Tamiya - XV-01 - Heli-Team.pl\nTamiya - XV-01\nPostautor: wojtekr » 2 wrz 2014, o 17:09\nCałość dostajemy w bardzo ładnym pudełku. Kompletnie do samodzielnego montażu. Musimy sobie podobierać wszystkie części z ramek z wtryskarki. Ale praca łatwa miła i przyjemna.\nOgólnei model wygląda tak:\nW komplecie bardzo fajne felgi i opony Rally Block, niezbędne smary i takie tam pierdoły.\n- nie uszczelniony pasek- jest osłona ale g warta.\n- Samemu trzeba kleić osłonę na zębatki\n- Mało miejsca na elektronikę\n- Pomimo osłon i zabudowy do miejsc gdzie ma się nie nasypać piasek i kamyczki na pewno nasypie się piasek i kamyczki (pakiet, elektornika)\n- spadające sprężynki na dogbone'ach- trzeba kleić\n- Błotniki, które trochę zabezpieczają\n- zaje**scie wysoki prześwit\n- Super amorki\n- Można zastosować (z niewielkimi przeróbkami) zębatki od Himoto\n- Trzeba wszystko osłaniać, zaklejać itp\nzaklejona przestrzeń na elektornikę- można zapomnieć o wiatraczkach\nDo rally i tak trzeba budować własne inner- najlepsze z lexanu- nie kupowac tych cienkich tłoczonych sa do dupy.\nsilnik w dużej termokurczce i z kapturkiem na wtyczkę sensorów zrobioną z lexanu 0.5mm formowanego opalarką na pudełku od cygara\nwłasny patent na osłonę dolnego mocowania amortyzatora\nna razie tyle o tym\nPostautor: miruuu » 2 wrz 2014, o 17:21\nGdzie kupiles? Rozumie ze tez pod klimaty rally bedzie?\nPostautor: wojtekr » 2 wrz 2014, o 17:23\nGdzieś daleko za jakimiś morzami. Już jest pod rally, (chyba ma >28mm prześwitu)\nPostautor: miruuu » 2 wrz 2014, o 17:38\nOk. Teraz mi srapatalk zaczytal foty dopiero. Fajnie to wyglada!!\nObmacałbym ktoregos wieczora...\nPostautor: wojtekr » 2 wrz 2014, o 18:53\nzapraszam na macanko, może pod siekierkami któregoś dnia?\nPostautor: Intruz » 3 wrz 2014, o 22:41\nŁadnie zaczyna się dziać\nPostautor: miruuu » 4 wrz 2014, o 01:18\nwojtekr pisze: zapraszam na macanko, może pod siekierkami któregoś dnia?\nchetnie! Dam znac jak sie obrobie to i nascade zabiore.\nSwoją drogą... Ostatnio mam z nascadą jeden problem: musze sie dzielić nią z córcią\nPostautor: Galo82 » 12 sty 2017, o 21:16\nTak ino się chciałem pochwalić..\nDorwałem w dobrej cenie to wziąłem.\nTamiya XV-01 - przeznaczenie rally\nDEX410v3 - przeznaczenie offroad\nOba na bez szczotce..\nPostautor: tom74 » 12 sty 2017, o 21:41\nTo 01 w nazwie bardzo kojarzy się z innym autkiem XO-1, pewnie nazwa całkiem przypadkowa\nOstatnio w sieci robi furorę filmik nagrany w slow, gdzie traxxas jest poddawany wielu testom, nawet zderzeniowym:\nPostautor: wojtekr » 12 sty 2017, o 22:52\nFajny ten XV-01\nMam prośbę możesz zmierzyć wnękę na elektronikę?\nJeżeli to nie problem to najlepiej jak być cyknał fotkę i zwymiarował i podał głębokość.\nCo do osłon na silniku to powinny się sprawować dobrze tylko kontroluj temperaturę.\nPostautor: Galo82 » 13 sty 2017, o 09:24\nZmierzę jak będę w domu , w tamce, na tą chwilę, wymienię silnik i regulator na szczotkowy. To co jest teraz to dla mnie trochę potwór ,\nFajnie bo podwozie jest w wersji PRO, nie zwróciłem na to uwagi jak kupowałem\nPostautor: Galo82 » 1 lut 2017, o 08:04\nJestem po wymianie silnika i regulatora na szczotkę, i powiem, nie potrzeba więcej mocy, i tak przez większość czasu gaz maksymalnie wciśnięty do połowy, w rally 1-10, parcie na bezszczotke uważam za trochę bezsens. Ale co kto lubi\nMoje autko wygląda na tą chwilę tak:\nNiestety rzeczywistość okazała się troszkę brutalna.. do wymiany były wszystkie łozyska które byłu w układzoe kierowniczym, do tego wszystkie łożyska w piastach, dyferencjały ok.. koszt oryginałów z tamki nie mały\nWymianie podlegały również niektóre elementy plastikowe, głównie płyta podłogowa, musiałem dokupić równiez osłone na elektronikę.. reasumując nigdy więcej używki\nAutko przeszło test w zeszłą niedziele na lodzie:\nKolor kompletnie mi nie spasował, dlatego postanowiłem ze buda będzie treningowa, i kupiłem nową oryginalną z Tamiya\npierwszą rzeczą którą fajnie jest sobie zrobić to zaznaczyć markerem, wszystkie linie, gdzie będzie maskowanie albo wycinanie od strony wierzchniej (na niej jest folia ochronna którą się zrywa)\nUłatwi to naklejanie masek oraz wycinanie\npo odmalowaniu lini, bierzemy się za wycinanie karoserii, ja robię to zagiętymi nożyczkami do paznokci, oraz zwykłymi, zagiętymi fajnie sie tnie po łuku, potem trzeba dopasować karoserie do podwozia i wyciąć otwory pod słupki, fajnie jest to zrobić specjalnym wycinakiem do tego przeznaczonym.\nPo dopasowaniu i wycięciu, naklejamy maski, na elementy które nie chcemy aby były pomalowane, maski naklejamy od wewnątrz, w tym wypadku nie malowane będą szyby i miejsca na światła, ten zestaw posiada klosze do lamp, do których można zamontować ledy.\njeszcze kilka linków z rajdów które odbywają się na śląsku:\ntu z kolei coś z większym rozmachem:\nMam nadzieje że osoba która myśli nad xv-01 ,je kupi będę miał kompana z helikiem, który jeździ\nPostautor: Galo82 » 1 lut 2017, o 19:46\nNikt nic nie piszę, to wrzucam część drugą relacji\nZabieramy się do malowania budy, farbę trzeba dobrze wstrząsnąć można również w ciepłej wodzie sobie ją podgrzać, lepiej się rozprowadza, malowanie bardzo cienkimi warstwami, w moim przypadku 5 warstw, + 2 warstwy czarnej farby na koniec żeby podbić kolor , do jasnych lepiej dać na koniec białą\nPo wyschnięciu odklejamy maski i mamy coś takiego:\nNastępnie dochodzimy chyba do najlepszego momentu całego malowania... zdjęcie folii ochronnej:\nPostautor: Ramotny » 1 lut 2017, o 20:23\nNówka Panie, nie śmigana, Niemiec płakał jak sprzedawał...\nA na poważnie to ten lakier świetnie wygląda...\nPostautor: Mustaf90 » 1 lut 2017, o 22:59\nTakim kolorem powinieneś machnąć tą budę 22B i będzie cacy:P Bo w tym jasnym niebieskim to rzeczywiście tragedia:P\nPostautor: kubacki » 2 lut 2017, o 07:35\nA czemu boczne słupki są nie pomalowane, czyżby miały być w innym kolorze?\nPostautor: Galo82 » 2 lut 2017, o 11:07\nMustaf90 pisze: Takim kolorem powinieneś machnąć tą budę 22B i będzie cacy:P Bo w tym jasnym niebieskim to rzeczywiście tragedia:P\nNiestety zmywanie tej farby to utrapienie, nie będę się bawił, w to, ta jasno niebieska i tak do treningu.\nna szyby idą naklejki które zasłonią nie pomalowane miejsca.\nBuda na tą chwilę wygląda tak:\nEtap z naklejkami mam praktycznie za sobą, zamontowałem również tylne klosze świateł (pod późniejsze ledy), został mi przód, przednie wymagają malowania na czarny połysk, a nie miałem narazie jak rozłożyć warsztatu z aerografem.\nTylny spojler do zamontowania, lusterka, wycieraczki, atrapa wydechu.\ni takie coś idzie do kompletu:\nhttp://allegro.pl/tamiya-51022-felgi-zl ... 81969.html\nPostautor: Galo82 » 5 lut 2017, o 19:01\nWitam, buda z dodatkami zakończona.\nPostautor: dawo » 5 lut 2017, o 19:23\nGeneralnie ładnie ale gdzie światła świecące?\nPostautor: wojtekr » 5 lut 2017, o 19:31\nWycieraczki się zacięły


Powstaną Moszczenickie Tereny Inwestycyjne - strona komentarzy: 2 - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nCzwartek, 06 kwietnia 201749 10858\nnajlepszy 07.04.2017 18:16\nWymyślili sobie tera-my inwestycyjne ! ja to bym tereny znalazł i zrobił to lepiej i taniej.Ja wszystko robię lepiej, tylko mnie się nie chce, bo wolę pisać komentarze.\n~mieszkaniec Moszczenicy (Gość)07.04.2017 11:27\nŚwietne informacje!!! W Moszczenicy się dzieje!!! Ruszajcie z budową i renowacją - nie da się patrzeć na te ruiny. A najważniejsze że więcej ludzi będzie miało pracę!\n~Inwestor (Gość)06.04.2017 14:47\nPięknie - gdzie mam dzwonić, pisać?? Potrzebuję lokalu w takim miejscu :)\n~ares1 (Gość)06.04.2017 11:08\nA co na to władze PT???Co oni w tym kierunku robią??? Czy teraz zaczęła się ostatnia prosta do nachapania się w związku z utrata władzy!!!\n~Jakar (Gość)06.04.2017 21:05\nŚwietnie panie Wójcie Piekarek, jakby co posada piotrkowa czeka. Brawo za wizję i realizację oraz skuteczność w pozyskaniu kasy\n~Ada (Gość)06.04.2017 19:41\nsłusznie: "Pan drugi od lewej" to razem z "Panem pierwszym od lewej" autorzy tego projektu! brawo Marcin, brawo Panie Krzysztofie! Dziękujemy! i słowa uznania dla tych Radnych (Pani Małgosiu:, Panie Zdzisławie)!, którzy podeszli do tematu rzetelnie i przyszłościowo, a nie tylko politycznie, jak co niektórzy :)\n~A w Piotrkowie... (Gość)06.04.2017 15:03\npowstaje Mediateka - to jest dopiero inwestycja! Na pewno zatrzyma emigrację zarobkowa z miasta. A kto wie czy jeszcze nie będzie vacatów i nie trzeba będzie ściągać pracowników z Niemiec?\n~kolo (Gość)06.04.2017 18:59\nJa bym tylko dodał, że największa zasługa to tego Pana drugiego od lewej, ale i tak wszystkim życzę powodzenia.\nA do tych co coś tam o dziurawych drogach piszą, kiedyś przyjdzie czas, że i one zostaną naprawione ale to raczej pracy ludziom nie da (chyba, że na chwilę przy remoncie), a drugiej szansy na odrestaurowanie fabryki\nWięc zacznijmy myśleć przyszłościowo a nie o tym co mało ważne\n~EPI (Gość)06.04.2017 14:31\nCoś mi się tu nie domyka finansowo. Wyprowadzi mnie ktoś z błędu? Wydaje mi się, że na projektach unijnych nie można zarabiać. A Sz.P. Marceli Piekarek mówi, ze będzie sprzedawał i wynajmował lokale...\n~tylko razem (Gość)06.04.2017 16:33\nJaki pan, taki kram. Gratuluję!\n„Chłopak niepoukładany, szkoda nam jego matki”. Jak doszło do tragedii w Woli Krzysztoporskiej? (46040)\nWypadek na drodze krajowej nr 91 w Longinówce (34234)\nBudowa autostrady A1 przynosi straty MZK. Spółka interweniuje u GDDKiA (19571)\nZnowu zmienią przebieg trasy S12? (19564)


"Big Brother". Kto wygra program? Bukmacherzy nie mają wątpliwości - Szołbiznes - MAXXX News | RMF MAXXX\n"Big Brother". Kto wygra program? Bukmacherzy nie mają wątpliwości\ndate_range niedziela, 16 czerwca 2019 (17:27)\nKto wygra "Big Brothera"? Zarówno bukmacherzy, jak i widzowie mają jednego faworyta. Magda Wójcik, Radosław Palacz, Bartłomiej Boruc, Igor Jakubowski - kto z czwórki finalistów sięgnie w niedzielę 16 czerwca po zwycięstwo? Już dzisiaj któreś z nich otrzyma główną nagrodę w wysokości 100 tysięcy złotych i luksusowy samochód.\nCzekamy wieczora. #bb2019 #wielkibrat #bigbrother #bigbrother2019 #wielkibratpatrzy\nA post shared by Big Brother TVN 7 (@bigbrother.tvn7) on Jun 16, 2019 at 8:10am PDT\n„Big Brother”. W końcu wielki finał\nPo trzech miesiącach pierwsza edycja nowego „Big Brothera” dobiega końca. Po wielu tygodniach walki o pozostanie w domu Wielkiego Brata na polu bitwy pozostały już tylko cztery osoby. Magda Wójcik, Bartłomiej Boruc, Radosław Palacz i Igor Jakubowski walczą o pierwsze miejsce w „Big Brotherze” i główną wygraną. Każde z nich ma swoich fanów i więcej lub mniej antyfanów. Jednak kto przez trzy miesiące zaskarbił sobie największą sympatię widzów?\n„Big Brother”. Kto wygra program?\nChoć finałowy, emitowany na żywo z domu Wielkiego Brata odcinek „Big Brother Arena” będziemy mogli oglądać dopiero 16 czerwca po godzinie 20.00, to i widzowie, i bukmacherzy podejrzewają już, kto może opuścić dom jako ostatni – czyli wygrać program. Magda Wójcik już od pewnego czasu była dla wielu faworytką, natomiast po wyemitowaniu sobotniego odcinka „Big Brothera” duże grono widzów jest już absolutnie przekonane, że to właśnie ona będzie triumfować w niedzielę. To dlatego, że w ostatnim odcinku „Big Brothera” poświęcono jej najwięcej czasu ze wszystkich uczestników.\nNa początku tygodnia gościem „Big Brother Nocą” był wróżbita Maciej. Choć jego występ w wieczornym programie został mocno skrytykowany przez oglądających, to warto przypomnieć, kogo na zwycięzcę typował słynny wróż. Jego zdaniem największe szanse na wygraną ma Bartłomiej Boruc, ale poważną konkurentką dla niego może być właśnie wspominana już Magda Wójcik.\nA co na to bukmacherzy? Ich typy nie będą zaskoczeniem. Na jednej ze stron zajmujących się zakładami najniższy kurs (1.55), a więc najwyższe szanse na wygraną, widnieje przy nazwisku Magdy Wójcik. Kolejny jest Bartłomiej Boruc (3.00), trzeci – Igor Jakubowski (6.25). Najmniejsze szanse zwycięstwo ma zdaniem bukmacherów Radosław Palacz (15.00).\nMagda Wójcik - kim jest uczestniczka programu "Big Brother"? "Madzia z UK" jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci w szóstej edycji "Big Brothera". Dzięki swojemu beztroskiemu podejściu do życia i dużej...\nlabel Big Brother TVN TVN7 Player Magda Wójcik Bartłomiej Boruc Igor Jakubowski Radosław Palacz\nOgólna ocena "Big Brother". Kto wygra program? Bukmacherzy nie mają wątpliwości to: 50%/100%, uzyskana z: 2 głosów.


Życie na siedząco - pozycja, która zabija: biuro bez krzeseł, możliwe?\nWiększą część czasu spędzamy w pozycji siedzącej. Przyjmujemy ją, aby skonsumować posiłek, siadamy w samochodzie, na siedząco oglądamy telewizję, na siedząco pracujemy, na siedząco uczestniczymy w koncercie, oglądamy film albo rozgrywki sportowe... Bardzo mało stoimy, jeszcze mniej się ruszamy.\nRatuje nas jeszcze robienie zakupów. Całe nasze życie to siedzenie albo leżenie: śpimy w nocy (średnio 7 godzin) i siedzimy pozostałą część doby.\nJeśli więc nawet ktoś, w trosce o własne zdrowie, zaczyna się nieco więcej ruszać i poświęcać na to pół godziny dziennie, to i tak przez pozostały czas pozostaje praktycznie bezczynny. A cierpi na tym obwód talii, zdowie serca, oraz poziom glikemii - i cukrzyca zaczyna stukać do drzwi. Musimy pożegnać się z krzesłem, twierdzi amerykański profesor James Levine, z kliniki Mayo: sam daje dobry przykład, gdyż w jego własnym biurze... nie uświadczysz nawet „grama” krzesła!\nCzy należy i czy można ruszać się w pracy?\nZ pewnością. Spacer należy włączyć do swojego życia codziennego i do swojej pracy. Doktor James Levine w swoim biurze ma bieżnię stacjonarną, na której chodzi cały czas, a w tak zwanym między czasie odbiera telefony i wysyła maile. Tak więc jest to możliwe. Jedyne, czego nie można zrobić na bieżni stacjonarnej, to spanie. Reszta jest wykonalna. Podstawową strategią jest więc ograniczenie liczby godzin, które spędzamy w pozycji siedzącej.\nPodkreślmy – niezwykle ważne jest to, żeby się ruszać.\nMożna przecież spotykać się i rozmawiać z przyjaciółmi w trakcie spaceru. Można gotować na stojąco, na stojąco kroić warzywa i wszystkie inne składniki, zamiast kupować produkty przygotowane od razu do spożycia i do odgrzania w mikrofalówce. Nie ma powodu, żeby się rozkładać w fotelu w czasie weekendu, kiedy to właśnie wtedy możemy być aktywni – sami, z rodziną, z przyjaciółmi...\nSamo ruszanie się na krześle nie wystarczy\nNaprawdę, nie chodzi tutaj o to, żebyśmy wszyscy nagle zaczęli się kręcić na krzesłach obrotowych w trakcie pracy. Chodzi po prostu o to, żeby ludzie wstali z krzesła i zrobili te sto kroków w trakcie rozmowy telefonicznej. Jeśli tego nie zrobimy, stracimy okazję do poruszania się, a to jest już marnotrawstwo.\nNie traćmy więc okazji, aby się przejść, zamiast wysyłać maila do pracownika z drugiego piętra. I za każdym razem wstajmy z krzeseł, kiedy zadzwoni telefon. Spróbujmy nabrać zwyczaju odbierania telefonu na stojąco. Na początku możemy nawet odnotować sobie za każdym razem, kiedy to robimy. Jeśli będziemy tak robić przez trzy tygodnie, z pewnością nabierzemy nawyku, żeby nigdy już nie odbierać telefonu na siedząco.\nCzy fakt siedzenia cały dzień ma jeszcze jakieś inne konsekwecje poza otyłością?\nTak. Poziom glukozy oraz poziom trójglicerydów we krwi gwałtownie wzrasta. Akumulujemy tłuszcz trzewiowy i stajemy się niewrażliwi na insulinę. Nie jest to jeszcze udowodnione, ale wydaje się, że tak właśnie się dzieje.\nJaki procent codziennego wydatku energetycznego jest związana z faktem ruszania się, ale bez ćwiczeń fizycznych?\nU osoby, która prowadzi średnio siedzący tryb życia, około 60% całkowitego codziennego wydatku energetycznego jest związane z podstawowym metabolizmem, 30% z procesem NEAT (termin NEAT jest akronimem od non-exercise activity thermogenesis, a oznacza on termogenezę bez aktywności fizycznej. Słownik definiuje ćwiczenia jako wysiłek fizyczny podejmowany po to, aby utrzymać albo rozwinąć formę fizyczną. Proces NEAT jest związany z obojętnie jakim ruchem, który nie jest ćwiczeniem fizycznym: spacer, rozmowa, tupanie, granie na gitarze, tańczenie, chodzenie po sklepach...), a 10% z energią niezbędą do trawienia pożywienia, pobierania go i magazynowania.\nMożliwe jest zwiększenie NEAT aż do 40% kiedy jesteśmy umiarkowanie aktywni, a do 50%, kiedy jesteśmy rolnikami, takimi jak farmerzy 150 lat temu. Jednakże, proces NEAT przedstawia około 30% kalorii spalanych dla większości ludzi. A może spaść do 20% albo nawet do 10%, kiedy dzień spędzamy w łóżku.\nOznacza to, że proces NEAT jest jedną z tych rzadkich rzeczy, które możemy sami zmienić. Jednakże, nie możemy zmienić naszego metabolizmu podstawowego, czyli kalorii spalanych w trakcie spoczynku, w celu podtrzymania funkcji serca, funkcji płuc, funkcji mózgu, funkcji wątroby oraz funkcji wszystkich innych organów.\nTo wszystko bardzo przypomina hipotekę\nWszyscy musimy miesięcznie opłacać stałe raty, których tak naprawdę nie możemy zmienić. Jest to ekwiwalent metabolizmu bazowego. Mamy również wydatki związane z naszym życiem codziennym: przygotowanie posiłków, pranie... etc. Nie wymagają one wiele kalorii, ponieważ są one związane z czynnościami, na które nie przeznaczamy zbyt wiele czasu. Są one praktycznie stałe i bardzo ograniczone.\nKrótko mówiąc, NEAT i ćwiczenia są jak przychód, który mamy do dyspozycji. To, co nam zostaje po dokonaniu wszystkich obowiązkowych opłat. Tak jak pieniądze, które możemy wydać. Jeśli masz więc szansę, iż dostaniesz podwyżkę, to co zrobisz z dodatkowymi pieniędzmi? Niektórzy ludzie je wydadzą, podcza gdy inni odłożą je na koncie.\nJeśli nie „wydajesz” naddatku energetycznego wykonując ćwiczenia albo w postaci NEAT, może on być tylko „zaoszczędzony”, nieprawadaż? Tak więc, jest on magazynowany w postaci tkanki tłuszczowej. Ludzie szczupli akumulują conajmniej dwa albo trzy miesiące swoich potrzeb kalorycznych w postaci tłuszczu, podczas gdy osoby otyłe magazynują równowartość jednego roku.\nInaczej mówiąc, dobrze jest oszczędzać, kiedy chodzi o pieniądze, ale nie w sytuacji, kiedy chodzi o tłuszcz. Odkładajmy więc na bok nasze oszczędności, a tłuszcz po prostu ... spalajmy.\nCzy proces NEAT pozwala spalić więcej kalorii niż aktywność fizyczna?\nGeneralnie tak. Ale nie w przypadku sportowców. Na przykład, kolarze, którzy uczestniczą w Tour de France, spalają 5 000 kalorii na dzień. Ale weźmy przykład osoby, która idzie na siłownię trzy razy w tygodniu. Powiedzmy, iż potrzeba jej 15 minut, aby tam dotrzeć, 10 minut, aby się przebrać oraz 30 minut, aby na rowerze stacjonarnym wypocić 100 kalorii. Następnie taka osoba musi wziąć prysznic, uczesać się, iść do samochodu, a następnie wrócić do siebie.\nPowiedzmy, że ta osoba spaliła w sumie 120 kalorii, a ćwiczy ona w ten sposób trzy razy w tygodniu. Oznacza to spalonych 360 kalorii tygodniowo, które należy podzielić na siedem (bo jest siedem dni), a to oznacza 50 kalorii dziennie.\nGodzinny spacer na bieżni stacjonarnej oznacza spalenie 100 kalorii (przy prędkości 1,5 km/h). W pracy, zamiast czytać dokumenty przy biurku, czytajmy je spacerując. Jest możliwe bycie aktywnym, bycie w formie i cieszenie się dobrym zdrowiem, przy jednoczesnym pozostawaniu w biurze. Wszyscy na tym wygrywają.\nĆwiczenia na sali gimnastycznej również oferują pewne korzyści\nNa przykład – dobre działanie na zdrowie serca. Ale, niektóre osoby rezygnują, tak po prostu. Ludzie chorujący na cukrzycę męczą się samym spacerowaniem. Mają bardzo niski poziom mleczanów. Kiedy spacerują w tempie 4 km na godzinę albo nawet mniej, są one równie wykończone co lekkoatleta, który właśnie przebiegł sprint na 100 m. Dosłownie dyszą. Na pewno byłyby zniechęcone, gdyby jeszcze zmierzyć im puls.\nDlatego, jak uważa doktore Levine, liczy się dystans, jaki się przebyło, a nie prędkość, z jaką się tego dokonało. Można przecież słuchać muzyki podczas spaceru, można przejść się z przyjacielem albo z partnerem życiowym, podzielić się słuchawkami, będzie przyjemniej...\nŻycie na siedząco - pozycja, która zabija: jak nie słuchać zewu fotela?\nKomentarze do: Życie na siedząco - pozycja, która zabija: biuro bez krzeseł, możliwe?


Od Chopina do Chopina\nZaczęło się od muzyki Chopina i skończyło się na jego muzyce. Koncert inaugurujący III Międzynarodowe Dni Muzyki Fortepianowej im. Marii Turzańskiej, okraszony listami Fryderyka Chopina, odbył się w sobotę, 22 lutego. Finał miał...\nMają haka na chłoniaka\nW czwartek, 27 lutego w ramach ogólnopolskiej akcji „Mam haka na raka” (7. edycja) uczniowie z I i III klasy Liceum Ogólnokształcącego w ZS w Sieniawie urządzili marsz z transparentem ulicami Sieniawy. W tym roku akcja skupiona...\nTo nie wypadki, a celowe działania\nPani Joanna* z Jarosławia uważa, że jej kot zdechł, ponieważ ktoś się na nad nim znęcał. Co gorsze zdaniem kobiety nie był to pierwszy tego typu przypadek w tej części miasta.\nPolicjanci z Kańczugi zatrzymali dwóch obywateli Ukrainy, którzy przewozili papierosy bez polskich znaków akcyzy. Towar ukryli w oponie samochodu ciężarowego, którym się poruszali.\nW sobotę, 1 marca w Prywatnym Gimnazjum Sióstr Niepokalanek w Jarosławiu odbył się finał 15 Wojewódzkiego Konkursu „Sacrum w literaturze i sztuce”. Zwycięzcy tegorocznej edycji podczas uroczystej gali odebrali nagrody i...\nW piątek, 28 lutego w Rzeplinie 46-letni mężczyzna potrącił dwie mieszkanki gminy Pruchnik. Sprawca wypadku miał w organizmie ponad 0,4 promila alkoholu.\nUroczystym wernisażem zakończył się pierwszy dwutygodniowy plener malarski w Pałacu w Sieniawie, zorganizowany przez dzierżawcę obiektu spółkę Arche. W plenerze wzięli udział tacy uznani artyści jak Jan Bonawentura Ostrowski,...\nDlaczego aż tyle? Batalia o podatki w mieście\nWysokość podatków w mieście wywołała w ostatnim czasie falę oburzenia. Niektórzy mieszkańcy twierdzą, że płacą dużo więcej niż dotychczas. Miasto tłumaczy, że podatek od nieruchomości i opłaty lokalne wzrosły zgodnie z inflacją...\n27 lutego br. w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie miało miejsce wręczenie promes w ramach podziału środków na usuwanie skutków klęsk żywiołowych. Prawie 70 mln zł otrzymają podkarpackie samorządy na odbudowę...\nUchwałę budżetową Rada Miasta Pruchnika przyjęła jeszcze w styczniu br. Dochody w niej założone osiągają poziom blisko 31 mln zł. Na podobnym poziomie kształtują się wydatki budżetu, z których aż ok. 5,5 mln zł stanowiły będą...\nW nocy z 27 na 28 lutego funkcjonariusze z mobilnego patrolu Służby Celnej udaremnili w Radymnie wprowadzenie do sprzedaży nielegalnych wyrobów tytoniowych. Towar znajdował się w porzuconej walizce na jednym z przystanków...\nPonad 2 tys. uczniów na Dniu Otwartym PWSTE\nW środę, 26 lutego w Państwowej Wyższej Szkole Techniczno-Ekonomicznej im. bł. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu zorganizowano Dzień Otwarty. Tego dnia miejscową uczelnię odwiedziło ponad dwa tysiące uczniów ze szkół...\nPrzeżyli piekło na Majdanie\nAleksander do jarosławskiego szpitala Centrum Opieki Medycznej trafił w niedzielę wieczorem. Taras i Rostysław dołączyli do niego we wtorek. Wszyscy trzej doznali poparzeń „koktajlem Mołotowa”.\nDają przykład jak żyć\n23 lutego w Wiejskim Domu Kultury w Wólce Małkowej odbył się tradycyjnie organizowany w gminie Tryńcza Dzień Seniora.\nBurmistrz: „Nie uważam, że jestem złym gospodarzem”\nPrzyszłość przeworskiego kina, batalia o podatki, projektowane targowisko i planowane w mieście przywieleje dla rodzin wielodzietnych – to główna tematyka podejmowana przez Radnych i Burmistrza Miasta Przeworska na środowej (27...


Miłość dobrej kobiety - Alice Munro - ebook + audiobook - Legimi online\nMiłość dobrej kobiety ebook i audiobook\nAnn Close, nieocenionej redaktorce i wiernej przyjaciółce\nOd kilkudziesięciu lat istnieje w Walley muzeum, którego misją jest zachowanie dla potomnych zdjęć, maselnic, końskich chomąt, starego fotela dentystycznego, nieporęcznej obieraczki do jabłek i takich kuriozów, jak małe, ładne porcelanowo-szklane izolatory, które umieszczano na słupach telegraficznych.\nW zbiorach muzeum znajduje się też czerwona skrzynka z napisem D.M. WILLENS, OPTYK, przy której leży karteczka: „Ta skrzynka narzędzi do badania wzroku, mimo iż nie liczy wielu lat, jest eksponatem dużej wagi, ponieważ należała do mieszkańca tych okolic, pana D.M. Willensa, który utonął w rzece Peregrine w 1951 r. Skrzynka ocalała z katastrofy i została znaleziona przypuszczalnie przez osobę, która później anonimowo przekazała ją do kolekcji naszego muzeum”.\nOftalmoskop może kojarzyć się z bałwanem. To znaczy jego górna część, ta, która jest przymocowana do rączki. Duże koło, a na nim mniejsze. W dużym kole otwór, przez który się patrzy; wkłada się do niego szkła o różnej mocy. Rączka jest ciężka, bo w środku wciąż są baterie. Gdyby je wyjąć i zastąpić prętem należącym do kompletu, z kółkiem na obu krańcach, można by podłączyć urządzenie do prądu. Ale czasem pewnie zachodziła potrzeba używania instrumentu w miejscach, gdzie nie było elektryczności.\nRetinoskop wygląda na bardziej skomplikowany. Pod opaską na czoło znajduje się coś przypominającego głowę krasnala o okrągłej, płaskiej twarzy i w spiczastej metalowej czapce. To coś jest nachylone pod kątem czterdziestu pięciu stopni do cienkiego pręta, a na czubku tego pręta powinna świecić się lampka. Ta płaska twarz jest ze szkła i przypomina ciemne lustro.\nWszystko jest czarne, ale to tylko farba. W niektórych miejscach, pewnie tam, gdzie ręka optyka dotykała instrumentów najczęściej, farba się starła i widać błyszczący srebrzysty metal.\nTo miejsce nazywało się Jutland. Znajdowały się tu kiedyś młyn i mała osada, ale znikły jeszcze przed końcem ubiegłego wieku, a samo miejsce nigdy nie miało wielkiego znaczenia. Wielu ludzi uważało, że nazwano je tak na cześć słynnej bitwy morskiej, stoczonej podczas pierwszej wojny światowej, ale wszystko popadło tutaj w ruinę, zanim jeszcze bitwa się odbyła.\nTrzej chłopcy, którzy przyszli tu w sobotni ranek wczesną wiosną 1951 roku, uważali, jak większość dzieci, że nazwa zawierająca słowo jut, wystawać, pochodzi od starych drewnianych desek, które wystawały z ziemi na brzegu, i grubych prostych bali, które sterczały w pobliżu z wody, tworząc nierówną palisadę. (W rzeczywistości były to pozostałości tamy, zbudowanej w czasach przed nastaniem betonu.) Te deski, sterta kamieni pozostałych po fundamentach, krzew bzu i kilka ogromnych jabłoni, zniekształconych przez chorobliwe czarne narośle, oraz płytki rów młynówki, który co lato zarastał pokrzywami, jako jedyne wskazywały na to, co było tu wcześniej.\nDochodziła tu droga czy raczej ścieżka, odnoga drogi prowadzącej z miasteczka, ale nigdy nie była nawet żwirowana, a na mapach widniała tylko jako wykropkowana linia, droga warunkowo dostępna dla ruchu kołowego. Latem często korzystali z niej ludzie, którzy przyjeżdżali popływać w rzece, a w nocy pary szukające dogodnego miejsca do zaparkowania. Zanim dojechało się do rowu, było dość miejsca, żeby zawrócić, ale cały obszar był tak zarośnięty pokrzywami i barszczem, a w deszczowe lata szalejem, że samochody czasem pokonywały cały odcinek z powrotem do porządnej drogi na wstecznym biegu.\nTego wiosennego ranka ślady samochodowych kół prowadzące nad samą wodę były wyraźnie widoczne, ale chłopcy nie zwrócili na nie uwagi, bo myśleli tylko o pływaniu. W każdym razie o tym, co będą nazywali pływaniem; wrócą do miasteczka i będą się chwalić, że pływali w Jutland, zanim jeszcze stopniał śnieg.\nTutaj, w górze rzeki, okazało się chłodniej niż na równinnych brzegach bliżej miasteczka. Drzewa przy brzegu były jeszcze nagie – zieleniły się tylko spłachetki ziemi, z której wystawały liście porów i kaczeńce, świeże jak liście szpinaku, rozsiane nad strumyczkami spływającymi do rzeki. A na drugim brzegu, pod cedrami, chłopcy zobaczyli coś, czego tak bacznie wypatrywali: niską, podłużną, uporczywie nietopniejącą zaspę, szarą jak kamień.\n„Jeszcze nie stopniał”.\nWskoczyli więc do wody i poczuli lodowate zimno, kłujące jak ostrza sztyletów. Lodowate ostrza wnikały im też do głów i dźgały od środka czaszki. Parę razy rozgarnęli rękami i nogami wodę i wygramolili się na brzeg, trzęsąc się i szczękając zębami; na siłę powciskali zmartwiałe kończyny w ubrania i czuli, jak zaskoczona krew boleśnie z powrotem bierze ciało we władanie; czuli też ulgę, że chwaląc się, będą mówić prawdę.\nŚlady kół należących do pojazdu, którego wciąż nie widzieli, przecinały rów; teraz nic w nim nie rosło, tylko z zeszłego roku została płaska, martwa trawa koloru słomy. Prowadziły prosto do rzeki; nie było widać, żeby samochód próbował zawracać. Chłopcy przeszli po nich nieuważnie. Ale teraz znaleźli się na tyle blisko wody, że ich uwagę przyciągnęło coś bardziej niezwykłego niż ślady kół.\nWoda mieniła się jasnym błękitem, który nie był odbiciem nieba. W młyńskim stawie, cały zanurzony ukośnie, tkwił samochód. Przednie koła i maska ugrzęzły w mule na dnie, a bagażnik prawie wynurzał się na powierzchnię. Jasny błękit był w tamtych czasach rzadko spotykanym kolorem karoserii, podobnie jak pękaty kształt nadwozia. Chłopcy natychmiast poznali ten samochód. Małe angielskie autko, austin, chyba jedyne w całym okręgu. Należało do pana Willensa, optyka. Kiedy je prowadził, wyglądał jak postać z komiksu, bo był niski, krępy i szeroki w barach, i miał dużą głowę. Zawsze wydawało się, że ledwo wbił się do środka, jakby auto było ubraniem pękającym w szwach.\nW dachu znajdowało się okno, które pan Willens otwierał w ciepłe dni. Teraz szyba była odsunięta. Wnętrza nie dało się zobaczyć zbyt dobrze. Dzięki błękitowi kształt samochodu odznaczał się wyraźnie, ale woda nie była zbyt przejrzysta i nie można było dojrzeć w niej niczego, co miało mniej wyrazisty kolor niż karoseria. Chłopcy ukucnęli na brzegu, potem położyli się na brzuchach i wyciągali głowy jak żółwie, próbując coś zobaczyć. Z dziury w dachu wystawało coś ciemnego i futrzastego, jak gruby ogon jakiegoś zwierzęcia, i leniwie poruszało się w wodzie. Okazało się, że to ręka, ukryta w rękawie ciemnej marynarki z grubego, włochatego materiału. Wyglądało na to, że w samochodzie ciało mężczyzny – ciało pana Willensa, bo kogo by innego – przybrało dziwną pozycję. Siła wody – bo o tej porze roku nawet w młyńskim stawie woda miała sporą siłę – widocznie uniosła go z fotela i rzucała nim po całym wnętrzu, tak że jedno ramię znalazło się blisko szyberdachu i ręka wydostała się przez otwór. Głowę chyba miał przyciśniętą do drzwi i szyby od strony kierowcy. Jedno przednie koło ugrzęzło w mule głębiej niż drugie, więc samochód był zanurzony pod kątem także gdyby patrzeć z boku, nie tylko z przodu. Właściwie żeby ciało ułożyło się w ten sposób, okno od strony kierowcy musiało być otwarte, a głowa wystawiona na zewnątrz. Ale tego nie mogli zobaczyć. Wyobrażali sobie twarz pana Willensa, taką, jaką znali – dużą i kwadratową, często przybierającą wyraz nieco teatralnej groźby, ale niebudzącą prawdziwego strachu. Jego cienkie, łamliwe włosy były rudawe czy miedziane na czubku głowy i sczesane stamtąd po przekątnej na czoło. Brwi miał ciemniejsze od włosów, grube i włochate, jak gąsienice przyklejone nad oczami. Ta twarz była dla nich tak czy siak groteskowa, jak wiele twarzy dorosłych, i nie bali się zobaczyć jej po utonięciu. Ale zobaczyli tylko rękę i bladą dłoń. Kiedy przyzwyczaili się do patrzenia przez wodę, widzieli tę dłoń całkiem wyraźnie. Poruszała się drżąco i niepewnie, jak piórko, choć wyglądała na ciężką jak surowe ciasto na placek. I na tak samo zwyczajną, kiedy już się przywykło do tego, że w ogóle tam jest. Paznokcie przypominały miniaturowe twarze; przez to, że inteligentnie pozorowały codzienne powitanie, rozsądnie zaprzeczały sytuacji, w której się znalazły.\nJasny gwint, powtarzali chłopcy. Z rosnącą energią i tonem coraz głębszego szacunku, a nawet wdzięczności. Jasny gwint.\nTo był ich pierwszy wypad w tym roku. Przeszli przez most nad rzeką Peregrine, wąski, dwukierunkowy, znany w okolicy jako Wrota Piekieł albo Śmiertelna Pułapka – chociaż niebezpieczeństwo czyhało raczej na ostrym zakręcie drogi u południowego krańca mostu niż na nim samym.\nDla pieszych przeznaczona była osobna kładka, ale chłopcy z niej nie korzystali. Nie pamiętali, żeby kiedykolwiek przeszli po kładce. Może wiele lat temu, kiedy byli tacy mali, że musieli trzymać kogoś za rękę. Ale ten czas w ich świadomości zniknął bez śladu; zaprzeczali, że w ogóle istniał, nawet kiedy pokazywano im dowody w postaci zdjęć czy zmuszano do wysłuchiwania opowieści o nim podczas rodzinnych rozmów.\nSzli po żelaznym występie, który biegł wzdłuż mostu po przeciwnej stronie niż kładka. Miał szerokość mniej więcej ośmiu cali i wznosił się mniej więcej stopę nad jezdnią. Rzeka niosła zimowy ładunek lodu i śniegu, teraz stopniałego, do jeziora Huron. Dopiero co wróciła do koryta po corocznej powodzi, która zmieniała równinę w jezioro, wyrywała młode drzewka i zmiatała każdą łódź czy szopę na swojej drodze. W bladych promieniach słońca, zmącona błotem z pól, wyglądała jak gotujący się budyń o smaku karmelowym. Ale gdyby ktoś do niej wpadł, zamroziłaby mu krew w żyłach i poniosła do jeziora albo wcześniej roztrzaskała czaszkę o przyporę.\nTrąbiły na nich samochody – ostrzegawczo bądź napominająco – ale nie zwracali na to uwagi. Szli gęsiego, pewnym krokiem, jak lunatycy. Na północnym krańcu mostu zeskoczyli na równinę i zaczęli szukać ścieżek, które pamiętali z zeszłego roku. Powódź przeszła tak niedawno, że nawet ścieżkami trudno się szło. Trzeba było kopniakami odsuwać połamane gałęzie i skakać z jednej wysepki posklejanej błotem trawy na drugą. Czasami skakali nieuważnie i lądowali w błocie albo w kałużach pozostałych po powodzi, a kiedy już mieli mokre stopy, przestało ich obchodzić, gdzie postawią następny krok. Z kląskaniem brnęli przez łąkę i rozbryzgiwali wodę w kałużach, tak że wlewała im się do kaloszy od góry. Wiał ciepły wiatr, rozdzielał chmury na odrębne włókna jak ze starej wełny, a mewy i wrony awanturowały się i pikowały nad rzeką. Nad nimi krążyły myszołowy, na wysokości, z której na wszystko miały oko; rudziki dopiero co wróciły po zimie, a kosy śmigały parami, zaskakując wzrok żywym kontrastem czerni z czerwienią na skrzydłach, jakby umoczyły je w farbie.\n„Mogłem wziąć dwudziestkę dwójkę”.\n„Mogłem wziąć dwunastkę”.\nByli za duzi na to, żeby strzelać z patyków, wydając przy tym stosowne dźwięki. Wypowiadali te słowa ze spokojnym żalem, tak jakby naprawdę mieli dostęp do broni.\nWspięli się po północnym brzegu i dotarli do piaszczystego kawałka ziemi, na którym nic nie rosło. Podobno żółwie składały w tym piasku jaja. Pora była jeszcze na to za wczesna, zresztą opowieść o żółwich jajach pochodziła z dawnych czasów – żaden z chłopców nigdy tu jaj nie widział. Ale poryli piasek butami, na wszelki wypadek. Potem zaczęli rozglądać się za miejscem, gdzie rok wcześniej jeden z nich w towarzystwie innego chłopca znalazł krowią kość biodrową, przyniesioną przez powódź z jakiejś rzeźni. Na rzekę można było liczyć – co roku przynosiła i wyrzucała, zawsze gdzie indziej, całkiem sporo zaskakujących, kłopotliwych, dziwacznych albo zwyczajnych przedmiotów. Zwoje drutu, całe schody w idealnym stanie, zgięty szpadel, garnek do prażenia kukurydzy. Ta kość biodrowa wisiała na gałęzi sumaku – co nawet pasowało, bo gładkie gałęzie, niektóre uwieńczone rdzawymi szyszkami, przypominały krowie rogi czy poroże jelenia.\nPrzez jakiś czas buszowali koło drzewa – Cece Ferns pokazał im, która to dokładnie była gałąź – ale niczego nie znaleźli.\nWłaśnie Cece Ferns i Ralph Diller dokonali tego znaleziska. Zapytany, gdzie kość jest teraz, Cece Ferns powiedział:\n– Ralph ją zabrał.\nDwaj chłopcy, którzy byli z nim teraz – Jimmy Box i Bud Salter – wiedzieli, dlaczego tak musiało być. Cece nigdy nie mógł zabrać niczego do domu, chyba że było na tyle małe, że łatwo dałoby się ukryć przed jego ojcem.\nRozmawiali o innych pożytecznych rzeczach, jakie można by znaleźć albo jakie znajdowało się tutaj w minionych latach. Ze sztachet można by zbić tratwę, kawałki drewna można by było zbierać na budowę planowanego baraku czy łodzi. Ale prawdziwe szczęście mieliby wtedy, gdyby udało im się trafić na kilka pułapek na piżmaki. Wtedy mogliby zarabiać pieniądze. Znalazłoby się dostatecznie dużo drewna na deski do naciągania skórek i ukradło noże do zdejmowania skóry. Rozważali zajęcie znanej im nieużywanej szopy w ślepej uliczce za niegdysiejszą stajnią. Na drzwiach wisiała kłódka, ale pewnie dałoby się dostać do środka przez okno: w nocy zdejmowałoby się deski, którymi było zabite, a o świcie przybijało je z powrotem. Wzięłoby się latarkę i pracowało przy jej świetle. Nie – latarnię. Zdzierałoby się skórę z piżmaków, rozciągało ją i suszyło, i sprzedawało za duże pieniądze.\nTen pomysł nabrał dla nich tak realnych kształtów, że zaczęli się martwić o to, że będą zostawiać cenne skórki w szopie na całe dnie. Trudno, jeden z nich musi stać na straży, kiedy dwaj pozostali będą robili obchód pułapek. Żaden nie wspomniał o szkole.\nTak właśnie rozmawiali, kiedy wychodzili za miasto. Rozmawiali, jakby byli wolni – albo prawie wolni – jakby nie chodzili do szkoły, nie mieszkali ze swoimi rodzinami, nie znosili tych wszystkich upokorzeń, którymi częstowano ich z powodu ich wieku. A także jakby pola, lasy i domostwa innych ludzi miały dostarczyć im wszystkiego, co było potrzebne do ich planów i przygód, przy minimalnym ryzyku i wysiłku z ich strony.\nInna zmiana, która ujawniała się w prowadzonych tutaj rozmowach, polegała na tym, że właściwie nie posługiwali się imionami. Zresztą normalnie też nie używali swoich prawdziwych imion ani nawet rodzinnych przezwisk, takich jak Bud. Ale w szkole prawie każdy miał inne imię, czy to związane z wyglądem albo sposobem mówienia – takie jak Wytrzeszcz czy Jąkała – czy, jak Obolały Tyłek albo Kurojeb, utworzone na podstawie wydarzeń, prawdziwych lub zmyślonych, z życia osób obdarzonych przydomkiem lub – takie przydomki przekazywało się w rodzinie przez długie lata – z życia ich braci, ojców czy wujów. Tych właśnie imion chłopcy przestawali używać, kiedy wypuszczali się do lasu czy nad rzekę. Jeśli chcieli zwrócić uwagę któregoś z kolegów, mówili po prostu „Ej”. Nawet posługiwanie się imionami, które mogły oburzać, były nieprzyzwoite i których dorośli ponoć nigdy nie słyszeli, zepsułoby poczucie towarzyszące im podczas tych wypraw, poczucie całkowitej wzajemnej akceptacji wyglądu, nawyków, rodziny i historii życia.\nA mimo to właściwie nie uważali się za przyjaciół. Nigdy nie wskazaliby kogoś jako swojego najlepszego przyjaciela czy drugiego w kolejności ani nie przesuwaliby ciągle ludzi z jednego miejsca na inne, jak robiły to dziewczyny. Każdy z co najmniej kilkunastu chłopaków mógł zająć miejsce każdego z tej trójki i zostałby przez pozostałych zaakceptowany dokładnie tak samo. Mieli od dziewięciu do dwunastu lat – nie byli już tacy mali, żeby w zabawie ograniczać się do podwórka czy najbliższej okolicy, ale za mali, żeby pracować – choćby zamiatać chodnik przed sklepem czy rozwozić rowerem zakupy. Większość z nich mieszkała w północnej części miasteczka, co znaczyło, że będzie się od nich oczekiwało podjęcia tego rodzaju pracy, kiedy tylko osiągną odpowiedni wiek, i że żaden nie wyjedzie do Appleby College czy Upper Canada College. Ale też żaden z nich nie mieszkał w baraku ani nie miał krewnego w więzieniu. Mimo to istniały wyraźne różnice między tym, jak żyli w domach, a czego oczekiwano po nich w życiu. Ale wszystko to opadało z nich, gdy tylko tracili z pola widzenia więzienie okręgowe, silos i wieże kościelne i nie słyszeli już kuranta zegara na gmachu sądu.\nDrogę powrotną pokonywali szybkim krokiem. Czasami puszczali się truchtem, ale nie biegli. Na podskoki, ociąganie się i taplanie nie było czasu; ani na dźwięki, które wydawali z siebie wcześniej, wycia i pohukiwania. Skarby przyniesione przez powódź zauważali, lecz przechodzili mimo nich. Właściwie szli tak jak dorośli, w miarę szybkim tempem i najrozsądniejszą trasą, czując ciężar tego, dokąd muszą iść i co zrobić. Przed oczyma stał im obraz, który oddzielał ich od świata, podobnie, jak im się wydawało, jak było to w wypadku większości dorosłych. Staw, auto, ręka, dłoń. Mieli niejasne poczucie, że kiedy dotrą do pewnego punktu, zaczną krzyczeć. Wejdą do miasteczka z krzykiem, będą głosić swoją nowinę, gestami podkreślając dramatyzm, a wszyscy staną jak wryci, próbując przyjąć ją do wiadomości.\nPrzez most przeszli tak samo jak zwykle, po występie. Ale bez poczucia ryzyka, odwagi czy nonszalancji. Równie dobrze mogliby przejść po kładce dla pieszych.\nZamiast iść dalej drogą, która kawałek dalej ostro zakręcała i prowadziła do portu i na rynek, wspięli się na brzeg ścieżką, która prowadziła na nasyp koło baraków kolejowych. Kurant na sądowym zegarze wydzwonił kwadrans. Kwadrans po dwunastej.\nByła to pora, kiedy ludzie kierowali się do domów na obiad. Urzędnicy mieli tego dnia wolne popołudnie. Ale pracownicy sklepów dostawali tylko godzinę wolnego, jak zwykle – w sobotę sklepy były czynne do dziesiątej albo jedenastej wieczorem.\nWiększość ludzi szła do domu na gorący, sycący posiłek. Na gulasz wieprzowy, smażoną kiełbasę, gotowaną wołowinę czy zapiekankę z mięsem. Do tego ziemniaki, rzecz jasna, tłuczone albo z patelni; przechowane przez zimę warzywa korzeniowe albo kapusta, albo rozpływająca się w ustach cebula. (Kilka gospodyń, co bogatszych czy bardziej rozrzutnych, otworzy może puszkę groszku czy białej fasoli.) Chleb, babeczki, konfitury, ciasto. Nawet ci, którzy nie mieli domu, do którego mogliby wrócić, albo z jakiegoś powodu nie chcieli tam iść, zasiadali do bardzo podobnego posiłku w pubie Duke of Cumberland czy w hotelu Merchant’s, czy, w wypadku mniej zamożnych, za zaparowanymi szybami baru mlecznego Shervill’s.\nNa obiad wracali przeważnie mężczyźni. Kobiety już były w domu; stale były w domu. Ale niektóre kobiety w średnim wieku, które pracowały w sklepach czy biurach z niezależnego od siebie powodu – ich mężowie nie żyli, byli chorzy albo w ogóle nigdy ich nie było – to były znajome matek chłopców i teraz witały się z nimi, wołając nawet z przeciwnej strony ulicy (najgorzej miał Bud, na którego mówiły „Buddy”) w charakterystyczny, wesoły czy dziarski sposób, który kojarzył się chłopcom ze wszystkim, co wiedzieli o sprawach rodzinnych, i z niepamiętnymi czasami dzieciństwa.\nMężczyźni nie zawracali sobie głowy tym, żeby witać się z chłopcami po imieniu, nawet jeśli dobrze ich znali. Mówili do nich „chłopaki”, „koledzy” lub – to najrzadziej – „panowie”.\n„Dzień dobry, panowie”.\n„Wracacie do domu, chłopaki?”\n„Coście zdążyli nabroić do południa, co, koledzy?”\nWszystkie te powitania były żartobliwe, ale istniały pewne różnice. Ci mężczyźni, którzy mówili „koledzy”, byli nastawieni przyjaźniej – albo takie chcieli sprawiać wrażenie – niż ci, którzy mówili „chłopaki”. Słowo „chłopaki” mogło być sygnałem, że po nim nastąpi reprymenda za jakieś mniej lub bardziej konkretne wykroczenia. Słowem „koledzy” ten, kto je wypowiadał, dawał do zrozumienia, że też kiedyś był młody. Zwrot „panowie” był otwarcie szyderczy i dyskredytujący, ale nie zapowiadał nagany, bo osobie, która zwracała się do nich w ten sposób, nie chciało się zajmować takimi bzdurami.\nOdpowiadając, chłopcy kierowali na dorosłych wzrok tak, żeby mówiąc do kobiety, mieć oczy najwyżej na wysokości torebki, a do mężczyzny – na wysokości jabłka Adama. Mówili: „Dzień dobry”, wyraźnie, bo inaczej mogliby sobie narobić kłopotów, a w odpowiedzi na pytania – grzecznym tonem: „Tak”, „Nie” i „Nie bardzo”. Nawet w taki dzień zwracający się do nich dorośli budzili zaniepokojenie i pomieszanie, odpowiadali im więc ze zwykłą powściągliwością.\nNa jednym z rogów musieli się pożegnać. Cece Ferns, zawsze najbardziej zdenerwowany powrotem do domu, pierwszy odłączył się od kolegów.\n– To na razie. Widzimy się po obiedzie – powiedział.\n– Yhm. I wtedy pójdziemy do miasta – odparł Bud Salter.\nTo znaczyło, jak wszyscy zrozumieli, „pójdziemy na komisariat”. Wyglądało na to, że nie musząc niczego uzgadniać, ustalili nowy plan działania, spokojniejszy sposób podzielenia się nowiną. Ale nie zastrzegli wyraźnie, że nie powiedzą o niczym w domu. Właściwie nie było powodu, dla którego Bud Salter czy Jimmy Box nie mogliby opowiedzieć, co widzieli.\nCece Ferns nigdy nie mówił nic w domu.\nCece Ferns był jedynakiem. Jego rodzice byli starsi niż rodzice większości jego rówieśników, a może tylko na takich wyglądali przez przygnębiające życie, które wspólnie wiedli. Pożegnawszy się z kolegami, Cece puścił się kłusem, jak zwykle na ostatnim odcinku drogi do domu. Nie dlatego, że mu się tam spieszyło ani dlatego, że myślał, że szybkim przybyciem zmieni cokolwiek na lepsze. Może dlatego, żeby szybciej minął ten czas, bo przez ostatni kawałek drogi chłopak zawsze był pełen obaw.\nMatkę zastał w kuchni. Dobrze. Miała na sobie szlafrok, ale już wstała z łóżka. Ojca nie było – to też dobrze. Pracował w silosie i sobotnie popołudnia miał wolne, a skoro do tej pory nie pojawił się w domu, to pewnie poszedł prosto do Duke of Cumberland. To znaczyło, że będą z nim mieli do czynienia dopiero pod koniec dnia.\nJego ojciec także nazywał się Cece Ferns. Było to w Walley znane i zazwyczaj lubiane nazwisko i jeśli ktoś opowiadał jakąś historyjkę sprzed trzydziestu czy czterdziestu lat, zakładał, że wszyscy się orientują, że mówi o ojcu, a nie o synu. A jeśli ktoś mieszkający w miasteczku od stosunkowo niedawna mówił: „Cece? To mi do niego nie pasuje”, uświadamiano go, że przecież nie chodzi o tego Cece’a.\n„Nie mówimy o nim, tylko o jego starym”.\nOpowiadało się o tym, jak Cece Ferns poszedł do szpitala – czy został tam przewieziony – z zapaleniem płuc czy inną ciężką chorobą i pielęgniarki zawinęły go w mokre ręczniki albo prześcieradła, żeby zbić gorączkę. Kiedy wypocił z siebie tę gorączkę, okazało się, że wszystkie ręczniki i prześcieradła zafarbowały na brązowo. Tyle miał w organizmie nikotyny. Pielęgniarki w życiu czegoś takiego nie widziały. Cece był zachwycony. Twierdził, że pije i pali od dziesiątego roku życia.\nI o tym, jak wybrał się do kościoła. Trudno sobie wyobrazić, dlaczego wybrał się do kościoła, ale to był kościół baptystów, do którego chodziła jego żona, więc może po to, żeby sprawić jej przyjemność, chociaż to akurat jeszcze trudniej sobie wyobrazić. Tej niedzieli, której poszedł do kościoła, dawali komunię, a u baptystów chleb to chleb, ale wino to sok winogronowy. „Co to ma być, do cholery? – zawołał Cece Ferns. – Jak to jest krew Baranka, to chyba miał anemię”.\nW kuchni Fernsów zaczęły się przygotowania do obiadu. Na stole leżał bochenek chleba krojonego i stała puszka buraków w zalewie. Kilka plasterków mortadeli – usmażonych przed jajkami, choć kolejność powinna być odwrotna – leżało na kuchence, żeby nie ostygnąć. Matka Cece’a pochylała się nad kuchenką z jajkiem w ręce; drugą przyciskała do brzucha, tuląc ból.\nCece wyjął jej z ręki jajko i zmniejszył temperaturę, bo była zdecydowanie za wysoka. Musiał podnieść patelnię, żeby palnik elektryczny się ochłodził, tak żeby białka nie ścięły się za mocno ani nie przypaliły na brzegach. Nie przyszedł na tyle wcześnie, żeby zdążyć zetrzeć z patelni stary tłuszcz i wrzucić kawałek świeżego smalcu. Jego matka nigdy nie ścierała starego tłuszczu, zostawiała go po prostu na patelni między jednym posiłkiem a drugim, tylko dodawała smalcu, kiedy było trzeba.\nKiedy temperatura bardziej mu odpowiadała, postawił patelnię z powrotem i delikatnie uformował koronkowe brzegi jajek w równe koła. Znalazł czystą łyżkę i polał żółtka gorącym tłuszczem, żeby się ścięły. Jego matka i on lubili jajka usmażone w taki sposób, ale jej często nie udawało się uzyskać dokładnie takiej postaci. Ojciec lubił jajka sadzone przewrócone na drugą stronę i spłaszczone jak naleśniki, wysmażone na podeszwę i czarne od pieprzu. Cece umiał też usmażyć jajka według gustu ojca.\nŻaden z jego kolegów nie wiedział, jaką ma wprawę w gotowaniu – i żaden nie wiedział o kryjówce, jaką urządził sobie przy domu, w załomie muru pod oknem jadalni, za berberysem.\nKiedy on kończył przyrządzać jajka, jego matka siedziała na krześle przy oknie. Wyglądała na ulicę. Wciąż istniała możliwość, że ojciec wpadnie do domu coś zjeść. Może jeszcze nie będzie pijany. Ale jego zachowanie nie zawsze zależało od tego, jak bardzo był pijany. Gdyby w tej chwili wszedł do kuchni, mógłby zażądać, żeby Cece jemu też usmażył parę jajek. Potem mógłby go zapytać, gdzie ma fartuszek, i powiedzieć, że kiedyś będzie z niego w dechę żona. Tak by się zachował, gdyby był w dobrym nastroju. W innym razie mógłby na początek popatrzeć na syna w charakterystyczny sposób – z przesadnie, absurdalnie groźną miną – i kazać mu uważać.\n„Sprytny gówniarz jesteś, co? To ja ci mówię, lepiej uważaj”.\nWtedy, gdyby Cece na niego popatrzył, a może gdyby nie popatrzył, gdyby upuścił jajko albo za głośno odłożył je na blat – albo nawet gdyby bezgłośnie poruszał się po kuchni, wyjątkowo się starając, żeby niczego nie upuścić i nie hałasować – ojciec obnażyłby zęby i zaczął warczeć jak pies. Byłoby to śmieszne, bo właściwie było śmieszne, gdyby nie to, że on nie żartował. Minutę później jedzenie i naczynia mogły wylądować na podłodze, krzesła czy stół leżeć do góry nogami, a on goniłby chłopca po kuchni i wrzeszczał, że tym razem go dopadnie i przyfajczy mu gębę na gorącym palniku, bo aż się o to prosi. Można by pomyśleć, że wpadł w szał. Ale gdyby w takiej chwili ktoś zapukał do drzwi – na przykład gdyby przyszedł po niego kolega – rysy jego twarzy natychmiast ułożyłyby się w normalny wyraz, otworzyłby drzwi i przywitał kolegę donośnym, żartobliwym głosem: „Zaczekaj, zaraz będę gotów. Zaprosiłbym cię do środka, ale stara znowu rzuca talerzami”.\nNie mówił tego po to, żeby mu wierzono, tylko po to, żeby to, co działo się w jego domu, obrócić w żart.\nMatka zapytała Cece’a, czy się ociepliło i gdzie był rano.\n– No – odpowiedział. I: – Na równinie nad rzeką. Powiedziała, że chyba czuje od niego zapach wiatru. Po chwili dodała:\n– Wiesz, co zrobię, jak zjemy? Wezmę termofor i położę się jeszcze, może wrócą mi siły i zachce mi się coś robić.\nPrawie zawsze mówiła to samo, ale zawsze oznajmiała to takim tonem, jakby właśnie wpadła na ten pomysł, powzięła tę pełną nadziei decyzję.\nBud Salter miał dwie starsze siostry, które nigdy nie robiły nic pożytecznego, jeśli matka im wyraźnie nie kazała. I nigdy nie ograniczały się do swoich pokoi czy łazienki z czesaniem włosów, malowaniem paznokci, czyszczeniem butów, nakładaniem makijażu, a nawet ubieraniem się. Rozrzucały grzebienie, wałki, puder i buteleczki lakieru do paznokci po całym domu. Poza tym na oparciu każdego krzesła rozwieszały świeżo uprasowane sukienki i bluzki, a na ręcznikach na każdej wolnej płaskiej powierzchni rozkładały swetry po praniu. (A potem się wydzierały, kiedy człowiek koło nich przechodził.) Przeglądały się we wszystkich możliwych lustrach – w lustrze koło wieszaka w przedpokoju, w lustrze w kredensie w jadalni i w lusterku koło drzwi do kuchni, pod którym znajdowała się półka wiecznie zarzucona agrafkami, szpilkami, drobnymi monetami, guzikami i ogryzkami ołówków. Jedna i druga potrafiła stać przed lustrem dwadzieścia minut i dłużej, oglądać się z różnych stron, otwierać usta, żeby dokładnie obejrzeć sobie zęby, zebrać włosy w kitkę, po czym potrząsaniem głowy rozpuścić je i sczesać palcami na policzki. Potem odchodziła, można by pomyśleć, że zadowolona – ale rytuał był skończony tylko do przejścia do kolejnego pomieszczenia, do kolejnego lustra, przed którym zaczynała wszystko od początku, tak jakby ktoś jej sprezentował nową głowę.\nTeraz starsza z sióstr, ta, co podobno jest ładna, wyjmowała szpilki z włosów przed lustrem w kuchni. Głowę miała całą w oślizłych lokach, które wyglądały jak ślimaki. Druga na polecenie matki robiła purée z ziemniaków. Jego pięcioletni brat siedział przy stole i walił sztućcami w blat, wołając:\n– Obsługa! Obsługa!\nNauczył się tego od ojca, który robił tak czasem dla żartu.\nBud przeszedł za krzesłem brata i powiedział szeptem:\n– Patrz. Ona znowu wkłada grudki do purée.\nWmówił bratu, że grudki się dodaje, tak jak rodzynki do zapiekanki z ryżu, ze słoika w kredensie.\nMały przestał skandować i zaczął buczeć.\n– Nie będę jadł, jak powkłada grudki. Mama, nie będę jadł, jak powkłada grudki.\n– Oj, nie bądź głuptasem – fuknęła matka. Smażyła plasterki jabłek i pierścienie cebuli z kawałkami wieprzowiny. – Nie marudź jak małe dziecko.\n– To Bud go podpuścił – wtrąciła się najstarsza siostra. – Powiedział, że wkłada grudki. Bud zawsze mu to powtarza, a on mu wierzy.\n– Bud powinien dostać w gębę – rzuciła Doris, siostra, która robiła purée. Nie zawsze kończyło się na gadaniu, kiedyś zostawiła na policzku Buda bliznę po drapnięciu pazurem.\nBud podszedł do kredensu, na którym studziło się ciasto z rabarbarem. Wziął widelec i ostrożnie, tak żeby nikt nie widział, ponakłuwał powierzchnię, wypuszczając spod warstwy ciasta smakowitą parę i delikatny zapach cynamonu. Teraz próbował powiększyć jeden z otworków, żeby spróbować nadzienia. Brat widział, co robi, ale za bardzo się bał, żeby coś powiedzieć. Przez rodziców był rozpieszczany, a siostry zawsze stawały w jego obronie – Bud był jedyną osobą w domu, którą szanował.\n– Obsługa – powtórzył, tym razem dyskretnym półgłosem.\nDoris podeszła do kredensu po miskę na purée. Bud wykonał nieostrożny ruch i duży kawał wierzchniej warstwy ciasta opadł.\n– A teraz niszczy ciasto – powiedziała Doris. – Mamo, Bud niszczy twoje ciasto.\n– Zamknij japę, do cholery – odszczeknął się Bud.\n– Zostaw ciasto – nakazała matka z wyćwiczoną, niemal spokojną surowością. – Ty przestań kląć. Ty przestań skarżyć. Zachowujcie się jak ludzie.\nJimmy Box zasiadł do obiadu przy zatłoczonym stole. Razem z rodzicami i dwiema siostrami, czteroi sześcioletnią, mieszkał u babci – wraz z babcią, jej siostrą, ciocią Mary, i wujkiem, który był starym kawalerem. Ojciec Jimmy’ego prowadził warsztat rowerowy w szopie na tyłach domu, a matka pracowała w domu towarowym Honeker’s.\nOjciec był inwalidą, od kiedy w wieku dwudziestu dwóch lat przeszedł atak polio. Chodził o lasce, pochylony do przodu od pasa w górę. W warsztacie to się zbytnio nie rzucało w oczy, bo przy takiej pracy człowiek tak czy inaczej często musi się schylać. Kiedy szedł ulicą, wyglądał bardzo dziwnie, ale nikt go nie przezywał ani nie małpował. Kiedyś był znanym hokeistą, grał też w reprezentacji miasteczka w baseball i wciąż miał w sobie coś z dawnego wdzięku i poloru, co pozwalało postrzegać jego obecny stan w pewnej perspektywie, zaledwie jako fazę (choć, to fakt, ostateczną). Sam dopomagał takiemu widzeniu siebie, opowiadając głupie kawały i przyjmując optymistyczny ton, nie przyznając się do bólu, który był widoczny w zapadłych oczach i który często nie dawał mu w nocy spać. I, w odróżnieniu od ojca Cece’a Fernsa, nie zmieniał śpiewki, kiedy znajdował się we własnych czterech ścianach.\nZ tym że, oczywiście, nie były to jego własne cztery ściany. Ożenił się już jako kaleka, choć zaręczony był wcześniej. Wydawało się naturalne, że po ślubie zamieszkają u matki żony, żeby ona opiekowała się dziećmi, kiedy się pojawią, a żona mogła dalej pracować. Matce żony też wydawało się naturalne, żeby przyjąć pod swój dach kolejną rodzinę – tak jak uważała za naturalne to, że jej siostra Mary powinna wprowadzić się do nich, kiedy straciła wzrok, i że jej syn Fred, mężczyzna niezwykle nieśmiały, ma mieszkać w domu rodzinnym, jeżeli nie znajdzie sobie miejsca, które spodoba mu się bardziej. Była to rodzina, która ciężarami tego czy innego rodzaju przejmowała się jeszcze mniej niż pogodą. W istocie nikt w tym domu nie nazwałby inwalidztwa ojca Jimmy’ego czy zgasłego wzroku cioci Mary ciężarem czy problemem, tak jak i zresztą nieśmiałości Freda. Na ciemne strony życia i przeciwności losu należało nie zwracać uwagi, nie odróżniać ich od tego, co jest ich odwrotnością.\nW rodzinie utrzymywał się pogląd, że babcia Jimmy’ego znakomicie gotuje, i chociaż kiedyś może była to prawda, to w ostatnich latach nastąpiło pogorszenie. W kuchni stosowano oszczędności idące dalej, niż było to teraz konieczne. Matka Jimmy’ego i jego wuj zarabiali przyzwoicie, ciotka dostawała emeryturę, a i w warsztacie był całkiem spory ruch, niemniej używało się jednego jajka zamiast przewidzianych trzech, a do pasztetu dodawało się dodatkową szklankę płatków owsianych. Próbowało się to równoważyć, nadmiernie przyprawiając potrawy sosem worcestershire czy dodając do słodkiego kremu za dużo gałki muszkatołowej. Ale nikt nie narzekał. Wszyscy chwalili. Narzekania czy skargi były w tym domu taką samą rzadkością jak piorun kulisty. I wszyscy mówili „przepraszam” – nawet kilkuletnie siostry Jimmy’ego, kiedy na siebie wpadały, mówiły „przepraszam”. Przy stole wszyscy prosili, podawali i dziękowali, tak jakby codziennie podejmowało się tu gości. W ten sposób radzili sobie z tym, że żyli w takim ścisku, że ubrania wisiały na każdym haczyku, a wieszaki na poręczy schodów, w jadalni na stałe były rozłożone leżanki dla Jimmy’ego i wujka Freda, a kredens ginął pod stertą ubrań do prasowania czy naprawy. Nikt nie tupał na schodach, nie trzaskał drzwiami, nie słuchał głośno radia ani nie mówił niczego niemiłego.\nCzy to tłumaczyło, dlaczego Jimmy nic nie powiedział przy obiedzie? Wszyscy przemilczeli swoje odkrycie, wszyscy trzej. W wypadku Cece’a łatwo było to zrozumieć. Jego ojciec nie przyjąłby do wiadomości tego, że Cece rości sobie prawo do tak ważnego odkrycia. Oczywiście wyzwałby go od kłamców. A matka, która oceniała wszystko pod kątem tego, jak wpłynie to na jej męża, rozumiałaby – słusznie – że nawet zgłoszenie się z tą opowieścią na komisariat spowodowałoby w domu zamęt, poprosiłaby więc syna, żeby nic nie mówił. Ale dwaj pozostali chłopcy mieszkali w dość normalnych domach i nie musieli milczeć. W domu Jimmy’ego reakcją na jego słowa byłaby konsternacja i pewna dezaprobata, ale rodzina szybko doszłaby do wniosku, że Jimmy nie jest tu niczemu winien.\nSiostry Buda zapytałyby, czy mu odbiło. Może nawet odwróciłyby kota ogonem, insynuując, że tylko taki okropny chłopak jak on mógł trafić na nieboszczyka. Ale ojciec Buda był człowiekiem rozsądnym i cierpliwym, przyzwyczajonym, jako spedytor na stacji kolejowej, do wysłuchiwania najróżniejszych niestworzonych opowieści. Kazałby siostrom Buda zamknąć buzie, a po poważnej wymianie zdań, wskutek której upewniłby się, że Bud nie przesadza, tylko mówi prawdę, zadzwoniłby na komisariat.\nTo dlatego, że w ich domach i bez tego za dużo się działo – także w wypadku Cece’a, bo nawet kiedy nie było jego ojca, dom stale wypełniała groźba i pamięć jego obecności.\nSzli do miasta, nie myśląc o tym, którędy. Skręcili w Shipka Street i nagle zorientowali się, że zaraz miną otynkowany dom państwa Willensów. Poznali go dopiero, kiedy znaleźli się dokładnie na jego wysokości. Po obu stronach drzwi widniały małe okna wykuszowe, a najwyższy stopień schodów prowadzących do wejścia był na tyle szeroki, że mieściły się na nim dwa krzesła, które teraz nie stały na zewnątrz; pan Willens i jego żona siadywali na nich w letnie wieczory. Z boku domu znajdowała się przybudówka z płaskim dachem i własnymi drzwiami od ulicy; prowadziła do niej oddzielna ścieżka. Tabliczka przy drzwiach głosiła: D.M. WILLENS, OPTYK. Żaden z chłopców nie był w tym gabinecie, ale ciocia Jimmy’ego regularnie chodziła tu po krople do oczu, a jego babcia obstalowała okulary. Tak jak i matka Buda Saltera.\nTynk był koloru brudnoróżowego, a drzwi i framugi okien pomalowano na brązowo. Nie zdjęto jeszcze okiennic sztormowych, tak samo zresztą jak w większości domów w miasteczku. Sam dom nie wyróżniał się niczym szczególnym, za to ogród słynął z kwiatów. Pani Willens była cenioną ogrodniczką, u której kwiaty nie rosły w długich rzędach przy grządkach warzywnika, jak u babci Jimmy’ego i matki Buda. Sadziła je w całym ogrodzie tak, że tworzyły barwne koła i półksiężyce, i pierścienie wokół pni drzew. Za kilka tygodni cały trawnik miał zakwitnąć żonkilami. Ale na razie jedyną kwitnącą rośliną był krzew forsycji przy narożniku domu. Sięgał prawie po dach i rozpryskiwał w powietrze żółcień tak jak fontanna tryska wodą.\nKrzew się zatrząsł i wyszła spod niego schylona brązowa postać. Była to pani Willens w starym ubraniu roboczym, okrągła niska kobieta w workowatych spodniach, porwanej kurtce i spiczastej czapce, która mogła należeć do jej męża – była na nią za duża i opadała jej na oczy. W ręku pani Willens trzymała sekator.\nChłopcy zwolnili kroku – mieli do wyboru albo to, albo puszczenie się biegiem. Może myśleli, że pani Willens ich nie zauważy, że każdy zamieni się w słup. Ale ona już wcześniej ich zauważyła – dlatego wyszła spod krzewu.\n– Widzę, że zagapiliście się na moją forsycję – powiedziała. – Chcielibyście wziąć po bukiecie do domu?\nZagapili się nie na forsycję, tylko na całą tę scenę – na dom, który wyglądał tak samo jak zwykle: przy drzwiach gabinetu wisiała tabliczka, firanki wpuszczały światło. Nie było niczego głuchego ani złowieszczego, nic, co by głosiło, że pana Willensa nie ma wewnątrz, a jego samochód nie stoi w garażu na tyłach gabinetu, tylko znajduje się pod wodą w stawie w Jutland. A pani Willens pracuje w ogrodzie, do którego, jak wszyscy się spodziewali – mówiło tak całe miasteczko – wyjdzie w tej samej minucie, co stopnieje śnieg. A teraz woła ich znajomym, szorstkim od tytoniu głosem, obcesowym i wyzywającym, ale nie nieprzyjemnym – głosem rozpoznawalnym z drugiego końca ulicy czy z przeciwnej strony sklepu.\n– Zaczekajcie. Zaczekajcie, to dam wam trochę.\nPrecyzyjnie i nieprzypadkowo zaczęła ścinać gałązki obsypane jasnożółtymi kwiatami, a kiedy skończyła, podeszła do chłopców, schowana za całym ich naręczem.\n– Proszę – powiedziała. – Zanieście je swoim matkom. Zawsze miło jest zobaczyć forsycję, to pierwsze, co kwitnie na wiosnę. – Rozdzielała między nich gałązki. – Jak Galia – dodała. – „Cała Galia dzieli się na trzy części”. Na pewno to znacie, jeśli uczycie się łaciny.\n– Nie chodzimy jeszcze do szkoły średniej – powiedział Jimmy, którego życie domowe przygotowało, lepiej niż pozostałych, do rozmawiania z kobietami.\n– Nie? – zdziwiła się pani Willens. – No cóż, to mnóstwo ciekawych rzeczy przed wami. Powiedzcie matkom, żeby wstawiły gałązki do letniej wody. Ale na pewno same to wiedzą. Dałam wam takie jeszcze nierozwinięte, powinny się długo trzymać.\nPodziękowali – Jimmy pierwszy, a pozostali w ślad za nim. Poszli dalej z forsycją w objęciach. Nie mieli zamiaru wracać i zanosić jej do domu; liczyli na to, że pani Willens nie wie, gdzie dokładnie mieszkają. Przeszedłszy kawałek, odwrócili się dyskretnie, żeby sprawdzić, czy patrzy w ich stronę.\nNie patrzyła. Zresztą tak czy owak zasłaniał ich teraz duży dom stojący prawie przy samym chodniku.\nDzięki forsycji mieli o czym myśleć – o wstydzie, jaki się wiązał z niesieniem kwiatów, o tym, jak by tu się ich pozbyć. Inaczej musieliby myśleć o panu Willensie i pani Willens. O tym, że ona krząta się w ogródku, a on tkwi w samochodzie pod wodą, nieżywy. Czy ona wie, gdzie on jest, czy nie? Wydawało się niemożliwe, żeby wiedziała. Czy wiedziała chociaż, że go nie ma? Zachowywała się tak, jakby wszystko było w porządku, w jak najlepszym porządku, i przez ten czas, kiedy przed nią stali, wydawało się, że to prawda. To, co wiedzieli, co zobaczyli rano, wydawało się zepchnięte gdzieś daleko, pokonane przez to, że ona o tym nie wiedziała.\nZza rogu wyjechały na rowerach dwie dziewczyny. Jedną z nich była siostra Buda, Doris. Natychmiast zaczęły naśmiewać się z chłopców.\n– Patrzcie, ludzie, ale kwiaty – zawołały. – A gdzie ślub? Patrzcie, jakie śliczne druhny.\nBud odgryzł się jej najzłośliwiej, jak umiał:\n– Masz tyłek cały we krwi.\nOczywiście to nie była prawda, ale kiedyś rzeczywiście tak się zdarzyło – przyszła ze szkoły w zakrwawionej spódnicy. Wszyscy to widzieli i mieli już zawsze pamiętać.\nBył pewien, że siostra naskarży na niego w domu, ale nic nie powiedziała. Tak bardzo wstydziła się tamtego razu, że nie mogła się zdobyć na wspomnienie o nim na głos, nawet żeby jemu narobić kłopotów.\nChłopcy zrozumieli, że muszą natychmiast pozbyć się gałązek, i po prostu wrzucili je pod zaparkowany samochód. Wchodząc na rynek, strzepywali z ubrań zabłąkane płatki.\nWówczas sobota była jeszcze ważnym dniem – ściągała do miasteczka ludzi ze wsi. Boki rynku i dochodzące do niego ulice były zastawione samochodami. Wyrośnięta młodzież ze wsi i drobniejsza miejscowa dzieciarnia szły do kina na poranek.\nMusieli przejść koło domu towarowego Honeker’s. A tam, na widoku, w jednym z okien wystawowych, Jimmy zobaczył swoją matkę. Zdążyła już wrócić do pracy, prostowała kapelusz na głowie manekina, układała woalkę, a potem poprawiała mu sukienkę na ramionach. Była niska, więc żeby to wszystko zrobić jak należy, musiała wspinać się na palce. Zanim weszła na wykładzinę na wystawie, zdjęła buty. Przez pończochy prześwitywały różowe, krągłe poduszki jej pięt, a kiedy wyciągała się w górę, przez rozcięcie spódnicy było widać tył jej kolana. Wyżej szeroką, ale kształtną pupę i linię majtek czy pasa do pończoch. Jimmy słyszał w wyobraźni jej ciche postękiwania; czuł też zapach pończoch, które czasami zdejmowała zaraz po przyjściu do domu, żeby przypadkiem nie poszło oczko. Pończochy i kobieca bielizna, nawet zaraz po praniu, miały charakterystyczny osobisty zapach, zarazem pociągający i odstręczający.\nPragnął, żeby spełniły się jego dwa życzenia. Żeby koledzy jej nie zauważyli (zauważyli, ale idea matki, która codziennie starannie się ubiera i wychodzi w świat, była dla nich czymś tak obcym, że mogli tylko pominąć to milczeniem) i żeby ona, błagam, błagam, nie odwróciła się i nie zauważyła jego. Kiedy go widziała przez okno z pracy, potrafiła pukać w szybę i do niego machać. W pracy zarzucała tłumioną dyskrecję i wysiloną uprzejmość, które obowiązywały w domu. Jej uprzejmość zmieniała postać z łagodnej w zadziorną. Kiedyś zachwycał się tą drugą twarzą matki, jej figlarnością, tak jak i samym domem towarowym z długimi ladami ze szkła i lakierowanego drewna, dużymi lustrami na szczycie schodów, w których widział się, jak wchodzi na piętro, gdzie mieścił się dział odzieży damskiej.\n„Mój mały szelma” – witała go matka i czasami wsuwała mu w dłoń dziesięciocentówkę. Nie wolno mu było odwiedzać jej na dłużej niż minutę – pan albo pani Honeker mogli patrzeć.\nSłowa kiedyś równie przyjemne dla ucha jak dźwięczenie dziesięcioi pięciocentówek niepostrzeżenie stały się żenujące.\nMinęli ją bezpiecznie.\nNa następnym odcinku musieli przejść koło Duke of Cumberland’s, ale Cece się tym nie przejmował. Skoro ojciec nie pojawił się na obiad, to nie będzie go jeszcze wiele godzin. Niemniej słowo „Cumberland” zawsze go przygnębiało. Nawet kiedy nie wiedział jeszcze, co ono znaczy, kojarzył je z uczuciem smutnego ciążenia w dół. Jakby odważnik wpadał do ciemnej wody, głęboko.\nMiędzy pubem a ratuszem, na którego tyłach mieścił się komisariat, biegła niebrukowana ścieżka. Chłopcy weszli na nią i wkrótce usłyszeli, jak do hałasu rynku dołączają nowe odgłosy. Nie dochodziły z Duke of Cumberland – tamtejszy hałas był wytłumiony, bo w ścianie piwiarni znajdowały się tylko wąskie i wysokie okienka jak w szalecie. Odgłosy dochodziły z komisariatu. Drzwi do niego były otwarte ze względu na ciepło i nawet tu, na ścieżce, dało się wyczuć tytoń i papierosy. W środku siedzieli nie tylko policjanci, szczególnie w sobotnie popołudnia, kiedy w zimie paliło się w piecu, a latem chodził wentylator, w dni zaś między zimą a latem, takie jak dzisiejszy, otwierało się drzwi, żeby wpuścić przyjemne rześkie powietrze. Na pewno siedział tam pułkownik Box – zresztą już słyszeli jego rzężenie, długo utrzymujący się skutek astmatycznego śmiechu. Był krewnym Jimmy’ego, ale nie utrzymywał kontaktu z jego rodziną, ponieważ nie pochwalał małżeństwa jego ojca. Kiedy spotykał Jimmy’ego i go poznawał, zwracał się do niego tonem zdziwionym i ironicznym. „Jeśli kiedyś będzie chciał ci dać ćwierć dolara czy coś, masz powiedzieć, że nie potrzebujesz”, przykazała Jimmy’emu matka. Ale pułkownik Box nigdy czegoś takiego nie zaproponował. Na pewno był tam też pan Pollock, emerytowany aptekarz, i Fergus Solley, który nie był przygłupem, ale tak wyglądał po ataku gazowym w pierwszej wojnie światowej. Ci mężczyźni i im podobni całymi dniami grali w karty, palili, opowiadali sobie anegdoty i pili kawę na koszt miasta (jak mawiał ojciec Buda). Każdy, kto chciałby złożyć zażalenie czy doniesienie, musiał to zrobić na ich oczach, zapewne także w zasięgu ich słuchu.\nPrzed otwartymi drzwiami prawie się zatrzymali. Nikt nie zwrócił na nich uwagi. „Ale jeszcze nie leżę w trumnie”, powiedział pułkownik Box, powtarzając puentę jakiejś anegdoty. Chłopcy ruszyli dalej, powoli, ze spuszczonymi głowami, kopiąc żwir. Za rogiem budynku przyspieszyli kroku. Na ścianie przy wejściu do męskiego szaletu widać było smugę świeżych grudkowatych wymiocin, a na ziemi leżało kilka pustych butelek. Musieli tylko przejść między śmietnikami i pod wysokimi, czujnymi oknami biura urzędnika miejskiego i już byli z powrotem na rynku.\n– Mam pieniądze – powiedział Cece.\nTo rzeczowe stwierdzenie przyniosło im wszystkim ulgę. Cece zabrzęczał monetami w kieszeni. Pieniądze dała mu matka, kiedy pozmywał naczynia po obiedzie i poszedł do sypialni powiedzieć jej, że wychodzi. „Weź sobie z kredensu pięćdziesiąt centów”, powiedziała. Czasami miała trochę pieniędzy, choć on nigdy nie widział, żeby dostawała coś od ojca. A zawsze kiedy mówiła „weź sobie” czy dawała mu kilka monet, Cece rozumiał, że matka wstydzi się ich życia, wstydzi się i za siebie, i w jego imieniu, i wtedy nie mógł nawet na nią patrzeć (ale z pieniędzy się cieszył). Szczególnie kiedy mówiła, że jest dobrym chłopcem i ma sobie nie myśleć, że ona nie jest mu za wszystko wdzięczna.\nWeszli w ulicę prowadzącą do portu. Przy stacji benzynowej Paquette’s Service Station stała budka, w której pani Paquette sprzedawała hot dogi, lody, słodycze i papierosy. Nie zgodziła się sprzedać im papierosów, nawet kiedy Jimmy powiedział, że to dla jego wujka Freda. Ale nie miała im za złe, że podjęli próbę. Była pulchną, ładną kobietą z francuskojęzycznej części Kanady.\nKupili sobie długie węże z lukrecji, czarne i czerwone. Planowali kupić jeszcze lody, ale dopiero później, kiedy nie będą już tacy najedzeni po obiedzie. Poszli kawałek dalej, gdzie przy ogrodzeniu stały dwa fotele samochodowe, pod drzewem, które latem dawało cień. Podzielili się wężami.\nW jednym z foteli siedział kapitan Tervitt.\nBył prawdziwym kapitanem, i to wiele lat, pływał na statkach po jeziorze. Teraz pełnił funkcję policjanta drogowego. Zatrzymywał samochody, żeby przed szkołą dzieci mogły bezpiecznie przejść przez ulicę, a zimą pilnował, żeby nie zjeżdżały na sankach po stromej bocznej uliczce. Gwizdał w gwizdek i podnosił rękę, a jego duża dłoń w białej rękawiczce wyglądała jak dłoń klauna. Wciąż był wyprostowany i barczysty, chociaż stary i siwy. Samochody go słuchały, dzieci też.\nNocą chodził po miasteczku i sprawdzał, czy drzwi sklepów są porządnie pozamykane i czy w środku przypadkiem nie grasują włamywacze. Za dnia często przysypiał w miejscach publicznych. Przy brzydkiej pogodzie spał w bibliotece, a kiedy było ładnie, znajdował sobie jakieś miejsce na świeżym powietrzu. Nie spędzał dużo czasu w komisariacie, prawdopodobnie dlatego, że był za głuchy, żeby rozumieć rozmowę bez zakładania aparatu słuchowego, a jak wielu przygłuchych, aparatu słuchowego szczerze nie cierpiał. Zresztą pewnie nawykł do samotności, do patrzenia w dal, przed dziób statku.\nOczy miał zamknięte i głowę odchyloną, żeby słońce grzało mu twarz. Kiedy podeszli, żeby z nim porozmawiać (a podjęli tę decyzję, nie porozumiewając się ze sobą, jeśli nie liczyć jednego zrezygnowanego i wątpiącego spojrzenia), chyba przerwali mu drzemkę. Po jego twarzy było widać, że potrzebował chwili na to, żeby się zorientować – kto, gdzie, kiedy. Potem wyjął z kieszeni duży staroświecki zegarek, tak jakby sądził, że dzieci zawsze chcą zapytać, która jest godzina. Ale chłopcy nadal do niego mówili, z podekscytowanymi i lekko zawstydzonymi minami. Mówili: „Pan Willens jest w stawie w Jutland”, „Widzieliśmy auto” i „Utonął”. Musiał podnieść rękę i uciszać ich psykaniem; drugą ręką gmerał w tym czasie w kieszeni spodni, szukając aparatu słuchowego. Kiwał głową, poważnie i zachęcająco, mocując urządzenie w uchu, tak jakby chciał powiedzieć: cierpliwości, cierpliwości. Później uniósł obie ręce – cisza, cisza – sprawdzając, czy dobrze działa. Wreszcie jeszcze raz skinął głową, tym razem bardziej energicznie, i surowym głosem – ale w pewnym stopniu żartując z własnej surowości – powiedział:\n– Proszę, teraz można.\nCece, najspokojniejszy z całej trójki – tak jak Jimmy był najbardziej układny, a Bud najbardziej wyszczekany – całkowicie odwrócił bieg sprawy.\n– Ma pan rozpięty rozporek – powiedział.\nWszyscy trzej wybuchnęli śmiechem i uciekli.\nEuforia nie przeszła im natychmiast. Ale nie można było w niej trwać ani o niej rozmawiać – musieli się pożegnać.\nCece poszedł do domu popracować nad swoją kryjówką. Kartonowa podłoga, przez zimę zamarznięta, teraz rozmokła i trzeba było ją wymienić. Jimmy wszedł na strych nad warsztatem, gdzie niedawno odkrył pudło kolorowych pism należących kiedyś do wujka Freda. Bud wrócił do domu i zastał tylko matkę, która pastowała podłogę w jadalni. Mniej więcej godzinę oglądał komiksy, a potem jej powiedział. Był przekonany, że jego matka nie ma poza domem żadnego doświadczenia ani władzy i że nie będzie wiedziała, co zrobić, dopóki nie zadzwoni do ojca. Ku jego zdziwieniu od razu zadzwoniła na policję. Potem zadzwoniła do męża. A ktoś poszedł po Cece’a i Jimmy’ego.\nDo stawu w Jutland wysłano z miasteczka wóz policyjny i wszystko się potwierdziło. Policjant i pastor anglikański udali się do pani Willens.\n„Nie chciałam zawracać panom głowy – powiedziała podobno pani Willens. – Chciałam mu dać czas do zmroku”.\nZeznała, że pan Willens wyjechał za miasto poprzedniego dnia po południu, miał zawieźć krople pewnemu niewidomemu. Czasem zdarzało się, że coś go zatrzymywało, powiedziała. Jechał do kogoś w odwiedziny albo samochód się psuł.\n– Był przybity, miał gorszy nastrój? – zapytał policjant.\n– Ale skąd – zaprotestował pastor. – Był opoką chóru.\n– Słowo „przybity” nie istniało w jego słowniku – powiedziała pani Willens.\nTo, że chłopcy zjedli w domu obiad i ani słowem nie powiedzieli o swoim odkryciu, wzbudziło niejaki podziw. I że potem poszli kupić sobie lukrecję. Wymyślono nowy przydomek – Truposz – i nadano go wszystkim trzem. Jimmy i Bud nosili go, dopóki nie wyjechali z miasteczka, a Cece, który ożenił się młodo i poszedł do pracy w silosie, doczekał tego, że przeszedł na jego dwóch synów. Ale wtedy już dawno nikt się nie zastanawiał, do czego się odnosi.\nObraza kapitana Tervitta pozostała tajemnicą.\nKażdy z chłopców spodziewał się jakiegoś nawiązania do tego, co zaszło, jakiegoś wyniosłego spojrzenia świadczącego o poczuciu krzywdy czy ocenie, kiedy następnym razem będą przechodzić przez ulicę pod jego ręką uniesioną w górę, idąc do szkoły. Ale kapitan trzymał w górze dłoń, szlachetną i błazeńską białą dłoń, z typowym dla siebie dobrotliwym spokojem. Dawał przyzwolenie.\nProszę, teraz można.


płyta - miastoNS.pl\nAgnieszka Michalik\t 2019-06-07 2 052\nIX Ogólnopolskie Rysowanie Rodzinne za nami! [ZDJĘCIA]\nAgnieszka Michalik\t 2019-06-01 1 729\nPo raz dziewiąty na płycie rynku w Nowym Sączu odbyło się wspólne rodzinne rysowanie. Pomysłodawcą imprezy jest Stanisław Szarek - artysta-malarz i Kawaler Orderu Uśmiechu. Hasło tegorocznego wydarzenia brzmiało: „Moja Bajka”.\nNowy Sącz: Jarmark Kongregacji Kupieckiej, czyli dla każdego coś dobrego! [ZDJĘCIA]\nAgnieszka Michalik\t 2019-06-01 1 262\nW dniach od 31 maja do 1 czerwca na płycie rynku w Nowym Sączu odbywa się Jarmark Kongregacji Kupieckiej. W drewnianych budkach wystawcy prezentują swój asortyment. Przechodnie z zaciekawieniem oglądają różne rękodzieła (m.in. rzeźby,…\nAgnieszka Michalik\t 2019-05-02 932\nNa nowosądeckim rynku odbyły się uroczystości związane z Dniem Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Z tej okazji w powietrze zostało wypuszczone tysiąc biało-czerwonych balonów.\nAgnieszka Michalik\t 2019-04-19 604\nW dniach od 11 do 16 kwietnia na płycie rynku w Nowym Sączu odbył się tradycyjnie Jarmark Wielkanocny, który wzbudził zainteresowanie wśród spacerujących mieszkańców nie tylko miasta, ale również całego naszego regionu. W drewnianych…\nAgnieszka Michalik\t 2019-03-25 1 009\nW czwartym odcinku programu „Śpiewajmy razem. All Together Now” wystąpi mieszkaniec Nowego Sącza - Łukasz Chmiel. Premiera odbędzie się 27 marca w Polsacie.\nNowy Sącz: Maturzyści po raz dwunasty zatańczyli poloneza pod ratuszem! [ZDJĘCIA]\nAgnieszka Michalik\t 2019-01-30 2 189\nPo raz dwunasty maturzyści ze wszystkich szkół średnich na terenie Miasta Nowego Sącza tłumnie przybyli na płytę nowosądeckiego rynku po to, by wspólnie zatańczyć poloneza. Stało się już tradycją, że pod koniec stycznia, tuż przed majowym…\nNowy Sącz: Na płycie rynku pojawiła się ogromna choinka! [ZDJĘCIA]\nAgnieszka Michalik\t 2018-12-04 371\nNa płycie sądeckiego rynku, jak co roku montowana jest duża choinka, która rozbłyśnie już niedługo blaskiem światełek. Sztuczne drzewko zostało zakupione kilka lat temu, a jego instalowaniem zajmują się pracownicy Zespołu ds. Zarządzania…\nCzwarty etap wyścigu “Solidarności”! Kolarze wystartowali z Nowego Sącza do Jaworzna…\nAgnieszka Michalik\t 2018-07-06 333\n29. Międzynarodowy Wyścig Kolarski „Solidarności” i Olimpijczyków trwa od środy 4 lipca. Tegoroczna trasa przebiega przez: Sanok - Sędziszów Małopolski - Strzyżów - Krosno - Jasło - Stalową Wolę - Nowy Sącz - Jaworzno - Kielce - Łódź. Z…\nNa sądeckim rynku odbyło się wielkie rodzinne rysowanie [ZDJĘCIA]\nAgnieszka Michalik\t 2018-06-01 987\nJuż po raz ósmy na płycie rynku w Nowym Sączu miało miejsce Ogólnopolskie Rysowanie Rodzinne. W tym roku dzieci kolorowymi kredami rysowały kwiaty, ponieważ taki był temat przewodni wydarzenia. Niektóre z nich były bardzo oryginalne, wprost…\nmiastoNS.pl\t 2022-01-14 10 825\t0 0\nmiastoNS.pl\t 2022-01-14 5 824\t0 1\nmiastoNS.pl\t 2022-01-13 4 249\t0 0


mialas u niego zabieg? - Forum Premier League\n[link widoczny dla zalogowanych] [link widoczny dla zalogowanych] JaskĂłĹka Ania-ty wredna s...? KiedyĹ w nocy ugryzĹ mnie w rÄkÄ pajÄ\nAle czas tak szybciutko leci, ze zanim sie nie obejrze, a beda chrzciny i pojedziemy do Polski. [link widoczny dla zalogowanych] Nie szukam przygody, tylko trwaĹej zmiany.\nÄ (nie mam z czego), ale dlatego, Ĺźe mĂłj organizm z tego strucia zgĹupiaĹ i juĹź nie bardzo rozrĂłĹźniaĹ, co dla niego dobre, a co zĹe. czekam lekarz powiedziaĹ Ĺźe np. ostatni raz widziaĹam go jesieniÄ\ndaĹ super jak zwykle. Piszcie, powiem co i jak [link widoczny dla zalogowanych]\nPanie poĹoĹźne owszem na kaĹźde zawoĹanie, Ĺźadna nie odmĂłwiĹa pomocy, to co chciaĹam byĹo zrobione. poza tym kobiety mniej atrakcyjne czujÄ\n. Ale przeciez to nie znaczy, ze jak mialy 15 lat to wygladaly na zero Ma filtry wodne i filtry hypa. hej hej! W Lovely Look w Katowicach zdecydowanie polecam paniÄ\nPon 15:45, 24 Mar 2014


Mecze w ekstraklasie także bez kibiców gości! - Sport WP SportoweFakty\nMecze w ekstraklasie także bez kibiców gości!\nMecz piłkarskie w Polsce do końca sezonu odbędą się bez zorganizowanych grup kibiców gości. Zakaz dotyczy zarówno klubów ekstraklasy, jak I i II ligi, a także niższych klas.\nArtur Długosz 12 Maja 2011, 17:25\n- Zakaz przyjmowania zorganizowanych grup kibiców drużyn przyjezdnych dotyczy klubów ekstraklasy, I i II ligi, a także niższych klas - poinformowała Agnieszka Olejowska, rzecznik prasowa Polskiego Związku Piłki Nożnej na swoim profilu na Twitterze.\njawor 13-05 07:56 Zgłoś komentarz\nA ja się cieszę, że to zero co kopnęło w Bydgoszczy kobietę w plecy, nie wejdzie na mój stadion.\nBartek 13-05 05:38 Zgłoś komentarz\nA ilu niewinnych kibiców ucierpiało przez tą hołotę stadionową tego nie widzicie jak ktoś chce zrobić porządek to jest zły nawet tak jak mówicie kibiców.\nmikesz 13-05 00:47 Zgłoś komentarz\nJestem kibicem Zagłebia Lubin od 40 lat z aktualnie kupionym karnetem.Chciałbym aby nikt kto nie chodzi na mecze nie wypowiadał się na temat kiboli , bo ani nie wie co sie dzieje teraz na\nstadionach ani niema pojęcia o kibicach, oprawach, zabawie i atmosferze.Na meczu ze śląskiem gdy spiker poprosił aby kilka osób stojących przy barierce przed swoim siedzeniem (3m od lini bocznej bo tak jest blisko barierka)usiadł na swoim miejscu bo to jest niezgodne z jakimś regulaminem, to każdy kto stał to od razu usiadł na swoim zaznaczam swoim miejscu wykupionym gdzie jest zidentyfikowany z dowodu ze zdjęciem.Gdy ktos schował piłke która poleciała na trybuny i grali kolejną to spiker powiedział .Osoba siedząca w sektorze () rzedzie nr() i siedzeniu nr() proszę o wyjęcie piłki spod siedzenia i oddanie. Kuźwa czy to nie wystarcza do kontroli kogos jak rozrabia. czy może byc jeszcze lepsza inwigilacja i kontrola .Po co zatem zamykac stadiony nawet tylko za to że stojący na samej górze 3 osoby odpaliły race czy może jak to napisał komadir wojewódzkiej milicji odnośnie meczu w Lubinie " oraz wywieszenie transparentu nie związanego z meczem" Rozumiem że jak kibice walczyli z jakims lewym trzecim dyrektorem w zagłebiu na co dzień zarządcą biura schetyny we wrocku to było cacy nawet dmuchane kajaki latały po trybunach, ale jak ruszyło się świecie panującego nikodema dyzmę to już należy zmkąnąc stadion i opisac gówna o zagrożeniu rzucanymi serpentynami jak motywuje wspomniany komandir itp.Dyzma wie że jego czas mija i szuka kolejnych tematów zastępczych ale wiedząc że atakując kibiców wdepnął w gówno to chce koalicji z SLD bo sam nie da rady dalej doic tej wyczerpany kraj po jesieni.Tak na koniec: Proszę redakcję o informację i zainteresowanie się temamtem, kto i gdzie odda mi i kilku tysiącom ludzi pieniądze za karnet skoro nie mogę wykorzystac do końca ważnego biletu nie ze swojej winy PZPN czy nikdem dyzma !!!!!!!!!!!\ngdańszczyk 12-05 22:01 Zgłoś komentarz\nTemu panu który to wymyślił chyba spieszy się na szubienice opini publicznej hehehe sięgnęliśmy dna i chyba nikt tego nie pobije\nco za kraj... 12-05 20:49 Zgłoś komentarz\nw polsce widac panuje odpowiedzialnosc zbiorowa... szkoda ze tylko w jedna strone, szkoda ze pan Donald nie stosowal odpowiedzialnosc zbiorowej gdy jego ministrowie wywijali numery, ze to on sie\nnie podal do dymisji wraz ze swoim rzadem... no ale koryta sie sie za zadne skarby nie opuszcza przeciez...\nGrud 12-05 20:39 Zgłoś komentarz\nkukulek jestem Kibicem żużla ale nie zgadzam się z twoim komentarzem są kibice też normalni którzy na tym ucierpią przecież mniejszość wyrywała krzesełka na stadionie i się rzucała\nwięc po co karać tych normalnych kibiców?\negon 12-05 20:37 Zgłoś komentarz\nTo co robi PO jest tylko i wyłącznie pod publikę. Najpierw był krzyż, później dopalacze, teraz tusk znalazł sobie kolejny pretekst do odwrócenie uwagi opinii publicznej. W kraju\nbezrobocie coraz większe, ceny coraz wyższe - gdzie ta obiecana Irlandia? Łatwiej jest omamić naród podobnymi akcjami, że niby się coś robi, niż zrobić coś na prawdę pożytecznego. Zawsze byłem przeciwnikiem tej platformy obłudników i myślę, że tym razem nastąpi koniec jej rządów. Tym razem nie będą mogli już kupić głosów za wódkę. Zakaz organizowania wyjazdów na mecze to w ogóle jakaś kpina.\nBart 12-05 20:21 Zgłoś komentarz\nJa tam sie dziwi wam kibicom że chodzicie na mecze oni zamiast was przyciągac na stadiony to robia wam zakazy niechcą kibiców to nie niechodzcie na mecze i wszystko\nkukukulek 12-05 20:04 Zgłoś komentarz\nI bardzo dobrze!! Nie umiecie się zachowywać jak ludzie, lub w swoim środowisku wytępić baranów, którzy idą na mecz żeby coś rozwalić i sprowokować policję,to siedźcie w domach!!!\nUczcie się klasy od kibiców z siatkówki, żużla, piłki ręcznej, koszykówki. Bo to, że jest was od nich "więcej" i "robicie lepsze oprawy" (RZEKOMO!), nic nie oznacza.\nBVB 12-05 19:59 Zgłoś komentarz\npopieram jak najbardziej!!jestem kibicem borussi dortmund bylem na meczu w gladbach pare tygodni temu bylo okolo 15,000 kibicow z dortmundu i tam nikt nie myslal o bordach czy jakis\nrozrobach!!nie rozumiem tego po co tacy wogole na mecz chodza jak tam pojsc z rodzina na taki mecz az strach pomyslec!!POZDRO BVB FAN\npokazówka 12-05 19:58 Zgłoś komentarz\nnie można karać wszystkich za coś co się wydarzyło kiedyś lub gdzieś indziej ,policje nie daje rady i tyle ,jak ktoś broi toniech go na stadionie złapią ,a nie kary dla wszystkich,za\nto że policja nie złapała paru gości.premier szaleje bo wybory idą i chce tym coś ugrać -jaki to on mocny,tak jak z dopalaczami najpierw ostra walka a potem legalizacja dla potrzeb własnych,panowie ten pan działa pod wpływem emocji a to nie służy .jedynym wyjściem jest protest przeciw takiej akcji zamykania stadionów i przeciw pokazówką,niech dadzą pracę młodym ludziom ,trzeba jechac do warszawy i zrobic marsz milczenia przeciw tym działaniom rządu,w tym kraju młodzi ludzie są gnębieni ,nie mają pracy,emeryturę im zabierają a teraz stadiony im zamykają.może coś się zmieni\nnormalny kibic 12-05 19:41 Zgłoś komentarz\n"kieszonkowiec" masz rację. Wysłać antyterrorystów na kiboli i na całą resztę kibiców (kobiety, dzieci, emeryci). Odpowiedzialności zbiorowej mówimy NIE!\nMarcin 12-05 19:41 Zgłoś komentarz\nJarek wam da popis poczekajcie jeszcze wrócą czarne wołgi i zomo a kibiców rozpędzi jak bydło, a zamiast stadionów postawi pomniki swojego brata\nAgnieszka Olejkowska PZPN Polska PKO Ekstraklasa Piłka nożna


Niespodziewany kandydat na nowego trenera Borussii Dortmund - Sport WP SportoweFakty\nNiespodziewany kandydat na nowego trenera Borussii Dortmund\nPeter Stoeger ma małe szanse, by po zakończeniu bieżącego sezonu nadal być trenerem Borussii Dortmund. Szefowie niemieckiego klubu szukają już jego następcy. Na giełdzie nazwisk dość nieoczekiwanie pojawił się trener z Portugalii.\nSzymon Łożyński 04 Maja 2018, 11:24\nGetty Images / Martin Rose / Borussia Dortmund\nMowa o Andre Villas-Boasu. Aktualnie 40-letni szkoleniowiec nie prowadzi żadnego klubu. Dziennikarze "France Football" twierdzą, że niedługo się to zmieni.\nIch zdaniem to właśnie Portugalczyk zastąpi na stanowisku pierwszego trenera Borussii Dortmund Petera Stoegera. Na giełdzie trenerskiej pojawiło się także nazwisko Luciena Favre. Najprawdopodobniej Szwajcar zostanie jednak w OGC Nice, które prowadzi od 2016 roku.\nOstatnim klubem, który trenował Boas było chińskie Szanghaj SIPG. Wcześniej Portugalczyk prowadził świetne drużyny w Europie: Zenit Sankt Petersburg, Chelsea FC, Tottenham Hotspur czy FC Porto. Największe sukcesy osiągnął z ostatnim wymienionym klubem, zdobywając w 2011 roku potrójną koronę (mistrzostwo Portugalii, Puchar Portugalii i triumf w Lidze Europy).\nJeśli rzeczywiście Boas zostanie nowym trenerem Borussii, będzie to już czwarty szkoleniowiec klubu z Dortmundu w przeciągu roku. Po sezonie 2016/2017 drużynę przestał prowadzić Thomas Tuchel. Zastąpił go Peter Bosz, który dotrwał do grudnia 2017 roku. Wówczas nowym trenerem został Peter Stoeger. Niemiec nie odmienił jednak znacząco postawy zespołu z Signal Iduna Park i dlatego szukany jest jego następca.\nNa dwie kolejki przed końcem sezonu 2017/2018 Borussia zajmuje 3. miejsce w tabeli. Jej przewaga nad czwartym TSG 1899 Hoffenheim wynosi 3 punkty. Z kolei wicelider Bundesligi, Schalke 04 Gelsenkirchen, wyprzedza klub z Dortmundu o 2 "oczka".\nCzy Andre Villas-Boas powinien zostać nowym trenerem Borussii Dortmund?\nDawid75DD 04-05 12:18 Zgłoś komentarz\nStöger to Austriak a nie Niemiec jak zostało wyżej napisane\nPiłka w Europie Niemcy Dortmund Piłka nożna w Niemczech Piłka nożna Bundesliga Borussia Dortmund Lucien Favre Andre Villas-Boas Peter Stoeger


Trzy wydania erotyki - malarstwo, poezja, muzyka - NaszeMiasto.pl\n2012-07-16, Aktualizacja: 2012-07-16 12:46\nPoetycko-plastyczny wieczór zamknięty został piękną klamrą wokalno-muzyczną w wykonaniu kompozytorki, autorki tekstów piosenek i gitarzystki Jadwigi Wyrwalec. Wokalistka mówi o sobie: "Moje piosenki są o życiu, moim życiu, dlatego też staram się, by były pogodne, ciepłe i radosne. Myślę wtedy, że wszystko jest w najlepszym porządku, a gdy słuchacze także w ten sposób czują moje przesłanie, cieszę się i daję z siebie jeszcze więcej".\nSpotkanie miłośników nie tylko poezji mogło odbyć się dzięki kierownictwu Klubu Artystycznego "Bakakaj", które otwarte jest na wszelkiego rodzaju pomysły artystyczno-literackie i twórcze. Gospodarze mówią, że poszukują równie szalonych i twórczych ludzi wśród klientów, jakimi jest załoga. A więc jeśli komuś roi się w głowie jakiś pomysł na imprezę kulturalną, muzyczną, wystawę czy coś zupełnie nowatorskiego, to współpraca jest mile widziana.\nNależy tylko przyklasnąć takiej inicjatywie i rozwijać wspólne pomysły ku zadowoleniu wszystkich zainteresowanych, tym bardziej że czwartkowa impreza była udana i dobrze byłoby podobne organizować w przyszłości.


Rada Gmin i Regionów Europy (CEMR) jest najstarszym i największym stowarzyszeniem zrzeszającym samorządy lokalne i regionalne z 41 krajów europejskich (jest częścią światowej organizacji miast i gmin – United Cities and Local Governments - UCLG). Jej głównym celem jest promocja silnej, zjednoczonej Europy opartej na samorządach lokalnych i regionalnych, w której decyzje są podejmowane najbliżej obywateli, w zgodzie z zasadą subsydiarności. Działalność CEMR obejmuje szeroki wachlarz tematów. Od usług publicznych, przez transport, politykę regionalną, środowisko po równe szanse. Członkami są krajowe stowarzyszenia władz lokalnych i regionalnych z Europy.\nNa czele CEMR stoi Przewodniczący i jego zastępcy, wybierani spośród przedstawicieli samorządów na okres 3 lat. Głównym organem zarządzającym jest Komitet Polityczny. Uchwala on budżet i roczny plan pracy, decyduje o kursach polityki i przyjęciu nowych członków. Składa się z ponad 100 przedstawicieli samorządów nominowanych przez krajowe stowarzyszenia władz lokalnych i regionalnych. Za wdrażanie postanowień Komitetu Politycznego odpowiada Biuro Wykonawcze. Raz na 3 lata odbywają się Zgromadzenia Ogólne. Uczestniczą w nich setki samorządowców europejskich, a obrady dotyczą kluczowych dla samorządów kwestii. Na zakończenie Zgromadzenia przyjmowana jest deklaracja polityczna, określająca cele organizacji na następne 3 lata. Ostatnie Zgromadzenie odbyło się w kwietniu 2016 r. na Cyprze. W ramach CEMR regularnie spotykają się również Sekretarze Generalni i Dyrektorzy Krajowych Stowarzyszeń Władz Lokalnych i Regionalnych. Za codzienną pracę odpowiada Sekretariat Generalny, którego siedziba znajduje się w Brukseli.\nPrzedstawiciele ZMP w Komitecie Politycznym CEMR:\nTomasz Kacprzak, Przewodniczący RM Łodzi, członek Zarządu ZMP\nEuropejska Karta Równości Kobiet i Mężczyzn w Życiu Lokalnym została opublikowana w 2006 r. przez Radę Gmin i Regionów Europy (CEMR). Dokument zawierający regulacje i zalecenia równościowe dla samorządów, opracowany został przez teoretyków tematu w ścisłej współpracy z kobietami pochodzącymi z wyboru. Karta jest dla jednych oczywistością, a dla innych zapisem pokazującym w jak wielu obszarach funkcjonowania samorządu należałoby uwzględnić kobiety, jako pełnoprawne mieszkanki gminy – obywatelki płacące podatki lokalne. Kartę podpisały dotychczas 1493 samorządy w 32 krajach Europy, najwięcej w Hiszpanii, Włoszech, Szwecji. W Polsce - Aleksandrów Łódzki i Nysa. W ciągu dwóch lat od sygnowania dokumentu gmina powinna opracować i rozpocząć wdrażanie równościowego planu działania. Może być nim także strategia rozwoju miasta lub gminy przy założeniu, że zawiera elementy dotyczące równości płci. Jak pokazują statystyki, tylko niektóre samorządy, które podpisały Kartę, realizują jej zapisy ujęte w 30 artykułach, a plany działania nie powstały. Dla przykładu we Włoszech jest aż 418 gmin, które ratyfikowały Kartę, jednak równościowy plan przygotowano zaledwie w 11 samorządach.\nNa dedykowanej tematowi równości kobiet i mężczyzn stronie internetowej Obserwatorium ds. Karty równości kobiet i mężczyzn w życiu lokalnym (http://www.charter-equality.eu), oprócz treści Karty, spisu sygnatariuszy, można znaleźć także praktyczne rady, w jaki sposób podpisać Kartę, jak opracować lokalny plan działania, jak mierzyć jego wdrażanie oraz poznać dobre przykłady praktyk równościowych z całej Europy.\nEuropejska Karta Równości Kobiet i Mężczyzn w Życiu Lokalnym The European Charter for Equality of Women and Men i Local Life


Ma się specjalistyczny sprzęt, jaki świetnie obcina płótno oraz nanosi farbę. Wszystkie wyroby są szerokiej specyfiki jak również posiadają żywotne odcienie poprzez czemu wybornie komponują się z wystrojem odpowiednio wszelkiego wnętrza. Jest to wyjątkowy prezent z jakiego było zadowolonych już mnóstwo ludzi. Realizujemy zamówienia do siedmiu dni roboczych, a później wysyłamy kurierem czy pocztą w zależności od upodobań własnych nabywców. Każde drukowanie obrazów niekiedy zamykać boczne krawędzie albo nie.\nTen drugi sposób jest dobry, żeby pokazać wnikliwe wyjście albowiem nie wymaga ramki. Kiedy jesteś zainteresowany zdołasz gładko wejść na naszą stronę internetową na jakiej to spoczywają wszystkie przydatne informacje do skali i kosztów własnych obrazów. Po zadecydowaniu jaki to obraz jednakowoż zdjęcie będziemy mieli wydrukować, należy zapoznać się z dostępnymi aluzjami odnośnie kadrowania obrazków, które dostosuje się odnośnie oczekiwanego rozmiaru. Przyjmujemy rozmaite rozmiary fotosów, które maksymalnie mogą absorbować dwadzieścia megabajtów.\nWydruk zdjęcia na płótnie nie bywa nadto tak znany oraz uniwersalny prawie się mogło wydawać, dlatego jesteśmy marką przodującą w tej dziedzinie oraz posiadamy najbardziej atrakcyjne ceny na rynku.\nAlternatywą dla wydruków wielkoformatowych z drukarek atrametowych tzw. ploterów są duże zdjęcia fotograficzzne wykonywane w technologii światłoczulej. Zdjecia zrobione na papierze fotograficznym mają nieznacznie gorszą reprodukcję kolorów ale z drugiej strony zapewniają dużo lepsze przejścia tonalne np, w chmurach. Jak widać każda technologia ma swoje atuty i swoje wady.\nczytaj wiecej https://www.szablony.in/fotoksiazki/


p przekonujemy się zazwyczaj zawsze wtedy, kiedy dochodzi do niebezpiecznych sytuacji w miejscu pracy. W jaki sposób można ich uni\nDodane: 21-11-2020 04:38\nSzkolenia bhp to temat, który jest niezwykle istotny z punktu widzenia każdego pracownika. O tym jak ważne jest przestrzeganie zasad bhp przekonujemy się zazwyczaj zawsze wtedy, kiedy dochodzi do niebezpiecznych sytuacji w miejscu pracy. W jaki sposób można ich uni\nZadbaj o skórę i włosy z olejkami kosmetycznymiOnly with us how to buy us auto parts in 4 days! Strojenie wnętrz- najlepszy etapJak zlecić outsourcing bhp przydatnie?Ekspresy dla gastronomiiOto Jak Wreszcie cyklinować parkiet W 10 DniSerwisowanie samochodów i motorówWszystko o taksówkach i transporcie osobowymPrzebieg leczenia zębówKurs bhp onlineGood workshop needed immediatelyPodstawa bezpieczeństwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzież medycznaDobry dentysta ZabrzeTanie pozycjonowanieOgrzewanie na podczerwieńZanim znajdziesz swojego prawnika?Co warto wiedzieć o prawie?Pomoc przy zepsutym samochodzieNaturalne sposoby na pięknoOtwieranie i zamykanie bramy na pilota! Wygodne czy nie?Endokrynologia ? co to jest?4 Pomysłów Aby uczyć się hiszpańskiegoGo to Spain - You will not regretKrok Po Kroku Instrukcja Aby skorzystać z kolektorów słonecznychCzy panele słoneczne się opłacają?O podnośniku koszowym i jego zastosowaniuSome facts about pipes and water leaksBiorezonans jako obrona przed borelioząObsługa bhpKto potrzebuje przejść szkolenie z bhp?Implantolog zabrze


Leciał ostatnio na tvp - Parada oszustów (1976) - Forum - Filmweb\n1976 4 odcinki\nParada oszustów /serial/Parada+oszust%C3%B3w-1976-104949\n7,3 1 743\n7,3 10 1743\nPełna obsada (48) Opisy (2) Odcinki\npowrót do forum serialu Parada oszustów\nLeciał ostatnio na tvp\ngringo84 ocenił(a) ten serial na: 8\nHe he genialny odcinek pt. "Ładny gips", piękne czasy, lata siedemdziesiąte, akcja w USA. Najbardziej rozbawiło mnie pokazanie czarnoskórych aktorów jako coś "niesamowitego" poprzez zatrzymywanie akcji przez parę sekund na ich twarzach. Oczywiście super rola Piotra Fronczewkiego.\ngringo84 To samo zauważyłem.Albo zbliżenia na wyroby typowo amerykańskie, jak Malboro,ich czasopisma,albo jedzenie. Tak w ogóle to scenografia w tym filmie była bardzo biedna.Wywiesili tylko amerykańską mapę na ścianie, wynajęli jakiegoś murzyna (pewnie nawet nie z USA). i szary pokój z jakiejś cementowni robi za biuro policyjne ;D\nResfilm ocenił(a) ten serial na: 8\ntimcer Dodatkowo nieoryginalne tablice rejestracyjne na amerykańskich krążownikach szos i ten nowojorski bank zupełnie jak NBP w Warszawie.Ha,ha,ha.Ale chociaż murzyni nie byli pastowani jak niejaki Abraham Lincoln,lokator bloku przy ulicy Alternatywy 4.\nResfilm Nie ma to jak dostać odpowiedź po prawie 7 latach :]\ntimcer Siedem lat temu jeszcze nie było mnie w internecie.A zajrzałem na forum "Parady oszustów",bo akurat TV emitowało "Ładny gips".Paradę oszustów oczywiście widziałem wcześniej,chociaż dopiero kilka lat temu w kolorze.W latach siedemdziesiątych jak większość polaków nie posiadaliśmy kolorowego telewizora,nawet "kultowego" eksplodującego Rubina.Pozdrawiam.\ngringo84 Czepiacie się takich rzeczy a kto zauważył taką wielką wpadkę jak mikrofon z kablem przymontowany do wózka inwalidzkiego O'Roneya? Chyba nikt a to chyba największa widoczna wpadka jaką w polskim filmie widziałem.


Sneakersy PATRIZIA PEPE - 2V9273/A3KW-W277 White - Sneakersy - Półbuty - Damskie | eobuwie.pl\nKoturny od Patrizia Pepe. Cholewka dopasowuje się do stopy - Skóra naturalna - Zamsz, Skóra ekologiczna - Skóra ekologiczna, Materiał - Materiał. Wnętrze oddychające: materiał, skóra. We wnętrzu butów znajduje się wkładka: skóra. Materiał podeszwy to wysokogatunkowe tworzywo. Całość ożywia ozdoba: srebrny metal. Dobrze wyważone, idealne na co dzień.