I wtedy zrobiłem coś, czego nigdy wcześniej nie robiłem. Objąłem ją, a ona oparła się o moje ramię. Gdyby była zwykłym człowiekiem, nigdy bym czegoś takiego nie zrobił. To kolejny dowód, że jest czymś więcej.\n- Kto cię skrzywdził? – spytałem, przesuwając swoją dłonią po jej włosach.\n- Nieważne. Po prostu już mnie zabij – odparła, wtulając się we mnie. Czemu ona nie jest wampirzycą? Byłaby świetna. Nie czuła strachu, nie bała się śmierci i była śliczna, nawet mimo siniaków i splątanych włosów.\n- Jesteś człowiekiem? – spytałem wprost. Odsunęła się odrobinę i spojrzała na mnie.\n- A kim innym? Nie wiem, kto jeszcze chodzi po tym świecie. Skoro istnieją wampiry, to pewnie i inne stworzenia, nie wiem… – Wyciągnęła rękę i dotknęła mojego policzka. Pozwoliłem jej na to. Byłem ciekawy, co zamierza. – Wyglądasz jak anioł śmierci. Masz jakieś imię?\nZamrugałem gwałtownie, zdumiony jej słowami. Może nie tyle ich sensem, bo wiele kobiet mówiło mi, że jestem przystojny, ale ich brzmieniem i prawdziwością. Zanim pomyślałem, słowa same wydobyły się z mych ust.\n- Ładnie. – Jej wzrok złagodniał. Jak to możliwe, że nawet z siniakami była taka ładna? Wolałem nie wiedzieć, jak wygląda, gdy się uśmiecha.\n- A ty? – zapytałem odruchowo. W sumie, ciekawy byłem, jak ma na imię to niezwykłe ludzkie stworzenie.\nWciąż trzymała dłoń na moim policzku, przyglądając mi się z ciekawością. W końcu smutek w jej oczach nieco się pomniejszył. Juliette… do licha, nawet imię ma ładne.\nZerwałem się, zły na siebie. Co ja wyprawiam?! Po co to wszystko robię? Złapałem ją za rękę i postawiłem na nogi. Zerknąłem na jej szyję. Wystarczyło jedno ugryzienie. Wbicie zębów w jej krtań. To takie proste. I znów wszystko wróci do normy.\nDziewczyna odchyliła nieco głowę i przymknęła oczy, czekając. Wyglądała jak jakaś zdziwaczała fanka wampirów, która czeka na ukąszenie. O nie, niedoczekanie. Przecież o to jej właśnie chodziło! Skoro nie mogła mnie sprowokować złością, postanowiła inaczej do tego podejść. I o mało jej się nie udało.\nPrzyciągnąłem ją do łóżka i ponownie przywiązałem. Westchnęła z rezygnacją i popadła w zamyślenie. Na jej twarzy nie było już żadnych emocji. Zabrałem miskę z nieczystościami. Obejrzałem się na nią. W tym samym momencie spojrzała na mnie.\n- Idę na polowanie – rzekłem krótko. W sumie to nie musiałem jej się tłumaczyć, ale poinformować przecież mogłem. – Wrócę niedługo.\n- To upoluj mi majtki – mruknęła ponuro.\nParsknąłem śmiechem. Śmiałem się jeszcze długo, gdy wyszedłem i wyrzuciłem miskę. Śmiałem się nawet wtedy, gdy upatrzyłem swoją ofiarę, małą rudą prostytutkę. Tak było najprościej. Zapłaciłem jej od razu, więc poszła ze mną bez wahania, ale jakoś nie miałem ochoty na zabawę. Po prostu ją zabiłem. Potem ruszyłem do sklepu całodobowego i zwinąłem dwie pary majtek. Gdyby mnie o to poprosiła, w życiu bym tego nie zrobił. Kraść bieliznę dla człowieka? Ale rozbawiła mnie. Wprawiła w dobry humor, więc wydało mi się to bardzo zabawne. A co mi tam.\nKiedy wróciłem, siedziała na swoim miejscu i czekała. No tak, nie miała innego wyjścia, w końcu była związana. Przyniosłem jej też trochę pieczonego mięsa, kawałek chleba i jakiś napój, pierwszy lepszy z brzegu. Nie znałem się na współczesnym ludzkim jedzeniu. Po jakie licho to robiłem? Trzymając ją tutaj, dodawałem tylko sobie pracy. Nie mogłem jej nawet wypuścić. Nie dlatego, że znała moją kryjówkę i mogła zdradzić ją łowcom. Raczej dlatego, że wtedy zwyczajnie by się zabiła.\nRozwiązałem ją i podałem jej pożywienie. Byłem ciekawy, czy rzuci się na nie łapczywie, czy też odmówi. Ale ona po prostu wzięła i powoli zaczęła jeść. Tak obojętnie, bez wyrazu. Dopiero kiedy z kieszeni wyciągnąłem bieliznę, w jej oczach zamigotały zabawne błyski.\n- Nowa? – zdziwiła się, zerkając na metki.\n- Wolałaś używaną? – Uniosłem lekko brwi. Pokręciła głową i sięgnęła po bieliznę, po czym wstała i szybko je założyła, starając się nie pokazać zbyt dużo ciała.\n- To teraz przydałaby się szczotka – stwierdziła. Zerwałem się i warknąłem, ukazując kły.\n- Nie drażnij mnie, dziewczyno.\n- Kiedy mnie zabijesz?\nZaskoczyła mnie tym pytaniem. Czemu aż tak bardzo chciała umrzeć? Zapytałem ją o to.\n- Przecież wiesz, jak to boli. – Wzruszyła ramionami. – Mówiłeś, że czujesz to, co ja, to wiesz. Ja mam tak przez cały czas. Jak umrę, na pewno nie będzie gorzej.\n- Skąd ta pewność? – spytałem, przebiegając po niej wzrokiem. Była zgrabna, a błękitna sukienka do kolan podkreślała jej sylwetkę. Podszedłem powoli i odgarnąłem jej poplątane włosy do tyłu. Przesunąłem ustami po jej policzku. Zamknęła oczy, ale nie zareagowała. Ani strachem, ani pragnieniem. Kiedy przesunąłem ręce wzdłuż jej talii, wciąż stała sztywno, bez ruchu.\nDotknąłem ustami jej ust. Właściwie to czemu nie, pomyślałem. Była piękna.\nNagle objęła mnie za szyję, opierając głowę o moje ramię i wybuchnęła płaczem. Znieruchomiałem. Nie drażnił mnie jej płacz, wręcz przeciwnie. Stałem i trzymałem ją w ramionach. Ach, czemu nie była wampirzycą. Ludzie są jedynie naszym pożywieniem. A ja znałem ją tylko niecałe dwie noce. Ale co tam. Potem ją zabiję i będzie po wszystkim. A teraz niech się wypłacze i tyle.\nUsiadłem, kołysząc ją w ramionach. Byłem coraz bliżej jej zabicia. Nie dlatego, że tego chciała. Dlatego, że przez nią zaczynałem łamać własne zasady. A jednak nie zrobiłem tego. Nie dzisiaj.\n- Jeśli mi obiecasz, że się nie zabijesz, nie zwiążę cię – powiedziałem cicho, zerkając w jej oczy. Zawahała się. Patrzyła na mnie przez chwilę, w końcu skinęła głową.\nKiedy szedłem do niej następnego wieczoru, byłem pewien, że jej nie zastanę. Jakie było moje zdziwienie, gdy ujrzałem ją, w tej samej błękitnej sukni, siedzącą na łóżku. Na mój widok jej twarz nabrała nieco wyrazu.\n- Czemu nie uciekłaś? – Takie były moje pierwsze słowa.\nWzruszyłem ramionami. W tym momencie poczułem, że nie jesteśmy sami.\n- Łowcy – syknąłem. A więc mnie zdradziła. Dopadłem ją, ale zanim zdołałem cokolwiek zrobić, powstrzymało mnie zdziwienie w jej oczach.\n- Śledzili mnie – szepnęła, a w jej głosie usłyszałem przerażenie. Po raz pierwszy wyczułem od niej strach. I, do licha, nie bała się o siebie! – Ja nie chciałam… uciekaj, Armand! – Wyrwała się i stanęła między mną, a nimi. Było ich trzech. Zerknąłem na małe okienko. Droga ucieczki.\n- Odsuń się, dziewczyno – warknął jeden z łowców, a drugi posłał serię strzałów w moją stronę.\nMiędzy oknem, a łóżkiem była za mała przestrzeń, by się skryć. Dostałem dwie drewniane kule w brzuch, ale żadna nie trafiła w serce.\nUsłyszałem głuchy jęk i poczułem krew. Na piersi Juliette ukazała się czerwona plama. Łowcy znieruchomieli, wpatrując się w dziewczynę.\n- Skoczyła mi na linię ognia, nie widziałem… – zaczął jeden z nich, ale nie dokończył. Dopadłem go błyskawicznie i ukręciłem kark, potem drugiemu. Trzeci odwrócił się i wystrzelił, ale ja już stałem za nim. Teraz myślałem tylko o jednym. Zabili ją. Tylko mnie wolno było ją zabić. Im nie.\nŁowca odwrócił się, a ja wbiłem rękę w jego brzuch i wyrwałem wnętrzności. Upadł i jęczał jeszcze przez chwilę, nim umarł.\nRzuciłem się w jej stronę. Plama krwi widniała nad prawą piersią. Złapałem ją na ręce i już po chwili staliśmy na ulicy.\nOczy miała otwarte. W końcu ujrzałem w nich wszystko. Miała rodziców i brata. Miała chłopaka, widziałem go wyraźnie. Był niebezpieczny, inni ludzie nazywali takich gangsterami. Chciał tylko jej ciała, zostawiła go. Zanim zdołał wziąć ją siłą, wezwała policję. Obiecał zemstę.\nTydzień później wróciła do domu, a jej rodzice byli martwi. Ośmioletni braciszek umarł na jej rękach.\nWizja trwała zaledwie trzy sekundy. I tak za długo. Te trzy sekundy mogły dzielić ją od śmierci.\nSzpital. Jeśli tam jej nie uratują, to umrze. Nie zastanawiałem się już, czemu tak bardzo chcę, żeby żyła. Musiała żyć i tyle. I do licha z zasadami.\nJakieś piętnaście sekund później byłem już w szpitalu. Kolejne dziesięć sekund szukałem sali operacyjnej. Wiedziałem, że tam mogą jej pomóc. Nie za bardzo pamiętałem, na czym to polegało, ale musiałem spróbować.\nPięć sekund potem już leżała na sali, a lekarze z maskami na twarzach podłączali ją do dziwacznych urządzeń. Ktoś mi mówił, żebym wyszedł, ale warknąłem dziko, każąc mu się odczepić. Niech tylko spróbują mnie wygonić. Wiedziałem jedno – jeśli ona umrze, zabiję ich wszystkich. Już widziałem ten nagłówek w gazetach: masakra w szpitalu. Wszyscy łowcy zaczną mnie szukać. Trudno, wyjadę. Ale nie miałem zamiaru opanowywać swojej wściekłości.\nA zanim wyjadę, wyładuję resztę swej furii na pewnym gangsterze.\nDwadzieścia sekund później przestałem słyszeć bicie jej serca.\nPół minuty później jej serce znowu zaczęło bić. Nie umarła.\nNastępnego dnia po zmroku ruszyłem na poszukiwania. Zajęło mi to dwie godziny, ale go znalazłem. Próbował się bronić, lecz nie miał szans. Kiedy już porządnie go posiniaczyłem, pochyliłem się nad nim i zajrzałem mu w oczy.\n- Pozdrowienia od Juliette – szepnąłem, rozrywając mu brzuch. Zrozumiał. Strach, który czuł, był silniejszy nawet od lęku bezbronnych kobiet, gdy zdawały sobie sprawę, kim jestem. Umierał długo i boleśnie.\nPo raz pierwszy taka śmierć sprawiła mi satysfakcję. Nigdy nie miałem zamiaru zostać mścicielem pokrzywdzonych. To pierwszy i ostatni raz. I nie zabiłem dla zwykłego człowieka, o nie. Juliette nie była zwykłym człowiekiem. Nie wiedziałem jeszcze, czym jest, ale zamierzałem się tego dowiedzieć.\nBo jaka ludzka istota przeżyłaby taką ranę?\nGdy wszedłem do jej sali szpitalnej, powitała mnie uśmiechem. Po raz pierwszy widziałem uśmiech na jej twarzy. Była naprawdę piękna. Może to nimfa?\n- Armand – powiedziała.\nUśmiechnąłem się półgębkiem. Cóż, widocznie wampirom też czasem odbija. Byłem gotów narazić się łowcom, narazić na śmierć, jeśli ona umrze.\n- Mówiłem, że nie umrzesz – powiedziałem, podchodząc do niej.\n- Nie umrę – zgodziła się ze mną i wyciągnęła rękę. Podałem jej swoją.\n- Zabiłem go – rzekłem, a ona pokiwała głową. Żadnych emocji, po prostu przyjęła to do wiadomości.\n- Nie wiem, Juliette – odparłem szczerze. – Już nie chcesz umrzeć? – Spojrzałem w jej lazurowe oczy. Tym razem nie zaatakował mnie żaden ból.\n- Już nie chcę – odpowiedziała. Pochyliłem się nad nią i zaciągnąłem jej zapachem. Nie wiem, czego oczekiwałem. Ale na pewno nie tego. Była człowiekiem. Z całą pewnością. A więc się pomyliłem. Narażałem się dla człowieka. Dla zwykłej, słabej, ludzkiej istoty. Gniew powrócił ze zdwojoną siłą.\nPatrzyła na mnie tak zwyczajnie. Tak pogodnie. Tak ufnie. Tak… ludzko. Przeraźliwie ludzko. Jak każda kobieta. Czemu była człowiekiem? Czemu, u licha?!\n- A więc już mogę cię zabić – warknąłem i wbiłem kły w jej delikatną skórę.\nPewnie zastanawiacie się teraz, czy Juliette umarła? Czy jednak przeżyła? Czy się powstrzymałem, nim uleciało z niej życie? Cóż… Tego wam nie zdradzę.\nSami się domyślcie, dlaczego.\nAch, i jeszcze jedno. Ostrzeżenie dla wampirów. Nie zadajcie się z ludźmi, którzy Was intrygują. Bo cokolwiek byście potem nie zrobili, będzie źle.\nI już nigdy nie będzie tak samo, jak dawniej.\nOpublikowano 30 października 2011 Autor: Natalia\nPrzede mną była tylko ciemność. Gęsty mrok, oplatający ciemnymi mackami moje oczy. Strach, lęk i ciągły upór. Uciekać, nie zatrzymywać się. Nie poddawać.\nPod nogami słyszałam szelest liści. Mijałam drzewa, starając się nie wpaść na żadne i nie przewrócić. Łagodny blask księżyca oświetlał mi drogę. Gdzieś w oddali słyszałam hukanie sowy, jakieś małe zwierzątko przebiegło tuż przede mną. Najgłośniejszy jednak był mój oddech. Wdech, wydech. Oddychać i biec. Biec co sił. Niedługo dotrę do pierwszych domów, tam czeka ratunek.\nLas powoli się rozrzedzał, a nadzieja wstąpiła w moje serce. Za mną nie słychać było żadnych kroków. Może zrezygnował?\nA jednak nie. Przede mną wyrosła nagle wysoka, ciemna sylwetka. Zatrzymałam się tuż przed nim i spróbowałam go ominąć, ale złapał mnie za ramię. Miał silny uścisk, któremu nie sposób było się wyrwać.\n- Będziemy tak się ganiać do świtu po lesie? – zapytał. Jego ciemne oczy rozbłysły dziwnym blaskiem, żarząc się jak dwa węgle w gorejącym ognisku.\n- Czego ode mnie chcesz? – szepnęłam. Pytanie wydało mi się banalne, już kiedy je wypowiadałam. Poczułam się nagle jak bohaterka jakiegoś horroru. Niewiele myśląc, dodałam: – Mojej krwi?\nMężczyzna puścił mnie gwałtownie, wyraźnie zbity z tropu tym, co powiedziałam. Wykorzystałam to błyskawicznie, wymijając go i rzucając się do ucieczki.\nZnowu znalazł się naprzeciwko mnie. Założył ręce na piersi i patrzył na mnie, kręcąc głową. Jego złote loki rozsypały się na ramionach, gdy kaptur zsunął mu się z głowy. Wyglądał teraz niczym mroczny książę z baśni.\n- Skoro wiesz, kim jestem, to czemu sądzisz, że mi uciekniesz? – zapytał, unosząc brwi. Tym razem to mnie zamurowało. Ale przecież w głębi duszy wiedziałam, kto mnie goni. Choć rozum próbował zaprzeczać, nie mogłam już dłużej się oszukiwać. To nie był człowiek.\n- A ty na moim miejscu byś stał i czekał na śmierć? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie. Mężczyzna uśmiechnął się szeroko.\n- Masz trochę racji. Ludzie zawsze uciekają, tak bardzo pragną zachować życie. – Wyciągnął rękę i dotknął mojego policzka. – Ale ty nie umrzesz. Wręcz przeciwnie, będziesz żyć wiecznie.\nWzdrygnęłam się, gdy poczułam chłodną dłoń na swojej skórze. Po jakie licho zachciało mi się wracać samej przez las? Musiałam unosić się honorem? No dobra, Jack przesadził z alkoholem i podrywaniem mojej koleżanki, ale mogłam wytrzymać do rana… Wróciłabym autobusem… Co mi strzeliło do głowy?!\n- Chodź. – Złotowłosy mężczyzna objął mnie w pasie i przyciągnął do siebie. Na nowo poczułam strach. Zamknęłam oczy, drżąc na całym ciele. Czekałam na ból, który nie nastąpił. Otworzyłam oczy i spojrzałam w jego uśmiechniętą twarz. Uśmiech ten miał w sobie coś przerażającego. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, co.\nMężczyzna miał długie, śnieżnobiałe kły.\nPisnęłam i próbowałam się wyrwać, lecz na próżno. Trzymał mnie mocno, nie przestając się uśmiechać. W końcu uspokoiłam się, zmęczona i spojrzałam na niego.\n- Jak masz na imię? – spytałam. Przyszło mi do głowy, że jeśli będę z nim rozmawiać, to może mnie nie zabije, dopóki nie nadejdzie pomoc.\nTylko jaka pomoc?\n- Francesco – odpowiedział i wziął mnie na ręce, po czym zaczął iść z powrotem w las. Ratunek oddalał się niebezpiecznie, a ja nie byłam w stanie nic zrobić. Skuliłam się w jego ramionach i spytałam cicho:\n- Czy ty jesteś wampirem?\nPomyślałam, że zacznie się śmiać albo się zezłości. Zamiast tego zatrzymał się i spojrzał mi w oczy.\n- Tak, Samantho. I ty też nim zostaniesz. Twój zapach mnie oszałamia, wdziera się w mój umysł. Nadszedł kres mej samotności. – Raptownie ruszył do przodu, aż zakręciło mi się w głowie. Odruchowo złapałam go za szyję. Z tego co zrozumiałam, chciał mnie zmienić w wampirzycę, bo ładnie pachniałam. Może te perfumy La Rose mają w sobie jakieś wampirze feromony? Ale się wkopałam.\n- Skąd znasz moje imię? – spytałam go, starając się przekrzyczeć wiatr, który szumiał mi w uszach i w głowie w tym niesamowitym pędzie.\n- Wiem o tobie więcej, niż myślisz – szepnął mi wprost do ucha i przyspieszył. Zamknęłam oczy, bo świszczące powietrze kuło mnie w źrenice.\nW końcu się zatrzymał. Staliśmy przed jakimś starym, walącym się budynkiem. Postawił mnie na ziemi, wziął za rękę i pociągnął za sobą. Wciąż się bałam, ale jednocześnie ciekawa byłam, co planuje. Nigdy tak naprawdę nie wierzyłam w wampiry, a teraz chyba nie miałam już wyboru.\nW środku powitała nas ciemność. Na zewnątrz był przynajmniej księżyc, tutaj zaś panował istny mrok. Kiedy w końcu moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, dostrzegłam jakąś postać. Z przerażeniem spostrzegłam, że to młody, może dwudziestoparoletni mężczyzna. Siedział w kącie, nadgarstki skute miał żelaznymi łańcuchami. Wampir podszedł do niego, pochylił się i odsłonił jego szyję. Mężczyzna mruknął coś cicho. Jak długo był tutaj przetrzymywany? Przez chwilę pomyślałam o ucieczce, ale zdałam sobie sprawę, że to daremne. Dokąd miałam uciec? On i tak mnie dogoni.\nFrancesco spojrzał na mnie swymi błyszczącymi oczami i wskazał na szyję mężczyzny.\n- Tu masz żyłę, źródło naszego życia. Z tej części ciała jest najłatwiej pić. Możesz jeszcze z nadgarstków, ale z szyi jest wygodniej. – Uniósł lekko górną wargę, ukazując kły i wbił je w szyję tego nieszczęśnika. Przez chwilę nie byłam w stanie się poruszyć. Wpatrywałam się w zdumieniu na jego poczynania, a chwilę później już byłam na zewnątrz. Powstrzymałam mdłości i biegłam przed siebie najszybciej, jak tylko mogłam. Tym razem nie miałam już celu. Biegłam, bo musiałam. Jak najdalej od tego okropieństwa, krwi przelewającej się w ustach wampira i przerażającego zapachu umierającego człowieka.\nW końcu zatrzymałam się, wpadając w jego ramiona. Nie wyrywałam się. Strach mnie sparaliżował. Stałam tylko, wpatrując się w jego oczy i cienką strużkę krwi, spływającą mu po brodzie.\n- Już dobrze, Samantho. Tak musi być. Zabijamy, by przeżyć. Ty też będziesz zabijać i będzie to dla ciebie całkowicie naturalne. – Trzymał mnie w ramionach, a ja bałam się poruszyć. Znowu wziął mnie na ręce i zaniósł do budynku. Minął obojętnie trupa mężczyzny i wszedł do drugiego pokoju. Kiedy postawił mnie na ziemi, rozejrzałam się dookoła. Ujrzałam niewielki pokój z pozabijanymi oknami, a na środku, zamiast łóżka stała duża jasnobrązowa otwarta trumna, wyścielana w środku miękką pościelą.\n- No bez żartów. Śpisz w trumnie?! – Na chwilę zapomniałam o grożącym mi niebezpieczeństwie, zamiast tego przygryzłam wargę, by się nie roześmiać. – Ale po co?\n- Ochrona przed słońcem – wyjaśnił Francesco, uśmiechając się lekko. Nie wyglądał teraz na potwora, raczej na anioła z tymi złotymi lokami otaczającymi jego przystojną twarz. Ale na własne oczy widziałam, jak zabijał człowieka…\n- Więc słońce was spala?\n- Tak – odparł krótko i pogłaskał mnie po policzku. Wzdrygnęłam się. – Pora na ciebie, moja piękna Samatho.\n- Ale ja nie chcę! – zawołałam, cofając się gwałtownie.\n- Ale musisz. Takie jest twoje przeznaczenie – odparł Francesco, przyciągając mnie do siebie. Zanim zdałam sobie sprawę, do czego zmierza, poczułam ból po prawej stronie szyi. Próbowałam się wyrwać, odepchnąć go, ale daremnie. Nie byłam w stanie. Chciałam krzyczeć, ale żaden dźwięk nie wydostał mi się z gardła. Ratunku, myślałam. Niech mi ktoś pomoże! Ja nie chcę umierać…\nNagle przestał. Szyja pulsowała boleśnie, wyciągnęłam rękę, by zatamować krew. Wtem poczułam w ustach dziwny, rdzawy smak. Z ręki wampira płynęła krew. Próbowałam ją wypluć, ale przycisnął dłoń do moich ust. Zakrztusiłam się, w końcu poddałam. Już po chwili smak przestał mi przeszkadzać. Wręcz przeciwnie, była w tym pewna przyjemność, dziwna ekstaza, gdy jego krew przepływała przez mój przełyk… prosto do serca…\nKiedy się odsunął, chciałam jeszcze. Patrzyłam na niego, rozchylając wargi niby młody ptak proszący matkę o pokarm. Piwnica zawirowała, obraz zaczął się rozmywać. Odpływałam…\nOcknęłam się koło południa. Otworzyłam oczy i zastanawiałam się, czy żyję, czy też jestem duchem.\nNie czułam zupełnie nic. Jakby mnie nie było. Usiadłam i rozejrzałam się. Położył mnie na jakimś łóżku w pokoju z kominkiem. Nie, to chyba była kuchnia. Dawno temu. Dotknęłam szyi. Nie czułam żadnej rany, a więc musiała mi się zagoić. Wstałam i podeszłam do drzwi. Kiedy je otworzyłam, wahałam się przez moment. Słońce zabija wampiry. A jeśli już mnie zmienił? Ostrożnie wyciągnęłam rękę. Znowu nic nie poczułam, nie zaczęłam płonąć jak te wampiry na filmach. Wyszłam i stanęłam w słońcu, po czym odetchnęłam z ulgą.\nNie byłam wampirzycą.\nOdetchnęłam pełną piersią i zdałam sobie sprawę, że nadal nic nie czuję. A jeśli już zaczęłam się zmieniać? Co robić? Jak mogłam to powstrzymać?\nJedyne, co przyszło mi do głowy, to zabić tego, który mnie ukąsił. Wtedy… albo umrę, albo zostanę człowiekiem.\nWróciłam do domu, zerknęłam na miejsce, gdzie był wcześniej trup – na szczęście już go nie było – i weszłam do pokoju wampira. Trumna stała na swoim miejscu. Rozejrzałam się za kołkiem, ale nic takiego nie znalazłam. W końcu weszłam do kuchni, gdzie przy kominku leżały szczapy drewna. Jedna z nich była ostro zakończona. Uśmiechnęłam się z ulgą. Idealny kołek.\nWróciłam do pokoju Francesco już uzbrojona, wzięłam głęboki wdech i otworzyłam trumnę.\nNie wiem, dlaczego, ale spodziewałam się, że jest pusta, a wampir czai się gdzieś za mną. Tak zwykle jest w horrorach. A jednak się myliłam; złotowłosy mężczyzna leżał grzecznie w swojej trumnie. Tylko jak mam teraz wbić kołek w jego serce?, zastanawiałam się. Na samą myśl o wbijaniu czegoś w ciało przechodziły mnie dreszcze. A jeśli on się obudzi w trakcie? I będzie cierpiał?\nNowa myśl przyszła mi do głowy. Zamknęłam wieko trumny i złapałam za brzeg. Ciągnęłam powoli, lecz skutecznie. Przeciągnęłam ją do kuchni, a potem na zewnątrz. Najgorzej było z progiem, ale w końcu się udało.\nZatrzymałam się na słońcu i stałam przez chwilę. Chyba minęło właśnie południe, bo czułam gorąco. Czułam… a więc wracało mi czucie. Musiałam się pospieszyć.\nStałam jeszcze przez chwilę, zbierając siły, po czym otworzyłam trumnę.\nOdskoczyłam gwałtownie, gdy wampir otworzył oczy. Jego ciało zaczęło się smażyć, zmieniać kolor na czerwony, potem na czarny. Przerażone oczy spojrzały na mnie, błagając o litość. Przez chwilę chciałam zamknąć trumnę, ulec temu spojrzeniu, ale powstrzymałam się.\n- Samantho, coś ty zrobiła… – jęknął Francesco, po czym wydał z siebie przerażający krzyk i w trumnie została jedynie garść popiołu.\nPoczułam gwałtowny uścisk w sercu, jakby stało się coś strasznego. Zrobiło mi się dziwnie smutno. Usiadłam na ziemi i siedziałam tak przez chwilę, zastanawiając się, czy dobrze zrobiłam. Ale nie chciałam być wampirem. Nie chciałam zabijać. No dobra, może kiedyś myślałam o tym, że fajnie by było być wiecznie młodą i nieśmiertelną, lecz nigdy na poważnie.\nW końcu wstałam i ruszyłam przed siebie, zostawiając to wszystko. Szłam kilka godzin, zanim w końcu doszłam na przystanek. Odetchnęłam z ulgą, orientując się w końcu, gdzie jestem. Kwadrans później wsiadłam do autobusu na gapę i pojechałam do domu.\nNikomu nie powiedziałam, co mnie naprawdę spotkało. Po pierwsze, kto by mi uwierzył? Słuchajcie, porwał mnie wampir, zabrał do opuszczonego domku, zjadł człowieka, a potem mnie ukąsił. Więc wyciągnęłam go na słońce. Opowieść jak z filmu grozy albo książki, w życiu takie rzeczy się nie zdarzają.\nA przynajmniej nie każdemu.\nPo drugie, nie miałam dowodów. Ciało pewnie zostało gdzieś dobrze ukryte albo nawet spalone. Trumna na podwórku, a w niej popiół to żaden dowód. Rana na szyi też się zagoiła.\nA po trzecie, wciąż nie do końca czułam moje ciało, więc wolałam nie ryzykować.\nOficjalna wersja była taka, że zgubiłam się w lesie i przespałam w opuszczonym domku. Komórkę gdzieś zgubiłam – zresztą zgodnie z prawdą, nie dodałam tylko, że w trakcie ucieczki przed wampirem – więc nie mogłam się z nikim skontaktować. Wyjaśnienia przeszły, z pewnymi wątpliwościami – ale przeszły.\nTego dnia apetyt mi dopisywał, zjadłam mnóstwo pysznych rzeczy. Kiedy jednak podeszłam do lustra, o mało nie dostałam zawału. Było mnie widać niewyraźnie, jakby przez mgłę. Umyłam je dokładnie, ale nic nie pomogło. Tak samo w małym lusterku. Długie proste czarne włosy łagodnie spływały mi na ramiona i plecy, a zielone oczy patrzyły pytająco. Szczupła sylwetka, ale dość kobieca – podobałam się mężczyznom. Wampirom najwyraźniej też, pomyślałam ponuro.\nJednak najgorsze czekało mnie o zmierzchu. Gdy ostatnie promienie słońca skryły się za horyzont, poczułam ból tak niesamowity, że byłam pewna, iż umieram. Najpierw przybiegła moja siostra, potem obaj bracia i rodzice. Leżałam na podłodze, wijąc się z bólu. Choć trwało to zaledwie chwilę, mnie wydawało się wiecznością. Całe moje ciało zostało wyrwane. Albo inaczej – to dusza próbowała wydostać się z ciała, rozrywając go na kawałki. A jednak nie mogła ulecieć ku wieczności, bo ciało nie umarło. Coś ją zatrzymało, coś, co w niezrozumiały dla mnie sposób pokonało śmierć. Ciało nie umarło, choć byłam pewna, że tak się stanie. Ono się tylko zmieniło. Stało się niemalże nieśmiertelne.\n- Samantho, co ci jest?\nSpojrzałam w spanikowane oczy starszej siostry i zdałam sobie sprawę, że wchodzę w głąb jej umysłu. Bała się o mnie, kochała mnie. Uściskałam ją lekko i odwróciłam się do reszty rodziny.\n- To nic – szepnęłam. – To tylko ból. Ale już wszystko w porządku.\nŚwiat się zmienił. Nabrał barw, kolorów. Był piękny. Noc była piękna. Wyszłam na zewnątrz, podziwiając te niesamowite odcienie czerni, których ludzie oko nie jest w stanie dostrzec. Niemal dotykałam powietrza. Ziemia stała się różnorodnością. Nie była czarna. Jak w ogóle mogłam sądzić, że czarny może być czarny? Czemu nie ma nazw do tych odcieni? I jak można nie zachwycać się tym widokiem?\n- Dziwnie się zachowujesz – stwierdził mój brat, opierając się o drzwi frontowe. – Może idź jutro do lekarza?\nRoześmiałam się, a mój śmiech brzmiał zbyt nienaturalnie.\n- Nic mi nie jest – odparłam, wchodząc do domu. No tak, co ma mi dolegać? Nic takiego. Tylko stałam się wampirem.\nNoc mnie oszołomiła. Nawet nie byłam w stanie skupić się na rozmowie. Pośpiesznie zjadłam kolację i pomknęłam do siebie, machinalnie godząc się na wizytę u lekarza jutro. Chwilę później zwróciłam wszystko w łazience. Moje ciało nie przyjmowało już ludzkiego pokarmu.\nKiedy wszyscy poszli spać, ja wybiegłam w mrok. Upajałam się swoją siłą, szybkością, nowym wzrokiem, nowym ciałem. Byłam sobą, a jednak byłam inna. Ach, jakże żałowałam, że zabiłam Francesco. Mógł mi teraz tyle powiedzieć… Ale czemu musiał zabić mnie tak szybko? Gdyby wszystko wyjaśnił, przekonał, dał czas do namysłu… Zamiast tego zmienił mnie siłą i sprowokował własną śmierć.\nAle czy naprawdę go potrzebowałam? Skąd, po co mi jakiś wampir morderca. Sama sobie poradzę.\nZ tego, co wiedziałam o wampirach, powinnam wrócić przed świtem, inaczej słońce mnie spali. Tak jak tego, który mnie przemienił. Ale miałam wszak przed sobą całą noc…\nWróciłam jakieś pół godziny przed wschodem. Weszłam oknem i zasłoniłam je szczelnie. Nie wiedziałam, jak długo będę spała – do zmroku? Czy krócej? Musiałam się jakoś zabezpieczyć przed słońcem. Zrobiłam więc małe przemeblowanie. Z moją wampirzą siłą nie było to nic trudnego. Przesunęłam regał, całkowicie zasłaniając okno, następnie łóżko pod drzwi, tak żeby nikt nie wszedł. Będą myśleć, że śpię. Że jestem chora i muszę się wyspać. Tak, to jest myśl. Wyjęłam kartkę, napisałam: ŚPIĘ NIE PRZESZKADZAĆ AŻ WSTANĘ. Przykleiłam taśmą klejącą na drzwiach i z powrotem zatarasowałam je łóżkiem.\nOgarnęła mnie senność. Położyłam się i nakryłam kołdrą razem z głową. Opatuliłam się dokładnie, mimo że słońce i tak nie miało już szans dostać się do pokoju, i zapadłam w dziwny sen, jakby letarg.\nObudziłam się nagle, tak jakbym w ogóle nie spała. W jednej chwili przypomniałam sobie, co się działo, kiedy zasypiałam. Byłam skryta głęboko pod kołdrą. To czemu teraz jej nie czuję?\nPowoli otworzyłam oczy. Leżałam w trumnie! A po bokach stały zapalone świece. Usłyszałam, jak ktoś wchodzi do pokoju, wpuszczając nieco słońca. Odruchowo zamknęłam oczy.\n- Ale jak to się stało? – Usłyszałam głos sąsiadki z naprzeciwka, a następnie cienki głosik mojej siostry.\n- Ja… nie wiem… weszliśmy do jej pokoju, a ona… – Rozległ się płacz. Przez chwilę leżałam w zdumieniu, zastanawiając się, czemu moja siostra płacze. Już miałam się podnieść i jej zapytać, gdy do pokoju weszła mama. Również płakała.\n- A była taka młodziutka – mruknęła sąsiadka, podchodząc do mnie. – Jutro idzie na sekcję zwłok, bo nie wiadomo, na co umarła… – Sekcję zwłok?! W tym momencie skojarzyłam. Znaleźli mnie, kiedy byłam w letargu. Serce musiało mi wówczas nie bić, pewnie wyglądałam jak trup… a oni wzięli to na poważnie! Nie zastanawiając się już dłużej, otworzyłam oczy i usiadłam.\nWrażenie, jakie wywarłam, przeszło wszelkie moje oczekiwania. Sąsiadka wrzasnęła, jakby zobaczyła ducha – co zresztą nie było takie dalekie od prawdy – i rzuciła się do drzwi. Mama, ubrana na czarno, nagle przestała płakać i wpatrywała się we mnie dużymi oczami, podobnie jak tata. Dopiero siostra zebrała się na odwagę i rzuciła w moją stronę.\n- Samantha! – Przytuliła mnie mocno. – Lekarz powiedział, że nie żyjesz! Serce ci nie biło, mózg podobno też nie pracował, bo sprawdzał jakimś urządzeniem… Jejku, byśmy cię żywcem pochowali!\n- Nieśpieszno mi umierać, nie ma tak dobrze – mruknęłam, zerkając na resztę rodziny. Czułam od nich coś słodkiego. Perfumy? Nie, chyba nie… Woń było urzekająca, ale co to było? Zerknęłam na pulsującą żyłę na szyi mojej siostry i usłyszałam krew, szumiącą w jej żyłach…\nZerwałam się gwałtownie i ruszyłam do okna. Był jeszcze dzień. Zatrzymałam się tam, gdzie kończył się cień. Prędzej umrę, niż zrobię im krzywdę, postanowiłam. Spojrzałam na moją rodzinę.\nW tym momencie weszli moi bracia. Na mój widok zatrzymali się w progu. Za nimi ktoś szedł, usłyszałam jakieś rozmowy. Nagle obaj pobiegli z moją stronę i zaczęli mnie ściskać. Znowu to pragnienie krwi.\n- Siostra, a myśmy już myśleli…\n- Jestem zmęczona – mruknęłam, odsuwając się od okna. Na progu pojawiła się ciocia z wujem. Tyle ludzi… tyle kuszących aromatów… A mi tak się chciało pić…\nI miałam dziwne wrażenie, że woda nie zaspokoi mojego pragnienia.\nOdwróciłam się i uciekłam do swojego pokoju.\nKiedy było już po wszystkim, powoli zaczął zapadać mrok. W domu została tylko moja najbliższa rodzina, oczekując wyjaśnień. Udało mi się ich uprosić, by nie wzywali lekarza. Oczywiście innego, tamtego chcieli pozwać do sądu za taką pomyłkę, ledwo ich od tego odwiodłam.\nStałam przed nimi i nie wiedziałam, co mam im powiedzieć. Prawdę? Chyba nie miałam innego wyjścia. I tak się kiedyś dowiedzą, a ja nie chciałam zostać z tym sama. Podeszłam do okna, gdzie na parapet padały jeszcze ostatnie promienie słońca. Wyciągnęłam rękę i błyskawicznie ją cofnęłam. Syknęłam z bólu. Skóra zrobiła się ciemna, jak u tamtego wampira, zanim umarł, ale po chwili zaczęła wracać do normy.\n- Słońce mnie pali – powiedziałam głośno, podchodząc do stołu. Wyjęłam nóż i przecięłam skórę na dłoni. Chwilę później nie było nawet śladu. – Rany się goją. – Powoli dotknęłam swoich ust. Skoro byłam wampirem, musiałam mieć kły. – Lustro – powiedziałam i podeszłam do dużego zwierciadła w przedpokoju. Stałam i wpatrywałam się w nie, nie mogąc wyjść z szoku. Tego nawet ja się nie spodziewałam.\nZa mną stanęła reszta rodziny. Ich sylwetki odbijały się w lustrzanej tafli. Moja nie.\n- Jesteś wampirem – szepnęła moja siostra, kręcąc głową. Mama zbladła i gdyby nie mój brat, z pewnością by upadła. Spojrzałam na nich ze smutkiem.\nTak oto stałam się wampirem. Moja rodzina zaakceptowała mnie, choć na początku nie pozwalali przebić się straszliwej prawdzie przez pełen racjonalności umysł przełomu XX i XXI wieku. W końcu jednak zrozumieli. Nie odtrącili mnie, wręcz przeciwnie. Przecież mnie kochali. Mój najstarszy brat po trzech dniach mojej walki z pragnieniem zdobył nawet worki z krwią. Piłam ją, bo musiałam przeżyć, ale nie zaprzeczę, że mi smakowała. Na szczęście nie czułam potrzeby picia jej zbyt często.\nPrzez następne dziesięć lat moja egzystencja wyglądała dość monotonnie. Po przebudzeniu się czekałam na moją prywatną nauczycielkę – mimo wszystko chciałam kontynuować naukę; potem się uczyłam, w nocy wychodziłam, czasem chodziłam na dyskoteki. Z Jack’iem oczywiście zerwałam. Nie miałam zamiaru go w to wciągać. Oficjalnie byłam chora, zerwałam dawne znajomości. Przez dziesięć długich lat nie spotkałam innego wampira. Nawet ich nie szukałam; młodszy z braci dowiedział się, że w okolicy grasuje jakiś łowca, więc musiałam być ostrożna.\nSkończyłam naukę, dostałam dyplom. Potem moi bracia się ożenili, siostra wyszła za mąż. A ja… wciąż to samo. Sen, przebudzenie, noc i sen.\nW końcu spotkałam kogoś, kto wyrwał mnie z tej monotonii. Kogoś takiego, jak ja.\nPatrick zjawił się nagle, nieoczekiwanie. Pewnego dnia po prostu siedział w moim pokoju, gdy wróciłam z łazienki. Od razu poznałam, kim jest. Darowałam więc sobie pytania typu: kim jesteś, skąd się tu wziąłeś. Był wampirem, wszedł przez okno, to jasne. Nurtowało mnie natomiast, po co.\n- Podobno wampiry nie mogą wchodzić bez zaproszenia – powitałam go takimi słowami, wchodząc do pokoju i zamykając drzwi.\n- Dopóki ty tutaj jesteś, ten dom nie jest bezpieczny. Jeśli zależy ci na bliskich, odejdź. Ze mną.\nOdeszłam. Nie od razu; dopiero po trzech miesiącach. Ale przez ten czas Patrick pokazał mi nowe życie, jakże inne od tego, które prowadziłam do tej pory.\nNigdy nie zapomnę, jak po raz pierwszy zabrał mnie na polowanie. Poszliśmy na dyskotekę. Wirowałam wśród rozbawionych par, czując otaczający mnie zapach krwi. Nie byłam jeszcze specjalnie głodna, ale silna woń potęgowała pragnienie. Tańczył tuż przy mnie, w końcu mnie pocałował. Poczułam smak jego krwi w swoich ustach i objęłam go za szyję. Zmysły wampira, o wiele bardziej wyczulone niż ludzkie, zanurzyły się w jakimś upiornym szaleństwie. Po godzinie wyciągnął mnie z dyskoteki i przyłożył palec do ust, gdy chciałam go zapytać, co zamierza.\n- Słuchaj – szepnął tylko.\nWsłuchałam się w noc. Muzyka grała w tle, a na pierwszym planie było spowolnione bicie naszych serc, śmiech stojących niedaleko nas grupki nastolatków i rozpaczliwy krzyk dziewczyny, wołającej o pomoc.\nSpojrzałam w jego błyszczące oczy i równocześnie ruszyliśmy w tamtą stronę. Dziewczyna, szarpiąca się z napastnikiem, była zaledwie nastolatką. Patrick złapał niedoszłego gwałciciela i cisnął nim o ścianę. Kucnęłam obok spanikowanej dziewczyny i stwierdziwszy, że nie zrobił jej nic złego, pomogłam jej się podnieść.\n- Odprowadź ją i wróć szybko – nakazał Patrick. Oddałam ją grupie jej koleżanek i już po chwili stałam obok niego.\nWampir uderzył mężczyznę. Bił go, on przewracał się i wstawał. Próbował oddać, ale nawet go nie dotknął. W końcu rzucił się do ucieczki.\n- Zaczynamy zabawę – mruknął Patrick, patrząc, jak ucieka. Wiedziałam, że go dogoni, niezależnie, jak daleko ucieknie.\n- Goń go.\n- Ja? – Przez chwilę patrzyłam na niego z protestem w oczach, ale w końcu ruszyłam za naszą ofiarą. Bez trudu go dogoniłam i przewróciłam na ziemię. Siadłam na nim, trzymając za ręce. Tylko co teraz?, zastanawiałam się.\n- Mogłaś się z nim trochę pobawić, ale niech ci będzie. – Patrick stanął za mną, patrząc na przerażonego mężczyznę i ukazał kły. Usłyszałam błaganie o litość i poczułam ogromny strach emanujący z leżącego. Spojrzałam w jego oczy i przekonałam się, że zasłużył na śmierć. – Zabij go.\nA jednak nie potrafiłam. Pokręciłam głową i wstałam.\nPatrick przewrócił oczami, podniósł mężczyznę, wbił prawą dłoń w jego pierś i wyrwał mu serce. Okrwawione, jeszcze bijące. Człowiek osunął się na kolana, następnie na plecy. Wampir podał mi wyrwany narząd.\nNigdy wcześniej nie doświadczyłam takiej ekstazy. To było niesamowite – pić krew prosto ze źródła. W końcu mój towarzysz odrzucił wysuszone z krwi serce i przyciągnął mnie do siebie.\n- Daj mi trochę. – Zatonęliśmy w pocałunku. Nie myślałam o leżącym obok trupie, o tym, że trzeba pozbyć się ciała, o mojej rodzinie… nie myślałam już o niczym.\nZło przyciąga niczym magnez. Raz zabity człowiek może być pewną, przekroczoną granicą. Nie odpychało mnie to, że odbieram życie, wręcz przeciwnie. Przecież zabijając morderców, ratujemy tych, których mogli zabić.\nPatricka nie było cały tydzień. Bałam się już, że nie wróci, ale przyszedł. Przytulił mnie i pocałował.\n- Długa historia. – Machnął ręką.\nNigdy nie nauczyłam się wyrywać serc. Mimo wszystko wolałam, by on to robił. Sama goniłam, krążyłam wokół ofiary, wprowadzając ją w śmiertelne przerażenie, na końcu zaś wgryzałam się w szyję. Nie zabijałam ich, zanim wypiłam krew. Patrick twierdził, że powinni cierpieć. Ale gdy czułam, że wiją się z bólu, nie było już takie ważne, kim byli. Zabijałam ich, by oni nie zabijali innych, a nie dlatego, by ich ukarać. Rola kata tak średnio mi odpowiadała. W końcu zaczęłam skręcać im karki, nim się wgryzłam. Widziałam, że mój towarzyszysz patrzył na to niechętnie, ale mi nie zabronił.\nPo trzech miesiącach odeszłam z domu. Spakowałam się, pożegnałam z rodzicami. Przedstawiłam im Patricka, obiecał, że się mną zaopiekuje. Mama płakała. Przytuliłam ją i dałam słowo, że będę ich odwiedzać, dzwonić. Musiałam w końcu sama ułożyć sobie życie.\nMieszkaliśmy w różnych miejscach, od ubogich chatek do luksusowych apartamentów. Jednak nie wyjeżdżaliśmy poza granice Chicago. Przez trzy lata byłam z Patrickiem. Czasami zostawiał mnie na całe noce, ale ja też potrzebowałam chwili samotności. Nigdy nie chciał mi powiedzieć, co robił w tym czasie. W końcu zabrał mnie tam, do miejsca, gdzie trzymał swoje ofiary. Powiedział, że już czas, bym przeszła na kolejny etap zabijania.\nTym razem nie chodziło mu o morderców.\nUjrzałam młodą dziewczynę z ranami na całym ciele. Powiedział, że jest tu od dwóch miesięcy. Czasem daje jej jeść, by nie umarła z głodu.\n- Już ją prawie wysuszyłem z krwi, nie ma nawet siły uciekać. Wcześniej musiałem ją skuwać. – Wskazał na żelazne kajdany, wiszące na ścianie.\nPomyślałam wtedy, że może uda mi się ją jeszcze uratować. W oczach miała niewinność. Nie zrobiła nic, co skazałoby ją na ten los. Objęłam ją w pasie i skierowałam się do wyjścia, ale drogę zastąpił mi Patrick.\n- Nie możesz jej uratować.\n- Zejdź mi z drogi, Patrick – syknęłam. – Co ona ci zrobiła?\n- Nic. Ludzie są po to, żeby ich zabijać, zrozum to w końcu, Samantho.\n- A te wszystkie słowa o zabijaniu morderców, ratowaniu niewinnych? – Spojrzałam na niego z pretensją.\n- Nie sądziłem, że naprawdę w to wierzysz. – Wzruszył ramionami. – Myślałem raczej, że pomagam ci oszukać własne sumienie.\nPróbowałam go ominąć, ale daremnie. Złapał wiszącą u mojego ramienia dziewczynę i ukręcił jej kark. Jej bezwładne ciało osunęło się na ziemię.\n- Ludzie są po to, by pić ich krew, bawić się nimi. Nie czujesz tej ekstazy, gdy ofiara wyje z bólu, wbijając paznokcie w skórę? Tej dzikiej satysfakcji, gdy krzyczy ze strachu, próbuje walczyć, uciekać? Wiem, że to czujesz, Samantho. Pozwól swoim instynktom wydobyć się na powierzchnię, pozwól zawładnąć swoim umysłem, nie odmawiaj sobie tej przyjemności…\n- Jesteś sadystą – szepnęłam, cofając się w stronę wyjścia.\n- Nie. Jestem wampirem.\nPatrzyłam na niego zdumionym wzrokiem. Czy Francesco też taki był? A może wszystkie wampiry takie są? Tylko ja jestem wyjątkiem? Odwróciłam się i wyszłam. Wyszedł za mną. Obejrzałam się na niego wiedząc, że już nigdy nie będzie tak jak przedtem. Oszukał mnie. To koniec.\n- To koniec – powiedziałam głośno.\n- Zawiodłaś mnie, Samantho. Bardzo mnie zawiodłaś. – Jego oczy pełne były mroku. Nienawiści. I czegoś jeszcze, czego nie rozumiałam.\nNie zdążyłam mu uciec. Złapał mnie i wciągnął do środka. Uderzył. Broniłam się zaciekle, nawet go podrapałam, ale nie miałam z nim szans. Był starszy, silniejszy, doświadczony. I czerpał przyjemność z bicia. Nawet, jeśli to ja byłam ofiarą.\nW końcu się poddałam. Myślałam, że mnie zabije, ale nie zrobił tego. Odwrócił się i wyszedł. Godzinę później mogłam już normalnie biegać. Rany po jego kłach, paznokciach i pięściach szybko się zagoiły. Czy chciałam zemsty? Nie. Do licha z zemstą. Nie chciałam go już nigdy więcej widzieć.\nRok w samotności. Życie powoli traciło sens. Nie zawracałam sobie głowy kradzieżą krwi w torebkach. Polowałam. Gangsterzy, dilerzy, ciemne typki… Właściwie Patrick miał trochę racji. Polowanie dawało mi satysfakcję. Tkwiło głęboko w naturze wampira i nic nie mogłam na to poradzić.\nZamieszkałam w opuszczonym domu na wzgórzu, skąd miałam wspaniały widok na miasto. Kryjówka była dobra i bezpieczna. Czasem przyprowadzałam tam swoje ofiary. Jeden z nich, płatny morderca bez skrupułów, został zszokowany moim popisowym wyskoczeniem z okna. Które, nawiasem mówiąc, było na wysokości siódmego piętra. Mina tego drania – bezcenna. A jeszcze lepsza, kiedy wskoczyłam nagle z powrotem przez okno i pokazałam ostre kły.\nJednak nawet ta zabawa ludzką śmiercią mnie znużyła. Siadywałam na oknie i wpatrywałam się w miasto nocą. Czasem z oczu popłynęły krwawe łzy. Nie byłam szczęśliwa, tylko przeraźliwie samotna. Pół roku temu odwiedziłam rodzinę. Żyli swoim życiem, ja swoim. Wróciłam i znów byłam sama. Czy tak ma być przez wieczność? Czemu nie mogę spotkać innych wampirów? Tak dobrze się ukrywają? A może powinnam wyjechać z Chicago?\nNie chciałam wyjeżdżać. Czułam, że nie powinnam, choć nie wiedziałam, dlaczego. Aż do chwili, gdy poczułam ten zapach.\nDużo w tym czasie myślałam o Francesco. Gdybym go poznała, nigdy bym go nie skrzywdziła. Zabiłam go, zanim dowiedziałam się o więzi, jaka mogła nas połączyć. To, co mówił, było prawdziwe. Zabijanie było dla mnie naturalne. Wtedy się go bałam, przestraszył mnie swoich morderstwem. Tak bardzo żałowałam tego, co zrobiłam…\nCoś ty zrobiła, Samantho…\nDobrze, że nie miałam snów, bo te słowa pewnie śniłyby mi się nieustannie.\nJak co noc, przechodziłam ciemnymi ulicami, wypatrując złoczyńców. Czarne włosy, czarna bluzka i kurtka, czarne spodnie i długie czarne buty. To nie tak, że ciągle chodziłam na czarno. Po prostu lubiłam się czasem wtopić w noc, przemknąć niepostrzeżenie albo wyskoczyć nagle przed kimś, przyprawiając go o szybsze bicie serca.\nI wtedy dobiegł do mnie dziwny zapach. To nie była krew, a pachniała równie słodko. Odruchowo skierowałam się w tamtą stronę. Wdychałam ten cudowny aromat, próbując zrozumieć, skąd się wziął i co oznacza. Ujrzałam mężczyznę, nieco wyższego ode mnie. Ruszyłam w jego stronę. Jasne włosy, szare oczy. Nie był nieziemsko przystojny, a jednak miał coś w sobie. Coś takiego, że zapragnęłam go poznać.\nZatrzymałam się w połowie kroku, gdy spojrzał na mnie. W przeciwieństwie do większości mężczyzn, nie patrzył na nogi czy biust, tylko w oczy. Ujrzałam jego przeszłość, jego troski i zmartwienia, smutki i radości. Przypomniałam sobie, co Francesco mówił mi o zapachu. To dlatego mnie przemienił… Takie jest twoje przeznaczenie…\nZamilkłam. Stałam przy oknie, jedną nogę opierając na murze. Po brodzie spływała mi jeszcze strużka krwi, której się przed chwilą napiłam. Patrzyłam na jasnowłosego mężczyznę, który siedział na łóżku, trzymając się za ranny nadgarstek. Nie wierzył, gdy powiedziałam, że jestem wampirzycą, musiałam go jakoś przekonać. Lustra nie posiadałam, więc po prostu go ugryzłam.\n- To cała moja opowieść, Matthew. Nie popełnię tego samego błędu, co Francesco. Do ciebie należy decyzja. Chcesz zostać wampirem, połączyć się więzami krwi i być moim bratem, czy wolisz odejść?\nMatthew milczał przez chwilę. Wstał, podszedł do okna i popatrzył na miasto. W końcu odwrócił się w moją stronę.\n- A jeśli odmówię? Co się z tobą stanie?\n- Odejdę. Wyjadę z Chicago i nie wiem, czy kiedyś tu wrócę.\nWyciągnął rękę i ujął moją dłoń. Przyglądał jej się przez chwilę, po czym uśmiechnął się lekko.\n- Wiesz, jaka jest moja sytuacja – powiedział powoli. – Nie mam rodziny, nie mam domu. Wychowałem się w sierocińcu. Wiesz również, że kumple sprzedaliby mnie za dobry kawałek działki. Nie chcę takiego życia. – Popatrzył mi prosto w oczy. – Wiedziałaś o tym, już kiedy mnie tu przyprowadziłaś, prawda? Inaczej byś nie ryzykowała?\n- I tak bym cię wypuściła. Ale masz rację, wiedziałam.\n- Oczy ci błyszczą – zauważył, podchodząc do mnie. – Zrób to, Samantho.\nPróbowałam już jego krwi, więc nie musiałam gryźć go powtórnie. Przecięłam sobie nadgarstek – jeśli już oddawać krew, to najlepiej z rąk – i przyłożyłam do jego ust, a on zaczął pić.\nLiście szeleszczące pod nogami, świszczący oddech, szybciej bijące serce. Tym razem to nie ja uciekałam. Ja goniłam. Uciekinier był draniem znęcającym się nad rodziną. Wcześniej budził strach, teraz miał okazję sam go poczuć.\nMiałam zamiar jeszcze trochę go pomęczyć. Dać mu złudną nadzieję i dopiero kiedy padnie z wyczerpania, dokończyć polowanie.\nBiegłam, czując wiatr we włosach. Przekazałam w myślach Matthew, żeby pomknął z lewej strony ofiary. Ja wyprzedziłam go z prawej. Już po chwili biegliśmy tuż przed niczego nie spodziewającym się mężczyzną. Stawialiśmy bezgłośne kroki, omijając gałęzie i inne przeszkody. Obok mnie biegł mój podopieczny. Nie byłam już sama. Widziałam jego myśli, kochał mnie tak samo, jak ja jego. Dopiero kiedy miałam przy sobie kogoś, kto mnie kochał, życie nabrało sensu. Polowanie, zabijanie, wieczna młodość – to nic. To dla niego mogłam dalej żyć. Dla Matthew.\nJa ciebie też, Samantho.\nBiegłam w stronę domku, do którego zaprowadził mnie wtedy Francesco, obok mnie biegł on, mój wieczny brat, za mną nasza ofiara, a przede mną…\nPrzede mną była tylko ciemność. Tym razem jednak ciemność ta miała odcienie.\nOpublikowano 5 lipca 2011 Autor: Natalia\nWiatr szumiał w moich uszach, a muzyka z radia zagłuszała hałas na drodze. Jechałam z prędkością 60 mil na godzinę autostradą z Charleston w stanie Wirginia Zachodnia do Erie w stanie Pensylwania. Według moich obliczeń, powinnam dojechać za jakieś dwie godziny. Może jeszcze zdążę przed kolacją, pomyślałam optymistycznie..\nDziesięć minut później mój optymizm gdzieś wyparował, bo znalazłam się w ogromnym korku. Po dwudziestu minutach czekania przejrzałam się w lusterku, przygładziłam jasnobrązowe loki i odsunęłam szybę.\n- Co się dzieje? – spytałam kierowcy, który najwyraźniej wyszedł się zorientować, bo właśnie wracał do samochodu.\n- Zdaje się, że był tam jakiś pościg policyjny czy coś takiego – odparł uprzejmie mężczyzna, zerkając na mnie z zainteresowaniem. – Straszliwa kraksa, może potrwać to ze trzy godziny albo i dłużej. Cała autostrada zablokowana.\n- Co? Zablokowana? No to świetnie. Dziękuję panu. – Zasunęłam szybę i wyciągnęłam komórkę. Zadzwoniłam do Carmen, mojej siostry i zrelacjonowałam, jaka jest sytuacja.\n- No trudno, nic nie poradzisz. Do jutra może jakoś się tu dostaniesz.\n- Do jutra? – Westchnęłam. – Mam nadzieję, że aż tak źle nie będzie.\nPo krótkiej rozmowie rozłączyłam się i zadzwoniłam do Seleny, mojej koleżanki z pokoju. Mieszkałyśmy ze sobą od pół roku i świetnie się dogadywałyśmy. Odebrała po pierwszym sygnale.\n- Czego zapomniałaś, Lia?\n- Niczego. Stoję w gigantycznym korku z powodu jakiegoś wypadku i nie wiem, kiedy dojadę. Spóźnić się na własne urodziny… ech – westchnęłam. – Mówiłaś, że dziś w nocy dojedziesz, ale jeśli autostrada nie zostanie odblokowana…\n- Słuchaj, możesz jechać inną drogą. Możesz zawrócić?\nZerknęłam w lusterko.\n- Trudno będzie, ale dam radę.\n- To zawróć. Ja cię pokieruję na boczną ścieżkę. Będzie z godzinę dłużej, ale spokojnie dotrzesz przed zmrokiem.\n- Uhm, już wykręcam. Zaraz zadzwonię. – Ponieważ nie miałam ze sobą zestawu słuchawkowego, odłożyłam komórkę i zawróciłam, po czym odjechałam kawałek i sięgnęłam po telefon. – Już jestem. Co teraz?\n- Dojedź do lasu. Daleko masz las?\n- Nie, zaraz do niego wjadę. – Przyśpieszyłam i po chwili byłam już za linią drzew. Las rozciągał się po prawej stronie.\n- Wjedź w pierwszą drogę, jaką zobaczysz, a potem jedź cały czas prosto.\n- Dobra. – Ponownie się rozłączyłam i jechałam na drugim biegu, wyglądając wspomnianej drogi. W końcu dostrzegłam wąską jednopasmówkę i skręciłam w nią. Nie zauważyłam żadnych, ostrych zakrętów więc przyśpieszyłam i jechałam tak przez jakiś kwadrans. W końcu dojrzałam rozjazd. Zatrzymałam się i sięgnęłam po telefon. Ku mojej rozpaczy, nie było zasięgu.\nWysiadłam z samochodu i chodziłam w kółko, próbując złapać zasięg. Wtem spostrzegłam niewielką tabliczkę przy skręcie w lewo z napisem Do Krwawej Osady.\n- Co? Krwawa osada? Ktoś musiał być bardzo dowcipny. – Wzruszyłam ramionami, schowałam komórkę do kieszeni i wróciłam do auta. Po chwili wahania skręciłam w lewo. Nie widziałam sensu powrotu na zablokowaną autostradę. Miałam tylko nadzieję, że nie jadę do siedziby jakiś zboczeńców.\nPółgodziny później zerknęłam na stan paliwa i z przerażeniem uświadomiłam sobie, że mi się kończy, choć byłam pewna, że wczoraj zatankowałam do pełna.\n- A więc pech mnie nie opuszcza, i to akurat dzisiaj – mruknęłam ponuro i w następnej chwili z ulgą uświadomiłam sobie, że widzę znak stacji paliw.\nAle stacja paliw w lesie?\nPrzyśpieszyłam i wjechałam do jakiegoś miasteczka, które faktycznie wyglądało na osadę, choć nie wiedziałam i jakoś nieszczególnie miałam ochotę się dowiedzieć, czemu miała być akurat „krwawa”. Po obu stronach drogi stały domy, a po lewej była owa stacja. Skręciłam i zatrzymałam się, po czym wysiadłam z auta. Ciepłe promienie słońca delikatnie oblały moją twarz. Ogarnęło mnie niemiłe uczucie. Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, skąd się wzięło.\nOsada wyglądała na wymarłą. W domach były szczelnie pozasłaniane okna, a wokół żywej duszy. Rozejrzałam się po stacji i zauważyłam, że była aktywna i czynna. Naprzeciwko stał sklep samoobsługowy, tam pewnie miałam zapłacić za benzynę. Stałam jeszcze przez chwilę w nadziei, że ktoś wyjdzie mnie obsłużyć, w końcu jednak poddałam się i sama wlałam benzynę, po czym wzięłam portfel i skierowałam się do sklepu.\n- Jakbym teraz odjechała, nie płacąc, to od razu by ktoś wylazł – mruknęłam do siebie. Weszłam do środka. Siedząca za ladą, młoda dziewczyna obdarzyła mnie obojętnym spojrzeniem i wróciła do czytania gazety. Była to ładna blondynka z błękitnymi oczami. Wzięłam niebieski koszyk i ruszyłam między półki.\nW sklepie kręciło się kilka osób, więc jednak miasteczko nie mogło być tak całkiem opuszczone. Produkty też wyglądały normalnie, wzięłam więc chipsy, cukierki, sok i po namyśle sięgnęłam po mleko, z przyzwyczajenia zerkając na datę przydatności do spożycia.\nPiętnasty maja? A był czerwiec, więc mleko było o ponad miesiąc przeterminowane. Kiedy spojrzałam na rok, zachciało mi się śmiać. Zamiast 2011, widniała tam data2001.\n- Chyba jedynka pomyliła im się z zerem – powiedziałam do siebie, sięgając po drugie mleko. Data była identyczna. W trzecim zamiast piętnastego maja był dwudziesty trzeci.\n- O, to akurat dziesięć lat i miesiąc – mruknęłam, rozglądając się za innym mlekiem.\n- Nie radziłbym ci tu coś kupować – usłyszałam za sobą. Drgnęłam i odwróciłam się. Przede mną stał nieco wyższy ode mnie, przystojny mężczyzna. Rzadko oceniam kogoś na pierwszy rzut oka, że jest przystojny. Zwykle myślę: może być. Teraz nie miałam wątpliwości co do takiego stwierdzenia. On miał w sobie coś nieziemskiego. Śniadą twarz otaczały ciemne, proste włosy do pół uszu, pasując do niego idealnie. Duże, ciemne oczy błyszczały jak ślepia wilka, wpatrując się we mnie tak, że przeszły po mnie ciarki. Cofnęłam się, a wówczas wzrok mężczyzny złagodniał. – Zostaw to, zapłać za benzynę i odjedź stąd czym prędzej. O zmroku robi się tu niebezpiecznie.\n- Niebezpiecznie? Dlaczego? – Wpatrywałam się w niego jak w obrazek, nie mogąc oderwać wzroku.\n- Tu jest las, jeśli nie zauważyłaś.\n- No, tak. – Zamrugałam oczami, jakby wynurzając się z transu. – Kupię tylko te rzeczy i jadę dalej. Dzięki za ostrzeżenie. – Odwróciłam się, zdając sobie sprawę, że być może marnuję szansę mojego życia. Ale czy taki przystojny facet miałby być sam? Byłam stu procentowo pewna, że nie. No, może w dziewięćdziesięciu procentach. Zawsze mógł się właśnie rozstać z dziewczyną.\n- Tylko sprawdź termin, zanim kupisz – doradził mi jeszcze. Posłusznie podniosłam sok i skrzywiłam się. Znowu pomyłka w roku, a miesiąc lipiec. A jeśli chodzi o poprzedni rok? W takim razie sok byłby już po terminie. Wolałam nie ryzykować, więc odłożyłam go na miejsce i sięgnęłam po napój.\nTermin– rok 2000.\nZnowu poczułam się nieswojo. Coś tu było nie tak. Zostawiłam cały koszyk obok półki i ruszyłam do kasy.\n- Płacę tylko za benzynę. – Podałam kartę, którą kasjerka włożyła do czytnika. Po zapłaceniu skierowałam się do drzwi. Z ulgą opuściłam ten dziwny sklep, ale kiedy wsiadałam do samochodu, spostrzegłam, że stoi on nieco dalej niż go zaparkowałam, tak, że przód był schowany w cieniu. Teren był tutaj płaski, więc jakim cudem się stoczył? Wydawało mi się, że zaciągałam ręczny, ale oczywiście – zapomniałam. Włożyłam kluczyki i spróbowałam uruchomić silnik.\n- Szlag by to! No co jeszcze, co, pytam?! – zawołałam, opierając bezradnie głowę o kierownicę. Sprawdziłam komórkę – brak zasięgu. Ponownie spróbowałam zapalić, drugi i trzeci raz – nic. – Pewnie akumulator. – Wyszłam, ze złością trzaskając drzwiami i wróciłam do sklepu. – Przepraszam bardzo, ale samochód nie chce mi zapalić. Chyba akumulator mi wysiadł.\n- Ale ja się na tym zupełnie nie znam! Ja tu tylko sprzedaję. – Blondynka zrobiła duże oczy.\n- A kto się zna? – Rozejrzałam się po pustym sklepie. – No, tak. Jak potrzeba mężczyzny, to nagle nikogo nie ma! Dżentelmeni od siedmiu boleści. – Zerknęłam na dziewczynę, która wydawała się być wyraźnie rozbawiona tą sytuacją. – Mogę zadzwonić po jakąś pomoc drogową?\n- Nie mamy tu telefonów – odparła dziewczyna – bo nikt nie przeciągnął tutaj linii, a komórki nie mają zasięgu.\n- Zauważyłam. – Westchnęłam, zastanawiając się, co mam dalej robić.\n- Może skorzysta pani z pomocy naszego mechanika? Tylko że on pracuje dopiero po zmroku. Ale może pani do niego pójść już teraz, jak pani wyjdzie ze stacji, to prosto i po prawej. Jest napis.\n- Dobrze, dziękuję. – Uśmiechnęłam się z ulgą, na co dziewczyna również rozciągnęła usta, bez pokazywania zębów. Wyszłam i szybko znalazłam wspomnianego fachowca, który jednak odmówił mi natychmiastowej pomocy.\n- Śpieszę się. – Patrzyłam błagalnie na przystojnego mężczyznę po trzydziestce, który pokręcił głową.\n- Nie da rady przed zmrokiem.\n- Dopłacę, ile pan zechce.\n- A co wy wszyscy z tym zmrokiem? Wampirami jesteście czy co? – zdenerwowałam się.\n- A jak pani myśli, czemu to się nazywa Krwawa Osada? Oczywiście, że jesteśmy wampirami. – Uśmiechnął się lekko. – O świcie pani autko będzie już gotowe do drogi.\n- O świcie? Proszę pana, jutro są moje urodziny i siostra wyprawia mi przyjęcie. Jak wyjadę o świcie, to dotrę dopiero koło południa!\n- Urodziny nie zając. O, i będę miał jutro okazję złożyć pani życzenia. Może dostanie pani jakiś rabat z tej okazji. A zmrok już niedługo. – Ponownie się uśmiechnął, po czym wskazał przed siebie. – Tam jest hotel, niedrogi. Może się pani przekimać.\n- A jest tu jakiś inny mechanik?\n- No to świetnie. – Odwróciłam się i ruszyłam w stronę samochodu. – W takim razie proszę go naprawić najszybciej, jak się da – dodałam z rezygnacją.\nWzięłam plecak z rzeczami, torebkę i ruszyłam w stronę wspomnianego hotelu. Po drodze mijałam domki, parterowe, stojące w niewielkiej odległości od siebie, z pozasłanianymi oknami. Czyżby chcieli pozować na wampirów? I ten facet, tak swobodnie oznajmiający, że są wampirami. Uśmiechnęłam się do siebie. W końcu chciałaś przeżyć przygodę, prawda, Lia?\nPoprzedniego dnia, przed wyjazdem Selena zapytała mnie, co bym chciała na urodziny. Odpowiedziałam, że wystarczy, jak przyjedzie. Zgodziła się dotrzeć następnego dnia.\n- Ale powiedz, co byś chciała. Może jakieś specjalne życzenie?\n- O tak. Chciałabym przeżyć przygodę, bo jak na dziewczynę, która urodziła się z23 na 24 czerwca, to mam stanowczo za nudne życie – odparłam pół żartem, a półserio.\n- Nie ma sprawy. Załatwię to. – Wtedy w oczach Seleny ujrzałam dziwny błysk. Lubiłam ją, nawet bardzo, ale czasem była naprawdę dziwna. Pracowała tylko w nocy, podobno w sklepie przy rozkładaniu towaru. Wracała przed świtem, po czym spała do południa. Nigdy nie wstała przed 12 i nie wychodziła z domu, dopiero do pracy albo na zakupy, ale i to dopiero wieczorem. Mimo to ją lubiłam, miała w sobie mnóstwo życzliwości i świetnie się dogadywałyśmy.\nAch, no i była weganką. Jadła jakieś dziwne rzeczy, na które wolałam nawet nie patrzeć.\nStanęłam przed hotelem U Purpurowej Pani i uśmiechnęłam się nas skojarzenie, które mi się nasunęło. Purpura – krew. Pokręciłam głową i weszłam do środka.\nPrzedpokój był niewielki, a w recepcji stała ładna, drobna dziewczyna o włosach czarnych jak smoła i oczach jak węgielki. Twarz miała kontrastowo bladą, przez co skojarzyła mi się z porcelanową laleczką.\n- Zapraszam – powiedziała, uśmiechając się lekko. Odpowiedziałam uśmiechem i zrobiłam krok w jej stronę, gdy nagle przede mną pojawił się mężczyzna. Ten sam, którego spotkałam w sklepie.\n- Co ty, u licha, wyprawiasz?! Miałaś wsiąść do auta i odjechać. – Złapał mnie za rękę i wyciągnął na ganek. Byłam tak zdumiona, że nie zdążyłam zaprotestować. -Za niecałą godzinę zapadnie zmrok. Może jeszcze zdążysz wyjechać z lasu. -Zatrzymał się w ganku, tak, że staliśmy oboje w cieniu. – Jeśli nie zdążysz, nie przeżyjesz tej nocy, dziewczyno. Jak ty się w ogóle nazywasz?\n- Mam na imię Lia i samochód mi się popsuł – wydukałam.\n- Jestem Sean. Popsuł? – Zmarszczył brwi. – Nie sądzę, by sam się popsuł. Dam cis wój. – Wyjął kluczyki i podał mi. – Masz.\n- Dajesz mi swój samochód? – Spojrzałam na niego zdumionym wzrokiem.\n-Tak, zielonooka panno. Bierz i uciekaj. To tamten. – Wskazał na czarnego volkswagena. – Trzymaj się słońca, unikaj cienia.\nCofnęłam się i pokręciłam głową.\n- Co tu się dzieje? Czy to miasteczko jakiś kanibali, morderców, co zaraz poćwiartują mnie na kawałki? – Popatrzyłam na niego, czekając, aż zacznie się śmiać i powie, że to żarty.\n- Nie. To Krwawa Osada. Miasteczko wampirów. – Sean uniósł górną wargę i ujrzałam dwa, śnieżnobiałe kły. Wyglądał teraz jak wampir z legendy. Przystojny, tajemniczy i o ostrych zębach.\n- To są sztuczne kły, prawda? – zapytałam niepewnie. – Wampiry istnieją tylko w filmach i książkach.\n- Nie musisz mi wierzyć. Ale tracisz swój cenny czas. Czas, który może uratować ci życie.\nZrozumiałam, że mówi poważnie. Wierzył w to, co mówił. A więc musiał być psychopatą. Dopiero teraz skojarzyłam, że wszyscy mieszkańcy kryli się w cieniu, moje auto również zostało wsunięte w cień. Wtedy mogli coś zepsuć. Mechanik, który nie wychodzi po zmierzchu.\nO szlag by to. Nikt tu nie wychodził przed zmrokiem, zdałam sobie sprawę. Jestem w miasteczku pełnym psychopatów, którzy myślą, że są wampirami! Cofnęłam się i wpadłam na dziewczynę, która jeszcze przed chwilą siedziała po drugiej stronie w recepcji.\n- Proszę go nie słuchać, ma nie po kolei w głowie – powiedziała, marszcząc brwi.- Przenocujemy panią, proszę wejść.\n- Zostaw ją! – Mężczyzna złapał dziewczynę za rękę.\n- Co ty wyprawiasz, idioto! Puść mnie!\nKorzystając z ich nieuwagi, wybiegłam z hotelu i ruszyłam w stronę samochodu. Dostrzegłam, że osada zaczyna się zaludniać. Mieszkańcy powychodzili na ganki, ale tylko po prawej stronie, lewa, tam gdzie na gankach nadal tańczyły promienie słońca, wciąż wyglądała jak wymarła. Ci, którzy wyszli, trzymali się w cieniu. Przyśpieszyłam i wsiadłam do auta. Drżącymi rękami uruchomiłam silnik i wyjechałam na drogę. I wtedy popełniłam błąd.\nSkierowałam się na prawą stronę drogi i wjechałam pod duże, rozłożyste drzewo. Zbyt późno przypomniałam sobie ostrzeżenie Seana, żeby unikać cienia. Samochód stanął w miejscu. Nacisnęłam gaz, lecz daremnie. Usłyszałam pisk opon, ale auto ani drgnęło. Odwróciłam się i z przerażeniem spostrzegłam, że za mną stoi wysoki, barczysty mężczyzna, trzymając za bagażnik.\n- Co jest?! – Poczułam, jak oblewają mnie zimne poty. Wciąż nie chciałam w to uwierzyć, ale jak to możliwe, żeby facet był silniejszy od samochodu?\nStrach wyrwał mnie z oszołomienia. Działałam instynktownie. Wrzuciłam wsteczny i nacisnęłam gaz. Rozległo się głuche uderzenie. Wrzuciłam jedynkę i wyjechałam z cienia. Zatrzymałam się na słońcu, zerkając w lusterko. Dostrzegłam leżącego człowieka.\nWyskoczyłam z auta i stanęłam w słońcu, patrząc na leżącego. Wokół mnie, w cieniu, stali ludzie. Tylko czy to na pewno byli ludzie? Wszyscy byli młodzi, niebrzydcy, o błyszczących oczach, a spod uniesionych warg wydobywały się ostre kły.\n- Na co czekasz? – Sean stanął obok rannego i patrzył na mnie z przyganą. -Wsiadaj i jedź! Teraz każda minuta się liczy. – Spojrzał znacząco na niebo. Słońce chyliło się już ku zachodowi. Nadchodził zmrok.\n- Zabiłam go? – spytałam drżącym głosem.\n- Skąd. Nas może zabić tylko ogień, słońce i kołek w serce. No i wysuszenie z krwi.\nW tej samej chwili potrącony mężczyzna zerwał się i ruszył w moją stronę. Odskoczyłam gwałtownie, ale wampir – bo najwyraźniej tym był i powoli zaczynało to do mnie docierać – zatrzymał się tuż przed wyjściem z cienia, warcząc wściekle. Rzuciłam ostatnie spojrzenie mojemu przystojnemu wybawcy i wskoczyłam do auta. Ruszyłam przed siebie.\nPowoli zaczynałam się uspokajać. Puls zwolnił, adrenalina wyparowała, a miejsce zajęło zmęczenie. Nie miałam jednak czasu na odpoczynek. Jechałam pomiędzy drzewami, trzymając się środka. Wtem droga zaczęła się zwężać i wjechałam w cień. Przyśpieszyłam.\nNagle coś wyskoczyło mi na drogę. Odruchowo nacisnęłam hamulec i to był mój błąd. Postać znikła i ukazała się obok mojej szyby. Wrzasnęłam, wrzuciłam bieg i ruszyłam. A raczej próbowałam, ale auto stało w miejscu. Dostrzegłam przed sobą niewielką polankę, oświetloną słońcem. Puściłam gaz, otworzyłam drzwi i wybiegłam. Jakimś cudem – pewnie na skutek zaskoczenia – udało mi się tam dotrzeć. Zatrzymałam się, czując na skórze zbawienne słońce, a wokół mnie, w cieniu, pojawiły się wampiry.\nByło ich ze trzydzieści, może więcej. Stały i patrzyły na mnie jak na przekąskę. To głodne spojrzenie przerażało najbardziej. Objęłam się ramionami i spojrzałam w niebo.\n- Tak, tak, ślicznotko. Za kilkanaście minut będziesz nasza – powiedział jeden z nich, powoli oblizując wargi.\n- Ale co ja wam zrobiłam? – Zagryzłam wargi, patrząc na to stado wygłodniałych wampirów. – Pomocy! – krzyknęłam rozpaczliwie. I wtedy usłyszałam warkot samochodu. Czarny volkswagen wjechał pomiędzy nich. Nie miałam wątpliwości, kto siedzi za kierownicą.\n- Lia! – Sean zatrzymał się w połowie na słońcu. – Wsiadaj!\n- Tak, wsiądź, smacznokrwista – mruknęła jedna z kobiet, patrząc na mnie dziwnie. Zawahałam się.\n- Zaufaj mi, Lia. – Ciemne oczy spojrzały na mnie ciepło. Właściwie nie miałam wyboru. Weszłam do auta, które ruszyło z piskiem opon. Za nami ruszyły wampiry.\n- Czemu mi pomagasz? – spytałam, patrząc na Seana. – Przecież jesteś jednym z nich, prawda?\n- Prawda. Ale ja zwykle piję krew z woreczków.\n- Och. – Zamrugałam oczami. – Zwykle?\n- Chyba, że ktoś mi sam podaruje swoją krew. - Skręcił w lewo, omijając wampira, który wyskoczył mu przed maskę. – Lepiej zapnij pasy.\n- A po co ktoś miałby to robić? – Posłusznie je zapięłam.\n- Później ci wyjaśnię. – Skręcił w prawo i przyśpieszył. Jechaliśmy teraz chyba ze70 mil na godzinę, co na takiej drodze było dość karkołomnym wyczynem.\n- O ile będzie jakieś później – mruknęłam.\nWtem ostro zahamował i tylko dzięki pasom nie wyleciałam przez przednią szybę. Przed nami stały wampiry. Za nami też. Okrążyli nas…\n- Wrzuć wsteczny! – zawołałam.\n- Za późno. Nie uciekniemy im teraz. Zapadł zmrok.\nOdruchowo przysunęłam się do niego.\n- Czy ja umrę? – wyszeptałam.\n- Nie umrzesz. Nie pozwolę na to. – Patrzył mi prosto w oczy. Ta pewność siebie w jego głosie dodała mi odwagi. Nie byłam tu sama. Jeśli ktoś miał mi pomóc, to tylko on.\nAle co może jeden wampir przeciwko trzydziestu?\n– Wysiadać. – Wampirzyca, ta ze sklepu, otworzyła mi drzwi. Już nie wyglądała tak miło i bezradnie. Spojrzałam na Seana, który kiwnął mi głową.\n– Rób, co mówią.\nWysiadłam i przypomniałam sobie, co mówił Sean. Ogień, słońce i… kołek. Dostrzegłam długi, gruby kij leżący obok mojej nogi. Szybko pochyliłam się i podniosłam go, po czym skierowałam w pierś wampirzycy. Nie zdążyłam go wbić. Dziewczyna złapała mnie za rękę, wlepiając we mnie zdumiony wzrok.\n– Chciałaś mnie zabić… tym czymś? – Popchnęła mnie na maskę samochodu, a Sean niespodziewanie znalazł się przy mnie.\n– Ostrożnie – syknął. – W porządku?\nPokiwałam głową. Poczułam paraliżujący strach. Mężczyzna objął mnie i przytulił. O dziwo, nikt nie zaprotestował.\n– Jestem przy tobie, nie bój się.\nWtedy usłyszałam warkot ciężarówki. Podjechała do nas i jeden z wampirów otworzył jej tył.\n– Zamknąć ich oboje – powiedział. Zostaliśmy skuci srebrnymi łańcuchami – o dziwo, skuli nam dłonie z przodu zamiast z tyłu – i wepchnięto nas do niej, poczym szczelnie zamknięto. Ruszyliśmy.\n– Co chcą ze mną zrobić? Czemu mnie od razu nie zabili? – spytałam cicho.\n– Chcą pewnie najpierw nakarmić Purpurową Panią – odparł, patrząc przed siebie ponuro.\n– Kogo? – Przypomniałam sobie nazwę hotelu. – To jakaś wasza królowa? Ale…zabiją mnie czy tak… na żywca? – Przygryzłam wargi, patrząc na niego z lękiem.\n– Nie jadamy trupów, Lia. – Obejrzał się na mnie. Jego spojrzenie wyraźnie było zaniepokojone. Odwróciłam wzrok. – Ale coś ci obiecałem. Nie pozwolę cię skrzywdzić.\n- A jak się stąd wydostaniemy? – Zerknęłam na łańcuchy.\n- Gdybym teraz napił się krwi, byłbym silny i przerwałbym łańcuchy. Uwolniłbym nas. – Popatrzył na mnie znacząco.\n– Ale… mojej krwi?\n– A widzisz tu kogoś innego? – spytał ironicznie.\n– Tak, ciebie! Jesteś wampirem, co będzie, jeśli się nie powstrzymasz i mnie zabijesz?!\n– Nie ufasz mi – stwierdził Sean i odwrócił głowę urażony.\n– Dobrze, zrób to. - Doszłam do wniosku, że jeśli mam wybierać między przystojnym, miłym wampirem, a jakąś purpurową królową, to zdecydowanie wolę ponieść śmierć z ręki Seana. A nie, przepraszam. Z zębów Seana.\nSpojrzał na mnie z uspokajającym uśmiechem, a ja odchyliłam głowę w prawo, czekając na jego ruch. Pokręcił głową z rozbawieniem.\n– Ale nie w szyję! Mógłbym cię naprawdę zabić. Daj rękę.\nPosłusznie podałam skute ręce, a on wziął je w swoje i ostrożnie dotknął ustami lewego nadgarstka. Zacisnęłam wargi w oczekiwaniu na ból, który nie nastąpił.\n– Spokojnie, Lia. Rozluźnij się. Nie możesz być spięta, bo będzie boleć. -Popatrzył na mnie przez chwilę, po czym czule pocałował moją dłoń. Potem nadgarstek. Poczułam, jak moje ciało przenika przyjemne ciepło. Uśmiechnęłam się lekko. Sean jeszcze przez chwilę przesuwał ustami po moim nadgarstku, poczym wbił w niego kły. Ból był niewielki, jakby ktoś wbił mi igłę w dwóch miejscach i pobierał krew. Na myśl, że właśnie podarowałam krew wampirowi, zachciało mi się śmiać.\nW końcu oderwał się ode mnie, oblizując moją ranę. Spojrzał mi w oczy. Na jego ustach znajdowała się jeszcze moja krew. Jednym ruchem rozerwał krępujące go łańcuchy i sięgnął do mojego policzka, przesuwając po nim delikatnie. Obrysował palcem moje usta i zatrzymał się na brodzie. Przysunął się, a ja odruchowo rozchyliłam usta, ale nagle zamrugał, jakby wybudzony z transu i sięgnął do moich rąk. Uwolnił je, potem zajął się łańcuchami na nogach.\n– Za co? – Zerknęłam na niego zdumiona. Wbrew sobie, poczułam rozczarowanie, że mnie nie pocałował. Druga taka okazja może się już nie trafić. – Przecież się zgodziłam. No i zadziałało. – Podniosłam uwolnione ręce.\n– Bez krwi też bym dał radę. – Opuścił wzrok. – Ona mnie chyba zabije, jak się dowie.\n– Kto cię zabije? – Zmarszczyłam brwi. – Co za ona? Twoja żona, dziewczyna?\n– Nie, skąd. Nie mam nikogo takiego. – Uśmiechnął się, a w oczach pojawiły się dawne błyski. – Jeśli mamy im uciec, to lepiej się pośpieszmy. – Złapał mnie zaprawą rękę i jednym kopnięciem wywalił drzwi ciężarówki. – Skaczemy! Na trzy! Raz, dwa, trzy!\nSkoczyliśmy i znaleźliśmy się na drodze. Wokół panowały ciemności, ale dostrzegłam oświetlone domki. Byliśmy w osadzie. Sean złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. Ukryliśmy się za jednym z budynków, a wokół ciężarówki zgromadziły się wściekłe wampiry.\n– Macie ich znaleźć. Żywych!\nTo już jakieś pocieszenie, że żywych, pomyślałam. Zerknęłam na mojego wampira, który pociągnął mnie do jednego z domów.\n– Gdzie jesteśmy? – szepnęłam.\n- W moim domu. Tam jest piwnica. Wejdź w pierwsze drzwi po prawej, zejdź po schodach, ukryj się i nie wychodź, dopóki po ciebie nie przyjdę. Ja ich zmylę.\nPokiwałam głową i złapałam go za ramię.\n– A oni mogą ci coś zrobić?\n– Mogą mnie ukarać, ale nie wolno im mnie zabić. Możesz być spokojna. – Pogłaskał mnie po policzku. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam jego ust, wbijając w nie swój wzrok. Najwyraźniej zrozumiał aluzję, bo pochylił się i pocałował mnie. Krótko, lecz namiętnie. Potem cofnął się i uśmiechnął lekko. – Ukryj się. – Po czym znikł. Dosłownie. W jednej chwili tu stał, a w następnej już go nie było.\n- Ukryć się – szepnęłam i ruszyłam w stronę piwnicy. Po tym pocałunku jeszcze szumiało mi w głowie. Było ciemno, więc trzymałam się ściany. W końcu natrafiłam na drzwi. Otworzyły się z przeraźliwym skrzypnięciem. Skrzywiłam się i weszłam tam prędko. Zeszłam na sam dół i dotknęłam jakiejś chłodnej skrzyni. Odskoczyłam gwałtownie. Trumna Seana? Wzięłam głęboki oddech i otworzyłam ją.\nOkazało się, że nie była to żadna trumna, tylko zamrażarka, a w niej – całe mnóstwo woreczków z krwią. A więc mówił prawdę. Zamiast przerażenia, poczułam ulgę. Nie zabijał. Zamknęłam zamrażarkę i usiadłam na podłodze. Mój wzrok przyzwyczaił się do ciemności, a przez niewielkie okienko wpadało światło księżyca. Spojrzałam na pobrudzone dżinsy i zdałam sobie sprawę, że w kieszeni wciąż mam komórkę. Wyciągnęłam ją błyskawicznie, ale moja płonna nadzieja zgasła natychmiast. Brak zasięgu.\n- Przynajmniej bateria mi nie padła – mruknęłam i poświeciłam telefonem na lewy nadgarstek. Dostrzegłam dwa, niewielkie ślady, jak po wkłuciu igły. Na szczęście nie czułam już bólu. Zerknęłam na godzinę i ze zdumieniem uświadomiłam sobie, że już po północy. A raczej dopiero po północy, pomyślałam. Musiałam czekać na świt.\nChciałam przeżyć przygodę. Uważałam, że życie jest nudne. Jeszcze kilka godzin temu byłam przekonana, że wampiry nie istnieją. A teraz? Siedzę tu i boję się, że mnie dorwą i zagryzą.\nSiedziałam tak do drugiej, rozmyślając. Seana nie było, a ja coraz bardziej się bałam. A jeśli go przywiążą i wystawią na słońce? I o świcie zmieni się w proch, jak na filmach o wampirach?\nWłaściwie to nadal nie wiedziałam, czemu mi pomagał. Bo mu się spodobałam? Bo był dobry? I czemu właściwie napił się mojej krwi?\n– Tu się ukryłaś.\nPodskoczyłam jak oparzona. Przede mną stała śliczna, ciemnowłosa dziewczyna.\n– Jestem Juliet. Sean cię lubi. I może zginąć przez ciebie.\n– A ty kim jesteś? – spytałam, gorączkowo myśląc, jak się obronić. Uciec niemiałam szans, dogoniłaby mnie. Miałam pustkę w głowie. – I jak mnie tu znalazłaś?\n– No… ja tu przecież mieszkam. – Wampirzyca uniosła brwi.\n– Nie, to dom Seana – zaprzeczyłam, patrząc na nią uważnie. Co robić, co robić…\n– I mój, to oczywiste.\n– Mówił, że nie ma dziewczyny – odparłam sztywno.\n– Dziewczyny? – Juliet popatrzyła na mnie z rozbawieniem. – Jestem jego siostrą.\nNiewiadomo czemu poczułam ulgę. No tak, było pewne podobieństwo. Włosy, oczy…\n– W takim razie miło mi cię poznać. Rozumiem, że nie chcesz zrobić na złość bratu i mnie zjeść?\nDziewczyna przez chwilę patrzyła na mnie, wyraźnie rozbawiona.\n– Widzę, że humor cię nie opuszcza. Sean będzie trochę zły, ale przejdzie mu. -Zrobiła krok w moją stronę. – Tak dawno nie piłam ciepłej krwi… Sean mi nie pozwala. Ogranicza mnie… Ciągle każe mi pić tą zimną z woreczków… w końcu mam okazję na coś innego. – Oblizała wargi. Cofnęłam się i zatrzymałam na zamrażarce.\n- Podobno zimne jedzenie jest mniej kaloryczne – stwierdziłam, otworzyłam zamrażarkę i zaczęłam rzucać w nią woreczkami z krwią. Jeden z nich się rozerwał i krew rozlała się na bluzce Juliet.\n– Ty idiotko! – Na jej twarzy ujrzałam autentyczną złość. Rzuciła się na mnie, lecz ja instynktownie uchyliłam się i przeturlałam w drugą stronę. Ruszyłam do drzwi. Byłam pewna, że mnie zatrzyma, ale tak się nie stało. Biegłam ile sił w nogach i zatrzymałam się przy drzwiach wejściowych, nasłuchując. W końcu je otworzyłam. Za nimi stała Juliet.\n– Witam ponownie. – Uśmiechnęła się bezczelnie. Zamknęłam drzwi i pobiegłam z powrotem. Trafiłam do kuchni. Zaczęłam przeszukiwać szuflady. W końcu znalazłam kilka noży. Kiedy w drzwiach ujrzałam wampirzycę, zaczęłam nimi rzucać.\nWszystkie trafiły w ścianę. Juliet znikła z pola ognia. Złapałam jeden z nich i powoli podeszłam do drzwi. Wyszłam na korytarz i nagle broń została mi wytrącona z ręki.\n– Myślałaś, że zabijesz mnie nożem?\nNie trudząc się odpowiedzią, rzuciłam się do drugiego pokoju. Potknęłam się o coś i przewróciłam. Zdałam sobie sprawę, że to spróchniały stołek. Drewno… Jednym ruchem wyrwałam drewnianą nogę i skierowałam w chwili, gdy wampirzyca ponownie skoczyła w moją stronę.\nTo były ułamki sekund. W jednym momencie Juliet biegła do mnie, a w następnym już stała, dosłownie centymetr od kołka, przytrzymywana przez Seana. Wampir cofnął się i odsunął ją, po czym spojrzał na mnie z gniewem w oczach.\n– O mało nie zabiłaś mojej siostry!\n– Broniłam się tylko – szepnęłam, wciąż trzymając kołek w ręce. Sean spojrzał na Juliet.\n– Zgłupiałaś?! Ślepa jesteś?! Chciałaś zginąć?!\n– Przepraszam, naprawdę nie widziałam… W ogóle to skąd ona wzięła ten kołek?!\n– Zdaje się, że od stołka. – Wampir powoli się uspokoił. Milczał przez chwilę, a następnie ponownie spojrzał na siostrę. – Koniec tej zabawy. Przekroczyliśmy limit. Mogło się stać coś złego.\n– Już? A chciałam ją jeszcze postraszyć…\n– Mało ci? – Mężczyzna zmarszczył brwi.\n– No, dobra. – Wampirzyca śmignęła i po chwili już jej nie było.\n– Chodź. – Sean wyciągnął rękę w moją stronę. Zawahałam się, ale jaki miałam wybór? On jeden był po mojej stronie. A przynajmniej tak mi się wydawało, choć dużo rzeczy zaczynało mi się nie zgadzać. Wzięłam głęboki oddech, odłożyłam kołek i wzięłam go za rękę. – Idziemy. – Wyszliśmy z domu i zatrzymaliśmy się raptownie.\nOtaczały nas wampiry.\n– Niech to szlag. – Próbowałam się cofnąć, ale Sean mnie zatrzymał.\n– Spokojnie, Lia. Bez gwałtownych ruchów.\nW tym momencie wampiry rozstąpiły się, a spośród nich wyszła… Selena. Miała na sobie purpurową suknię, a jej jasnorude włosy spływały na ramiona łagodnymi falami.\n- Selena! Uciekaj! – wrzasnęłam. – Uciekaj prędko!\n– Nic mi nie zrobią. I tobie też nie. Chciałaś przeżyć przygodę, pamiętasz?\n– Ale… o co tu chodzi? – Patrzyłam na nią zdezorientowana, potem popatrzyłam na Seana, który objął mnie ramieniem.\n– Myślę, że Selena najlepiej ci to wytłumaczy.\nMoja przyjaciółka podeszła bliżej i nagle spojrzała na Juliet.\n– Co to za krew? – spytała złowrogim głosem, takim, jakiego jeszcze u niej nie słyszałam.\n– Z woreczków. Obrzuciła mnie nimi, a potem chciała przebić kołkiem! – Wampirzyca zrobiła skrzywdzoną minkę.\n– Tak, Sean mnie uratował. – Juliet spojrzała ciepło na brata, a ja wpatrywałam się w Selenę. Martwi się stanem zdrowia tej wampirzycy? Nic z tego nie rozumiałam. Chyba, że…\n– Seleno, czy ty jesteś jedną z nich?\nNagle wszystko zaczęło się układać w logiczną całość. To ona mnie tu przysłała…kazała skręcić w prawo… Purpurowa Pani…\n– Tak, jestem wampirzycą. Dlatego pracuję w nocy i nie wychodzę w dzień.\n– To czemu wtedy mnie nie zabiłaś? Miałaś tyle okazji! A może chciałaś podzielić się z przyjaciółmi? – zawołałam i odruchowo wtuliłam się w Seana.\n– Chciałaś przeżyć przygodę. – Selena uniosła brwi.\n– Ale nie taką, w której o mało nie zginęłam!\n– Zapewniam cię, moja kochana, że nawet przez chwilę nie groziło ci żadne niebezpieczeństwo. Czuwaliśmy nad tobą. Nikt nie chciał cię skrzywdzić. To była tylko gra.\n– Gra? Moim kosztem?! To ja już nie rozumiem. Jesteście w końcu tymi wampirami, czy nie?! – Moja frustracja zaczęła już sięgać zenitu.\n– Oczywiście, że jesteśmy. Ale żywimy się wyłącznie krwią z woreczków. To moje wegańskie jedzenie było przykrywką. Uznałam jednak, że możemy ci zaufać i powiedzieć prawdę. A przy okazji, przeżyłaś coś niezwykłego.\n– A jak zaplanowaliście korek na autostradzie?!\n– To akurat był przypadek. Miałam właśnie do ciebie dzwonić, żebyś zajechała do lasu i wymyślać jakąś historyjkę, a tu sama do mnie zadzwoniłaś. Więc skorzystałam z okazji. – Podeszła do mnie. – Mam nadzieję, że nie jesteś ranna?- Wtem zatrzymała wzrok na mojej lewej ręce. Uniosła ją do góry i wlepiła wzrok w nadgarstek. W jej oczach pojawiły się złowrogie błyski. – Kto ci to zrobił?!\n– Ja – mruknął cicho Sean, odsuwając się ode mnie. – Ale za jej zgodą! To była krew podarowana.\n– Po jakie licho dałaś mu pić swoją krew? – zwróciła się do mnie.\n– Powiedział, że da mu to siłę, żeby uwolnić nas z łańcuchów.\n– Ale zaraz sprostowałem, że bez tego też bym się uwolnił – dodał Sean, ponownie obejmując mnie ramieniem.\n– To po co właściwie się jej napiłeś? – spytałam Seana. Tysiące pytań cisnęło mi się na usta, ale to jedno szczególnie mnie zainteresowało.\n– No właśnie? – Selena też najwyraźniej tego nie wiedziała. Ani pozostałe wampiry, bo wpatrywały się teraz w Seana z żywym zainteresowaniem.\nWampir spojrzał na mnie tak, że przeszły mnie przyjemne dreszcze. Od samego spojrzenia…\n– Taka piękna i kusząca… Tak dawno nie miałem w ustach ciepłej krwi…\n– Krwi? Więc chodziło tu tylko o moją krew?! – Odskoczyłam od niego gwałtownie.\n– Nie, nie tylko… Chodziło przecież o ciebie, Lia.\nRozejrzałam się i uświadomiłam sobie, że właśnie stoję pośród gromady wampirów, które nie patrzą już na mnie jak na przekąskę, ale jak na… zabawkę. Tak właśnie się czułam. To, co przeżyłam dzisiejszej nocy, to było kłamstwo. Wszystko było pod kontrolą. Inaczej od razu bym zginęła. Poczułam, jak kręci mi się w głowie.\n– Lia, nie gniewaj się. Chciałam powiedzieć ci to zwyczajnie, ale już raz to zrobiłam i tamta dziewczyna błagała mnie, by ją zmienić. A potem stała się potworem. Wiesz już, kim jesteśmy. My nie zabijamy. Ale są tacy, którzy to robią. – Selena westchnęła. – Teraz możesz zdecydować, chcesz się ze mną przyjaźnić, czy nie. Ja nie będę ci niczego narzucać. A tak w ogóle – zerknęła na zegarek – to jest już dwudziesty czwarty czerwca. Wszystkiego najlepszego z okazji dwudziestych urodzin, Lia.\nI wówczas poczułam, jak świat osuwami się spod nóg. Zanim straciłam przytomność, poczułam jeszcze, jak ląduję w silnych ramionach Seana.\nObudziły mnie ciepłe promienie słońca na twarzy. Leżałam na tylnym siedzeniu w swoim samochodzie, przykryta kocem. Podniosłam się gwałtownie. Byłam w lesie, przy wylotówce na autostradę. Wyszłam z auta, rozprostowując obolałe kości i próbując sobie przypomnieć, gdzie ja jestem i co się stało.\nWampiry…Sean, Juliet, Selena… Zamrugałam gwałtownie powiekami i spojrzałam na lewy nadgarstek. Znak po kłach Seana pozostał. Spojrzałam w niebo. Słońce zapewniało mi bezpieczeństwo. Zawiał chłodny wiatr i poczułam gęsią skórkę. Wsiadłam za kierownicę i dostrzegłam, że w stacyjce jest kluczyk, a obok mnie… komórka. Sięgnęłam po nią i z ulgą stwierdziłam, że jest zasięg. Wykręciłam numer i zadzwoniłam do Carmen.\n– No, w końcu. Gdzie ty jesteś? Selena dzwoniła wczoraj, że utknęłaś w korku i komórka ci padła, jak z nią rozmawiałaś. I że przyjedzie dziś wieczorem, jeśli będziesz jeszcze chciała. Co się stało, pokłóciłyście się?\n– No… tak jakby. Ja już jadę. W domu ci opowiem. Aha, i jakbyś mogła to zadzwoń do Seleny i powiedz, że nadal chcę się z nią przyjaźnić. – Rozłączyłam się zastanawiając, co właściwie mam powiedzieć mojej siostrze. Przecież nie prawdę. Odłożyłam komórkę i zauważyłam kartkę, a na niej numer i obok: Sean. Zadzwoń po 12.\nZerknęłam na zegarek. Siódma. Po chwili wahania wykręciłam numer. Tak jak się spodziewałam, odezwała się poczta.\nJeśli nie odbieram, a dzwonisz przed 12, to znaczy, że nie mogę odebrać, zadzwoń po12. Jeśli dzwonisz po 12, a ja nie odbieram, to albo właśnie się posilam i nie chcę pobrudzić komórki, albo po raz ostatni już opalam się w słońcu. Ale nie bądźmy pesymistami. Najlepiej spróbuj zadzwonić jeszcze raz! Ewentualnie, w razie tej optymistycznej wersji, zostaw wiadomość po sygnale.\nRoześmiałam się i poczekałam na sygnał.\n– Sean. Jeśli chcesz, to… możesz przyjść na moje urodziny. No, możesz nawet przyprowadzić siostrę. Obiecuję, że nie będę więcej próbować przebić jej kołkiem. Ale tylko, jeśli naprawdę tego chcesz. – Rozłączyłam się i ruszyłam. Wyjechałam na autostradę, która funkcjonowała już całkiem normalnie i ruszyłam w stronę domu Carmen.\nPomyślałam, że to może nie był taki całkiem głupi pomysł. Może Selena miała rację. Poznałam nowy, inny świat, przeżyłam przygodę i… zakochałam się.\nTrumna śmierci – część II\nOpublikowano 6 stycznia 2011 Autor: Natalia\nPierwsze, co czuję, to zapach powietrza. Czy powietrze może pachnieć? Tak. Może. Powietrze pachniało krwią.\nZ trudem unoszę powieki. Zapach sprawia, że pokonuję ból. Nic nie widzę. Nadal jest ciemność. Powoli jednak coś wyłania się z mroku. To zarysy otwartej trumny.\nOtwartej? Przecież to niemożliwe.\nSłyszę głosy, dochodzące z oddali. Nie potrafię ich rozróżnić. Zapach pomaga mi wstać, a z ust wydobywa się szept:\nRzucam się do przodu, na zapach. Coś mnie zatrzymuje, słyszę przerażone głosy. Tym razem je rozróżniam.\n- Trzymajcie go mocno, do licha! O mało mnie nie rozszarpał!\n- Mówiłem, że rzuci się na nas!\nOdwracam się w stronę tego, który mnie trzyma. Krew… on też ma krew.\n- Aleksandrze, nie!\nKobiecy głos. Kobieta… piękna… Tak, ona musi być piękna. Ma taki piękny głos… Przeszywający mnie ból przypomina mi o krwi.\n- Do cholery, dajcie tu w końcu tego człowieka!\nNa sekundę odwracam się w stronę głosu. Widzę jej niewyraźną postać. Jakieś imię… Myśli bolą. Przeraźliwie.\n- Masz, pij! – mówi jakiś mężczyzna, pchając w moją stronę krew. Tak, to była krew. I w końcu pozwalają mi ją wypić…\nWbijam zęby w czyjąś szyję i czuję, jak powraca do mnie życie. Szarpię skórę, chcąc jak najprędzej wypić kojącą ciecz.\nBól niknie. Nie całkiem, ale się zmniejsza. Pod koniec odrzucam człowieka i patrzę na otaczające mnie wampiry.\n- Dajcie tu jeszcze jednego. – Wampirzyca podchodzi do mnie. Znam ją, ale nie potrafię sobie przypomnieć, kim ona jest. Dopiero kiedy patrzy mi w oczy, pojmuję.\n- Och, Aleksandrze. Tak się bałam, że straciłeś zmysły! – Jej błękitne oczy patrzą na mnie z miłością. Jasne loki są ubrudzone krwią.\n- Odsuń się, Anito – mówi jeden z otaczających mnie wampirów. – Najpierw trzeba go nakarmić.\nZabijam jeszcze troje ludzi. Potem patrzę na Anitę. Moją żonę. Wampirzycę.\n- Kto ci to zrobił? – pytam cicho.\n- Ja sama chciałam. Żeby cię ratować. Gdybym zdecydowała się wcześniej, nie zamknęliby cię w trumnie śmierci.\nTrumna śmierci… Czuję, jak wszystko wokół znika. Zostaje lęk. I gniew. Znowu chcą mnie zamknąć w trumnie. Nie pozwolę na to. Prędzej umrę.\nRzucam się na pierwszego wampira. Słyszę trzask łamanej ręki i kobiecy krzyk. Dopada mnie kilku innych, trzymają mocno. Powoli odzyskuję świadomość.\nPrzede mną leży Anita, moja żona. Trzyma się za rękę.\n- Anito, co ci się stało? – pytam jej z przerażeniem. – Kto cię skrzywdził?\n- Ty, idioto. Złamałeś jej rękę. – Jeden z wampirów podchodzi i nastawia jej złamaną kończynę. Stoję w bezruchu, nagle wszystko rozumiejąc.\nOszalałem. Już za późno na ratunek.\nAnita nie pozwala mnie zabić. Wyprowadzają mnie z krypty i przewożą w bezpieczne miejsce. Wyjeżdżamy z kraju. Błagam moją żonę, by się do mnie nie zbliżała. Pilnuję, byśmy nie zostawali sami. Boję się, że znowu mógłbym zrobić jej krzywdę.\n- Jak to możliwe, że mnie uwolniliście? – pytam dwa dni później, leżąc bezpiecznie w naszym nowym domu. – I kto cię zmienił w wampirzycę?\n- To jest Marek. – Wskazuje na swojego towarzysza. – Poznałam go zaraz po waszym uwięzieniu. Poprosiłam go o to. Nie mogłam ci pomóc, pozostając człowiekiem.\n- Ile czasu minęło? – pytam.\nTrzy miesiące w trumnie śmierci, myślę. To tylko trzy miesiące?\n- Tyle zajęło mi znalezienie gorącokrwistego wampira, który zgodziłby się ciebie uwolnić. Znalazłam. Musiałam w zamian pomóc mu dokonać rebelii w swoim kraju. Udało nam się. Wynegocjował od tego drania, który teraz tutaj rządzi, że przyjedzie i cię uwolni. O mało go nie zabiłeś, kiedy wyskoczyłeś z trumny, ale teraz jest już dobrze, prawda?\nMilczę, próbując sobie wszystko poukładać. Patrzę na opiekuna mojej żony, który bacznie mnie obserwuje. W końcu kręcę głową.\n- Stałaś się wampirem, walczyłaś w rewolucji i ryzykowałaś zamknięcie w trumnie śmierci tylko po to, by mnie uwolnić?!\n- Dla mnie to wystarczający powód. – Uśmiecha się. Wyciągam rękę i dotykam jej policzka. Jest chłodny, lecz delikatny. Zdaję sobie sprawę, że niemal zapomniałem, jakie to uczucie. Dotykać jej skóry.\n- Kocham cię, Anito. Ale boję się, że cię skrzywdzę.\n- Zaryzykuję. – Pochyla się w moją stronę i łączy usta z moimi.\nSzczęśliwe zakończenie? Chciałbym. Ale to nie jest koniec.\nMieszkamy w domu z Markiem i jego kochanką. Często tracę świadomość. Anita wtedy zwykle wychodzi. Boję się próbować czegoś więcej niż pocałunki. Boję się, że mogę stracić świadomość, a ona tego nie zauważy. I wtedy ją skrzywdzę.\nMożna powiedzieć, że przez jakieś dwa tygodnie wracaliśmy do normalności. Wiem, że nigdy nie będzie tak jak przedtem. Nie dlatego, że Anita jest wampirzycą; to akurat był plus. Gdyby pozostała człowiekiem, zabiłbym ją z pewnością. Nie potrafię się powstrzymać przy ludziach; pragnienie krwi powoduje utratę świadomości. Organizm zapamiętał głodówkę i chyba postanowił, że będzie gromadził zapasy, bo piję bardzo dużo krwi.\nCzy nigdy nie będę mógł żyć normalnie? Tak jak przedtem? To pytania, które zadaję sobie co jakiś czas. Mijają dni, tygodnie, a ja wciąż tracę czasami świadomość. Widzę wtedy osoby, które nienawidzę i mam ochotę je rozszarpać. Tylko że tak naprawdę, to jedynie moja chora wyobraźnia…\nBudzę się w trumnie. Dotykam wieka i oddycham z ulgą. Pod palcami czuję miękkie poduszki.\nAnita zadbała o to, bym zaraz po wybudzeniu z letargu nie wpadał w panikę. Kazała obić wieko trumny od wewnątrz miękkim materiałem. Budząc się, sięgam ręką i już wiem, że koszmar minął. To tylko zwykła trumna.\nPoczątkowo bałem się tam wejść, ale powrócił ten komfort, jaki czuje każdy wampir, gdy układa się na dzienny spoczynek. Jednak pewien lęk pozostał.\nWszyscy wyszli. Wiem, że niedługo świt, więc powinni za chwilę wrócić. Ale Marek i jego kochanka nie wrócą dziś na noc. Coraz częściej zostają poza domem.\nWstaję i podchodzę do okna. Widzę las. Spokojnie tutaj. Uśmiecham się, ale nagle czuję zimny dreszcz. Odwracam się i widzę ją. Elizabeth. Zdrajczynię, której zaufaliśmy. Uśmiecha się ironicznie, robiąc krok w moją stronę.\nObnażam kły i warczę. Wampirzyca cofa się. W jej zielonych oczach widzę strach. Błyskawicznie wyciągam kołek, trzymany pod łóżkiem, o którym nie wie nawet Anita. Jego obecność mnie uspokaja. A teraz w końcu się przyda.\n- Elizabeth – syczę przez zęby. Skaczę w stronę zdrajczyni i wbijam kołek w jej pierś. Potem patrzę, jak jej błękitne oczy rozszerzają się z przerażenia…\nBłękitne? Elizabeth ma przecież zielone oczy…\nNagle brakuje mi tchu. Wampiry nie muszą oddychać, ale ja nie mogę w tym momencie złapać powietrza. Moje serce oplatają silne macki, ściskając je aż do bólu.\nPodbiegam i łapię ją, nim upada na podłogę. Trzymam moją żonę, Anitę, z kołkiem wbitym w pierś. Wbitym przeze mnie.\n- Nie… Anito, powiedz, że to tylko zły sen… koszmar… To nie jest prawdziwe, prawda? Nie… nie zabiłem cię, to niemożliwe! – Rzucam się na kolana, trzymając Anitę w ramionach. Patrzy na mnie słabym wzrokiem i lekko się uśmiecha.\n- Może tam… po śmierci… będzie lepiej? Tam też będziemy razem, Aleksandrze. Po wieczność…\n- Anito, ja nie chciałem… Widziałem kogoś innego… Zabiłem cię! – Rozpacz ogarnia mnie bez reszty. – Nie powinnaś mnie była ratować, albo też zabić od razu!\nWyciąga rękę i dotyka mojego policzka.\n- Wierzę, że jeszcze się spotkamy. Może to, co złe, zostanie nam wybaczone… Może jednak nie jesteśmy potępieni…\n- Kocham cię – szepczę, a z oczy spływają mi krwawe łzy. Płaczę. – Przepraszam…\n- Ja też cię kocham. – Jej oczy błyszczą ostatnim blaskiem, a ciało rozpada się w proch.\nSiedzę w bezruchu. W głowie słyszę jedną tylko myśl. Zabiłem ją. Zabiłem kobietę, którą kochałem. Po co mam dalej żyć? Żyłem tylko dla niej.\nNagła decyzja pobudza mnie do działania. Zbieram proch i wychodzę na zewnątrz. Klękam zrezygnowany, wysypuję proch przed siebie i czekam.\nW końcu wschodzi słońce. Powstrzymuję się przed instynktowną chęcią ucieczki. Zamykam oczy i czuję na sobie pierwsze promienie. Jakby skóra zapaliła mi się żywym ogniem. Ból otacza mnie ze wszystkich stron. Czuję ogień. Płonę.\nKażda cząsteczka mojego ciała się pali, cierpienie jest ogromne. Ale nie wydaję nawet jednego jęku. Ból po tym, co zrobiłem, jest o wiele gorszy niż cierpienie spowodowane słońcem. Dopiero gdy wżera mi się w umysł, usta otwierają mi się w niemym krzyku.\nAle jest już za późno. Za późno na wszystko. Czuję, że pochłania mnie ogień z palących promieni słońca. A potem jest już tylko ciemność. I pustka.\n- Pewnie was zastanawia, jak to możliwe, że spaliłem się na popiół, a mimo to snuję tę opowieść? Chciałbym wam powiedzieć, ale nie mogę. Kiedyś sami się przekonacie. – Uśmiecham się i dotykam miękkich jak jedwab, jasnych loków mojej żony…\nTrumna śmierci – część I\n- Skazuję cię na śmierć przez zamknięcie w trumnie śmierci.\nSłowa te rozbrzmiewają w moich uszach, przedzierając się do umysłu. Trumna śmierci. Koszmar każdego wampira. Najokropniejsza z wampirzych śmierci.\n- Nie – szepczę, czując wzrastający we mnie bunt. – Nie! – wołam głośno. – Wywleczcie mnie raczej na słońce!\nBól od promieni słonecznych na pewno jest straszny, ale trwa chwilę. Śmierć w trumnie o wiele dłużej. Od osiemdziesięciu do stu lat. Najlżejsza śmierć to przebicie kołkiem serca. Umiera się prawie natychmiast.\n- Zabrać go – mówi władca, machając ręką. – Dokonać egzekucji.\nKrzyczę, błagam, proszę, ale nadaremnie. Wloką mnie do krypty. Ból, który czuję, gdy mnie biją i ciągną jest niczym. Mogliby mnie torturować przez rok; wytrzymałbym. Ale trumna śmierci…\nSama jej nazwa budziła lęk. A teraz spełniają się moje najgorsze koszmary.\nPchają mnie w stronę krypty, po schodach. Ze związanymi rekami trudno jest przestać się turlać w dół, ale w połowie schodów udaje mi się złapać równowagę. Ledwo wstaję, są już przy mnie. Popychają mnie i dźgają ostro zakończonymi kijami, ale prawie ich nie czuję. Ból jest niczym w porównaniu z tym, co mnie czeka.\nPodnoszę wzrok i widzę złowrogie trumny, stojące w równych rzędach, w jednakowej odległości. Ściany krypty są ciemne, gdzieniegdzie pokryte pleśnią i pajęczynami. Trumny są czarne lub brązowe, mocne, dobrze zabezpieczone.\nStrażnicy pchają mnie do przodu. Wiem, że czeka mnie męka. Wtem nachodzi mnie pewna myśl. A gdyby tak nabić się na jeden z tych szpikulców? Szybka śmierć. Bez nadmiernego cierpienia. Perspektywa jest bardzo pociągająca, ale gdy tylko mój wzrok pada na kij, strażnik unosi go w górę, rujnując mój plan. Czyżby inni skazańcy także wpadali na takie pomysły? Całkiem możliwe.\nNagle się zatrzymujemy. Przed nami stoi pusta, otwarta trumna. Czuję, jak krew we mnie wrze. Tak miałem skończyć? Ja, Aleksander, wicehrabia… Ach, nawet nie mogę sobie przypomnieć swojego rodowego nazwiska. Zbyt mocno opętał mnie strach.\nZaczynam się wyrywać, ale na próżno. Łapią mnie i bijąc, wkładają do trumny. Zatrzaskują ją, o mało nie przycinając mi palców.\nZapada ciemność. Słyszę ich oddalające się kroki. Nie czuję tego wewnętrznego komfortu, który ma wampir, kładąc się na swój dzienny spoczynek w trumnie. Nie tutaj. Tu jest tylko lęk i pragnienie jak najszybszej śmierci.\nZaczynam walić w wieko trumny, ale po chwili zdaję sobie sprawę, że to daremne. Tylko gorącokrwisty wampir może ją otworzyć. A ten, który mnie skazał, przecież tego nie zrobi. Nikt inny mnie nie uwolni. Poprawka: nikt mnie nie uwolni. Nigdy. Aż umrę z głodu, gdy ciało pozbawione krwi wyschnie razem z kośćmi. Kiedy rozpadnę się w proch.\nDużo czasu mija, nim zapadam w letarg. Kiedy się budzę, wydrapuję kreskę w wieku trumny. Postanawiam, że będę w ten sposób liczyć dni, tygodnie, miesiące, lata… Może wtedy nie oszaleję.\nGodziny wloką się niemiłosiernie, jakby chciały wydłużyć moje męki. Właściwie, to na razie cierpienie jest jedynie psychiczne. Głód zacznie mi doskwierać za jakieś dwa, trzy tygodnie.\nPo dwóch dniach w bezruchu, znajduję sposób, by uciec – przynajmniej umysłem. Wpatrując się w ciemne wieko trumny, zaczynam wspominać.\nStałem w porcie, patrząc na piękne kobiety. Zastanawiałem się, ile uda mi się uwieść tej nocy. Uwielbiałem to; i cóż z tego, że niektóre robiły sobie nadzieje? Byłem wicehrabią. Nie miałem zamiaru wiązać się jeszcze z dziewczyną, a jeśli już – to tylko z taką, która będzie mnie godna.\nTej nocy ujrzałem kobietę, która odmieniła moje życie. Nie dlatego, że się w sobie zakochaliśmy i żyliśmy długo i szczęśliwie. To nie ta bajka. Była ona tak niesamowicie piękna, że mężczyźni wpatrywali się w nią z zachwytem, a kobiety z zazdrością. Długi, ciemny warkocz wystający spod czepka, ładna twarz i błyszczące oczy.\nAle to nie jej uroda nas przyciągała. Gdyby była zwykłym człowiekiem, powiedziałbym o niej – ładna. To pewien magnetyzm, którego nijak nie potrafiłem wyjaśnić.\nKobieta miała na imię Krystyna i była wampirzycą. Wybrała mnie na swój posiłek, ale po upojnej nocy zmieniła zdanie. Postanowiła mnie zatrzymać.\n- Jesteś idealny, Aleksandrze – stwierdziła i pocałowała mnie w szyję. Uśmiechnąłem się zadowolony i sięgnąłem do jej włosów. Wtem poczułem ból, gdy jej ostre ząbki przebiły mą skórę.\n- Krystyno, co ty… – zanim zdążyłem zaprotestować, było już za późno. Poczułem w ustach krew. Spływała z jej nadgarstka.\n- Pij, Aleksandrze. Pij i żyj wiecznie…\nZamykam oczy. Za chwilę nadejdzie sen, czuję to. Otwieram je i patrzę na wieko trumny. Dzięki wampirzym zdolnościom widzenia w ciemności dostrzegam cztery kreski.\nCztery dni. Sto lat odjąć cztery dni? Z rozpaczy brakuje mi tchu. Szkoda, że nie muszę oddychać. Mógłbym się po prostu udusić…\n- Co mi zrobiłaś? – Wstałem, nieco oszołomiony. – Krystyno?\n- Witaj, wampirze. – Uśmiechnęła się, ukazując ostre kły. – Jak się czujesz? Wkrótce nastąpi przemiana. Już jej nie powstrzymasz. Będziemy razem – przez wieczność.\nWidziałem teraz wyraźniej jej błyszczące oczy. Żarzyły się niezwykłym blaskiem. Była piękna, namiętna i energiczna. Mogliśmy być razem, gdyby nie więź, która powstała między nami.\nPokochałem ją jak swoją opiekunkę. Jak kobietę, która wprowadziła mnie w tajniki nowej egzystencji. Może nawet pokochałbym ją jak miłość swego życia, gdyby nie to, że mnie zdradziła.\nNie chodzi o fizyczną zdradę. Taka nastąpiła o wiele wcześniej i jakoś ją przebolałem. Ale Krystyna znudziła się mną i zerwała więź. Zostałem sam.\nPięć dni. Czemu ten czas tak się wlecze?! Sto lat odjąć… nie, to bez sensu. Wracam do wspomnień.\nStałem nad rzeką. Nieopodal rósł las, a obok leżała wioska. Ujrzałem pięć kobiet, niosących pranie. Rzadko chodziły w pojedynkę, gdyż było tu niebezpiecznie. Nie tylko ze względu na mnie.\nPatrzyłem na piorące z uśmiechem na ustach. Którą dzisiaj uwieść i zabić? Była to moja jedyna właściwie rozrywka przez ostatnie kilka lat. Czasem, jeśli było mi z jakąś wyjątkowo dobrze, puszczałem ją wolno, nieświadomą grożącego jej niebezpieczeństwa. I nigdy się nie dowiedziała, że mogła umrzeć…\nŻadna z panien nie wpadła mi w oko. Odwróciłem się i bezszelestnie odszedłem. Poszedłem do karczmy, gdzie wypatrzyłem ładną dziewczynę. Zabrałem ją na górę i zaspokoiłem głód krwi.\nDopiero sześć kresek? Równie dobrze mogłoby to być sześć lat, myślę, wpatrując się tępo w wieko trumny. Przymykam oczy i przypominam sobie pierwsze spotkanie z nią. Na powrót zanurzam się we wspomnieniach.\nZauważyłem ją przy studni. Spod jasnej chusty wystawały kręcone blond włosy. Buzię miała niewinną, przypominającą anioła; duże, błękitne oczy, mały nosek, wąskie usta i szczupłą sylwetkę. Nie za wysoka, ale też nie za niska. Zacząłem się zastanawiać, jak smakuje i czy byłaby dobrą kochanką.\nWtem podszedł do niej mężczyzna. Wytężyłem słuch. Dziewczyna, na moje oko siedemnastoletnia, wzięła wiadro z wodą i próbowała go wyminąć, lecz on zabrał jej to wiadro i odstawił na ziemię. Następnie złapał w pasie i przyciągnął do siebie. Zaciekawiony, czekałem na dalszy rozwój wydarzeń.\nI wtedy dziewczyna kompletnie mnie zaskoczyła. Nadepnęła mężczyźnie na nogę i gwałtownie go odepchnęła. A kiedy złapał ją za rękę, bezceremonialnie uderzyła go kolanem między nogi. Następnie powiedziała skulonemu drabowi kilka ostrych słów, złapała wiadro i ruszyła w stronę zabudowań.\nCo za kobieta, pomyślałem wtedy. Będzie moja.\nKolejna kreska. Tydzień. Zdaję sobie sprawę, że wspomnienia są tym, co pomoże mi w… no właśnie, w czym? W oczekiwaniu na śmierć? Uśmiecham się smutno, patrząc w ciemność.\nAnita… Myśl o niej przynosi ukojenie.\nObserwowałem ją już od dłuższego czasu. Dowiedziałem się, że ma na imię Anita, ma – tak jak podejrzewałem – siedemnaście lat i jest wolna. Wolna i porządna. Dba o reputację, zapewne w nadziei na dobrego męża. Jest sierotą, mieszka u ciotki i ciężko pracuje na swoje utrzymanie, ale nigdy nie narzeka.\nAnita miała ustalony rytm życia. Już po kilku dniach wiedziałem, kiedy i gdzie pójść, by się na nią natknąć. Po zachodzie słońca wychodziłem i ją obserwowałem. Najczęściej przy studni, ale także gdy kończyła pranie w rzece, zbierała owoce w sadzie, wywieszała ubrania, karmiła zwierzęta… To było nawet zabawne. Śledziłem ją co noc, a ona czasem oglądała się za siebie, czując zapewne, że ktoś za nią idzie. Na szczęście byłem szybszy niż jej wzrok.\nDziewięć dni. Jeszcze tylko dziewięćdziesiąt dziewięć lat, jedenaście miesięcy i dwadzieścia jeden dni… A w najlepszym przypadku, siedemdziesiąt dziewięć lat… Uderzam bezradnie w wieko trumny. Anito…\nWysłali ją, by nazbierała jagód. Poszła razem z kuzynką, ale się rozdzieliły. Kiedy poszedłem do lasu, wracała właśnie do domu. Miała już pełny koszyk, gdy wyczułem niebezpieczeństwo, jakie jej groziło.\nTrzech mężczyzn. Podeszli do niej w wyraźnie złych zamiarach. Jednego z nich znałem ze studni. Zaatakowali ją. Dwaj ją trzymali, trzeci podwinął jej sukienkę. Anita darła się przeraźliwie, ale wtedy ten, który się do niej dobierał, uderzył ją w twarz. I wówczas postanowiłem się wtrącić.\n- Widzę, że dobrze się bawicie. Mogę się przyłączyć?\nMężczyzna puścił ją i odwrócił się w moją stronę.\n- A ty tu czego? Nie wtrącaj się, bo ci się dostanie!\n- Owszem, dostanie mi się smaczny posiłek dzisiaj. Złożony z trzech dużych dań i małego, słodkiego deseru.\nDraby popatrzyły na mnie jak na wariata. A ja spokojnie podszedłem do tego, który zaatakował Anitę koło studni i wyszczerzyłem kły.\n- Pierwsze danie na zaspokojenie pierwszego głodu. – Złapałem go za głowę i zanim zdążył cokolwiek zrobić, ukręciłem mu ją. Tak jak myślałem, dwóch pozostałych puściło dziewczynę i skoczyło w moją stronę. Błyskawicznie sobie z nimi poradziłem i oddałem się przyjemności wypicia ich krwi.\nKiedy skończyłem, spostrzegłem, że dziewczyna ciągle tu jest. Nie uciekła z krzykiem, nie zemdlała, lecz stała tuż przede mną, przyglądając się mi z zaciekawieniem. Czyżby była w szoku? Na to też nie wyglądało.\n- Czekasz, aż skończę i wezmę się za ciebie? – zapytałem ironicznie. Cofnęła się, a w jej oczach mignął strach.\n- Chciałam ci tylko podziękować, a wolałam nie przeszkadzać ci w posiłku – odparła, patrząc na mnie spłoszonym wzrokiem.\n- Mówisz, jakbym jadł sarnę lub zająca. Wiesz, kim ja jestem?\n- Wiem. Wampirem. Pijesz ludzką krew. Od dawna mnie śledzisz?\nTym razem to ja poczułem dziwny dreszcz. Popatrzyłem na nią niepewnie.\n- Od jakiegoś czasu. Kiedy mnie zauważyłaś?\n- Nie zauważyłam. Zgadłam. – Uśmiechnęła się szeroko i zrobiła krok w moją stronę.\n- Ale… czemu właściwie się mnie nie boisz? Jesteś pewna, że cię nie skrzywdzę?\n- Gdybyś miał to zrobić, już dawno byś mnie zabił. Jestem Anita, a ty?\nPrzez chwilę patrzyłem na nią, zdumiony jej odwagą – czy też naiwnością? – lecz jednocześnie pewien, że jej nie skrzywdzę. Przynajmniej na razie.\nBudzę się z letargu i liczę kreski. Dwanaście. Prawie dwa tygodnie. Czuję już lekki głód, ale to nic wielkiego. Później będzie o wiele gorzej. Na myśl o tym czuję strach. Powolne wysychanie… Może szaleństwo nie jest takim głupim pomysłem?\nZacząłem odwiedzać ją co noc. Spotykaliśmy się w lesie. Najpierw zawiązała się między nami dziwna więź. Ona wypytywała o moje, wampirze życie, a ja o jej, ludzkie. Zawsze mieliśmy o czym rozmawiać. Zanim się spostrzegłem – zakochałem się.\nCzasami przynosiłem jej prezenty. Najczęściej kwiaty. Czasem coś do jedzenia. Ludzkiego jedzenia, rzecz jasna. Po trzech miesiącach pocałowałem ją.\nPotem już całowaliśmy się za każdym razem, długo i coraz namiętniej. Mimo wszystko, nie pozwoliłem sobie na nic więcej. Była czysta, niewinna i nie mogłem potraktować jej jak pierwszej lepszej. Tym bardziej, że ona się bała pierwszego razu. Postanowiłem więc, że poczekam. Przynajmniej do czasu naszego „ślubu”.\nUśmiecham się, przypominając sobie ślub z Anitą i jak do niego doszło. Machinalnie zakreślam trzynastą kreskę.\n- Chcą mnie wydać za mąż. – Stała i patrzyła na mnie przerażonym wzrokiem. Jej duże, śliczne oczy powoli napełniały się łzami.\nOczywiście, nie mogłem na to pozwolić. Uciekliśmy jeszcze tej nocy. Ona, prawie osiemnastoletnia dziewczyna i ja, długowieczny wampir. Tej nocy przysięgliśmy sobie wieczną miłość. Do śmierci i po śmierci. Na zawsze.\nUznaliśmy to za nasz ślub.\nDwa tygodnie. Zaczynam się zastanawiać, jaki sens mają te kreski?\nDalej już było jak w bajce. Zdobyłem pieniądze, kupiłem dom, mieliśmy gospodarstwo, własną służbę. Anita załatwiała sprawy w dzień, ja w nocy. Czasem się kłóciliśmy, ale za bardzo się kochaliśmy, by się potem nie pogodzić.\nAż w końcu nadszedł dzień, w którym wszystko się skończyło. Dzień, w którym poznałem Ludwika, gorącokrwistego wampira.\nLudwik był pretendentem do tronu; pragnął zostać wampirzym władcą i szukał sojuszników. Nie chciałem mieszać się w politykę, ale miesiąc później przybył posłaniec z dekretem obwieszczającym, że nie wolno zdradzać ludziom, kim jesteśmy. Ponieważ Anita była człowiekiem, miałem dwa wyjścia – zabić ją albo zmienić.\nProblem w tym, że moja żona nie chciała być wampirem. Kochała mnie i akceptowała, ale sama nie miała zamiaru zabijać. Drugi problem, że nie chciałem, by stało się tak, jak z Krystyną. Być może miłość moja i Anity by przetrwała, bo była naprawdę silna, ale wolałem nie ryzykować.\nZacząłem planować ucieczkę, lecz nas zatrzymali. Nie pozwolili wyjechać, dopóki nie zmienię Anity. Przyrzekłem, że to zrobię i wróciliśmy do domu. I wtedy Ludwik zaoferował swoją pomoc.\nUkrył nas w podziemiach. W dzień Anita prowadziła normalne życie, ale w nocy schodziła do naszej kryjówki. W zamian na schronienie zgodziłem się wziąć udział w rebelii.\nZaciskam powieki na myśl o rewolucji, w której brałem udział. Przestałem już liczyć dni. Nic już nie ma znaczenia. Pojawia się charakterystyczne ściskanie w brzuchu.\nBylebym tylko miał siłę wspominać.\nPrzegraliśmy. Pojmano Ludwika i jego sprzymierzeńców. Długo siedziałem w więzieniu, czekając na wyrok i wspominając moją Anitę.\nTej nocy, kiedy miałem pójść walczyć, kochaliśmy się żarliwie, chcąc mieć z siebie jak najwięcej. Nie opuszczał nas ciągły lęk. Przed wyjściem Anita pocałowała mnie mocno i obiecała, że zawsze będzie mnie kochać.\n- Po wieczność, Aleksandrze.\n- Po wieczność, Anito.\nKtoś nas zdradził. Plan był doskonały, dopracowany w każdym szczególe, a jednak… wkrótce domyśliliśmy się, kto. Elizabeth. Ta, która udawała wampirzycę ściganą przez władzę. Tak naprawdę była szpiegiem. Znienawidziłem ją.\n- Anito… – szepczę, czując krew pod powiekami. – Anito, co się z tobą teraz dzieje?\nO zmroku grozi jej wielkie niebezpieczeństwo. Czy udało jej się przeżyć?, zastanawiam się. Dowiedziała się, co się ze mną stało? Czy za mną tęskni? Płacze? Ma nadzieję, czy już ją utraciła? I co ona teraz zrobi, sama?\nZniszczyłem jej życie. Już lepiej by było, gdybym wtedy zabił tych drani i poszedł sobie. Byłaby teraz szczęśliwą mężatką, a nie… wdową po wampirze.\nAnita… Jej słodka buzia z błękitnymi oczami, otoczona burzą jasnych loków… Mój aniołek… Nasze pierwsze spotkanie, pierwsza rozmowa, pierwszy dotyk… Pierwszy pocałunek… Jej perlisty śmiech, gdy się śmiała; kryształowe łzy, gdy płakała; błyskawice w oczach, gdy krzyczała. Dobra, piękna, odważna, mądra, zmysłowa… Jedyna. Moja jedyna miłość. Krystyna nawet się do niej nie może porównać. Kim właściwie była Krystyna? Nawet nie pamiętałem jej twarzy. A wampiry przecież nie zapominają…\nWszystko się miesza. Przeszłość z teraźniejszością. Przyszłość jest koszmarem.\nPrzeraźliwy ból szarpie moje wnętrzności. Głód sprawia, że nie mogę już myśleć o niczym innym. Tylko krew. Całe morze krwi…\nIle już minęło?, zastanawiam się. Miesiąc? Rok? Dwa? Dwadzieścia? Ból jest coraz większy. Z każdym dniem. Wydaje mi się to niemożliwe, aby bolało bardziej niż teraz, a jednak następnej nocy przekonuję się, że tak…\nGłód wypełnia mnie całego. Otacza każdy fragment kości, wysusza skórę, wyciska ze mnie krew. Każdy ruch jest nieprawdopodobnie bolesny. W końcu niemiłosierny ból dociera również do umysłu. Każda myśl powoduje ucisk. Trzeba więc przestać myśleć.\nZostaje tylko jedno słowo. Krew.\nKrew. Krew. Krew. Krew. Krew…