Zachodnie Ogrody [odnośnik] 03.07.16 23:49\nDo zachodnich ogrodów prowadzi dróżka wijąca się w kierunku lasu. Jeśli nią podążyć, dojdzie się do rozgałęzienia - lewe wiedzie do gęstej kniei, natomiast prawe ku porośniętej pnączami i kwiatami altanie, pod którą znajdują się trzy kamienne ławeczki, oddzielone od siebie plecionką z drewna porośniętą gęstym bluszczem. To przyjemny, ustronny zakątek, które często celem obierają młode pary pragnące oddalić się od zgiełku licznych wystawnych przyjęć lady Nott. Bliskość wysokich drzew wzmaga poczucie intymności.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 04.07.16 8:21\nDarcy od razu skierowała się w stronę ogrodów. Wiedziała, że jeśli będzie jakieś miejsce, w którym mozna się oddać w całowitą samotnię to właśnie to. Łatwo było się zgubić, ale to jeszcze bardziej zachecało lady Rosier do kontynuowania swojej wycieczki zapoznawczej. Skoro jej ciężko byłoby się stąd wydostać, to komuś jeszcze ciężej ją znaleźc. Chyba, że byłaby to sama lady Nott, ale ona w trakcie sabatu miała wiele innych zajęć, żeby zajmować się koejno każdym gościem, nawet jeśli był to Rosier. Dostając się w końcu do tej bardzo finezyjnej części ogrodu, Darcy odetchnęła, siadajac na jednej z ławek. Panująca tu ciepła atmosfera zachęcała ją do zatrzymania się na dłuzej. Przymknęła powieki oddajac się własnym refleksjom.\nMinął jednak taki czas, że biorą poprawkę na błądzenie w drodze powrotnej do głównej posiadłości, Darcy musiała jednak opuścić ten uroczy zakątek.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 24.12.17 23:59\nTitus miał wrażenie, że przygotowania do Sabatu trwały całe wieki - dawno nie widział pani Ollivander w takim stanie, a i jej małżonek wydawał się poddenerwowany. Obydwoje krzątali się po posiadłości ustawiając wszystkich po kątach, a już najgorzej to miał Tytus, bo to na nim skupiali większość swojej uwagi. Tego dnia miał prezentować się nienagannie, więc gdy jedno kończyło go pouczać, na horyzoncie pojawiało się drugie z kolejną tyradą na ustach. Nie zrób niczego głupiego, ładnie się wysławiaj, uważaj żeby nie pobrudzić szat, śmiej się nawet z najmniej śmiesznych żartów, bo tak wypada, zabawiaj rozmową damy, nie myl kroków w tańcu, a przede wszystkim nie upij się! Od tego wszystkiego szumiało mu w głowie, bolały go skronie i nie mógł się już doczekać aż mama zdejmie z jego wyjściowej szaty ostatni paproch. Wyimaginowany paproch. Szczerze powiedziawszy młody Ollivander zaczął się już bać, że jak wciąż będzie ją tak skubać, to wyskubie wszystkie złote nicie układające się we florystyczne hafty...\nBył więc niezwykle rad i odetchnął z niemałą ulgą gdy wreszcie znalazł się na włościach Nottów. Po przekroczeniu progu posiadłości przywitał go zapach wina, a uszy zaatakowała spokojna muzyka oraz wszechobecny gwar. Powodził wzrokiem dookoła, witając uśmiechem znajome twarze i dygając przed starszyzną. Wcześniej obiecał sobie, że tego wieczora raczyć się będzie jeno trunkami bezalkoholowymi, ale w tym momencie wiedział już, że to niewykonalne - poczuł ciepło rozpływające się po całym ciele, skupiające głównie na policzkach, które nabrały nieco kolorów. On naprawdę się stresował, chociaż gdyby zapytać dlaczego nie potrafiłby odpowiedzieć. Te nerwy pozbawione były jakiegokolwiek sensu i choć zdawał sobie z tego sprawę, nie potrafił z nimi walczyć. Przynajmniej będąc trzeźwym jak dziecko. Schwycił więc kieliszek wina i powoli zalewając nim podniebienie lawirował między zgromadzonymi gośćmi, jakoś nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Przynajmniej nie wewnątrz posiadłości, bo gdy wreszcie zdecydował obejrzeć ogrody, poczuł się o niebo lepiej - chłodne powietrze ugasiło rozgrzane policzki, odetchnął pełną piersią i wreszcie odłożył na wpół pełny kieliszek szkarłatnego alkoholu, schodząc na wydeptane ścieżki wijące się wokół dworku Nottów. Długo błądził pomiędzy okazałą roślinnością tego lata kwitnącą pod pierzyną z białego puchu, aż wreszcie znalazł ten jakże uroczy zakątek. Odległe światło bijące z posiadłości wkradało się do środka poprzez szpary między kwiatami, tworząc na podłożu tańczące, barwne rozety, słodki zapach roślin pieścił nozdrza, a ciepłe, wręcz wiosenne powietrze zachęcało do krótkiego postoju. Z oddali słyszał leniwie płynącą muzykę - tutaj nie zakłócały jej głośne rozmowy. Tutaj spokój był wręcz namacalny, więc przysiadł na jednej z ławek, zaś gdy poprawił stopy, poczuł pod jedną z nich niezidentyfikowany obiekt, który okazał się szmacianą laleczką. Titus sięgnął po nią, chwytając w palce miękkie rączki dziewczynki i wbił weń spojrzenie, a jego usta wyciągnęły się w delikatnym uśmiechu.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 26.12.17 18:21\n21 czerwca, przed tańcem na lodzie.\nMłode szlachcianki dorastały ze świadomością, że Sabat będzie najważniejszym wydarzeniem towarzyskim ich życia i jedynie wystawny ślub z odpowiednim kandydatem będzie zdolny przebić go rangą. Lwia część ich wychowania, a wręcz trenowania polegała na tym, by w godzinie próby sprostały postawionymi przed nimi zadaniami – zatańczyły, zaśpiewały, porozmawiały z kim trzeba i pokazały się z jak najlepszej strony, godnie reprezentując swoją rodzinę. Nauka języków obcych, szwadronu balowych tańców, powolne nasiąkanie ogólnopojętą sztuką miało przygotować młódkę do jednego wieczora, które określi jej „być albo nie być” na salonach.\nMarine doskonale zdawała sobie sprawę rangi wydarzenia i odliczała dni do dwudziestego pierwszego czerwca; nie byłoby przesadą stwierdzenie, że pół życia spędziła na przygotowaniach, by zabłysnąć niczym najjaśniejsza z gwiazd i pozostać na arystokratycznym nieboskłonie już na zawsze. Bez ani jednej skazy, bez najmniejszej wpadki. Wiedziała doskonale, jaką suknię założy i jak uczesze włosy, a także na jaki makijaż się zdecyduje – kuzynki służyły radą, lecz ostateczna decyzja należała do niej, lecz panna Lestrange była świadoma, że we włościach, w których królowała lady Adelaide Nott, znaczenie miała nawet wysokość obcasa czy odpowiednia ilość spinek wpięta we włosy.\nA jeśli już o władczynię Hampton Court chodziło, wszyscy bez wyjątku tego dnia powinni uważać na jej czujne spojrzenie, a co mądrzejsi na pewno uzbroili się w wiano komplementów, jakie planowali złożyć na ręce gospodyni Sabatu. Również Marine dwoiła się i troiła, by wymyśleć słowa, jakie schlebią lady Nott, jednocześnie nie brzmiąc jak żałosna próba podlizania się kobiecie, od której zależało tak wiele. Rozmowy z ojcem przyniosły jej odrobinę ukojenia; lord Lestrange potrafił szachować czarującymi słówkami, a te zawsze brzmiały w jego wykonaniu niewymuszenie, choć niekiedy nonszalancko. Jego córka potrzebowała jednak uzbroić się w plan awaryjny, a także plan zastępczy dla awaryjnego, dlatego gdy tylko usłyszała o ulubionej bratanicy Adelaide oraz o ulubionych kwiatach tejże, przeprosiła na krótką chwilę ojca i udała się do wskazanego przez służbę zakątka.\nTo będzie tylko minutka. Dowiem się o co chodzi i wrócę do towarzystwa.\nZapewnienie pozwoliło jej oddalić się bez większych wyrzutów sumienia. Przezorny zawsze ubezpieczony, a jakże miałaby pochwalić coś, o czym nie miała zielonego pojęcia? Fruwokwiaty, też coś! Nie była dobra z zielarstwa i nie kojarzyła nawet, jakiego mogą być koloru, dlatego czym prędzej pragnęła jedynie rzucić okiem na okazy trzymanie w ogrodach Hampton Court. Krętą dróżką podążyła we wskazanym kierunku, lecz na miejscu już ktoś siedział.\nBył młody i był sam, więc samo to powinno dać jej do myślenia i kazać uciekać czym prędzej, zanim zobaczy ich jakaś wielbicielka plotek. Pocieszała się świadomością, że jej ojciec czai się gdzieś w okolicy i gotów będzie poświadczyć w jej imieniu, gdyby cokolwiek poszło nie tak.\n- Przepraszam, że przeszkadzam – skinęła uprzejmie głową, patrząc na nieznajomego lorda; na dobrą sprawę powinna go chyba kojarzyć z Hogwartu, lecz w ferworze emocji nazwisko uleciało jej z pamięci – Czy będzie lord tak miły i wskaże mi drogę do fruwokwiatów?\nCałe szczęście, że zaczarowana kopuła z kwiatów dawała złudzenie wiosennej pogody, w innym przypadku całej wypowiedzi Marine towarzyszyłoby szczękanie z zimna zębami.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 27.12.17 0:31\nObracał w palcach niewielką, szmacianą laleczkę dopóki jego uszu nie doszły czyjeś kroki, a później dziewczęcy, melodyjny głos. Titus uniósł spojrzenie na młódkę, obdarzając ją lekkim uśmiechem. Skinął dziewczęciu głową, w międzyczasie odkładając zabawkę na siedzisko tuż obok siebie. Przekrzywił łeb na jedną stronę, zaś gdy z pełnych ust młodej arystokratki wypadło pytanie, uniósł wysoko obie brwi.\n- Proszę się rozejrzeć, lady, znalazłaś to czego szukałaś. - wyprostował plecy, sam wodząc wzrokiem dookoła i unosząc jedną rękę by zaprezentować jej wszechobecne rośliny. Zawsze lubił zielarstwo, odnajdywał się w towarzystwie roślin, chociaż miał wrażenie, że ostatnimi czasy wiele informacji na ten temat uleciało z jego umysłu gdzieś w nieznane. Zdecydowanie powinien nadrobić zaległości.\n- To te, które wyglądają trochę jak diabelskie sidła, ale są całkowicie niegroźne. - zatrzymał wzrok na wijących się po wzmocnieniu wąsatych roślinach. Obrastały balustrady pnąc się wyżej i wyżej aż do kopuły splecionej z ich liści. Falowały delikatnie na wieczornym wietrze, sprawiając, że długie cienie tańczyły wokół, co rusz układając się w inne wzory.\n- Podobają się lady? - zapytał, ponownie wbijając w nią spojrzenie swoich błękitnych oczu. Przesunął wzrokiem po dziewczęcej sylwetce odzianej w elegancką suknię, ostatecznie zatrzymując się na twarzy panny Lestrange. Gładkie lico zdobił jedynie uroczy pieprzyk, Titus nie dostrzegł na nim ni jednej zmarszczki. Ta z kolei pojawiła się pomiędzy jego brwiami, gdy ściągnął je w wyrazie niemego skupienia. Marine wyglądała bardzo młodo i taka zapewne była, bo miał wrażenie, że nie kojarzył jej z żadnych wcześniejszych uroczystości. Za to był pewien, że kilkukrotnie mijali się jeszcze na korytarzach Hogwartu i gdy wytężył pamięć połączył z jej twarzą zielone barwy Slytherinu.\n- Przepraszam, gdzie moje maniery, powinienem był od razu wstać. - rzucił, na nowo wyciągając usta w lekkim uśmiechu i faktycznie podniósł się ze swojego miejsca; ostatecznie nie wypadało siedzieć kiedy kobieta stała. Skłonił się w geście powitania - Titus Ollivander. - przedstawił jej swoją osobę, składając dłonie przed sobą. Kilka miesięcy wstecz szlachecki światek aż huczał od plotek na jego temat, w ostatnim czasie wszystko trochę się uspokoiło, bo i sam Titus zniknął z arystokratycznego życia wraz z wyjazdem poza granice kraju - Nudzi się lady wewnątrz, czy raczej chce nacieszyć oczy pięknymi widokami?\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 29.12.17 13:41\nJego odpowiedź wprawiła ją w lekkie zawstydzenie; no tak, nie popisała się spostrzegawczością, a to, czego szukała, znajdowało się tuż przed jej oczami. Spojrzała jednak na kwiaty pobieżnie, na chwilę koncentrując się na stojącym przed sobą młodzieńcu. Nie wyglądał na takiego, który miałby za chwilę wykpić jej niewiedzę, lub rozpowiedzieć o niej za kilkanaście minut na Sali balowej, jednak przezorny zawsze ubezpieczony, a pozory mogły mylić. Dlatego Marine czym prędzej zdecydowała się opuścić zasłonę dymną na swoją niewiedzę.\n- Och, rzeczywiście. Cóż to rozkojarzenie ze mną robi – powędrowała spojrzeniem za ręką Titusa, przyglądając się wreszcie kwiatom, które przyszła tutaj zobaczyć.\nSłuchała jego cierpliwej odpowiedzi i opisu. Pomyślała, że wcale nie musiał tego robić, nie musiał jej sprzyjać ani pomagać w żaden sposób. A mimo to zdawał się być względnie zainteresowany tym, o czym mówi. Czyżby trafiła na pasjonata zielarstwa?\nSame kwiaty budziły w niej ambiwalentne odczucia – rzeczywiście, były nie najbrzydsze, ale gdyby nie stanowiły w pewien sposób jej karty przetargowej w zdobyciu uznania lady Adelaide Nott, zapewne nie zwróciłaby na nie większej uwagi. A dobrze wychowane panienki powinny przecież rozprawiać o cudach natury wielkości fruwokwiatów, a nie norweskich smoków kolczastych.\n- Będę z lordem szczera, nie zachwyciły mnie na tyle, na ile powinny – złapała spojrzenie błękitnych oczu i odpowiedziała lekkim uśmiechem; zauważyła, że jej się przyglądał, ale czyż ona nie robiła tego samego? Zwyczajna, normalna rzecz obecna przy spotkaniu z nieznajomymi – Jednak znajdujemy się w takim miejscu, w którym prędzej czy później będę musiała je pochwalić – uśmiechnęła się enigmatycznie, mając na myśli oczywiście pełen intryg Hampton Court, a nie ten konkretny zakątek.\nLord wyglądał na młodego, lecz z pewnością musiał mieć świadomość tego, gdzie się znajduje i jaka jest ranga tego wydarzenia. Opamiętał się w porę, wstał i przedstawił, lecz będąc świeżo po Hogwarcie Marine nie znała plotek na jego temat, darowała mu więc tak czystą kartę, jak tylko mogła.\n- Marine Lestrange – obserwowała, jak zareaguje na jej nazwisko i przez moment zastanawiała się, czy nie powinna przypadkiem zagrać z nim w jakąś salonową grę.\nDojrzała jednak szmacianą lalkę, leżącą na ławce, z której wreszcie wstał i uznała, że być może i on słyszał o ulubienicy lady Adelaide. Czyżby podjął podobną strategię w zawodach o uwagę szarej eminencji rodu Nottów?\n- Staram się nacieszyć pięknymi widokami, jednocześnie zbierając informacje o tym miejscu i jego mieszkańcach. Przed nami tak obfitujący w wydarzenia wieczór, że wolę być przygotowaną. Widzę, że lord chyba także szuka już wskazówek? – delikatnie wskazała podbródkiem na leżącą za nim lalkę.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 29.12.17 16:46\nJeno się uśmiechnął na jej słowa - nie miał w zwyczaju oceniać ludzi, wiedział, że każdy zasługuje na bliższe poznanie i dopiero później można przejść do wyrabiania sobie jakiegokolwiek zdania. Ale wiedział również, że świat arystokracji lubił przylepiać innym łatki nie do odlepienia i chyba trochę na przekór temu, sam starał się unikać tego jak ognia.\n- Wcale się nie dziwię i sam nie do końca rozumiem dlaczego lady Nott zdecydowała się akurat na te rośliny, nie są szczególnie przyciągające. - wzruszył nieznacznie ramionami. Spodziewał się, że ktoś taki jaka stara Adelaide zasadzi w swych ogrodach dumne róże, krągłe piwonie czy ozdobne storczyki, ale fruwokwiaty? Zaczął nawet podejrzewać, że doszło do pewnej pomyłki i pierwotnie z kopuły miały zwisać diabelskie sidła gotowe udusić każdego kto zechce opuścić dwór Nottów w trakcie trwającego przyjęcia. Uśmiech jednak szybko spełzł z jego twarzy, a on sam ugryzł się w język by nie być zbyt szczerym. Zdecydowanie lepiej dla niego było puścić tę uwagę mimo uszu, niż wyrażać własne zdanie. Męczyło go zakłamanie arystokracji, nieszczerość lejąca się strumieniami z ust zgromadzonych. Nie potrafił tego zrozumieć, ale doskonale wiedział jak to wszystko działa. Sam jednak doszedł do wniosku, że czasem lepiej po prostu milczeć, więc milczał. Bo milczenie było złotem, a te wszystkie wymuszone komplementy nie zasługiwały nawet na brąz.\n- Miło mi, lady Lestrange. - dygnął raz jeszcze, ponownie przywołując na usta lekki uśmiech. Nie był ignorantem, wiedział to i owo o rodzinie Lestrange, o najbardziej tajemniczym rodzie z całego szlacheckiego świata Wielkiej Brytanii, ale jednocześnie nie zwykł podążać za stereotypami. Z Ollivanderami łączyły ich stosunki neutralne, a nawet gdyby było inaczej Titus niespecjalnie brał pod uwagę rodowe waśnie, które nie dotyczyły bezpośrednio jego osoby. Dopóki ktoś nie wbił mu różdżki w oko, pozostawał doń pozytywnie nastawionym.\nUniósł obie brwi, ostatecznie odwracając twarz w kierunku ławki, jego spojrzenie padło na szmaciana laleczkę, szybko jednak wracając do stojącej przed nim panienki Marine.\n- Przypadkiem wpadła mi w ręce, mała lady Nott zapewne lubi tu przebywać, skoro pod każdą ławką można znaleźć podobną. - i rzucił okiem pod stojące w niewielkich odstępach ławki, gdzie przy odrobinie spostrzegawczości można było dostrzec także inne zabawki - Jeśli mam być szczery, niespecjalnie interesuje mnie życie mieszkańców Hampton Court. Nie szukam tu wskazówek, szukam odrobiny spokoju, zanim przyjęcie rozkręci się na dobre i chcąc nie chcąc będę musiał wrócić na salę balową. - przyznał. Nie bawiło go dworskie życie. W tym momencie wolałby być w całkiem innym miejscu, może nie tak wystawnym i eleganckim, ale zdecydowanie bliższym jego sercu; wolałby spędzać ten wieczór w towarzystwie innych osób, prowadzić inne rozmowy i odwzajemniać inne uśmiechy.\n- Więc? Co takiego już wyczytała lady z tych wszystkich wskazówek? - zapytał, delikatnie przekrzywiając głowę na jedną stronę, był zwyczajnie ciekaw cóż takiego zdążyły jej powiedzieć ogrody okalające posiadłość na przedmieściach Londynu - Była już lady w labiryncie? Tam zapewne kryje się wiele tajemnic.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 01.01.18 17:41\nŚwiat arystokracji miał to do siebie, że niektórzy jego przedstawiciele takie łatki przyczepione do innych osób uważały za święte i tylko na nich operowały podczas znajomości tudzież rozmowy. Czyż guwernantka nie opowiadała małej Marine o innych rodach, posługując się cechami przypisanymi do nich już lata temu? Nie wszyscy Flintowie byli skryci, nie wszyscy Fawleyowie posiadali w sobie artystyczne zacięcie. Również sami Marine z Titusem byli pod tym względem swoimi przeciwieństwami – ona posłuszna każdej, najmniejszej nawet zasadzie oraz on, który trochę bywał z nimi na bakier. Byli jednak młodzi, dlatego przy pierwszym spotkaniu obdarzenie siebie nawzajem czystą kartą było najlepszym z wyborów; nie musieli podążać za skostniałymi wskazówkami.\n- Możemy tylko podejrzewać, dlaczego nie zasadziła róż – odpowiedziała enigmatycznie i trochę ciszej, na wypadek gdyby ktoś ich jednak tu usłyszał.\nObgadywanie lady Adelaide Nott nie było może najmądrzejszym posunięciem, ale nie mogła powstrzymać się przed tą uwagą. Nie wiedziała, czy Titusowi bliska była historia życia ich dzisiejszej gospodyni oraz plotki na jej temat – lord Rosier odrzucający jej afekt musiały mieć na nią olbrzymi wpływ, skoro pozostała niezamężna po dziś dzień. Jednocześnie była chyba jedyną osobą, której nikt nie odważył się nazwać starą panną prosto w oczy, choć ona robiła to nieustannie, nawet w stosunku do młodych jeszcze dziewcząt.\nUznając, że powiedziała już zdecydowanie za dużo, wzięła przykład z Titusa i zdecydowała się zamilknąć na temat mieszkańców Hampton Court. Przyszła tu w jednym celu – chciała zaprezentować się z jak najlepszej strony i godnie zadebiutować na salonach. Jej okazją stał się młody lord Ollivander, któremu powinna pokazać się z najlepszej strony; zamiast ukazywać twarz intrygantki, warto byłoby go lepiej poznać.\n- W takim razie jest lord rzadkim okazem – skomentowała z uśmiechem, mając nadzieję, że go tym nie urazi. Taka jednak była prawda, większość ludzi oddałaby bardzo dużo, by dzisiejszego wieczoru móc bawić się w tych ogrodach.\nNa moment znowu wróciła spojrzeniem do fruwokwiatów, jakby chciała się upewnić, że na pewno tam są; zapamiętywała ich obraz na dobre, by za moment całkowicie poświęcić się rozmowie ze swoim towarzyszem.\n- Wszystko wskazuje na to, że czeka nas po prostu dobra zabawa – i że nie powinnam chyba zdradzać ci zbyt wiele – A w labiryncie jeszcze nie byłam, lecz być może skryję się tam, gdybym niezamierzenie zrobiła z siebie pośmiewisko na lodowisku. Będzie lord uczestniczył w tańcu?\nMimo wszystko jej myśli wciąż krążyły dookoła głównej atrakcji wieczoru i choć była doświadczoną tancerką, obawiała się kompromitacji. W przeciwieństwie do Titusa, nie piła jeszcze dziś niczego mocniejszego, dlatego stres momentami wychodził także z niej.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 04.01.18 0:18\nZmrużył nieznacznie oczy, nie od razu wyłapując do czego pije młoda arystokratka - może tylko echem odbiła mu się w głowie historia lady Nott, może słyszał kiedyś plotki, może wcale nie miał ich usłyszeć i dlatego zapadło mu to w pamięć - niemniej wyciągnął usta w delikatnym uśmiechu.\n- Możemy tylko gdybać. - powtórzył po niej. Nie ciągnął jednak tematu ich dzisiejszej gospodyni - na szlacheckich włościach każda ściana i każdy kwiat miały uszy, a wszelkie wieści rozchodziły się tu w zastraszającym tempie.\n- Zagrożonym gatunkiem. - poprawił ją, unosząc wskazujący palec i śmiejąc się głośno. Musiał być ewenementem wśród tych wszystkich arystokratów zakochanych w dworskim życiu, jakimś kompletnym popaprańcem i niewdzięcznikiem, co się nie potrafi cieszyć z tego co ma. Potrafił się za to cieszyć z tego, czego nie powinien mieć i skutecznie wyciągał po to rączki, taplając się po łokcie w szlamie.\n- Proszę nie zaprzątać sobie tym głowy, lady Lestrange, jestem pewien, że urok, który roztacza lady wokół swojej osoby przyćmi każde potknięcie. - skinął ku niej głową, tym subtelnym gestem zapewniając, że jego słowa są jak najbardziej szczere. Zresztą Titus nie potrafił kłamać i nie widział sensu w prawieniu pustych komplementów, jeśli faktycznie tak nie uważał. Marine jednak olśniewała swoją urodą i idealnie dobraną kreacją, co nie umknęło jego uwadze, nawet jeśli po głowie wciąż chodziła mu pewna ruda łania kryjąca się w zatęchłych kawalerkach Śmiertelnego Nokturnu.\n- Tak, zamierzam poślizgać się trochę wśród innych par. Ale nie obawiam się upadków, podobno łyżwy mają być zaczarowane, ufam, że nie pozwolą nam wywinąć orła. - a nawet jeśli zdarłby sobie na lodzie kolana, łokcie czy nawet nos, to ostatecznie był to raczej powód do śmiechu, nie płaczu - Niemniej jeśli poczuje się lady pewniej uprzednio przypominając sobie kilka kroków - służę ramieniem, wręcz będzie to dla mnie zaszczyt. - zgiął się w delikatnym ukłonie, jedną rękę chowając za plecami, drugą zaś wyciągając ku pannie Lestrange. Spokojna muzyka sączyła się z okien dworu Nottów zalewając cały ogród, dochodząc nawet tutaj, w tajemnicze zakamarki na uboczu. Wbił spojrzenie w swoją towarzyszkę ciekaw czy przyjmie jego zaproszenie czy grzecznie odmówi. Zastanawiał się także czy tańczyła kiedykolwiek rock'n'rolla czy w grę wchodził tylko walc i inne salonowe tańce.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 29.01.18 12:19\nŚmiech Titusa okazał się być na tyle zaraźliwy, że i Marine uniosła kąciki ust w delikatnym uśmiechu, lecz jej oczy radowały się już całkiem szczerze, choćby sprawa była naprawdę błaha i wynikała po prostu z zabawnej gry słów. Potrzebowała takiego rodzaju odprężenia przez wielkim występem, a odpowiednie towarzystwo działało widocznie tak samo dobrze, co kieliszek czegoś mocniejszego. W gruncie rzeczy cieszyła się więc, że natknęła się na lorda Ollivandera nieco wcześniej. Ojciec także potrafił poprawić jej humor, jednak jego motywy były jasne, a Titus zachowywał się po prostu na tyle naturalnie, na ile mógł zachowywać się ktoś niemalże zmuszony do pojawienia się na Sabacie.\n- Rzeczywiście – zgodziła się z nim, a ton głosu miała lekko rozbawiony – W środku widziałam już lordów, którzy przygotowali się do tańca zgoła inaczej – a później będą zionąć alkoholowym oddechem i odpychać nim swoje partnerki – Pański wybór jest o wiele bardziej relaksujący.\nOd razu wyobraziła sobie Titusa na lodzie; był od niej nieco wyższy, lecz pozostawał szczupły, miał więc szanse prezentować się naprawdę dobrze. Lady Adelaide znała jego reputację, lecz Marine nie miała o niej pojęcia, dlatego mogła tylko gdybać o tym, kto jak poradzi sobie na łyżwach, nie biorąc pod uwagę sympatii bądź antypatii gospodyni.\nKomplement przyjęła spokojnie, obdarzając jego autora uprzejmym skinięciem głowy. Nie miała podstaw, by mu nie wierzyć, lecz daleka była od narcyzmu i nie uważała, że odwdzięczenie się jest koniecznie. Rozmawiała z nim i wciąż przebywała w jego towarzystwie – gdyby nie uznała go za godnego, już dawno by stąd odeszła.\nNiestety, jego kolejna propozycja po prostu nie mogła spotkać się z jej aprobatą. Wystarczająco już czasu spędzili w oddaleniu od reszty gości, a zwłaszcza własnych rodziców. Rozkołysany zakątek musiał obejść się smakiem, gdyż nie wypadało tej małej schadzki przeobrażać dodatkowo w coś, czym na pewno nie była.\n- Dziękuję za uprzejmą propozycję, ale nie będzie to konieczne – odpowiedziała już mniej słodkim tonem, niż wcześniej, ale wcale nie miała mu za złe wyciągniętej w jej stronę ręki. Nie ujęła jej, jednak nie starała się go zrazić tą odmową – Ktoś mógłby odnieść wrażenie, że dochodzi tu do czegoś, co tak naprawdę nie ma miejsca. A jeśli już rzeczywiście nas obserwują, lordzie, to mam wrażenie, że jeszcze dziś dane nam będzie zatańczyć razem – lady Nott miała oczy i uszy dokładnie wszędzie, a jej szpiedzy mogli kryć się nawet we fruwokwiatach.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 10.03.18 17:47\n- Oczywiście, na szklaneczkę czegoś mocniejszego przyjdzie czas po występie. Chcemy w końcu tańczyć na lodzie, a się na nim słaniać. - znowu się głośno roześmiał. Sam oczywiście także chlapnął lampkę szampana, ale już dawno rozszedł się po jego organizmie i jedynym śladem był ten w jego własnej pamięci.\nCofnął powoli rękę, kiedy odmówiła, a kąciki jego ust drgnęły. To było do przewidzenia, arystokratki po prostu takie były i każde takie zagranie odbierały jako coś niestosownego. Dlatego zawsze męczyło go to całe salonowe towarzystwo. Bo było przewidywalne. Sztywne. Za bardzo przejmowało się opinią innych... Bla bla bla. Ollivander ściągnął wargi i zacmokał. W sumie nie dziwił jej się, ostatecznie debiutowała na salonach, a debiutantki zawsze są oceniane dużo bardziej surowo niż ich starsze koleżanki.\n- Szkoda. Pokazałbym lady kilka kroków z rock'n'rolla, w przyszłym sezonie będzie królował na salonach, a założę się, że póki co ze wszystkich zebranych w Hampton lordów jestem w tym najlepszy. - pokiwał głową. Nie sądził żeby faktycznie tak prostacki taniec zawędrował kiedyś do arystokratycznego półświatka, ale to zdecydowanie byłoby szczytem jego marzeń! Móc wywijać jak szalony szympans na balowych salach Hampton Court czy innych rodowych siedzib ociekających złotem i drogimi kamieniami.\n- Tak lady myśli? - uniósł obie brwi. Lady Nott musiałaby szczerze chcieć pogrążyć debiutującą arystokratkę jeśli by zdecydowała się sparować ją z kimś o tak wątpliwej reputacji... Z drugiej strony może była jedyną, która jednak ufała, że Ollivander wyjdzie jeszcze na ludzi, tylko potrzeba kogoś, kto go wyciągnie z tego całego bagna, w które wpadł po kolana.\n- W sumie chciałbym żeby tak było. - wyszczerzył zęby w uśmiechu. Z Marine przynajmniej się dogadywał na płaszczyźnie tak płaskiej jak rozmowy o pogodzie. Zrobiła na nim dobre pierwsze wrażenie, była ładna, miła i wydawało się, że niewiele wie o jego przewinieniach, zupełnie nie traktując go jak kogoś gorszego sortu. Chyba nawet zdążył ją polubić, choć tyle mieli ze sobą do czynienia co pies napłakał.\n- Zdradzę lady pewną tajemnicę... Tylko musi lady obiecać, że nikomu nie piśnie ani słówka. - szepnął, rozglądając się na boki i zbliżając o krok do panny Lestrange.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 17.03.18 10:26\nNie wiedziała, czy po występie nie zapragnie wypić od razu butelki szampana; wszystko zależało od powodzenia na lodzie i partnera, z jakim przyjdzie jej tańczyć. Gdyby wszystko zakończyło się farsą, nie mogłaby się pokazać w towarzystwie przez kilka najbliższych tygodni, paranoicznie przekonana o tym, że wszyscy wciąż i wciąż będą sobie przypominać o jej porażce. A gdyby mężczyzna, z którym zatańczy, był na wskroś odpychający, musiałaby zadośćuczynić sobie minuty spędzone w jego towarzystwie. Jedynie zwycięstwo mogłaby świętować odpowiednią ilością trunku, dlatego taki właśnie cel ustawiła sobie na najbliższą przyszłość.\nNie do końca spodobała mu się jej odmowa, ale przecież Marine spodziewała się tego i nie zamierzała poddać się wyrzutom sumienia. Pewnych rzeczy po prostu nie wypadało robić młodej damie, a taniec z młodym kawalerem w odludnej części ogrodu na pewno należał do tych rzeczy. Nie chodziło jedynie o plotki, bo takich mogliby się wystrzec, gdyby nikt ich nie zauważył; Lestrange nie chciała po prostu łamać żadnych norm, bo nie należała do grona zbuntowanych młodych szlachcianek. Miała swoją godność i jeśli musiała urazić czyjeś uczucia, by ją utrzymać… cóż, musiała to zrobić. A już zwłaszcza, że nazwa rock’n’roll nie wzbudzała w niej pozytywnych skojarzeń i nie była pewna, czy jeśli Titus rzeczywiście pragnie widzieć ten taniec na salonach, nie oznacza to, że za rok wcale się tu nie spotkają.\n- Sądzę, że jest to wielce prawdopodobne – nie tylko dlatego, że jestem doskonałą partią, lordzie – Dlatego proszę, by zachował pan swój sekret na później i zdradził mi go na lodowisku – uśmiechnęła się nieco prowokująco, zachęcając go do jedynej gry, na którą mogli sobie pozwolić.\nOdsunęła się subtelnie o krok i dygnęła wdzięcznie.\n- Do zobaczenia, lordzie Ollivander – umknęła przed jego tajemnicą, ale mimo wszystko wciąż była jej ciekawa.\nByć może rzeczywiście mieli spotkać się w jednej parze podczas konkursu, a wtedy Marine zamierzała upomnieć się o sekret, o ile oczywiście nie będzie tak mocno skupiona na tańcu.\nEnergicznym krokiem zaczęła oddalać się od rozkołysanego zakątka, dyskretnie obserwując, czy aby na pewno nikt jeszcze przez chwilę nie zwraca na nią uwagi. Kilka chwil później natknęła się na szukającego ją ojca i razem z nim podążyła w stronę Sali balowej, by raz jeszcze zabłysnąć na parkiecie, zanim przyjdzie jej to uczynić na lodowisku.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 20.08.19 20:54\nNajwidoczniej Bastian upodobał sobie to miejące, upodobał sobie znikanie z oczu innym, w tym całej rodzinie, która raczej chciała zobaczyć go w centrum uwagi, jak pokazuje, że z rodem Selwyn należy się liczyć, że należy mieć na uwadze ich poczynania. Bastian powinien więc przemawiać do innych, zagadywać rozmową damy, starać się przekonać do siebie jak największa ilość ludzi, ale zmęczyło go to. Wolał ponownie dzisiejszego wieczoru zniknąć innym z oczu, pozwolić sobie na chwilę zasłużonego odpoczynku. Robi to, czego się od niego oczekuje, przynajmniej w pewnym względzie, jednak jak każdy człowiek, ma swoje granice. Nic więc dziwnego, że po kolejnej rozmowie zniknął innym z oczu i zaszył się w ogrodach, chcąc poświęcić chwilę na rozmyślania o obecnej sytuacji, o tym, co się dzieje, co go czeka.\nBo po prawdzie czeka go wiele. Mają co do niego plany i wcale mu się to nie podoba. Był wolnym duchem, wyznawał pewną ideologię z którą nie zdradzał się najbliższym wiedział, że musi niektóre swoje poglądy ukrywać, jednak to na razie mu pasowało. Jednak to otoczenie balowe… arystokracja, skupiona w jednym miejscu, plotkująca o wszystkich dookoła, o tym, kto z kim powinien być, a kto od kogo winien trzymać się z daleka. To wszystko przyprawiało go o ironiczny uśmiech. To było sztuczne, jak całe jego życie. Miał swoje pasje, marzenia, ale po prawdzie nikomu o tym nie mówił. Nikt nie chciał go słuchać. Wszyscy byli… inni.\nGdy zniknął wszystkim z oczy postanowił udać się na samotną przechadzkę, podziwiając widoki, pozwalając własnym myślom krążyć w bliżej nieokreślonym kierunku. Bo nie chciał na niczym się skupiać. Nie chciał niczyjego towarzystwa, nie w momencie, kiedy sam próbował dojść ze sobą do porozumienia, kiedy próbował sobie to wszystko poukładać. Przysiadł na jednej z ławeczek i zapatrzył się w dal, splatając ręce na kolanach, niebieskie oczy błądziły po otoczeniu, pozwalały myślom krążyć. Co nie znaczy, że nie był wyczulony na każdy dźwięk. Tylko gdy pisał, był całkowicie bezbronny, w tym momencie wyraźnie usłyszał zbliżające się kroki, drgnął więc lekko, prostując się i obracając głowę w kierunku nadchodzącej, Jeszce niewidocznej dla niego osoby.\n– Przykro mi, ale to miejsce jest zajęte. – mruknął cicho, aczkolwiek wyraźnie. Kolejna ławeczka znajdowała się kilka metrów dalej, a owa persona była stosunkowo blisko tej, którą obecnie Bastian zajmował, więc(może i błędnie uznał), że ta osoba zmierza w jego kierunku. Jednak słowo się rzekło, nie będzie przecież teraz zmieniał zdania, prawda? Niespecjalnie obchodziło go to, kto ma tutaj przyjść, nawet nie pamiętał, czy z kimkolwiek na tym balu się umawiał, przyszedł tutaj tylko i wyłącznie dla swojej rodziny, sam nie ma w tym wydarzeniu jakichkolwiek korzyści. Mając nadzieję, że niecodzienny towarzysz zrezygnuje, rozsiadł się wygodnie.\nRe: Zachodnie Ogrody [odnośnik] 12.08.21 21:14


„Wie pan, że można zabrać komuś cały dom, a odszkodowanie wypłacić za połowę? Z tym spotykamy się w biurze RPO” - Artykuł - ngo.pl\n– Taką Polskę zbudowaliśmy. W najczarniejszych snach nie wyobrażałam sobie, że państwo polskie może tak działać. Niestety, działa – mówi Barbara Imiołczyk, Dyrektorka Centrum Projektów Społecznych Biura Rzecznika Praw Obywatelskich.\nIgnacy Dudkiewicz: – Zaczynamy nowy rok. Rok, w którym będziemy między innymi obchodzić 30. rocznicę wyborów z 4 czerwca 1989 roku. Danuta Przywara, prezeska Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, dzieliła się w portalu NGO.pl nadzieją, że ten dzień będzie jeszcze kiedyś polskie społeczeństwo bardziej łączył niż dzielił. Też pani w to wierzy?\nBarbara Imiołczyk, Biuro RPO: – Właściwie to pytanie nie do mnie, ale do pana – do generacji moich dzieci i wnuków. Dla mnie to niezwykle ważna data, wiem, że jest istotna także dla mojego syna, który, gdy miał 12 lat, z dużym zaangażowaniem skreślał z karty wyborczej nazwiska kandydatów PZPR.\nAle kiedy słuchałam komentatorów młodszego ode mnie pokolenia wypowiadających się o 4 czerwca, to miałam poczucie, że patrzą na to wydarzenie przede wszystkim przez pryzmat tego, co wydarzyło się później. Nie są w stanie spojrzeć na to, co się działo przed 4 czerwca i co się wydarzyło samego 4 czerwca.\nA dla nas był to pierwszy dzień autentycznej wolności.\nWiary, że wasz głos coś znaczy?\n– Tak. Że możemy nie tylko się bić na barykadach, ale też publicznie zabierać głos i mieć wpływ na przyszłość. A to nie było wcale takie pewne. Nie byliśmy pewni zwycięstwa, wiedząc, ile zostało z dziesięciomilionowego ruchu „Solidarności” z lat 1980-81.\n– A jednak większość społeczeństwa opowiedziała się za wolnością, za suwerennością i za demokracją. To był niezwykły przełom po kilku latach, w trakcie których przeciwników władzy nie było widać, a wszędzie najwyraźniej dostrzec można było albo sprzyjanie komunistom, albo oportunizm, albo obojętność. Nie wiem jednak, czy będziemy umieli jeszcze jako społeczeństwo opowiedzieć o tym jako o naszym sukcesie.\nBo polską tradycję – poza 11 listopada – pielęgnuje się na klęskach i grobach.\nPani wybaczy, ale niezbyt zadbaliście o to, by z 4 czerwca było inaczej…\n– To prawda. Przez pierwszych dziesięć lat w ogóle nie obchodziliśmy tej rocznicy. Dopiero pod koniec lat dziewięćdziesiątych zorientowaliśmy się, że niewystarczająco przywiązujemy do niej wagę, że to święto nam umyka.\nWtedy zaczęły się pierwsze obchody – mało liczne i środowiskowe. Idea, by uczynić tę datę wspólnym świętem, pojawiła się dopiero po 2000 roku.\n– Dystans, który dzielił nas od 4 czerwca, pozwolił nam zrozumieć, że trzeba zawalczyć o ten symbol, który był ważny dla części z nas, ale nie był ważny dla wszystkich. W międzyczasie jeszcze nieszczęśliwie się złożyło, że właśnie 4 czerwca odwołany został rząd premiera Olszewskiego…\nTelewizja publiczna nazwała więc ostatnio 4 czerwca „symbolem zdrady i zmowy elit”.\n– Wciąż trudno mi uwierzyć, że ktoś mógł to rzeczywiście napisać.\nPamiętam, jakim szokiem było dla mnie, gdy usłyszałam pierwsze wystąpienie Jana Pawła II po polsku. Zrobiło na mnie tak wielkie wrażenie, ponieważ wtedy po raz pierwszy w moim świadomym życiu usłyszałam w przestrzeni publicznej, w publicznym radiu prawdziwy język polski, a nie nowomowę. Ktoś, kto tego nie przeżył, nie jest w stanie zrozumieć, jak to jest żyć cały czas w języku kłamstwa. Tym także był 4 czerwca – wyrwaniem się z potwornego kłamstwa, w którym żyliśmy na co dzień.\nOd pięciu lat 4 czerwca jest oficjalnie Dniem Wolności i Praw Obywatelskich. Zatrzymajmy się chwilę przy tej nazwie. Bo może problem ze świętowaniem 4 czerwca wynika między innymi z tego, że w zbyt dużym stopniu akcentujemy wagę praw politycznych, zapominając o prawach socjalnych i ekonomicznych? Dla wielu osób to nie jest ich święto, bo w tych słowach i tej narracji nie odnajdują opisu swoich bolączek.\n– To bardzo istotna uwaga. Krzysztof Czyżewski z Ośrodka „Pogranicze” w Sejnach często powtarza, że zdobywając wolność, zapomnieliśmy o solidarności. To szczególnie bolesne w kontekście ideałów, z których wyrośliśmy. To nas zgubiło. I dziś musimy sprawić, by to walka o solidarność w naszym społeczeństwie była na pierwszym planie, nawet jeśli nie jest ona możliwa bez wolności.\nRzeczywiście, kiedy patrzę na czas po 1989 roku, to widzę, że o czymś zapomnieliśmy, coś nam umknęło. Nawet jeśli różne rzeczy były robione, jakaś polityka społeczna istniała, to na pewno nie w stopniu wystarczającym.\nCzęsto w odpowiedzi na takie uwagi usłyszeć można, że to myślenie ahistoryczne.\n– Nieprawda. Jasnym jest, że należy uwzględniać kontekst historyczny, fakt, w jakim stanie była wtedy polska gospodarka, jaką recesję przechodziliśmy. Ale to nie znaczy, że niczego nie dało się zrobić inaczej i lepiej.\nSkupiliśmy się na zmianach gospodarczych i politycznych, pomijając ich skutki społeczne. Budowaliśmy struktury państwa i samorządność lokalną, rozwijaliśmy infrastrukturę – i to w sposób nieprawdopodobny – na przykład wodociągową i telefoniczną. To były ogromne inwestycje. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo zacofana była wtedy Polska, jak wiele osób było pozbawionych tak podstawowych dóbr jak dostęp do bieżącej wody i telefonu.\nNiektórzy są pozbawieni bieżącej wody czy ogrzewania do dziś… A i wielu innych podstawowych dóbr dziś ludziom brakuje.\n– Nie neguję tego. Zwłaszcza jako pracownica Biura Rzecznika Praw Obywatelskich nie mogłabym tego robić. Widzę przecież, jakie skargi do nas spływają. I widzę, że dziś najważniejsze hasło, jakie należy wznosić, brzmi: „Nie ma wolności bez solidarności”.\nTrzeba je jednak przetłumaczyć na politykę.\n– Kluczową sprawą jest równy, solidarny, sprawiedliwy podział dostępu do dóbr oraz podnoszenie jakości życia zwłaszcza tych osób, które są w najtrudniejszej sytuacji. I kiedy mówię o dobrach, to mam na myśli nie tylko pieniężne świadczenia społeczne, ale także takie kwestie jak dostęp do transportu publicznego. To kwestia zupełnie pomijana i marginalizowana w Polsce przez dekady. A wykluczenie komunikacyjne to gigantyczny problem.\nWykluczyliśmy z życia społecznego całe grupy ludzi. Poza mieszkańcami miejsc pozbawionych transportu publicznego, to na przykład osoby z niepełnosprawnościami i ich opiekunowie oraz opiekunki. Zbudowaliśmy system niesprawiedliwy i nieefektywny zarazem. Bo co prawda wprowadziliśmy dotacje do zatrudnienia osób z niepełnosprawnościami, ulgi dla zakładów pracy chronionej, organizacje społeczne wypracowały system warsztatów terapii zajęciowej czy zakładów aktywności zawodowej. Ale jednocześnie de facto zniechęcamy osoby z niepełnosprawnościami do wejścia na rynek pracy.\n– Szereg świadczeń wyklucza możliwość pracy zarobkowej. Bo jeśli zarobimy ciut ponad limit, tracimy całą rentę czy zasiłek. A przecież pracując dziś, nie mamy żadnej gwarancji, że będziemy wciąż pracować również za dzień, miesiąc czy rok. Jeśli w międzyczasie stracimy rentę, nie mamy wcale pewności, że po stracie pracy ją odzyskamy, bo niezbadane bywają decyzje lekarzy-orzeczników. Widzimy w Polsce falę cudownych uzdrowień, kiedy ktoś, kto jeszcze chwilę temu był uznany za osobę z niepełnosprawnością, której należy się renta, niedługo później już jej nie otrzymuje, choć w jego sytuacji zdrowotnej nic się nie zmieniło.\nPodobne absurdy widać w przypadku opiekunów osób z niepełnosprawnościami, którzy, choć otrzymują zdecydowanie za małe wsparcie, nie mogą w żaden sposób dorobić – nawet pisząc artykuły czy sprzedając namalowane w domu obrazy.\n– Musimy przestawić wajchę i dostrzec potencjał drzemiący w osobach starszych, które wypychamy przymusowo na emeryturę, w osobach z niepełnosprawnościami, które wypychamy na rentę, w osobach chorujących w różny sposób, w matkach, którym brakuje ułatwień, pozwalających im pracować również wtedy, kiedy opiekują się dziećmi. Przecież aktywność zawodowa tych wszystkich osób jest zyskiem dla państwa i społeczeństwa.\nA zupełną podstawą jest spojrzenie na drugiego człowieka jako na kogoś, kto nie jest „ciężarem” czy „darmozjadem”, tylko bliźnim. Jak mówi siostra Małgorzata Chmielewska, trzeba się posunąć trochę na ławce życia. I to nie tylko dlatego, że innym po prostu należy się na niej miejsce, ale również dlatego, że może być naszym towarzyszem.\nŻe jeśli usiądzie koło nas, to będziemy bogatsi, bo nie stracimy drugiego człowieka jako członka wspólnoty.\nNie chodzi więc tylko o przestawienie wajchy na poziomie pieniędzy i procedur, ale także uznania i języka.\n– Zdecydowanie. W Polsce często funkcjonuje choćby określenie „osoba niesamodzielna”. Co to niby znaczy? Człowiek może mieć różne potrzeby, przez dłuższy czas potrzebować większego lub mniejszego wsparcia. Ale definiowanie człowieka przez jego niesamodzielność oznacza stawianie go do kąta. Przykłady można mnożyć. Nie mam w sobie tolerancji wobec takich zwrotów, uważam, że należy je z języka eliminować, bo język kształtuje nasze myślenie.\nCzy w pani ocenie również wśród organizacji społecznych – przynajmniej na poziomie narracji, działań rzeczniczych i kampanii – mieliśmy do czynienia z przechyleniem wajchy w stronę troski o prawa polityczne kosztem dbałości o prawa socjalne?\n– Jeżdżąc po Polsce z panem Rzecznikiem, spotykam się i współpracuję z wieloma organizacjami, które działają na rzecz ludzi zagrożonych wykluczeniem w najróżniejszy sposób – bez nich wiele osób pozostawałoby zupełnie bez wsparcia. Nie można tego nie zauważać.\nProblem według mnie jest inny. Wydaje mi się, że w świecie organizacji utarł się podział na te, które działają w skali makro – wpływając na politykę, promując wartości demokratyczne, rozwój ruchów obywatelskich – i te działające blisko ludzi, w skali mikro, często bez możliwości dopominania się o zmiany systemowe. Między jednymi i drugimi niekoniecznie była chemia. Organizacje z różnych branż nie siadały do wspólnego stołu, by wspólnie myśleć, co w różnych sprawach można zrobić razem. W efekcie organizacje działające na rzecz osób z niepełnosprawnościami odegrały wielką rolę w tworzeniu systemu ich wsparcia, ale równocześnie miały bardzo niewielki wpływ na kształt edukacji obywatelskiej czy systemu wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego. Tym zajmował się kto inny. Gdy zabrakło synergii, okazało się, że narracje, wartości i potrzeby tych różnych organizacji się rozjeżdżają. I że w efekcie część wartości demokratycznych wcale nie była rozwijana i pielęgnowana.\n– Powinniśmy umieć posługiwać się dostępem do informacji publicznej, tworzyć organizacje społeczne, kandydować w wyborach, rozliczać radnych, apelować o równość kobiet i mężczyzn. To wszystko pierwszoplanowe sprawy. Ale pierwszoplanowe powinny być, a wcale nie były, również kwestie losu grup na różne sposoby marginalizowanych. Dlatego tak ważny był ten ponad miesięczny protest osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów. Wielu ludziom w Polsce – również liderom i liderkom dużych organizacji społecznych – otworzył oczy na to, jak poważnym problemem jest los tych ludzi. A przecież są oni marginalizowani nie od zeszłego roku, tylko od lat! To myśmy zaprojektowali taki, a nie inny system wsparcia, myśmy o nich zapomnieli.\nI gdy to zobaczyliśmy, jest naszym obowiązkiem o tym pamiętać, o tym mówić i działać na rzecz zmiany – również dziś, kilka miesięcy po zakończeniu protestu. Działać powinni również liderzy i liderki organizacji społecznych, także tych, które wcale nie zajmują się wprost wsparciem osób z niepełnosprawnościami, ale dbają o prawa człowieka, demokrację czy równość.\n– Chyba wciąż w zbyt małym stopniu. Ciągle żyjemy na wyspach, każdy walczy trochę tylko o siebie – lekarze, nauczyciele, osoby z niepełnosprawnościami, środowisko naukowe… Każdy protestuje we własnej sprawie. To zrozumiałe, ale by naprawdę uczynić z Polski kraj sprawiedliwszy, potrzebujemy wspólnego namysłu i dostrzeżenia siebie nawzajem. Zrozumienia, że państwo bardziej nastawione na równość i jakość usług publicznych służyć będzie wszystkim. Że realnie patrząc, nie można dziś pytać, czy stać nas na podwyżki dla nauczycieli czy ratowników medycznych. Bo wiemy już, że nie stać nas na brak tych podwyżek, bo to odbija się na całym społeczeństwie.\nKażdy z tych protestów nie pokazuje tak naprawdę jakichś niewielkich, mało znaczących luk. Wskazuje na krzyczący brak całościowej wizji polityki społecznej w Polsce.\nCzy miejscem łączącym różne wizje i potrzeby, a także spotykającym ludzi z różnych środowisk, jest po części Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich?\n– Rzecznik upomina się o osoby i grupy wykluczone na najróżniejsze sposoby. Widzimy w Biurze, jak wiele problemów wynika właśnie z braku wystarczającej współpracy między ministerstwami czy braku spójnej wizji sprawiedliwszej Polski. Mówimy o tym, wskazujemy, alarmujemy władze. Podejmujemy bardzo konkretne działania zmierzające do zmiany prawa w różnych sferach. Ale Rzecznik nie zastąpi partii politycznych, rządu i parlamentu. Jego rola jest inna.\nPodobna do roli organizacji społecznych?\n– Tylko po części. Organizacja może pewne rzeczy realizować po prostu, na przykład budować w Wieruszowie system wsparcia dla osób z niepełnosprawnościami – począwszy od edukacji, przez pracę, a skończywszy na samodzielnym mieszkaniu. Rzecznik tego zrobić nie może. Ale Rzecznik może wskazywać na ten dobry przykład, zachęcać i inspirować do podobnych działań. Może się dopominać u prezydentów miast czy ministrów o nowe rozwiązania.\nChociaż więc Rzecznik ma inną rolę niż organizacje, to traktuje je bardzo po partnersku, korzystając z ich wiedzy i doświadczenia. Bo w wielu dziedzinach to właśnie organizacje są awangardą zmian.\nMożna więc powiedzieć, że organizacje i Rzecznik razem próbują się opierać na tej wajsze, żeby ją…\n– Razem przestawić. Tak.\n– Proszę sobie wyobrazić, że w majestacie prawa jest w Polsce możliwe poprowadzenie granicy między częścią posesji, z której wywłaszcza się właściciela, oraz tą, którą się mu zostawia, przez sam środek stajni. Co tam stajni! Przez środek domu mieszkalnego! Obywatelowi nakazuje się wyprowadzkę, ale odszkodowanie płaci się tylko od połowy domu. Przecież to się kłóci z podstawowym poczuciem rozsądku czy sprawiedliwości. Jak można człowiekowi zabrać teoretycznie pół domu, w praktyce cały, i jednocześnie nie dać mu pieniędzy na zakup innej nieruchomości czy wynajem innego mieszkania?\nJasne, że musimy budować drogi. Ale nie możemy przy tej okazji łamać praw człowieka i podważać całkowicie zaufania obywatela do państwa.\nAż trudno uwierzyć, że to prawda…\n– Podczas tych wyjazdów często nie mogę uwierzyć w to, co widzę i słyszę.\nNie mogę zrozumieć, że dziecko z autyzmem ma zagwarantowane przepisami prawo do własnego pokoju, ale tylko do 16 roku życia. A później już nie. Nie mogę uwierzyć, że w jednej gminie obsługa osób z niepełnosprawnościami wygląda w ten sposób, że gdy w urzędzie pojawia się osoba na wózku, to urzędnik wychodzi przed drzwi i załatwia jej sprawę na zewnątrz.\n– Dobre pytanie! Cuda, panie.\nCiągle nam ktoś cuda obiecuje…\n– Polska cudów wygląda właśnie tak. W najczarniejszych snach nie wyobrażałam sobie, że państwo polskie może tak działać. Niestety, działa.\nCzy wyobraża pan sobie, że imprezę integracyjną dla osób z niepełnosprawnościami można zorganizować na drugim piętrze bez windy? Albo powiedzieć, że nie będzie się zapewniało dostępności szkoły, skoro uczy się w niej tylko dwójka uczniów z niepełnosprawnościami?\nNiełatwa to praca…\n– Taka to niewdzięczna rola Biura Rzecznika, że oglądamy Polskę z tej nie najciekawszej strony – strony skarg, bolączek, bezdusznej biurokracji, niesprawiedliwego prawa, braku wrażliwości, wykluczenia. Rzadko przychodzi na spotkanie ktoś, kto chce się chwalić swoimi działaniami.\n– Spotykamy podczas wyjazdów ludzi, którzy robią fantastyczne rzeczy. To pozwala mieć trochę nadziei na przyszłość.\nProszę opowiedzieć. Chyba przyda się jej nieco na nowy rok.\n– Pod Kościerzyną istnieje Osada Burego Misia, którą prowadzi ksiądz Czesław Marchewicz. To miejsce przede wszystkim dla osób niepełnosprawnych intelektualnie, ale również innych, dla których samodzielne mieszkanie jest z różnych powodów zbyt dużym wyzwaniem. Ksiądz Marchewicz stworzył niemal samowystarczalny ośrodek, w którym mieszkają osoby z niepełnosprawnościami oraz osoby sprawne, wspólnie zarządzając gospodarstwem i pracując. Mają sad, przetwórnię, pola zbóż, orzą, sieją, hodują zwierzęta i warzywa, robią z mleczy syropy na kaszel… Co wyprodukują, to sprzedają, utrzymując się w zasadzie bez dotacji. Każdy robi tyle, ile może – jak w prawdziwej rodzinie i domu. A co robi ksiądz Marchewicz? Buduje kolejny ośrodek, 100 metrów dalej, zupełnie niezależny, który ma się zajmować rybołówstwem.\nAlbo to, co robi pan Waldemar Dąbrowski w Toruniu. To były reprezentant Polski w hokeju, niepijący alkoholik, który zbudował ośrodek rehabilitacyjny dla mężczyzn wychodzących z więzienia. Sam jest dla nich największym wsparciem. Dał im szansę na rozpoczęcie nowego życia. Dla wielu z nich to jest pierwszy prawdziwy dom. Gdy rozmawiałam z panem Dąbrowskim dwa lata temu, mówił, że z ponad stu osób, które przeszły przez jego ośrodek, żadna nie trafiła z powrotem do więzienia. Nikt nie ma takich wyników resocjalizacyjnych.\nDziękuję za te historie.\n– Widzi pan, w Polsce jednak zdarzają się prawdziwe cuda. Nie tylko te pisane w cudzysłowie.\nBarbara Imiołczyk – Dyrektorka Centrum Projektów Społecznych Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. W latach 1990-94 wiceprezydent Będzina. Posłanka na Sejm II i III kadencji. Od 2001 roku zarządzała założoną przez Jerzego Regulskiego Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej, zajmującą się wspieraniem rozwoju samorządu terytorialnego i społeczeństwa obywatelskiego. Od 2011 roku pracuje w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich jako koordynator do spraw komisji ekspertów i rad społecznych przy RPO. Od 2014 do 2015 roku – dyrektor Zespołu do spraw Równego Traktowania i Ochrony Praw Osób z Niepełnosprawnościami. Odznaczana za zasługi dla rozwoju samorządu terytorialnego i społeczeństwa obywatelskiego między innymi nagrodą im. Grzegorza Palki (2001), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2004), Krzyżem Oficerskim tego orderu (2009), Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego (2015).\nIgnacy Dudkiewicz Bodnar Adam Wywiad Aktywność obywatelska Prawa człowieka Polityka społeczna RPO Rzecznik Praw Obywatelskich


#ceny prądu - epoznan.pl\nPodano stawki opłat za prąd w 2022 roku. Będzie dużo drożej!\nNie tylko droższy gaz. Najwięksi dostawcy prądu zawnioskowali o podniesienie stawek\nPodwyżki cen prądu od 1 stycznia. Rachunki wzrosną o kilkadziesiąt złotych\nCeny prądu w górę. Rekompensaty najwcześniej w 2021 roku


Escape room dla firm i escape room Szczecin | Rolnicze zabawki dla psa hasbro i edukacyjne dla dzieciRolnicze zabawki dla psa hasbro i edukacyjne dla dzieci\nHome / Lecznica dla zwierząt Rzeszów / Motoryzacja rozrywka / Escape room dla firm i escape room Szczecin\nZaplanuj rozrywkę swoim pracownikom\nMając własną firmę musisz zapewniać swoim podwładnym nie tylko stałą posadę, dobre wynagrodzenie i pieniądze na czas. W dzisiejszych czasach ważna jest również drużyna jako całość. Zgrany zespół przynosi wiele korzyści, np. dobrą atmosferę w pracy, pozytywną energię do pracy oraz wzrost efektywności. Świetnym pomysłem na zgranie zespołu jest zaproponowanie im wspólnych aktywności, na przykład Escape room dla firm. Uczestnicy idą razem w konkretne miejsce i tam razem muszą wydostać się z pewnego pomieszczenia. Jakiego? To wszystko zależy od rodzaju pokoju. Są escape roomy straszne, zabawne, przygodowe oraz fantastyczne. Escape room Szczecin oferuje szeroką gamę doznań i wrażeń. Ważna w tym wszystkim jest ciekawa historia oraz sprawiające nie lada wyzwanie zagadki. Ekipa musi wtedy razem myśleć i słuchać siebie nawzajem, aby wydostać się z pokoju, w którym są „uwięzieni”. To naprawdę super rozrywka zarówno dla młodszych, jak i starszych pracowników. Również z różnych działów Twojej firmy.\nSlowa kluczowe: vetrex-v90-alphaline, Drepo zadaszenia tarasów, glutamina katowice, internorm okno kf410, ra nails lakier hybrydowy, GAP Fakturowy BMW, blog początkującego elektronika, tanie taxi legnica, usuwanie graffiti toruń, mezoterapia vivaderm, Tanie multiplikatory\nRolnicze zabawki dla psa hasbro i edukacyjne dla dzieci - http://zabawki-do-wozka.eu/ - Umywalka Simas Flow 88x50cm FL02, Lampa wisząca Spinner LED, Primacon taśmy transportujące, okna antywłamaniowe Radom Puławy, Umywalka Simas Flow 39,5x50cm FL15


Debiut polonijnej orkiestry pod batutą Marka Kudlickiego, wrzesień 2010, fot. Mariusz Michalski\nW tym roku wiele osób przeżyło zaskoczenie: XIX Dni Polskie w Austrii zapoczątkowała polonijna orkiestra „Camerata Polonia". Czy rzeczywiście w Wiedniu jest aż tylu muzyków polskiego pochodzenia, że bez trudu dało się skompletować 12-osobowy zespół smyczkowy?\n- Tak, stworzyliśmy polską orkiestrę kameralną, smyczkową. Na otwarciu Dni Polskich graliśmy dwie serenady romantyczne, a w środku były trzy arie barokowe. Występ na inauguracji tegorocznych Dni Polskich był debiutem orkiestry. Wiedziałem, że jest zapotrzebowanie na tego typu polską orkiestrę w Wiedniu, że jest potencjał, że nie brakuje polskich muzyków. Po koncercie ludzie byli zachwyceni, że udało nam się zrealizować ten projekt. I na pewno będę robić wszystko, by tę orkiestrę dalej prowadzić. Jestem bardzo wdzięczny solistce Aleksandrze Zamojskiej, która przyjęła moją propozycję. Zaśpiewane przez nią arie, dwie z oper Händla, jedna z motetu Vivaldiego, były klejnotem na tym koncercie. To bardzo podniosło jego rangę, a sama publiczność zareagowała wspaniale, bisowaliśmy dwukrotnie.\nJak narodził się pomysł utworzenia polonijnej orkiestry?\n- Pomysł ten narodził się w czasie mojej współpracy z Adamem Kiss-Orskim. Po zorganizowaniu koncertu z okazji 40. rocznicy śmierci Jana Kiepury pomyślałem, że warto byłoby stworzyć orkiestrę polonijną. Adam zaczął niestety mieć problemy zdrowotne i nie udało nam się wspólnie zrealizować tej pięknej idei. Po jego śmierci przedstawiłem ten pomysł na którymś z zebrań Forum Polonii. I tak idea zaczęła przybierać realne kształty. Podjęliśmy wspólnie decyzję, że występ orkiestry zapoczątkuje XIX Dni Polskie w Austrii. Napracowałem się bardzo przez całe lato. Założeniem było, że przedstawimy muzykę polską i austriacką.\nJakie są wasze plany, jak chcecie radzić sobie w takim mieście jak Wiedeń, gdzie konkurencja muzyczna jest wielka?\n- Chcielibyśmy nadal występować razem, bardzo liczymy na wsparcie ze strony miasta Wiednia, ze strony urzędników odpowiedzialnych za kulturę. Myślę, że w Wiedniu możemy sobie poradzić, ponieważ to, że istnieje polska orkiestra na terenie Austrii, jest czymś wyjątkowym.\nA jak znalazł się Pan w Wiedniu?\n- Wygrałem Ogólnopolski Konkurs Organowy w 1973 roku w Krakowie. Był to konkurs krajowy, ale jury było międzynarodowe, był w nim m.in. prof. Hans Haselböck z Wiednia. Zdecydowałem, że będę dalej kształcił się właśnie u niego. Z kraju wyjechałem oficjalnie, na koncert, dostałem paszport. Bez problemu zdałem egzamin do Akademii Muzycznej w Wiedniu. Jednak zaczęły się zwykłe problemy bytowe. Prof. Haselböck starał się mi pomagać. Mieszkałem w akademiku, żyłem skromnie, otrzymałem stypendium i to mi wystarczało. W czasie studiów zaczęły się koncerty, wyjazdy do Ameryki, Azji, Australii.\nKiedy zaczęła się Pana fascynacja muzyką?\n- Zafascynowany muzyką był mój ojciec, który z zawodu był adwokatem. Muzykę kochała też moja mama. Ja w wieku 5 lat zostałem wysłany na naukę gry na fortepianie. W Tomaszowie Lubelskim, gdzie mieszkałem, była w tym czasie tylko jedna nauczycielka, która miała około 80 lat. Uczyłem się u niej kilka lat, po jej śmierci trafiłem do Zamościa, gdzie znajdowała się Państwowa Szkoła Muzyczna. Okazało się, że miałem źle ustawione ręce i wiele innych spraw do nadrobienia. Jeździłem tam dwa razy w tygodniu 35 km w jedną stronę. Było ciężko, szczególnie zimą. Potem było Liceum Muzyczne w Lublinie. Tak więc w wieku 14 lat opuściłem mój dom rodzinny. W Liceum Muzycznym zacząłem się uczyć gry na organach. Chciałem wybrać fortepian, bo w tym wieku wszyscy chcieli być pianistami, mój ojciec radził mi jednak, żebym zastanowił się nad organami. I rzeczywiście, skoncentrowałem się na grze na tym instrumencie, wtedy zainteresowałem się również dyrygenturą. Potem już były studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, dzisiejszej Akademii Muzycznej, w klasie organów i potem dyrygentury.\nStudiował Pan w Polsce i w Austrii. Jakie doświadczenia z tych dwóch okresów były najważniejsze?\n- W Polsce na uczelni był większy rygor, po nocach uczyliśmy się do egzaminów, które trzeba było zaliczyć w danej sesji. W Wiedniu, gdy ktoś nie zdał egzaminów, mógł zdać je za pół roku i nikt go nie wyrzucał. Trudno powiedzieć, co jest lepsze, ale trochę dyscypliny musi być. Różnica polegała też na tym, że my byliśmy w Polsce uczeni wiedzy teoretycznej, tutaj zaś spotykałem muzyków, którym często brakowało niemalże jej podstaw. A te podstawy są ważne. Jest w Wiedniu po prostu mniejszy nacisk na przedmioty teoretyczne. Być może teraz to się zmieniło. Uważam, że lepiej jest przyjechać do Wiednia po skończonych studiach w kraju - i stąd wyruszać w świat. Studia muzyczne w Polsce są nadal bardzo solidne i dają ważną podstawę do dalszego rozwoju.\nZajmuje się Pan muzyką organową, recenzje z Pana koncertów można przeczytać w prasie australijskiej, norweskiej, singapurskiej, japońskiej, kolumbijskiej, niemieckiej, argentyńskiej, amerykańskiej, francuskiej... W jakim kraju Pan jeszcze nie był?\n- Szczerze mówiąc to w Związku Radzieckim, bo mnie tam nie ciągnęło i już tam nie pojadę z oczywistych względów - bo już nie ma tego państwa. W Moskwie byłem przejazdem, w drodze do Bangkoku. Akurat w Polsce zaczął się stan wojenny, gdy ja wybrałem się w tournée dookoła świata. Miałem kupiony wcześniej bilet za złotówki, więc musiałem wyruszyć z jednego z socjalistyczmych krajów, bo z Warszawy się nie dało. Więc pojechałem pociągiem do Budapesztu, stamtąd do Moskwy, z Moskwy do Bangkoku, dalej była Australia, Nowa Zelandia, Stany Zjednoczone, Kolumbia, Islandia, Europa - w dwa miesiące. Grałem koncerty organowe, same recitale, prowadziłem wykłady, także o polskich organach. Sam zorganizowałem tę podróż, całe życie byłem swoim impresario i nadal nim jestem. To jest moja praca menedżerska za którą płacę i wiem, komu płacę. Próbowałem kontaktów z agentami, ale nie była to zbyt owocna współpraca. Mam swoją stronę internetową w języku angielskim (www.kudlicki.at), na której występuję jako koncertujący organista, dyrygent oraz pianista-akompaniator.\nJest Pan jednym z niewielu organistów, którzy utrzymują się dzięki koncertom. Na czym polega tajemnica Pana sukcesu?\n- Koncertuję, ale i nagrywam sporo płyt, do każdego nagrania płytowego przygotowuję się solidnie. Koncert jest koncertem, ma się lepszy lub gorszy dzień. Płyta z błędami idzie w świat i staje się antyreklamą. Nigdy do tego nie dopuściłem. Większość płyt nagrałem dla „Polskich Nagrań". Prowadzę też wykłady na wyższych uczelniach, głównie o muzyce polskiej lub tzw. Master Class, jest to wtedy forma lekcji. Teraz na przykład przygotowałem wykład na temat polskich organów historycznych w formie elektronicznej, na jednej płycie. Przedstawiam w nim 35 polskich historycznych instrumentów. Na przykład w Olkuszu są organy, które zbudowano w roku 1620, gdy jeszcze Bacha nie było na świecie. Są też małe instrumenty w miejscowościach, o których nawet nie wiedziałem, gdzie leżą, organy, które zachowały się lub zostały zrekonstruowane w ostatnich latach przez specjalne warsztaty, które się tym zajmują. Na wykładach zaprezentuję ich zdjęcia i dźwięk.\nCzasami można usłyszeć Pana np. w Polskim Kościele.\n– Poza grą liturgiczną rzadko, bo mimo że jest tam bardzo dobry instrument, niewiele się pod względem muzycznym dzieje. A stoją tam znakomite organy, zwane papieskimi, zbudowane w 1983 roku przez austriacką firmę Rieger. Szkoda, że tak rzadko się z nich korzysta.\nCzy muzyka, Pana zdaniem, powinna być ważna w życiu człowieka?\n– Wiele osób muzyka w ogóle nie interesuje, oprócz piosenek łatwo wpadających w ucho. Natomiast są ludzie o głębszej duszy, którzy interesują się muzyką, kupują płyty, chodzą na koncerty. Uważam, że w życiu człowieka muzyka powinna odgrywać pewną rolę. Przeciętny człowiek może zapytać: dlaczego muzyka klasyczna jest lepsza od muzyki popularnej czy muzyki pop? Wystarczy popatrzeć, jak ta muzyka się rozwijała, na jej historię rozwoju w różnych epokach. A pop powstał niedawno. Za czasów Mozarta to jego muzyka była muzyką rozrywkową, a przetrwała do dziś.\nCo mógłby Pan polecić z oferty muzycznej Wiednia?\n– Staatsoper, Theater an der Wien, sale koncertowe, takie jak Musikverein, Konzerthaus - codziennie jest tam jakiś koncert. W takim mieście jak Wiedeń jednego wieczoru jest kilkadziesiąt koncertów. Warto wybrać się chociaż na jeden z nich.\nRozmawiał Sławomir Iwanowski, Polonika nr 190, listopad 2010


Starannie wykonana reklama restauracji – Zobacz o czym piszemy\nStarannie wykonana reklama restauracji\nPosiadacie własną restaurację? Dużo osób zastanawia się, co powinno się zrobić, by punkty gastronomiczne był zdecydowanie popularniejsze niż ma to miejsca aktualnie. Narzekacie na brak wypłat? Pamiętajcie, że istotne jest w głównej mierze marketing restauracji. Trzeba zaznaczyć, że najlepiej zlecić ją profesjonalistom.\nTakie osoby starannie wiedzą, co trzeba robić, ażeby marketing gastronomii odbywał się zgodnie z najwyższymi normami. Należy podkreślić, że opcji jest faktycznie na prawdę dużo. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby zdecydować się w głównej mierze na pomoc profesjonalistów, którzy mają de facto dobre opinie w branży. Trzeba podkreślić, że wówczas marketing restauracji będzie utworzona specjalistycznie. Profesjonaliści zwracają uwagę na różnorakie czynniki. W głównej mierze działają w sieci. Nie warto bagatelizować tego aspektu. Powinno się podkreślić, że spece przygotowują w głównej mierze przyszłościowe gadżety firmowe. Warto zwrócić uwagę na fakt, że powinno się wspomnieć też o takich elementach, jak wykwintne rysunki oraz ilustracji. Nie da się ukryć, że reklama gastronomii jest wówczas wykonywany tak jak powinien. Dzięki to można liczyć na satysfakcjonujące zyski z prowadzonej działalności. Nie można o tym aspekcie pod żadnym pozorem zapominać. Powinno się spostrzec fakt, że użytkowanie z pomocy fachowców to szansa na to, ażeby marketing restauracji i pomogła w osiąganiu zdecydowanie większych zysków niż miało to miejsce wcześniej. Jest to więc oczywiście gra warta świeczki. Trzeba perfekcyjnie uświadomić sobie, że nie należy bagatelizować ani traktować po macoszemu tego tematu.\nŹródło: promowanie nowej restauracji.\nStarannie wykonane zegary ścienne\nJak bez najmniejszego kłopotu wybrać dobrego dentystę?\nUsługi świadczone przez profesjonalny serwis drukarek\nStarannie wykonane sukienki\nAgnieszka o Jak bez najmniejszego kłopotu wybrać dobrego dentystę?\nEwaBB o Usługi świadczone przez profesjonalny serwis drukarek


Statek drgnął. Trap usunięto po wkroczeniu na pokład uprzejmego marynarza, który jako ostatni opuścił ląd stały, a teraz powoli i cicho okręt zaczął oddalać się od nadbrzeża. Hudson sam tylko stał na pokładzie, żegnając ręką grupkę ludzi, którzy stali patrząc na jego odjazd. Jego wzrok był utkwiony w matkę. Droga, słodka, dzielna mateczka! Ona bardzo usilnie starała się okazać mężną, ale gdy tam, na dole, w jego kabinie, delikatnie poprawiała pościel na hamaku, zauważył na jej policzkach łzy... A teraz, gdy powiedziała po raz ostatni "Żegnaj!" i puściła okręt, musiała prędko usiąść na kawałku starego drewna, gdyż zdawało się, że zemdleje. Hudson raz jeszcze biegł ku niej po trapie, aby ją pocieszyć i serdecznie ucałować\n"Nie płacz, mamusiu droga" powiedział, "to rozstanie nie będzie trwało długo. Spotkamy się znowu..." Ale musiał pośpieszyć z powrotem na pokład i zastawić ją. Teraz stała, szeroka jej spódnica powiewała na wietrze, a chusteczką, którą trzymała w ręku, machała ku niemu. Hudson, pragnąc ją widzieć lepiej i jak najdłużej, naraz się odwrócił i wspiął na maszt. Stojąc na takielunku pomiędzy kołyszącymi się linami, mocno się chwycił jedną ręką masztu, a drugą energicznie wymachiwał swoim kapeluszem. Może ją to pocieszy, gdy go zobaczy w takiej pozycji! Wysoko nad jego głową żagle zaczynały szumieć na wietrze, a maszty zaczęły skrzypieć, okręt zbliżał się do wyjścia z portu. Ukochana postać na brzegu wyglądała coraz mniejsza, a jej mała powiewająca na wietrze chusteczka stawała się coraz bardziej podobna do małej białej mgiełki...\n"Oh-h-h!" Na dźwięk tego przeszywającego serce krzyku, Hudson przestał machać kapeluszem - to jego matka tak krzyknęła! Okręt przejeżdżał w tym momencie przez bramę portową, wychodząc na pełne morze i zbierając jej jedynego syna do nieznanego da1ekiego kraju - do Chin! To było rzeczywiście pożegnaniem na zawsze! Boleść tego krzyku przeniknęła serce Hudsona jak nóż. Jak wiele ją to kosztowało! Ona cierpiała o wiele więcej od niego! Coś go ścisnęło mocno za gardło, a okręt rozwijał coraz większą szybkość, tak że Hudson nie mógł już więcej rozeznać maleńkich postaci stojących na końcu nadbrzeża. Wytężał wzrok, starając się dojrzeć coś poprzez mgliste powietrze, aż wreszcie zdał sobie sprawę z tego, że ich już więcej widzieć nie może i powoli zesunął się z powrotem na pokład., przy czym krzyk matki i brzmiał mu stale w uszach. Ale serce jego zaczęło opanowywać z kolei inna myśl: Jeśli widok syna opuszczającego ją, aby się udać do Chin, sprawiał tak ogromny ból jego matce, to jak bardzo musiał cierpieć Bóg, gdy się musiał rozstawać ze Swoim Synem, Jezusem, gdy ten udawał się na Ziemię, aby umrzeć za grzechy ludzkie? Czyż Bóg nie był Ojcem? Czyż Jezus nie był Jego jednorodzonym Synem? I tak w jakiś dziwny sposób poświęcenie, jakie musiał ponieść i on i jego matka, a które sprawiło im tak wielki ból serca, wydawało się przybliżać go bardziej jeszcze do Boga i lepiej jeszcze zaczął rozumieć, jakie znaczenie miało słowo "Miłość Boża". Bóg miłował, a więc wiedział również co to znaczy cierpieć w ten sposób! Hudson poczuł się więc dziwnie posilony - i to pomimo ogromnego bólu serca. Po chwili udał się do swej kabiny.\nBył on jedynym pasażerem na pokładzie "Dumfries", maleńkiego statku o wyporności zaledwie 40 ton i powiedziano mu, że będzie to trwało pięć do sześciu miesięcy zanim osiągną Szanghaj. W tym czasie - bo jest rok 1853 - nie było jeszcze Kanału Sueskiego i dlatego mały stateczek musiał dzielnie stawiać czoło falom rozbijającym się o Przylądek Dobrej Nadziei i burzom szalejącym na Pacyfiku, zdążając do portów Dalekiego Wschodu. Tak więc Hudson miał przed sobą długą, bardzo długą podróż morską, a okazało się, że już pierwszych dziesięć dni dostarczą mu dostateczną ilość wrażeń i niebezpiecznych przygód, aby mu wystarczyło na całą resztę jazdy! Albowiem gdy tylko "Dumfries" dostał się na wody Kanału Irlandzkiego, napotkał na straszliwą burzę, która sprawiła, że stateczek ten przez kilka dni z rzędu ciskany był po morzu jak mały kawałek korka. Siła wichury była potężna - Hudson jeszcze nigdy w życiu czegoś podobnego nie widział, dlatego też bardzo prędko skorygował wszelkie romantyczne poglądy, które dotąd posiadał, jeśli chodzi o zawód marynarza... Drewno okrętu trzeszczało i jak gdyby jęczało, woda morska wdzierała się nawet i do kabin, odzież jego była ciałkiem mokra i lepiła się do ciała, a burza w miarę jak mijały dni i noce, zdawała ,się raczej coraz bardziej potęgować w swojej wściekłości, aż wreszcie w niedzielę po południu morze. stało się podobne do ogromnych pasm górskich i\tHudson z największym trudem wdrapał\tsię na pokład i trzymając się z całej siły burty okrętu, przyglądał się dzikiej scenerii rozszalałego żywiołu. Morze było\tcałe białe od piany, a fale podobne do groźnych olbrzymów skalnych raz po raz przybliżały się do maleńkiego okrętu i zdawało się, że go roztrzaskają - choć stateczek wpadał w nie, jakoś mu się udawało przemknąć\tprzez\tkipiące wody.\tHudson miał wrażenie, że każda następna fala dokona już dzieła powalenia i pogrążenia w wodnych odmętach ich okrętu, który nachylał się raz po raz, pod bardzo niebezpiecznym kątem. Jego nogi rozjeżdżały po śliskich deskach pokładu i z największym trudem zachowywał równowagę, podczas gdy statek wdzierał się niepewnie na wierzch jednej wodnej góry po drugiej tylko po to, aby po chwili znikać w przepastnej\tgłębinie,\tgdy fala mijała. Patrząc na szalejące morze zauważył przed sobą jeszcze inny duży okręt, również odbierający potężne ciosy ze strony rozszalałych fal i wichru, i jeszcze jeden mniejszy statek. Jakżeż bezsilni byli wszyscy, jakże zupełnie bezradni wobec niebezpieczeństwa,\tże wicher spowoduje zderzenie! Kapitan stał tuż obok niego. Na jego twarzy można było spostrzec skupienie, a zarazem głęboki niepokój. I on przyznał, że nigdy jeszcze nie widział bardziej wzburzonego morza. I\t"Jeśli Bóg nam nie pomoże", dodał z wielką powagą w głosie, "to nie ma żadnej nadziei". "Jak daleko jesteśmy ad wybrzeży Walii?" zapytał Hudson. Wiedział o tym, że wybrzeże Walii ze swoimi ogromnymi skałami sięgającymi daleko w głąb morza, jest szczególnie niebezpieczne.\n"Piętnaście, względnie szesnaście mil..." Okręt jednak dryfował właśnie w tym kierunku, co powodował silny wi-cher dmący od zachodu. "Musimy rozpiąć więcej żagla, gdyż im więcej będziemy mieli rozpiętych żagli, tym mniej będzie-my dryfować. Oby Bóg dał, aby maszty to zniosły..." A co się stanie, jeśli pod napojem wichru się złamią? Ale trzeba było zaryzykował. Chodziło tutaj o ich życie. Kapitan dał rozkaz wciągnięcia na maszt dwóch żagli.\nZ chwilą gdy wiatr uderzył w żagle, okręt popędził do przodu z jeszcze większą szybkością. Pędził położony zupełnie na burtę, tak że chwilami fale przelewały się przez przedni pokład. Nadchodził wieczór, ściemniało się - najwidoczniej gdzieś tam, za grubymi zwałami chmur słońce chowało się pod horyzontem. Hudson przyglądał się temu wszystkiemu z największą powagą.\n"Jutro ty, słoneczko miłe, wzejdziesz jak zwykle", po-myślał, odczuwając dramatyczną sytuację, "ale jeśli nie sta-nie się cud, to nie pozostanie po nas nic więcej jak tylko kilka szczątków rozbitego okrętu i kilka desek pływających po falach..." Jakżeż jego rodzina by się strasznie smuciła, gdyby utonął! I jaką stratą materialną byłoby to dla Towarzystwa Ewangelizacyjnego Chin, które wydało na opłacenie jego kosztów podróży i ekwipunku około sto funtów! A jakie to będzie uczucie, to ostateczne zmaganie się z szalejącym ży-wiołem, zanim ostatecznie fale nie zamkną się nad jego głową? Była to raczej melancholijna refleksja. Hudsonowi zrobiło się zimno i czuł się bardzo osamotniany i przestraszony, w miarę gdy robiło się coraz ciemniej, przy czym wiatr ry-czał nieustannie, a w twarz jego uderzała ustawicznie słona piana. Dlatego też z trudem przedostał się z powrotem do ko-rytarza okrętu i wreszcie do swojej kabiny. Wziąwszy do ręki swój śpiewnik i Biblię, usiadł na swoim hamaku i zaczął czytać.\n"Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzcie w Boga i we mnie wierzcie..." Te dobrze mu znane słowa tchnęły takim pokojem, że po chwili i jego serce poczuło się spokoj-niejsze. Czytał jeszcze dalej przez chwilę, ale oczy zmęczone czytaniem przy niepewnym świetle kołyszącej się latarni, za-częły odmawiać posłuszeństwa, a więc Hudson rzucił się na hamak i zasnął.\nGdy się obudził, zbliżała się północ. Okręt wciąż jeszcze się gwałtownie kołysał, a fale huczały. Jak też daleko byli w tej chwili od lądu i od owych niebezpiecznych skał? Hud-son ponownie udał się na pokład. Wytężając wzrok, naraz zobaczył w oddali jakieś światło. Była to latarnia morska Holy-head, wysyłająca ostrzegawcze sygnały do wszystkich okrętów, które by się przybliżały na zbyt niebezpieczną odległość. Latarnia morska Holyhead - a pod nią te skały...\n"Czy uda się nam minąć je?" krzyknął do kapitana, przy czym wicher omal zupełnie nie zagłuszył jego głosu.\n"Jeśli nie zboczymy, to może nam się akurat uda!" krzy-knął w odpowiedzi kapitan. "Ale jeśli jeszcze trochę zdryfujemy, to niech Bóg nam dopomoże..." I jednak zdryfowali. Zupełnie bezsilni, oczy swe utkwili w świetle, do którego co-raz bardziej się zbliżali. Ile czasu potrwa, zanim, dryfując w ten sposób, okręt ich znajdzie się przy tych skalach, na któ-rych ta latarnia morska została zbudowana?\n"Czy mamy jeszcze dwie godziny czasu?" krzyczał Hudson. "Prawdopodobnie mniej niż dwie godziny..." brzmiała od-powiedź.\nHudson zeszedł do swojej kabiny, a do oczu jego napłynęły łzy, gdy pomyślał o swoim ojcu, swojej matce, o swoich siostrach. Już nigdy nie miął ich zobaczyć tutaj na ziemi! Jakżeż straszny będzie ich smutek, gdy po nim zupełnie zniknie ślad po zatonięciu okrętu! Wyjął z kieszeni swój no-tatnik i starannie napisał na nim swoje imię i nazwisko, aby na wypadek, gdyby ktoś odnalazł jego ciało, można było w ten sposób je zidentyfikować. Gdy ten środek ostrożności został już powzięty, zaczął jeszcze raz oglądać się za sposobem uratowania się przed śmiercią w wodnej otchłani. Nie wyrzekł się bowiem nadziei ocalenia. Zobaczywszy jakiś duży kosz, zaraz pomyślał, że może ten przedmiot będzie się utrzymywał na wodzie, wziął go więc ze sobą na pokład i postanowił trzy-mać się go mocno na wypadek gdyby okręt zatonął. Do tego kosza uprzednio jeszcze włożył kilka najpotrzebniejszych przedmiotów, które by mu się przydały, gdyby mu się udało wydostać na brzeg. Nie było to rzeczą łatwą - wyjść na po-kład z tym koszem, ale gdy się wreszcie znalazł na pokładzie, była noc, ale księżyc przebił się przez chmury i przy jego świetle mógł zupełnie wyraźnie dostrzec leżący przed nimi skalisty brzeg, od którego dzieliło ich zaledwie kilkaset me-trów białej od piany wody morskiej.\nPrzez cały czas Hudson trwał w modlitwie. Stwierdził, że było rzeczą niemożliwą niemal formułować jakieś konkretne zdania, gdyż umysł jego był ogromnie wzburzony, ale coś w jego duszy nieustannie - choć bez słów - krzyczało do Boga, ich Ojca, błagając Go o uratowanie ich życia.\n"Czy łodzie ratunkowe utrzymają się na tak wzburzonym morzu?" zapytał wreszcie kapitana, dziwiąc się, że ich nie opuszczają na wodę.\n"Nie..." "A czy nie moglibyśmy związać kilku belek i zrobić z nich coś w rodzaju tratwy?" zaproponował jeszcze Hudson.\n"Na to nie ma czasu..." Kapitan wykonał zdecydowany ruch, tak jak gdyby w tym momencie powziął jakąś ważną decyzję.\n"Musimy za wszelką cenę spróbować zmienić kierunek okrętu - albo też wszystko stracone", powiedział Wydawało się, że okręt zdąża wprost w kierunku lądu, leżącego tuż przed nimi. "Będziemy musieli obrócić żagle wprost pod wiatr... Morze jest w stanie co prawda zdruzgotać nam pokład w momencie wykonywania tego manewru i zmieść wszystko za burty... ale musimy spróbować!" i natychmiast wydał odpowiednie rozkazy. Ale i ten wysiłek, aby spowodować zwrot i oddalić się od brzegu - nie powiódł się. Potęga wichru i fal była zbyt wielka. Kapitan zrobił więc jeszcze jedną desperacką próbę, aby okręt skierować w przeciwnym kierunku. Znaczyło to, że mieli się znaleźć w bardzo groźnym pobliżu skał, ale wobec ogromnej szybkości, jaką posiadał statek przy pełnych żaglach a potężnej wichurze, istniała szansa, że może im się uda przejechać obok skał i je szczęśliwie minąć. Oczy wszystkich były skierowane na te skały, o które z głuchym łomotem rozbijały się fale, rozpryskując się i zmieniając na kipiącą pianę tryskającą na wi1e metrów w górę. Uda się okrętowi przejechać mimo? Odległość od skał wynosiła już tylko zaledwie dwie długości statku i jeśli temu małemu okrętowi nie uda się utrzymać swego kierunku, to za kilka minut rozbije się na drobne kawałki. Z zapartym tchem Hudson patrzył na to, co się dzieje, trzymając się kurczowo t.akie1unku okrętu, który gwałtownie się kołysał ciskany falami, przez które jednak się dzielnie przedzierał. Mijali skały! Już mijali - minęli!... A teraz, byle tylko mogli odbić choć trochę, aby skierować się w kierunku otwartego morza i oddalić się od groźnego brzegu, to może jeszcze zostaną ocaleni!...\nI tak właśnie się stało. Wicher, który dotąd uderzał w nich tak bezlitośnie, w tym momencie zmienił kierunek odrobinę - na ich korzyść Zmiana kierunku była wprawdzie minimalna - wynosiła zaledwie dwa stopnie, ale to wystarczyło, aby ich nareszcie oddalić od niebezpiecznego wybrzeża. Gdy wzeszło słońce w poniedziałek rano, oświeciło - nie tak jak się Hudson obawiał - kilka pływających po morzu szczątków rozbitego okrętu, lecz piękny mały stateczek, z bohatersko podniesionymi żaglami, pędzący w kierunku otwartego morza!


tusia-mika kobieta Bytom - Randki24.pl\nProfil tusia-mika kobieta\n/ Randki Bytom kobiety\n/ Profil tusia-mika\nambitny, ciepły, cierpliwy, energiczny, entuzjastyczny, honorowy, kochający, komunikatywny, mądry, obiektywny, odważny, otwarty, optymistyczny, przyjacielski, romantyczny, szczery, troskliwy, uparty, z charakterem, żądny przygód\nbieganie, bilard, jazda konna, koszykówka, piłka nożna, pływanie, siatkówka, żeglarstwo\nfilm, kino, puby, koncerty, książki, opera, poezja, teatr\nfilmowa, metal, pop, rock\nbiologia, chemia, matematyka, medycyna, militaria, psychologia, sport\nJestem szczera do bólu! Tolerancyjna, przyjazna i szalona. Kocham motory i uwielbiam szybką jazdę zarówno motorami jak i samochodami. Gram w siatkówkę, koszykówkę pływanie i w bilard. Uwielbiam jazdę konną i zwierzęta. Interesuje się chemią a co za tym idzie lubię kombinować z materiałami wybuchowymi. Kilka słów o szukanej osobie:\nOsoba, która szukam powinna być szalona jak ja! Troszkę niegrzeczna  lubiąca ryzyko i nigdy nie używająca słów- „Tak nie wolno, tak nie wypada” Uśmiechnięta, życzliwa przyjacielska, trochę stanowcza ale ciepła i otwarta na nowe doświadczenia!!


Artykuły spożywcze multipino\nArtykuły spożywcze (9256)\nBranża lodziarska (4301)\nMaszyny i urządzenia (4879)\nPASEK SNICKERS 50G\nByczki, jalowki 4 zl/kg. Laki, pastwiska,siano, sloma do darmowego zbioru. Sprzedam stada bydla miesnego, mlecznego Europart ::Kijow,Ukraina\n4540 - TOKARKA AUTOMATYCZNA GENINI W ZESTAWE Z SZLIFIERKĄ\nJagody, owoce lesne slodkie, dojrzale roznych odmian. Produkujemy naturalny sok, ocet, polprodukty. Skupujemy jablka Europart ::Kijow,Ukraina\nWYKONAM NOŻE DO MASZYN PAKUJĄCYCH RADFORM ::KALISZ , Wielkopolskie\nProdukujemy na zamowienie konserwy owocowo-warzywne pod marka handlowa odbiorcy, nabywcy. Fasolka w sosie, kukurydza Europart ::Kijow,Ukraina\nOlej słonecznikowy BIO rafinowany\nOlej rzepakowy BIO, zimnotłoczony i bezzapachowy\nWarzywa suszone BIO\nPestki winogron czerwonych\nOlej słonecznikowy BIO bezzapachowy, zimnotłoczony\nOlej rzepakowy 2,3 zl/litr + nasiona, sloma, biomasa, tluszcze roslinne od producenta. Oferujemy w znacznych ilosciach Europart ::Kijow,Ukraina\nPneumatic Rib Loosener\n1 2 3 ... 922 Następna strona »»»\nArtykuły spożywcze - definicja i rodzaje\nArtykuły spożywcze to wszelkiego rodzaju produkty bądź półprodukty, które dzięki odpowiednim testom i stwierdzeniu, iż spełniają określone normy – zostały zakwalifikowane do zdatnych do spożycia przez człowieka. Mogą one być nieprzetworzone (nadające się do spożycia bezpośrednio w takiej postaci, w jakiej występują w przyrodzie; bez ingerencji chemicznej, modyfikacji składu, itp.) lub przetworzone (te, które są modyfikowane za pomocą różnych technologii przetwarzania żywności, np. ekstruzja). Współcześnie jednak większość produktów spożywczych przetwarza się ze względu na poprawienie trwałości (zwiększenie okresu przydatności do spożycia), smaku oraz wygody stosowania (żywność porcjowana w turystyce kempingowej).\nArtykuły spożywcze to między innymi: alkohole, tytoń, bakalie, orzechy, pestki, grzyby, karma dla zwierząt domowych, kawa, herbata, kakao, koncentraty i dodatki do żywności, mięso, mrożonki, nabiał, miód, owoce, ryby, mięczaki i skorupiaki, soki, napoje, słodycze i przekąski, tłuszcze, warzywa, wyroby cukiernicze, lody, wyroby zbożowe i mączne, pieczywo, zdrowa żywność i inne.\nKategoria oprócz produktów zawiera także maszyny i urządzenia, opakowania, usługi oraz wyposażenie potrzebne do funkcjonowania różnych branż przemysłu spożywczego na rynku (rolno-spożywczej, cukierniczej, mięsnej, mleczarskiej, owocowo-warzywnej, piekarniczej).\nOddzielną podkategorię Artykułów spożywczych stanowi tutaj branża lodziarska, w której umieszczone są oferty pawilonów, produktów, przyczep gastronomicznych i samochodów chłodni. Znajdują się tu także usługi, takie jak handel maszynami, reklama, serwis maszyn, sprzedaż lodów, transport, wyposażenie lodziarni i cukierni.


Archiwa: Sprężarki chłodnicze - Karibu GMM Kraków - Autoryzowany dystrybutor DANFOSS\nFirma Karibu-gmm jako autoryzowany dystrybutor Danfoss, posiada szeroką ofertę sprężarek począwszy od małych sprężarek zasilanych prądem stałym, stosowanych w mobilnych urządzeniach chłodniczych, aż do dużych sprężarek spiralnych stosowanych w rozbudowanych instalacjach klimatyzacyjnych i przemysłowych układach chłodniczych. Dostępne są wykonania specjalne takie jak: sprężarki o zmiennej prędkości obrotowej, dostosowane do współpracy z przetwornicami częstotliwości, sprężarki zasilane energia słoneczną oraz sprężarki energooszczędne. Szeroki zakres produkcji sprężarek Danfoss umożliwia stosowanie powszechnie dostępnych czynników chłodniczych z grup HFC, HCFC i CFC oraz węglowodorów dla mniejszych sprężarek.\nNowoczesna koncepcja i innowacyjna konstrukcja sprężarek spiralnych sprawiają, że stanowią one nową erę na wymagającym rynku urządzeń klimatyzacyjnych oraz chłodniczych. W zależności od typoszeregu i wielkości sprężarki są dostępne w wersjach jedno- lub trójfazowych z...\nSprężarki spiralne Performer HHP dedykowane są do domowych pomp ciepła z czynnikiem chłodniczym R407C. Wydajność nominalna w zakresie od 4.8 do 14 kW. Sprężarki są fabrycznie zalane olejem PVE. Dostępne są zarówno w wersji zasilanej prądem jedno- lub trójfazowym,...\nKonstrukcja specjalnie zoptymalizowana do zastosowania w gospodarstwach domowych i małych obiektach handlowych. Energooszczędne hermetyczne sprężarki tłokowe firmy Danfoss zapewniają szeroki zakres wydajności. Sprężarki Danfoss mogą…\nSprężarki prądu stałego Danfoss mogą być zasilane napięciem 12 lub 24V, stosowane są do czynnika R134a. Mogą być wykorzystywane w chłodziarkach oraz zamrażarkach. Sprężarki te są regulowane modułem elektronicznym,…\nSprężarki tłokowe Danfoss Maneurop przeznaczone są do zastosowań chłodniczych i klimatyzacyjnych z czynnikami R22, R407C, R134a, R404A i R507. Sprężarki MT, MTZ, NTZ i VTZ pokrywają szeroki zakres…\nTechnologie związane ze zmienną prędkością obrotową są najlepszymi dostępnymi środkami zapewniającymi odpowiedni poziom efektywności i wydajności w różnych warunkach klimatycznych. Sprężarki spiralne z inwerterem zapewniają…\nSprężarki Danfoss są oferowane wraz z szeroką gamą akcesoriów i części zamiennych. Akcesoria te są specjalnie dobrane i zaprojektowane do stosowania z naszymi sprężarkami a…


Ona przychodzi do pierwszej książki Fragment - Seks\nW tym fragmencie She Comes First, autor Ian Kerner podkreśla wagę kilku pierwszych dotknięć, jeśli chodzi o zadowolenie twojej pani, i jak dobre „pierwsze wrażenie” wpłynie na dalszy przebieg sesji seksu oralnego.\nNigdy nie lekceważ potęgi pierwszego wrażenia, zwłaszcza wrażenia twoich ust na jej sromie. Ten pierwszy pocałunek na sromie kobiety jest często najwspanialszym ze wszystkich pocałunków i może dosłownie zapierać dech w piersiach.\nPodejdź do pierwszego pocałunku jak do wydarzenia, tak jakbyś spróbował pierwszego łyka drogiej butelki wina, którą odłożyłeś na tę specjalną okazję. Nie zdejmuj po prostu korka i zacznij łykać: pozwól mu oddychać, wąchać i delektować się bukietem, podziwiać ciało, zwrócić uwagę na cerę i ton, a na koniec wypić tak wyczekiwany pierwszy łyk. Pozwól sobie docenić pełnię wrażeń.\nDelikatnie przeczesuj palcami jej włosy łonowe.\nPamiętaj, aby mocno ją drażnić. Pocałuj ją delikatnie po wewnętrznej stronie uda, a także w gładką skórę przylegającą do sromu. Pocałuj ją małymi, soczystymi klapsami (zaciśnięte usta, bez języka) w wewnętrzne i zewnętrzne usta, a nawet w czubek głowy. Upewnij się, że pierwszy pocałunek nie dotyczy bezpośredniego kontaktu z łechtaczką, a bardziej docenienia całego obszaru narządów płciowych.\nOddychaj gorąco w jej srom.\nDmuchnij, bardzo delikatnie, na jej łechtaczkowa głowa.\nJeśli nadal ma na sobie majtki, pocałuj ją przez im. Następnie delikatnie odklej je na bok, aby odsłonić lśniący, mokry srom.\nUwaga: Nigdy, pod każdy okoliczności, cios w kobiecej pochwy, jakby próbowała wypełnić ją powietrzem. Tak jest poważnie niebezpieczny. Dmuchanie do pochwy kobiety może spowodować zator i doprowadzić do śmierci. Oddychać na jej; dmuchnij lekko na jej; nigdy cios w jej.\nZanim przystąpisz do pierwszego pocałunku, poświęć chwilę, aby potwierdzić obecność sromu: Twój partner w rozkoszy. Przygotuj się psychicznie na nadchodzące doświadczenie. Przypomnij sobie, że jesteś tam, aby niezłomnie prowadzić ją przez proces seksualnej reakcji na orgazm.\nA teraz czas na pocałunek ...


Piłkarze Lecha Poznań dostawali wiadomości od kibiców tuż przed finałem PP Piłka nożna - Sport.pl\nAgnieszka Piskorz 06.05.2022 12:28\nMiało być wielkie piłkarskie święto, a są kontrowersje i skandal. Finał Pucharu Polski odbył się bez kibiców Lecha na trybunach. Jak informuje dziennikarz portalu Meczyki.pl Tomasz Włodarczyk w programie "Poznań vs Częstochowa", na kilkanaście minut przed pierwszym gwizdkiem na Stadionie Narodowym piłkarze ze stolicy Wielkopolski otrzymywali wiadomości od kibiców z prośbą o opóźnienie rozpoczęcia spotkania.\nKuba Atys / Agencja Wyborcza.pl, Twitter.com\nNa tydzień przed finałem Pucharu Polski pomiędzy Lechem Poznań i Rakowem Częstochowa, Polski Związek Piłki Nożnej poinformował, że decyzją prezydenta Warszawy kibice nie będą mogli wnieść na trybuny flag o wymiarach większych niż 2m x 1,5m. Choć dzień później PZPN wysłał odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to nie przyniosło ono skutku, co doprowadziło do wielkich kontrowersji jeszcze przed pierwszym gwizdkiem.\nPiłkarze Lecha Poznań zdekoncentrowani przez własnych kibiców? Prośba fanów tuż przed wejściem na boisko\nKibice podopiecznych Macieja Skorży nie zastosowali się do zakazu i przywieźli do Warszawy duże transparenty. To spowodowało, że tysiące fanów utknęło pod Stadionem Narodowym, a trybuny za bramką Lecha Poznań pozostały w puste. Brak dopingu wpłynął na piłkarzy z Wielkopolski, którzy przegrali z Rakowem Częstochowa 1:3.\nDo całej sytuacji odniósł się Tomasz Włodarczyk. W trakcie programu "Poznań vs Częstochowa" na kanale Meczyki.pl dziennikarz przyznał, że zamieszanie z kibicami mogło wpłynąć na dekoncentrację drużyny Skorży.\n- Nie tak miało być i mam wrażenie, że piłkarze, zwłaszcza Lecha Poznań, zaczęli to spotkanie mocno rozkojarzeni. To było widać już po pierwszej bramce, bo takie rozkojarzenie w defensywie temu trafieniu Rakowa towarzyszyło - stwierdził dziennikarz.\nJednak nie tylko brak dopingu mógł wpłynąć na słabą postawę piłkarzy z Wielkopolski. Jak donosi Włodarczyk, na kilkanaście minut przed pierwszym gwizdkiem, kibice Lecha wysyłali wiadomości do swoich zawodników, z prośbą o opóźnienie rozpoczęcia spotkania. Miało to związek z wydarzeniami pod Stadionem Narodowym. Według dziennikarza taka postawa fanów mogła skutecznie zdekoncentrować podopiecznych Skorży.\n- Z tego co wiem to oni (piłkarze z Wielkopolski - przyp. red.) też otrzymywali wiadomości od kibiców Lecha, tych głównych i najważniejszych, żeby w związku z ich protestem i niewniesieniem oprawy spróbowali opóźnić spotkanie. Nie wiem, czy to jest najlepszy moment, aby jeszcze wpływać w ten sposób na swoich piłkarzy tuż przed gwizdkiem podczas jednego z najważniejszych momentów i meczów sezonu - dodał Włodarczyk.\nChoć Lech Poznań przegrał walkę o Puchar Polski, to nadal pozostaje w grze o mistrzostwo kraju. Na trzy kolejki przed końcem sezonu, zespół ze stolicy Wielkopolski zajmuje drugie miejsce z taką samą ilością punktów, co lider Raków Częstochowa.\nYuri Ribeiro kontuzjowany. Nie zagra do końca sezonu


Pył – niewidzialny zabójca - Główny Mechanik\nPył powstający w procesie cięcia, wiercenia czy szlifowania betonu, cegieł i podobnych materiałów budowlanych zawiera krzemionkę, która w postaci bardzo drobnych cząstek jest niebezpieczna. Celem zapobiegania poważnych konsekwencji zapylenia bardzo ważne jest stosowanie wysokiej jakości, profesjonalnego sprzętu do kontroli zapylenia oraz środków ochrony indywidualnej, zdolnych wyłapać nawet najmniejsze drobiny krzemionki. – Stosowanie maszyn, które przeznaczone są do usuwania zanieczyszczeń z otoczenia budowlanego pozwalają zapewnić najwyższe standardy pracy. Urządzenia Husqvarna prócz pracy w najwyższej kategorii wydajności wyposażone są w filtry HEPA poziomu H13, które są zdolne oddzielić 99,95% cząstek stałych wielkości od 0,15 do 0,30 μm. Cząstki tej wielkości są najtrudniejsze do wyłapania, a to właśnie one pozostają długo w powietrzu i są szkodliwe dla zdrowia – mówi Dawid Trukszyn, Ekspert firmy Husqvarna Construction.\nPonieważ wdychany pył może stanowić zagrożenie zdrowia pracowników, większość krajów przyjęła przepisy i zasady dotyczące dopuszczalnego narażenia. Przepisy te mogą być różne w różnych krajach. Więcej informacji uzyskać można we właściwym urzędzie. – Jednym z najlepszych sposobów kontroli zapylenia jest użycie wody. Tam gdzie to możliwe, należy podczas cięcia czy wiercenia używać tyle wody, aby wiązać pył bezpośrednio w miejscu jego powstawania. Kolektor do zbierania mieszaniny wody z pyłem można podłączyć do odkurzacza przemysłowego, dla utrzymania miejsca pracy w czystości – dodaje Dawid Trukszyn, Ekspert firmy Husqvarna Construction.\nPodczas sprzątania miejsca pracy do oczyszczenia posadzek należy użyć zgarniacza zamiast szczotki. Do odkurzania należy używać odkurzacza przemysłowego klasy H, wyposażonego w filtry HEPA H13. – Pamiętajmy, że typowe domowe odkurzacze nie są w stanie wyłapać cząstek pyłu w postaci wdychalnej, dlatego nie nadają się do tego typu prac. Dodatkowo, zastosowanie jednego lub kilku przenośnych oczyszczaczy powietrza wyposażonych w skuteczne filtry HEPA H13 jest prostym sposobem na dalsze ograniczenie poziomu pyłu zawieszonego w powietrzu i zapewnienie dodatkowej ochrony wszystkim pracownikom pracującym w pobliżu – uzupełnia Dawid Trukszyn.\nTagi odkurzacze, odpylanie


Mieszkanie Sprzedaż, Świdnik, 44.10 m2, 258000 zł\n258 000 zł 5 850,34 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 5 850,34 zł/m²\nJeśli szukasz nowoczesnego oraz komfortowego mieszkania z dala od zgiełku miasta ta oferta jest dla Ciebie!!!\n- Salon 16 mkw\n- Sypialnia 9,2 mkw\n- Kuchnia 7,3 mkw\n- Łazienka z WC 3,8 mkw\nMieszkanie jest ciepłe i ciche, idealne dla osób poszukujących miejskich wygód.\nBudynek zlokalizowany jest w spokojnej dzielnicy.\nDodatkowym atutem jest dogodna lokalizacja.\nZ jednej strony mamy ciszę i spokój a z drugiej zaledwie 3 min jazdy samochodem do miasta.\nW sąsiedztwie znajduje się szkoła z basenem, przedszkole, przychodnia zdrowia. Dogodny dojazd do centrum miasta, łatwy dostęp do sklepów i usług umożliwiają łatwą organizację codziennych obowiązków\nObok osiedla powstanie park\nDoradca prowadzący: Kamil Błaszczak tel. 533-991-550; e-mail: k.blaszczak@bigcitybroker.pl\nSymbol oferty BIG-MS-12710\nPowierzchnia pokoi 16 oraz 7,3 m2\n2 pokoje 36,96 m2 5 546,54 zł/m2


Jarociniacy na wrocławskim Gis-Day\nUczniowie Technikum Geodezyjnego w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 1 w Jarocinie wzięli udział w obchodach GIS Day organizowanych przez Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu. Młodzież uczestniczyła w wykładach, które miały na celu przybliżenie, czym jest i gdzie znajduje zastosowanie GIS, czyli System Informacji Geograficznych.\nSukces uczennicy "Jedynki"\nKarolina Adamkiewicz, uczennica ZSP nr 1 w Jarocinie zdobyła wyróżnienie w Małym Finale Ogólnopolskiego Konkursu Ojczyzny Polszczyzny 2012. Przedsięwzięcie odbyło się 10 listopada w Koninie. Konkursowi patronował prof. Jan Miodek.\nSzlachetna paczka trafiła do Jarocina\nW tym roku po raz pierwszy do Jarocina zawitał projekt SZLACHETNA PACZKA. SZLACHETNA PACZKA to ogólnopolski projekt pomocy osobom, które w niezawiniony sposób znalazły się w trudnej sytuacji. Projekt realizowany jest od 2001 roku przez Stowarzyszenie WIOSNA.\nAnia Witasik - uczennica Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Jarocinie zajęła I miejsce w Powiatowym Konkursie Piosenki Patriotycznej w Środzie Wlkp.\nPyszności z gastronomicznej "Jedynki"\n„Herbatka u Pani Jesieni”, „Muzyczny poemat” i „Kurczak marserpor” to sztandarowe popisy kulinarne, którymi reprezentacja klas technikum żywienia ZSP nr 1 w Jarocinie zachwyciła jury konkursu gastronomicznego w Objezierzu.\nProfilaktyka na fotografii\n„Młodość – bezpieczeństwo HIV” to hasło, z którym zmierzyli się uczestnicy konkursu fotograficznego zorganizowanego przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną i Starostwo Powiatowe w Jarocinie.\nUwaga na mgłę!\nKwalifikacje na miarę europejską\nUroczyste wręczenie rzemieślniczych dyplomów mistrzowskich i świadectw czeladniczych zakończyło realizację projektu „Kwalifikacje na miarę europejską. Program formalnego potwierdzania kwalifikacji rzemieślniczych w woj. wielkopolskim”. Przedsięwzięcie dofinansowane było przez Wojewódzki Urząd Pracy w Poznaniu. Wśród zaproszonych na uroczystość gości był m.in. starosta Mikołaj Szymczak.\nStarosta przekazał projekt budżetu\n15 listopada mija termin przedstawienia projektu samorządowego budżetu na kolejny rok budżetowy. Dzisiaj starosta jarociński Mikołaj Szymczak podpisał projekt planu finansowego na rok 2013, który wcześniej przyjął Zarząd Powiatu w Jarocinie. Dokument został przekazany do Regionalnej Izby Obrachunkowej i Rady Powiatu Jarocińskiego, która zgodnie z przepisami do końca tego roku zobowiązana jest uchwalić budżet na rok 2013.\nŁukasz Twardowski – uczeń ZSP nr 2 w Jarocinie zdobył tytuł Mistrza Polski w Brazylijskim JIU JITSU. Mistrzostwa Polski w tej dyscyplinie sportowej odbyły się 11 listopada w Łodzi. W imprezie wzięło udział 800 uczestników w różnych kategoriach wagowych, wiekowych i stopniu zaawansowania.\n„Święto Drzewa” to ogólopolska akcja sadzenia drzew, do której przyłączyli się w tym roku uczniowie Zespołu Szkół Przyrodniczo – Biznesowych w Tarcach.


Profesor Manu Keirse w Polsce | wirtualnywydawca.pl\nJuż za tydzień po raz pierwszy przyjedzie do Polski Profesor Manu Keirse, autor wielu książek dotyczących przeżywania straty i żałoby oraz opieki nad chorymi i umierającymi, m.in. „Smutek, strata, żałoba”, „Pożegnanie z matką”, „Piętno smutku” czy „Smutek dziecka”, które ukazały się w Polsce nakładem Polskiego Wydawnictwa Encyklopedycznego.\nProfesor Manu Keirse przyjeżdża przede wszystkim po to, by oddać hołd ofiarom obozu zagłady Auschwitz-Birkenau.\n26 października o godz. 17 w Ośrodku Kultury Niderlandzkiej Uniwersytetu Wrocławskiego Profesor wygłosi wykład zatytułowany „Psychologiczne aspekty obcowania z chorobą nieuleczalną. Jak radzić sobie ze smutkiem i stratą ? W jaki sposób nieść pomoc dotkniętym chorobą ?”.\n27 października Profesor Keirse odwiedzi 9. Targi Książki w Krakowie, gdzie o godz. 14 spotka się z czytelnikami i będzie podpisywał swoje książki.\nManu Keirse jest profesorem na Wydziale Medycyny Katolickiego Uniwersytetu w Leuven oraz na Uniwersytecie Benelux w Eindhoven. Głównym przedmiotem zainteresowania Profesora jest człowiek w sytuacji kryzysowej wywołanej przez ciężką chorobę, śmierć bliskich, utratę kogoś lub czegoś ważnego. W swoich publikacjach Manu Keirse stara się z jednej strony uczyć, jak przełamać barierę poczucia wstydu i izolacji, która towarzyszy śmierci i chorobie, z drugiej zaś zobowiązuje otoczenie do udzielenia wsparcia ludziom, których dotknęła tragedia i daje zarazem dyskretne wskazówki, jak pomóc tę tragedię przeżyć. W książkach profesora Manu Keirse znajdziemy dokładną analizę typów reakcji na chorobę lub śmierć u osób, które stykają się z nią bezpośrednio lub pośrednio, w obrębie bliższego, bądź dalszego otoczenia.\nFormułując swe teorie, Profesor miał na uwadze ważne, uniwersalne cele: postęp i uszlachetnienie relacji międzyludzkich oraz wsparcie osób potrzebujących. To sprawia, iż z książek autorstwa Manu Keirse, poza praktycznymi, cennymi wskazówkami, płynie wiedza o ponadczasowej wartości.\nW planie wizyty Profesora Manu Keirse w Polsce jest także miejsce na spotkania z dziennikarzami\nMateriał z promocji książki „60 lat Rady Europy”\nBestseller New York Times’a „Proś a będzie Ci dane” – konkurs dla księgarń\nSpotkanie z Robertem Terentiewem\nAgnieszka Maciejowska na antenie Radia TOK FM


Czyja to córka? (FOTO) - Kozaczek.pl\nniedziela 31-05-09, czytany: 27308 razy, autor: Noir\nmonika mrozowska karolina dziecko rodzina córka zdjęcia fotki dieta wegetariańska wegetarianizm\nChyba podobna do taty.\nMonika Mrozowska / © KAPiF Monika Mrozowska jest znana nie tylko jako aktorka. Ostatnio głośno było o jej kulinarnych zainteresowaniach - gdy promowała swą książkę z przepisami dla wegetarian. W programie Happy Hour Mrozowska opowiadała, że bezmięsną dietę stosuje zarówno ona, jej mąż, jak i córka Karolina. Aktorka stwierdziła, że do niczego nie zamierza zmuszać swego dziecka i, jeśli pewnego dnia Karolina poprosi o kotleta, na pewno nie będzie jej tego wybijać z głowy. Póki co dziewczynka dobrze się rozwija, jest zdrowa i - jak widać na zdjęciach - jest oczkiem w głowie mamusi. Polecane wideo\nWyczekane otwarcie restauracji WABU w Warsaw Spire\tKto pojawił się na evencie?\tczytano: 7940 razy\nWyjątkowe stylizacje gwiazd na Warsaw Fashion Street 2016 (FOTO)\tKto miał najlepszą kreację?\tczytano: 15962 razy\nMonika Mrozowska zdradziła szczegóły swojego ślubu\tZaręczyny były nietypowe.\tczytano: 6807 razy\nSkrytykują Mrozowską za tę wypowiedź o 500zł na dziecko?\tZgadzacie się z nią?\tczytano: 15189 razy\nGwiazdy na planie Wielkiego testu o żywności (FOTO)\tKto zdecydował się sprawdzić swoją wiedzę?\tczytano: 5931 razy\nczytaj więcej o: monika mrozowska