócił mu godność patriarszą w roku 877. Śmierć Ignacego nie zakończyła jednak sporów wśród kleru bizantyńskiego. Ignacjanie nie uznawali w ogóle kapłanów wyświęconych za powtórnego patriarchatu Focjusza. Z góry jednakże przygotowywano całkowitą rehabilitację Focjusza i otrzymano na to zgodę papieską, pomimo to, że Focjusz niezmiennie zwalczał filioque. Nastąpiło to na synodzie w Carogrodzie, Konstantynopolu, zwanym focjańskim, z początkiem 880 roku w obecności delegatów Jana VIII. Jedność Kościoła jest przeto nadal utrzymana a tradycję o rzekomej drugiej schizmie Focjusza należy między bajki włożyć. W tych samych latach wyprawiono wojsko bizantyńskie do Italii przeciw Saracenom; odebrano im Tarent i Kalabrię.\nW roku 855 zeszedł z tego świata św. Metody, zdążywszy porozsyłać swoich uczniów na północ i południe. Początki chrześcijaństwa w Polsce związane są z głagolicą. To misjonarstwo słowiańskie niosło liturgię, zrozumiałą językowo, a zarazem zabezpieczało od bizantynizmu.\nBorys uznał zwierzchnictwo patriarchy carogrodzkiego\nLecz wróćmy do roku 870. Czy Borys, uznawszy zwierzchnictwo patriarchy carogrodzkiego, wprowadzał na nowo obrządek grecki? Zdaje się, że przez dłuższy czas istniały tam obok siebie obydwa obozy; ale wiadomo z historii, że w końcu zwyciężył bizantynizm.\nWahania cywilizacyjne miały stać się cechą dziejów bułgarskich (aż do dnia dzisiejszego), żadna cywilizacja nie odniosła między nimi nigdy zwycięstwa tak stanowczego, iżby wahaniom położyć kres. W przeciwieństwie do Serbów, stanowczych Bizantyjczyków, Bułgarzy nie przywiązywali się do żadnej cywilizacji i do żadnej organizacji religijnej. Z biegiem dziejów miała się wyrobić u nich nawet cecha nowa: areligijność. Takie były następstwa przewagi formalnej, odniesionej przez bizantynizm, takie skutki usunięcia obrządku głagolickiego.\nKlęski poniesione na Bałkanach przez kierunki łacińskie, wydały jeszcze pewien specyficzny skutek.\nSerbowie i Bułgarzy wytrwali w stroju rodowym aż do ostatnich czasów. Jeszcze pod koniec XIX wieku wsie bułgarskie składały się z osiedli rodowych; większy i wygodniejszy dom dla starosty rodowego, obok zaś mniejsze domki dla rodowców, ojców rodzin, dla gałęzi rodu. Zadruga stanowiła strukturę społeczną (i zapewne w wielu stronach kraju jeszcze ja stanowi) i w Bułgarii i w Serbii. Jakżeż mocnym musiał być ten ustrój za czasów św. Cyryla i Metodego! Nie można tu zatrzymywać się dłużej nad tym przedmiotem, pragnę tylko podnieść z naciskiem, że rodowcy i powstałe z nich zrzeszenia stanowią zawsze całość etniczną. Słowianie stanowią tedy na półwyspie bałkańskim, tuż pod bokiem Bizancjum, żywioł absolutnie niedostępny dla pomysłów kosmopolitycznych.\nGdyby nie porażki cywilizacji łacińskiej, byłoby się rozwinęło u Słowian bałkańskich poczucie narodowe już w wiekach średnich, prawdopodobnie najwcześniej w całej Europie. Należało i to uwzględnić przy roztrząsaniu dzieła świętych Apostołów słowiańskich.\nNabierało to największej wagi wówczas, gdy Bizancjum pozbywało się dawnych wiekowych nabytków latynizmu. Dotrwały tylko napisy na monetach do IX wieku, a na niektórych aż do XI wieku, zapewne ze względu na ich kurs na Zachodzie. Odrzucano od siebie język łaciński i nadawano wyłączność greczyźnie. Dawne kodeksy łacińskie stały się niezrozumiałe dla inteligencji, nawet dla prawników, bo nikt się łaciny nie uczył. W roku 876 utworzono komisję dla przeredagowania kodeksów i wydania ich w greckim języku; niebawem zaczęto wydawać bazyliki, ustawodawstwo przystosowane do ówczesnych stosunków. Kodeks Justyniana stał się zupełnie zbędnym. Lecz jedną zasadę z owych czasów nie tylko przejęto, lecz wzmocniono, wydoskonalono: cezaropapizm. Nomokanon Focjusza z roku 883 był tego typem.\nU Focjusza znajdujemy uwagę, która może wyjaśnić słabość Kościoła wschodniego. Oto zarzucał duchowieństwu swemu, że recytują na pamięć i wyśpiewują psalmy, nie rozumiejąc ich sensu. A więc obniża się poziom umysłowy kleru bizantyńskiego. Nie pomogło wznowienie uniwersytetu w Konstantynopolu.\nWyrzucili do reszty łacinę i ... natenczas właśnie obniżyli się, zamknięci w swej wyłączności. Może tym brakiem odpowiedniego wykształcenia tłumaczy się, że kler bizantyński nie zdołał posunąć należycie ekspansji cywilizacji bizantyńskiej przy chrystianizacji Słowian.\nKomisja kodyfikacyjna pracuje przez pewien czas dłuższy, a ogłoszenie bazylik następuje za następnego panowania. Bazyli osobiście nie miał nic wspólnego z jurisprudencją; wystarczy mu przyznać tę zasługę, że nie troszcząc się o te rzeczy, nie przeszkadzał i komisja istniała, aż doczekała się cesarza inteligentniejszego.\nPo Bazylim I następuje Leon VI\nOsobistym dziełem Bazylego był ożenek syna Leona VI. Ten pozostawał od wczesnej młodości w związkach z miłą swemu sercu Zoą. Ojciec do małżeństwa nie dopuścił, urządził ogólnopaństwowy konkurs piękności i w roku 882 narzucił synowi za żonę piękną Teofanię. Leon tę poślubił, lecz tamtej nie oddalił. Synowa zanosi skargę do teścia, a Bazyli urządza synowi ze zwykłą swą brutalnością jedną z najgwałtowniejszych scen: chwyta go za włosy, ciska nim o ziemię a kopiąc nogami i bijąc pięściami poucza, że ma być wiernym żonie. Nie zmieniło to jednak nic w istocie rzeczy a Zoe miała potem zostać cesarzową. Każdy niemal wybitny Bizantyjczyk, (a cóż dopiero cesarze) miewał przygody małżeńskie. Znamy to już i do charakterystyki obyczajów nowy ten przykład nie byłby zgoła potrzebny, lecz miała się z tego wywiązać duża sprawa publiczna, istna zawierucha państwowa i kościelna; trzeba więc napisać początek sprawy, która w następnym rozdziale będzie wyłuszczona.\nCzy eksmasztalerz panował, czy filozof (taki otrzymał przydomek Leon VI) zawsze bywało najwięcej mętów publicznych o te sprawy najbardziej prywatne, o niewieście. Zoe, przebywając niedaleko od Teofanii, wypływała wyżej, gdyż w cztery lata po ślubie Teofanii zmarł cesarz Bazyli.\nWstępuje tedy na tron w r. 886 Leon VI Filozof (886-911) syn Michała III, chociaż urzędowo uchodzący za syna Bazylego.\nBizantyński nadmiar kobiecości około tronu pozostaje bez zmiany. Pozostaje w związku z nadmiarem formalizmów i z wiarą w moc formy.\nZewnętrzne formy władzy wysuwały się na pierwszy plan tym bardziej, że kobiety znaczyły wiele w polityce pałacowej, bezpośrednio tronowej. Im zaś niższego pochodzenia bywały cesarzowe, im mniej wykształcone, tym bardziej przestrzegały, żeby im w ceremoniale nie uchybiono ani na jotę, a nawet zwiększały i komplikowały ceremoniał. A przybywały one na tron bizantyński zewsząd, z Europy i z Azji, z Kaukazu i Grecji, ze stolicy i z najdalszych zakątków prowincji, z Syrii i z Węgier, z Francji i z Niemiec, a nawet aż z barbarzyńskiej Chazarii lub bliższej Bułgarii. Fantastyczne baśnie stawały się rzeczywistością dzięki konkursom piękności, przy których nawet pantofelek Kopciuszka odgrywał rolę, (a może nawet wpierw był w rzeczywistości, niż w baśni). Wybranka bywała najpierw koronowaną, a potem dopiero odbywał się ślub i wkładano pannie młodej koronę weselną. Na ogół sprawy ceremoniału stanowiły istotę rzeczy w oficjalnym bycie cesarzy, a zatem cesarz żenił się z osobą monarszą. Koronacja bazylissy odbywała się jednak nie u św. Mądrości, lecz w pałacu; rzadko zdarzał się wyjątek od tej reguły. Dwór obejmował kolana pary cesarskiej. Lud radował się roztoczonym przez te Augusty (taki nosiły tytuł) coraz większym zbytkiem. Imponowało to umysłowości orientalnej; dlatego też w niektóre dnie wolno było zwiedzać apartamenty cesarskie, nawet zaglądać do sypialni. Służbę u August pełnili eunuchowie.\nTak też bywało u Filozofa. Leon VI nosił ten przydomek, gdyż robił studia teologiczne; ułożył nawet zbiór homilii, które sam wygłaszał. Specjalnie zajmował się pewną kwestią, co do której zachodziła różnica między Kościołami. Według doktryny bizantyńskiej nie godziło się wchodzić w powtórne związki małżeńskie. Jakoż Leon wydał nowelę, zakazującą tego grzechu, ale on sam miał się żenić cztery razy. Zaczął panowanie od tego, że usunął znów Focjusza; donosił zaś do Rzymu, że Focjusz abdykował dobrowolnie. Mianował na jego miejsce swego brata, Stefana; lecz ponieważ ten otrzymał sakrę biskupią z rąk Focjusza, więc Ignacjanie odmawiali mu uznania.\nZamknięty ponownie w klasztorze Focjusz żył już niedługo, do roku 891, nie odzyskując utraconych godności. Z naciskiem podnieść należy, że nigdy w całym swoim życiu nie był wyklęty przez Stolicę Apostolską w Rzymie. Wschodni zaś Kościół do dnia dzisiejszego łączy w modlitwach „najświętszych prawowiernych i czcigodnych patriarchów Ignatiosa i Photiosa. Obydwaj jednakowo prawowierni i jednakowo czcigodni ... Znać brak zrozumienia rzeczy, mechaniczne załatwienie zagadnień (byle się ich pozbyć), znać ciężką wadę, która rozwinęła się w następnym okresie, mianowicie niedokształcenie Cerkwi. Lecz w tych czasach Cerkwi oddzielonej jeszcze nie było, istniał jeszcze teologicznie jeden nie-rozdzielony Kościół.\nTakie były czasy głagolicy. Słowianie północni zyskali na tym, że obrządek ten zaginął; był nam zupełnie niepotrzebny, a byłby nas bądź co bądź oddalał od Zachodu. Stracili jednak na upadku głagolicy Słowianie południowi, i to niezmiernie wiele. Łaciństwo przyjęło się u Słoweńców i Chorwatów, podczas gdy u Serbów i Bułgarów miejsce głagolicy zajęła cyrylica. Te dwa abecadła stanęły jako symbole rozłamu cywilizacyjnego. Odmienność cywilizacji sprawiła, że nie wytworzyła się tam jedność narodowa i że Jugoslavia ma w sobie wiele z fikcji na podobieństwo Focjusza.\nTekst powyższy jest wzięty z: Koneczny Feliks, Cywilizacja bizantyjska, Wydawnictwo Antyk, Marcin Dybowski, Komorów , t. II, rozdział III: Głagolica, ss. 198-212.\nUnowocześniono niektóre wyrażenia, rozbito tekst na podtytuły, pogrubiono niektóre passusy tekstu, dodano słowa uściślające, pojaśniające.\nOstatnia aktualizacja ( Tuesday, 02 March 2010 )


Największym kanałem dystrybucji pod względem wydatków na świeże warzywa pozostają dyskonty. To ten kanał odpowiada obecnie za 34 proc. sprzedaży warzyw w Polsce, podczas gdy małoformatowe sklepy (wielobranżowe oraz spożywcze) odpowiadają za 15 proc., supermarkety – 17 proc., a hipermarkety za 13 proc. Na bazarach realizowanych jest 12 proc. wydatków gospodarstw domowych, natomiast w warzywniakach tylko 7 proc. Pozostałe kanały (np. zakupy bezpośrednio od rolników, cash & carry, e-commerce, etc.) odpowiadają za ok. 2 proc. wydatków gospodarstw domowych. Obecnie jedynym kanałem, który odnotował wzrost w kategorii są dyskonty, czyli głównie sieci: Biedronka, Lidl, Netto i Aldi.


Projekt domu Kira - murowana – beton komórkowy 103,80 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nProjekt domu Kira - murowana – beton komórkowy KRD1984\n23,2 x 18,10 m\n3. Pokój 11,20 m² (0 m²)\n6. Kuchnia 8 m² (0 m²)\n7. Hall 7,90 m² (0 m²)\n10. Kotłownia 4,10 m² (0 m²)\n11. Wc 1,60 m² (0 m²)\nTechnologia i konstrukcja: murowana – beton komórkowy. Ściany zewnętrzne: bloczki YTONG gr. 24cm + docieplenie systemem ECOROCK MAX gr 15cm. Ściany wewnętrzne: bloczki SILKA gr.24 i 12cm. Strop: żelbetowy monolityczny. Konstrukcja dachu: drewniana, jętkowa. Rodzaj schodów: brak. Typ ogrzewania: kocioł na gaz. Pokrycie dachu: dachówka cementowa BRAAS. Elewacja: tynk GREINPLAST na wełnie mineralnej; podmurówka - tynk strukturalny.\nKira - murowana – beton komórkowy?\nProjekt domu Kira - murowana – beton komórkowy to ciekawa propozycja dla osób posiadających średniej szerokości działkę. Dom cechuje się typową bryłą, przez co jest tani w budowie. Przeszklenia przewidziane w wykuszu nadadzą wnętrzu większej przestronności. Projekt ma usytuowaną kalenicę równolegle do drogi, co jest ważne z punktu widzenia warunków zabudowy na danym terenie. Projekt został stworzony z myślą o działkach pozwalających na usytuowanie domu w zabudowie wolnostojącej. Projekt jest idealną propozycją dla osób zainteresowanych domem z dachem kopertowym, który doskonale się prezentuje. Projekt Kira - murowana – beton komórkowy to dom parterowy, co jest z pewnością ogromnym plusem w przypadku osób starszych, niepełnosprawnych oraz małżeństw z małymi dziećmi. Zwolenników przestronnych przestrzeni z pewnością ucieszy przewidziana w projekcie część dzienna. Tworzy ją między innymi kuchnia, która dzięki swoim wymiarom jest w pełni ustawna i funkcjonalna. Usytuowany w salonie kominek sprawi, iż wnętrze stanie się bardziej przytulne. W domu została uwzględniona wygodna łazienka oraz osobna ubikacja, co jest szczególnie przydatne podczas odwiedzin gości. Strefa sypialniana składa się z czterech pokoi, co jest doskonałą opcją dla 4-6 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Taras jest idealnym miejscem do organizowania rodzinnych spotkań i chwili relaksu. Projekt powstał z myślą o Inwestorach, którzy planują zbudować dom w technologii murowanej. W jego bryle widoczne są rozwiązania nawiązujące do stylu tradycyjnego, dlatego będzie prezentować się doskonale niezależnie od okolicy.\nSpołeczność projektu domu Kira - murowana – beton komórkowy w budowie\nZdjęcia użytkowników domu Kira - murowana – beton komórkowy\nOpinie o projekcie domu Kira - murowana – beton komórkowy\nWywiady mieszkańców domu Kira - murowana – beton komórkowy\nUważam, że do poszukiwań projektu przyszłego domu należy podejść przede wszystkim praktycznie i z rozsądkiem. Priorytetem powinny być więc możliwości Inwestorów, szczególnie te dotyczące finansów oraz późniejszego utrzymania domu. Często zdarza się jednak, iż wybierają oni projekt głównie ze względów wizualnych, gdyż budynek jest duży i okazale się prezentuje. Niestety później okazuje się, że rachunki w takim domu są bardzo duże, a utrzymanie czystości na tak sporym metrażu staje się uciążliwe. Postanowiłem więc nie przeceniać naszych możliwości i od początku szukałem projektu budynku o prostej konstrukcji i umiarkowanej powierzchni - takie rozwiązania sprawiają, że jego realizacja jest łatwa i nie pochłania wielu środków finansowych. Spośród propozycji spełniających powyższe kryteria, wybrałem projekt domu Kira - murowana – beton komórkowy KRD1984, którego wnętrze bardzo przypadło mi do gustu.Nasza budowa przebiegła sprawnie i bez problemów, a fachowcy nie zgłaszali błędów w dokumentacji technicznej. Do wymurowania ścian użyliśmy bloczków Suporex, a dach pokryliśmy blachodachówką. Zmieniliśmy zalecaną metodę wykonania stropu i zamiast monolitycznego, zastosowaliśmy system Teriva. Zdecydowałem się na budowę systemem gospodarczym finansowaną z własnych środków, dlatego też czas wykonania nieco się przeciągnął, ale na szczęście nie musiałem śpieszyć się z realizacją. Od rozpoczęcia pierwszych prac do chwili obecnej minęły 2 lata, a do całkowitego zakończenia inwestycji zostały nam już tylko ostatnie wykończenia.Do projektu domu parterowego Kira - murowana – beton komórkowy KRD1984 wprowadziliśmy pewne zmiany. Zrezygnowaliśmy z wnęki przewidzianej na taras, a jej powierzchnię przyłączyliśmy do salonu. Dzięki temu stał się on większy o ok. 6 m² i tym samym wiele zyskał na przestronności. Muszę przyznać, że był to naprawdę dobry pomysł i szczerze polecam go innym Inwestorom. Ze względu na wcześniej wspomnianą modyfikację, postanowiłem powiększyć metraż tarasu, który ponadto został w naszym przypadku odpowiednio zadaszony za sprawą wydłużenia połaci dachowej.Niezależnie od projektu, patrząc na rzuty po prostu czasem nie da się przewidzieć jak pokoje będą wyglądały w rzeczywistości. Okazało się, że narożny pokój jest nieco za wąski, więc myślę że na chwilę obecną z pewnością wydłużyłbym dom o ok. 0,5-0,7 m z każdej strony. Takie rozwiązanie sprawiłoby, iż sypialnia stałaby się w pełni ustawna, a pozostałe pomieszczenia zyskałyby na przestronności. Uważam, więc że warto rozważyć to na etapie adaptacji.Oprócz powyższej obiekcji nie mam innych zastrzeżeń do projektu domu Kira - murowana – beton komórkowy KRD1984. Przewidziany w nim układ pomieszczeń jest funkcjonalny i wygodny w komunikacji. Budynek usytuowany jest w ten sposób, iż przeszklenie w kuchni wychodzi na wschód, zaś te w salonie - na zachód. Przy takim ułożeniu we wszystkich pomieszczeniach jest wystarczająco jasno. Pozdrawiam.


Jak osiągnąć to, o czym marzysz? - Zabiegi kosmetyczne Warszawa\nHome » Pozostałe » Jak osiągnąć to, o czym marzysz?\n„Marzenia się spełniają tylko mocno, mocno, mocno w nie wierz.. , tak śpiewała Majka Jeżowska w znanej piosence dla dzieci. Dorastamy, żyjąc w przekonaniu że wszystko o czym marzymy może się spełnić i jest na wyciągnięcie ręki, a rzeczywistość bywa bardzo bolesna. Dorosłe życie pokazuje nam, że wiele naszych planów pozostaje jedynie w sferze marzeń i tak naprawdę nikt nie pokazał nam jak spełniać swoje marzenia . Dlatego też niektórzy boją się marzyć i wolą twardo stąpać po ziemi, skupiając się na tym, co mają. Nic jednak bardziej mylnego, ponieważ zawsze trzeba dołożyć wszelkich starań, by mieć to, o czym się marzy.\nOkazuje się, że istnieje garść przydatnych porad, które informują nas jak spełniać swoje marzenia i osiągać wszystkie swoje cele. Oto sposoby wypróbowane przez wiele osób:\n• Zwizualizuj swoje marzenia. Poświęć chwilę na wyobrażenie sytuacji, w której twoje marzenie zostało spełnione. Co to jest? Jak wygląda? Jak się czujesz, kiedy już osiągnąłeś to o czym marzysz? Według psychologów jest to bardzo dobry sposób na przybliżenie się do realizacji założonych celów.\n• Zapisz to, o czym marzysz. Stwórz listę swoich marzeń i celów do osiągnięcia. To co, zostaje napisane, staje się czymś bardziej namacalnym, a co za tym idzie – realnym do spełnienia.\n• Stosuj afirmacje. Powtarzanie pozytywnych zdań wpływa pozytywnie na nasz sposób myślenia oraz motywuje do działania. Każdego dnia po przebudzeniu i przed zaśnięciem powtarzaj sobie komunikaty w stylu: „Jestem w stanie osiągnąć wszystko to, o czym marze”\n• Zaplanuj realizacje swoich planów krok po kroku. Zastanów się, co po kolei możesz zrobić, aby spełniło się wszystko to, o czym marzysz. Jeśli są to sprawy zależne od ciebie, zacznij działać jak najszybciej. Jeśli marzysz o zakupie nowego auta, zapewne tym, co cię przed tym powstrzymuje jest brak pieniędzy, a więc może warto zastanowić się w jaki sposób zdobyć ekstra gotówkę ? Może dodatkowe zlecenia, praca sezonowa, czy ograniczenie wydatków na przyjemności?