Szepty i cienie. Rozdział dziewiąty – RodzinaKatolicka.pl\nSzepty i cienie. Rozdział dziewiąty\nCiotka z kolejnej swojej warszawskiej eskapady wróciła zmęczona i jakby niezdrowa. Polegiwała przez dni kilka. Narzekała na bóle w piersiach, ucisk, kłucie za mostkiem i tępy ból w potylicy, nie zgodziła się jednak, by ją zbadał lekarz.\n– A na czym się oni znają?… – mruczała pod nosem pod adresem medyków. – Co mi tam sądzone, to mnie nie ominie… Wiecznie żyć nie będę i nawet bym nie chciała.\nW końcu jednak po jakimś czasie pozbierała się i wróciła do dawnych zajęć. Widziałem, że moja matka, chociaż nic nie mówiła, wyraźnie odczuła ulgę. Widząc bowiem ciotkę do tej pory zawsze w pełni sił, nie myślała chyba nawet o tym, że nie jest ona ze stali i że starzeje się coraz bardziej i w dobrym zdrowiu do końca swych dni może nie dotrwać.\nA ważne to było dla matki mojej, by ciotka jak najdłużej miała zdrowie i kondycję jak najlepsze, bo to na ciotki głowie było prowadzenie domu i troska o rodzinę.\nKtóregoś wieczora, po kolacji, usiedliśmy we trójkę w saloniku i popijając słabą herbatkę z cytryną, rozmawialiśmy o tym i o owym. Naraz ciotka, przerywając dotychczasowy wątek rozmowy, zawołała:\n– Wybaczcie, ale może mi to znów wylecieć z głowy. Mam wiadomość o owym mnichu, którego tu, Elizko, gościliście.\nNadstawiliśmy z zainteresowaniem uszu.\n– Dowiedziałam się, że całe to aresztowanie było zwykłą omyłką, wzięto go bowiem za kogoś innego. Ktoś doniósł władzom, że tego właśnie dnia ma w okolicach Sandomierza nielegalnie przekroczyć granicę jakiś emigrant- emisariusz. Kiedy się zatem pojawił ów zakonnik, uznano, iż to zapewne on. Ot, i całe nieporozumienie. Co prawda wypuszczono go z aresztu, jednakowoż dano mu do zrozumienia, by czym rychlej opuścił teren Królestwa Polskiego. Pod eskortą żandarmów wsiadł w Warszawie do wagonu wiedeńskiej drogi żelaznej i pojechał do Krakowa. Mniemam wszakże, iż nie ma zamiaru tu wracać, zbyt wiele miał bowiem nieprzyjemności i wątpię, czy chciałoby mu się ryzykować powtórne aresztowanie, a może nawet i więzienie.\n– Ależ ciociu! – zawołałem. – Myślę, że możesz nie mieć racji i że ma on po co wrócić!\n– A po cóż to niby? – zaciekawiła się ciotka.\n– Po swoją torbę podróżną, o której w chwili aresztowania zapomniał i która dotąd leży na dnie mojej szafy!\n– Pierwsze słyszę! – matka groźnie zmarszczyła brwi, spoglądając na mnie.\n– A bom zapomniał powiedzieć ci o tym… naprawdę zapomniałem… – tłumaczyłem się mocno zmieszany.\n– Przynieś tę torbę. Zobaczymy, co zawiera. Jeśli jakoweś cenne rzeczy, pomyślimy, w jaki sposób mnich by mógł je odzyskać.\nPo chwili ciotka z namaszczeniem otwierała zapomniany bagaż zakonnika. Zajrzała do środka, pogrzebała po wierzchu, ale nie widać tu było niczego wartościowego. Ot, jakieś gatki na zmianę, parę sztuk bielizny… Wszelako obmacując torbę po jej zewnętrznej stronie wyczuła po palcami, gdzieś bliżej dna, jakiś twardy, prostokątny pakunek. Obróciła zatem torbę dnem do góry i wysypała całą jej zawartość na podłogę. Wtedy na stertę ubrań wypadła niezbyt okazała paczka, zawinięta w płat lnu i obwiązana rzemieniem.\nCiotka, wyraźnie zaintrygowana i mocno podniecona, drżącymi rękami rozsupłała rzemień i odwinęła płótno. W środku znajdowały się jakieś stareńkie pergaminy i papiery, niektóre luzem, a niektóre w drugiej, oddzielnej, zawiązanej i zabezpieczonej lakową pieczęcią, mniejszej paczce, którą nienaruszoną odłożyła na bok. Na samym zaś wierzchu spoczywała owalna miniatura namalowana gwaszem na kości słoniowej, oprawna w poprzecieraną już nieco ramkę ze złota mainnheimskiego, powleczoną po wierzchu prawdziwym złotem, z którego spoglądała na nas kunsztownie wymalowana twarz jakiegoś mężczyzny w kwiecie wieku – a spoglądała z półuśmieszkiem na ustach, mającym w sobie coś bluźnierczego. Lekko przymrużone oczy z ironią i pewnością siebie patrzyły kędyś w dal. Dostrzegało się w nich jakieś szaleństwo. Szaleństwo, które nie zawahałoby się chyba przed niczym, przed żadną ohydą. Było w tej twarzy coś… diabelskiego.\nNa ten widok wszystkim nam przeszły ciarki po plecach… Ciotka z nieskrywanym lękiem ostrożnie ujęła portret w palce i przysunąwszy bliżej siebie świecę, podniosła go do oczu. Bacznie patrzyła przez lorgnon (1) na demoniczne oblicze, a im dłużej się w nie wpatrywała, tym stawała się bledsza i bardziej wylękniona. W końcu, z trudem odrywając wzrok od malowidła, uniosła głowę i spojrzała na mnie. Zadrżała i wyszeptała do siebie:\n– Nie, och nie… Wzrok musi mnie mylić… Wszak nie jest możliwe aż takie podobieństwo rysów!…\n– O czym ciociu mówisz? O czym ty mówisz?!\nMatka obserwując ciotkę, sama zaczęła wpadać w popłoch.\nAle ciotka jej nie słuchała. Jęła nerwowo przerzucać starożytne dokumenty, najwyraźniej szukając informacji, kim jest ów mężczyzna z portretu.\n– Stanisław Semberk z Krzykos, czy też, jak to teraz nazywają, Trzykos… Człek nam obcy… żadnego pokrewieństwa tu nie masz między nim, a tobą, Stasiu, a takżeś do niego podobny… Och! Jak podobny!\n– Tak, wiem. Wiem, kto on, i o podobieństwie też wiem – powiedziałem. – Mnich mi o tym opowiadał, tak samo się dziwiąc.\n– I miał rację – ciotka ze smutkiem pokiwała głową. – Z rysów twarzy mąż z portretu wygląda niczym twój brat bliźniak! Z wyjątkiem tego, tego… demonicznego spojrzenia…\n– A kimże był ów Stanisław Semberk i cóż on może mieć z nami wspólnego? – zapytała wystraszona i jednocześnie zaintrygowana matka.\n– Z nami? Z nami zapewne nic, ale Semberkowie to rodzina ciekawa! O, ciekawa bardzo!\nI ciotka przybliżyła nam pokrótce dzieje rodu Semberków, od przybycia Teofila do Polski, aż do narodzin jego synów Michała i Jacka. Co było dalej – popisując się posiadaną wiedzą – dopowiedziałem ja wedle tego, com zapamiętał z relacji ojca Meinharda, że Michał i owszem, ale Jacek wcale nie umarł bezpotomnie, ale miał syna Stanisława, który z jakiegoś powodu uciekł był z Polski do Niemiec. Tam ożeniwszy się, mimo podeszłego wieku zdołał jeszcze spłodzić syna Wolfganga, który przedłużył ród w linii męskiej. Dodałem także i to, że wedle słów zakonnika, który je posłyszał bezpośrednio z ust ostatniego – jak mniemał – z rodu Semberków, chodziły również i takie słuchy, jakoby ów Stanisław jeszcze przed ucieczką z Polski i tam miał dziecię jakoweś, prawe czy nieprawe, czego jednak nie dociekano. Nikt też nigdy nie przybył z Polski i Stanisława nie szukał. Natomiast ktoś, nie wiadomo, kto i kiedy, przekazał sandomierskim dominikanom, których Stanisław Semberk był niegdyś dobrodziejem, że ów zmarł, co mnisi skrupulatnie odnotowali na ufundowanej dla niego tablicy epitafijnej, którą umieścili w kościele św. Marii Magdaleny.\n– Z tego, co rzekłeś, historia to prosta i nieskomplikowana, ale bynajmniej tak nie jest. Mocno, och! mocno się ona komplikuje – wtrąciła ciotka. – Na domiar jest tak straszliwa, że waham się, czy ją dalej opowiadać, mając na uwadze nie tylko okropieństwo zdarzeń, ale także twoje, chłopcze, zdrowie umysłu i duszy – rzekłszy to, popatrzyła na mnie ze smutkiem, po czym ciągnęła dalej:\n– Ale… ale… prawie żeś już dorosły i masz świadomość, iż świat jest okrutny, a ludzie grzeszni. Zresztą, wcześniej czy później sam się natkniesz na nie mniejsze okropieństwa, a może, nie daj Bóg, i sam ich doświadczysz… Zatem – niech tam będzie, słuchaj wszystkiego bacznie, a może naukę jaką pożyteczną dla siebie z tego wyciągniesz…\nZamilkła na dłuższą chwilę i wsparłszy głowę na dłoni, trwała w skupieniu, jakby zbierając myśli. Wreszcie, westchnąwszy głęboko i wniósłszy oczy ku górze, ciągnęła:\n– Jak wiecie, zawszem była ciekawa i świata, i rzeczy zakrytych, i dziejów dawnych, tak ojczystych, jak i rodowych. Lubiłam wertować starodawne księgi i pożółkłe dokumenty. Lubiłam słuchać opowieści i bajań starych ludzi… Interesowałam się też i dziejami znacznych rodów z Sandomierskiem związanych, a szperając po okolicznych dworach w archiwach i bibliotekach, badałam ich dzieje. Wtedy to natrafiłam na bardzo intrygujące informacje, dotyczące rodziny Semberków. Choć niełatwo było zgłębić i poznać historię owego rodu, to dzięki jakiemuś niebywałemu szczęściu udało mi się natrafić na starą kronikę spisaną na welinie (2) nieznaną ręką, co – biorąc pod uwagę kosztowność materiału, na którym ją zanotowano – już wskazywało na to, iż musi zawierać bardzo ważne informacje. Potwierdziło się to, gdy zagłębiłam się w lekturze. Na początku czytanie owego tekstu stanowiło dla mnie pewną trudność, wszelako szybko oswoiłam się z powykręcanym i ozdobnym pismem i wręcz chłonęłam niezwykłą, chociaż miejscami wstręt, a miejscami przerażanie budzącą, opowieść. A były to dzieje owego tajemniczego rodu spisane przez kogoś, kto dobrze znał i Jacka, i syna jego Stanisława.\nRód ów nie cieszył się dobrą sławą. Uwikłany w jakieś ciemne sprawki, budził u współczesnych złe emocje… I nie na darmo. W kronice wyczytałam, że Stanisław von Semberk po odbyciu tajemniczej wyprawy do Turcji ożenił się z panną ze szlachetnego, ale zubożałego rodu. Pożycie nie układało się im najlepiej, a to przez praktyki dziwaczne, jakim mąż ów się oddawał. Wydzieliwszy w zamku swoim komnatę narożną od północnej strony, urządził ją na podobieństwo jakowejś kaplicy bluźnierczej i mroczne, obrzydliwe rytuały ku czci duchów nieczystych tam odprawiał. Czego pragnął, o co zabiegał, co chciał zdobyć albo uzyskać? Nie wiadomo. Miał władzę, prestiż, poważanie, bogaty był też niepomiernie. Żonę miał młodą, wierną i piękną niebywale. Córeczkę Rozalkę śliczną i radosną, zdrowie krzepkie… Miał, co chciał, o czym zamarzył… A jednak… jednak nieomal każdego wieczora zamykał się w swej tajemnej komnacie i – jako rzekłam – bluźniercze rytuały odprawiał…\nChodziły słuchy, iż diabła wywołuje, bo chce, by ów dał mu wszystko, czego jeno zapragnie, a osobliwie władzę nad śmiercią i młodością, i nad naturą, tak, by mógł i wiecznie żyć młodym będąc, i cuda czynić – słotą władać i burzą, gradobiciem i wichrami, zamiecią śnieżną, mrozem i letnim skwarem… Czas jednak płynął, a on i w latach się posuwał, i władzy też owej nadludzkiej jakoś nie zdobywał. I ponoć wówczas miał się poważyć na niesłychaną zbrodnię, która miała go wreszcie doprowadzić do upragnionego celu…\nKiedy oto bowiem Rozalka, jego córka, lat czternaście skończyła, zaczął ją zabierać ze sobą do owej odosobnionej komnaty i w plugawe rytuały wtajemniczać. Dziewczę dotąd radosne i ciągle roześmiane stało się teraz ponure i milczące. Posępna rozpacz biła z jej twarzyczki, wszelako – chociaż matka często ją indagowała o to – nigdy ni słowem nie zdradziła, co wraz z ojcem czyni zamknięta w owej świątyni demonów.\nAle nie minęło zbyt wiele czasu, bo zaledwie kilka miesięcy, a czujne oko matki spostrzegło, że sylwetka Rozalki jakowejś dziwnej zaczyna nabierać krągłości, a brzuch wklęsły dotychczas staje się mocno opięty przez zbyt już ciasną suknię. Domyśliła się nieszczęsna, co za rytuały odprawował tam ojciec z córką, i z rozpaczy popadła zrazu w jakieś otępienie. Dość rychło wszakże zebrała się w sobie i wezwawszy na rozmowę starą, ale krzepką jeszcze i na umyśle sprawną nianię Rozalki, Eufrozynę Chrząstowską, pannę z zacnej szlacheckiej rodziny, jednakże z podupadłej na majątku gałęzi, wtajemniczyła ją w owo potworne odkrycie.\nStara czas jakiś milczała, w końcu wszakże rzekła, że o tym wszystkim wiedziała już od dawna, jednakowoż milczała, bo była przekonana, iż pani wie o owym i nie sprzeciwia się temu. Ba! Więcej nawet! Dodała, iż wie coś jeszcze… Indagowana i naciskana mocno przez dziedziczkę zdradziła jej na koniec, że kiedyś zakradła się pod drzwi kaplicy owej bluźnierczej, gdzie podsłuchała, jak pan Stanisław składał obietnice Szatanowi, że gdy tylko przyjdzie na świat dziecię z jego związku z córką, złoży je własnoręcznie podczas Mrocznej Liturgii, jako Czarny Sakrament, Księciu Ciemności na ofiarę, byle tylko żądania i pragnienia jego spełnił.\nPani słuchała tych słów to blednąc, to czerwieniąc się na zmianę. Emocje nią targały i jednocześnie paraliżowało przerażenie. W końcu zapytała nianię, co ma czynić, bo sama wyjścia z tej sytuacji nie widzi. Niania zaś, podumawszy nieco, dała taką radę, by nie zwlekając, czym prędzej, po kryjomu wywieźć dziewczynę jak najdalej od ojca.\nDecyzję podjęły, czekać jednak musiały sposobnego po temu czasu, tak, by Stanisław się nie zorientował, co zamiarują, i zamiarów owych nie udaremnił. Matka dziewczęcia ubłagała Eufrozynę, by ta potajemnie zabrała Rozalkę i sama ją zawiodła w jakieś bezpieczne miejsce, jej samej, matki, nawet nie informując, dokąd córkę wywozi, a to dlatego, iżby matka pod wpływem nacisków, czy może i czegoś gorszego ze strony męża, nie mogła mu wydać miejsca pobytu dziewczęcia.\nI tak się stało. Nie minęło wiele dni, a stara z Rozalką gdzieś przepadły. Stanisław na przemian to klął, to popadał w rozpacz i odrętwienie. Jeździł po okolicy i rozpytywał o zaginioną córkę i jej piastunkę, ale zapadły się kędyś bez wieści niczym kamień w wodę. W końcu oficjalnie uznano, że musiały stać się ofiarą rabusiów.\nWtenczas obie udawały się, jadąc na skróty przez las, do Staszowa. Tam, w kościele św. Bartłomieja, w kaplicy Matki Boskiej Różańcowej, chciały przed ołtarzem św. Rozalii w dzień 4 września, kiedy to Kościół św. obchodzi jej pamiątkę, pomodlić się do patronki dziewczęcia o błogosławieństwo i łaski.\nOd tamtej pory Stanisław Semberk zdziwaczał jeszcze bardziej. Praktycznie nie opuszczał już tajemnej komnaty, z której nieomal co noc dobiegały jakoweś jęki, czasem okrzyki jakby bólu, a czasem demoniczny śmiech i słowa niezrozumiałe, w nieznanym wypowiadane języku. Co się tam działo – nikt nie wiedział. Nikt ze służby niewzywany nie ośmieliłby się nawet do jej drzwi zbliżyć. Nie miała też odwagi zajrzeć tam i pani.\nAż oto pewnej zimowej lutowej nocy roku 1710, w samą wigilię Gromnicznej, zwołał Stanisław wszystkich domowników na podwórzec i kazał tam zapalić beczki wypełnione smołą, z których buchające płomienie smród rozsiewały wokół i kładły się krwawą poświatą na świeżo spadłym śniegu. Sam przyodział się w jakoweś dziwaczne karmazynowe szaty haftowane złotem w zawiłe znaki magiczne i wniósłszy ręce ku niebu, z którego bezszelestnie osypywały się grube, puszyste płatki śniegowe, jął wypowiadać zdania niezrozumiałe, w dziwacznym jakimś języku. I oto naraz niebo rozorała błyskawica, a grzmot rozległ się gdzieś na horyzoncie. Wiatr się zerwał i wyjąc, jął kręcić płomieniami buchającymi z beczek, niecąc z nich skry złocistokrwawe, które niósł wraz z zamiecią śnieżną, jaką wzbudził swym lodowatym tchnieniem kędyś, hen, daleko, gdzie gasły w odległym mroku…\nWszyscy stali przerażeni i jakby skamieniali ze zgrozy, bojąc się nawet głębiej oddychać. W końcu upiorne widowisko dobiegło końca, a Stanisław, wyjąc zmienionym głosem na przemian jakoweś ewokacje demonów i imię swej zaginionej córki, wbiegł do wozowni, skąd po paru chwilach pędem wyjechał obszernym wozem wypakowanym po brzegi skrzyniami i kuframi.\nStrzelając z bata, gnał hen, w zamieć i wichurę, popędzany błyskawicami i grzmotem. Jeszcze tylko przez czas jakiś dało się słyszeć z oddali na przemian: „Adramalech”, „Berith”, „Fokalor”, „Samael”, „Uzjel” i „Roooozaaaalkaaaaaa!”. A potem wszystko ucichło. Wichura ustała, płomienie w beczkach ze smołą opadły i wszystko wokół otuliła gęsta, lepka cisza. Tylko ludzie wciąż drżący z przerażenia, żegnając się, chyłkiem wchodzili do dworskich pomieszczeń.\nO Stanisławie zaś słuch wszelki zaginął. Niektórzy tylko półgębkiem bąkali, że pewnie diabeł porwał go do piekła wraz ze skarbami, jakie miał na wozie. Inni natomiast, że od żony do Niemiec uciekł. Byli też tacy, którzy próbowali go szukać w Sandomierzu, gdzie dawnymi bardzo czasy, nim jął się parać magią, często jeździł i gdzie mnichów dominikańskich nawiedzał, suto wspomagając ich groszem. Nawet i porzucona małżonka u sandomierskich dominikanów go szukała, ale ci poinformowali ją tylko o tym, że choć dawnymi laty i owszem, był ich dobrodziejem, to jednakowoż po powrocie z Turcji zerwał z nimi wszelką znajomość, tak że żadnych wieści o nim nie posiadali, ale że w pamięci wdzięcznej go mają, to i modlą się za swego dobrodzieja, i modlić nigdy nie zaprzestaną. Szczególnie, że, jak ich słuchy doszły, srodze był pobłądził, bo od Pana Boga się odwrócił, a nakierował swe życie na złe moce i społeczeństwo z nimi.\nKobieta została sama. Zdarzenia ostatnich czasów sprawiły, iż popadła w rozpacz. Osamotniona, jęła usilnie poszukiwać swej córeczki Rozalki i piastunki jej Eufrozyny Chrząstowskiej. Daremny to jednak był trud. Obydwie przepadły nie wiedzieć gdzie i na najmniejszy nawet ich ślad nie natrafiła. Smutek trawiący jej duszę na koniec sprawił, że mocno podupadła na zdrowiu, wyschła i sczerniała, a na koniec, któregoś czerwcowego poranka następnego 1711 roku, wydawszy ostatnie tchnienie, odeszła cicho do Boga.\nCiotka, skończywszy ową przedziwną opowieść, zamilkła i my z matką także milczeliśmy do głębi przejęci tym, co usłyszeliśmy. W końcu przerwałem milczenie:\n– A co z Rozalką, co z córką Stanisława? Czy odnalazła się w końcu?\n– Niestety, na jej temat nie znalazłam żadnej informacji. Dokumenty, do których dotarłam, milczą tak na jej temat, jak i na temat niani Eufrozyny, która ją uwiozła w nieznanym kierunku, by uchronić przed ojcem, a zapewne i przed czymś gorszym jeszcze…\n– A może to jednak prawda, co po jej zniknięciu mówiono, że obydwie zginęły z rąk zbójców, którzy wówczas często po lasach grasowali? – nieśmiało odezwała się matka.\n– Może… – odparła ciotka. – Tylko opowiastka, że udawały się przez las do kościoła w Staszowie, musiała być nieprawdziwa. To zapewne matka rozpuściła taką pogłoskę, żeby zmylić ojca, podając mu fałszywy kierunek poszukiwań, które przewidywała, że nastąpią. Najpewniej zatem uciekinierki udały się nie do Staszowa, ale w całkiem inną stronę.\nCiotka podrapała się za uchem i ciągnęła dalej:\n– Myślę, że mogły, niebogi, skierować się raczej ku Sandomierzowi i tam, gdzie Zamek Królewski, gdzie sądy, gdzie klasztory, gdzie archidiakon i kapituła kolegiacka, szukać schronu i ratunku. Tyle, że chyba – mimo wszystko – nie dotarły tutaj… bo gdyby dotarły, musiałoby o tym być głośno. Taki skandal! Oj, to by nie przeszło niezauważone. O tym musiałaby informacja się zachować i to nie tylko w dokumentach sądowych, ale i w ludzkiej pamięci. A przecie nic takiego nie przetrwało. Zatem musiały jednak po drodze życie stracić.\nChciałem jeszcze zapytać ciotkę, co myśli o tym moim niezwykłym podobieństwie do owego Stanisława Semberka, alem się ugryzł w język. Jakoś mi pytać o to niezręcznie było. Ale ciotka widać domyśliła się, co mi duszę nurtuje, bo sama podjęła ten temat:\n– Pewnie ciekawi jesteście oboje, co myślę o tym niezwykłym podobieństwie Stasia do onego von Semberka. Cóż, myślę, że podobieństwo owo nie wynika z pokrewieństwa, bo żadnego między wami nie masz, a z czystego przypadku. Czasem się zdarza, że obce osoby podobne są do siebie niczym dwie krople wody i wtedy o sobowtórach mówimy.\n– A skądże, ciotko, takaś tego pewna? – z powątpiewaniem stwierdziła matka.\n– Bom prześledziła waszą linię rodową aż o sześć pokoleń wstecz, a więc w czasy, nim na świat przyszedł Stanisław von Semberk.\n– I jakaż to linia, ciociu, jak się zwali moi odlegli przodkowie? – zagadnąłem dość zaintrygowany.\n– To posłuchaj: niejaki Adam Szłopanowski urodzony w roku 1630 pojął za żonę pannę Małgorzatę Poraj- Badowską, urodzoną 1639 roku, i miał z nią syna Antoniego, urodzonego w roku 1655. Antoni Szłopanowski z Gizelą de Witte, urodzoną w roku 1672, spłodził Bogumiła, urodzonego w 1705 roku. Tenże Bogumił ożenił się z Marianną Korejwo, urodzoną w roku 1728, i miał z nią syna Jerzego, rodzonego w roku 1760. Ów Jerzy wziął za żonę pannę Anielę Dobrzyniecką, urodzoną w roku 1787, i sprowadzili oni na świat twojego, Elizko, męża, Ludwika (Panie, świeć nad jego duszą), urodzonego w 1810 roku, a potomkiem tej ostatniej pary jesteś ty, Stasiu, w roku 1864 zrodzony. I gdzież tu miejsce na jakowychś Semberków?! – ciotka zmierzyła nas triumfalnym wzrokiem. – To w głównej linii, ale zbadałam też poboczne i nigdzie żadnego Semberka nie uświadczysz!\n– A może to raczej z mojej strony jest jakieś pokrewieństwo z tym rodem? – matka nie dawała za wygraną.\nCiotka obrzuciła ją na poły złym, na poły pobłażliwym spojrzeniem:\n– Nie irytuj mnie, Elizko, mam ci wywieść i twój rodowód do szóstego pokolenia? Zapewniam cię, że i tam Semberków nie znajdziesz. No, dość już o tym. Późno się zrobiło, idźmy na spoczynek.\nCiotka podniosła się energicznie zza stołu, na odchodnym zagarnęła cały komplet tajemniczych starodawnych dokumentów i, ściskając je mocno w dłoniach, udała się do swojego pokoju. Nie pozostało nam zatem nic innego, jak pójść w jej ślady.\nCoś, nie wiadomo co, raptownie wyrwało mnie z głębokiego snu. Zerwałem się gwałtownie i usiadłem na posłaniu całkiem przytomny. W pokoju panowała smolista ciemność. Nie wiedzieć czemu, począłem drżeć na całym ciele. Naraz, gdzieś na tle okiennego otworu, który jaśniejszą plamą odcinał się od czerni pozostałej części pomieszczenia, zamajaczyła jakaś niewyraźna ludzka sylwetka. Natężyłem wzrok i w blasku księżyca, który akurat powoli wypełzał spoza chmury, dostrzegłem… postać nieznanego mi mężczyzny. Z postury sprawiał wrażenie sędziwego i słabego. Stał niepewnie, barkiem opierając się o okienną framugę. Twarzy przybysza nie mogłem dojrzeć, bowiem skrywał ją obszerny, naciągnięty aż na oczy kaptur. Przybyły skinął na mnie wyschniętą, kościstą, pokrytą pomarszczoną skórą dłonią, a gdy się przybliżyłem, odwrócił się nieco bokiem, jakby obawiając się, żebym przypadkiem nie dostrzegł jego rysów. W tej samej chwili posłyszałem płaczliwy, stłumiony głos – pół szept, pół szloch czy zawodzenie, a może raczej coś na podobieństwo skomlenia bitego psa, którym się żalił, usiłując mnie przekonać i wzbudzić we mnie współczucie do siebie, mówiąc:\nBardziej zdezorientowany niż przestraszony nie wiedziałem, jak zareagować na to, co widziałem i słyszałem. Teraz głos starca stał się jakiś dziwny, zbliżający się do granicy szeptu i jednocześnie syczący… Słowa, które przed chwilą był wypowiedział, wniknęły do umysłu, a potem rozpełzły się po całym moim ciele, przeniknęły do każdej tkanki, potrąciły każdy nerw, nasyciły kości. I poczułem dlań tak wielkie współczucie, żem nieomal załkał wraz z nim.\nWtedy skądś, z nieokreślonej oddali posłyszałem inny głos, głos spokojny, męski, głęboki, kojący, ale stanowczy, który wyrzekł dobitnie tylko trzy słowa:\n– Ostrzegam… ostrzegam… ostrzegam…\nI naraz zjawa przy oknie pękła niczym bańka mydlana i tylko w nozdrza uderzył mnie jakiś słodkawy i mdlący odór, jakby odór gnijących pokrzyw i zaczynającego się rozkładać trupa…\n(1) Lorgnon – rodzaj okularów z rączką do trzymania przy oczach.\n(2) Welin – bardzo cienki i drogi pergamin z cielęcej skóry najwyższego gatunku.


Odpowiedzialność i Troska - Zewnętrzne - Projekty - PIPC\nProgram"Odpowiedzialność i Troska"\nProgram „Odpowiedzialność i Troska”, w świecie występujący pod nazwą Responsible Care, jest dobrowolną inicjatywą dedykowaną wszystkim przedsiębiorstwom branży chemicznej i około chemicznej prowadzącym swoją działalność na terenie Polski.\nProgram ten, funkcjonujący w ponad 60 krajach całego świata ze wszystkich kontynentów, oparty jest na spójnych i jednolitych założeniach. W różny jednak sposób i na różną skalę przebiega jego forma i realizacja, dzięki czemu każdy kraj zachowuje swoją odrębność dostosowaną do potrzeb krajowych realizatorów.\nWspólną i nadrzędną wartością przyświecającą wszystkim Realizatorom Programu jest transparentność prowadzonych działań oraz ciągły rozwój i dążenie do poprawy, szczególnie w obszarze ochrony środowiska, bezpieczeństwa procesowego, bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.\nUdział w Programie „Odpowiedzialność i Troska” jest wyrazem olbrzymiej świadomości danej firmy odnośnie swojego wpływu na bliższe i dalsze otoczenie, pracowników oraz całe środowisko.\nŚwiadomość ta, wyrażana jest w kilku dobrowolnych zobowiązaniach:\nciągłej aktualizacji posiadanej wiedzy odnośnie środowiska naturalnego, zdrowia i bezpieczeństwa procesowego w zakresie technologii, procesów oraz produktów,\nefektywnego zużycia surowców i minimalizacji wytwarzanych odpadów, a tym samym minimalizacji swojego negatywnego wpływu na bliższe i dalsze środowisko,\notwartego raportowania o prowadzonej działalności, osiągnięciach, sukcesach ale również o mankamentach i przeciwnościach,\naktywnej współpracy i komunikacji z pracownikami, administracją publiczną czy innymi organizacjami w celu wielokierunkowej koordynacji prowadzonych działań,\ndzielenia się wiedzą i doświadczeniami w celu właściwego zarządzania chemikaliami przez wszystkich, którzy je stosują i używają w całym łańcuchu produkcyjnym.\nJeden Program – wiele możliwości.


Zastęp harcerzy wybrał się na wycieczkę rowerową. W czasie ¾ h przejechali ⅗ wyznaczonej trasy. Harcerze jechali z przeciętną prędkością równą 18,4 km/h. Ile kilometrów przejechali harcerze w czasie ¾ h? Ile kilometrów miała wyznaczona trasa? dzięki XD\nmyślę że pomogłam proszę o najj


Wiosna Katrus - ModaiJa\nStrona główna » Blog » Wiosna Katrus\nMarka Katrus zaproponowała właśnie swoje najświeższe pomysły na sezon wiosenny. Dużo prostoty, kobiecości i wdzięku czyli tego czym marka wyróżnia się od samego początku swojego istnienia.\nW najnowszej propozycji Katrus królują eleganckie i stonowane kolory idealne do pracy czy ważne spotkanie na mieście. Dominują proste fasony, jednak każda propozycja nawiązuje do najnowszych trendów.\nW kolekcji odnajdziemy sukienki retro o linii A, stylowe żakiety na zamek lub z kontrastowymi klapami, rozkloszowane spódnice z ekologicznej skóry oraz podkreślające sylwetkę bluzki Basic i spodnie cygaretki.\nredakcja2013-02-01T12:24:59+01:001 lutego 2013|Moda|


Odnowa biologiczna w Łodzi - Spa Bylinowa Łódź\nProfesjonalne podejście do każego klienta\nZapraszamy Państwa do SPA Bylinowa w Łodzi, miejsca klimatycznego, oddalonego od zgiełku miasta, gdzie zabiegi oparte na renomowanych kosmetykach oraz profesjonalne masaże pozwolą się wyciszyć i odzyskać pełnię sił witalnych. SPA Bylinowa to gwarancja oczyszczenia, regeneracji i pielęgnacji ciała, a przede wszystkim umysłu i duszy, a wszystko to dzięki oferowanym przez nas masażom, zabiegom kosmetycznym, czy odnowie biologicznej. Swą wyjątkowość nasze SPA zawdzięcza sprawdzonym produktom kosmetycznym oraz profesjonalnej obsłudze, która zapewnia relaks i prawdziwe odprężenie. Spa Bylinowa w Łodzi to idealne miejsce wypoczynku indywidualnego, a także par czy grup zorganizowanych. Zabiegi pielęgnujące oraz regeneracyjne, które oferujemy, zawsze dobierane są zgodnie z potrzebami skóry i ciała.\nOferta odnowy biologicznej\nSPA Bylinowa w Łodzi to synonim głębokiego relaksu i regeneracji. W naszej bogatej ofercie zabiegów do twarzy i ciała wybierzemy te stworzone dla Ciebie. Uwolnione od toksyn i szkodliwych związków ciało poddawane jest prawdziwej odnowie, dlatego rezultaty naszych zabiegów widać gołym okiem już po pierwszej wizycie. Kuracje nawilżające czy regenerujące to gwarancja głębokiej odnowy każdej komórki. Nasze konsultantki wśród oferty pomogą odnaleźć formę pielęgnacji do twarzy, ciała, a także dłoni i stóp, która najbardziej odpowiada potrzebom Twojej skóry. Poczuj się pięknie w magicznym świecie zabiegów, masaży i pielęgnacji.\nTwoja skóra potrzebuje regeneracji lub po prostu chcesz się o nią szczególnie zatroszczyć? Nasza oferta zabiegów na twarz jest stworzona właśnie dla Ciebie. Dzięki doświadczeniu i fachowej obsłudze poradzimy sobie nawet z najbardziej uciążliwymi problemami. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą. Kosmetologia i odnowa biologiczna w Łodzi tylko w SPA Bylinowa!\nSzukasz idealnego masażu w Łodzi? Nasza bogata oferta pomoże pozbyć się bólu i napięć, jednocześnie odprężając i rozluźniając zmęczone mięśnie. Nasi masażyści przeniosą Cię w świat odpoczynku i relaksu.Świat pachnący olejkami eterycznymi i brzmiący muzyką relaksacyjną. Bogata oferta masaży w łódzkim SPA na ciało umożliwia indywidualny dobór zabiegu do rodzaju skóry i efektu jaki chcemy osiągnąć po zabiegu.\nCiało każdego z nas, w zależności od sposobu odżywiania i trybu życia, które prowadzimy, potrzebuje wyjątkowej pielęgnacji. Zabiegi na ciało szczególnie polecamy osobom, które chcą poprawić wygląd, czy odzyskać jędrność skóry, ale również zyskać dobry nastrój i odprężenie całego ciała. Nasze peelingi i zabiegi na ciało to gwarancja nawilżenia i odmłodzenia swojej skóry!\nIdealny manicure i pedicure? Perfekcyjnie gładka skóra? Doskonale oczyszczone ciało i umysł? Wyspecjalizowane w zakresie kosmetologii najlepsze profesjonalistki w Łodzi zadbają o Twoje stopy i dłonie oferując manicure klasyczny bądź hybrydowy. Wykonujemy masaż leczniczy stóp. Zapraszamy także do skorzystania z zabiegów depilacji, które zapewnią idealnie gładką skórę, bez niechcianych włosków. Dzięki oferowanej przez nas saunie Twoja skóra stanie się perfekcyjnie gładka i oczyszczona. Twoja krew będzie prawidłowo dotleniona, a ciało pozbędzie się z ciała zbędnych toksyn.\nŚledź nasze aktualności i bądź na bieżąco w oferowanych przez nas zabiegach. Zapoznaj się także z naszymi poradami z zakresu pielęgnacji oraz z atrakcyjnymi promocjami oferowanymi przez nasze SPA w Łodzi.\nJeżeli szukasz niepowtarzalnego prezentu dla ukochanej osoby, przyjaciela, współpracownika albo członka rodziny to Bon Upominkowy na masaż, kosmetykę, czy odnowę biologiczną w Łodzi jest idealnym rozwiązaniem. Podaruj swoim bliskim coś wyjątkowego – relaks i odprężenie, a przede wszystkim chwile, która zostanie zapamięta na długi czas. Podaruj Voucher do SPA Bylinowa w Łodzi. To idealny prezent urodzinowy, świąteczny, ślubny, na Walentynki czy okazje takie jak Dzień Kobiet lub Dzień Matki. Spraw przyjemność Bliskiej Ci osobie i podaruj Jej wyjątkowy relaks i chwile, które długo pozostaną w pamięci.\nponiedziałek-piątek: 13.00 - 19.00\ninne godziny wizyt po wcześniejszym ustaleniu\n+48 42 203 94 88\nnumer konta 19 2490 0005 0000 4600 9349 4310\n© 2017 Spa Bylinowa | Polityka Prywatności


W królestwie lodu - Dobre Książki Magazyn o literaturze\nArktyczny thriller, prawdziwe arcydzieło narracji. Wspaniała opowieść o bohaterstwie i determinacji ludzi, którzy znaleźli się w najbardziej bezlitosnej krainie na Ziemi.\n– Mark Bowden, autor “Helikoptera w ogniu”\n– Lev Grossman, “Time”\n– S.C. Gwynne, autor “Imperium Księżyca w pełni”\nPorywająca […]. Sides czyni z opowieści magię.\n– Scott Anderson, autor “Lawrence’a z Arabii”\nHampton Sides – urodzony w 1962 roku w Memphis, jest historykiem, pisarzem i redaktorem magazynu outdoorowego “Outside”. Publikował w “National Geographic”, “New Yorkerze”, “Esquire” oraz “Washington Post”. Za artykuły w czasopismach nagrodzony został National Magazine Award, odpowiednikiem Nagrody Pulitzera w świecie periodyków. Autor bestsellerowych powieści Hellhound on his Trail, Blood and Thunder oraz Żołnierze widma.\nMglistym rankiem pod koniec kwietnia 1873 roku parowa barkentyna Tigress z Conception Bay na Nowej Fundlandii przeciskała się między krami i górami lodowymi pokrywającymi morze u brzegów Labradoru, zmierzając w stronę sezonowych łowisk fok. Późnym rankiem z pokładu Tigress zauważono coś dziwnego: samotny Inuita w kajaku machał w stronę statku, krzycząc ile tchu w piersiach. Najwyraźniej znalazł się w jakichś tarapatach. Zapuścił się dużo dalej na niebezpieczne otwarte wody północnego Atlantyku, niż zazwyczaj robili to Eskimosi. Gdy Tigress podpłynęła do niego, krzyknął po angielsku z silnym obcym akcentem:\n– Amerykański parowiec! Amerykański parowiec!\nMarynarze wychylili się za reling, starając się zrozumieć krzyki Inuity. Wtem mgła się rozdarła i ujrzeli w oddali poszarpaną krę, na której tkwiło w pułapce kilkanaścioro mężczyzn i kobiet oraz kilkoro dzieci. Na widok statku uwięzieni na krze ludzie zaczęli krzyczeć z radości i strzelać w powietrze. Kapitan Tigress, Isaac Bartlett, rozkazał spuścić na wodę szalupy ratunkowe.\nKiedy złapani w pułapkę ludzie, w sumie dziewiętnastu, znaleźli się na pokładzie, natychmiast stało się jasne, że musieli przeżyć gehennę. Wychudzeni, brudni, z odmrożeniami patrzyli na marynarzy udręczonym wzrokiem. Na wargach i zębach mieli resztki foczego tłuszczu.\n– Jak długo tu jesteście? – zapytał kapitan Bartlett.\nNajstarszy z grupy, Amerykanin George Tyson, wystąpił naprzód.\n– Od piętnastego października – odparł1.\nBartlett zastanowił się: 15 października? To 196 dni temu. Ludzie ci, kimkolwiek byli, spędzili na tej krze prawie siedem miesięcy. Ten kołyszący się kawałek lodu stał się ich, jak to wyraził Tyson, „tratwą zesłaną przez Boga”2.\nKu swemu zdziwieniu Bartlett dowiedział się od Tysona, że owi nieszczęśnicy to rozbitkowie ze słynnego na cały świat statku badawczego Polaris (owego amerykańskiego parowca, o którym krzyczał Inuita) – niepozornego holownika parowego o wzmocnionym kadłubie zdolnym stawić czoło lodom, który wiózł amerykańską wyprawę polarną finansowaną przez Kongres i Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych. Ekspedycja ta dwa lata wcześniej wyruszyła z New London w Connecticut i po kilku przystankach w drodze na Grenlandię słuch po niej zaginął.\nTuż po przekroczeniu 82 stopnia szerokości geograficznej, czyli najdalej wysuniętego na północ równoleżnika, do którego wtedy jeszcze nie dotarł żaden statek, lód uwięził Polaris na zachód od północnego wybrzeża Grenlandii. Następnie, w listopadzie 1871 roku, w tajemniczych okolicznościach – wypiwszy kawę, która, jak podejrzewał, była zatruta – zmarł dowódca wyprawy, Charles Francis Hall, ekscentryk i wizjoner z Cincinnati. Po śmierci lidera wyprawa kompletnie się rozsypała.\nW nocy 15 października 1872 roku wielki kawał lodu, na którym Tyson i osiemnastu innych członków załogi rozbiło tymczasowe obozowisko, oderwał się od pola skuwającego statek i zaczął dryfować w głąb Morza Baffina. Rozbitkom, wśród których znajdowało się kilka rodzin inuickich i noworodek, nigdy nie udało się połączyć z Polaris i musieli pogodzić się z myślą, że pozostaną na tym skrawku lodu. Przez zimę i wiosnę, gdy prądy znosiły ich na południe, spali w igloo i żywili się fokami, narwalami, mewami i od czasu do czasu niedźwiedziami polarnymi. Nie mając jak rozpalić ognia, gdy im się poszczęściło, jedli surowe mięso i wnętrzności zwierząt oraz pili krew.\nTyson powiedział, że byli „dziećmi szczęścia”3. Kulili się na stale kurczącej się krze, podczas gdy fale, góry lodowe i potężne wichury rzucały nimi na wszystkie strony „niczym lotką”, jak się wyraził4. Jakimś cudem wszyscy przeżyli. W sumie pokonali, dryfując, tysiąc osiemset mil.\nZdumiony opowieścią Tysona kapitan Bartlett powitał nieszczęśników na pokładzie swego statku, nakarmił dorszem z ziemniakami i napoił kawą, a następnie, po stosownym czasie, wysadził w Saint John’s na Nowej Fundlandii, skąd amerykański okręt wojenny zabrał ich prosto do Waszyngtonu. Po pośpiesznym przesłuchaniu rozbitków dowództwo floty doszło do wniosku, że Polaris, choć uszkodzona, być może wciąż jest cała, a czternastu pozostałych członków załogi pozostaje na uwięzionym w lodzie statku gdzieś na wysokości północnej Grenlandii. Z krzyżowego ognia pytań władze dowiedziały się także, że od samego początku wyprawa Polaris przeżywała kryzys przywództwa. Wśród załogi panowały buntownicze nastroje i ktoś naprawdę mógł otruć Halla (prawie sto lat później eksperci medycyny sądowej przebadali ekshumowane ciało dowódcy wyprawy i odkryli w próbkach tkanek toksyczne ilości arszeniku).\nTyson, choć odmówił podania nazwisk, w pewnym momencie zawołał: „Ci, którzy zniweczyli i zmarnowali tę wyprawę, nie uciekną przed boską sprawiedliwością!”5.\nAmerykańska opinia publiczna, poruszona nieszczęśliwą historią fiaska narodowej ekspedycji polarnej, domagała się wysłania wyprawy ratunkowej do Arktyki na poszukiwanie ocalałych rozbitków. I tak za zgodą prezydenta Ulissesa S. Granta marynarka wojenna bez zbędnej zwłoki wysłała na Grenlandię okręt USS Juniata z zadaniem odnalezienia uszkodzonej Polaris.\nJuniata, którą dowodził Daniel L. Braine, była poturbowanym w bojach slupem uczestniczącym w wielu akcjach podczas morskiej blokady stanów Południa w czasie wojny secesyjnej. 23 czerwca gazety w całych Stanach Zjednoczonych doniosły, że Juniata wypłynęła z Nowego Jorku w rejs na Grenlandię. Jej misja miała wszystko, co trzeba, by przykuć uwagę Amerykanów. Była fascynującą wyprawą ratowniczą, która zelektryzowała cały naród, a przy tym historią kryminalną z prawdopodobnym morderstwem w tle. W Saint John’s na pokład okrętu miał wejść dziennikarz „New York Heralda”, by na bieżąco relacjonować poszukiwania.\nW dużej mierze dzięki jego obecności pogoń za Polaris stała się sensacją końca lata 1873 roku.\nZastępcą dowódcy Juniaty był młody porucznik z Nowego Jorku, George De Long. Miał dwadzieścia osiem lat i bystre niebieskoszare oczy zerkające spod binokli. Pragnął dokonać wielkich czynów. Był postawny, szeroki w barach i ważył ponad dziewięćdziesiąt kilogramów. Absolwent amerykańskiej Akademii Marynarki Wojennej, miał rude włosy, jasną cerę i gęste wąsy, które gwałtownie opadały ku kącikom ust. W wolnym czasie najczęściej siadał z fajką z pianki morskiej w ustach i zatapiał się w lekturze. Ciepły uśmiech i miękkość rysów nieco nalanej twarzy równoważyła pewna zadziorność w kształcie szczęki, na co zwracało uwagę wielu obserwatorów. De Long należał do ludzi zdecydowanych i prostolinijnych. Był skrupulatny, sumienny i bardzo ambitny. Często używał zwrotu „zrób to zaraz!”, który stanowił niejako jego życiową dewizę6. De Long opłynął prawie cały świat. Był w Europie, na Karaibach, w Ameryce Południowej, poznał całe Wschodnie Wybrzeże. Nigdy jednak nie dotarł do Arktyki, ale nieszczególnie palił się do tej podróży. Wolał tropiki. Nie pasjonował go wyścig do bieguna północnego, który tak pochłaniał badaczy w rodzaju Halla i opinię publiczną. Dla De Longa rejs Juniatą na Grenlandię stanowił li tylko kolejne zadanie.\nNie myślał zbytnio o Saint John’s, gdzie zatrzymała się Juniata, by załadować zapasy, i gdzie na spotkanie z lodem stoczniowcy okuli dziób statku blachą. Gdy dopłynęli do zamarzniętej osady Sukkertoppen na południowo-zachodnim brzegu Grenlandii, De Long napisał do żony:\nnigdy w życiu nie widziałem tak ponurego pustkowia i mam nadzieję, że w żadnym razie nie wyląduję jako rozbitek na tej przeklętej przez Boga ziemi […]. „Miasto” jako takie składa się z dwóch domów i kilkunastu chat z drewna i błota. Wszedłem do jednej z nich i od tej pory cały czas się drapię7.\nDe Long bardzo kochał swoją żonę, Emmę – młodą Amerykankę urodzoną w Hawrze we Francji. Nienawidził opuszczać jej na długo. Pobrali się dwa lata wcześniej, ale rzadko się widywali, gdyż zadania, jakie De Long otrzymywał od marynarki wojennej, niemal bez przerwy zmuszały go do pobytu na morzu. Córka Sylvie traktowała go jak obcego. De Longowie mieli niewielkie mieszkanie przy 22. Ulicy na Manhattanie, ale on nigdy w nim nie był. Emma powiedziała kiedyś, że jej mężowi „pisana jest rozłąka z tymi, których kocha”8. Nic nie mógł na to poradzić – tak wyglądało życie oficera marynarki wojennej.\nCzasem jednak marzył, że wystąpi z marynarki i będzie wiódł zupełnie inne życie z Emmą i Sylvie u boku gdzieś na amerykańskim Zachodzie lub na wsi w południowej Francji. Z Grenlandii napisał do żony o swych marzeniach:\nStale myślę o tym, jak bardzo bylibyśmy szczęśliwi, gdybyśmy byli razem. W czasie rozłąki snuję tyle planów […]. Jak wspaniale byłoby wyjechać w jakieś spokojne miejsce w Europie i spędzić wspólnie cały rok tam, gdzie Departament Marynarki nie zawracałby mi głowy swoimi rozkazami i nic by nas nie niepokoiło. Myślę, kochanie, że po tym rejsie mógłbym wziąć rok urlopu, który spędzilibyśmy razem gdzieś, gdzie jest niedrogo i moglibyśmy wynająć jakiś domek. Sądzisz, że moglibyśmy to zrobić?9\nWkrótce jednak De Long zaczął spoglądać z mniejszą niechęcią na arktyczny krajobraz. Gdy Juniata przecięła koło podbiegunowe i popłynęła dalej wzdłuż poszarpanych brzegów największej wyspy na świecie, coś nie dawało mu spokoju. Coraz częściej rozmyślał o Arktyce, o jej samotnej wielkości, mirażach, dziwnych sztuczkach, jakie wyczyniała ze światłem, księżycach pobocznych i krwistoczerwonym halo, jej gęstym powietrzu zmieniającym i wzmacniającym dźwięk, który brzmiał, jakby człowiek znajdował się pod kopułą. Miał wrażenie, że oddycha rozrzedzonym powietrzem. Zaintrygowało go zjawisko „odblasku lodu”: białej poświaty widocznej nisko na niebie, wskazującej obecność z przodu dużego polarnego paku. Sceneria stawała się coraz bardziej imponująca: wyżłobione przez lód fiordy, wysokie icebergi świeżo oderwane od cielącego się lodowca, ostry dźwięk zimnych grzywaczy odbijających się od torosów, foki obrączkowane wysuwające głowy przez szczeliny w lodzie, wyrzucające fontanny wody wale grenlandzkie pływające w głębokich szarych kanałach – dzikie pustkowie w czystej postaci, jakiego nigdy w życiu nie widział i w którym zaczął się zakochiwać.\nPod koniec lipca, gdy Juniata dopłynęła do wyspy Disko – smaganej wiatrem, obfitującej w bulgoczące gorące źródła i legendy o wikingach – lodowy chrzest De Longa prawie się dokonał. Od stóp do głów okryty futrem, w butach z foczej skóry zaczął nabierać wprawy w polarnym fachu. Wzięliśmy na pokład dwanaście psów zaprzęgowych – napisał – i wreszcie wyglądamy należycie. Okręt jest czarny od brudu i sadzy, psy gnieżdżą się wśród zwałów węgla, z przodu uwiązane są owce, na prawo i lewo wisi wołowina, a tu i ówdzie walają się ryby. Jesteśmy naprawdę gotowi, by wyruszyć dokądkolwiek.\nW miarę żeglugi na północ De Long coraz częściej rozmyślał nad losem Charlesa Francisa Halla i jego ekspedycji. Co poszło nie tak? Jakie decyzje dowódcy Polaris doprowadziły go do upadku? Gdzie teraz znajdował się statek i czy ktoś z jego załogi przeżył? Jako oficera marynarki wojennej intrygowały go kwestie hierarchii, dyscypliny i motywacji – organizacji wyprawy i powody jej fiaska. Poczuł, że tajemnica wciąga go coraz bardziej i jej rozwikłanie jawiło mu się nieskończenie ciekawsze niż nudne obowiązki, jakie do tej pory pełnił na morzu.\n13 lipca, czterysta mil za kołem podbiegunowym, Juniata dopłynęła do maleńkiej, skutej lodem osady Upernavik i tu właśnie akcja tej polarnej historii kryminalnej zaczęła się zagęszczać. De Long i kapitan Braine zeszli na ląd, aby spotkać się z duńskim urzędnikiem Krarupem Smithem, królewskim inspektorem na północną Grenlandię. Smith miał ciekawe rzeczy do opowiedzenia na temat Charlesa Halla, który dwa lata wcześniej zatrzymał się w osadzie, nim zniknął w Arktyce. Smith nie wiedział, gdzie obecnie znajduje się Polaris ani czy ktoś ze statku przeżył, wspomniał jednak o pewnym interesującym szczególe: według niego Hall przeczuwał swoją śmierć.\nKiedy przypłynął do Upernaviku, Hall dał mu do zrozumienia, że załoga jest skłócona, a część spiskuje, by pozbawić go dowództwa. Przeczuwał, że nigdy nie wróci do domu i umrze w Arktyce. Był tego tak pewny, że dał Smithowi na przechowanie swoje cenne papiery i inne rzeczy.\nDziennikarz „New York Heralda”, Martin Maher, zanotował, że Smith „z ogromną drobiazgowością opisał szczegóły kłótni”, podczas której niektórzy członkowie ekspedycji „usiłowali nastawić załogę statku przeciwko” Hallowi10. Z opowieści Smitha wynikało, że zguba zawisła nad wyprawą, zanim jeszcze znalazła się wśród lodów. „Oficerowie i załoga Polaris byli kompletnie zdemoralizowani”, napisał Maher, „a kapitan Hall miał jakieś obawy lub przeczuwał swoją śmierć”11.\nUpernavik było najdalej wysuniętym miejscem na północ, do jakiego kapitan Braine odważył się dopłynąć. Pomimo że dziób Juniaty obito blachą, okręt nie został zaprojektowany ani odpowiednio wyekwipowany na spotkanie z dużym lodem. Miał jednak na wyposażeniu dziewięciometrową łódź, nazwaną Little Juniata, która mogła zwinniej przemykać między krami i górami lodowymi. Ożaglowana jak slup, miała zamontowany silnik parowy napędzający trójłopatową śrubę. Braine chciał, by Little Juniata kontynuowała poszukiwania przez następne czterysta mil wzdłuż poprzecinanego fiordami wybrzeża aż do przylądka York.\nTa druga próba, która według oceny kapitana Braine’a miała trwać kilka tygodni, była w najlepszym razie wątpliwym przedsięwzięciem. Little Juniata wydawała się przerażająco krucha, niewiele mocniejsza od otwartej szalupy. Pola lodowe potrafiły zgnieść całą flotę wielorybniczą. Braine zdawał sobie sprawę, że od nikogo nie może żądać, by wziął udział w tak ryzykownym zadaniu. Musiał polegać wyłącznie na ochotnikach. De Long pierwszy podniósł rękę i od razu został mianowany dowódcą stateczku. Jego zastępcą został cichy, rzetelny absolwent Akademii Marynarki Wojennej Charles Winans Chipp, pochodzący z północnej części stanu Nowy Jork. Swój los z De Longiem związało jeszcze siedmiu ludzi, w tym eskimoski tłumacz, pilot umiejący nawigować wśród lodów i Martin Maher z „Heralda”. Braine pożegnał odpływających, przekazując De Longowi pisemne instrukcje: „Będę niecierpliwie wyglądał pańskiego powrotu z tej niebezpiecznej wyprawy, do której zgłosił się pan na ochotnika”12.\nOdbili od Juniaty 2 sierpnia, wioząc zapasy na sześćdziesiąt dni i holując bączek z sześciuset kilogramami węgla. Turkot silnika parowego niósł się po wodzie, gdy łódź przemykała wśród spowitych mgłą wysepek i tysięcy odłamków gór lodowych. Zatrzymali się w kilku odległych osadach inuickich – takich jak Kingitok i Tessi-Ussak – a potem ruszyli na pustkowie, omijając potężne icebergi, przy których ich stateczek wydawał się karłem.\nNigdy nie widziałem niczego wspanialszego […] – napisał Maher. – Patrząc na ogromne pole lodu połyskujące w promieniach słońca i na tysiące wielkich, urwistych gór lodowych majestatycznie wpływających na Morze Baffina, człowiek czuje nabożny lęk wobec straszliwej potęgi żywiołów i zastanawia się, jak uniknąć zmiażdżenia przez nie na atomy13.\nW końcu rozległy pak lodowy zmusił Little Juniatę do zatrzymania. De Long raz po raz atakował dziobem lód, aby się uwolnić, odłupując drzazgi ze wzmacniających kadłub desek z twardego drzewa ocotea. Otaczała ich gęsta, mroźna mgła, a takielunek pokrył się lodową obwódką. „Czuliśmy się osaczeni w tym niebezpiecznym położeniu i ogarnął nas strach przed nagłym zmiażdżeniem statku”, napisał Maher. „W końcu wyrąbaliśmy sobie przejście na zachód i po strasznej dwunastogodzinnej walce znów wypłynęliśmy na otwarte morze”14.\nOpublikowany: 14 kwietnia 2016 DK, Historia, Historia, Non-fiction, Zapowiedzi


Krotoszyn - Był nietrzeźwy, zabił dwie osoby, posiedzi za kratami dziewięć lat | Krotoszyn Nasze Miasto\nKrotoszyn - Był…\nAnna Juskowiak 4 kwietnia 2012, 1:18\nDawid R., mieszkaniec powiatu gostyńskiego przyjechał w sierpniu 2010 roku na Ogólnopolski Zlot Motocykli Ciężkich do Krotoszyna. Wyjeżdżając z imprezy ruszył ulicą Wiśniową, gdzie rozpędził się do 90 km/h pomimo, że to teren zabudowany. Przez skrzyżowanie ulic Wiśniowej i Stawnej przechodziła grupa młodych osób, w którą uderzył rozpędzony motocyklista. Na miejscu zginął 22-latek z powiatu krotoszyńskiego, a drugi poszkodowany poniósł ciężkie obrażenia ciała. W szpitalu zmarła też 15-letnia pasażerka motocyklisty.\nZobacz: Krotoszyn - motocykl uderzył w pieszych, jedna osoba nie żyje FILM\nDawidowi R. postawiono zarzut spowodowania śmiertelnego wypadku drogowego w stanie nietrzeźwości i spowodowanie obrażeń ciała powyżej siedmiu dni u jednej osoby.\nObrońcy wielokrotnie podważali przedstawiane dowody. Szereg opini biegłych z zakresu ruchu drogowego, psychiartii i badań DNA oraz innych dowodów w sprawie wskazały jednoznacznie winę po stronie Dawida R.\nCzytaj także: Krotoszyn - Przesłuchano świadków śmiertelnego wypadku\nSędzia Dorota Wojtkowiak-Mielicka z krotoszyńskiego sądu rejonowego prowadząca sprawę mówi, że odbyło się w sumie 11 rozpraw i jedna wizja lokalna. Oskarżony przebywał przez cały czas w areszcie.\n2 kwietnia krotoszyński sąd wydał wyrok dziewięciu lat pozbawienia wolności, choć oskarżyciele domagali się jedenastu lat. Wskazywali, iż mężczyzna w trakcie wszystkich rozpraw nie przyznawał się do winy, jak również nie wyrażał skruchy wobec ofiar tragicznego wypadku, który spowodował.\nCzytaj także: Krotoszyn - motocyklista pozostaje w areszcie\nSąd orzekł również dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych przez Dawida R. Mężczyzna został także obciążony kosztami postępowania w kwocie ponad 16 tys. zł na rzecz skarbu państwa. Poniesie także koszty pełnomocnictw rodzin poszkodowanych.\nWyrok nie jest prawomocny. Rodziny ofiar i sam oskarżony mogą się odwołać od wyroku.


887 Działka budowlana, Mierzyn gmina Dobra powiat policki\nDziałka o pow. 1121 m2 położona blisko centrum Szczecina. W bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości tereny zabudowane nowymi domami wolnostojącymi oraz szeregowcami (tereny okalające i bezpośrednio przylegające do przedmiotowej działki przeznaczone są w obowiązujący Planie Zagospodarowania Przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą z usługami nieuciążliwymi MJ/U oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną MJ ). 280 250\n861 Działka budowlana, Szczecin Kijewko\nDziałka o pow. 2000 m2 położona na prawobrzeżu w dzielnicy Kijewko. Usytuowana w drugiej linii zabudowy , w spokojnym cichym miejscu. Dla działki jest wydane pozwolenie na budowę polegające na budowie domu jednorodzinnego wolno stojącego z garażem wbudowanym wraz z niezbędna infrastrukturą. 390 000\n941 Działka przemysłowa o pow. 8200 m2 Choszczno okolica\nNieruchomość gruntowa o pow. 8200 m2 o charakterze przemysłowym – bocznica kolejowa zabudowana 2 budynkami ( 180 m2 i 80 m2). Większy budynek ma rampą przeładunkową. Bocznica ma połączenie z siecią krajową Polskich Kolei Państwowych ( PKP ) stanowiącą linię kolejową relacji : m.in. Szczecin - Poznań. Działka położona jest bezpośrednio przy drodze asfaltowej ,w odległości około 1,5 km od drogi wojewódzkiej nr 160 łączącej województwo zachodniopomorskie , województwo lubuskie i wielkopolskie. 390 000


Dwóch chętnych na Silesię - Surowce i Chemia - rp.pl\nAktualizacja: 15.10.2009, 13:05\nDwóch chętnych na Silesię\nPrzedsiębiorstwo Górnicze Silesia (PGS) złożyło w Kompanii Węglowej ofertę na zakup kopalni w Czechowicach-Dziedzicach. Ale dość nieoczekiwanie złożona została także kontroferta\nW czwartek rano upłynął termin składania ofert na zakup tej najmniejszej kopalni KW (formalnie części kopalni zespolonej Brzeszcze-Silesia). To trzecia próba zbycia przez KW majątku tego zakładu. Od rana w siedzibie Kompanii obradowała komisja przetargowa. W warunkach konkursowych bowiem KW zastrzegła sobie, że jeśli oferentów będzie wielu – do dalszych rozmów zaprosi maksymalnie trzech. Ale takiej potrzeby nie było. Poniżej dalsza część artykułu\n„W postępowaniu publicznym zaproszenia do rokowań w sprawie sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa pod nazwą Ruch II Silesia kopalni Brzeszcze - Silesia sześć podmiotów wykupiło memoranda informacyjne. 15 października 2009 roku, do godziny 9 złożone zostały dwie oferty. Ustalono, iż 28 października o godzinie 10 odbędzie się jawne posiedzenie komisji z udziałem oferentów. W porządku obrad tego posiedzenia komisji będzie otwarcie i sprawdzenie zgłoszonych ofert. Następnie komisja podejmie decyzję o dopuszczeniu ofert do dalszego postępowania, którego końcowym etapem będzie zaproszenie do rokowań w sprawie sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa o nazwie Ruch II Silesia kopalni Brzeszcze - Silesia” – czytamy w komunikacie Kompanii Węglowej. PGS o złożeniu oferty i konkurencji za bardzo mówić nie chce. – Nic nie powiemy, nauczeni smutnym doświadczeniem, ani o źródłach finansowania, ani o oferowanej cenie, ani o inwestorze – ucina Dariusz Dudek, szef „S” w Silesii. – Cena będzie podlegać negocjacji, o ile oczywiście będziemy dopuszczeni do rozmów. PGS ma dość odważne plany, jeśli kupi Silesię. Biznesplan w wersji umiarkowanej zakłada ponad 400 mln zł zysku netto, w pesymistycznej 356 mln zł i to już w 2018 r.\nZałożenia są bardzo odważne, ponieważ z danych finansowych Kompanii Węglowej (KW), do której należy zakład wynika, że w 2009 r. przyniesie on ok. 110 mln zł straty netto. Według pracowników Silesii wynik jest realny i to przy nakładach rzędu 215 mln zł. Przypomnijmy: jak dotąd Kompania Węglowa mówiła o nakładach ponad 1 mld zł na dotarcie do nowego złoża w Silesii (udostępnione bowiem już się kończy) oraz modernizację zakładu. By był on rentowny musi wydobywać przynajmniej 1,2 mln ton węgla rocznie. W 2007 r. kopalnia Silesia, formalnie część zakładu Brzeszcze-Silesia, została wyceniona na 111,5 mln zł. W 2008 r. próbowała ją kupić za 250 mln zł szkocka Gibson Group (w planie miała m.in. budowę elektrociepłowni obok zakładu). Przetarg jednak unieważniono m.in. dlatego, że inwestor nie dopełnił formalności. W tym roku natomiast wstępną ofertę na Silesię złożyła poznańska Enea, jednak zrezygnowała. Oficjalnie dlatego, że właściciele (główny, czyli skarb państwa i mniejszościowy – Vattenfall) uznali, że kopalnia nie jest jej potrzebna (dlatego też Enea nie brała udziału w IPO Bogdanki). Z nieoficjalnych informacji „Rz” wynika jednak, że Enea uznała inwestycję w Silesię za nieopłacalną (do podobnych wniosków doszła też Bogdanka, która choć oferty nie złożyła, to wstępnie interesowała się Silesią).


sobota 27-10-12, czytany: 14997 razy, autor: Rain Dog\njula julita fabiszewska kiedyś odnajdziemy siebie jula nowy singiel jula kiedyś odnajdzmey siebie\nSłuchajcie i oceniajcie.\nJula / © KAPiF Piosenka Kiedyś odnajdziemy siebie to już trzeci singiel Juli z jej pierwszego albumu, Na krawędzi.\nDo radia - może być. Podejrzewamy jednak, że po kilku przesłuchaniach powracający bit może się okazać męczący...\nTyle naszej recenzji - teraz posłuchajcie sami. I oceńcie.\nMoże Wam Jula się spodoba.\nJustin Bieber tłumaczy się ze swojej mokrej wpadki Tamara Arciuch pokazuje się w bikini 3 miesiące po ciąży! Ktoś podsłuchał, co Beyonce mówi o Kim i Kylie na GrammyDakota Johnson ZABIJA nowym wyznaniem o seksie z Jamie DornanemTragiczny finał walki o dzieci. Angelina Jolie ROZDZIELONA z pociechamiMama Dakoty Johnson poddała się EKSPERYMENTALNEJ terapii. Ma być WIECZNIE młoda Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »Jula-180°. 2014Jula -Na krawędzi ... JulaJula Arania\nJula ma nowe zęby! Za 60 tysięcy złotych! (FOTO)\tPrawie jak hollywoodzka gwiazda?\tczytano: 16801 razy\nPod Julę w sieci podszywają się pedofile?\tJula: Obawiałam się takich sytuacji.\tczytano: 10056 razy


surface ceny - wszystko na temat surface ceny | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : surface ceny\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia surface ceny. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku surface ceny) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem surface ceny posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania surface ceny jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 1 materiał. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 25.10.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Czwartek 25.10.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania surface ceny ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu surface ceny.


Szare półbuty z ozdobą JEZZI ASA170-1 – trendybuty.pl\nSzare półbuty z ozdobą Jezzi ASA170-1\nLubimy. Kiedy w naszej ulubionej parze butów możemy pójść niemal wszędzie. Szare półbuty z ozdobą Jezzi Asa170-1 to zdecydowanie jeden z modeli, które klientki nie tylko kupują, ale polecają najczęściej.\nStreetwear w eleganckim wydaniu\nWybierając szare półbuty z ozdobą Jezzi Asa 170-1, nabywasz model, który z pewnością będzie Ci towarzyszył zarówno na co dzień, jak i przy okazji wypadów z przyjaciółmi. Solidne wykonanie butów oraz ich idealnie wyprofilowana podeszwa, pozwalają na pokonywanie w nich długich tras. Model na białej podeszwie i sznurówkami w tym samym kolorze, spodoba się każdej pani, która lubi łączyć elegancję i wygodę.\nOpinie o Szare półbuty z ozdobą Jezzi ASA170-1


8 grudnia 2021 (środa) - 12:17\nW sobotę około godz. 22.30, dyżurny kolbuszowskiej jednostki otrzymał zgłoszenie o obywatelskim ujęciu pijanego kierowcy. W Weryni funkcjonariusze zastali dwóch mężczyzn, siłą przytrzymujących trzeciego. Na podstawie ich relacji policjanci ustalili, że 37-letni mieszkaniec gminy Kolbuszowa, kierujący volkswagenem zauważył, że jadący przed nim kierowca peugeota porusza się całą szerokością jezdni.\nOmal nie potrącił idących poboczem kobiety i mężczyzny, którzy musieli uskoczyć przed pojazdem. Kierowca volkswagena podejrzewając, że kierujący peugeotem mężczyzna może być pijany, z pomocą pieszego obezwładnili go. Na miejsce wezwali policję.\nMieszkańcom gminy gratulujemy wzorowej postawy. Dzięki ich zachowaniu, 33-latek nie uniknie odpowiedzialności przed sądem.


Nienawidzę biurokracji, zamieszkałam w idealnym kraju by tę nienawiść pielęgnować – LUNATIC ASYLUM – Blog\nTuż po przyjeździe do Francji musisz załatwić dwie podstawowe sprawy – wyjąć mieszkanie i założyć konto we francuskim banku. Żeby wynająć mieszkanie musisz mieć konto, żeby założyć konto musisz mieć rachunek za prąd (RACHUNEK ZA PRĄD! WTF?!). Żeby mieć rachunek za prąd musisz mieć mieszkanie i… konto w banku. Brzmi beznadziejnie, wiem. Ale spokojnie… Da się to obejść. Przynajmniej Polak potrafi… :)\nWłasne M… jak MASAKRA, czyli jak wynająć mieszkanie we Francji?\nZałatwienie czegokolwiek we Francji wymaga przytachania ze sobą stosu dokumentów. Jeśli chodzi o wynajęcie mieszkania to tutaj Francuzi przeszli już nawet samych siebie…\nNa wstępnie zaznaczę, że w kwestii wynajęcia/kupna mieszkania we Francji wszystkim zajmują się agencje nieruchomości, a wynajem czy kupno bezpośrednio od właściciela zdarza się niezwykle rzadko. Osoby chcące zamieszkać we Francji powinny swoje pierwsze kroki skierować właśnie do agencji (jest ich tu mnóstwo).\nBędąc jeszcze w Polsce przejeżdżałam setki ofert wynajęcia mieszkania i wysłałam dziesiątki maili. Pisałam po angielsku, ale mimo to odpowiedź przychodziła średnio na co trzeciego maila. Często jednak dostawałam informację, że właściciela interesuje wynajem tylko dla studentów. Wynika to z tego, że Lazurowe Wybrzeże to rejon bardzo turystyczny. Studenci wynajmują lokum od września do czerwca, przez wakacje mieszkanie jest wolne i można je wynająć turystom, a z tego są bardzo dobre pieniądze. Najgorszymi więc miesiącami na szukanie mieszkania na stałe jest czerwiec, lipiec i sierpień, a to był właśnie czas naszej przeprowadzki…\nOstatecznie przed przyjazdem udało mi się umówić na oglądanie 3 mieszkań. Na miejscu jedno nie doszło do skutku, ponieważ właścicielka nie potwierdziła godziny i miejsca spotkania – zero kontaktu z jej strony. Drugie mieszkanie odrzuciliśmy, bo nie podobała nam się okolica. Trzecie było spoko, ale tutaj pojawił się problem z formalnościami.\nIdealny przyszły lokator, żeby wynająć mieszkanie we Francji powinien okazać:\numowę o pracę (zarobki muszą być minimum trzykrotnie większe niż czynsz, a umowa na czas nieokreślony),\n3 ostatnie odcinki wypłat pensji,\nzaświadczenie, że pracodawca w najbliższym czasie nie zamierza go zwolnić,\ndowód płacenia podatków we Francji,\ngwarancję banku, że w razie niepłacenia czynszu uregulują zaległości\noświadczenie francuskiego żyranta, że w razie niepłacenia czynszu on przejmie tę odpowiedzialność (gwarant musi również udowodnić, że go na to stać i okazać stertę dokumentów)\nreferencje od właściciela poprzedniego wynajmowanego mieszkania z adnotacją, że płatności były regulowane w terminie\nRIB (numer konta we Francuskim Banku)\nPonieważ dopiero przyjechaliśmy do Francji nasza teczka nie była aż tak bogata. Agentka nieruchomości, reprezentująca właściciela mieszkania, oznajmiła nam, że jej klient „nie akceptuje naszej sytuacji”. Problem było to, że Michał miał międzynarodowy kontrakt zatrudnienia (czyli beznadziejny, bo nie francuski :)), brak żyranta, brak konta we Francuskim banku (bez mieszkania nie da się go otworzyć), a co za tym idzie brak gwarancji, że bank poniesie koszty czynszu jeśli my byśmy przestali płacić oraz to, że nie odprowadzaliśmy do tej pory podatków we Francji.\nCała ta akcji z tysiącem gwarancji wynika z tego, że prawo francuskie bardzo chroni lokatorów. Po podpisaniu umowy są oni praktycznie nietykalni. Do tego stopnia, że ciężko ich wyeksmitować z mieszkania nawet jak nie płacą. Niby chcieli dobrze, ale doprowadziło to do takiej paranoi, że każdy właściciel boi się wynająć nieruchomość.\nOstatecznie skierowaliśmy się do kilku innych agencji i udało nam się znaleźć fajne mieszkanie w świetnej lokalizacji.\nO takiej :)\nNie obyło się oczywiście bez marudzenia, że brakuje nam tego i tamtego. Stresu było sporo, a cała akcja zajęła prawie 2 tygodnie.\nChcę też zaznaczyć, że nie wszystkie dokumenty jakie wymieniłam zawsze są konieczne. Pracownicy agencji o dziwo rozumieją sytuacje, że jest to pierwsze mieszkanie, jakie się wynajmuje i nie ma się referencji z poprzedniego czy też, że nie ma się trzech ostatnich faktur, bo dopiero zaczęło się nową pracę. Nie mniej jednak, jeśli nie posiada się, któregoś z wymaganych papierków trzeba liczyć się z problemami.\nNajważniejsze jest zatrudnienie. Bez stałego źródła dochodu wynajęcie mieszkania jest praktycznie niemożliwe. Trzeba też zarabiać trzy razy więcej niż wynosi czynsz.\nMieszkania pod wynajem dzielą się na umeblowane i nieumeblowane. Te pierwsze wynajmuje się na rok i po tym czasie, jeśli żadna ze stron nie wypowie umowy, jest ona automatycznie przedłużana. Właściciel musi poinformować lokatora z trzymiesięcznym wyprzedzeniem o wypowiedzeniu kontraktu, a jeśli to lokator zdecyduje się zmienić mieszkanie, wtedy okres wypowiedzenia wynosi miesiąc. Umeblowane mieszkania są bardzo dobrze wyposażone, w mieszkaniu jest cały niezbędny sprzęt RTV/AGD, pościel, naczynia, sztućce itp. Nieumeblowane mieszkania wynajmuje się na 3 lata, często nie ma w nich nawet szafek w kuchni czy armatury łazienkowej. Po tym czasie, podobnie jak w wynajmie krótkoterminowym, umowa jest automatycznie przedłużana.\nWynajmując mieszkanie trzeba też zapłacić kaucję (za umeblowane najczęściej ok. 1500 euro), opłacić agenta nieruchomości (od 500 euro w górę) oraz wpłacić jeden czynsz z góry.\nŚrednie ceny mieszkań w Nicei (centrum i najbliższe okolice):\nstudio – 450 – 600 euro\n2 pokoje – 700 – 850 euro\n3 pokoje – od 950 euro\nRachunek na wagę złota…\nMasz już mieszkanie, co dalej? Teraz trzeba mieszkanie ubezpieczyć, a jeśli w mieszkaniu jest gaz to przepisać na siebie umowę. No i najważniejsze – zawrzeć kontrakt z dostawcą energii. Pozwoli nam to uzyskać „najważniejszy” papierek we Francji – RACHUNEK ZA PRĄD. Król wszystkich dokumentów!\nNigdy przez myśl by mi nie przeszło, że rachunek za prąd może być tak ważny. Potrzebny jest do załatwienia każdej istotnej sprawy w urzędzie miasta, założenia konta w banku, zapłacenia podatków, zarejestrowania samochodu, wyrobienia paszportu w konsulacie itd… Podczas każdego kontaktu z administracją publiczną musisz okazać ten świstek. Serio. Tu bez rachunku za prąd nie zapiszesz dziecka do szkoły!\nJaki to ma cel? Rachunek jest potwierdzeniem, że mieszkasz pod danym adresem. Nie wiadomo dlaczego, ale nie wystarczy umowa wynajęcia mieszkania. Z jakiegoś powodu musi to być rachunek. Mogłoby się wydawać, że jak masz już mieszkanie to otrzymanie rachunku to prosta sprawa. Idziesz do dostawcy, podpisujesz umowę, przysyłają rachunek. Nie we Francji.\nMonopolistą dostawy energii w kraju nad Sekwaną jest państwowe przedsiębiorstwo EDF (Électricité de France). Żeby przepisać na siebie umowę trzeba zadzwonić na specjalną infolinię. Tam pada milion zdań i krok po kroku musisz wciskać odpowiednie numery na klawiaturze telefonu, by wybrać linię przypisaną do sprawy w jakiej akurat dzwonisz. Wszystko jest oczywiście tylko i wyłącznie po francusku i dla osoby, która nie zna tego języka bardzo dobrze jest to wręcz niewykonalne*. My poprosiliśmy o pomoc agenta nieruchomości, od której wynajmujemy mieszkanie. Po 40 minutach oczekiwania i wysłuchiwania melodyjki (btw. linia do EDF jest płatna po standardowej stawce) w końcu został połączony z konsultantem.\nPodał wszystkie niezbędne informacje takie jak np. stan liczników, nasze dane czy klasę energochłonności budynku. Wszystko spoko. Poza tym, że wciąż nie mieliśmy konta we francuskim banku, bo żeby je mieć trzeba posiadać ten cholerny rachunek. A oczywiście konta wymagają, żeby podpisać umowę. Po długim wyjaśnieniu przez agenta naszej sytuacji, pani z EDF stwierdziła, że będziemy mogli zapłacić za pierwszy rachunek kartą kredytową Visa na poczcie. Miała to być tylko i wyłącznie karta Visa, i tylko i wyłącznie kredytowa (zwykła płatnicza nie wchodziła grę). Tak się przypadkiem, serio zupełnym przypadkiem, składało, że kiedyś pani w moim polskim banku wcisnęła mi „kredytówkę” i była to właśnie Visa. Alleluja.\nAgent wypełnił za nas kilkustronicową umowę, podpisaliśmy się i została wysłana do EDF. Po paru dniach przyszedł najbardziej wyczekiwany przeze mnie w życiu rachunek.\n* – Po dwóch miesiącach okazało się, że linia dla anglojęzycznych klientów EDF jednak istnieje.\nTo teraz konto w banku\nZnowu można by pomyśleć – wchodzisz do banku, pokazujesz dowód, po 15 minutach masz konto. Ja już nawet na to nie liczyłam….\nŻeby co cokolwiek załatwić we Francuskim banku musisz umówić się na recepcji na spotkanie. Tam wyznaczają Ci termin i godzinę spotkania. Zazwyczaj trzeba czekać około 4 dni.\nNaczytałam się na forach, że zakładania konta w banku może trwać nawet 2 godziny. My pozytywnie się zdziwiliśmy, bo zajęło nam to tylko 30 minut. W dodatku odsługujący nas pracownik banku był najbardziej ogarniętym francuzem jakiego poznałam. Szybko, sprawnie, konkretnie. Nie dziwiło go, że to jest możliwe, że ktoś może mieszkać w jednym kraju i pracować dla firm w innych krajach (pani w innym banku stwierdziła, że to nie możliwe). Umowę o pracę zaakceptował od razu. W dodatku jego angielski był na tak dobrym poziomie i ze świetnym akcentem, że aż się go zapytałam czy na pewno jest francuzem :). Odpowiedział, że uczył się języka zagranicą.\nO ile samo zakładanie konta, pomimo oczekiwania na termin, było spoko, to francuski system bankowy jest daleko w tyle za polskim.\nNajbardziej mnie wkurzyła akcja z limitami. Wyobraźcie sobie, że we Francji bank ustala ile możesz tygodniowo wypłacić z bankomatu, za jaką kwotę możesz maksymalnie zapłacić kartą, czy ile możesz przesłać przelewem. Najczęściej są to limity rzędu kilkaset euro tygodniowo – wypłaty z bankomatu i płatności kartą, około 1000 euro przelewy z tym, że jest także ustalona maksymalna kwota jaką możesz jednorazowo przesłać. (Wysokość limitów w dużej mierze zależy od wysokości zarobków.) To oczywiście z troski o Ciebie! Nie kupuję tego. Skoro mam kasę na koncie i chce wydać wszystko jednego dnia, a potem będę miała problem, to będzie to tylko i wyłącznie mój problem.\nCzytałam w internecie o sytuacji, gdy jeden francuz na wakacjach zagranicą, chciał zapłacić kartą na stacji benzynowej i okazało się, że nie może, bo w tym tygodniu wydał już 400 euro płacąc kartą i przekroczył limit. Karta zablokowana, stał z pełnym bakiem na stacji benzynowej, z której nie chcieli go oczywiście puścić bez płacenia. Po ostrej telefonicznej awanturze z panią z banku i groźbie zamknięcia konta łaskawie aktywowali kartę…\nA co jak chcesz np. zapłacić za wakacje czy kupić coś droższego? A no idziesz na recepcje banku, umawiasz się na spotkanie, po paru dniach oczekiwania idziesz i prosisz o możliwość użycia swoich pieniędzy, tłumacząc na co ci są potrzebne… W niektórych bankach trzeba nawet napisać podanie i czekać na rozpatrzenie.\nKolejna paranoja to przelewy. Niby można przez internet (choć nie we wszystkich bankach), ale nie możesz wysłać pieniędzy od tak. Bank musi najpierw zaakceptować odbiorcę i dodać go do zaufanych. Czyli jak chcesz wysłać kasę, musisz iść na recepcje banku, umówić się na spotkanie, czekać kilka dni, iść do placówki i poprosić o dodanie konta. Jak już wyślesz pieniądze, to odbiorca je dostanie… tydzień później.\nCoś czuje, że jeszcze długo moim głównym kontem będzie to polskie… A wszystkie limity będę wykorzystywać na przelewania kasy na nie…\nTemat idiotycznych czeków pominę. Jak ktokolwiek mnie o nie pyta odpowiadam – nie używam, nie przyjmuje… Najbardziej niewygodny sposób płacenia jaki świat widział… Oczywiście tutaj są mega popularne.\nNajwiększym plusem mojej styczności z bankowością był ogarnięty doradca. Świetna znajomość angielskiego, sympatyczny, zabawny, działał szybko, konkretny, wytłumaczył nam sporo przydatnych rzeczy zupełnie niezwiązanych z bankowością… Spoko koleś.\nWe Francji, doradca zostaje już do Ciebie przypisany i na każde spotkanie umawiają Cię do niego. Ucieszyłam się więc, że mam farta, że trafiłam właśnie na niego…\nNa wyjściu, powiedział, że dostał awans i przenoszą go do innej placówki.\nMoja ostatnia rada\nJak już przez to wszystko przebrniesz. Przejdź się promenadą na plaże, popatrz w morze i pomyśl sobie „JEST ZAJEBIŚCIE”. Rzeczy wymagane do załatwienia sprawy – francuskie wino. Działa. Naprawę jest…\n25 lutego 2016 o 15:03\nskąd ja to wszystko znam… ;-)\nKamila Staniek pisze:\n16 grudnia 2015 o 14:06\nmój obecny partner mieszkał we Francji 9 lat. Twoja opowieść jest mi tak bardzo bliska z jego opowieści :) ale też wiem dobrze, ze te niedogodności szybko znikają z powodu wspaniałych rzeczy, o których bedzie tu pewnie sporo :) no i macie Ice Tea Zero za która tęsknie :D


Komunikat FITO 28.06.2017 - PROCAM FITO\nNa polach w dalszym ciągu rejestrujemy dużo zagrożeń fitosanitarnych szczególnie w uprawach okopowych oraz kukurydzy.\nW pełni wegetującej pszenicy można jeszcze chronić liść flagowy przed infekcją żółtej rdzy, rdzy brunatnej i brunatnej plamistości liści. Zwróćcie Państwo również uwagę na nasilające się porażenie przez mszyce zbożowe oraz wciornastki.\nWystępuje tu rejestracja chorób takich jak porażenie przez zgniliznę twardzikową oraz formę próchnienia łodygi suchej zgnilizny kapustnych, a także zasiedlenie zarówno łuszczyn jak i łodyg przez chowacze oraz pryszczarka kapustnika. Ten rok to również duże infekcje łuszczyn przez szarą pleśń i czerń krzyżowych. Narastają także uszkodzenia przez mszycę kapuścianą oraz mączlika warzywnego. Te choroby jak i szkodniki mają przełożenie na infekcje i uszkodzenia w uprawie warzyw.\nTo aktualnie główna uprawa, w któej prowadzimy sygnalizację. Dotyczy ona wylotu motyla i zagrożenia przez omacnice prosowiankę. Można powiedzieć, że już całe południe kraju to wyloty szkodliwego motyla oraz pierwsze złoża jaj, czyli jak najbardziej czas na ewentualne przygotowanie do zabiegów insektycydowych wraz z wylęgiem pierwszych gąsienic i wiechowaniem kukurydzy.\nUprawa ta stoi przed nasileniem pierwszych infekcji liści buraka przez chwościka buraka, rdzy buraka jak i mączniaka prawdziwego. Na wielu plantacjach mamy naloty mszycy trzmielinowo-burakowych.\nPrzy jego uprawie, w zależności od ilości wilgoci w powietrzu, zwracajcie Państwo uwagę na porażenia przez zarazę ziemniaka oraz alternariozę ziemniaka. Oprócz tego praktycznie w całym kraju mamy do czynienia ze składaniem jaj przez stonkę ziemniaczaną oraz żerowaniem larw stonki. Jest to też okres na rejestrację / lustrację zawirusowania tam gdzie nie ma odpowiedniej wymiany sadzeniaków. Ponadto na bieżąco należy zwracać uwagę na naloty mszyc, a szczególnie mszycy brzoskwiniowo-ziemniaczanej.\nżerowanie larw skrzypionki zbożowej na liściu flagowym\nhodowla i pułapka feromonowa na omacnicę prosowiankę\nminiarka na liściu flagowym pszenicy\nmączniak prawdziwy buraka cukrowego\nchwościk buraka defoljuje liście buraka ćwikłowego\nfusarium na kłosie\npoczwarka skrzypionki zbożowej\npierwsze żery gąsienicy omacnicy prosowianki\nżerowanie przędziorków na burakach cukrowych\npełna poczwarka omacnicy prosowianki\nbrunatna plamistość liści pszenicy DTR już opanowała liść podflagowy\nwirus ciężki Y na ziemniaku z porażeniem przez mątwika ziemniaczanego\nżerujące larwy stonki ziemniaczanej\nwirus Y ma ziemniak o. winieta\nplamistość na łubinie antraknoza\nżerowanie ploniarki zbożowej\nżerowanie II pokolenia słodyszka rzepakowego\nrdza brunatna na pszenicy ozimej\nomacnica (samica z lewej, samiec z prawej)


Spotkanie z podróżnikiem w Rzeszowie. Piotr Horzela pracował na Antarktydzie | Rzeszów Nasze Miasto\nSpotkanie z podróżnikiem odbędzie się 10 grudnia 2014r., o godzinie 20:00 w Rzeszowie, w Underground Pub. Wstęp kosztuje 5 złotych.\n- Nigdy wcześniej nie widziałem nawet góry lodowej, a tu wszystko było nowe - mówi Piotr. - Na krach pływały krabojady. Pingwiny śmigały po dachu zasypanej śniegiem stacji. Głuche pomruki dochodzące z oddali - które człowiek wychowany w naszych szerokościach geograficznych automatycznie brał za odgłosy burzy - były dźwiękami powstającymi podczas cielenia się lodowców.\nNa Antarktydzie Piotr pracował na lodowcach, obserwował zwierzęta, a także gotował, pomagał w remontach i utrzymaniu stacji.\n- Nie da się tego wszystkiego opisać, ale trochę postaram się Wam to przybliżyć podczas nadchodzącego spotkania - mówi podróżnik.\nSpotkanie z podróżnikiem w Undergroundzie organizuje portal podróżniczy peron4.pl, który powstaje w Rzeszowie.\nspotkanie z podrózni...\nAmelia Borkowska z Rzeszowskiego Domu Kultury została laureatką Międzynarodowego Festiwalu Piosenki „Dolnośląska Nutka” w Bielawie. To kolejny sukces na długiej liście muzycznych osiągnięć młodej artystki z Rzeszowa, która w latach 2019 – 2020 zdobywała najwyższe laury podczas mi...\nPodczas ostatniej sesji Rady Miasta Rzeszowa prezydent Tadeusz Ferenc skrytykował działania Wód Polskich. Zarzucił im, że ich działania są "nieudolne" i prowadziły do powodzi. 8 lipca Wody Polskie odpowiedziały na zarzuty prezydenta Ferenca twierdząc, że zalanie osiedli w Rzeszow...\nNietuzinkowa wystawa malarstwa w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie. Obrazy z wystawy „Trwaj naturo jesteś piękna!” pochodzi ze zbiorów prywatnych.


1. Jeśli chcemy zobojętnić naelektryzowany gumowy ... - Zadane.pl\n1. Jeśli chcemy zobojętnić naelektryzowany gumowy balon, musimy dotknąć rękami każdego miejsca na powierzchni balonu. Czy chcąc rozładować metalową naelektryzowaną kulę, postępujemy tak samo? Uzasadnij odpowiedź. 2. Dlaczego na ekranie telewizora w tym samym czasie osadza sie więcej kurzu niż na meblach ?\nprzez justa016 02.01.2010\nGumowy balon jest izolatorem. Podczas elektryzowania izolatorów ładunek gromadzi się na ich powierzchni w miejscach gdzie był elektryzowany ( elektrony nie mają swobody poruszania się). Dlatego chcąć go zobojętnić musimy dotknąć każde jego naelektryzowane miejsce. Inaczej jest w przewodnikach. Przewodniki posiadają tzw. gaz elektronowy (stworzony przez elektrony swobodne, które oderwały się od atomu).Dzięki temu ładunki mogą się poruszać i przy zobojętnianiu naelektryzowanego przewodnika wystarczy go dotknąć w jednym miejscu.\nW czasie pracy telewizora jego ekran elektryzuje się ujemnie w wyniku uderzania wiązką elektronów.\nŁatwe osadzanie się kurzu na powierzchni ekranu tłumaczymy właśnie tym, że ujemnie naelektryzowany ekran oddziaływuje na elektrycznie obojętne cząsteczki kurzu elektryzując je przez indukcje a następnie przyciąga je do siebie. Dlatego więcej kurzu jest na ekranie telewizora niż na meblach.


Niemieccy producenci dogadali się. Będzie modyfikacja diesli | Autofakty.pl\nAKTUALNOŚCI\tautor Wojciech Traczyk\tdodano Sierpień 3, 2017 dodaj komentarz\tDiesel dieselgate Silnik wysokoprężny 571 wyświetleń\nModyfikacje lekiem na zakazy\nBranża motoryzacyjna zagrożona\nTrzy niemieckie koncerny motoryzacyjne – BMW, Daimler oraz Volkswagen – zgodziły się, by wprowadzić niezbędne zmiany w ponad 5 milionach aut z silnikami wysokoprężnymi. Modyfikacja diesli ma przedłużyć ich żywot rynkowy, a jednocześnie nie zrujnować niemieckiego przemysłu motoryzacyjnego. Dla właścicieli starszych aut mają zostać zapewnione dopłaty do zakupu nowych samochodów.\nZła atmosfera wokół silników wysokoprężnych sprawia, że ich sprzedaż zaczyna wyraźnie spadać. Na rynku niemieckim w lipcu sprzedaż nowych samochodów z silnikami Diesla była niższa o 12,7% niż przed rokiem. Udział rynkowy tego typu napędu spadł do 40,5% z 46% pod koniec minionego roku.\nPodobne trendy można zaobserwować również na innych rynkach. A będą się one jeszcze bardziej pogłębiać, słysząc o planowanych zakazach wjazdu dla tego typu aut. W Niemczech o takich zamiarach wspominały m.in. Monachium czy Stuttgart oraz kilkanaście innych większych miast (w sumie 16 miast).\nZawarta umowa pomiędzy BMW, Daimlerem oraz Volkswagenem ma być skutecznym lekiem przeciwko tym planom. Celem planowanych modyfikacji w silnikach wysokoprężnych spełniających normy Euro 5 bądź Euro 6 jest zmniejszenie o ok. 25-30 proc. emisji tlenków azotu (NOx). Dzięki temu nie będzie podstaw, by wprowadzać powyższe zakazy.\nModyfikacje w oprogramowaniu będą kosztować niemieckie koncerny ok. 500 mln euro. Pozwoli to jednak uniknąć znacznie wyższych kosztów, gdyby zdecydowano się na modyfikacje mechaniczne w silnikach oraz układach wydechowych.\nDodatkowo trzy niemieckie koncerny planują wprowadzenie specjalnych bonifikat na zakup nowych aut z silnikami wysokoprężnymi. Będą one skierowane dla tych osób, które posiadają już starsze diesle, w których nie da rady już przeprowadzić modyfikacji oprogramowania. Na razie jedynie BMW ogłosiło, że wprowadzi rabat w wysokości 2 tys. euro.\nPRZECZYTAJ RÓWNIEŻ Common Rail - co to jest?\nPlanowane zakazy sprzedaży aut z silnikami spalinowymi mogą w znaczący sposób zmienić branżę motoryzacyjną. Po Norwegii oraz Holandii jakiś czas temu podobne plany zapowiedziały Francja oraz Wielka Brytania. Niemcy jak na razie wstrzymały się z taką decyzją, ale kanclerz Angela Merkel zapowiedziała, że rozważane są takie plany.\nProblem w tym, że niemiecki przemysł motoryzacyjny, największy w Europie, zatrudnia ok. 800 tys. osób. Planowane zakazy wjazdu do miast oraz sprzedaży aut z silnikami Diesla mogą poważnie „namieszać” i wpłynąć destrukcyjnie na branżę motoryzacyjną.\nStąd wspólny front koncernów motoryzacyjnych, do których ostatecznie może dołączyć również niemiecki rząd. Raczej nie zmieni to przyszłości motoryzacji, czyli pojazdów o napędzie elektrycznym, ale może znacząco odwlec te zmiany w czasie.\nTagi: DieseldieselgateSilnik wysokoprężny


Jak znaleźć czas na to, co od dawna chciałeś zrobić\nWiele osób nie rokrocznie obiecuje biegać, medytować, uczyć się obcego języka, ale nie może znaleźć na to czasu. Dowiedz się, jak zrealizować wszystko, co kiedykolwiek zaplanowałeś i gdzie zdobyć brakujące godziny.\nCzęsto zdarza się, że nie możesz znaleźć czasu na rozwój osobisty, swoje zdrowie, komunikację z rodziną, a jednocześnie spędzasz kilka godzin na bezużytecznych spotkaniach i nudnych rozrywkach, takich jak stronicowanie na Instagramie.\nJeśli dodasz wszystkie bezużyteczne sprawdzenia kanału informacyjnego w sieciach społecznościowych przez miesiąc, ten czas wystarczy, aby nauczyć się podstaw języka obcego.\nWynika to z wielu czynników, ale przede wszystkim z niemożności właściwego priorytetyzacji i zobaczenia całego obrazu. Dlatego przede wszystkim musisz zrozumieć, dokąd zmierza twój czas.\nDowiedz się, na co tracisz czas.\nSpróbuj zaplanować swój kalendarz. W przeciwieństwie do zwykłej listy rzeczy do zrobienia, w kalendarzu można ustawić ramy czasowe dla każdego zadania i wyraźnie zrozumieć, ile czasu poświęca się na codzienne czynności.\nPlanuj cały dzień, biorąc pod uwagę pracę, sposób, lunch, czas na komunikację i odpoczynek wieczorem. Jeśli to możliwe, zapisuj swoje zadania w pracy co pół godziny: spotkania, rozmowy, wyjazdy.\nKiedy sporządzasz harmonogram, będziesz miał przejrzysty plan, w którym możesz znaleźć okno do wykonywania swojej pracy.\nJeśli korzystasz z Kalendarza Google, możesz to ułatwić dzięki nowej funkcji "Cele". Musisz wyznaczyć cel i określić, ile godzin tygodniowo jesteś gotowy, aby poświęcić go, a sam kalendarz znajdzie czas wolny.\nProgram dostosowuje się do harmonogramu i ostrzega z wyprzedzeniem o zajęciach, dzięki czemu można zmieniać, przenosić i odkładać realizację celu.\nW miarę postępów widzisz, ile razy w tygodniu udało Ci się coś zrobić, aby osiągnąć swój cel. Progres cię motywuje i sprawia, że nie opuszczasz zajęć.\nJeśli ciągle odkładasz planowane sprawy, oznacza to, że narzędzie nie działa, a problem należy szukać gdzie indziej. Na przykład w obszarze priorytetów. Czy naprawdę potrzebujesz czegoś, czego po prostu nie możesz zacząć?\nAby zrozumieć, czy naprawdę potrzebujesz rzeczy, których nie możesz zrobić, spróbuj użyć macierzy Eisenhowera. Istotą tej techniki jest rozdzielanie wszystkich swoich spraw na cztery kwadraty.\nWażne i pilne. Są to kwestie, które mają ogromne znaczenie dla osiągnięcia twoich celów i musisz je teraz wykonać. Idealnie, kwadrat ten powinien pozostać pusty, ponieważ jeśli dobrze zaplanujesz swoje sprawy, to wszystko, co ważne, zostanie zrobione z góry, a nie w ostatniej chwili.\nWażne i niepotrzebne. To pole zawiera główną listę zadań do wykonania. Dołącz pytania o pracę, komunikację z bliskimi, miary zdrowia, aktywność fizyczną, medytację i samorozwój. Wszystkie sprawy z tej listy powinny być pomocne.\nPilne i nieważne. Na ten plac trafiają przypadki, które nie przynoszą korzyści osobiście, ale są niezbędne do tego. Mogą to być bezużyteczne spotkania, czasochłonne prace domowe, nudne zadania w pracy, które nie przyczyniają się do rozwoju i rozwoju.\nNieważne i niepotrzebne. Są przypadki, które nie mają żadnej wartości i nie wymagają wykonania, np. Oglądanie rozrywkowych filmów na YouTube lub gier komputerowych.\nRozłóż wszystkie zadania w czterech kwadratach i zobacz, gdzie pojawiły się przypadki, które od dawna chciałeś zrobić. Czy mają znaczenie dla twojej kariery, zdrowia, dobrego samopoczucia, związków? Jeśli tak, umieść je w polu "Ważny i niepilny".\nAby uwolnić czas na to, co naprawdę ważne, musisz pozbyć się skrzynek w dwóch niższych kwadratach do maksimum. Jeśli możesz po prostu usunąć skrzynkę z ostatniego kwadratu, nadal musisz ukończyć pilne i nieważne zadania. Chociaż istnieje inna opcja: znajdź dla nich artystę.\nCzas wolny na to, co ważne\nKażdy okresowo ma sprawy, które nie przynoszą przyjemności i wymiernych korzyści: odbierz i weź coś z drugiego końca miasta, ponownie wklej tapetę na korytarzu, wypełnij duży stół. Ich ukończenie zajmuje kilka godzin, które można wykorzystać bardziej pożytecznie. Najlepszym wyborem w takiej sytuacji jest delegowanie, lub, mówiąc prościej, zrzucenie tego zadania na tego, kto spełni je z radością.\nOto kilka opcji:\nZapytaj swoich bliskich, czy mogą ci pomóc. Być może wydaje ci się to nudne tylko dla ciebie, a przyjaciel lub krewny z przyjemnością go odbierze.\nSpróbuj wymieniać się zadaniami z kolegami. Sprawdź, czy Twoi współpracownicy mają bieżące zadania, które możesz wykonać szybciej i z większą przyjemnością niż twoja. Jeśli tak, spróbuj się zmienić.\nZatrudnij artystów do swojego zadania.\nTen drugi sposób można nazwać zakupem swojego czasu. Płacisz osobom trzecim, aby zwolnić czas na ważniejsze zadania.\nIstnieje specjalna usługa YouDo, która pomaga szybko znaleźć wykonawcę niemal dla każdej usługi.\nAby znaleźć osobę, która wykonuje dla ciebie pilne, ale nieistotne rzeczy dla ciebie osobiście, musisz stworzyć zadanie, opisać szczegóły i wskazać, ile jesteś gotów zapłacić. Następnie kilku wykonawców odpowie na Twoją reklamę, a będziesz musiał przeczytać opinie o ich pracy i wybrać właściwą.\nCo więcej, YouDo Nie tylko szuka wykonawców dla swojego zadania, ale także oferuje bezpieczną transakcję z rozliczeniem bezgotówkowym. Przelewy pieniężne na konto usługi, a po złożeniu zamówienia są wysyłane do kierownictwa. W rezultacie nie musisz szukać gotówki do zapłaty, a Twój wykonawca nie będzie mógł zniknąć z twoimi pieniędzmi.\nTransakcja bez ryzyka\nYouDo przydatne również do bardzo pilnych i ważnych zadań - przypadków oznaczonych ASAP, migające na czerwono. Kosztem aplikacji mobilnej na iOS i Androida można natychmiast utworzyć zadanie: określić parametry i cenę, napisać "Pilne!" W tytule i od razu znaleźć artystę.\nJak pokazuje praktyka, aplikacja naprawdę oszczędza.\nOczywiście, jeśli Twoje terminy nie ulegają spaleniu, możesz również pomyśleć o tym, czy warto oddać swoje zadania wykonawcom zewnętrznym, ponieważ musisz za to zapłacić. Jeśli żałujesz pieniędzy, po prostu policz, ile warta jest godzina twojego czasu pracy.\nJak zaoszczędzić czas i pieniądze dzięki outsourcingowi\nZałóżmy, że zarabiasz 60 tysięcy rubli miesięcznie. Jeśli masz regularny 40-godzinny tydzień pracy, godzina czasu kosztuje około 360 rubli. Przyjrzyjmy się kilku opcjom, w których bardziej opłacalne będzie zlecanie na zewnątrz sprawy niż samemu.\n1. Naprawa i prace domowe\nNaprawa i montaż urządzeń elektrycznych, tapetowanie, montaż nowych mebli - zaoszczędzisz wiele nerwów i czasu, jeśli powierzysz takie sprawy mistrzom.\nNa przykład musisz usunąć stary żyrandol i powiesić nowy, ale nie bardzo wiesz, jak to się robi. Ponadto nie masz wiertła. Najpierw spędzasz czas próbując znaleźć wiertło i idąc za nim, a potem pół dnia próbując zawiesić żyrandol własnymi wysiłkami. Wszystko to może zająć pięć godzin, a to 1800 rubli i wiele zmartwień. Na YouDo możesz znaleźć mistrza za 1000 rubli, który przyjdzie ze swoimi narzędziami i szybko zrobi wszystko.\nNoś dokumenty, podnieś ubrania z pralni chemicznej, wyślij paczkę, wyślij listy - przypisz te skrzynki kurierowi, a zaoszczędzisz dużo czasu.\nZadania dla kurierów YouDo\nZałóżmy, że musisz zabrać dokumenty lub niektóre rzeczy. W drodze powrotnej spędzisz około dwóch godzin, aw kategoriach pieniężnych stracisz 720 rubli. W YouDo możesz łatwo znaleźć kuriera takiego zadania za 400 rubli i zaoszczędzić 320 rubli, a niektóre komórki nerwowe spędzić w korkach.\n3. Wirtualna pomoc\nAby przetłumaczyć tekst na język obcy, zapisać dane w tabeli, utworzyć transkrypcję dźwiękową, utworzyć prezentację - te i wiele innych rutynowych zadań można również przekazać wykonawcom zewnętrznym, co więcej, po dość konkurencyjnych cenach.\nNa przykład odszyfrowanie dwóch godzin dźwięku może zająć około 12 godzin pracy. W ujęciu pieniężnym jest to 4320 rubli. Na YouDo możesz znaleźć wykonawcę, który odszyfruje dwie godziny za 1 500 rubli i zaoszczędzi 2 820 rubli lub 12 godzin swojego życia!\nI nie bój się złych wyników. Usługa zapewnia, że tylko zaufani i uczciwi wykonawcy podejmują pracę.\nJak widać, outsourcing pomoże zaoszczędzić wiele godzin, najważniejsze jest, aby wydać go z korzyścią. W wolnym czasie możesz zaangażować się w samorozwój, poświęcić czas na karierę, swoją firmę lub rozpocząć pracę na pół etatu. Ten ostatni można zrobić za pomocą tej samej usługi YouDo.\nMożesz zarejestrować się na stronie lub w aplikacji jako artysta i oferować swoje usługi wraz z innymi użytkownikami YouDo. Korepetycje, projektowanie i tworzenie stron internetowych, pomoc prawna, zdjęcia i wideo - tutaj poszukujesz różnych specjalistów i możesz łatwo zarabiać dzięki swojemu hobby.\nTak więc opisaliśmy narzędzia, które pomogą Ci zaoszczędzić czas na ważne sprawy, a teraz opracujemy konkretny plan działania:\nSporządź listę zadań następnego dnia. Użyj kalendarza, aby je rozłożyć na czas.\nRozprowadź sprawy z listy na cztery pola macierzy Eisenhowera.\nUsuń z listy przypadków, które mieszczą się na czwartym kwadracie "nieważne i niepotrzebne".\nPoszukaj wykonawców zadań z pola "Pilne i nieważne sprawy" wśród kolegów, krewnych lub mistrzów na YouDo.\nOdpowiednio zaplanuj czas, wyeliminuj niepotrzebne czynności, a zwolnisz kilka godzin na to, co jest naprawdę ważne.\nZnajdź artystów na YouDo


Pokazano 21 do 24 (z 924 nowych produktów)\nStrony z wynikami: [ << Poprzednia ] ... 6 7 8 9 10 ... [ Następna >> ]\nMAXIMUS M-4 KOMODA 4 DRZWI DĄB SONOMA SYSTEM MEBLI: MAXIMUS - M 04 - Komoda 4 drzwiOpis mebla:Czworo drzwi, uchwyty w kolorze srebrnym. W każdej z części znajduje się półka. Opis systemu:Nowoczesna forma i atrakcyjny wygląd. To nowoczesne meble dedyk...\nPENELOPA 155 szafa BIAŁA\nPENELOPA 155 szafa BIAŁAKOLEKCJA PENELOPA Szafa 155 Opis mebla:Szafa idealnie dopasowana do potrzeb użytkownika. Wnętrze szafy skrywa dobrze zagospodarowaną przestrzeń: lewa część szafy to obszerny i funkcjonalny drążęk na ubrania zwieńczony półką. S...\nPENELOPA 155 szafa DĄB SONOMA\nPENELOPA 155 szafa DĄB SONOMAKOLEKCJA PENELOPA Szafa 155 Opis mebla:Szafa idealnie dopasowana do potrzeb użytkownika. Wnętrze szafy skrywa dobrze zagospodarowaną przestrzeń: lewa część szafy to obszerny i funkcjonalny drążęk na ubrania zwieńczony pół...\nPENELOPA 155 szafa KASZTAN WENGE\nPENELOPA 155 szafa KASZTAN WENGEKOLEKCJA PENELOPA Szafa 155 Opis mebla:Szafa idealnie dopasowana do potrzeb użytkownika. Wnętrze szafy skrywa dobrze zagospodarowaną przestrzeń: lewa część szafy to obszerny i funkcjonalny drążęk na ubrania zwieńczony ...


Dżem melonowy na zimę - 9 prostych i smacznych przepisów / Przepisy | Brovarnya Rivne - Najnowsze informacje z całego świata!\nDżem melonowy w niektórych krajach jest ceniony tak wysoko, jak naturalny miód pszczeli ze względu na jego smak i korzyści ukryte w jego składzie. Oczywiście, obróbka cieplna nieco zmniejsza ilość korzystnych witamin i innych substancji w porównaniu do świeżego melona, ale to wystarczy, aby spotkać zimę słodko bez beri-beri, zmęczenia i złego samopoczucia.\nKlasyczny dżem melonowy na zimę\nDżem melonowy, gotowany zgodnie z klasyczną recepturą, to piękne bursztynowe kawałki miąższu w gęstym aromatycznym syropie. Można go podawać wraz z tostem do herbaty, a następnie na stole będzie wyglądać jak kawałek letniego słońca w misce.\nDo tej zimy zbiory będą wymagały:\n1000 g przygotowanej pulpy melonowej;\n1200 g krystalicznego cukru białego;\n5 g proszku waniliowego;\n3 g kryształów kwasu cytrynowego.\nKolejność pracy w krokach:\nW garnku o odpowiedniej wielkości zagotuj wodę, włóż pokrojony w kostkę melon na pięć minut. Następnie spuść wodę i pozostaw do całkowitego schłodzenia miąższu.\nCukier, wanilia, kwas cytrynowy i syrop z wody. W przypadku syropu możesz wziąć wodę, w której melanż był blanszowany.\nWlać schłodzone kostki melona gorącym syropem i pozostawić na 6 godzin.\nPo zanurzeniu w syropie doprowadzić zawartość wrzenia do wrzenia, gotować przez kwadrans i można je konserwować. Tara do konserwacji musi być wysterylizowana.\nTen przepis można bezpiecznie nazwać najprostszym, zarówno pod względem liczby wymaganych składników, jak i technologii przygotowania. W odniesieniu do jakości surowców lepiej wybrać owoce tych odmian, które mają stałą miazgę.\nStosunek cukru i owoców:\n1000 gramów pulpy melonowej;\n600 gramów cukru.\nPrzygotowane (bez skórek i nasion) miąższ melonowy pokroić w kostkę, włożyć do pojemnika, w którym dżem będzie gotował, i przykryć cukrem na wierzchu. Przed ekstrakcją soku pozostaw sam surowiec. W zależności od soczystości owoców może to zająć około pół godziny.\nNastępnie na małym ogniu doprowadzić melon z cukrem do własnego soku do wrzenia, natychmiast wyłączyć piec i pozostawić masę do całkowitego ochłodzenia pod pokrywką.\nNastępnie ponownie doprowadzić zawartość pojemnika do wrzenia, gotować przez jakiś czas i korkiem w sterylnych słoikach do długotrwałego przechowywania.\nAby jak najlepiej zachować aromat świeżego melona, nie trzeba gotować dżemu dłużej niż pięć minut.\nBardzo ciekawy smak uzyskuje się z zimowego kęsa melona, jeśli doda się do niego cytrynę. Składnik ten nie tylko zrównoważy słodkość głównego składnika, nada świeżemu cytrusowemu aromatowi, ale także działa jako naturalny środek konserwujący ze względu na zawartość kwasu.\nW przypadku dżemu cytrynowego musisz wziąć:\n1000 gramów dojrzałego melona;\n700 gramów cukru;\n1 duża cytryna.\nDojrzałe owoce melona są dobrze myte, delikatnie za pomocą noża kuchennego, aby usunąć z niego skórkę, usunąć nasiona i pokroić w kostki o bokach nie mniejszych niż 1-2 cm, napełnić cukrem, wymieszać i pozostawić do wybrania soku.\nTymczasem wytrzyj wyciśniętą cytrynę w gorącej wodzie i pociąć na 4-8 części, aby z łatwością usunąć z niej wszystkie kości. Następnie rozdrabniacze bez pestek cytrusowych lub za pomocą stacjonarnego blendera do zawiesiny razem z skórką i filmami.\nDodaj cytrynowy kleik do melona, zamieszaj i doprowadzaj do wrzenia na średnim ogniu. Następnie gotuj dżem przez pół godziny, ale na małym ogniu i ostudzić.\nPo ostudzeniu dżemu powtórzyć gotowanie na małym ogniu przez pół godziny. Gorąco zakorkować w sterylnych puszkach i owinąć w ciepły kocyk, aż ostygnie całkowicie (przez 2-3 dni).\nOd melona i arbuza\nMelony takie jak melon i arbuz mogą nie tylko koegzystować latem na półkach sklepów, ale także smacznie tandem w formie dżemu.\nAby przygotować smaczną kęs na zimę soczystej miąższu arbuza i melona, będziesz potrzebować:\n500 g pulpy melonowej;\n500 g pulpy arbuzowej;\n2 średniej wielkości cytryny;\nMiąższ obie tykwy pokrojone w kostki o bokach jednego centymetra. Włożyć do garnka, przykryć 600 g cukru i wstawić do lodówki na kilka godzin, aż sok zostanie uwolniony.\nOstrożnie usuń skórkę z przemytych cytryn drobną tarką i wyciśnij sok. Aby uzyskać więcej soku, owoce mogą trochę popychać do staczania się na stole.\nPozostały cukier wlewa się do rondla, wlewa do niego wodę i gotuje syrop. Gdy cukier całkowicie się rozpuści i zawartość rondla się zagotuje, wyślij sok cytrynowy i skórkę, wymieszaj wszystko.\nWlać schłodzony syrop do pojemnika z miąższem z owoców, następnie doprowadzić masę do wrzenia, gotować przez 30-40 minut, a dżem jest gotowy. Można ją zwinąć w przygotowane słoiki.\nZ pomarańczą na zimę\nDżem melonowy z pomarańczy ma nie tylko magiczny smak, aromat, a nawet jeden z jego aromatów. Takie połączenie owoców z cytrusami stało się ostatnio bardzo popularne wśród gospodyń domowych, takie półprodukty są zwykle wytwarzane w małych porcjach.\nDlatego potrzebne będą trzy półlitrowe słoiki z dżemem melonowym z pomarańczą:\n1500 g pulpy melonowej;\n600 ml wody pitnej;\n2 duże pomarańcze.\nMiąższ z masy melonowej napełnić pół kilograma cukru i odstawić na dwie godziny.\nZ pozostałego cukru i wody zagotuj syrop. Zalać miąższ gorącym wrzącym syropem i pozostawić na dziesięć godzin do zaparzenia.\nNastępnie spuścić syrop, zagotować ponownie i zalać gorącym melonem, powtórzyć słodkie moczenie przez 10 godzin.\nUmyj i posiekaj pomarańczę w plastry i przesuń do melona. Następnie zagotuj dżem, aż plasterki melona będą przezroczyste, a konsystencja produktu końcowego będzie gęsta.\nHot jam jest zamknięty w czystych sterylnych słoikach i zamknięty żelaznymi pokrywkami.\nDżem melonowy z cynamonem\nPikantny dżem melonowy o zapachu cynamonu może zamienić zwykły deser w wyśmienity deser, czy to lody, zapiekanki z twarożku,naleśniki lub zwykły kromka chleba tostowego.\nSkład dżemu melonowego o zapachu cynamonu obejmuje:\n2000 gramów pulpy melonowej;\n200 ml przefiltrowanej wody;\n1 patyk cynamonu w każdym półlitrowym słoiku.\nProces puszkowania w etapach:\nGęsta i jędrna (ale dojrzała) miąższ melonowy pokrojono w kostkę o wymiarach 2-3 cm, a następnie przygotowaną miazgę wrzuć w durszlak i poparz z wrzącą wodą. Następnie pozostaw tak, aby woda była całkowicie szklana.\nPrzygotuj syrop. Aby to zrobić, wymieszaj połowę zalecanej ilości cukru z wódką i gotuj nad ogniskiem, aż wszystkie kryształy zostaną całkowicie rozpuszczone. Następnie dodaj pozostały cukier i zalej wodą. Gotować, mieszając, aż do wrzenia.\nW syropie aż do półprzezroczystego zagotuj plasterki melona. Średnio zajmuje to 15-20 minut. Wyjmij pojemnik z pieca i zostaw go w spokoju na 12 godzin.\nNastępnie wyjąć półprzezroczyste kostki melona i gotować syrop, aż do zmniejszenia objętości o połowę. Po ugotowaniu wyciśnij sok z jednej cytryny do syropu i odstaw melon.\nDaj małą masę i możesz zacząć puszkę. W każdym sterylnym słoiku nałóż patyk cynamonu, zalej dżemem i zamknij żelazną pokrywę.\nProsty i jednocześnie niesamowity deser można zrobić z melonów i bananów.Dżem taki jest bardzo gęsty i słodki, a smaki tych dwóch owoców doskonale się uzupełniają.\nAby ugotować melona i banan, należy przygotować:\n750 g pulpy melonowej;\n400 g obranych bananów;\nWlej miąższ z melona do cukru i zapomnij o nim przez 12-16 godzin.\nWyciśnij sok z jednej cytryny przez sok z soku i gotuj cały czas przez około trzydzieści minut.\nPozostałą cytrynę z bananami pokroić w pierścienie i włożyć do patelni do dżemu. Następnie zredukować ciepło do minimum i mieszając zagotować do stanu puree.\nUmieść gorący dżem w czysto przygotowanych słoikach i korku.\nAby przedłużyć trwałość półwyrobu, przed nawinięciem pokrywek można zakryć dżem na wierzchu kółkiem papieru zanurzonym w wódce.\nNiezwykły dżem ze skórki melona\nWykrzykniki zaskoczenia i zdumienia spowodują następujący przepis na dżem melonowy na zimę, ponieważ nie używa się go do soczystego słodkiego miąższu owocu, ale do skórki. Niemniej jednak kęs jest bardzo smaczny i stosunkowo niedrogi, ponieważ surowiec do niego trafia zwykle do kosza.\nWięc proporcje niezbędnych składników:\n1000 gram skorupy melona;\n1000 ml wody pitnej.\nAlgorytm przygotowania skorupy melona:\nDżem gotowany jest z twardej i twardej części owocu, która znajduje się między miąższem a szorstką cienką skórką. Aby to uzyskać, musisz ostrożnie obciąć mięso nożem, a następnie obieraczka do ziemniaków delikatnie pozbyć się skóry.\nPokrój przygotowane skórki na kwadraty o wielkości od jednego do dwóch centymetrów, a po umyciu w zimnej wodzie moczyć przez 1 godzinę w słonej wodzie. Więc możesz być absolutnie pewien, że nie ma gorzkiego smaku i nie ma gotowego produktu.\nPrzygotuj syrop: zmieszaj wodę i cukier, rozgrzej aż rozpuszczony zostanie składnik krystaliczny.\nPrzenieś skórki do syropu i zagotuj. Następnie wyjąć pojemnik z ognia i schłodzić jego zawartość. Wrzenie i chłodzenie powtórzyć jeszcze cztery razy. W rezultacie skórki powinny stać się przezroczyste.\nPotem pozostaje tylko wylanie gorącej kęs na brzegi i zwinięcie pokryw na zimę.\nJak gotować w wolnym naczyniu?\nMożesz zrobić pyszny dżem melonowy w powolnej kuchence niemal bez czasu.Ten przepis jest interesujący nie tylko dzięki nowoczesnemu gadżetowi, ale także dzięki temu, że jako składnik składników królowa jesieni łączy się z pomarańczą (królem zimy) i ziarnami sezamu.\nDo dwóch półlitrowych słoików z dżemem melonowym w powolnym naczyniu będziesz potrzebować:\n700 gramów pulpy melonowej;\n30 g nasion sezamu;\n20 g cukru waniliowego.\nGotowanie zacięcia w następującej kolejności:\nCały proces zbioru będzie obejmował przygotowanie produktu, obróbkę cieplną i możliwość toczenia. Melon jest przygotowywany podobnie do poprzednich receptur. Jest myte, oczyszczone z nasion i skórki, pokrojone w kostkę. Pomarańcze oczyszcza się również ze skórki, folii i białych partycji, usuwa kości, jeśli są, i kroi w kostki.\nUmieszczają plastry melona w patelni multicastry, na nich - plastry pomarańczy, zasypiają na obu rodzajach cukru i sezamu. Następnie zamknij pokrywę gadżetu i uruchom program gaśniczy na jedną godzinę. Podczas zacięcia można od czasu do czasu mieszać.\nGotowy przysmak podnoszący nastrój w nudnej zimie wlewa się do banków, kręci się i owija, aż do całkowitego ochłodzenia.\nReceptura z dżemem Feijoa jest dość prosta. Oczywiście istnieje kilka sposobów gotowania, ale nie wszystkie zabierają dużo czasu, ale rezultatem jest smaczny i leczniczy przysmak. Klasyczna receptura dżemu feijoa Wymagane...\nTa jagoda może konkurować z cytrusami o zawartość witaminy C, a ilość użytecznych jodu przejmuje agrest, truskawki i maliny, ale niestety niewiele jej używa do przygotowania na zimę. Wszystko to...\nDżem z Lingonberry - 7 prostych i smacznych przepisów\nDżem bananowy - 7 przepisów, jak gotować smaczne i pachnące domowe dżemy\nArbuz Jam - 8 przepisów z miąższu lub skórki