Bitwa o aplikacje rozpoczyna się od nowa - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoBitwa o aplikacje rozpoczyna się od nowa\n31.01.2007, 19:14; Aktualizacja: 28.02.2008, 17:02\n• Adwokaci i radcowie krytykują pomysły Zbigniewa Ziobro na otwarcie korporacji • Łatwiejszy dostęp do zawodu odbije się na jakości świadczonych usług prawnych • Spór o przyszłość zawodów prawniczych przeniesie się niebawem do parlamentu\nZBIGNIEW ZIOBRO, mnister sprawiedliwości na pewno nie ugnie się pod krytyką korporacji i spór przeniesie się do Sejmu Ciężkie zarzuty wytoczyły samorządy zawodowe radców prawnych i adwokatów przeciwko projektowi nowelizacji ustaw korporacyjnych, przygotowanego przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Zakłada on ponowne otwarcie zawodów prawniczych, po tym jak Trybunał Konstytucyjny w ubiegłym roku zakwestionował tzw. ustawę Gosiewskiego. Decydująca batalia o przyszłość zawodów prawniczych, rozegra się w Sejmie, już na przełomie lutego i marca, gdyż projekt znajduje się obecnie w końcowej fazie uzgodnień międzyresortowych.\nPropozycje Ministerstwa Sprawiedliwości oprócz uzupełnienia luki prawnej powstałej po ubiegłorocznych orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego, zawierają szereg rozwiązań, które w sposób bezprecedensowy liberalizują dostęp do zawodu adwokata i radcy prawnego, m.in. modyfikując zasady naboru. Kluczowe znacznie ma obniżenie limitu punktów, jakie podczas konkursu będzie musiał uzyskać kandydat na aplikanta, a także zwężenie zakresu merytorycznego samego egzaminu. Te propozycje najbardziej krytykowane są przez korporacje, które miały okazje do wyrażenia swojej opinii do projektu w ramach tzw. konsultacji społecznych. – Nie znajduje uzasadnienia tak radykalne obniżenie wymagań stawianym osobom przystępującym do egzaminu konkursowego. O ile dotąd przy 250 pytaniach testu należało dać poprawną odpowiedź w ok. 76 proc., to teraz przy 150 pytaniach obniżono tę wielkość do ok. 53 proc., i to w sytuacji gdy kandydatom podawany będzie wykaz obowiązujących aktów prawnych i gdy utrzymuje się odejście od egzaminu ustnego – mówi Władysław Lewandowski, sekretarz Krajowej Rady Radców Prawnych. Jego zdaniem znaczne obniżenie wymagań nie pozwoli na należytą ocenę przydatności do szkolenia aplikacyjnego. Natomiast przyjęcie na aplikację znacząco większej niż dotąd liczby osób, przy jednoczesnym ograniczeniu wysokości opłat stworzy trudności dla prowadzenia aplikacji na wymaganym poziomie, szczególnie w zakresie zajęć praktycznych. W. Lewandowski przestrzega jednocześnie, że jeżeli przepisy wejdą w życie, należy liczyć się z tym, że na aplikacje będzie dostawało się ok. 80 proc. wszystkich zdających, czyli praktycznie każdy, kto skończył studia prawnicze i przystąpił do konkursu. Obecnie egzamin zdaje nie dużo ponad 30 proc. – W efekcie samych aplikantów radcowskich może być nawet dwa tysiące więcej, co może rozsadzić system szkolenia – mówi Lewandowski. Również adwokatura ze wszystkich proponowanych zmian najbardziej obawia się obniżenia poziomu aplikacji. – Obniżenie poprzeczki dla zdających może odbić się na klientach adwokackich, którzy będą narażeni w przyszłości na mało fachową obsługę prawną – mówi Stanisław Rymar, prezes Naczelnej Rady Adwokackiej. W opinii adwokatury, proponowane w projekcie ograniczenie liczby pytań testowych i zmiana punktacji świadczy o obniżeniu poziomu wymaganej wiedzy w stosunku do przeciętnie przyjmowanej skali egzaminów na studiach prawniczych. Po sześciu miesiącach aplikacji aplikant adwokacki może już zastępować adwokata przed sądem rejonowym i osoba taka nie może prezentować braku profesjonalizmu w zakresie wiedzy prawniczej objętej programem studiów – podkreśla NRA.\nNaczelna Rada Adwokacka zaznacza też, że proponowane przepisy nie uwzględniają wskazań z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z kwietnia 2006 r. Stwierdzono w nim, że egzamin adwokacki to egzamin zawodowy, do którego przygotowują aplikantów adwokackich organy samorządu adwokackiego i powinien on być prowadzony przez adwokaturę – z niekwestionowanym i szerokim udziałem przedstawicieli delegowanych przez ministra sprawiedliwości. – Jest tymczasem odwrotnie – dodaje radca prawny W. Lewandowski – przedstawiciele ministra mają znaczną przewagę w komisji egzaminacyjnej. Adwokaci krytycznie podchodzą też do proponowanej w ministerialnym projekcie formuły dopuszczenia do wykonywania praktyki adwokackiej bez egzaminu i aplikacji wymienionych tam kategorii osób o określonym doświadczeniu zawodowym: prokuratora czy radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Podkreślają znaczne różnice w przygotowaniu zawodowym podczas odpowiadających tym zawodom aplikacji, podobnie jak w przypadkach praktyki zawodowej asesora sądowego lub prokuratorskiego – z uwagi na niewielkie doświadczenie praktyczne.\n150 pytań będzie liczył test na egzaminie aplikanckim\nKorporacje prawnicze mają pretensje do ministra sprawiedliwości, że opracował założenia projektu, nie pytając ich o zdanie w sytuacji, kiedy rozwiązania te dotyczą bezpośrednio całego środowiska. – Nikt nas wcześniej nie pytał o naszą opinię w tej sprawie. Nie złożyliśmy też w ministerstwie własnych propozycji, gdyż jesteśmy nauczeni doświadczeniem, że wszelkie nasze uwagi do projektu i tak zostałyby odrzucone – mówi W. Lewandowski. Podobnego zdania jest adwokatura. – Nie otrzymaliśmy takich propozycji współpracy od ministra, dlatego zaangażujemy się w prace legislacyjne nad tym projektem na etapie komisji sejmowych – dodaje S. Rymar. Kolejna burza wokół aplikacji wydaje się więc nieunikniona. W poprzedniej kadencji Sejmu prace legislacyjne nad tzw. ustawą Gosiewskiego trwały ponad dwa lata. Jej los ważył się niemal do samego końca. Do ostatniej chwili nie było wiadome, czyje racje uzna prezydent, którego podpis kończył procedurę legislacyjną. Mimo prezydenckiej zgody, korporacje nie odpuściły, kierując wnioski do Trybunału Konstytucyjnego, który przyznał im rację, wskazując na potrzebę ponownego uregulowania tej sprawy. Niewykluczone że tak będzie i tym razem. Mimo że w porównaniu z poprzednią kadencją, proporcje w parlamencie uległy zdecydowanemu odwróceniu na korzyść zwolenników otwarcia korporacji, legislatorzy będą musieli liczyć się ze zdaniem przedstawicieli samorządu. Zwłaszcza że straszak w postaci wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, został już dwa razy skutecznie użyty. Tworzenie więc kolejnej ustawy z ryzykiem jej zakwestionowania przez sąd konstytucyjny wydaje się nie mieć sensu. Nasz komentarz Odyseja prawnicza


Politycy nie chcą uznać prawdziwych przyczyn kryzysu | eKAI\nWydarzenia Politycy nie chcą uznać prawdziwych przyczyn kryzysu\nPolitycy nie chcą uznać prawdziwych przyczyn kryzysu\n04 listopada 2011 | 09:51 | RV / pm Ⓒ Ⓟ\nPolitycy zawiedli na całej linii. Najpierw wypuścili z ręki gospodarkę, stracili kontrolę nad długami, nad tworzeniem miejsc pracy, a teraz od trzech lat próbują uratować sytuację naiwnym optymizmem.\nTak prezes watykańskiego Instytutu Dzieł Religijnych, prof. Ettore Gotti Tedeschi komentuje wczorajszy apel Benedykta XVI do uczestników szczytu G-20.\n„Polityka zawiodła – stwierdził szef „banku watykańskiego”. – Obiecała szybko rozwiązać problemy, a tymczasem mijają trzy lata, a politycy proponują nam jedynie optymizm, który jest oderwany od rzeczywistości. Dzisiejszy kryzys to konsekwencja zaniedbań Zachodu, również jego polityków, którzy nie starali się o rozwój gospodarki. Nie liczono się z tym, że aby gospodarka mogła się rozwijać, musi się również rozwijać społeczeństwo. Ograniczyliśmy rozrodczość i chcieliśmy ją zastąpić wzrostem konsumpcji na kredyt. Aby dziś konkretnie stawić czoła kryzysowi, trzeba by zadekretować długi okres zaciskania pasa. W ten sposób można by odbudować fundamenty gospodarki. Oczywiście taka decyzja nie byłaby popularna. Politycy zaś świadomie ignorują to, co jest niepopularne. Tworzą więc złudzenia, aby ożywić konsumpcję, zamiast odbudowywać podstawy gospodarki, do których należy na przykład oszczędność”.\n3 i 4 listopada w Cannes spotykają się szefowie państw i rządów grupy G-20, aby omówić główne problemy związane z gospodarką światową. – Mam nadzieję, że spotkanie to przyczyni się do przezwyciężenia trudności, które na płaszczyźnie światowej utrudniają promowanie rozwoju prawdziwie ludzkiego i integralnego – mówił 2 listopada Benedykt XVI.


No to mamy poniedziałek. Wszyscy się cieszą widzę.\nAle przynajmniej mamy wolną środę na pocieszenie. Pozostaje tylko jakoś przetrwać ten wtorek.\nDzisiaj wróciłam do domu jeszcze przed siedemnastą, kiedy było już znaczniej chłodniej i ciemniej. Nie wyobrażam sobie jak to będzie na przykład w grudniu, a to już tak blisko. Będę wychodzić, kiedy wciąż będzie ciemno, a do domu wracać kiedy też będzie już ciemno. No cóż uroki zimy.\nA co tam ogólnie się działo? W sumie to nic, z chemii prawie mieliśmy niezapowiedziany sprawdzian, a tak to chyba nic specjalnego się nie działo.\nPrzynajmniej teraz w klasie mam osobę, z którą mogłabym rozmawiać o książkach i filmach, przy tym również nie lubi żadnych fantastycznych wątków i lubi tych samych autorów. Tak to jest w zupełności goal, wreszcie ktoś kto na swojej liście przeczytanych nie ma książek typu: Niezgodna, Kosogłos, Igrzyska Śmierci i tak dalej. Chociaż nie mam nic do tych książek, ale zupełnie nie są w moim guście. Lubię poznawać historie, które mogłyby być prawdopodobne, jakieś romanse, dramaty i faktyczne zdarzenia, przeżycia autorów. Jakiś wątek pozwalający interpretować daną sprawę w stosunku do siebie. Tak, że możemy się wczuć w ten klimat. Tak tyle już mówiłam o książkach, ale tak czy tak trudno jest znaleźć wolny czas tylko dla siebie i lektury.\nNo to zostaje mi wziąć prysznic, rozłożyć łóżko, pouczyć się, oglądając końcówkę serialu i w sumie mogłabym iść spać, ale pewnie jeszcze trochę posiedzę.\nEtykiety: autumn, beautiful, black, book, coffee, cup of tea, dark, day, Justin Bieber, love, memories, monday, music, night, school, sleep, sweater weather, weather, white\nAngelika Owsianik 10 listopada 2015 13:36\nja miałam wolne ale siedziałam w domu i pracowałam hehe\nMarta G 10 listopada 2015 22:56\nCzyli w sumie taki zapracowany wolny dzień :)


Przykłady formułowania misji: Motto (slogan) sieci supermarketów: „Naszą misją jest podwojenie liczb supermarketów do roku 2000” – tak sformułowana misja wymaga nowej misji gdy zbliżymy się do roku 2000.\nMisja jako myśl przewodnia działania firmy określa sposób, w jaki chce być ona postrzegana przez otoczenie a zarazem zakreśla obszar jej działania i kierunki rozwoju, zaangażowanie kadr kierowniczych i załogi wokół funkcji, jakie chce przedsiębiorstwo spełnić na rynku.\nGdy misja zostaje zaakceptowana, często zmieniają się relacje uczestników z organizacją – pomaga to ludziom współpracować, bo misja tworzy wspólną tożsamość. Tacy ludzie stanowią ogromną siłę w realizowaniu wspólnej misji.\nStosunki dyplomatyczne - Funkcje misji dyplomatycznych\nkontroluje i koordynuje działalność wszystkich placówek, biur i przedstawicielstw w państwie przyjmującym; oświadczenia szefa misji maja charakter oficjalny; ochrona interesów państwa wysyłającego i jego obywateli – misja sprawuje opiekę dyplomatyczną nad obywatelami będącymi na terytorium państwa pobytu, kontrola nad realizacja umów; prowadzenie rokowań z państwem pobytu – w celu zapobiegnięcia szkodliwym dla ...\n- szefowie misji dyplom. charges d’affaires ad interim – pracownicy dyplomatyczni misji kierujący nią w czasie okresowej nieobecności czy choroby szefa.\npersonel misji dyplomatycznej dzieli się na: personel dyplomatyczny (grono korzystające z przywilejów i immunitetów; radcowie, sekretarze, attaches), personel administracyjny i techniczny (kierownik i pracownicy kancelarii, maszynistki, lekarze, tłumacze, szyfranci), służba misji (personel obsługi – kierowcy, dozorcy, sprzątaczki zatrudnieni przez państwo wysyłające), prywatna służba (domowa służba).\nnietykalność – oznacza, że bez zgody szefa misji funkcjonariusze państwa przyjmującego nie mają prawa wstępu na teren misji (aspekt negatywny); obowiązek podjęcia wszystkich stosownych środków w celu ochrony pomieszczeń misji przed jakimkolwiek natręctwem, szkodą oraz zakłóceniem spokoju i naruszeniem jej powagi (aspekt pozytywny).\nZakończenie misji na skutek notyfikacji – notyfikacja przez państwo wysyłające państwu przyjmującemu o zakończeniu misji i odwrotnie, na skutek notyfikacji państwu wysyłającemu przez państwo przyjmujące, że odmawia uznania przedstawiciela dyplom.\nTego rodzaju misje czy wizyty określane są jako misje specjalne lub misje ad hoc. Wysyłanie misji specjalnej występuje w wyniku uzgodnienia między zainteresowanymi państwami.\nTe ostatnie są skutkiem osiągania celów organizacji i można rozpatrywać je jedynie w powiązaniu z potrzebami otoczenia organizacji i samych jej członków.


Prawo budowlane - SMW Legal\nKancelaria SMW Legal specjalizuje się w obsłudze prawnej procesów budowlanych w każdym aspekcie, także prawa budowlanego. Reprezentujemy Klientów w trakcie postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, opracowujemy analizy, przygotowujemy opinie i informacje prawne. W naszym zespole obecni są prawnicy od lat z sukcesem doradzający w zakresie prawa budowlanego, posiadający nie tylko doświadczenie zdobyte w kancelarii prawnej ale i w organach administracji państwowej.\nPrawo budowlane: oferta\nWśród świadczonych przez nas usług warto wymienić:\nanalizę stanu prawnego planowanej inwestycji;\nanalizę stanu prawnego realizowanej lub zrealizowanej inwestycji;\nwsparcie w przeprowadzeniu postępowań o udzielenie pozwolenia na budowę i zgłoszenie zamiaru realizacji robót budowlanych;\npomoc w legalizacji samowoli budowlanej;\npomoc w zabezpieczeniu interesów osób znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.\nPrzygotowujemy wnioski, odwołania od decyzji administracyjnych, skargi do sądów administracyjnych. Opracowujemy opinie prawne, informacje prawne, ekspertyzy. Prowadzimy szkolenia zarówno dla przedsiębiorców, osób wykonujących samodzielne funkcje Czy stosowanie Polskich Norm wskazanych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest obowiązkowe?, techniczne w budownictwie, jak i organów administracji publicznej.\nPrawo budowlane: doświadczenie\nNasi prawnicy są autorami licznych artykułów z zakresie prawa budowlanego:\nBudowa i rozbudowa laboratorium, LAB 6/2014\nProjekt kodeksu budowlanego dostępny publicznie, Budownictwomedyczne.pl, 21.04.2015\nZmiana prawa budowlanego dziś i jutro, Nowoczesne Hale 3/2015\nOdpowiedzialność prawna projektanta, Przewodnik projektanta, edycja 2017\nBudowlany proces inwestycyjny w technologii BIM, Konstrukcje stalowe, Wiadomości Projektanta Budowlanego 1/2017\nProjekt budowlany i zgoda inwestycyjna w projekcie kodeksu urbanistyczno-budowlanego, Wiadomości Projektanta Budowlanego, 11/2016\nKodeks budowlany. Prawo budowlane w remoncie, Wiadomości Projektanta Budowlanego 4/2015\nSMW Legal opracowało na zlecenie Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa program szkoleń z zakresu prawa budowlanego dla administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, odbywających się na terenie całego kraju.\nSMW Legal na zlecenie PSE Innowacje sp. z o.o. opracowało analizę prawną, w ramach której dokonano oceny wpływu prawa budowlanego na zastosowanie w ramach inwestycji budowlanych metodyki BIM (ang. Building Information Modeling).\nPrawnicy SMW Legal na bieżąco śledzą prace dążące do stworzenia kodeksu urbanistyczno-budowlanego.\nW celu wyceny usługi prosimy o skierowanie maila z dotyczącą sprawy dokumentacją na adres:\nWycena dokonywana jest nieodpłatnie niezwłocznie od otrzymania maila z prośbą o wycenę. W mailu prosimy o przesłanie kluczowych dla sprawy dokumentów, wskazanie, jaka usługa ma być przedmiotem wyceny, istotnych okoliczności dotyczących sprawy nie znajdujących odzwierciedlenia w dokumentach, jak i wszelkich innych danych pozwalających na rzetelne przygotowanie przez zespół SMW Legal wyceny usługi.


Moje Mieszkanie 12/2013 - Katarzyna Stefaniak z Wielenia: Coś z niczego? To proste Kocham mój dom\n1/3 Jej pasje to aranżowanie wnętrz, przerabianie mebli i szycie. Prowadzi blog. Przed świętami robiła piękne bombki z tkaniny. - Na pomysł zrobienia bombek z tkaniny wpadłam, gdy zobaczyłam styropianowe kule - mówi Katarzyna Stefaniak. - Są efektowne i bezpieczne dla dzieci.\nMoje Mieszkanie 12/2013Aranżowanie wnętrz, przerabianie mebli, szycie – to moje wielkie pasje. Uwielbiam tworzyć coś z niczego, ale także wpływać na wygląd rzeczy już istniejących. Jeśli mogę zmienić go choć w małym stopniu, nadać czemuś indywidualny charakter – cieszę się jak dziecko. Poświęcam temu każdą wolną chwilę, a jest ich nie tak dużo, jakbym chciała. Kiedy zabieram się do pracy – wszystko jedno, czy chodzi o szycie, tapetowanie ściany, czy robienie bombek – czas przestaje istnieć. I gdyby nie czujność mojego męża Przemka, spędziłabym noc nad swoją „robotą”. Zainteresowaniami oraz pasją urządzania wnętrz dzielę się z innymi na blogu mojdom-mojemiejsce.blogspot.com. Można na nim zobaczyć moje prace i zmiany, jakie zachodzą w naszym domu. Mama stale powtarza: „Po co to robisz? Do czego ci to potrzebne, dziecko! Lepiej odpocznij!”. A ja najlepiej odpoczywam, tworząc! Własnoręcznie wykonanymi dekoracjami obdarowuję bliskich – ich radość i uśmiech zachęcają mnie do dalszych działań i stawiania sobie nowych wyzwań. Zachęcam więc do zrobienia tych prostych bombek-prezentów – frajdę będą miały obie strony!


ENEA planowane wyłączenia prądu. Sprawdź, kiedy wyłączą zasilanie\nStart Poradniki ENEA planowane wyłączenia prądu\nEnea jako dystybutor\nEnea Operator - spółka powstała w 2006 roku, prowadzi swoje działania na terenach województw: wielkopolskiego, zachodniopomorskiego, kujawsko-pomorskim, lubuskim i niewielkiej części województw dolnośląskiego oraz pomorskiego. Głównym zadaniem spółki jest zapewnienie Klientom ciągłego dostępu do energii wysokiej jakości, jak i remont i modernizacja sieci, co wiąże się z koniecznością odłączenia prądu, o takich planowanych przerwach dystrybutor musi zawiadomić nas odpowiednio wcześniej.\nInformacje o planowanych wyłączenia znajdują się na na stronie operator.enea.pl, aby dowiedzieć się więcej należy kliknąć w interaktywną ikonę - Planowane wyłączenia energii i wybrać odpowiedni oddział pod jaki podlegamy, następnie wyszukać nasz Region Dystrybucji i naszą Gminę. Obok Eneapodaje dni i godziny, w których nastąpi wyłączenie prądu. Informacje o planowanych wyłączeniach mogą przychodzić do nas na adres mailowy, jeśli tylko zarejestrujemy się wyżej podanej stronie i uzupełnimy krótki formularz. Informacje takie można też otrzymać pod numerami telefonów:\n52 374 22 15\n91 813 52 00 lub 425 52 00\n95 721 76 00\n68 328 19 00\n61 850 41 00


Co tam u Ciebie Dzidziuch? - Bajeczni-Blokersi\nWysłany: Pon 16:25, 24 Mar 2014 Temat postu: Co tam u Ciebie Dzidziuch?\nJa zrobilam cos zlego a on mnie przepraszal. [link widoczny dla zalogowanych] a mi sie wydaje ze za duzo jem te 1000 kalorii dziennie i chyba zmniejsze dawke cio? Ale wiesz, ja bede mieszkac u mojego chlopaka, ale i tak wiekszosc doby bede spedzac poza domem.\nJak ktoĹ wie to prosiĹbym o podanie adresu, nr teleonu, lub cokolwiek, Ĺźebym tylko miaĹ jakiĹ kontakt. [link widoczny dla zalogowanych] moĹźe lepiej zadzwoĹ i zapytaj.\nWitam!! byĹabym bardzo wdziÄczna nie rozumiem tego... zapĹaciĹam 90zĹ za stracone 2,5 godziny, wĹosy w koĹcu upiÄĹam sama w kucyk i pokrÄciĹam koĹcĂłwki prostownicÄ\n. antynikola -imie wiktoria nie jest maĹo polskie ono wcale nie jest polskie,jest pochodzenia ĹaciĹskiego [link widoczny dla zalogowanych]\nja tez troche tluszczyku mam i odkad cwicze 6 to troche mi zmalal, wiec mam nadzieje, ze pozniej zniknie calkiem tylko trzeba pilnowac zeby nie jesc wiecej niz zwykle, bo wtedy to co spalisz od razu uzupelnisz nowym tluszczykiem. widze, Ĺźe nie tylko ja mam takie problemy. ja teĹź planujÄ siÄ przekwalifikowaÄ - obecnie mam stanowisko kierownicze, ale nie dajÄ\nce mi satysfakcji. Od dawna noszÄ siÄ z zamiarem zmiany zawodu - szukam kursu, ktĂłry naprawdÄ da mi solidne podstawy - w Warszawie nic takiego nie znalazĹam. Poranny mocz u mnie jest zawsze taki brazowy potem jak za dnia pijÄ wodÄ, to juĹź biaĹy. eurytmics -here comes the rain again w ciÄ


Samuel Podhajecki Wspomnienia z Berezy\nTekst pochodzi z książki "Kartki z Dziejów KPP" z rozdziału "Wspomnienia z Berezy" strona 413-461 wyd. Książka i Wiedza 1958 Łódź.\nSkanował towarzysz Helmund\nWspomnienia z Berezy\nNiedziela 19 kwietnia 1936 r. Wieczór... Światła we lwowskim więzieniu "Brygidki" zgasły... Więźniowie układają się do snu. W naszej celi nr 79, w której normalnie siedziało 14-18 więźniów, przebywa obecnie kilkadziesiąt osób. Panuje zaduch nie do zniesienia, nie możemy zasnąć. Półgłosem rozmawiamy o walkach ulicznych w dniu 16 kwietnia we Lwowie, które pochłonęły wiele ofiar. Zastanawiamy się, jak zareagują masy na krwawą rzeź we Lwowie.\nNagle słychać jakieś odgłosy z korytarza... Stąpanie kroków, głuche uderzenia, stłumione okrzyki... Z hałasem otwierają się drzwi naszej celi. Wpada grupa dozorców z aspirantem Koniecznym na czele. Cuchnie od nich wódka. Wywołują nazwiska: "Zbierać się".\nNim zdążyliśmy zerwać się z łóżka, dopadają do nas, ściągają na podłogę, biją, tratują i wloką na korytarz. To samo dzieje się i w innych celach. Z korytarza pędzą nas na wartownię, której okna wychodzą na ulicę Kazimierzowską.\n"Pożegnajcie się na zawsze ze Lwowem!" - krzyczy do nas Konieczny.\nNa dany przez niego znak rzucają się na nas dozorcy więzienni. Pod groźbą skierowanych luf rewolwerowych musimy rozebrać się do naga. Pojedynczo wciągają nas do łazienki, biją gumowymi patkami i rękojeściami od rewolwerów\nW bestialski sposób zostali pobici: Nawioka, dr Litwak, Schafel, Press, Jolles, Sperber, Fischer i inni. Specjalnym okrucieństwem odznaczali się: Konieczny, Sobota i Huk, którzy kopali nas, gdzie popadło. i We lwowskich ,,Brygidkach" dają nam odczuć przedsmak Berezy.\nPo zmasakrowaniu nas w łazience pozwalają się ubrać, ale przez dwie godziny musimy stać na baczność, twarzą do ściany.\nO godzinie 11 w nocy zaczyna się "strzyżenie" włosów.\nKażdy musi klęknąć, a oprawcy więzienni dosłownie wyrywają nam maszynką elektryczną włosy, zostawiając dla zeszpecenia "pejsy". Krzyki i jęki rozdzierają ciszą nocną, przedostają się na zewnątrz. Ulice są puste... we Lwowie panuje stan wojenny.\nO północy otwiera się brama więzienna Uzbrojony od stóp do głów wkracza oddział policji. Zakuwają nas w kajdany i wrzucają do stojących przed wiezieniem aut ciężarowych. Asystuje przy tyra oficer armii. Otoczeni wieńcem motocykli, pod eskortą policjantów uzbrojonych w ręczne karabiny maszynowe jedziemy na Dworzec Główny,\nTu dołączają grupę złodziei, zesłanych do Berezy wraz z nami, kilkudziesięcioma anty faszystami, aby pokazać opinii publicznej, że sprawcami lwowskich zajść są nie tylko "komuniści", ale także szumowiny miejskie.\nDelegat Wojewódzkiego Wydziału Bezpieczeństwa wygłasza krótkie przemówienie, ostrzegając, byśmy się zachowywali spokojnie, gdyż w przeciwnym razie policja zrobi użytek z broni.\nPociąg rusza... Myśli krążą wokół bliskich, pozostawionych we Lwowie. Czy naprawdę żegnamy się na zawsze ze Lwowem? Jak odbędzie się poniedziałkowy strajk protestacyjny we Lwowie?\nPo kilku godzinach znajdujemy się na Wołyniu. Z niewiadomych nam przyczyn jedziemy w kierunku Równego. Na poszczególnych stacjach z grup kolejarzy stojących na peronie podnoszą się pięści do pozdrowienia antyfaszystowskiego.\nW południe pociąg przyjeżdża do Kowla. Dołączają do nas wagon, w którym znajduje się grupa ukraińskich działaczy robotniczych i chłopskich z Przemyśla, Sanoka, Sambora i Drohobycza. Po krótkim postoju ruszamy dalej. Dotychczas eskorta policyjna nie zezwoliła nam na zakup prowiantu. Przez cały czas jesteśmy skuci, dokucza nam pragnienie. Wszyscy jesteśmy pobici i zmęczeni.\nW Brześciu doręczają nam zawiadomienie wojewody lwowskiego o zesłaniu nas do Berezy. Teraz policjanci pozwalają na kupno żywności, lecz wciąż jesteśmy skuci. Przez całą noc pociąg 'nasz stoi w Brześciu. Nad ranem wyjeżdżamy. Za godzinę jesteśmy w Berezie na bagnistym Polesiu.\nRozwiewa się mgła spowijająca poleskie miasteczko i oczom naszym ukazują się rozłożone po obu stronach szosy dwupiętrowe budynki z czerwonej cegły.\n"To obóz koncentracyjny" - szepce Schafel, który zaledwie dwa miesiące temu został stąd zwolniony.\nZ zainteresowaniem i zarazem z trwożnym niepokojem spoglądamy na te ongiś wojskowe koszary carskiej Rosji.\nZ daleka widać granatowe mundury policjantów pełniących straż w obozie. Wkraczamy do Komendy Miejsca Odosobnienia (tak brzmi skromnie oficjalna nazwa polskiego obozu koncentracyjnego). Lwowska policja wycofuje się i otaczają nas strażnicy policyjni z Berezy. Od razu padają wyzwiska i przekleństwa. Popychani szturchańcami wchodzimy do kancelarii komendy.\nNa ścianie olbrzymi obraz wojewody poleskiego, Kostka-Biernackiego. Tuż obok niego z prawej strony małe, ledwo widoczne fotografie Piłsudskiego i prezydenta Mościckiego. Jest to symboliczne. Degenerat i sadysta Biernacki, znany ze znęcania się w twierdzy wojskowej w Brześciu w roku 1930 nad przywódcami sejmowej opozycji demokratycznej: Witosem, Liebermanem, Barlickim, jest nieograniczonym władcą osadzonych w obozie koncentracyjnym. Jego przyboczny sędzia śledczy wydaje na podstawie zwykłej denuncjacji szpicla lub konfidenta wysłanym do Berezy przeciwnikom rządu nakaz osadzenia w obozie na 3 miesiące, nakaz wciąż potem przedłużany. Kostek-Biernacki osobiście czuwa nad udoskonaleniem wyrafinowanego systemu maltretowania internowanych.\nW kancelarii urzęduje aspirant Piotr Jarzęcki. Jego zimne oczy, głęboko ukryte w nabrzmiałej twarzy, patrzą przenikliwie na każdego z nas. Wypytuje o personalia i notuje coś.\nWyprowadzają nas. "Biegiem marsz!" - wołają policjanci i rozpoczyna się bieg do położonego po drugiej stronie szosy bloku aresztanckiego. Po drodze sypią się na nas uderzenia. Zdyszani, nie mogąc złapać tchu, wpadamy na pierwsze piętro koszar.\nTu wpędzają nas do ogołoconej z wszelkich sprzętów sali. Tak jak na wartowni w "Brygidkach", zmuszeni jesteśmy stać w pozycji na baczność, twarzą do ściany, przez kilka godzin. Za najmniejsze poruszenie zostaje się dotkliwie pobitym przez kręcących się policjantów.\nOkoło południa zjawia się policjant Pytel, komendant bloku aresztanckiego. Zaczyna się nauka regulaminu obowiązującego w Berezie.\n"W Miejscu Odosobnienia panuje bezwzględna cisza" - głosi regulamin.\n"To znaczy - dodaje Pytel - że nie wolno Warn, s...syny, słowa wypowiedzieć. Jesteście niemi. Dosyć pyskowaliście na wolności. Odpowiadać wolno tylko na pytania panów komendantów. Każdy policjant musi być w Berezie tytułowany przez was: panie komendancie".\n"Każdy rozkaz musi być wykonywany przez aresztowanego szybko i ochoczo".\n"To znaczy - dodaje Pytel - że przez cały czas pobytu w obozie nie wolno aresztowanemu nawet trzech kroków zrobić zwykłym krokiem. Zawsze musicie biegać. Przy pracy musicie poruszać się szybko My wam pokażemy w Berezie amerykańskie tempo".\n,"Niewykonanie rozkazu zostanie przełamane siłą. a nawet użyciem broni".\n"Bici i tak będziecie - komentuje ochrypłym głosem Pytel - ale biada temu, kto się nam przeciwstawi".\n"Reszta regulaminu nie jest dla was ważna - wtrąca się policjant Wieczorek, jeden z tych, którzy w Berezie najwięcej się nad nami znęcali - bo i tak nie dostaniecie ani książek, ani gazet, ani paczek żywnościowych. Również widzenia są zakazane".\nZaczyna się lekcja "meldowania". W Berezie aresztowany na każdym kroku musi się przed policjantem "posłusznie" meldować.\n"Panie komendancie, aresztowany X. Y. prosi posłusznie o pozwolenie pójścia do ustępu".\n"Panie komendancie, aresztowany X. Y. prosi posłusznie o pozwolenie splunięcia".\n"Panie komendancie, aresztowany X. Y. prosi posłusznie o pozwolenie wytarcia sobie nosa".\n"Nic wam nie wolno robić z własnej inicjatywy, dranie, nawet myśleć..."\nWiedząc, co nas czeka w razie przeciwstawienia się, powtarzamy za Pytlem i Wieczorkiem "lekcję", lecz słowo "posłusznie" w ustach naszych brzmi niezdarnie i natychmiast z otaczającej nas sfory policyjnej padają wyzwiska, przekleństwa i uderzenia.\nPrzychodzi kolej na "ćwiczenia". Pada komenda: "Odlicz!"\n"Raz!"... "dwa!"... - "Try!" - wykrzykuje młody chłopak ukraiński z zagłębia naftowego, Czuba, który nawet w Berezie manifestuje w ten sposób swe przywiązanie do ojczystego języka\n"Raz!"... "dwa!".,. - "Try!"... - odpowiada hardo ukraiński antyfaszysta Czuba.\n"Tu nie Ukraina: policzymy się później'' - zapowiada Pytel.\nDługo nie czekaliśmy: Czuba został wyciągnięty z szeregu i wyprowadzony do innej sali. Gdy wrócił, twarz jego była sinoczarna i nie mógł poraszać nogami. Przez cały dzień staliśmy: nie wolno było oprzeć się o ścianę lub usiąść. Nie dostaliśmy nic do jedzenia i picia.\nAni na minutę nie odstępowali nas policjanci, prowadząc lekcję "dobrego zachowania się" w Berezie przy akompaniamencie pałek gumowych, i karnych ćwiczeń.\nZ niesłychaną szybkością zwalaliśmy się na cementową posadzkę i w mig zrywaliśmy się, by znowu upaść. Rozbijaliśmy sobie głowy, kolana i w straszliwym tłoku jeden drugiemu wybijał zęby.\nTrwało to tak długo, dopóki większość z nas mimo spadających razów na grzbiety nie mogła się już podnieść. Wtedy następowała krótka przerwa.\nZapada zmrok. Prowadzą nas grupami do lekarza. W przedpokoju rozbieramy się do naga. Długo czekamy na rozpoczęcie badań. Tymczasem sadyści policjanci poszturchują i uderzają nas pałkami gumowymi gdzie popadnie: po głowie, karku, po plecach, krzyżach, nogach. Pojedynczo wpędzają do lekarza, który nawet nie patrzy na wprowadzonego. "Zdrów! - krzyczy - odmaszerować!" Pod gradem piekących jak ogień uderzeń i brutalnych kopnięć ubieramy się. Nie uszanowali nawet siwych włosów. Staruszek, robotnik z Sanoka, Grzegorz Grosz, został tak brutalnie pobity, że żal było patrzeć.\nZnowu jesteśmy w sali i znowu lekcje meldowania, karne ćwiczenia przy akompaniamencie gumy.\nBiegniemy przez długi korytarz do tzw. depozytu w celu złożenia pieniędzy i wszystkich przedmiotów, jakie posiadamy. Co 5 kroków stoi policjant. Każdego policjanta prosimy "posłusznie" o pozwolenie przejścia. Każdy z nich hojnie częstuje nas pałą.\nZdyszany od biegu stanąłem przed stupajką Malinowskim i proszę zgodnie z regulaminem, by mi zezwolił dalej biec do depozytu. W odpowiedzi otrzymałem straszliwe uderzenie kolanem pod brzuch.\n"Ty łotrze bolszewicki - darł się Malinowski, degenerat o odrażającej ospowatej twarzy - ja ciebie nauczę, z jakiej odległości należy się do mnie zwracać!"\nTak nas "ujeżdżano" do godziny 11 w nocy. Nareszcie dostajemy rozkaz "położyć się spać".\nNie dają sienników ani koców. W samej bieliźnie, ponieważ ubranie musimy, podobnie jak w więzieniach, wynosić na korytarz, kładziemy się na zimną cementową posadzkę. Ciało każdego zbolałe, pełne sińców. Nie można zasnąć. Leżymy z otwartymi oczyma, z zaciśniętych kurczowo ust wyrywają się ciche, stłumione jęki\nGwizdek. "Ubierać się!"\nWybiegamy na korytarz. Każdy chwyta przygotowane już dla nas łachmany więzienne. W ciągu 2-3 minut musimy być ubrani. Na wąskim korytarzu panuje niesłychany tłok. Jeden drugiego depcze. Z sadystycznym zadowoleniem policjanci wymachują gumą - to przed śniadaniem.\nZnowu gwizdek (W Berezie wszystko robi się na gwizdek). Chwytamy menażki i pędzimy na podwórze myć się. Biegniemy do beczek z wodą wśród szpaleru policjantów, nie żałujących nam kopnięć.\n"My was nauczymy biegać!"\nKulawy na obie nogi Rosentreber, szewc z Sambora, musiał razem z nami brać udział w tym morderczym biegu. Wciąż się przewracał. Policjant Świerkowski biegł koło niego i śmiejąc się "pomagał" mu wstawać - butem\nNie zdążyliśmy się umyć, a już znowu gwizdek.\n"Do jadalni na śniadanie - biegiem marsz!"\n"Z powrotem do sali". Na schodach witają nas policjanci gumą. Ledwie znaleźliśmy sio, na sali - znowu gwizdek.\n"Do ustępu - biegiem marsz!"\n"Biegiem na plac zbiórki!" Znowu biegniemy przez ten sam znęcający się szpaler policjantów.\n"Panie aspirancie, aresztowany X melduje posłusznie swoje przybycie do Miejsca Odosobnienia w Berezie Kartuskiej z miasta X".\nGdy ktoś zameldował się niezbyt wyraźnie, natychmiast otrzymywał na rozkaz Jarzęckiego kilka pał od stojącego w pobliżu policjanta.\nMeldunek skończony. Wpędzają nas do "jadalni", gdzie otrzymujemy igły i nici, by przyszyć numery do naszych więziennych bluz. Każdy aresztowany w Berezie dostaje numer zależnie od kolejności swego przybycia do obozu. Policjanci wołają nas po numerach: "aresztowany nr 410, aresztowany nr 395" itd.\nPod pretekstem, że numery nie są równo przyszyte - "poprawiają nas gumą".\n"Moja pałka - krzyczy Korczyński - zrobi z was, darmozjady, krawców!"\nGwizdek. Rozdzielają nas na grupy. Zaczyna się "praca". W pierwszym dniu nie poznajemy jeszcze właściwej roboty katorżniczej, ale już teraz odczuwamy jej przedsmak.\nW bloku aresztanckim zemdlał Pancer, robotnik ze Lwowa, mający za sobą już kilkuletnie więzienie. W parku stracił przytomność pobity do krwi Fischer, malarz pokojowy ze Lwowa. Ocucono go pałkami gumowymi.\nStudent filozofii Izydor Press z Przemyśla musiał z powodu rzekomej "opieszałości" przy pracy pięć razy przebiec tam i z powrotem długi, 120-metrowy korytarz i wreszcie meldować się stojącemu na drugim końcu korytarza policjantowi Muszyńskiemu.\n"Nic nie słyszę! Głośniej, draniu jeden!" - rechocząc odpowiadał Muszyński.\n"Panie komendancie, aresztowany Izydor Press melduje się posłusznie na rozkaz!"\n"Nie słyszę! Do mnie - biegiem marsz! Nauczę cię, nędzny filozofie, głośniej meldować!" - woła wreszcie policjant.\n"Melduję posłusznie - próbuje bronić się Press - że krzyczałem ze wszystkich sił".\n"Szczeniaku jeden - ryczy Muszyński - stul pysk!"\nO godzinie 11 rozlega się gwizdek. Koniec pracy przedpołudniowej. Wracamy na salę i czekamy na powrót wszystkich grup z pracy.\nGwizdek, "Po obiad - biegiem marsz!" Znowu szpaler policjantów. Porcja uderzeń i jesteśmy w jadalni. Prawie nikt z nas nie może przełknąć obiadu z powodu całkowitego wycieńczenia.\nPo obiedzie - karkołomny bieg do beczek z wodą w celu umycia menażek, i z powrotem na salę.\nMarny trzy kwadranse odpoczynku. Przy otwartych drzwiach stoi policjant i z pałką w ręku przypomina, że nie wolno zmieniać ani na chwilę swego miejsca oznaczonego "wizytówką" - wolno tylko stać lub leżeć na cementowej posadzce.\nWybiegamy na plac zbiórki. Każda grupa, otoczona policyjną eskortą, wraca do swej przedpołudniowej pracy. Znowu nas poganiają. "Prędzej! Szybciej! Ruszać się!" Znowu przekleństwa i wyzwiska. Razy spadają na zgięte grzbiety.\nWieczorem gwizdek, koniec pracy. Padem wracamy na salę. Za chwilę biegniemy do jadalni na kolację. Gwizdek - już jesteśmy koło beczek z wodą Gwizdek - ruszamy z powrotem. Na korytarzu czekają policjanci, którzy walą w nas na oślep.\nNa wpół żywi wpadamy na salę, ale jeszcze nie zdążyliśmy nabrać tchu, a już musimy - czy ktoś chce, czy nie - biec do ustępu i biegiem wracać.\nPokotem leżymy na podłodze. W otwartych drzwiach obserwuje nas policjant. Co chwilą wywołuje kogoś do siebie.\n"Czemu, bandyto jeden, masz taką ponurą minę? Może ci się nie podoba Bereza? Nadstaw grzbiet".\n"Panie komendancie, aresztowany X. Y. prosi posłusznie o pozwolenie wrócenia na swoje miejsce"\nO godzinie 7 wieczorem gwizdek Pytla - rzucamy się wszyscy na korytarz do rozbierania się. W ciągu kilku minut musimy być rozebrani, a lachy musimy ułożyć w równą kostkę z numerem na wierzchu.\nPytel i Wieczorek kontrolują, czy kostki są równo ułożone. Raz po raz wywołują kogoś i dają mu na "dobranoc" kilka pał.\nGwizdek: "Kłaść się spać".\nJak ścięte kłody drzew zwalamy się na sienniki. Upłynął jeden dzień w Berezie, jedno ogniwo w długim łańcuchu piekielnych dni.\nKażdy leży tak, jak padł. W uszach szum. Ciało zdrętwiałe z bólu i przemęczenia, a sen nie nadchodzi. Potem już człowiek stępiał na wszystko.\nW ciągu pierwszych nocy zrywamy się niezliczoną ilość razy - wciąż nam się wydaje się że słyszymy gwizdek...\nDryl wojskowy w Berezie, przybierający formy nigdy nie stosowane nawet w polskich pułkach systemu znęcania się nad nami.\nĆwiczeniami kierował przeważnie policjant Próchniewicz, który był jaskrawym przykładem, jak Bereza deprawowała samą straż policyjną.\nWszyscy byliśmy zdumieni, w pierwszych dniach po naszym przybyciu, zachowaniem się wobec nas policjanta Próchniewicza. Nie brutalny w obejściu, oględny w stosowaniu karnych ćwiczeń, bił tylko na rozkaz aspiranta Piotra Jarzęckiego.\nObecny czasem przy ćwiczeniach drugi aspirant o nieznanym nazwisku, którego przezwaliśmy "Garbatym", zwrócił kilkakrotnie z oburzeniem uwagę Próchniewiczowi, że ćwiczenia są za lekkie, a on za dobry. Wtedy Próchniewicz zmienił się nie do poznania.\n"Mnie nie szanują, to i ja was szanować nie będę." - mówił.\n"Raz, dwa, trzy, cztery! Lewa! Lewa! Lewa!"\n"Raz, dwa, trzy, cztery! Lewa! Lewa! Lewa! W tył zwrot! Wy ofermy, tak się robi w tył zwrot? Padnij! Powstań! Siad! Powstań! Klęknij! Powstań!"\nWymęczone ciała z niesłychaną szybkością uderzają w dziedziniec koszarowy, a unoszące się tumany kurzu wdzierają się do oczu, nosa, ust i gardła.\nWidząc, że Próchniewicz każdą naszą pomyłkę w padaniu lub przy zwrotach wykorzystuje dla jeszcze większego znęcania się, staraliśmy się dobrze ćwiczyć. Lecz nic nam nie pomogło. Próchniewicz mrugał do złodzieja Mieczysława Kochana, przywiezionego do Berezy po lwowskich wypadkach, aby umyślnie mieszał nam szyki. Kochan skwapliwie wykonywał polecenie i usuwał się z szeregu.\n"Biegiem marsz dookoła bloku! Padnij! Czołgaj się! Szybciej się czołgać!"\n"Aresztowany Kapłan, powstań! Biegiem do mnie! Niewygodnie ci się w błocie czołgać? Zakasuj rękawy! Marsz pod mur i czołgaj się po kamieniach!"\n"Te, zbolały Press, do mnie! Czego ty, filozofie, ruszasz się jak żółw?"\n"Biegiem marsz na czworakach! Prędzej! Prędzej!"\n"Powstań! Porobić odstępy do gimnastyki. Głęboki przysiad - raz! Wyrzut w przód prawej nogi - dwa! Wyrzut lewej - trzy! Podnieść się, - cztery! Głęboki przysiad - raz!" itd.\nPadaliśmy ze zmęczenia. Niezliczoną ilość razy musieliśmy robić przysiady i wyrzuty nóg. Po kilkunastu takich przysiadach nikt z nas nie mógł ruszać nogami. Próchniewicz, Pytel, starszy przodownik i "Garbaty" aspirant raz za razem wyciągali kogoś z szeregu i bili.\nPrzy takiej gimnastyce Próchniewicz tratował nogami tow. Germaniskiego z Wilna, zamordowanego potem 9 maja, grzmocił pięściami w plecy gruźlika Princa, bił po twarzy siwego jak gołąb Edmunda Cedlera, kandydata robotniczego na senatora z Zagłębia Dąbrowskiego, pastwił SIĘ nad młodziutkim Czaplickim z Kielc i dziesiątkom z nas odbił nerki i płuca.\nGdy "gimnastyka" znudziła się już aspirantowi przyglądającemu się ćwiczeniom, spojrzał porozumiewawczo na Próchniewicza i zaczynał się nowy numer.\n"Przysiad - raz! Za kostki chwyć - dwa! Naprzód marsz - trzy!" To się nazywał "kaczy chód". Ze spuchniętymi nogami, z krzyżami zbolałymi od bicia, popędzani gumową palą posuwaliśmy się naprzód.\n"Nie zatrzymywać się! Ręce w plon rzucać! Pozostać w przysiadzie! Naprzód marsz!"\nGdy już większość z nas zemdlała z wyczerpania, padła wreszcie komenda: "Dość, powstań!"\n"Wy, ofermy! Szereg nie jest równy. Nauczę was zaraz równać! Na jeden sygnał będzie padnij, na- dwa powstań..."\nPrzez jakiś czas ćwiczeniami kierowali policjanci Moszkiewkz i Kalinowski, którzy swoim zachowaniem się wobec nas odróżniali się od Świerkowskiego i Próchniewicza. Pytel wściekał się. Posyłał Kalinowskiego na śniadanie i osobiście obejmował komendę nad nami. Swym okrucieństwem doprowadzi! nas do rozpaczy i nie licząc się z następstwami odmówiliśmy mu posłuszeństwa - w Berezie rzecz niesłychana. Było to w sobotę l sierpnia, rano. Odesławszy do bloku policyjnego Kalinowskiego, Pytel zaczął szaleć. Bez odpoczynku biegaliśmy już drugą godzinę. "Padnij!" "Powstań!" Wielu z nas padało na ziemię, nie mogąc się więcej podnieść. Niespodziewanie wyskoczył z szeregu R., przebywający w Berezie już drugi rok, i krzyknął: "Dość tej męczarni! Nie będę więcej ćwiczył!" Nie czekając na komendę przestaliśmy biegać. Wśród policjantów zrobiło się zamieszanie. Pytel stracił głowę, zostawił nas i ciągnął R. do karceru. Ku naszemu zdziwieniu eskorta policyjna nie rzuciła się na nas i udając, że nic nie zaszło, pozwalała nam maszerować zwykłym krokiem. Przyczyną tego było ciche zadowolenie policjantów z kompromitacji Pytla, którego wszyscy nienawidzili za jego donosicielstwo do inspektora.\nW dniu naszego przybycia do Berezy zwolniono wszystkich endeków i ukraińskich nacjonalistów. Jedyny w Polsce obóz koncentracyjny zaczął zaludniać się wyłącznie antyfaszystami. Kilka razy dziennie nadchodziły "transporty".\nNowo przybyłym zgotował "przywitanie" komendant Berezy, inspektor Kamala-Kurhański, który przywiózł z Warszawy specjalne instrukcje o zaostrzeniu reżymu. Z pochodzenia Tatar, sadysta, zrobił karierę jako szef słynnej katowni defensywiackiej w Białymstoku, odznaczając się; niesłychanym okrucieństwem.\nDwa dni po naszym przyjeździe przywieziono do Berezy kilkunastu działaczy robotniczych z Łodzi.\nJuż w komendzie pobito ich do krwi. Po drodze do bloku aresztanckiego rzuciło się na nich kilkudziesięciu zbirów policyjnych ze Świerkowskim na czele. Rozdzierające jęki rozlegały się po całym obozie.\nSprowadzono ich do osobnej sali i tu dopiero zaczęło się dla nich piekło. Policjant Goslawski specjalnie wyszukiwał Żydów.\n"Bolszewickie parchy! Kiszki z was wypuszczę!"\n"Po co ty, kochaneczku, przyjechałeś do Berezy?"\n"Nie wiem" - odpowiada Krengel.\n"..Nadstaw kark, to się dowiesz" - i wymierza mu kilkadziesiąt pał.\nNad gruźlikiem Krupką, który odsiedział już pięć lat w polskich więzieniach, rozbestwiony Świerkowski tak długo się znęcał, aż Krupką zemdlał.\nWówczas jedną ręką chwycił go za włosy i głową uderzał w cementową posadzkę, drugą zaś bił w kark.\n"Tak, s... - wykrzykiwał Swierkowski dziko - będę was cucił, gdy będziecie mdleć!"\n"Melduję posłusznie - odpowiada Szymański - że nie będę bił".\n"Co? Łajdaku! - ryczy z wściekłością Kowalski - nie chcesz wykonać mego rozkazu?"\nSzymański został powalony na podłogę, kilku policjantów rzuciło się na niego bijąc go po twarzy, w pierś, w brzuch - gdzie popadnie. "Będziesz bił?" "Nie!"\nŁódzki robotnik Szymański odmówił podniesienia raki na chłopa ukraińskiego i został tak ciężko pobity, że przeszło 5 miesięcy leżał w izbie chorych.\nWstrząsająca była scena "przywitania" grupy aresztowanych z Warszawy. Policjantów rozwścieczyło to, że mimo okrutnego bicia nikt z nich nie jęknął.\nWśród warszawiaków znajdował się członek zarządu Związku Zawodowego Handlowców, Hagiel, którego aresztowano w marcu 1936 r. Oślepł w więzieniu, skąd wysłano go do Berezy. Gdy trzeba było przebiec przez szpaler policyjny, towarzysze brali go pod ramię.\n"Puścić go!" - padł rozkaz. Z rękoma wyciągniętymi do przodu, drżąc na całym ciele, próbował Hagiel biec, lecz przewracał się o podstawione mu nogi Ledwo się podniósł, powalono go kopnięciem na ziemię.\n"Dziadu przeklęty! - darł się Swierkowski - czego się pchasz na mnie?!"\n"Panowie - wołał Hagiel - jestem ślepy!"\n"Cha! cha! cha!" - pokładali się ze śmiechu oprawcy, bijąc wciąż przewracającego się Hagiela.\n"S...synu, pnjdzej! Szybciej! Biegiem, ofermo ślepa!"\nHagiela wraz z całą warszawską grupą sprowadzono do sali dla nowo przybyłych. Gosławski natychmiast go bierze w obroty. Zaczyna się "lekcja" meldowania.\n"Musisz stać twarzą zwrócony do mnie w oddaleniu trzech kroków".\n"Kuku, gdzie jestem?" - wola Gosławski.\nHagiel rzuca się w kierunku, skąd dochodzi glos, chcąc się zameldować. Gosławski szybko ucieka, zachodząc Hagiela z tylu, i waląc go w kark pałką gumową, wykrzykuje:\n"To ty także i głuchy jesteś!" Zabawa w meldunkową "ciuciubabkę" zaczyna się na nowo. Przerywa ją zjawienie się Pytla, który zastępuje Gosławskiego. "Aresztowany Hagiel, co to jest l maj?"\n"Mów, Żydzie parszywy, bo skórę z ciebie zedrę!"\n"1 Maja - odpowiada Hagiel - to święto robotnicze".\nZ rozmachem uderza go Pytel w twarz.\n"Ty wyrodku bolszewicki, ja ci dam święta robotnicze, l maja to pierwszy dzień miesiąca maja. Powtórz to 20 razy".\nW trakcie spadających nań uderzeń musiał ślepiec Hagiel skandować za policjantem Pytlem, czym jest l Maja.\nPrzybył transport z Krakowa, Witają ich policjanci pod przewodem samego Pytla. Chory gruźlicę kości Samuel Markus, mając już za sobą 9 lat więzienia, nie może tak biegać jak inni.\n"Dlaczego nie biegasz?" - skoczył na niego Pytel.\n"Panie komendancie, melduję posłusznie, że jestem chory na gruźlicę kości".\n"Ja cię wyleczę! Zdejm buty!"\nSamuel Markus otrzymał od Pytla kilkadziesiąt uderzeń pałką w pięty i nie mógł teraz nie tylko biegać, ale nawet chodzić. Sześć tygodni przeleżał w izbie chorych.\nWśród przybyłych z Wilna znajdował się robotnik budowlany, Mustejtis, Litwin. Aspirant Piotr Jarzęcki wziął go od razu na oko. Kilku policjantów rzuciło się na niego. Silny jak dąb Mustejtis odrzucił ich od siebie jednym potrząśnięciem ramion. Cała eskorta zabrała się do "upartego" Litwina i zbito go w straszliwy sposób.\nGórnika z Zagłębia Dąbrowskiego, Borowika, bito w plecy tak długo, aż mu dosłownie wyrwano płat ciała. Wskutek gnicia powstałej rany zrobiła mu się dziura wielkości pięści. Prawie cały czas pobytu w Berezie Borowik przeleżał w izbie chorych.\nMłodziutki Lewkowicz ze Skierniewic został w dniu przybycia do Berezy tak zmasakrowany, że przez długie miesiące- chodził spuchnięty.\nOkrutnie znęcano się nad aplikantem adwokackim ze Lwowa, M. Horowicem, którego przywieziono w tydzień po naszym przybyciu do Berezy. Zasądzony na osiem lat w słynnym procesie łuckim, został na podstawie amnestii w marcu 1936 r. zwolniony po odsiedzeniu 6 lat. Sześć tygodni był zaledwie M. Horowic na wolności - do czasu lwowskich wypadków. Choć wówczas aktywnego udziału w życiu politycznym nie brał i z wypadkami nie miał nic wspólnego, 16 kwietnia w nocy aresztowano go.\nW ,,Brygidkach" Horowic, jako bezwyznaniowy, nie chciał stawać w szeregu do modlitwy więziennej. Zbito go łańcuchami i wtrącono do karceru. Naczelnik więzienia, Pawlik, nie zadowolił się tym i zwrócił się do Wojewódzkiego Wydziału Bezpieczeństwa z wnioskiem wysiania "buntownika" Horowica do Berezy. Policja, która nie mogła mu zapomnieć bohaterskiego zachowania się na procesie łuckim, przyklasnęła Pawlikowi.\nOkazała tusza Horowica i jego pogodna twarz, z której nie znikał nigdy uśmiech, budziły nieopisaną wściekłość policjantów.\n"U nas w ciągu jednego dnia schudniesz!" - krzyczeli.\nByły dozorca więzienny Muszyński zmusił Horowica, by ustami podnosił piasek, następnie zaprzągł go jak konia do pompowania wody ze specjalnej studni wyposażonej w kieraty.\nZ niesłychanym okrucieństwem bito chłopów ukraińskich i białoruskich.\n"Chamy! Hajdamaki! Zbóje! My was oduczymy polityki!"\nWśród szpaleru policyjnego biegnie białoruski chłop (nazwiska jego nie przypominam sobie). Podtrzymuje ramieniem omdlewającego towarzysza. Jak wściekłe psy opadli go policjanci. "Puść go!" - wyli, bijąc na odlew. Cienką strugą spływa krew po twarzy chłopa, który nie jęknąwszy nawet, kurczowo przyciskając do siebie swego towarzysza niedoli, biegnie dalej.\nOstatnie dni kwietnia 1936 r. na zawsze wyryły się w moją pamięć. Z wszystkich zakątków Polski co dzień przywożono do Berezy robotników, chłopów i inteligentów skutych w kajdany.\nPytel dba o "higienę"\nJedną z największych plag w Berezie był brud, pieczołowicie pielęgnowany przez komendanta bloku aresztanckiego, Pytla.\nNigdy nie można było jako tako umyć się. Około 300 aresztowanych musi zadowalać się wodą z dwóch niewielkich beczek. Zaledwie umoczy się twarz, rozlega się gwizdek policyjny.\nPo pracy nigdy nie wolno było umyć rąk. Nawet wtedy, kiedy się czyściło klozet lub - jak to było w czerwcu - kiedy zmuszano nas rękoma ugniatać ludzkie wydzieliny.\nStudent prawa Uniwersytetu Warszawskiego, Józef Rubinsztejn, robotnik Kapłan i student Welker zostali pobici przez Pytla za to, że po powrocie z pracy próbowali polać sobie ręce wodą.\nWprawdzie raz w tygodniu prowadzono nas do łaźni, ale nie dawano nam czasu wykąpać się. Aspirant Jarzącki chętnie asystował przy kąpieli i z nieukrywanym zadowoleniem patrzył na nasze posiniaczone, nagie ciała. Na jego rozkaz policjant Wilczyński wymierzył kilkanaście pał ślusarzowi z Sanoka, Więckowskiemu, który zbyt długo stał pod tuszem.\nPrzez pierwsze 6 tygodni nie zmienialiśmy bielizny. Nasze aresztanckie mundury były czarne i tłuste od brudu\nJedliśmy z zardzewiałych menażek, nie było bowiem czasu porządnie ich wymyć. Pytel kontrolował "czystość" menażek i upatrzone przez siebie ofiary przedstawiał do raportu karnego.\n"Parszywcy - wrzeszczał - nie przestrzegacie higieny!"\nNa sali panował okropny zaduch. Okna były zabite deskami i tylko w dzień, gdy przeważnie byliśmy przy pracy, mały lufcik był otwarty. W nocy dusiliśmy się od obrzydliwego smrodu unoszącego się z kibla. Już o północy zrywaliśmy się ze snu i na kiblu załatwialiśmy nasze potrzeby, w dzień bowiem nawet połowa z nas nie mogła tego uczynić.\nNic dziwnego więc, że w takich warunkach rozmaite choroby, zwłaszcza żołądkowe, szerzyły się wśród nas nagminnie. Były cyrulik Bakalarczyk, pełniący kiedyś funkcję starszego przodownika w brzeskiej defensywie, został mianowany "lekarzem" w Berezie. By móc się dostać do tego wybitnego "lekarza", trzeba było mieć zezwolenie Pytla, który w porozumieniu z Kamalą-Kurhańskim wydawał Bąkalarczykowi dyrektywy, jak trzeba nas leczyć. Chorym był tylko ten, kto miał powyżej 39 stopni gorączki. Ale i tych chorych dzieli! jeszcze na dwie kategorie: na takich, co mieli "tylko" 39-40 stopni gorączki i na będących w agonii. Pierwsza kategoria dostawała ten sam wikt co my, "zdrowi", umierających zaś Bakalarczyk wysyłał do odległego o 60 km szpitala w Kobryniu. Wszystkich leczył przy pomocy jodyny, pigułek i rycynusu... Pewnego razu zabawił się w chirurga i manipulując przy złamanym palcu studenta Ornsteina (którego zmusił, by jedną ręką niósł trzy wielkie ławki) unieruchomił mu na zawsze rękę. Każdego, kto nie miał wysokiej gorączki, zapisywał do raportu karnego jako symulanta. Nawet jeśli ktoś był poważnie chory, obawiał się zapisywać do "lekarza".\nKażdej soboty odbywało się przymusowe "golenie i strzyżenie". W długim ogonku podchodziliśmy do "fryzjera", który mydląc wyleniałym pędzlem, maczanym w brudnej cieczy, kaleczył nam twarz tępą brzytwą.\n"Nie używaj za duża mydła! - krzyczeli policjanci. - Prędzej golić! Szybciej!"\nNasi "fryzjerzy" spieszyli się zatem, raz po raz zacinając nas. Po "goleniu" nie wolno było umyć sobie twarzy, dozwolone było tylko wytrzeć resztki mydła czapką. Wskutek takiego "higienicznego" golenia absolwent Politechniki ze Lwowa, Pohorille, dostał na całej twarzy straszliwych wrzodów.\nDo golenia szliśmy z takim uczuciem, jak się idzie na ciężką operację. Nie odbywało się ono bez poniżających "kawałów" ze strony policjantów, którzy oczekiwali na chwilę, gdy polowa twarzy była wygolona, i wtedy wypędzali nas z "fryzjerni" pod rozmaitymi pretekstami. To samo było przy strzyżeniu.\nWileński student Politechniki, Michał Kozłowski, mimo swego żydowskiego pochodzenia ze względu na nazwisko i wygląd nie uchodzący za Żyda - był na ogół oszczędzany przez policjantów zarówno przy pracy, jak podczas bicia. Specjalny "sentyment" czuł do niego inspektor Kamala-Kurhański, z nazwiskiem bowiem Kozłowskiego, byłego premiera rządu w lecie 1934 r., związane było stworzenie Berezy. Pewnego razu stanął Kozłowski za naszą namową do raportu z prośbą o zezwolenie używania szczotki do zębów. Inspektor zezwolił. Gdy jednak Kozłowski zwrócił się do Pytla o wydanie mu szczotki z depozytu, ten nie tylko odmówił, ale jeszcze - w porozumieniu z inspektorem Kamalą-Kurhańskim - wtrącił go za rzekome "aroganckie" zachowanie się na 7 dni do karceru.\nPan komendant Pytel dbał o "higienę" w Berezie.\nJest już po apelu wieczornym. Z głębi korytarza dochodzi nas donośny glos Wieczorka:\n"Położyć się spać!"\nSkok - i wszyscy leżymy na siennikach. Westchnienie ulgi wyrywa się każdemu z piersi. Po długim, piekielnym dniu żaden policjant z pałą nie będzie nam mącił spokoju przez 9 godzin...\n"Wstać! Rozebrać się do naga!"\n"Ręce na karku spleść! Biegiem marsz na dół do jadalni!"\n"S...syny, prędzej, szybciej!"\nZ uśmiechem na ustach asystują przy tym nadkomisarz, aspirant Jarzęcki i "Garbaty", który drze się piskliwym głosem:\n"Ostatnia wasza chwila nadeszła!"\nNu schodach podstawiają nam nogi, przewracamy się i spadając otrzymujemy jedno uderzenie za drugim. Posiniaczeni, zalani krwią, wbiegamy do "jadalni".\n"Twarzą do ściany! Nie oglądać się!"\nBędą nas rozstrzeliwać - przychodzi nam na myśl.\nWszyscy wywołani - w tył zwrot! Biegiem marsz do góry".\n"Z powrotem do góry! Każdy do swojej celi!"\nDroga prowadzi przez szpaler bijących nas policjantów. Na sali wszystko rozrzucone - odbywała się rewizja.\nOd wywołanych przedtem towarzyszy dowiadujemy się, że Pytel i Wieczorek znęcali się nad nimi i uderzali ławkami o cementową posadzkę, by u pozostałych w " jadalni" wywołać wrażenie salwy rewolwerowej. Pierwsza przeżyta przez nas rewizja nocna w Berezie została tak zainscenizowana, abyśmy sądzili, że prowadzą nas na rozstrzelanie...\nByło to w nocy z 30 kwietnia na l maja. Później często odbywały się rewizje, ale już nie zaraz po apelu, tylko o północy. W ten sposób nie tylko dzień, lecz i noc zamieniano nam w piekło.\n"Na wiecach krzyczeliście: "Żądamy pracy, więc proszę bardzo, dajemy wam pracę!"\n"Nie oglądać się!"\n,,Biegiem marsz do lekarza!"\nGnani tym refrenem wydobywamy z siebie tempo pracy widziane Jeno w słynnym filmie Chaplina "Dzisiejsze czasy" (,,Modern times'). Nie ratuje nas to jednak od razów. Biada temu, kto by na chwilkę przerwał pracę.\n,,Aresztowany nr 387, do mnie! W tył zwrot! Nachyl się!"\nGrad uderzeń spada na grzbiet i krzyż "aresztowanego nr 387".\n"Aresztowany nr 416, do mnie!"\n"Czym jesteś z zawodu?" - pyta policjant.\n"Adwokat, aplikant, absolwent Politechniki, student" - pada odpowiedź.\n,,G... jesteście! Dranie! Znacie teorię, teraz poznacie praktykę! Marsz do noszy!"\nPraca przy noszach była najcięższa. Wielkie, zrobione specjalnie z twardego, ciężkiego drzewa nosze były dla nas postrachem. Kładliśmy na nie kamienie, cegły, ziemię i dźwigaliśmy, W normalnych warunkach używa się do tego taczek.\n"Więcej nabierać! Nie bawić się!"\n"Markieranci!" - ryczy policjant bijąc nas.\nW Berezie nie używano zwierząt pociągowych - nas zaprzęgano do wozu z gnojem, kamieniami lub drzewem.\n"Wio! Hetta! Wista!"\nUginając się pod ciężarem wóz zapadł się w bagnistą poleską ziemię. Na to tylko czekali Wilczyński lub Malinowski - bat raz po raz spadał na nasze grzbiety.\n"Wio! Hetta! Wiśta!"\n9 maja urządzono nam przy pracy krwawą masakrę. Owego pamiętnego ranka zjawił się nieoczekiwanie Kamala-Kurhański i długo szeptał na ucho "Garbatemu", który prężąc się służalczo nie mógł powstrzymać się od zacierania rąk z uciechy.\n"Rozkaz! Tak jest! Wszystko zostanie wykonane!"\nZa chwilę Próchniewicz, kierujący dotychczas ćwiczeniami, obejmuje komendę nad tzw. "grupą ogólną", przeznaczoną do niwelowania terenu. Spojrzeliśmy na siebie - coś się szykuje...\nGdy tylko zaczęliśmy pracować, na znak dany przez Próchniewicza rzucili się na nas policjanci.\nBicie w Berezie było naszym chlebem powszednim, ale nigdy przedtem ani potem nie znęcali się nad nami tak, jak wówczas.\nPróchniewicz uwziął się na szczupłego, wątłej budowy, o typowo żydowskich rysach twarzy Gertnera, pomocnika handlowego ze Lwowa. Zmuszał go do zgięcia się w ten sposób, aby prawie czołem dotykał ziemi, a wtedy mierzył w plecy i w nerki. Po każdym uderzeniu Gertner z jękiem padał na ziemię. Kopnięciem w bok przywracał go strażnik do poprzedniej pozycji i bił, dopóki się nie zmęczył.\nGdy Próchniewicz pastwił się nad Gertnerem, reszta policjantów wpadała jakby w szal i prześcigała się w okrucieństwach.\nKorczyński wepchnął Ukraińca z Tarnopola, Micheńkę, do jamy i kazał mu wydobywać się z niej, a gdy ten usiłował to wykonać, bił go pałką po palcach i szczuł na niego psa.\nWilczyński zmusił literata Żyrmana, by wykopał sobie dół, a następnie kazał go zasypać aż po szyję.\nGosławski kazał pokryć rozciągniętego na ziemi robotnika białoruskiego Mozyrkę liśćmi i urządzał sobie po nim spacery. Wieczorem tego samego dnia Mozyrko zapadł na ostre zapalenie płuc i w kilka dni później zmarł.\nW karcerze zamęczony został na śmierć student z Wilna, Germaniski.\nBijąc nas żądali, byśmy krzyczeli: "Nie będę więcej komunistą!" Na palcach można było policzyć tych, którym okrzyk ten wyrwano z ust - reszta milczała... Doprowadzało to katów do wściekłości.\nDwa trupy, przeszło stu ciężko pobitych, których musiano zabrać na izbę chorych - oto krwawy plon zebrany 9 maja przez siepaczy Berezy.\nZ początkiem czerwca zapędzono nas do pracy przy "kompocie" (tak się nazywała w Berezie robienie z ludzkich wydzielin nawozu). Z dołów kloacznych wybieraliśmy wiadrami ekskrementy, wlewaliśmy je do specjalnych beczek-wozów i jechaliśmy w pole. Tutaj kopaliśmy głębokie jamy, do których zsypywano słomę, następnie na rozkaz Korczyńskiego niektórzy z nas schodzili na dół. Z góry wylewano zawartość beczkowozów, obryzgując stojących na dole. Teraz zaczynała się właściwa "praca": wszyscy rękoma i nogami ugniataliśmy słomę zmieszaną z kałem. Co kilka minut policjanci komenderowali: "Padaj! Powstań!"\nNajwięcej znęcali się przy "kompocie" nad lekarzem Rudlem i robotnikiem Szpilmanem. Dr Rudel przebywał w Berezie od lipca 1934 r. wykazując niezwykły hart ducha mimo niesłychanych katuszy, zadawanych mu w ciągu jego dwuletniego tam pobytu. Szpilman, pracownik krawiecki z Łucka, miał już za sobą 5 lat więzienia i 6 miesięcy Berezy. Po raz drugi przybył do obozu w czerwcu, gdy zaczęła się praca przy "kompocie". Korczyński wziął go od razu w obroty. Zmuszał go do czołgania się w kale, bijąc go w straszliwy sposób. Zmasakrowanego Szpilmana wrzucono do karceru - tylko jego niezwykle silny organizm sprawił, że nie spotkał go los Germaniskiego.\nPrzeszło dwa tygodnie trwała praca przy "kompocie", przerwana przez lekarzy z obawy przed wybuchem epidemii, policjanci bowiem nie pozwalali nam nawet rąk umyć przed jedzeniem, a ubranie nasze i bielizna były oblepione ludzkimi wydzielinami.\n"Ha, Moszki! W domu to "goje" dla was robili, teraz pokażcie, co umiecie".\n"S...syny! Nam na złość dobrze pracują!"\nW czerwcu Pytel postawił ślepca Hagiela do rżnięcia drzewa. Ukazanie się Hagiela eskorta policyjna przyjęła radosnym wyciem. Dali go do piły. Hagiel kaleczył sobie palce, pilą wciąż mu wyskakiwała z kloca. Okładając go pięściami krzyczeli: "Dziadu ślepy! Psujesz nam piłę!"\n,,O jeden palec mniej" - flegmatycznie powiedział Wilczyński.\nKażda wykonywana praca, choćby najlżejsza, stawała się dla nas piekielną męczarnią. Przy zwykłym zamiataniu ludzie mdleli. Miotełką długą na łokieć, zgięci i ciągle bici, musieliśmy zamiatać szosę długości kilometra, nie wyprostowując ani na chwilę grzbietu i posuwając się naprzód z niesłychaną szybkością.\nNa Zielone Święta wypędzono nas do zamiatania miasteczka. Konna policja uganiała po ulicach, brutalnie rozpędzając gromadzące się grupki przechodniów. Nawet okna musiano zamykać. Wtedy rozpoczęły się zwykłe harce pałek po naszych krzyżach i plecach. Jęki katowanych poniósł wiatr daleko poza krańce Berezy Kartuskiej.\nBardzo wielu z nas przybyło do Berezy z rozmaitymi chorobami, nabytymi w więzieniach. Sporo aresztantów było już w podeszłym wieku, jak Cedler, Grosz, Więckowski i inni. Inspektor Kamala-Kurhański nakazał lekarzowi zwolnić od ciężkich robót tylko małą garstkę. Policjanci nazywali ich "umierajkarni" i zatrudniali przy porządkowaniu bloków aresztanckich.\nW drugiej połowie maja inspektor doszedł do wniosku, że czyszczenie klozetów lub szorowanie podłóg to nie żadna praca i wobec tego trzeba "umierajkom" dać - jak się sam wyraził - "lekką" pracę: tłuczenie cegieł.\nW głębokim przysiadzie przez cały czas pracy, ciężko chorzy tłukli drobnymi młotkami cegły. Raz po raz któryś z nich nie mogąc utrzymać się w pozycji nieznośnej nawet dla zdrowego człowieka, przewracał się i mdlał. Korczyński, dowódca eskorty policyjnej, kopnięciami cucił go.\n"Na co jesteś chory?" - pytali policjanci.\n"Gruźlica płuc, gruźlica kości, przepuklina, wada serca" - pada odpowiedź.\n"Pała gumowa to najlepsze dla was lekarstwo".\nNajwięcej tego policyjnego "lekarstwa" dostawało się Rumińskiemu, studentowi z Poznania. Pochodzący ze znanej rodziny działaczy sanacyjnych (ojciec jego był posłem na Sejm), były przywódca Legionu Młodych, Rumiński-antyfaszysta ściągał na siebie specjalną nienawiść oprawców, wśród których miał sporo kolegów z ławy szkolnej. Ciężko chorego na serce Rumińskiego walili pięściami w klatkę piersiową, bili po nerkach, kopali w brzuch.\n"Sługo żydowski! Pachołku Lenina! Okryłeś hańbą swego ojca, zdradziłeś ojczyznę!"\nRumiński dostał ataku serca i ledwo go lekarz uratował.\nTak to było przy tej "lekkiej" pracy - tłuczeniu cegieł.\nRano, gdy przed pracą dzielono nas na grupy, z których każda miała swą nazwę, jak np. "Niwelacja terenu", "Porządek w parku", "Blok policyjny" itd. - Wieczorek, skoro przyszła kolej na grupę "Tłuczenie cegieł", wykrzykiwał ironicznie: "Tłuczenie aresztowanych!"\nAżeby mam i nam się nie nudziło\nPilnująca nas w Berezie straż policyjna ujęta była w karby starej dyscypliny wojskowej. Bez zezwolenia inspektora nie wolno było policjantom udać się do miasteczka.\nZ nudów urządzali sobie więc z nami przy pracy rozmaite "zabawy". Celował w nich Wilczyński, policjant z akademickim wykształceniem, który każdy swój "kawał" rozpoczynał słowami:\n"Ażeby wam i nam się nie nudziło!"\nUlubionym jego "kawałem" było wołanie do sieni jakiegoś "aresztowanego" i pod groźbą bicia zmuszanie go do podkradnięcia się do drugiego policjanta i szczekania na niego jak pies: "Hau! Hau!"\n“Napadnięty" w ten sposób policjant nie żałował oczywiście kułaków "aresztowanemu", ale gdy Wilczyński byt w dobrym humorze, nie pozwalał bić swego "psa".\nTrudno opisać, jakie cierpienia moralne sprawiały nam te "żarty" policyjnych degeneratów, którzy wyli z uciechy.\nGosławski, zażarty endek i - jak sam o sobie mówił - wierzący katolik, lubił religijne "witze". Z miną nabożnego mnicha wołał do siebie górnika z Zagłębia Dąbrowskiego:\n"Odstaw łopatę. Umiesz ty się modlić?"\n"Nie, mój ojciec był bezwyznaniowy i ja jestem bezwyznaniowy".\n"To nic. W Berezie nauczę cię modlić się. Klęknij!"\n"Stalin, ażeby cię jasny szlag trafił! Stalin, ażebyś zdechł jak sobaka" itd., itp.\nPrzejęty swą osobliwą "modlitwą" Gosławski dopiero po chwili zauważył, że klęczący górnik za nim nie powtarza.\nOczy nabiegły mu krwią.\n"Powtórz!" - ryknął.\n"Nie będę się modlił - śmiało odpowiedział nasz towarzysz - to nie jest modlitwa".\n,,To są szczątki psubratów bolszewików, których wytłukliśmy tu w roku 1920. Wkrótce i was w Berezie tak wykończymy! Co ty na to, bałwanie jeden?" - zapytuje Swierkowski jakiegoś robotnika z Sosnowca.\n"Tak to bywa, panie komendancie. Hula sobie człek na tym bożym świecie, bije swych bliźnich, znęca się nad nimi - aż przyjdzie kryska na Matyska..."\nKat Swierkowski doskonale zrozumiał aluzję. Blady jak trup stał nieruchomo kilka chwil, wreszcie mruknął:\n"Z powrotem wziąć się do pracy!"\nBernyciak i Wilczyński uważali siebie za bardzo "muzykalnych" i wielkich miłośników tańca. Wywołali ukraińskiego towarzysza:\n"Ano zatańcz kozaka!"\nGdy przez chwilę wahał się, czy wykonać rozkaz, siepacz zaczął pałką bić go po kolanach.\nWilczyński ku uciesze zgrai policyjnej zamiast skocznej melodii gwizdał... arią "Śmiej się pajacu".\nBereza - wylęgarnia prowokacji\nCały reżym w Berezie był tak pomyślany, by złamać solidarność między aresztowanymi i wyplenić z nich "buntowniczego ducha".\nMimo okrutnego systemu znęcania się i tortur, mimo całkowitej izolacji od zewnętrznego świata - katom policyjnym nie udało się złamać internowanych.\nWzruszające były objawy naszej braterskiej solidarności. Pomagaliśmy sobie przy pracy, narażając się na baty, dzieliliśmy się ostatnim kęsem chleba, nigdy nie wykonywaliśmy, częstych w pierwszych tygodniach, rozkazów wzajemnego bicia.\nDrut kolczasty nie odgrodził nas od wyzwoleńczej walki mas ludowych świata. Pracując w bloku policyjnym nauczyliśmy się z daleka jednym oka mgnieniem odczytywać zamazane tytuły w strzępach gazet. Serca nasze biły radośnie na wieść o wspaniałym zwycięstwie Frontu Ludowego we Francji, z drżeniem śledziliśmy bohaterski opór stawiany przez naród hiszpański faszystowskim interwentom, dochodziły do nas odgłosy ulicznych wystąpień bezrobotnych w całej Polsce i krwawych walk chłopskich w powiecie hrubieszowskim.\nInspektor Kamala-Kurhański nie mogąc się pochwalić wielką ilością deklaracji lojalności wobec rządu, wymuszanych od słabych i chwiejnych, rozpoczął wielkie łowy na ,,garść agitatorów", utrudniających mu - jak grzmiał przy porannym apelu - poprawą obałamuconych.\nW tym celu, jako były szpicel, świetnie - trzeba to przyznać - rozbudował system prowokacji. W każdej sali miał informatorów, którzy za cenę rychłego wydostania się na wolność donosili policjantom o najmniejszym ruchu, kto do kogo szepnął kilka słów, kto się uśmiechnął (uśmiech w Berezie doprowadzał naszych katów do wściekłości), kto zostawił kawałek czarnego chleba dla towarzysza wracającego z karceru, kto przeczytał ukradkiem coś w gazecie i rozpowszechnia to itd.\nNa podstawie doniesień zostali 11 czerwca osadzeni w specjalnej sali nr 15 najbardziej "niebezpieczni agitatorzy" w liczbie 30. Sala nr 15 była "Berezą w Berezie" (jak się wyraził policjant Bernyciak). Trzymano nas w zupełnej izolacji od pozostałych sal, nie dawano nam nawet tyle czasu, co innym, na jedzenie, umycie menażek, załatwienie fizjologicznych potrzeb. Kiedy inni odpoczywali - po kolacji lub w niedzielę - myśmy pracowali, bito nas częściej niż innych i stosowano straszliwe karne ćwiczenia. Wszystko to zawdzięczaliśmy prowokatorom, których razem z nami osadzono w sali nr 15.\nDonosicieli otaczaliśmy murem pogardy i nienawiści, co utrudniało im denuncjatorską robotę. Zmusiło to Kamalę-Kurhańskiego i jego "adiutanta" Pytla do zastosowania bardziej wyrafinowanego systemu prowokacji przez rzucanie podejrzenia na niewinnych i uczciwych rewolucjonistów.\nWołali oni np. do kancelarii na "poufną" rozmowę; z denuncjatorem kogoś z tych, których zachowaniu się w Berezie nie można było nic zarzucić, potem nieoczekiwanie dla wszystkich zwalniali go z raportu karnego i odnosili się do niego dobrze przy pracy, wywołując tym wrażenie, że podpisał deklarację. I na odwrót: deklaranta i donosiciela wtrącali czasem do karceru, nie szczędząc mu kilku pał. W ten sposób usiłowali zdezorientować nas, wywołać zamieszanie, zasiać nieufność i zamaskować prawdziwych prowokatorów.\n"Jeżeli praca i pała was nie poprawią - krzyczał Kamala-Kurhański - zrobi to karcer!"\nW środku obozu stal budynek z czerwonej cegły, otoczony ze wszystkich stron kolczastym drutem.\nNiegdyś arsenał, został przez poprzednika Kamali, Grefnera, pierwszego komendanta Berezy, przebudowany w 1934 r. na straszliwy karcer.\nGłęboko wryte w ziemię cele nie miały okien. Panowała w nich egipska ciemność. W lipcu, gdy upały były nie do zniesienia, w karcerze panowało dotkliwe zimno. Ściany i podłoga zawsze były mokre. Policjanci często naumyślnie dawali nam dziurawe "kible". Można było tylko stać lub leżeć. Policjant co 15 minut obowiązany był pukać do drzwi, aby się przekonać, czy aresztowany jeszcze żyje. Trzeba było natychmiast krzyczeć ze wszystkich sił: "Jestem!" Nudzący się na warcie policjant pukał co kilka minut i biada temu, kto z pewnym opóźnieniem lub niezbyt głośno odpowiadał: "Jestem!" Do karceru wtrącano na pięć albo siedem dni. Przez czas pobytu w karcerze dostawaliśmy połowę normalnej porcji jedzenia, a co drugi dzień tylko maleńki kawałeczek czarnego chleba i trochę wody.\nGłód, chłód, brud, brak snu powodowały, że więźniowie po wyjściu z karceru nie mieli sił chodzić. Nie darmo aspirant Jarzęcki mówił:\n"Kilka dni pobytu w naszym karcerze - to utrata kilku lat życia!"\n"Panie inspektorze, aresztowany X. Y. melduje posłusznie, że staje do raportu karnego za prowa-\n"Panie inspektorze, melduję posłusznie, że staję do raportu karnego za uśmiech" - Itd. Itp. Na zapytanie inspektora, co mamy do powiedzenia na swoje usprawiedliwienie - odpowiadaliśmy przeważnie wzgardliwymm milczeniem, wiedzieliśmy bowiem, że raport karny to komedia, w której się lubował były pułkownik Kamala-Kurhański.\nWieczorem odchodził "transport" do karceru. Wywołani gwizdkiem ustawialiśmy się w szeregu i wysłuchiwaliśmy odczytywanej przez Pytla "decyzji o ukaraniu", która np. brzmiała:\n"Ja, komendant Miejsca Odosobnienia w Berezie Kartuskiej, Józef Kamala-Kurhański ukarałem na podstawie regulaminu M. O. przy raporcie dnia 23. VII. 1936 r. aresztowanego... samotnym zamknięciem przez 7 dni, z twardym łożem i postem w pierwszym, trzecim, piątym i siódmym dniu zamknięcia, ze zmniejszeniem racji żywnościowej do połowy przez 7 dni, za prowadzenie agitacji wśród aresztowanych na sali sypialnej nr... w dniu 15. VII. 1936 r.\nKomendant Miejsca Odosobnienia Józef Kamala-Kurhański"\nCytowany wyżej dokument jest autentyczny i znajduje się w moim posiadaniu. Ukarany siedmiodniowym karcerem aresztowany leżał 15 lipca obłożnie chory i żadnej "agitacji" nie prowadził.\nCzasem Kamali-Kurhańskiemu znudziła się "praworządność" regulaminowa, wtedy bez raportu karnego wtrącał nas do karceru tylko na podstawie donosów prowokatorów.\nSpecjalną nienawiścią pałał do robotnika z Wilna, Jerozolimskiego, dającego sobie radę z najcięższą pracą i ćwiczeniami, hardo i śmiało spoglądającego w oczy katom policyjnym. Kamala postanowił złamać go karcerem. W tym samym dniu, kiedy Jerozolimski opuścił karcer, wrzucono go tam ponownie na 7 dni pod błahym pretekstem. Z małymi przerwami Jerozolimski przesiedział w karcerze przeszło siedemdziesiąt dni! Zmieniony nie do poznania, wychudzony jak szkielet, ale z ciągle gorejącymi oczyma i uduchowioną twarzą, wywoływał ów żydowski robotnik podziw nawet u przeżartych antysemityzmem policjantów. Jeden z nich usiłował mu nawet podać do karceru chleb z masłem i złapany na gorącym uczynku wyleciał ze służby.\nStałym mieszkańcem karceru bywał dr Ch. Rudel, mający za sobą sto kilkadziesiąt dni pobytu w owym piekielnym lochu.\nKarceru nie uniknął nawet ślepiec Hagiel, którego zadenuncjował prowokator Szor, że opowiadał na izbie chorych Rudlowi o uchwałach VII Kongresu Kominternu. Ciężko chorego Hagiela, zmasakrowanego w pamiętną krwawą sobotę 9 maja, ściągnięto z łóżka i wrzucono do karceru. Odznaczający się szczególnym okrucieństwem policjant Bitner bezustannie pukał w drzwi, a Hagiel załamującym się głosem wołał: "Jestem!"\nNiezliczoną ilość dni przebył w karcerze student medycyny Paweł Lerner. Był on w naszej sali nr 15 "gospodarzem", to jest tym, który chował chleb dla wracających z karceru towarzyszy. Inspektor obozu, powiadomiony o tym przez donosicieli, a nie mogąc nigdy złapać Lernera przy rozdzielaniu chleba, gnębił go bezustannie karcerem.\nGdy odchodził "transport" do "budynku śmierci" (jak lubił mówić policjant Maciaszczyk, tam bowiem został zabity Germaniski), rzadko kiedy zabrakło studenta prawa, Czaplińskiego, który ciągle stawał do raportu karnego za "uśmiech". Młodziutki Czapliński zawsze miał pogodny wyraz twarzy i to nie podobało się Pytlowi.\nW karcerze gnili przez niezliczoną ilość dni Mustejtis, Winter, Jolles, Rubinsztejn, Samuel Markus, Horowic, Schafel, Szpilman, Władysław Wicha, Ojzer, Fiszer i dziesiątki innych. Największy "kontyngent" dawała sala nr 15.\nKarne ćwiczenia i bicie stosowano wobec nas także w karcerze. Korczyński, Wilczyński, Świerkowski i inni policjanci otwierali drzwi i dawali nam "padnij-powstań". Baliśmy się wynosić co dzień kibel, bo zaraz częstowali palą. Nierzadko przychodzili do celi karceru, by okładać nas.\nNiektórzy, doprowadzeni do rozpaczy, próbowali popełnić samobójstwo. Bywały wypadki, że wpadali w obłęd.\nPrzed oczyma wciąż stoi mi tragiczna postać Malarowicza z Wilna.\nChory na serce, ciężko znosił Malarowicz katorżniczą pracę i potworne znęcanie się nad nim. Zawsze jednak wykonywał wszystkie rozkazy i zachowywał się - można by powiedzieć - potulnie. Przez długi czas udało mu się uniknąć karceru, aż wreszcie w październiku przyszła na niego kolej. Zrozpaczony Malarowicz, nie zastanawiając się nad skutkami, napisał w czwartym dniu karceru własną krwią na drzwiach celi:\nHańba katom faszystowskim!\nNazajutrz policjant pełniący straż w karcerze zauważył napis i natychmiast dal znać do komendy. Kamala-Kurhański przybył osobiście. Z celi Malarowicza zaczęły dochodzić rozdzierające jęki. Na skutek straszliwego bicia w głowę Malarowicz zwariował, wpadł w melancholię i przestał mówić, a tym samym nie mógł się odezwać, gdy pukali do drzwi. Kamala orzekł, że się "zbuntował", udaje wariata i postanowił go nie wypuścić z karceru. Malarowicz przebywał długie miesiące w karcerze. Codziennie przychodził lekarz i gdy stwierdzi!, że lada godzina może umrzeć, brano go na izbę chorych, leczono przez kilka dni i znów wtrącano do karceru, gdzie go okrutnie bito. ,,My tego wariata - chełpili się policjanci - wyleczymy!"\nWieść o straszliwym znęcaniu się nad chorym umysłowo Malarowiczem dotarła do Wilna, wywołując powszechne oburzenie. Pod naciskiem wzburzonej opinii publicznej Malarowicz został zwolniony z Berezy w 1937 r. Stan jego był już jednak nieuleczalny.\nNigdy nie można wiedzieć, kiedy z Berezy wychodzi się na wolność. Formalnie zostaje się osadzonym w obozie koncentracyjnym ,,tylko" na 3 miesiące, ale po upływie tego czasu od sędziego śledczego w Brześciu nadchodzi przedłużenie na następne 3 miesiące. Faktycznie takie przedłużenie może się ciągnąć w nieskończoność. Niepewność, jak długo będzie się przebywało w tym piekle, wtrącała każdego w rozpacz. Nakaz zwolnienia może nigdy nie nadejść, lada chwila możemy podzielić los Germaniskiego i Mozyrki.\nGwizdek Pytla i wywoływanie przez niego nazwisk budziło nadzieję, że może wychodzi grupa aresztowanych na wolność. Pytel wiedział o tym i od czasu do czasu po kolacji, kiedy zwykle następuje zwolnienie, wolał do siebie kilkunastu z nas, kazał czekać przed kancelarią, trzymając nas przez pół godziny w napięciu, wreszcie z ironicznym uśmiechem rozkazywał każdemu z nas nosić po 3 ławki do policyjnego teatru...\nZupełnie niespodziewanie nadszedł dzień mego zwolnienia. W ogonku stała nasza grupa na korytarzu i mając w pamięci "żarty" Pytla nikomu nawet na myśl nie przyszło, że wymarzona wolność jest już tak blisko. W kancelarii przyjmował każdego z nas osobno sam Kamala-Kurhański. Rozparty za biurkiem cedził każde słowo:\n"Z nakazu ministra spraw wewnętrznych i p. premiera generała Sławoja-Składkowskiego aresztowany X zostaje zwolniony”.\nNic nie wolno opowiadać, co zaszło w Berezie. Jedno słowo aresztowany piśnie, a natychmiast będzie z powrotem w moim królestwie". Uśmiech rozjaśnia jego ciemną twarz: "A wówczas nigdy więcej aresztowany stąd nie wyjdzie".\n"Pięknie wyglądacie, nasza kuracja pomogła!"\nWyprowadzają nas z obozu. Odwracamy się i długo patrzymy na oświetlony blok aresztancki. Żal ściska nam serce. Tam za kolczastym drutem pozostali nasi towarzysze niedoli. Radość zwolnienia prysła, W uszach zabrzmiały jęki katowanych. Wynurzają się przed nami cienie Germaniskiego i Mozyrki. Zwyrodniałe oblicza Kamali-Kurhańskiego, Pytla, Malinowskiego, Świerkowskiego i innych oprawców wyrastają z nocnych ciemności. Zwierają się nasze pięści, w duszy zapada twarde postanowienie: wracamy do szeregu - walkę podejmujemy na nowo!


David 52 - odzież, buty, akcesoria - sklep online | Markowa moda\nJakie ubrania David 52 można znaleźć w kolekcjach damskiej i męskiej, na których buty David 52 czekają w letniej i zimowej ofercie iw jakim David 52 sklepie wymieniał modne produkty wraz z akcesoriami i torbami do kupienia? Sklep internetowy zawiera przejrzysty katalog odzieży, obuwia i akcesoriów, które są również przedmiotem regularnych wyprzedaży i rabatów. Modny czyni go bardziej przystępnym i może być tańszy.\nDavid 52 sklep online\nKupowanie ubrań online nie stanowi już problemu. W porównaniu do zwykłego sklepu, sklep online ma przewagę w szerokiej gamie marek modowych, takich jak David 52. Wiele sklepów internetowych oferuje dogodne warunki zwrotu towarów, a niektóre mają również sklepy offline, rodzaj sklepu (sklep spożywczy). Tam wyślesz wybrane rozmiary ubrań lub butów, wypróbujesz je i zapłacisz tylko wtedy, gdy będziesz zadowolony.\nJakie inne oferty David 52 sklep online oferuje? Oprócz nowych kolekcji, rabatów i sezonowej sprzedaży, można również wykorzystać punkt outlet towary. Krótko mówiąc, jest to tani, nienoszony strój ze starszych kolekcji, które nie udało się sprzedać.\nOdzież David 52\nW sklepie online znajdziesz damskie i męskie odzież David 52, w niektórych przypadkach można natknąć się na kolekcji dziecięcej. Sklepy internetowe, oczywiście, odzwierciedlają sezon sezonowy i odpowiednio oferują swoje towary. W wiosenno-letniej kolekcji ubrań damskich znajdują się głównie sukienki i spódnice, wygodne t-shirty lub szorty dla mężczyzn, a oczywiście kostiumy kąpielowe. Kolekcje jesienne i zimowe są typowe dla ich ciepłych ubrań. Możesz znaleźć swetry i bluzy lub kurtki, płaszcze i parki. Oczywiście nie można zagwarantować, że sklepy online odzieżowe David 52 klasyfikują towary.\n1 David 52 sklep online\n2 Odzież David 52\n3 Buty David 52\n4 Akcesoria David 52\nKoszule i t-shirty David 52 mogą być w wersji drukowanej lub niedrukowanej, a wybór jest również ważny. W sportach kobiecych popularne są damskie topy i kamizelki, które również należą do kolekcji męskich. Aby pracować tam, gdzie wymagany jest formalny ubiór, znajduje zastosowanie bluzki lub bawełnianej koszuli. T-shirt ma uniwersalne zastosowanie i można go nosić w domu lub z przyjaciółmi w klubie.\nZazwyczaj spódnice damskie i sukienki David 52, gdzie można znaleźć okazję przez cały rok. W lecie jest to sukienka plażowa lub krótka spódniczka, natomiast w zimie potrzebujesz czegoś w firmie, np. Balu (krótka lub długa suknia wieczorowa). Suknie wieczorowe to nie tylko wspaniały wieczór, często mają Państwo eleganckie koktajle. Z punktu widzenia montażu są popularne koronkowe, koszuli lub dzianinowe sukienki, spódnice to głównie tylové, maxi lub pouzdrové. Wzory kwiatowe, kropki lub paski są również powszechne.\nKolekcje, w tym spodnie David 52, mogą mieć zróżnicowaną ofertę modnych strojów. Kolekcja aktywności na świeżym powietrzu może obejmować spodnie softshell, sportowe legginsy lub spodenki do biegania i szorty plażowe. Pomiędzy spodniami towarzyskimi i zwykłymi, nie jest niczym niezwykłym znaleźć wąskie dżinsy lub spodnie z tkaniny.\nPodstawowe kategorie David 52 spodnie:\nCiepły sweterek zapewnia ciepło i zapewnia praktyczną i elegancką korzyść. Jakie inne formy leczenia mogą mieć swetry i bluzy David 52? Zwykłe bluzy (z nadrukiem lub bez) i eleganckie swetry, które pojawiły się ostatnio z motywami norweskiego wzoru, renifera lub bożonarodzeniowymi motywami. Oprócz wspomnianego nadruku, różnią się również zamkiem lub kapturem.\nPłaszcze i kurtki David 52 będą inne na wiosnę, jesień i zimę. Kurtki i płaszcze z bomber pojawiają się w kolekcjach wiosennych, natomiast jesienią są to kurtki softshellowe lub parki. Są one praktyczne w celu ochrony przed zimnym wiatrem i częstymi deszczami. W kolekcjach zimowych konieczne jest rozróżnienie odzieży sportowej od codziennej. Nie będziesz nosić kurtki narciarskiej na takie same okazje jak luksusowy płaszcz zimowy.\nBielizna musi być nie tylko elegancka, ale przede wszystkim wygodna. Jakie ubrania mogą ukryć bieliznę David 52? Bielizna oparta jest na majtkach i biustonoszu bez wątpienia. Równie ważna jest koszulka nocna lub pończochy, które są niezbędną bielizną na bal. Bielizna męska jest znacznie prostsza i opiera się na bokserkach lub slipach i skarpetkach. Stroje kąpielowe David 52 można umieścić między bielizną lub oddzielnie. Stroje kąpielowe dla kobiet są powszechnie spotykane w wersji jednoczęściowej lub dwuczęściowej, natomiast mężczyźni noszą szorty z krótkimi rękawami.\nButy David 52\nW sklepie online znajdziesz damskie i męskie buty David 52, w niektórych przypadkach można również znaleźć buty dziecięce. Sklepy internetowe, oczywiście, odzwierciedlają sezon sezonowy i odpowiednio oferują swoje towary. Wiosenno-letnia kolekcja damskich butów to balerinki i sandały z taśmą, klapki lub trampki z tkaniny. Kolekcja jesienno-zimowa jest typowa dla skórzanych butów i skórzanych butów. Oczywiście nie można zagwarantować, że sklepy online buty David 52 klasyfikują towary.\nKategoria obuwia tenisowego to buty wielofunkcyjne, chociaż ich początki były czysto sportowe. Co może mieć trampki David 52 użyciu? Do codziennego noszenia odpowiednie są kostki, slipy, niskie i wysokie tenisówki. Buty do biegania służą również do uprawiania sportu, zwanego także „running shoes“. Ważnym kategorie są również sneakers buty. Są to najwyższej jakości sneakersy, które łączą elementy codziennego noszenia i sportowego użytkowania.\nObuwie na chłodne księżyce, szczególnie dla kobiet iw pewnej formie dla mężczyzn. Na kozaki David 52 to ważne rozróżnienie pomiędzy niskim i wysokim. Niskie kozaki są dobre jesienią lub wiosną, gdy nie ma śniegu. Z drugiej strony, w zimowych kolekcjach damskich butów, można znaleźć kozaki powyżej kolan i inne wysokie kozaki, na przykład koronki. Popularne kolory to beż, brąz i szarość.\nPodobnie jak kapcie David 52 i sandały są wśród letnich butów zarówno dla mężczyzn jak i kobiet. Sandały David 52 mogą być w formie taśmy, klina, platformy i klapek. Kapcie to przede wszystkim obuwie domowe do domu lub biura.\nAkcesoria David 52\nW sklepie online znajdziesz damskie i męskie akcesoria David 52, w niektórych przypadkach możesz również znaleźć plecaków i akcesoriów dziecięcych. Zasięg sklepów internetowych zmienia się znacznie przed sezonem letnim i zimowym. W wiosennych i letnich kolekcjach kobiecych akcesoriów znajdują się chusty, torby plażowe i małe torebki, męskie torby sportowe lub plecaki i, ogólnie rzecz biorąc, nie przegapisz okularów przeciwsłonecznych. Kolekcja jesienno-zimowa jest typowa dla chust, rękawiczek czy ballpar. Oczywiście nie można zagwarantować, że sklepy online akcesoria David 52 klasyfikują towary.\nWażnymi akcesoriami dla kobiet są torebki David 52, których główny podział jest mały i duży. Torebki i torebki crossbody odgrywają ważną rolę w małych torebkach, które można nosić jak piłki, a latem jako prosty i lekki bagaż podręczny. W przypadku dużych toreb, to głównie modele zakupowe, które robią wiele z nich, gdy robią zakupy lub chodzą w ciągu dnia.\nPodobnie jak inne torby David 52, można również wymienić torby sportowe, torby podróżne lub torby na ramię. Jest popularny wśród menedżerów, ale także wśród studentów. Praktycznie i wygodnie można przenosić laptopa i inne niezbędne rzeczy. Wreszcie, nie możemy wspomnieć o plecaku turystycznym na różne wycieczki do natury.\nNoszenie gotówki i kart kredytowych w kieszeniach nie jest zbyt praktyczne. Portfele David 52 wydają się być właściwym rozwiązaniem. W większości ofert znajdziesz portfel ze skóry, który jest bardzo popularny. Ogólnie rzecz biorąc, mogą one różnić się rozmiarem lub rodzajem mocowania (zamek błyskawiczny).


" My hair secrets... " - blog o włosach: Katy Perry – laleczka z wyobraźnią:-)\nKiedy Katy Perry zadebiutowała singlem „I Kissed a Girl”, od razu wiadomo było, że ta dziewczyna\nlubi być na ustach wszystkich. Kolejnymi przebojami udowodniła, że nie jest następną gwiazdką jednego przeboju, ale rasową wokalistką. Każda jej piosenka trafia na pierwsze miejsca list przebojów\ni na ogół długo na niej gości.\nKaty króluje także na scenie – jej niesamowite kreacje wzbudzają podziw i zazdrość. Bez dwóch zdań\nta dziewczyna ma swój własny niepowtarzalny styl – miesza styl pin up, retro i baby doll. Szczególnie\nten ostatni w wykonaniu Katy jest wyjątkowo ciekawy, bo przecież ona sama urodą przypomina żywą laleczkę;-) Duże oczy to niewątpliwie jej największy atut. Co ciekawe piosenkarka może założyć lukrowaną niczym chatka z piernika sukienkę, a mimo to nie wygląda na przesłodzoną dziewczynkę:-)\nNie da się także pominąć jej niezwykłej umiejętności metamorfozy – Katy często zaskakuje nas nowym kolorem włosów, a mimo to nadal zachowuje swój niepowtarzalny styl. To dopiero sztuka:-) Chociaż szczerze mówiąc to mnie te ciągłe zmiany koloru włosów nie bardzo przekonują, zwłaszcza, że Katy słynie z tego, że na ogół wybiera kolory bardzo intensywne i surrealistyczne: fiolet, kobalt, ostry róż itp. Mam wrażenie, że wszystkiego jest za dużo – mocny makijaż, jaskrawe włosy i bardzo kolorowe kreacje. Mnie trochę taki look przytłacza i jakoś nie bardzo umiem się przedrzeć przez ten natłok kolorów,\nżeby zobaczyć prawdziwe piękno Katy. Inna sprawa, że jeśli w ogóle taki image może się gdzieś sprawdzić, to chyba tylko na scenie. I byłabym wdzięczna, gdyby tam właśnie pozostał;-)\nJestem natomiast absolutnie zauroczona widokiem Katy Perry w długich, czarnych i najlepiej falowanych włosach. Do tego podkreślone oczy, naturalnie zaróżowione usta i kreacja choćby i była cała z brokatu. W takiej odsłonie Katy wygląda świetnie i widać, że to naprawdę ładna dziewczyna:-)\nNa uwagę także zasługuje odsłona Katy w stylu retro. Klasa sama w sobie. Nic dodać nic ująć.\nW takim właśnie stylu piosenkarka zaprezentowała się w teledysku do mojej ulubionej piosenki\nz jej repertuaru : "Thinking of you". Ja mogę oglądać ten klip na okrągło:-)\nKaty Perry to niewątpliwie najbardziej kolorowy ptak światowej sceny muzycznej. Jej niepowtarzalny\ni niezwykle odważny styl sprawia, że Katy nigdy nie ginie w tłumie, choćby i największych gwiazd show-biznesu. I niech tak zostanie:-)\nAutor: Annabelle o 15:04\nEtykiety: inspiracje, Katy Perry\nHarija 18 września 2012 15:56\nPaula Ciepiela 28 stycznia 2014 18:58\nw czarnych jej przeslicznie :)\nbede tu czesciej zagladac i zapraszam rowniez do mnie