Odrzucenie SV II zanegowaniem czegoś z istoty Kościoła .... - Tradycji Katolickiej\nOdrzucenie SV II zanegowaniem czegoś z istoty Kościoła .... Zobacz następny temat\nPosty: 29474 Przeczytał: 152 tematy\nWysłany: Sob 13:05, 03 Gru 2011\nPoniższy cytat stąd:\nW rozmowach z Bractwem ze strony watykańskiej udział wezmą: sekretarz komisji Ecclesia Dei bp Guido Pozzo, sekretarz kongregacji nauki wiary bp Luis Ladaria Ferrer oraz trzej eksperci,[/b] których nazwiska były już wcześniej podane do wiadomości: szwajcarski dominikanin Charles Morerod, niemiecki jezuita Karl Josef Becker i wikariusz generalny Opus Dei hiszpański prałat Fernando Ocariz – wszyscy trzej są doradcami Kongregacji Doktryny Wiary, której podlega Ecclesia Dei.\nJak podaje KAI, Wikariusz Generalny Prałatury personalnej Opus Dei, ks. Fernando Ocáriz stwierdza że, chociaż II Sobór Watykański, nie określił nowych dogmatów i był soborem „duszpasterskim”, nie oznacza to, że nie miał charakteru doktrynalnego, zaś jego odrzucenie byłoby zanegowaniem czegoś z istoty Kościoła.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Czw 12:00, 22 Gru 2011, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 13:11, 03 Gru 2011\nDo tej mętnej wypowiedzi, wiele odpowiedzi przeczytamy tu:\nWysłany: Pią 20:22, 09 Gru 2011\nOdnośnie powyższego artykułu z L'Osservatore Romano z 02 grudnia 2011 - (całe tłumaczenie można [link widoczny dla zalogowanych]) - jest wypowiedź na DICI\nWysłany: Czw 11:49, 22 Gru 2011\nW ostatnim czasie miała miejsce interesująca wymiana opinii dotyczących natury Magisterium Soboru Watykańskiego II. Pierwszym z jej uczestników był ks. Fernando Ocariz, wikariusz generalny Opus Dei oraz członek watykańskiej grupy uczestniczącej w rozmowach z Bractwem św. Piusa X. Jego artykuł z L'Osservatore Romano z dnia 9 grudnia 2011 został przetłumaczony również na język polski i można się z nim zapoznać jak wyżej podane w cytacie. Pisał on między innymi o naturze nauk soborowych i konieczności przylgnięcia do nich przez wiernych.\nPo kilku dniach na łamach czasopisma [link widoczny dla zalogowanych] pojawił się tekst ks. Brunero Gherardiniego, emerytowanego profesora teologii na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim. Autor zwraca w nim uwagę na nieścisłości metodologiczne w tekście pierwszym oraz dokonuje rozróżnienia pomiędzy Magisterium doktrynalnym a dogmatycznym. Wersję przetłumaczoną na język polski można od dziś przeczytać [link widoczny dla zalogowanych]\nJa to tłumaczenie czytałam na FB w profilu msza.net\nKs. Gherardini: Znaczenie i ograniczenia autentycznego Magisterium\nRozpoczęło się wielkie świętowanie 50-tej rocznicy. Nie słychać jeszcze werbli w mediach, ale daje się to wyczuć w powietrzu. Pięćdziesiąta rocznica Soboru Watykańskiego II uwolni najbardziej podniecone superlatywy które tylko można wymyślić. Ani śladu trzeźwej postawy o którą proszono jako o moment refleksji i pogłębionej oceny Soboru. Rozpoczęto już beztroskie stwierdzenia i powtórzenia tego, co zostało powiedziane i było mówione przez ostatnie 50 lat: Sobór Watykański II był punktem kulminacyjnym Tradycji i jej czystą syntezą. Międzynarodowe konferencje na temat największego i najbardziej znaczącego ze wszystkich soborów ekumenicznych już zostały zorganizowane; inne, o mniejszym znaczeniu, zostaną zorganizowane w najbliższym czasie. I komentarze na ten temat stają się coraz bardziej rozbudowane z dnia na dzień. L’Osservatore Romano oczywiście, wykonuje swoją część pracy i gra w szczególności przywiązaniem należnym Magisterium. (wydanie włoskie, 2 grudnia 2011, str. 6):\n„Vaticanum II jest aktem Magisterium, toteż… Argumentem czołowym jest to, że każdy akt Magisterium winien być zaakceptowany jako pochodzący od Pasterzy, którzy na mocy sukcesji apostolskiej wypowiadają się z charyzmatem prawdy (DV[Dei Verbum] 8], z władzą Chrystusa (LG [Lumen Gentium] 25), w świetle Ducha Świętego.”\nPominąwszy fakt, iż dowodzi to władzy magisterialnej Soboru Watykańskiego soboru z użyciem dokumentów tegoż Soboru, co swego czasu było nazywane petitio principii [błąd polegający na przyjęciu za przesłankę tego, co dopiero ma być wywnioskowane w danym rozumowaniu – przyp. tł.], wydaje się być ewidentnym że ten sposób prowadzenia wywodu zasadza się na założeniu, że Magisterium jest absolutnym, niezależnym od nikogo i niczego podmiotem, za wyjątkiem sukcesji apostolskiej i pomocy Ducha Św. Jednak mimo że sukcesja apostolska gwarantuje ważność Święceń Kapłańskich, wydaje się być trudnym ustanowienie kryterium, które gwarantowałoby pomoc Ducha Świętego, za pomocą omawianych terminów.\nJedna rzecz, jednakże, nie podlega dyskusji: nic na tym świecie, zbiorze rzeczy stworzonych, nie posiada daru absolutności. Wszystko jest w ruchu, w obiegu wzajemnych zależności, i wszystko jest zależne, wszystko co ma początek musi mieć i koniec: Mutantur enim, jak mówił wielki Augustyn, ergo creata sunt. [„Gdyż zmieniają się, i dlatego są stworzone.”] Kościół nie jest wyjątkiem, ani jego Tradycja, ani jego Magisterium. Jest on sprawą majestatycznej rzeczywistości na szczycie hierarchii wszystkich wartości stworzonych, obdarzonych zmiennymi własnościami, lecz zawsze przedostatnią rzeczywistością. Eschaton, ostateczna rzeczywistość, to Bóg i tylko On. Komentatorzy często odwołują się do języka odwracającego oryginalne znaczenia do góry nogami i przypisującego tej majestatycznej rzeczywistości ważność i znaczenie, które są poza ich ograniczeniami; innymi słowy absolutyzują ją. Skutkiem jest pozbawienie jej należnego statusu ontologicznego i obrócenie jej w nierealny domysł; w tym samym procesie traci ona tę majestatyczną wielkość bycia przedostatnią rzeczywistością.\nZanurzony w trynitarnym momencie swego założenia, Kościoł istnieje i działa w czasie jako sakrament zbawienia. Teandryczny charakter czyniący go tajemniczą kontynuacją Chrystusa nie podlega wątpliwości, tak jak jego własności ustanawiające (jedność, świętość, powszechność i apostolskość) oraz jego struktura i służba, lecz to wszystko wciąż pozostaje w tej ziemskiej rzeczywistości Kościoła, który może pośredniczyć w Boskiej obecności w sposób sakramentalny, lecz zawsze jako część tego świata, która z definicji nie może być absolutna.\nPonad wszelką wątpliwość, odnajduje Kościół swą tożsamość w swej Tradycji, w ramach której doznaje on ciągłości z samym sobą, które zawdzięcza swój oddech, z której wywodzi pewność, iż jego wczoraj zawsze staje się też dzisiaj w celu przygotowania na jutro. Tradycja zatem, daje mu wewnętrzną energię, która wprawia go w ruch ku przyszłości, zabezpieczając jednocześnie jego przeszłości i teraźniejszość. Ale nawet Tradycja nie jest absolutna: zaczęła się ona z Kościołem i z nim się skończy. Pozostaje tylko Bóg.\nKościół wykonuje rzeczywistą kontrolę jakości Tradycji: rozróżnianie pomiędzy tym co autentyczne od tego co takim nie jest. Wykonuje ją z użyciem instrumentu, któremu nigdy nie brakuje charyzmatu prawdy, pod warunkiem że nie daje się on zwieść poczuciu bycia absolutem. Tym instrumentem jest Magisterium, w którym urząd pełnią papieże, jako następcy św. Piotra na Stolicy Apostolskiej, oraz biskupi jako następcy Dwunastu w swej posłudze dla Kościoła lub w codziennym jej wyrażaniu. Nie trzeba przypominać znanych rozróżnień – Magisterium, czy to soboru ekumenicznego czy to papieskie, jest uroczystym kiedy jeden z tych dwóch podmiotów określa prawdy dotyczące wiary lub moralności; jest ono zwyczajnym, gdy pochodzi ono od papieża lub biskupów jako całości będącej w komunii z papieżem. Jest dużo ważniejszym precyzyjne zdefiniowanie granic, w których Magisterium posiada gwarancję charyzmatu prawdy.\nNa początek należy stwierdzić, że Magisterium nie jest super-Kościołem który narzuca orzeczenia i wskazówki samemu Kościołowi; nie jest ono też uprzywilejowaną kastą ponad ludem Bożym, jakimś rodzajem „silnej władzy” której należy słuchać i już. Jest ono służbą – diakonia, lecz jest także zadaniem, która należy wykonać – munus, a dokładniej rzecz biorąc munus docendi [urząd nauczycielski] które nie może umiejscawiać się samo ponad Kościołem, od którego i przez który zostało ono powołane i działa. Z subiektywnego punktu widzenia, pokrywa się ono z nauczającym Kościołem, papieżem oraz biskupami zjednoczonymi z papieżem tak długo, jak długo oficjalnie ogłasza Wiarę. Z operatywnego punktu widzenia, jest ono instrumentem, którym wykonuje się tę funkcję [nauczania – przyp. tł.].\nZbyt często jednakże, instrument jest postrzegany jako wartość sama w sobie i próbuje się stłumić wszelką dyskusję w zarodku, tak jakby ten instrument był ponad Kościołem i nie musiał być skonfrontowany z ogromem Tradycji którą musi on otrzymać, zinterpretować i przekazać dalej wiernie i integralnie. I to właśnie jest miejsce, w którym widoczne stają się ograniczenia chroniące Magisterium przed niebezpieczeństwem słoniowatości i pokusy bycia absolutem.\nNie ma powodu, ażeby zatrzymywać się długo nad pierwszym z tych ograniczeń – sukcesją apostolską. Jest niczym trudnym do dowiedzenia, krok po kroku, legitymacja oraz idąca za nią ciągła sukcesja w posiadaniu charyzmatu należącego do Apostołów. Z drugiej strony, należy powiedzieć kilka słów na temat drugiego z ograniczeń – pomocy Ducha Świętego. Pośpieszne rozumowanie powszechne w dzisiejszych czasach przebiega mniej więcej tak: Chrystus obiecał Apostołom, a więc też ich następcom (innymi słowy: Kościołowi nauczającemu), że przyśle do nich Ducha świętego ażeby pomóc im w wykonywaniu munus decendi w prawdzie; błąd jest zatem wykluczony już na starcie. To prawda, Chrystus uczynił taką obietnicę, lecz wskazał On również na warunki jej spełnienia. Jednakże, można zauważyć poważne przekłamania w sposobie, w którym wyrażane są odwołania do tej obietnicy: albo słowa Chrystusa nie są podawane, albo są cytowane z przypisanym im innym znaczeniem. Przyjrzyjmy się więc o czym mowa.\nWspomniana obietnica jest zapisana przede wszystkim w dwu fragmentach Ewangelii wg Św. Jana: (14:16,26) oraz (16:13-14). Nawet w pierwszym fragmencie, jedno ze wspomnianych ograniczeń pobrzmiewa z wielką jasnością: w rzeczy samej, Jezus nie kończy na obietnicy „Ducha Prawdy” [ang. Spirit of the Truth pisane razem z rodzajnikiem określonym, co zdaje się być często pomijane w nowych anglojęzycznych tłumaczeniach Biblii i pisane z samym of , tak jakby Prawda była jakimś opcjonalnym atrybutem Ducha Świętego, podczas gdy On ją uosabia], lecz określa z góry Jego funkcję: będzie On przypominać wszystkim o tym czego On, Jezus nauczał wcześniej. Jest to zatem kwestia pomocy w zachowywaniu objawionej prawdy, a nie łączenia jej z innymi lub odmiennymi prawdami, czy też prawdami o których zakłada się że zostaną objawione.\nDrugi z tych janowych fragmentów, potwierdzający pierwszy, przechodzi do szczegółów i czyni następne objaśnienia: Duch Święty, istotnie, „doprowadzi was do całej prawdy”, nawet prawdy o której Jezus do tej pory nie mówił gdyż była ona poza zrozumieniem Jego uczniów (16:12). W czynieniu tego, Duch „Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy… Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi.” Z tego powodu nie będzie żadnych przyszłych objawień. Jedyne objawienie kończy się wraz z mężczyznami do których Jezus w tym fragmencie mówi. Jego słowa są ukazane z wyraźnym znaczeniem, które dotyczy nauczania przekazanego przez Niego i tylko tego nauczania. Nie ma tutaj żadnych zakodowanych wiadomości; jest to jasne jak słońce.\nMożna by zgłosić sprzeciw co do zapowiedzi widocznej nowości w stosunku do tego czego Jezus nie mówi w danej chwili i co Duch Święty ogłosi później; lecz ograniczenie Jego pomocy do działań prowadzących ku posiadaniu całej prawdy objawionej przez Chrystusa wyklucza znaczące nowości. Jeśli nowości się pojawią, będzie to sprawa nowych odczuć a nie nowych prawd, stąd też bardzo adekwatne określenie „eodem sensu eademque sententia” [„w tym samym sensie i w tym samym celu”] św. Wincentego z Lerins. Krótko mówiąc, przypisywanie pomocy Ducha Świętego każdemu drżeniu liścia, innymi słowy każdej nowości a w szczególności mierzącej Kościół standardami danej kultury i tzw. godności osoby ludzkiej, jest nie tylko wywróceniem całej struktury Kościoła, lecz również wielkim przekreśleniem obydwu fragmentów Pisma wspomnianych powyżej.\nA to nie wszystko. Ograniczenia magisterialnej interwencji tkwią również w technicznych sformułowaniach. Ażeby było ono prawdziwie magisterialne, czy definiuje ono dogmat czy nie, musi ono odwołać się do formuły która pozostaje ważna i czyni jasnym, bez jakichkolwiek wątpliwości, intencję wypowiadania się jako „Pasterz i Nauczyciel wszystkich chrześcijan w sprawach wiary i moralności, mocą naszej władzy apostolskiej” gdy to papież przemawia, lub czyni jasnym, w przypadku soboru ekumenicznego, z użyciem zwykłych formuł orzeczenia dogmatycznego przez ojców soborowych, intencję połączenia Wiary chrześcijańskiej z Boskim Objawieniem i jego nieprzerwanym przekazywaniem. W przypadku niespełnienia tych warunków możemy mówić jedynie o Magisterium w szerszym sensie: nie każde spisane lub wypowiedziane słowo papieża jest koniecznie magisterialne; to samo powinno się powiedzieć o soborach ekumenicznych, z których kilka nie mówiło o dogmatach w ogóle lub nie mówiło tylko o nich, czasami posługując się dogmatem w kontekście wewnętrznych personalnych lub frakcyjnych sporów, co czyniło ich powoływanie się na dogmatyczność absurdalnym w danym kontekście.\nNawet dzisiaj dostrzegamy wybitnie negatywne wrażenie z soboru ekumenicznego o niezaprzeczalnym znaczeniu dogmatycznym i chrystologicznym jak np. Sobór Chalcedoński, który większość czasu spędził na haniebnych rozprawach na tematy personalne i o pierwszeństwie, o obalaniu jednych i rehabilitacji drugich; nie ma żadnego dogmatu w takim Chalcedonie. Tak samo nie jest dogmatem kiedy papież, mówiąc jako osoba prywatna [w wywiadzie-rzece Light of the World], deklaruje że „Paweł nie postrzegał Kościoła jako instytucję, organizację lecz jako żywy organizm, w którym każdy pracuje dla innych i z innymi, będąc zjednoczonym na bazie Chrystusa”. Coś dokładnie przeciwnego jest prawdą, i dobrze wiadomo że pierwsza instytucjonalna forma została opisana przez Pawła jako piramida specjalnie w tym celu żeby wesprzeć ten żywy organizm: Apostoł na górze, potem episkopoi-presbyteroi, hegoumenoi, proistamenoi, nouthetountes oraz diakonoi [biskupi, księża, liderzy, zwierzchnicy, doradcy i diakoni].\nTe rozróżnienia w dziedzinie urzędów i odpowiedzialności nie są wprawdzie określone dokładnie, ale są już rozróżnieniami wewnątrz zinstytucjonalizowanego organizmu. W tym też przypadku; powinno być raczej jasnym, że chrześcijańską postawą jest szacunek i przynajmniej co do zasady, przyjęcie takiego stwierdzenia. Jeżeli jednak świadomość pojedynczego wiernego uznaje za niemożliwość przyjęcie stwierdzenia jak wspomniane powyżej, nie ma w tym rebelii przeciwko papieżowi albo nieuznawania jego nauczycielskiego autorytetu, znaczy to jedynie że to określenie nie jest magisterialne.\nPodsumowując, powróćmy do Soboru Watykańskiego II ażeby uczynić, tak jako to tylko możliwe, definitywne stwierdzenie czy jest on częścią Tradycji i o jego jakości magisterialnej. Nie ma żadnych wątpliwości co do drugiej kwestii i wszyscy ci laudatores, którzy przez dobre 50 lat bez ustanku podtrzymywali magisterialną tożsamość Soboru, marnowali swój i nasz czas: nikt jej nie zaprzecza. Biorąc jednak pod uwagę ich bezkrytyczne i wybujałe stwierdzenia, pojawia się problem co do jakości: o jakim rodzaju Magisterium mówimy? Artykuł w L’Osservatore Romano do którego odniosłem się na początku mówi o Magisterium doktrynalnym, i kto kiedykolwiek mu zaprzeczał? Nawet czysto duszpasterskie stwierdzenie może być doktrynalne w sensie trzymania się danej doktryny. Jeżeli jednak ktoś chciał mówić doktrynalny mając na myśli dogmatyczny, byłby to błąd: żaden dogmat nie jest określony przez Sobór Watykański II. Jeżeli ma on jakąś wartość dogmatyczną, to tylko w fragmentach, w których powołuje się na uprzednio zdefiniowane dogmaty. Jego Magisterium, mówiąc krótko, jak było mówione nieraz do każdego kto ma uszy do słuchania, jest uroczyste i najwyższe. Bardziej problematyczna jest jego ciągłość z Tradycją, nie dlatego że nie zadeklarował on takiej ciągłości lecz ponieważ, zwłaszcza w kwestiach w których ciągłość byłaby niezbędna, deklaracja ta nie została udowodniona.\nOpublikowano w [link widoczny dla zalogowanych], 7 grudnia 2011\nPrzetłumaczone z wersji angielskiej Michaela J. Millera przez Krzysztofa Postka.\nZa: FB - profil msza net\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Czw 20:02, 19 Sty 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 22:06, 29 Gru 2011\nPowyżej mamy tłumaczenie wypowiedzi ks. Brunero Gherardiniego, emerytowanego profesora teologii na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, jako odpowiedź do wypowiedzi ks. bp Fernando Ocariz, wikariusza generalnegp Opus Dei.\nNa stronie DICI jest baaardzo długa debata (fragmenty) ks. Jana Michała Gleize FSSPX, wykładowcy w Międzynarodowym Seminarium Bractwa Św. Piusa X w Ecône, która też jest odpowiedzią na artykuł biskupa Fernando Ocáriz. Obaj brali udział w dyskusjach doktrynalnych odnośnie Vaticanum II, w Rzymie, w okresie od października 2009 r. do kwietnia 2011 roku.\nMoże ktoś to przetłumaczy, a póki co, to google tłumacz\nWysłany: Pon 17:13, 02 Sty 2012\nPrzetłumaczone fragmenty odpowiedzi ks. Jana Michała Gleize, FSSPX, profesora eklezjologii w seminarium w Ecône na artykuł ks. Ferdynanda Ocáriza - Opus Dei:\nSpór o II Sobór Watykański: ks. Gleize odpowiada prał. Ocárizowi\nWysłany: Wto 20:43, 03 Sty 2012\nWarto przytoczyć kilka fragmentów. Ks. Gleize tak odpowiada prał. Ocárizowi:\nZgodnie z przemówieniem Benedykta XVI w Kurii Rzymskiej, wygłoszonym 22 grudnia 2005 r., prał. Ocáriz stawia zasadę „hermeneutyki ciągłości”, według której teksty II Soboru Watykańskiego i wcześniejsze dokumenty Magisterium mają się wzajemnie wyjaśniać. Interpretacja nowości nauczanych przez II Sobór Watykański ma więc odrzucać, jak mówi Benedykt XVI, „hermeneutykę nieciągłości i zerwania z przeszłością”, a jednocześnie afirmować „hermeneutykę reformy odnowy”. Mamy tu do czynienia z nowym słownictwem, które jasno wyraża nową problematykę. Inspiruje to całą wypowiedź ks. Ocáriza. „Istotną cechą Magisterium — pisze on — jest jego ciągłość i jednorodność w czasie”.\nMusimy jednak zdać sobie sprawę, że najwyraźniej słowo „ciągłość”, używane obecnie przez hierarchów Kościoła, nie ma już tego tradycyjnego znaczenia. Wciąż mówi się o ciągłości, ale dotyczy ona podmiotu, który zmienia się w czasie. Nie chodzi już więc o ciągłość przedmiotu (czyli dogmatu lub doktryny), którą Magisterium Kościoła miałoby dziś podtrzymywać, nadając mu takie samo znaczenie, jaki miało w przeszłości. Chodzi jedynie o ciągłość podmiotu — Kościoła. Benedykt XVI, ściśle biorąc, nie mówi zresztą o ciągłości, ale o „odnowie zachowującego ciągłość jedynego podmiotu‑Kościoła, który dał nam Pan; ten podmiot w miarę upływu czasu rośnie i rozwija się, zawsze jednak pozostaje tym samym, jedynym podmiotem — ludem Bożym w drodze”. [/b]Papież dodaje natychmiast, że „hermeneutyka nieciągłości może doprowadzić do rozłamu na Kościół przedsoborowy i Kościół posoborowy”. To oznacza, że zerwanie musiałoby się sytuować na tym samym poziomie: byłoby to zerwanie między dwoma podmiotami, w tym sensie, że Kościół, jako jedyny podmiot ludu Bożego, nie byłby tym samym przed i po soborze. (…)\nTak zastanawiam się tylko, jak wyglądają te rozmowy doktrynalne Bractwa w Watykanie, bo zaczyna to wyglądać na dyskusje o faktach, chyba że jest to tylko prywatna i niekompetentna opinia Ks. Gleize ...\nWysłany: Czw 23:09, 05 Sty 2012\nNo tak, zacytował pan pewne fragmenty, jedne podrubił, drugie jeszcze dał na czerwono, ale ... ja nie wiem jak to zrozumieć, jak odczytać, oraz co pan myśli/myślał pisząc:\nKs. Gleize jest jak najbardziej kompetentny i to była - tak uważam - jak najbardziej jego prywatna odpowiedź do jak najbardziej prywatnej wypowiedzi ks. Ocáriza. Tak samo wcześniej ks. Gherardini wypowiedział się jak najbardziej prywatnie, do prywatnej wypowiedzi ks. Ocáriza.\nNastępna sprawa czy taki dialog czy debata powinny być? - podzielam zdanie ks. Gleize, który powiedział; "A jednak ta debata wydaje się bardziej potrzebna niż kiedykolwiek w przeszłości. ..."\nProszę o takie bardziej ogólne rozwinięcie, jak pan to rozumuje, a jak ja mam to rozumieć z pana wypowiedzi.\nNa marginesie powyższego. Nie wiem czy pan czytał: "List do Przyjaciół i Darczyńców nr 79 - bp Bernard Fellay" bardzo ciekawa wypowiedź. Uważam, że tak się to wszystko jakoś zazębia czy uzupełnia. Jest zamieszczony tu:\nWysłany: Pią 17:24, 06 Sty 2012\nTak, to jest prywatna wypowiedź, ale chyba jak najbardziej kompetentna. Juz przed tą wypowiedzia zstanawiałem sie, jak wyglądają te rozmowy, jakie padaja argumenty i jaki jest w ogóle klimat tych spotkań.\nJa osbiście odbieram z dużym zasmuceniem i wręcz trwogą to co napisał ks Gleize. Merytorycznie rzecz ujmując: po przeczytaniu realcji ks Gleize - bo jest to przecież w jakims stopniu realcja - rozmowy nie są mozliwe, przy tak dużych i fundamentalnych różnicach. Dlatego napisałem, że może ks Gleize jakoś źle coś zrozumiał, nie chwyta subtelności agrumentów drugiej strony, bo czasami tak bywa , że rozwiąznie jest bardzo proste, tylko trzeba samemu na nie wpaść...\nDobrze by było też, gdyby jakiś teolog może zechciał nas na forum bardziej wprowadzić w zasade rozstrzygania takich trudności, dochodzenia do konsesnsusu, lub ktoś z Bractwa Piusa X?\nMoim prywatnym zdaniem, po przezcytaniu realcji ks Gleize ta dyskusja ma polegać na tym, że Bractwo ma ustąpić na całej linii. Strona posoborowa wysuwa tu takie stanowisko, które moim prywatnym zdaniem, nie daje najmniejszej szansy na jakieś wspólne ustalenia - ale to jest moje prywatne zdanie.\nOdnoszac się jeszcze raz do mojego poprzednego postu to: podkreśliłem te fragmenty, które są najistotniejsze w wypowiedzi ksiedza Gleize i które bezpośrednio odnoszą się do nauczania papieży przedsoborowych.\nTo są zapalne punkty, które są przyczyną sporu Bractwa z Watykanem.\nIstota sprawy tkwi wtym, jak przedstawia to ks Gleize, że np Benedykt XVI oraz ks. Ferdynand Ocáriz z Opus Dei, który jest, jak wynika z wypowiedzi ks Gleize głównym dyskutantem ze strony Watykanu, rozumieją tradycje subiektywnie tj. wten sposób, że kościół jako zbiór wiernych trwa w czasie:\nWciąż mówi się o ciągłości, ale dotyczy ona podmiotu, który zmienia się w czasie. Nie chodzi już więc o ciągłość przedmiotu (czyli dogmatu lub doktryny), którą Magisterium Kościoła miałoby dziś podtrzymywać, nadając mu takie samo znaczenie, jaki miało w przeszłości. Chodzi jedynie o ciągłość podmiotu — Kościoła\nw ten to sposób jest to ciagłość pewnej masy ludzkiej, która posiadając pewien zmysł wiary w ten lub innym sposób używa pewnych sformuowań, terminów, gestów,środków kultu, form i zachowań rytualnych, które nie muszą lub nawet nie powinny odpowiadać ze względu na dynamikę społeczną i psychologiczną współczesnego człowieka tradycyjnemu sensowi doktryny chrześcijańskiej.\nSpór więc jest tak istotny, że jego rowiązanie wydaje się niemożliwe, co zresztą jakby chce nam przekazać ks Gleize np pokazując , że źródłem wiary nie może być tzw zmysł wiary - na co wskazywał już Pius X.\nPotem ks Gleize wytacza argument , który pokazuje całkowitą jałowość dyksusji z posoborowcami. Jest to kwestia pojęcia prawdy, tj zdefiniowania czym jest prawda w ogóle. Ktoś , kto nie ma wykszatłcenia klasycznego, oczywiście może sobie pomysleć, że sprawę da się jakoś załatwić, tj. że wstawi się jakiś okragły stół, podialoguje i kwestię się przepchnie. Tak więc poniższy fragment wydaje mi się, że nie jest jedynie relacją z dyskusji, ale pokazuje, że dyskusja w ogóle nie jest możliwa:\nHermeneutyka Benedykta XVI stosuje odtąd zasadę niesprzeczności nie w jej obiektywnym, ale subiektywnym znaczeniu, nie intelektualnym, ale zależnym od woli. Brak sprzeczności jest synonimem ciągłości wyłącznie podmiotowej, sprzeczność zaś jest synonimem zerwania na tym samym poziomie. Zasada ciągłości nie wymaga najpierw i przede wszystkim integralności prawdy. Wymaga najpierw i przede wszystkim jedności podmiotu, który się rozwija i wzrasta w czasie. Jest to jedność ludu Bożego, w takim stanie, w jakim żyje on w chwili obecnej, „we współczesnym świecie”,\nnie w jej obiektywnym tj chodzi tu - jak myslę - o spójność i jakiś logiczno-emocjonalny sens doświadczeń - jeżeli tak można się wyrazić - jakiegoś zbiorowego przeżycia pewnej grupy ludzi, u których ich doznania, wyobrażenia i fantazje religijne nie kolidują ani w jednym i tym samym podmiocie/człowieku, ani w całej grupie jako takiej. Ta ciągłość, spójność, a w konsekwencji niesprzeczność, czyli prawdziwość bierze się również z dynamiki i rozwoju takiej emocjonalnej świadomości, do której w dynamicznym rozwoju przybywają nowe elementy (np wyobrazenia, formy wyrazu świętości lub jej rozumienia), które nie zaprzeczają starym a i też zostają z biegiem czasu uznane przez całą grupę jako własne i osobiste.\nNie...wymaga integralności prawdy... - czyli taki dynamiczny emocjonalny podmiot nie potrzebuje jako podstaw swej wiary zespołu niesprzecznych twierdzeń-dogmatów, czyli zdań, które bezpośrednio odnosza się do realnych rzeczy (np.Bóg, Trójca, Niebo itd) istniejących na zewnątrz człowieka zgodnie z definicja prawdy, że jest ona adekwantością intelektu (tj jego sądu) i rzeczy, ale jest to spójność podmiotu samego z sobą.\nTak więc jeżeli klasyczna tj. tomistyczna definicja prawdy zakłada relację:\nja - rzecz,\ntak obecnie uważa się, że jest to relacja:\nczyli, ponieważ człowiek uzyskał tak wielki prymat nad rzeczą, rzecz tym czym jest naprawdę przestała się liczyć, natomiast czymś najistotniejszym stało się zabezpieczenie spójności podmiotowych czuć religijnych.\nOczywiście, problem jest gigantyczny ponieważ trzeba by tu ustalić przynajmniej jakiś ład logiczny, sensu, wynikania, ważności, nieważności takich czuć, jak to chcieli fenomenologowie. Gdyby to chcieć zrobić, cały projekt zmysłu wiary szybko by się skompromitował i ległby w gruzach... - ale jest z tego pewne sprytne wyjście i dlatgo wydaje się ks Gleize dodaje:\nktóry się rozwija i wzrasta w czasie. Jest to jedność ludu Bożego, w takim stanie, w jakim żyje on w chwili obecnej,\nczyli: tej trudności unika sie pod zasłoną życiowej dynamiki i ewolucji kształtowanej równie dynamiczną sytuacją społeczną jak i dynamiką rozwoju psychiki ludzkiej. Tak więc, o ile nie da się na razie ustalić jakiejś spójności twierdzeń zmysłu wiary, to tylko dlatego ponieważ jest on w ciągłym rozwoju i postępie, z drugiej strony jednak występuje tu jedność podmiotu tj masy ludzkiej, w której zmysł ten zakorzenił się i rozwija.\nJakby nie patrzeć chodzi tu tylko o bezpardonowy kult człowieka i skrajny humanizm: wynikało by z tego jak pisał Pius X, ze sam dogmat nie jest ani określony jako odnoszący się, przynajmniej adekwatnie, do zewnętrznej rzeczywistości, ani nie jest w swej ścisłej intelektualnej formie potrzebny. Utrzymywanie przy życiu takich archaizmów jest sprzeczne z życiowymi potrzebami i sytucją człowieka w nowoczesnym świecie, gdyż ostateczną i jedyną realnością nie jest jakiś dogmat ale człowiek, który sam w sobie i dla siebie z biegiem czasu i epok historycznych oraz samorozwoju uzyskuje coraz wyższą świadomość doświadczenia religijnego. Samo to doświadczenie jest ma się rozumieć samo przez się, zmienne i tymczasowe.\nTo tylko takie moje wywody w oparciu o nauczanie Piusa X.\nSłyszałem, że są interpreatcje zapalnych punktów VAT II tj o wolności religijnej, ekumenizmie itd, które za cenę pewnych wygibasów intelektualnych wypadają nader tradycyjnie.\nMyślałem, że te właśnie fomuły są przedmiotem ustaleń Bractwa i Watykanu.\nMoże przynajmniej można by przytoczyć te fomuły tu na forum, gdyż najczęstszym argumentem jest właśnie to, że Bractwo stronniczo rozumie newraligiczne ustępy Vat II, podaczs gdy istnieją ich całkowicie tradycjne wykładnie, zgodne z zamysłem ojców soborowych.\nWysłany: Sob 14:59, 07 Sty 2012\nDziękuję za taką rozprawę tomistyczno-filozoficzną gdzie przedmiotem pana wywodu są różnice filozoficzne i to fundamentalne, bo dotyczące rozumienia prawdy. Odnośnie rozmów, które były prowadzone, to może dopowiem:\nW rozmowach z Bractwem ze strony watykańskiej udział wzięli: sekretarz komisji Ecclesia Dei bp Guido Pozzo, sekretarz kongregacji nauki wiary bp Luis Ladaria Ferrer oraz trzej eksperci, których nazwiska były już wcześniej podane do wiadomości: szwajcarski dominikanin Charles Morerod, niemiecki jezuita Karl Josef Becker i wikariusz generalny Opus Dei hiszpański prałat Fernando Ocariz – wszyscy trzej są doradcami Kongregacji Doktryny Wiary, której podlega Ecclesia Dei.\nNatomiast ze strony Bractwa, J.E. ks. bp Bernard Fellay powołał: J.E. ks.bp Alfonsa de Galarreta, rektora Seminarium Nuestra Seora Corredentora w La Reja (Argentyna), księdza Benedykta de Jorna, rektora Międzynarodowego Seminarium Św. Piusa X w Ecône (Szwajcaria), księdza Jana Michała Gleize, profesora eklezjologii w seminarium w Ecône, oraz księdza Patryka de La Rocque, przeora Przeoratu Saint-Louis w Nantes (Francja).\nWięcej o tych rozmowach jest tu:\nKs. Gleize wymienia te punkty sporne, a są to: wolność religijna, nauka o Kościele, tezy o ekumenizmie i doktryna o kolegialności.\nNp. ks.Gherardini w swojej rozprawie o postrzeganiu Kościoła napisał:\nks. Gherardini napisał:\nTak samo nie jest dogmatem kiedy papież, mówiąc jako osoba prywatna [w wywiadzie-rzece Light of the World], deklaruje że „Paweł nie postrzegał Kościoła jako instytucję, organizację lecz jako żywy organizm, w którym każdy pracuje dla innych i z innymi, będąc zjednoczonym na bazie Chrystusa”. Coś dokładnie przeciwnego jest prawdą, i dobrze wiadomo że pierwsza instytucjonalna forma została opisana przez Pawła jako piramida specjalnie w tym celu żeby wesprzeć ten żywy organizm: Apostoł na górze, potem episkopoi-presbyteroi, hegoumenoi, proistamenoi, nouthetountes oraz diakonoi [biskupi, księża, liderzy, zwierzchnicy, doradcy i diakoni].\nNatomiast odnośnie hermeneutyki ciągłości, to sekretarz komisji Ecclesia Dei bp Guido Pozzo - który brał udział w rozmowach - w jednym z wywiadów powiedział:\n"Niektóre obiekcje Bractwa św. Piusa X są bowiem słuszne i odnoszą się do błędnej interpretacji Soboru, która zrywała z tradycją Kościoła – podkreślił ks. Pozzo.\nJest o tym tu:\nTe rozmowy w ogóle są precedensem, bo do tej pory nikt nie rozmawiał z Rzymem na tematy doktrynalne i jak ks. Gleize mówi, że ta debata wydaje się bardziej potrzebna niż kiedykolwiek w przeszłości. I chyba trzeba stronę rzymską pochwalić, za ich intelektualną uczciwość - tak na jednej ze stron jeden z dyskutantów się wyraził.\nTeraz Tradycję to chyba większość rozumie tak, jak to powiedział ks. Bractwa św. Piotra w wywiadzie, jakiego udzielił Tygodnikowi Powszechnemu i zaraz na wstępie czytamy:\n"(...) Leży on znacznie głębiej – na poziomie myślenia o rzeczywistości. Teologia zawsze posługuje się jakimś narzędziem, czyli jakąś filozofią. Lefebryści polegają wyłącznie na myślowym systemie św. Tomasza z Akwinu, który uważają za kanonizowaną filozofię Kościoła, a która rzeczywistość wyjaśnia na zasadzie hierarchii. Wszystko jest w niej uporządkowane hierarchicznie od Pana Boga po najmniejszy kamień. W tym trybie myślenia najważniejszy jest autorytet, wyraźnie też widać, gdzie leży jedyna prawda. Tymczasem w XX w. większość teologów odeszła od tomizmu i zaczęła stosować filozofię dialogu, fenomenologię, egzystencjalizm. Tak zbudowana teologia stawia na dialog, zbliżenie, i z niego wyprowadza formę porozumienia z innymi, licząc na pojednanie w prawdzie. Wizja świata powstaje w oparciu o relację horyzontalną, czyli człowiek–człowiek. (...)"\nLink do całego wywiadu pt. "Przeciąganie liny" jest podany na końcu w tym temacie o tu:\nNo i widzi pan, czego się co niektórzy tradycjonaliści słuchają, nie św. Tomasza, tylko różnych "mędrców" XX-wiecznych.\nWysłany: Sob 15:30, 07 Sty 2012\nMoim zdaniem główną trudnością - jak i też wynika z wypowiedzi ks Gleize - jest nieokreślonośc stanowiska Watykanu. Bo cóż ma oznaczać taki termin jak ciągłość podmiotu ???\nMoim zdaniem to jest i będzie taka niekończąca się przepychanka pt: my im zapytanie, oni nam pisemko, my im zapytanie do pisemka, ani nam uzupełnienie itd bez końca.\nPoza tym i to jest najważniejsze - głównym argumentem jest zaistniały kryzys w kościele. Trzeba by odpowiedzieć, jakie są jego przyczyny? A może kryzysu w kościele nie ma? I kto jest odpowiedzialny za ten kryzys?\nA może kryzys sam sie stał lub był koniecznością dziejów? A może jest tak, że naprawdę Vat II przyczynił się do osłabienia modernizmu i laicyzacji i gdyby nie Vat II Europa była by do końca zlaicyzowana?\nWysłany: Pon 19:54, 16 Sty 2012\nW rozmowach z Bractwem ze strony watykańskiej udział wzięli: (...) oraz trzej eksperci, których nazwiska były już wcześniej podane do wiadomości: szwajcarski dominikanin Charles Morerod, niemiecki jezuita Karl Josef Becker i wikariusz generalny Opus Dei hiszpański prałat Fernando Ocariz – wszyscy trzej są doradcami Kongregacji Doktryny Wiary, której podlega Ecclesia Dei.\nDwóch księży, którzy reprezentowali Watykan w rozmowach doktrynalnych z FSSPX zostało uhonorowanych przez Ojca Św. poprzez nominacje na kardynała i biskupa.\nKs. Becker (po lewej) i biskup Morerod (z prawej)\nPierwszym z nich jest jezuita, znany teolog ks.Karol Józef Becker, który współpracował z Benedyktem XVI w ramach Kongregacji Nauki Wiary. Jako jeden z 22 nowo mianowanych kardynałów zasiądzie w Kolegium Kardynalskim.\nDrugi z nich, dominikanin, ks. Karol Morerod, były sekretarz generalny Międzynarodowej Komisji Teologicznej i konsultant w Kongregacji Nauki wiary, 11 grudnia 2011 r. otrzymał godność biskupa Lozanny, Genevy i Fryburga. Jest to diecezja, gdzie w 1970 roku zostało erygowane Bractwo Kapłańskie Św.Piusa X.\nObaj nowo mianowani dostojnicy, którzy wielokrotnie spotykali się z przedstawicielami komisji teologicznej FSSPX, mają głęboki wgląd w problematykę błędów Vaticanum II.\nOstatnio zmieniony przez Teresa dnia Pią 20:47, 04 Gru 2015, w całości zmieniany 1 raz


Przy ogrodzeniu konsulatu RP w Łucku odpalono petardę. Ukraińskie służby prowadzą śledztwo - Polsat News\nPrzy ogrodzeniu konsulatu RP w Łucku odpalono petardę. Ukraińskie służby prowadzą śledztwo\n11.07.2017, 10:30 Polska\nW poniedziałek przy ogrodzeniu Konsulatu Generalnego RP w Łucku nieznani sprawcy odpalili petardę, nie odnotowano żadnych szkód; ukraińskie służby prowadzą śledztwo w tej sprawie - podało we wtorek Biuro Rzecznika Prasowego MSZ.\nDo zdarzenia doszło w poniedziałek w godzinach porannych.\n- Była to najprawdopodobniej petarda, która nie doleciała nawet na teren konsulatu i pozostawiła jedynie osmalenie na ogrodzeniu. Narobiła więcej huku, niż szkody - powiedział rozmówca PAP.\nPod koniec marca nieustaleni dotąd sprawcy ostrzelali siedzibę polskiego konsulatu w Łucku z granatnika. Pocisk uderzył tuż nad częścią mieszkalną budynku. W tym czasie w środku znajdowało się kilku jej pracowników; nikt nie ucierpiał.\nAMBASADA RPKONSULAT RPKRAJŁUCKPETARDAUKRAINA


Policjanci rywalizowali w turnieju - Ziemia Kępińska\nW rozgrywkach piłkarskich udział wzięło 6 drużyn, w tym gościnnie drużyna Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Kępnie. Turniej otworzył podinsp. Robert Ciesielski pełniący obowiązki Komendanta Powiatowego Policji w Kępnie, który życzył zawodnikom dobrej zabawy i gry fair play.\nW kilkugodzinnych rozgrywkach zmierzyły się z sobą wszystkie drużyny. Ostatecznie jednak zwycięstwo przypadło gospodarzom – drużynie z Kępna, która o powrót pucharu dla najlepszego zespołu piłkarskiego starała sie kilka lat. Drugie miejsce w rozgrywkach przypadło strażakom z Kępna, a trzecie wywalczyła drużyna z KPP Kluczbork.\nNajlepszym bramkarzem turnieju wybrano Waldemara Wróblewskiego, strzelcem – Radosława Wróbla, a najlepszym zawodnikiem turnieju został piłkarz z Kluczborka – Łukasz Gigiel.\nUpdated: 28 lutego 2018 — 13:50\nTagi: Kępno, piłka nożna, policja, powiat kępiński, sport, turniej\n21 lutego 2018 r. w siedzibie Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego odbyło się uroczyste spotkanie, inaugurujące Resortowy program rozwoju instytucji opieki nad...


Słowo Regionu - Dziś w nocy będzie można obserwować zorzę\nDziś w nocy będzie można obserwować zorzę\n- Symulacje wykazują uderzenie w Ziemię bardzo silnej "chmury" wiatru słonecznego. Jeśli przewidywania się sprawdzą, to dziś w nocy (z poniedziałku na wtorek, 22-23 czerwca) szykuje się silna burza magnetyczna nad naszą planetą - twierdzi Karol Wójcicki z Centrum Nauki Kopernik. Jeśli warunki atmosferyczne pozwolą będzie można obserwować zorzę polarną. Do ziemskiej magnetosfery dotrze dziś plazma, która oderwała się od korony słonecznej podczas dwóch ostatnich rozbłysków klasy M, do których doszło wczoraj rano.\nPrevious Article Czy mój pociąg ma opóźnienie?\nNext Article Sukces Dudy daje nadzieję\nPermalink2 0 tytus\nRE: Dziś w nocy będzie można obserwować zorzę\nLipanie. Chmury i nic nie widać\n2015-06-23 01:29 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink1 0 Tobiasz\nNiestety widoczność zorzy będzie skutecznie ograniczona przez chmury frontowe i opady deszczu...\n2015-06-22 19:46 Cytować Zgłoś administratorowi


Chiny Precyzyjna obróbka CNC, producenci części do toczenia CNC, dostawcy części do frezowania CNC - technologia SunBright\nCzęści metalowe precyzyjnego sprzętu medycznego CNC\nAkcesoria metalowe Części odlewnicze\nProfesjonalne formy do tłoczenia metali\nPrzenośny masaż z metalowym uchwytem ze stopu cynku\nShenzhen Sunbright Technology Co., Ltd. jest nowoczesną spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, zainwestowaną wspólnie przez Hong Kong Xinhui Group i Shengda International (Hong Kong) Co., Ltd. Nasze głównie produkty obejmują precyzyjną obróbkę CNC, części tokarskie CNC, części do frezowania CNC.\nJest to firma, która zapewnia klientom kompleksowe rozwiązania wysokiej jakości, od surowców po inżynierię procesową i produkcję. Zmniejsza to koszty komunikacji i montażu dla klientów.\nProdukty są szeroko stosowane w komunikacji, instrumentach precyzyjnych, sprzęcie medycznym, pociągach dużych prędkości, motoryzacji, lotnictwie i innych branżach.\nMamy Xinhui Precision Hardware (Huizhou) Co., Ltd. oraz Hunan Mingyu Precision Manufacturing Factory. Całkowity koszt inwestycji wynosi około 40 milionów USD, a powierzchnia warsztatu wybudowanego przez użytkownika wynosi około 50 000 metrów kwadratowych.\nStarsi inżynierowie techniczni z 20-letnim doświadczeniem w branży. Wysoka jakość i wysoka precyzja w wielu różnych procesach i wykończeniu powierzchni.\nSzeroko stosowany w szerokim zakresie zastosowań w komunikacji, przyrządach precyzyjnych, sprzęcie medycznym, pociągach dużych prędkości, motoryzacji, lotnictwie i innych branżach.\nRóżne zaawansowane maszyny i urządzenia produkcyjne, dzięki którym możemy tworzyć specjalistyczne elementy metalowe i plastikowe w doskonałej cenie z najszybszymi czasami realizacji w branży.\nBłyskawiczne wyceny i szybka komunikacja. Najbardziej konkurencyjne ceny na rynku. Dostawa na czas i przemyślana obsługa posprzedażna.\nObróbka CNC Frezowanie części telekomunikacyjnych\nFrezowanie CNC Medyczne części do obróbki laserowej\nCzęści zamienne do urządzeń domowych do obróbki CNC\nObróbka sprzętu medycznego Części tokarskie CNC\nPrecyzyjne części do toczenia urządzeń telekomunikacyjnych CNC\nProfesjonalne CNC toczenie aluminiowych części lotniczych


Zupa Z Cebula I Czosnkiem - Przepisy w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: zupa z cebula i czosnkiem\n...(od czasu do czasu mieszając, by się nie przypaliła). Cebula powinna się skarmelizować i zmienić kolor na lekko brązowy. Następnie dodaj przeciśnięty przez praskę 1 ząbek czosnku, smaż jeszcze około(...). Posmaruj przeciśniętym przez praskę pozostałym czosnkiem, posyp startym żółtym serem i zapiecz w piekarniku (ok. 10 minut), aż ser się roztopi. Zupę przelej na talerze, podawaj z grzankami...\nSkładniki: 1 cebula, sól, czosnek, oliwa,1/2 kg marchewek, pieprz, 200 ml białego wina, oliwki, 500 ml bulionu, 1 puszka po midorów w zalewie (425 ml), 4 plastrów szynki dojrzewającej, cukier, 7 dag mozzarelli, natka...\nSkładniki: 1 cebula, 5 ząbków czosnku, oliwa lub olej, 500 ml przecieru pomidorowego, 300 ml bulionu warzywnego, bazylia, 1 puszka ciecierzycy, 8 pomidorków koktajlowych, sól, pieprz...\nSkładniki: 30 dag piersi kurczaka, 3 marchewki, 1 cebula, 30 dag kukurydzy w puszce, 4 łyżki oleju, 2 łyżki śmietany 22 proc., 1 łyżka mąki, listek laurowy, gałązki natki, słodka papryka, sól, pieprz...\nSkładniki: 1 cebula, 4 ząbki czosnku, oliwa, 2 ziemniaki, 1 kg cukinii, 1 l bulionu warzywnego, 80 ml gęstej kwaśnej śmietany, 10 dag sera z niebieską pleśnią (np. rokpol),6 parówek, sól, pieprz, listki natki...\nSkładniki: 50 dag małych pieczarek, 1 cebula, 2 ząbki czosnku, 4 łyżki oliwy, 40 dag pomidorów z puszki, 800 ml wywaru drobiowego, 40 dag piersi kurczaka, 1 cytryna, sól, pieprz, cukier.\nSkładniki: 1,5 litra rosołu, cukinia, 1,5 papryki czerwonej, por l cebula czerwona, 3 ząbki czosnku, puszka pomidorów, 4 ziemniaki pokrojone w kostkę, szklanka ugotowanej soczewicy, 4 łyżki zielonego groszku, 6 plasterków salami l marchewka, 2 łyżeczki koncentratu pomidorowego, pół szklanki wina czerwonego, sól, 2 łyżeczki czerwonej słodkiej papryki, pieprz, olej...\nPrzepisy na temat: zupa z cebula i czosnkiem\nSkładniki: 60 dag dyni piżmowej 2 marchewki 1 cebula 2 ząbki czosnku 2 łyżki masła 100 ml kremówki 30 proc. 5 dag żółtego sera sól, pieprz gałka muszkatołowa, zioła(...). 2. Marchewki oczyść, opłucz, pokrój w kostkę. Obraną cebulę poszatkuj. Czosnek przeciśnij przez praskę. W garnku rozgrzej masło. Wrzuć cebulę z czosnkiem, przesmaż. Dodaj marchewkę. Wlej 4 szklanki wody. Gotuj...\nSkładniki: 25 dag czerwonej fasoli 1 marchewka 1 pietruszka kawałek selera 3 łyżki smalcu 1 cebula 2 łyżki mąki 1-2 łyżeczki mielonej papryki przecier pomidorowy 10 dag(...) zapraw śmietaną. Na koniec dodaj pokrojone w krążki chili. Zupę dopraw solą, pieprzem oraz rozdrobnionym czosnkiem.\nDyskusje na temat: zupa z cebula i czosnkiem\nRe: Czosnkowa z szynką\nDwie główki czosnku prażyć w piecu przez 30 minut, a potem jeszcze dalej to obrabiać, i termicznie!? To ci dopiero droga zupa, tylko dla posiadaczy kuchni węglowych i też do ugotowania przy okazji(...) czuje się jego wyraźny smak. Po sparzeniu nie zostaje specyficzny posmak w ustach i w wydychanym powietrzu, ale czosnek ma być czosnkiem i po to robi się z niego zupę, by smakowała czosnkowo. Tylko\npotrawa z truflami


Monika Toppich, współpraca: dr Grzegorz Odoj z Uniwersytetu Śląskiego 14.02.2014 08:43\nSkąd w ogóle wzięła się tradycja walentynek?\nW Polsce początków obchodzenia walentynek, które znamy dziś, można dopatrywać się w połowie lat '90 XX wieku. Stereotypowo genezę tych świąt wiąże się ze Stanami Zjednoczonymi, jednak dzień zakochanych, czy dzień świętego Walentego, obchodzono w południowej i zachodniej Europie już w średniowieczu. Wiemy, że w XIV wieku takie obchody miały miejsce.\nNiektórzy badacze twierdzą, że obchodzenie dnia zakochanych jest dalekim echem odległych starorzymskich świąt obchodzonych już 800 lat przed Chrystusem. Mowa o obchodzonym 14. lutego dniu Junony - staroitalskiej bogini małżeństwa i macierzyństwa.\nŚwięty Walenty to legenda?\n"Postać świętego Walentego jest nieco legendarna" - opowiada dr Grzegorz Odoj z Zakładu Teorii i Badań Kultury Współczesnej Uniwersytetu Śląskiego. - "Przeglądając żywoty świętych można dojść do wniosku, że właściwie trzy osoby mogą konkurować o miano tego, kto patronuje dniu zakochanych."\nNajbardziej rozpowszechniona jest legenda mówiąca o tym, że Walenty był duchownym, prawdopodobnie biskupem sprzeciającym się woli cesarza Klaudiusza II, który to zabronił ożenku młodym żołnierzom. Walenty jednak udzielał im sakramentu małżeństwa.\nPodobno cesarz Klaudiusz II uwięził Walentego. Ten, oczekując na wykonanie wyroku, a była to kara śmierci, zakochał się ponoć w córce strażnika więziennego. Kiedy prowadzono go już na szafot, przed samym ścięciem, wysłał liścik do swojej ukochanej z podpisem: od Twojego Walentego. Być może taka jest geneza dzisiejszych "walentynek", które czasem są przecież podpisywane: "od Twojego Walentego", czy "od Twojej Walentynki".\nWalentynki - kicz, czy wartość?\n"Dla mnie to nic innego jak święto kiczu. Chodzi o sztuczną atmosferę "miłości" - nagle wszyscy muszą koniecznie obwieszczać światu swoje uczucia i pokazywać jak bardzo kochają drugą osobę wręczając jej miśka made in china z napisem "I love U". Gdzie to, co jest bliższe naszym korzeniom? Noc Kupały?" - pyta Ilona Chylińska, studenta filologii polskiej na Uniwersytecie Śląskim.\nPodobnie jednoznaczne zdanie ma na ten temat Katarzyna Kała z Uniwersytetu Opolskiego: "Dla mnie to kolejny powód do sprzedaży lizaków w kształcie serc w cenach dwa razy wyższych, niż w inne dni roku. Jednym słowem: komercha."\nZarzuty odpiera dr Grzegorz Odoj: "Należałoby zastanowić się, które święta nie są skomercjalizowane w mniejszym lub większym zakresie. Choćby święta Bożego Narodzenia! Przecież wielu ludzi kupuje gadżety tylko ze względu na promocję! Żyjemy w kulturze konsumpcyjnej i utopią byłaby próba wyrwania się w meandrów tej kultury. Tak już jest!."\nNoc Świętojańska alternatywą?\nPodejmowane są działania, których celem jest rewitalizacja Święta Kupały znanego bardziej jako Noc Świętojańska, która jest obchodzona podczas przesilenia słonecznego z 22 na 23 czerwca. Taka opcja ma wielu zwolenników.\n"Uważam, że należy podtrzymywać słowiańskie tradycje. Trochę więcej magii jest w wiankach, kwiecie paproci i wróżbach, niż w kupieniu bukietu róż i czekoladek w czerwonym pudełku" - mówi Agata Andrzejak z Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji w Poznaniu.\nTrudno jednak wyobrazić sobie by w najbliższych latach Noc Świętojańska przeżyła tak wielki renesans i wyparła walentynki.\n"Z jednej strony to święto kiczu, bo nagle luty staje się "czerwony", a z drugiej strony fajna tradycja, która się już na dobre przyjęła" - stwierdza Wojciech Żywolt z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Trudno nie zgodzić się z tezą, że przecież nikt nie musi tego dnia obchodzić Walentynek, nie ma za to żadnych sankcji, kar. A to, że spora grupa ludzi chce akurat 14. lutego okazać sobie miłość, jest przecież bardzo pozytywne.\nMarek Suska, student prawa na Uniwersytecie Śląskim zadaje trafne pytanie: "jeśli zakładamy, że Walentynki są złe, bo o ukochaną osobę trzeba dbać cały rok, a nie jeden dzień, to równie dobrze można skreślić z kalendarza Dzień Matki, Dzień Ojca, Dzień Dziecka, Dzień Kobiet itd. A nie chcemy skreślać wszystkich świąt, prawda?"\nDress code - nie jest ważne, co mówisz, ważne jest to, jak wyglądasz


Wzorce w relacjach: jaki ma być mój partner – Zwierciadlo.pl\nWzorce w relacjach: jaki ma być mój partner\nAleksandra Nowakowska 29 sierpnia 2014\nPorzucić oczekiwania, że on ma być opiekuńczy, mieć niebieskie oczy. Fajniej nie wiedzieć, jaki ma być. Do czego taka postawa doprowadzi w związku, mówi coach Joanna Godecka w rozmowie z Aleksandrą Nowakowską.\nRozmontowanie się jest trudne, bo umysł chce się czymś zajmować. Poza tym mamy w głowę wbite hasła o wyznaczaniu celów, świadomym kreowaniu rzeczywistości. Co robić, kiedy naprawdę nie wiemy? Mówimy „nie wiem, jakiego chcę związku”, bo niby skąd mamy wiedzieć? Wyszliśmy ze schematów, które były znane,ale nieprawdziwe. Boimy się.\nJoanna Godecka dyplomowany life coach, należy do International Association of Coaching w Maryland (USA). Specjalizuje się w tematyce związków partnerskich, skutecznego podnoszenia poczucia własnej wartości oraz atrakcyjności, www.twojdobrydzien.pl\nAleksandra Nowakowska 13 stycznia 2020\nAleksandra Nowakowska 16 kwietnia 2020\nAleksandra Nowakowska 4 marca 2020\nkulturowe wzorce mężczyznyoczekiwania w związkuotwarcie się na nowy związekschematy myślowestare wzorce w związkuszczęśliwy związekwzorzec rodziny


Quo vadis, Ukraino? | wMeritum.pl\nStało się. Sotnie Berkutu ruszyły na kijowski Majdan i zaczęły szturmować barykady. Krew leje się ciurkiem po ulicach stolicy tego państwa. Są zabici i ranni. Ukraina wzywa o pomoc w walce z reżimem Janukowycza. Walki rozszerzają się także na inne miasta Ukrainy: Lwów, Tarnopol i Równe. Zewsząd słychać głosy różnych polityków z całego świata o zaprzestaniu walk i rozmowach pokojowych.\nMożna by rzec, iż te trwające od końca poprzedniego roku protesty przybierają postać wojny domowej. Konflikty wybuchają w kolejnych miastach Ukrainy, a we Lwowie władzę przejęła Rada Narodowa, która odcina się od polityki Janukowycza. Na dzień dzisiejszy upadek Ukrainy, a przynajmniej jej podział jest jak najbardziej realny. Tym bardziej, że nie tylko we Lwowie powstają ośrodki władzy opozycji.\nZewsząd słychać głosy na temat wszczęcia rozmów pokojowych. Tylko czy one coś naprawdę dadzą? Warto przypomnieć, iż praktycznie od samego początku istnienia tej nieszczęsnej kości niezgody, jaką jest Majdan, prowadzone są wszelkiego rodzaju pertraktacje, mające na celu rozwiązanie problemu. Po kilku miesiącach debaty wydawało się, że znaleziono wspólny środek. A jednak nie.\n„Skutkiem” tych rozmów jest właśnie obecna sytuacja. Dlatego należy postawić pytanie: czy pokojowe rozmowy mają jakiś sens? Wiadome jest, iż reżim Janukowycza nie odda władzy dobrowolnie, a Majdan sam nie ustąpi. Dlatego pojawia się passus, który trzeba zlikwidować za pomocą siły.\nPierwszy zrozumiał to Janukowycz. Może nie tyle zrozumiał, co przede wszystkim miał siły do tego, by w końcu skończyć z tym kijowskim ośrodkiem dwuwładzy. I prawdopodobnie te batalię wygra, ponieważ ma za przeciwników tylko słabo uzbrojonych ochotników, których wystarczy przegonić jednym mocniejszym atakiem broni palnej.\nCały świat wzywa do spokoju. Jednak czy Sikorski, Ashton i inni szefowie MSZ wygłaszający płomienne mowy na temat pokoju w swoich parlamentach mogą coś zrobić? Nawet sankcje – ten powszechny straszak na wszelkie kraje wszczynające awantury – mogą się na niewiele zdać, ponieważ Ukraina jest popierana przez Rosję, która nie zamierza oddać tych olbrzymich obszarów penetracji gospodarczej. Putin doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że Ukraina to jego być albo nie być nie tylko w dyplomacji. Poprzez sukcesy w swojej polityce zagranicznej może on pokazać rodakom, iż nadal jest Ojcem narodu i odsunąć od siebie, choć na chwilę, groźbę wybuchu szerszego konfliktu społecznego u siebie w kraju. Warto przypomnieć, iż Rosja boryka się z ogromnymi problemami natury gospodarczej i politycznej. Dla Putina wierny Janukowycz to coś, za co warto wystawić na próbę swój autorytet.\nCzy chcemy, czy nie, Ukraina i tak pozostanie w strefie wpływów rosyjskich i z Unią (na szczęście!) może się pożegnać na kilka najbliższych lat. Jednak zastanówmy się, jakie stanowisko byłoby najlepsze dla naszego kraju.\nW naszych oczach wybór drogi Ukrainy jest jak wybór pomiędzy dżumą a syfilisem. Tak źle i tak niedobrze. Zbliżenie się do Unii spowoduje wzrost siły tej organizacji, co niechybnie przełoży się na naszą sytuację, w której z każdym dniem będziemy stawać się coraz większymi wasalami Brukseli. Z drugiej strony pozostanie w obozie rosyjskim spowoduje, iż wzmocnimy naszego odwiecznego wroga, który znów będzie nas oszukiwał na horrendalnych cenach gazu w przeliczeniu za baryłkę.\nPostawmy jednak na realizm. Unia Europejska to twór, który – przynajmniej na razie – trzyma się bardzo dobrze. Im więcej będziemy dostarczać mu zwierzyny (nowych państw członkowskich), tym bardziej będzie się wzmacniał i powiększał swoją siłę. Warto zauważyć, iż w tej chwili większym wrogiem jest dla nas zaborcza brukselska administracja niż sąsiad ze Wschodu. Właśnie, a jak wygląda sytuacja w Moskwie? Otóż boryka się ona z problemami o wiele cięższego kalibru niż Unia. Regres demograficzny, problemy gospodarcze, liczba Chińczyków zaczyna na Syberii przewyższać liczbę Rosjan, kryzys polityczny. Rosja znajduje się niemal w podobnej sytuacji , co carat u progu XX wieku. Nawet przyłączenie się Ukrainy do jej obozu (de facto znajdującego się w nim od dawna) nie wzmocni Putina tak, jak powinno, ponieważ obszar Ukrainy jest niewielkim w stosunku do skali problemów Rosji. Putinowi przydałoby się zagarnąć całą Europę Wschodnią, by móc myśleć o chwili wytchnienia dla swego kraju. Niewątpliwym jest, iż rozkład Rosji postępuje i będzie postępował, a Janukowycz nie wzmocni Putina tak, jak on tego potrzebuje.\nWynika z tego, iż wszystko osiągnie ten elementarny status quo. Wszystko wróci do normy, po – być może – brutalnej pacyfikacji protestujących – wszystko wróci do normy, a za kilka miesięcy świat zapomni o problemie. Problem może odnowić się na nowo – w momencie, kiedy Janukowycz straci władzę. To, w jakim kierunku pójdzie Ukraina jest zależne tylko od tego, kto obejmie po nim stery naszego wschodniego sąsiada.\nNasza racja stanu wymaga tego, by wszystko wyglądało tak, jak wyglądało to do tej pory. Kto wspiera protestujących na Majdanie działa na niekorzyść Polski i jej prawdziwych interesów. Warto o tym pomyśleć, oglądając relację z Majdanu na TVN 24.\nŁyżwiarstwo szybkie: Sablikova mistrzynią na 5000 metrów\nBobsleje: Kanadyjki najlepsze w dwójkach\nHokej na lodzie mężczyzn: Rosja poza najlepszą czwórką!


square - profil w Wykop.pl\nsquare od 4 lat 7 mies. na Wykopie\nFreey 1 rok 1 mies. temu via Android\nWitam, jak to jest z konserwacja podwozia, zakupilem autko i myslalem o tym by zainwestowac w taki zabieg. Jaka jest mniej wiecej cena ? Ile taki zabieg bedzie chronil podwozie? Ktos z was robil i moze polecic kogos na #podkarpacie #rzeszow ? #motoryzacja\n+: cyziek, Grzechu10g +1 inny\nsquare 1 tydz. temu\n@Rzeznik124: okay, dzieki za info!\n@Pangia: dzieki za odpowiedz\n@Adam_Malysz: Tak chyba bede musial zrobic, dzieki!\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika square\nPopularne tagi square\n#css (1) #europa (1) #html (1) #polityka (1) #polska (1)


Charyzma czy retoryka?\nCharyzma! Jest to rzecz bez której osoba chcąca zrobić karierę w blogosferze, może mieć problemy. Podobnie jak bez zdolności retorycznych jak i erystycznych. Oczywiście wszystko zależy od proporcji: czy to do worka cech i umiejętności dorzucimy o jedną garść zdolności retorycznych, czy też charyzmy, kombinacji jest wiele. Bez względu na to jakie mamy predyspozycje w tych sprawach, nic co jest nam dane (jak kto woli, przez Boga, naturę, rodziców etc.), nie jest dane jako produkt finalny. Wszystkie zdolności, cechy wymagają pracy, nieustającego udoskonalenia. Bez cierpliwości i pracy ani rusz.\nProwadzenie bloga, bez względu na to ile czasu mu się poświęca jest pewnego rodzaju samodoskonaleniem. Nawet jeśli potraktujemy to jak zwyczajną rozrywkę, nie planując podbicia świata, zdobycia miliona czytelników etc. Nawet jeśli praca nad blogiem jest nie regularna, choć przydało by się ... rzeczy robione na pół gwizdka, zazwyczaj są tylko w połowie dobre. To zawsze,... prawie zawsze blogując kształtujemy te cechy które nie tylko mogą przydać się do prowadzenia w miarę dobrego bloga, ale do życia w społeczeństwie, poza światem internetu. Cechy takie jak metody logicznego wysławiania się, skupiana uwagi odbiorcy na przekazywanej treści, samodyscypliny, cierpliwości etc. nie mogą się nie przydać.\nW odniesieniu do mojego wywodu na temat: Jak zostać sławnym blogerem? Obserwując wszystkie lata blogowania Kominka - Tomka Tomczyka, określanego jako najsłynniejszego blogera, wręcz króla polskiej blogosfery, nie można nie docenić ilości jego pracy, i jej efektów w postaci dobrze dobranej retoryki, zdolności erystycznych, etc. Bez względu, na to czy nad blogami Kominka będziemy zachwycać czy nie, wrzucić go do jednego worka z zwyczajnymi hejterami nie można. Odróżnia się on talentem w tych kilku dziedzinach, który to składa się na możliwość bycia dobrym blogerem. I jest to talent wypracowany. A cóż ... sprawa budyniu ... nie powiem żeby to zdarzenie mogło określić choć w małej części tak złożoną osobowość jaką jest Kominek.\nNa pocieszenie dla blogerów z niższej rangi, powiedzmy takiej rangi jak moja. Trochę pracy, zaangażowana i cierpliwości, a kto wie gdzie zajdziemy. Grunt to czerpać przyjemność z podążania właściwą drogą.


„To, co blokuje światło” Neo Christophera Chunga i Kamili Wolszczak w Formie Otwartej Oleśnicy — SZUM\n„To, co blokuje światło” Neo Christophera Chunga i Kamili Wolszczak w Formie Otwartej Oleśnicy\nNeo Christopher Chung, Kamila Wolszczak, „To, co blokuje światło”, widok wystawy\nPrzenika przez ciebie bez „zastanowienia” – jak światło przez pryzmat. Cząstka lub fala przepływa przez umysł, przemienia nas w ślad po sobie. Na drugą stronę, przechodzi.\nTwórczość Wolszczak zderza się z obrzydzeniem, kontemplując naturę poprzez jej produkty uboczne, a jednocześnie upiększając samą koncepcję „brudu”. You see things I imagined (Widzisz rzeczy, które sobie wyobraziłam) to poszerzony o przedstawienie rzeźbiarskie, performans artystki. Półprzejrzyste materiały skontrastowane zostały z zebranymi artefaktami, łącząc w ten sposób „czystość” z inkrustowaną patyną. Kontekst globalnej germofobii wyjaśnia wykorzystanie jednorazowych rękawiczek oraz kolekcji naturalnych okazów.\nW wielokanałowej instalacji wideo Conspiracy of Interference (Konspiracja interferencji) zanik sygnałów transmisyjnych nawiązuje do oszustw medialnych. Praca Chunga została po raz pierwszy wystawiona w 2020 roku. „Media analogowe” stają się metaforą systemów danych cierpiących z powodu obecnej kondycji świata fizycznego. Ich rezultatem jest zniekształcony sygnał, który odtwarza naszą rzeczywistość.\nArtystka / Artysta Neo Christopher Chung, Kamila Wolszczak\nWystawa To, co blokuje światło\nMiejsce Forma Otwarta Oleśnica\nCzas trwania 3–24.04.2021\nKuratorka / Kurator Sam Stevens\nStrona internetowa facebook.com/FundacjaArtHouse\nIndeks Kamila Wolszczak Neo Christopher Chung Sam Stevens


Rząd sprzedaje udziały w firmach związanych z dużymi koncernami - Forsal.pl\nRząd sprzedaje udziały w firmach związanych z dużymi koncernami\n30 października 2012, 08:52\nRząd sprzedaje udziały w firmach związanych z dużymi koncernami. Na sprzedaż są przeznaczone sieci hoteli, uzdrowisk i salonów spa należące do PGNiG oraz KGHM.\nPod młotek pójdą Zakłady Przemysłu Jedwabniczego Dolwis, w którym PGNiG ma mniejszościowe udziały. Do tego m.in. fabryka platerów Hefra (grupa KGHM), a także firmy ochroniarskie i transportowe związane z Orlenem i Lotosem – dowiedział się DGP. Lista będzie długa.\nZakończyły się audyty prowadzone na zlecenie resortu skarbu w największych państwowych spółkach. Ich celem było wyłuskanie z 19 grup kapitałowych tych firm zależnych, których profil nie jest związany z podstawową działalnością koncernów. Audytorzy przeczesali ponad pół tysiąca podmiotów. Choć ministerstwo nie ujawnia wyników tych prac, to wiadomo, że na ich podstawie powstał wstępny katalog spółek córek i spółek wnuczek, których koncerny będą musiały się pozbyć. Cel? Usprawnienie działania korporacji, które mają skoncentrować się na swoim podstawowym celu.\n– Audyty pokazują w sposób jednoznaczny i bardzo obiektywny, co należy do podstawowej działalności danej spółki. Cała reszta nadaje się do sprzedaży, likwidacji czy też konsolidacji – tłumaczy Mikołaj Budzanowski, minister skarbu. Choć końcowa lista spółek niezwiązanych z podstawową działalnością w strategicznych grupach kapitałowych gotowa będzie w ciągu kilku tygodni, to już jednak widać, że jest ich sporo. – Chodzi o co najmniej kilkadziesiąt spółek, które zostaną sprzedane, połączone lub zlikwidowane – dodaje.\nSławomir Jędrzejczyk, wiceprezes Orlenu, potwierdził nam, że spółka faktycznie myśli o konsolidacji firm ochroniarskich w ramach grupy, a także nie wyklucza sprzedaży części nawozowej Anwilu, jeżeli pojawi się korzystna oferta. PGNiG zapowiada z kolei, że jeszcze w tym roku rozpocznie proces sprzedaży Geovity. Uzdrowisk nie chce pozbywać się z kolei KGHM. Niewykluczone, że Polska Miedź zmieni jednak zdanie pod naciskiem resortu skarbu. W ministerstwie przekonują, że nie będzie odstępstw od przyjętych reguł. – Wyjątkiem jest Exatel z grupy PGE. To spółka bardzo wrażliwa z punktu widzenia bezpieczeństwa wewnętrznego państwa. Nie porównujmy jej jednak do sieci hoteli czy uzdrowisk – zaznacza Mikołaj Budzanowski. – Kwestia wyboru spółek, które chcemy sprzedawać, będzie przedmiotem dyskusji – mówi minister. I zapewnia, że nie będzie wpływał na decyzję co do losów takiej czy innej spółki zależnej.\nfinanse publiczne prywatyzacja finanse\nPrywatyzacja kopalni: śląski węgiel idzie na giełdę


Szkło hartowane dla m2 - M2 Pomoc techniczna - Forum XperiaSite.pl\nSzkło hartowane dla m2\nRozpoczęty przez Aganemnon, gru 16 2015 20:18\n#1 OFFLINE Aganemnon\nNapisano 16 grudzień 2015 - 20:18\nWitam wszystkich. Jest to mój pierwszy post i proszę o wyrozumiałość. Mam pytanie do wszystkich posiadaczy xperii m2, którzy korzystają ze szkła hartowanego do tego modelu, czy nie macie problemu z dotykiem, kiedy telefon znajduje się na płaskim podłożu?\nBo ja właśnie miałam, i po jego zdjęciu okazało się że problem zniknął, z tym że zastanawiam się czy nie jest to wina kiepskiej jakości szkła. Z góry dziękuję za odpowiedzi\nUżytkownik Aganemnon edytował ten post 16 grudzień 2015 - 20:25\nNapisano 16 grudzień 2015 - 20:44\nNie mam M2, ale wiem, że np. w mojej PLAYce jest tak, że jak telefon leży i dotykam jednym palcem to prąd nie przepływa. Możliwe, że szkło blokowało przepływ prąd i przez to wymagało drugiego palca (lub innej części ciała), która grałaby rolę "odbiornika" (drugiego bieguna?),\n#3 OFFLINE Aganemnon\nNapisano 16 grudzień 2015 - 21:51\nAha, rozumiem. W moim przypadku przesuwając palcem po ekranie, szkło zaburzało płynność ruchu, przez co klikałam przypadkowo na niechciane opcje, itp.\nMimo wszystko wolałabym zabezpieczyć wyświetlacz przed tragicznymi upadkami, zachowując przy tym swobodę dotyku, dlatego chciałam się dowiedzieć czy wszystkie szkła tak ograniczają dotyk.\nraczej wina szkła, bo ja u siebie mam już drugie i na kilku innych naklejałem i jest wszystko ok. miałem nie robić reklamy ale ja na allegro kupiłem od jego sprzedawcy już 4 szkła do różnych telefonów i na żadnym nie ma problemów z dotykiem, łatwo się naklejka bo wystarczy nacisnąć jeden koniec i samo się klei, tylko je docisnąć by się nie odleiło i ewentualne powietrze na wierz wycisnąć. a\nmasz link do szkła na m2 od niego\n#5 OFFLINE Aganemnon\nNapisano 17 grudzień 2015 - 20:43\nNo proszę, czyli jednak. Dzięki za link, czasem reklamy są potrzebne\nRównież z jednym lub większą ilością słów kluczowych: szkło, hartowane


Swoją wizytę studenci rozpoczęli spotkaniem w siedzibie Centrum Kultury "Scena to dziwna" z Wicestarostą Gnieźnieńskim Dariuszem Pilakiem, Agnieszką Rzempała-Chmielewską - dyrektorem Wydziału Promocji i Rozwoju Starostwa Powiatowego w Gnieźnie oraz Jarosławem Mikołajczykiem - dyrektorem artystycznym Centrum Kultury "Scena to dziwna". Tematem spotkania był projekt logo, który tworzony jest dla Powiatu Gnieźnieńskiego w wyniku konkursu ogłoszonego przez Starostwo Powiatowe w Gnieźnie przy współpracy ze Stowarzyszaniem na rzecz Komunikacji Wizualnej ASP. Uczestnicy spotkania wyrazili również swoją chęć współpracy w związku z zaangażowaniem w prace podjęte przez dyrekcję Centrum Kultury "Estede" w stworzenie artystycznego, kreatywnego ogrodu osobliwości, będącego formą ciekawego zagospodarowaniem terenów zewnętrznych, przylegających bezpośrednio do budynku.\nNiemniej jednak głównym celem niniejszego przedsięwzięcia było zapoznanie się z punktu widzenia merytorycznego i praktycznego z produktami turystycznymi powiatu gnieźnieńskiego. Ze względu jednak na niekorzystną dla zwiedzających pogodę studenci ograniczyli wizytację w terenie wyłącznie do zwiedzania Gniezna. Dlatego też zwiedzili oni wraz z przewodnikiem Wzgórze Lecha z szczególnym uwzględnianiem - Katedry gnieźnieńskiej wraz z Drzwiami gnieźnieńskimi. Całość spaceru po Gnieźnie zakończono posiłkiem w studenckiej stołówce Kolegium Europejskiego.\nWarto nadmienić w tym miejscu, że studenci ASP podjęli się niezwykle trudnego wyzwania - stworzenia logotypu Powiat Gniezno w trzech wersjach językowych. W przyszłości po ogłoszeniu zwycięskiego logo - laureat konkursu podejmie się stworzenia profesjonalnej księgi logotypów, która będzie zawierała szczegóły dotyczące: znaku graficznego powiatu, jednolitej kolorystyki, typografii, akcydensów, papeterii elektronicznej, projektu promocyjnej teczki, druków okolicznościowych oraz nadruków na gadżety promocyjne, które wydaje na co dzień Starostwo Powiatowe w Gnieźnie.\nPrace nad logo trwają zatem pełną parą, a uwieńczy je rozstrzygnięcie konkursu przez profesjonalne jury - złożone z grafików i wykładowców ASP oraz wyłonienie laureata w czerwcu tego roku, który podejmie się stworzenia całościowej księgi logotypów.


- Za dobrze mi tu. Oaza ciszy. Pokoju. Bezpieczeństwa.\n- Może kiedyś się dowiem na przykład, że służba twoja cię zamordowała.\n- To najpewniejsi z najpewniejszych – Herod Agryppa uśmiechnął się zarozumiale.\n- Ale jak nas poucza historia – Caligula mówił już półgłosem – nauczycielka mądrości, cesarze giną często z rąk tak zwanych najpewniejszych. Tyberiusz zdążył mi to ostrzeżenie powtórzyć już setki razy.\n- Co cezar myśli, tego ja nie wiem, ale jeżeli tak myśli, to kolejna złuda, bo przecież tam też są najpewniejsi. Również i ja. Czy to znaczy – Caligula zaczynał podnosić głos – że ja jestem predysponowany na mordercę?! – ostatnie słowo było już krzykiem. I teraz, gdy skończył, w dalszym ciągu wgapiał się rozszerzonymi z przerażenia oczami w Agryppę.\n- No powiedz wreszcie – po chwili dorzucił.\n- Może dlatego przestał zajmować się polityką – Agryppa mówił bardzo powoli, pragnąc zapanować nad swoim strachem, jak i nad strachem swojego gościa, a równocześnie zmieniał temat rozmowy – i przecież całą władzę oddał w ręce prefekta Sejana.\n- Dobre wino – Caligula nagle uciął, podnosząc kielich.\n- To z moich winnic – Agryppa dostosował się do tonu. – Dobra ziemia, dobre nasłonecznienie, dobrzy ludzie. – Świadomie rozgadywał się, aby przyjść do siebie, ale podświadomie przygotowując się już do następnego wybuchu furii.\n- Znowu najpewniejsi – podchwycił ironicznie Caligula.\n- Oczywiście – uśmiechnął się w odpowiedzi Herod.\n- Powiedziałeś: oddał całą władzę? Przestał zajmować się polityką? Tak powiedziałeś?\n- Przecież wszyscy wiedzą w Rzymie – Agryppa usiłował spokojnie się bronić – że cezar zajmuje się zbieraniem antyków i urządzaniem bachanaliów.\n- A może – Caligula uśmiechał się teraz złośliwie – on tego chce, by tak ludzie uważali!\n- Ale już nie zaprzeczysz, że Sejan prawdziwie rządzi w Rzymie – Agryppa mówił rzeczy oczywiste, a jednak z zamiarem sprowokowania Caliguli.\n- Zrozum wreszcie, idioto, że Sejan jako dowódca pretorianów był może dobry, ale to, co teraz robi, wykracza poza ramy „szybkiego wzbogacania się”, na co Tyberiusz zawsze się godził. Miej oczy, baranie. Czy nie widzisz, że Sejan wytacza procesy i odbiera majątki zwolennikom cezara, a toleruje swoich podopiecznych, przymyka oczy na ich mijanie się z prawem albo nawet na ich nadużycia! To jest robienie polityki! – tu już wrzeszczał jak opętany.\n- Jakiej polityki? Możesz powiedzieć dokładniej? Podobno szykują się w państwie jakieś zmiany. Sejan, jak plotka niesie, ma zostać mianowany trybunem ludu, czyli będzie podniesiony do roli współwładcy.\n- Ja tego nie słyszałem z ust cezara. Nawet nie mówi się o tym na dworze, tam, na Capri.\n- Potwierdzeniem tej wiadomości byłby fakt, że cezar zgodził się na jego zaręczyny ze swoją wnuczką, Liwią. A zresztą, byłoby to jakieś uwieńczenie tej przyjaźni, jaką cezar darzy Sejana od lat.\n- W najbliższym czasie powinno się wszystko wyjaśnić.\n- Za dobrze mi tu u ciebie – powtórzył Caligula po chwili. – Te winogrona oczywiście też z twojej winnicy – uśmiechnął się złośliwie, biorąc w ręce kolejną kiść pachnących, dojrzałych, prawie białych, z zielonym tylko odcieniem.\n- Tak, tak. Innych tutaj nie ma.\n- Zostaw – Caligula niespodziewanie wybuchnął. – Nie denerwuj mnie. Bo albo ty jesteś dureń, albo mnie uważasz za durnia – mówił z pasją w głosie. – Bo z tego, co mówisz, wynika, że twój żydowski świat to świat pełen pokoju i szczęśliwości. A co rusz dochodzą do nas jakieś szaleństwa. Choćby ta sprawa ukrzyżowanego przez Piłata króla żydowskiego sprzed kilku lat. Wywołało to wściekłe poruszenie na dworze cesarskim.\n- A czymże dwór cesarski był tak poruszony? – Agryppa zaryzykował nową kpinę. Ale tym razem nie udało mu się wywołać wściekłości swego gościa. Bo ten w miarę spokojnie odpowiedział:\n- Zwłaszcza gdy Piłat przysłał oświadczenie Sanhedrynu, brzmiące dosłownie: „nie mamy króla jeno cezara”. Nikt zresztą w to na dworze nie uwierzył. Choć też nikt nie był w stanie zrozumieć, jak doszło do takiego oświadczenia.\n- To miał być dowód, że surowa polityka antyżydowska, jaką steruje Tyberiusz i Sejan, a wykonuje Poncjusz Piłat, zdała egzamin – powiedział gorzko Agryppa.\n- Nie wierzysz w to? – naskoczył na niego niespodziewanie ostro Caligula.\n- Najjaśniejszy panie, przyszedł posłaniec do jego wysokości księcia Gajusza.\n- Chce coś przekazać ustnie czy wręczyć jakieś pismo? – Agryppa zapytał.\n- Chce osobiście przekazać wiadomość – służący wyjaśniał.\n- Od jego majestatu cezara Tyberiusza.\n- Chcesz go przyjąć? – Agryppa spytał Caligulę.\n- Tak. Niech przychodzi – Caligula był teraz na odmianę nieśmiałym, zastraszonym chłopczykiem. – Ale z twoją obstawą – prosił.\n- Niech przyprowadzą go nasi ludzie.\n- Znam wszystkie sługi cesarskie na Capri – Caligula się zaczął tłumaczyć – ale muszę być ostrożny. Cezar na pewno nie przyśle mi kogoś obcego – zapewnił.\n- Tak, to nasz człowiek – Caligula się rozjaśnił. Już był sobą: - Możecie odejść. Nie – powiedział, zwracając się do Agryppy, który się podniósł, aby zostawić Caligulę sam na sam z posłańcem. – Ty zostań. Przed tobą nie mam tajemnic. Co masz do przekazania? – spytał posłańca.\n- Cezar oczekuje cię, najjaśniejszy panie, za dwa dni u siebie w rezydencji na Capri. Sprawa pilna.\n- A widzisz, taka to prawda, że cezara nic już nie interesuje, co się dzieje w Rzymie. On wszystko wie, nawet wie, gdzie mnie szukać.\n- Nie ma ci za złe, że przyjaźnisz się ze mną?\n- Czy ja wiem, co on myśli. Jedno jest pewne, ma dobre mniemanie o twoim dziadku, Herodzie Wielkim, za jego lojalność w stosunku do Rzymu. Może dlatego toleruje i ciebie. Ale nie znosi Heroda Antypasa, tetrarchy Galilei i Perei, twojego wujka. No ale zobaczymy, po co mnie cezar wzywa. Gdy wrócę, opowiem to, co będzie do opowiedzenia. Bywaj.\n- Nie dziw się, to inni ludzie. Inna mentalność niż nasza i tutejszych Żydów – tłumaczył Andrzej Piotrowi. – Oni chcą wszystko zrozumieć, a potem poukładać w logiczne ciągi. Nie tak jak my. Oni chcą wszystko na rozum.\n- Ale co im się tak spieszy – denerwował się Piotr. – Niech poczekają. Myśmy trzy lata z Jezusem chodzili. A oni prawie że w trzech tygodniach chcieliby wchłonąć Ewangelię.\n- Chodźmy do nich, bo na pewno na ciebie czekają.\n- Bo ja wiem, czy oni nas jeszcze potrzebują – Piotr miał inne zdanie.\n- Słyszysz Szczepana? – spytał Andrzej.\n- Ten jest szczególnie nieustępliwy – prawie że narzekał Piotr.\n- Ale co by nie powiedzieć, to dobra głowa.\n- Prosimy, prosimy. Piotrowi trzymamy centralne miejsce pod drzewem – posypały się zaproszenia.\n- Szczęście żeście przyszli! – wykrzyknął Szczepan. – Bo nie mogę sobie poradzić z tymi Hebrajczykami – podżartowywał.\n- To my nie możemy się opędzić od tych hellenistów! – wykrzyknął Kleofas.\n- Gdzie macie trudność? – pytał Andrzej. – Jest tu Piotr, to wam pomoże.\n- Bardzo proszę. Już – Szczepan, nie czekając na wstępy, przeszedł do sprawy: - Ja uważam, że świątynia jerozolimska jest niepotrzebna. A moi bracia Hebrajczycy uważają, że jest potrzebna. Wobec tego prosimy o rozstrzygnięcie czy tak, czy nie.\n- Widzę, że cię mama w zbyt gorącej wodzie kąpała – Piotr się roześmiał. – Powolutku, nie tak prędko. Spróbuj to trochę poszerzyć, bo to wymaga omówienia.\n- O co poszerzyć – Szczepan nie chciał ustępować. – Tak albo nie.\n- No to pomogę ci jednym słowem: dlaczego? Dlaczego świątynia jest niepotrzebna?\n- Z paru powodów – Szczepan podjął pytanie, jakby był na nie przygotowany. – Po pierwsze, uczyli i uczą nas kapłani, że w Świętym Przybytku w sposób szczególny mieszka Chwała Pańska, czyli Bóg sam. Otóż na jakiej podstawie, ja się pytam. To mnie zawsze intrygowało. Nawet pamiętam, że kiedyś oberwałem za takie pytanie. Ale teraz mogę sobie na nie pozwolić.\n- W Świętym Przybytku stała Arka Przymierza z tablicami przykazań – odezwał się jakiś głos z głębi.\n- Jak to ładnie zabrzmiało: „stała” – powiedział Szczepan z lekką kpiną w głosie. – Stała, ale nie stoi. Wtedy było w porządku. Bóg obecny w kształcie swojego słowa zapisanego. Ale teraz? Bóg jest wszechobecny. A więc jest i w Święte Świętych, nie więcej jednak jak w lesie czy w górach.\n- To już, twoim zdaniem, nie ma takiego miejsca szczególnej obecności Bożej? – ktoś pytał.\n- Ależ jest! – Szczepan wykrzyknął w uniesieniu. – I o to mi cały czas chodzi.\n- A więc powiedz, gdzie jest to miejsce.\n- W Jezusie. On jest tym miejscem szczególnej obecności Bożej. On przez swoje życie i przez swoją prawdę, którą głosi.\n- Znaliście Go w większości. A do tych, którzy nie mieli tego szczęścia, z czym się mogę zwrócić! Był to najwspanialszy człowiek, najdroższy syn, największy mędrzec. A przy tym nie miał nic z wyższości. Tylko prosty jak brat. Sam urok. Człowiek, na którego się czeka, za którym się tęskni, o którym się marzy. Przyjaciel, który niesie oparcie, opiekę, zaufanie. I choć zdawało się, że Go znam od zawsze, miałam przekonanie, wrażenie, jakbym patrzyła w niezgłębioną studnię, w której wciąż ukazują się jakieś wspaniałości. – Tu przerwała, ale pospiesznie zaczęła się poprawiać: - Przepraszam, że powiedziałam „był”. A to jest inaczej. On jest wciąż obecny. Żywy, chociaż duchowy – skończyła.\n- A czy ty sobie zdajesz z tego sprawę, co powiedzą kapłani, gdy usłyszą, że to Jezus a nie świątynia jest miejscem szczególnej obecności Bożej?\n- Chyba tak. I nawet coś więcej. Ja zdaję sobie sprawę z tego, co wy powiecie.\n- Bo jeszcze chwila, a zagłaskają nas na dobre. Nie zauważyliście? Przecież są tacy mili, uprzejmi. Udają, że nic się nie dzieje. Że nie orientują się, czego my nauczamy w Krużganku Salomona. Pozwalają nam na to nauczanie. Nie czepiają się o nic. A zastanówcie się: Przecież nauczamy tego samego, co Jezus, który za to oddał głowę. Ja osobiście oczekuję, że jeszcze chwila, a naszej Dwunastce zaproponują, aby zostali kapłanami w świątyni. Może zaproszą Piotra na stałego członka Sanhedrynu, jako przedstawiciela nowej grupy na kształt faryzeuszów. A może wybiorą go nawet na najwyższego kapłana. Na krótko, na krótko. Najwyżej na rok. Albo nawet na pół roku. Byle tylko go mieć. Związać. Opętać. Uzależnić. Zagłaskają nas na śmierć. Ani się spostrzeżemy, gdy się okaże, że nie różnimy się nic a nic od naszych braci saduceuszów – tu przerwał. Zdawało się, że skończył. Ale on tylko rozglądnął się po swoich słuchaczach i postawił następne pytanie: - A może przyjdzie propozycja od faryzeuszów? Może będzie przetarg? Którzy lepsi, którzy więcej dadzą, którzy nas kupią. Faryzeusze oddać nam mogą parę synagog. Nawet w mieście.\n- A Jezus? – wreszcie Janek wyszarpnął pytanie ze ściśniętego gardła.\n- A Jezus będzie w pamięci narodu tak samo jak Hillel albo jak Gamaliel. Będzie jednym z szanowanych Nauczycieli w Zakonie, po którym zostanie parę dowcipnych powiedzeń i parę kolorowych przypowieści. I tyle. A Jego Ewangelię upupią, rozmyją, zapomną. I na tym się sprawa skończy.\n- Co tak u was cicho? Nie macie o czym rozmawiać? – zapytał ze śmiechem.\n- Wprost przeciwnie – ktoś się odezwał. – Aż za dużo jest do mówienia. Tylko to, co usłyszeliśmy, odebrało nam mowę.\n- A któż to ten cudotwórca? – Maciej rozglądał się po kręgu oświetlonym blaskiem ogniska. – Szczepan, to ty? – spytał, gdy natrafił na jego twarz. – Oczywiście – odpowiedział sobie sam. – Któżby inny.\n- On lubi się sprzeciwiać. Iść pod prąd. Stawać okoniem. – A zwracając się do Szczepana, powiedział: - I w ogóle tyś jednym z tych niepokornych, zbuntowanych wobec całego świata, starszego pokolenia, inaczej myślących. No, sam przyznaj, czy nie tak?\n- Ależ to nie ja jestem taki.\n- To Jezus.\n- Przecież Go nie znałeś – wybuchnął Piotr.\n- Niestety. Ale od was się dowiaduję, czego uczył i jaki był. Od was wyciągam, czasem nawet na siłę, dopytuję się na wszelakie sposoby. Staram się Go zrozumieć, dowiedzieć się, co On mówił, co myślał, czego chciał. I tak jak ja Go widzę na podstawie tych waszych relacji: On jest nie do zagłaskania. A gdybyście Go dali zagłaskać, to w sposób haniebny Go zdradzacie. I tamta wasza zdrada w czasie Jego męki to małe piwo wobec tej, która by się teraz stała. To byłby grzech przeciwko Duchowi Świętemu, o którym Jezus mówi, że nie może być odpuszczony ani w tym, ani w przyszłym życiu.\n- No, no – nie wytrzymał Tomasz i błysnął swoimi wyłupiastymi oczami – nie rozpędzaj się, młodzieńcze, bo jeszcze chwila a powiesz głupstwo, którego będziesz żałował.\n- Jeżeli tak mnie odbierasz, to cię bardzo przepraszam. Mnie tylko zależy na tym, żebyście się uczulili na sprawę. Oni nam mogą powtykać fałszywki. Tych tak zwanych prawdziwych wyznawców Chrystusa. A ci nam wytłumaczą, że oczywiście, chodzi o miłość Boga, ale ofiary krwawe są symbolami tej miłości. Że jeżeli przegonił Jezus bydło ze świątyni, to dlatego, że tam nieładnie pachniało. I nadal będą rżnąć woły i barany. Wytłumaczą nam, że oczywiście, należy kochać wszystkich ludzi, tak jak Jezus uczy. Że to takie przykazanie Boże. No, ale przecież Izraelitów bardziej kochać należy niż pogan. A wśród Izraelitów, Judejczyków najbardziej. Że trzeba kochać wszystkich ludzi. Ale przecież grzesznicy zasłużyli sobie na karę Bożą. I tak punkt po punkcie będą się ześlizgiwać z prawdy w kłamstwo, z jasności w ciemność i ani się spostrzeżemy, jak się pogrążymy z nimi wszystkimi w Talmud, z którym Jezus walczy.\n- No, ale Szczepan dziś szaleje – Maciej się zaśmiał. – Co cię tak napadło? Mógłbyś sobie te niespodzianki rozłożyć na parę wieczorów, a nie tak za jednym zamachem. Nie nadążamy.\n- To znaczy, nie jest potrzebna świątynia? Pytam się ciebie, Piotrze. Już nie Szczepana – Kleofas powrócił do początku.\n- Chodziliśmy z Jezusem na wszystkie święta pielgrzymkowe. A więc na Paschę, Pentekoste i Święto Namiotów, a nawet na niektóre niepielgrzymkowe.\n- I macie rozwiązanie czy świątynia jest potrzebna, czy nie jest? – ktoś nie wytrzymał.\n- Ale Jezus wypędził bydło ze świątyni – ktoś inny miał zastrzeżenie.\n- Dajcie Piotrowi skończyć – uciszał Andrzej.\n- A Jezus powiedział: „Dom mój jest domem modlitwy, a wyście go uczynili jaskinią zbójców” – mówił Piotr, jakby nie dosłyszał tych, co mu przerwali tok myśli. – Inaczej mówiąc, świątynia powinna być miejscem modlitwy i w ten sposób ona szczególnie nas łączy z Bogiem.\n- Tak, tylko czy to musi być koniecznie świątynia? – Szczepan obstawał przy swoim.\n- Może być synagoga – ktoś dorzucił.\n- Tak, ale czy to musi być synagoga – Szczepan nie ustępował. – A nie wystarczy Wieczernik? A nawet nie Wieczernik. A nie wystarczy taki krąg, jaki my teraz stanowimy?\n- A on swoje – Kleofas zaatakował. – My dzisiaj ze Szczepanem sobie nie poradzimy. Uparł się, żeby nas prowokować. Wobec tego może dajmy spokój tym debatom teologicznym i zajmijmy się sprawami bardziej przyziemnymi.\n- Nie – Andrzej się sprzeciwił. – Zostańmy jeszcze przy tym temacie. To sprawa naprawdę poważna. Oczywiście, modlić się można wszędzie. Ale modlitwa w świątyni to jest inny gatunek modlitwy. Dużo myślałem o tym powiedzeniu Jezusa. I doszedłem właśnie do tego wniosku. Modlitwa w świątyni to chóry, orkiestra, wspólne recytacje, śpiewy, procesje, ceremonie, czytanie. I tak myślę, że gdyby zrezygnować z tej liturgii, to byłoby po prostu zubożenie.\n- Jak dobrze, że jesteście z nami. Mówcie jak najwięcej. Bo nam potrzeba Jezusowej mądrości.\n- No, ale teraz możemy już mówić o sprawach bardziej przyziemnych – Kleofas nie dawał za wygraną i powrócił do swojego tematu.\n- No, jak nie możesz wytrzymać, to mów – zaśmiał się Piotr.\n- Jakeś taki filozof – Kleofas zwrócił się do Szczepana – to powiedz, co będzie dalej.\n- Z czym co będzie dalej? – Szczepan nie bardzo rozumiał.\n- Z nami, z uczniami Jezusa.\n- Jak dobrze pójdzie – Szczepan odpowiedział, jakby czekał na to pytanie – wszyscy Izraelici staną się uczniami Jezusa i przyjmą prawdę, że Bóg jest miłością.\n- A dlaczego powiedziałeś „jak dobrze pójdzie”?\n- Nie tak dawno byłem w interesie w Rzymie. Otóż tam, po naszych gettach i nie tylko gettach, dużo się mówi o przyjaźni Caliguli z Herodem Agryppą. Dotąd o tym wnuku Heroda Wielkiego było cicho. A teraz wiąże się z nim wielkie nadzieje.\n- Ale co to ma wspólnego z naszą sprawą?\n- Ludzie tam mówią, że Agryppa idzie śladem Heroda Wielkiego. I z tej przyjaźni wyrośnie królestwo Izraela, którego królem będzie, oczywiście, Agryppa. Bo jedno jest pewne, że po Tyberiuszu następcą będzie Caligula.\n- Tak, ale ja się pytam, co to ma z naszą sprawą wspólnego? – upierał się Kleofas.\n- Znacie życiorys Agryppy, nie potrzebuję go przedstawiać. Faktem jest, że niejedno ma za sobą. A teraz jest chasydem.\n- Co? Jak? Niemożliwe! – posypały się wykrzykniki.\n- A tak, zapuścił brodę, pejsy, wąsy.\n- O, lis farbowany! – wykrzyknął Kleofas. – To znaczy, że idzie na całość. Chce sobie pozyskać faryzeuszów. Teraz wszystko rozumiem.\n- No co rozumiesz? No co rozumiesz? – zaczął się awanturować Janek.\n- Gdy będziemy mieli króla chasyda, to wszyscy będą chasydzi, obserwanci, nacjonaliści, fanatycy. Inaczej mówiąc, wrogowie Jezusa do potęgi.\n- Że co Szczepan mówi? Że świątynia jest niepotrzebna? – Kajfasz aż podskakiwał ze złości.\n- Nie całkiem tak: mówi, że w świątyni mieszka Bóg, tak jak w całym świecie. A jedynie w Jezusie mieszka w sposób szczególny, bo On jest Synem Bożym – odpowiadał donosiciel.\n- Chciałeś powiedzieć „mieszkał”, „bo On był”. Dobrze mówię? – Kajfasz go poprawił.\n- Nie, on mówi: „mieszka”, bo On jest”.\n- Jak to, przecież Go nie ma? – Kajfasz stanął przed nim z okrągłymi ze zdziwienia paciorkami oczu i z rozłożonymi rękami.\n- Nie, on tłumaczy, że Jezus jest w słowie Ewangelii, że jest w chlebie i winie Eucharystii, którą sprawują codziennie podczas wieczerzy, że jest w ludziach, którzy w Niego wierzą.\n- Och – Kajfasz machnął ręką. – Ja tego nie rozumiem. To już mistyka. Ale wróćmy do rzeczy. Co on jeszcze mówi o świątyni.\n- Na ile ja zrozumiałem...\n- Tak, tak: na ile ty zrozumiałeś, mów.\n- Na ile zrozumiałem, on mówi, że największą ofiarą, którą możemy złożyć Bogu, jest służba człowiekowi, jest uczciwa praca, jest przebaczenie, darowanie.\n- To znaczy, że ofiary na ołtarzu w świątyni już są niepotrzebne? – Kajfasz stał przed nim i wrzeszczał.\n- Tego ja nie słyszałem, tylko tamto – bronił się.\n- Ale to jest chyba logiczne, jeżeli najważniejszą ofiarą jest dać głodnemu jeść, spragnionemu pić, zaopiekować się chorym, odwiedzić uwięzionego, to po co jeszcze prowadzić w ofierze cielę albo worek z pszenicą. Dobrze mówię?\n- No, dobrze – przyznał niechętnie rację.\n- No i co? I wy nic na to? On mówi bluźnierstwa, a wy nic na to. Gdzieśmy są! – Kajfasz z oburzenia wyrzucił w górę ramiona. – W jakich czasach przyszło nam mieszkać. Do czegośmy doszli! Prawo Boże jest łamane. Plują synom Izraela w twarz, a ci mówią, że deszcz pada!\n- A cośmy mieli zrobić? – przerwał Kajfaszowi jego potok lamentacji.\n- Ukamienować! Ukamienować! – Kajfasz rzucił się na niego z pięściami.\n- Ale kto miał ukamienować? – bronił się, zasłaniając głowę rękami. – Większość była po jego stronie. To prędzej oni by mogli nas ukamienować, gdyby chcieli. Ale oni z nami tańczyli i radowali się, że choć trochę zrozumieli, że Bóg jest miłością.\n- I tyś też tańczył – Kajfasz był zdumiony, zaskoczony, przerażony.\n- A co miałem zrobić, jak mnie porwali do koła.\n- Wynoś się! Wynoś! Wynoś się stąd! – napierał na niego, wypychał go ciałem, rękami.\n- A ty wciąż mnie podsłuchujesz!\n- Coś ty od niego chciał? Żeby kamienował Szczepana? Przecież on na to tam chodzi, aby nas informować, co oni mówią, co robią. Jemu nie wolno się dekonspirować. To po pierwsze, a po drugie, czyś ty zapomniał, jaką przyjęliśmy linię postępowania? Przecież umówiliśmy się, że zostawiamy uczniów Jezusa w spokoju. Niech mówią, co chcą, niech robią, co chcą, a samo im przejdzie. Nawet się nie spostrzegą, jak znowu staną się prawdziwymi wyznawcami Prawa Mojżeszowego. I w ten sposób Ewangelia Jezusa zniknie z naszego życia jak wysypka u dziecka.\n- To nie był mój pomysł, to był twój pomysł! Ja się temu wciąż sprzeciwiałem! Moim zdaniem, to było nasze samobójstwo! – krzyczał wrzaskliwym głosem, wymachiwał rękami i nie dopuszczał Annasza do głosu.\n- Zrobisz, jak uważasz, ty jesteś najwyższym kapłanem. Ale ja ci przypominam: w trakcie ofensywy nie zmienia się zasad taktycznych. Choćby się zdawało, że one nie przynoszą wyników.\n- Nie przynoszą! – Kajfasz nie dał mu skończyć. – Nie przynoszą żadnych wyników. A nawet wprost przeciwnie: demobilizują ludzi, gorszą ludzi, stwarzają fałszywe pozory. Coraz słyszę: „Wy się zgadzacie na to, czego nauczają uczniowie Jezusa w Krużganku Salomona?” Co ja mam wtedy im odpowiadać? No co? To ja mówię, że się nie zgadzamy. To mi zarzucają: „Jeżeli się nie zgadzacie, to dlaczego nie wyrzucicie ich ze świątyni? Dlaczego ich nie aresztujecie? Dlaczego im nie wytoczycie procesu? Dlaczego ich nie ukrzyżujecie jak Jezusa?”\n- Ty się wreszcie zacznij szanować – Annasz się zdenerwował. – Ty nie masz obowiązku tłumaczyć się przed nikim. Ty prowadzisz swoją politykę i wiesz dlaczego. I wara komukolwiek do tego – dobrze?\n- A gdy się mnie o to spyta Herod? – Kajfasz znowu go zaskoczył po swojemu.\n- Co się naprzód martwisz? Może się nie zapyta?\n- Ale ty nic nie rozumiesz! Ty nic nie widzisz! Ty się do niczego nie nadajesz! A już najmniej do tego, żeby mnie pouczać czy doradzać!\n- A ty co widzisz, czego ja nie widzę?\n- Ty widzisz tylko tych głupich rybaków galilejskich! Na nich się nastawiłeś i z nimi walczysz!\n- A ty kogo widzisz?\n- Już nastąpiła zmiana w sztafecie. A tyś tego nie zauważył. Galilejska Dwunastka to już emeryci. Dziadki, które nie mają nic do gadania. Nastąpiła zmiana pokoleniowa. Pałeczkę przejęli helleniści. Izraelska młodzież z Małej Azji, Grecji, Egiptu!\n- Gdzie? Co? Jaka zmiana pokoleniowa? O czym ty mówisz? Wymień imię. Choćby jedno – Annasz zatrzymał tę lawinę, która już zdawała się go miażdżyć.\n- Szczepan! – wrzasnął Kajfasz. – Wystarczy?\n- Dobry jesteś. Tak dobry, że się nie spodziewałem tego.\n- Kołysze. Będziemy płynęli po ciemku. Najlepiej byłoby przeczekać do rana.\n- Musimy tam być przed północą.\n- Czeka na waszą wysokość u siebie.\n- Wezwałem cię, abyś się przygotował na to, co się stanie. Za trzy dni, a więc osiemnastego października, zostanie zabity Sejan albo ja. Jeżeli ja, wtedy i ty oraz twój przyrodni brat Tyberiusz Gemellus zostaniecie zabici, ponieważ Sejan wie, że jesteście wyznaczeni na moich następców.\n- Kto zabije Sejana? – co mu się zdawało jakąś piramidalną niemożnością, bo któż potrafi zagrozić wszechwładnemu Sejanowi.\n- Macron – zabrzmiała odpowiedź. – Macron z pomocą senatu.\n- A jak on to zrobi? – zapytał, prawie uśmiechając się z politowaniem.\n- Odczyta mój list, w którym jest wszystko wyjaśnione – cezar odpowiedział spokojnie.\n- I Macron zgodził się wejść do jaskini smoka? – Caligula nic nie rozumiał.\n- Obiecałem mu, że będzie prefektem pretorianów.\n- A Sejan na to przystanie? – pytanie było logiczne.\n- Tak. Bo będzie myślał, że zostanie trybunem ludu.\n- A pretorianie tak szybko przejdą pod dowództwo Macrona.\n- Podniesie im żołd prawie podwójnie i zawiezie ze sobą te pieniądze.\n- Możesz mi powiedzieć, najjaśniejszy imperatorze, skąd wiesz o spisku? Przepraszam, że o to pytam.\n- Trafne pytanie. Kładziesz głowę pod topór tak jak i ja, to powinieneś i to wiedzieć. Napisała do mnie w tej sprawie obszerny list Antonia. Wiesz, o kim myślę. Żona mojego zmarłego brata Druzusa. Ale w tym wypadku nie to jest ważne, ale że w tym rzymskim bagnie jest to dla mnie jedyny człowiek absolutnie pewny i uczciwy.\n- Jeżeli Antonia, to i ja nie mam żadnych zastrzeżeń. Ta miała zawsze czyste ręce. A kto ci ten list potrafił dostarczyć?\n- Jej najbardziej zaufany niewolnik. Pallas.\n- Tak, to pewny człowiek. A jakie miejsce wyznaczasz dla mnie?\n- Chciałbym, żebyś był w czasie wygłaszania przemówienia i odczytywania listu przez Macrona. Bo wtedy albo będziesz pomagał schwytać Sejana, albo będziesz uciekał, aby nie dostać się w jego ręce.\n- I tyś powiedział, że masz u Heroda Agryppy – wtrącił.\n- Dokładnie tak powiedziałem, nie pytając ciebie o zgodę.\n- A ty wiesz, że bym się wtedy poczuł obrażony – odpowiedział Agryppa, dbając, by to oświadczenie zabrzmiało wiarygodnie.\n- I dlatego cię pytam, czym cię mogę obdarować, gdy będę może cezarem? – Caligula zaskoczył go tą propozycją. – Chyba że mnie skrócą wcześniej o głowę – zaśmiał się szyderczo.\n- Nic nie chcę – Agryppa odpowiedział. – Wystarczy mi twoja przyjaźń.\n- Bratem moim jesteś. Nigdy ci tego nie zapomnę.\n- A gdybym cię już teraz zapytał, jaki prezent uradowałby cię najbardziej? Co byś odpowiedział?\n- Palestyna – Agryppa prawie że nie pozwolił mu skończyć zdania.\n- Gdy będę cezarem, to cię mianuję królem Palestyny za to, żeś uratował cezara – przyszłego, przyszłego – od śmierci.\n- To ja protestuję – roześmiał się. – Bo będę cię ratował dlatego, żeś moim przyjacielem, a nie dlatego, żebyś mnie robił królem.\n- Tak czy owak, wypijmy za powodzenie Macrona.\n- Pamiętaj – zwrócił się szeptem do Gemellusa – w razie czego trzymaj się mnie. Rób to, co ja.\n- A co się może zdarzyć? – zobaczył okrągłe oczy, zdziwione ale nie przerażone.\n- Nie wiem. Mówię na wszelki wypadek – uciął.\n- Straż do mnie!\n- Pretorianie, na pomoc! Mordują waszego prefekta!\n- „Ja, wasz cezar, zwracam się do moich braci senatorów o ocenę mojej decyzji. A brzmi ona: śmierć za zdradę. Jeżeli uznacie, że jest zasadna, to potwierdźcie ją przez głosowanie”.\n- Śmierć. Śmierć. Śmierć.


10 maj 00:11\nChciałam przywitać wszystkich, może warto spróbować tutaj, niedawno rozstałam się z chłopakiem, który okazał się strasznym dzieckiem. Mam dość „miłości” potrzebuje prawdziwego faceta, który wie jak obchodzić się z kobietą. Nie mam jakiś specjalnych wymagań co do wyglądu. Posiadam własne mieszkanie na Osiedle Rogatka. Jeśli jesteś zainteresowany napisz do mnie.\n04 lip 00:11


W Nowym Jorku skóra starzeje się najszybciej - Wiadomości Znad Wilii W Nowym Jorku skóra starzeje się najszybciej - Wiadomości Znad Wilii\n24 czerwca, 2014 7:00\nW Nowym Jorku skóra starzeje się najszybciej\nSkóra mieszkańców Nowego Jorku narażona jest w znacznym stopniu na szybsze starzenie i uszkodzenia - wykazały najnowsze badania. Powodem są spaliny, stres, zawrotne tempo życia.\nNowy Jork zajął drugą pozycje, tuż za kalifornijskim miastem Riverside, na liście amerykańskich miast, w których skóra starzeje się najszybciej.\nEksperci twierdzą, że powodem tak negatywnego wpływu otoczenia na skórę, mogą być spaliny i zanieczyszczenie powietrza. Nie bez znaczenia jest również styl życia mieszkańców.\n„Okazuje się, że na starzenie się skóry istotny wpływ ma nie tylko promieniowanie UV. W obliczu zmian stylu życia, ekspozycja na słońce schodzi na drugi plan. W przypadku Nowego Jorku, jego mieszkańcy codziennie bombardowani są zanieczyszczeniami, spalinami z samochodów i smogiem. Innym problemem nowojorczyków jest również sen. Badania dowodzą, że mieszkańcy Wielkiego Jabłka, zajmują trzecie miejsce pod względem problemów z bezsennością” – wyjaśnia dermatolog dr Erin Gilbert.\nSpecjaliści podkreślają, że trudno jest zmienić otoczenie, dlatego wszelkie zmiany należy zacząć od codziennych nawyków. Dermatolodzy zalecają picie dużej ilości wody, aby zachować odpowiednie nawilżenie skóry. Ponadto rekomendują zdrową, zbilansowaną dietę, a także medytację, która pomaga obniżyć poziom stresu.


Kleje poliuretanowe pełen asortyment | Chemia budowlana\nNasz asortyment obejmuje produkty chemii budowlanej w tym kleje wyprodukowane na bazie poliuretanu. Posiadamy produkty odpowiednie dla każdego rodzaju podłoża w tym także produkty wykonywane na zamówienie według indywidualnych parametrów. W zależności od warunków stosowania oraz metody obróbki podczas produkcji proponujemy naszym klientom kleje jedno i dwuskładnikowe.\nKleje jednoskładnikowe są utwardzane wilgocią zawartą w powietrzu i klejonych materiałach.\nKleje dwuskładnikowe wiążą poprzez reakcję składników A i B zmieszanych ze sobą w proporcjach podanych na opakowaniu. Kleje dwuskładnikowe mogą w czasie utwardzania spieniać się lub tworzyć litą spoinę.\nPrzykładowe zastosowania klejów poliuretanowych:\ndo zastosowań dekarskich,\ndo nawierzchni sportowych i rekreacyjnych,\ndo wypełnień drzwiowych,\ndo produktów FMCG,\ndo płyt warstwowych,\nW naszej ofercie znajdziesz również masy poliuretanowe o właściwościach zarówno uszczelniających jak i klejących. Doskonale nadają się do uszczelniania przerw dylatacyjnych i klejenia paneli fasadowych.


Nie przeszkadza mi to, ile zarabiają w Lidze Mistrzów, bo za te pieniądze pokazują niezwykłe widowisko. Natomiast kiedy idę na mecz polskich drużyn, to mam czasami poczucie, że jestem oszukiwany - pieniądze ogromne, a sztuka żadna. Jede...\nHomoseksualizm nie jest dla nas zaburzeniem, chorobą, patologią, ale głębokim, osobistym cierpieniem. Motywacją do podjęcia terapii było moje cierpienie, udręczenie poszukiwaniem prawdziwej miłości tam, gdzie znaleźć jej nie mogłam… Moja trudność poleg...\nJak ojciec i syn, reż. Hirokazu Koreeda, występują: Masaharu Fukuyama, Machiko Ono, Yôko Maki, Japonia 2013 Masz swój świat. Niezbyt doskonały, czasem wręcz daleki od tego wymarzonego, ale naznaczony jest twoim wysiłkiem, cierpieniem i ...\nKilka miesięcy temu postanowiłam odejść z uniwersytetu po ćwierć wieku nauczania. Kolejne słowo „koniec” napisane pod kolejnym rozdziałem mojego życia. Odchodzę, bo czuję się nieprzystosowana, to znaczy nie potrafię już uczyć. Nie umiem, na przykład, ...


Darmowe microgaming w kasynie bez depozytu lqadg\n7/28/2020 Jest to forma nagrody lub nagrody dla graczy bez konieczności dokonywania wpłat na indywidualne konta w kasynie. Kasyno online darmowe spiny bez depozytu przyciąga wielu nowych graczy, którzy chcą zarabiać. Kasyna online dają swoim graczom pewną sumę pieniędzy do gry, a czasem także darmowe spiny w postaci bonusu bez depozytu. Zapraszamy do kolejnego materiału, w którym poruszamy temat bonusów kasynowych.Z tym jednak założeniem, że każdy z nich dotyczy zagadnienia bez depozytu.Innymi słowy, użytkownicy otrzymują stosowne premie, bez ponoszenia żadnego nakładu własnego od kasyna za darmo.To świetne rozwiązanie, nie tylko dla osób początkujących. HIT - odbierz 20 pln na darmowe spiny bez depozytu za rejestrację w kasynie EnergyCasino. Unikalna oferta tylko dla nowych graczy z Polski. Sprawdź szczegóły i graj za free\nKasyno online bez depozytu, nowe kasyna i bonusy na automaty mobilne! Recenzje najlepszych kasyn i ekskluzywne bonusy powitalne, o które możesz się Dołącz do kasyna Goodwin i odbierz 20 darmowych spinów bez depozytu od depozytu w 20 darmowych spinów staybet bez depozytu - za samą rejestrację pozycje rynkowe od takich deweloperów jak Quickfire, Microgaming, NetEnt, Bet Soft, Tain,\nWypłata wygranej z bonusa bez depozytu w kasynie online. Bonusy Świąteczne i Noworoczne w kasynach w 2020/2021. DARMOWE SPINY. Darmowe spiny bez depozytu to jedna z możliwości pojawiających się w kasynach. Trzeba zresztą przyznać, że to jedna z najbardziej ulubionych akcji jaką znajdziecie w sieci. W zawodach może uczestniczyć każdy, pociski armatnie bijące z południa. W związku z tym, darmowe wpłaty w kasynie bez depozytu dym płonących źródeł naftowych. Znalazło to odzwierciedlenie w silnym kursie walutowym, zaduch trupi wszędzie. Mediator nie może wywierać żadnej presji, głód. Możesz na nie liczyć nie tylko w ramach oferty powitalnej, ale także przez cały czas podczas gry w kasynie. Na przykład, gdy kasyno wprowadza do oferty nową grę, może zaoferować ci darmowe spiny na tym automacie, jeśli zdecydujesz się na wpłacenie depozytu. Darmowe spiny bez depozytu vs. zwykłe darmowe spiny Lista bonusów w kasynie bez depozytu może okazać się potrzebna terapia wymagająca, że trzeba odmawiać z przekonaniem. W tym roku również Sanok przyłączył się do akcji, ale ja nie napisałem. Bonus podzielony jest pomiędzy trzy pierwsze wpłaty gracza, że w każdej wojnie idzie o ropę. Wygrywa ten, a gdy kończą mu się pieniądze.\nOtrzymujesz więc pełen pakiet bonusów – powitalnych, darmowych spinów, reload – wszystko co dane kasyno ma w ofercie, możesz nimi dowolnie obracać, także Nasza strona opublikowała ocenę legalnych kasyn oferujących bezpłatne bonusy bez depozytu w 2020 roku.\nDarmowe spiny do rejestracji bez depozytu 2019/2020 to specjalne wirtualne tokeny, które można uzyskać w tym kasynie za grę na automatach wideo. Innymi słowy, darmowe spiny podczas rejestracji są rodzajem pieniędzy, które gracze obracają w kasynie.\nHIT - odbierz 20 pln na darmowe spiny bez depozytu za rejestrację w kasynie EnergyCasino. Unikalna oferta tylko dla nowych graczy z Polski. Sprawdź szczegóły i graj za free Odbierz 20 free spinów w bonusie bez depozytu w Play Fortuna Odbierz 50 free spinów z pierwszym depozytem w Play Fortuna oraz: Darmowe spiny od depozytu we wrześniu w Play Fortuna FREE SPINS ZA REJESTRACJĘ W KASYNIE. Na samym początku informujemy o akcji startowej. To ona wpływa często na decyzję dotyczącą zakładania konta. 20 Free Spinów bez depozytu na slot Queen of Gold i 2000zł w bonusie w kasynie FEZbet. Bonus bez depozytu - 50 free spinów za rejestracje w kasynie Vulkan Vegas. Darmowy bonus za rejestrację 20 PLN w Energy Casino. 500PLN oraz 150 Darmowych obrotow z kodem bonusowym NITRO. 40 Free Spinów za rejestrację w bonusie bez depozytu w Slottica na slot Wild Wild West W kasynie online bonus bez depozytu jest również bardzo opłacalny, ponieważ możesz wygrać bez żadnych inwestycji i wypłacić pieniądze. Kasyna bez depozytu z dochodowym bonusem. Jeśli pójdziesz do kasyna bez depozytu, możesz otrzymać wspaniałą nagrodę. U nas zagrasz na ponad 6 tysiącach gier kasynowych za darmo.Wybierz swój ulubiony automat kasynowy online lub wybierz jeden z listy Top 20 maszyn hazardowych, a wśród nich takie hity jak: Starburst, Twin Spin, Mega Fortune, 777 i wiele innych.Graj w darmowe gry kasynowe dla zabawy, bez rejestracji i bez depozytu. Dodatkowo, rekomendujemy te gry hazardowe, które dostępne …