Organizują Davos, chwalą Polskę | Niezależna\nGOSPODARKA / WIADOMOŚĆ / 08.11.2018, godz. 16:50\nOrganizują Davos, chwalą Polskę\n- Polska jest jedną z najbardziej imponujących historii sukcesu gospodarczego i wiele przesłanek wskazuje, że także w następnych latach pozostanie rynkiem wartym uwagi - napisano na stronie Światowego Forum Gospodarczego (WEF) z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodległości.\n"Podczas, gdy kraj upamiętnia w listopadzie 2018 r. setną rocznicę niepodległości, jest wiele powodów do świętowania. Polskie PKB zwiększyło się ponad dwa razy od początku lat 90. Dzięki sile bolesnych reform oraz wejściu do Unii Europejskiej w 2004 r. Polska doświadcza nieprzerwanego wzrostu, od ponad ćwierćwiecza notując znaczące wyniki nawet w czasie kryzysu gospodarczego"\n- napisali autorzy artykułu, Kornel Koronowski, dyrektor w spółce Boryszew Energy, oraz Vijay Raju, szef działu strategii w WEF. Światowe Forum Gospodarcze jest najbardziej znane z organizacji dorocznego forum biznesowego w Davos w Szwajcarii.\nJako powody do optymizmu w kwestii przyszłości polskiej gospodarki wymienili oni pięć głównych czynników: podejmowane przez państwo reformy i inicjatywy, panującą w Polsce kulturę przedsiębiorczości i innowacji, środowisko sprzyjające powstawaniu start-upów, niskie bezrobocie oraz wysokie kompetencje, zwłaszcza w dziedzinie nowoczesnych technologii, a także współpracę w dziedzinie innowacji między dużymi przedsiębiorstwami.\nAutorzy tekstu podkreślają, że reformy podjęte w trakcie transformacji gospodarczej oraz dobre wykorzystanie członkostwa w Unii Europejskiej przyczyniły się do tego, że Polska stała się bardziej przyjaznym biznesowi krajem. Wskazują też, że państwowa instytucja - Narodowe Centrum Badań i Rozwoju - jest jednym z najważniejszych graczy na rynku innowacji i że dobrze wypełnia swoją rolę.\nJako przykład kultury przedsiębiorczości i innowacji wskazują rozwój sektora gier komputerowych, który nie miał wielkich tradycji w Polsce, tymczasem w ostatnich latach stał się jednym z jej znaków rozpoznawczych. Zwracają także uwagę, że dzięki przyjaznemu środowisku dla start-upów Polska ma najwyższy w Europie odsetek przedsiębiorstw zatrudniających nie więcej niż dziewięciu pracowników, a historie sukcesu jednych inspirują kolejnych młodych przedsiębiorców.\n"Wyniki testów PISA (program międzynarodowej oceny uczniów) pokazują, że wzrost jakości nauczania w Polsce w ostatniej dekadzie był jednym z najszybszych w krajach OECD"\n- piszą Koronowski i Raju. Podkreślają oni w szczególności postęp, który nastąpił w naukach ścisłych, dzięki którym polscy programiści znajdują się na trzecim miejscu w światowych rankingach.\nWreszcie wskazują oni na współpracę polskich przedsiębiorstw w dziedzinie innowacji, czego przykładem jest stworzenie systemu płatności mobilnych BLIK przez sześć głównych polskich banków.\nPrzy wszystkich tych optymistycznych przesłankach Koronowski i Raju wskazują też na wyzwania. To przede wszystkim fatalny stan powietrza w Polsce będący efektem przestarzałych systemów ogrzewania, dużego ruchu drogowego i nadmiernej zależności od węgla. Innym wyzwaniem jest deficyt wykwalifikowanej siły roboczej, który powoduje wzrost płac, co jest hamulcem dla rozwoju startu-upów tracących pracowników na rzecz międzynarodowych korporacji. Wreszcie uważają oni, że Polska powinna coraz bardziej stawać się gospodarką opartą na innowacjach oraz badaniach i rozwoju, a nie tylko na produkcji. "Ale uważamy, że Polska ma żywotność, energię i ambicję, by osiągać pożądane zmiany i przetransformować się w gospodarkę innowacyjną" - konkludują.


Dom na sprzedaż, Warszawa Wilanów Biedronki, 4 900 000 PLN, 300 m2, domy-296/2231/ODS | Domy.pl\nDom na sprzedaż: Warszawa, Wilanów, Biedronki\nPowierzchnia: 300 m² Pokoje: 5 Cena: 4 900 000 PLN\nData dodania: 30-01-2017 Data aktualizacji: 03-11-2017\nCena za m²: 16 333,33 PLN / m²\nDom w Wilanowie z widokiem na staw i park\nWolnostojący dom w stylistyce włoskiej, oddalony od ulicy z oryginalnym widokiem na park i staw. Wykończony w 2015 roku, a wybudowany w 2014 roku. Urządzony nowocześnie z dbałością o optymalne wydobycie piękna otaczającej przyrody i bardzo dobrze wkomponowany w naturę. Doskonała lokalizacja w sercu Starego Wilanowa.\nWiększość parteru to otwarta przestrzeń (54m2). Salon z kominkiem połączony z kuchnią z widokiem na zieleń. Z kuchni i salonu wyjście na taras, gdzie można w cieniu starodrzewia wypić poranną kawę. Na podłodze płytki z połyskiem. Dodatkowo toaleta dla gości, ustronny pokój mogący spełniać funkcję gabinetu lub biblioteki.\nKlatka schodowa wiodąca na piętro bardzo neutralnie wkomponowana, lekka w aranżacji. Wysokie i szerokie okna pozwalają na zapewnienie poczucia przestrzeni również w środku. To one stanowią wielką zaletę domu i podkreślają jego charakter.\nNa pierwszym piętrze, częściowo ze skosami, trzy pokoje z przeznaczeniem na sypialnie, gabinety. Dodatkowo dwie pojemne garderoby. Widna łazienka z prysznicem i wanną. Na podłogach panele.\nW przyziemiu m.in. widne pomieszczenie rekreacyjne (45 m2), kotłownia oraz dwa pomieszczenia do wykorzystania na spiżarnię, magazynek oraz garaż (20 m2).\nOgród zagospodarowany, bramy wjazdowe na pilota, alarm, monitoring.\nDom w otoczeniu rezydencji i willi. Tuż przy stawie, w bliskim sąsiedztwie pałacowych ogrodów. Zaciszny i urokliwy. Oddalony od zgiełku miasta. Z drugiej strony to adres dobrze skomunikowany z centrum. Dojazd do niego zajmuje 20 min., a dojście do zajezdni autobusowej 5 min.\nKrótki spacer dzieli również od publicznej szkoły podstawowej i liceum. W okolicy również prywatne szkoły podstawowe sprofilowane językowo. Dobrze działające Centrum Kultury Wilanów, ogólnodostępny basen oraz liczne knajpki (japońska, włoska), cukiernia.\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 192 Dom na sprzedaż: Warszawa Wilanów Biedronki\nNumer ogłoszenia: domy-296/2231/ODS Link do ogłoszenia:\nInteresuje mnie oferta numer 296/2231/ODS - Dom na sprzedaż, Warszawa, Wilanów, Biedronki, powierzchnia: 300 m², pokoje: 5, cena: 4 900 000 PLN. Proszę o kontakt.\ntel. +48 514 055 205


krzychusk1 12 Lis 2008 13:23 3464 3\n#1 12 Lis 2008 13:23\nMam tego pecha że zakupiłem lodówkę jak w temacie. Po dwóch latach i jednym miesiącu (czyli po gwarancji) padła elektronika. Naprawiono ją i lodóweczka działała przez następne dwa lata. i teraz pojawił sie problem.\nPodaję wszystkie objawy:\n1. strasznie zagrzane jest miejsce pomiędzy drzwiami zamrażarki i chłodziarki.\n2. Agregat chodzi prawie non-stop. Wyłącza się na jakieś 10 minut a potem dalej około 1 godzinę i tak w kółko.\n3. Zamrażarka chłodzi na poziomie -15 stopni w górnej szufladzie przy ustawieniu eco.\n4. w chłodziarce panuje przy takim samym ustawieniu jakieś 10-11 stopni.\nCzy to znowu elektronika sfiksowała czy ubytek czynnika czy jeszcze jakaś niespodzianka od Merloniego??\n#2 12 Lis 2008 22:44\nWitam! Z tego co piszesz to na pierwszy rzut wygląda na blokadę układu ale w MBA.. to rzadko się spotyka.Stawiałbym raczej na ubytek czynnika spowodowany korozją elektrochemiczną aluminiowej rurki z kapilarą miedzianą (krótka mówiąc nieszczelność układu ) To tylko Ci powie chłodniarz który wepnie się rurkę serwisową i skontroluje ciśnienie\n#3 17 Lis 2008 16:10\npo wizycie chłodniarza:\nUciekł gaz przez te rurki miedzianą i aluminiową.\ndostępne opcje dalszego postępowania:\n1. kupno nowej lodówki\n2. wymiana samych rurek, koszt jakieś 150 zł bez gwarancji że gaz nie ucieka jeszcze przez parownik.\n3. założenie nowego parownika wewnątrz komory lodówki i podłączenie go do sprężarki z ominięciem istniejącej instalacji, koszt około 300 zł\nZdecydowaliśmy się z żoną na opcję nr 3. Lodówka jest trochę za nowa żeby ją wywalić na złom a poza tym trzeba mieć kasę na nową. Druga opcja wydaje mi się takim dłubaniem bez gwarancji że to będzie chodziło przez jakiś czas. Więc została opcja nr 3 i teraz czekamy na lodówkę. Dobrze że na zewnątrz jest chłodno bo jest gdzie trzymać jedzenie:\n#4 17 Lis 2008 22:50\nCiekaw jestem jak to ma być zrobione... " podłączenie go do sprężarki z pominięciem istniejącej instalacji "\nJak już się wymienia rurki to wszystkie ( na pewnym odcinku biegną dwie kapilary wzdłuż rurki powrotnej "ssącej") łącznie z wyminą kapilar i parownika chłodziarki. Ze starego układu zostaje tylko tylko parownik zamrażarki , rurka podgrzewania frontu komory i skraplacz. ( ja tak robię\n) Cena 2 razy wyższa o Twojej trzeciej opcji\nco jednak nie daje 100-tu procentowej pewności że nieszczelność może wystąpić na rurce podgrzewania\nNa koniec próba szczelności 15 bar i pianowanie tyłu komory. Z resztą na ten temat to można by doktorat napisać\nDaj znać jak postępy w naprawie.\nPodobne tematy Lodówka Ariston MBA 3832V - długa praca kompresora\nPotrzebuję pomocy. Posiadam lodówkę Ariston MBA 3832V z jednym agregatem i dwoma termostatami. Zamrażalnik działa prawidłowo a chłodziarka wcale. Wymi... (47)\nMam problem z moją lodówką.Słabo chłodziła,zamrażalnik nie mroził.Moduł sterowania zapalał się i gasił,istna dyskoteka.Było kilku fachowców.którzy pow... (2)\nLodówka ariston MBA 3832V moduł sterowniczy.\nWitam! Problem pojawił się po braku zera w instalacji elektrycznej. Spalony zostały dwa warystory RV1 i RV8, cewka L1, rezystor R13. Wymieniłem powyżs... (3)\nLodówka ARISTON MBA 3832V - nic nie działa\nBardzo dziękuję za podpowiedź.,Pilnie, potrzebuję pomocy przy ww modelu Aristona. Przestała po prostu działać, nie świeci się światło, nie działa went... (5)\nWitam Zauważyłem, że lodówka zaczęła pracować bez przerwy, przez 3 dni wyrywkowo sprawdzałem o różnych porach dnia i za każdym razem agregat pracow... (3)\nWitam, moja 8 letnia lodówka przestała pracować. Objawy- problem z rozruchem agregatora, po odczekaniu 8 min lodówka podejmuje próbe i nic, słychać ty... (20)


emocje – uBOGAcani.pl\nU Jezusa zebrali się faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się…\nCzęsto słyszę, że gniew jest czymś złym. To nie zawsze jest prawda! Gniew coś nam mówi, o nas samych. Gniew to naturalna reakcja zachęcająca do walki z niesprawiedliwością. Denerwujemy się, gdy widzimy ludzi pozbawionych podstawowych środków do…\nZastanawiałeś się dlaczego ludzie się kłócą, nienawidzą i nie potrafią znaleźć porozumienia? Powodów pewnie jest cała masa, lecz dziś chciałabym skupić się na jednym. Jesteśmy tylko ludźmi i każdy z nas jest inny, ale mamy wspólne pragnienia…


Dzień kobiet - Collegium Balticum\nDZIEŃ KOBIET // 2021\nWydarzenie odbędzie się w dniu\nw godzinach: 10:00 - 14:00 na platformie MS TEAMS.\nZłączONE - 2020\nJesteśmy Uczelnią otwartą na nowe wyzwania i ze wszystkich sił promujemy ideę samorozwoju i samodoskonalenia przez całe życie. Wspieramy ludzi otwartych, świadomych swoich potrzeb, chcących się uczyć i podnosić „swoje poprzeczki życiowe” – zarówno te edukacyjne jak i fizyczne czy duchowe. SSW Collegium Balticum od lat wspiera kobiety. Pragniemy wspólnie z naszymi studentkami, żeńską kadrą administracyjną i przyjaciółkami Uczelni ukazywać kobietom ich siłę, wartości wewnętrzne oraz moc ich możliwości. Pragniemy stworzyć przestrzeń do świadomego celebrowania istoty kobiecości, radości z życia – dbania o siebie i swoich najbliższych.\n6 MARCA, gODZ. 10:00 - 14:00\n10:00 - 10:10Wstęp - powitanie gości\nJoanna Dziumienko, Katarzyna Pakalnicka oraz Kanclerz Tatiana Staroń\n10:10 - 10:40Delikatna i czuła droga do samej siebie (joga kundalini)\n10:40 - 11:10Ziołowe wzmocnienie i witalność (Fitoterapia)\n11:10 - 11:45Mistrzowska Odporność Psychiczna\n11:45 - 12:05Czuła Przewodniczka. Kobieca droga do siebie\n12:05 - 12:35Kobieto, znaj swoje prawa - Fundacja Say Stop\n12:35 - 13:05 Siła kobiecej miednicy\n13:05 - 13:40 Harmonia w związku: jak być „tu i teraz" z partnerem\nKasia i Martin Harmony\n13:40 - 13:45 Zakończenie\nMistrzyni świata w kick-boxingu\nWielokrotna mistrzyni świata w kick-boxingu i pierwsza Polka będąca mistrzynią świata w boksie zawodowym. Po zakończeniu sportowej kariery zajęła się działalnością biznesową: prowadzeniem wykładów i warsztatów o tematyce motywacyjno-inspirującej. W 2017 ukazała się jej autobiograficzna książka „Najważniejsza decyzja”. Przedstawiła w niej swoją drogę na szczyt, która wymagała trudu i sprawiła, że musiała wylać krew, pot i łzy, zanim mordercze treningi zaczęły przynosić efekty. Prócz kariery sportowej, w publikacji poruszone zostały aspekty trudnego dzieciństwa, relacji z mężczyznami i polityki. Dzięki spotkaniu i lekturze książki poznamy całą Iwonę – kobietę z sercem wojownika.\nPrezes Fundacji #SayStop\nByła policjantka, żołnierka, aktywistka i wojowniczka. Jedna z niewielu kobiet, która ukończyła kurs podstawowy w Jednostce Wojskowej GROM. W tej elitarnej formacji przesłużyła 18 lat. Weteranka wojny w Iraku. Zawsze na pierwszej linii.\nPsycholożka społeczna, socjolożka, felietonistka magazynu „Wysokie obcasy”. Autorka Topowej pozycji w Empiku pt. „Czuła przewodniczka. Kobieca droga do siebie”.\nNatalia de Barbaro pracuje z kobietami, które poszukują odpowiedzi na pytania: „Kim tak naprawdę jestem? Czego chcę? O czym marzę? Na co sobie pozwalam?”. Jej książka to rzetelna z punktu widzenia psychologii, ale także poetycka, czasem brutalnie szczera i poruszająca opowieść o kobiecej drodze do poznania samej siebie. Dlaczego kobiety grają role, które wcale im nie odpowiadają? Czemu pracują ponad siły i surowo oceniają się za najmniejsze uchybienia? Jak sprawić, by wewnętrzny głos, mówiący kobiecie o jej potrzebach i marzeniach, był słyszany wyraźniej niż nakazy i wymogi kultury? Autorka zaprasza w podróż pod opieką Czułej Przewodniczki – kobiecej intuicji i mądrości. (źródło:www.znak.com.pl)\nKatarzyna i Martin Harmony\nTwórcy kart dla par, Harmonia\nJesteśmy małżeństwem z dwójką dzieci. Żyjemy w sposób nietuzinkowy, płyniemy pod prąd i robimy szalone rzeczy, bo… nam się chce i strasznie nas to kręci. Całkiem możliwe, że zdradzimy Ci również, jak to się dzieje, że w naszym związku cały czas iskrzy a my czujemy się, jak zakochane nastolatki… Pomimo tego, że uważa się nas za parę idealną, to my również borykamy się z tymi samymi problemami, co wy. Czasem mamy ochotę wystrzelić siebie, partnera albo nasze dzieci w kosmos. Czasem mamy różnicę zdań i ciężko jest nam wypracować consensus. Czasem padamy ze zmęczenia i oddalibyśmy wiele, by choć raz w weekend sobie dłużej pospać. Czasem obowiązki nas przytłaczają i marzy nam się, by partner nas wspomógł lub wyręczył.\nJesteśmy twórcami kart dla par „Harmonia”! To 31 kart, które wzmocni Waszą wzajemną uważność, empatię i zrozumienie drugiej strony.\nRedaktor Naczelna magazynu Ocean Spokoju. Chemik z 30-letnim doświadczeniem w diagnostyce medycznej. Mistrz Reiki II stopnia. Nowoczesna wiedźma. Pasjonatka zdrowego trybu życia i naturalnych metod leczenia. Mol książkowy. Matka dwóch programistów. Opiekunka kota i karmicielka dzikich ptaków\nMasażystka, Ajurweda, Kundalini Yogi\nNa co dzień jest kobietą wielu pasji, a szczególne miejsce w jej życiu zajmuje kundalini joga i masaż ajurwedyjski. Ajurweda jako system holistyczny uczy jak żyć w zgodzie z naturalnym rytmem naszego ciała. Natomiast częścią ajurwedy jest praktykowanie jogi. Praktyka kundalini jogi okazała się odpowiedzią na jej pytania, a miłość do niej zaprowadziła ją na Międzynarodowy Kurs Nauczycielski Kundalini Yogi (certyfikowany przez KRI – Kundalini Research Institute). Swoje działania (masaże ajurwedyjskie, zajęcia kundalini jogi, handmade mala), w szczególności kieruję do współczesnych kobiet, które w natłoku pracy i obowiązków poszukują miejsca dla siebie.\nFizjoterapeutka uroginekologiczna zajmuje się tą tematyką od prawie 20 lat. Nazwa „uroginekologiczna” to zdecydowanie zbyt wąskie określenie, bo wśród pacjentów w gabinecie u dr Ptak pojawiają się zarówno dysfunkcje miednicy w obszarze urologicznym, ginekologicznym, jak i proktologicznym. W praktyce wykorzystuje metody z polskich i zagranicznych szkoleń oraz nowoczesną diagnostykę. W kontakcie z pacjentami (pracuje również z mężczyznami) kieruje się doświadczeniem i empatią. Jest adiunktem na Pomorskim Uniwersytecie Medycznym, lektorem szkoły rodzenia oraz zasiada w Radzie Naukowej Uniwersytetu III Wieku, wobec powyższego ma kontakt z kobietami na wszystkich etapach życia. Prywatnie jest mamą 15-latka Huberta i właścicielką białego głuchego kota. Uwielbia podróże, książki, malarstwo i teatr.\nWiceprezes Fundacji Porozumienia Społecznego i Integracji IMPULS. Trenerka edukacji ekologicznej, promotorka zdrowego trybu życia, wydawczyni magazynu Ecostyl. Absolwentka Bałtyckiego Instytutu Psychologi – psychologia alternatywna. Dyplomowana psychoterapeutka i bioenergoterapeutka, trenerką oddechu. Certyfikowana terapeutka hipnoterapii oraz metod naturalnych. Twórczyni autorskiej metody FreeFlow. Praca z emocjami i poszerzaniem świadomości pozwala jej na ciągły rozwój. W tym podejściu wspiera się ścieżką Jogi Kundalini oraz technikami pracy z ciałem metodą Aleksandra Lowena, Tension & Trauma Release Exercises (TRE), oddechem BIOdynamicznym i różnymi technikami medytacji dynamicznych oraz ruchu spontanicznego. W 2019 roku rozpoczęła szkolenie nauczycielskie Jogi Kundalini – Certificate Quaternity School RYS 200 Yoga Alliance www.centrumharmonii.pl\nArteterapeutka, coach, masażystka. Właścicielka KiaOra Studia relaksacji Masażem i Tańcem. W swej pracy zainspirowana min praktyką 5Rytmów, improwizacją w kontakcie i ruchem autentycznym z niezmienną miłością do masaży polinezyjskich i fascynacją tańcem socjalnym. www.kiaora.szczecin.pl\nkanclerz SSW Collegium Balticum\nKanclerz Szczecińskiej Szkoły Wyższej Collegium Balticum, pedagog i nauczyciel akademicki. Uwielbia pracę z ludźmi, uważa że to poszerza horyzonty, otwiera na świat i uwrażliwia.\nAbsolwentka Pedagogiki oraz studiów podyplomowych: MBA, Zarządzania w Oświacie, Coachingu i mentoringu w oświacie; Szkoły Mediatorów Sądowych; ukończyła między innymi kursy z Akademii Zarządzania i Treningu Menedżerskiego.\nPropagatorka kształcenia i wychowania w duchu tzw. “szkoły demokratycznej”. Prowadzi zajęcia z teoretycznych podstaw wychowania, warsztaty z komunikacji społecznej, treningi z rozwiązywania konfliktów i pracy ze stresem oraz mediacji i negocjacji.


Kable a także przewody elektryczne - Ciekawostki internetowe i fotograficzne - a2zwebdesign.co.uk\n12 July 2018 12 July 2018 PP2.0\nPrzewody przyłączeniowe to wszystkie te przewody, które wyposażone są w element powszechnie nazywany wtyczką. Wtyczka elektryczna także może posiadać zróżnicowane formy w zależności od urządzenia. Przewody takie mają w większości przypadków osłonę gumową, może być jednak również wykonana z innych materiałów. Przy wybieraniu przewodu ważne jest by pamiętać o skontrolowaniu jego długości tak, by była odpowiednia do potrzeb. kable (patrz Przewody przyłączeniowe) kable (patrz Przewody elektryczne) kable (patrz Kable elektryczne)\nKomputery i sprzęt elektryczne, instalacji elektrycznej, przewodu, przewody, Wtyczka elektryczna permalink


Wojna trzydziestoletnia 1618-1648. Tragedia Europy - Peter H. Wilson - eBook - Tania Księgarnia Lideria.pl\nTłumacz: Maciej Kapałczyński\nNowa książka Petera Wilsona jest wielkim dziełem, pierwszą kompletną historią wojny powstałą od upływu pokolenia, a także fascynującą i świetnie napisaną próbą zrozumienia tych istotnych wydarzeń. Wielką zaletą Wilsona jest pozwolenie czytelnikowi na zrozumienie różnych motywacji, które skłaniały kolejnych władców do igrania z losami własnych krajów z tak przerażającymi skutkami. Znajdziemy tu główne postacie dramatu (Wallenstein, Ferdynand II, Gustaw Adolf, Richelieu), ale także przeżycia zwykłych żołnierzy i cywilów, desperacko starających się przetrwać w niezwykle trudnych okolicznościach. Nie da się w pełni zrozumieć niezwykłej narracji nękanych wojną europejskich przywódców w XX wieku (porównania z II wojną światową są jak najbardziej na miejscu) i nowożytnej Europy bez odniesień do tego strasznego konfliktu. Monumentalna praca historyczna: ogromny zakres, porywająca narracja, rozsądna i ludzka w ocenie oraz ilustrowana taką ilością map i planów bitew, że zostanie nimi zaspokojony wewnętrzne dziecko każdego czytelnika. To najwyższy poziom historycznej narracji: świetna książka. - Dominic Sandbrook, New Statesman, Books of the Year Stanie się na wiele lat podstawową anglojęzyczną pracą na ten temat. - David Parrott, BBC History Jeżeli jakikolwiek z brytyjskich historyków miał napisać taką książkę, to mógł być tylko Peter H. Wilson, i dokonał tego skrupulatnie i z polotem… „Wojna trzydziestoletnia 1616-1648. Tragedia Europy” to niezwykłe osiągnięcie, pełne dogłębnej wiedzy. - Nigel Aston, The Tablet „Tragedia Europy” to pierwsza pełna historia wojny trzydziestoletniej w tej generacji; to epicka, świetnie opowiedziana historia na największą możliwą skalę. - London Review of Books Troska zarówno o szczegóły, jak i szerszy obraz sprawia, że praca [Wilsona] jest ostateczną historią wojny trzydziestoletniej. - Publishers’ Weekly Wilson opowiada tę ponurą historię bez chwały, zachowując doskonale równowagę pomiędzy opisami bitew z pierwszej ręki i dworskimi intrygami a dogłębną analizą długoterminowych skutków wojny… Poruszające świadectwo sprzeciwiające się daremności wojny. - Ed Voves, California Literary Review Monumentalna historia wojny trzydziestoletniej Petera Wilsona to praca, która robi wrażenie na czytelniku zarówno wyjątkową znajomością szczegółów autora, jak i zrównoważoną relacją głównych wydarzeń i epizodów wojny… Jego praca przez długi czas pozostanie główną historią tej wojny. - Ronald Asch, Reviews in History\nISBN druku: 978-83-65855-16-9\nSłowa kluczowe: Wojna trzydziestoletnia 1618-1648. Tragedia Europy\nGdy śledzimy konflikt na Ukrainie, wprost narzucają się analogie z wojną wietnamską -najdłuższą wojną XX wieku i jedyną przegraną przez USA. Najwyraźniej kremlowscy stratedzy dokładnie przestudiowali jej przebieg i wyciągnęli wnioski. Historia i polity...\nUnia Europejska się rozpada. Coraz głośniej słychać skrajne partie prawicowe i populistów. Wielka Brytania opuszcza wspólnotę. Kolejne kraje rozdziera polityczna destabilizacja wywołana przez fale emigracji z Bliskiego Wschodu, Pół...


Koleje Mazowieckie pomagają w podróży osobom niepełnosprawnym | Magazyn Kolejowy - Katalog Firm Kolejowych I kolej.com.pl\nSpółka „Koleje Mazowieckie – KM” podejmuje działania mające na celu ułatwienie podróży osobom niepełnosprawnym i o ograniczonej sprawności ruchowej. Oprócz wprowadzanych w pociągach nowoczesnych rozwiązań, oferuje pomoc w zorganizowaniu i odbyciu podróży. Ponadto na stronie internetowej są szczegółowe informacje na temat przystosowań poszczególnych stacji i przystanków kolejowych do potrzeb osób niepełnosprawnych.\nPod numerem telefonu 783 910 289 osoby o ograniczonej sprawności ruchowej mogą zgłaszać zamiar odbycia podróży. Informacja przekazywana jest do obsługi pociągu, która jest przygotowana na udzielenie pomocy, np. przy wsiadaniu, czy wysiadaniu z pociągu. Numer czynny jest od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-15.00. Informację o zamiarze podróży prosimy zgłaszać na 48 godzin przed odjazdem, przyjazdem lub koniecznością przesiadki.\n- Wcześniejsze zgłoszenie zamiaru podróży naszymi pociągami pozwoli na podjęcie działań mających na celu ułatwienie podróży. W takich sytuacjach, oprócz standardowych rozwiązań, staramy się także wzmocnić obsługę pociągu, czy podstawić pociąg przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych – mówi Donata Nowakowska, Rzecznik Kolei Mazowieckich.\nNa stronie internetowej Spółki można również znaleźć szczegółowy wykaz wszystkich stacji i przystanków osobowych Kolei Mazowieckich pod kątem dostosowania do odprawy osób niepełnosprawnych. Wykaz zawiera informacje na temat udogodnień lub ich braku na stacjach i przystankach oraz informacje na temat możliwości przejazdu, rezerwacji miejsc, aktywacji karty miejskiej, czy bliskości przystanku komunikacji miejskiej.\nWszystkie szczegółowe informacje zamieszczone są na stronie internetowej Spółki w zakładce „Prawa i obowiązki pasażera”.\nAutor: (źródło: Koleje Mazowieckie, 16.05.2011)


Mamy moc! – Mamy ruszamy\nGościnie, mam nadzieję częściej, na Mamy ruszamy Monika ( autorka bloga Synek Mukolinek) pisze o macierzyństwie, chorobie, bieganiu, przyjaźni, po prostu o życiu <3\n„Mamy różne mamy. Takie pracujące na etacie i takie, które zostają z dziećmi w domu, pracują zdalnie. Mamy jedynaków i mamy trzech córek. Mamy nadopiekuńcze i mamy dające się wypłakać. Mamy, które pozwalają na ciastko przed obiadem i takie, które pilnują diety. Mamy zabiegane i mamy biegające.… Są też mamy, które spotkasz rzadziej, a one też są wśród tych wymienionych wcześniej. Mamy dzieci chorujących na ciężkie, nieuleczalne choroby.\nJa jestem taką mamą. Bruno, mój syn urodził się z rzadką chorobą genetyczną – mukowiscydozą. Na pierwszy rzut oka nie dostrzeżesz w nim chorego dziecka. Rośnie jak każde inne, śmieje się i płacze, zachowuje się jak każdy inny, przeuroczy 3-latek. Jednak codziennie musi wykonywać masę czynności, których zdrowe dzieci na szczęście nigdy nie poznają.\nJa jestem taką samą mamą, jak mama zdrowego trzylatka. Na pierwszy rzut oka nie dostrzeżesz żadnej różnicy. Martwię się o stłuczone kolano, zastanawiam się co zrobić na obiad, myślę o jego przyszłości, szkole, relacjach z rówieśnikami, tęsknię tak samo, wkurzam się tak samo, myślę czy ubrać mu cieplejszą czapkę, kiedy zmienia się pogoda. Oprócz tego mam masę innych zmartwień, obowiązków, myśli, których mamy zdrowych dzieci na szczęście nigdy nie doświadczą.\nBycie Mamą, rodzicem dziecka to nie tylko dodatkowe obowiązki wobec samego dziecka, ale także, a nawet przede wszystkim, wobec samej siebie. Dzieci uczą się poprzez naśladowanie, na naszym zachowaniu się wzorują, od nas uczą się jak reagować w danej sytuacji.\nDla mojego dziecka ruch i aktywność fizyczna jest niebywale ważnym elementem rehabilitacji. Nie ma lepszego sposobu na dłuższe życie, niż aktywność, ruch, sport. Nie ma lepszego sposobu na pokazanie dziecku, by z tego magicznego rozwiązania korzystało, niż samemu wziąć się „do roboty” i własnym przykładem zachęcać dziecko do działania, do czerpania przyjemności i radości ze sportu, do uczenia się radzenia sobie z porażkami, zaszczepienie zdrowej rywalizacji, chęci do doskonalenia się, stawiania się silniejszym. Bieganie przyszło mi do głowy jako pierwsze. Najprościej założyć buty i po prostu ruszyć ścieżką przed siebie.\nBieganie jest najlepszym sposobem na wentylację płuc, żadna fizjoterapia w postaci drenażu czyli pukania po plecach, dmuchania w wiatraczki, wprawiania ciała w drganie poprzez kamizelkę oscylacyjną, NIC nie da takich efektów jak RUCH, BIEG, SKAKANIE.\nBieganie czasem każde ci walczyć o oddech, tak jak chorzy na mukowiscydozę walczą o niego każdego dnia. Dlatego biegam, bo wiem, że moja walka, jest też walką dla Bruna, czuję na sobie jego wzrok i wiem, że i on ruszy kiedyś i razem przebiegniemy niejeden dystans, pokonamy niejedną ścieżkę, trasę. Niezależnie od tego jak wyboista to będzie trasa, czy czasem nie będzie pod górkę, czy czasem nie będzie lało i wiało, czasem trzeba będzie przejść do marszu, czasem będzie ciężko o oddech. Kierunek jest jeden. Do przodu. Najdłużej, najdalej jak się da! Ta prosta z pozoru czynność, przebieranie nogami, daje mi niesamowitą silę. A tą siłą dzielę się z moim dzieckiem.\nA potem okazuje się, że nie jestem sama.\nŻe jest stado matek, które czują, myślą podobnie. Dla nich to też ważne. Niezależnie od tego czy dzieciaki chore czy zdrowe, półroczne czy nastoletnie. Czy motywacja jest podobna do mojej, czy też jest nią po prostu lepsza kondycja czy powrót do sylwetki sprzed ciąży ( albo i lepszej!).\nTe matki odszukują się nawzajem, zaczynają spotykać w przestrzeni wirtualnej, potem poznają się w realu, spotykają na wspólnych treningach, biegach. Wspólnie się motywują, pilnują, zarażają pasją. Kiedy jakieś mamuśki zwalniają tempo, poddają się leniowi krzyczą dziarsko „MAMY RUSZAMY!”. I uwierzcie mi, tu nie chodzi tylko o wsparcie przy kolejnych treningach, ale przekłada się to na wszelkie płaszczyzny życia….!\nMamy ruszamy to inicjatywa zapoczątkowana przed dwie, pełne energii mamuśki, Ilonę i Olę. Kobiety pełne pasji i pomysłów na siebie, swoją rodzinę. Mamy kilkuletnich dzieci. Mamy jakich wiele. Mamy nie wyobrażające sobie życia spędzanego z paczką czipsów i colą przed tv. Mamy takie jak ty i ja. Każda z nas ma inne motywacje, by nie przestawiać działać, każda ma inne charaktery, problemy, marzenia, możliwości. Łączy nas wiele a przede wszystkim to, że nie gadamy a działamy! Że nam się chce!\nI kiedy pada hasło: „chore dziecko”, „można pomóc” to nie ma zawahania, nie ma gadania „ooooch jak mi przykro, biedna”, robienia smutnych, współczujących oczu jak kotek ze Shreka, wysyłania serduszek SMS-em i wirtualnego przytulenia, klepania po plecach, rozczulania się nad sobą – tylko jest odzew, reakcja.\nPytanie: KIEDY, JAK, GDZIE? Będę. Możesz na mnie liczyć. I to nie jest gadanie. One tam będą, pomogą!\nNie było inaczej podczas tegorocznego Biegu Niepodległości w Warszawie. Kolejny raz, wraz z Polskim Towarzystwem Walki z Mukowiscydozą, wspaniałymi ludźmi robiącymi kawał roboty dla naszej społeczności, biegliśmy w zielonych skrzydłach, koszulkach, obklejeni napisami MUKOWISCYDOZA, WIEM, POMAGAM! ODDYCHAJ.PL. Biegamy dla podopiecznych fundacji, dla wszystkich chorych na mukowiscydozę i ich bliskich.\nMamuśki tam były, oj były, nie sposób było nie zauważyć. Ale nie tylko matki dzielnie wspierały akcję! Nie sposób nie wspomnieć o fantastycznych ojcach, mężach, chłopakach, którzy przybyli ze swoimi dziewczynami, niektórzy sami. I też nie mogłabym pominąć przyjaciół i znajomych, często bezdzietnych ale z wielkim sercem i empatią, którzy bezinteresownie stawili się na starcie razem z nami, przejechali często kawał drogi z drugiego krańca Polski, by wspomóc naszą akcję, by coraz więcej ludzi dowiedziało się o tej ciężkiej chorobie, by więcej chorych miało szansę na dłuższe i lżejsze życie, by nie byli niewidzialni, tak jak ich choroba.\nDziękuję Wam wszystkim! Największe słowa wsparcia nie dają tyle co fizyczna obecność, wspólne działanie. I ta świadomość, że kiedy pojawi się kolejna możliwość pomocy, znów pojawią się obok, będą biec co sił w nogach, a czasem zwolnią znacząco tempo, będą się wręcz nudzić na trasie by być z tobą. Będą. Będziemy razem.\nI chociaż Ci, którzy mnie znają wiedzą, że jestem z natury twardzielką, są jednak chwile, kiedy stają mi łzy w oczach. Wzruszam się, bo nawet nie wiecie, ile to dla mnie znaczy.\nA takich wzruszonych, jak ja, jest więcej!\nFotomigawkę z wybranych chwil dnia codziennego Moniki znajdziesz na Instagramie TU\nbieg niepodległości 2015bieganiemama trenujemukowiscydoza\nPowiało chłodem... #13\nMamy ruszamy ... po godzinach\n#100 dni tydzień 8 – droga Mamy ruszamy na maraton (relacja)\nBiegamBoLubię otwarty trening 02.07.2016 (galeria, film)


Hurt zagra na otwarciu Starej Piwnicy – nowego klubu muzycznego we Wrocławiu! (28.04.16)\n2016, archiwum — By admin on 18 kwietnia 2016 18:18\nKlimatyczne wnętrza, duży wybór niekoncernowych piw oraz win, a w niedalekiej przyszłości również kuchnia i oferta gastronomiczna na wysokim poziomie, sprawią, że każdy znajdzie w Starej Piwnicy coś dla siebie.\nBilety na otwierający koncert Hurtu kosztują zaledwie 10 zł – dodatkowo w cenie biletu zawarte jest powitalne piwo za przyszłość lokalu :)\nPodczas otwarcie wśród publiczności losowane będą zaproszenia na koncerty wROCKfestu m.in. 3 – Majówkę 2016 i Gitarowy Rekord Guinnessa, a także inne niespodzianki.\nPrzybywajcie licznie na otwarcie – już wkrótce zaprosimy Was na następne koncerty w Starej Piwnicy!\nbilety: 10 zł – przedsprzedaż, 15 zł- w dniu koncertu


Złodziej zatrzymany błyskawicznie | Sztum Nasze Miasto\nZłodziej zatrzymany błyskawicznie\nBardzo szybko zatrzymano mężczyznę, który w Śledziówce, w gminie Stary Targ, skradł urządzenie do pomiarów geodezyjnych. Złodziej został ujęty po upływie pół godziny.\nJak podaje Komenda Wojewódzka Policji, zdarzenie miało miejsce w środę, w miejscowości Śledziówka, w gminie Stary Targ. Wykonywane tam były pomiary geodezyjne. Przy drodze ustawiono sprzęt do pomiarów. Mieszkaniec gminy Stary Targ, przejeżdżając samochodem, wykorzystał chwilę nieuwagi geodetów i zabrał urządzenie, chowając je w samochodzie. Geodeci szybko zorientowali się w sytuacji, wezwali policję. Skradziony sprzęt wartości około 5 tysięcy złotych powrócił do właściciela. O dalszych losach sprawcy kradzieży zadecyduje sąd. Za popełnione przestępstwo grozi kara do 5 lat pozbawienia wolności.


Zmarł Kazimierz Rysz – TVJ Telewizja Jasło\nZ głębokim żalem zawiadamiamy, iż w dniu 11 maja 2019 zmarł, zaopatrzony\nw Sakramenty Święte, Kazimierz Rysz. Miał 80 lat.\nDla najbliższych Najukochańszy Mąż, Tatuś, Teść, Dziadziuś.\nDla wielu jaślan – wspaniały Człowiek.\nPan Profesor i wicedyrektor I Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle.\nWspółzałożyciel, członek Zarządu I i II kadencji Uniwersytetu III Wieku w Jaśle.\nRysz Kazimierz urodził się 24 kwietnia 1939 we Lwowie jako syn Józefy i Jana. Szkołę Podstawową w Zagórzu ukończył w 1952, a potem Męskie Gimnazjum w Sanoku. Maturę złożył w 1956. Pierwszą pracę podjął w Sanoku, a następnie w PKP w Ustrzykach Dolnych. W latach 1961 – 1963 był słuchaczem dwuletniego Studium Nauczycielskiego w Rzeszowie. Po jego ukończeniu został nauczycielem pracy – techniki w Liceum Ogólnokształcącym w Jaśle.\nPracując podjął, akurat w roku obchodów 100-lecia jasielskiego Gimnazjum i Liceum, studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Ukończył je w 1972, uzyskując tytuł magistra techniki. Nauczając w liceum jasielskim, rozwijał zainteresowania młodzieży techniką, prowadził kursy samochodowe oraz kółka: fotograficzne i radiowe. W 1978 został mianowany profesorem szkoły średniej. Jego uczniowie byli uczestnikami i laureatami Centralnych Olimpiad Wiedzy Technicznej w Warszawie: Tomasz Berezowski – 1978, Jerzy Kołodziejczyk – 1980, Daniel Habrat – 1986.\nUczestniczył w wielu wakacyjnych kursach dla nauczycieli, między innymi: elektrotechniki w Szczecinie, radiowych w Rzeszowie i Łodzi. Prowadził liczne praktyki pedagogiczne dla studentów WSP z Rzeszowa. W 1981 ukończył studium podyplomowe w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, zaś w 1986 uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej. We wrześniu 1987 został zastępcą dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle. Na emeryturę przeszedł 1 września 1999.\nBył aktywnym i szanowany członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Od 1975 działał jako prezes ogniska w LO, zaś od 1984 zasiadał w Sekcji Emerytów jasielskiego Zarządu Oddziału tej organizacji.\nZa pracę zawodową i społeczną był wyróżniany nagrodami Dyrektora Szkoły, Kuratora Oświaty i Wychowania w Krośnie oraz Ministra Oświaty. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1985), Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego (1986), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2005).\nKiedy zostałem uczniem liceum w 1964 Profesor wprowadzał nas programowo w tajniki przydatnych technicznych wiadomości i umiejętności. Mnie urzekła praktycznie zastosowana metaloplastyka. Z wdzięcznością odnoszę się też do zajęć pozalekcyjnych, podczas których doskonalił, po swojemu, mój kunszt fotografowania i filmowania wraz z pełną obróbką obrazków ruchomych i stałych. Wprawdzie swoje pierwsze zdjęcia robiłem pod nadzorem mamy, zawodowego fotografa, a potem doświadczałem na kółkowych zajęciach w podstawówce i w grupie rówieśniczej, ale to Profesor pozwolił mi na samodzielne kręcenie kamerą z taśmą 8 mm, wówczas bardzo trudną do zdobycia.\nProfesor Kazimierz Rysz od zawsze dużo fotografował. Miał to w genach po tacie, z zawodu maszyniście parowozu kolejowego PKP, z zamiłowania fotoamatorze. Pierwsze zdjęcia obrabiali razem, w ciemni zorganizowanej w domu rodzinnym. Wspominał o tym 14 marca 2018 w jasielskiej Bibliotece Pedagogicznej, kiedy to w Galerii Twórczości Artystycznej Nauczycieli urządzono Jego wystawę fotografii i rysunków. Był to plon wieloletnich wędrówek z aparatem fotograficznym. Utrwalał prawie wszystko: kwiaty, motyle, ptaki, krajobrazy, architekturę, zabytki, wydarzenia i ludzi. Udzielał się w kółku fotograficznym Stowarzyszenia Miłośników Jasła i Regionu Jasielskiego, którego był członkiem.\nZnamienne są tytuły cykli zdjęć: „Wspomnienie lata” (morskie fale, plaże, mewy i zachody słońca), „Zima 2017/2018 w słońcu i świetle lamp”, „Jesienne mgły” (Kraków – Wawel), „Zachód słońca nad Trzcinicą”, „Wiosna na osiedlu Krasińskiego w Jaśle”, „Dwa ogrody państwa Renaty i Mariana”, „W jesiennym słońcu”, „Fontanna w parku – Jasło” i „Przy fontannie – Rzeszów”. Mnie urzekła też fotografia czarno-biała z 1962 „Kwitnący sad”.\nJeszcze z czasów szkolnych wiedziałem o innej pasji Kazimierza Rysza, kreśleniu. I dotyczyło to zarówno rysunku technicznego, jak i artystycznego. Na wspomnianej wystawie retrospektywnej autor zaprezentował głównie prace wykonane z okazji 650-lecia miasta Jasła. („Ratusz”, „I LO w Jaśle”, „Fara”, „Starostwo”) oraz krajobrazy z Iwonicza Zdroju i Wysowej.\nCałość tej ekspozycji dopełniały Kroniki Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Jaśle ilustrowane zdjęciami autorstwa Kazimierza Rysza. Bo ten senior, aktywnie działający od chwili utworzenia tej uczelni w 2007, skrzętnie fotografował wszystko, dokumentując działalność owego środowiska. Bardzo zaangażował się w powstanie i działalność naszej „Alma Mater” dla dorosłych jako członek władz statutowych, organizator wielu przedsięwzięć i dokumentalista przebogatej działalności. Zaprojektował sztandar dla tego gremium spod znaku UTW. “Nie ma Go z nami, ale pozostanie w naszych sercach” napisali w nekrologu o Koledze Zarząd i słuchacze Jasielskiego Stowarzyszenia Uniwersytetu Trzeciego Wieku.\nMoich serdecznych spotkań z Profesorem Kazimierzem Ryszem, także po zakończeniu edukacji było wiele, czasem ograniczających się do grzecznościowego przywitania, innymi razy były to pogawędki, niekiedy – z duchem czasu – wymiana myśli i serdeczności na facebooku i ostatnio 14 września 2018 chwila rozmowy na schodach I Liceum Ogólnokształcącego uwieńczona wspólną fotką, jakby na doczesne pożegnanie.\nPogrzeb Świętej Pamięci Kazimierza Rysza odbył się 15 maja 2019 w Kościele Parafialnym pod wezwaniem Świętego Stanisława i na Nowym Cmentarzu w Jaśle. Przybyli licznie: rodzina, uczniowie, absolwenci, współpracownicy z Liceum Ogólnokształcącego, koleżeństwo z Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Przy trumnie stawiły się poczty sztandarowe uczelniany i licealny. Uroczystość ubogacał wokalnie chór szkolny „Solideo”, muzyka skrzypcowa, organowa i śpiew wiernych. Mszy Świętej koncelebrowanej przewodniczył uczeń Profesora ksiądz Tadeusz Żygłowicz. Modlitwą, dobrym słowem i uściskiem dłoni najbliższym dał wyraz swojego uznania i sympatii dla Zmarłego. „Dobry Jezu, a nasz Panie daj Mu wieczne spoczywanie” puentował po bożemu. W liturgii pogrzebowej asystowali katecheci I LO. Kaznodzieja ksiądz Łukasz Ślusarczyk podkreślił skuteczność roli pedagoga, dydaktyka i wychowawcy, jaką sprawował Profesor Kazimierz Rysz, dobry człowiek i przyjaciel młodzieży. Modlitewnie, we Mszy Świętej i z ostatnim pożegnaniem odprowadzał Zacnego pedagoga ksiądz Daniel Midura. Dyrektor I LO Barbara Cyboroń – Wierdak przypomniała biografię skrupulatnego nauczyciela, z Jego ogromnym zaangażowaniem w sprawy szkoły, także po przejściu na emeryturę. Zawsze koleżeńskiego, radosnego, na co dzień uśmiechniętego dla wszystkich. Prezes Jasielskiego Stowarzyszenia Uniwersytetu Trzeciego Wieku, a zarazem koleżanka Profesora Krystyna Wdowiak, oddając hołd koledze Kaziowi, zawsze pozytywnie usposobionemu, wzorowemu członkowi tej społeczności, wskazała na Jego hart ducha, codzienną życzliwość wobec innych, skuteczną aktywność w działaniu.\nWnuczka Małgorzata Tuleja, także w imieniu swojej mamy Bernadety, zaświadczała o bezgranicznej miłości, jakiej doznawali bliscy. Był cierpliwy, łagodny, skromny, szlachetny, wrażliwy, pogodnego serca. 57 letnie małżeństwo Urszuli i Kazimierza Ryszów było lekcją prawdziwej miłości. Prócz dobrego przykładu dziadziu Kaziu pozostawił po sobie obrazy, rysunki, rzeźby i zdjęcia.\nZ bliskimi Świętej Pamięci Kazimierza Rysza – Żoną, Córką, Zięciem i Wnuczką oraz dalszą Rodziną łączymy się w żałobie modlitwą: Wieczne odpoczywanie racz Mu dać Panie.


Wzrosną kary za dzikie wysypiska | Malanów Online - Lokalny serwis informacyjny - www.malanow.pl\nJesteś tutaj: Strona główna » Referat Organizacyjny » Aktualności » Wzrosną kary za dzikie wysypiska\n500 zł to już za mało żeby „przekonać” do nie śmiecenia. Dlatego kary za ten czyn radykalnie wzrosną. Niestety nielegalne wysypiska śmieci są prawdziwą plagą. O skali problemu można się przekonać podczas każdego spaceru w lesie. Wokół nas wciąż są ludzie, którzy śmiecą, pomimo powszechnego systemu odbioru odpadów, za który płacą, mimo edukacji o szkodliwości takich praktyk czy nakładanych kar. Porzucone śmieci są niezwykle groźne dla środowiska: zatruwają glebę, wodę i często są śmiertelną pułapką dla okolicznych zwierząt. Ich zbieranie i przetwarzanie byłoby znacznie łatwiejsze i bardziej ekonomiczne, gdyby trafiły do Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych. W naszej gminie taki punkt znajduje się przy oczyszczalni ścieków w Malanowie.\nPorzucanie śmieci w lasach to ogromne koszty ekonomiczne. Polska wydaje 16 mln złotych rocznie na oczyszczanie lasów ze śmieci.\nJak podaje PAP, Minister Środowiska Michał Woś poinformował niedawno, że w lasach, w roku ubiegłym, liczba fotopułapek wzrosła z 2 do 5 tysięcy, a w tym roku resort zaplanował kolejne 5 tysięcy fotopułapek oraz dodatkowy sprzęt do obserwacji m.in. drony.\nZmiana kodeksu wykroczeń.\nResort środowiska przygotował także projekt ustawy, który zmienia kodeks wykroczeń i wzmacnia kary za śmiecenie w lasach. Grzywna pieniężna ma być podniesiona z obecnych 500 zł do 5000 zł, a dodatkowo sąd będzie mógł nałożyć karę sprzątania lasu.\nMinister zauważył, że oprócz naprawienia wyrządzonej szkody sędziowie będą mogli nałożyć dodatkową karę w postaci prac społecznych polegających na sprzątaniu obszarów leśnych przez określony czas, np. miesiąc.\nJesteśmy mieszkańcami kraju z wielowiekową kulturą i tradycją, oprócz tego jesteśmy członkami Unii Europejskiej. Wniosek jest z tego prosty. Powinniśmy zachowywać się jak ludzie cywilizowani. Nie przystoi zatem wyrzucać śmieci w lasach czy innych miejscach stanowiących naszą wspólną przestrzeń.\nTo czy lasy będą czyste zależy od nas samych.\nJedna bateria z zegarka elektronicznego może zatruć aż 400 litrów wody.\nNie wyrzucaj baterii do kosza. Oddawaj je w punkcie zbiórki albo wrzucaj do specjalnego pojemnika np. sklepie czy w naszym urzędzie gminy.\nPrzypominamy także, że przy wejściu do urzędu znajduje się pojemnik na plastikowe nakrętki, które przekazujemy na cele charytatywne.


Meble tapicerowane przeżywają renesans - Idealne Mieszkanie\nMebleMetamorfozy wnętrzUrządzanie wnętrz\nMarcin - 17 stycznia 2012 20 lutego 2013\nPo latach mody na niezwykle oryginalne krzesła, kanapy czy stoły, zwłaszcza wśród starszego pokolenia wraca trend na tradycyjne, eleganckie i wygodne meble, nawiązujące do klasycznych wzorców angielskich. Gdy wydawało się, że tapicerstwo powoli staje się zawodem wymierającym, odżyła potrzeba na ręcznie robione krzesła, sofy czy nawet drzwi wytłumiające hałas.\nTakie meble tapicerowane ponownie cieszą się sporym wzięciem. Minęły chyba bowiem czasy, gdy tapicerka kojarzyła się niejednokrotnie z kiczem i drobnomieszczańskim gustem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Rzemiosło polegające na wyściełaniu i obijaniu (skórą bądź tkaniną) ma się coraz lepiej i nie grozi mu raczej zagłada. Ani przez moment takie niebezpieczeństwo nie istniało w przypadku tapicerstwa przemysłowego. W masowym wydaniu zawsze będzie zapotrzebowanie na takie produkty.\nWystarczy uzmysłowić sobie jak ogromną chłonność ma w tym przypadku choćby branża motoryzacyjna (wszelkie siedziska i fotele w samochodach oraz pojazdach komunikacji zbiorowej). Meble tapicerowane na zamówienie to obecnie wręcz odrobina luksusu. Bez względu na wykorzystane materiały, końcowy efekt i tak w głównej mierze będzie zależeć od nas.\nTagged meble tapicerowane


Ministerstwo Nauki: stawiamy na młodych i zdolnych\n2008-01-07 Ministerstwo Nauki: stawiamy na młodych i zdolnych\nJak wyjaśniła w poniedziałek Kudrycka, reforma ma m.in. dać większą autonomię uczelniom. Zmienić ma się też system finansowania studiów i badań prowadzonych na uniwersytetach. Minister nie powiedziała jednak czy studenci będą płacić za kształcenie. Decyzja czy tak się stanie zostanie podjęta po konsultacjach społecznych.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\n"Musimy znaleźć taki system, który będzie najbardziej sprawiedliwy, a jednocześnie najbardziej dostosowany do polskiej specyfiki. Dzisiaj często młodzi absolwenci szkół średnich z małych miasteczek nie mogą studiować na bezpłatnych studiach na renomowanych uczelniach, bo koszty zakwaterowania i utrzymania są często wyższe niż czesne, które płacą w szkole, która jest w miejscu ich zamieszkania" - podkreśliła minister.\nWedług niej, ważne jest również to, aby młodzi, utalentowani absolwenci nie wyjeżdżali za granicę, ale mieli w Polsce możliwość dalszego kształcenia na najwyższym poziomie i realizowania swoich ambicji badawczych. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego chce to osiągnąć m.in. poprzez stypendia dla szczególnie utalentowanych studentów i doktorantów oraz dla osób zdolnych, które z przyczyn materialnych nie mogą studiować na najlepszych uczelniach.\nNajzdolniejsi młodzi naukowcy będą mogli ponadto liczyć na przyspieszenie procesu zdobywaniu stopni naukowych. Minister rozważa np. tryb, w którym naukowcy o cenionym dorobku i doświadczeniu, mający na koncie znaczące publikacje mogliby po przejściu odpowiedniej procedury otrzymać stopień doktora lub doktora habilitowanego bez konieczności pisania obszernej pracy.\nWięcej pieniędzy trafi też do najlepszych polskich szkół wyższych. Dzięki temu te "okręty flagowe" będą, jak ma nadzieję resort, konkurować z najbardziej cenionymi uczelniami w Europie. Konkurencja jednak, jak podkreśliła wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego prof. Maria Orłowska, nie będzie możliwa, jeśli uczelnie nie będą prowadzić badań naukowych na potrzeby gospodarki. To zaś uda się tylko wtedy, jeśli uniwersytety będą mogły odpowiednio wykorzystać potencjał doktorantów.\n"Teraz doktoranci w Polsce nie mogą w pełni poświęcać się pracy naukowej z powodów finansowych. Tę sytuację trzeba zmienić. Światowej klasy ośrodki akademickie mogą kształcić na najwyższym poziomie, ale międzynarodową renomę zyskują wyłącznie dzięki badaniom naukowym. A głównym motorem badań na uczelniach są doktoranci. Wystarczy tylko zacząć. Kiedy badania odpowiednio się rozwiną, zainteresuje się nimi biznes i uczelnie będą mogły pozyskiwać dodatkowe środki" - tłumaczyła Orłowska. Jej zdaniem, oprócz stypendiów dla doktorantów należałoby wprowadzić np. ulgi podatkowe dla przedsiębiorców wdrażających nowe osiągnięcia naukowe.\nJak oceniła podsekretarz stanu w MNiSW, prof. Grażyna Prawelska- Skrzypek, jest szansa na to, że uczelnie zdołają w swoich regionach nawiązać współpracę w samorządami i lokalnym biznesem. Jak poinformowała, rozpoczęła już konsultacje z jednostkami samorządu terytorialnego w tej sprawie. "Chodzi m.in. o to, aby państwowe wyższe szkoły zawodowe dostosowywały swoje programy kształcenia do potrzeb regionalnego rynku pracy" - zaznaczyła Prawelska-Skrzypek.\nKudrycka zapewniła, że wzmacnianie pozycji najlepszych i największych uczelni nie oznacza, że MNiSW chce, aby małe i słabsze szkoły zniknęły. "Mamy najwyższy współczynnik scholaryzacji spośród państw Unii Europejskiej (w roku akademickim 2005/2006 studiowało 49 proc. młodzieży w wieku 19-24 lata - PAP). Ten stan chcemy utrzymać lub jeszcze ten wskaźnik podnieść. Zależy nam jednak na tym, aby osoby najzdolniejsze miały w Polsce możliwość kształcenia na najwyższym światowym poziomie" - podkreśliła minister.\nZapowiedziała, że projekty konkretnych rozwiązań prawnych dotyczących zmian w szkolnictwie wyższym i systemie badań naukowych mogą zostać przedstawione przez resort za ok. pół roku.


Czy to znów susza ? - Strona 59 - Zboża - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 59 z 72 57\nNapisany 28 maj 2011 - 22:56\nU mnie niby niedawno spadło sporo deszczu ale sucho strasznie. Zboża wyglądają ładnie, trawy słabe, qq katastrofa. Dzis chodziłem po polach to na najmokrzejszych torfach jest twardo, i krety ryja. W takim razie to juz bardzo sucho jest.\nNapisany 29 maj 2011 - 03:23\nU mnie suszy niema. 24 maja dopiero dokończyłem siać jęczmień. A teraz burza i leje aż siwo.\nNapisany 29 maj 2011 - 09:15\na u mnie dziś spadł deszcz od chyba 2 tygodni. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 maj 2011 - 10:27\nU mnie (wschód mazowieckiego) w maju jest tak:\n28 - 7,2mm\n29 - 13,5mm\nJak dotąd spadło 59,2mm deszczu.\nPadało 11dni w miesiącu, regularne spokojne opady, ziemia cały czas uwilgotniona.\nPszenica i rzepak chyba najlepsze jakie miałem w życiu. Dobrze że nie jest susza ani taki maj jak rok temu gdzie padało 40dni w miesiącu.\nMarek jak może padać 40 dni w miesiącu?\nto się nazywa deja vu pogodowe Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 maj 2011 - 11:06\nu mnie dzisiaj prawie całą noc padało, dobrze bo w polu się nie ciekawie robiło Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 maj 2011 - 11:08\nu mnie też lipa... trochę poświęciło tylko... heh.. masakra bo jak idą deszcze to albo Wisła albo puszcza Kampinowska ściąga.. a ja jestem pośrodku.. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 maj 2011 - 11:20\nU mnie (wschód mazowieckiego) w maju jest tak:1 - 4,9mm3-4 - 10,8mm6 - 2,2mm8 - 7,6mm13 - 1,8mm15 - 8,1mm19 - 2,7mm21 - 0,4mm28 - 7,2mm29 - 13,5mmJak dotąd spadło 59,2mm deszczu.Padało 11dni w miesiącu, regularne spokojne opady, ziemia cały czas uwilgotniona.Pszenica i rzepak chyba najlepsze jakie miałem w życiu. Dobrze że nie jest susza ani taki maj jak rok temu gdzie padało 40dni w miesiącu.no własnie maj i pszenica super ale pamietaj ze ta pszenica przy temp 30 stopni i brakow opadow w czerwcu zmienic moze całkowicie oblicza jej wyglodu w lipcu jak bedziez miał zieloniutka no to mozna sie cieszyc , u mnie narazie susza ale licze ze bedzie ok jeszcze przed nami 50 dni konkretnej wegetacji\nNapisany 29 maj 2011 - 11:31\nU nas na wschodzie Podlasia, jak w kwietniu nie padało, to w maju co drugi dzień mamy konkretny deszcz. Na łąkach to już nawet za mokro. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 maj 2011 - 12:03\nRolnik1973 --> nie zaczaiłeś o co chodzi?\nkrzys037 --> jeśli chodzi o rzepak to w zasadzie mogło by już nie padać bez wpływu na plon. Bo ziemia jest mocno uwilgotniona i łan gesty co uchroni ziemię przed parowaniem. Ilość wody w ziemi spokojnie starczy na miesiąc wegetacji co wystarczy do dobrego rozwoju łuszczyn.\nW pszenicy przez miesiąc też kłos się już odpowiednio rozwinie a jeśli chodzi o dobry rozwój ziarna to wystarczy jak za miesiąc popada. Także przez najbliższy miesiąc jestem spokojny.\nU mnie przez najbliższe dwa tygodnie temperatura ma oscylować pomiędzy 20-25stopni więc też optimum.\nJedynie w kukurydzy przydał by się deszcz pod koniec czerwca i lipiec, sierpień. Bo teraz to też już wystarczy.\nuff, popadało, już było sucho, wczoraj rozsiałem drugą dawkę N pod jarą, utrafiłem Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 maj 2011 - 12:40\nRolnik1973 --> nie zaczaiłeś o co chodzi?krzys037 --> jeśli chodzi o rzepak to w zasadzie mogło by już nie padać bez wpływu na plon. Bo ziemia jest mocno uwilgotniona i łan gesty co uchroni ziemię przed parowaniem. Ilość wody w ziemi spokojnie starczy na miesiąc wegetacji co wystarczy do dobrego rozwoju łuszczyn.JedyMarek, chyba zdajesz sobie sprawę ze istnieje zjawisko zwane transpiracją. Zjawisko to ma taką dziwną przypadłość ze utrata wody z gleby związana jest z ilością masy zielonej. Krótko mówiąc w przypadku braku opadów, im ładniejszy zasiew, tym większa katastrofa w przypadku braku opadów.\nNapisany 29 maj 2011 - 13:49\nxemit --> nie rozumiem o jak cel ma twoja wypowiedz.\nChcesz powiedzieć że nie widząc i nie znając moich pól wiesz lepiej niż ja czy wody starczy czy nie?\nNapisany 29 maj 2011 - 17:36\nMarek, chyba zdajesz sobie sprawę ze istnieje zjawisko zwane transpiracją. Zjawisko to ma taką dziwną przypadłość ze utrata wody z gleby związana jest z ilością masy zielonej. Krótko mówiąc w przypadku braku opadów, im ładniejszy zasiew, tym większa katastrofa w przypadku braku opadów.xemit u nas w naszym rejonie tzn moim i Twoim to cały czas dość sucho i jeszcze te prognozy nie sa optymistyczne\nNapisany 29 maj 2011 - 17:55\nxemit --> nie rozumiem o jak cel ma twoja wypowiedz.Chcesz powiedzieć że nie widząc i nie znając moich pól wiesz lepiej niż ja czy wody starczy czy nie?Myślę że post nie był aż tak skomplikowany by sprawiał trudność w jego zrozumieniuIlość wody utraconej w wyniku parowania bezpośrednio z gleby jest ułamkiem procenta tej, która zostaje utracona w wyniku transpiracji.Post napisałem tylko dlatego że nie uwzględniłeś w swoim tego procesu, a przecież jest on najważniejszy w bilansie wodnym. Zasobność twoich pól w wodę nie była tematem postu i nie przejawiam nią żadnego zainteresowania.\nNapisany 30 maj 2011 - 15:03\nUfffffffff polało wczoraj w nocy i rano na 10 dni spokojnie starczy. - okolice Siedlec\nNapisany 30 maj 2011 - 15:15\nu mnie nadal sucho... :/\ndo tego upał...\nNapisany 30 maj 2011 - 17:45\nu mnie od 15 marca spadło 37mm . Ostatnie "obfite" opady były 3 maja całe 4mm . Później to po 1-2 mm. Po niedzieli idzie w ruch deszczownia Uznałeś za fajne 0\nNapisany 31 maj 2011 - 19:04\nU mnie kukurydza się zwija, zboża są beznadziejnie, susza od miesiąca nie padało... nie będzie ciekawie.


Gdańsk. Premiera "Takiej duszy" w Miniaturze ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Gdańsk. Premiera "Takiej duszy" w Miniaturze\nGdańsk. Premiera "Takiej duszy" w Miniaturze\nSztukę "Taka dusza" dla uczczenia 70-lecia teatru lalkowego w Gdańsku wystawi w sobotę Teatr Miniatura. W grudniu 1947 r. odbyła się premiera spektaklu marionetek "Najszczęśliwsza z sióstr" według Ewy Szelburg-Zarembiny w wykonaniu Wileńskiego Teatru Łątek.\nAutorem scenariusza i reżyserem "Takiej duszy" jest gdański pisarz Mieczysław Abramowicz, a w latach 70. ub. wieku aktor Teatru Miniatura w Gdańsku, gdzie później także reżyserował.\nTwórca powiedział we wtorek na konferencji prasowej, że jego spektakl jest inspirowany przedstawieniem "Bo w Mazurze taka dusza", którego premiera odbyła się w Miniaturze w 1962 r. i pozostało w repertuarze teatru przez 25 lat. Na jego potrzeby powstało ponad 50 lalek - pacynek, kukieł i jawajek, które animowało grono lalkarzy m.in. Aleksander Skowroński, Józefina Unczur i Henryk Zalesiński. Spektakl odnosił też sukcesy za granicą.\n- To był największe osiągnięcie w historii Teatru Miniatura, przedstawienie absolutnie kultowe, na którym wychowały się całe pokolenia gdańszczan - podkreślił Abramowicz.\nReżyser wyjaśnił, że spektakl "Taka dusza" przybierze formę próby teatralnej. - Okaże się, że widzowie będą świadkiem nie tyle przedstawienia, ale próby do spektaklu jubileuszowego na 70-lecie teatru lalek na Wybrzeżu. I tym próbowanym przedstawieniem będzie właśnie +Bo w Mazurze taka dusza+. Dwiema scenami nawiążemy do tego historycznego spektaklu. Dzięki formule próby pokażemy publiczności, na czym polega teatr lalek. Odsłonimy całe zaplecze teatru, zdradzimy jak powstają poszczególne sceny, czym zajmują się i jak pracują choreograf, kompozytor, scenograf, reżyser, inspicjent. Nie zabraknie też anegdot związanych ze spektaklem +Bo w Mazurze taka dusza+ bądź przeszłością samej Miniatury"- tłumaczył Abramowicz.\nScenografię nawiązującą do projektów Alego Bunscha, szefa gdańskiego teatru w latach 1956-61, zaprojektował Przemysław Klonowski. W spektaklu zagrają też oryginalne lalki z "Bo w Mazurze taka dusza". Muzykę skomponował Jerzy Stachurski, który przez wiele lat był związany z Teatrem Miniatura.\nPokazowi spektaklu "Taka dusza" będzie towarzyszyła uroczysta gala jubileuszowa oraz odsłonięcie we foyer tablicy upamiętniającej Wileński Teatr Łątek. Teatr Miniatura otrzyma podczas uroczystości Brązowy Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Honorowy patronat nad jubileuszem 70-lecia teatru lalkowego w Gdańsku objął sekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Jarosław Sellin.\nMarionetkowy Teatr Łątek powstał w Wilnie w 1936 r. Jego założycielkami była Olga Dobużyńska-Totwen i jej dwie córki - Ewa i Irena. Artystki tworzyły własnoręcznie marionetki i wystawiały sztuki. Nazwa teatru pochodzi od staropolskiego słowa łątka, oznaczającego kukiełkę i lalkę dla dzieci.\nWileński Teatr Łątek miał w swoim dorobku 14 tytułów, w tym 11 to były spektakle marionetkowe. Pierwszą sztuką była wystawiona w 1941 r. w Wilnie "Nowa szata króla" według Hansa Christiana Andersena. Kolejne przedstawienie "O gwiazdce z nieba" pokazane zostało w 1945 r. w Białymstoku już po zakończeniu wojny. Spektakl ten Wileński Teatr Łątek zaprezentował w Gdańsku w lipcu 1947 r. w budynku Polonia (dzisiejsza Opera Bałtycka).\nPo repatriacji do Polski Olga Dobużyńska-Totwen wraz z córkami zamieszkała na początku w Łodzi. Tam spotkały się z poetą i satyrykiem Janem Sztaudyngerem, który przed wojną napisał książkę o teatrze lalek. Teatr prowadził swoją działalność w mieście, ale też jeździł po okolicy. W październiku 1947 r. twórczynie Wileńskiego Teatr Łątek postanowiły przenieść się do Gdańska.\n21 grudnia 1947 r. odbyła się pierwsza przygotowana od początku do końca w Gdańsku premiera spektaklu "Najszczęśliwsza z sióstr" według Ewy Szelburg-Zarembiny, w reżyserii Olgi Dobużyńskiej-Totwen.\nW Gdańsku przez kilka lat Dobużyńska-Totwen prowadziła swój teatr, będący pierwszą stacjonarną sceną lalkową w Trójmieście i jedynym teatrem marionetkowym w Polsce. W 1949 r. decyzją komunistycznych władz artystki musiały jednak pozbyć się w nazwie swojej instytucji przymiotnika "wileński". W 1950 r. Teatr Łątek został znacjonalizowany, a dwa lata później przyjął nazwę Państwowy Teatr Lalek (dzisiejszy Teatr Miniatura - PAP).\nTaka dusza reż. Mieczysław Abramowicz


"Zbydlęcenie debaty publicznej". Adam Buła o prowokacjach w Pucku i Wejherowie - Polskie Radio 24 - polskieradio24.pl\n"Zbydlęcenie debaty publicznej". Adam Buła o prowokacjach w Pucku i Wejherowie\nTo, co dzieje się polskiej przestrzeni publicznej jest tragiczne i będzie zbierać coraz gorsze żniwo, doszło do zbydlęcenia debaty publicznej - mówił w Polskim Radiu 24 o ekscesach na Pomorzu Adam Buła (Polska The Times). Gościem Debaty Dnia był również Tomasz Truskawa (Stowarzyszenie Wolnego Słowa).\nAdam Buła i Tomasz Truskawa o ekscesach na Pomorzu (Debata dnia cz.1)\nAdam Buła i Tomasz Truskawa o ekscesach na Pomorzu (Debata dnia cz.2)\nPrezydent RP Andrzej Duda w drodze do Portu Rybackiego w Pucku, na główne obchody 100. Rocznicy Zaślubin Polski z morzem i powrotu Pomorza do Macierzy Foto: PAP/Adam Warżawa\nAdam Buła podkreślił, że przyzwyczailiśmy się już do tego, że podobne słowa padają w przestrzeni publicznej. - Używają ich również politycy i dziennikarze. Jeszcze kilka lat temu było to nie do pomyślenia, szokowałoby nas. Obawiam się, że będzie szło tylko ku gorszemu. Niestety winni są ci, którzy mają narzędzia od lat. Co najmniej w takim samym stopniu rząd i opozycja. Takich epizodów jak w Pucku i Wejherowie będzie więcej i do tego też przywykniemy - powiedział publicysta. Zauważył, że kampania wyborcza będzie się odbywać na zasadzie "wszyscy na Dudę, wszyscy przeciwko PiS". - Z definicji kampania wyborcza będzie brudna - podsumował.\nZdaniem Tomasza Truskawy na naganę zasługuje również fakt, że do ekscesów doszło podczas wystąpienia prezydenta w związku ze 100-leciem zaślubin Polski z morzem. - To była uroczystość poświęcona Polsce, a niestosowane zachowania nie spotkały się z potępieniem przebywających na miejscu polityków opozycji. Mało tego. Ci, którzy dopuścili się ekscesów spotkali się z radosnym przyjęciem. Problemem polskiej debaty jest to, że zbyt często dajemy przyzwolenie na tego typu zachowania. Jeżeli nie będzie jednoznacznego potępienia ze strony polityków i dziennikarzy, to będą kolejne tego typu zjawiska. Jeżeli tego nie powstrzymamy, to trudno będzie mówić o jakiejkolwiek debacie, będziemy mieli raczej kłótnię publiczną - podkreślił gość Polskiego Radia 24. - Obawiam się, że ataki na takim poziomie będą w tej kampanii wyborczej dominować - dodał.\nGoście: Adam Buła, Tomasz Truskawa\nZobacz więcej na temat: Andrzej Duda Małgorzata Kidawa-Błońska wybory prezydenckie 2020 POLSKA\nOstatnia aktualizacja: 11.02.2020 18:26\n- W Wejherowie i Pucku doszło do mocniejszych słów ze strony protestujących, ale z niektórymi tekstami trudno się nie zgodzić, począwszy od konstytucji do przestrzegania prawa - powiedział w Polskim Radiu 24 Dariusz Joński, poseł PO-KO, Inicjatywa Polska.\n12'11 Dariusz Joński o zajściach antyprezydenckich w Pucku i Wejherowie i o postulatach Inicjatywy Polskiej\nGość Polskiego Radia 24 odniósł się do szykan środowiska związanego z KOD, wobec prezydenta Andrzeja Dudy na obchodach 100. rocznicy zaślubin Polski z morzem. - Barbara Nowacka i Małgorzata Kidawa-Błońska były na obchodach, wysłuchały przemówień i rozmawiały z mieszkańcami i osobami, które się tam zjawiły. Doszło do mocniejszych słów ze strony protestujących, ale z niektórymi tekstami trudno jednak się nie zgodzić, począwszy od konstytucji do przestrzegania prawa - tłumaczył.\n- Pamiętam jak w kierunku Aleksandra Kwaśniewskiego i jego małżonki leciały jajka i stała za tym organizacja związana z obecnym ministrem w rządzie premiera Morawieckiego. Nie podobają mi się tego typu akcje, by rzucać w kogoś jajkami, albo używać wulgaryzmów - zaznaczył.\n- W piątek odbyliśmy spotkanie z Małgorzatą Kidawą-Błońską. Osiem na dziesięć z naszych postulatów zostało przez nią popartych, dlatego poprzemy ją w kampanii prezydenckiej. Powinniśmy odchodzić od węgla na rzecz odnawialnych źródeł energii i elektrowni jądrowej. Potrzeba tu większej aktywności rządowej. Mamy program "Czyste Powietrze" i będziemy go zgłaszać - przyznał.\n<<CZYTAJ TAKŻE>> Artur Soboń: zadymiarze z Pucka występują przeciwko Polsce\n- Osiągnęliśmy też konsensus w sprawie metody in vitro. Cieszę się zresztą, że nawet w tej kampanii niektórzy kandydaci, jak Szymon Hołownia zmieniają zdanie i przekonują się, że ta metoda jest dobra - podsumował Dariusz Joński.\nZobacz więcej na temat: POLSKA puck Andrzej Duda Małgorzata Kidawa-Błońska Szymon Hołownia wybory prezydenckie 2020 Dariusz Joński Adrian Klarenbach


Brudne cele. - Page 2\nRe: Brudne cele. by Oleander on 31/5/2017, 12:49\nJak można było się spodziewać, odpowiedź nie zadowoliła go. Zmarszczył brwi w nieukrywanym poirytowaniu. To było poważne pytanie. Ponownie znudzone spojrzenie wylądowało gdzieś na podłodze przed kratą, poprawił się niezgrabnie z powodu złamanej ręki. W milczeniu wysłuchał kazania do końca.\nCo wydarzyło się w szpitalu? Znowu wrócił wspomnieniami do tamtych chwil, starając się poukładać wszystko chronologicznie. Do pewnego momentu szło dobrze, wszystko było czyste i klarowne. Aż wizja pokryła się nagłą czerwienią, była szarpana i jakby brakowało w niej większości klatek. Widział kobietę, potem jej ciało, krew na rękach, postać Echotale, fragmenty korytarza... i tutaj obraz zaczynał żyć własnym życiem. Przez chwilę wydawało mu się, że na tle pustyni widzi nieznajome istoty, lecz było to zbyt ulotne, by zdążył się nad tym dłużej zastanowić.\nWziął kolejny bolesny oddech, skrzywił się nieznaczne i nagle buzia mu się rozpromieniła.\n- Bardzo chciałbym Ci pomóc, - wyszczerzył się w jego stronę, prawie, że naturalnie. - ale wiesz, chyba nie jestem w stanie. Nic nie pamiętam.\nBłękitne spojrzenie z zainteresowaniem wbijało się w czerwone tęczówki strażnika.\n- Masz przekrwione oczy, napar z rumianku powinien pomóc.\nRe: Brudne cele. by Invidia on 31/5/2017, 18:47\nInvidia, która przecież do tej pory ani razu nie skorzystała z japońszczyzny, przechyliła nieznacznie głowę. Rozumiała co mówi przesłuchujący ich nieznajomy, ale udawała, że jest całkowicie inaczej. Mimo wszystko nie spróbowała kolejnej modlitwy, woląc nie ryzykować. Raczej miała za mało miejsca na skorzystanie z biokinezy, ewentualna obrona zdecydowanie by nie wypaliła. A kto wie co mogło chodzić po głowie temu osobliwie pachnącemu jegomościowi? To Desperacja, można spodziewać się wszystkiego. Zwłaszcza, że ktoś postanowi skrzywdzić kobietę, w dodatku niewidomą.\nPrzysunęła się bliżej krat, opierając o nią piersią i policzkiem. Jej twarz wyrażała lekki smutek zmieszany z odrobiną znudzenia, powieki opadły, zasłaniając białe ślepia. Kobieta odetchnęła głęboko i bezgłośnie, przez chwilę bardziej eksponując swoje jedyne posiadane w tym momencie atuty. Jak miała udawać kogoś, kto nie ogarnia, to mogła chociaż powyglądać w miarę ładnie. Ze sporym trudem opanowała chęć zachichotania gdy Olek znowu się odezwał. I jaki niby mieli pożytek z tego, że ich złapali? Jeden nie pamięta, drugi nie gada, a ostatecznie i tak nie mieliby nic ciekawego do przekazania. Już tym bardziej ona, w końcu nawet nie weszła do środka, więc nie mogłaby odpowiedzieć na te pytanie, które właśnie zostało postawione. Ona w szpitalu nic nie "odjebała", co najwyżej przed nim, potykając się o kolegę rzuconego jak kłoda w miejscu, gdzie znajdować się nie powinien. I tyle było z jej występu artystycznego. Mimo wszystko, zachowała tam neutralność.\nRe: Brudne cele. by Gość on 31/5/2017, 19:21\nŁowca sprawiał wrażenie jakby i tak był bardziej zainteresowany trzymanym w dłoni papierosem niż obecną tu dwójką. Sam fakt zrzucenia całej roboty na przesłuchiwanych połączony z telefonem, który miał wszystko nagrać dodatkowo to podkreślał. W pewnym momencie nawet jego ślepia uciekły nieco w bok i poskakały chwilę od jednego niewidzialnego punktu do drugiego, jakby wyliczał którą opcję ma wybrać. Dopiero głos Oleandra spowodował, że ten ponownie wrócił do niego spojrzeniem. Odchrząknął z widocznym, choć może niekoniecznie szczerym zakłopotaniem i rozłożył bezradnie ręce.\n- Jak widzisz nie mam tu luksusów w postaci naparów z czegokolwiek. Chociaż ty mi pachniesz jakimiś kwiatkami. Może jakby cię wrzucić do wrzątku to coś by się z tego urodziło. - powiedział dziwnie spokojnie, ale w ślepiach błysnęła mu dzika iskierka, która jednak zgasła równie szybko co się pojawiła - Możecie sobie nie pamiętać, możecie się nie odzywać, możecie nawet próbować wypełzać przez te kraty... chociaż przypominam panience, że panienka kotem nie jest i zasada, że jak cycki przejdą to przejdzie też reszta ciała nic tu nie zdziała...\nPrzyjdź na przesłuchanie - mówili, będzie fajnie - mówili. Póki co Lazarus czuł się jakby przyszło mu się opiekować dwójką nieco upośledzonych dzieci. Nie miał jednak ani kredek ani kasków dla nich, więc też nie bardzo wiedział co ma z nimi robić.\n- To nie ma sensu - westchnął sam do siebie - Nawet wam się nie dziwię, że nie chcecie gadać. Gdyby na mnie miała spaść cała odpowiedzialność za to co odwalili inni też bym mordy nie otworzył. Ej, chcecie w coś zagrać? No wiecie, zanim Psiarnia wystawi was na publiczny lincz za zaatakowanie pacjentów szpitala to i tak będę tu z wami musiał siedzieć.\nRe: Brudne cele. by Oleander on 31/5/2017, 22:48\nNadal uśmiechał się spokojnie, jakby nie wyczuł nagłej dzikości w wypowiedzi Lazarusa.\n- Napary z oleandrów działają uspokajająco, ale w zbyt dużej ilości potrafią zabić - w przeciwieństwie do łowczego, w spojrzeniu Olka ta iskierka utrzymała się znacznie dłużej. - Aczkolwiek nie wydaje mi się, żeby wrzucenie mnie do wrzątku miałoby na coś pomóc.\nPowoli zaczął się nudzić, zdecydowanie siedzenie w więzieniu nie należało do najprzyjemniejszych. Zaczął omiatać wzrokiem korytarz za strażnikiem, szukając reszty osób i ogólnie w końcu konkretnie zorientować się w położeniu i sytuacji. Zacisnął zdrową dłoń na pręcie, badając szerokość przerw w kracie. Chyba był wystarczająco szczupły, żeby w razie jakiegokolwiek przypadku przecisnąć rękę przez jedną z nich.\nTak, to rzeczywiście nie miało sensu. Powinien już dawno temu wylegiwać się w gabinecie uzdrowiciela i być ostoją dla wiernych. Poza tym trzeba było podlać rośliny. Oby surfinie nie padły do czasu jego powrotu, potrzebują obfitego podlewania. Ciekawe, czy Anais się nimi zajmuje.\n- Zagrać? - przechylił głowę jak zainteresowany pies. - W co? Przyniosłeś gry planszowe?\nSłowa o atakowaniu szpitala jakby odbijały się od niego albo od razu po usłyszeniu wypadały drugim uchem.\nOstatnio zmieniony przez Oleander dnia 2/8/2017, 05:26, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Brudne cele. by Invidia on 1/6/2017, 02:03\nPrychnęła. Fakt, prędzej jej było do królika niż kota, chociaż nigdy nie wiadomo. Najwięcej na pewno miała z jakiegoś ptaka, choć nawet nie znała gatunku. Pewnie jakiś z ojczystych okolic, a tam było ich takie mnóstwo, że mogła tylko odrzucać te bardziej kolorowe, które zdecydowanie nie pasowały. Przez chwilę zastanawiała się czy mu czegoś nie odpowiedzieć, aż w końcu rozchyliła powieki, ślepo zerkając w jego kierunku. Na jej twarz wpełzł tajemniczy, zadziorny uśmieszek. Nie mogła się powstrzymać.\n- Może chcesz macnąć, skoro więcej mnie nie przejdzie na drugą stronę? - zamruczała kusząco. I wuj strzelił przykrywkę japońskiej niemowy. Ale to i tak było dla niej typowe, zwykle sprawy załatwiała w ten sposób, a akurat aniołem nie śmierdział, więc nie musiała nazywać go wrogiem.\n- Taa... W łapki zagrajcie. Bo w "prawda czy wyzwanie" trochę ciężko przez ograniczoną przestrzeń życiową - mruknęła, siadając plecami do krat i opierając się o nie. Zaczęła się bawić włosami, nieliczne luźne kosmyki zaplatając w drobne warkoczyki. - Zanim nas wystawi, to zawołaj Wilczura. O ile jeszcze żyje - parsknęła, znów zamykając oczy i opierając głowę o zimny metal za sobą. Nie widziała go ze dwa lata. Jeśli żył, to dostanie opiernicz stulecia. A jak nie żył, to dostanie opiernicz stulecia nad miejscem pochówku.\nRe: Brudne cele. by Gość on 1/6/2017, 14:38\nSpojrzał na Oleandra jak na szczeniaczka, który próbuje podgryzać człowiekowi rękę myśląc, że właśnie przegryza mu tętniczki. Zbyt duże stężenie słodyczy, niemal rozczulające.\n- Awww, ty mi grozisz...\nNie da się ukryć, że trochę inaczej wyobrażał sobie więźniów, w dodatku oskarżonych o zaatakowanie chyba najniewinniejszej placówki w całej tej cholernej Desperacji. Bo kto inny mógłby wbić niezapowiedzianie do szpitala i bez skrupułów zaszlachtować pomagające tam anioły i samych pacjentów? Raczej jakieś zmutowane potwory, a nie oni. Niby pozory mylą, a on powinien doskonale o tym wiedzieć, ale jakoś nie mógł się przestawić. Choć wiadomo - był ostrożny.\n- Daj spokój, nie będę cię macał - westchnął tylko w odpowiedzi na słowa elficzki - Najpierw mnie zaproś na randkę, obiecaj mi artefakty zaręczynowe czy coś, a nie od razu chcesz mnie tu wykorzystać.\nCoś mu też podpowiadało, że niekoniecznie mądrym pomysłem byłoby dotykanie któregokolwiek z wymordowanych. Zaraz by się okazali trujący, jadowici czy roznoszący jakieś podejrzane choróbska. Pchły już pomijał, tych pewnie i tak było tu cholernie dużo - w końcu to buda psiarni.\nMisja była skazana na niepowodzenie, ale przynajmniej wiedział już, że oboje potrafią mówić w języku nintendo, więc chociaż jedna bariera upadła. Wątpił czy pozostałe podzieliłyby jej los.\n- Nie mamy kostki - odparł, przygryzając filtr od papierosa i wolnymi rękoma przejeżdżając po wszystkich kieszeniach bojówek, jakby liczył, że jednak pradawni bogowie im kostkę ześlą, albo chociaż monetę - W węże i drabiny byśmy mogli zagrać. Ale zamiast w "prawdę czy wyzwanie" możemy zagrać w "nigdy przenigdy". Da radę w trójkę. Jeżeli panienka wygra to jej znajdę tego Wilczura. Jeżeli ja wygram, zrobicie coś dla mnie. Chudzinka jak wygra też coś sobie wybierze, może wodę, może znajdziemy jakieś rozwiązanie na tą połamaną rękę... Pasuje?\nRe: Brudne cele. by Oleander on 3/6/2017, 00:54\nOleander momentami sprawiał wrażenie, jak gdyby niektóre słowa lub nawet całe wyrażenia i zdania zgrabnie go omijały, nie docierając do uszu spowiednika. Co ciekawe, większość z informacji najzwyczajniej ignorował, a tylko część rzeczywiście mu umykała wypychana spaczonym umysłem. Nie mógł jednak dać po sobie poznać, że pamięta (przynajmniej fragmenty) ataku, a krew na jego ubraniu nie jest jego własną krwią. Wygodnie udaje się świra, zwłaszcza gdy naprawdę się nim jest.\nKrótką wymianę zdań między długouchą a strażnikiem skomentował tylko cichym parsknięciem. Okazał tylko trochę rzeczywistego zainteresowania, gdy wspomniano o 'nagrodach'. Poza tym, gra towarzyska jako sposób na przesłuchanie? Z ciekawości chyba nawet nie będzie kłamał.\n- Mnie pasuje. Przypomnij tylko zasady, nie grałem w to od wieków.\nOdrętwienie powoli ustępowało i mówił coraz bardziej wyraźnie, jednakże (pomijając złamania) ciągle czuł się jak wyciągnięta psu z gardła szmata. Dlatego woda czy jakieś medykamenty na pewno się przydadzą. Z drugiej strony mógłby skorzystać z błogosławieństwa roślinnych genów, ale czy na pewno był na to odpowiedni moment? Strażnik mógłby pomyśleć, że właśnie ładuje sobie manę na jakieś poważne magiczne zaklęcia wspomagane francuskimi sutrami.\nNad czym ty się jeszcze zastanawiasz?\nByło ciemno, a on sam był owinięty szmatami po szyję.\nNikt nic nie zauważy.\nWahał się jeszcze chwilę, ukradkiem oceniając czujność Łowcy.\nRacja. Oparł głowę o ścianę, jakby zrobiło mu się nagle słabiej. Wtem poczuł znajome ciepło leniwie rozchodzące się po ciele, ciemne żyły wylazły na zielonkawej skórze. Wtulił twarz bardziej w szal i nawet zarzucił na łeb kaptur, starając się zakryć podejrzaną siatkę żyłek na szyi i twarzy. Oczy miał przymkniete, lecz cały czas czujne. Z każdą chwilą jego ciało nabierało coraz więcej sił, ukryte pod ubraniem siniaki znikały. Nim Łowca skończył tłumaczyć zasady gry, on poczuł się wręcz znakomicie. Nadal jednak udawał pobitego, zmaltretowanego chłopca, podczas gdy skóra z powrotem nabierała zdrowego kolorytu.\nużycie mocy: regeneracja (ogólne osłabienie i ból) - 1/1\nRe: Brudne cele. by Invidia on 4/7/2017, 21:37\nWestchnęła ciężko. Zaczęła powoli rozpędzać się na spirali zdziecinnienia, zgadzając się na jakieś gierki w tym zatęchłym pierdlu, z przesłuchującym, który gdzieś miał przesłuchiwanie i jakimś germańskim najeźdźcą co nawet nie potrafił wysłowić się po ludzku. Zwiedziła taki szmat świata, a mimo wszystko zawsze starała się dopasować do miejsca, w którym przyszło jej żyć. Jaki problem nauczyć się trochę podstawowych zwrotów, zainwestować w książkę albo kształcić się w trakcie rozmowy? Skoro planowało się gdzieś żyć dłuższy kawałek czasu, to każdy powinien się odrobinę wysilić.\nA potem płacze, że świat mnie nie rozumie, jest taki zły i niedobry, bo przysmażyli mi pięty. Jak się nie wie, że to tradycyjna forma powitania, to tak już bywa, niestety...\n- No weeeeeeeź - jęknęła ze smutkiem, a jej wargi wygięły się w podkówkę. Wiadomo, że udawała, ale serio było jej dość zimno. Raz, że okolica nieprzyjemna, a dwa, że krwi też jej trochę ubyło mimo wszystko. - Jak cudem stąd wyjdę żywa, to spotkamy się w jakimś barze? Zaręczynowego artefaktu nie obiecam, ale mogę postawić jakieś piwo - wyszczerzyła się zadziornie. Do końca normalna to ona nie była, to trzeba przyznać. Ale randką nigdy nie wzgardziła, nawet, jeśli miała być nudna i bardziej wyglądać jak spotkanie towarzyskie.\nZawinęła się pelerynką jak motyl w kokon, objęła kolana zdrową ręką, podsunęła nogi pod brodę, którą na nich oparła. Dużo łatwiej byłoby jej widzieć, chociaż raczej szybko znudziłaby się szarym, ponurym otoczeniem. Lepiej też było, że nie widziała tego chlewu, w jakim ją zamknięto. Zjadłaby żywcem serce pierwszej osoby, do której by dopadła po wypuszczeniu. Zniewaga i sponiewieranie brudem mocno.\n- Ja też grałam w to chyba tylko raz, może nawet z innymi zasadami. A poza tym, nawet jakbym miała wygrać - pomóż mu, ja się obejdę bez tej włochatej łajzy - wzruszyła ramionami. Nie zależało jej aż tak bardzo na spotkaniu się z przywódcą Psów, może sam chciał zerwać kontakt, skoro od jakichś dwóch lat nie dawał znaku życia. Oleander bardziej potrzebował pomocy, a aż tak samolubna nie była. Były rzeczy ważne, a były też ważniejsze. Nawet jej ręce przydałyby się oględziny, bo choć jej nie widziała, coś jej podpowiadało, że dobrze nie jest. Tyle tylko brakowało, żeby jej tam wlazła jakaś cholera. Najgorzej - umrzeć od zakażenia rany, której nawet nie otrzymało się w bitwie.\n- Dobry Ao, po cholerę ja polazłam do tego szpitala... - jęknęła cicho, bardziej do siebie niż kogokolwiek z obecnych. Oho, maruda mode: on.\nRe: Brudne cele. by Gość on 4/7/2017, 23:04\nStarał się, naprawdę się starał. Ale jego wizja przesłuchania zakładała jasno bycie tylko i wyłącznie tłumaczem, a nie kimś kto przesłuchuje, bo do tego się absolutnie nie nadawał. Kiedy więc zamiast stania z boku i spokojnego wyjaśniania więźniom, że zaraz ich łowczy germański oprawca wyśle do obozu z całymi rodzinami jeżeli nie zaczną mówić - zrzucono mu na łeb całą robotę musiał więc robić jedyną rzecz w której był najlepszy - grać na zwłokę. Zaraz się ktoś zainteresuje czemu całe przedstawienie tyle trwa i kogoś tu przyślą.\nNa pewno przyślą.\nLazarus nerwowo przełknął ślinę, nie wiadomo czy bardziej będąc niemal pewnym, że jego nadzieje są płonne czy raczej przez fakt propozycji jaka padła od dziewczyny. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią w całkowitym milczeniu, jakby naprawdę rozważając wypad do baru, ale szybko parsknął śmiechem. Ślepa laska proponuje mu randkę, to wyjaśniało wszystko.\n- Oficjalnie traktuję to jako obietnicę. I nie piwo. Wódkę - odpowiedział, już całkiem ignorując jakiekolwiek próby zachowania złudnego profesjonalizmu przed resztą swoich towarzyszy - W ogóle jak mam się do ciebie... do was zwracać? Ja jestem Lazarus.\nSytuacja wręcz absurdalna, a już szczególnie dla niego. Siedział na zimnej posadzce więzienia swoich sojuszników, których najchętniej rozszarpałby własnymi kłami i jak gdyby nigdy ucinał przyjazne pogawędki z wrogami, których powinien przeciągnąć za samochodem przez połowę pustyni. Choćby ich zeznań miałby później szukać w rozciągniętych na piachu wnętrznościach gdzieś tak pomiędzy piątym a siódmym kilometrem. Ale są rzeczy ważniejsze niż ideologia, wierność i oddanie sprawie. Na przykład atencja, której po raz pierwszy od dłuższego czasu łowca miał pod dostatkiem.\n- Oddajesz swoją być-może-przyszłą wygraną Chudzince, jakie to jest słodkie. Ale zgoda. Ja słowa dotrzymam. Więc lepiej korzystać póki jeszcze ja mam tu coś do powiedzenia.\nWzrok Borisa powędrował do drugiego wymordowanego i przez chwilę uważnie lustrował całą jego postać. Szybko przewertował swój rozumek w poszukiwaniu jakiegoś usprawiedliwienia dla słów dziewczyny. Albo gówniarz był ważniejszy, albo się w nim bujała albo... Łowca przewrócił teatralnie oczami. Albo zwyczajnie był pierdołą i ofermą batalionową i wszyscy się nim opiekowali, a on się tu próbuje doszukiwać drugiego dna.\n- Okay. Każde podnosi łapkę - powiedział samemu podnosząc prawą dłoń gdzieś na wysokość ramienia i reflektując się natychmiast, że przecież jedno z tej trójki tego nie widzi - jak do przysięgi. Szans mamy pięć, po straceniu każdej zginamy palec. Jak nam zamiast łapki zostanie pięść to przegrywamy. Mechanizm jest prosty, każde po kolei mówi coś czego samo nigdy nie zrobiło zaczynając od słów "nigdy przenigdy", a wszyscy, którzy to jednak zrobili tracą jedną ze swoich szans. Pozwolicie, że ja zacznę.\nObecny przez większość czasu lekceważący uśmiech na twarzy łowcy i znudzone, choć niezbyt wrogie spojrzenie w jednej chwili ustąpiło niemal wymuszonej powadze i ożywionemu błyskowi w czerwonych ślepiach, zupełnie jak u hazardzisty wyczuwającego powodzenie w grze - bo mimo wszystko Boris miał zamiar wygrać. Oczywiście marudne wtrącenie dziewczyny nie uszło jego uwadze.\n- Nigdy przenigdy nie zaatakowałem żadnej osoby z personelu i aktualnych pacjentów, żywych lub martwych, Szpitala Ostatniej Nadziei.\nRe: Brudne cele. by Oleander on 5/7/2017, 17:45\nOho, zabawę czas zacząć. Omiatał cele znudzonym spojrzeniem, chociaż w środku wręcz gotował się od ekscytacji. Invidia próbująca poderwać strażnika nieco go bawiła, chociaż czuł wstyd za siostrę i jej zachowania. To zrozumiałe, że chciała wyjść, ale żeby schodzić na aż tak niski poziom poszanowania siebie samego... Wtem nawiedziły go obrazy samego siebie z przeszłości i zadrżał od ciarek mknących mu po kręgosłupie. Przyganiał kocioł garnkowi.\n- Alexander, ale możesz mi mówić ojcze Oleandrze. Enchanté - ostatnie słowo wymruczał z fałszywą grzecznością i skinieniem.\nNa komendę uniósł zdrową dłoń i oparł ją lekko o kraty. Była pokryta zaschniętą krwią, piachem, jeszcze nieco czerwona od przyjętych wyładowań, a jednocześnie zadziwiająco szczupła i dostojna, z długimi palcami pianisty. Jeden z wielu znaków sugerujących, że nie nadawał się do walki i mordowania.\nA mimo to zgiął palec, wzrokiem wymigująco uciekając gdzieś w przestrzeń i teatralnie udając niewiniątko. Tak jakby mówił 'to nie ja, to moje ręce same z siebie zamordowały tą anielicę, ja za nie nie odpowiadam'. Uśmiechnął się uroczo do Lazarusa.\n- Teraz moja kolej - odgarnął zagubiony kosmyk włosów za ucho, po czym z powrotem oparł dłoń ze zgiętym kciukiem o pręt. - Nigdy przenigdy nie myślałem o zdradzie organizacji, do której należę.\nregeneracja: odpoczynek 1/2\nOstatnio zmieniony przez Oleander dnia 14/7/2017, 01:56, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Brudne cele. by Invidia on 5/7/2017, 18:40\nUśmiechała się jeszcze przez chwilę. Zamiast strzelać fochy i odmawiać kontaktu z oprawcą, ona umawiała się na podbój baru. Przy wódce, za którą jakoś nigdy nie przepadała, ale tylko i wyłącznie przez jej smak. Była raczej osobą zainteresowaną nalewkami oraz dobrym winem, choć na bezrybiu i rak ryba, jak to mówią.\n- Invidia. Prawdziwego imienia pewnie nigdy nie poznasz, nienawidzę cholery jak własnej siostry - odrzekła, kompletnie wypranym z emocji głosem. Wspomnienie tej jakże podobnej do niej istoty przyprawiało ją o mdłości. Pierwszy raz zginęły mniej więcej w tym samym czasie. Za drugim całe szczęście to białowłosa zwyciężyła, poświęcając podłą kreaturę w imię Jedynego. Jej własna siostra śmiała stać się śmiertelnym wrogiem. Szkoda, że nie chciała się nawrócić, za życia były nierozłączne, a ich myśli uzupełniały się niemalże co do słowa.\nWyciągnęła zdrową dłoń przez kraty, odwracając się odrobinę bokiem do zimnej, metalowej ściany z prętów. Smukłe, niebieskawe palce pozostały niewzruszone zarówno przy pierwszym jak i drugim wyznaniu. Rzeczywiście na Szpital nigdy wcześniej nie napadła, a przez tą krótką chwilę nawet nie zdążyła nikomu choćby przywalić w łeb z otwartej dłoni. Wolała zająć się omdlałym znajomym, ale nawet nie zdążyła.\n- Oleś, daj znać, jeśli zegnie - odezwała się spokojnie, może odrobinę słabo. Starała się ignorować ból drugiej ręki, ale wszystkie palce zaczynała mieć coraz zimniejsze. A najbardziej te u nóg, w przypadku których czuła, jakby wsadziła je do lodowatej wody czy śniegu.\n- Nigdy przenigdy nie chciałam zaciągnąć do łóżka koleżanki lub kolegi po fachu - rzuciła swoim pytaniem. Oleander, który zdecydowanie znał jej "miłosne" podboje mógłby w tym momencie parsknąć śmiechem, ale... to była prawda. Kusiła wszystkich, ale jako kapłanka nie sprowadzała na "złą drogę" innych kapłanów, będąc inkwizytorką nie miewała nieczystych myśli o pozostałych inkwizytorach oraz ich żeńskich odpowiednikach. Teraz, siedząc w Starszyźnie, trzymała ręce przy sobie, a myśli jeszcze krócej. To, że coś się wydarzyło było prędzej winą drugiej strony, a nie jej. Jakoś lepiej jej się pracowało, jeśli w najbliższym otoczeniu nie musiała się martwić o takie sprawy. Właściwie myśląc o tym teraz, zaczęła twierdzić, że odmawianie sobie przyjemności spędzenia czasu z kolegą lub koleżanką było głupotą. A to oznaczało, że taki stan rzeczy długo się nie utrzyma.\nI tak, to było pytanie na rozgrzewkę, kolejne dopiero formowało się w głowie, do której informacje nie chciały dopływać tak szybko jak powinny. Przynajmniej dzięki ślepocie i zamkniętym oczom nie musiała patrzeć jak świat wiruje coraz szybciej przez postępujące osłabienie. Ale przez to nie widziała również, że bandaż zdecydowanie za mocno zabarwił się na ciemny odcień błękitu świecącego niemrawo w mroku celi.\nRe: Brudne cele. by Sponsored content


Jaki Superbohater do mnie pasuje? - Justyna Kaczorowska\nCzasami w naszym życiu borykamy się z nieznośnym poczuciem wewnętrznej blokady, silnego oporu przed zmianą. Wiemy, że coś nas powstrzymuje przed działaniem, ale nie do końca wiemy, co to jest i dlatego nie potrafimy sobie z tym poradzić.\nW oczekiwaniu na wybawienie\nPostępujemy w inny sposób, niż byśmy tego chcieli. Zdajemy sobie sprawę, że nie jesteśmy takimi osobami, jakimi chcielibyśmy lub moglibyśmy być. Często nawet jesteśmy na siebie wkurzeni, że zamiast działać, stoimy w miejscu. Co prawda staramy się coś robić, w przypływie motywacji nawet podejmujemy się jakichś działań, ale ona jakoś tak szybko mija, więc efekt jest taki, że nie kończymy tego, co zaczęliśmy… Jesteśmy może nawet zadziwieni tym faktem, bo kiedyś było inaczej… ale od pewnego czasu coś się w nas zmieniło i nie za bardzo wiemy, co. Nie akceptujemy tego i wcale nam się to nie podoba.\nW takich chwilach marzymy o tym, aby wszystko wróciło do normy, do tego, jak to kiedyś z nami było, by zjawił się ktoś, kto nam w tym pomoże, kto nas uratuje. Poszukujemy siły z zewnątrz, superbohatera, sprzymierzeńca, który pomoże nam się podźwignąć i dokonać zmiany w naszym życiu.\nI dzieje się tak, że często go znajdujemy:) Bo czyż nie jest tak, że poszukujesz go w nowym partnerze lub partnerce, w znajomych czy w jakimś guru. Jeśli jesteś książkopożeraczem jak ja, to być może poszukujesz go w kolejnych książkach, poradnikach, szkoleniach lub innych aktywnościach, których się podejmujesz. I mimo to, stwierdzasz, że jednak nadal nic się nie zmienia w Twoim życiu, nadal kręcisz się w kółko…\nSuperbohater jest bliżej niż myślisz...\nA co, jeśli powiem Ci, że jedynym Sprzymierzeńcem- Suberbohaterm, który może Ci w tej sytuacji pomóc… jesteś Ty sam?\nBo tylko Ty wiesz, jakie są Twoje prawdziwe potrzeby, co jest dla Ciebie ważne w życiu i jaką osobą chcesz się stać. I tylko Ty możesz to zrealizować:) Jeśli tego jeszcze dokładnie nie wiesz, to w 3 sesje mogę pomóc Ci to odkryć.\nZamów pakiet coachingowy na odkrywanie potrzeb i wartości\nJeśli zastanawiasz się, po co warto poznać swoje wartości, to powiem Ci na razie tylko tyle, że są one bardzo pomocne m.in. przy podejmowaniu decyzji w naszym życiu, żeby były one dobre dla Ciebie. Poza tym poznając swoje wartości, wzmacniasz poczucie własnej wartości, ono zaś dalej daje Cie siłę i odwagę. Zaczynasz bardziej szanować siebie, tego, kim jesteś. W ten sposób zbliżasz się do Superbohaterów, których dobrze znamy z wielu filmów. Oni wiedzą dokładnie kim są, jakie wartości wyznają, co jest ważne, słuszne, szanują innych i nie boją się niczego i nikogo.\nPrawda jest też taka, że Ty już masz w sobie wewnętrzną siłę i moc, potrzebujesz jedynie odpowiednich narzędzi, które pozwolą Ci zagłębić się w siebie, poznać lepiej swoje wnętrze i wydobyć tę siłę na zewnątrz. Potrzebujesz tylko pewnego rodzaju wyzwalacza.\nNauczenie się radzenia sobie z trudnymi sytuacjami w życiu, ze swoimi obawami czy blokadami jest pierwszym krokiem do trwałych, realnych zmian w naszym życiu.\nI taka jest właśnie misja coachingu z innowacyjną grą LockLuck – Odkryj co Cię blokuje, doceń siebie i rusz to przodu. Dzięki pracy ze mną nauczysz się wsłuchiwać się w swój wewnętrzny głos Sprzymierzeńca, samodzielnie rozwiązywać trudności i uwalniać się od tego, co Cię blokuje. Oczyścisz się z gonitwy myśli, destrukcyjnych nawyków myśleniowych, poczujesz ulgę i odzyskasz wewnętrzny spokój. Odnajdziesz w sobie wreszcie wewnętrznego Superbohatera!\nPoniżej jedna z opinii moich Klientek po coachingu:\n“Nigdy nie korzystałam z usług profesjonalnego coacha, w tym przypadku otrzymane wsparcie było powyżej poziomu moich oczekiwań. Uświadomiłam sobie rzeczy nieuświadomione do tej pory, a poważnie głównym przełomem była zmiana postrzegania siebie, zrozumienie swoich potrzeb i wartości, którymi się w życiu kieruję, świadomie bądź podświadomie. Coaching z Justyną pomógł mi w tym, że dziś mniej “zadręczam” się negatywnymi myślami, wiem, po co i dlaczego robię to, co robię, a przez to jestem bardziej szczęśliwa. Ponieważ zmieniłam postrzeganie siebie, zmieniło się również postrzeganie mnie przez inne osoby w moim otoczeniu w stronę pozytywną:)”\nI ty możesz zostać Superbohaterem...\nDlatego namawiam Cię gorąco na coaching z innowacyjną grą LockLuck. Nie zwlekaj, zamów tę wyjątkową dla siebie szansę na zmianę jeszcze dziś! Odtąd nie będziesz już musiał, musiała czekać na swojego Sprzymierzeńca – Superbohatera, bo go odkryjesz i będziesz miał, miała go zawsze w sobie:) Klikając w poniższy przycisk i zamawiając pakiet coachingowy z LL, wykonasz pierwszy krok, aby zejść z drogi lęku i wkroczyć na drogę odwagi.\nZamów teraz i przekonaj się, ile możesz zyskać!\nZamów coaching z LockLuck


Temat: Grać na ślubie Ave Maria?\nRe: Grać na ślubie Ave Maria?\nA moim zdaniem spokojnie dasz radę, zwłaszcza że kiedyś już to grałaś :) Też nie raz zdarzały mi się przerwy dłuższe niż miesiąc i zawsze po 3-4 tygodniach porządnego ćwiczenia i forma wraca. Piszesz że to prośba od bliskiej osoby - tym bardziej powinnaś zagrać, nie musi być idealnie liczy się sam f...\nTego to chyba nikt nie wie. Zazwyczaj na pierwszej próbie się okazuje jaki repertuar. Zawsze możesz zadzwonić i się zapytać :)\nKardiochirurgia Planujemy na 2 czy 3 noce? Może 9-11 albo 10-12?\nMam praktyki i to na oddziale z którym wiąże wielkie nadzieje:) Ale jeżeli zlot obejmie weekend to się postaram\nHej. Też chciałabym się z Wami zobaczyć. Pasuje mi Łódź, Poznań, Gdynia ( trochę jednak daleko) a najlepiej to Kalisz :) Nie wiem tylko czy akurat w sierpniu bym dała rade.\nczw 11 kwie, 2013\nHej. Już są zapisy na tegoroczne warsztaty. Wybiera sie ktoś z Was?\nIdź na średnio zaawansowaną,bo jak to ktoś kiedyś powiedział lepiej być najgorszym wśród najlepszych niż najlepszym wśród najgorszych\nHej. A ja Ci chętnie pomogę. Co prawda nie dostałam się do II stopnia ale nadal gram :)\nTeż będę pisała do Presto ale w troszeczkę innej sprawie :)\nW Łodzi szukają do Komisarza Aleksa ale 25+ :)\nO super :)Zabieram ze sobą siostrę i jeszcze koleżanka z Łodzi pojedzie :) Muszę wracać tego samego dnia. Mam praktyki i jeszcze nie uświadomiłam kierownikowi że się zwalniam tego 8 ale myślę że nie będzie problemu :) Zapowiada się świetny dzień. Odezwę się w przyszłym tygodniu (nie mam neta u siebi...\nHmm przyjadę pod koniec sierpnia do Wawy to się jakoś umówimy :) Tak, w tym samym miejscu. Świetna atmosfera i pełna integracja. Zupełnie inaczej niż w tamtym roku ,bo trzeba przyznać że trochę się odalienowaliśmy tą naszą forumową grupką ;-) Zbieraj zbieraj, ja też kupuję skarbonkę i odkładam bo za...\nHej. Już po Kołobrzegu i jak dla mnie 2 tygodnie to stanowczo za krótko. Dużo,dużo nowych i przydatnych informacji od pani prof. Wspaniali ludzie, zastrzyk nowej energii i zapału do pracy pomimo tego że mam grać przez rok tylko gamy i etiudy :) Co jeszcze? Uwielbiam kursowe kucharki ;-) Szkoda tylko...\nNa skrzypcach. Rozumiem że mam wypatrywać wiolonczelistki?:-)\nTeż bym pojechała ale pod koniec sierpnia. Na początku mam praktyki i nie mogę się wymigać. Z tego co widzę to planujecie tak jak Nami ma urlop? No cóż liczę że będzie następny raz i wtedy do Was dołączę\nJa jadę + moja siostra\nKoniec sierpnia brzmi świetnie.\na medycynę :)\nZdałam, zdaaałam "zerówkę" z fizjologii. Rozmowa z profesorem na oczach 12 innych studentów - czyli jak nie zrobić z siebie głupka i wyjsć z tego z twarzą. Na szczęscie udało się na ponad dobry. Jeszcze pięć egzaminów i jestem na III roku :-) I wreszcie koncert zaczął mi wychodzić, a przyn...\nndz 06 maja, 2012\nChciałam oglądać transmisję z Wiednia Młodego Muzyka Roku ale nie działa mi odtwarzacz :( telewizora nie mam więc lipa. Znając życie finału też nie zobaczę :(\nPoszukuje nut do koncertu G major Haydna. Szczególnie chodzi mi o pierwszą część. A jeszcze dokładniej jej końcówkę. http://www.youtube.com/watch?v=JI_SLkUzL-8 (od 4:47) w necie znalazłam nuty ale końcowy fragment jest taki (link poniżej) i mi się po prostu nie podoba http://www.youtube.com/watch?v=...\nNamizawa pisze: postanowiłam wziąć przykład ze smyczka i zapisać się na balet dla dorosłych ;D Kolejna życiowa przygoda\nsob 07 kwie, 2012\nTemat: Prasa muzyczna\nRe: Prasa muzyczna\na ja szukam jak głupia i nie ma tego nigdzie też chcę poczytać\nTo nam się skład sypie. Chyba też nie wyrobię z kasą, mam całą podstrunnicę do wymiany i jeszcze kilka innych poprawek\npt 16 mar, 2012\ntutaj moja propozycja noclegu, nieco taniej niż Hostel Nami (swoją drogą milutki)\nCo do powyższej sprawy to popieram Derrego i Nami.\nhttp://www.poznan.pl/mim/turystyka/schr ... i,18,6049/\ntu jest strona ze schroniskami, nie znam Poznania więc nie mam pojecia które jest najbliżej centrum\nDobrze by było gdzybyśmy wiedzieli ile osób się wybiera, to ułatwia szukanie.\npo maturach sesja się zaczyna\nA Toruń nie jest ciekawy? Oba miasta mi pasują\nHej. Można już wysyłać zgłoszenia na VIII letnie warsztaty muzyczne. Moje pytanie: wybiera się ktoś?\nśr 25 sty, 2012\nRe: lewa ręka\nJak już jesteśmy przy lewej ręce to macie jakiś sposób na ćwiczenie pizzicata? W bardzo bardzo wolnym tempie jakoś idzie ale w szybszym za nic Palce się plątają albo omijam dźwięki\nśr 11 sty, 2012\nNie sądze,że wyjdziesz na idiotkę. Każdy ma prawo zmienić zdanie zwłaszcza że z tego co zrozumiałam to byłby Twój pierwszy występ/egamin. Jeżeli chcesz zagrać to śmiało\npn 26 gru, 2011\nNamizawa pisze: Czytałam że powyższa książka ma jakieś błędy w tłumaczeniu,\nZawsze można czytać w oryginalnym języku :)\nsob 24 gru, 2011\nWidzę, że wiele mam do nadrobienia\nZe swojej strony polecam książkę angielskiego neurologa Olivera Sacksa pt. Muzykofilia.Warto ją przeczytać :)\nWczoraj byłam na koncercie Jahannesa Mosera ( wiolonczelista). Grał koncert wiolonczelowy h -moll op.104 i pomimo tego, że wiolonczela to nie moja broszka, były momenty gdzie wstrzymywałam oddech. Także chapeau bas dla artysty\nPrzyjęli:) Na początku dyrygentka myślała że i ja kolejna dziewoja śpiewająca i kazała mi powtarzać dżwięki za fortepianem, później wystukała jakiś rytm i miałam powtórzyć. Jak już się dowiedziałam że jestem altem, co nie było wielkim zaskoczeniem, powiedziałam jej że chcę grać na skrzypcach. I tu z...\nHej. Trzymajcie za mnie kciuki. Idę o 17.00 na przesłuchanie do chóru Uniwersytetu Medycznego :) Oczywiście nie z wokalem tylko skrzypcami. Może mnie wezmą...\nTemat: Uliczne granie\nRe: Uliczne granie\nO ja też bym chciała :)\nHeh, a ja od siebie dodam żeby podczas gry stać prosto tzn: nogi w lekkim rozkroku, równolegle do podłogi.W żadnym wypadku nie wyginamy bioder w dziwnych kierunkach i nie krzyżujemy nóg bo spięcie mięśni przechodzi na górne partie ciała i usztywnia cały aparat:) Nie należy także wypinać brzucha zbyt...\nNiekoniecznie stare ale lubię. Mój ukochany (nie śmiać się ) to Mary Poppins :)\nOsoba poniżej mnie planuje zacząć chodzić na siłownię .\nalbo PKS Kalisz ----> Kołobrzeg\nalbo PKP Łódź ----> Kołobrzeg ( najbardziej prawdopoddobne)\nPKP Ostrów Wielkopolski ----> Kołobrzeg (najmniej prawdopodobne)\nRozumiem o co chodzi:) Postaram to poprawić ale nie wiem czy siła przyzwyczajenia nie zwycięży\nNie zauważyłam że z żeberkiem jest jakiś problem, ale rzeczywiście mam siniaka na brodzie i przy obojczyku:) Spróbuje je ustawić tak jak radzisz, bardziej przy szyi - zobaczymy czy będzie lepiej. Już od roku nie uczę się grać, tylko czasami sobie coś tak dla siebie pobrzdękam:)


Oficer Bundeswehry podejrzany o planowanie zamachu. Podawał się za imigranta | Fronda.pl\n27.04.17, 12:08Fot. Marco via Flickr, CC BY 2.0\nOficer Bundeswehry podejrzany o planowanie zamachu. Podawał się za imigranta\nPolicja w Niemczech zatrzymała oficera Bundeswehry, który podejrzewany jest o przygotowywanie zamachu terrorystycznego. Miał być wymierzony w państwo – informuje PAP za niemiecką telewizją publiczną ARD.\nZaskakujące jest to, że wspomniany porucznik miał udawać uchodźcę z Syrii. Zatrzymania dokonano w Hammelburgu – tam brał on udział w kursie walki wręcz.\nProkuratura niemiecka podaje, że oficer Bundeswehry prowadził podwójne życie – w 2015 roku zgłosił się jako syryjski uchodźca. Otrzymał prawo pobytu po przejściu całej procedury, której poddawani są imigranci. Pobierał także przysługujące azylantom świadczenia.\nZatrzymania dokonano w związku z incydentem, jaki miał miejsce na lotnisku w Wiedniu. Podejrzany o zamach ukrył tam w styczniu pistolet, policja interweniowała, gdy w lutym przyszedł po broń. „Der Spiegel” podaje, że on, jak i 24-letni student, z którym kontaktował się wojskowy, wyznawali skrajnie prawicowe i ksenofobiczne poglądy. U tego drugiego znaleziono materiały wybuchowe.


Strona główna - Kategoria: Automatyka przemysłowa\nSłowa kluczowe: detekcja TraceTek\nSystem TraceTek sygnalizuje, że nastąpił wyciek wody oraz informuje o miejscu jego wystąpienia.\nSystem Total Safety Commander na straży bezpieczeństwa bloku gazowego\nSłowa kluczowe: elektrownia gazowa energetyka Total Safety Commander TSCom (eStrażak)\nTotal Safety Commander stanowi nadrzędny system monitorujący pracę podsystemów związanych z bezpieczeństwem obiektu, stanowiący kolejną, niezależną warstwę zabezpieczeń.\nSystem detekcji dwutlenku węgla w Browarze w Elblągu\nW celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa pracowników, zakładu i środowiska zdecydowano się zmodernizować system detekcji. W porozumieniu z firmą ASE, na podstawie wytycznych co do jakości oraz funkcjonalności, został opracowany nowy projekt systemu detekcji i sygnalizacji emisji dwutlenku węgla.\nASE Baltic – działalność ASE na Litwie, Łotwie i w Estonii\nPo doświadczeniach bardzo udanej współpracy w Polsce niemiecki producent urządzeń w wykonaniu przeciwwybuchowym R. Stahl zaproponował ASE przejęcie dystrybucji swoich wyrobów również w krajach bałtyckich.