Skąd wzięła się ciepła woda w kranie…? – FIBRE\nRoman Mańka –Wielki paradoks współczesnych czasów polega na tym, iż dynamiczny przyrost wiedzy na temat polityki, społeczeństwa, ekonomii, a także jej asymetryczna redystrybucja, doprowadziły do degeneracji systemu demokratycznego, który od epoki antycznej odgrywał doniosłą rolę w europejskiej kulturze. Na przełomie XX i XXI wieku ukształtowały się nowe źródła legitymizacji władzy. Aby skutecznie rządzić nie wystarczy już wygrywać demokratycznych wyborów, zdobywać największych ilości głosów, lecz należy zadbać o jeszcze dwa – z punktu widzenia pragmatyki sprawowania władzy – istotniejsze źródła poza-demokratycznej legitymizacji: korzystny pomiar socjometryczny, a zatem dobre rezultaty notowań w sondażach preferencji politycznych oraz infrastrukturę klientelistyczną, czyli poparcie ze strony grup interesów, jak również przychylność establishmentu biznesowego i kulturowego.\nAustralijski politolog z Uniwersytetu w Sydney, John Keane, założyciel Centrum na Rzecz Badania Demokracji, wieszczy kres okresu demokracji liberalnej, opartej na rządach wybranej w demokratycznych wyborach politycznej reprezentacji, sprawującej władzę dla dobra wspólnego oraz w imię prawa. Tak jak w sferze gospodarczej, rewolucja przemysłowa zakończyła ostatecznie erę gospodarki feudalnej; w podobny sposób na gruncie polityki, kolejne rewolucje technologiczne (wynalezienie druku, cyfryzacja, informatyzacja i powstanie społeczeństwa informatycznego) stopniowo ograniczały funkcjonalność demokracji liberalnej. Nie upadła ona dlatego, że ktoś ją chciał obalić bądź usunąć z kręgów ustrojów politycznych; nie zdołały jej osłabić ruchy oraz powstania społeczne; jednak do jej unieważnienia przyczyniły się nowe odkrycia technologiczne, a przede wszystkim pojawienie się nowych, interaktywnych i penetrujących życie społeczne mediów.\nIstnieją trzy zasadnicze punkty, w których następuje degeneracja systemów demokratycznych: 1) uczciwość wyborów oraz rywalizacji politycznej; 2) równość wobec prawa i poszanowanie dla prawa; 3) realizacja zasady dobra wspólnego; i wreszcie: 4) nierówność reguł gry i asymetria debaty publicznej.\nDemokracja opiera się na wyłonieniu reprezentacji, czyli rządach mniejszości z upoważnienia większości, a więc inaczej mówiąc, na sprawowaniu władzy przez elitę. Niemiecki socjolog, Robert Michels, opisał w książce pt. Partie polityczne, nieuchronny, jego zdaniem, proces przechodzenia od demokracji do oligarchii, który zdefiniował jako „żelazne prawo oligarchii”. Zjawiska to występuje niemal we wszystkich społeczeństwach przemysłowych, gdzie rozrost biurokracji oraz zwiększenie struktury zatrudnienia, doprowadziły do niemożliwości podejmowania decyzji w rezultacie głosowania bezpośredniego, z udziałem wszystkich pracowników, więc należało wybrać reprezentację. Jest ona relatywnie niewielką grupą ludzi, czasami o wysokich kompetencjach, zobowiązaną do działania w oparciu o zasady demokratyczne, szacunku i przestrzeganiu prawa, a także zabieganiu o dobro wspólne.\nJednak w miarę upływu czasu czynniki przedstawicielskie przestają realizować cele wspólnoty, koncentrując się jedynie na obsłudze własnych (partykularnych) interesów oraz forsowaniu poprzez kulturę i tworzone struktury tudzież mechanizmy, takiego modelu, który pozwoli im pozostać przy władzy jak najdłużej.\nNastępuje proces nazywany w politologii: alienacją elit.\nFrancuski socjolog, Pierre Bourdieu, twierdził, iż establishment narzuca społeczeństwu własny sposób myślenia, w tak subtelnej formie, iż ludzie uważają taki stan rzeczy za naturalny, immanentny, i się przeciwko niemu nie buntują. Elity same sobie udzielają kapitału symbolicznego: kulturowe – politycznym, itp.; zaś władza zdaniem Bourdieu utrzymywana jest dzięki oddziaływaniu kulturowemu, które nazwał przemocą symboliczną. Można ją realizować poprzez systemy: edukacyjne, prawne, medialne, a także ośrodki artystyczne i kulturowe.\nW opinii Bourdieu największym przymiotem władzy jest kapitał symboliczny (czyli najprościej mówiąc: przewaga w hierarchii prestiżu), powstały w rezultacie konwersji pozostałych kapitałów: społecznego, kulturowego, a zwłaszcza ekonomicznego, którego redystrybucja jest nierównomierna, co z kolei wynika z narzuconego z góry systemu oraz dystansów i ograniczeń kulturowych.\nW demokracji liberalnej elity nie mogą pozwolić sobie na zwulgaryzowane formy presji i oddziaływania, na sprawowanie rządów za pomocą metod totalitarnych czy autorytarnych, gdyż jedną z jej idei jest szacunek dla prawa, dlatego utrzymują oraz petryfikują władzę w sposób subtelny, przy użyciu przemocy symbolicznej (oddziaływanie systemu edukacji, systemu prawa, wymiaru sprawiedliwości, a także presji medialnej i kulturowej).\nAle czy jest to działanie demokratyczne i praworządne?\nDo czego sprowadza się przewaga elit nad resztą społeczeństwa? Establishment, czyli to co w dużym uproszczeniu nazywamy reprezentacją bądź grupą ludzi sprawujących władzę, posiada kilka przewag: 1) klientelistyczne, wynikające z lepszej pozycji w strukturze biznesu lub kultury oraz krótszego dystansu do przestrzeni władzy; 2) kulturowe, będące rezultatem wyższej lokalizacji w hierarchii prestiżu, a także zdolności do narzucania sposobu myślenia i wytwarzania narracji politycznych oraz kulturowych; 3) organizacyjne, polegające na umiejętności organizowania zasobów ludzkich i mobilizowania szerokiego kręgu grup społecznych (czy wyborców); 4) polityczne, biorącej się z obecności w przestrzeni politycznej albo – co daje jeszcze większe atuty – w sferze władzy.\nWiększość tych przewag opiera się na kapitale finansowym (ekonomicznym), którego redystrybucja nie dokonuje się w sposób sprawiedliwy. Kluczowa przewaga znajduje się jednak w innym miejscu i sprowadza się do problemu wiedzy, ale nie tej rozumianej w znaczeniu potocznym czy encyklopedycznym (tudzież słownikowym), lecz – specyficznym.\nChodzi o wiedzę w sensie widzenia, a właściwie asymetrii widzenia pomiędzy tymi którzy są obserwowanymi i obserwującymi, a także rządzonymi i rządzącymi.\nW życiu społecznym, wraz z rewolucją cyfrową i powstaniem społeczeństwa informatycznego czy sieciowego, pojawiło się wiele nowych urządzeń mobilnych (tzw. social media), pozwalających na interaktywne wejście w debatę publiczną oraz nową poza-przestrzenną formę komunikacji społecznej. Jednak interaktywność ma również drugą stronę medalu: może być (i w praktyce jest) instrumentem inwigilacji, źródłem wiedzy o ludziach. Dzięki temu czynniki polityczne i biznesowe są w stanie pozyskiwać wiedzę, która przyda im się później w zdobywaniu oraz utrzymywaniu władzy. Będzie ona mogła być wykorzystywana w różnego rodzaju badaniach, analizach, diagnozach, itp. Na jej podstawie rozpoznane zostaną potrzeby aktualne, ale również skonstruowane nowe, ulegną zdefiniowaniu opinie, oceny, preferencje, poglądy, itp.\nZdecydowana większość wynalazków technicznych końca XX oraz początku XXI wieku, prowadziła do radykalnego zwiększenia przejrzystości w życiu społecznym, a zwłaszcza społeczno-politycznym. Funkcje przejrzystości nie są jednak jednoznaczne: bo z jednej strony zwiększają, często tylko pozornie, transparentność życia publicznego; zaś z drugiej stanowią potężne narzędzie egzekwowania władzy, narzucania dyscypliny oraz rygoru.\nPrzejrzystość stała się jakby nowym obliczem państwa opresyjnego, represyjnego, które nie musi już sięgać po tradycyjne instrumenty represji: wojsko, policję, organy ścigania, itp.\nCiemny loch z okresu średniowiecza w epoce ponowoczesnej zastąpiono jasnym więzieniem – pisze francusku filozof i socjolog, Michel Foucault, w „Nadzorować i karać”; zwracając wszelako uwagę, iż zwiększenie widoczności jest pułapką i nie następuje w sposób symetryczny.\nFoucault stawia analogię współczesnego życia społecznego do modelu Panoptikonu Jeremiego Benthama. W projekcie Benthama więzienie jest tak skonstruowane, iż strażnicy – dzięki odpowiedniej lokalizacji wieży obserwacyjnej – mogą obserwować wielu więźniów, niezależnie od pory dnia i nocy, a także strefy przestrzennej zakładu karnego, w której się podsądni znajdują, zaś dla więźniów strażnicy są niewidoczni.\nTo co wymusza na więźniach dyscyplinę oraz pozwala egzekwować władzę, to dwa elementy: świadomość bycia obserwowanym (nie sam fakt obserwowania) oraz nieświadomość co do zachowania strażników – więźniowie nie wiedzą co w danym momencie robią strażnicy, czy jedzą, czy śpią, czy grają w karty, czy też oglądają telewizję, czy obserwują teren zakładu karnego.\nA zatem tak naprawdę te dwa elementy można sprowadzić do jednego czynnika: asymetrii widzenia, która determinuje przewagę strażników nad więźniami i wymusza zachowania z punktu widzenia pragmatyki procedur więziennych pożądane.\nW „Nadzorować i karać” Foucault rozciąga więzienne continuum na całe współczesne społeczeństwo, a przede wszystkim na metody egzekwowania władzy oraz relacje władzy do społeczeństwa. Jednak jest to analogia nieprecyzyjna.\nJeżeli odpowiednikami strażników są w życiu społeczno-politycznym – rządzący, natomiast więźniów – rządzeni, to zachodzi dość istotna różnica pomiędzy współczesnym społeczeństwem a modelem Panoptikonu: więźniowie wiedzą, iż mogą być w każdej chwili obserwowani, posiadają świadomość bycia obserwowanymi, zaś jednostki społeczne (rządzeni) takiej świadomości nie posiadają, a jeśli nawet to w bardzo ograniczonym zakresie, czyli są obserwowani jak gdyby znienacka; tymczasem strażnicy więzienni funkcjonują w poczuciu pewności, iż nikt ich nie może obserwować, opierają się na świadomości niedostępności, zaś rządzący w życiu społeczno-politycznym znajdują się w odmiennej niż strażnicy w zakładzie karnym sytuacji: mają świadomość bycia obserwowanymi, stąd kreują swoje zachowania w taki sposób, aby instrumentalnie zarządzać wrażeniami społecznymi, a mówiąc precyzyjniej – manipulować nimi.\nDlatego przejrzystość życia publicznego jest złudzeniem. Formalne, ale także praktyczne zwiększanie przejrzystości, paradoksalnie, w głębszym sensie prowadzi do wzrostu nieprzejrzystości, gdyż uczestnicy przestrzeni publicznej wiedzą, iż są obserwowani i zamieniają scenę polityczną w scenę teatralną, przyjmując status aktorów i odgrywając różnego rodzaju role.\nPrzed zwiększaniem przejrzystości w polityce przestrzega też bułgarski filozof polityki i członek rady Instytutu Studiów Zaawansowanych w Princeton, w Stanach Zjednoczonych, Iwan Krystew. Jego zdaniem podnoszenie poziomu transparentności w życiu publicznym, będzie prowadzić do przeciwnych skutków niż definicyjnie założone, gdyż nastawi polityków na obecność w całodobowych telewizyjnych stacjach informacyjnych, w czołówkach serwisów wiadomości, w programach typu talk show, oraz zdeterminuje w nich chęć uzyskiwania coraz większej popularności, a więc w ostatecznym rozrachunku zorientuje rządzących lub ludzi zabiegających o władzę, na populizm.\nSpołeczeństwo ma wrażenie, iż dzięki nowym zdobyczom technicznym, może lustrować świat polityki, tymczasem w większym stopniu to świat polityki może inwigilować jednostki społeczne, a następnie na podstawie uzyskanego materiału socjologicznego i antropologicznego, zarządzać wyobrażeniami mas.\nWspółczesne rządzenie opiera się na permanentnej inwigilacji. Każde działanie polityczne jest poprzedzone sondażem, analizą, badaniem opinii publicznej; każdy projekt czy program opiera się na diagnozie różnych sytuacji czy zachowań społecznych. Wiedza zebrana na temat ludzi i społeczeństwa, wykorzystywana jest instrumentalnie, w celu osiągnięcia efektów czysto politycznych w wymiarze polityki, zaś w sferze ekonomii – korzyści finansowych. Na postawie znajomości struktury biologicznej oraz psychicznej człowieka, wytwarza się na polu kultury nawet sztuczne potrzeby (tzw. potrzeby kulturowo skonstruowane), aby jednostki społeczne odczuwały pragnienie ich zaspokajania. Z punktu widzenia wszechobecnej w polityce inżynierii socjologicznej, wygodniejszy jest nie aktywny obywatel lecz nieświadomy – reagujący zgodnie z zasadami behawioryzmu – konsument.\nZredukować obywatela do poziomu konsumenta, to główne zadanie, które stawia sobie dzisiejsza polityka. Pozbawić ludzi aspiracji, stłamsić w nich kreatywność i zwolnić od suwerennego, podmiotowego, inspirującego myślenia – być może taki sens miał, stworzony prze premiera Donalda Tuska, destruktywny dogmat „ciepłej wody w kranie”.\nSondaże stały się dziś dodatkowym, pozaprawnym, źródłem legitymizacji władzy. Obecnie rządzący muszą odnawiać mandat uprawniający do sprawowania władzy niemal co tydzień. Rządzenie bez popularności jest właściwie niemożliwe. W rezultacie wzrosło znaczenie klientelistycznch grup interesów oraz czynników prestiżu, posiadających zdolność mobilizowania wyborców, zaś pragmatyczna (w dobrym tego słowa znaczeniu), nastawiona na dobro wspólne, jak również sukces przyszłych pokoleń polityka ma ograniczone możliwości implementacji.\nDominuje omnipotencja diagnozowania społeczeństwa i zdobywania wiedzy na jego temat. Ten rządzi, kto ma lepszą wiedzę o ludziach: o ich potrzebach, pragnieniach, zachowaniach, nawykach, upodobaniach, preferencjach, przywarach. Korzystając z przejrzystości, władza z jednej strony zbiera informacje o społeczeństwie, a z drugiej, dokonuje projekcji – zmodyfikowanego, dopasowanego do zdiagnozowanych oczekiwań, ale często fałszywego – obrazu samej siebie. Jednostki społeczne są inwigilowane nawet w najbardziej prozaicznych, banalnych sytuacjach: gdy np. korzystają z dających dużo satysfakcji i ułatwiających komunikację urządzeń mobilnych, wyposażonych w system operacyjny android telefonów komórkowych, smartfonów, tabletów, czy netebooków. Na podstawie monitoringu narzędzi mobilnej komunikacji, można ustalić wiele ważnych zmiennych socjologicznych: gdzie kto mieszka, jakie sklepy odwiedza, w jakich sektorach miasta najczęściej się pojawia, jaki styl życia prowadzi.\nPóźniej buduje się agendę polityczną oraz programy. W ten sposób tworzone są targety.\nWspomniany wcześniej Michel Foucault, opisując charakter współczesnego życia społecznego, stwierdził, iż władza oparta jest na wiedzy, zaś symptomatyczny wyraz jego stanowiska stanowi neologizm, który stworzył, łącząc w jedną strukturę semantyczną dwa słowa: „wiedza-władza”. Nie chodziło mu wszakże o wiedzę w sensie wykształcenia czy erudycji, lecz w rozumieniu zbliżonym do przejrzystości, widzenia, podglądania, jasności, a więc o wiedzę ekspercką i informacje na temat społeczeństwa.\nWzrost przejrzystości w życiu publicznym, uwypuklający znaczenie kategorii takich jak popularność czy populizm, a także determinujący procedury diagnozowania, infiltrowania społeczeństwa jako podstawy wszelkich poczynań politycznych, doprowadził do zdegenerowania jednego z fundamentalnych mechanizmów demokracji: bezpośrednich demokratycznych wyborów.\nJak pisze Krystew w książce „Demokracja przepraszam za usterki”: zwiększenie przejrzystości zepsuło demokrację.\nTrudno mówić o demokracji, kiedy równe szanse startu oraz identyczne dla wszystkich aktorów występujących w przestrzeni publicznej, reguły gry, zostały mocno zaburzone. Na akumulację wiedzy o społeczeństwie, a więc na ankiety demoskopijne, sondaże, badania fokusowe, analizy socjologiczne, więcej szans będą mieli ci, którzy dysponują potężniejszymi zasobami finansowymi. To zaś daje handicap formacjom i stronnictwom, znajdującym się bliżej przestrzeni władzy lub sfery biznesowej.\nMarketing polityczny stał się dzisiaj skutecznym narzędziem omijania procesu demokratycznego, jak również instrumentalnego blokowania procesu wymiany i selekcji elit, a zatem prawa, które włoski socjolog, Vilfredo Pareto,, określił mianem krążenia elit.\nSkoro celem polityki, jak ją definiował Papież Jan Paweł II, jest roztropna troska o dobro wspólne, z czym mniej więcej zgadzają się również teoretycy liberalnej demokracji, to oparty na kryterium popularności, a często również podszyty populizmem, bezpośredni wybór, daje na to małe szanse.\nZ bezpośrednim wyborem dokonywanym w warunkach zwiększonej przejrzystości, wiążą się też dwie poważne iluzje.\nPowierzchowna obserwacja mogłaby wskazywać, iż pogłębia on demokrację, wprowadza kryterium relatywnie równych szans, uczciwej, sprawiedliwej rywalizacji, i co najważniejsze – upodmiotawia ludzi. Byłoby tak w społeczeństwie obywateli, ale nie konsumentów, a więc w sytuacji gdyby jednostki społeczne angażowały się w życie publiczne jako aktywni, świadomi obywatele, nie zaś incydentalnie aktywni, nieświadomi konsumenci.\nW społeczeństwie konsumpcyjnym, bezpośredni wybór prowadzi do wzrostu znaczenia klientelistycznych struktur interesów oraz czynników wpływu i prestiżu, które posiadają zdolność wytwarzania narracji politycznych i kulturowych, a przede wszystkim mobilizowania i demobilizowania wyborców.\nPozornie bezpośrednie wybory wzmacniają społeczną kontrolę poczynań władzy, w rzeczywistości natomiast jest dokładnie na odwrót: dzięki nim to często władza może zwiększać kontrolę nad społeczeństwem, gdyż przeprowadzone diagnozy i zebrany materiał badawczy, a zatem elementy wiedzy eksperckiej, spowodują, iż wyborcy zachowają się w przejrzysty, przewidywalny sposób. Tego rodzaju wiedza pozwala projektować nie tylko, dostosowane do potrzeb społecznych, działania rządzących, ale również poczynania ludzi, czyli w gruncie rzeczy kontrolować ich i ich reakcje w toku bezpośrednich wyborów.\nStruktura klientelistuczna (status quo)\nO władzy można generalnie mówić w dwóch znaczeniach: płytkim, powierzchownym, kiedy dane środowisko polityczne zdobywa i opanowuje instytucje administracyjne oraz struktury istotne dla funkcjonowania państwa; a także głębokim, gdy władza stanowi szersze zjawisko będące konsekwencją uformowania określonego sposobu myślenia, jak również opartym na realizowaniu, tego elementu, który Pierre Bourdieu nazwał przemocą symboliczną.\nW pierwszym znaczeniu władza zarządza aparatem instytucjonalno-administracyjnym; w drugim gospodaruje kapitałem kulturowym oraz strukturą prestiżu i dystansów.\nCzasami jest tak, iż ktoś inny dzierży władzę w węższym rozumieniu, czyli polityczną, gdyż mimo kontroli nad instytucjami politycznymi nie jest w stanie narzucić własnego sposobu myślenia, a kto inny władzę kulturową.\nWspółcześnie władza nastawia się na konsumpcję władzy, i w większym stopniu niż o legitymizację demokratyczną, mającą oparcie w demokratycznym, wolnym, powszechnym głosowaniu i prawie stanowionym, zabiega o czynniki legitymizacji pozaprawnej, z formalnego punktu widzenia nie wymaganej do rządzenia, jak: legitymizacja demoskopijna (sondażowa) wyrażająca się w popularności; a także legitymizacja klientelistyczna, posiadająca dwie postacie: biznesową – polegającą na wsparciu grup interesów i struktur wpływu ekonomicznego oraz symboliczną, opartą na przychylności elit kulturowych.\nW tym ostatnim przypadku elity polityczne dokonują powołania elit kulturowych, skracając im jednocześnie dystans do przestrzeni władzy, w zamian za co te drugie udzielają establishmentowi politycznemu, legitymizacji kulturowej i wyposażają je w kapitał symboliczny, co daje rządzącym przewagę nad społeczeństwem i możliwość realizowania przemocy symbolicznej.\nW ten sposób powstaje władza w głębokim rozumieniu, narzucająca własny, instrumentalny sposób myślenia jako naturalny.\nCzęsto można natrafić na taki układ, w ramach którego władza w celu ukonstytuowania i spetryfikowania określonego systemu politycznego, wykształci prawników, wyposaży ich w zbliżoną do swojej świadomość, podobną percepcję rzeczywistości, oraz identyczny sposób myślenia; nada tytuły naukowe przedstawicielom środowiska akademickiego, wykreuje elity kulturowe (artystów i celebrytów), udzieli odpowiednich koncesji reprezentantom biznesu, a następnie otrzyma od wszystkich tych grup legitymizację kulturową, będącą efektem relacji klientelistycznych.\nCzyli mówiąc kolokwialnie, stworzony zostanie system wzajemnej adoracji. W takich warunkach demokracja staje się fasadą.\nAutor jest socjologiem i dziennikarzem. Specjalizuje się w filozofii polityki oraz socjologii polityki. Zajmuje się obserwacją uczestniczącą i w jej ramach prowadzi analizy. Pełni funkcję redaktora naczelnego Miesięcznika Eksperckiego Fundacji FIBRE, a także dyrektorem zarządzającym Instytutu Administracji.\nAutor adminOpublikowano 25 stycznia 2019 25 marca 2019 Kategorie ArtykułyTagi degeneracja systemów demokratycznych, demokracja, demokracja liberalna, elity, Roman Mańka, rządzenie, władza\nPoprzedni Poprzedni wpis: Nowy wymiar innowacyjności\nNastępny Następny wpis: ”Święta” księga


Krzysztof Tomasik / KAI - Katolicka Agencja Informacyjna - 30.10.18\nArcybiskup Grzegorz Ryś, który uczestniczył w synodzie nt. młodych, opowiada w rozmowie z KAI o tym, który z synodalnych głosów najbardziej nim wstrząsnął, o zabawnym spotkaniu z papieżem Franciszkiem, a także odnosi się do najbardziej kontrowersyjnych tematów dyskutowanych podczas obrad.\nKwestia ta pojawiła się pod koniec synodu. Duża część ojców synodalnych pochodziła ze świata anglosaskiego. Dla tego kręgu kulturowego synodalność rozumiana jest zazwyczaj w duchu anglikańskim. Dlatego, ich zdaniem, termin ten mógłby być w ich Kościołach opacznie rozumiany i domagali się jego sprecyzowania. Uznano, że synodalność znaczy przede wszystkim to, że mamy być wszyscy odpowiedzialni za Kościół i nie wolno nam też mylić kościelnej synodalności z demokracją, która na przykład mogłaby dopuszczać głosowanie nad dogmatami czy zasadami moralnymi. Podkreślono, że Kościół jest jednym ciałem Chrystusa i każdy ma w nim swoje miejsce i rolę do spełnienia.\nWażne były tematy migracji i pedofilii. Kwestia pedofilii była podjęta szeroko i bardzo poważnie, czemu daje wyraz dokument końcowy synodu. Dlaczego ten temat był tak ważny? A mianowicie dlatego, że Kościół zwraca się do młodych ludzi, zakładając, że pragną z nim rozmawiać, zadawać pytania i wysłuchać jego odpowiedzi. Dlatego powinniśmy być wiarygodni i godni zaufania, gdy chodzi o odpowiedzi na ich istotne pytania życiowe. Niestety, okazaliśmy się niewiarygodni. Zgonie z postawą chrześcijańską grzech mojego współbrata jest też moim problemem. Nie mogę się od niego odwracać, mówiąc, że to nie moja sprawa. Chrystus umarł za nasze grzechy, czyli pokazał, że moje grzechy nie są moją prywatną sprawą i wziął nasze winy na siebie. Ktoś, kto nie chce tak postępować, wyklucza się z logiki Ewangelii. Jest to nasz wspólny problem. Niektórzy ojcowie synodalni mówili, że w ich krajach nie ma problemu pedofilii. Papież odpowiadał im, że nawet gdy nie macie tego problemu, to mamy go wszyscy jako wspólnota.\nKościół jest przekonany, że orędzie, jakie ma do przekazania, jest niesłychaną Dobrą Nowiną dla młodego człowieka. Zresztą, jest to najlepsza Dobra Nowina, jaką młody człowiek może usłyszeć. Naszym obecnym wielkim problemem jest to, że spotykając się z młodym człowiekiem, już na początku musimy przede wszystkim zdobyć jego zaufanie. Zaznaczmy, że Kościół zawsze będzie matką dla młodego człowieka, nawet gdy jego słudzy zdradzili Jezusa. Znalazło to wyraz w końcowej części dokumentu, w którym dziękujemy wszystkim ludziom, którzy się odważyli postawić publicznie sprawę pedofilii, zwłaszcza ofiarom, które odważyły się mówić o swoim dramacie, który często dotyka całego ich życia. Dziękujemy także wszystkim osobom duchownym, które godnie posługują młodym ludziom.\nA kwestia migracji?\nByła chyba najważniejszym tematem jeśli chodzi o ilość czasu, jaki jej poświęcono. Migracja dotyczy zwłaszcza młodych w Afryce i w niektórych krajach azjatyckich. Większość Afrykańczyków nie ma szans na godną przyszłość w swoich krajach i środowiskach i dlatego emigrują. Mówi się nawet o 80 proc. młodych afrykańskich migrantów. Albo migrują w ramach kontynentu, albo starają się dotrzeć do świata zachodniego. Wiąże się to dla nich z dramatycznymi konsekwencjami. Są niewykształceni i nieprzygotowani do życia na Zachodzie, więc bardzo często stają się ofiarami rozmaitych gangów, które robią z nich niewolników. W tym kontekście dramatycznie zabrzmiał głos kard. Vincenta Nicholsa, który powiedział, że obecnie żyjemy w świecie, w którym jest ok. 40 mln niewolników, a wśród nich absolutną większość stanowią młodzi ludzie. O tym mówili też biskupi z Afryki, autentycznie zatroskani o swój lokalny Kościół i środowisko, w którym żyją. Niestety, w Polsce mało się mówi o dramacie migracji młodych ludzi.\nJest to bardzo ważna sfera życia młodego człowieka. Kościół nie może się tym nie zająć, gdyż Ewangelia także odnosi się do naszej seksualności. W debacie synodalnej podkreślano, że nie można opisać całej rzeczywistości człowieka tylko przez pryzmat płci czy orientacji seksualnej, gdyż to nie określa istoty bycia człowiekiem. Z drugiej strony Kościół nie musi wymyślać jakiejś nowej nauki na temat seksualności, bo ma przecież wielkie nauczanie papieży na ten temat. Zostało to wyraźnie uwzględnione w dokumencie końcowym, który przywołuje m.in. „Humane vitae” Pawła VI czy liczne pisma na ten temat Jana Pawła II. Przywołano jego pojęcie „teologii ciała”, a także „Deus caritas est” Benedykta XVI i „Amoris letitia” papieża Franciszka. W dokumencie zawarto piękny wykład o ludzkiej seksualności. W tym kontekście też mówiono o towarzyszeniu ludziom o skłonnościach homoseksualnych.\nDlaczego punkt 150 dokumentu końcowego „Seksualność: słowo jasne, wolne, prawdziwe” nie znalazł aprobaty aż 65 ojców synodalnych?\nMyślę, że dla tych ojców było nie do przyjęcia wspominanie o homoseksualizmie, gdyż, ich zdaniem, nie powinniśmy mówić o tożsamości człowieka poprzez pryzmat jego seksualnej orientacji, ponieważ nie determinuje ona tożsamości osoby ludzkiej.\nTakich głosów było wiele. Dla mnie najbardziej wstrząsający był głos biskupa z Pakistanu, który mówił o męczeństwie 19-letniego mężczyzny ukamienowanego za to, że nie wyrzekł się wiary. Kamienowano go etapami. Za każdym razem żądano od niego, by zaparł się Chrystusa. Widzimy, że męczeństwo to nie historia z dalekiej przeszłości, ale ma miejsce aktualnie i w Kościele, i w świecie.\nRównież wielu ojców chwaliło sobie możliwość podejścia i porozmawiania z papieżem. Prawie zawsze przed rozpoczęciem obrad papież nas witał w korytarzu oraz była możliwość porozmawiania z nim podczas przerw. Sam rozmawiałem z nim dwukrotnie. Niezwykle ekscytująca była praca w grupach językowych. Gdyby policzyć czasowo, to więcej czasu spędziliśmy w grupach niż podczas kongregacji na auli synodalnej.\nO Kościele (śmiech). Opowiem o jednym spotkaniu z papieżem. Znam bardzo dobrze ks. Toniego Figueredo, którego przed laty spotkałem w Londynie, a który jest teraz jednym z bardzo bliskich współpracowników Franciszka. Rozmawialiśmy we trzech i poruszyliśmy temat niepełnosprawności młodych ludzi, co dobitnie zostało ukazane w dokumencie końcowym synodu, w którym zawarto apel, aby mogli się oni aktywnie angażować w życie Kościoła, podejmując, np. misję katechistów. Powracając do rozmowy z papieżem: w pewnym momencie Toni ze śmiechem powiedział, że wszyscy trzej mamy coś wspólnego z niepełnosprawnymi. Franciszek zapytał: „A co takiego?”. Toni odpowiedział: „Ojciec Święty ma kłopoty z nogą, biodrem i kręgosłupem. Ja mam kłopoty z niepełnosprawną ręką. A arcybiskup Ryś nie widzi na jedno oko”. Franciszek odparł: „A to ci dopiero teologia ciała” (śmiech).\nCo teraz, po synodzie?\nDla mnie najważniejsze jest teraz, co się wydarzy po synodzie. Przypomnijmy, że mieliśmy wiele wydarzeń go poprzedzających. Co trzeba podkreślić, że przez cały czas synodu towarzyszyli nam młodzi ludzie z Polski. To było piękne doświadczenie bycia razem.Teraz z podobną energią, jak przed synodem, musimy spotykać się z młodzieżą, mówić, co się wydarzyło i co mamy wspólnie robić dalej w duchu całego doświadczenia wyniesionego z debat w Watykanie. Jeden z ojców podczas czytania dokumentu końcowego w sobotę, dzień przed zakończeniem synodu, powiedział nam: „Prawdziwy synod zaczyna się dla nas w poniedziałek”.\nNie tylko można, ale trzeba. Warto zaznaczyć, że Ojciec Święty zlecił publikację dokumentu końcowego, co nie zawsze miało miejsce w historii synodów. Zresztą eksperci synodalni zwracali nam uwagę, ażeby nie walczyć o każde słowo w dokumencie końcowym, ponieważ w ciągu kilku miesięcy można się spodziewać, że papież napisze adhortację. Podziwialiśmy Franciszka, gdyż był na prawie wszystkich spotkaniach plenarnych. Ma zatem obfity materiał do napisania dokumentu, który będzie wytyczał drogi Kościoła i młodzieży na przyszłość.\nSześć moich subiektywnych postulatów na Synod o Młodzieży\nabp Grzegorz Ryśpapież FranciszeksynodSynod Biskupów


Pies w zespole terapeutycznym\nSeminarium o psach i "dla" psów. Skupimy się na roli i umiejętnościach psa, który swoją pracą ma wspierać proces terapii i/lub edukacji. Seminarium daje wiedzę na temat umiejętności koniecznych dla zespołów pracujących jako zespoły wizytujące, jest to też pierwszy krok do pracy jako wsparcie terapii czy edukacji. Seminarium jest obowiązkowym elementem szkolenia zespołów wizytujących i terapeutycznych\negzamin 22 lipca 2018\nprzekazanie uczestnikom wiedzy o tym, jak powinien zachowywać się pies podczas różnych rodzajów zajęć (terapeutycznych i edukacyjnych)\npokazanie metod szkolenia i osiągania założonych celów w pracy z psem\nwstępna obserwacja psów pod kątem odpowiednich predyspozycji do pracy\ndanie przewodnikom informacji zwrotnej dotyczącej koniecznych do wypracowania elementów\nprzekazanie informacji niezbędnych na egzaminie na Zespół Wizytujący\nSeminarium jest pierwszym krokiem, po którym możliwe są dwie różne ścieżki: wyjazd na obóz lub egzamin na psa wizytującego.\nPierwszy dzień to przede wszystkim wykłady i warsztaty: o teorii uczenia się, o roli emocji zarówno w procesie nauki, jak i efektywnej pracy, o sposobach wyciszania psa i zapewniania mu wysokiego komfortu pracy. Pokażemy filmiki zarówno szkoleniowe, jak i egzaminacyjne, które ułatwią zrozumienie zadań stawianych przed psem. Drugi dzień do całodzienne seminarium szkoleniowe z psami. Każdy zespół wchodzi na ok 15minutowe sesje, podczas których rozpoczynamy uczenie konkretnych zachowań. Dostosowujemy metodę do każdego psa i dajemy wskazówki jak pracować w przyszłości. Dzięki temu, kończąc seminarium, zespoły są wyposażone w wiedzę do dalszej pracy w domu.\nKurs I stopnia. Po kursie przewodnik zdaje egzamin, pies zdaje na Psa Wizytującego. Jeżeli człowiek i pies zdadzą swoje egzaminy, zespół otrzymuje legitymację Zespołu Wizytującego.\nObóz dogo: Wyjazdowy zaawansowany kurs dla zespołów człowiek - pies. Podczas obozu będziemy szlifować umiejętności psa, jak i rozwijać kompetencje przewodnika - zarówno w zakresie pracy z psem, jak i pracy z podopiecznymi. Obóz jest też doskonałą formą spędzenia aktywnych i twórczych wakacji - ogromna dawka wiedzy w pięknych okolicznościach przyrody na Mazurach. Obóz kończy się egzaminem dla zespołów. Dowiedz się więcej o obozie!\nWyjazd z nami na obóz daje możliwość zdobycia wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia samodzielnych zajęć z udziałem psa. Pokazujemy metodykę pracy, uczymy tworzenia scenariuszy, dopasowania ich nie tylko do uczestników zajęć, ale także do możliwości i potrzeb psa. Osoby, które ukończą u nas pełną ścieżkę edukacyjną - kurs I i II stopnia - mogą pracować ze swoimi psami w różnych typach placówek. Seminarium jest elementem kursu II stopnia.\nEgzamin - weekendowy zjazd po 4 miesiącach pracy własnej. Sprawdzimy umiejętności i kompetencje zespołu do pracy podczas zajęć w placówkach. Jest to ścieżka dla osób, które nie chcą u nas zdobywać pełnej edukacji, a jedynie skupić się na umiejętnościach swojego psa. Ta droga kończy się egzaminem dla psa, po którym certfikat psa wizytującego- czyli wspierającego terapię, lub uczestniczącego w wizytach w placówkach - np w domu seniora lub w szpitalu. Jest to też pierwszy krok, którego wymagamy od zespołów, które chcą pracować w ramach naszego Stowarzyszenia.\nZjazd 2 - egzamin\nDzień 1 to 8 godzin wykładów i warsztatów wprowadzających w zasady pracy z psem. Na zajęciach dowiesz się m.in. czego oczekujemy od psów na egzaminie końcowym oraz jakie są istotne kwestie przygotowania psa do pracy.\nDzień 2 to seminarium z psami. Będziemy ćwiczyć wejścia indywidualne każdego zespołu człowiek-pies oraz wprowadzimy elementy wymagane na egzaminie. Będziemy wstępnie obserwować psa oraz udzielimy wskazówek do dalszej pracy własnej.\nOtrzymasz od nas materiały\ne-learningowe, które pomogą Ci w samodzielnej pracy. To również czas na szkolenie psa we własnym zakresie lub pod superwizją instruktora.\nDzień 1 to seminarium z psami. Będziemy ćwiczyć wejścia indywidualne każdego zespołu człowiek-pies i wprowadzać ostatnie poprawki przed egzaminem.\nDzień 2 to Egzamin dla zespołów sprawdzający umiejętności. Po zdanym egzaminie możecie, jako zespół, dołączyć do Stowarzyszenia Zwierzęta Ludziom i jako wolontariusze uczestniczyć w zajęciach prowadzonych przez instruktorów, lub samodzielnie pracować jako zespół wizytujący.\nUwaga! Aby podejść do egzaminu, pies powinien mieć skończone 24 miesiące. Na obóz mogą jechać psy młodsze i brać udział w szkoleniach, jednak z egzaminem czekamy do pełnoletności.\nJest możliwość wzięcia udziału w seminarium majowym i nie podchodzenia do egzaminu. Jest to opcja dla zespołów bardzo początkujących lub... bardzo młodych. Jeżeli pies w sierpniu ani we wrześniu nie będzie spełniał kryterium wieku, a już chcecie zacząć się szkolić, jest to dobry pierwszy krok. Na seminarium przekażemy nie tylko konkretne informacje o tym, CO pies ma umieć, ale pokażemy JAK tego nauczyć w sposób dopasowany do każdego z zespołów.\nKoszt seminarium i egzaminu: 600 zł\nKoszt seminarium bez egzaminu: 300 zł\ndla uczestnika bez psa: 170 zł\nSeminarium jest elementem szkolenia I i II stopnia i zawiera się w ich cenie.


Hero Zero - recenzja Hero Zero\nHero Zero - recenzja\nHero Zero - mocno wciągająca gra przeglądarkowa Free2Play. Gra jest darmowa, lecz znajdziemy w niej też mikropłatności. W Hero Zero można też grać na androidzie jak i na IOS. Gra jest dostosowana tak, że każdy człowiek na świecie znajdzie coś w hero zero dla siebie. Swoją komiksową grafiką urzeknie każdego. Rozpoczynając grę tworzymy własnego bohatera. Może to być mężczyzna jak i kobieta. W tym pierwszym kroku robimy postaci: brwi, nos, uszy, twarz, usta, włosy. Po stworzeniu bohatera ukazuje się przed nami samouczek. Po przejściu całego samouczka możemy zacząć grę samemu. W miarę czasu wbijamy poziomy, ulepszamy naszego bohatera, zdobywamy lepszy ekwipunek. W grze możemy ulepszać w bohaterze cztery ulepszenia:\n- siła (siła obrażeń jaką zadajemy)\n- kondycja (życie bohatera)\n- inteligencja (szansa jaką mamy na zadanie ciosu krytycznego)\n- intuicja (unik przed przeciwnikiem)\nHero zero posiada sklep, w którym za 20 PLN możemy kupić 120 oponek (pakiet ten po jakimś czasie traci ważność). W grze robiąc misje zdobywamy także monety. Monety możemy wydać w sklepie na lepszy ekwipunek, możemy wpłacić do skarbca drużyny ale też możemy wydać je na cechy które napisałem powyżej. W sklepie za oponki też możemy kupić ekwipunek lecz to tak na prawdę jest strata oponek. W prawym górnym rogu widnieje notatnik. To właśnie w nim robimy zadania. Tak, zadania.. Nie misje! Misje robimy pod kółkiem z czerwonym telefonem. Zadań jest mnóstwo. W hero zero możemy też pojedynkować się z innymi graczami, walczyć w ligach czy też "w kryjówkach". Oponki wydajemy na drużynę, przedmioty, lepsze wspomagacze gry typu: czas skrócenia misji, wspomagacz umiejętności czy też wspomagacz pracy. W grze możemy robić trening.\nNa początek żeby ulepszyć każdą umiejętność musimy zrobić trening 3 razy, każdy trening trwa 5 minut. Mamy 10 jednostek treningowych dziennie, jeśli chcemy mieć więcej treningów to musimy zdobyć te jednostki w zadaniach. Możemy też robić zadania nadzwyczajne. W jednym zadaniu mamy do pokonania 10 przeciwników. Im wyższy poziom tym trudniejsze zadania nadzwyczajne mamy do robienia :)\nBędąc w drużynie wpłacamy złoto które zostaje przeznaczone do rozbudowywania:\n- kwatery (maksymalna liczba członków w drużynie)\n- popularność (im więcej rozbudowaliśmy tym więcej dostajemy monet oraz expa w misjach)\n- wyposażenie (im więcej ulepszyliśmy tym lepsze mamy statystyki bohatera)\n- motywacja (daje nam jakiś procent monet które zdobyliśmy w pojedynkach czy też atakach na inną kryjówkę)\n+ śmieszne obrazki\n- prywatne wiadomości wysyłane przez boty które oferują nam DARMOWE OPONKI (nie dajcie się nabrać na właśnie takie coś)\n- przy większym poziomie gra po prostu się nudzi\nHero Zero - recenzja 0.0 0


Co robić, gdy w górach złapie nas burza? | Dziennik Polski\nCo robić, gdy w górach złapie nas burza?\n(agn) 04.07.2009 Zaktualizowano 04.07.2009\nJak zachować się w górach, gdy zastanie nas w nich burza? Pytamy Jana Krzysztofa, naczelnika TOPR.\n- Trzeba zrobić wszystko, by załamanie pogody nie zastało nas w górach. Sprawdzić prognozę przed wyjściem, a gdy dostrzeżemy pierwsze oznaki burzy, nawet daleko, należy czym prędzej zejść w bezpieczne miejsce - w dolinę, a najlepiej do zabezpieczonych budynków. Nie wychodzić na otwartą przestrzeń, na górskie grzbiety. Unikać łańcuchów i cieków wodnych. A kiedy już burza zastanie nas w górach i nie ma żadnej innej możliwości, należy odizolować się od podłoża, najlepiej usiąść na czymś suchym. Można kucnąć, ale stopy trzymać razem, by nie nastąpiło zjawisko napięcia krokowego.


Szczegóły - Lokal Wynajem, zduńskowolski Zduńska Wola, Numer oferty: 200\nZduńska Wola - Lokal pod biuro lub usługi w centrum miasta\nPowierzchnia: 65 m2 Piętro: 1\nCzynsz: 1 600 PLN Cena za m²: 25 PLN Liczba pięter: 2\nSzukasz lokalu pod działalność biurowo - usługową, a jej indywidualny charakter wymaga dobrej lokalizacji?\nTa oferta może Cię zainteresować !!!\nDo wynajęcia lokal nadający się na biuro np. geodezyjne, architektoniczne, salon sukien ślubnych, usługi finansowe, o łącznej powierzchni 65 m2 usytuowany na I piętrze w budynku o wysokim standardzie wykończenia, położony w atrakcyjnej lokalizacji w centrum Zduńskiej Woli przy ul. Łaskiej 1 , w sąsiedztwie ratusza.\nW lokalu można dowolnie aranżować ścianki działowe.\nObecnie w budynku znajdują się: Kancelaria Adwokacka, Kancelaria Notarialna oraz oddział jednego z największych banków. Natomiast w kamienicy sąsiadującej znajdują się między innymi: Biuro Nieruchomości, Kancelaria Adwokacka, Klinika Stomatologii Estetycznej.\nCzynsz miesięczny 1600 zł netto (24,62 zł za m2) plus media.\nBez dodatkowych opłat biura.\nDodatkowy kontakt pod nr .tel. 502-120-284


Bezglutenowe ciasteczka ryżowo-kokosowe z ananasem - Kuchnia Ellie\nBezglutenowe ciasteczka ryżowo-kokosowe z ananasem\nKolejna wariancja na temat ryżu.\nTym razem bezglutenowe ciasteczka kokosowe z ananasem.\nPrzygotujecie i upieczecie je w niespełna... 30 minut!\nPowstały z potrzeby zjedzenia czegoś słodkiego, bo tego ostatnio bardzo mi trzeba. Nie chciałam zapychać się sklepowymi słodyczami, więc wymyśliłam coś nowego z produktów, które akurat miałam w domu. To niesamowite, ile smacznych rzeczy można wyczarować przez połączenie zaledwie kilku prostych składników... Od razu radzę podwoić, a nawet potroić ich ilość. ;)\nSą wspaniałe! Moja mama zjadła ze smakiem trzy ciasteczka i stwierdziła, że są przepyszne! I w życiu nie pomyślałaby, że głównym składnikiem jest... ryż. Mi też bardzo zasmakowały i na pewno jeszcze raz je upiekę. Jestem zadowolona z siebie, bo udało mi się w całkiem zdrowy sposób zaspokoić apetyt na słodkie. ^^\nRyż basmati - uważany za najszlachetniejszy na świecie. Podobno nosi miano ,,księcia ryżu". Charakteryzuje go przyjemny, orzechowy aromat i śnieżnobiałe smukłe ziarna. Jak każda odmiana ryżu, nie zawiera glutenu. Jest on najłatwiej przyswajalnym przez nasz organizm zbożem, dlatego należy do produktów lekkostrawnych.\nWiórki kokosowe - otrzymuje się je z wysuszonego miąższu orzecha kokosowego. Chociaż zawierają jedynie śladowe ilości witamin, a ich bazę stanowią głównie kwasy tłuszczowe nasycone, nadal pozostają produktem, który warto włączyć do diety. Przede wszystkim wiórki zawierają sporo błonnika. W 100 g znajdziemy aż 21 g tego składnika! Znajdziemy w nich także takie pierwiastki jak: miedź, magnez, potas, kwas foliowy oraz witaminy B i E.\nSkładniki (mi wyszło 8 ciasteczek) :\n1/2 puszki krążków ananasa\nRyż ugotować na sypko w lekko osolonej wodzie. Ostudzić.\nOstudzony ryż połączyć w misce z roztopionym masłem, a następnie dokładnie zblendować. Dodać budyń, cukier, wiórki kokosowe i jajko. Wszystkie składniki dokładnie ze sobą wymieszać.\nNa blasze wyłożonej papierem do pieczenia układać niewielkie porcje ciasta, zachowując odstępy. Na każdym ciasteczku docisnąć krążek ananasa. Zlepić brzegi. Dodać rodzynki (opcjonalnie).\nPiec przez 15-20 minut w temperaturze 180 stopni C. Ostudzić.\nTags: ananas, bezglutenowe, ciastka, desery, ryż basmati, wiórki kokosowe\nFIT chlebek jaglano-dyniowy bez białej mąki i cukru


„Wieczór z Mozartem” w wykonaniu wirtuoza skrzypiec i EOK - Elbl±g\n„Wieczór z Mozartem” w wykonaniu wirtuoza skrzypiec i EOK\nElbl±ska Orkiestra Kameralna zaprasza 19 lutego na „ Wieczór z Mozartem”. Ponadczasowe kompozycje, wiecznie piêkne melodie Wolfganga Amadeusza Mozarta, zabrzmi± w wykonaniu kameralistów i go¶cia specjalnego – skrzypka, Jakuba Jakowicza.\nJakub Jakowicz pochodzi z rodziny muzyków. S± nimi jego rodzice, siostra i szwagier. Skrzypek koncertuje od 11 roku ¿ycia, a nauki pobiera³ m.in. u swojego ojca - Krzysztofa Jakowicza, nazywanego „tytanem skrzypiec”. Z ojcem te¿ tworzy duety skrzypcowe choæ, jak sam przyzna³ w jednym z wywiadów, nie zawsze tak by³o. „Niektórych utworów nie zagra³bym tak jak tata. Poza tym to te¿ kwestia gustów muzycznych. To, co ja lubiê, tacie siê czasami nie podoba. Bywa, ¿e ja nie trawiê tego, co on lubi. Mamy ju¿ za sob± pokoleniow± wojnê ojca z synem i syna z ojcem. Cieszê siê, ¿e stoczyli¶my ju¿ najgorsze bitwy.”\nW 2001 Jakub Jakowicz zadebiutowa³ z Filharmoni± Monachijsk± pod dyrekcj± Pinchasa Steinberga, wykonaniem I Koncertu Karola Szymanowskiego. Od tego czasu wystêpowa³ jako solista z wieloma renomowanymi orkiestrami , m.in. Orkiestr± Filharmonii Narodowej w Warszawie czy Orchestra del Maggio Musicale we Florencji. Muzyk jest te¿ cz³onkiem Zehetmair Quartett – zespo³u austriackiego skrzypka i dyrygenta, Thomasa Zehetmaira, z któr± koncertuje na ca³ym ¶wiecie.\nJakub Jakowicz powiedzia³, ¿e „muzyka to opowiadanie o do¶wiadczeniach, o prze¿ywanych emocjach, jest odzwierciedleniem codziennych prze¿yæ artysty. Trzeba próbowaæ us³yszeæ w muzyce co¶ wiêcej ni¿ tylko nuty. Trzeba próbowaæ rozumieæ, co siê gra. G³ównie przez siebie to przefiltrowaæ. Emocje wykonawcy zapewne gdzie¶ zbiegaj± siê z uczuciami autora. Nie ma o czym mówiæ, lepiej jest graæ. Zreszt± ma³o kto potrafi opowiedzieæ o muzyce. Ma³o kto j± rozumie.”\nJak Jakub Jakowicz rozumie muzykê Wolfganga Amadeusza Mozarta us³yszymy podczas koncertu po¶wiêconego twórczo¶ci tego ponadczasowego kompozytora, którego geniusz wp³ywa nieustannie na rozwój wspó³czesnej muzyki. Kompozycje Mozarta, w odwa¿nym wykonaniu wirtuoza skrzypiec, Jakuba Jakowicza i Elbl±skiej Orkiestry Kameralnej pod batut± Maestro Marka Mosia, zabrzmi± ju¿ 19 lutego o godz. 19:00, w Bibliotece Elbl±skiej.\nBilety w cenie: 40 z³ (normalny) i 35 z³ (ulgowy) do nabycia w Biurze Koncertowym EOK w Elbl±gu przy ul. Stary Rynek 25, w godz.: 8-16 (pn., ¶r., pt.), 8-18 (wt., czw.). Rezerwacja telefoniczna: 55 237 47 49 lub elektroniczna: www.eok.elblag.eu.\nA gdzie celebryta? Nikt nie poszpagatuje miêdzy utworami? Mo¿e chocia¿ Pan Japa?\nNareszcie muzyka powa¿na.


Oczyszczanie przez jonizację - ogród i okolice\nJuż od wielu lat następuje pogorszenie się jakości powietrza w miastach, a co za tym idzie – w naszych domach. Skutkuje to wieloma następstwami, a najpowszechniejszymi są alergie na roztocza czy zanieczyszczenia unoszące się w powietrzu. Jak sobie z nimi poradzić? Bezwątpienia zagadnienie czystego powietrza jest coraz częściej poruszany, również w warunkach domowych. Jednym z najprostszych rozwiązań jest jonizator powietrza.\nTo forma oczyszczania powietrza, która polega na wykorzystaniu specjalnego urządzenia do wytworzenia ujemnych jonów, neutralizujących jony dodatnie, czyli tak zwany elektrosmog. Współcześnie, gdy w naszych mieszkaniach znajduje się ogrom urządzeń elektrycznych wszelkiego rodzaju, małych i większych, elektrosmog znajduje się w nich w ogromnych ilościach. To właśnie on przyciąga kurz, roztocza czy wszelkiego rodzaju bakterie, grzyby i pleśnie. Neutralizacja jonów dodatnich pozwala na swobodne opadanie niechcianych zanieczyszczeń, co zapobiega przed wnikaniem ich do organizmu i powstawania reakcji alergicznych.\nJonizator powietrza – jakość powietrza ma znaczenie!\nUrządzenia do jonizacji to tak naprawdę pomoc domowa w sprzątaniu oraz medyczna, w zapobieganiu powikłań. Nie tylko zabezpiecza nas przed alergiami, ale pomaga w dolegliwościach takich jak astma, bezsenność czy zapalenia krtani. Jakość powietrza, którym oddychamy, ma ogromny wpływ na nasz stan zdrowia oraz samopoczucie. Mieszkając czy spędzając dużo czasu w miastach, jesteśmy zmuszeni do wdychania smogu, więc warto zadbać przynajmniej o powietrze, którym będziemy oddychać w naszym mieszkaniu.\nOczywiście, odnaleźć można i korzyści dla samego mieszkania. Dobrze działający jonizator powietrza, pozwala na zabezpieczenie antyków, dzieł sztuki czy książek, wydłuża czas zdatności do spożycia jedzenia, a także dezynfekuje przestrzeń, pozbywając się z nich niechcianych drobnoustrojów.\nPrevious articleCzy poliwęglanowe zadaszenie basenu sprawdzi się do zadaszenia tarasu?\nNext articleCięcie drewna – o czym warto pamiętać?


Fotowoltaika Nowy Dwór Gdański - Montaż paneli fotowoltaicznych\nKredyty Nowy Dwór Gdański na instalację fotowoltaiczną\nRealizujemy montaże instalacji fotowoltaicznych w Nowy Dwór Gdański oraz na terenie powiatu nowodworski.\nDofinansowanie do instalacji fotowoltaicznej 2021 w Nowy Dwór Gdański.\nMieszkańcy miejscowości Nowy Dwór Gdański i okolic mogą skorzystać z dotacji rządowej Mój Prąd w ramach, której otrzymują dopłatę do fotowoltaiki. W obecnej chwili kwota dotacji nie jest znana i prawdopodobnie zostanie ogłoszona w połowie 2021 roku. W roku 2020 kwota dotacji wyniosła 5000 zł. Całość kwoty za zakup mikro instalacji możemy odliczyć od podatku dochodowego (ulga termomodernizacyjna). Dodatkowo warto sprawdzić czy nie uruchomiono innego progrmu dotacji instalacji fotowoltaicznych w Twojej miejscowości, która pozwoli znacznie obniżyć koszty zakupu.\nCzy instalacja fotowoltaiczna w Nowy Dwór Gdański się opłaca?\nFotowoltaika dla kilkuosobowej rodziny w Nowy Dwór Gdański zwraca się już po ok. 6-ciu latach. Zwrot może być jeszcze szybszy w zależności od zużycia prądu (czym wyższe opłaty za energię elektryczną tym szybszy można uzsykać zwrot) oraz dodatkowo od uzyskanych dotacji i zwrotów z podatków.\nNowy Dwór Gdański - warunki słoneczne.\nFotowoltaika Polska Cerekiew Fotowoltaika Strzelce Fotowoltaika Kurzętnik Fotowoltaika Nowinka Fotowoltaika Koszęcin BigData i analityka


Evesham Arts Centre (Anglia) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Evesham Arts Centre\nKoncerty i pokazy w lokalizacji Evesham\nKoncerty w lokalizacji Evesham\nTeatry w lokalizacji Evesham\nZabytki i ciekawe miejsca w lokalizacji Evesham\nObiekty architektury w lokalizacji Evesham\nCentra kulturalne w lokalizacji Evesham\nMiejsca historyczne w lokalizacji Evesham\nPomniki i posągi w lokalizacji Evesham\nFarmy w lokalizacji Evesham\nCharakterystyczne obiekty i ciekawe miejsca w lokalizacji Evesham\nKościoły i katedry w lokalizacji Evesham\nNatura i parki w lokalizacji Evesham\nPlace zabaw w lokalizacji Evesham\nOgrody w lokalizacji Evesham\nRezerwaty przyrody w lokalizacji Evesham\nParki w lokalizacji Evesham\nSzlaki górskie w lokalizacji Evesham\nZbiorniki wodne w lokalizacji Evesham\nWypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Evesham\nTory wyścigów konnych w lokalizacji Evesham\nObozy i kliniki sportowe w lokalizacji Evesham\nRejsy w lokalizacji Evesham\nLoty balonem w lokalizacji Evesham\nInne formy wypoczynku w lokalizacji Evesham\nZakupy w lokalizacji Evesham\nSklepy z antykami w lokalizacji Evesham\nSklepy specjalistyczne i z pamiątkami w lokalizacji Evesham\nWycieczki w lokalizacji Evesham\nWycieczki z degustacjami wina w lokalizacji Evesham\nWycieczki kolejowe w lokalizacji Evesham\nZajęcia i warsztaty w lokalizacji Evesham\nLekcje i warsztaty w lokalizacji Evesham\nKursy gotowania w lokalizacji Evesham\nPracownie malarskie i garncarskie w lokalizacji Evesham\nLokale czynne w nocy w lokalizacji Evesham\nBary i kluby w lokalizacji Evesham\nGry i zabawy w lokalizacji Evesham\nCentra gier i rozrywki w lokalizacji Evesham\nKompleksy sportowe w lokalizacji Evesham\nTransport w lokalizacji Evesham\nTaksówki i przewoźnicy w lokalizacji Evesham\nMuzea w lokalizacji Evesham\nMuzea historyczne w lokalizacji Evesham\nMuzea wojskowe w lokalizacji Evesham\nRejsy i sporty wodne w lokalizacji Evesham\nPosiłki i napoje w lokalizacji Evesham\nPomoce turystyczne w lokalizacji Evesham\nCentra informacji turystycznej w lokalizacji Evesham\nWydarzenia w lokalizacji Evesham\nPokazy w lokalizacji Evesham\nFestiwale muzyczne w lokalizacji Evesham\nCzęsto wyszukiwane atrakcje w lokalizacji Evesham\nEvesham Arts Centre opinie\nNr 7 wśród 31 atrakcji w lokalizacji Evesham\nVictoria Avenue, Evesham WR11 4QH Anglia\nUżytkownik CathyDonnahey napisał recenzję cze 2017\nEvesham, Wielka Brytania16 przesłanych treści7 podziękowań\nByliśmy w centrum sztuki od wielu lat, zarówno z i bez dzieci, pantomimicznych, a teraz z młodych dorosłych do oglądania zapracowanych komików filmowych i muzyki na żywo. Wszyscy pracownicy są przyjaźni i gościnni, akustyka są dobre.\nUżytkownik Steve T napisał recenzję cze 2017\nEvesham, Wielka Brytania5 przesłanych treści1 podziękowanie\nJa i moi przyjaciele odwiedziliśmy centrum sztuki 3 / 6 / 17 , aby zobaczyć Voodoo. Co za niespodzianka, jesteśmy bardzo zadowoleni z kilku doskonałych gniazdu kremu, a Jimi Hendrix muzyka. Nie ma to Hendrix nie mogą grać gorąco polecam. Miejsce jest piękne, bardzo przyjazny i pomocny personel. Idealne miejsce na muzykę, nie przesłonięty wizja siedzenia i super akustyka, będziemy z powrotem.…\nUżytkownik Doug F napisał recenzję maj 2017\nMiałem wspaniały widok i wygodnym fotelu.\nWidziałem to znakomita wydajność " Brassed Off", co zasłużony na stojąco. Miejsce było dostępne, a personel bardzo uprzejmy i pomocny. Szczególnie podobał mi się projekt Theatre, który zapewniają jasne widoków dla wszystkich klientów.\nBromsgrove, England, United Kingdom24 przesłane treści12 podziękowań\nwieczór dowcipem przyjaciół\nCo za wspaniały czas. Wszystkich wolontariuszy tu pracują. Są to niesamowici ludzie. Profesjonalny, uprzejmy, doskonałe. Na pewno tam jeszcze raz.\nUżytkownik daveandhil napisał recenzję kwi 2017\nEvesham, Wielka Brytania49 przesłanych treści32 podziękowania\nWspaniałe pokazy, dobrze zorganizowane i nie przegap panto są doskonałe. Jedyną wadą jest drogi prowadzącej do centrum sztuki, nie jest tak źle w dniu przyjazdu, ale bardzo tłoczne przy wyjeździe ze względu na parking dla mieszkańców.\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Evesham Arts Centre\nJakie hotele są w pobliżu Evesham Arts Centre?\nHotele w pobliżu Evesham Arts Centre:\n(1.18 km) Evesham Hotel\n(0.59 km) Weir Meadow Hire & Touring Park\n(1.51 km) Premier Inn Evesham Hotel\n(0.62 km) Windyridge Bed and Breakfast\n(6.61 km) Lowerfield Farm Bed and Breakfast\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Evesham Arts Centre na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Evesham Arts Centre?\nRestauracje w pobliżu Evesham Arts Centre:\n(0.57 km) Flavours\n(0.86 km) Buongiorno Cafe\n(0.59 km) Thai Emerald - Evesham\n(0.69 km) Brew Bear\n(0.98 km) JellyPickleJam\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Evesham Arts Centre na stronie Tripadvisor


Arni_15 6 grudnia 2018 Pompy SHP – ekologia i wydajność w Twoim domu2018-12-06T11:38:30+01:00 Budownictwo No Comment\nInnowacyjne, ekologiczne, wydajne. Tak w wielkim skrócie opisać można pompy ciepła SHP przeznaczone do ogrzewania wody użytkowej. Do pracy wykorzystują one powietrze z otoczenia, w jakim się znajdują, np. piwnicy czy garażu.\nMogą też pozyskiwać energię z systemów fotowoltaicznych. Są to urządzenia przyjazne dla środowiska i portfeli, a przy tym pracujące bez naszej ingerencji i bardzo cicho.\n« Rozkoszne domowe czekoladki z tahini\nAntybiotyki – czy wpływają na antykoncepcję? »


Na zachodnim brzegu Dunajca, na stromym wzgórzu Głowacz, które obecnie tworzy cypel Jeziora Czchowskiego, znajduje się najdalej na południe wysunięta miejscowość gminy Czchów - Wytrzyszczka. Ze szczytów otaczających ją wzgórz można podziwiać jedne z najpiękniejszych panoram widokowych na Podkarpaciu, obejmujące okoliczne miejscowości oraz jeziora: Rożnowskie i Czchowskie.\nW symbolicznym centrum wsi znajduje się przeprawa promowa przez Jezioro Czchowskie do miejscowości Tropie oraz liczne punkty handlowe, gdzie można nabyć m.in. publikacje dotyczące jezior i okolicy.\nTuż przy drodze i nad brzegiem Dunajca, na cyplu wrzynającym się w Jezioro Czchowskie, wznosi się zamek Tropsztyn. Strzegł on niegdyś tzw. Bramy Sądeckiej, przez którą kiedyś z Polski wiodły szlaki wodny i lądowy na Górne Węgry. Najstarsza pisemna wzmianka o murowanej warowni pochodzi z roku 1382.\nZamek od początku był posiadłością prywatną, a jego właściciele nie raz próbowali przejąć kontrolę nad cennymi szlakami handlowymi, tak, że w końcu zamek zyskał miano "gniazda rozbójników". Aby ukrócić zbójnicki proceder panowie sąsiedniego Rożnowa za zgodą starosty i króla w 1574 roku napadli na Tropsztyn i doszczętnie go zrujnowali.\nNowy rozdział w historii zamku zaczął się w 1970 roku, kiedy to przejął go znowu właściciel prywatny i odbudował. Zewnętrzny wygląd zamku odzwierciedla jego pierwotny kształt, ale w środku to co innego - widać, że właściciel nastawił się na zarobek.


Trudny romans z panią Moru - Rozmowy | Portal Teatralny.pl\nMagda Piekarska: Jak się wraca do grania w reżimie sanitarnym?\nIrena Sierakowska: Próbowałam sobie to wcześniej wyobrazić. Jako widzka oglądałam kilka spektakli już po zakończeniu lockdownu, starałam się więc przygotować na to doświadczenie. Ale kiedy stanęłam na scenie, zrozumiałam, że na taką sytuację przygotować się nie da. Trudno nie mieć wrażenia, że widownia jest inna.\nIrena Sierakowska: Wydaje się obojętna. Dopiero potem stopniowo wyczuwa się pewną subtelną energię, minimalne reakcje. Jest to coś nowego i trudnego dla nas. Może to kwestia maseczek, a może tego, że widzowie oddzieleni od siebie pustymi fotelami są mniej ośmieleni do współuczestnictwa w spektaklu.\nPiotr Mokrzycki: Miałem dwa różne doświadczenia z graniem po lockdownie. Ta dziwna premiera Pani Moru z rozproszoną widownią i maseczkami jest drugim z nich. I rzeczywiście, przepływ energii z widowni w kierunku sceny jest tu w jakiś sposób zablokowany, pojawia się rodzaj skrępowania w reakcjach. Może się oswoimy, przywykniemy do tego. Natomiast dwa tygodnie temu zagraliśmy w Poznaniu na 30. Festiwalu Malta Piosenki na koniec świata w reżyserii Macieja Podstawnego. To był pokaz plenerowy, bez takich restrykcji jak tu. Oczywiście były odległości między widzami, część osób miała zasłonięte twarze, jednak w pewnym sensie było jak dawniej, przed lockdownem.\nIrena Sierakowska: Oczywiście cieszymy się z pracy, wspólnego grania. Premiera była dla nas świętem, a choć nie było tradycyjnego bankietu, spotkaliśmy się potem nieoficjalnie, żeby ją uczcić. Wiemy, że nie ma pewności, jak to będzie dalej wyglądało. Towarzyszy nam chaos, brak jasnej perspektywy i tego poczucia wspólnotowości po stronie widzów, atmosfery charakterystycznej dla teatru sprzed pandemii. Jestem przyzwyczajona do tego, że jak jest pełna sala, temperatura w trakcie spektaklu stopniowo rośnie. Tu tak się nie dzieje, co mnie dezorientuje. Cóż, to najwyraźniej coś, do czego będziemy musieli przywyknąć, po obu stronach sceny. I wierzę, że kiedy minie trochę czasu, ludzie nie będą się już bali reagować.\nIrena Sierakowska: Tak, to się wyczuwa. Nawet oklaski na premierze były inne. Wiem od znajomych, którzy oglądali spektakl, że im się podobało, że oklaski nie odzwierciedlały rzeczywistych reakcji. A my jesteśmy głodni pracy, głodni sceny. Tym bardziej że Sebastian Majewski wymyślił w Pani Moru formę, która nawiązuje do tego kryzysu, który nas dotknął. Także inscenizacyjnie – nasze przedstawienie jest surowe, sami kleimy na scenie kostiumy. I nie mamy się za czym schować, zarówno od strony muzycznej, jak i wizualnej. Lubię grać w spektaklach, które trafiają w swój czas, a Pani Moru ten czas odzwierciedla.\nW tym czasie zadaje się z niepokojem pytanie, czy teatr jest jeszcze potrzebny.\nIrena Sierakowska: Wierzę, że tak. I nie chcę, żeby był bardziej niszowy niż dziś. Tak naprawdę żyjemy w bańce, nasi znajomi oczywiście chodzą do teatru, ale to jest w skali społeczeństwa niewielka grupa. Nie byłoby dobrze, gdyby ta widownia jeszcze się zredukowała. Dziś, przy reżimie sanitarnym, możemy powiedzieć, że mamy w teatrze stuprocentową frekwencję. Ale to oznacza, że przedstawienie na dużej scenie ogląda maksimum czterdzieści osób, a na kameralnej dwadzieścia pięć. Pół roku wystarczyło, żeby część dotychczasowych teatralnych widzów przyzwyczaiła się do wygody, do seriali oglądanych w Internecie. Może dlatego nie zdobywają się na wysiłek, żeby wyjść z domu i pójść do teatru. Może winne jest rozleniwienie albo stres przed spotkaniem czy strach przed wirusem. Jedno jest pewne – przez izolację ludzie zapadli się w sobie.\nPiotr Mokrzycki: Chcę wierzyć w głód teatru, w to, że jest potrzebny nie tylko nam, którzy go tworzymy, ale też tym, którzy przychodzą, żeby zasiąść na widowni.\nJak długo trwała u was przerwa w pracy?\nIrena Sierakowska: 28 lutego zagrałam premierę Żeglarza Szaniawskiego w reżyserii Wojtka Rodaka, 8 marca – ostatni pokaz tego spektaklu. Miałam mieć tydzień przerwy, wyjechałam do Warszawy. Ostatecznie ta przerwa potrwała pół roku.\nPiotr Mokrzycki: Ja byłem w próbach do spektaklu Cenci w reżyserii Sebastiana Majewskiego, spektaklu inspirowanego tekstami Juliusza Słowackiego i Percy’ego B. Shelleya. Zbliżała się premiera, ostatnia próba odbyła się 12 marca, a dzień później teatr został zamknięty, a my rozjechaliśmy się do domów. Lockdown przyszedł nagle, mogę powiedzieć, że wziął mnie z zaskoczenia. Owszem, mówiło się o wirusie, te informacje krążyły, a kiedy nagle pojawiły się doniesienia o pierwszych zakażeniach w Polsce, nasza aktorka Irena Wójcik powiedziała: „przygotujcie się, za chwilę może być poważnie, zamkną nas i to nie na tydzień, dwa, ale na dłużej”. Pomyślałem, że przesadza, a już tydzień później udzieliła mi się nerwówka i biegałem do marketów po zakupy, żeby zabezpieczyć się na jak najdłużej. Ale ten pierwszy moment to był szok. Jaki lockdown? Przecież za chwilę premiera Cenci, zaczęły się próby do Cyrana de Bergerac Katarzyny Raduszyńskiej, następne produkcje w przedbiegach. I tak przez pierwsze trzy miesiące – oczekiwanie, niepewność przy ogłaszaniu kolejnych etapów odmrażania gospodarki, niecierpliwe zadawanie sobie pytań bez odpowiedzi: kiedy wreszcie będziemy mogli wrócić? Działać? Robić? Potem okazało się, że premiera Cenci została odłożona na bliżej nieokreślony czas, bo spektakl zmienił sens, stracił swoją siłę w tym zupełnie nowym kontekście. Pierwszy raz w życiu poczułem coś podobnego. Byłem rozgrzany, gotowy na spotkanie z publicznością i nagle wydarzyło się coś tak bezprecedensowego. Ostatni raz zagrałem 6 marca Duchologię polską w reżyserii Jakuba Skrzywanka w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu i nie uwierzyłbym, gdyby wtedy ktoś powiedział, że za chwilę odetną mi „prąd” na pół roku.\nIrena Sierakowska: Ja mam za sobą doświadczenie odcięcia od teatru. Skończyłam szkołę w 2008 roku i długo funkcjonowałam jako wolny strzelec, współpracując z różnymi scenami. I przyszedł moment złej passy, kiedy musiałam zarabiać na życie, pracując jako kelnerka w barze sushi. Przez dwa lata myślałam, że już nigdy nie uda mi się wrócić do zawodu. Jakby wszystko się zamroziło. Z perspektywy czasu tamten dwuletni okres życia bez teatru był gorszy od pandemicznej izolacji. Nie wiedziałam wtedy, czy kiedykolwiek stanę jeszcze na scenie. Teraz nie miałam tak katastroficznych skojarzeń, nie myślałam o lockdownie jako o czymś nieodwracalnym, tylko jak o czymś trudnym.\nPiotr Mokrzycki: Bardzo dziwny. Ale abstrahując od życia teatralnego, spędziłem sporo czasu z moją rodziną, na tak intensywne bycie razem na co dzień nie mogłem sobie pozwolić.\nIrena Sierakowska: To był ciekawy czas, budzi we mnie sprzeczne emocje. Uświadomił mi, w jak wielkim stopniu aktorstwo mnie definiuje. I wciąż nie wiem, czy to dobrze, czy źle. Wiem, że potrzebuję grania i teatru jak powietrza. Ponieważ przez wiele lat opierałam całe swoje życie na aktorstwie, okazało się, że bez energii pracy, grania, trudno jest mi utrzymać poczucie własnej wartości. Z drugiej strony, prywatnie był to dla mnie super czas, nie byłam w izolacji sama, co było dla mnie nowe i piękne. Zaczęłam więc stawiać sobie pytanie, która sfera jest ważniejsza, odkryłam w sobie naturę kota domowego, wiodącego życie bez bodźców, adrenaliny, stresu. Poza tym nikt w naszym środowisku nie wychodził na scenę. Nie odbywały się premiery, nie były grane spektakle. Nie mieliśmy poczucia, że coś nas omija.\nPiotr Mokrzycki: Doceniałem możliwość zaszycia się w domu, ale brakowało mi spotkań. Rozmowy online to jednak nie to samo. Dlatego tak cieszę się, że wreszcie coś drgnęło, że zaczęliśmy pracować, że poczuliśmy przypływ tej nowej energii, frajdę, jaką daje granie. Oczywiście wciąż mówimy o fantastycznej sytuacji, w której nie dochodzi do zaostrzenia rygorów. Tak naprawdę przyszłość to przecież wróżenie z kart.\nA jak radziliście sobie z lockdownem finansowo?\nIrena Sierakowska: Jesteśmy na etatach, nie mamy najgorzej, nasza sytuacja jest korzystniejsza od tej, w jakiej znalazła się większość naszych kolegów, wolnych strzelców. Freelancerka ma swoje plusy, jednak etat okazał się tu zbawienny. My w Szaniawskim, czuliśmy się zaopiekowani, dyrekcja dbała o to, żebyśmy nie zginęli. Bardzo szybko pojawiły się dodatkowe działania, nagrywanie filmików na stronę internetową traktowane jako praca. Czuliśmy, że poprawa naszej sytuacji jest priorytetem.\nPiotr Mokrzycki: Znajomi musieli składać wnioski o zapomogi, o dofinansowania z programu „Kultura w sieci”, potem musieli je zmieniać, dostosowywać, bo okazywało się, że działania zaplanowane na pół roku trzeba ograniczyć do trzech miesięcy. My też w pewnym stopniu zostaliśmy wyłączeni. W tym trudnym czasie w naszej branży nie było praktycznie żadnych możliwości dorobienia, ale etat dawał nam stabilizację. Moim sąsiadom obniżono pensje – mieli wybór: albo się na to zgodzą, albo zostaną bez pracy. Nam tych trudnych dylematów oszczędzono.\nIrena Sierakowska: Może dlatego nie była to trauma.\nJak wyglądała praca nad Panią Moru?\nPiotr Mokrzycki: Sebastian wysłał nam pierwszą wersję tekstu. Pierwsze próby odbywały się online, na Zoomie, czytaliśmy tekst, gadaliśmy o nim. Po tych dyskusjach pod koniec lipca pojawiła się ostateczna wersja, a pierwszą długo wyczekiwaną próbę na żywo odbyliśmy 25 sierpnia. To była ekspresowa, zwariowana praca.\nPolubiliście ten tekst od pierwszego wejrzenia, pierwszej lektury?\nIrena Sierakowska: Tak, bo ogromną jego zaletą jest niedosłowność, alegoryczność, baśniowość.\nPiotr Mokrzycki: I humor, taki bolesny momentami. Jest zabawa, ale i sporo poważnej refleksji.\nIrena Sierakowska: Ja poczułam ulgę, że nie jest to publicystyka. A mimo to Pani Moru mówi dokładnie w punkt o tym momencie, w którym znaleźliśmy się jako ludzie teatru i jako obywatele. Spodobało mi się też, że jest to spektakl hołdujący idei „róbmy, co możemy, z tego, co jest pod ręką”.\nNa scenie stwarzacie świat ze słów i z papieru posklejanego taśmą. Jeśli to metafora, to co jest tą taśmą?\nIrena Sierakowska: Tęsknota, determinacja, imperatyw, potrzeba, głód pracy i teatru. Bo to jest spektakl o tym, jak bardzo chcemy robić teatr. I jak go robimy, używając tego, co mamy w zasięgu, wykorzystując ograniczenia.\nPiotr Mokrzycki: Co brzmi bardzo aktualnie dziś, w dobie kryzysu, kiedy w każdej chwili mogą pojawić się cięcia.\nIrena Sierakowska: A my chcemy teatru, chcemy tej wspólnoty.\nPiotr Mokrzycki: Więc nawet jeśli nie mamy muzyki, zaśpiewamy sobie menueta.\nMacie swój ulubiony moment w Pani Moru?\nPiotr Mokrzycki: Mój to chyba ten, kiedy wychodzi na scenę mój kolega jako prezydent Internetu i z manierą Marlona Brando z Ojca chrzestnego obwieszcza światu, jak rozwiązać ten kryzys. Bo Internet jest pełen takich recept, w większości zawodnych. Okazał się zawodny nawet w naszej dziedzinie, kiedy teatralne życie online okazywało się w wielu przypadkach rozczarowujące. Zwłaszcza w pierwszym etapie, kiedy aktywność wielu scen sprowadzała się do wrzucania zapisów spektakli do sieci. Ja dość szybko odpadłem – na dłuższą metę tego nie dało się oglądać.\nIrena Sierakowska: Trzeba dodać, że Pani Moru jest przedłużeniem projektu 150 mkw, w ramach którego Sebastian napisał każdemu z nas monolog, nawiązujący do wcześniejszych naszych ról. Każdy z nas odegrał na tej podstawie scenę przed kamerą.\nCo było w waszych monologach?\nIrena Sierakowska: Mój nawiązywał do sceny z Teraz każdy z was jest Rzeczpospolitą, w której zrywam nenufary i płaczę. Dlatego aktorka Irena Sierakowska w moim monologu proponuje, żeby w czasie pandemii zrobić papierowe kwiaty techniką origami i rozdać je widzom. „Róbmy te kwiaty” – mówi. I ten motyw wraca w spektaklu Pani Moru. Co ciekawe, nigdy wcześniej nie robiłam papierowych kwiatów w ten sposób, musiałam obejrzeć parę tutoriali na YouTube o kwiatach z origami przed nagraniem filmiku.\nPiotr Mokrzycki: Mój z kolei był próbą uchwycenia tych wszystkich stanów, w jakich znaleźliśmy się jako zespół. Jedność, napięcie, skupienie bez udawania, z poczuciem, że dzieje się coś bardzo wyjątkowego, nieznanego, niepokojącego, co nas wszystkich zmieni. Jak? Tego jeszcze nie wiemy. Pojawia się myśl, że może: „te najważniejsze spektakle w historii widzi tylko widownia w liczbie pi”. W takich chwilach najbliżsi, rodzina, stają się całym twoim kosmosem.\nJak sobie wyobrażacie teatr za kolejne pół roku?\nIrena Sierakowska: Chciałabym, żeby ruszyły festiwale teatralne, żeby zapełniła się widownia, żeby wróciło poczucie wspólnoty. Pandemia na pewno zmieni teatr, rzecz w tym, żeby go wzbogaciła, a nie ograniczyła. Chcę, żeby wrócił nastrój dawnych premier, ta koncertowa, niemal stadionowa energia.\nPiotr Mokrzycki: A mi się marzy, żebyśmy za pół roku mieli napęd do kolejnej pracy, odwagę i poczucie, że damy radę, że przetrwamy.\nW waszym spektaklu pani Moru mówi, że nigdy nie przychodzi niezaproszona. Jeśli mielibyście ją zaprosić, to po co? Jaki sens można znaleźć w minionym półroczu?\nIrena Sierakowska: Taki, że ten czas zmusił nas do czegoś, na co sami nigdy byśmy się nie zdecydowali, czyli na poznanie siebie w oderwaniu od teatru, od aktorstwa. I dlatego był dla nas czymś bardzo ważnym. Mnie nauczył, żebym tego, co mam, nie traktowała jako danego raz na zawsze.\nPiotr Mokrzycki: Społeczna izolacja dała mi możliwość zwolnienia, przyjrzenia się, jak wyglądają moje relacje z najbliższymi, skupienia się na nich. Odkrywania siebie na nowo bez kontekstu pracy, życia zawodowego.\nIrena Sierakowska: Wreszcie mogłam pomyśleć o Irenie Sierakowskiej nie jako o aktorce, więc na poziomie przemyśleń, refleksji nie był to czas stracony. Ale praktycznie wręcz odwrotnie – miałam poczucie, że straciłam formę, bałam się, że nic nie potrafię, czułam panikę, że zapomnę tekstu. Kiedy przyszedł ten moment, że trzeba było się otrzepać i wrócić na scenę, miałam w sobie mnóstwo lęku, że nie dam rady, że nie potrafię. W snach grałam w spektaklu i nagle uświadamiałam sobie, że nie pamiętam, co za chwilę ma się wydarzyć, że nic nie umiem, jestem totalnie bezradna.\nPiotr Mokrzycki: Też tak miałem. I jak tylko pozwolono nam wychodzić bez maseczek na powietrze, zacząłem biegać, żeby przynajmniej fizycznie nie stracić formy. Ale brakowało mi takiego rytmu i wewnętrznego rozgrzania, nigdy dotąd nie miałem tak długiej przerwy między jednym a drugim spektaklem. To był wstrząs dla organizmu. Wracasz, chcesz, jarasz się pracą, a jednocześnie czujesz, że masz dwie lewe ręce i nie wiesz – dasz radę czy nie dasz.\nWyobrażacie sobie życie bez teatru?\nIrena Sierakowska: Pewnie jest możliwe, ale po co się tak męczyć?\nPiotr Mokrzycki: I co by to było za życie?\nIrena Sierakowska: Jakoś by pewnie było. Ale dla mnie taka myśl, że mogłabym nie być aktorką, jest nie do przyjęcia. Bo to priorytet.\nPiotr Mokrzycki: W tym zwariowanym czasie miałem w sobie taki wewnętrzny bunt, że odcina mi się coś, co daje mi energię do życia. A kiedy teatry znalazły się dopiero w ostatnim, czwartym etapie poluzowywania obostrzeń, razem z siłowniami, solariami i salonami masażu, pomyślałem, że jesteśmy totalnie niepotrzebni i poczułem się tym zdruzgotany. Nie chcę tak myśleć, nie chcę w to wierzyć. Jesteśmy potrzebni, nie chcę być zmuszony do robienia czegoś innego, skoro lubię teatr.\nIrena Sierakowska: Lubienie to mało, to jest coś więcej.\nIrena Sierakowska: Mój zawód daje mi szczęście. Pandemia jeszcze mocniej to uzmysłowiła.\nPiotr Mokrzycki: Zrozumiałem, jak wielka jest we mnie potrzeba teatru. A jak już tu jestem, to tak – to jest szczęście.\nIrena Sierakowska – aktorka, absolwentka warszawskiej Akademii Teatralnej (2008). Od 1 stycznia 2014 roku aktorka Teatru Dramatycznego im. Szaniawskiego w Wałbrzychu. Wcześniej gościnnie występowała w Nowym Teatrze im. Witkacego w Słupsku, warszawskim Teatrze Studio i Teatrze Narodowym w Warszawie. W spektaklu Pani Moru w reżyserii Sebastiana Majewskiego gra Królową.\nPiotr Mokrzycki – aktor, absolwent PWST we Wrocławiu (dzisiejsza Akademia Sztuk Teatralnych, 2012). Od 1 stycznia 2013 roku aktor Teatru Dramatycznego im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, w Pani Moru gra rolę Króla.\nIrena Sierakowska, Piotr Mokrzycki, Wałbrzych, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego,\nBarbara Stobiecka 2020-09-24 02:21:56\nWszystkich dotyka pandemia. Ale nie dajmy się zwariować. Czlowiek jest istotą spoleczną i potrzebuje kontaktów z innymi ludźmi. Dobrze, gdy to sa piękni, wrażliwi ludzie niosący myśl do przekazania innym. Przez cały ten czas zwariowany oglądałam sobie przez internet spektakle Teatru Żydowskiego i wielcem ukontentowana, bo podziwiam i uwielbiam pania Gołdę Tencer i cały jej zespół... Teraz będę miała bliżej do kultury bo Czarny Bór od Wałbrzycha o rzut beretem. Cieszę się i tęsknię . Jak sie tylķo zbierze mój Uniwersytet Trzeciej Młodości to zaraz zrobimy wyprawę do Teatru Szaniawskiego! A tymczasem przesyłam Państwu piękne UKŁONY i życzę pełnej widowni!!!


autor: Jozef (niezweryfikowany) ( sob., 2018-09-15 01:33 )\nBaca Ty mine rozpierdalasz\nautor: Shepard (niezweryfikowany) ( sob., 2018-09-15 01:30 )\nBaca Ty mine rozpierdalasz tekstami.Auuuuuuuu\nA może jest to pustka po tym\nautor: servvus (niezweryfikowany) ( pt., 2018-09-14 19:06 )\nA może jest to pustka po tym jak coś poszło nie tak, może jakaś cywilizacja bawiła się rzeczami które ich przerosły a to miejsce jest ostrzerzeniem. Rozwiązanie może być prostrze niż sądzimy. Kolejne stopnie rozwoju osiągniemy gdy o innych dbać będziemy bo to też my jesteśmy. Gdzieś zgubić pazerność, egoizm i odnaleść poszanowanie natury i innych istnień oraz istot. Nie walczmy ze słomkami bo to dookoła śmieci nas zalewają dbajmy o to co mamy i szanujmy naturę.\nwystarczył wybuch supernowej,\nautor: [email protected] ( ndz., 2018-09-16 17:35 )\nwystarczył wybuch supernowej, czy cóś...


Czy pracodawca ma możliwość wprowadzenia obowiązkowych szczepień przeciwko COVID 19 dla swoich pracowników? - KTW Legal\nCzy pracodawca ma możliwość wprowadzenia obowiązkowych szczepień przeciwko COVID 19 dla swoich pracowników? Pracodawcy nadal z niecierpliwością czekają na stale to zapowiadane przez ustawodawców wdrożenie regulacji prawnych umożliwiających weryfikację stanu zaszczepienia pracowników przeciwko Covid 19 czy też nawet i skierowanie pracownika na takie szczepienie. Pomimo licznych zapowiedzi, u progu IV fali pandemii, nadal nie mamy udostępnionego chociażby projektu takich przepisów. Czy zatem bazując na aktualnych rozwiązaniach prawnych, pracodawcy mają możliwość jakiegokolwiek działania pozwalającego na ustalenie w tym zakresie stanu zdrowia swoich pracowników i wpłynięcia na ich decyzję, co do zaszczepienia?\nOd sierpnia Ministerstwo Zdrowia sukcesywnie przekazuje, iż trwają prace nad projektem regulacji, która ma umożliwić pracodawcy sprawdzenie, która z osób przez niego zatrudnianych została poddana szczepieniu. Pierwotnie taki projekt miał być procedowany na wrześniowym posiedzeniu Sejmu, jak pokazują jednak ostatnie informacje Ministra Zdrowia, nadal jest on przygotowywany, pomimo, iż czwarta fala pandemii, przed której nadejściem miał się pojawić, staje się już faktem– czy zatem obecnie obowiązujące regulacje pozwalają w jakikolwiek sposób wpłynąć pracodawcom na decyzje pracowników co do szczepień?\nJakie przepisy można wykorzystać, by uzyskać informacje o szczepieniach pracowników?\nZ uwagi na stale przedłużające się prace ustawodawców, pojawiają się coraz to nowe stanowiska dotyczące możliwości przetwarzania danych o zaszczepieniu pracowników już w obecnych warunkach prawnych. Jedne z nich wskazuje, iż pracodawca jak najbardziej może domagać się od pracowników informacji o zaszczepieniu i następnie przetwarzać te informacje. Podstawą takiego działania – oprócz zgody pracownika (choć i tu są wahania czy zgoda ta na gruncie relacji pracownik-pracodawca będzie swobodna) – może być również niezbędność do wypełnienia obowiązków w dziedzinie prawa pracy, a mianowicie zabezpieczenia społecznego czy ze względów związanych z interesem publicznym w dziedzinie zdrowia publicznego albo do celów zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy – o czym mówi art. 9 ust. 2 pkt b RODO.\nRównież Kodeks pracy w art. 22 (1) § 4 wskazuje, że pracodawca może żądać podania innych danych niż osobowe, gdy jest to niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Na gruncie tej regulacji pojawiają się zatem stanowiska, iż skoro przepisu prawa zobowiązują pracodawcę do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, to pracodawca na gruncie ww. przepisu kodeksu prawnego, ma prawo zbierać i przetwarzać dane o stanie zdrowia (tutaj dotyczących szczepienia przeciwko COVID) nawet i bez zgody pracownika. Mając na uwadze, że pracodawca ma bezwzględny obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, jak również dbania o życie i zdrowie pracowników, podstawą do przetwarzania takich danych będzie właśnie niezbędność do realizacji tego obowiązku, w szczególności w przypadku, gdy z oceny ryzyka wynikać będzie, że praca na danym stanowisku wiąże się z ryzykiem zakażenia siebie lub innych pracowników czy też klientów pracodawcy. Skoro więc pracodawca ma obowiązek tak zorganizować pracę, aby zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, to niejednokrotnie wiedza o tym, którzy pracownicy są zaszczepieni okaże się mu do tego niezbędna.\nW trwającej dyskusji prawnej podnoszone są jednak dodatkowo argumenty, niezależnie od rozpatrywanej przy udzieleniu zgody przez pracownika, dobrowolności takiego działania oraz zasadności powołania się na ww. przepis Kodeksu pracy, wobec tego, że pozyskiwanie takich danych narusza prawo pracowników do prywatności. Można tutaj jednak kontrargumentować, iż prawo do nie ma charakteru bezwzględnego, w szczególności gdy rozpatruje się je w kontekście porównania do dobra publicznego. Powyższe, w konkretnych przypadkach (tak jak już zostało wspomniane – w szczególności dużego ryzyka zakażenia), może stanowić „furtkę” prawną dla pracodawców na obecny stan prawny – należy jednak wskazać, iż furtka ta jest dość daleko idącą interpretacją regulacji prawnych, mocno ingerująca w prawa poszczególnej jednostki – zatem jej wdrożenie wymagać będzie nie tylko szerokiego uzasadnienia faktycznego i wykazania faktycznego interesu i zagrożenia, ale również i uzasadnienia prawnego ww. działania.\nCzy zatem można przymusić pracownika do zaszczepienia?\nTakie regulacje na ten moment nie są wdrożone, co więcej, możliwości takiego działania nie sposób wyciągnąć z innych, aktualnie dostępnych prawnych rozwiązań. W tym zakresie należy nadal oczekiwać na odpowiednie regulacje. Niewątpliwie jednak już samo doprowadzenie do uzyskania wiedzy o fakcie zaszczepiania danego pracownika, umożliwi bezpieczniejszą organizację pracy, np. poprzez unikanie bezpośrednich spotkań z osobami niezaszczepionymi, umożliwianie im pracy zdalnej czy prowadzenia spotkań online z klientami, wdrożenie dodatkowych zabezpieczeń higienicznych, a tym samym być może uchroni pracodawców przed paraliżem ich działalności i kolejnym lockdownem gospodarczym.\nautor r.pr. Martyna Drobnicka\nW przypadku pytań, zapraszamy serdecznie do kontaktu ze specjalistami z kancelarii.


LIQ CC Serum Light 15% witaminy C 30ml - Apteka Internetowa Warszawa aptekawaw.pl - Suplementy diety\nStrona głównaPielęgnacjaKosmetyki do twarzySerum do twarzyLIQ CC Serum Light 15% witaminy C 30ml\nLIQ CC Serum Light 15% witaminy C 30ml\nSerum LIQ CC dzięki wysokim stężeniom aktywnych składników redukuje proces starzenia skóry oraz chroni przed działaniem niekorzystnych czynników środowiskowych. 15% WITAMINA C zapewnia szybkie pobudzenie syntezy kolagenu, skutecznie neutralizuje wpływ wolnych rodników\ni wyrównuje koloryt skóry. Aktywność czystej formy WITAMINY C potęgowana jest przez odpowiednio dobrane stężenia TOKOFEROLU i MAGNEZU, które jednocześnie działają ochronnie, regenerująco oraz odżywczo. Dzień po dniu skóra odzyskuje utracony KOMFORT,\nBLASK i WITALNOŚĆ.\n pobudzenie syntezy kolagenu\n program przeciwzmarszczkowy\n program redukujący przebarwienia\n program „blask i witalność”\nMagnez  zapewnia silne działanie regeneracyjne\nKwas hialuronowy  chroni skórę przed odwodnieniem, zapewnia jej elastyczność i długotrwałe nawilżenie\nJedna pipeta na aplikację. Wstrząsnąć przed użyciem. Stosować rano i/lub wieczorem na oczyszczoną skórę twarzy i szyi. Stosować pod krem przez cały rok lub jako kurację 28dniową.\nDoskonała baza pod makijaż. Unikać kontaktu z oczami.\nTrzymać poza zasięgiem dzieci. Wyłącznie do użytku zewnętrznego. Zużyć w przeciągu 3 miesięcy od otwarcia.


Nowe zasady 500 plus. Jak złożyć wniosek i do kiedy to zrobić, żeby otrzymać pieniądze - Wiesz\nZmiany w programie Rodzina 500 plus, zostały wprowadzone na drodze nowelizacji obowiązującej ustawy w ubiegłym roku. Zmiany dotknęły między innymi terminów składania wniosków. Podpowiadamy, jak złożyć wniosek o 500 plus i kiedy pieniądze trafią na nasze konto.\nŚwiadczenie wychowawcze, określane powszechnie jako 500 plus, w 2020 roku kontynuowane jest według zasad wprowadzonych na mocy nowelizacji ustawy dokonanej w 2019 roku. Zasadniczą zmianą, jaką wówczas wprowadzono jest zniesienie kryterium dochodowego, co sprawiło, że świadczenie przyznawane jest na każde dziecko. Jedynym warunkiem jest złożenie wniosku w odpowiednim terminie. Znamy szczegóły.\nJak podaje „Super Express”, rodzice i opiekunowie, którym na dzieci przyznano świadczenie w ubiegłym roku, nie muszą składać ponownie wniosku, jak miało to miejsce przed nowelizacją. Poprzednio okres wypłat 500 plus kończył się we wrześniu, teraz okres rozliczeniowy obowiązuje aż do 31 maja 2021 roku.\nJak to wygląda w przypadku rodziców i opiekunów, którzy teraz będą składać wniosek o 500 plus na pierwsze lub kolejne dziecko? Także ich obowiązywać będzie okres rozliczeniowy do 31 maja 2021 roku.\nPo złożeniu odpowiedniego wniosku drogą tradycyjną lub elektroniczną i jego pozytywnym rozpatrzeniu, pieniądze otrzymamy nie później niż w ciągu miesiąca od złożenia wniosku. Świeżo upieczeni rodzice mogą liczyć również na becikowe w wysokości 1000 złotych, w przypadku którego jednak obowiązuje kryterium dochodowe.\nUstawodawca przewidział trzy możliwości składania wniosków o 500 plus. Można to zrobić tradycyjnie, składając wniosek w gminie, w której mieszkamy. Drugą możliwością jest wysłanie wniosku listownie za pośrednictwem Poczty Polskiej.\nWreszcie możemy złożyć wniosek za pośrednictwem Interntetu. W tym przypadku również istnieje kilka dróg. Możemy skorzystać z e-wniosku dostępnego na portalu empatia.mrpips.gov.pl, za pośrednictwem PUE ZUS lub bankowości elektronicznej.\nA wy, w jaki sposób najczęściej składacie wniosek?\nTo też może cię zainteresować: Rząd informuje o wielkich zmianach w kraju. Kogo obejmie nowy obowiązek\nZobacz, o czym jeszcze pisaliśmy w ostatnich dniach: Ostrzeżenie IMGW dotyczące najbliższych dni. Już od poniedziałku gwałtowne załamanie pogody\nPapież Franciszek zwrócił się do wiernych w całej Europy. Nie wsz...\nPapież Franciszek zwrócił się do wiernych w całej Europy. Nie wszyscy przyznają mu rację


5D DIY Diament Malarstwo Kobieta Artystyczne Portret Marilyn Monroe Rhinestone Cross Stitch Home Decor Pełna Diament Haft Rzemiosło zniżka \_ Arts,crafts & Sewing - www2.TaniWylot.co\nStrona główna \_ Arts,Crafts & Sewing \_ 5D DIY Diament Malarstwo Kobieta Artystyczne Portret Marilyn Monroe Rhinestone Cross Stitch Home Decor Pełna Diament Haft Rzemiosło\n5D DIY Diament Malarstwo Kobieta Artystyczne Portret Marilyn Monroe Rhinestone Cross Stitch Home Decor Pełna Diament Haft Rzemiosło\nhaft diament diament mozaika haft cross-stitch Zestawy do herbaty Puchar dżetów naklejki Ścienne kosz przędzy hafty obraz tkaniny foamiran diament diament mozaika malowanie obrazu obrazy z dżetów cyrkonie 5D DIY Diament Malarstwo Kobieta Artystyczne Portret Marilyn Monroe Rhinestone Cross Stitch Home Decor Pełna Diament Haft Rzemiosło Wystrój Domu (Z501J401) dostępne rozmiary: proszę wybrać materiał: bawełna i Placu diament zastosowanie: diy diament malarstwo; diament hafty malowanie; pozycje w zestawie: 1. Enough żywicy diamenty. 2. A4 Model HD rysunki (w tym rysunków, tabeli kolorów) 3. Used do klipu gum wiertła pincety, taca z tworzywa sztucznego. nasz sklep wykorzystanie placu diament żywicy jako surowca i mamy dwa diament style: dziewięć-krawędzi i trzynaście-krawędzi. połączenie tych dwóch stylach sprawi, że obraz wydaje się być bardziej elegancki w fakturze z błyszczącymi jasności. W Porównaniu z tradycyjnym malowanie żywicą, nasze prace mają silniejsze poczucie stereophotograph i luksusu, doskonale wyrażone przez nowego stylu żywicy diament, stojąc na swój elegancki smak do dekoracji domu! żywica diament jest produkowany przez tylko niewielu producentów. poza tym, ze względu na jego mały rozmiar, trudno uniknąć niedoboru problem absolutnie. tymczasem, to będzie również podjąć wiele laborers odebrać niedobór przedmioty z takim tiny rozmiar. w związku z tym, zdecydować Agassi toadd 20% więcej diamenty, aby każdy worek w celu uzupełnienia możliwość niedoboru problem, jak również pewne nieoczekiwane okoliczności, takich jak operacja błędy w DIY. Agassi 's żywicy diament składa się z 447 diamenty w różnych kolorach, aby wyrazić kolor wymagane we wszystkich rodzajów zmian warunki. bogate kolory i żywy efekt będzie w pełni zaspokoić zapotrzebowanie na osobisty interes, kolekcja, prezenty, DIY, lub używane jako starszy dom dekoracji. .... o Opakowaniach .... A: bubble bag efekt pokaż B: efekt opakowania kartonowe pokaż opis: Różne rozmiary na każde zdjęcie, tak, że różne pudełka lub worki bąbelkowe. ~~~ zalecana powód ~~~ zalecana powód:\nRozmiar: 20x30cm, 25x35cm, 30x45cm, 40x60cm, 50x75cm, 60x90cm, 70x100cm\n3D Malowanie Diamentowa Ściegu Wzór 5D Diament Haft Smoka Żywicy Home Decor DIY diament diament Mozaika sztuki\n3D Malowanie Diamentowa Ściegu Wzór 5D Diament Haft Smoka Żywicy Home Decor DIY diament diament Mozaika sztuki drodzy majsterkowiczów! diament malowanie produkty ma dekoracyjne, zabawne, zbiorowe i dobre edukacyjne znaczenia, nie tylko może bawić siebie może być również przedstawiony jako dar dla innych, to jest rodzajem popularny sztuka kultura, oferujemy państwu zupełnie nowy rodzaj\nPełna Okrągły 5D DIY Diament Malarstwo Owoce Obraz 3D Diament Malowanie Kryształ Diament Muliną Zestaw Do Dekoracji Mozaika Diamon\nwybierz swój ulubiony diament kształt 1. Full-Okrągłe; 2. Full-Kwadratowych. uwaga: : Nasz obraz diamentu ma bez ramki. B. to nie jest gotowy zdjęcie, musisz zrobić to sam. C. proszę uniemożliwić dzieciom połknięcia. D. The ilość każdego diament zostanie wysłany więcej niż potrzebne 20-30%. opis: Nazwa produktu: MPK\nDIY pełny diament haft cock dianant schilderen 3D diament malarstwo voetbal cross Stitch dżetów mozaika wzór zwierząt\npoczątek US 6.19 dolarów US 6.17 dolarów US 5.58 dolarów US 5.49 dolarów US 5.25 dolarów US 5.25 dolarów US 5.50 dolarów US 5.34 dolarów US 5.29 dolarów US 6.60 dolarów koniec DIY diament malarstwo charakterystyczne 1. DIY diamentowa malowanie może pracować i nauczyć się zmniejszyć stres, regulacja emocjonalne, aktywny\nMozaika pełny okrągły diy diament malarstwo ikona home decor wzór 5d diament haft cartoon classic style rhinestone ac004\nNazwa produktu : diament Haft/Diament Mozaika/Diament Paintig. wykorzystanie : domu/Hotelu/Biura/Ślub Deocration/Luksusowy Prezent. Wielkość Obrazu : w zależności od opcji (Większy rozmiar, wynik bette.) o Diamenty : 100% Pełna okrągłe Diamenty. rama : Rama NIE SĄ wliczone. pakowanie : Pudełko Opakowanie i Bańki\nI deszcz parasol kochanka malowanie diy 5d okrągły żywica wiertarka diamentowa kryształ rhinestone mozaika haft krzyżykowy haft zestawy\n-płótnie Rozmiar: 42*32 cm -funkcja: Okrągły diament malowanie -materiał: Okrągły Diament Żywicy -kolor Ilość: 1-30 Kolory -o Ramy: Bez Ramki, po zakończeniu wymagane dla przyleganie do lokalnych kupić Ramki -opakowanie: Roll up, uniknąć Zagniecenia pakiet Zawiera: Tyle okrągły diament, drukowane tkaniny, narzędzia, Płyty, Pick-Up Narzędzia\n5D Diy Pełne Placu Diament Malarstwo Cross Stitch "Aleja przez Jezioro" Diament Hafty Robótki Mozaika Rhinestone


Zostań prawdziwym Ninja i opanuj naukę cięcia owoców (Recenzja) – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\n„Fruit Ninja: Combo Party”, to dynamiczna gra imprezowa. Jak przystało na ucznia Wielkiego Sensei musisz nieustannie doskonalić swoje umiejętności. Zręczność, spostrzegawczość i spryt będą niezbędne, by wygrać cały pojedynek.\nJeśli słyszeliście już o grze „Jungle Speed” (recenzja dostępna tutaj), to powinniście również zapoznać się z łączącym ją tytułem „Fruit Ninja”. Cała zabawa opiera się, więc na wymianie kart pomiędzy uczestnikami, jednak elementem dodatkowym jest tutaj możliwość wyboru – możemy, więc realizować własne cele, lub przeszkadzać przeciwnikowi. Każda runda składa się z 11 tur oraz 3 faz: owoców, punktów i przekazywania. O długości rozgrywki możemy zdecydować sami (zazwyczaj trwa od 2 do 4 rund). Zwycięża osoba, która zdobędzie największą ilość punktów.\nZabawę rozpoczynamy od ułożenia na środku stołu katany (jest to rękojeść, która podobnie jak w „Jungle Speed” staje się na czas rozgrywki dla nas najważniejsza). Karty nagród tasujemy i umieszczamy je w miejscu dostępnym dla wszystkich graczy, żetony ze złotymi jabłkami układamy na stosy według nominałów, a każdemu z graczy rozdajemy po 12 kart z talii owoców. Runda rozpoczyna się od odkrycia dowolnej karty z ręki (wszyscy robią, to w tym samym momencie) i umieszczenia jej przed sobą, tworząc stosy serii wieloowocowych lub jednego konkretnego owocu. Jeśli komuś uda się utworzyć serię otrzymuje punkty. W momencie, gdy zostaną odkryte przynajmniej 2 takie same karty owoców należy jak najszybciej chwycić katanę (w ten sposób zdobywamy kartę nagrody).\nCała istota tej zabawy polega na podejmowaniu odpowiednich decyzji – każdy samodzielnie decyduje czy chce otrzymywać punkty za swoje serie czy podejmować dalsze ryzyko. Musimy, więc bacznie obserwować, myśleć, analizować i jednocześnie wykazać się refleksem. Wszystkie zmysły muszą, więc być wyostrzone. Za ułożenie odpowiednich stosów serii gracz otrzymuje odpowiednią liczbę żetonów złotych jabłek, a na koniec rundy wszystkie zdobyte punkty są podliczane. Gra jest naprawdę ciekawa, szybka i nieco bardziej rozbudowana od „Jungle Speed”. Do zabawy może usiąść od 3 do 6 osób. Instrukcja gry jest prosta i szybko możemy wytłumaczyć naszym towarzyszom zasady, dzięki czemu nie stracimy czasu na zbędne tłumaczenia.\n„Fruit Ninja” integruje wszystkich uczestników, a lekkość jej zasad gwarantuje dobrą zabawę i kupę śmiechu. Szybka i przyjemna, nie wymaga wiele czasu na naukę, iście towarzyska i relaksująca. Będę po nią często sięgać podczas spotkań w gronie przyjaciół i znajomych.\nGra: Fruit Ninja: Combo Party\nLink do produktu: https://www.rebel.pl/product.php/1,1203/107551/Fruit-Ninja-Combo-Party-edycja-polska.html\nTags: RebelFruit Ninja: Combo PartyJulien Vergonjeanne


Buty trekkingowe Ecco Whistler 83365450653 - sklep Butyjana.pl\nKlasyczny model łączący casualowy wygląd z ogromną wygodą i wytrzymałością butów trekingowych. Zastosowane materiały i technologie sprawiają, że model ten jest wielozadaniowy-nadają się zarówno na górskie wędrówki, jak i na co dzień. Zawarta w nich technologia Receptor zmniejsza wysiłek pracy mięśni, zwiększa dynamikę oraz wspiera naturalny chód.\nWysoka, wiązana cholewka jest połączeniem miękkiej skóry licowej i nubuku a od wewnątrz ocieplona kożuchem. Wsparta membraną GORE-TEX®, która chroni przed przemakaniem wody i podmuchem wiatru, jednocześnie odprowadzając wilgoć z wewnątrz. Również wkładka wewnętrzna zapewni dodatkową ochronę przed zimnem, gdyż wykonana jest z grubego filcu.\nW podeszwie zewnętrznej użyto PU(Poliuretanu), który jest lekki, cienki i elastyczny oraz znacząco obniża wagę obuwia. Świetnie tłumi wstrząsy, jest trwały i odporny na ścieranie. Traperowy bieżnik gwarantuje stabilość i przyczepność w każdym terenie. Wykonano je w technologii DIP – płynną ciecz poliuretanu wstrzyknięto bezpośrednio od razu do formy buta. Po stwardnieniu uzyskano idealne dopasowanie bez klejenia i szwów.\nIdealny model na górskie wycieczki w mroźne zimowe dni.\nDodaj swoją opinię o: Ecco Whistler 83365450653


Szukacie dla swojego dziecka profesjonalnej opieki?\nDobrze trafiliście, gdyż 1 września 2014 roku został otwarty w Goczałkowicach-Zdroju nowy, komfortowo wyposażony żłobek MAJA, prowadzony przez wykwalifikowaną kadrę dydaktyczną.\nZapisy i szczegółowe informacje pod numerem telefonu 609 191 212\nAby zapisać dziecko do naszego żłobka, pobierz i wypełnij Kartę zgłoszenia dziecka na stronie Dokumenty do pobrania\nByła u nas telewizja!\nObejrzyj zdjęcia w galerii »\nObejrzyj materiał filmowy na stronie tvp.pl » (od 10-tej minuty)\nTroska o dobro i rozwój Dzieci.\nDbamy o wysoką jakość opieki, zajęć ogólnorozwojowych oraz żywienia.\nGwarantujemy pełne bezpieczeństwo.\nZapewnimy Waszemu Dziecku najlepszą opiekę, bezpieczeństwo oraz miłą, serdeczną atmosferę.\nNaszym zadaniem jest zadbać o szczęście i uśmiech na twarzy Waszego Dziecka.\nCodzienna praca z dziećmi stanowi naszą radość.\nBudynek naszego żłobka znajduje się w cichej, spokojnej okolicy na osiedlu domków jednorodzinnych w Goczałkowicach-Zdroju przy skrzyżowaniu ulic Żeromskiego i Korfantego, naprzeciwko ośrodka zdrowia. Łatwo tu dojechać (3 km od centrum Pszczyny), a jednocześnie budynek położony jest w zacisznym miejscu, z dala od miejskiego zgiełku.\nDo dyspozycji naszych maluszków jest prawie 170 m2 powierzchni budynku. W kolorowych, przestronnych i dobrze wyposażonych salach dzieci będą bawić się, uczyć, rozwijać swoje zainteresowania. Sale urządzone są tak, by maluchy dobrze się tu czuły i były bezpieczne. Kolorowy wystrój wnętrz, miękkie wykładziny oraz odpowiednio dobrane zabawki i książki sprawiają, że dzieci traktują to miejsce jak drugi dom.\nPosiadamy własny przestronny ogródek, z placem zabaw, który jest doskonałym miejscem zabaw na świeżym powietrzu.\nCały teren jest zamknięty, dodatkowo, dla zwiększenie bezpieczeństwa dzieci, ogrodzony jest również teren placu zabaw. Wejście do budynku wymaga skontaktowania się z personelem placówki (domofon). Do wejścia prowadzi podjazd umożliwiający sprawne poruszanie się z wózkiem. Budynek wyposażony jest w system oddymiający i przeciwpożarowy oraz w wentylację mechaniczną.\nŻłobek MAJA może pomieścić 26 dzieci w wieku od 20 tygodnia do lat 3.\nW żłobku MAJA pracują opiekunki z odpowiednim wykształceniem pedagogicznym oraz pielęgniarka. Dzięki temu dzieci otoczone są właściwą opieką pedagogiczną a nad ich bezpieczeństwem czuwa odpowiednia kadra medyczna. Każdy Maluszek może czuć się u nas wyjątkowy!\nNaszym zadaniem jest nauczyć maluszki samodzielnego jedzenia, ubierania się, „nocnikowania” , dbania o czystość i zasad przebywania w grupie. Przywiązujemy dużą wagę do zabaw twórczych, ruchowych i plastycznych. Uczymy maluszki jak twórczo i miło spędzać czas na zabawie oraz nauce piosenek i wierszyków tak aby na parę godzin zapomniały o tęsknocie za rodzicami i domem.\nPosiadamy własną kuchnię pracującą w/g zasad HACCP wyposażoną w nowoczesny sprzęt, który umożliwia przygotowywanie zdrowych i smacznych posiłków.\nDbamy o prawidłowe planowanie żywienia dzieci, układamy jadłospisy złożone z dań o odpowiedniej kaloryczności, zawierających niezbędne składniki pokarmowe i mineralne. Nasza pani kucharka przygotowuje smaczne, domowe posiłki, które smakują „jak u mamy”.\nW trosce o wygodę dzieci i rodziców/opiekunów, czas pracy naszego żłobka jest bardzo elastyczny. Żłobek MAJA jest czynny:\nod poniedziałku do piątku, w godz. od 6:00 do 17:00\nPracujemy również w WAKACJE.\nZapisy i szczegółowe informacje pod\nnr tel. 609 191 212