Wszystko - Sztuczne raje\nPrzepraszam, czy ktoś zamawiał dramę, czyli Yooletchka o "Riverdale"\nPo napiętym Oscarowym tygodniu przyszedł czas na odprężenie, co w moim przypadku oznacza wynajdowanie sobie kolejnej pozycji do oglądania. Po dłuższej chwili szperania w czeluściach Internetu (no dobra, to był tylko Filmweb) natknęłam się na świeżutką produkcję platformy CBS i Warner Brothers (oraz Netflixa, obviously), o której słyszałam tak skrajne opinie, że naprawdę nie wiedziałam w co się pakuję. Mówię oczywiście o zyskującym szaloną popularność "Riverdale", tegorocznej produkcji, opartej na potężnym komiksowym dorobku wydawanym przez kultowe Archie Comics. To, co o nim przeczytałam brzmiało dobrze, zdjęcia i zwiastuny umiejętnie zachęcały, tak więc sięgnęłam po pierwszy odcinek. I obejrzałam za jednym zamachem wszystkie 6 (teraz już 7) dostępnych epizodów. (*internal facepalm*)\nBardzo amerykańsko, bardzo dramatycznie, bardzo satysfakcjonująco, idziemy dalej\nWłaściwie powinnam dodać mały disclaimer na samym początku wpisu - z góry przepraszam, ale pomimo najszczerszych chęci nigdy nie miałam możliwości lepszego poznania wykreowanego przez Archie Comics uniwersum, także w kwestii nawiązań do kanonu (jeśli o takim można w ogóle mówić przy komiksach, *khe, khe DC*) jestem niemal zupełną ignorantką. Musicie mi to, drodzy Czytelnicy wybaczyć, że skupię się w dużej części na czysto serialowej historii, gdyż ta po prostu została przeze mnie w jakikolwiek sposób zgłębiona, jeśli tak można nazwać zaawansowany binge watching który sobie zafundowałam - trudno przecież nazwać zdobyciem obszernej wiedzy przeglądnięcie kilku zakładek w Wikipedii oraz porównanie wyglądu komiksowych i serialowych bohaterów.\nSerial stosunkowo świeży, więc z tego miejsca ostrzegam wszystkich wrażliwych - MILD SPOILERS AHEAD\nAkcja serialu rozgrywa się w małym miasteczku, Riverdale, w którym wszyscy wszystkich znają, prawie wszystkie dzieci chodzą do jednej szkoły a każdy sąsiad wie wszystko na temat mieszkającej obok rodziny. Także plotki rozchodzą się w mgnieniu oka, więc nie ma szans, aby cokolwiek przed kimkolwiek ukryć. Pomimo tego, że mieścinka wydaje się być wyłącznie urocza i klimatyczna (spójrzmy tylko na ten bar i kino samochodowe), widzowie już od początku zauważają, że coś jest nie tak, kiedy po raz pierwszy pojawia się wiadomość o zaginięciu i tajemniczej śmierci perełki szkolnej ligi futbolu amerykańskiego, Jasona Blossoma. Wszyscy mieszkańcy zaczynają żyć tą historią - zaczynają się wzajemne oskarżenia, samozwańcze śledztwo, prowadzone niemalże na równi z tym autoryzowanym, przez dzieciaki ze szkoły, a sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy odnajduje się ciało denata z dziurą od kuli w głowie. Równolegle rozwija się dodatkowy wątek (chociaż kto to wie, właśnie ten może okazać się głównym) skupiający się na skomplikowanych relacjach Archiego, głównego bohatera, z podkochującą się w nim Betty, przybyłą do miasteczka Veronicą oraz ich wspólnymi przyjaciółmi, rodzicami i, a jakże, wrogami.\nJacy oni są wszyscy uroczy\nPomimo tego, że zupełnie nie mam kompetencji do wypowiadania się w sprawie oryginału, z pewnością mogę stwierdzić jedno - po wszystkich dotychczasowych odcinkach naprawdę widać, że "Riverdale" wzoruje się na komiksach, co widoczne jest przede wszystkim we wszechobecnym przerysowaniu i przejaskrawieniu postaci oraz wydarzeń. Przedstawiane wątki są zazwyczaj pokawałkowane, prawdopodobnie nawiązując w ten sposób dodatkowo do kolejnych komiksowych części, a niektóre kwestie wypowiadane przez bohaterów brzmią jakby żywcem zostały wzięte z oryginału, którego na dodatek pierwsze numery powstały dobre kilkadziesiąt lat temu. Nie jest to bynajmniej wada produkcji, ośmieliłbym się stwierdzić wręcz, że ta komiksowa maniera dodaje całości charakteru, chociaż znacznie przy tym spłyca niektóre jej elementy. Wzorem wszystkich wielkich wytwórni seria obfituje w ogrom bohaterów, tych pierwszoplanowych jak i pobocznych, i niestety nie wszyscy z nich sprawiają wrażenie dostatecznie dopracowanych. Nie zrozumcie mnie źle, już od pierwszego odcinka wiedziałam, że bohaterowie i obsada "Riverdale" skradnie moje serce, ale dostrzegam w tym wszystkim niezwykłe upodobanie do schematów i stereotypów.\n*khe, khe* Panie i Panowie, przedstawiam Wam mojego najnowszego crusha\nPrzykładowo, Archie jest typowym wrażliwym, ale też popularnym uczniem (no bo przystojny jest, skubany), spełniającym się w szkolnej drużynie i realizującym na boku swoje muzyczne pasje. Jego długoletnia przyjaciółka, Betty, jest za nieśmiała żeby wyznać mu swoje uczucia i za dobra i wycofana aby przejąć sprawy w swoje ręce (zwłaszcza, że na karku siedzą jej przewrażliwieni rodzice - wścibska matka - dziennikarka i żyjący pod jej pantoflem ojciec), klasycznie jednak okazuje się, że cicha woda brzegi rwie. Ich nowa znajoma, przyzwyczajona do luksusu i bogactwa Veronica na początku wypełnia obraz typowej femme fatale, ale z całej siły stara się porzucić wizerunek rozpieszczonej królewny i odnaleźć "lepszą siebie" (przyjechała do miasteczka po tym, jak jej ojciec - biznesman został oskarżony o oszustwo i osadzony w więzieniu). Główna antagonistka, Cheryl Blossom, siostra bliźniaczka zmarłego, jest wykreowana tak, że nie sposób jej obdarzyć sympatią, nawet jakby ktoś był bardzo zdesperowany - prezentuje się po prostu jako egoistyczna, okrutna, skłonna do histeryzowania i nadinterpretacji dziewczyna, żyjąca pod wieczną presją kolejnych apodyktycznych rodziców (wygląda na to, że w Riverdale tylko tacy istnieją, z małymi wyjątkami - ojciec Archiego).\nJa nie wiem, czy wszyscy to zauważą, ale dorzuca nam się w tym momencie kolejny stereotyp - rudej wiedźmy\nMoim osobistym ulubieńcem jest natomiast Jughead Jones (grany przez Cole Sprouse'a), przez dużą część serialu stojący na uboczu zdarzeń i sprawiający wrażenie pełnienia funkcji narratora w historii, utalentowany dziennikarz śledczy i detektyw w jednym. Jest najlepszym przyjacielem Archiego i to on właśnie najwcześniej ze wszystkich odkrywa jego największy sekret (romans z niezwykle urodziwą nauczycielką od muzyki), ma talent również do wyszukiwania i intuicyjnie nadzwyczaj wnikliwego łączenia faktów. Nawet on nie ucieka jednak od pewnego stereotypu włóczęgi - outsidera, świadomie odcinającego się od błędów popełnionych przez jego ojca i starającego się w miarę możliwości zadbać o samego siebie.\nTak, wiem, jestem beznadziejna <3\nCo do wspomnianej w tytule dramy - mam wrażenie, że bez niej serial nie miałby racji bytu, jest bowiem widoczna niemal wszędzie, a dotyczy zarówno aspektów typowo młodzieżowych (dlaczego mnie nie kochasz, gniewam się na ciebie bo moja mama pocałowała twojego tatę, zmarł mi brat, więc będę wszystkim pokazywać jak mi smutno itd.) jak i tych nieco bardziej skomplikowanych. Jednak przez już wspomniane spłycenie osobowości bohaterów, przerysowane zachowania i sztuczne momentami dialogi mam wrażenie, że jakkolwiek niektóre wydarzenia uwzględnione w "Riverdale" mogą być uznane za przerażające czy traumatyczne, to przestają takie być właśnie ze względu na całą otoczkę rodem z popularnych seriali dla młodzieży (które nota bene zawsze mnie bardzo śmieszyły i irytowały). Dramatyczna historia stanowiąca pierwotnie jądro serialu traci swój pełen grozy wymiar, a towarzyszące codziennemu życiu bohaterów dramaty przestają być tak przejmujące, jak w zamierzeniu pewnie miały być.\nCały wpis mógłby bez problemu zostać zilustrowany tylko zdjęciami Jugheada, ale nie mogę tak zrobić, bo wyjdzie, że mam kolejną obsesję. A wcale nie mam. Wcale\nPolecam "Riverdale" wszystkim, którzy mają ochotę obejrzeć serial niezwykle satysfakcjonujący wizualnie (i mean, spójrzcie na tę obsadę) i niespecjalnie skomplikowany, chociaż oczywiście niepozbawiony mniej lub bardziej zaskakujących zwrotów akcji. Podejrzewam, że również fani oryginalnych komiksów powinni być zadowoleni, ponieważ ten charakterystyczny klimat jest nie do pomylenia z niczym innym. W skrócie, jeśli chcecie się trochę pośmiać, poczuć się trochę jak w amerykańskiej szkole (w której jednak dziwnym trafem główni bohaterowie prawie nie mają zajęć), odprężyć się, popatrzeć na ładnych aktorów oraz wciągnąć się w serious drama, to "Riverdale" najprawdopodobniej jest dla Was.\nMean Girls wersja 2.0\nI am one with the Force, czyli Yooletchka o „Rogue One”\nWszyscy ci, którzy znają mnie osobiście wiedzą, że uwielbiam chodzić na premiery filmowe i zapewniać sobie w ten sposób swoistą iluzję wyjątkowości – jako Jedna z Pierwszych mam bowiem kontakt ze świeżym dziełem, sala kinowa pełna jest tak samo zakręconych ludzi, jak ja i nie muszę przynajmniej wtedy tłumić moich czasami za bardzo ekspresyjnych fanowskich reakcji. Trudno się więc dziwić, że pokazu przedpremierowego „Łotra Jeden” nie mogłam sobie odpuścić, nawet za cenę siedzenia z zadartą głową w trzecim rzędzie od ekranu kina IMAX, które, jak wiadomo, do małych nie należy. Ale było warto. Naprawdę.\nWszystkich bojących się (i słusznie) spoilerów uspokoję - tutaj ich raczej nie znajdziecie, będę bardzo starała się unikać szczegółów nieujawnionych w żadnych z materiałów telewizyjno - internetowych. Także czujcie się bezpiecznie\nNie jest z pewnością dla nikogo wielkim odkryciem fakt, że najnowsza produkcja wytwórni Lucasfilm opowiada o rebeliantach walczących z Imperium. Właściwie w której z części taki motyw się nie pojawia? Oczywiście jest to pytanie retoryczne, mające jednak na celu przypomnienie Wam, Czytelnikom, że tak naprawdę każda z kolejnych części kultowej sagi Star Wars, czy, tak jak jest w tym przypadku, opowieść osadzona w tym uniwersum, powiela albo przynajmniej stanowi wariację znanego już schematu fabularnego (wystarczy przypomnieć sobie bardzo oryginalny sposób, za pomocą którego w każdej części nasi bohaterowie niszczą Gwiazdę Śmierci lub jej odpowiednika). Tym razem mamy jednak do czynienia z odwróceniem znanego wszystkim kanonu, chociaż, jak się przekonacie, nadal wiele elementów pozostaje wspólnych. Podobnie jak w przypadku "Star Wars: The Force Awakens" głównym bohaterem jest dziewczyna, pozornie podobna do odważnej i rezolutnej Rey, jednak szybko się przekonujemy, że obie protagonistki dzieli bardzo wiele. Jyn Erso jest córką człowieka, który chcąc nie chcąc zapisał się na dobre w historii Imperium jako główny konstruktor ich najpotężniejszej broni, wspomnianej już Gwiazdy Śmierci. Od dziecka żyje we wszechświecie zniewolonym przez potężne siły systemu, jednak na początku nie planuje się w żaden sposób angażować w walkę. Po niespodziewanym odzyskaniu wolności Jyn nie ma najmniejszej ochoty się w cokolwiek włączać - decyduje się dopiero wtedy, gdy okazuje się, że przystępując do planu Rebeliantów, zakładającego wykradzenie planów śmiercionośnej machinerii ma szansę spotkać niewidzianego od lat ojca.\nBohaterka? Męczenniczka? Rebeliantka? Córeczka Tatusia?\nPrzyznam się szczerze, że jestem "Rogue One" bardzo zaskoczona, podobnie jak pewnie większość współwidzów. Po pierwsze, nie jest to nawet w połowie tak pozytywny film jak "Przebudzenie Mocy", który pomimo oczywistych dramatycznych i smutnych scen (Han will be always in my heart) pozostawił widza raczej rozbawionego, względnie wzruszonego (ja na przykład płakałam ze szczęścia). Teraz, po wyjściu z kina miałam nastrój refleksyjny - oczywiście, byłam zachwycona, ale nie wynikało to bynajmniej z wydarzeń przedstawionych na ekranie, które w większości są tak naprawdę niesamowicie ponure. Po części może dlatego, że po raz pierwszy widzowie mają szansę przeniknąć tak głęboko w strukturę Rebelii, dostrzec mechanizmy i sposoby działań jej członków, ich niedoskonałości, wahanie, zwątpienie w cel, za który walczą i... zbrodnie przez nich popełniane. Tak, tym razem obok bezeceństw wyrządzanych przez Imperium jesteśmy w stanie dostrzec tę stronę Rebelii której dotychczas nie widzieliśmy i nie chcieliśmy zobaczyć. Mówiąc krótko i bezspoilerowo, za fasadą uzdolnionych i odważnych pilotów, mniej lub bardziej charyzmatycznych przywódców i przywódczyń kryją się zwykli, bardzo często zastraszeni i niepewni swojego działania ludzie - taka jest na początku Jyn i jej towarzysze. Oczywiście, w miarę rozwoju akcji jej światopogląd ulega gwałtownej przemianie, gdy tylko okazuje się, że także dla niej jest miejsce w Rebelii. Działania przeciwników Imperium nie zawsze są zaplanowane i dyskretne, niektóre ich akcje wydają się wręcz rozpaczliwe, z góry skazane na porażkę, co sprawia, że każdy widz, choć trochę zorientowany w aktualnej sytuacji politycznej będzie miał jednoznaczne skojarzenia.\nMówiłam już, że Rebelianci są nareszcie realistycznie ubrani? Nie? To mówię\nWszystko to bynajmniej nie oznacza, że "Rogue One" jest filmem złym - wręcz przeciwnie, ośmieliłabym się stwierdzić, że to jedna z najlepszych części, która powstała, nie jestem zresztą z tą opinią jedyna. Jeśli każda kolejna produkcja z Lucasfilm będzie w ten sposób nas zaskakiwała, to jestem spokojna o przyszłość Gwiezdnych Wojen, które może staną się trochę poważniejsze, ale na jakości z pewnością nie stracą. Jeśli czytacie moje wypociny od jakiegoś czasu, wiecie, że zawsze zwracam największą uwagę na obsadę. Rzeczywiście, byłam w siódmym niebie, gdy dowiedziałam się o Madsie Mikkelsenie i Felicity Jones - to niewątpliwie moi ulubieńcy, chociaż po seansie jestem przekonana, że ktoś inny ukradł im show. Tym kimś są (bo jest ich więcej) chociażby Diego Luna, meksykański aktor wcielający się w rolę kapitana Cassiana Andora, Riz Ahmed czyli Bodhi Rook (pilot - dezerter) czy Wen Jiang jako Baze Malbus - niewidomy mnich i doskonały wojownik w jednym. Nie wspominając oczywiście o K-2SO, który jest dowodem na to, że roboty są prawdziwym błogosławieństwem każdej części tej gwiezdnej sagi. Szczerze mówiąc, prawie wszystkich wymienionych przed chwilą aktorów przed seansem w ogóle nie znałam, pewnie większość publiczności również, ponieważ nawet współcześnie mało która produkcja może pochwalić się tak różnorodnym i nietuzinkowym gronem aktorskim. Nie zmienia to jednak faktu, że można z powodzeniem stworzyć coś kultowego z nieznaną w większości szerszemu gronu odbiorców obsadą. Ich postacie były chwilami aż do bólu autentyczne, zagrane niewątpliwie z wielkim oddaniem i poświęceniem, które przyćmiło nieco nawet pana Mikkelsena (nie spodziewałam się, że kiedykolwiek to napiszę). Kto wie, może po prostu nie jestem przyzwyczajona do oglądania go w roli kochającego tatusia.\nNa wszystkich dostępnych na razie kadrach z filmu grany przez Madsa bohater ma mokre włosy. No cóż, przeżyjemy\n"Rogue One" staje na wysokości zadania także ze względu na efektowne i momentami bardzo realistyczne sceny walki, które mimo że stanowią bardzo dużą część, jeśli nie większość, filmu z pewnością nikomu się nie znudzą. Fani sagi na pewno zwrócą uwagę również na ogromną rolę tzw. easter eggs, czyli subtelnych szczegółów, możliwych do odkrycia tylko przez najwnikliwszych widzów. Obiecałam, że nie będę spoilerować, więc powstrzymam się przed ich wymienieniem - niech dowodem na to będzie fakt, że nigdy chyba nie byłam świadkiem tak żywiołowej publiki w kinie (nie, nie tylko ja podskakiwałam w krześle na widok prawie każdego nawiązania do starszych produkcji). Nie zawodzi również wyczekiwany przez wszystkich powrót Dartha Vadera oraz kilku innych rozpoznawalnych postaci co sprawia, że z założenia odrębna historia, osadzona jedynie w świecie wykreowanym prze George'a Lucasa staje się niezastąpionym czy nawet niezbędnym uzupełnieniem oryginalnej serii. Oczywiście większość z bohaterów to postacie zupełnie nowe, co bynajmniej nie świadczy o niemożliwości przywiązania się do nich w trakcie oglądania - całkowicie serio, nigdy bym nie przypuszczała, że można się tak emocjonalnie wciągnąć w ich historię i w efekcie wyjść z sali kinowej z mocno nadwyrężonym, fanowskim serduszkiem (jedynym ratunkiem teraz chyba będą fanfiki. Gdzie są moje fanfiki!?).\nWcale nie mówiłam w trakcie seansu do bohaterów żeby uciekali, wcale\nIdźcie koniecznie na "Łotra Jeden" do kina, zdecydowanie jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów. Ostrzegam jednak, że ci z was, którzy zdecydowanie opowiadają się po stronie rebeliantów mogą nieco zmienić zdanie (nadal jestem za, ale już nie tak pewnie). Cytując Zwierza Popkulturalnego, "Rogue One" jest filmem, którego albo się pokocha, albo znienawidzi - to drugie zapewne właśnie ze względu na odmienne niż dotychczas ukazanie rebeliantów, zrywające z obrazem szlachetnych, wyłącznie błyskotliwych i nieustraszonych bojowników o wolność, przekonanych co do tego, że walczą w słusznej sprawie. Nawet to nie zmienia jednak faktu, że omawiana produkcja jest jedną z najciekawszych i nowatorskich części sagi Star Wars, rzucającą nowe światło na całość i zmuszającą wszystkich widzów do głębszej refleksji. Tego nam wszystkim chyba było trzeba.\nA jakby kogoś to jeszcze nie przekonało, to\nO MÓJ BORZE LIŚCIASTY, TA KOŃCÓWKA (dostała owacje w kinie), CO TAM SIĘ ZADZIAŁO, I JUST CAN'T, MÓWIĆ DALEJ?\nDzisiaj będzie...o miłości. Świat się kończy, Yooletchka pisze o romansidłach, pomyśli pewnie część Czytelników, ale uspokoję was - nie byłabym sobą, gdybym zdecydowała się napisać o zwykłym, banalnym filmie. Dodam jeszcze, że moja refleksja na temat "Breathe In" trochę dojrzewała, ponieważ natknęłam się na tę produkcję przy okazji pisania sławetnej notki o instrumentach (tak, tutaj też grają, ale nie zdążyłam tego przykładu umieścić na liście), uznałam jednak, że zasługuje ona na osobny wpis. Żeby nie przedłużać, lecimy dalej, przygotujcie się na dużo ładnej muzyki, szeptania, wymownych spojrzeń i okazjonalnego cringe'u. Ostrzegałam.\nZ premedytacją nie wstawiam na początku plakatu do filmu, bo bardzbardzo mi się nie podoba. Wystarczy wpisać tytuł w grafikę Google aby się przekonać, czym mówię\nFabuła "Breathe In" skupia się na nauczycielu muzyki, pracującym w położonym blisko Nowego Jorku miasteczku. Keith (Guy Pearce) jest nieśmiałym, raczej wyciszonym i zamkniętym w sobie artystą, nieco przytłoczonym zachowaniem swojej żony i wkraczającej w pełnoletniość córki. Cały czas ma też niespełnione marzenie - jako wiolonczelista z wykształcenia, od lat usiłuje zdobyć krzesełko w prestiżowej nowojorskiej orkiestrze, pamięta również o swoich młodzieńczych zespołowych przygodach, przerwanych koniecznością ustatkowania się. Jego spokojne i monotonne życie wywraca się do góry nogami, gdy pewnego dnia przyjmuje do domu zagraniczną studentkę z wymiany. Sophie (grana przez Felicity Jones - tak bardzo czekam na nią w "Rogue One" !) sprawia wrażenie, jakby była żeńskim odbiciem głównego bohatera, jest jednak jeszcze bardziej skryta i tajemnicza. Dziewczyna z całych sił stara się zaaklimatyzować, próbuje uczestniczyć w imprezach, szaleńczych wypadach organizowanych przez córkę Keitha, Lauren, jednak to właśnie z naszym wiolonczelistą dogaduje się najbardziej, okazują się bowiem dzielić wspólną pasję. Sophie gra na fortepianie, zadziwiająco dobrze jak na swój wiek, i właśnie dzięki tej zdolności skupia na sobie jego całą uwagę, pomimo początkowej niechęci ("Ona mi będzie przeszkadzać, ja muszę ćwiczyć" - skąd my to znamy...). Nie dziwne więc, że w niedługim czasie relacja nauczyciel - uczeń zmienia się w przyjaźń, a ta z kolei w coś więcej - pełną subtelności i delikatności wzajemną fascynację, która oczywiście szybko zostaje zauważona przez najbliższe otoczenie.\nGuy Pierce ładnie wygląda z instrumentami, just sayin'\nSzczerze się przyznam, że świeżo po obejrzeniu tego filmu miałam o nim o wiele bardziej pozytywne wrażenia niż teraz, co jest chyba wytłumaczalne - patrząc na coś z dystansu stajemy się przecież bardziej obiektywni, a w tym przypadku po prostu udało mi się dostrzec parę nieścisłości i kiks, które bynajmniej nie świadczą o tym, że nie powinniście, drodzy Czytelnicy go obejrzeć. Przede wszystkim łatwo zauważyć, że główny wątek tej produkcji nie jest bynajmniej niczym nowym, a motyw zauroczenia się nauczyciela w uczniu i odwrotnie już dawno przestał być tematem tabu, powstało na ten temat wiele mniej lub bardziej skandalizujących dzieł. Abstrahując w tej chwili od moralnego aspektu całości zagadnienia, coś w takich historiach jest, skoro nadal tworzy się z powodzeniem różnorakie wariacje znanego wszystkim schematu fabularnego. Do jednego z tematycznych poprzedników "Breathe In" nawiązałam w tytule - jest to z pewnością znana wszystkim fanom Stinga i The Police piosenka "Don't Stand So Close To Me", opowiadająca właśnie o zakochanej w nauczycielu uczennicy. Co ciekawe, w autobiografii muzyk przyznał się, że podobna sytuacja miała miejsce, kiedy przez pewien czas pracował jako nauczyciel języka angielskiego w pewnej szkole (tak, skoro zakładałam zeszyty z tekstami piosenek Stinga to mogliście się spodziewać, że czytałam jego autobiografię).\nZdążyłam już zapomnieć, jak bardzo cringe'owy jest początek tego teledysku\nNo dobrze, jesteśmy w stanie przeboleć w miarę schematyczną fabułę, która jednak w tym przypadku nawet się broni - nie ukrywam, że w moich oczach całość uratował fakt, że oboje bohaterów było zaangażowanych w muzykę (dzięki temu od razu stali się mi bliżsi - my, muzycy musimy się trzymać razem), a ich relacja była przedstawiona w nienarzucający się, ale jednocześnie niezwykle działający na emocje sposób. Zarówno Felicity Jones jak i Guy Pearce są świetnymi aktorami, którzy w tym przypadku doskonale wcielili się w powierzone im role, sprawiając, że bardzo trudna do ukazania i z założenia nadal dla większości kontrowersyjna więź okazała się paradoksalnie ulotna, eteryczna i jednocześnie intensywna. Jeśli pomyślimy o tym, że ponad 90% współczesnych filmów ma mniejszy lub większy wątek miłosny wpleciony w fabułę, zaczniemy doceniać te ciekawie i autentycznie przedstawione. I w tym momencie zaczynają się moje dylematy, z jednej strony jest przekonana o wiarygodności przedstawionej relacji, spodobała mi się pod względem aktorskim obsada, ale jakby nie patrzeć, po raz kolejny w roli młodej dziewczyny, jeszcze przecież nastolatki, obsadza się 30-letnią kobietę. Co prawda piękną i nadzwyczaj młodo wyglądającą (sama się zdziwiłam, gdy dowiedziałam się o jej wieku- nie przypuszczałam, że jest o ponad 10 lat starsza od swojej bohaterki), ale siłą rzeczy zacierającą w ten sposób różnicę wiekową, która w ten sposób staje się o wiele mniej kontrowersyjna.\nNO JA BARDZO PRZEPRASZAM, ale powykonaniu skomplikowanych zabiegów matematycznych doszłam do wniosku, że państwa aktorów dzieli zaledwie 16-letnia różnica wieku (może ja się za bardzo czepiam...)\nMam świadomość, że jest to zabieg celowy, służący raczej pokazaniu nienaturalnej dojrzałości (chociaż z tym bym też dyskutowała) Sophie i uniknięciu ewentualnego skandalu, tak jak było na przykład w przypadku "Lolity" z 1997 roku, gdzie w rolę tytułowej bohaterki wcieliła się wtedy 17-letnia Dominique Swain, a partnerował jej 49-letni Jeremy Irons (oczywiście w przypadku "Breathe In" relacja ma dużo bardziej platoniczny charakter). W ten sposób jednak jesteśmy świadkami dosyć przewrotnego mechanizmu, od początku zresztą zaplanowanego przez reżysera - podświadomie zaczynamy bowiem kibicować bądź co bądź zakazanemu uczuciu, które zniszczyło albo co najmniej znacznie nadwyrężyło relacje rodzinne głównego bohatera. Daje temu wyraz jedna z lepszych scen na samym początku filmu, kiedy widzimy całą rodzinę Reynoldsów pozującą do zdjęcia. Z krótkiego dialogu między Keithem a jego żoną wynika, że nie wszystko jest takie piękne jak na zdjęciu, gdzie wszyscy są sztucznie uśmiechnięci, a po obejrzeniu całego filmu wiemy już, że tak naprawdę to jedna z ostatnich scen, rozgrywająca się po całości przedstawionych wydarzeń.\nZ rodziną zawsze wychodzi się najlepiej na zdję...oh wait\nWracając do wspomnianej (nie) dojrzałości Sophie - niewątpliwie jest dużo poważniejsza od swojej prawie rówieśniczki, córki Keitha, ma dużo bardziej zrównoważony charakter i ogólnie sprawia wrażenie bardzo inteligentnej. Niektóre dialogi sprawiły jednak, że w tę dojrzałość zaczęłam wątpić. Prawdopodobnie jest to wina scenarzysty, ale trzy czwarte rozmów między głównymi bohaterami sprowadzało się do wymiany mniej lub bardziej rozdmuchanych, pseudoartystycznych frazesów, mających chyba w założeniu wskazać na to, z jakimi Wrażliwymi Artystami mamy do czynienia. Dodatkowo w większości przypadków oboje szeptali. No cóż, chyba trochę nie wyszło (dużo bardziej by mi film podobał, gdyby rozmawiali więcej o muzyce).\nPodsumowując, może to z mojej lekko nieuczesanej recenzji nie wynika, ale "Breathe In" zdecydowanie warto zobaczyć, chociażby po to, aby posłuchać naprawdę pięknego soundtracku, podziwiać sprawnie grających (ale niestety nie na instrumentach) aktorów oraz klimatyczne, momentami bardzo minimalistyczne kadrowanie. Przede wszystkim jest to jednak zupełnie inna historia miłosna niż ta, do której się przyzwyczailiśmy.\nPS.: Mam nadzieję, że uda mi się w przyszłym tygodniu wyrobić z recenzją "Rogue One". W każdym razie stay tuned!\nFilmy kieszonkowe, czyli Yooletchki słów parę o krótkometrażówkach\nSzczerze się przyznam, że długo nie rozumiałam fenomenu produkcji krótkometrażowych - wydawały mi się na siłę udziwnione, efekciarskie i nabuzowane patosem oraz bardzo często bez potrzeby przygnębiające. Dopiero jakiś czas temu zaczęłam się nimi interesować na serio, także w temacie tym nie jestem bynajmniej żadnym ekspertem. Tak jak większość moich wpisów, i ten będzie wypełniony luźnymi refleksjami na temat kilku wybranych przeze mnie pozycji. U znających temat proszę o wyrozumiałość - wybór jest katalogiem otwartym, bardzo wybiórczym i (a jakże) osobistym. Endżoj!\nHehehehe (pozdrawiam wszystkich "wielbicieli" Tego Pana)\n1. "Katedra" (2003)\nŻeby nie było, że zupełnie nie znam się na tym, o czym piszę, na początku przytoczę Klasyk Klasyków, film, ktory znają chyba wszyscy, głównie za sprawą jego nominacji do Oscara w 2003 roku. Twórcy tego arcydzieła, Tomaszowi Bagińskiemu, który całą animację stworzył osobiście, należą się najwyższe honory. Owoc jego żmudnej, 3-letniej pracy prezentuje się wręcz onieśmielająco, nawet dzisiaj, po 13 latach, "Katedra" również zachwyca i hipnotyzuje (na potrzeby wpisu ją sobie powtórzyłam i byłam tak samo podekscytowana, jakbym ją widziała pierwszy raz). Opowiedziana historia jest prosta - towarzyszymy wędrowcowi w przemierzaniu ogromnej opustoszałej, zarośniętej katedry. Wokół bohatera panuje ciemność, cisza i poczucie samotności, wszystko się jednak zmienia z nastaniem wschodu słońca. Gdy pierwszy promień oświetla budynek, ten ożywa i całkowicie unicestwia ludzką postać, zamieniając ją w kolejny, strzelisty filar, powiększając tym samym jeszcze bardziej powierzchnię i tak już monstrualnie wielkiej świątyni.\nNajsłynniejszy filmowy kadr - doczekał się ogromnej ilości reprodukcji, których nie da się jednak w żaden sposób pomylić z oryginałem\nPomimo naprawdę niewielkiego, bo nieco ponad 7-minutowego czasu trwania "Katedra" robi piorunujące wrażenie. Myślę, że zdajemy sobie wszyscy sprawę, że krótka forma przekazu jest wbrew pozorom bardzo trudna do opanowania - trzeba perfekcyjnie zaplanować wszystkie kadry, drobiazgowo podejść do wszystkich szczegółów i szczególików fabularnych, tak aby historia, mówiąc kolokwialnie, trzymała się kupy. Konieczne jest umiejętne żonglowanie chęcią zainteresowania, wciągnięcia widza w wykreowany świat, ale tak, aby uniknąć natłoku informacji, obrazów i zdarzeń, których odbiorca po prostu nie będzie w stanie zarejestrować. Z ręką na sercu można stwierdzić, że Bagiński wyszedł ze wszystkiego tych potencjalnych problemów obronną ręką, jego krótkometrażówka jest wizualnie satysfakcjonująca (wyróżnia się wyjątkowo efektownym ukazaniem przestrzeni), a piękna, bardzo niepokojąca muzyka w pełni rekompensuje brak jakichkolwiek dialogów (jeśli cokolwiek w ogóle trzeba rekompensować). Krótko mówiąc - kto jeszcze, jakimś cudem, nie widział "Katedry", niech biegnie do komputera/ półki z DVD/ gdziebądź i nadrabia zaległości.\n2. "Inseparable" (2007)\nWspomniałam już, że krótkometrażówki potrafią nam nieźle dokopać? Nie? To mówię teraz. W tym przypadku na warsztat bierzemy ponad 10-minutowe dzieło autorstwa Nicka White'a, które jest dowodem na ogromną siłę oddziaływania na emocje (i nie tylko) większości produkcji krótkometrażowych - z tego powodu są bardzo często zaangażowane w kampanie społeczne, produkowane chociażby na potrzeby akcji charytatywnych. To właśnie ze względu na format produkcji można mówić o swoistej kumulacji czy wręcz kondensacji wrażeń i przeżyć, które sprawią, że z pewnością o przedstawianej problematyce się nie zapomni. Oczywiście, niektórzy na pewno nazwą to zgrabnym chwytem marketingowym, ale osobiście jestem przekonana, że za większością tych dzieł kryje się o wiele ważniejszy cel i przesłanie. Ale wracamy do przykładu. Joe wiedzie przykładny żywot męża i ojca, ma dobrą pracę, a jego codzienność jest raczej spokojna i poukładana. Wszystko się jednak zmienia z chwilą, gdy bohater dowiaduje się, że cierpi na zaawansowaną w rozwoju chorobę nowotworową, a jego stan zdrowia pogorszy się w zabójczym tempie. W tej dramatycznej sytuacji postanawia się skontaktować ze swoim bratem bliźniakiem, żyjącym na drugim końcu świata, uzależnionym od hazardu i alkoholu oberwańcem. Joe i Charlie spotykają się twarzą w twarz po wielu latach i razem podejmują decyzję, aby...zamienić się rolami. Zdrowy Charlie wraca do żony i synka Joego (kobieta odkrywa zamianę niemalże od razu, dziecko jest trochę na to za małe) a ten odchodzi, aby w samotności zakończyć swoją ziemską wędrówkę.\nJak ktoś ma ochotę na Benedicta Cumberbatcha x2 to zapraszam do oglądania, ale ostrzegam, będzie bolało\nNo i co, serce nadal na swoim miejscu? Tych, co jeszcze nie widzieli pewnie jeszcze tak, ale się to pewnie z momentem obejrzenia zmieni. "Inseparable" porusza bowiem nie tylko historią, która bez wątpienia jest clou całości, ale także niezwykle wiarygodną grą aktorską. Nie będę oryginalna kiedy powiem, że Benedict gra zabójczo przekonująco - gdy weźmie się jednak pod uwagę to, że grał w tym filmie jednocześnie dwie osoby, zupełnie różniące się od siebie charakterem i podejściem do życia, mało kto tego nie doceni, nawet potencjalny antyfan (tacy istnieją???) Pana Ogórka. Trzeba mieć nie lada zdolności aby odegrać wiarygodnie tak ogromny dramat, bez zbytniego patosu, egzaltacji i fałszywych emocji. Dodatkowo na korzyść filmu przemawiają oszczędne ale przemyślane kadry, pozwalające skupić uwagę na najważniejszym oraz subtelna muzyka, idealnie pasująca do przedstawianej sytuacji. Oglądajcie, ale po raz kolejny uprzedzam, there will be a lot of feels (a jak ktoś chce jeszcze popłakać do twarzy wspomnianego pana, to polecam "The Third Star").\n3. "Pitch Black Heist" (2011)\nPrzechodzimy do kolejnej perełki ( nagrodzonej zresztą BAFTą za najlepszy film krótkometrażowy w 2012 roku), w reżyserii Johna Mcleana, z Michaelem Fassbenderem, Liamem Cunninghamem oraz Alexem MacQueenem. Już widzimy, że zapowiada się dobrze, ale żebym nie wyszła kolejny raz na nieuleczalną fangirl, postaram się w miarę merytorycznie przekonać was do tego dzieła. Sama fabuła jest już bardzo oryginalna, opowiada bowiem o dwóch, nieco zblazowanych specjalistów od włamywania się do sejfów i obchodzenia towarzyszących im zabezpieczeń. Pewnego dnia dostają dosyć nietypowe zadanie, mają bowiem dostać się do skrytki chronionej poprzez niezwykle czułą fotokomórkę, reagującą sygnałem alarmowym na nawet najmniejszy sygnał świetlny. Panowie na opracowanie planu i oswojenie się z nieuchronną ciemnością mają trochę czasu, dopiero jednak w ostatniej chwili dociera do nich powaga sytuacji w jakiej się znajdują. Wtedy też okazuje się, że obaj wcale nie są obaj tacy godni zaufania, jak to się na początku wydawało.\n"Czarna robota" (tak brzmi polski tytuł) jest filmem doskonale wyważonym, z przepięknymi, czarno-białymi, niezwykle klimatycznymi kadrami i świetną muzyką - długo nie zapomnę Fassbendera tańczącego i śpiewającego do "If There Are Stars In My Eyes" Teresy Brewer. W gruncie rzeczy jest to produkcja poważna (cokolwiek miałoby to znaczyć), ostrzega bowiem między innymi przed ocenianiem ludzi po pozorach (tak jak to zrobił Liam), ale odnajdziemy w niej kilka niewymuszenie zabawnych momentów, na przykład wtedy, gdy pijani jak bela panowie rzezimieszkowie podążają na miejsce, gdzie mają wykonać swoją pracę, wymagającą przecież niezwykłej precyzji i chłodnego umysłu. Dodatkowo śmieszne jest to, że bohaterowie mają na imię tak samo jak aktorzy, którzy się w nich wcielają. Podsumowując, duet Cunningham- Fassbender to jest coś, co powinien zobaczyć każdy miłośnik kina, a już szczególnie fan obu aktorów. Zdecydowanie warto.\n4. "Little Favour" (2013)\nWcale, ale to wcale nie jestem monotematyczna. No może trochę, ale na ten film zdecydowanie warto zwrócić uwagę, szczególnie, że jest to przykład na to, jak bardzo można zabawić się widzem podczas tych drobnych kilkudziesięciu minut (w tym przypadku jest ich około dwadzieścia). Tym razem mamy do czynienia z historią byłego żołnierza, zmagającego się z powojenną traumą, który zostaje poproszony przez swojego dawnego kompana o przysługę, polegającą na czasowym zaopiekowaniu się jego córką. Wallace (bo tak ma na imię główny bohater, grany przez - nie inaczej - Benedicta Cumberbatcha) z niechęcią przystaje na jego prośbę, nie wie jednak, że jego zadanie jest o wiele bardziej wymagające. Sytuacje wymyka się zupełnie spod kontroli, kiedy on i dziewczynka zostają uprowadzeni przez grupę rosyjskich (a jakże) gangsterów, żądających ujawnienia miejsca pobytu ojca dziecka.\nBenio wygląda tutaj bardzo podobnie, jak w "Sherlocku", dlatego fani prawie dostali zawału, kiedy zobaczyli TAKIE zdjęcia\n"Little Favour" odradzam wszystkim tym, którzy są bardziej wrażliwi na krwawe sceny w filmach - tutaj trochę ich jest, ponieważ rozmowom z mafią bynajmniej nie towarzyszy dystyngowane picie herbaty z porcelanowych filiżanek. Ostatnie 3 lata trochę mnie uodporniły na sceny przemocy w filmach, ale wciąż pamiętam niewinną Yooletchkę, wzdrygającą się przed ekranem komputera na widok niektórych fragmentów. Wbrew pozorom, ta produkcja nie jest jednak jedynie rozszerzoną wizualizacją spuszczania manta Benedictowi w podkoszulku, tak samo jak przytoczona przeze mnie na początku historia nie jest wcale tak oczywista jak się wydaje. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz obejrzałam ten film byłam tak zdezorientowana, że nie byłam w stanie prawie w ogóle określić, co się tak naprawdę wydarzyło (po części może dlatego, że wciąż byłam w szoku po zobaczeniu zakrwawionego Pana Ogórka), a zakończenie, którego oczywiście nie zdradzę, zupełnie zbiło mnie z tropu. Nie zmienia to faktu że "Little Favour" zdecydowanie warto zobaczyć, chociażby właśnie ze względu na intrygującą, trudną na początku do zrozumienia akcję. Polecam!\n5. "Dog Food" (2014)\nPrzyszła pora na film, który mnie autentycznie przeraził pomimo tego, że nie jest straszny w typowy sposób. Opowiedziana historia też nie jest tak naprawdę wstrząsająca...do czasu, oczywiście. Krótko o fabule - młody mężczyzna o imieniu Declan (rewelacyjny Cory Michael Smith) jest rzeźnikiem, pracuje w lokalu oferującym świeże, pochodzące z ekologicznego źródła mięso. Jego najlepszym i jedynym zarazem przyjacielem jest piesek o imieniu Ralphie, który towarzyszy mu niemalże w każdej chwili. Do sklepu zaczyna przychodzić młoda dziewczyna, z którą główny bohater odnajduje nić porozumienia, a po kilku spotkaniach i rozmowach Eva (Amanda Seyfried) zaprasza go na obiad do swojego mieszkania, które dzieli razem z ponurym i nieprzystępnym bratem, Michaelem. Tego samego dnia okazuje się, że pies Declana zaginął, a nieporozumienia wynikłego podczas wspólnego posiłku nie da się już naprawić.\nCudowny piesek, cudowny aktor, przerażająca historia...czego chcieć więcej?\nTen z konieczności jak najbardziej enigmatyczny opis nie zawiera jednego ważnego wątku, którego jednak wyjawienie mogłoby zepsuć zabawę niektórym dociekliwym czytelnikom. Poprzestanę więc na stwierdzeniu, że to stosunkowo mało popularne dzieło stanowi potencjalnie wartościowy materiał do dyskusji, zwłaszcza, że żaden z przedstawionych bohaterów nie jest w tym przypadku tym, kim się wydaje (no dobrze, może z wyjątkiem psa), nawet uroczy, nieśmiały i uprzejmy Declan. Zachęcam bardzo do obejrzenia, szczególnie właścicieli psów wszelkiej rasy i maści. Ale nie tylko ich, oczywiście.\n6. "Goldfish" (2007)\nCztery słowa: GADAJĄCE RYBKI I FASSBENDER. Powinno wystarczyć.\nTo już koniec mojej subiektywnej listy filmów krótkometrażowych, a przynajmniej jej pierwszej części, bo może pojawią się jej kolejne odcinki. Stay tuned!\nWszyscy potrzebujemy kuloodpornego bohatera, czyli "Luke Cage" z perspektywy Yooletchki\nDzisiaj znowu o serialu Netflixa, który obejrzałam już jakiś czas temu, lecz uznałam, że dopiero w tym momencie moje jak zwykle nieuporządkowane refleksje dojrzały na tyle, aby je Wam, Czytelnikom, zaprezentować (to wcale nie jest wymówka, którą próbuję usprawiedliwić mój brak ogarnięcia, wcale). Endżoj!\nKto wie, może to wszystko przez Kilgrave'a\nPrzyznam się szczerze, jestem zdecydowaną wielbicielką ostatnich produkcji platformy Netflix, szczególnie, jeśli chodzi o produkcje superbohaterskie - po rewelacyjnych dwóch sezonach "Daredevila" oraz "Jessice Jones", która zachwyciła chyba wszystkich, którzy zdecydowali się ten serial obejrzeć, nie mogłam się doczekać momentu, kiedy zostanie udostępniony "Luke Cage" (tak, zdecydowanie należę do ludzi uprawiających tzw. binge - watching, szczególnie, jeśli się wkręcę). Nie tracąc ani chwili zasiadłam we Właściwym Czasie do komputera i przepadłam na co najmniej jeden dzień, ponieważ nasi bohaterowie byli zdecydowanie zbyt intyrygujący, aby ich opuścić, nawet na krótką chwilę. I, oczywiście, było warto. Nigdy w życiu nie przyszło mi oglądać czegoś takiego jak "Luke Cage", który mimo wspólnej tematyki jest zupełnie inny od wymienionych wcześniej produkcji, co bynajmniej nie stawia go w gorszym położeniu. Sami przekonajcie się, dlaczego.\nNa co czekacie, czytajcie dalej. Also, *MILD SPOILERS AHEAD*\nLuke jest z pozoru zwykłym mieszkańcem dzielnicy Harlem w Nowym Jorku. Ciężko pracuje w zakładzie fryzjerskim "U Popa" oraz na zmywaku w klubie należącym do Cornella "Cottonmautha" Stokesa. Ledwo wiąże koniec z końcem, próbując zarobić na wiecznie odkładaną zapłatę za czynsz. Wokół niego trwają mniej lub bardziej kamuflowane konflikty pomiędzy gangami oraz przestępcami, do których należy między innymi właściciel wspomnianego lokalu, o nazwie "Harlem Paradise". Luke, pomimo swoich oczywistych umiejętności (serial został skonstruowany tak, że niemalże od samego początku wiemy o jego nadprzyrodzonych zdolnościach) początkowo próbuje trzymać się z tyłu i nie wtrącać się w niebezpieczne zagrywki, ale gdy sprawy przybierają obrót, którego się nikt nie spodziewał (nieplanowaną ofiarą w jednym ze skoków jest właśnie Henry "Pop" Hunter, przyjaciel i swoisty mentor bohatera) postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Rozpoczyna solową walkę przeciwko potężnemu przeciwnikowi - swojemu byłemu pracodawcy, dysponującemu pieniędzmi, wpływami i wysoko ustawioną kuzynką, obejmującą stanowisko radnej. Konflikt, początkowo jedynie dwustronny, stopniowo ogarnia całą dzielnicę, razem z policją, innymi mieszkańcami oraz (niewieloma) przyjaciółmi Luke'a, a sam bohater staje niespodziewanie w obliczu śmiertelnego zagrożenia, kiedy okazuje się, że wcale nie jest taki stuprocentowo niezniszczalny (wink, wink, Diamondback). Nasz superbohater zmuszony jest zmierzyć się z demonami przeszłości, zarówno w tej dosłownej jak i bardziej wyimaginowanej postaci, a pomagają mu w tym...ścigająca go policjantka oraz świeżo przybyła z Hell's Kitchen pielęgniarka (tak, TA pielęgniarka).\nTak, temu panu się właśnie łamie nadgarstek\nWszystkim wzdychających w tym momencie ze zniecierpliwieniem uspokoję - serialowi daleko jest do kolejnej, oklepanej już historii walczących gangach, i chociaż taki element tutaj znajdziemy, nie jest on z pewnością najważniejszy, stanowi bowiem tylko tło do ważniejszych wątków. Luke, grany przez rewelacyjnego Mike'a Coltera, jest również postacią co najmniej niebanalną, która łączy w sobie wiele sprzeczności i tajemnic z przeszłości, których, na szczęście, większość jest dane widzom poznać. I rzeczywiście, backstory Luke'a jest fascynująco przedstawioną historią, idealnie dopełniającą obraz bohatera zarówno w tym serialu jak i innych produkcjach Netflixa, w których się pojawił. Wyjaśnia się jego niemalże programowy brak zaufania do kobiet, pragnienie stabilizacji oraz wmieszania się w tłum, co mu się zresztą w ogóle nie udaje, Luke staje się bowiem sławny, w bardzo specyficzny sposób - z jednej strony jako fałszywie oskarżony kryminalista, któremu depcze po piętach policja i zdenerwowani panowie gangsterzy, z drugiej strony jako dobroczyńca, niepotrafiący przejść obojętnie obok poszkodowanych "maluczkich" (nawet jeśli chodzi o starszą panią wynajmującą mu mieszkanie), o którym improwizują zaproszeni do uczestnictwa w audycji radiowej raperzy. Jego życie komplikuje się jeszcze bardziej, gdy przez metodyczne działanie niejakiego Shadesa zostaje wrobiony we wspomniane morderstwo pewnej grubej ryby ( nie napiszę kogo, bo byłby to spojler iście ciężkiego kalibru) i tym samym staje się poszukiwanym numer jeden. Nie jest więc w tym momencie podobny ani do pani detektyw Jones, owładniętej pragnieniem zemsty na jej prześladowcy, ani do Matta Murdocka, który jako Daredevil jest nierozpoznawalny prawie przez wszystkich (bo przecież są zawsze jakieś wyjątki). Oczywiście, jako bohater posiadający niezwykłe umiejętności, w jego przypadku niezniszczalną skórę oraz ogromną siłę, jest w pewien sposób jednym z nich, ale jednocześnie pewne jego cechy są zupełnie wyjątkowe, co sprawia, że w porównaniu z nimi stoi nieco na uboczu.\nJa tylko wpadłem do spożywczego\nPewnie z tą opinią nie będę oryginalna, ale zdecydowanie największą zaletą, obok naprawdę świetnej muzyki (serio, oddałabym każde pieniądze za płytę z soundtrackiem) są doskonałe postacie, z których każda, nawet pozornie nic nie wnosząca do rozwoju fabuły, posiada ten charakterystyczny rys, sprawiający, że od oglądania nie można się prawie oderwać. Warto przy tym zwrócić uwagę na obsadę, która, przy ostatnich głośnych castingowych kontrowersjach jest szczególnie ważnym dowodem na to, że ciemnoskórzy aktorzy radzą sobie w filmach i serialach równie dobrze, jak biali, jeśli nie nawet czasami lepiej. Błyszczy oczywiście aktor odgrywający tytułowego bohatera, ale na uwagę zasługuje również Simone Missick, wcielająca się w detektyw Misty Knight - rezolutną, inteligentną i silną kobietę, potrafiącą o siebie zadbać i doskonale wykonującą swoją pracę. Nawet ona jednak nieco traci w porównaniu z Claire Temple (Rosario Dawson), która jest według mnie jedną z najlepszych bohaterek Marvelowskich w ogóle. Jak to trafnie określiła 221BakerStreet, bez niej Daredevil nie przeżyłby nawet pierwszego sezonu, po tym, jak czerwony ninja rozpłatał go na kawałki. Także Luke, w zetknięciu z wykorzystującym metodę Chitauri pociskiem był zdany na jej pomoc. Szczerze mówiąc, bardzo trudno mi opisać, dlaczego Claire budzi we mnie taką sympatię - na pewno zasługuje na uznanie z powodu jej bezinteresowności i woli pomocy w każdych okolicznościach (z pewnością wywlekanie Daredevila ze śmietnika nie było przyjemne), ale to chyba jej samodzielność, cięty język i zimna krew zrobiły na mnie największe wrażenie. You go, girl!\nTak, ta pani ratuje tyłki połowie superbohaterów Marvela. Nie bez przyczyny w komiksach nosi pseudonim "Night Nurse"\nOczywiście, żaden chyba serial Netflixa nie miałby racji istnienia, gdyby nie nawiązania do innych produkcji, w tym przypadku z uniwersum Marvela. Wspomniana Claire była łącznikiem pomiędzy trzema serialami, nie brakowało jednak licznych nawiązań do Avengersów (na przykład scena, której Luke zasłaniał się jak tarczą drzwiami od samochodu, albo chłopak sprzedający na ulicy płyty z wyczynami "tego, dużego, zielonego kolesia") czy komiksowych odpowiedników. Podobnie jak w "Jessice Jones", gdzie bohaterka wyśmiewa własny, komiksowy strój, Luke rezygnuje z niezbyt twarzowego srebrnego diademu, żółtopomarańczowej koszuli i mosiężnego łańcucha na biodrach na rzecz workowatych bluz, niszczących się w ekspresowym tempie oraz, okazjonalnie, garnituru, co oczywiście jest zdecydowanie korzystną zmianą. Mimo oczywistych różnic pomiędzy tą a poprzednimi superbohaterskimi produkcjami Netflixa, zdecydowanie widać aspekty wspólne, jakimi są na przykład spektakularne, pięknie doświetlone kadry (Jessica skąpana była w fioletowych promieniach, Daredevil walczył na tle szyb odbijających brudnożółte światło lamp, a Luke odbija kule i nokautuje wrogów otoczony brązem, pomarańczą i żołcią) i wspomniana już muzyka, która jednak w tym przypadku jest jeszcze bardziej wyjątkowa, łączy bowiem muzykę jazzowo-bluesowo-soulową z hip-hopem i rapem. Ta jedyna w swoim rodzaju mieszanka jest jednak o wiele bardziej niż znośna dla ucha i sprawia, że wczuwamy się jeszcze intensywniej w specyficzny klimat dzielnicy Harlem.\nTak, Luke nienawidzi kupować ciuchów\nSkłaniając się ku zasadzie, że nie ma seriali idealnych, nie mogę nie zadać jednego, zastanawiającego każdego odbiorcę pytania - Gdzie Jest Jessica Jones? Chyba wszyscy widzowie w trakcie oglądania zadawali sobie to pytanie, mając w pamięci ich burzliwą relację (w końcu nie każda dziewczyna strzela swojemu chłopakowi w głowę) i do ostatniej chwili mieli nadzieję, że chociaż na ułamek sekundy się pojawi. Niestety, po naszej ukochanej pani detektyw - alkoholiczce nie ma śladu innego niż tylko słowne wspomnienia. Szkoda, ale należy wziąć poprawkę, że po pierwsze akcja rozgrywa się w zupełnie innej dzielnicy, a Jessica pewnie w tym czasie ma wiele innych spraw do załatwiania (jak na przykład naprawa zamka i wstawianie szyby do drzwi). Poza tym, z tego, co wiadomo o zapowiedzianych już produkcjach Netflixa i Marvela, Jessica i Luke się jeszcze nie raz spotkają, na całe szczęście.\nWszyscy będziemy tęsknić, tak jak Jessica\nPolecam "Luke'a Cage'a" wszystkim, szczególnie fanom Marvela, którzy z pewnością się nie zawiodą. I mylą się ci, którzy twierdzą, że serial ten, z powodu swojego nieco odmiennego od innych klimatu jest niepotrzebny, czy poruszana tematyka jest błaha. W rzeczywistości jest wręcz przeciwnie, zwłaszcza, jeśli spojrzymy na aktualne wydarzenia dotyczące Afroamerykanów i ogółu ciemnoskórej ludności. Mając takie odniesienie z pewnością zgodzimy się ze zdaniem jednej z bohaterek serialu, że świat potrzebuje symbolu kuloodpornego, ciemnoskórego człowieka, który nie ulegnie żadnej formie przemocy i represji.


Justyna Fiedoruk | Bellaplace\nBellaplace > Artykuły według: Justyna Fiedoruk\nEko marki- 25 stycznia 2022\narka Nova to rodzimy producent kosmetyków w duchu zero waste! Wszystko oparte jest na naturalnych składnikach, w opakowaniach nadających się do recyklingu. Zero chemii i zero marnotrawstwa!\nRośliny i zioła- 28 grudnia 2021\nPoznaj właściwości i zastosowanie szałwii\nSzałwia od lat znana jest ze swoich drogocennych właściwości. Nie bez powodu można ją znaleźć w wielu produktach kosmetycznych czy lekach. Warto więc bliżej poznać tę roślinę.\nZero waste- 21 grudnia 2021\nChcesz się dowiedzieć, jak robić zrównoważone i bardziej ekologiczne zakupy, aby nie trzeba było rezygnować z nich całkowicie? Sprawdź!\nTrendy & moda Zero waste- 7 grudnia 2021\nW lumpeksach jest duża szansa na znalezienie ubrań wyjątkowych, dobrej jakości i do tego w atrakcyjnych cenach. Jak znaleźć tam prawdziwe perełki? Są na to sposoby!\nEko marki- 6 grudnia 2021\nJesienią warto zadbać o odpowiednią pielęgnację skóry. Wiatr, zmienne temperatury i deszcz nie wpływają na nią najlepiej. Dlatego warto sięgnąć po odpowiednie kosmetyki naturalne Mokosh.\nUroda Włosy- 2 grudnia 2021\nWiększość kobiet, chcąc zmienić odcień włosów, sięga po farby dostępne w drogeriach. Lepszym rozwiązaniem jest stosowanie naturalnych metod na zmianę odcienia włosów – warto je poznać.\nStyl życia- 30 listopada 2021\nNie ma nic gorszego niż nieprzyjemny zapach w szafie. Zazwyczaj taką wonią przechodzą wszystkie znajdujące się w niej ubrania. Jak temu zaradzić? Sprawdzamy w pełni naturalne sposoby!


Nim wnikniesz w ich głowy, musisz wniknąć w ich serca - LIBRUS Szkoła\nNim wnikniesz w ich głowy, musisz wniknąć w ich serca\nKażdemu nauczycielowi marzy się, by w każdej klasie był choć jeden uczeń, który pokocha jego przedmiot. Znikają wtedy wszystkie problemy z motywacją do nauki, a osiągnięcia mierzone skalą ocen są bardzo wysokie. Taki uczeń to też duma nauczyciela na arenie pozaszkolnej. Konkursy, olimpiady, stypendia...A wystarczy tylko, aby uczeń pokochał nasz przedmiot. Czy można mu w tym jakoś pomóc?\nMiłość do nauki\nSpróbujmy nieco bardziej operacyjnie podejść do tematu uczuć. Po pierwsze trzeba pamiętać, że ich źródłem jest nie serce, a głowa. W kontekście zdobywania wiedzy przydatne wydaje się pojęcie „uniesienia”, fascynacji i chęci zagłębiania się w tematykę wykładanego przedmiotu.W tym wypadku pomocna staje się koncepcja zbadana i opisana przez węgierskiego psychologa, którą autor nazwał „FLOW” – przepływ. Mihály Csíkszentmihályi – twórca koncepcji – uważa FLOW za stan między satysfakcją a euforią, wywołany całkowitym oddaniem się jakiejś czynności. Bardzo często stan też opisywany jest jako poczucie szczęścia, odczuwane przy wykonywaniu określonych aktywności. Czy możliwe jest zatem, aby uczeń taki stan mógł odczuwać rozwiązując zadanie matematyczne czy wczytując się w szczegóły wydarzeń historycznych sprzed 5 wieków?\nZanim sprawdzimy, jakie warunki warto spełnić, by dać naszym uczniom szansę na stan uniesienia, musimy pamiętać, że jest to stan nietrwały, który pojawia się w określonych warunkach. Dzieje się tak z powodu jego energochłonności. Gdy zdarzy się nam „zapomnieć” przy pracy nad czymś, gdy stracimy rachubę czasu (jeden ze znaków rozpoznawczych stanu FLOW), to kiedy ten okres minie, czujemy po prostu zmęczenie. Nasz umysł wydatkował wiele energii, by skupić uwagę na tym, co nas pochłonęło. Nie oczekujmy zatem od uczniów i od siebie, że od pierwszej lekcji do ostatniej uda nam się utrzymać ich stan uskrzydlenia. Drugim ważnym ograniczeniem permanentnego stanu uniesienie są warunki osobnicze. Każdy z nas może mieć inne źródła stanów satysfakcji.\nBadania prowadzone na przestrzeni 25 lat badań na dziesiątkach tysięcy osób wskazywały, że źródła satysfakcji są różne. Od doznań zmysłowych jak tworzenie muzyki czy taniec, poprzez doświadczenia umysłowe jak rozwiązywanie zagadek logicznych po doświadczenia społeczne jak pomaganie innym. Dlatego jedni uczniowie satysfakcję będę odczuwać, gdy zaczną uczyć się techniki gry w piłkę siatkową na lekcjach wychowania fizycznego, inni będą zapalczywie prowadzić dyskusje na dowolny temat byle w dużym gronie osób. Będą i tacy, których nie będzie można zatrzymać przy tworzeniu nowego dzieła literackiego. Wniosek jest prosty – nie wszyscy zawsze będą kochali nasz przedmiot. Ale wprowadzając różne formy i aktywności z nim związane, możemy zwiększyć szanse na uniknięcie nudy czy frustracji ucznia, a tym, w których jest pewne zainteresowanie naszym przedmiotem, dać szanse na stan FLOW.\nPo co, zajmując się koncepcją uniesienia, poruszać temat nudy czy lęku? Badacze zauważyli, że istotne jest dostosowanie poziomu posiadanych umiejętności do zadania, jakie przed nami stoi. Jeżeli nasi uczniowi potrafią już dużo i dostaną proste zadanie, pojawi się poczucie nudy, a nawet apatii. Gdy zadanie zaś będzie zbyt trudne w stosunku do posiadanych kompetencji, uczeń może czuć niepokój lub lęk. Dostosowanie wyzwania do kompetencji powinno wprowadzać ucznia w stan pobudzenia, kontroli zadania czy właśnie FLOW. Dzieci uczą się w różnym tempie. To samo zadanie w trakcie lekcji część uczniów znudzi, część przerazi i zniechęci. Im bardziej potrafimy spersonalizować poziom trudności zadania dla dziecka, tym rzadziej pojawią się negatywne emocje związane z naszym przedmiotem.\nNa co zwrócić uwagę, by zaprojektować aktywność zwiększającą szansę na pozytywne emocje naszych uczniów.\n1.Mów o celu i sensie działania.\nSkoro jako dorośli nie lubimy pracy „po nic”, nasi uczniowi też nie będę wkładać wysiłku z zadania, których celu nie znają lub z nim się nie utożsamiają. Im bardziej odległy i ogólny ten cel, tym mniej wpływa na skupienie uwagi. Nauczyciel częściej powinien mówić: celem tego ćwiczenia jest…zamiast: jak się będziesz uczył, to będziesz mądry. Cele powinny być krótkoterminowe i osiągalne przy wzmożonym wysiłku. Kolejne szczeble osiąganych wyzwań powinny być powiązane ze sobą i stanowić drogę do kolejnych sukcesów.\n2.Dbaj i informację zwrotną zaszytą w działanie.\nPoza szeroko rozumianą koncepcją oceny postępów nauczania, niezależnie jaki system ocen szkolnych przyjmiemy, chodzi nam o coś nieco innego. Informacja o wynikach działań, która prowadzi do stanu uniesienia, powinna być szybka, a wręcz automatyczna. Gdy zawodnik sportowy nie wykona prawidłowo ruchu, natychmiast otrzyma informację zwrotną – zły wynik jego zagrania. Wtedy możliwa jest natychmiastowa korekta i poprawa. Dzieląc materiał na małe części, oceniając pracę cząstkową, automatyzując informację zwrotną dla ucznia, przyczynimy się do większego komfortu nauki. Idealnie jeśli, pomiar dobrze – popraw, uczeń odczytuje sam dla siebie. Daje to większy komfort dla uczącego, jak i wygodę nauczycielowi.\n3. Dostosuj poziom zadania do możliwości ucznia.\nOgraniczaj poziom apatii i lęku, stawiając wymagania małymi krokami. Dopiero wtedy zwiększaj oczekiwania. Indywidualne podejście do uczniów jest tu kluczem. Celem nie jest wymaganie tego samego od wszystkich w tym samym czasie, a próba doprowadzenia każdego tam, gdzie oczekujemy w tempie dostosowanym do jego możliwości, a co najważniejsze – z zachowaniem motywacji z wyzwania i unikaniem frustracji z porażek. Najgorsze bowiem to poddać się, zanim się zaczęło, w przekonaniu, że zadanie jest zbyt trudne.\n4.Stwarzaj środowisko umożliwiające pełne skupienia na zadaniu.\nGdy wykonujemy czynności dla nas ważne i wciągające, nasza cała uwaga skupia się na tym zadaniu. Ponieważ nasze zdolność przetwarzania informacji są ograniczone, w skrajnych przypadkach zaczyna brakować nam nawet zasobów na bycie świadomym czasu i przestrzeni. W tym wypadku pojawia się stan, w którym odkrywamy, że: „świat wokół nas przestał istnieć”. To doświadczenie pokazuje nam, że właśnie byliśmy w stanie FLOW. Każda sytuacja, która nas zatem rozprasza lub wyrywa ze stanu dużego skupienia, ogranicza lub nawet niweluje możliwości odczucia satysfakcji z pracy nad zadaniem.\n5.Koncertuj uwagę ucznia na zadaniu, nie na wyniku.\nGdy zaczynamy pracę nad zadaniem, mając ciągle z tyłu głowy etap oceny naszych wyników na końcu, nie będzie nam łatwo w całości oddać się temu, co robimy. Lęk przed porażką rozprasza naszą uwagę. Myślenie zatem o negatywnych, ale i pozytywnych skutkach pracy nie będzie wspierało naszej drogi do satysfakcji z samego działania i ewentualnego sukcesu.\nCzy powyższe 5 elementów to wystarczający zbiór zasad, by serca naszych uczniów wyraźnie skierowały się ku miłości do przedmiotów szkolnych? Oczywiście nie. Bez nich natomiast będzie znacznie trudniej. Największym bowiem umożliwić w procesie nauki szkolnej doświadczenia tzw. wartości autotelicznej (wartość samą w sobie). Osoby doświadczające stanu uniesienie często wskazują na ten rodzaj motywacji wewnętrznej. Dla nich sama czynność jest powodem jej wykonywania. Marzeniem nauczyciela jest pasja do nauki jego uczniów. Wyjątkowo trudno jednak szukać u młodych ludzi miłości do samodoskonalenia czy zdobywania wiedzy jako takiej. System szkolny ewidentnie oparty jest na zewnętrznych motywatorach. Próba odnalezienia, zaszczepienia czy wzmocnienia motywacji wewnętrznej uczniów jest szóstym, ale w hierarchii ważności może i pierwszym czynnikiem wzmacniającym poczucie satysfakcji z nauki.\nŁatwo być nie powinno\nJeśli zatem obiektywnie trudno spełnić warunki do pobudzania miłości do nauki wśród uczniów, czy warto to robić? Odpowiedzią jest sama koncepcja przepływu. Ludzie pytani o to, czy widzą różnicę między przyjemnością a satysfakcją , odpowiadają twierdząco. Co więcej, cenią sobie bardziej stan bardziej głęboki (jak sami określają), czyli satysfakcję. Paradoksalnie jednak gdy przychodzi czas próby, jako ludzie wybieramy częściej prostą i szybszą do realizacji przyjemność niż odłożoną w czasie i wymagającą niejednokrotnie dużego wysiłku satysfakcję. Ta zaś pojawia się dopiero na koniec zadania, po czasie i po włożonym wysiłku. Chcemy być na szczycie, ale nie zawsze chce nam się wyruszyć pod górę. Tak samo mają nasi uczniowie. Wysiłek, jaki muszą włożyć w naukę, zadania, projekty nie przez wszystkich oceniany jest jako opłacalny – szczególnie jeśli na końcu czeka być może kiedyś jakieś mgliste poczucie sukcesu. Ważniejsze jest tu i teraz. Dlatego częściej wybiorą przyjemność, łatwość, brak wysiłku niż satysfakcję z trudnej drogi nauki, która pojawi się być może za kilka, a może kilkanaście miesięcy. Im częściej jednak pozwolimy im doświadczyć poczucia FLOW pod naszymi skrzydłami, tym częściej sami będą chcieli ten wysiłek podjąć. To trudna i wymagająca praca. Jej sukces jest odłożony w czasie i nie gwarantowany. Bez wysiłku nie będzie satysfakcji z wyników. Dotyczy to nie tylko uczniów, ale również nauczycieli.\nMiłość bywa trudna i kosztowna. Miłość do nauki nie jest pierwszą, która w głowach uczniów się pojawia. Nie znaczy to jednak, że nie powinniśmy jako pedagodzy szukać okazji do jej wzbudzania. Pierwszym krokiem jest świadomość, że to wzniosłe uczucie trzeba rozumieć nieco inaczej – jako pasję do nauki. Nie jest ona wrodzona, ale wypracowana w sprzyjających okolicznościach i przy mądrym prowadzeniu. Jeśli zatem głowy mają nasiąkać wiedzą, mądrością i erudycją, sprzyjać temu będzie poczucie satysfakcji z tego procesu. Ten zaś składa się z wielu drobnych, codziennych czynności związanych ze szkołą i realizowanych w szkole, które składają się na poczucie satysfakcji z nauki.\n1. Flow; Mihaly Csikszentmihalyi; Andrews McMeel Publishing, 2008\n2. Pełnia życia. Nowe spojrzenie na kwestię szczęścia i dobrego życia; Martin E. P.; Media Rodzina; 2011\nWykładowca. Trener. Koordynator i kierownik projektów. Twórca programów rozwojowych w korporacjach. Absolwent Szkoły Trenerów Biznesu i Szkoły Coachingu Moderatora. W trakcie pracy zawodowej w obszarze zarządzanie zmianą, odpowiedzialny był za rozwój kompetencji 3000 pracowników firmy finansowej. Współtworzył politykę rozwoju personalnego w firmach. Wpsierał wdrażanie programów zarządzania jakością Six Sigma. Jako współautor gier szkoleniowych wykorzystywanych w procesie zarządzania zmianą został wielokrotnie nagrodzony przez Project Managment Institute za najlepszy produkt szkoleniowy roku.


GYMKHANA motocyklowa w Krośnie • Zloty, imprezy, akcje • P2K - Forum Motocyklistów\nDzisiaj jest 28 lut 2020 11:41\nGYMKHANA motocyklowa w Krośnie\nTytuł: GYMKHANA motocyklowa w Krośnie\n: 21 lip 2019 07:05\nRejestracja: 21 lip 2019 06:56\nLokalny Automobilklub rozważa organizację imprezy GYMKHANA MOTOCYKLOWA.\n-> Gymkhana motocyklowa jest dyscypliną sportów motocyklowych polegającą na precyzyjnym pokonaniu toru sprawnościowego oznaczonego pachołkami, złożonego ze slalomów, rotacji i innych figur, w jak najkrótszym czasie i z jak najmniejszą liczbą błędów.\n-> Imprezy tego typu organizowane są od lat w całej Polsce, jednak na podkarpaciu ich brakuje. Takie zawody zapewniają nie tylko świetną zabawę, ale i bezpieczne warunki do ćwiczenia swoich umiejętności manewrowania i panowania nad motocyklem.\n-> W zawodach może wziąć udział każdy, kto posiada motocykl z ważnym OC i przeglądem technicznym oraz uprawnienia do kierowania motocyklem.\n-> Jeżeli chciałabyś/chciałbyś wziąć udział w takich zawodach, wypełnij proszę ankietę i daj znać, że warto zorganizować taką imprezę na podkarpaciu.\nLink do ankiety - > https://forms.gle/Gw7eXT2rih2ADcYz7\nAnkieta ma jedynie charakter orientacyjny. Jest anonimowa i niezobowiązująca.\nWięcej info na temat GYMKHANY MOTOCYKLOWEJ można znaleźć np. tu:


Rozliczenia transakcji, Poza opcjami akcji pienieznych\nWartość wewnętrzna jest wartością opcji gdyby możliwe było jej natychmiastowe wykonanie. Można wśród nich wskazać m. Osobny artykuł: Współczynniki greckie. Powiedział Googlerom, że jeśli w ciągu następnych kilku dni zobaczy na firmowym parkingu nowe BMW lub Porsche, porozbija kijem szyby samochodów.\nWśród tych najpopularniejszych zaliczamy m. Rodzaje opcji giełdowych Wyróżniamy dwa podstawowe rodzaje opcji giełdowych: opcje kupna, opcje sprzedaży. Jak działają opcje? W poniedziałek po otwarciu notowań akcji Google, Schmidt urządził podsumowanie na cotygodniowym spotkaniu w firmie.\nBraki uzupełniono prawidłowo w wyznaczonym terminie.\nPrzyznane opcje są zatem jedynie przyrzeczeniem uzyskania pewnej możliwości, tj. Złożenie obietnicy uzyskania potencjalnej korzyści w przyszłości nie wiąże się zaś z powstaniem przychodu podatkowego u uczestnika. Dodatkowo "przyszła potencjalna korzyść" nie jest korzyścią pewną, gdyż może dojść do sytuacji, gdy realizacja opcji nie będzie uzasadniona ekonomicznie ponieważ cena rynkowa będzie niższa od ceny wykonania. Zapis na rynku pierwotnym zazwyczaj musi być opłacony gotówką a uzyskane ze sprzedaży innych akcji należności nie mogą stanowić pokrycia takiego zlecenia.\nJeśli termin zapisów na rynku pierwotnym jest odpowiednio długi należy poczekać na rozliczenie transakcji sprzedaży i dopiero wtedy dokonać zapisu w ofercie perwotnej. Sprzedałem akcje i za uzyskane środki nie mogę otworzyć pozycji na kontraktach terminowych? Akcjonariusz nie może być pozbawiony tego prawa; Prawo zaskarżania uchwał walnego zgromadzenia.\nPrzysługuje ono akcjonariuszowi w przypadku podjęcia uchwały sprzecznej ze statutem bądź dobrymi obyczajami, godzącej w interes spółki albo mającej na celu pokrzywdzenie akcjonariusza oraz w przypadku uchwały sprzecznej z prawem.\nPrawo dostępu do informacji na walnym zgromadzeniu. Nie później jednak niż w ciągu dwóch tygodni od jego zakończenia.\nSzukaj: Prawa z akcji Jednymi z najpopularniejszych instrumentów jakimi obraca się na Giełdzie są akcje.


Aktualności - Jak dobrać okulary do kształtu twarzy\nCzy kiedykolwiek miałeś problem z ustaleniem, jaki rodzaj oprawki jest najlepszy dla Twojej twarzy? Cóż, masz szczęście! Z naszego małego przewodnika dowiesz się, że istnieje rama dla każdego - a my możemy Ci powiedzieć, która jest dla Ciebie najlepsza!\nPrawdopodobnie masz jeden z następujących kształtów twarzy: owalny, kwadratowy, okrągły, w kształcie serca lub rombu. Patrząc w lustro i uważnie przyglądając się rysom twarzy, możesz dowiedzieć się, który z nich pasuje do Ciebie! Przeczytaj poniżej, aby dowiedzieć się, jak określić, jaki masz kształt twarzy i jakie okulary będą na Tobie wyglądać idealnie.\nKtóre kształty okularów pasują do owalnych twarzy?\nWiele różnych kształtów okularów pasuje do owalnych twarzy. Twarz o owalnym kształcie ma wyższe i nieco szersze kości policzkowe, które są nieco węższe w kierunku czoła. Ten długi, zaokrąglony kształt twarzy pozwala na uzyskanie prawie każdego stylu - zwłaszcza oversize i szerokich oprawek. Dzięki owalnemu kształtowi twarzy możesz śmiało odważnie z modnym kolorem, teksturą lub kształtem ramki. Kwadratowe, trapezowe, żółwowe i prostokątne - możliwości są nieograniczone!\nNasza jedyna rada to omijać wąskie ramy i ramy z ciężkimi elementami konstrukcyjnymi. Mogą niepotrzebnie wydłużać owalną twarz.\nKtóre kształty okularów pasują do kwadratowych twarzy?\nWiele różnych kształtów okularów pasuje do kwadratowych twarzy. Kwadratowe jest modne! Jeśli masz twarz w kształcie kwadratu, wiele świetnych par okularów może schlebiać Twoim rysom. Jeśli chodzi o proporcje, kwadratowe twarze są najszersze wzdłuż szczęki i czoła. Ze względu na kształt określony przez mocną linię szczęki, okulary osadzone wysoko na nosie dodają długości, która podkreśla tę twarz.\nAby skupić się na swoich najsilniejszych cechach, wybierz ciemną i zaokrągloną, a nie kanciastą ramkę. Okrągła oprawka okularów zmiękczy i doda kontrastu Twoim kanciastym rysom, podkreślając Twoją twarz. Ramy bez oprawek i bez oprawek to świetne miejsce na rozpoczęcie.


Medicalgorithmics: wzrost przychodów i zysku dzięki usługom abonamentowym – Medycyna Prywatna\nMedicalgorithmics: wzrost przychodów i zysku dzięki usługom abonamentowym\nSpółka Medicalgorithmics S.A. osiągnęła w I kwartale 2014 przychody o wartości większej o 82 procent, a zyski wyższe o 55 procent w stosunku do I kwartału 2013. Główną przyczyną był wzrost sprzedaży najbardziej rentownych usług abonamentowych, połączony ze zwiększoną sprzedażą urządzeń charakteryzującą się niższą rentownością.\nWartość przychodów ze sprzedaży spółki w I kwartale 2014 (narastająco) wyniosła 5 942,30 tys. zł zysk netto - 3 772, 70 tys. zł. W I kwartale 2013 (narastająco) przychody ze sprzedaży miały wartość 3264 tys. zł , a zysk netto - 2624,60 zł.\nModel biznesowy spółki polega na sprzedaży urządzeń, a następnie pobieraniu comiesięcznego abonamentu za korzystanie z urządzeń i związanej z nimi infrastruktury software’owej i serwerowej. Abonament naliczany jest od dnia pierwszego użycia urządzenia. Sprzedaż urządzeń odznacza się znacznie niższą rentownością niż sprzedaż abonamentów, która nie jest obciążona prawie żadnymi kosztami zmiennymi.\nW I kwartale 2014 roku spółka prowadziła dalsze prace badawcze dotyczące algorytmiki i obszaru informatycznego systemu PocketECG oraz zakończyła prace rozwojowe nad platformą sprzętową PocketECG III generacji. W związku z bardzo pozytywnym przyjęciem nowej wersji systemu PocketECG zakład produkcyjny w Gdańsku jest w trakcie zwiększania mocy przerobowych.\nSpółka prowadzi obecnie intensywne prace nad przeniesieniem całego działu produkcji do nowej, wielokrotnie większej lokalizacji, która pozwoli już w roku 2014 wyprodukować kilkakrotnie więcej urządzeń niż zostało wyprodukowane w 2013 roku. Rozpoczęcie produkcji w nowym zakładzie planowane jest na przełomie II i III kwartału 2014 roku.\nW lutym 2014 roku spółka podpisała umowę dystrybucyjną z partnerem w Hiszpanii. Wartość umowy to 13,02 mln zł. W marcu 2014 roku Umowa Aliansu strategicznego z AMI Monitoring została następnie rozwiązana oraz podpisana ponownie marcu 2014. W nowych umowach Spółka podpisała porozumienie z dwoma podmiotami: AMI Monitoring oraz Medi-Lynx. Wartość podpisanych umów to ok. 181,8 mln zł. Ponadto Spółka prowadzi aktywne starania o wprowadzenie systemu PocketECG na nowe rynki zbytu.\nWartość przychodów ze sprzedaży spółki w I kwartale 2014 (narastająco) wyniosła 5 942,30 tys. zł zysk netto – 3 772, 70 tys. zł. W I kwartale 2013 (narastająco) przychody ze sprzedaży miały wartość 3264 tys. zł , a zysk netto – 2624,60 zł.


Teraz jest 18 paź 2017, 00:18\n61300 • Strona 219 z 4379 • 1 ... 216, 217, 218, 219, 220, 221, 222 ... 4379\nprzez Bubasek 29 maja 2007, 18:08\neeej...telepie mnie cała...serducho i w głowie szum, łapki się pocą....nie chce teegooo....\nnawet teraz mam kołatania i lęki jak przed egzaminem (z resztą jeden dziś pisałam i w dupę ) :/\nprzez IceMan 29 maja 2007, 18:58\nBubasek a może po tym egzaminie się jeszcze nie uspokoiłaś?\nprzez ashley 29 maja 2007, 20:01\nZorki napisał(a): Tygryska napisał:\nZorki cóż za nieprzyzwoite treści propagujesz swoim avatarem\nA Wilk i Zając były lepsze? Skąd wiesz, co wilk chce pokazać zającowi, gdy go wreszcie złapie?\nhehe, tak czy siak nieprzyzwoite\nZorki napisał(a): Pochwalę się.\nOd piątku idę do pracy :)\nNo Zorki, gratuluje!!!\nMoje dzisiejsze myśli w skrócie: czemu tak uparcie stoisz przy starym jak chcesz czegoś zupelnie nowego, innego? A jak się nie uda? Co będzie z moimi marzeniami, tymi malymi, takimi prostymi pięknymi marzeniami? jak się nie spelnią? Ty chcesz zupelnie czego onnego, jak to możliwe że wszystko w Twoim życiu wyszlo zupelnie na odwrót? To chyba nie może być moja wina, wszystkie te cholernie niewinne przyczyny sie na to zlożyly. Nie powiem Ci czyja wina ale na pewno w ponad 50% nie Twoja. Tylko teraz musisz wlaczyć ze swoją psychiką. Nigdy nie bylo mi tak trudni, ta walka to najtrudniejsza rzecz w moim życiu. Ale warto dla tych mioch malych marzeń.\nprzez Mizer 29 maja 2007, 22:03\nZorki- zapieprzaj do roboty, a jak\nAshley- świat się kręci po swojemu, los/przypadek/czy jak tam w tyłek możemy cmoknąć, do nas należy cieszenie się chwilą i branie pełnymi garściami. A plany na przyszłość nie mogą być ważniejsze od tu-i-teraz, bo przyszłość będzie na pewno zupełnie inna niz obrazy w naszej wyobraźni.\nMnie boli układ kostny XD\nSzczęka mi zaraz odleci.\nprzez Zorki 29 maja 2007, 22:20\nTygryska napisał(a): To była moja ulubiona bajka\nHa! Moja też. Rany, przypomniałem sobie jak w przedszkolu pani sadzała mnie na środku sali, żebym opowiadał innym dzieciakom własne historie o Wilku i Zającu.\nNieDziękuję wszystkim za gratulacje. Będzie zapieprz, oj będzie.\nMizeria napisał(a): Mnie boli układ kostny XD\nPomyśl, że może w przyszłym wcieleniu będziesz meduzą.\nMizeria napisał(a): Szczęka mi zaraz odleci.\nMogę oddać swoją. Z pieprzonymi zębami mądrości do kompletu.\nprzez gusia 29 maja 2007, 22:29\nZorki napisał(a): NieDziękuję wszystkim za gratulacje. Będzie zapieprz, oj będzie.\ni dobrze ,plecy przestaną bolec..Ruch to zdrowie i krzesło odpocznie :>\nMój dzień ,dawno taki walnięty niebył\nZaspałam ,bo za wcześnie poszłam spac to raz..\nSyn rozwalił głowę,strajkujący znachorzy zachowali się kompetentnie,szkoda słów,jednym słowem do d**y dzień ;(\nTeraz troszkę muzy ,i tyle mojego ..\nprzez Mizer 29 maja 2007, 22:48\nZorki- nie, bo meduza to lubi tak ciągle z prądem płynąć. ale może przydałaby mi sie odrobina równowagi XD\nMoją szczękę lubię, zęby mądrości juz mi dawno pogłupiały, nie zniosę kolejnych\nprzez Bubasek 29 maja 2007, 23:28\nPiotrek napisał(a): Bubasek a może po tym egzaminie się jeszcze nie uspokoiłaś?\nmożliwe że tak było.....\nale wiem że znów tak będzie...bo....jest codziennie\nprzez IceMan 29 maja 2007, 23:52\ngusia napisał(a): Mój dzień ,dawno taki walnięty niebył\nPo walniętym dniu przychodzi następny jeszcze bardziej walnięty, ale za to pozytywnie\nBubasek napisał(a): ale wiem że znów tak będzie...bo....jest codziennie\nCzyli ciągły lęk na studiach? (zaliczenia, egzaminy itp.)\nprzez depresyjny86 30 maja 2007, 01:18\nJa w poniedziałek byłem u okulisty,niestety żadnych ciekawych ludzi nie poznałem,dzisiaj cały czas siedziałem w domku<no troche na działce robiłem z godzinke może więcej>....Jeszcze do mnie nie doszło że same zaliczenia przede mną...\nprzez slitzikin 30 maja 2007, 08:33\nJa się męczę z magisterką. Powoli idzie. Bardzo... :)\nprzez Tygryska 30 maja 2007, 09:35\nZorki napisał(a): Ha! Moja też. Rany, przypomniałem sobie jak w przedszkolu pani sadzała mnie na środku sali, żebym opowiadał innym dzieciakom własne historie o Wilku i Zającu.\nHa!Ja moje wersje bajki opowiadałam rodzinie (do przedszkola nie chodziłam), czasem robiłam modyfikacje i było o Wilku i Żuczku. Nie ma to jak bujna wyobraźnia\nslitzikin łączę sie z tobą w bólu.\nprzez IceMan 30 maja 2007, 11:31\nTygryska, slitzikin, Darek macie moje wsparcie psychiczne niedługo będzie po wszystkim ufff... dobrze że ja swoje męczarnie mam już za sobą\nprzez maiev 30 maja 2007, 12:10\nheh JESTEM - siostra musiała dać swój komputer - nie miała wyjścia. W przeciwnym razie nie miałaby neta. Szlag mnie trafi z tą klawiatura zaraz. Straszny złom. Laptop jeszcze chwilkę poczeka - nie lubię takich zakupów z przymusu. Poza tym i tak nie mialby kto mi podłączyć tej radiówki do niego.\nWiecie co? Chyba mi trzeba wjechać na ambicję (jeśli jeszcze jakaś mam) albo co? Znowu nie wychodze z domu - na samą myśl mnie mierzi. Chyba gorsze jest wychodzenie z domu bez celu niż siedzenie w nim caly czas. Ale za to ostatnio czuję się jakoś tak "pozytywnie nastawiona". Może to chwilowe - a może nie. u was też pogoda taka nieprzyjemna? Wieje, chmurzy się..i wieje. I tak w kółko. Pozdrawiam!\nPiotrek napisał(a): Tygryska, slitzikin, Darek macie moje wsparcie psychiczne\nmoje też macie. Ja też już przez to przeszłam więc mogę Wam pokibicować. Dacie radę, a co?!


Emeryci i renciści u wojewody (wideo) - Dziennik Wschodni\nEmeryci i renciści u wojewody (wideo)\nLublin. Kilkunastu emerytów i rencistów pikietowało dziś w południe pod Urzędem Wojewódzkim. - Jak można przeżyć miesiąc za 600 złotych? - pytali.\n- Lekarstw nie wykupuję, bo mnie nie stać. Mam 556 złotych. Na jedzenie mi brakuje, na odzież też nie mam. Czynszu płacę 300 złotych. Z czego ja mam żyć - pyta Maria Targowska, pokazując odcinek emerytury. - Chyba, że mi Tusk przyniesie sznur, żeby się powiesić.\nKobiecie wtórowały kolejne osoby. - Co można kupić za 800 zł? Jak dwoje dziadków pracuje to jeszcze jako tako. Bo wspólnie opłacają mieszkanie i inne należności. Ale jak jedna osoba ma to wszystko zapłacić? - pyta Pan Stanisław.\nPrzedstawiciele Krajowej Partii Emerytów i Rencistów złożyli na ręce dyrektora gabinetu wojewody list protestacyjny.\n- Pan dyrektor obiecał, że przekaże wojewodzie i osobiście będzie zajmował się naszymi sprawami. Także wszystko idzie w dobrym kierunku - mówił po wyjściu z gabinetu wojewody Sławomir Słomka, przewodniczący rady wojewódzkiej lubelskiej KPEiR.\nQmpel / 19 maja 2008 o 18:32\nCzy wśród protestujących byli tzw. renciści z IIIgr.??????????????????????Jeżeli TAK....to ZUS ich szybko "wyleczy"!!!!!!!!!!!!\nrafal27 / 19 maja 2008 o 16:50\nwaloryzacja to groszowe spraw, w tym byla waloryzacja i wyniosla tyle kupno wodki czyli od 15 zl do 30. Hausner chcial dobrze zrobic bo chcial weryfikacji rent, i tu jest klucz a nie do waloryzacji. W polsce jest 9 mln emerytow i rencistow i pomysl ze 4 mln to sa wyludzone renty wiec ile panstwo traci? wiec gdybym tym osobom odebrac renty to reszta by miala po okolo 1000 zl renty miesiecznie.\nepoka 21 / 19 maja 2008 o 15:17\nSYTY GłODNEGO NIE ZROZUMIE TAK SAMO JEST Z PREMIEREM TUSKIEM juz raz wraz z SLD w 2003r zabrał waloryzacje rent i emerytur PO jest partia dla bogatych czyli dla swoich


Wał korbowy do pilarki Husqvarna 345 350 353\nPrzedmiotem sprzedaży jest wał korbowy do pilarki spalinowej Husqvarna. Wał korbowy to część zamienna wyprodukowana przez naszą firmę, która pasuje do takich modeli pilarek Husqvarna jak 345, 350 oraz 353. Przed zakupem warto porównać numer części oryginalnej OEM 503 85 80-71. Jeśli posiadamy dokładnie taki model urządzenia to bez przeszkód możemy zdecydować się na oferowany wał korbowy. W przypadku wątpliwości odnośnie pasującej części zachęcamy do skontaktowania się z naszymi pracownikami, którzy doradzą wybór dedykowanego wału korbowego w najlepszej cenie.\nZakupy w naszym sklepie internetowym to gwarancja najwyższej jakości, najniższej ceny oraz szybkiej dostawy. Husqvarna części to dziesiątki elementów, które zostały przez nas zaprojektowane i przetestowane. Dzięki czemu wybierając części zamienne możecie mieć pewność, że będą w pełni kompatybilne z posiadanym sprzętem oraz zagwarantują przedłużenie jego żywotności i tym samym sporą oszczędność.


Profesjonalna fotografia produktowa - Poznań - ZAPRASZAMY! - Ogłoszenia | Ogłoszenia Knurów, Gliwice i okolice – www.OgloszeniaKnurow.pl\nProfesjonalna fotografia produktowa - Poznań - ZAPRASZAMY!\nnr ogłoszenia: 8556\nStudio BEAUTYWORK od dekady już definiuje, czym tak naprawdę jest profesjonalnie wykonana fotografia produktowa i fotografia reklamowa. Realizowane z dużym pietyzmem oraz wyczuciem detalu zdjęcia wprost od wychowanków ASP to właściwy sposób zwrócenia uwagi na najlepsze cechy promowanego weń produktu bądź osoby - obojętnie od typu zamówienia.\nStudio funkcjonuje na obszarze samego Poznania oraz jego okolic, służąc własnym doświadczeniem oraz wiedzą na temat najświeższych fotograficznych trendów. Na stronie beautywork.pl udostępnia swoje portfolio, zachęcając zarazem do późniejszego kontaktu.


Wyszukiwarka Firm - sporządzanie sprawozdań finansowych gdynia - Katalog Ciekawych Firm - strona 64\nAgencja Graficzno Reklamowa Trójwizja - Tworzenie stron, reklamy, druk.\nSTUDIO GRAFICZNE Oferujemy Tworzenie stron internetowych, projektowanie graficzne, standy reklamowe, wydruki wielkoformatowe czytaj dalej\nStrzelam Kulture Łukasz Unterschuetz\nStrzelam Kulture Łukasz Unterschuetz: reportaż, zdjecia z koncertów, oper, spektakli, opera bałtycka, teatr miejski, gdańsk, sopot, gdynia, trójmiasto, łukasz unterschuetz, unterszyc, canon, fotki, ko...\nZamów jedzenie przez internet Szama.pl\nSzama.pl zamów jedzenie przez internet. Szama.pl to serwis gastronomiczny stworzony z myślą ułatwienia sposobu zamawiania jedzenia z pizzerii, restauracji, baru. W prosty sposób możesz zamówić jedzeni...\nFirma Quad Safari Gdańsk, Gdynia. Quady sprzedaż, wynajem i wypożyczalnia quadów np. na imprezy integracyjne. W ofercie też jazda po torach w okolicy trójmiasto. Serdecznie zapraszamy po quady, cztero...\n<1 ... 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 ... 75>


Pilot SICE WHY EVO Black — obniżone ceny\nPilot do bramy ALLMATIC BRO4WN RED\nPilot do bramy APRIMATIC TR4\nPilot do bramy BENINCA LOT2W\nZaprogramuj SICE WHY EVO Black na wideo\nWymiary 28.5 x 5.1 x 1.4 cm\nInformacje produkt SICE WHY EVO Black\nTwój pilot do bramy SICE WHY EVO Black się zepsuł? Spokojnie, Télécommande Express to jeden z największych podmiotów na rynku pilotów zdalnego sterowania. Specjalizujemy się w pilotach do bram – nasi eksperci posiadają odpowiednie kwalifikacje, dzięki którym pomożemy Ci zmienić na nowy pilot SICE WHY EVO Black.\nDlaczego dobrze jest zamówić pilot SICE WHY EVO Black w Télécommande Express?\nchcesz zaoszczędzić czas i móc od razu używać pilota do bramy SICE? Wiedz, że wszystkie nasze piloty dostarczamy wraz z bateriami. Będziesz więc od razu cieszyć się z pilota SICE WHY EVO Black.\nNie wiesz jak zaprogramować swojego pilota SICE ? Spokojnie, jesteśmy tu, by służyć Ci ogromnym doświadczeniem. Na początku spróbuj przeczytać instrukcję, którą przesyłamy z każdym pilotem SICE WHY EVO Black. Poza tym Télécommande Express oferuje możliwość obejrzenia samouczków do większości pilotów SICE. Pamiętaj również, że jeśli będzie Ci potrzebna dodatkowa pomoc, nasza bezpłatna infolinia służy Ci swoją poradą. Jeden z naszych ekspertów wyjaśni Ci krok po kroku jak zaprogramować Twojego pilota. Możesz nawet wysłać nam zdjęcie przez tablet pod numer 0616.962.454. Numer ten służy wyłącznie do odbierania zdjęć MMS.\nTélécommande Express będzie towarzyszyć Ci na każdym etapie zakupu pilota SICE WHY EVO Black.\nInstrukcja - Piloty SICE WHY EVO Black


Teraz jest 9 gru 2019, o 12:47\nNapisane: 27 paź 2012, o 08:07\nPatrzy się np na stan porcelanki, na przerwę, na elektrodę. Ja wymieniłem pomimo iż nic się nie działo ale po wykręceniu było widać że elektroda już była troszkę wypalona.\nSpecjalnie napisałem elektroda bo nie pamiętam czy była pojedyncza czy potrójna - ups , skleroza.\nNapisane: 27 paź 2012, o 08:14\nJak już tak czujesz, że nuda spowodowana brakiem wymiany czegoś w samochodzie, doskwiera bardziej niż ból zęba, to można sobie chociaż sprawdzić świece\nNapisane: 29 paź 2012, o 21:20\nPowinny mieć rezystancję 5-6kOhm << to zużyte świece.\nNapisane: 11 cze 2013, o 12:57\nŚwiece Denso IK16 po przebiegu 50 kkm z LPG.\nObok nowe Denso VK16.\nNapisane: 30 wrz 2013, o 14:24\nDoradzicie coś w kwestii świec do mojej T27?\nMarka, typ itp itd.\nCo polecicie czy jeden wał i brać najtańsze\nhttp://www.iparts.pl/auto-czesci/swiece ... 00151.html\nhttp://www.globaldenso.com/cgi-bin/glob ... xt&no=6283\nW necie znalazłem że powinny być mniej więcej takie...\nDiam (mm) 12\nHex mm 14\nSpec Iridium Tough\nNapisane: 30 wrz 2013, o 18:19\npafciu....to już ASO nie ma świec dla Ciebie?\nNapisane: 30 wrz 2013, o 18:33\nNie jeżdżę do ASO\nNapisane: 8 paź 2013, o 10:25\nObecne ceny i "promocje" z numerami katalogowymi. Może komuś się przyda...\nhttp://www.kalkulator.toyota-sdc.pl/pro ... zaplonowe/\nNapisane: 8 paź 2013, o 16:53\nPiękne zniżki ....91zł brutto/szt......3 tyg. temu tą samą świecę kupiłem w B-stoku za 35zł/szt w Motorsystem...dobre ceny mają.\nP.S.Jedynie na wycieraczki bym się skusił...88zł L+P...jesli to Denso.\nNapisane: 8 paź 2013, o 21:53\nW Toyotach były raczej Denso na pierwszy montaż. Tutaj macie dobry katalog.\nhttp://www.denso-am.pl/catalogue1.asp?c ... &isFirst=1\nDorzucę swoje 3 grosze. Miałem świece Denso, po 30 tysiącach wymieniłem na NGK za 12 zł/sztuka. Żadnej różnicy ani w osiągach ani w dźwięku ani w spalaniu. Pozdrawiam.\nDokładnie. Ja zmieniłem denso na denso. Trochę były przejeżdżone.. niby tylko 7 000 ale były porcelana była już ładnie przepalona.\nNapisane: 9 lis 2013, o 14:46\npolecam wyższą półkę Denso\nIridium i TT\ndają radę szczególnie w silnikach V\ni jako ciekawostka jeszcze jeden filmik\nNapisane: 23 cze 2014, o 10:36\nPrzejechałem 10tyś km na NGK,wymieniłem na nowe i silnik chodzi od razu lepiej na wszystkich zakresach( żadnych wibracji,głośnej pracy) pomimo tego,że w serwisie zalecają wymianę spokojnie po 30 tyś km.Jeżeli tak to ma wyglądać to dziękuje za te świece i zabieram się do sprawdzenia Denso.\nNapisane: 11 lip 2015, o 22:42\nt25 kupilem na poczatku roku. olej juz zmienilem bo byla pora. w tej chwili mam 17tys, kiedy wypada sie rozejzec za zmiana swiec i ktore konkretnie kupic? pchac sie w denso czy lepiej dac ngk\nhttp://e-katalog.intercars.com.pl/#/pro ... onowa.html\nNapisane: 11 lip 2015, o 22:47\nDenso jest firmą Toyoty i fabrycznie stosowane są świece DENSO\nNapisane: 11 lip 2015, o 22:59\ntak, wiem ale czy to ma jakies znaczenie? skoro ngk to bardzo dobre swiece. swoja droga - w lepszej cenie.\nNapisane: 11 lip 2015, o 23:14\nJakiś czas temu ngk wsród moich znajomych straciły bo zaczęły sie dziwne jazdy np. z krusząca sie porcelana. Do tego po kilku tys. kilometrów przestawały działać jak trzeba.\nJa bym brał denso. Nie wiem czy jest jakaś większa różnica w cenie ale nie warto chyba w tym wypadku oszczędzać.\nNapisane: 11 lip 2015, o 23:33\nJakiś czas temu ngk wśród moich znajomych straciły bo zaczęły sie dziwne jazdy np. z krusząca sie porcelana. Do tego po kilku tys. kilometrów przestawały działać jak trzeba.\nok, wiec chyba wybiorę denso ik16\nhttp://allegro.pl/swieca-zaplonowa-iryd ... 46568.html\npo jakim przebiegu wypada zmienić świeczki? jestem prawie pewien, ze mam jeszcze z pierwszego montażu.\nNie mam zamiaru się wykłócać z osobami popierającymi swoje wypowiedzi własnym doświadczeniem, wybór należy do Ciebie aczkolwiek ja nie skreślałbym NGK, swoją drogą według mnie najważniejszą rzeczą jest to, żeby części były oryginalne dlatego też należy unikać niepewnych źródeł takich jak np. aukcje z mega okazyjnymi cenami części.\nOczywiście nie twierdzę, że link w powyższym poście to właśnie taka aukcja, wyrażam tylko moje zdanie :)\nNapisane: 29 lis 2015, o 10:26\nPrzejechałem już prawie 50000 km na VK16 od Denso, jak dotychczas żadnych problemów.\nWkrótce wymiana na nowy komplet,tym razem kupiłem NGK LPG1 1496, zobaczymy jak będą się sprawować.\nNapisane: 2 gru 2015, o 21:05\nDaj znać jak się sprawują. Ja z irydowymi Denso miałem złe doświadczenia. Póki co Bosch irydowo-platynowy dedykowany do LPG sprawuje się świetnie, a przy tym jest znacznie tańszy. Świece po 15 tysiącach wyglądają dużo lepiej niż Denso po tym przebiegu.\nNapisane: 2 gru 2015, o 23:18\nNie wiem ile w tym prawdy ale gdzieś tam zasłyszałem że ngk ma bardziej stożkowy gwint niż deso i może pojawić się problem z odkręceniem ngk po znacznym przebiegu.\nU mojego ojca w hondzie tak było i skończyło się urwaną świecą i zdejmowaniem głowicy niestety.\nNie zachwalam i nie straszę może akurat pech.\nPoza tym ngk robione są nie tylko jpn ale też we francji a densochyba tylko w jpn ale mogę się mylić.\nNapisane: 2 gru 2015, o 23:20\nJa osobiście we wszystkich autach starałem się używać świec denso.\nNapisane: 2 gru 2015, o 23:28\nDlatego ja zawsze stosuję specjalną pastę - szczególnie przy LPG warto - tubka kosztuje 20zł i starcza na bardzo długo i nie ma problemu z odkręceniem. Denso stosowałem dopóki ceramika nie zaczęła mieć luzu... Także made in Japan średnio mnie przekonuje w tym wypadku. I nie tylko ja miałem taki przypadek.\nNapisane: 3 gru 2015, o 20:28\nDlatego ja zawsze stosuję specjalną pastę - szczególnie przy LPG warto - tubka kosztuje 20zł i starcza na bardzo długo i nie ma problemu z odkręceniem.\nJa również, i też nie miałem dotychczas kłopotów z odkręceniem świec.\nNapisane: 3 gru 2015, o 20:52\nnie potrzeba żadnych past, wystarczy dokręcać je z przewidzianym momentem\nPrzejechałem 5000 km na NGK LPG1, i jak dotychczas nic złego się nie dzieje.\nNapisane: 19 sty 2016, o 22:21\nJak przejadą 30 tysięcy to uznam je, że są ok. Moje Bosche LPG póki co 14 tysięcy i nie ma z nimi problemów. No i są tez znacznie tańsze od NGK.\nNie wiem czemu koniecznie mam kupować w tym sklepie - znajomy? Kupuję w pewnych źródłach, nie na allegro, gdzie są często podróby wielu rzeczy... Później wrzucę film jak to "zarąbiste" są irydowe denso - zostawiłem sobie te świece na pamiątkę, bo tak uszkodzonych świec nigdy nie widziałem. Fakt faktem w obecnym 3S-fe mam jakieś stare denso, gdzie już elektroda zrobiła się jajowata, ale zapłon nie wypada, choć kable też mają swoje. Z tymże jest to póki co tylko na benzynie. Przy lpg założę oczywiście nowe.


BIM dla deweloperów – cykl spotkań biznesowych z Autodesk » Arkance Systems\nStrona główna > Informacje > Archiwum > BIM dla deweloperów – cykl spotkań biznesowych z Autodesk\nBIM dla deweloperów – cykl spotkań biznesowych z Autodesk\nZakończyła się druga edycja spotkań biznesowych dla firm deweloperskich. Ich celem było pokazanie korzyści z zastosowania nowego podejścia do tworzenia budynków od strony dewelopera. Efektem spotkań była ożywiona dyskusja branżowa o roli najnowszych technologii projektowych w zwiększaniu efektywności i jakości pracy.\n„Z punktu widzenia firmy deweloperskiej najważniejsza jest bieżąca kontrola kosztów i harmonogramu” – mówi Jakub Góralski, ZAPP Architekci. „Zastosowanie jednego modelu cyfrowego daje ogromy postęp w tym zakresie” – dodaje.\nPrzedstawiciele kilkudziesięciu firm deweloperskich działających na terenie Warszawy, Gdańska, Wrocławia i Krakowa mieli okazję dowiedzieć się, jak w oparciu o jeden cyfrowy model BIM (modelowanie informacji o budynku) można skrócić czas realizacji inwestycji, a także jak na bieżąco kontrolować jakość całego projektu, wraz z kosztami i harmonogramem.\nSwoimi doświadczeniami w zakresie tworzenia projektów zgodnych z koncepcją BIM dla firm deweloperskich podzielili się architekci z pracowni ZAPP Architekci.\n„Nasza praktyka pokazuje, że z punktu widzenia deweloperów najważniejsza jest optymalizacja kosztów oraz koordynacja przebiegu procesu inwestycyjnego. Dzięki zastosowaniu jednego modelu cyfrowego wszyscy uczestnicy procesu budowalnego mają dostęp do aktualnych informacji, a każdy element projektu jest spójny i skoordynowany z całością, łącznie z wizualizacjami. Takie podejście ułatwia zarządzanie i szybkie podejmowanie decyzji, a w konsekwencji usprawnia cały proces wykonawczy” – mówi Jakub Góralski, ZAPP Architekci.\nWśród zagadnień najczęściej poruszanych podczas spotkań znalazły się także: koordynacja międzybranżowa i odpowiedzialność – deweloper czy architekt, zwrot z inwestycji w projekty wykonane zgodnie z koncepcją BIM, a także brak świadomości najnowszych rozwiązań do projektowania wśród firm deweloperskich.\nJednocześnie wyniki badań Smart Market opublikowane w Stanach Zjednoczonych przez McGraw Hill Construction w 2010 roku wskazują, że praca w oparciu o cyfrowy model BIM obniża ryzyko inwestycyjne i zapewnia jego przewidywalność wszystkim grupom zaangażowanym w proces budowlany. Wszelkie dane projektowe znajdują się bowiem w jednym miejscu ułatwiając zarządzanie i kontrolę nad projektem. Inwestorzy od samego początku stają się partnerami architektów mając wpływ na kształt i przebieg procesu inwestycyjnego.\nPatronat medialny nad cyklem spotkań Autodesk dla deweloperów objął magazyn Builder oraz portal Real Estate Monitor.\nBiuletyn AutoCAD: Autodesk 360 – nowy wymiar projektowania\nW poniższym biuletynie opisano usługę Autodesk 360 dostępną od wersji 2013, która umożliwia użytkownikom pracę "w chmurze".


Zbiorniki na deszczówkę - Oferta - F.U.H. OLDAR Łukasz Przyborowski\nBrak wody i jej oszczędzanie będzie w niedługim czasie jednym z ważniejszych problemów ekologicznych, dlatego warto już teraz zastanowić się nad tym czy są sposoby, by zatrzymać albo chodziaż spowolnić ten negatywny trend. OLDAR wychodzi naprzeciw temu zagadnieniu, oferując wysokiej jakości zbiorniki na deszczówkę, dzięki którym gromadzenie wody jest bardzo łatwe.\nCo prawda deszczówka nie nadaje się do celów spożywczych, ale możemy wykorzystać ją do podlewania trawników, ogrodów i mycia samochodów. Wykorzystując wodę w taki sposób, jesteśmy w stanie zaoszczędzić w okresie letnim nawet ½ jej zużycua. Nie mamy wodociągowej - jest miękka i nie zawiera związków magnezu, chloru czy wapnia.\nskąd zbierać deszczówkę?\nNajlepsza powierzchnia do zbierania deszczówki to dachy domów, garaży i pomieszczeń gospodarczych, gdzie możemy zebrać ok. 80% - 90% opadów. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby czerpać wodę z tarasów i balkonów. Należy przy tym zwrócić uwagę z jakich materiałów wykonany został dach – najlepiej, gdy zbudowany jest z cegły, choć odpowiednie są również powierzchnie blaszane, pokryte żwirem, blaszane, szklane itd.\nUwaga! Nie należy zbierać wody deszczowej z powierzchni dachów pokrytych płytami azbestowo-cementowych.\nNajlepiej zbierać wodę do zbiorników z tworzyw sztucznych - nie wchodzą one w jakiekolwiek reakcje z wodą, są lekkie, a dodatkowo szczelne i wytrzymałe. Dzięki tym cechom służyć będą swoim użytkownikom przez wiele lat, spełniając oczekiwania.\nOferta produkowanych przez nas zbiorników spełnia te warunki, ponieważ oferujemy rozwiązania lekkie, niekorodujące, nieprzepuszczające światła i łatwe w montażu. Podobnie jak dostepne w naszej ofercie zbiorniki na szambo nie niszczeją pod wpływem czynników chemicznych czy biologicznych i, co bardzo istotne na przestrzeni wielu lat użytkowania, są odporne na negatywny wpływ promieni ultrafioletowych.\nZbiorniki na deszczówkę są doskonałym rozwiązaniem, które ma na celu zmagazynowanie wody opadowej i ograniczenie zużycia wody wodociągowej. Dzięki nim można w dużym stopniu odciążyć domowy budżet. Jest to również rozwiązanie z korzyścią dla środowiska naturalnego. Woda z tych zbiorników jest często stosowana w ogrodnictwie.\nWybierając odpowiednie dla siebei rozwiązanie, warto zwrócić uwagę na kilka czynników, takich jak:\nPowierzchnia dachu (efektywna),\nPrzeznaczenie wody (w tym spłukiwanie WC, pranie, sprzątanie, podlewanie ogrodu)\nWielkość i instalacja\nWybierając zbiornik na deszczówkę, warto również zwrócić uwagę na jego wielkość – powinna ona być dostosowana do indywidualnego zapotrzebowania na wodę deszczową. W naszej ofercie znajduje się wiele rozwiązań, różniących się wymiarami oraz pojemnościami – polecamy zarówno zbiorniki mniejsze, o pojemności 2000 litrów, jak i te największe, mogące zgromadzić aż 13 tysięcy litrów wody deszczowej. Najważniejszym parametrem, jaki musimy wziąć pod uwagę, jest powierzchnia, z której spływa deszczówka – zakłada się, że przy ilościach opadów w naszym kraju, przy 20-, 25-metrowym dachu wystarczy tysiąc litrów.\nSam zbiornik na deszczówkę nie wystarczy i żeby móc efektywnie z niego korzystać, potrzebna jest odpowiednia instalacja, której montażem zajmują się oczywiście specjaliści naszej firmy. W skład takiej instalacji wchodzą zewnętrzne przewody, doprowadzające wodę do zbiornika, a także wewnętrzne, dzięki czemu będzie możliwość skorzystania ze zgromadzonej deszczówki w domu – np. do prania czy spłukiwania toalety. Całość uzupełniają specjalne filtry, dzięki którym z wody usuwane są różnego rodzaju zanieczyszczenia.\nUWAGA – za zbiorniki na deszczówkę mogą służyć również nieużywane już zbiorniki na szambo. Wcześniej należy jednak poddać je profesjonalnej dezynfekcji!\nSzeroki wybór rozwiązań, fachowe doradztwo i montaż – na wszystko to możecie Państwo liczyć korzystając z oferty naszej firmy. Co więcej, działamy na terenie całej Polski, a przy pierwszych 200 kilometrach nie pobieramy opłaty za dowóz. Najlepszym wyznacznikiem jakości są jednak nasze zbiorniki, wykonane z odpowiednio wyselekcjonowanych materiałów.