Sportowe buty damskie GORE-TEX Salomon Vaya GTX | Super Mamy\nOutdoor to typowo męska dziedzina? Ta kampania burzy popularny stereotypOutdoor to typowo męska dziedzina? Ta kampania burzy popularny stereotyp\nW ostatnich latach firma Salomon coraz większą uwagę w swoich kampaniach skupiała na kobietach, które to stanowią stale rosnący segment na rynku outdoorowym. Odważne kampanie reklamowe zachęcały kobiety do odrzucenia odwiecznych stereotypów dotyczących tego, kim powinny być i czego nie robić. Kampanie zachęcały do przyjęcia kobiecego sposobu myślenia na zewnątrz. Tego typu kreatywny marketing jeszcze bardziej uświadamia nam skalę rosnącego segmentu kobiet na rynku outdoorowym.\nOutdoor - to nie jest już typowo męska dyscyplina\nA skoro ten segment rośnie, to znaczy, że już najwyższy czas stworzyć produkty przeznaczone specjalnie dla kobiet. Produkty ze specjalnej kolekcji stawiają nacisk na takie cechy jak oddychalność, lekkość i pakowność.\nOutdoor - od czego zacząć przygotowania na wyprawę?\nOd czego zacząć pakowanie niezbędnych rzeczy w plenerze? Zacznijmy od nowość w kolekcji Salomon. Są to buty Vaya GTX o dopracowanej konstrukcji turystyczna, w której postawiono przede wszystkim na wygodę. Bez niej przecież nie ma mowy o realizowaniu żadnego wypadu na szlaki, niezależnie, czy jest on położony w górach, lasach, czy na nizinach. Dodatkowe wsparcie wodoodpornej membrany sprawi, że nagłe załamanie pogody nie spowoduje przemoczenia obuwia.\nOutdoor - jak dobrać ubrania?\nW czasie aktywności w terenie absolutnie niezbędna będzie odpowiednia kurtka, koszulka oraz spodnie. Każdy szczegół kurtki OUTSPEED 3L 360° stworzono z myślą o poruszaniu się z jak największą prędkością. Niezwykle lekki materiał i minimalistyczne detale pozwoliły zmniejszyć masę do absolutnego minimum. Kurtka wykonana w technologii Motion Fit™ 360° umożliwiająca pełną swobodę ruchów i sprawiająca wrażenie jeszcze lżejszej niż w rzeczywistości. Pomimo niezwykle małej masy, kurtka ta zapewnia pełną nieprzemakalność i oddychalność podczas wszelkich przygód na świeżym powietrzu.\nWszystkie produkty Salomon znajdziecie na www.salomon.com oraz na stronach partnerów marki: 8a.pl, Eobuwie i Megaoutdoor.\nOutdoor - na co zwrócić uwagę przy doborze ubrań i sprzętu


Klub KSZO1929 Ostrowiec Św pozyskał nowego napastnika! - naOSTRO.info\nMiedź Legnica, Chrobry Głogów, Górnik Łęczna, a także macierzysty klub – Broń Radom, to tylko kilka klubów, w których grał nowy napastnik KSZO1929 Ostrowiec Św., 24-letni Jakub Chrzanowski.\nFot. KSZO1929 Ostrowiec Św.\nSzeregi KSZO1929 Ostrowiec Św. zasilił kolejny zawodnik. Jest nim Jakub Chrzanowski, który mimo kontuzji, jakiej nabawił się jeszcze w listopadzie ubiegłego roku trenuje z ostrowieckim zespołem na pełnych obrotach. Jak zapewnia Marcin Wróbel, trener KSZO 1929 Ostrowiec Św., Jakub jest świetnie zmotywowany i bardzo głodny gry w piłkę.\n– Liczymy na to, że będzie wzmocnieniem zespołu, wniesie do drużyny jakość. Widać, że chłopak chce pracować. Przyszedł do nas i tak naprawdę nie rozmawialiśmy o finansach tylko o tym, że chce wrócić do grania i to mnie tak przyciągnęło do niego – powiedział Marcin Wróbel.\nJak zapewniał trener kadra KSZO1929 będzie cierpliwie czekać aż Jakub Chrzanowski będzie w 100% gotowy do gry i jeszcze bardziej wzmocni zespół. Trener ma dyspozycji wielu piłkarzy pełnych pozytywnej sportowej złości.\n– Mam tu chłopaków, którzy są pozytywnie „zdenerwowani”, bo nie grają – dodaje Marcin Wróbel. Kiedy nowy zawodnik wyjdzie na murawę boiska?\n– Zobaczymy, kogo będę miał do dyspozycji. Po ostatnim meczu lekkie urazy się pojawiły. Zobaczymy, jeżeli on będzie gotowy i będzie dla niego miejsce, to nie mówię nie, zobaczymy. Nie chcę stawiać takich deklaracji na ten czas – podsumowuje Marcin Wróbel.\nW tym artykule:drużyna, Jakub Chrzanowski, KSZO1929 napastnik, Marcin Wróbel, piłka nożna, sport, trener, zawodnik


tatiana mnie siÄ nie chce jeĹÄ, na razie nie, zobaczymy - FC Barcelona\npodczas stresu podobo wapĹ szybko spada a ja mialam zatarg z szefem (powiedziaĹ Ĺźe po powrocie ze zwolienia nie ma jz dla mnie niejsca) i na skuti nie trzeba byĹo dlugo czekaÄ.... Jola67\nTo sa moje doĹwiadczenia, ale zrobisz jak chcesz. [link widoczny dla zalogowanych] I daj znac czy jestes zadowolona...\nTylko blondynki maja to szczescie, ale i tak wole skore brunetki - jest ladniejsza, wiec trudno moĹźe torbiel jajnika JeĹli ktoĹ chce to mam do sprzedania masager do twarzy z podczerwieniÄ\nZEPTER BELLA uĹźywany, ale bardzo maĹo i w Ĺwietnym stanie. Po drugie juz kogos znalazlam. MogĹabym wymieniÄ nazwiskami, ktĂłre pod jakim wzglÄdem podpadĹy, bo na stronie kliniki jest opisany personel, ale po co mi to? [link widoczny dla zalogowanych]\nA waga sie nie przejmuj, najwazniejszyjest chyba ruch na swiezym powietrzu Jeszcze raz [link widoczny dla zalogowanych] [15.03] 08:56 Myrevin ja) czujÄ\nsiÄ caĹkiem nieĹşle. Ale wkurza mnie jak wlosy mi sie pusza a na czarnych bardzo to widac. A Broma zrobil jej tylko usta. MiaĹam chyba tak z 15 blach na 90 osĂłb.\nale wpadka [link widoczny dla zalogowanych] PomyĹlaĹam, TO CHYBA TO!!!\nNatomiast muzulmanka moze poslubic TYLKO muzlumanina. Ojciec alkoholik, pierwszy mÄ\nz alkoholik-od 2 lat trzeĹşwy(leczyĹ siÄ przeszedĹ terapiÄ, nie pije, dba o rodzinÄ)...to moja historia. Jak pisaĹam chcÄ ukonczyc taki kurs wĹasnie ,ale w Gda nic ciekawego nie organizujÄ\n..Jesli mam szukaÄ to na co zwracaÄ uwagÄ? tak se wyglÄ\n.. waze tyle samo i mam tyle samo w tylku i tez uwazam ze to za duzo [link widoczny dla zalogowanych]\nPod koniec maja bylam u dermatologa i dostalam suuuuper antybiotyk na palce ( bo ja mialam przy obu taka dolegliwosc) i juz dzis mam sliczne paluszki. Hej dziewczyny, MĂłwia ze to normalne,przeciez jest jeszcze dosc ĹwieĹźe.No mam nadzieje.Ja swojej niczym nie przemywam, nie smarujÄ,bo wĹasciwie lekarz nic mi nie mĂłwiĹ. ema! Eh, mnie najbardziej przeraziĹo to zdjÄcie gardĹa... Bardzo, bardzo dziÄkuje! Ponowne usg zmiana lito-pĹynna o wymiarach16 mm na 16,4 mm na 29,8 mm.\ndaĹ nieziemsko - miaĹ fajne bermudy, koszulÄ i muchÄ Tort ze wzglÄdu na jego alergiÄ na biaĹko mleka krowiego, byĹ bez biaĹka Nawet nie wiedziaĹam Ĺźe taki moĹźna zamĂłwiÄ, byĹ smaczny. [link widoczny dla zalogowanych] KurczÄ, Ĺźe teĹź mnie nie spada tak szybko waga, ale bÄ\ntakie pajaki: Pomylka jakich wile. ChciaĹa bym zapytaÄ czy klamry moĹźna zaĹoĹźyÄ jeĹli jest miÄsko? Basiunia1987 no to swietnie tydzien jestem w tyĹ...kurcze je bez kawy to tak kiepsko. [link widoczny dla zalogowanych]\n7. Ona przyjmuje w dwĂłch miejscach. Lecz oszukiwany organizm odwdziÄczy siÄ w przypadku monotonnego poĹźywienia w najlepszym przypadku, znudzeniem, a w gorszym, chorobami. Koroniewska 50kg Witajcie Ja rowniez nie nosze spodenek i spodnic. Mniej drastycznym sposobem jest uzywanie wymienianych szamponetek, jednak musisz sama okreĹliÄ czy bÄdÄ\nwielu moich znajomych robilo szostke - ci ktorzy podchodzili do tego z dokladnoscia moga poszczycic sie rezultatami, a ci ktorzy robili cwiczenia niedokladnie, nie napijajac miesni potem dziwili sie ze malo im ubylo i ze miesnie nie sa takie jakich oczekiwali... Niestety minus to starsznie spory sprzÄt a ja mam niewielki pokĂłj, ale czego sie nie robi dla zyskania lepszej formy.\nwyrabiasz dzieciom paszporty, pakujesz wsiadasz w jakis srodek ytasportu i jedziesz , a tam musisz na miejscu dowiedziec sie gdzie mozesz poslac dzieci do szkoly ale z tego co wiem nie ma z tym problemu , no co ty facet jestes czy kto [link widoczny dla zalogowanych] To byĹo bardzo obfite i bolesne, kilkudniowe regularne krwawienie.\ntroche zamotaĹam ale jakos tak sĹyszaĹam Bezsensowne pytani ile kto waĹźy przy takim wzroĹcie, czÄsto to ile waĹźymy jest nieadekwatne do tego jak wygladamy.Nalezy wziÄ\njuĹź anorektycznie ( skĂłra + koĹÄ). wiÄc nie jest tragicznie. tak po przyjezdzie do Angli jest jeszcze okolo 10 przystankow koszmar Jedyna bielizna jaka moge na siebie zalozyÄ to Triumph tylko oni takie maja.... [link widoczny dla zalogowanych]\ninteligencjÄ wyzywajac kogoĹ od gĹupich tak dla zabawy no ale czego siÄ spodziewaÄ po kafeterii? A w Campusie nigdy nie byĹam, bo ogĂłlnie rzadko wychodzimy, bo samym nam sie nie chce. kurcze ja zaczeĹam Äwiczenia a6w ale tego wszystkiego jest tak peĹno Ĺźe juĹź nie wiem co wybraÄ, zdecydowanie wiÄcej osĂłb poleca Äwiczenia z mel B, lub EwÄ\nChodakowska czy jakoĹ tak.. (rozmowy, kawka jakieĹ regularne spotkania , czy raczej potajemne wzdychanie ZaskoczyĹ CiÄ tym , ze wystÄ\npiĹ , czy moĹźe juĹź wczeĹniej myĹlaĹ o czymĹ takim??? Ja z kolei mam duszÄ podrĂłĹźnika i czujÄ siÄ uwiÄziona w miejscu Za pĂłĹşno jednak w tym wieku na zmiany, zwĹaszcza Ĺźe skomplikowaĹoby to sytuacjÄ fiansowÄ\n. .......... po to stosuje siÄ probiotyki zawierajÄ


Notatnik Panny Młodej – dobra organizacja kluczem do sukcesu! | Robimy Śluby\nczwartek Styczeń 18th 2018\nNotatnik Panny Młodej – dobra organizacja kluczem do sukcesu!\nNotka opublikowana: 30 listopada 2011\nPoprzedni temat: Butik Vintage – Mill Crest\nNastępny temat: UWAGA – KONKURS!\n2 komentarzy do “Notatnik Panny Młodej – dobra organizacja kluczem do sukcesu!”\n2 grudnia 2011 o 18:40\nJa na moich zaproszeniach myślę napisać coś w tym stylu:\nkwiaty koszt od 30 zł – żywotność 3-7 dni\ndobre wino koszt ten sam a może leżeć ze 100 lat. A jak wypijemy wcześniej to na pewno z uśmiechem wspomnimy o Tobie. Pomyśl o tym idąc na nasz ślub…\n14 grudnia 2011 o 12:52\nZamiast kwiatów, prosimy o ramki na zdjęcia, żeby ten dzień zapełnił wszystkie ściany naszego wspólnego życia.\nSkomentuj notkę kasiaiic


Posted on February 21, 2012 December 24, 2018 by admin\nTrudne początki pracy na własny rachunek – Rzeczywistość okazuje się być naprawdę brutalna i nawet mając doskonały – w naszym mniemaniu – pomysł na jakiś biznes okazać może się, że niemożliwe będzie jego zrealizowanie.\nPowodów takiego właśnie stanu rzeczy może być całe mnóstwo, jednakże jednym z najczęściej przewijających się będzie oczywiście kwestia związana ze sfinansowaniem całego tego przedsięwzięcia. Każdy przedsiębiorca powinien jednak umieć wykazać się zawziętością w dążeniu do celu, toteż będzie to nasz pierwszy sprawdzian. Załamać ręce potrafi każdy, jednakże chyba nie dokładnie o to nam w tym wszystkim chodzi.\nPieniądze na start pozyskać będziemy mogli zaciągając na ten cel kredyt inwestycyjny. Pamiętajmy żeby każdą gotówkę dobrze zainwestować, a nie bawić się w jakiś tak zwany dobry kredyt na samochód używany i przewalić naszą kasę. Zapewne spora część osób wzdrygnie się na sam fakt konieczności zaciągnięcia kredytu, jednakże jeśli uprzednio przyszło nam rozpisać dobry biznesplan, a my sami wierzymy w powodzenie naszego planowanego przedsięwzięcia, to istnieje naprawdę spore prawdopodobieństwo tego, że nam się po prostu uda. W biznesie już tak jest, że nie podejmując jakiegokolwiek ryzyka ciężko byłoby mówić o możliwości zanotowania choćby i najmniejszych zysków. Pamiętać musimy, że to właśnie do odważnych należy świat.\nPosted in ZdrowieTagged kredyty, pieniądze, samochody\nPrevious PostKredyty gotówkowe bez bik\nNext PostOpcja, której nie zapewniają banki


Sekcja na krzykach funkcjonuje od ponad roku za sprawą uczniów Szkoły Podstawowej nr 109, w której trenujemy w okresie zimowym. Naszym głównym obiektem jest boisko trawiaste znajdujące za Wyższą Szkołą Handlową przy ulicy Ostrowskiego.\nSekcja Ołtaszyn jest jednym z pierwszych oddziałów w Akademii Piłkarskiej Odry Wrocław. W okresie letnim zajęcia odbywają się w Wysokiej, na boisku trawiastym, przy ulicy Chabrowej, natomiast w okresie zimowym korzystamy z sal sportowych Zespołu Szkół nr 4, przy ulicy Powstańców Śląskich.\nObecnie w oddziale trenują zespoły w dwóch kategoriach wiekowych: Skrzat (5-7 lat) i Żak (7-9), a zajęcia odbywają się 2 razy w tygodniu.\nUlubiny klub: Barcelona\nUlubiny klub: Real Madryt\nUlubiny klub: Chelsea\nUlubiony piłkarz: Reus\nUlubiony piłkarz: Jamez Rodriguez\nUlubiny klub: Real\nUlubiony piłkarz: Neuer\nUlubiony piłkarz: Sanchez\nUlubiny klub: Bayern\nUlubiny klub: Śląsk Wrocław\nUlubiony piłkarz: Sebastian Mila\nKsywa: Koza: Mati:\nUlubiny klub: WKP Odra Wrocław


O Buldogach Francuskich\nHodowla PLANECIAKI tel. +48 795 402 432\n/ O Buldogach Francuskich\nBuldog francuski w ostatnich latach stał się popularny na całym świecie. Te małe pieski z uszami nietoperza i ogromną osobowością podbiły nasze serca, ale czy zastanawialiście się kiedyś, skąd pochodzi buldog francuski?\nDroga do sławy tego małego pieska nie była prosta, a co zaskakujące buldog francuski nie pochodzi z Francji. Przed wami wyjątkowa historia buldoga francuskiego.\nBuldog francuski to rasa o długiej historii, której pochodzenie do dzisiaj nie jest do końca wyjaśnione. Najprawdopodobniej przodkami buldoga francuskiego były rzymskie molosy.\nMolosy były dużymi, muskularnymi i nieustraszonymi psami, których używano głównie jako strażników w starożytnej Grecji. Potomkami psów molosowych są m.in. nowofunlandy, pitbulle, bernardyny, można zatem powiedzieć, że to ich dalecy krewni!\nBezpośrednim potomkiem starożytnych psów molosowych są Mastify Angielskie, a podrasą tych psów był Bullenbeisser, wymarła rasa psów, wykorzystywana do polowania na wilki, niedźwiedzie i dziki.\nKiedy w 1835 roku Anglia zakazała krwawych sportów, psy znalazły się bez „pracy”. Hodowcy zaczęli dążyć do miniaturyzacji buldogów, nadania im milszego charakteru tak, aby stały się psami do towarzystwa. Prawdopodobnie rasa powstała dzięki skrzyżowaniu buldoga staroangielskiego i mopsa.\nTak powstał Toy Bulldog (Buldog Zabawkowy). Rasa stała się powszechna w Anglii, a psy zaczęły pojawiać się na wystawach około 1860 r. Ważyły wówczas od 7 do 11 kg, chociaż zdarzały się takie o wadze 5-6 kg. Małe buldogi popularne były wśród robotników ze środkowej Anglii, a szczególnie dużo z nich należało do tkaczy w okolicach Nottingham.\nW tym samym czasie w Anglii rozpoczęła się rewolucja przemysłowa. Maszyny wyparły pracę rzemieślników (szczególnie tkaczy), którzy zaczęli przenosić się do Normandii we Francji. Przywieźli ze sobą różne psy, w tym miniaturowe buldogi.\nNa początku małe buldogi uchodziły za psy plebejskie i należały do robotników, rzeźników, właścicieli kawiarni itp. Ich popularność szybko rozprzestrzeniła się od Normandii do Paryża. Niedługo potem zyskały dużą popularność w całej Francji.\nFrancuzi uwielbiali cechu buldoga, jego rozmiar i stojące uszy. Dla Anglików były to wady, więc chętnie wysyłali buldogi do Francji. Popyt na nie był tak duży, że w Anglii zostało tylko kilka psów.\nJak powstał buldog francuski?\nWe Francji zaczęto krzyżować buldogi z innymi rasami. Francuscy hodowcy psów próbowali stworzyć psa, który byłby mniejszy niż jego poprzednik i miał inną, bardziej normalną żuchwę, a uszy pionowe lub „różowate”.\nKynolodzy mówią o powstaniu buldoga francuskiego w wyniku skrzyżowania Toy Bulldoga z mopsem, terierem lub z psem do tępienia gryzoni i małymi dogowatymi z północnej Francji i Belgii.\nWszelkie prawa do kopiowania i powielania zabronione


NPORTAL.no - Faza strajków jeszcze nie zakończona\nTagi: strajk , szkoła , przedszkole , nauczyciele , podwyżka\nFaza strajków jeszcze nie zakończona\nOpublikowano: 2016-05-18 12:53:21 +0200\nOd dziś do 26. maja nauczyciele i personel szkolny i przedszkolny, zrzeszeni w związkach zawodowych między innymi Unio i Utdanningsforbundet głosują nad przyjęciem lub odrzuceniem porozumienia zawartego w ramach Lønnsoppgjøret 2016 czyli w ramach dorocznych podwyżek. Głosowanie odbywa się ponieważ umowy zostały zawarte bez negocjacji za pośrednictwem arbitrażu z urzędu, tzw. Riksmekler.\n► Wszystkie stanowiska pracy zostały podzielone na dwie grupy: z i bez wyższego wyksztalcenia. W praktyce pozwoli to w przyszłości na negocjowanie stawek wynagrodzenia niezależnie dla tych dwóch grup.\n► Nauczyciele i adiunkci dostana dodatek w wysokości 2,4% podstawy do wynagrodzenia. Ponadto nauczyciele 8 klas dostaną 13 400 koron, 10 – 19 100 koron, adiunkci w 10 klasach – 16 100 koron. Te dodatki maja na celu wyrównanie wynagrodzeń nauczycieli, którzy zarabiali stosunkowo mniej, do tej pory.\n► Najniższe wynagrodzenie dla adiunktów i wykładowców zostało podniesione o 2,4 %\n► Nauczyciele przedszkolni, liderzy przedszkolni i inne grupy z wyksztalceniem wyższym dostaną dodatek, który jest kontynuacją zmiany w tabeli podwyżek (lønnsstige). W praktyce ta grupa zawodowa dostanie taki sam procentowy wzrost zarobków jak przeciętny nauczyciel w szkole.\n► Wynagrodzenie grupy zawodowej na poziomie magistra, gdzie tytuł ten jest wymagany dla danego stanowiska, zostanie zrównane z wynagrodzeniem magistrów pracujących w szkole.\n► Od 2017 wszyscy pracownicy z wyższym wykształceniem będą objęci tabelą podwyżek aż do 16 lat stażu, a nie tylko do 10 lat jak dotąd. Oznacza to dużo wyższe najwyższe wynagrodzenie dla tej grupy.\n► Różnica podstawy wynagrodzenia nauczycieli przedszkolnych i szkolnych została zrównana dla tych co mają wyksztalcenie na takim samym poziomie. Na razie jednak tylko nauczyciele szkolni dostawać będą dodatek za zwiększanie kompetencji czyli studia uzupełniające.\n► Dodatek dla wszystkich liderów z wyższym wyksztalceniem wyszczególnionych w rozdziale 4 opisu stanowisk branży tj. m.in. liderów przedszkola („pedlederów”) wyniesie 2,4 % podstawy wynagrodzenia.\nZa tydzień dowiemy się, czy powyższe propozycje zostały przyjęte przez członków związków zawodowych. Jeśli nie, nastąpią negocjacje i można się będzie spodziewać strajków w szkołach i przedszkolach.


Dlaczego mamy są zwykle zmęczone? - MamaJakTy.pl\nJak można zaobserwować mamy są zazwyczaj bardziej zmęczone niż ojcowie. Naukowców zaczęło zastanawiać dlaczego tak się dzieje? Przecież zarówno jeden jaki i drugi rodzic najczęściej pracuje ale także zajmuje się domem i dziećmi. Jak się jednak okazuje ta równość nie jest równa.\nZ badań prowadzonych w Stanach Zjednoczonych wynika, że mózg kobiet działa inaczej niż mózg mężczyzny. Wyniki te z pewnością nie są rewolucyjne. Jak się jednak okazuje w zależności od codziennych działań podejmowanych przez mamy i ojców ich organizmy potrzebują różnej ilości snu. Zgodnie z wynikami badań kobiety nastawione są wielozadaniowo. Często wykonują równocześnie zadania związane z praca zawodową, utrzymaniem domu oraz opieką nad dziećmi. Tak duża różnorodność zadań sprawia, że kobiecy mózg pracuje intensywniej niż męski, a to z kolei zwiększa potrzebę odpoczynku w postaci snu.\nJak można się jednak spodziewać bardzo trudno jest w pełni zaspokoić potrzebę snu w przypadku mam. Poza tym, że zazwyczaj później chodzą spać, ze względu na ilość swoich obowiązków, to dodatkowo wcześniej wstają – co także wiąże się z ich codziennymi zadaniami. Ponadto zwyczajowo to właśnie kobiety wstają w nocy do dzieci, karmią je, poją czy uspokajają, co wyraźnie skraca czas ich snu.\nZe względu na inny sposób funkcjonowania kobiet i mężczyzn mamy potrzebują większej ilości snu niż tatusiowie. Tyle tylko, że badania nie mówią jak do tego doprowadzić. Złośliwi twierdzą, że kolejni badacze powinni dowiedzieć się w jaki sposób zwiększyć ilość przespanych godzin, kiedy ma się na głowie prace, dom i dwójkę dzieci? A może ktoś wpadnie na pomysł jak wyspać się z niemowlęciem w domu?


No hay otra Cebra igual.: 2015\nFacet na którym nie można polegać, nie jest atrakcyjny.\nI oto nadszedł ten czas. Pan wie, co mam na myśli? Wstałam jak zwykle w zwyczaju mam w południe, bo do trzeciej w nocy, jak co noc, układałam w głowie nikczemny plan na swoje życie. I jakimś takim dziwnym trafem powiem Panu wszystko zaczęło składać się w jedną całość. Ból głowy ustał. Oczy wydawały się bardziej wyraźne, a nie szkliste. Moja skóra nabrała wreszcie normalnego koloru, nie była już taka blada i zmęczona. Rysy twarzy były wyraźniejsze i włosy bardziej lśniące. Czy to za sprawą tych ostatnich nocy? Niewykluczone.\nPowiem Panu, że ja sama nie do końca wiem jak to działa, ale działa. A przecież w tym wszystkim najważniejszy jest rezultat. Chciałabym Panu to jakoś wytłumaczyć, opisać, opowiedzieć, ale nie umiem, a i tak jestem pewna, że by mnie Pan nie zrozumiał, bo to dla mnie samej jest dość dziwne.\nW całej tej zagadkowej sytuacji jedno jest pewne. Dziś już zupełnie inaczej patrzę na to co dzieje się wokół mnie. Dostrzegam, kto przy mnie zawsze jest i doceniam to bardziej niż cokolwiek w życiu. Wiem już na kim mogę polegać i kto zawsze stanie w mojej obronie. Wiem kto mnie kocha niezależnie od tego jaki mam aktualnie humor. Wiem kto mnie nigdy nie okłamie i nie oszuka dla własnych korzyści czy chwilowych przyjemności. Wiem, kto tęskni za mną z dnia na dzień coraz bardziej i nie unika mych dłoni, głosu czy wzroku. Wiem, kto tak niecierpliwie czeka na każdą chwilę wspólnie spędzoną. Dziś to wiem.\nWłasnie dziś i własnie teraz jest ten czas, aby wreszcie zdać sobie z tego sprawę i zapytać, czemu do cholery kazał mi Pan na to tak długo czekać?\nAutor: Paulina Goluch o 15:04 Brak komentarzy:\nOna słucha techno w za ciasnych spodenkach.\nJeśli będziesz miał tyle szczęścia, to ją spotkasz. Nie zdarza się, aby przeszła obojętnie obok kogoś, zupełnie niezauważona. Wszystko to za sprawą tych spodenek i zbyt głośno puszczonej muzyki w słuchawkach, której słuchasz mimowolnie i poddajesz jej się bezsprzecznie.\nParę razy zdawało jej się, gdy muzyka w słuchawkach przestała dudnić, bo losowo wybierała kolejny kawałek w swej bogatej playliście, że ktoś ją o coś pyta, bądź mówi do niej chaotycznie i niespójnie, lecz nigdy zbytnio się tym nie przejmowała, uśmiechała się jedynie od ucha do ucha i odchodziła w przeciwnym kierunku, nie zawsze zgodnym z celem jej wędrówki.\nCi którzy ją poznali, zawsze mówili, że nie znają drugiej tak zagadkowej osoby. Wszędzie gdzie była, wypełniała swoją pozytywną energią każde miejsce. Nie miewała gorszych dni, nie tęskniła za tym czego nie miała, bo całą swoją uwagę skupiała na tym co aktualnie posiadała. Ważne było tylko tu i teraz. Jej myśli nie krążyły wokół dalekiej przyszłości, bo po co planować coś co i tak nie wiadomo czy nadejdzie.\nNie martwiła się, że wraca do domu gdzie nikt na nią nie czeka, bo zawsze otaczała się najbliższymi i najważniejszymi osobami, które znała i to one dawały jej siłę na przetrwanie każdego dnia, mimo, że żadne z nich o tym nie wiedziało. Pewnie dlatego właśnie dawała im siebie w całości, tak w ramach wdzięczności za to, że są.\nJeśli będziesz miał tyle szczęścia... Niech nie zmyli cię jedynie fakt iż wszystko co o niej do tej pory wiedziałeś wcale się nie sprawdzi. No może tylko to, że dalej słucha techno i czasem zakłada za ciasne spodenki, lecz chyba już tylko z sentymentu. Po dawnej jej, zostało już tak niewiele.\nCzuła ostatnimi czasy, że coś co do tej pory trzymało ją w pionie, już dawno zniknęło, przepadło i nie miało już sensu. Pozostał jedynie szary gęsty dym w jej głowie, jak po wypaleniu papierosa, kiedy całe pomieszczenie wypełnia się po brzegi tym przeszywającym, śmierdzącym dymem.\nJak to się mogło stać? Jak mogła być tak naiwna? Jak mogła wierzyć, że nic nie jest w stanie jej zniszczyć? Rozsypać na drobne kawałki jak puzzle. Ile razy już próbowała poskładać je w jedną całość. Bez skutku. Cóż nie ma się co dziwić. Dopiero po dłuższym czasie dotarło do niej, że brakuje najważniejszego elementu, który mógłby uratować tą beznadziejną sytuację. Nawet nie wie, kiedy i gdzie to zgubiła. Może stało się to dokładnie w tym samym momencie, kiedy przez chwilę dała się ponieść najsilniejszym emocjom jakie ją spotkały w całym jej dotychczasowym życiu. Może to właśnie to ją zgubiło.\nJeśli będziesz miał tyle szczęścia, nie machaj rękami, nie krzycz, nie wołaj i nie pytaj co się do cholery z tobą stało? Spróbuj jedynie, przez chwile, przez ułamek sekundy zajrzeć jej głęboko w oczy i sprawdzić czy tam na szarym końcu wciąż tli się to małe światełko.\nAutor: Paulina Goluch o 15:03 Brak komentarzy:\nZamień (MY) się.\nDrogi Panie. Wie Pan jak to mówią? Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. Dlatego też wpadłam dziś na zacny pomysł, bo ponoć tylko z takich słynę. Namówić bym Pana chciała na swego rodzaju grę, a nawet rzekłabym zabawę, a przecież oboje doskonale wiemy, że bawić się Pan zawsze lubił. Zwłaszcza uczuciami. A żeby Pana jeszcze bardziej zachęcić do udziału w tym przedsięwzięciu dodam jedynie, że wszystko w zasadzie jest już zaplanowane i to w najdrobniejszych szczegółach. Jedyne co musi Pan zrobić, to się zgodzić i dać się ponieść fantazji, a fantazję przecież ma Pan bujną, więc nie obawiam się w najmniejszym stopniu, że Pan sobie nie poradzi.\nZasady są bardzo proste, nie ukrywam, że stworzone z myślą o Panu, żeby zaoszczędzić Pańskiego czasu na wszystkie te domysły i wyeliminować wszelkie wątpliwości. A więc na czym ta cała gra polega? A nie, przepraszam, jeszcze proszę dać mi chwilę, bo to co teraz powiem jest bardzo ważne. Otóż, zanim omówimy szczegóły musi Pan mieć jedno na uwadze. Jest to kwestia priorytetowa i tak naprawdę bez niej nie może Pan się dalej ze mną bawić. Jeśli zdecyduje się Pan ze mną zagrać i zaakceptuje wszystkie zasady, odwrotu już nie będzie. Lubi Pan wyzwania? Wiem, że tak. Przecież inaczej by tu teraz Pana nie było. Nie przedłużając.\nTo jest ten moment, w którym należy podjąć męską decyzję. A wie Pan czym taka decyzja się charakteryzuje? Powiem o tym tylko dlatego, żeby być pewną, że się dobrze rozumiemy. Otóż jak sama definicja krzyczy, jest to nic innego jak odważna, ciężka czy tam trudna, świadoma i stanowcza decyzja, dodam jeszcze, podjęta bez wahania. Dużo trudnych słów. Więc ja to dla Pana specjalnie uproszczę.\nJak się Pan chce ze mną bawić to bardzo proszę, ale w trakcie zabawy nie może Pan nagle rzucić zabawek i powiedzieć, że się ta gra Panu znudziła i już się Panu nie podoba. Jak we wszystkim w życiu, tak i tu trzeba być wytrwałym, no i trzeba być mężczyzną. A przecież doskonale wiemy, że żaden prawdziwy mężczyzna nie wyjdzie z imprezy bez pożegnania.\nDam Panu chwilę. Niech Pan odsapnie, to w gruncie rzeczy nie jest tak skomplikowane jakby się wydawać mogło. Uprzedzam jednak Pana pytanie. Tak byli tacy, którym się nie udało. Dlaczego? Bo niestety chłopcy tak mają, że przy pierwszym niepowodzeniu odwracają się na pięcie i wracają do mamusi. No ale proszę Pana, nie jesteśmy przecież dziećmi. A i sama gra nie nadaje się dla osób o słabych nerwach i poniżej osiemnastego roku życia. Czuje się Pan lepiej? Możemy przejść do sedna sprawy? Mina nadal nietęga, ale oczy, tak w tych oczach widać pełną gotowość. Czyli co wchodzi Pan w to? Uh... Nieostrożnie dobieram słowa. A zatem proponuję usiąść wygodnie i nieco bardziej niż zazwyczaj wytężyć swój umysł.\nGra nosi nazwę z angielskiego (of course) Role Reversal i jak Pan doskonale wie (podstawy chyba Pan ogarnia, chociaż poliglotą to Pan nie jest), oznacza to nic innego jak zamianę ról. Hmm... I teraz ma Pan pewnie nie lada zagwozdkę, ale proszę się nie martwić, przecież jestem tu po to, żeby Panu pomóc.\nW grze biorą udział tylko dwie osoby, bo powiadają, że troje to już tłum (choć w pewnych kwestiach, mogłabym się z tym stwierdzeniem nie zgodzić), więc o co tak naprawdę tutaj chodzi? Otóż, na pewien czas, zamieniamy się rolami. Teraz to ja będę Panem, czyli osobą, która zupełnie nie ma ochoty z Panem rozmawiać, kompletnie Pana ignoruje i robi wszystko, aby nawet przez chwilę nie przebywać w Pana towarzystwie. Mało tego, aby nadać całej sprawie pikanterii, będę się umawiać bóg wie z kim, będę korzystać ze wszystkich możliwych rozrywek, a przy tym wszystkim, będę się zapierać jak tylko mogę, że ja tak generalnie, to nie mam ochoty nigdzie wychodzić i z kimkolwiek rozmawiać. A jak wrócę, bądź jak będę miała jakąś niecierpiącą zwłoki sprawę, wtedy może się i nawet do Pana odezwę, ale proszę się tak nie podpalać jak szczeniak. Jak sprawę załatwię, to dalej będę Pana omijać szerokim łukiem.\nA co Pan robi w tym czasie? Niewiele więcej. Początkowo chodzi Pan i pyta. Ale odpowiedzi Pan nie dostanie, bo to by było za łatwe. Kilka razy jeszcze Pan próbuje, ale efekt jest ten sam. Później mówi Pan już coraz mniej. Bardziej obserwuje, zastanawia się i analizuje całą tą sytuację. Stara się interpretować pewne zachowania, ale bez większego skutku. Wtedy myśli Pan, że nadchodzi przełom, że czegoś się Pan dowie, bo nasz wzrok na krótką chwile, ale jednak, się ze sobą zbiegł. Niestety, to znowu ja wyciągam z Pana informację nie udzielając żadnych sensownych odpowiedzi na Pana pojedyncze pytania. Jedyne co Pan może, to cierpliwie czekać, aż to ja będę chciała wreszcie coś Panu o sobie opowiedzieć. Ale proszę się nie trudzić. Trochę to potrwa, gdyż ja teraz skupiać się będę na sobie. Tylko i wyłącznie.\nA Pan? Pan się musi starać. I to podwójnie. Stawać na głowie i robić wszystko, abym zwróciła na Pana swoja uwagę. Tu z kolei liczy się kreatywność i zupełna dowolność, więc ma Pan pełne pole do popisu. Proszę jednak uważać, bo moje zainteresowanie może być tylko chwilowe i za moment okaże się, że musi Pan szukać dla mnie innej rozrywki, bo aktualnie ktoś inny zainteresował mnie bardziej. No, ale na tym to mniej więcej polega.\nJest tylko jeden minus całej tej gry. Oczywiście minus dla Pana. Nigdy nie wiadomo kiedy ta zabawa się skończy. Nie ma ona określonego czasu, nie ma żadnego terminu ważności. Ale proszę się nie martwić, nie ma Pan przecież ciekawszych planów ma najbliższy czas, no chyba, że o czymś mi nie wiadomo, z tym, że wie Pan, ta gra polega właśnie na tym, że to nie Pan decyduje o wszystkim, tylko ktoś te decyzje podejmuje za Pana.\nA zatem myślę, że spokojnie możemy przystąpić do zabawy. Trzymam kciuki, życzę wytrwałości i powodzenia. A gdyby się okazało, że jednak nie daje Pan rady, to cóż proszę przyjść i powiedzieć, że to wszystko Pana przerosło, że nie może Pan tego wszystkiego dłużej znieść i musi się Pan z tego wszystkiego wypisać, bo to przerasta Pana siły.\nProszę się nie martwić, nikt nie będzie krzyczał, ale jak Pan wie, w każdej grze zwycięzca może być tylko jeden, a ponieważ to ja ostatecznie mam większe szanse na wygraną, to dalej będę odgrywać swoją rolę. Wzruszę jedynie od niechcenia ramionami i uznam tą Pana porażkę, za moją nagrodę.\nTeraz chyba należałoby sobie pogratulować tej jakże uczciwej walki, ale jak podać rękę komuś, kto tak koncertowo spierdolił Panu życie?\nAutor: Paulina Goluch o 02:58 Brak komentarzy:\nCzy tu będziesz, czy gdzieś wyjdziesz. Obojętne mi czy pracujesz, czy masz wolne. Obojętne mi z kim rozmawiasz i z kim się dzisiaj widzisz. Obojętne mi czy dziś wrócisz, czy zabalujesz do rana.\nNo i szlag człowieka trafia, bo jak nagle wszystko może stać się obojętne? Jak dla kogoś bliskiego może stać się obojętny ktoś inny, kiedyś tak bliski. Co to jest w ogóle za uczucie, obojętność, jeżeli nie możesz w żaden sposób się do niego ustosunkować. Co innego jeśli cię ktoś nienawidzi, przynajmniej wiesz, żeby omijać go szerokim łukiem, albo wręcz przeciwnie, jeśli ktoś cię do szaleństwa lubi, to starasz się pielęgnować to uczucie w różnoraki sposób. A jeśli jesteś komuś obojętny, no to cóż, to tak jakbyś nagle, nie wiadomo kiedy, znalazł się w stanie nieważkości. Ani w górę ani w dół. I czekasz, czekasz aż ktoś pociągnie za sznurek i ściągnie cię do siebie na dół albo odepchnie cię kijem tak mocno, abyś odleciał jak najdalej od niego. Czy to właśnie na tym wszystko polega, aby być od kogoś, aż tak bardzo zależnym?\nZastanawiam się co jakiś czas, z czego wynika owa obojętność. Z egoizmu? No bo czym, że innym jest egoizm jak nie tylko i wyłącznie dbaniem o własny interes? Jak ktoś czegoś bardzo chce, to uwierzcie mi potrafi na głowie stanąć, żeby zyskać coś dla siebie, uszczknąć kawałek tortu i to najlepiej ten z wisienką. A później? Później, zostaje po nim już tylko ten brudny jednorazowy talerzyk, którego nawet nie opłaca się myć, bo i tak nie można go będzie użyć po raz drugi, trzeci czy czwarty.\nWiecie jeszcze na czym polega obojętność? Na wygodzie. A w dzisiejszych czasach, każdy chce zaznać trochę luksusu. Wtedy od ręki komfort życia też się poprawia. Bo o ile wygodniej jest po prostu nic nie mówić, niż przyjść i wyłożyć karty na stół? To przecież dziś takie nie modne, aby ze sobą normalnie, po ludzku porozmawiać. A jeżeli ktoś woli, to powiem nawet, że jest to oznaką braku szacunku. Ale jak można okazywać szacunek innym, skoro do samego siebie tego szacunku się nie ma.\nWszystko o czym dziś czytacie, wcale nie jest takie proste jak by się wydawało. Byle kto nie może tak zwyczajnie przyjść i powiedzieć, obojętne mi to, bo zwyczajnie tak nie jest. A i tak macie wiele szczęścia jeśli w ogóle to usłyszycie. Takie słowa wypowiada jedynie osoba, dla której liczy się tylko i wyłącznie czubek własnego nosa. Dla kogoś, kto nie patrzy w przyszłość. Dla kogoś kto nie liczy się z uczuciami innych. Dla kogoś kto w swym zachowaniu jest arogancki i nieprzyjemny (świadomie bądź nie). Ale jednak.\nMoże i to wszystko co mi się wydaje, to tylko moja bogata wyobraźnia, ale jeżeli kiedyś komuś nie było obojętne to, że lubisz spać po prawej stronie łóżka, to dlaczego teraz, z uporem maniaka, kładzie twoją poduszkę po lewej? Dlaczego nie przyjdzie i w twarz prosto ci nie powie, że sprężyny po prawej cisną w tyłek mniej?\nW zaistniałej sytuacji, nie pozostaje mi nic innego, jak uśmiechnąć się czule, zabrać poduszkę i pójść spać na kanapę.\nAutor: Paulina Goluch o 14:04 Brak komentarzy:\nSwego czasu, miałam na koncie dość pokaźną sumę pieniędzy. Na tyle pokaźną, że w zasadzie, nie musiałam się martwić o najbliższą przyszłość. Nawet gdybym została nagle bez pracy, mogłabym sobie pozwolić na spokojne bezstresowe życie, no przynajmniej przez jakiś czas. Daje to ogromny komfort psychiczny. Świadomość tego, że jest się zupełnie niezależnym, od nikogo, a także świadomość tego, iż na tą niezależność sama sobie zapracowałam. Jest tylko jedno ALE, po co mi te wszystkie pieniądze, skoro nie mam z kim ich wydawać? I tu wszystkie kobiety otwierają ze zdziwienia szeroko usta. Możecie je panie zamknąć. Od zawsze wychodziłam z założenia, że we dwoje zawsze jest raźniej.\nPóźniej jednak jak to w życiu bywa, wszystko się zmieniło. Ja się zmieniłam. Moje podejście do życia się zmieniło, bo poznałam kogoś, dla kogo warto było coś zmienić. Wiele aspektów mojego dotychczasowego życia przestało mieć znaczenie, a na ich miejsce wskoczyły zupełnie inne, nowe. Czy korzystniejsze? I tak i nie. Wiele mogłabym zmienić, wiele chciałabym przeżyć raz jeszcze, ale jak to mówią czasu nie cofniesz, młodsza nie będziesz.\nWtedy zdałam sobie sprawę, że teraz kiedy już mam z kim budować swoja niezależną przyszłość, nie muszę już odkładać na później tego co miałam w planach kiedyś zrealizować, tym bardziej, jeśli realizacja moich marzeń idzie w parze z marzeniami tej bliskiej mi osoby. Wiecie jakie to uczucie, móc spełnić czyjeś marzenie? Nawet to z pozoru mało istotne dla ciebie, ale tak ważne dla tego kogoś? Móc mu towarzyszyć w najważniejszych momentach jego życia. Wspierać go w realizacji osobistych planów i wiedzieć, że jesteś pierwszą osobą, z którą chciałby się podzielić swoimi nawet najmniejszymi sukcesami, a do tego mieć możliwość całkowitej samorealizacji? Nie? No cóż, warto coś takiego przeżyć choćby raz w życiu. Kilka razy widziałam ten błysk w oku. Widziałam tą radości, której do dziś nie jestem w stanie zapomnieć i uśmiech tak szczery, jaki tylko można sobie wyobrazić. I dodam jedynie, że żadne pieniądze nie są w stanie tego zastąpić. Jest jeszcze jeden powód dla którego spełnianie marzeń jest tak piękną sprawą. Świadomość tego, że w pewnym, nawet maleńkim stopniu, przyczyniłaś się do zmiany, na lepsze, czyjegoś życia.\nMam tylko jeden, mały dylemat, który od jakiegoś czasu nie daje mi spokoju. Czy spełnianie marzeń przez samego siebie daje więcej radości niż marzenia, które ktoś dla ciebie spełnił? A co więcej, być częścią tego marzenia, choć nie do końca oboje byliście tego świadomi? Oczywiste jest, że to co przychodzi łatwo, o wiele trudniej jest szanować i docenić. Może ma to większe odniesienie do kwestii materialnych, a może właśnie nie ma to żadnego znaczenia. Bo co za różnica czy zafundowałeś sobie trochę przyjemności sam czy z czyjąś pomocą? Jak mówiłam, bardzo ciężko mi się do tej kwestii odnieść, bo chyba nikt nigdy nie spełnił mojego marzenia. Z czego to wynika? Sama nie do końca wiem, może zwyczajnie są na tyle dziwne i nietypowe, że ciężko jest się komuś w ogóle za nie zabrać, zwyczajnie wymagają zbyt wiele zachodu a może po prostu nie mówię o tym co tak naprawdę chciałabym w swoim życiu zrealizować, bo boję się, że zostanie to odebrane jako mało ważne i nieistotne, tyle że tak naprawdę jak ktoś może powiedzieć, że moje marzenia są śmieszne czy mało ważne, skoro to są moje marzenia? Chyba osobiście preferuję metodę małymi kroczkami do celu.\nNie wiem jak powinnam to wszystko interpretować, aczkolwiek ostatnimi czasy moje podejście do życia bardzo się zmieniło. Pewnie mają na to wpływ wydarzenia ostatnich tygodni, które w dość istotny sposób, odbiły się na moim życiu, zdrowiu i tym jak powinnam je postrzegać. A pomimo tego, nadal istnieje jedna kwestia, która z marzenia przepoczwarzyła się w koszmar. Jak do tego doszło? Jak na to pozwoliłam? Po dzień dzisiejszy nie mam zielonego pojęcia. Nie wiem też czy istnieje jakiekolwiek wyjście z tej sytuacji, bo póki co każde z nich wydaje mi się beznadziejne. Ciężko jest patrzeć jak wszystko wymyka ci się spod kontroli, a ty jedyne co możesz zrobić, to obserwować to ze stoickim spokojem, otwartą buzią i wybałuszonymi oczami.\nTyle razy walczyłam ze sobą, chciałam się od tego wszystkiego odciąć, aby wreszcie to wszystko zmienić, aby to jedno marzenie nie stało się tym ostatnim. Więc czemu nadal tego nie zrobiłam?\nJedynym racjonalnym wytłumaczeniem całej tej sytuacji jest fakt, że marzenia nie są racjonalne. Marzenia są po to by je spełniać.\nAutor: Paulina Goluch o 12:07 Brak komentarzy:\nwszystkie światła, tak nagle i bez ostrzeżenia. W koło zrobiło się cicho i ciemno. W oddali słychać było tylko monotonne tykanie zegara, który jednoznacznie dawał mi do zrozumienia, że czas płynie dalej i nie sposób go zatrzymać. Był za daleko, aby sprawdzić, która aktualnie jest godzina.\nUsiadłam na łóżku, lekko jeszcze nieświadoma tego co się dzieje, a za oknem słyszałam jedynie jak deszcz odbija się od szyby waląc w nią jak oszalały. Otworzyłam szerzej oczy próbując cokolwiek dostrzec w tej ciemności i w tym momencie za oknem strzeliła błyskawica, tak jasna, że na długą chwilę oświetliła cały pokój, który wydawał się jeszcze bardziej obcy niż za dnia. Chwilę później po niebie rozniósł się donośny grzmot, który sprawił, że podskoczyłam na łóżku niemal pod sufit.\nWyciągnęłam prawą rękę, aby ściągnąć z Ciebie trochę kołdry, ale okazało się, że Twoje miejsce jest puste, a na dodatek przeraźliwie zimne, co świadczyło jedynie o tym, że długo Cię w nim nie było. Zaczęłam nerwowo szukać kołdry, która zapewne została przeze mnie samą zrzucona w róg pokoju. Wstałam, szybko ją podniosłam i wróciłam na swoją połowę łóżka, żeby przypadkiem nie stracić tej resztki ciepła, która jeszcze się tam tliła i mając nadzieję, że Ty za chwilę zrobisz to samo. Wskoczyłam do niego tak gwałtownie, że jeszcze trzy razy odbiłam się w górę od materaca, zupełnie jakbym spała na trampolinie i zakryłam się kołdrą po same uszy, bo za oknem znowu zaczęło grzmieć.\nStarałam się sobie przypomnieć gdzie możesz być, ale w mojej pamięci były teraz same dziury zalewane przez ten cholerny deszcz. Wtedy przypomniałam sobie o tym jakże cudownym wynalazku, bez którego w dzisiejszych czasach nikt już nie potrafi normalnie funkcjonować. O telefonie. Wysunęłam bardzo powoli i ostrożnie rękę w kierunku nocnej szafki jakbym się bała, że za chwilę z szafy wyskoczy nocny potwór i mnie za nią złapie. Kto w ogóle wymyślił, żeby szafę stawiać w sypialni, co oni bajek w dzieciństwie nie oglądali? Nie ważne, jutro się tym zajmę. Chwytam telefon i szybkim ruchem chowam go, wraz z ręką pod kołdrę. Jestem w miarę bezpieczna. Sprawdzam godzinę. 1:17, hmm dziwne, zero wiadomości, zero nieodebranych połączeń. Może coś się stało? Jestem tak zaspana, że nawet nie jestem w stanie racjonalnie myśleć.\nZnowu siadam na łóżku, a na skórze czuje delikatny powiew chłodnego wiatru i orientuję się, że nie zamknęłam okna, co przyprawia mnie teraz o lekki atak gęsiej skórki. Sięgam po szklankę z wodą, która też jest zimna i czuję jak temperatura mojego ciała spada tak drastycznie, że przeszywa mnie zimny dreszcz, tak nieprzyjemny jak nigdy dotąd.\nO, dzięki bogu mój mózg się obudził i zaczynam łączyć fakty. Sięgam pamięciom w dość odległe zakątki mojej głowy i nagle uderza mnie myśl tak jasna jak piorun i tak głośna jak grzmoty dzisiejszej nocy.\nDzisiaj mija rok od kiedy nie ma Cię już w moim życiu, w naszym domu, w naszej sypialni. Dokładnie wtedy zdaję sobie sprawę, że w oddali dzwoni budzik, informujący w bardzo irytujący sposób, że czas najwyższy wstać do pracy.\nZdecydowanie wolę jak nic mi się nie śni.\nAutor: Paulina Goluch o 12:47 Brak komentarzy:\nJa nigdy bym Pani nie odesłał do gazu.\nStał przed lokalem o dźwięcznej nazwie "Jazgot" i powoli zaciągał się dymem z papierosa. Spojrzał na zegarek, ale nie był w stanie określić czy ustalony czas oczekiwania już minął czy nie, gdy natychmiast przeleciała mu przez głowę myśl damska toaleta, 10 minut, nierealne. Dogasił papierosa ostentacyjnie wciskając go w szary, zabrudzony chodnik i dziarskim krokiem udał się do sklepu nocnego. Przed nim w kolejce stały jeszcze trzy inne osoby, które chyba nie do końca zdawały sobie sprawę, że znajdują się w tak zwanym osiedlowym źródełku, a nie w wysokiej klasy sklepie z alkoholami z całego świata, gdyż wybór wódki na wieczór zajmował im tyle czasu, jakby do wyboru mieli pełen asortyment, a nie wyborową, żołądkową gorzką i luksusową (ta miała największe powodzenie nie wiedząc czemu). Na całe szczęście z obskurnego zaplecza sklepowego zasłoniętego, dość mocno przybrudzoną, szaro zieloną kotarą, wyłonił się wysoki mężczyzna w wieku około 35 lat z lekkim zarostem i grymasem niezadowolenia na twarzy. Zrobił on dość silne wrażenie na klientach sklepu, bo nie wiedzieć czemu nagle wszyscy wiedzieli po co przyszli i kolejka w mgnieniu oka zmalała do zera. Co podać, odezwał się tym swoim niskim smutnym głosem i spojrzał mu prosto w oczy tak intensywnie jakby chciał z nich wyczytać całe jego życie, a nie listę zakupów. Niebieskie LM i czteropak, odpowiedział bez zawahania. Wyjął z tylnej kieszeni spodni gotówkę, zapłacił i wyszedł, czując na sobie przeszywający wzrok sprzedawcy odprowadzający go do samych drzwi.\nNie ukrywał, że poczuł ogromną ulgę zamykając je za sobą. Co za dziwny typ, pomyślał i odpalił papierosa z nowo zakupionej paczki.\nSpojrzał w stronę klubu, ale nie zauważył, aby ona już na niego czekała, kobiety, to była jedyna myśl jaka w tej chwili przyszła mu do głowy, po czym uśmiechnął się pod nosem i zaczął rozglądać dookoła. Nagle ni stąd ni zowąd po jego prawej stronie stanęła postać, którą niechętnie zmierzył od dołu do góry wzrokiem. Ubrana była w firmowe sportowe buty, ciemne dżinsowe spodnie, szarą modna marynarkę i koszulę w czerwona kratę, ponoć najmodniejszą w tym sezonie. Kiedy doszedł do końca, czyli do twarzy owego osobnika, lekko nim wstrząsnęło, kiedy okazało się, że rozpoznał w niej najlepszego kumpla z przed lat, który w interesach wyjechał z miasta i miał już nigdy nie wracać. Uszanowanie, nie sądziłem, że Cię tu spotkam, powiedział z lekkim uśmieszkiem i stał dalej w bezruchu jak jakiś manekin na wystawie, uważając, żeby nie pognieść sobie tych nowych ciuszków. Zanim to co powiedział znajomy, dotarło do jego zwojów mózgowych, zdał sobie sprawę, że stoi jak sierota z otwartą buzią i patrzy z niedowierzaniem. No co kumpla nie poznajesz? Wiem, wiem stary trochę czasu minęło, wiele się pozmieniało, mówiłem, że nie wrócę, ale wróciłem. Nosz kurwa chociaż mrugnij oczami, żebym wiedział, ze rozumiesz co do Ciebie mówię. Nie rozumiał, ale nie mógł tak dłużej stać, wyjął papierosa z ust i odrzekł wszystkiego bym się spodziewał w tym zapyziałym mieście, ale Ciebie? Stary, co Ty tu robisz! Niech Cię uściskam. I zaraz po tym jak to powiedział, zaczął serdecznie tego żałować, bo kumpel chyba wziął to zbyt poważnie ściskając go tak mocno, że czuł iż niemal łamie mu żebra. Dobra dosyć tych czułości, co Ty tu robisz? Zapytał i spojrzał w stronę drzwi od klubu, ale nadal jej nie było. Ooo stary to jest tak długa historia, że chyba nie starczy Ci czasu, żebym Ci ją teraz opowiedział. Powiem tylko w kilku słowach, że poznałem kogoś, tzn nie kogoś tylko dziewczynę, aż tak się nie pozmieniało, no i okazało się, że pochodzi z okolić naszego miasta. Właśnie zgarniam ją z pracy i jedziemy do jej starych. Będę się oświadczał. W tym momencie, pobladł jeszcze bardziej. Co Ty do diabła będziesz robił? Nie wierzył własnym uszom. Przez głowę przeleciały mu miliony myśli, ale żadna nie była na tyle dobrze skonstruowana, aby mógł powiedzieć coś więcej, kolokwialnie mówiąc miał taki bajzel w głowie, że aż zrobiło mu się słabo. Stary co tak pobladłeś, przecież w końcu musiało się to tak skończyć, ale co Ci będę opowiadał, zaproszenie na ślub dostaniesz, wtedy nadrobimy zaległości, a tymczasem lecę, bo będę całą drogę słuchał, że się spóźnimy. I napij się czegoś, bo z wrażenia chyba padniesz! Poklepał go energicznie po plecach i zniknął w tłumie pijanych i głośno rozmawiających ludzi, nie czekając nawet na jego zdławione i ciche, ale serdeczne cześć, powodzenia stary.\nNie do końca zdawał sobie sprawę ile czasu minęło od jego wyjścia z lokalu, ale był pewien, że więcej niż 10 minut, o których wspomniała jego towarzyszka. Lekko chwiejnym krokiem udał się w stronę klubu intensywnie wdychając i wydychając powietrze, jakby jeszcze to co się przed chwila wydarzyło nie do końca było realne. Podszedł pod wejście szukając wzrokiem dziewczyny, z którą miał spędzić resztę tego dziwnego wieczoru. Bez skutku. Wahał się. Wejść do środka czy czekać dalej? Zadzwonić, czy napisać? Wiedziałem, że to nie był najlepszy pomysł, żeby ja do siebie zapraszać. Pewnie wzięła mnie za kompletnego desperata i zwiała przy pierwszej możliwej okazji. Kretyn ze mnie. Kretyn. Wolał się dłużej nad tym nie zastanawiać. Sięgnął do lewej kieszeni spodni i wyciągną telefon. Wybrał na ekranie ikonę ostatnie połączenia i na pierwszym miejscu od góry wyświetlił się kontakt Małpa, wcisnął zieloną słuchawkę i przyłożył komórkę do ucha regulując głośność na maksa, bo niewiele było słychać przed klubem. Trzy dzwonki i cisza. Sygnał był lekko przerywany, jakby gubił zasięg, wtem ktoś odebrał telefon ale nie było słychać nic poza głośna muzyka przerywaną od czasu do czasu brakiem zasięgu. Cholera, niemożliwe żeby jeszcze tam była. Lekko zdezorientowany schował telefon do kieszeni i ponownie wszedł do ciemnego i zadymionego klubu.\nZ trudem przebijał się przez tłumy pijanych ludzi, docierając w końcu do korytarza, na końcu którego znajdowały się toalety. Rozejrzał się dookoła i z rozczarowaniem stwierdził, że jej tu nie ma. Ponownie wyciągnął telefon z kieszeni i wybrał dobrze już sobie znany numer. Przerywany sygnał świadczył o tym, że nadal powinna być w środku, kiedy zorientował się, że ktoś odrzucił połączenie. Zadzwonił ponownie, ale jedyne co usłyszał w słuchawce przepraszamy, wybrany abonent jest w tym momencie nieosiągalny. Niewiele myśląc wszedł do damskiej toalety i zobaczył jak jakaś pijana dziewczyna siedzi na podłodze pod ściana, trzymają w ręku jej telefon, mają na sobie jej kurtkę i tą małą charakterystyczną torebkę między nogami. Tą samą, którą miała ona dzisiejszego wieczoru. Głośno zapytał co do cholery?!\nAutor: Paulina Goluch o 14:37 Brak komentarzy:\nKobiety vs Mężczyźni.\nMówią, że kobiety trudno zrozumieć. I pewnie jest w tym trochę racji. Sama mam problem ze zrozumieniem dużej części osobników mojej płci. I mimo, że sama do nich należę mentalnie chyba jestem facetem. Dziś znowu będzie o mnie, no bo niby o kim mam pisać?\nZawsze wydawało mi się, że jestem trochę inna niż moje koleżanki. Nigdy nie potrafiłam całymi dniami gadać o kosmetykach, romantycznych serialach i chłopakach. Zamiast tego, o wiele bardziej wolałam ich towarzystwo (w sensie facetów). Nie nie mam tu na myśli spędzania z nimi czasu jak koleżanka z kolegą, ale wręcz przeciwnie jak kumpel z kumplem. Może dlatego nigdy nie miałam koleżanek. Wszystkie myślały, że specjalnie się z nimi włóczę żeby zdobyć ich względy.\nOtóż moje drogie, prawda jest zupełnie inna. Powodem dla którego tak bardzo lubiłam przebywać w męskim towarzystwie (co zostało mi do dziś), nie było to, że jako jedyna kobieta w towarzystwie byłam przez nich adorowana, ale to, że nie istniało tam coś takiego jak niedomówienia, ploteczki, wyimaginowane problemy czy ciche dni. Prawda jest taka, że jak komuś się coś nie podobało mówiło się to wprost danej osobie, a nie za jej plecami. Nie knuło się przeciwko sobie, bo tym samym kolegom podobała się ta sama dziewczyna. Był problem załatwiało się to od reki, gdy był poważniejszy problem załatwiało się to na ręce, czyli kolokwialnie mówiąc dawało się sobie w pysk i był spokój dnia następnego (chyba własnie wtedy nauczyłam się bić).\nWyniosłam z tego bardzo ważna lekcję. Kobiety mówią o solidarności jajników, ale tak naprawdę nijak to się ma do solidarności plemników. W ciągu całego swojego dotychczasowego życia widziałam wiele przypadków, kiedy to dwie najlepsze przyjaciółki potrafiły pokłócić się o tego samego chłopaka, bo podobał im się w tym samym czasie. Z panami było trochę inaczej. Wiadomo, że są oni mniej wylewni, więc jeżeli którykolwiek z nich wspomniał, o jakiejś z koleżanek reszta paczki automatycznie traktowała ją tylko i wyłącznie jako koleżankę.\nCo innego zdarzało się, gdy któryś z kumpli wiązał się z dziewczyna na stałe. Opcje były dwie, albo miał gust i kandydatka szybko wkupiła się w nasze łaski (bardziej pod względem charakteru niż wyglądu), albo miał kompletnego pecha i nikt jej nie akceptował, przez co dochodziło do różnych kłótni i awantur. Zazwyczaj kończyło się to rozstaniem, bo jak wiadomo kumple od razu wygłaszali swoją opinie na jej temat (niekoniecznie były to miłe słowa), więc delikwent nie bardzo mógł pojawiać się z nią w towarzystwie, więc automatycznie nie pojawiał się wcale, bo ona mu nie pozwalała. W pierwszym przypadku natomiast (jeśli oboje mieli tyle szczęścia) wszyscy byli w stanie pogodzić się z faktem, że kolega ma spoko dziewczynę i nawet udawało się nam wszystkim razem koegzystować.\nW przypadku kobiet jest zupełnie inaczej. Jeżeli któraś z koleżanek wiązała się z chłopakiem na stałe, potrafiły one godzinami siedzieć i gadać jaki to on jest, co u panów się nie zdarzało - zazwyczaj kwitowali to jednym, krótkim "no jest spoko" - to wystarczyło. Z kolei nie raz zdarzało się, że jedna z koleżanek przez zazdrość starała się rozpowszechniać dziwne plotki na temat chłopaka swojej koleżanki, bądź samej koleżanki. Domyślacie się zapewne jak to się kończyło. I wierzcie lub nie, nigdy nie potrafiłam tego zrozumieć i pewnie dlatego uciekałam od ludzi toksycznych i krzywdzących innych.\nMogłabym opisać jeszcze wiele podobnych sytuacji, ale o rzeczach oczywistych pisać nie będę, bo zwyczajnie szkoda mi czasu. Do czego zatem zmierzam?\nDrogie panie, bo to od was należało by zacząć. Jeżeli, którakolwiek z was trafiła w swoim życiu na mężczyznę, który szczerze okazuje wam swoje uczucia, troszczy się o was, dba o to co jest między wami i stawia was na pierwszym miejscu, często rezygnując ze spotkań z kumplami, a niekiedy nawet w imieniu waszego dobra przeciwstawia się im (czego zazwyczaj nie mówi wprost - bo oni tak już mają, że to do was należy ta ciężka rola mediatora), to wierzcie mi lub nie, ale macie cholernie dużo szczęścia, bo ten facet co by się nie działo i nie ważne jaką mendą potrafi być na co dzień, skoczy za wami w ogień i skrzywdzić nie pozwoli, a przekonać się o tym będziecie mogły same prędzej czy później.\nDrodzy panowie, wybaczcie, że po tylu latach dobrej znajomości nie stawiam was na pierwszym miejscu, ale szacunek względem kobiet (jakie by one nie były) im się należy. A zatem jeżeli, którykolwiek z was trafił w swoim życiu na kobietę, która nie robi wam awantury za każdym razem kiedy pójdziecie na piwo z kolegami (czasami muszą to robić, my kobiety tak mamy - musimy trzymać rękę na pulsie, bo inaczej marnie by z wami było), jeżeli w pełni akceptuje was takimi jakimi jesteście, jeżeli wprost wam mówi, że coś jej się nie podoba, a nie udaje, że wszystko jest dobrze i nagle pewnego dnia ni stąd ni zowąd wyskakuje z milionem problemów, to wierzcie lub nie, dobrze trafiliście. Pomijam fakt, że dba o was tak jak o facetów dbać powinna każda kobieta (tego wątku chyba nie muszę rozwijać), sami najlepiej wiecie czego oczekujecie od swoich kobiet, to wybaczcie im to, że nie zawsze mówią o tym jak wdzięczne są za waszą troskę i wsparcie, jeżeli faktycznie je mają, i nie głaszczą po głowie za każdym razem kiedy zrobicie pranie i pozmywacie po kolacji, bo kobiety o wiele bardziej wola być adorowane niż chcą adorować.\nPuenta będzie krótka i na temat, bo w tym wypadku męskie podejście bardziej mi pasuje. Nie szukaj problemu tam gdzie go nie ma, doceń to, że masz przy sobie osobę całkowicie szczerą, mówiącą wprost to co myśli i staraj się ją zrozumieć pomimo różnicy charakterów.\nDo szczęścia naprawdę nie potrzeba, aż tak wiele.\nAutor: Paulina Goluch o 12:48 Brak komentarzy:\nZa każdym razem, zaraz po przebudzeniu, choćby nie wiem jak miała ciężka noc, jej nogi wiodą ją prosto do kuchni, a palec wskazujący prawej ręki jakby zupełnie odruchowo ląduje na przycisku włączającym czajnik. Sięga swój ulubiony kubek do kawy i w oczekiwaniu na wrzątek idzie jeszcze lekko po omacku do łazienki za pierwszą potrzebą. Siada na toalecie podpierając ciężką głowę dłońmi wspartymi przez łokcie na kolanach i myśli ależ ja współczuje facetom, że tak muszą od rana stać nad kiblem, gdy tymczasem ja wygodnie sobie siedzę. Podchodzi do umywalki, obmywa twarz letnią wodą i przez chwile patrzy w lustro bez słowa, a w myślach tylko sobie odpowiada i po co ci to głupia było, cały dzień na kacu, na własne życzenie. Kręci w geście rezygnacji głową, wychodzi z łazienki, gasi światło i zmierza w kierunku czajnika, aby zalać kawę bez której funkcjonować nie potrafi. Dolewa mleko, siada na swoim ulubionym blacie skierowana twarzą do okna. Odpala papierosa i w milczeniu delektuje się tą chwilą. W pewnym momencie, przypomina sobie coś co nie daje jej spokoju. Zeskakuje z blatu biegnie do sypialni, prawie gubiąc zęby na zakręcie i wybiera pierwszy na liście numer. Sygnał oczekiwania przeciąga się w nieskończoność, a ona podskakując na palcach jakby jej się chciało siku szepcze do siebie, odbierz, cholera odbierz no. W słuchawce nagle odzywa się głos młodej dziewczyny, która bez ogródek mówi, czy ciebie zupełnie powaliło, wiesz która jest godzina!? Z lekka lekceważąc pytanie swojej przyjaciółki rzuca do słuchawki, tak prawie południe, lepiej mi powiedz jak to się stało, że nie jesteś u mnie po wczorajszej imprezie!? W słuchawce głucha cisza. Nagle słychać odgłosy ziewania i przeciągania. Wreszcie zaczyna mówić, no co mam ci powiedzieć, pamiętasz tego blondyna przy barze? W sumie to powinnaś być mu wdzięczna, wpakował cię do taksówki i zapłacił za kurs, żebyś bezpiecznie wróciła do domu! Nie wierzyła własnym uszom. Tak, chyba, żeby mógł cie w spokoju przelecieć. Nie chce znać szczegółów, daj znać jak dojdziesz do siebie. Czerwona słuchawka i powrót na blat był teraz jej najlepszym pomysłem. Odpaliła kolejnego papierosa i bujała się niczym niedorozwinięta na blacie w rytmach swoich ulubionych piosenek. Prysznic, tak tego mi teraz trzeba. A że w głośnikach własnie odpalił się zupełnie przypadkiem Death Proof - Down in Mexico, nie pozostało jej nic innego jak w najbardziej erotyczny i kuszący sposób, tanecznym krokiem zrzucić bardzo skąpą koszulkę, tak zwaną nocną, i udać się do łazienki, aby tam pod prysznicem dokończyć to co zaczęła przed lustrem w przedpokoju. Dając sobie klapsa w prawy pośladek powiedziała, zmarszczek coraz więcej, ale tyłek nadal jędrny, więc czym ja się do cholery przejmuję, i jakby nigdy nic zaczęła skupiać się na sprawach życia codziennego. Szybki przegląd prasy, nowinki internetowe i już miała wstać kiedy jej telefon zawibrował, a w prawym górnym roku pojawiła się zielona dioda. O wstała księżniczka. Lepiej późno niż wcale. Chwyciła telefon zupełnie od niechcenia i lekko zamarła. Hej maleńka, widzimy się wieczorem? Z radości nawet lekko podskoczyła, bo wiedziała, że nikt jej nie widzi. Pewnie, że się widzimy, pomyślała i odpisała co proponujesz?\nWieczór był stosunkowo ciepły jak na majowy i nawet nie zapowiadali deszczu, aczkolwiek w zaistniałej sytuacji chyba byłoby jej wszystko jedno. O 22 mieli się spotkać w najbardziej undergroundowym lokalu w tym mieście. Bardzo cieszyła się na to spotkanie, bo miała już dość imprez w modnych drogich klubach do których ciągnęła ją jej najlepsza przyjaciółka. Cieszyła się, że będzie mogła założyć na siebie to co chce, a nie to co powinna, bo inaczej jej nie wpuszczą. Dochodząc do wyznaczonego na spotkanie miejsca, zatrzymała się wyjęła z kieszeni papierosa i zaczęła w torebce szukać zapalniczki. Musiała wyglądać dość komicznie z papierosem w ustach i nosem w torebce, przeklinając przy tym jak stary żul. Już prawie straciła nadzieję, że będzie mogła ukoić nerwy przy pomocy tego trującego nałogu, kiedy nagle przed sobą ujrzała postać od pasa w dół, mówiąca do niej, taka ładna buzia, a tak brzydko mówi, chcesz ognia? Podniosła wzrok i otworzyła lekko buzię, co sprawiło, że papieros prawie wypadł jej na chodnik. Zawsze jednak miała dobry refleks, uśmiechnęła się i powiedziała, dzięki, tego mi było trzeba. Jak będziesz tyle palić, to niedługo się przekręcisz, dodał i odpalił swojego papierosa. Uśmiechnęła się do niego szczerze, ale z lekką ironią po czym razem udali się na imprezę. W klubie było ciemno i duszno, a w powietrzu unosił się gęsty dym papierosowy. Do tego niebieskie światło, które oświetlało salę było tak intensywne, że zaczęła żałować, że nie zabrała ze sobą okularów przeciwsłonecznych. Z resztą chyba nie ona jedna. Rozejrzyj się za jakimś miłym miejscem, ogarnę alko, powiedział i zniknął w tłumie. Miłym miejscem? Tak naprawdę wszystko mi jedno, możemy nawet usiąść na podłodze wymamrotała i w tym momencie dostrzegła idealną przestrzeń na spędzenie tego wieczoru. W niedalekiej odległości od parkietu, za filarem, który lekko ich zasłaniał, ale jednocześnie pozwalał na to, aby to szalone niebieskie światło delikatnie do nich docierało, stała stara dwuosobowa kanapa w kolorze żwiru, a przed nią mały metalowy stolik z butelką po piwie, która teraz służyła jako popielniczka, chyba. O tu jesteś, już myślałem, że cie nie znajdę, powiedział, na co ona szybko dodała nie oddalałam się od parkietu na wypadek gdyby naszła cie ochota na tańce. Odstawił piwo na stolik, spojrzał na nią robiąc groźna minę, tak wyglądał przy tym dość zabawnie, i dodał nigdy nie zobaczysz jak tańczę. Roześmiała się wniebogłosy i odparła skąd wiesz, że już nie widziałam? Bo gdyby to była prawda, raczej byś tu teraz nie siedziała. Odparł z lekkim żalem w głosie.\nFakt, na tańce namówić go nie mogła, ale chyba nawet nie chciała z nim tańczyć. Podobało jej się, że w miejscu tak pełnym ludzi on zachowuje się, jakby nikogo poza nimi tam nie było. Spotkali paru znajomych, ale poza wymienionymi uprzejmościami, uściskami dłoni czy cmoknięciem w policzek nie trwało to dłużej niż minutę do trzech. Kiedy parkiet się zagęścił, a stosunek ilości pijanych ludzi do tych trzeźwiejszych był znacznie przeważający, nachylił się w jej kierunku tak, że na szyi poczuła jego ciepły oddech pachnący mieszanką piwa, papierosów i gumy balonowej, którą częstował ja cały wieczór. Lecimy do mnie czy do ciebie? Zapytał i kusząco poruszał brwiami, żeby nie poczuła się speszona, a w razie jej odmowy, mógłby to obrócić w żart, choć oboje wiedzieli, że odmowy nie będzie. Kto ci powiedział, że chcę gdzieś iść? Zapytała zupełnie serio. Speszył się i już miał zmienić temat, kiedy ona wybuchnęła śmiechem i dodała, chodźmy do ciebie, zapewne masz świetną kolekcję płyt, którą musisz mi pokazać. Popatrzył na nią lekko zmieszany, po czym dodał, płyt nie mam, a nawet gdybym miał zapewne i tak byś żadnej z nich nie przesłuchała i znowu zaczął ruszać brwiami uśmiechając się o wiele odważniej. Wstała, zabrała torebkę, nachyliła się nad nim tak, że nie mógł nie zauważyć jej delikatnego dekoltu, po czym powiedziała idę siku, za 10 min przed wejściem i nie czekając na jego reakcję odwróciła się na pięcie i poszła w kierunku toalet. Jedyna myśl jaka teraz przyszła mu do głowy, była na tyle nieprzyzwoita, że postanowił wstać wyjść na zewnątrz i w międzyczasie ostudzić nerwy paląc papierosa. Cholera ostatni, zaklął pod nosem i dostrzegł szyld sklepu nocnego.\nAutor: Paulina Goluch o 03:56 Brak komentarzy:\nOch jak bardzo mi się marzy, aby w kilku prostych słowach, jak poeci w wierszach, opowiedzieć historię wielkiej miłości. Począwszy od pierwszych westchnień i spojrzeń kochanków po moment rozdarcia i panicznego strachu przed utratą drugiej połówki. Och jak bardzo podziwiam wielkich pisarzy za ich lekkość pióra i umiejętność doboru odpowiednich słów. Każde zdanie, każda fraza, każdy rym trafia w punkt i porusza mnie tak dogłębnie, że niekiedy nie potrafię się ocknąć i ze świata poezji wrócić do świata żywych. Och jakie to strasznie bolesne uczucie nie móc wyrazić za pomocą prostych słów swoich myśli, uczuć, pragnień, obaw. Tak bardzo czuję się pusta czytając piękne opowiadania i jednocześnie zdając sobie sprawę, że dokładnie to chciałam powiedzieć, ale zabrakło mi słów. A może to odwagi mi brak. Może boję się, że to co powiem zostanie zupełnie inaczej odebrane niż chciałam. Ale od kiedy to przejmuję się zdaniem innych.\nOch jak cudownie byłoby gdybym bez zbędnych frazesów umiała powiedzieć czym to wszystko co mnie teraz spotyka dla mnie jest. Bez przekleństw, bez zgryźliwości, bez... Bez całej tej niepotrzebnej otoczki, która tak naprawdę przysłania to co chcę powiedzieć.\nOch pomyślała i spojrzała w jego kierunku łapiąc się dosłownie na sekundę wraz z nim wzrokiem. Jednocześnie tak bardzo się speszyła, że nawet nie wiedząc kiedy patrzyła już zupełnie w innym kierunku, mając nadzieję, że on tego nie dostrzegł, ewentualnie speszył się jak ona i dlatego teraz towarzyszy im głucha cisza zakłócona przez miejski szum ulicznych korków. Pomyślała każdy gdzieś pędzi, każdy się do czegoś śpieszy, a przecież tak cudownie jest się zatrzymać na chwilę, złapać oddech i zatracić się w samym sobie bez opamiętania trzymając przy tym stęsknioną dłoń drugiej osoby. Pomyślała i nie wiedząc kiedy z jej oczu popłynęła jedna słona łza. Szybko przetarła rękawem swojego szarego swetra policzek, udając, że to kropla deszczu ni stąd ni zowąd pojawiła się na jej twarzy. Chyba będzie padać, powiedziała i wstała otrzepując spodnie na pupie od piasku i trawy. Popatrzył na nią dalej siedząc na krawężniku i zapytał z tym swoim błyskiem w oku to gdzie lecimy maleńka? Stała z otwartą buzią, tak jej się zdawało, a już na pewno z wybałuszonymi oczami, a przez jej głowę przeleciały setki odpowiedzi. Nie czekając dłużej na jej słowa, wstał, zabrał resztę wina do plecaka, złapał ją za rękę i zaczął iść niemal ciągnąc ją za sobą, po czym dodał znam fajne miejsce, zaufaj mi. Wszystko to wydarzyło się tak szybko i nieoczekiwanie, że nie zdołała nawet nic powiedzieć. Jedynie echem w jej głowie odbijały się jego słowa, które teraz wylewały się z jego ust jakby bez opamiętania. Opowiadał jej o wszystkim po trochu, tak jakby bardzo chciał, aby ona o tym wiedziała. Jakby chciał, aby go poznała bliżej. Ale po co, pomyślała i odwróciła się za siebie, jakby przypomniała sobie, że coś pominęła i musi wrócić aby to zabrać. Zatrzymał się, spojrzał na nią i chyba dostrzegł ten niepokój w jej oczach, który wylewał się z jej serca na chodnik tuż przed nim. Mała wszystko okey? Zapytał niepewnie, złapał ją w pasie i poczuł jak w tym samym momencie bierze głęboki wdech i rozpycha klatkę piersiową nową dawką powietrza tak łapczywie, że chyba zaraz pęknie. Uśmiechnęła się, zaciskając oczy tak mocno, aby żadna kropla łez z nich nie wypłynęła, już nigdy. Zabierz mnie tam gdzie nie będzie miejsca na pośpiech, na strach przed utratą chwili, bo każda chwila nie będzie miała końca. Zabierz mnie stąd bo... Kiwnął twierdząco głową i objął ją ramieniem wyznaczając dalszy kierunek wędrówki. Spojrzała na niego i widziała w jego oczach, postawie ciała i ruchach dumę. Dumny był, bo w swoich dłoniach trzymał drugą istotę. Trochę mniejszą i może nawet bardziej zagubioną niż on sam, ale co ważniejsze polegającą na nim. Zadziwiające, pomyślała, jak to facet zyskuje pewność siebie, kiedy czuje na plecach ciężar odpowiedzialności, słodki ciężar. Stanęli, spojrzał w górę, a ona śledziła jego wzrok. Jeszcze te kilkanaście schodków i jesteśmy na miejscu, dasz radę? Zaśmiała się, śmiechem tak szczerym i głośnym, że zrobiło jej się głupio. Znowu ten rumieniec, pomyślała i uwolniła się z jego ramion, aby jako pierwsza pokonać tą przeszkodę i poznać to cudowne miejsce, w którym spędzi dziś, a może nie tylko dziś, część swojego życia. Dotarła na szczyt. Rozejrzała się niepewnie. Spojrzała w prawo i dostrzegła w oddali miejski zgiełki. Samochody, tramwaje, autobusy i ludzie. Wszystko dudniło życiem, wszystko nadawało swój rytm, taki spójny, jednolity, a zarazem męczący i przytłaczający. Spójrz w lewo,powiedział, a ona zupełnie jakby rzucił na nią zaklęcie odwróciła głowę i dostrzegła to czego nigdy w życiu by się nie spodziewała. Na twarzy poczuła delikatny powiew majowego wiatru i ostre promienie słońca przebijające się jakby na siłę, przez korony drzew. Stała tak przez chwile i nie mogła uwierzyć własnym oczom. Pod jej nogami rozpościerała się piękna zielona trawa, jakby ją ktoś farbą pomalował. Była soczysta i tak intensywnie pachniała, że przez chwilę nie mogła złapać regularnego oddechu. Uderzyło ją to jak skwar, który towarzyszy ci po przespaniu letniej nocy w namiocie. Chce ci się spać, ale nie możesz już dłużej znieść tej duchoty, która jest tak silna, że niczym poparzony wybiegasz z namiotu, aby zaczerpnąć świeżego powietrza. Mówiłem, że jest spoko, powiedział, chwycił ją za dłoń i zaczął biec przed siebie. Gdy dotarli na miejsce, jak jej się zdawało, zatrzymał się, zrzucił plecak z ramion, rozłożył ramiona i powiedział uwielbiam to miejsce, czuję się jakby nie istniało w tej chwili nic innego. Jej oczy zaszły łzami i uśmiechając się do siebie powiedziała dziękuję, że mnie tu zabrałeś. Spojrzał na nią i dodał dla Ciebie wszystko maleńka. Usiadł na trawie, wyjął z plecaka wino i maleńki pakunek zawinięty w sreberko. Trzymaj, fajnie jest czasem odlecieć, niestety gorzej się wraca, ale warto. I niewiele myśląc zatracili się razem w tej chwili. On dalej opowiadał jej o sobie, ona lekko zawstydzona jedyne na co umiała się zdobyć to pojedyncze pytania bądź zdawkowe uśmiechy. Była szczęśliwa, wreszcie czuła się dobrze i bezpiecznie, kiedy on był w pobliżu. Wtedy zrozumiała, że nie liczy się nic poza tymi chwilami. Wtedy też wydarzyło się to czego najmniej się spodziewała. Zamilkł. Spojrzał w jej kierunku lekko pijanym wzrokiem i powiedział, opowiedz mi coś o sobie, coś czego nikt nie wie. Zamarła. Nie wiedziała co zrobić, tak bardzo nie lubi mówić o swoim życiu, a już w szczególności nie komuś kto jej się podoba. Jezu co on sobie o mnie pomyśli jak teraz nic nie powiem, nie mogę przecież milczeć, pomyślała i niewiele myśląc zrobiła coś co do tej pory w jej życiu się nie zdarzyło. Pocałowała go, delikatnie i namiętnie jednocześnie, po czym odsunęła się od niego, aby spojrzeć jaka jest jego reakcja i kiedy zobaczyła, że nadal ma lekko przymrużone oczy, dodała świetnie całuję.\nAutor: Paulina Goluch o 07:27 Brak komentarzy:\nNie czekasz na mnie ostatnio z zębami.\nPowiedział i spojrzał na mnie tymi maślanymi oczami. Zabrzmiało to jak jakiś wyrzut z jego strony w moim kierunku. Prawda jest jednak nie do końca taka. Bo co jeśli ostatnimi czasy stałam się bardziej niecierpliwa niż zwykle? Co jeśli czekanie już mi się znudziło? Całe życie na coś czekam. Na pierwszy dzień w szkole, na pierwsze wakacje, na to, aż będę dorosła. Czekam na wiosnę i lato przez całą jesień i zimę, na wolny weekend po ciężkim tygodniu pracy. Czekam aż wrócisz do domu i będę mogła Ci powiedzieć na co czekałam cały ten dzień. Czekam na miłość, na seks i na sen. Czekam, aż mnie przytulisz, weźmiesz w ramiona i powiesz, że jestem Twoja na zawsze, na stałe, na resztę życia, aż się cali pomarszczymy ze starości i będziemy uśmiechać się do siebie szczerbaci, ale szczęśliwi. Czekam, aż wreszcie będziesz mnie chciał, aż będziesz miał odwagę i wewnętrzną siłę, aby zaproponować mi wspólne życie, tak po bożemu jak to babcia ma w zwyczaju mawiać. Czekam, aż któregoś dnia stanę w drzwiach ze łzami w oczach z tym małym pudełeczkiem na buty i wiem, że nie będę musiała już nic więcej mówić, bo już tyle razy o tym mówiliśmy. Czekam na jakiś przełom, małą odmianę, bo zamiast cieszyć się tym co jest tu i teraz ja ciągle na coś czekam. Odbiera mi to radość życia, spędza sen z powiem i ostro daje w kość. Co gorsza wiem, że jeżeli nawet się na coś doczekam, to będzie to radość chwilowa. Radość szczera, głęboka i szalona, ale na moment. Mówi się, że im dłużej się na coś czeka, tym większa jest później przyjemność, ale co to da, że dłużej poczekam z myciem zębów? Tylko moja próchnica będzie miała z tego ubaw zżerając mi zęby od środka.\nI wcale nie chodzi mi o to, że czekać mi się nie chce, bo zawsze mam tak, że gdy doczekam się już czegoś to na jego miejsce wskakuje inna chęć, potrzeba czy zachcianka. Może to teraz wydać się dziwne i uznasz, że coś ze mną jest nie tak, bo ciągle czegoś chcę, ale przecież już taka ludzka natura jest, że każdy w swoim życiu na coś czeka. Z upływem lat i z biegiem czasu, śmiało mogę stwierdzić, że czasami czekanie się opłaca. No chyba, że czeka się na najgorsze. Bo chyba nie ma nic gorszego niż świadomość, że to co przed nami wcale nie przyniesie nic dobrego. Choć w gruncie rzeczy buduje to naszą osobowość, kształtuje charakter i dodaje sił. Wiadomo, jak wszystko w życiu tak i czekanie ma swoje plusy i minusy.\nWięc czekam. Czekam na te wspólne słoneczne poranki i te ciepłe szalone noce. Czekam, aż woda się zagotuje i będę mogła zalać poranna kawę. Czekam, aż się obudzisz i pierwsze co powiesz to dzień dobry maleńka. Czekam, aż przeciągniesz się na łóżku, wstaniesz, podejdziesz do okna i powiesz to będzie dobry dzień. Czekam, aż usiądziemy rano przy stole i zjemy śniadanie. Czekam, aż wrócisz z miasta, bo musiałeś załatwić ważne niecierpiące zwłoki sprawunki. Czekam, aż znowu mi powiesz coś sprośnego i kolejne długie chwile spędzimy na pieszczotach. Czekam, aż zrobisz głupią minę, powiesz coś śmiesznego i razem będziemy śmiać się do łez. Czekam, aż skończymy pracę i będziemy mogli wreszcie cieszyć się sobą. Czekam, aż pójdziesz z kolegami na wódkę, abym miała wreszcie trochę spokoju. A później będę czekać w nerwach, aż wrócisz, zabijając czas kolejną butelką wina z przyjaciółkami. Czekam, aż na telefonie pojawi się zielona dioda oznaczająca nową wiadomość od Ciebie, mam nadzieje, o treści małpo!\nCzekam i w tym czekaniu niemal się zatracam. Czekam bo wiem, że warto czasem czekać. Czekam bo innego wyjścia zazwyczaj nie ma. Czekam bo cierpliwość jest cnotą, a innej przecież już nie mam. Czekam...\nA nienawidzę czekać.\nAutor: Paulina Goluch o 11:38 Brak komentarzy:\nBreathing doesn't help.\nNie wie Pan przypadkiem gdzie mogę znaleźć wczorajszy dzień? Uciekł mi tak niepostrzeżenie przez palce, jak mokry piasek nad morzem, kiedy go mocniej ściskam on szybciej ucieka, zwiał jak złodziej ze sklepu zabierając ze sobą mój cenny czas. A przecież tak mało tego czasu ostatnio mam. Pan też wydał się lekko zmartwiony, gdy w pośpiechu wychodząc od Pana, rzuciłam jedynie gdzieś w przestrzeń przedpokoju pa, do jutra i chyba nawet coś Pan odpowiedział, chyba, bo myślami już biegłam do tramwaju.\nNiekiedy jak wracam do domu, a Pana w nim nie ma, łapię się na tym, że szukam jakichś Pana pozostałości. Nie żebym szukała jakiejś zwady czy pretekstu do awantury, szukam natomiast czegoś co pozwoli mi jakoś wytrwać w oczekiwaniu na Pana. I całe szczęście ma Pan to do siebie, że zostawia różne części garderoby w różnych częściach mieszkania (nie, skarpetek nie wącham - tak w woli jasności) jakby specjalnie, żebym się nieźle natrudziła zanim je odnajdę. Najbardziej przypadają mi do gustu Pana bluzy, lekko za duże, w różnych odcieniach szarości, w dobrym guście i skropione obficie tymi Pana perfumami, które doprowadzają mnie do furii. I chyba dobrze, że nie wie Pan do końca jak one na mnie działają. Schemat zazwyczaj jest ten sam. Wyprowadzam psa na spacer korzystając z okazji, aby po raz ostatni tego dnia zaczerpnąć świeżego powietrza, nie, późniejsze przesiadywanie na balkonie się do tego nie zalicza. Wracam, zdejmuje ubranie, które zawsze krępuje moje ruchy i wchodzę pod prysznic zmywając z siebie cały brud tego dnia. Niesamowite uczucie. Pan też tak ma, że kiedy Pan się wyciera świeżym, pachnącym ręcznikiem odzyskuje Pan wszystkie siły witalne, które drzemały w Panu niemal cały dzień? Wcieram w ciało wszystkie możliwe balsamy, aby wydawało się jeszcze bardziej kuszące i ponętne dla męskiego oka. Dla Pana oczu w zasadzie, bo lubię jak iskrzy w nich namiętność. I wreszcie nadchodzi ta upragniona chwila. Bezszelestnie wręcz, wsuwam na swoje ciało, spragnione Pana dotyku, namiastkę Pana, chwilowy substytut bez którego chyba już istnieć nie potrafię. Taka rutyna. Choruję wie Pan? Kiedy nie czuję Pana blisko i kiedy muszę długo czekać na spotkanie z Panem. Nie jest to chyba do końca normalne. Tak mi się zdaje, bo nikt z mojego bliskiego otoczenia nigdy tak nie miał, a może zwyczajnie nikt o tym nie mówi, żeby nie wyjść na człowieka niespełna rozumu. A ja się łudzę. Łudzę się, że i Pan tak ma. Nie. Nie czekam aż mi Pan to powie. Jeśli tak jest sama to dostrzegę. Wie Pan co dzieje się później? Później się kładę, zazwyczaj gdzie popadnie. Na kanapie, na stole, na podłodze i tak tkwię w bezruchu zaciągając się resztkami Pańskiego zapachu, jak narkoman, który wie, że to ostatnie chwile odlotu i staram się wykorzystać każdą sekundę tej dziwnej ekstazy, uważając przy tym, aby nie stracić ani jednego wdechu ani jednej chwili. I tkwię w tym zawieszeniu jakiś czas. Zależy to zazwyczaj od tego jak ciężki był ten dzień i jak długo już Pana nie ma.\nI wie Pan co? Może i dziwnie to wszystko zabrzmi dla kogoś, kto zupełnie przypadkiem tu zajrzy, przeczyta i pomyśli co za bzdury, i w sumie jakoś mało mnie to dziś interesuje, bo generalnie nie obchodzi mnie zdanie niczyje. No może z wyjątkiem Pańskiego, nie wiem nawet czemu tak się dzieje. Jakby mi ktoś przy Panu jakąś blokadę w mózgu aktywował i przestaję trzeźwo i logicznie myśleć. Czuję się wtedy dziwnie spokojnie, ale i dostrzegam w sobie silne podekscytowanie. Wie Pan jak to jest? Każdą kończyną, po jej same końce. Targają mną skrajne uczucia. Dodam jedynie, że są one skrajnie pozytywne.\nUmówmy się proszę. Namawiam Pana na spotkanie. W przelocie gdzieś, nagły uścisk dłoni, otarcie się ramieniem o Pana ramie. Może nawet uda mi się zatrzymać Pana wzrok na dłużej. Na tyle długo, że wreszcie mnie Pan dostrzeże. Nalegam wręcz. Niech mnie Pan uwolni od tej dziwnej rutyny. Niech mi Pan poświęci jeden wieczór choćby, w tygodniu. Pan tak pięknie opowiada, przechwala się wręcz ile to Pan nie przeżył i kogo nie poznał imponując mi tym bez przerwy. I chcę, a nawet pragnę poznać ten świat z Pana opowieści, którymi mnie Pan tak namiętnie karmi.\nBo wie Pan, tak to już jest, kiedy pozna się kogoś na tyle blisko, jak ja znam Pana, wtedy zaciera się ta niewidoczna granica między dwojgiem ludzi i jestem już tylko ja i Ty. Czujemy się dziwnie przez chwile, takie to nienaturalne, aby o kimś mówić mój czy moja, jak o rzeczy, którą się w sklepie kupiło. Ale czyż nie jest przyjemniej wracać do domu ze świadomością, że to własnie Ty na mnie czekasz?\nAutor: Paulina Goluch o 13:47 Brak komentarzy:\nKuszę los, bo kusić od zawsze lubiłam. Kuszę Pana, bo był Pan moim losem, a może nadal Pan nim jest. Pokusić bym się mogła o stwierdzenie, że i Pan mnie nadal kusi, jednak kusi mnie Pan do złego. I chodzę teraz i się głośno zastanawiam czy to tylko gra słów i czy z tego kuszenia coś jednak będzie. Musi Pan zrozumieć, mieć na uwadze, że nie wolno Panu, a raczej Pan nie powinien tak mnie kusić po czym udawać, że Pan wcale tego nie robił. Jak mniemam przecież nigdy Pan nie chciał, żebym myślała o Panu Zimny Drań.\nKusi mnie, żeby Panu o tym wszystkim powiedzieć, ale musiałby Pan chcieć mnie wysłuchać, a tymczasem nie dość, że Pan nie słucha to nawet nie stara się udawać, że słuchać powinien. Powiem Panu jedynie, w nadziei, że weźmie Pan to sobie do serca, ewentualnie schowa głęboko w kieszeni i będzie nosił to cały czas przy sobie, że od zawsze kusił mnie Pan jak nikt inny. Kusił Pan chyba nie do końca świadomy, że wyjdzie z tego kuszenia coś tak poważnego. Proszę tylko niech Pan sobie nie myśli, że nie na rękę była mi ta cała kusząca sytuacja, wręcz przeciwnie. Jak każdej pannie lekkich obyczajów schlebiało mi, że Pan taki wytworny w swych słowach i elegancki w swych gestach skusił się, aby to mnie włączyć w swój plan kuszenia świata i zrobił Pan to tak skutecznie, że jest mi aż wstyd, że dałam się tak Panu podejść. Przez jakiś czas później robił to Pan dość systematycznie. Kusząco mnie Pan budził, wślizgując się pod kołdrę i smyrając delikatnie piętami po stopach. Kusząco mi Pan szeptał sprośne teksty do ucha, żebym szybciej zwlekła się z łóżka, choć to rzadko się udawało, kiedy już Pan pod tą kołdrą był. Kusząco zalewał Pan kawę rano mlekiem, abym szybciej się obudziła i podziwiała Pana w dalszym kuszeniu. Kusząco Pan wbijał jaja na patelnię, dosypując świeżo przystrzyżony szczypiorek, jakby go Pan zerwał z ogródka pod blokiem. Kusząco całował mnie Pan w czoło i powtarzał wszystko ma zniknąć. I zawsze się zastanawiałam co Pan tak do końca ma na myśli. Przecież ja nie chcę, żeby Pan zniknął. A czasem jak pomyślę, tak bardzo intensywnie, to wydaje mi się, że własnie Pan mi znika. Widzę Pana jeszcze, dostrzegam Pana zarys, kształt ramion, tych które do dziś mnie tak kuszą, że muszę spać daleko od Pana, bo kusi mnie, żeby Pana dotknąć, ale nie chcę, żeby pomyślał Pan sobie o mnie wariatka. Bo kiedyś sam Pan kusząco nakłaniał, abym Pana tak dyskretnie posmyrała tam gdzie lubi Pan najbardziej, za uszkiem, po pleckach czy dupce. Pokusić bym się mogła o stwierdzenie, że w całej tej sytuacji strasznie mnie Pan oszukał, bo najpierw mnie Pan kusił i namawiał do tych wszystkich sprośnych słów i gestów, a teraz Pan z kuszenia zrezygnował i co gorsze mi też kusić nie pozwala, a ja przecież lubię kusić Pana.\nKusi mnie, a nawet cholernie, bym rzekła, mnie kusi żeby jakoś Pana zmusić, nakłonić do dalszej kooperacji. Mam nawet takie fantazje, żeby Pana przywiązać, rozebrać i kusić, kusić, kusić, ale przecież w tak stresującej sytuacji wcale nie będzie Pan miał ochoty skusić się na moją pokusę. Więc zachodzę w głowę i snuje wielki plan, żeby to całe wzajemne kuszenie nie poszło na marne. Niechże Pan się skusi i dłużej nie opiera, bo z przykrością stwierdzam, że nie należę do kusicieli wytrwałych. Przecież Pan wie jak strasznie jest kusić kogoś bez efektu, kiedy ten ktoś kuszony odwraca się plecami bez słowa, wypina pośladki i kusi, ale jednocześnie nie pozwoli aby ktoś się na jego wdzięki pokusił. A może własnie Pan nie wiem jak to jest i sprawdza, prowadzi jakieś tajne badania, a mnie raczej traktuję już jako eksperyment naukowy i wykorzystuje moje ogromne chęci kuszenia. Ależ proszę Pana tak nie można, to się nie godzi aby mnie w tym wszystkim tak perfidnie wykorzystywać i udawać, że mnie to nie dotyczy, bo to są tylko Pana badania.\nPokuszę się jedynie o dość odważne stwierdzenie, żeby Pan przestał, opanował się w swych działaniach i spojrzał na mnie tak kusząco jak wtedy kiedy jeszcze moje kuszenie Panu nie przeszkadzało. Jak wtedy kiedy wręcz się Pan domagał, abym kusić Pana nie przestawała. Kiedy sam Pan nalegał i namawiał mnie na dotykanie Pana twarzy, ramion i brzucha. Niechże się Pan opamięta i porzuci te dziwne badania, które muszę przyznać nie najlepiej wpływają na jakość moich włosów, skóry i paznokci, nie wspominając już o moim stanie psychicznym. Niech Pan zaprzeczy i powie, że to wcale nie było żadne doświadczenie naukowe czy eksperyment. Niech Pan wróci normalnie po ludzku tak do domu, gdzie ja już będę kusić Pana swoimi wdziękami spod pierzyny, a Pan wślizgnie się do mnie bezszelestnie i znowu zacznie mnie kusić swoimi szeptami i tymi cholernie kuszącymi ramionami. I niech Pan nigdy nie zaprzestaje w swych działaniach kuszenia mej osoby, bo czy tak zupełnie na poważnie zapomniał Pan jak kusząco jest kiedy wzajemnie się kusimy? W przeciwnym razie nie pozostawi mi Pan wyboru i będę musiała się wypisać z tego przedsięwzięcia, eksperymentu czy badania, choć po dziś dzień nie wiem kiedy podpisałam zgodę, aby brać w tym udział.\nAutor: Paulina Goluch o 05:32 Brak komentarzy:\nStarałam się ostatnio dość krytycznie spojrzeć na moją "twórczość". Nie będę ukrywać, że jest to trudne zadanie, bo tak naprawdę ciężko jest samemu dostrzec swoje błędy i sprawiedliwie się ocenić. No dobra o wiele trudniej jest się do tego otwarcie przyznać. Więc niech już wam będzie. Fakt... może i moje artykuły (o ile w ogóle w świecie literatury można je zakwalifikować do tej grupy) są pisane dość chaotycznie i czasem komuś kto to czyta może wydawać się, że całość nie do końca ma sens, ale kto powiedział, że każdy musi odbierać twórczość innych osób tak samo jak one? Postrzegam to tak samo jak ludzkie gusta. Proste, niektórzy lubią czerwony inni zielony. Tak więc moi drodzy jeżeli nawet stwierdzicie, że to co piszę pozbawione jest sensu, a do tego politycznie niepoprawne, to zapytam, po co więc to czytacie? Z zazdrości? Z litości? Z nudy? Z ciekawości? A może zwyczajnie macie jakieś kompleksy i po przeczytaniu moich myśli dochodzicie do wniosku, że nie jest z wami tak źle? Nie martwcie się. Prawda jest taka, że każdy je ma i może faktycznie przez chwilę poczujecie się lepiej, ale nie będzie to trwało nawet 15 minut :).\nCóż mogę wam powiedzieć na pocieszenie? Nawet taka zdolna bestia jak ja (w wielu dziedzinach życia nie tylko w przelewaniu myśli na papier) ma z tym problem. No to mi się udało. Ci którzy dobrze mnie poznali - zaznaczam DOBRZE, doskonale wiedzą, że ostatnie zdanie, jakby to delikatnie powiedzieć (limit przekleństw na dziś już wykorzystałam) jest wierutnym kłamstwem.\nSłownik języka polskiego pisze tak:\nzbiór określonych przedmiotów lub zjawisk wzajemnie się uzupełniających - no gdyby nasze kompleksy jeszcze się uzupełniały... Czytam dalej,\nw psychologii: kombinacja cech osobniczych, pragnień, emocji, uczuć, najczęściej nieświadomych, przejawiających się w różnego typu dążeniach, obawach wpływających na zachowanie się i przyjmowanie określonej postawy wobec innych - yyy, a tak bardziej po ludzku? O jest i punkt trzeci!\npoczucie winy, niepewności, niższej wartości - no i o to mi właśnie chodziło!\nJa bym to jeszcze podzieliła na mniejsze podzbiory. Dla przykładu:\nkompleks brzydoty (ogólnie pojęty - grube nogi, małe piersi, krzywy nos itd...)\nkompleks głupoty (ale chyba nie znam nikogo kto by się martwił, że jest głupi, bo zazwyczaj nie ma o tym pojęcia)\nkompleks społeczny (albo bardziej finansowy - wiadomo biednym jest trudniej)\nI moje ulubione (autorskie):\nNa czym one polegają? O chętnie wam opowiem. Mianowicie. W pierwszym przypadku sprawa jest całkiem prosta. Żyjecie sobie całkiem niczego nieświadomi. Owszem dostrzegacie pewne niedostrzegalne przez innych niedoskonałości, a tu nagle któregoś dnia ktoś przychodzi i mówi wam (pomijając kto by to nie był, choć wiadomo od bliskich bardziej boli) zupełnie znienacka, bez ostrzeżenia, że np macie krzywe zęby. No tak wiem przykład dość abstrakcyjny bo kto by nie wiedział, że ma krzywe zęby? Chociaż moment... Tłuste dupy w leginsach nie wiedzą, że są tłuste i wciskają się w te rajty, że im prawie szwy pękają... Okey więc ma to sens. I od tego dnia taka osoba zaczyna postrzegać się przez pryzmat krzywych zębów czego całe życie nie robiła.\nW drugim przypadku jest nieco gorzej. Polega to na długotrwałym pokazywaniu drugiej osobie, że coś z nią nie tak. I o ile osoba pokazująca nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, że przez swoje zachowanie wprawia tą drugą osobę w kompleksy, to jeszcze pół biedy, bo czasem jest i tak, że robi to całkiem świadomie. Co za tym idzie ta druga osoba - nazwijmy ją ofiarą, albo nie bo zaraz będą jakieś obiekcje co do słuszności tego stwierdzenia, niech zatem będzie tą drugą - zaczyna zastanawiać się co jest z nią nie tak, bo coś musi być nie tak skoro osoba "pokazująca" tak ją traktuje. Co gorsza, jak sama nazwa wskazuje jest to kompleks ukryty, a zatem żadna z tych osób nie przyzna się tej drugiej, że zauważyła ów KOMPLEKS.\nI tak się zastanawiam. Ile ja mam ukrytych kompleksów...\nAutor: Paulina Goluch o 11:03 Brak komentarzy:\nFacet na którym nie można polegać, nie jest atrakc...


Działka Sprzedaż, Oświęcim (gw), Rajsko, 3503.00 m2, 39000 zł - Halska Nieruchomości\nStrona główna / Oferty / Działki / Sprzedaż / Oświęcim (gw) / Rajsko\nStrona główna Oferty Działki Sprzedaż Oświęcim (gw) Rajsko\nW ofercie działka w Rajsku o powierzchni 3503 m2, przeznaczona pod rolę. Brak miejscowego planu zagospodarowania. Biorąc pod uwagę lokalizację, a więc Rajsko, które jest bardzo atrakcyjnym terenem, działka może zostać potraktowana jako inwestycja na przyszłość. Położona jest niedaleko ulicy Pszczyńskiej oraz Tarninowej. Najbliższe otoczenie to lasy i pola.\nSymbol oferty GS-1455\nPowierzchnia 3 503,00 m²\nWymiary działki 16x165x29x170 m\nCena za m² 11,13 zł/m²\n704,00 m2 62,50 zł /m2


Pola Namiotowe - Chorwacja w Chorwacji | Namiot w Chorwacji#Pod namiotem w Chorwacji#Chorwacja - Pola Namiotowe\nPola Namiotowe – Chorwacja\nPola Namiotowe - Chorwacja\nChorwacja to dla zwiedzających najbardziej przyjazna kraina w Europie. Myślisz Pola Namiotowe - Chorwacja, a skojarzenia nadciągają same: wspaniałe krajobrazy, przyjemne miejsca i udane wczasy.\nChorwacja w Chorwacji\nDla jednych Chorwacja to przyjemne spacery, bajeczne apartamenty i przepiękna pogoda, a dla pozostałych przepiękna przyroda, wyśmienite wycieczki i przyjemne kempingi. Urlop w Chorwacji będzie cudownym doświadczeniem dla wszystkich koneserów kolorowych wakacji.\nNamiot w Chorwacji#Pod namiotem w Chorwacji#Chorwacja - Pola Namiotowe\nChorwacja zachwyca każdego. Urozmaicone przysmaki, fantastyczne oferty i wyśmienite wycieczki - to powoduje, że Chorwacja to wymarzone miejsce na wycieczkę.\nChorwacja to bezustannie niesamowite potrawy i ciekawa turystyka. Polscy turyści odwiedzają chętnie takie miejsca jak Korcula, Split i Pula. Polecam: Pola Namiotowe - Chorwacja. Spójrz, jak urokliwym krajem jest Chorwacja.\nPojechałam na wczasy do Chorwacji z trójką dzieci sześć lat temu na dwa tygodnie. To było niesamowite: ciekawe jedzenie, urozmaicone wycieczki autokarowe i niezwykłe zapachy. Poznanych ludzi wspominam naprawdę bardzo miło. Od dawna spodziewałam się, że Chorwacja to urokliwy kraj na wczasy. Ciekawe były Zadar, Trogir, a zwłaszcza Slavonski Brod. Chorwacja to kraj gdzie czekają Cię same fantastyczne wrażenia.\nPodróż do Chorwacji - zdecydowanie warto polecić\nByłam na urlopie w Chorwacji z przyjaciółmi w październiku przez 10 dni. Naprawdę wspaniale - fantastyczne plaże, przepiękne wycieczki i urozmaicone zakątki. Kwatery wspominam bardzo dobrze. Chorwacja to malowniczy kraj na wakacje. Bardzo podobały mi się Slavonski Brod, Zagrzeb, a zwłaszcza Rijeka. Chorwacja to kraj niesamowity.\nGenialne miejsce - wczasy w Chorwacji\nUdało mi się pojechać do Chorwacji z przyjaciółmi na początku października na 12 dni. To była rewelacja - bezkresne spacery, rajska przyroda i kryształowe powietrze. Noclegi wspominam naprawdę świetnie. Chorwacja to przepiękny kraj. Ciekawe są miasta Split, Zagrzeb i bezsprzecznie Neum. Chorwacja to kraj skąd przywieziecie piękne wspomnienia.\nPojechaliśmy na wczasy do Chorwacji w pierwszej połowie stycznia na dziesięć dni. Naprawdę wyśmienite miejsce: udane wycieczki autokarowe, ciekawe wycieczki autokarowe i przyjemna pogoda. Warunki wspominamy naprawdę świetnie. Już wcześniej przeczuwaliśmy, że Chorwacja to kraj interesujący do odwiedzenia. Podobały nam się Korcula, Zagrzeb i Pula. Chorwacja to kraj skąd przywieziecie niezwykłe wspomnienia.\nByło naprawdę niesamowicie - podróż do Chorwacji\nByłem na wczasach w Chorwacji z przyjaciółmi na początku lipca przez 3 tygodnie. Warto szczerze polecić - niezwykłe oferty wyjazdowe, wycieczkowa atmosfera i fantastyczne położenie. Całą podróż wspominam wspaniale. Chorwacja to kraj fantastyczny na urlop. Podobały mi się miasta Vela Luka, Split i Neum. Chorwacja to kraj który warto poznać.\nChorwacja - urokliwa wycieczka\nByliśmy na urlopie w Chorwacji z trójką dzieci pod koniec marca przez 3 tygodnie. Pomyślcie: relaksujące zwiedzanie, cicha okolica i cudowne zachody słońca. Noclegi były bardzo miłe. Chorwacja to piękny kraj na wczasy. Interesujące były Orebic, Pula, a przede wszystkim Zadar. Chorwacja to kraj w którym czekają Cię niesamowite wrażenia.\nWycieczka do Chorwacji - Wspaniałe plaże\nUdało mi się pojechać do Chorwacji z narzeczoną na początku czerwca. Wyobraźcie sobie - idealna kuchnia, bardzo tanie oferty wczasów i dobre oferty wakacji. Noclegi były naprawdę wspaniałe. Chorwacja to kraj cudowny na wakacje. Fenomenalne są miasta Slavonski Brod, Dubrownik, a przede wszystkim Split. Chorwacja to kraj który pokochasz.\nNaprawdę warto polecić - wakacje w Chorwacji\nPojechałam do Chorwacji z przyjaciółmi w pierwszej połowie grudnia. Naprawdę niezwykłe miejsce - genialne oferty pobytu, fantastyczne położenie i ciekawe oferty wakacyjne. Zakwaterowanie wspominam naprawdę fantastycznie. Chorwacja to ciekawy kraj na wczasy. Podobały mi się Korcula, Orebic, no i naturalnie Novalija. Chorwacja to kraj który naprawdę trzeba polecić.\nFantastyczne potrawy - wycieczka do Chorwacji\nPojechałam w podróż do Chorwacji z synem kilkanaście tygodni temu na trzy tygodnie. Było ciekawie: rajskie krajobrazy, fascynujące morze i przyjemne słońce. Poznanych ludzi wspominam rewelacyjnie. Chorwacja to kraj fantastyczny na wakacje. Fenomenalne są Pula, Dubrownik i oczywiście Korcula. Chorwacja to kraj który zapamiętacie na zawsze.\nChorwacja - Piękny wyjazd\nByliśmy w podróży w Chorwacji z dwójką dzieci. Wrażenia niesamowite - atrakcyjne oferty wczasów, malownicze plaże i fantastyczne położenie. Całe wczasy były cudowne. Zawsze spodziewaliśmy się, że Chorwacja to fenomenalny kraj do odwiedzenia. Niesamowite są miasta Pula, Split, a przede wszystkim Vela Luka. Chorwacja to kraj do którego warto się wybrać.\nWycieczka do Chorwacji - było bajecznie\nByłem na urlopie w Chorwacji z córką kilka lat temu przez kilkanaście dni. Naprawdę przepiękne miejsce: urlopowa atmosfera, cudowne widoki i urozmaicone wycieczki fakultatywne. Całe wczasy były świetne. Już wcześniej wiedziałem, że Chorwacja to interesujący kraj na urlop. Przepiękne były Sibenik, Osijek i Korcula. Chorwacja to kraj na pewno się zauroczycie.\nByło naprawdę ekstra - Chorwacja\nPojechałam na wczasy do Chorwacji z koleżankami na początku grudnia na 2 tygodnie. Naprawdę piękne miejsce - malownicze morze, przyjemne rejsy i genialna atmosfera. Noclegi wspominam fantastycznie. Zawsze słyszałam opinie, że Chorwacja to malowniczy kraj na wakacje. Fenomenalne są Split, Zadar, no i bezsprzecznie Seget Donji. Chorwacja to kraj który pokochacie na zawsze.\nChorwacja - ciekawa wycieczka\nUdało mi się pojechać do Chorwacji w środku lipca. Było naprawdę niesamowicie: wspaniała atmosfera, niezwykłe widoki i genialne wycieczki. Apartament wspominam dobrze. Od dawna słyszałam opinie, że Chorwacja to ciekawy kraj na wczasy. Wspaniałe są Pula, Slavonski Brod i Sibenik. Chorwacja to kraj wspaniały.\nChorwacja – cudowne wczasy\nByłam na wakacjach w Chorwacji ze znajomymi na początku kwietnia przez kilka dni. Wspomnienia fantastyczne - fantastyczne zachody słońca, piękne poranki i bardzo tanie oferty. Kwatery były naprawdę fantastyczne. Chorwacja to niezwykły kraj do odwiedzenia. Niezwykłe były Orebic, Pula, a nade wszystko Zadar. Chorwacja to kraj niesamowity.\nGenialny wyjazd last minute - urlop w Chorwacji\nByłem w podróży w Chorwacji pod koniec grudnia przez trzy tygodnie. Wrażenia super - relaksujące widoki, miejscowe przysmaki i ciekawe oferty pobytu. Apartament wspominam cudownie. Już wcześniej spodziewałem się, że Chorwacja to urokliwy kraj do odwiedzenia. Przyjemne są Zadar, Pula, no i bezsprzecznie Zagrzeb. Chorwacja to kraj skąd przywieziesz przepiękne wspomnienia.\nByło naprawdę bajkowo - Chorwacja\nUdało mi się być w Chorwacji ze swoim chłopakiem na przełomie lipca i sierpnia przez 10 dni. Naprawdę wyśmienite miejsce - złote plaże, genialne oferty wakacyjne i atrakcyjne oferty wakacji. Cały urlop wspominam świetnie. Chorwacja to fenomenalny kraj do odwiedzenia. Fenomenalne są miasta Rijeka, Orebic i Sibenik. Chorwacja to kraj wspaniały.\nSzczerze warto polecić - Chorwacja\nPojechałam na wczasy do Chorwacji z przyjaciółmi pod koniec marca. Naprawdę cudowne miejsce: bardzo tania kuchnia, urokliwe plaże i bardzo tanie oferty wyjazdów. Wakacje były naprawdę wspaniałe. Chorwacja to ciekawy kraj do odwiedzenia. Fascynujące były miasta Trogir, Korcula, a zwłaszcza Orebic. Chorwacja to kraj który zapamiętasz na zawsze.\nWakacje w Chorwacji - Błoga wycieczka last minute\nPojechaliśmy w podróż do Chorwacji z córką we wrześniu na 12 dni. Rzeczywiście cudownie - ciekawe zakątki, idealne plaże i wyśmienity wypoczynek. Hotele były świetne. Chorwacja to cudowny kraj na urlop. Przepiękne były miasta Pula, Dubrownik i bezsprzecznie Novalija. Chorwacja to kraj skąd przywieziesz niesamowite wspomnienia.\nChorwacja - było ekstra\nPojechałem w podróż do Chorwacji z trójką dzieci pięć tygodni temu na tydzień. Naprawdę super: bajkowa przyroda, wyśmienite zachody słońca i tanie jedzenie. Urlop wspominam bardzo pozytywnie. Chorwacja to fantastyczny kraj na wakacje. Piękne były Seget Donji, Vela Luka, a zwłaszcza Dubrownik. Chorwacja to kraj skąd przywieziesz świetne wspomnienia.\nWczasy w Chorwacji - Urokliwe noclegi\nByłam w podróży w Chorwacji z chłopakiem kilka lat temu przez trzy tygodnie. Wspomnienia niesamowite: ciekawe położenie, atrakcyjne oferty wczasów i błogie kąpiele. Warunki były naprawdę rewelacyjne. Chorwacja to niesamowity kraj na wakacje. Cudowne były Split, Zadar, a szczególnie Orebic. Chorwacja to kraj bardzo interesujący.\nUdało mi się być w Chorwacji ze swoim narzeczonym. Wrażenia ekstra - cudowna pogoda, wyśmienity wypoczynek i ciepłe wieczory. Noclegi były naprawdę wspaniałe. Zawsze spodziewałam się, że Chorwacja to ciekawy kraj do odwiedzenia. Niesamowite są Split, Zagrzeb i bezsprzecznie Seget Donji. Chorwacja to kraj wspaniały.\nKomentarz\tOcena: 4,83 - Pasja Świata\nNajczęściej wyszukiwane:pola namiotowe chorwacjapole namiotowe chorwacjachorwacja pola namiotowepola namiotowe w chorwacjipole namiotowe w chorwacjichorwacja pole namiotowepola namiotowe w horwacjipole namiotowe w chorwacij\n28 q 0,203 s


Okrucieństwa bolszewickie podczas wojny 1920 roku - Dziennik Bydgoski, 1920 rok\n/ Rok 13, Nr 169\nZarząd Główny Polskiego Czerwonego Krzyża ogłasza:\nŁamiąc umowę zawartą w listopadzie z Polskim Czerwonym Krzyżem, władze bolszewickie przed ewakuacją miast: Żytomierza, Berdyczowa, Kijowa, wzięły zakładników z pośród ludności cywilnej, wrzuciły ich do więzień, a następnie wywiozły do oddalonych prowincji rosyjskich. Pomiędzy tymi zakładnikami znajdują się kobiety i dzieci. Przeszło 50 zakładników wywieziono z Kijowa, traktując ich jako zwykłych przestępców. Droga odwrotna czerwonej armji jest stale usłana zwłokami, które noszą na sobie ślady znęcania i tortur, zadanych za życia: ofiary są rozstrzeliwane, zabijane bagnetami, z poderżniętem gardłem, zgwałcone, a następnie zabijane, ukamienowane, wieszane, zabijane uderzeniami pałek i batogów, z wyprutemi wnętrznościami, spalone za życia, z wyrwanemi lub odciętemi kończynami, z wyrwanym językiem, oberwanemi uszami lub nosem, wykłutemi oczami, z pokrajaną w pasy i zdartą skórą.\nW Berdyczowie, który przez czas krótki był zajęty przez armję czerwoną, żołnierze bolszewiccy wyrzucili w ciągu kilku godzin, wszystkich rannych, znajdujących się w szpitalu Czerwonego Krzyża, nie szczędząc czci, ani życia personelu lekarskiego i sióstr Czerwonego Krzyża.\nWbrew elementarnym przepisom wojny, zatwierdzonym przez konwencję międzynarodową, bolszewicy poddają torturom jeńców wojennych, aby wydobyć z nich tajemnice wojskowe. Pierwsze sprawozdania, które nie doszły, świadczą, że w miejscowościach ostat. opuszczonych przez wojska polskie, bolszewicy organizują rabunek i rzeź ludności cywilnej polskiej, która, jest zdana na łaskę i niełaskę żołdactwa o krwiożerczych instynktach. Polskie Towarzystwo Czerwonego Krzyża bezsilne wobec tych aktów barbarzyństwa, w chęci ulżenia losowi licznych ofiar teroru bolszewickiego, zanosi protest przed Trybunę Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, mając nadzieję, że wyrazi on oburzenie całej ludzkości cywilizowanej przeciw tym, którzy uważają, że siła brutalna bez granic, ma zapanować nad świętemi prawami moralności ogólno-ludzkiej.\nBolszewicy zajęli Brody d. 26. lipca. Tego dnia o g. 3 i pół nad ranem wszedł do miasta oddział z kilkunastu jeźdźców. Przedstawiali oraz niezwykły: obszarpani, niektórzy w samych koszulach bez butów. Jeden z jeźdźców...\nWir wielkiej wojny rzucił mię na Zachód, zamknął w orbicie państw koalicyi i siłą rzeczy zmusił do obcowania z tem lepszem i wyższem moralnie środowiskiem myślowem, które ogniskowało się w Paryżu i w Szwajcaryi. Charakter...\nO redakcji: Poniżej rozpoczynamy druk pamiętnika naszej współpracowniczki p. Heleny Romer, poświęcony pamiętnym dniom Styczniowym. Jak każdy pamiętnik, tak i kartki niniejsze pisane są subiektywnie i niezupełnie dokładnie może oddają to właśnie, co w danych...\nSłowa kluczowebolszewizmdwudziestolecie międzywojenneII RzeczpospolitaRosja sowieckawojna polsko-bolszewicka