Bloog Krajowego Bractwa Literackiego czyli KBL-u - Felietony - bloog.pl\nBracki felieton Romka D…\nsobota, 12 marca 2016 22:36\nJuż od dawien dawna literackie wieczorki okraszane są felietonami Romka Dopieralskiego. Zawsze mają ten sam wymiar, czyli mieszczą się na kartce formatu A4, pisane czcionką „Arial”, rozmiar czcionki – „14” z interlinią na półtora wiersza. Na odczytanie swojego felietonu autor potrzebuje dwóch minut. Jakie to są minuty? Przyjemne, czy też czas to stracony?\nProszę samemu się przekonać. Na czytanie poświęcając mniej więcej sto dwadzieścia sekund…\nSmak toffi w środku zimy\nDlaczego miłość w środku zimy, jakby trąca nieco przysłowiową myszką? Miłość taka wakacyjna, w lecie, kiedy strzaskani jesteśmy na brąz, jest jak najbardziej na miejscu. Jest czymś oczywistym, wręcz obowiązkowym. Nie zakochać się, kiedy lipiec serwuje nam ciepłe noce? Albo w sierpniowy skwar? To wprost niewiarygodne. Wiosenne miłostki też są tolerowane. Przyroda budzi się do życia, a wraz z nią nasze ciała i nasze serca – po zimowym letargu. Wiosenne zakochania są nawet na topie, zaś maj - to niemalże apogeum miłości. Nawet jesień nie jest taka najgorsza na miłość, kiedy z ukochaną połową spacerujemy po alejkach, przydeptując pożółkłe liście. I przecież samo babie lato jest takie romantyczne…\nTo fakt, że ludzie ze strefy geograficznej, gdzie pogodowo jest znacznie cieplej, są bardziej spontaniczni, weselsi i co by nie mówić – bardziej kochliwi. Ja jednak uważam, iż to gorące serce może odpalić nawet i zimą. Trzeba tylko temu sercu dać pretekst. Trzeba pobudzić je do działania. Dając impuls – wyzwolić z zimowego snu. I właśnie takim pretekstem jest czternasty dzień lutego, czyli Walentynki.\nWiele gromów zbiera owo święto miłości, bowiem nie nasze ono, a zaczerpnięte z Zachodu. Owszem, szanujmy rodzime święta, rodzime obyczaje. Traktujmy je z pietyzmem i priorytetowo. Jednak nie blokujmy się na to, co z nie naszego podwórka się wywodzi. Nie odtrącajmy tego, co wywołuje w nas wyłącznie pozytywne emocje. Otwórzmy się! Otwórzmy nasze serca w ten lutowy czas. Choć na chwilę dajmy się odmrozić. Pozwólmy naszym sercom mocniej zabić. Dajmy się trafić strzale Amora, przywdzianego w kalesony. Właśnie taką szansę daje nam czternasty dzień lutego, kiedy Św. Walenty – przybysz z Zachodu – pragnie nas rozweselić.\nCo w tym złego, że ktoś nas kochający, prześle nam walentynkę w kształcie serca. Ja – smakosz toffi – od razu zaakceptowałem to święto miłości. Może mi było łatwiej, bowiem w środku zimy, kiedy przysłowie nakazuje nam obuć ciepłe buty – ja corocznie otrzymuję od mojej lubej czekoladę o smaku toffi.\nPS By lutowy wieczorek był kompletny – brakuje jeszcze drugiej jego części poetyckiej. Były to wiersze o tematyce dowolnej, jednak w miłosno-walentynkowej oprawie. Już niebawem będzie je można na naszym blogu sczytać!\nczwartek, 25 lutego 2016 23:55\nMIESIĄC NADZIEJĄ MALOWANY\nPodczas styczniowego wieczorku literackiego pt. „Styczeń poezją malowany” braccy poeci, właśnie ową poezją zawartą w swoich utworach, malowali ów miesiąc. Natomiast bracki poeta i prozaik, Romek Dopieralski, miesiąc styczeń malował zarówno poezją, jak i prozą. Cóż z tego wynikło…\nStyczeń poezją malowany\nStyczeń jest miesiącem wyjątkowym. Rozpoczyna dany rok, w który wkraczamy z nowymi marzeniami, z postanowieniami, z nadzieją. Jest to nam potrzebne. Taki reset, by znowuż zacząć coś od nowa. Coś poprawić, coś zmienić, nadać czemuś nowy bieg. I tak jest co roku. Mija kolejnych dwanaście miesięcy i sytuacja się powtarza. Można powiedzieć – takie swoiste deja vu…\nAlbo raczej taki analogiczny do nieudanej diety efekt jojo, bowiem z poprzednich marzeń guzik wyszło. Nie wymieniliśmy samochodu na nowszy model i nadal mieszkamy w blokowisku, a miał być domek. Postanowienie schudnięcia spowodowało tylko, że to obecne postanowienie musi być jeszcze bardziej rygorystyczne, gdyż tych zbędnych kilogramów uzbierało się znacznie więcej. Rzucenie palenia też spaliło na panewce – z jednej paczki papierosów przeszliśmy na dwie. A co z postanowieniem bycia lepszym wobec bliźniego swego? No cóż, o to trzeba spytać owych bliźnich, którzy też chcą schudnąć. Podobnie jak my – też chcą się pozbyć zgubnych nałogów.\nNa nasze szczęście, oprócz tych noworocznych postanowień, marzeń i przyrzeczeń pozostaje jeszcze nadzieja. Ona nam szepce do ucha: „Próbuj, wciąż próbuj, w końcu ci się powiedzie…”. I my tej nadziei się trzymamy. Z tą nadwagą, z tym papierosem w ustach jednak wierzymy w końcowy sukces. Bo niby dlaczego nie mielibyśmy wozić się lepszym autem albo zamieszkać w domku na przedmieściach, by nie użerać się z sąsiadem zza ściany naszego gniazdka na czwartym piętrze. Przecież w każdej chwili może dopisać nam szczęście i to my zgarniemy skumulowaną kwotę w grach liczbowych. Przecież to do naszych drzwi może zapukać listonosz z wiadomością odziedziczenia fortuny po zmarłym wujku z Ameryki.\nKiedy to się jednak nie stanie, to też nic! Jakoś dociągniemy do końca roku w tym rozklekotanym wehikule na czterech łysych oponach. Jakoś uodpornimy się na tego zrzędliwego sąsiada za ścianą. Przed nami przecież niejedna jeszcze Noc Sylwestrowa, a wraz z nią nowe marzenia, postanowienia, nadzieje…\nPS W kolejnym wpisie poeci nadal będą malować swoją poezją, ale już nie tylko styczeń będzie wyłącznym podmiotem lirycznym. Tym razem tematyka utworów była dowolna. Zostanie to przedstawione w scenariuszowym zapisie..\nniedziela, 10 stycznia 2016 21:44\nOto ostatnia pozycja z brackich tekstów, jakie zaprezentowane zostały na grudniowym wieczorku literackim pt. „Podążając za Gwiazdą”. Jest to „Bracki felieton Romka D.” z cyklu „Nie tylko poezja, czyli prozy ciut”.\nMożna powiedzieć, że tym felietonem, jakby zamykamy naszą literacką działalność w Starym Roku 2015. Jednak mamy już Nowy Rok z „6” na końcu, więc szykowane są nowe wiersze, nowe felietony, które będziemy prezentować na kolejnych wieczorkach literackich.\nNastąpi to niebawem, bo już jutro, czyli 11 stycznia (drugi poniedziałek miesiąca), zwołujemy się na warsztaty literackie. Ich pokłosiem będzie wieczorek literacki (25 stycznia – czwarty poniedziałek miesiąca) pt. „Styczeń poezją malowany.\nO tym wszystkim będziemy na naszym blogu informować. Zatem zaglądajcie do nas! Komentujcie o tym, co wam się podoba, a co nie. Jesteśmy bowiem otwarci, zarówno na pochlebstwa jak i na krytykę. Przecież wszelkie krytyki, czy też uwagi, pozwolą nam na poprawę niedociągnięć albo błędów, których tak do końca człowiek nie jest w stanie się ustrzec. Cenna krytyka jest w stanie jeszcze bardziej nas zmotywować literacko. Bo nawet najgorsza krytyka jest lepsza od obojętności, od milczenia…\nNie milczcie zatem i póki co, przeczytajcie sobie ten poniższy felietonik, tego oto brackiego poety, który prozą też się para…\nZmieniają się czasy, zmieniają się obyczaje. Starzejemy się, odchodzimy, rodzą się następni. Ale są rzeczy, które jakby od zawsze były. Cyklicznie, co rok powtarzają się. Tęsknimy za nimi, z niecierpliwością czekamy, gdy się zbliżają. Potem jest wielka radość, zachwyt, aż następuje żałosne stwierdzenie: „Świątka, kochane świątka i po świątkach”. I tak rok po roku.\nJak choćby teraz. Wigilia Bożego Narodzenia tuż, tuż. Już pewnie św. Mikołaj przystraja renifery i smaruje płozy sań. Być może w niebie już się anioły zmawiają, by piernaty swoje trzepać, z których puch się posypie i ziemię bielą przyozdobi. Tak więc, od narodzin Bożego dzieciątka, dzień ten stał się magiczny, piękny, niepowtarzalny, jedyny.\nJako dzieci przyklejamy nosy do szyb z pięknymi haftami od mrozu i wypatrujemy pierwszej gwiazdy, która da sygnał do wślizgnięcia się pod choinkę i pławienia się w prezentach od darczyńcy z długą siwą brodą. Kiedy dorastamy, odkrywamy gorzką prawdę, że tym przebierańcem w czerwonym stroju z workiem na plecach jest nasz ojciec. Żeby tradycji stało się zadość, robimy tak samo, by własne już dzieci uszczęśliwiać. Tak było, jest i będzie.\nJedynie jakość prezentów ulega ciągłym modyfikacjom. Kiedyś dziecko cieszyło się choćby zwykłą faramuszką. Dziewczynkom błyszczały oczęta, kiedy z pakunku wyciągały szmacianą lalkę, a chłopcy zachwycali się blaszanym bębenkiem. Obecnym wymaganiom niekiedy trudno sprostać. W modzie są teraz wypasione zestawy komputerowe, najnowszej generacji telefony komórkowe, tudzież inne cuda techniki. Sama oprawa świąt też stała się jakby inna, nowocześniejsza. Kiedyś świerkowe drzewko przystrajało się dopiero w Wigilię. Teraz już od listopada trwa szaleństwo przedświątecznych zakupów.\nCzy zatem jest gorzej? Nie! Jest po prostu inaczej. Razi mnie jedynie poświąteczny widok osiedlowych śmietników, do których trafia ten nadmiar świątecznych wiktuałów, tak pieczołowicie gromadzonych przez nas już od listopada. No cóż, zmieniają się czasy, zmieniają się zwyczaje. Ja jednak pielęgnuję w sobie urok dawnych świąt i towarzyszący im zapach pomarańczy.\nPS Literackie treści brackich poetów z grudniowego wieczorku literackiego zostały wyczerpane. Przygotujcie się na następne nasze brackie teksty! Literacko wciąż się rozwijamy, więc szykują się całkiem niezłe kawałki – zarówno w poezji jak i w prozie…\nBracki felieton Romka D …\nsobota, 05 grudnia 2015 3:31\nMIESIĄC w POEZJĘ\nCo miesiąc Romek D. dziobie te swoje prozatorskie formy. W ich ilości zbliża się już do siedemdziesiątki. I dopiero przy tym sześćdziesiątym siódmym, dostał w końcu pochwałę. Bracka poetka, Maria Rudecka - ongiś polonistka w koszalińskim "Bronku" - powiedziała: "Romek, to twój najlepszy dotychczasowy felieton. Musisz mi go zadedykować".\nNo cóż, morał z tego taki, że warto tak te felietony dziobać i dziobać, by w końcu coś takiego usłyszeć...\nOto felieton w pełnej krasie i w takiej formie, w jakiej został odczytany na wieczorku. Tytuł wieczorkowy zawężony był do listopada. zaś autor felietonu rozbudował go do całej jesieni.\nA zatem przyjemnej lektury...\nJesień jest jak symfonia, gdzie utwór muzyczny przeznaczony na orkiestrę ma formę cyklu sonatowego, obejmującego zwykle cztery części. Każda z nich w określony sposób podporządkowana jest tematowi melodycznemu i ma wspólną tonację. Różni się jednak charakterem i tempem.\nI taka właśnie jest jesień, kiedy w części pierwszej nie wzięła jeszcze rozbratu z latem. Słońce nadal ją dopieszcza, choć liście już zatracają swą soczystą zieleń i żółć, niczym muzyczny poemat, wkrada się w jej pielesze. Kiedy dołącza czerwień i brązu wszelakie odcienie, symfonii rozpoczyna się część druga.\nTemat melodyczny jesieni jest zachowany, ale w charakterze się zmienia. Dyrygent jakby wiatry bardziej rozniecił i deszczu werbel coraz głośniejszy na parapecie. Jednak, jak przed burzą cisza nastaje, tak i w słotną symfonie wkrada się promień. To babie lato preludium swe rozpoczyna. Pajęcze nici, jak w zapisie nutowym, mkną w przestworzach batutą wiatru pchane. Krótka pająków aria - krótki ich występ solowy. Bowiem bohaterowie części trzeciej tego muzycznego spektaklu na swój występ już czekają.\nSymfonia jesienna wzmacnia swe tempo. Nad naszymi głowami orkiestry łopot skrzydeł coraz donośniejszy. Ptasie klucze w cieplejsze rejestry partytury podążają. I kiedy w tym jesiennym koncercie drzewom liści zbraknie, a słonecznej harfie coraz trudniej przedrzeć się przez dęte instrumenty chmur, przychodzi czas na jego część czwartą - ostateczną niejako.\nTo listopad już na samym początku w zniczach uwerturę swą skrywa. W cieniu krzyży czeka na dyrygenta, a gdy zapałki skier rozbłyśnie, woskowany knot pierwsze zaczyna grać skrzypce. I ożywają milczące cmentarne kwatery. Połyskują na nich z nut ogniki. Bo to nasza pamięć o lokatorach niemych mogił ten epilog jesiennej symfonii współtworzy.\nZatem z czterech części jesienna symfonia się składa. Można w zachwycie słuchać ją bez końca, a jej współbrzmienie – jest wprost nie do opisania.\nPS Kolejny wpis, to będzie kontynuacja wieczorkowej poezji, jaka w listopadzie u Brackich się wydarzyła. A będzie zabawnie, będzie fikuśnie, bo konferansjer powydziwiał nieco w swoim wieczorkowym scenariuszu. Któż to taki, tenże konferansjer? Co by nie nadużywać jego imienia i nazwiska, możemy jedynie zdradzić jego inicjały: R. D.’\nGdyby do tych inicjałów dodać „P”, można by to odczytać jako: Rejon Dróg Publicznych. Czy ów Bracki prozaik ma coś do czynienia z RDP? Może jedynie to, że od czasu do czasu, na swoich szczudełkach, jakieś tam drogi wydeptuje…\nsobota, 14 listopada 2015 0:12\nFelietony na wieczorkach, czyli tak zwany cykl - "Nie tylko wierszem..." - to tradycja z przysłowiową dużą brodą, bowiem tej prozy uzbierało się już kilka dziesiątek. Właśnie obecny felieton jest sześćdziesiątym piątym.\nNiezmiennie od lat ich lektorem i zarazem autorem jest Romek Dopieralski. Przeważnie są to felietony optymistyczne z dużą dozą humoru. Jaki jest ten 65-ty? Oto jego treści...\nW kolorach jesieni się taplać\nTo dobrze, że jest jesień czy źle? Wszystkie pory roku wydają się ciekawe, oryginalne i jedyne w swoim rodzaju. Zaś razem ze sobą zestawione, tworzą całkiem niezły kwartet. A jaka różnorodność! Ta zima ze swoją bielą i pięknymi haftami mrozem malowanymi na szybach. Ta wiosna, podczas której wszystko budzi się do życia, by latem dojrzeć i owocem obsypać. No i ta nasza obecna jesień z gamą barw, której najdoskonalsza malarska paleta nie dorówna. Trzeba być naprawdę szczęściarzem, móc urodzić się pod taką szerokością geograficzną, gdzie pogodowa monotonia raczej nie zagraża.\nDla porównania weźmy taką Alaskę, Grenlandię albo Sybir. Tam ciepła tyle, co kot napłakał. Ciągle chuchać w skostniałe dłonie, nosić futrzane czapy przez okrągły rok, toć nudne i monotonne… A taka Afryka? Totalne przeciwieństwo. Ukrop do przesady. Pięćdziesiąt stopni Celsjusza w cieniu to normalka. U nas już przy trzydziestu koła aut grzęzną na asfaltowych pseudoautostradach. I co, tak grzęznąć i grzęznąć przez cały rok?… Niby na Równiku idealnie, bo tam żadne pory roku nie obowiązują. Siejesz, kiedy chcesz. Jednym słowem żniwa non stop! Tam nawet bez zegarków można się obejść, bo przez cały rok jest równonoc. Ale, czy to nie za monotonne. Przez dwanaście godzin mamy dzień. Potem dwanaście godzin nocnych… i tak dzień w dzień, miesiąc w miesiąc, rok po roku… nuda, totalna nuda.\nWychodzi na to, że nie ma to jak u nas, kiedy co rusz diametralnie inaczej wokoło. A to słonko przygrzeje, a to deszczem zaciągnie, gradem sypnie, śniegiem dowali… O tak, nie ma to jak polska złota jesień! Można taplać się do woli w jej kolorach. I koniecznie trzeba się nasycać jesienią, zanim przyjdą mrozy, spadnie śnieg i puchem przykryje te wielobarwne pejzaże. Ale póki co, zachłystujmy się Bracką poezją, bo ona też tysiącami barw się mieni.\nPS Kolejnym wpisem będą wieczorkowe wiersze z drugiej jego części.\nBracki felieton Romka D.\nwtorek, 16 czerwca 2015 23:47\nNIE SAMĄ POEZJĄ\nTenże felieton zaprezentowany został na majowym wieczorku literackim pt. „…a w sercu maj”. Mało jest w nim o maju. Tam maja ledwie naparstek. W tym felietonie o maju jedynie napomknięto, a jednak spełnia wieczorkowe wymogi.\nW czym tkwi jego sekret? Trzeba przeczytać, być może wnioski nasuną się same…\nA w sercu „cudzysłów” i… wielokropek\nDobry pomysł na felieton, to połowa sukcesu. Według mnie – nawet więcej. Ja z pomysłami raczej nie mam kłopotów. Zawsze coś tam wykombinuję takiego, że felietony pisze mi się gładko. Aż do teraz…\nA w sercu maj… a w sercu maj… - powtarzałem w myślach, chcąc coś sklecić na wieczorkowe wystąpienie. A tu pustka! Nul! Nic! Zero pomysłów! Jak nie w sercu, to może w głowie ten maj umiejscowić – pomyślałem sobie, kiedy już brakiem koncepcji na napisanie czegokolwiek sięgałem niemalże zenitu! Może i dobry pomysł, by maj ulokować w głowie, ale cóż z tego, kiedy w tejże głowie pusto na daną chwilę! Owszem, nasuwały mi się kolejne pomysły na inne części ciała, gdzie by sobie maj mógł u mnie przycupnął. Jednak i te pomysły typu: „a w nodze maj”, „a w łokciu maj”, czy też w dłoni – szybko spalały na panewce, wobec czego kartka nadal pozostawała pusta, zaś szpiczasty rysik mojego ołówka – nadal pozostawał szpiczastym.\nI nagle olśnienie! Spojrzałem na wieczorkowy tytuł pod kątem graficznym i zauważyłem, że w wieczorkowym tytule zamieściliśmy znak „wielokropka”. Jest to raczej znak dość rzadki, wskazujący na to, że tok mówienia został z jakiś przyczyn przerwany; występuje zatem nie tylko na końcu wypowiedzenia. W naszym przypadku - umieściliśmy tenże znak graficzny na samym początku!\nOprócz wielokropka zastosowaliśmy również „cudzysłów”. Stawiając jego część otwierająca na początku wieczorkowego tytułu, zaś na jego końcu - lokując część zamykająca tegoż graficznego znaku. Tak się tym wszystkim nakręciłem, że w pewnym momencie nawet cudzysłów wziąłem w cudzysłów! To oczywiście zbytnia nadgorliwość, ale faktem jest, że cudzysłów w cudzysłowie, to forma jak najbardziej poprawna. W takich wypadkach główny cudzysłów składa się z dwóch apostrofów, a w środku zdania stosuje się cudzysłów ostrokątny…\nStop! Najwyraźniej zagalopowałem się w tych teoriach na temat znaków graficznych. Może to i ciekawy temat, ale nie na felieton! To może ciekawostkę jakąś podam na koniec… Otóż termin „cudzysłów” wymyślił i utrwalił w końcu XVIII wieku Onufry Kopczyński! A felieton, który miał być o maju - napisał Romek Dopieralski, kończąc go… wielokropkiem…\nKolejny wieczorek u Brackich…\nśroda, 06 maja 2015 22:41\nKolejny udany wieczorek literacko-muzyczny miał swój finał w Klubie Osiedlowym „Nasz Dom”. Poetycko udzielali się Braccy poeci w autorecytacjach swoich wierszy, zaś muzycznie zaprezentował się Mikołaj Kobus – wirtuoz harmonijki ustnej. Co do prozy, jak zwykle rozpoczął wieczorek swoim felietonem Romek Dopieralski. Oto prozy ciut Brackiego prozaika…\nW prozatorskim rozkwicie\nTytuł dzisiejszego wieczorka zobowiązuje - „W poetyckim rozkwicie”. Na własny użytek mógłbym sobie zinterpretować, że ten tytuł nie tyczy się mojego felietonu, a wyłącznie treści wierszowanych, więc to poeci powinni stanąć na wysokości zadania. Jednak samo słowo „rozkwit” jest bardzo nośne i czuję, że ja również muszę odnieść się do niego w swoich treściach felietonowych.\nAnalogicznie rzecz ujmując, ten mój felieton powinien być takim moim prozatorskim rozkwitem! Łatwo powiedzieć: -Kolego, rozkwitnij w tym felietonie! No cóż, powiem szczerze jak na spowiedzi, że lepiej się pisze, kiedy bierzesz ołówek do ręki i… piszesz. Piszesz po prostu to, co w danym momencie do głowy ci przyjdzie. Potem trochę skreśleń, wstawek, zmian w konstrukcji tekstu i podszlifowanie kończącej felieton puenty. Ale tworzyć pod presją, iż w tym konkretnym felietonie trzeba rozkwitnąć, to już – że tak powiem kolokwialnie – inna para kaloszy.\nW takim przypadku nie wystarczą proste sformułowania, zbyt banalna tematyka, nadmierna swoboda w posługiwaniu się metaforą i skojarzeniem, czy też zastosowanie za bardzo rozbuchanej fikcji. Bowiem takim rozkwitającym felietonem – zresztą każdym felietonem, ale takim rozkwitającym w szczególności – ja powinienem w potencjalnym słuchaczu rozbudzić zaciekawienie. Powinienem niemalże nawiązać z nim bezpośredni kontakt. Zwłaszcza, gdybym w takim rozkwitającym felietonie atrakcyjną formę połączył z lekkością tonu i temu wszystkiemu bym nadał żartobliwy lub satyryczny charakter. Gdybym tak jeszcze w tym kwitnącym felietonie jakiś aktualny temat potraktował w sposób dygresyjny i zróżnicował go stylistycznie. I koniecznie musiałbym mieć do niego subiektywny stosunek, zaś co do uogólnień, to powinny one mieć charakter raczej hipotetyczny.\nI wiecie, co? Ja bardzo chętnie stworzę dla was taki rozkwitający felieton… Ale nie dzisiaj, bo miejsca na kartce zaczyna mi brakować. I mój czas przeznaczony na felieton – też się kończy. Dziękuję!\nPS Wiersze z tegoż wieczorka – już niebawem. Przecudnej one urody, więc koniecznie sczytaj by je wypadało!\nNie samą poezją człowiek żyje…\npiątek, 13 marca 2015 20:28\nLiryczność zimowego miesiąca\n„Liryczna odsłona lutego” – taki jest tytuł dzisiejszej biesiady literackiej. Postanowiłem więc, zanalizować ów tytuł i wyłuszczyć liryczność lutego z różnych jego odsłon. Może w ludowych porzekadłach coś znajdę. Wszak przysłowia są mądrością narodów, a w każdym narodzie tej lirycznej nuty na co dzień, choć odrobinę by się przydało.\nNie można przecież myśleć ciągle o niespłaconych kredytach we frankach szwajcarskich albo bez ustanku przysłuchiwać się telewizyjnym debatom naszych polityków, choćby byli super uczciwi i obiecywali przemieszczanie się wyłącznie transportem publicznym, rezygnując z całkiem niezłych funduszy za tzw. kilometrówki. „Kiedy luty – obuj buty” – mówi przysłowie. Jakiejś wyjątkowości i liryki być może, kiedyś by się człowiek w tym dopatrzył, gdy inny człek z drewniakami pod pachą szedł do kościoła i dopiero u jego progu te buty zakładał. Teraz but towarem jest łatwo dostępnym, więc o uczuciowość do niego raczej trudno, kiedy w dodatku widzi się jeszcze stosy całkiem dobrych zelówek, walających się po śmietnikach. Co do przysłowia: „Luty – omarzną ci u nosa gluty” – z przyczyn oczywistych analizować nie będę.\nMoże z dni ważnych lutego liryzm jaki wyłowię? W Tłustym czwartku dopatrywałbym się wyłącznie liryczności łzawej, kiedy najpierw z rozkoszą oddajemy się tej słodkiej rozpuście, a potem wpadamy w czarną rozpacz, jak się pozbyć tych kalorycznych nadwyżek. Mam… w końcu znalazłem coś, co rozgrzewa nasze serca nawet wtedy, kiedy luty staje na wysokości zadania i przeogromnym mrozem skuwa wszystko wokoło. To są Walentynki, to są te kartonowe serduszka, jakie sobie ofiarowujemy. Te nasze osobiste uczucia i doznania, nastroje i refleksje, ta liryka wypływająca z pocałunków, przytuleń, spojrzeń zakochanych oczu – to wszystko razem wzięte roztapia nawet najsroższe okowy lutego. Po paru dniach jest Dzień Kota, więc tę naszą powalentynkową serdeczność przenosimy na naszych futrzastych milusińskich. I znowuż jest miłośnie, i znowuż jest lirycznie, tym bardziej, że w tym roku Dzień Kota zbiegł się z Ostatkami, czyli popularnym „śledzikiem”. Bo potem, to już tylko liryka religijna bez karnawałowych szaleństw, ale za to z Popielcem i czterdziestodniowym poszczeniem.\nI oto, z tej uduchowionej aury wyłania się liryczność najczystrzej miary. Świecka to tradycja, comiesięczna, od lat kultywowana i prezentowana z wielkim pietyzmem. Co to takiego? To wieczorki literackie Krajowego Bractwa i wspaniała publiczność, biorąca w tym udział.\nPS I jeszcze została nam – by literacki wieczorek u Brackich zakończyć ostatnią kropką -porcja utworów o tematyce dowolnej. Będzie okraszona humorystycznym komentarzem, który był udziałem antraktowej papli, czyli Brackiego konferansjera. Nawet kilka dowcipów też przedstawionych będzie. Jednym słowem – to, co na naszym wieczorku się wydarzyło, to i u nas na blogu będzie odzwierciedlone. Choć wiadomo, co na żywca, to na żywca…\nA taka okazja już niebawem. 23 marca organizujemy kolejną literacką biesiadę, o której jeszcze napomkniemy!\nsobota, 27 grudnia 2014 20:32\nBy być w zgodzie z comiesięczną tradycją, również na naszej grudniowej biesiadzie literackiej brackiego felietonu zabraknąć nie mogło. A przyznać trzeba, że tradycja to już całkiem długa, bowiem pół setki felietonów już dawno minęło.\nJeśli sądzić po kondycji naszego całego Krajowego Bractwa Literackiego - z przecudnej wprost miejscowości, jaką jest Koszalin – to setka pęknie kiedyś jak nic! Zatem zapraszamy na kolejny Bracki felieton, który premierę miał na ostatnim w tym roku wieczorku literackim. Było to jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia (15 grudnia), więc temat już trąca nieco myszką. Nawet ta jesień w tytule wydaje się jakaś taka dziwna, choć w grudniu przecież kalendarzowej jesieni jest więcej aniżeli zimy...\nTrzeba po prostu wziąć poprawkę i wczuć się w jesienno-przedświąteczny klimat, jaki wtedy panował. A żeby to wszystko było jeszcze mocniej pokręcone, to obecnie przyprószyło nieco śniegiem i ów felieton zdezaktualizował się jeszcze bardziej…\nJesień dogorywa. Drzewa ostatecznie pozbyły się liści. Nawet modrzew igły już pozrzucał. Krótszy dzień. Spacery z psem mniej wędrowne. Czasem plucha, czasem dmucha. Ostatnio mróz postraszył. I dobrze. Przyjdzie zima, bielą sypnie i pozakrywa podgniłą zieleń oraz inne jesienne niedoskonałości.\nCzy o jesieni jedynie negatywnie można mówić? Oczywiście, że nie! Zwłaszcza tegoroczną jesień należy raczej zaliczyć do udanych. Zatem dlaczego o tej naszej jesieni, nawet jeżeli złota ona i polska, wyrażamy się teraz jakoś tak smętnie. Ja bym to rzucił na karb tradycji. Tradycją bowiem jest, że jak coś trwa i trwa – tęsknimy już za czymś nowym. Kończy się jesień – my już wyglądamy zimy. Stary Rok na skraju – chcemy Nowego, a nuż będzie lepszy. Zbyt długo świeci słońce, już słychać komentarze, że mogłoby popadać. Kiedy deszcz – tęsknimy za słońcem. I tak w kółko, i tak ze wszystkim.\nAle to normalne, bo jeszcze się taki nie urodził, co by każdemu dogodził. Ja jestem pewien, że nawet jak się taki ktoś urodzi, to i tak każdemu nie dogodzi… To raczej wręcz niemożliwe, bo kto by wtedy rządził Koszalinem? Teraz wybrano starego prezydenta na nową czteroletnią kadencję. Jednak sporo wyborców głosowało na tego, którego gdyby wybrano, byłby nowym prezydentem w nowej kadencji. Zatem tych wyborców, wedle powyższego przysłowia, można uważać za tych, którym nie dogodzono, bo ich kandydat przegrał walkę o prezydencki stołek…\nZ polityki zejdźmy na ziemię, tym bardziej, że rocznica narodzin Jezusa się zbliża. I w tym temacie również można drążyć. Znane przecież są dywagacje o wyższości świąt Bożego Narodzenia nad świętami Wielkiej Nocy. Ja na szczęście w owych dywagacjach udziału nie biorę i dogadzając samemu sobie – obydwa święta kocham jednakowoż.\nJuż niedługo przystroję choinkę pachnącą żywicą, będę spoglądał w niebo, wypatrując pierwszej gwiazdki i ucztować będę pośród potraw dwunastu. Jedna sprawa tylko mnie trapi. Jeśli chodzi o prezenty pod choinką, to czy Święty Mikołaj w tej materii dogodzi mi, czy też nie dogodzi…\nPS Z grudniowego wieczorku pozostało jeszcze nieco wierszy Brackich poetów. I one również będą na blogu zamieszczone, bowiem skrupulatność jest cechą charakterystyczną w gronie naszej literackiej braci. A niby mówi się, że poeci, to tacy romantycy z głową w chmurach wyłącznie…\nniedziela, 14 grudnia 2014 22:12\nNiedawno pożegnaliśmy naszego kolegę po piórze, Wacka Rytlewskiego. No cóż – takie jest życie. Dlatego trzeba się jakoś pozbierać i dalej kontynuować nasze literackie treści. Bo ten literacki show musi dalej trwać (show must go on)...\nZatem kontynuujemy to, co na listopadowym wieczorku („W aurze jesiennej zadumy”) się działo. Kolej teraz na ciut prozy, czyli felieton Romka D. A dlaczego na naszych wieczorkach w autorecytacje wierszy Brackich poetów wkrada się proza? Ano dlatego, że przecież nie samą poezją człowiek żyje…\nNa wieczorku felieton odczytany został jeszcze przed autorecytacjami wierszy Brackich poetów. Dlatego ważnym staje się wyjaśnienie tego faktu, bowiem celowo zachowany został jego oryginalny zapis. Po prostu czytając go, trzeba się jakby przenieść w dzień 24 listopada Roku Pańskiego 2014 i stać się jednym z gości, którzy przybyli na naszą literacką ucztę do Klubu Osiedlowego "Nasz Dom" w Koszalinie...\nŻyczymy miłego wczuwania się...\nFELIETON Z BRACKICH TEKSTÓW\n„Nie wiem, czy to Papa Rok tak każe / czy coś tak się z dawna składa / że dźwigać smutków bagaże / to zadanie Listopada”. Jest to jedna ze zwrotek wiersza Marysi Rudeckiej, która sportretowała w nim tenże jesienny miesiąc, a który jeszcze na wieczorku w całości usłyszymy. Ja dzisiaj, z tym moim felietonem, idę trochę na tzw. łatwiznę, bowiem postanowiłem napisać go, posiłkując się fragmentami wierszy brackich poetów, którzy je na dzisiejszej uczcie literackiej osobiście i w całości zaprezentują.\nTak więc z lubością nurzam się dalej w tych rewelacyjnych tekstach. A pomogą mi w tym urywki z wiersza Grażynki Piekarewicz : „Wchodzę w ten świat / W myślach, w słowach, w tym co nieskończenie piękne zatrzymuję czas // Rozgościły się we mnie wzruszenia // Odpoczywam // Zanurzam się w objęciach jesieni”. Po takich wersach nawet najbardziej kapryśna jesień jest do polubienia. Natomiast do pionu stawia mnie utwór Reginy Adamowicz: „Twe bohaterstwo i Twój trud / Poruszył Polskę całą / A Nadwiślański Boski Cud / Okrył Cię wielką chwałą”. I by na baczność nadal tkwić, moimi ustami - zaś tekstem Ludmiły Raźniak – odezwę do narodu wygłoszę: „Urodzony w Niepodległej / czy umiesz docenić / wolność / niezawisłość / swobodę słowa / i wiernie jej strzec // Czy wiesz co to miłość / i duma narodowa / żeś Polak spod znaku Orła”. O tak, piękne to słowa, zwłaszcza w zestawieniu z datą 11-sty listopada Roku Pańskiego 1918-go, kiedy po 123 latach niewoli odzyskaliśmy niepodległość, będąc teraz wolnym narodem już od lat 96. Z tej pozycji na „baczność!” dopiero wiersz Roberta Kamina mnie wyzwolił: „Potem zabawy przyszły dni młode / Kiedyśmy świata pili urodę / A piwo z dzbana wdzięcznie się lało / Wino z Andrzejem uszczęśliwiało”. A już kompletny luzik złapałem po linijkach z utworu Jana, tego od Wiśniewskich: „Wyrosłem już z raczkowania, za rękę prowadzić się nie dam / Po cóż mi drogowskazy / jakieś nakazu i zakazu znaki / Przecież to ja wiem chyba najlepiej / co dla mnie dobre i czego chcę”.\nI wiecie co, ja po tej zwrotce z wiersza Jana nabrałem takiej nadziei, a nawet pewności, że mi się nie oberwie od brackich poetów, że tak sobie ich być może w pocie czoła stworzone wersety – podebrałem. No cóż, intencje miałem dobre, zaś co do wyniku tegoż przedsięwzięcia, waszej poddaję się ocenie.\nPS Z materiałów dotyczących listopadowego wieczorka literackiego zostały nam jedynie wiersze z jego drugiej części. I to też niebawem się ukaże.\nNie tylko prozą, czyli bracki felieton…\nśroda, 19 listopada 2014 19:17\nCo by nie nastąpił przesyt poetyckich treści podczas literackiej uczty u brackich poetów, jako tak zwany przerywnik stosowany jest felieton. Ta proza odczytywana przez Romka D. zwykle bywa rezolutna i podszyta jest humorem. Nawiązuje przeważnie do tematu przewodniego wieczorku.\nCiekawe, czym teraz felietonista podszył swój felieton. Kto chce poznać – niechaj sczytuje, co poniżej zapisane…\nMuśnięty przez jesień\nMusnęła mnie jesień. Co rusz jakiś liść ląduje mi na głowie. Drzewa nie dosyć, że pozbawiane są zieloności, to jeszcze łyse się robią w tempie błyskawicznym. I znowuż przed domem wyrósł mi komin elektrociepłowni, zakrywany dotąd przez dorodne topole. Nad przedszkolem zwieszają się ich ramiona, obficie zrzucając swoje pożółkłe odzienie. Ja te drzewa nawet rozumiem. To ich pomysł na przetrwanie zimy. Zamiast tracić siły dokarmiając liście, wolą magazynować energię, by równą walkę móc toczyć z mrozem.\nCzy pan, grabiący teren przedszkola, jest również jak ja – wyrozumiały? Niczym Syzyf, z wielkim mozołem, nierówną toczy walkę. Siły natury trudnym są przeciwnikiem i zgrabiony trawnik, już po chwili, ponownie pod liściastą kryje się peleryną. Mozół jego nagrodzony jednak będzie. W końcu ostatni opadnie liść, a on odstawi swoje grabie w gospodarczy kąt.\nMusnęła mnie jesień. Za czapką przez pół godziny po podwórku ganiałem. Wiatr turlał ją przez kałuże i wzbijał w górę, kiedy podbiegałem. Ja go nawet rozumiem, bo kiedy ma się wyszumieć? Latem nie lubią go wczasowicze. Wiosną okazuje mu wzgardę utrudzona po zimie przyroda. Dlatego wiatr teraz sobie folguje i przechodniom okrycia zrywa z głów.\nMusnęła mnie jesień. Z nieba jak z cebra we mnie chlusnęło, nim parasol zdążyłem rozłożyć. Po grzbiecie zimna pociekła mi strużka i w butach chlupało. Ale i to można zrozumieć. Przecież chmury w końcu skroplić się muszą.\nReasumując: co rusz dostaję liściem po głowie, wiatrem mam smaganą twarz, a w butach deszczówka mi chlupie. Czy ja zatem jesień lubię? Oczywiście, że lubię! Bo nic nie zastąpi tej przebogatej palety jesiennych barw, widoku płynących po niebie pajęczych nici i tych gwarnych ptasich kluczy w przestworzach. Nawet muśnięcia jesieni też można polubić.\nPS A niebawem – druga część wierszy brackich poetów z humorystycznym komentarzem, czyli wszystko to, co miało miejsce podczas ostatniego wieczorku literackiego.\nNie tylko wierszem, czyli…\nśroda, 22 października 2014 17:23\nBłękitne echa lata\nTytuł dzisiejszego wieczorku brzmi: „Błękitne echa lata”. Jak odnieść się do tegoż tytułu? Przecież lato już minęło. „Przeminęło z wiatrem”, można by nawet rzec i wtedy byłoby nawiązanie do pewnego kinowego hiciora, tak zwanego hollywoodzkiego wyciskacza łez. Tym bardziej, że nastała teraz łzawa jesień. Jej przebogate odcienie brązu coraz bardziej atakują soczystą zieleń lata. My natomiast coraz częściej zmuszani jesteśmy, by nasze brązowe karnacje, z takim trudem zdobyte po wielogodzinnych prażeniach się w słonecznych promieniach, przykrywać teraz, bo dni coraz chłodniejsze.\nA może optymistyczniej podejść do tematu. W końcu lato trwało cały kwartał. Pogoda była wprost rewelacyjna. Bywały dni, kiedy na naszym kontynencie najcieplej było właśnie w Polsce. Pod tym kątem nawet najwięksi pogodowi malkontenci raczej niczego złego o lecie powiedzieć nie mogą. No, powiedzmy, że niby nie mogą. Bowiem do moich uszu dochodziły niekiedy i takie komentarze, że jest za gorąco, że znowu to słońce, spiekota taka, że nie ma czym oddychać. Już tak poważnych malkontentów – gdyby to ode mnie zależało - osobiście bym na Alaskę ekspediował.\nPolak lubi ponarzekać. Polak wręcz czuje się niekomfortowo, kiedy coś tak fantastycznego, jak tegoroczne lato – zbyt długo trwało. Nie uogólniajmy jednak danej kwestii, która tym razem być może jest autorstwa zaledwie garstki skrajnych malkontentów, którzy malkontenctwo prawdopodobnie już z mlekiem matki wyssali. Z powrotem nałóżmy więc kolorowe okulary, by znowuż poczuć na sobie soczyste promienie minionego lata. By znowuż kroczyć po rozgrzanych piaskach nadmorskich plaż. By nad głową znowuż posłyszeć świergot rozanielonego latem ptactwa. By te wielobarwne motyle znowuż fruwały w zasięgu naszego wzroku. Aby znowuż odurzał zapach kwitnących w lipcu lip. I te przepiękne sierpniowe obrazy na polskich polach, kiedy falują łany zbóż z bławatkiem w tle.\nNo cóż, jesień teraz, ale błękitne echa lata na długo jeszcze w nas pozostaną.\nPS Wiersze z drugiej części wrześniowego wieczorku literackiego za niedługo ukażą się. Będą to zarazem drugie wiersze tych samych autorów, którzy zaprezentowali się w części pierwszej. Będzie więc o tym i o tamtym, a nawet o owym, bowiem jakakolwiek tematyka nie obowiązywała wcale. Dany poeta pisał, co mu w trzewiach grało. A że niejednemu grało, że ho ho, to i wiersze superaśne są! Zapraszamy zatem do kolejnych odwiedzin naszego bloga i to takiego bloga… że ho ho!!!\nNieco prozy wieczorkowej…\nczwartek, 12 czerwca 2014 23:32\nCo by tradycji stało się zadość, tak i na ostatnim Brackim wieczorku – nie obyło się bez felietonu. Już od wielu literackich biesiad felietony Romka D. wkomponowują się w tematykę danej uczty literackiej. Tym razem tematem przewodnim była wiosna i jej nastroje. I o tym właśnie jest felieton, a właściwie o tym, co zrobić, aby te nasze wiosenne nastroje były jak najbardziej optymistyczne…\nJuż samo słowo „wiosna” powoduje, że optymistyczniej patrzymy na świat. A jak optymizm to i o uśmiech łatwiej. Zaś od uśmiechu do takiego prawdziwego śmiechu już tylko kroczek. I kiedy tak śmiejemy się – że tak powiem kolokwialnie – pełną gębą, wtedy nasz mózg zaczyna produkować drogocenne endokryny, chroniące nas przed stresem i różnymi chorobami.\nA kiedy człowiek zdrowszy, bo nad sobą ma piękne wiosenne niebo, a w sobie wiosenny spokój to i łatwiej wytworzyć w sobie serotoninę, zwaną hormonem szczęścia. Bowiem wpływa ona na strefę psychiczną naszego życia. Podwyższa nam nastrój i powoduje uczucie przyjemności, a czasem wręcz euforii. Stąd jej nazwa – hormon szczęścia. Naukowcy nawet posuwają się do stwierdzeń, że serotonina jest również jednym z czynników warunkujących proces naszego zakochiwania się.\nWystarczy już tych medycznych wywodów i powracamy do wiosny, która jak się okazuje imion ma wiele. Jest wiosna kalendarzowa odnotowywana 21-go marca. Jest wiosna astronomiczna, kiedy Słońce przekracza równik i następuje tak zwana równonoc wiosenna. Jest również wiosna klimatyczna, kiedy średnie dobowe temperatury powietrza wahają się pomiędzy pięć a piętnaście stopni Celsjusza. I jest jeszcze jedno imię wiosny – wiosna fenologiczna, kiedy następuje początek wegetacji oraz kwitnienie przebiśniegów i krokusów.\nTylko, czy aby tą mnogością imion wiosny nie namąciłem w głowach tym, którzy właśnie wiosną chcą się zakochać? Może u tych osób wystąpić dylemat. Zakochać się , kiedy już wiosna klimatyczna? Czy może nie zwlekać i ruszać na sercowe podboje wiosną astronomiczną, kiedy słońce przekracza równik? A może na fenologiczną wiosnę poczekać? Wtedy z naręczem kwitnących krokusów smalić możemy zelówki do swoich upatrzonych sympatii. Może jednak nie dzielmy tej wiosny na czworo. Niech jedno ma imię. My zaś na co dzień - a nie tylko od wiosny – uśmiechajmy się jak najwięcej, by hormonu szczęścia mieć w sobie ogrom.\nPS Niebawem ukaże się ostatnia część wierszy, które przez Brackich poetów recytowane były na comiesięcznej biesiadzie, zwanej wieczorkiem literackim. Są one przecudnej urody, więc proszę zajrzeć na naszego bloga, by tej pięknej poezji nie przegapić.\nponiedziałek, 03 marca 2014 17:49\n„Nie tylko wierszem, czyli Bracki felieton Romka D.” to comiesięczna dawka prozy wprowadzająca w wieczorkowe treści. Felieton przeważnie nawiązuje do tytułu literackiej biesiady. Nie inaczej było i tym razem. Z tego jednak względu, że felieton odczytywany był w poprzednim miesiącu, czyli w lutym, konieczne więc były kosmetyczne poprawki, by go nieco zaktualizować.\nOto Bracki felieton Romka D. po delikatnej korekcie - wykonanej oczywiście ręką autora, czyli tegoż Romka D od tychże Brackich felietonów właśnie.…\nTytuł wieczorka literackiego brzmiał: „Karnawał, miłość i…” Co do karnawału, to przez cały miesiąc luty można było balować, bowiem tak zwane „ostatki” - czyli wtorek po „tłustym czwartku”, a przed „popielcową środą” – dopiero w marcu… czyli jutro! Stepujmy więc, co sił w lśniących lakierkach, suńmy w szpilkach po salach w rytmach walca. Chudnijmy, chcąc wcisnąć się w wystrzałowe kreacje i miejmy mocne głowy, aby bąbelki z szampana nas nie ścięły. Po prostu bawmy się, bo od tego jest karnawał!\nDrugim wyrazem w naszym wieczorkowym tytule było słowo „miłość”. Jeżeli chodzi o ogólne pojęcie miłości to wszystko gra. Przecież miłość powinna być obecna z nami przez cały rok – każdego dnia – rzec by nawet można. Bo człowiek bez miłości jest jak świeca bez knota! Jak potrawa bez soli! Jak kwiat bez wody! Jak wierzba bez płaczu! No dobrze, ale dlaczego my tę „miłość” w miesiącu lutym tak eksponujemy? Ano dlatego, że sobie ściągnęliśmy z Zachodu święto zwane „Walentynkami”, co dosłownie znaczy „Dzień Zakochanych”. Czy takie naśladownictwo jest dobre, by tak coś przeszczepiać z jednej kultury do drugiej? Jeżeli to coś nas nie krzywdzi, a wprost przeciwnie – rozgrzewa nasze serca w ten zimowy czas – czemu nie? Ja w każdym razie takim rzeczom przyklaskuję.\nDo wyjaśnienia w wieczorkowym tytule pozostał nam jeszcze wielofunkcyjny spójnik „i” oraz następujący po nim „wielokropek”. Takie trzy kropki można potraktować jako pewne niedopowiedzenie. A może przy wymyślaniu tegoż tytułu jego twórcom po prostu zabrakło pomyślunku, więc stąd ten „wielokropek”? Nic z tych rzeczy! Byłem na tych literackich warsztatach, kiedy powstawał tytuł – „Karnawał, miłość i…” – i zapewniam, że owe trzy kropki sens swój mają!\nTen „wielokropek” daje poecie po prostu dowolność w temacie. Taki poeta może wtedy stworzyć utwór choćby o pizzy, bowiem 9-go lutego to włoskie cienkie ciasto ma swój światowy dzień, podobnie jak nasze milusińskie kocięta, tyle że one 17-go lutego. Oto kilka innych propozycji dni honorowych, które w tym najkrótszym miesiącu się ulokowały: Dzień Świstaka, Dzień Singli, Międzynarodowy Dzień Fajczarzy i wiele wiele innych dziwnych dni. A już najdziwniejszy z dziwnych jest ten z 7-go lutego. Wiecie jaki do dzień? Dzień Dziwaka!!!\nPS Z lutowego wieczorka literackiego została nam jeszcze do zaprezentowania druga część poetycka w dwóch odsłonach. A czas nagli, bo już w drugi poniedziałek marca (10 III) mamy warsztaty, gdzie obmyślać będziemy strategię na marcowy wieczorek. Zaś efekt będzie do wysłuchania w czwarty poniedziałek marca (24 III).\nOdrobina wieczorkowej prozy…\nśroda, 05 lutego 2014 23:00\nJak ktoś tego bloga w miarę regularnie śledzi, z pewnością zauważył, że prozy ciutka również tutaj bywa zamieszczana. Jest to przeważnie tak zwana proza wieczorkowa czytana na literackich biesiadach. Krótko rzecz ujmując – to comiesięczny cykl pt. „Nie tylko wierszem, czyli bracki felieton Romka D.” Jeszcze tylko zostaje nam rozszyfrowanie owej literki „D” i już będzie wiadomo, że tą ciutką prozy literackie wieczorki Krajowego Bractwa Literackiego z Koszalina okrasza niejaki Romek Dopieralski.\nRomek D. widocznie lubi to czynić, bowiem tych wieczorkowych felietonów nazbierało się już równo pięćdziesiąt, o czym ich twórca nie omieszkał napomknąć dosyć dobitnie w tym właśnie pięćdziesiątym felietonie.\nO czym jeszcze nabajdurzył Romek D. w tychże felietonowych treściach, dalej zdradzać już nie będziemy. Trzeba po prostu komputerową myszką zjechać nieco w dół i felieton przed czytelnikiem – rzec by można – stoi otworem…\nMagiczne oblicza zim\nPo raz pięćdziesiąty wystawiam na próbę Waszą cierpliwość, prezentując swój comiesięczny cykl zatytułowany: „Nie tylko wierszem, czyli proza Romka D.”. To już mój pięćdziesiąty bracki felieton, który Wam czytam na literackim wieczorku. Nie napomykam o tym, żeby się chwalić, że to już tyle prozy wyszło spod mojej ręki. Ani też dlatego, żeby pokazać jaki to ze mnie skrupulatny gość. Choć po prawdzie raczej jestem skrupulatny i nie ukrywam, iż chwalić też się czasami lubię.\nBo ludzie pióra chyba lubią się chwalić swoją twórczością. Ewentualnie nie chwalą się ci, którzy piszą wyłącznie do szuflady. Uważam jednak, że chęć chwalenia się jest tylko kwestią czasu. Przecież wielu z piszących zaczynało w szufladach najpierw lokować swoje pisanie. Tak więc, taką oto mam radę dla obecnie piszących do szuflad: -„Człowieku piszący do szuflady! Nie ukrywaj tego, co właśnie napisałeś! I tak prędzej czy później, chcąc się pochwalić, wyciągniesz to coś z owej właśnie szuflady!”.\nJest jeszcze jeden powód, dla którego chwalę się tym pięćdziesiątym brackim felietonem Romka D. To jego cyfra! Tak… „pięćdziesiątka” ma coś w sobie… Kiedy przełożymy ją na lata pożycia małżeńskiego – mamy wtedy „złote gody”. „Pięćdziesiątka” to również połowa wieku albo pół setki, czyli połowa czegoś ze stu tudzież polecenie dla kelnera: -„Poproszę pół setki i dwie galaretki!” Jednym słowem „pięćdziesiątka” - jak by nie patrzeć - to taki ładny i okrągły jubileusik.\nTylko że, to wszystko razem wzięte nijak ma się do tematyki tegoż grudniowego wieczorka literackiego, którego tytuł brzmi: „Magiczne oblicze zimy”. Do tej pory zawsze się starałem, żeby moje felietony jednak nawiązywały w treściach do tych naszych literackich biesiad. I tu Was zaskoczę, bo ten felieton też nawiązuje…\nOtóż ten pięćdziesiąty felieton napisany jest ręką obecnego pięćdziesięciolatka, który z „magicznymi obliczami zimy” ma do czynienia w swoim życiu już po raz pięćdziesiąty. Pięćdziesiąt przeżytych zim! I wiecie co? Każda z tych zim miała swoje magiczne oblicze. Magiczne byłe te moje zimy z wczesnego dzieciństwa i te, kiedy dorastałem, stawałem się mężczyzną, kochankiem, mężem, ojcem. Obecna zima też jest magiczna, bo oto stoję tutaj – teraz, czytając tenże pięćdziesiąty felieton. I oby każda następna zima oblicze miała również magiczne. Czego sobie i Wam serdecznie życzę.\nPS Informacja dla złaknionych Brackiej poezji! W następnym wpisie będą wiersze z drugiej części styczniowego wieczorka literackiego.\nNie tylko wierszem, czyli felieton Romka D…\nniedziela, 22 grudnia 2013 17:59\nTak się utarło, że wieczorkową pozycją, którą rozpoczynamy nasze literackie biesiady jest proza - „Nie tylko wierszem, czyli: Bracki felieton Romka Dopieralskiego”. Trwa to już czas jakiś i kolejny felieton będzie właśnie tym pięćdziesiątym! Póki to nastąpi, wypada zaprezentować ten czterdziesty dziewiąty, bowiem nie w cyfrze tkwi wartość danej prozy, a w jej treściach. Zatem przyjemnej lektury – tym bardziej, że w świąteczne odziana ona szaty. Za dni kilka święta, więc czytadło do poduchy jak znalazł…\nMagia zimowej aury\nCzy można sobie wyobrazić u nas święta Bożego Narodzenia bez śniegu? No można… Oczywiście, że można. Jak nie napada to nie będzie. Proste i logiczne. Tyle tylko, że rzadko się zdarza, by tego białego puchu na święta nie było. W końcu żyjemy w takiej strefie klimatycznej i wychowywani jesteśmy w takiej kulturze, gdzie od kołyski wpaja się nam nierozerwalny związek świąt Bożego Narodzenia ze śniegiem i mrozem.\n`A propos mrozu to kiedyś nawet św. Mikołaja próbowano zastąpić jego świeckim odpowiednikiem, czyli Dziadkiem Mrozem. Aby nie upolityczniać mojego felietonu, nie będę nic napomykać o ustroju, w jakim wtedy żyliśmy. Nieco później - z czasów mojego dzieciństwa – był jeszcze inny dziadek z pewnej niemieckiej dobranocki, która tylko mnie utwierdziła w przekonaniu, że jak jest zima to i musi być śnieg. Nawet jak tego śniegu nie było – ja go widziałem. Wystarczyło tylko zamknąć oczy, a w dziecięcej główce pojawiał się sielankowy obraz zimy. Pod dom pełen dzieci podjeżdża na saniach Piaskowy Dziadek. Z nieba sypie się puszysty śnieg. W oknach strojnych w mroźne hafty roześmiane twarzyczki. Po chwili słychać dziecięcy chórek: -„Dziadku, drogi Dziadku, nie chcemy jeszcze spać / Choć tu zobaczyć nas przecież wiesz / Na dobranoc bajka musi być / Naszym gościem bądź, gościem bądź”.\nZ tych zamierzchłych czasów Dziadka Mroza i Piaskowego Dziadka wróćmy jednak do obecnie panującego św. Mikołaja – symbolu gwiazdkowych prezentów. Długo żyjemy w przekonaniu, że ów gość z siwą brodą, przemierzający świat w saniach ciągnionych przez renifery, przez komin właśnie wskakuje, by w wigilię Bożego Narodzenia prezentami spod choinek ucieszyć wszystkie dzieci na całym Świecie. Piękne to, choć niestety…\nNo cóż, czas w miejscu nie stoi… my doroślejemy i kominy stają się jakby węższe, by mógł się w nich zmieścić św. Mikołaj. Natomiast dzieci nadal ze swoją dziecięcą wiarą piszą do niego listy. I wiecie co?… Ten św. Mikołaj nadal te prezenty im przynosi! I to jest właśnie ta magia świąt Bożego Narodzenia – magia zimy i jej białego puchu.\nPS Została nam do zaprezentowania jeszcze jedna porcja wieczorkowych wierszy. W połowie są to utwory o tematyce świątecznej. A zatem jeszcze przed świętami powinny się na blogu pojawić.\nWieczorkowa proza listopada...\nniedziela, 01 grudnia 2013 19:21\nCo ma liść do poezji\nTytuł literackiego wieczorka brzmi „Poezja spadającego liścia”. Wymyślono go na warsztatach literackich, których pokłosiem jest ów wieczorek. Zapewne w jego części poetyckiej, w autorecytacjach brackich twórców, ich wiersze będą nawiązywać do tegoż tytułu. Czy dowiemy się o jakie liście chodzi? Czy będą to liście wyłącznie opadające? Ile będzie poezji w tych spadających liściach? Tego nie wiem, bo nie byłem na warsztatach, gdzie braccy poeci zaharowują się intelektualnie, by taki dzisiejszy wieczorek mógł powstać. Dlatego, chcąc od siebie do tejże literackiej uczty cegiełkę dołożyć, postanowiłem zanalizować wieczorkowy tytuł…\nNa początku próbowałem sprecyzować, o jaki to liść chodzić może. Laurowy? Kiedy, na przykład gotuję grochówkę? Jednak po głębszej analizie zrezygnowałem z tegoż tropu. Bo cóż poetyckiego może być w bobkowym liściu, choć z suszonych liści wawrzynu szlacheckiego on pochodzi. I nagle mnie olśniło! Czyż nie mówi się: „W listopad liść z drzewa opadł” albo ”W listopadzie goło w sadzie”. To przecież listopad serwuje nam porywiste wiatry, deszcz. Szarugi i gęste mgły to teraz codzienność. Jak zatem ma się w takich warunkach utrzymać na drzewie ten biedny liść. Odpada on więc od gałęzi i spadając na ziemię, staje się inspiracją dla poetów…\nMożna nawet domniemywać, że taki poeta może się teraz w wiersze nieźle obłowić, bo tych liści przecież całkiem sporo z drzewa spada. Co krok to wiersz! Idziesz parkiem, a tu plask… i dębowy liść z gracją i wdziękiem ląduje u twych stóp. Nie namyślając się zbyt długo, wyciągasz notes i rymujesz: „Liściu, liściu dębowy / zawładnąłeś mną / i kawałkiem mojej wątroby”. Ledwie kończysz zwrotki ostatni wers, a tu klon obficie zrzuca swe okrycie. Tak wtedy zaczynasz swój drugi utwór: „Idę przez park / a tu obfity plon / na mój prawy bark / osypał się klon”… I jeżeli moje analizy, co do tytułu dzisiejszego wieczorka się potwierdzą, to obfitość „poezji spadającego liścia” zapowiada się nam iście imponująca!\nPS W kolejnym materiale będą wiersze z listopadowego wieczorka, który swój finał miał niespełna tydzień temu. Wiersze są o liściach opadłych, spadłych tudzież pożółkłych i zżółkniętych. Jednym słowem – poezji o liściach będzie ciut, a może i więcej.\nsobota, 09 listopada 2013 23:47\nTo dobrze, że jest na wieczorku czytany felieton, czy źle? Tak naprawdę nigdy nie zadawałem sobie takiego pytania. No, ale skoro owe zagadnienie poruszyłem, może warto je zanalizować. Przekonać się, jakiż to ja mam stosunek do felietonów...\nIdentycznie zaczyna się poniższy felieton, już ten docelowy – wieczorkowy – zaprezentowany podczas październikowej uczty literackiej, jaką Bractwo zorganizowało w siedzibie Koszalińskiego Klubu Osiedlowego „Nasz Dom”. Jak widać, niekiedy wystarczy zmienić nawet podmiot główny, a i tak da się to jakoś czytać. Tylko, czy po takim felietonie można by dać tytuł, że „Polacy szczęściarzami są”, wysłuchując jakąś słowną degrengoladę?\nPowiem krótko – nie! Według mnie, felieton, podobnie jak wiersz, jest jak sukienka – im krótszy tym lepszy. Dlatego każde słowo w nim użyte jest tak ważne. Przegadany felieton to nie felieton. W dobrym felietonie podejmuje się na ogół aktualną problematykę w sposób swobodny, impresyjny. Felieton ma na celu budzenie zaciekawienia, nawiązanie bezpośredniego kontaktu z czytelnikiem. Zaś atrakcyjna forma łączy się z lekkością tonu i często żartobliwym lub satyrycznym charakterem.\nCzy ów poniższy felieton spełnia te kryteria? Nie mi oceniać… A zatem, zachęcam do jego przeczytania, a później – albo ganić, albo chwalić!!!\nPolacy szczęściarzami są\nTo dobrze, że jest jesień, czy źle? Tak naprawdę nigdy nie zadawałem sobie takiego pytania. No, ale skoro owe zagadnienie poruszyłem, może warto je zanalizować. Przekonać się, jakiż to ja mam stosunek do jesieni.\nTeraz, kiedy się tak zastanawiam, jesień i w ogóle wszystkie pory roku wydają mi się ciekawe, oryginalne i jedyne w swoim rodzaju. Zaś razem ze sobą zestawione, tworzą całkiem niezły kwartet. A jaka różnorodność! Ta zima ze swoją bielą i pięknymi haftami malowanymi mrozem na szybach. Ta wiosna, podczas której wszystko budzi się do życia, by latem dojrzeć i owocem obsypać. No i ta nasza obecna jesień z gamą barw, której najdoskonalsza malarska paleta nie dorówna. Trzeba być naprawdę szczęściarzem, móc urodzić się pod taką szerokością geograficzną, gdzie pogodowa monotonia raczej nie zagraża.\nDla porównania weźmy taką Alaskę, Grenlandię albo Sybir. Tam ciepła tyle, co kot napłakał. Ciągle chuchać w skostniałe dłonie, nosić futrzane czapy przez prawie okrągły rok, toć nudne i monotonne… A taka Afryka? Totalne przeciwieństwo. Ukrop do przesady. Pięćdziesiąt stopni Celsjusza w cieniu to normalka. U nas już przy trzydziestu stopniach koła aut grzęzną na asfaltowych pseudoautostradach. I co, tak grzęznąć i grzęznąć przez cały rok?… Niby na Równiku fajnie, bo tam żadne pory roku nie obowiązują. Siejesz, kiedy chcesz. Jednym słowem żniwa non stop! Tam nawet bez zegarków można się obejść, bo równonoc przez caluśki rok. Ale, czy to nie za monotonne. Przez dwanaście godzin mamy dzień. Potem dwanaście godzin nocnych… i tak dzień w dzień, miesiąc w miesiąc, rok po roku… nuda, totalna nuda.\nWychodzi na to, że nie ma to jak u nas, kiedy co rusz diametralnie inaczej wokoło nas. A to słonko przygrzeje, a to deszczem zaciągnie, gradem sypnie, śniegiem opruszy… Te nasze szafy pękające w szwach, bo trzeba i przewiewne ciuszki mieć na lipcowe upały i futrzaste kreacje na lutowe mrozy. To docieplanie się kamizelką we wczesnowiosenne poranki. A kiedy nastaje polska złota jesień, wystarczy ciepły uśmiech. Po prostu – „ciepły uśmiech w jesienny czas” na wieczorku u brackich poetów…\nPS Niebawem kolejna porcja wieczorkowych wierszy, które w autorecytacjach brackich poetów prezentowane były w zeszłym miesiącu. Kto na wieczorku był, ten wie, że warto będzie raz jeszcze mieć z nimi kontakt - tym razem kontakt wzrokowy.\nHymn Bracki i felieton tematyczny Romka D.\nponiedziałek, 16 stycznia 2012 22:50\nA PO HYMNIE\nStyczniowy wieczorek rozpoczął się nietypowo, bo wspólnym odśpiewaniem Hymnu Brackiego. Przybyli na wieczorek goście, oprócz słodkości przy stolikach, zastali również teksty z Hymnem Brackim. Tak więc, pół setki gardeł odśpiewało słowa hymnu autorstwa Zosi Zawilskiej. Linia melodyczna została zapożyczona ze znanej piosenki biesiadnej – „Hej sokoły”. Hymn, choć dawno nie śpiewany, wyszedł nam naprawdę dobrze, co uwiecznione zostało w lokalnej telewizji TVMAX. A może by już tak rytualnie zaczynać każdy wieczorek od odśpiewania naszego hymnu…\nPo Hymnie Brackim przyszła pora na kultywowany od wielu już lat felieton tematyczny Romka D., czyli: „Nie tylko wierszem…”. Jak na tematyczność danego miesiąca przystało, w felietonie tym („Deklaracji noworocznych moc”) nawet jego tytuł sugerował ową tematyczność. A jaka to była tematyczność? O tym poniżej…\n1. Tam, gdzie złoty piasek plaży\nGdzie się bursztyn ogniem jarzy\nMewy krzyczą zgodnym chórem\nref. Hej, hej, hej sokoły\nNie mijajcie Koszalina\nBo tu Polska się zaczyna\nBo tu Bractwo jest! jest! jest!\n2. Wśród zieleni się spotyka\nWiatr od morza i muzyka\nA poezja piękna Pani\nChodzi z nami ulicami\nref. Hej, hej, hej …\n3. Wina, wina, wina-wina dajcie\nZ naszym Bractwem zaśpiewajcie\nNiech się smutek pieśni zlęknie\nNiech się rodzą wiersze piękne\nNIE TYLKO WIERSZEM, CZYLI FELIETON TEMATYCZNY ROMKA D.\nDeklaracji noworocznych moc\nNo i nastało „nowe”! Dwa tysiące dwanaście mu na imię. Szczęśliwcami mogą się poczuć urodzeni dwudziestego dziewiątego dnia lutego. Mogą świętować swoje poczęcie, bo w tym roku - rok o jeden dzień dłuższy. A poza tym? Po staremu – można by rzec. Człowiek tak czeka i czeka na ten Nowy Rok, bo ten „stary” już mu się uprzykrzył. Bo nie udało się dotrzymać wielu obietnic. –„Bo ten Stary Rok, to taki jakiś deszczowy był” - narzekali co niektórzy. –„Za bardzo słoneczny” – i takie opinie dało się słyszeć. Dlatego też, na ten Nowy Rok z takim utęsknieniem się czeka.\nI przyznać trzeba, że wymagania względem niego, prawie każdy z nas ma raczej wygórowane. I bardzo dobrze! Bo wymagać trzeba! Bo inaczej, to będzie tak jak w Starym Roku i znowuż nie uda nam się schudnąć. Znowuż nie uda nam się rzucić palenia. I będziemy popalać ukradkiem, chowając się przed świadkami naszych deklaracji, że już nigdy w życiu ani jednego zaciągnięcia się papierosowym dymkiem. Tylko tak po prawdzie, to sam fakt nastania Nowego Roku raczej żadnej rewolucji w naszym życiu on nie czyni. Jedynym pewnikiem jest jedynie to, że naszej metryce możemy dopiąć kolejny rok.\nA co z wymaganiami względem tego „nowego”, co niby nastał? Owszem! Jak najbardziej! Te wszystkie deklaracje, przyrzeczenia, obietnice, zapewnienia, że będziemy lepsi, że będziemy się bardziej starać, że będziemy bardziej kochać, że tego to już nigdy, a tamtego to w ogóle, a z tym to zawsze, a bez tego to wcale… Tak więc, te wszystkie deklaracje mogą mieć sens, ale pod warunkiem, że wprowadzimy je w życie. Nic prostszego! Zamiast gadać i gadać, obiecywać i obiecywać, zarzekać się i narzekać – trzeba po prostu zacząć działać. Jakie to genialnie proste – prawda!\nJa na ten przykład, obiecałem sobie, że w swoich felietonach już nie będę się przemądrzał. I co? Za rok znowu spróbuję…\nPS W następnych wpisach będzie już poezja, czyli wiersze brackich poetów, którzy na wieczorku sami je recytowali. W pierwszej odsłonie były cudne wiersze bożonarodzeniowe i od nich też na blogu zaczniemy.\nA zatem, kto chce jeszcze na moment cofnąć się we wspaniały klimat świąt Bożego Narodzenia, temu poprzez poezję to umożliwimy.\nniedziela, 23 października 2011 23:42\nNerwy każdy ma, a raczej komórki nerwowe. I to, w jakim są one stanie, decyduje często o naszym nastawieniu do życia, do ludzi, do wszystkiego, co nas otacza. Dlatego warto zadbać o ich dobrą kondycję. Jednak powinno się to robić przez cały rok, a nie tylko w Dniu Odpoczynku dla Zszarganych Nerwów, który przypada 28 dnia października. Owszem, w tym święcie naszego relaksu można się nurzać do woli, ale co z tego, kiedy pozostałe dni w roku będą jednym przysłowiowym kłębkiem nerwów.\nSą takie propozycje, że aby nie dać się zwariować i zachować odrobinę zdrowego spojrzenia na świat, trzeba zadbać o codzienną tzw. „wyspę czasu” tylko dla siebie. Są trzy warunki, które na tej wyspie trzeba przestrzegać: 1/Czas na wyspie jest tylko twój. 2/Musisz na niej przebywać minimum 15 min. 3/Ma to być czas całkowicie nieproduktywny, nie przeznaczony z góry na żadne osiągnięcie lub efekt. Kiedy zaś inni będą pytać o twoją wyspę, odpowiedzieć można wzorem Krzysia w rozmowie z Kubusiem Puchatkiem: „To jest tak: kiedy się idzie, żeby to zrobić, a właśnie pytają mnie: Co będziesz robił Krzysiu? Odpowiadam: Ach, nic i wtedy idę i to właśnie robię”. Prawda, że proste to i zarazem genialne! Tyle, że w życiu nic niestety nie jest już takie proste. A dlaczego? Bo ludzie najwyraźniej lubią sobie w swoim życiu pokomplikować. Jak jest dobrze, zbyt spokojnie, to przecież sygnał do działania! do zmian! Bo ktoś może nas posądzić o stagnację, o to, że dziadziejemy, zamiast zdobywać cholera wie jakie szczyty, choćby się nawet mieszkało na terenach depresyjnych.\nKiedyś, jak się spotykało z kimś na ulicy, to biadoliło się przeważnie o biedzie, braku pieniędzy. Teraz brak wolnego czasu jest na topie. Ktoś zapytany o to, co porabia, to wymienia ze trzy pełne etaty na których zarobkuje. Oprócz tego oczywiście jest człowiekiem nowoczesnym, więc gra w golfa, bierze prywatne lekcje tenisa ziemnego, spotyka się ze znajomymi na kręglach, często przemierza basen wzdłuż i wszerz, codziennie uprawia jogging, chodzi na wieczorki literackie naszego Bractwa itd. itp. etc. Tylko co na to jego zszargane nerwy?\nNie tylko wierszem, czyli...\nsobota, 01 października 2011 23:50\nOdnośnie tegoż felietonu konieczne jest słowo wstępne. Otóż teks ów pisany był na konkretny dzień, czyli na 21 dzień września AD 2011. Odczytano go dokładnie w takiej formie, jak prezentuje się on poniżej – ze szczególnym akcentem na zawartą w nim interpunkcję.\n„Lato już mija, a ja niczyja…” – brzmią niezbyt optymistycznie słowa pewnej piosenki. A jak jest z naszym Bractwem Literackim? No cóż, lato tylko przez dwa dni gościć jeszcze będzie (dokładnie w piątek, 23-go września, początek astronomicznej jesieni), a my dopiero rozpoczynamy literacki sezon. I tak już od dekady – zawsze we wrześniu – niczym Feniks z popiołów odradzamy się! Po wakacyjnej przerwie, z naładowanymi akumulatorami, znowuż powracamy do naszych cyklicznych wieczorków literackich, by słowem pisanym dzielić się jak kromką chleba…\nPięknie powiedziane – prawda… No, ale mi - poecie – przychodzi to z taką łatwością jak innym… no, powiedzmy… opalanie. O, widzę tutaj na sali cudowne odcienie brązu. Opaleniznę u niektórych można nawet pod heban podciągnąć. A pan, co taki szary? A, od papierosów, rozumiem… Mnie niestety Matka Natura ubogo obdarzyła pod tym kątem. Ja ze swoją karnacją już po godzinie na słońcu jestem spieczony na raka, a po dwóch - sięgnąć muszę po babcine metody zaradcze, czyli po maślankę, tudzież jakieś apteczne medykamenty piankowe. No cóż, pogodzić się muszę z faktem, że nigdy nie stanę tutaj przed Wami w super złocisto-brązowej opaleniźnie. Natomiast mam to szczęście i ten zaszczyt, że mogę stać w tym oto miejscu i częstować tymi oto felietonowymi dyrdymałami. To może ja już lepiej wiersz jaki przeczytam? Od razu więc przystąpię do recytacji, bo słów zachęty raczej się nie spodziewam od tych, co już twórczość moją znają… Tytuł wiersza brzmi: „Robola rozterki letnie”:\nRobola rozterki letnie\nweekend jest OK\nśroda też kiepska\nw czwartki nieco lżej\ndo pracy przecież\nzrywać się trzeba\nmodły do nieba\na tu słoneczko\nszlag jasny może\ndopiero gdzieś tak\nświat ciut jaśniejszy\nbardziej w porządku\nnadchodzi już czas\nzabawy po pas\nWidzę, że moja częstochowska rymowanka nie powaliła nikogo na kolana. O,o, tam widzę panią! Ale tylko na jedno kolanko pani przyklękła. Dobre i tyle… No, ale ja dopiero się rozgrzewam. Toż dopiero początek naszego literackiego sezonu. A kiedy już u niektórych te piękne opalenizny będą znikać – ja literacko dopiero będę się wznosił na wyżyny!\nPS. A w następnym wpisie będzie druga odsłona autorecytacji brackich poetów, która odbyła się podczas wrześniowego wieczorka – z którego też pochodzi powyższy felieton.\n"Nie tylko wierszem"...\nponiedziałek, 20 czerwca 2011 18:41\nW poprzednim wpisie było, że „Bractwo idzie na urlop”. Owszem – w odniesieniu do wieczorków. Nie będzie jedynie literackich uczt w Klubie Osiedlowym „Nasz Dom” w miesiącach: lipcu i sierpniu. Bo poeta, prozaik, czy też literat w ogóle – tak naprawdę nigdy nie idzie na urlop. Nie da rady schować pióro głęboko w szufladzie, a atrament wylać do zlewu. Potrzeba pisania dopaść może w każdej chwili i wtedy nie ma zlituj! Prawdziwy literat nie jest w stanie odmówić sobie pisania, kiedy świetny pomysł bombarduje jego wyobraźnię, a wena wprost rozsadza od środka. Tak więc, wakacje bez pisania są, ale nie dla literatów. U nich zawsze pióro w gotowości…\nI bardzo dobrze, że literaci tak mają. Dzięki temu, kiedy braccy poeci ruszą we wrześniu ponownie z wieczorkami – to w literackich treściach będzie można wybierać jak w przysłowiowych ulęgałkach!\nTo jednak przyszłość, choć bliżej określona. A co zatem działo się w niedawnej przeszłości? Reportaż z wieczorka literackiego i jego szczegółowy opis już podaliśmy, teraz czas na zaprezentowanie tego, co w tym opisie przedstawiono. A że literacki wieczorek u brackich od jakiegoś już czasu zaczyna się prozą, zatem od tego zaczynamy. Oto „Nie tylko wierszem”, czyli „Bracki felieton Romka D.”…\nJuż pierwszy dzień czerwca daje powód do napisania felietonu, bo wiadomo - Międzynarodowy Dzień Dziecka. Zatem w ten dzień mi również należy się taryfa ulgowa i takową taryfę ja muszę dać. Jeśli chodzi o ten pierwszy przypadek, to ja - Roman Dopieralski, najmłodsze dziecię Heleny Dopieralskiej - uzurpuję sobie wszelkie przywileje w Dniu Dziecka. Tylko, że wyrosłem już nieco… Można rzec, że już dziadzieję pomału i nie bardzo wiem, czego żądać! Gdybym był młodszy – sprawa prosta. Paczka cukierków albo czekolada, by mnie usatysfakcjonowały. A co dzisiaj? Krem do golenia? Najnowsze żyletki „Sensor Excel” firmy „Gilette”? Od strony praktycznej to i owszem. Używam owych żylet – właściwiej byłoby powiedzieć „nożyków” - już od lat i jestem z nich zadowolony. Jednak chyba raczej – a nawet na pewno – nie chodzi tutaj o praktyczność. Wprost przeciwnie!!! Od takiego rozumowania jak najdalej, kiedy myślimy o uszczęśliwianiu swoich dzieci. I tu właśnie stykam się z tą drugą taryfą ulgową, o której na początku wspomniałem i którą to ja dać muszę. Bowiem oprócz bycia dzieckiem wobec swojej mamy Heleny, ja również mam dziecko, będąc ojcem córki Marcelinki. Już tak się wcześniej wymądrzyłem, że pewnie uznać mnie można za autorytet w sprawach uszczęśliwiania wszystkich dzieci na całym świecie w dniu Międzynarodowego Dnia Dziecka. No cóż, przynajmniej staram się wobec swojej córki, by tym prezentem nie był ten przysłowiowy krem do golenia, czy też nożyki firmy „Gilette”. Co prawda córka nie jest jeszcze tak całkiem dorosła, ale nawet jak już kompletnie wydorośleje, na pewno nie sprezentuję jej rajstop, czy też biustonosza. Może będzie to wesołe miasteczko, o którym ja zawsze marzyłem. Myślę, że jeżeli poprosi mnie w tym dniu o coś, co będzie wykonalne i w miarę logiczne, i rozsądne - to nie odmówię. Bo w takim dniu o swoich dzieciach pamiętać trzeba w szczególności! I nieważne, czy one jeszcze w kołysce, czy już ze skronią przyprószoną siwizną. To co ja w końcu bym chciał od matki Helenki w Dniu Dziecka? Teraz to już chyba wystarczy mi zwykła pamięć…\nPS W dalszej blogowej prezentacji tego, co na naszym literackim wieczorku się działo, kolejność ze szczegółowego opisu zachowana będzie, więc następnym razem kłaniają się wiersze krótkie. Sami przekonacie się, że choć wena brackich rozsadza, to stać ich na powściągliwość, by ją przekuć w krótki jedynie tekst.\nKoszalin ma urodziny!!!\npiątek, 03 czerwca 2011 10:35\nMOCNY AKCENT BRACKICH\nW tym roku braccy poeci intensywnie zaangażowali się w tegoroczne uczczenie „Dni Koszalina” i jego 745 lecie. Po plenerowym slamie na półdeptaku ulicy Zwycięstwa - głównej arterii miasta – nasze Bractwo niejako powtórzyło wcześniejszy wieczorek („Koszalińscy poeci miastu”) sprzed kilku dni, który odbył się w Klubie Osiedlowym „Nasz Dom”.\nNiby ten sam program, ci sami wykonawcy, a jednak było inaczej! W plenerze, czyli pod tzw. chmurką – recytacja wierszy jest utrudniona. Przede wszystkim nie ma tej idealnej ciszy, jaką się ma w kameralnych zazwyczaj salkach, gdzie słowo mówione trafia do odbiorcy nie napotykając po drodze na żadne przeszkody. A w plenerze takich przeszkód jest wiele. A to przejeżdżający nieopodal samochód, ktoś nawołujący kogoś na piwo, a to dzwony kościelne, a to wiatr porywający z szumem foliową torbę, itp. dyrdymały. Zaś jak wiemy - słowo raz wypowiedziane nie powraca. Ale co tam, trzeba zbierać doświadczenia, a wieczorek w plenerze, jaki przeżyliśmy w „Dni Koszalina”, choć był dla nas swoistym poligonem zapewne wymierne korzyści w przyszłości z tego będą.\nW tym miejscu warto przytoczyć wiersz Romka Dopieralskiego, który do plenerów niejako nawiązuje…\nWiersz w plenerze\nżywot w plenerze\npłynę ja sobie\nw słonecznym eterze\nna liściu przycupnę\no gałąź się otrę\nprzebiegnę po trawce\nmoże gdzieś dotrę\nalbo wiatrem niesiony\nnatrafię na burzę\ndeszcz mnie usiecze\nna kłującą nadzieję się różę\numoczony – bezdźwięcznie\ni do żadnego\nnie wpłynę ucha\nalbo natrafię na ścianę\ni echem wtedy odpowiem\nczy to jeszcze będę ja?\nczy wrażenie słuchowe?\nmogę być nawet echem\nobym urzekał tylko\nłzą… choćby śmiechem\nNo to pociągnijmy wątek literacki Romka D., bowiem jeśli o treści plenerowego wieczorka chodzi, to jedynie felieton był inny. W Klubie Osiedlowym „Nasz Dom” był zaprezentowany felieton o kontrowersyjnym dość tytule: „Biusty tak – mózgi nie”. Zaś na scenie ustawionej na półdeptaku ulicy Zwycięstwa (notabene Klub Osiedlowy jest przy tej samej ulicy, tylko jakieś sto numerów dalej) felieton był taki…\nKoszalin jak Barcelona\nKoszalin ma urodziny. Kończy 745 lat. Piękny wiek! Gdyby tak chcieć mu odśpiewać: „Happy birthday to you, happy birthday to you. happy birthday miasto Koszalin, happy birthday tooo youuu”. Tylko wtedy zamiast mnie, powinna to zrobić jakaś seks bomba o włosach blond. Powinna jeszcze mieć taką białą zwiewną i plisowaną sukienkę. I obowiązkowo powinna stanąć na takiej metalowej kracie. A spod tej kraty… taki strumień powietrza…\nW tym momencie muszę przerwać moją felietonową dygresyjkę, bowiem jeśli chodzi o odśpiewanie Koszalinowi jubileuszowej przyśpiewki, to mnie raczej frapuje inna rzecz. Mianowicie… Nie zaśpiewamy mu przecież: „Sto lat! sto lat!”. To mógł zaśpiewać biskup kamieński Herman von Gleichen, kiedy przemianowywał wieś Koszalin, nadając mu prawa miejskie. Tak mogli również podśpiewywać nowo lokowanemu na prawie lubeckim miastu – jego pierwsi wójtowie, osadźcy Markward i Hartmann. No to jak wobec tego ma Koszalinowi odśpiewać jubileuszówkę jego obecny włodarz? Może by tak pan Piotr zaokrąglił nieco: „Osiemset! osiemset! niech żyje, żyje nam…”. Brzmi nawet nieźle. Hm… czy pan Piotr to podchwyci… Może on woli więcej zer, więc pod tysiąc podciągnie. Ja na przykład – gdybym był prezydentem tak pięknego miasta jak Koszalin – co najmniej dwa tysiące lat bym mu życzył! Albo trzy tysiączki od razu, a co! Jak szaleć to szaleć! Taką historię bym Koszalinowi dorobił, że nawet Rzym z Romulusem byłby przy nim szczeniakiem. Bo władza, poczucie władzy, to daje taką energię, taką siłę, że… góry można przenosić! A jeszcze lepiej morza. I wtedy… ten nasz zimny Bałtyk z północy… siup na południe. No i ewentualnie te nasze morenowe wzniesienia, bym na północ wyekspediował, by się tam śnieg dłużej mógł utrzymać.\nA tak w ogóle, to Koszalin ma coś z wielkich metropolii. Jego obecna powierzchnia ma blisko 100 km kw., czyli tyle, ile Barcelona! A skoro już o Hiszpanię niechcący zahaczyłem, to może by tak dla uatrakcyjnienia przepuścić tym półdeptakiem ulicy Zwycięstwa… stadko byków, jak w Pampelunie! No, ja na tej podwyższonej scenie miałbym dobrze… Jest jeszcze jeden ciekawy hiszpański zwyczaj, w takim miasteczku w rejonie Walencji. Tylko tak się zastanawiam, czy o tym napomykać… Bo w tym przypadku - na tym podwyższeniu – byłbym celem numer jeden, gdyby i w Koszalinie takowa bitwa na pomidory się rozpętała…\nPS W następnych wpisach będzie o pewnym slamie w pewnej szkole i o pewnym konkursie literackim w pewnej bibliotece…\nśroda, 23 marca 2011 21:54\nWoda jest najbardziej rozpowszechnionym związkiem chemicznym w przyrodzie i znajduje się w stałym obiegu. Bez wody wszelkie życie nie ma szans na egzystencję, bowiem w żywej komórce musi jej być od 75-ciu do 85-ciu procent. Niestety, wskutek nieracjonalnej gospodarki wodnej, jej zasoby kurczą się coraz bardziej. Dlatego też, podczas tzw. Szczytu Ziemi – konferencji w Rio de Janeiro – po raz pierwszy zaczęto mówić o globalnym kryzysie wodnym. Było to w 1992 roku i tam - przez zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych - ustanowiono 22-gi dzień marca Światowym Dniem Wody.\nCzy my dbamy o H2O, czyli tlenek wodoru? Czy ja dbam o tą bezbarwną substancję, w grubych warstwach niebieskawą, która jest bez smaku i zapachu? Chyba tak. Myję się raczej bez przesady, czyli w miarę potrzeby. Przy goleniu woda z kranu ciurkiem mi nie leci. Przy myciu naczyń podobnie. Tak więc, nawet producentem ścieków też jestem marnym. A robię tak od momentu, kiedy uświadomiłem sobie, że nasza planeta Ziemia w znacznej mierze zalana jest wodami mórz i oceanów, które są niestety słone! Zaś człowiekowi potrzebna jest do życia woda słodka, pochodząca z jezior, rzek, strumieni i z wód podziemnych. Nie dość, że jest jej tylko trzy procent, bo pozostałe dziewięćdziesiąt siedem procent są to wody słone, to jeszcze ponad połowa tkwi w lodowcach, czyli w stanie stałym. Woda występuje również w stanie gazowym jako para wodna. Jednak nie bez kozery mówi się czasem, iż cała para poszła w gwizdek. Zatem dopóki jakiś tam obłoczek się nie skropli i nie spadnie na ziemię w postaci deszczyku – żadna z niego korzyść.\nJa nawet do picia mało wody zużywam. Nie, żebym sobie żałował, ale kiedy porównuję się do drzewa to wychodzi, że ono dziennie może wysiorbać od 200 do 400 litrów. To może by tak ściąć kilka dorodnych dębów na przykład. Z tego nadmiaru wody, której już ścięte drzewa nie spiją – będziemy mieć nielichy zapasik? Nie tędy droga jednak! Drzewo bierze, ale i daje. Na przykład konsumuje toksyny zawarte w powietrzu, a w zamian ofiarowuje życiodajny tlen. A co daje w zamian człowiek? Wstyd się przyznać, ale niemal wyłącznie… ścieki.\nPS Już w następnym wpisie będą wiersze brackich poetów\nŻyczenia plus felieton...\nsobota, 22 stycznia 2011 18:52\nw DNIU ich ŚWIĄT\nWNUCZEK I WNUKÓW !!!\nNa naszych wieczorkach literackich staramy się naszymi tekstami dotykać również tego, co w danym miesiącu się wydarza. Nie inaczej było na styczniowym wieczorku, kiedy Braccy poeci recytowali wiersze o niedawno zmarłym aktorze, Krzysztofie Kolbergerze - wielkim miłośniku poezji i słowa pisanego w ogóle. W prozie też aktualny temat został tknięty. W comiesięcznym cyklu – „ Nie tylko wierszem, czyli felieton bracki” – proza Romka Dopieralskiego poświęcona została właśnie owym tytułowym w dzisiejszym wpisie babciom i dziadkom.\nczyli felieton bracki Romka D.\nDwudziesty pierwszy dzień stycznia to oczywiście Dzień Babci. Zaś 22 dzień stycznia zarezerwowany jest dla dziadków. Taka babcia, czy też dziadek jest jak sporych rozmiarów instytucja! To przeważnie czyjaś żona, czy też mąż, matka – ojciec, niekiedy córka – syn, teściowa (brrrr) – teść, synowa – zięć, jak również ciotka – wujek, stryjenka – stryjek, tudzież siostra – brat, szwagierka – szwagier, bratowa, bratanek, siostrzeniec itp., itd., etc. Jednak rola babci bądź dziadka jest chyba tą najbardziej wdzięczną rolą. Potężne zasoby miłości w babciach i dziadkach drzemiące, przelewane są więc na trzpiotne zazwyczaj wnusie i wnuki. A skąd w nich takie zasoby? Może niewystarczająco dużo przelewało się na swoje dzieci, stąd ta nadwyżka. Rodzice wnucząt, czyli dzieci tychże babć i dziadków, niejednokrotnie przecierają oczy patrząc na super relacje osób, które dzieli różnica dwóch przecież pokoleń. Babcie i dziadkowie swoim wnuczętom pozwalają przeważnie na wszystko to, czego wcześniej zabraniali własnym dzieciom. Czym to jest uwarunkowane? Jak to wytłumaczyć? Może decyduje w tym przypadku mądrość życiowa, której nabiera się z wiekiem. Choć też i takie teorie krążą, że człowiek ucząc się całe życie i tak głupim umiera. A może na starość się dziecinnieje? I wtedy jakby zanika ta bariera wiekowa dzieląca dziadków i wnuczęta? Jakich by teorii jednak nie snuć, jakich by nie prowadzić wywodów – instytucja babci i dziadka wielką jest i basta!!!\nNa swoim przykładzie mogę stwierdzić, że choć mojej babci już od dawna nie ma wśród nas, to czułego dotyku jej rąk, kiedy głaszcząc mnie po głowie śpiewała mi kołysanki – nie zapomnę nigdy. I choć o słodycze nie było kiedyś tak łatwo – ona zawsze miała dla mnie coś w zanadrzu. Ubierała się na poły folklorystycznie, więc w haftowanym fartuszku skrywała te słodkości. Zaś widok pochylonej nad niecką babci, ugniatającej ciasto na zacierki, na tle okna w promieniach wschodzącego słońca, kiedy rankiem się budziłem – na zawsze w sercu zachowam…\nPS W następnym wpisie będą już wieczorkowe wiersze, jakie Braccy poeci zaprezentowali w swoich autorecytacjach. Utwory są prześlicznej urody – zatem koniecznie zajrzyjcie na naszego bloga już niebawem.\nwtorek, 02 listopada 2010 12:56\nŚwiatowy Tydzień Zwierząt zaczyna się 4 i trwa do 10 października. Ta data jest związana z rocznicą śmierci (3 października) św. Franciszka z Asyżu, uznawanego przez Kościoły chrześcijańskie za patrona zwierząt. Ponadto październik ogłoszony jest Międzynarodowym Miesiącem Dobroci dla Zwierząt.\nCo do św. Franciszka z Asyżu to był on niesamowitym wprost miłośnikiem zwierząt. Wszelkie żyjątka stąpające po tym ziemskim padole, latające w powietrzu, pływające w zbiornikach wodnych, czy też żyjące pod ziemią - Franek nazywał „naszymi braćmi mniejszymi". Oczywiście nasz Franciszek operował przenośnią. Bowiem taki na przykład brat słoń jest gabarytowo znacznie większy i cięższy od nas. A siostra żyrafa, która kręgów szyjnych ma tyle co my, to gdzież nam równać się z nią w długości owej części ciała. Kto więc tutaj jest „braciszkiem mniejszym"? Owszem mrówka, pchła, roztocza widzą w nas giganta. Natomiast dla nosorożca już jesteśmy tyci tyci. Brata mniejszego widziałby w nas również dinozaur, gdyby go tylko era lodowcowa nie wykończyła, albo mamut, którego my z kolei wykończyliśmy. Ale już większość zwierząt udomowionych jest naszymi braćmi mniejszymi i to dosłownie, np. brat pies, siostra kura, czy też brat kot, choć on i tak swoimi chadza ścieżkami. Inaczej rzecz się ma wśród zwierząt służących nam pomocą w pracy. Jednak ci duzi bracia są na wymarciu. Woła skutecznie wyeliminował koń, zaś koń przegrywa w konfrontacji z traktorem, który do naszego bractwa przecież nie należy. Wobec takiej sytuacji koń począł się przekwalifikowywać. Zamiast orać ściga się teraz po Służewcu albo bierze udział w licznych hipoterapiach. Można by powiedzieć, że koń prosto z pola trafił na salony. Jednym słowem naszym dużym i małym braciom różnie się wiedzie. Nawet nasz król lew raz jest na przysłowiowym wozie, a raz pod nim, kiedy dogorywa gdzieś w zapyziałych zoologiczno-cyrkowych klimatach. Zatem bracia duzi, czy też mali - szanujmy się nawzajem i to nie tylko w październiku.\nPS W następnym materiale będą wieczorkowe wiersze Brackich poetów.\nNie tylko wierszem, czyli felieton Romka Dopieralskiego...\nsobota, 26 czerwca 2010 12:28\nKtóż z nas się nie całował albo przynajmniej nie był całowany. Człowiek jest istotą stadną, więc raczej trudno kogoś takiego byłoby znaleźć. Tym bardziej, że teraz nawet jest Światowy Dzień Pocałunku przypadający szóstego dnia czerwca. Zatem pozwolę sobie ten temat nieco rozwinąć. Proszę się nie obawiać - będę wyłącznie teoretyzować...\nPocałować można serdecznie, namiętnie, oschle, po ojcowsku, po siostrzanemu, ze czcią, czy też z macierzyńską czułością. Całujemy dzieci na dobranoc, mężów na do widzenia, kochanków na dzień dobry. Pocałować można również klamkę, kiedy nie zastanie się nikogo w domu (nie polecam robić tego na mrozie, bo zostaniemy w takiej pozycji do wiosennych roztopów). Całowanie występuje również w różnego rodzaju porzekadłach. Jeżeli na przykład chcemy coś wyrazić, że my bardzo chętnie, wręcz skwapliwie, to jest na to krótkie określenie - „z pocałowaniem ręki". A kiedy chcemy, żeby ktoś dał nam święty spokój i czepił się np. tramwaja, to takiego też można krótko - „całuj psa w nos!" (oczywiście z mocnym wykrzyknikiem na końcu). No właśnie, a gdzie oprócz psiego nosa można całować. Możliwości są raczej nieograniczone, ale zazwyczaj w rękę, w usta, w czoło itd. Kiedyś w rękę całowało się nawet swego ojca, by oddać mu należną cześć. Teraz rzadko która kobieta chce być w to miejsce całowana. Tak zwany „cmok nonsens" przechodzi do lamusa. Znam też takie przysłowie, które mówi, że „Pocałunek jest to zapytanie się górnego piętra, czy dolne jest do zajęcia". Zauważyłem ostatnio, że u mężczyzn przybywa do całowania tzw. górnego piętra. Te wysokie czoła, te zakola aż po kark. Można więc takiego pana - owłosionego inaczej - zamiast w rękę cmoknął w czaszkę. Jakaś równowaga przecież zachowana być musi. Choć niektórzy chcąc to tuszować, nawet własny łuk brwiowy są gotowi zaczesywać na tył głowy.\nA w jakiej formie można serwować pocałunki? Można je składać, oddawać, wyciskać. Można nimi kogoś okryć, obsypać, obdarować. Można je przesyłać ręką albo korespondencyjnie na walentynkowych kartach. A co z takim, co to kiedyś całował niczym z dubeltówki, a teraz zaprzestał? Można załatwić go przysłowiem: „Całowałeś nieraz, całuj i teraz!" . Oby tylko nie było tak, jak w kolejnym przysłowiu, co to „W twarz całuje, a z tyłu sztylet pakuje". Przeciwnicy całusów też mają swoje rymowane mądrości: „Z całowania - ni miłości, ni kochania". Zaś zwolennicy kontrują: „Nie masz kochania bez całowania!".\nOby tylko i mnie nie potraktowano jakimś przysłowiem, kiedy ów felieton nie przypadnie do gustu. I będę musiał wtedy np. „cmoknąć się przez lewe ramię w prawy półdupek"...\nczwartek, 27 maja 2010 23:57\nZamienić litość na szacunek\nPiątego dnia maja obchodzimy Europejski Dzień Protestu Przeciw Dyskryminacji Osób Niepełnosprawnych. Aż wierzyć się nie chce, że w Polsce żyje około cztery i pół miliona takich osób. Tak więc, co dziewiąty Polak ma utrwalone wady fizyczne bądź psychiczne. Dziwi zatem fakt, że tak potężną rzeszę ludzi czasami nie zauważa się, pomijając ich potrzeby, a niekiedy istnienie w ogóle.\nNie oszukujmy się, aby funkcjonować w codziennym życiu, osoba niepełnosprawna musi włożyć więcej wysiłku od człowieka zdrowego, który po przebudzeniu przetrze oczy i jest gotowy do działania. Takiej osobie nie jest łatwo w świecie, gdzie o sukcesie bardzo często decydują mocne łokcie i całkowite poświęcenie się danej sprawie. A nie zapominajmy, są schorzenia wymagające ciągłego zabiegania o to, żeby jako tako funkcjonować. I już na pewno nie wierzę w to, że o swojej niepełnosprawności można zapomnieć. Wyeliminowanie jej z pamięci poprzez pracę, nadmiar zajęć. A co z podświadomością? Owszem, z godnością należy zmierzać się ze swoimi słabościami, ale jeżeli komuś to nie wychodzi, nie dyskryminujmy go, nie oceniajmy zbyt pochopnie. Wyciągnijmy do niego rękę, a litość koniecznie zamieńmy na szacunek.\nByć może zbyt wyostrzam sprawę ludzi niepełnosprawnych, wdaję się w demagogię, ale jestem przekonany, że o takich sprawach trzeba mówić dosadnie i bez ogródek. Zmowa milczenia, która jeszcze do niedawna pokutowała w tym temacie, była bowiem ciosem najbardziej nokautującym ludzi już obitych przez los. Nie da się ukryć, że coś drgnęło. Ludzie całymi latami odizolowani od społeczeństwa, teraz złapali wiatr w żagle. Na każdym kroku widać znikające bariery architektoniczne, utrudniające integrację w sposób szczególny. Zatem do boju - sprawni inaczej!\npiątek, 02 kwietnia 2010 23:49\n„NIE TYLKO WIERSZEM"\nfelieton Romka Dopieralskiego\n„Baby, ach te baby, można by garściami brać..." śpiewali Rysiek Rynkowski, ten od dziewczyn, które lubią brąz i śp. Andrzej Zaucha, który w jednej z piosenek namawiał, aby bawić się lalkami. Nie analizowałem tego tekstu, ale jakoś nie jestem przekonany, czy chodzi w nim wyłącznie o najzwyklejsze laleczki dla dzieci... Znany Gary, czyli Jerzy Połomski, to zarzuca dziewczynom brak jasności w wyrażaniu poglądów: „Bo z dziewczynami nigdy nie wie, oj nie wie się. Czy dobrze jest, czy może jest, może jest już źle...". Inaczej postrzegał płeć piękną słynny chłopiec z Sosnowca. Kiepura nie patrzył na wiek, rasę, kolor skóry. Jak leci, wszystkie by obcałowywał: „Brunetki, blondynki, ja wszystkie was dziewczynki, całować chcę...". Jeszcze dalej posuwa się w temacie Norbi, twierdząc, że: „Dziewczyny są gorące, aha, aha, aha...". Zaś niejaki Zbyszek Wodecki imputuje nam miłość do owadów: „Wszyscy Maję znają i kochają...". Natomiast Paweł Kukiz upatrzył sobie jedną, konkretną: „O Hela, twoje ciało mnie onieśmiela...". Podobnie rzecz się ma u Czerwonych Gitar: „Anna Maria smutną ma twarz...". A o nieodgadnionych kobietach marzył Bogusław Mec: „Naprawdę - jaka jesteś, nie wie nikt..." Ale już Roberta Gawlińskiego, to w ilości trudno raczej przebić. On stwierdza, że Ania ma styl, Zośka coś co lubi, Ela całuje cudnie, z Kaśką by konie kradł, Agnieszka zdradzała go, Ewelina zimna jak lód, Izie by dał wszystko, jedynie Monika jest okey. No a Baśka? -„Baśka miała ładny biust...". Jednak nie ma to jak gust rezolutnego Andrzeja Rosiewicza. Dla niego liczy się tylko jedna nacja. Bo chyba trzeba być ślepym, głuchym, nie mieć smaku, węchu i dotyku, i przede wszystkim - właśnie gustu, żeby nie wiedzieć iż: „Najwięcej witaminy mają polskie dziewczyny. I to jest prawda, to jest fakt..."\nPS Felieton najwyraźniej się podobał. Publiczność wciągnięta do współudziału w jego prezentacji, odśpiewywała nie tylko wersy inicjujące dany utwór, ale jeszcze dokładała co nieco od siebie. Jednym słowem było wesoło. W końcu taki był zamysł autora felietonu.\nśroda, 30 grudnia 2009 14:59\nFelieton jest już od kilku lat stałą pozycją naszych wieczorków. Od niego owe literackie uczty się zaczynają. Nie inaczej było i na tym przedświątecznym wieczorku. Z jedną jedynie zmianą, że został on poprzedzony kolędą. Ogólnie kolęd było sporo. Zaś w wykonaniu dziewczyn z koszalińskiej Szkoły Muzycznej, brzmiały wyjątkowo pięknie. Zaczęła Michasia Olszewska ("Bóg się rodzi" i "Gdy śliczna Panna Syna kołysała"). Potem przekazała kolędową pałeczkę Dominice Adamskiej ("Mizerna cicha"). Następną piękną kolędą uraczyła nas Matylda Błąkała ("Cicha noc"). A na koniec odśpiewały już wspólnym głosem ("Dzisiaj w Betlejem").\nW INTERESIE GOŚCI\nPisanie tego felietonu strasznie mi nie szło. Gdyby były mistrzostwa w pisaniu felietonów, byłbym championem w nieiściu. No, ale jakoś wziąłem się w karby - w końcu na każdym wieczorku czytam swoje prozowe dokonania - no i napisałem. A co mnie zainspirowało?\nKilka dni temu spojrzałem w okno, a tam - ku mojemu zaskoczeniu i przede wszystkim służb porządkowo-drogowych - biało! Kompletnie biało! W pierwszym momencie ucieszyłem się. -„Dziecko kocha śnieg, pójdę z nim na sanki" - pomyślałem. -„No tak, a co ze służbami porządkowymi naszych dróg? - to była moja druga myśl. Przecież tych biedaków wciąż ta zima zaskakuje, a potem media wyśmiewają się z nich, że drogi znowu nieprzejezdne, a oni sami jakoby w zimowy sen zapadli. Ja bym też na ich miejscu jakiś barłóg sobie znalazł i przeczekał w nim do odwilży. Bo kto to widział, żeby tyle dróg samochodom budować! A to drogi krajowe, a to drogi szybkiego ruchu, a niedługo może nawet i autostrady z prawdziwego zdarzenia. Bo Polak honor swój ma i od Ukraińca gorszy być nie chce jak się Europa do nas zwali za niespełna trzy lata. No i odśnieżaj to później! A co odśnieżysz - za plecami na nowo dosypuje. Po prostu robota Syzyfa, a w dodatku zimno na dworze. Psa żal wypędzić, a co dopiero tych biedaków z pługami i łopatami do odśnieżania. Poza tym każdy śnieg ma to do siebie, że w końcu ulega samoistnemu stopnieniu...\nKolejna myśl, jaka mnie dopadła, kiedy tak lampiłem się na te ciężkie warunki pogodowe za oknem - to byliście Wy! Tak, Wy, moi mili! No bo drogowców już usprawiedliwiłem, na drogi wyjeżdżać nie muszą. No, a na naszą literacką ucztę jakoś dobrnąć trzeba. Bo jak to...wieczorek bez czytelnika to jak wierzba bez płaczu... Dlatego podziwiam Was! Przybyliście tutaj w taki ziąb... Mam jedynie nadzieję, że nuda u nas nie zagości i będziecie się dobrze bawić. No, ostatecznie leży to w Waszym interesie.\nsobota, 05 grudnia 2009 23:28\nListopadem malowane... Piękny tytuł... Piękny zarówno od strony poetyckiej, jak i prozatorskiej. W wierszu, kiedy o malowaniu mowa, to wiadomo, że chodzi o przenośnię, bo nikt przecież nie weźmie pędzla do rąk i nie pokryje farbą tych wszystkich liści w przebogatą paletę żółtego i brązowego koloru. Zaś w prozie, kiedy raczej konkret jest zalecany, możemy więc z czystym sumieniem obmalować, czyli mówiąc dosadniej - obsmarować - owy właśnie listopad.\nBo czymże tu się zachwycać, kiedy dzień staje się coraz krótszy. I to nie tylko z powodów astronomicznych, gdyż państwowym to dekretem przestawić trzeba było zegarki, odbierając listopadowym popołudniom godzinkę słonecznego światła. To w listopadzie krążą nad naszymi głowami niespokojne chmary ptaków, podrywając także nasze myśli do marzeń o odlocie w jaśniejsze strony... Tak swoją drogą... dziwne są te ptaki, które zostają u nas na zimę. Człowiek pewnie lepszy by zrobił użytek z tychże ptasich skrzydeł. Biorąc namiar na cieplejsze klimaty, schładzał by się teraz zimnym napojem w cieniu jakiejś kokosowej palmy, albo oparty o Sfinksa, wygrzewał pod egipskim niebem...\nKiedy wsłuchać się w rodaków rozmowy na tematy pogodowo-kalendarzowe, rozmówców można podzielić na dwie grupy. Pierwsza to ci, dla których listopad nie jest tym najbardziej ponurym miesiącem w roku. Nastrój napędza im oczekiwanie na grudzień, a grudzień to wiadomo - Mikołajki, Gwiazdka, Święta z choinką, rodziną, no i oczywiście prezenty od Świętego Mikołaja, który aż z odległej Skandynawii się do nas fatyguje. Tak więc, żyjąc przyjemnością oczekiwania na przyjemności, jakoś ten listopad im mija... Druga grupa pogodowo-kalendarzowych rozmówców ma ciężej. Mroków listopada nic nie jest w stanie im rozjaśnić. „Jest ponuro, zimno, ciemno wszędzie / Luźna plomba dzwoni w zębie / Oj, co to będzie?! / Co to będzie?!" - słowa tejże kabaretowej piosenki są im szczególnie bliskie. Ten miesiąc jest dla nich wybitnie najciemniejszym miesiącem w roku. Ci skrajni listopadowi pesymiści twierdzą nawet, że listopad to trzydzieści dni przerwy w życiorysie...\nA państwo... do jakiej grupy się zaliczacie? Dla Was listopad ma aż trzydzieści dni, czy tylko trzydzieści? Coś mi się wydaje, że... Wy lubicie listopad... Dlaczego? To proste! Bo tylko w listopadzie można przyjść do nas i sprawdzić, co ten listopad namalował w naszych wierszach...\nPS Przepraszamy, że już grudzień, a felieton tyczy się listopada. No cóż, ten czas tak szybko leci... A czasami i powspominać warto. Skoro tak, to niebawem pojawi się na blogu jeszcze druga i trzecia część wierszy z literackiego wieczorka brackich poetów.\nProza z wrześniowego wieczorka\nsobota, 03 października 2009 15:06\nNAWET REYMONT ZACZYNAŁ OD JESIENI\nNo i po wakacjach! Lato już oklapło. Smucić się zatem, martwić? Czy weselić bez zbędnego biadolenia? A może przejść nad tym do porządku dziennego i zaakceptować ten coroczny cykl związany z porami roku. Taki na przykład Władek Reymont, to swoją chłopską epopeję „Chłopów" zbudował właśnie zgodnie z rytmem natury. Zaś poszczególnym tomom nadał nazwy pór roku - od jesieni poczynając! Za co Nobla nawet dostał! A co to jesień parchata jakaś, czy co? Że smarkata, to i owszem. Zazwyczaj nieco więcej tego deszczyku z chmurek idzie. Choć i lato w tym roku też nieźle posmarkało sobie, zalewając ludziskom domostwa. Co tu więc opłakiwać, że lato się skończyło? Może jesień będzie suchsza. Może przyroda - tak dla równowagi - jakoś nam to teraz wynagrodzi. Zafunduje taką piękną, słoneczną, polską złotą jesień, że będziemy rzewnie ją wspominać, jak teraz owe lato.\nNawet jedno pozytywne przysłowie o jesieni udało mi się wyszperać, mówiące że: Na jesieni co krok, to kęs. Inne z przysłów można potraktować jako cenną informację: Czym głębiej na jesień włażą robaki, tym bardziej zima daje się we znaki. Jest też złota myśl typu - dobra rada: Jesień - schowaj rękę w kieszeń. Jeszcze inna mądrość mówi nam: Na jesieni świat się mieni.\nI to jeszcze jak! Bowiem nie tylko żółte opadające liście są tego symptomem. Takie znaki nadchodzącej jesieni, to choćby zakup ziemniaków na zimę, spadające ceny w biurach turystycznych albo taka refleksja: ...jeszcze miesiąc temu, o tej porze, było jasno... I dziewczyny coraz dłuższe zaczynają zakładać spódniczki. I kto lubi swoją teściową - ten rad, bo po sezonowej bytności na działce, przenosi się ona z powrotem do domu. Takim znakiem nadchodzącej jesieni jest również brak miejsca w kuchni, bo wszędzie pełno słoikowych przetworów. A kiedy do słoików dołączają pierniki - to już oznaka zimy. My jednak, póki co, cieszmy się tym, co mamy. Bo każda pora roku uroki swoje ma.\nStyczniowy Wieczór Literacki w prozie\nsobota, 24 stycznia 2009 21:39\nKarnawał! Karnawał! Karnawał! Zewsząd daje się teraz widzieć i słyszeć. Witryny sklepowe kuszą obniżką cen na różnego rodzaju lśniące lakierki i wykwintne stroje, które na karnawał jak ulał pasują. No, może nie na każdego. Nie oszukujmy się, do takich modelowych sylwetek jakie mają wystawowe manekiny, niejednemu z nas daleko...\nZostawmy jednak te kulinarno-garderobiane sprawy na boku. Ważniejsze przecież jest nasze samopoczucie. Można choćby w samych dżinsach na bal, aby humor tylko dopisywał. A jaki ten nasz stan ducha w karnawałowym szale?\nCóż, człowiek jest istotą podatną na społeczne nastroje i opinie. Niestety, im bardziej one dramatyczne i negatywne, tym chętniej przez nas wchłaniane. Media pewnie w znacznym stopniu do tego się przyczyniają, kusząc czytelników najbardziej spektakularnymi tytułami na pierwszych stronach swoich wydawnictw, czy też prezentując telewidzom wyłącznie szokujące niusy...\nCo w takim razie mają media do karnawału? Ano to, że już któraś z kolei osoba, zapytana przeze mnie, gdzie idzie na bal, odpowiada tak oto: - „Na bal? Zwariowałeś! Kryzys światowy nas czeka, a tobie bale w głowie..."\nNa początku próbowałem oponować, że może nie będzie aż tak źle. Pocieszałem nawet, co bardziej wrażliwych. Jednak poczytane to zostało mniej więcej tak, że kraj w żałobie, a ja taki wesoły i niepoważny. Zaś ostatnia zagadnięta przeze mnie osoba, zmierzyła mnie takim wzrokiem, że nawet pytany przez nią o to, jak spędziłem Sylwestra - nie napomknąłem choćby słowem o balu, na którym byłem razem z małżonką. Jak nic uznany byłbym za lekkoducha i bawidamka, któremu - że tak powiem dosadnie - zwisa ogólnonarodowy kryzys.\nA państwo, jakie w karnawale macie plany?\nBlogowicze chwycili za pióra...\npiątek, 09 stycznia 2009 13:10\nNo i nasz apel, by blogowicze podzielili się z nami swoimi noworocznymi wrażeniami, odniósł skutek. Choć prawdę mówiąc, nie sądziliśmy, że będą to zwierzenia tak młodego człowieka - Michała, ucznia trzeciej klasy Szkoły Podstawowej nr 10 w Koszalinie. Tym bardziej zachęcamy do ich odczytania, bowiem świat widziany oczami dziecka, do tego jeszcze okraszony noworoczną otoczką - jest naprawdę bajeczny.\nWYSTRZAŁOWA IMPREZA 9-LATKÓW\nMam na imię Michał i w tym roku skończę 10 lat. Moi koledzy i koleżanki, którzy kiedyś byli u mnie na sylwestra, od dawna dopytywali się, czy w tym roku będę organizował przyjęcie sylwestrowe. Poprosiłem mamę - a ONA - na dwa dni przed końcem roku pozwoliła mi zaprosić moich przyjaciół . Każdy z imprezowiczów przyniósł bezalkoholowego szampana, napoje i słodycze, do tego uśmiech i dobry humor .\nNasze stroje były odświętne, ale bardziej wygodne niż dorosłych. Dziewczynki miały błyszczące getry, balowe spódniczki, lakierki, no i makijaż. Chłopcy koszule, ale bez krawatów, bo w nich jest ciasno pod szyją, a jak się po coś sięga to taki krawat wpada albo do kubka z sokiem, albo do chipsów na talerzu.\nZabraliśmy się do zrobienia dekoracji. Wycinaliśmy bibułę na serpentyny, a potem ją wieszaliśmy na nitkach przymocowanych pod sufitem. Przyozdobiliśmy przygotowane przez mamę cyfry z nowym 2009 rokiem i przykleiliśmy je do ściany. Samodzielnie zrobiliśmy w kuchni całą masę koreczków z chleba tostowego, sera, ogórka, Mozzarelli w kulkach, salami i innych dodatków. Pracowali chłopcy i dziewczynki (wiadomo przecież, że najlepsi kucharze to mężczyźni).\nŻeby „alkohol" się nie zmarnował (no bo kto wypije 5 butelek szampana o 24: 00 godzinie) postanowiliśmy wznosić szampańskie toasty co godzinę, aż do nadejścia nowego roku.\nMiędzy toastami mama organizowała nam różne zawody. Kto z zawiązanymi oczami trafi ciepłym lodem do buzi kolegi, kto będzie najlepszy w grze Twister, gdzie nogi plączą się z rękami koleżanki.\nBył też konkurs na najlepszy występ wokalny. Wygrali chłopcy, którzy zaśpiewali "Jozin z bazin" po czesku. Prawie wszyscy moi goście są uzdolnieni muzycznie, więc nie obyło się bez wspólnego grania na instrumentach. Była gitara, flet i keyboard na zmianę, a kto nie grał to nucił.\nNie było czasu na nudę. Nawet nie zauważyliśmy że zbliża się północ. Wznieśliśmy więc toast i polecieliśmy do okna zobaczyć jak mieszkańcy naszego osiedla puszczają fajerwerki.\nAle to nie koniec naszego wieczoru niespodzianek. Rodzice jednego z kolegów zaprosili nas na pokaz sztucznych ogni do ogródku koło swojego domku. Było fantastycznie, kolorowo i wystrzałowo!\nSzkoda tylko, że nie mogliśmy bawić się do białego rana jak dorośli na prawdziwym balu. Ale nie zamierzamy czekać, aż do następnego sylwestra. Niedługo ferie i mama zgodziła się zorganizować nam bal karnawałowy.\nPS Nasz apel o nadsyłanie sylwestrowo-noworocznych przeżyć jest nadal aktualny. Raz jeszcze przypomnę, by prace (w dowolnej formie) przesyłać na mój adres: roman.dopieralski@neostrada.pl\nZatem do piór, drodzy blogowicze!\nNapisz, jak spędziłeś Sylwestra?\nniedziela, 04 stycznia 2009 22:50\nDrodzy blogowicze! Każdy z nas jakoś ten Nowy 2009 Rok przywitał. Nie ważne, czy to było w Paryżu, na ratuszowym placu swojego miasta, u znajomych, czy też nawet we własnych progach. Najważniejsze, by spędzić go radośnie. A kiedy jeszcze w gronie życzliwych osób, to chyba nic więcej w takim dniu do szczęścia nie trzeba. Zatem podzielmy się na tym blogu wrażeniami z naszych sylwestrowych chwil....\n"BAL NA 50 PAR !!!"\nNo i w końcu nie witaliśmy Nowego Roku na „białej Sali". Córka już nieco odchowana, więc trafiła do babci, a my wylądowaliśmy na sylwestrowym balu na pięćdziesiąt par.\nSala osiedlowego klubu, dopiero co odremontowana, przedstawiała się okazale. Ustawienie stołów w kształcie litery „U" dawało dużo miejsca do tańca. W jednym wolnym rogu umościł sobie miejsce disc jockey ze swoją kosmiczną aparaturą, zaś w drugim rogu były drzwi, a za nimi główne centrum kulinarno-strategiczne. To stamtąd wędrowały na stół pachnące zupy gulaszowe, dziczyzna z kuropatw, żurek na białej kiełbasie, wieprzowe flaczki, przeróżne bigosy i wszelkiego rodzaju pieczyste, sałatkowe i tym podobne wiktuały.\nNiby przyszliśmy z mocną ekipą znajomych, ale siedziało się przy łączonych stołach, więc każdy z każdym bratał się i siostrzył. Z punktu widzenia faceta stwierdzam, że siostrzyć się było z kim! Spory wybór dobrze zbudowanych brunetek i niemało delikatnych blondynek. Jedynie z taneczną umiejętnością co niektórych bywało różnie. Jednak po kilku głębszych na takie szczegóły uwagi już się nie zwracało. Zresztą odporność na deptanie po odciskach też jakby z czasem się wzmacniała.\nRównież i atmosfera sylwestrowych szaleństw wzrastała w miarę upływu czasu. O północy, po noworocznym toaście, stokrotnych życzeniach i co najmniej tyleż krotnych buziakach - nie straszny był siarczysty mróz panujący na zewnątrz. Mężczyźni w samych tylko koszulach wybiegali, by popatrzeć na kanonadę fajerwerkowych rozbłysków na niebie. Niektórzy zza pazuchy wyciągali pirotechniczne akcesoria i z chłopięcym błyskiem w oku odpalali je, ku uciesze licznie zebranych.\nI kto by pomyślał, że to nawet nie był półmetek całej zabawy, która trwała w najlepsze jeszcze przez siedem noworocznych już godzin. Skąd w człowieku tyle siły, skoro taki taneczny maraton nie był w stanie zwalić go z nóg? Może - jak to mówią - w mnogości siła! Jeden dla drugiego był jednostką napędową. Bo czyż w samotności człowiek nie gnuśnieje...\nZatem rok 2010 też trzeba będzie gdzieś na balu przywitać!!!\nPS Swoje sylwestrowe przeżycia proszę nadsyłać na mój adres e-mailowy: roman.dopieralski@neostrada.pl Ciekawsze prace zostaną na tym blogu natychmiast zamieszczone.\nWieczorkowy felieton Romka Dopieralskiego\nniedziela, 21 grudnia 2008 14:52\nKolejna zima za pasem. Być może przyprószy śnieg, choć z tym ostatnio różnie bywa. Jak dosypie, najbardziej uradowane będą dzieci. W ruch pójdą sanki, łyżwy, narty. Każda górka, pagórek, czy jakiekolwiek wzniesienie zapełni się rozweseloną ferajną. A co na to dorośli? Rzucą raz kulką albo i nie. Będą psioczyć jak co roku na służby drogowe, że śnieg zalega. I zapewne jak co roku ten śnieg będzie zalegał. Ale jak kiedyś stanie się cud, że nie będzie zalegał, to dopiero będzie zaskoczenie...\nZa to świętami cieszą się - i dorośli, i dzieci. Bynajmniej jest to widoczne przed kolędowaniem. Bo to dni wolne od pracy i tak kolorowo wokoło. Tylko, że co niektórzy już w Wigilię biadolą, że po świętach znowu do roboty...\nNo, ale dorośli cieszą się przecież choćby z faktu wyjazdu do rodziny, którą widzi się od święta, bo daleko mieszka. Tylko że, ten co kieruje, już o poranku w przeddzień świątecznego powrotu jest wściekły, z niemożności napicia się świątecznej naleweczki...\nA ile to potem tego poświątecznego sprzątania? Tyle zawsze przygotowań, a tu rach ciach i po świętach... A ile stresu, kiedy piękna, kosztowna i w dodatku ręcznie malowana bombka z niewiadomych przyczyn pęka w dłoniach...\nPo takich świętach nie daj Boże stanąć przed lustrem. Horror! Wtedy dorosłego jakby amnezja jakaś dopada. On siebie wprost nie poznaje! Bo przecież temu lustrzanemu odbiciu ktoś najwyraźniej dokleił co najmniej z dziesięć kilogramów...\nZaraz, zaraz... Faktycznie horror zaczyna się robić z mojego felietonu. To święta nie są ogólną radością?! Oczywiście, że są! Świąteczne obżarstwo jest przecież tylko niewinną ogólnonarodową tradycją. Podobnie rzecz ma się ze sprzątaniem, czyli takim od wielkiego święta. Zaś im częściej świąteczny kierowca będzie trzeźwy, tym lepsze rokowania dla jego wątroby - no i nasze i naszych bliźnich bezpieczeństwo wtedy wzrasta...\nA przede wszystkim nie ma chyba nic piękniejszego od widoku dziecka, kiedy z noskiem przy zamarzniętej szybie wypatruje najpierw pierwszej gwiazdki, a później podjeżdżającego saniami pod dom Mikołaja z workiem prezentów...\nW Święto Wszystkich Świętych\nniedziela, 02 listopada 2008 21:51\nO NICH TYLKO DOBRZE\n"Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..." - przypominamy sobie słowa poety, ks. Jana Twardowskiego, w ten szczególny dzień Wszystkich Świętych. Niesamowita jest ta atmosfera nekropolii, kiedy żyjących więcej, aniżeli grobów, strojnych w świece i kolorowe chryzantemy. I w nas samych też dzieje się coś niezwykłego. Wyciszamy się, popadamy w zadumę i przede wszystkim pragniemy bliskości bliźnich...\nŁacińskie przysłowie powiada: "Jeśli mówić o zmarłych to tylko dobrze". I tak też z reguły się czyni. Nawet sam czas zaciera jakieś zadry, wygładzając charaktery i poczynania obywatelom Tamtego Świata za ich żywota. Bo czyż miarą oceny zmarłych nie jest Miłosierdzie...\n"Dzień zaduszny bywa pluśny" - mawia przysłowie. Tym razem niebo nie zapłakało. Świeczkom dane było palić się od wczesnych godzin rannych, aż po ich kres. Kiedy późnym wieczorem raz jeszcze poszedłem na cmentarz, oniemiałem z wrażenia. Na niebie gwiazd naręcze nie do zliczenia. Obraz doskonały - można by rzec. Zapach topionego wosku odurzał, migocące światełka pulsowały miarowo, zaś delikatny powiew ciepłego powietrza otumaniał...\nKiedy stanąłem nad grobem mojej babci i ojca mego, miałem wrażenie przeniesienia się w inny wymiar czasowy. Jakbym przyszedł z najzwyklejszą wizytą. Przed moimi oczyma jej obraz, opartej plecami o piec kaflowy, z nierozłącznym różańcem w dłoniach. On, oczywiście pod krawatem, czytający wszystko, co tylko do rąk mu wpadnie. Był dobrym zięciem. Więc i tutaj pewnie dobrze im razem. To On, na krótko przed jej odejściem, zabrał ją na pola i łąki dalekie, po których stąpała jako mała dziewczynka...\nLicznik odwiedzin: 545 264