#StabilityandGrowthPact: Fiskale voorstelle vir #Spain en #Portugal - EU Reporter\n#StabilityandGrowthPact: Fiskale voorstelle vir #Spain en #Portugal\nJulie 27, 2016\nNa aanleiding van die besluit van die Raad van 12 Julie 2016 dat Spanje en Portugal doeltreffende optrede het nie neem om hul buitensporige tekorte reg te stel, beveel die vandag Kommissie 'n nuwe fiskale aanpassing pad vir beide lande. Die Kollege van Kommissarisse beveel ook aan dat die fyn gekanselleer vir beide lande, 'n aanbeveling wat die Raad moet goedkeur, te wysig of te verwerp. Die Raad is nie gebind deur die Aanbeveling maar kan die boete te verhoog om tred te% van die BBP 0.2 onder EU-reëls.\nDie aanbevelings van vandag volg op die hersiening van die EU-fiskale reëls van die afgelope jaar, waaroor die Europese parlement en lidlande ooreengekom het. Ingevolge hierdie reëls moet die Kommissie ook voorstel dat 'n deel van die verpligtinge van Europese strukturele en beleggingsfondse (ESI) vir 2017 opgeskort word. Die kollege het vandag besluit om later 'n voorstel te doen na 'n dialoog met die Europese Parlement. Om die opskorting van ESI-fondse op te hef, moet albei lidlande die volledige nakoming van die Stabiliteit en groei pact, Insluitend die aanbieding van hul Konsep Begroting Planne hierdie herfs.\nNa aanleiding van die eenparige besluit van die Raad ingevolge artikel 126 (8) dat geen Spanje nie Portugal het doeltreffende optrede om hul buitensporige tekorte reg te stel, die Kommissie was wetlik verplig binne 20 dae vir 'n boete aan te bied 'n voorstel. Die wat deur die wetgewing verstek bedrag is 0.2% van die BBP, maar dit kan verminder word op grond van uitsonderlike ekonomiese omstandighede of ná 'n beredeneerde versoek van die betrokke lidstaat. Beide lande soos beredeneerde versoeke voorgelê.\nErkenning van die beredeneerde versoeke, die uitdagende ekonomiese omgewing, die hervormingspogings van beide lande en hul verpligtinge om aan die reëls van die Stabiliteit en groei pactDie Kommissie beveel aan die Raad om die boete te kanselleer.\nMet inagneming van die ekonomiese en fiskale situasie, beveel die Kommissie aan dat Portugal sy buitensporige tekort teen 2016 beëindig, en dat Spanje dit ten laatste teen 2018 sal doen. Dit strook met die verpligtinge wat albei lidlande reeds aangekondig het en weerspieël die Kommissie se omsigtige benadering in die huidige omgewing.\nVir beide lande, sal die sperdatum vir die neem van doeltreffende optrede en doen verslag daaroor wees 15 Oktober 2016.\nOp 12 Julie het die Raad, handelende kragtens artikel 126 (8) TFEU, het bevind dat Spanje en Portugal doeltreffende optrede nie geneem in reaksie op die aanbevelings oor maatreëls om hul buitensporige tekorte reg te stel. Volgens Regulasie 1467 / 97, die Raad het 'n besluit om 'n kennisgewing kragtens artikel 126 (9) TFEU om op te tree binne twee maande na die besluit oor die afwesigheid van doeltreffende optrede gee aanneem. Die Kommissie is om vandag die betrokke aanbevelings vir 'n besluit van die Raad kennis te gee aan Spanje en Portugal om die maatreëls te tref om hul tekort te verminder tot die mate wat nodig is om hul buitensporige tekorte reg te stel. Die Kommissie is ook wetlik verplig om aan te bied 'n voorstel met betrekking tot 'n boete binne 20 dae wat dit vandag doen. Beide lande is geregtig op 'n gemotiveerd versoek aan die Kommissie binne 10 dae in te dien. Beide lande hierdie versoek ingedien is, vra vir die fyn gekanselleer, terwyl herbevestig hul verbintenis om te voldoen aan die reëls van die stabiliteit pact.\nAlgehele, die stand van openbare finansies in die Europese Unie en die euro-gebied in die besonder het verbeter in die afgelope jaar. Die regering tekort in die euro-gebied as 'n geheel afgeneem van 6.3% van die BBP in 2009 (EU: 6.7%) tot% van die BBP in 2.1 2015 (EU: 2.4%) tot 'n voorspelling 1.9% in 2016 (EU: 2.1% ) en 1.6% in 2017 (EU: 1.8%). Die skuld-tot-BBP-verhouding Intussen word voorspel om voort te gaan daal geleidelik van 94.4% in 2014 om% 91.1 in die eurosone in 2017 (EU: 85.5%). Daar is nou net ses EU-lidlande (vier lidlande in die eurosone) in die regstellende arm van die stabiliteit pact, af van 24 lidlande in 2011.\nDit is die taak van die Raad om die aanbevelings van vandag aan te neem, te wysig of te verwerp.\nSoos per artikel 136 (2) TFEU, net eurosone lidlande stem om maatreëls wat spesifiek op eurosone lidlande aan te neem. Soos per artikel 126 (13) TFEU, het die betrokke lidstaat nie stem nie. Soos eurosone lidlande die Verdrag oor die stabiliteit, koördinering en bestuur (TSCG) onderteken het, het hulle ook daartoe verbind om aanbevelings Kommissie ondersteun op alle aspekte van die oormatige Tekort prosedures op grond van kriteria die tekort vir eurosone lidlande, solank as wat daar geen gekwalifiseerde meerderheid teen die aanbevelings. Dit is van toepassing op die twee tipes voorstel van die Kommissie bied vandag.\nVir die aanbevelings met betrekking tot die fyn, die Raad het 10 dae om dit aan te neem. Dit kan ook verander of die voorstel deur gekwalifiseerde meerderheid van die lande wie se geldeenheid is die euro (minus die betrokke land) verwerp.\nDie stem reël is die sogenaamde omgekeerde gekwalifiseerde meerderheid (Artikel 6 Regulasie 1173 / 2011). Die Raad stel met 'n gekwalifiseerde meerderheid, kan ook verander die aanbeveling van die Kommissie se en neem die teks so 'n besluit van die Raad gewysig.\nVir die voorstel van 'n nuwe aanpassing pad, die besluit van die Raad om kennis te gee aan die betrokke maatreëls vir die vermindering van die tekort in ooreenstemming met artikel 126 (9) TFEU neem, sal binne twee maande na die besluit van die Raad op grond van artikel 126 geneem deelnemende lidstaat (8) stigting dat geen doeltreffende stappe gedoen is. As die Raad die besluit Artikel 126 (8) het op 12 Julie 2016, die besluit op grond van artikel 126 (9) is verskuldig deur 12 September (Regulasie 1467 / 97 Artikel 5).\nDie Kommissie sal ook kom terug na die skorsing van 'n deel van die verpligtinge van structuurfondsen vir 2017 na aanleiding van die gestruktureerde dialoog met die Parlement.\nStabiliteit en groei pact: Fiskale voorstelle vir Spanje en Portugal\nVandag se fiskale voorstelle vir Spanje en Portugal\nOorsig tafel van lidlande van die Europese Semester\nBesluite onder die stabiliteit pact\nLente 2016 ekonomiese vooruitsig: Bly die kursus te midde van 'n hoë risiko's\nDie ekonomiese bestuur van die EU het verduidelik\nTwitter: VDombrovskis, @pierremoscovici\nVerwante onderwerpe:beide landehervorming pogings beide lande seoormatige tekorteGewildefull-beeldnuwe fiskale aanpassing padPortugalgeredeneer versoekeSpanjeStabiliteit en groei pact\nKommissie registreer # Let'sFly2Europe en # People4Soil Europese burgerinisiatiewe\nStaatssteun: Kommissie magtig Franse ondersteuning vir hernubare gety energie demonstrasie-aanleg by #RazBlanchard\nEU -kohesiebeleid: Spanje en Luxemburg ontvang meer as € 700 miljoen om werk te ondersteun en voedselhulp te verleen aan mense in nood\nEU -kohesiebeleid: € 2.7 miljard om die herstel in Spanje, Bulgarye, Italië, Hongarye en Duitsland te ondersteun\nAs gevolg van pandemie ondersteun Barcelona 'n groener, motorvrye toekoms\nNextGenerationEU: Europese Kommissie betaal € 2.2 miljard aan vooraffinansiering aan Portugal uit


Kragonderbrekings duur voort - Maroela Media\nKragonderbrekings duur voort\nKragonderbrekings duur Saterdag landswyd voort, het Eskom gesê.\n“Die beurtkrag het Saterdagoggend hervat soos beplan, en ons het fase 2 van beurtkrag betree,” het Andrew Etzinger, woordvoerder van Eskom, gesê.\nDie maatskappy het Vrydag ook landswyd beurtkrag toegepas. “Die kragnetwerk verkeer onder geweldige druk weens onvoorsiene tegniese probleme by kragstasies,” het Eskom Vrydag in ŉ verklaring gesê. Waterreserwes by die spitskragstasies wat water gebruik om krag mee op te wek en dieselreserwes wat die oopsiklusgasturbines moet aanvuur, het opgedroog.\nBeurtkragskedules is op Eskom se webwerf beskikbaar.\nŉ Steenkoolsilo het vroeër vandeesmaand by die Majuba-kragstasie in Mpumalanga ineengestort wat tot grootskaalse kragonderbrekings gelei het. Die silo het meer as 10 000 ton steenkool gestoor en die steenkoolvoorraad na al ses eenhede by die kragstasie is hierdeur geraak. Die ondersoek duur voort.\nAgt kandidate vir OVK-pos\nGuptas wil energiemaatskappy op aandelebeurs noteer\nWil net graag weet wat gebeur nou by Khayalitsha en ander plakkerskampe waar kragdrade deurmekaar hang van die pale af soos hulle krag steel. Gee Eskom nou vir hulle gasstofies of word daar nie beurtkrag toegepas. Boeties sorg mos vir boeties.\nMy vorige kommentaar aangaande die kragonderbrekings was net die waarheid en niks meer nie. Dis verwyder. Sou dit nog hier gewees het as ek gelieg het? Is Maroela ook nou korrup soos die algemene tendens nou in SA is. Die waarheid word vermy.\nEskom gaan apartheid weer geblameer word omdat julle te vrotsig is om jul werk behoorlik te doen. Vir wie gaan julle nou weer blameer.Ek voel dat julle hele bestuur moet voertsek omdat jullle n verleentheid vir ons land is .Jul optrede laat my dink aan industriele terrorisme.\nPeet my goed word ook gereeld afgehaal, lyk my mens mag niks wat die waarheid is se nie. Ook net oppervlakkige goed moet gepraat word. Daars niks wat werk in hierdie land nie, maar ons moet aanhou smile. En dis bullshit\njohene · 5 jare gelede\nek het sondag die 23ste 4 xmas koeke gebak. dit is vir n xstra inkomste vir my toe die krag afgaan.\nek wonder wie moet nou die skade dra. dit is glad nie ‘n grap nie want ek het omtrent R400 se skade gely.


Kinderhuis / Orphanage Projects\n23 October 2012 MORE ARTICLES\nSACS would like to thank one of its members, Gert Venter, who took the time the weekend of the 19th to 21st of October to take kids of a local orphanage out for a weekends fishing to teach them about fish safety and how to properly look after fish when caught.\nSACS would like its members to know that there is a kit available for 19 Anglers from us to our SACS members for events like these. The kit will be borrowed out to SACS members for such events.\nGert wrote the following :\n“Goeie môre Francois.\nBaie dankie vir die visstokke en katrolle wat vir die kinders beskikbaar gestel was. Ons het Vrydag-oggend net na 07h00 by die oord aangekom en kamp opgeslaan. Wou juis voor die ander daar wees sodat ons gereed kan wees wanneer die kinders begin aankom. Aangesien ek die bestuur van die oord vir die naweek moes behartig wou ek daar wees wanneer die ander opdaag.\nDie eerste groep kinders het eers na 15h00 opgedaag en net voor hulle kon begin tent opslaan het ons die moeder van alle storms beleef. Dit het begin met ‘n baie sterk wind asook rukwinde wat gepaard gegaan het met hael so groot soos golfballe. Aangeheg is ‘n foto van bome wat die winde ontwortel het. Ander kinders het heelwat later opgedaag en die laaste groepie het eers na 19h00 opgedaag. Ek het die eerste 6 visstokke en katrolle Vrydag middag uitgedeel maar die seuns moes eers help om kamp op te slaan. Hulle het eers na aandete tyd gekry om besig te raak met visvang. Van die volwassennes het saam gevang tot 02h00 waarna almal gaan slaap het.\nSaterdag oggend het daar baie takke, riete en grasse met die rivier die dam ingespoel. Alhoewel daar toe meer kinders visstokke gekry het, het nie een daarin geslaag om iets te vang nie. Dink die feit dat die water bruin was en daar baie kos saam met die water ingespoel het, het dit moeilik gemaak. Van die kinders het later die hoeke afgehaal en P1 gewiggies opgesit en hulle ingooie geoefen. Alhoewel daar nie een vis geland was onder die kinders nie was dit steeds ‘n groot sukses. Meeste van die kinders het vir die eerste keer in hul lewens met visstokke te doen gekry. Dit was nogal interresant om te sien hoe hulle mekaar help en hand gee. Die uitleen van die visstokke en katrolle is ‘n baie goeie inusiatief en dit gaan veral vir kinders baie meer leer as net visvang en die fasette daarom.\nDit gee vir ons as hengelaars die geleentheid om by kinders op ‘n baie jong ouderdom betrokke te kan raak en hulle ook die respek rondom hengel en al sy fasette te kan leer op ‘n manier wat hulle kan verstaan en prakties kan toepas.\nDaar word gereeld deur ander hengelaars ook kinders vir naweke uitgeneem waters toe. Ek het juis gelees dat Michael Cato van Magic die komende naweek ‘n groep kinders uitneem dam toe.\nNogmaals baie dankie. SACS het gehelp om baie kinderhartjies bly te maak die naweek.\nRod in and waiting\nWaiting for that first run\nSome of the trees dammaged by the storm\nThe storm that hit most of the country


Wat is Griekse yoghurt en waarom eet almal dit as ontbyt? - Nuwe resepte\nDit is een in 'n reeks verhale; besoek The Daily Meal Special Report: Ontbyt in Amerika: wat dit is en wat dit beteken vir meer.\nYoghurt is melk wat met bakterieë verbou word. Griekse jogurt word melk gekweek met bakterieë en deur 'n kombinasie van omstandighede omskep in 'n Amerikaanse obsessie.\nYoghurt is 'n ou voedsel, waarskynlik uitgevind in die Middeleeuet soveel as 7 000 jaar gelede. Dit het byna toevallig ontstaan: Melk van bokke of skape, wat in 'n oop houer gelaat is, versuur en word taai, danksy die werking van verskillende bakterieë in die lug. Iemand het die resultate probeer en besluit dat dit nie sleg smaak nie. Mense het doelbewus begin werk en die proses verfyn.\nOnder toestande wat vermoedelik aansienlik meer higiënies is as dié van die Neolitiese era, word jogurt, byna altyd gebaseer op koeimelk, hoofsaaklik gekweek met twee spesifieke bakterieë, Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus en Streptococcus thermophilus, dan gereeld met suiker en sout gedoseer en gegeur met alles van kers- of aarbeibos tot Sleutellemmetaart, sjokolademousse, of omset van appels.\nDie eerste kommersieel verpakte jogurt is in 1919 in Barcelona vervaardig deur Isaac Carasso, 'n Sefardiese emigrant uit Salonika, in Grieks Masedonië; hy noem sy onderneming Danone, 'n weergawe van sy seun Daniel se Katalaanse bynaam, Danon. 'N Dekade later het 'n Armeense egpaar, die Colombosiërs, verpakte jogurt aan Amerika voorgestel deur hul Colombo & Sons Creamery in Massachusetts. 'N Tsjeggiese suiwelproduk het in 1933 gepatenteerde jogurt met vrugtekonfyt bygevoeg, en jogurt met vrugte wat sy vrugte gemaak het, het in 1947 sy Amerikaanse debuut gemaak, met vergunning van Isaac Carasso se onderneming- herdoop tot Dannon vir die Amerikaanse mark. (Die oorspronklike "Danone", Daniel Carasso, is in Mei 2009 op 103 -jarige ouderdom oorlede - 'n huldeblyk aan die heilsame eienskappe van jogurt?)\nYoghurt is lank reeds 'n belangrike deel van verskillende kookkuns in die Midde -Ooste, die oostelike Middellandse See en Sentraal- en Suid -Asië, hoofsaaklik as 'n spesery of gebruik in kook. (Dit is onder meer 'n effektiewe marinade en sag vleissagter; dit is byvoorbeeld noodsaaklik vir die vooraf voorbereiding van tandoori hoender.) In die Verenigde State, hoewel ons soms jogurt eet as 'n peuselhappie of as nagereg (bevrore of andersins), word dit boonop vir ontbyt geëet - direk uit die karton gedruk, gemeng met granola en/of vars vrugte, of gedoop in smoothies. En meer en meer is die jogurt wat ons in een van die modes inneem, 'Grieks'. Tien jaar gelede was die kategorie verantwoordelik vir een of twee persent van die totale Amerikaanse jogurtmark; vandag groei dit tussen 35 en 50 persent.\nIsaac Carasso se Griekse oorsprong opsy, die jogurt wat hy en sy opvolgers geproduseer het, was glad nie wat ons 'Grieks' sou noem nie. Dit was die dun "gewone" variëteit. Griekse jogurt in die moderne sin is basies gespanne jogurt, jogurt gekonsentreer in geur en tekstuur deur die meeste vloeistof of wei te verwyder. Jy kan self jogurt sif deur dit in kaasdoek te skep en die bondel oor 'n bak te hang. Die wei sal stadig uitdrup en iets ryk en dik agterlaat. Dit is natuurlik nie hoe dit kommersieel gemaak word nie. Sommige produsente verdik gewone jogurt eenvoudig met bymiddels. Ander konsentreer die melk deur filtrasie voordat die kulture bygevoeg word. Die mees algemene metode is egter om die jogurt te produseer en dit dan met 'n sentrifuge te "sif".\nDie Grieke noem hul dik jogurt nie 'Grieks' nie (logies genoeg noem hulle dit 'gespanne' - strangistó), en hulle is minder geneig om dit as ontbyt te eet as om dit as nagereg te bedien, met vrugtebakkies of heuning bygevoeg, of om dit as basis te gebruik die alomteenwoordige speserye wat tzatziki genoem word, met komkommers, knoffel en kruie geroer. Die Griekse jogurt wat ons in Amerika eet, is in elk geval nie regtig Grieks nie. In die eerste plek word dit hier gemaak, nie in Griekeland nie. (In die Verenigde Koninkryk kan slegs jogurt wat eintlik in daardie land gemaak word, 'Grieks' genoem word-anders moet dit 'Griekse styl' genoem word-maar die Amerikaanse regering reguleer nie die term nie.) Meer spesifiek, dit was in hierdie land gewild gemaak deur 'n Turkse Koerd.\nDie TV -sjef Graham Kerr - "The Galloping Gourmet" - het reeds in 1990 op sy program gespanne jogurt gespeel, lank voordat iemand van Griekse jogurt gehoor het, maar eers in 2001 verskyn die eerste kommersiële gespanne jogurt op Amerikaanse rakke. Die merk, wat eintlik gedoen kom uit Griekeland, was FAGE (uitgespreek "FA-yeh"). FAGE is 'n akroniem vir Filippou Adelphoi Galaktokomikes Epicheiriseis, of Filippou Brothers Dairy Company - maar toevallig woede is ook 'n Griekse imperatiewe werkwoord wat beteken "Eet!" (die ekwivalent van die Italiaanse "Mangia!"). FAGE was sedert 1954 in die jogurtbedryf, maar eers nadat tegnologiese innovasies in die sewentigerjare die rakstabiliteit van hul produkte verbeter het, het hulle dit begin uitvoer.\nDie jogurt FAGE wat die eerste keer in die VSA verkoop is, het die etiket Total, en die term 'Griekse jogurt' was nêrens op die verpakking te vinde nie. Die taal is een voorgestel aan Amerikaanse verbruikers Hamdi Ulukaya, 'n Turks-gebore Koerdiese immigrant wat in 1996 in die Verenigde State aangekom het, vermoedelik met nie meer as $ 3,000 op sy naam nie.\nNadat hy Engels geleer het en besigheidsklasse gevolg het, het Ulukaya 'n klein fetakaasfabriek in die staat New York geopen. Die onderneming was 'n beskeie sukses - maar hy onthou dat sy ma as kind tuis jogurt gemaak het, en soos hy altyd vir onderhoudvoerders vertel, hou hy van die goed, en daarom het hy besluit om ook by die onderneming aan te gaan. In 2005 koop hy 'n voormalige melkfabriek van Kraft Foods in South Edmeston, New York, suidoos van Syracuse. Twee jaar later debuteer hy syne Chobani -jogurt, die naam afkomstig van die Turks çhoban, wat herder beteken (jogurt in Ulukaya se deel van die wêreld is tradisioneel van skaapmelk gemaak).\nAlhoewel sy inspirasie Turks was, het hy sy produk 'Grieks' genoem, 'n naam wat die Amerikaanse verbruiker meer mediterraans as 'n mediterrane naam noem. 'Dit maak nie saak of dit Griekse jogurt of Turkse jogurt is nie,' het Ulukaya later gesê, 'solank dit 'n goeie jogurt is.'\nVandag is Chobani verreweg die grootste produsent van Griekse jogurt, en die onderneming se waarde is meer as $ 1 miljard. (Ulukaya het ook lof verdien - en uit sommige oorde ook belediging - vir sy verligte sosiale beleid: die aanstelling van immigrante uit verhuisingsentrums, die aanbied van werknemers 'n aandeel van 10 persent in die onderneming, die toekenning van ses weke oudverlof aan beide nuwe moeders en nuwe vaders .)\nWaarom hou ons so baie van Griekse jogurt? Miskien het dit iets te doen met daardie geografiese byvoeglike naamwoord, wat sondeurdrenkte eilande en eenvoudige, hartige kos oproep. 'N Onlangse sakestorie van die New York Timesaan die ander kant, skryf die sukses van Chobani in die besonder toe aan die gevoel van 'egtheid' wat die onderneming se agterverhaal voorstel-immigrant uit Turkye, $ 3,000 in sy sak, herinneringe aan sy ma se kombuis, sukses van 'n miljard dollar ...\nSommige mense kies ongetwyfeld Griekse jogurt as gevolg van die voordele wat dit vir die gesondheid inhou: dit is gewoonlik baie laer in kalorieë as gewone jogurt en aansienlik laer in natrium, suikers en koolhidrate, maar hoër in proteïene. (Aan die ander kant bevat dit ongeveer die helfte van die kalsium en kalium van die gewone variëteit.) Ander verkies dit waarskynlik bloot omdat dit dikker en romeriger is as die gewone eweknieë, en dus meer bevredigend is.\nWat ook al die redes is, Griekse jogurt is vandag 'n groot onderneming, en nie net vir Chobani nie. Ander groot handelsmerke in die VSA, behalwe FAGE, sluit in Voskos, Cabot Creamery en Oikos - wat in sy gewone vorm deur Groupe Danone vervaardig word en deur Stonyfield Farm, voorheen in besit van Danone, as 'n organiese produk. Yoplait, wat gesamentlik besit word deur General Mills en die Franse onderneming Sodiaal en is die grootste internasionale jogurtmerk in die algemeen, het al verskeie pogings aangewend om die Griekse jogurtmark te betree, maar het onlangs aangekondig dat hulle eerder 'n jogurt in Franse styl gaan uitrol.\nChobani verskans sy weddenskappe: dit het onlangs 'n nie-Griekse jogurt met die naam Chobani Smooth begin maak Klassiek Yoghurt (beklemtoon Chobani's), met minder suiker en meer proteïene as ander gewone jogurt.\n'Ek het 'n week lank elke dag probeer om Griekse yoghurt vir ontbyt te eet & mdash Hier & rsquos wat gebeur het'\nEk hou van ontbyt. Het altyd. Sal altyd. Dit is seker die belangrikste maaltyd van die dag, nie waar nie?\nMaar ek praat nie net van 'n klein happie van iets nie. As ek soggens wakker word, word ek raserig. Ek het my koffie (swart asseblief) en regte vaste kos nodig. Andersins, sonder versuim, sal ek teen 10 uur hangryk wees, en as ek gaan sit vir my eerste maaltyd, is dit die toon vir my dag. Dit dwing my om te vertraag in plaas van te haas vanaf die oomblik dat ek my alarm afskakel.\nToe ek groot was, was my ontbytkeuses altyd die gesondste. 'N Gereelde wissel van soetgrane het my gesin en môre oorheers. Dit was 'n vinnige en maklike manier om ons mae vol te maak voordat ons uitstorm om die bus te haal. Maar toe ek grootgeword het, werk gekry het en gereeld begin oefen, het ek besef dat my liggaam meer nodig gehad het om die dag te begin as suiker en stroperige melk.\nVERWANTE: 'Ek het 2 weke opgehou om eiers te eet & mdash Hier is wat gebeur het'\nDeesdae bestaan my ontbyt gewoonlik uit twee eiers, spinasie en tamaties. Maar onlangs het ek begin wonder of ek my oggendete nog 'n bietjie moet meng. Toe ek die taak kry om my eiers vir 'n week vir Griekse jogurt te ruil, was ek nuuskierig.\nGriekse jogurt is immers al hoe meer geprys as 'n gesonde kos. Volgens Anita Mirchandani, geregistreerde dieetkundige en woordvoerder van die New York State Dietetic Association, is dit 'n uitstekende bron van gesonde vet en kalsium, en anderhalf tot twee keer soveel proteïene as gewone jogurt. As gevolg van die proteïen- en vetsamestelling, het Griekse jogurt die sterkte om u te help om langer vol te bly, en sy sê.\nMaar hoe sou my liggaam reageer op 'n nuwe roetine? Sou ek tevrede voel? Sou my sensitiewe maag in opstand kom teen die ekstra melkery? Hier & rsquos wat gebeur het.\nMaar ek praat nie van net 'n klein happie van iets nie. As ek soggens wakker word, word ek lusteloos. Ek het my koffie (swart asseblief) en regte vaste kos nodig. Andersins, sonder versuim, sal ek teen tienuur honger wees, en as ek gaan sit vir my eerste maaltyd, is dit die toon vir my dag. Dit dwing my om te vertraag in plaas van te haas vanaf die oomblik dat ek my alarm afskakel.\nVERWANTE: 'Ek het vir twee weke opgehou om eiers te eet & mdash Hier is wat gebeur het'\nDeesdae bestaan my ontbyt gewoonlik uit twee eiers, spinasie en tamaties. Maar onlangs het ek begin wonder of ek my oggendete nog 'n bietjie moet meng. Toe ek dus die taak moes kry om my eiers vir 'n week vir Griekse jogurt te ruil, was ek nuuskierig.\nGriekse jogurt is immers al hoe meer geprys as 'n gesonde stapelvoedsel. Volgens Anita Mirchandani, geregistreerde dieetkundige en woordvoerder van die New York State Dietetic Association, is dit 'n uitstekende bron van gesonde vet en kalsium, en anderhalf tot twee keer soveel proteïene as gewone jogurt. As gevolg van die proteïen- en vetsamestelling, het Griekse jogurt die sterkte om u te help om langer vol te bly, en sy sê.\nMaar ek praat nie net van 'n klein happie van iets nie. As ek soggens wakker word, word ek raserig. Ek het my koffie (swart asseblief) en regte vaste kos nodig. Andersins, sonder versuim, sal ek teen tienuur honger wees, en as ek gaan sit vir my eerste maaltyd, is dit die toon vir my dag. Dit dwing my om te vertraag in plaas van te haas vanaf die oomblik dat ek my alarm afskakel.\nMaar ek praat nie van net 'n klein happie van iets nie. As ek soggens wakker word, word ek raserig. Ek het my koffie (swart asseblief) en regte vaste kos nodig. Andersins, sonder versuim, sal ek teen tienuur honger wees, en as ek gaan sit vir my eerste maaltyd, is dit die toon vir my dag. Dit dwing my om te vertraag in plaas van te haas vanaf die oomblik dat ek my alarm afskakel.\nGriekse jogurt is immers al hoe meer geprys as 'n gesonde kos. Volgens Anita Mirchandani, 'n geregistreerde dieetkundige en woordvoerder van die New York State Dietetic Association, is dit 'n uitstekende bron van gesonde vet en kalsium, en anderhalf tot twee keer soveel proteïene as gewone jogurt. As gevolg van die proteïen- en vetsamestelling, het Griekse jogurt die sterkte om u te help om langer vol te bly, en sy sê.\nGriekse jogurt is immers al hoe meer geprys as 'n gesonde stapelvoedsel. Volgens Anita Mirchandani, 'n geregistreerde dieetkundige en woordvoerder van die New York State Dietetic Association, is dit 'n uitstekende bron van gesonde vet en kalsium, en anderhalf tot twee keer soveel proteïene as gewone jogurt. As gevolg van die proteïen- en vetsamestelling, het Griekse jogurt die sterkte om u te help om langer vol te bly, en sy sê.\nMaar ek praat nie net van 'n klein happie van iets nie. As ek soggens wakker word, word ek lusteloos. Ek het my koffie (swart asseblief) en regte vaste kos nodig. Andersins, sonder versuim, sal ek teen 10 uur hangryk wees, en as ek gaan sit vir my eerste maaltyd, is dit die toon vir my dag. Dit dwing my om te vertraag in plaas van te haas vanaf die oomblik dat ek my alarm afskakel.\nMaar ek praat nie van net 'n klein happie van iets nie. As ek soggens wakker word, word ek raserig. Ek het my koffie (swart asseblief) en regte vaste kos nodig. Andersins, sonder versuim, sal ek teen 10 uur hangryk wees, en as ek gaan sit vir my eerste maaltyd, is dit die toon vir my dag. Dit dwing my om te vertraag in plaas van te haas vanaf die oomblik dat ek my alarm afskakel.\nKyk die video: Griekse yoghurt eindelijk paybackte\nWat is Griekse yoghurt en waarom eet almal dit as ontbyt?...


Ek kan nie in tale praat nie, maar ek het die Heilige Gees in my. - Suider Kruis\nHome » Ek kan nie in tale praat nie, maar ek het die Heilige Gees in my.\nEk kan nie in tale praat nie, maar ek het die Heilige Gees in my.\nPosted on 5 April 2017 9 Desember 2018 by Pastoor Nico Visagie\nMag die vrede van die HERE die hele tyd in julle gedagtes en in julle harte wees. Hy lei ons in die pad van ‘n bewustheid elke oomblik van die dag, want daar is ‘n konstante veldtog om dit wat belangrik is van ons te steel en die swakste skakel is by die wat onkundig is.\nDie praat in tale is een van die Gawes van die Gees van die HERE. Ons lees daarvan in 1 Korintiërs 12:10. So baie mense verkondig die praat in tale asof dit die belangrikste van al die gawes is. Self was ek al in ‘n kerk waar die leraar vir die mense gesê het dat as hulle nie in tale kan praat nie, dan het hulle nie die Heilige Gees in hulle nie!\nNiks hiervan is natuurlik waar nie, want in 1 Korintiërs 12:11 staan dat die Gees die gawes uitdeel soos Hy wil. Ek kan glad nie in tale praat nie en dis nie dat ek al probeer het of gevra het nie. Ek het geredeneer dat as ek in tale kan praat, dit my nader aan die HERE sal bring en dis waarom ek dit so graag wou kon doen, maar ek het die gawe nooit ontvang nie. Soos baie mense het ek natuurlik die punt gemis, want in 1 Korintiërs 12:30 sê die HERE “Het almal genadegawes van gesondmaking, spreek almal in tale, kan almal dit uitlê?” Die antwoord is natuurlik “nee”.\nNatuurlik gaan jy verwerp word uit sekere kringe uit omdat jy nie in tale kan praat nie. Soos ek gesê het redeneer mense dat as jy nie in tale kan praat nie, dan het jy die Gees van die HERE nie in jou nie. Dis natuurlik verkeerd, want dan gebruik die HERE net ‘n ander manier om Sy liefde aan die mense deur jou lewe uit te beeld.\nDis soos om jou broer of jou suster voor jou te sien staan. Hy of sy kan nie in tale praat nie en dis vir jou snaaks, maar jy kan sien hoe die lig van die HERE in sy of haar lewe skyn! Jy besef dan dat miskien is daar tog mense in die Liggaam van die HERE wat nie die gawe het om in tale te kan praat nie, maar dat julle mekaar nog steeds lief sal hê en sal saamstaan vir wat reg is.\nJulle weet, dis so ongelooflik om die HERE te dien en in sy klaskamer te mag wees. Hy leer ons nie met harde woorde nie, maar met sagte woorde van liefde sodat ons kan verstaan hoe lief Hy ons het. Prys die wonderlike Naam van die HERE!\nLet ‘n bietjie mooi op en jy sal die Gees van die HERE in mense se lewens kan sien. Hulle mag miskien nie in tale kan praat, duiwels uit dryf of siekes gesond kan maak nie, maar hulle bly Kinders van die HERE! Hulle sal saam met jou staan en saam met jou baklei vir wat reg is, selfs al word hulle deur die wêreld gehaat en mens het nie baie vriende soos dit nie!


Abraham Phillips (1945–) | LitNet\nSêgoed van Abraham Phillips:\nOor die toenemende verengelsing in die land: “Toe ek ’n kind was, het ek my dikwels afgevra waarom is Suid-Afrika die enigste land op aarde wat apartheid toepas. Ek het nooit kon dink dat ek weer so ongelukkig sal wees oor iets wat hier gedoen word nie. Ek weet ek is miskien ’n stem roepende vanuit die duisternis, maar ek weet ook dat, wat wetenskaplike berekenings ook al sê, daar is miljoene bruin en swart Afrikaanse mense wat absoluut briljant is en wat dit nie verdien dat hulle ekonomies en maatskaplik ontmagtig en vernietig moet word nie.” (Die Burger, 19 April 1997)\n“Die bruin en swart Afrikaanssprekende op die Kaapse Vlakte en Suid-Afrikaanse platteland moet in groot armoede en ellende hul lewe voortsit. Vir hulle is Afrikaans die enigste middel tot ’n beter lewe. Die uurglas is besig om leeg te loop vir daardie mense. Daarom is dit skokkend om te sien hoe bevoorregte mense en instansies teen en oor Afrikaans baklei terwyl so ’n groot aantal van sy sprekers van ongeletterdheid, hongerte en armoede agteruitgaan.” (Die Burger, 19 April 1997)\n“Die tyd is verby dat ons Afrikaans moet verkoop en moet soebat vir die voortbestaan daarvan. Dit is ’n inheemse taal – ’n skat wat bewaar moet word. In ’n vrye en demokratiese Suid-Afrika moet Afrikaans van alle politieke denke en persepsies bevry word. Ons mag nie meer swyg of vrees nie.” (Beeld, 26 April 2006)\n“[My boeke] is geskryf in die Afrikaans wat miljoene gewone mense praat. Dis ook geskryf om die Afrikaanse letterkunde deel te maak van die lewe van die gewone bruin Afrikaanssprekende, ’n lewe wat blankes nie ken nie.”\n“Afrikaans behoort aan al sy sprekers. Diegene wat dit teenstaan, doen die taal geweldig skade aan, wat hierdie keer sy dood kan beteken. Maar as al sy sprekers hande vat en Afrikaans met liefde, eerlikheid en billikheid praat en uitbou, sal niemand hom (die taal) kan stop of seermaak nie.” (Die Burger, 7 Februarie 1994)\n“Ek het gedink dit is sommer nonsens wat mense sê oor die vote, maar ek moet erken op pad na die stemlokaal was die gevoel fantasties, opwindend, onbeskryflik wonderlik. Ek dink wat in my geval daartoe bygedra het, was dat ek nie verbitterd was dat dit nou eers gebeur het nie, maar dat ek én Mamma die reg in ons leeftyd gesmaak het om te kan stem.” (SA 27 April 1994)\n“Dit is gebiedend noodsaaklik dat mense ’n verantwoordelikheidsin en onafhanklike denkvermoë aanleer om hulle uit hierdie [ellendige] omstandighede te bevry. Die besnoeiing van biblioteekdienste werk egter hierdie moontlikhede teë, omdat arm mense nou minder toegang tot boeke het.” (Die Burger, 14 September 1995)\n“Die regering moenie dink hul demokratiese bestel eindig by die stembus nie – dit sluit die taal van hart, siel en verstand van die land se mense in, en dus noodwendig Afrikaans.” (Rapport, 3 September 2006)\n“Alle politieke vooroordele moet nou agtergelaat word. Daar vind ’n geestelike en sielkundige agteruitgang plaas wat die selfbeeld van die Afrikaanssprekende bruin mense ondermyn, wat bydra tot die hoë ongeletterdheidsyfer. Is ons Afrikaanssprekende bruin mense dan afgeskryf?” (Rapport, 3 September 2006)\nOp ’n vraag of hy meen dat hy na drie boeke ’n gevestigde skrywer is: “Dis interessant dat jy dit vra, want net gisteraand sit ek en my dogter en gesels en toe sê ek vir haar ek wonder of veral witmense die waarde besef van die boeke wat uit my pen verskyn het, want dit is absoluut waarmee hulle vorentoe te doen sal hê: die groot meerderheid mense van die land woon in armoede en ons sal daaroor moet skryf.” (LitNet)\nAan Heindrich Wyngaard oor waarin hy graag verander sal wil word: “Die wind, Heinergiek, want die mense sê altyd die wind kom op en maak skoon, dan is daar ’n doodse stilte, die wind het skoongemaak.”\nIn 2008: As hy sy eerste boek nou (2008) sou skryf, sou hy enigiets daarin wou verander? “Absoluut niks. En ek kón dit anders geskryf het; ek het die vólste reg gehad om op die verlede in te gaan. Maar jy móét vorentoe kyk. Juis dít het mense teen die bors gestuit. Deur net die waarheid te vertel bly dit ’n lewendige dokument.” (Die Burger, 28 November 2008)\n"Iemand kan sê ek swem teen die stroom op, maar as ek voel iets is verkeerd, gaan ek dit sê. Op my manier gaan ek dít vorentoe vat wat my mag – as ek dit ooit het – toelaat." (Die Burger, 5 Junie 2009)\n"Afrikaans is soos enige ander taal opsig self nie die oorsaak van armoede nie; armoede kom immers oral voor, en die arm bruin mense kan net sowel Engels- of Franssprekend gewees het. Die verband tussen taal en armoede ontstaan wanneer daar ’n proses van aftakeling van die moedertaal, in hierdie geval Afrikaans, is wat veral sy arm sprekers, wat nie die dominante taal, in hierdie geval Engels, kan praat of verstaan nie, geleenthede op ’n beter lewe ontneem en hulle verder in die greep van maatskaplike ellende dompel. Die vyande van Afrikaans moet werklik bitter hardvogtig wees om nie die omstandighede van hierdie mense, wat ek menseregteskendings noem, te begryp nie." (Die Burger, 10 Desember 2011)\nAbraham Nicolas Phillips is op 20 Mei 1945 in Potestraat in Worcester in die Suid-Kaap gebore. Hy was die vierde van 11 kinders van Pieter Moses en Rosina Phillips – vyf seuns en ses dogters. In 1956 word die gesin verskuif na ’n woonbuurt met die naam die Witblokke aan die westekant van Worcester.\nAbraham, of Ronnie soos sy ma hom genoem het, onthou: “Ons huisie was op die hoek van die eerste ry; aan die suidekant was ’n groot vleiland waar ek later voëls sou vang om met die verkope daarvan vir mamma Rosina te help. Nader aan ons huis aan die suidekant en voor ons huis was groot biesiesvelde en ’n klein skooltjie met ’n oop stuk grond waarop ons krieket gespeel het” (biografiese skets by Naln).\nIn 1958 verander Abraham se lewe eensklaps. Sy pa word, net soos dié se ma en twee van sy broers, getref deur die geheimsinnige oorerflike “lamsiekte”. Hy is verplig om die skool in die middel van standerd 4 (graad 6) te verlaat en die verantwoordelikheid van die huishouding op hom te neem. Hy onthou verder: “Maandae was darem goeie dae. Dan was daar vis van die viswinkel waar my tante gewerk het. Verder was dit brood, suiker en soms koffie. Maar nooit kos as ons soggens opstaan nie. Dit was die ergste, om soggens honger te wees.”\nIn 1956 en 1957 werk Abraham se pa by Kuun’s, die fietswinkel. Sy pa koop gereeld Die Burger en Abraham was ’n baie ywerige leser van die koerant. Dit het hom opgeskerp om dinge raak te sê. In sy wildste drome het hy egter nooit gedink dat hy as skrywer bekend sou word nie. Hy lees nog altyd Die Burger, en Sondae Rapport.\nAs 14-jarige seun was Abraham die broodwinner van die gesin. Om sy familie te help, het hy voëls gevang in die vleiland naby die dorp wat hy dan aan ’n oom, Koos April, verkoop het. Hy vertel aan Willemien Brümmer (By, 8 Maart 2014): "Jy sit die lokvoël in ’n hokkie en dan sal hy roep en dan sal daai voëls kom en dan slaat jy die knip toe."\nEenmaal was sy hok vol voëls toe vyf wit seuns met ’n windbuks oor die draad klim, vertel Abraham verder. Die grootste seun het gesê: “Hei jy, hotnot. Wie gee vir jou die reg om hier voëls te vang?”\nAbraham was vreesbevange. En toe is hy aangesê om vir hulle "baas" te sê, maar dít kon hy nie regkry nie. “Ek kan die woord net nie uitkry nie en [een van hulle] kom nader na my toe en hy klap my hard hier teen my kakebeen. Hy klap my uit die grond uit dat ek seil, en ek gly daar tussen die riete en dis koud. Die ergste is nie die hou of so nie. Dis toe hulle die hok vat en hulle laat al my voëltjies wegvlieg. Toe bars ek uit van die huil.”\nDie seuns het hom laat gaan eers nadat hy gesê het: “Ja, oukei baas.”\nToe hy terugkom by hulle heldergeel huis in die Witblokke, was hy in trane omdat daar niks vir die pot was nie. Mamma Rosina (wat in 2007 oorlede is) het hom getroos: “Toemaar, my kind, daar waar dit invaar, daar vaar dit weer uit.” Eers later jare het hy agtergekom wat daai woorde beteken, vertel hy: “Dinge sal regkom, die Here sal regmaak.”\nLater ontmoet en trou Abraham met Klara Monte en uit hulle huwelik word ses kinders gebore: een seun en vyf dogters. In 1974 vestig die gesin hulle in die nuutgeboude Riverview-woonstelle, waar hulle vir 22 jaar sou bly. Gedurende dié jare is twee van sy broers en twee van sy susters ook aan die oorerflike lamsiekte oorlede, en een ander broer en suster ly ook daaraan. Sy oudste en jongste susters is vroeg oorlede.\nSy een seun is onderwyser en ’n ander dogter het haar BCom aan die Universiteit van Wes-Kaapland verwerf. In 1997 deel die gesin hulle dogter Ronel, ’n onderwyseres, se huis in Victoria Park.\nToe breek 1988 aan – ’n jaar wat Abraham se lewe vir die tweede maal op ’n dramatiese wyse sou verander. Sy broer, Selula Mejavie, verdwyn. Selula het gedrink om te vergeet en elke dag op sy fiets werk toe gery om vir sy ma en jonger kinders te sorg. Op hierdie spesifieke dag kom hy egter net nie huis toe nie. Die polisie het hom glo opgelaai vir dronkenskap. Die familie rapporteer hom as vermis by die polisie en hy word as sodanig gelys. Vir weke het die gesin rondgevra, maar niemand wou help nie. Selfs die hulp van ’n prokureur is ingeroep, maar dit het ook op niks uitgeloop nie. Na ongeveer vier maande is Selula se erg ontbinde lyk in ’n diep gat ongeveer 18 km vanaf Worcester langs ’n rivier op ’n plaas gevind.\nAbraham vertel in ’n onderhoud met Elza Pople in Huisgenoot van 29 Oktober 1992 dat hy die seer van sy broer se dood nooit vergeet het nie. “[Ek] het oor baie dinge begin dink. Oor hoe die drinkery sy eie skuld is. Jy kan nie apartheid vir al jou ellende blameer nie. Oor hoe almal weet wie [my] broer opgelaai het, maar [ek] kan niks daaraan doen nie. Buitendien, niks gaan [my] broer terugbring nie.”\nDie feit dat dit duidelik was dat die polisie sy broer vermoor het, asook die feit dat daar niemand in Suid-Afrika was wat hom en sy ma kon en wou bystaan nie, was die dryfveer agter Abraham se besluit om die verhaal neer te skryf. Hy het in September 1991 vir sy dogter ’n swart aantekeningboek gevra en begin om die storie neer te pen.\nAbraham het vier maande met ’n swart pen aan Die verdwaalde land geskryf. Hy het sommer doodgekrap, bo-oor geskryf en gehoop hy spel hier en daar ’n woord reg. Hy het die boek toegedraai en begin navraag doen oor die adres van André P Brink, aan wie hy die manuskrip wou stuur. Iemand vertel hom dat prof Brink by die universiteit werk en so word die manuskrip aan “die universiteit” gestuur met die volgende briefie by: “Proff Brink, soos u sal lees is êk maar standerd 4 uit die skool dis my handskrif en spelling nie altyd reg nie maar êk vra u asseblief om die storie sorgvuldig en met geduld deur te lees en waar woord spellings wat verkeerd is reg te maak ek het baie van u gelees daar om het ek besluit dat u die enigste mens is om die storie na te stuur en om in boek vorm te probeer uit gee.”\nAndré Brink het gelees en weer gelees. Hy vertel aan Elza Pople: “Ek kry gewoonlik so ’n hol kol op my maag as hier ’n nuwe manuskrip aankom. Want hier kom baie aan, en ’n mens kry kwalik tyd vir jou eie werk. Maar toe ek die bruin koevert oopmaak en ek begin lees, het iets my geraak. Iets in die direkte eenvoud en opregtheid waarmee die man skryf. So uit sy hart en sy derms, sonder tierlantyntjies. Hy het nie die storie geskryf vir die effek nie, hy het nie bybedoelings gehad nie; hy het geskryf om ’n las van sy hart af te kry. Binne een sitting het ek sy storie gelees en toe geweet: dit moet gepubliseer word. Gewoonlik het ’n skrywer wat gepubliseer word skoling in die een of ander rigting, maar hier was niks. Die man kan amper gesien word as die mondstuk vir alle gewone mense wat nog altyd te skaam was om hul storie te vertel. En dis nie eens ’n politieke storie nie.”\nBrink kontak vir Hettie Scholtz van Queillerie-utgewers en in 1992 verskyn Die verdwaalde land. Die res is geskiedenis. Die verdwaalde land is ’n blitsverkoper: 400 eksemplare is binne twee weke verkoop – en die reaksie was wyd en meestal positief.\nJoan Hambidge beskryf in Beeld (28 September 1992) Verdwaalde land as ’n eenvoudige storie wat deur ’n gewone man geskryf is. In die verhaal noem hy homself Ronnie en stel hy homself voor as ’n karakter "wat van buite na die waansin van die gegewe kyk".\nVir Hambidge lê die trefkrag van die verhaal "in die feit dat die man net standerd vier het, maar op ’n wonderbaarlike manier die bruin gemeenskap se angste en lewensverwagtinge verwoord. Waarom, vra Ronnie, moet bruin kinders skool toe gaan as daar geen toekoms vir hulle in dié “verdwaalde land" is nie? Deurgaans bly ’n mens bewus van die sosiale onreg: gestel hierdie man het ’n deeglike skoolonderrig ontvang; sou hy dan ’n groot skrywer kon word? Nêrens is daar enige verbittering te bespeur nie, trouens, die skrywer maak dikwels bruin mense die verwyt dat hulle al te maklik alle blaam op apartheid plaas, terwyl daar self verbrou word. As ’n sosiale dokument is dié teksie ’n skamele 58 bladsye ter sake vir diegene wat die verskille tussen die ou en nuwe Suid-Afrika wil opteken.\n"In die voorwoord noem Brink hierdie teks ’n ongeslypte diamant en hoewel die skrywer hom versoek het om die taal te verander, het beide hy en Hettie Scholtz, die uitgewer, besluit: laat die teks soos hy is. Op die manier kan dit direk spreek tot die leser wat nie mag vergeet nie. Soos Brink dan afsluit: 'Die wolfdoring staan en bloei: laat dit staan en staan in ons ore.'\n"Dis ’n teks wat ’n mens vinnig lees, maar die nawerking hiervan is lank. Dit is stellig die beste bewys van die geslaagdheid daarvan. Die skrywer is die meester van die understatement en ofskoon hierdie boekie geskryf is om sin te maak uit die oorrompelend pynlike ervaring, word ’n mens veral getref deur sy vergifnis. In die voorwoord verneem ons ook dat die uitgewer die dokumentasie van die geregtelike ondersoek bestudeer het; en die feite klop met Abraham Phillips se 'fuksie', soos hy dit noem."\nIn Die Burger van 18 Augustus 1992 het George Weideman Verdwaalde land bespreek in die vorm van ’n brief aan FW de Klerk en Nelson Mandela: "[E]k wil julle van Abraham Phillips se verdwaalde land vertel. Ek weet nie of julle resensies lees nie – dié is ’n brief wat skuilgaan as resensie maar ek hoop iemand stuur jul ’n kopie van Die Verdwaalde Land. Die verskyning daarvan keer alle definisies van 'boek' en 'skrywer' om. Sien, Phillips is nie ’n skrywer nie, en Die Verdwaalde Land ook nie ’n boek nie. Dis wel Abraham en sy mense – almal wat nie mag het nie (wat nog te sê die mag van die woord) – se storie. En dis ’n aanklag teen magmisbruik. Daar is sulke boeke in Afrikaans wel, min of meer. (...)\n"Nou; FW, Nelson julle wat geskiedenis 'maak' sal daar ’n dag kom wanneer dit nie nodig mag wees om so ’n verskriklike dokument die lig te laat sien nie? Die titel sê veel van hoe Suid-Afrika beleef is en nog beleef word. Net soos ’n verdwaalde weg van sy mede-skape, so het die land die maghebbers losgeraak van die mense. Die relaas is pront, eenvoudig en word met onderbeklemtoning vertel. Naïewe vertelkuns, sal party sê: onopgesmuk (buiten waar ’n geleerder hand sigbaar is) en eerlik word vertel van die gesin Mejavie se wedervaringe sedert die vyftigs. Dit gaan nie bloot oor die verdwyning van Selula Mejavie nie, maar word ’n stille getuienis teen die 'oormag van die polisie': 'Daarom het Ronnie gehoop dat daar eendag iemand sal wees wat hierdie storie van Selula sal lees en ook hierin reg en geregtigheid sal laat geskied.'\n"En vir dié soort bemagtiging, FW, Nelson, behoort ’n mens die uitgewer en die bemiddelende Brink dankbaar te wees. Boipatong en strafkampe is nie net smette op die name van mense waarin ’n mens veronderstel is om te glo nie; dit benadruk die noodsaak dat meer en meer gewone mense kanale moet vind om hul stories te vertel. Veral omdat getuienis so maklik verdwyn.\n"Nou weet ek nie of 'leiers' tyd het om iets anders as lêers, verslae of toesprake te lees nie. Maar dit neem skaars ’n halfuur om Abraham Phillips se relaas van onmag, teleurstelling en frustrasie, maar ook van hoop oor die verdwyning van apartheid, ’n oproep tot vergifnis en ’n onwrikbare geloof in die krag van Afrikaans te lees. Dit dek ’n lewe van onreg, en dit pleit vir ’n toekoms waarin versoening moontlik is. Almal wat so losweg of vir magsgewin van 'the people' of 'die volk' praat, vergeet Brink se rol – hier is die stem van die gewone mens. Ignoreer dit, en demokrasie is ’n klug."\nAbraham en Rosina was baie na aan mekaar. Hy was haar kind én haar vriend. Nadat hy die boek geskryf het, het sy gesê dat sy gelukkig kon sterf. Die boek was ‘n uitroep – nie vir wraak nie, maar sodat iemand sou hoor en sou sê dat hulle sy broer vermoor het en om vergifnis vra. “As ek dit nie geskryf het nie, dan gaan dit net so verby. Dan worry niemand oor niemand nie.”\nIn 1993 verskyn Erfenis van die noodlot. Abraham vertel in ’n onderhoud met Antjie Krog in DSA van November/Desember 1993: “Met die tweede boek, om die waarheid te sê, wou ek iets bewys het. Die mense hier praat onder mekaar of André Brink my dalk nie gehelp het met die boek nie. [...] Nou moet ek dink waaroor ek wil skryf, en toe dink ek ek het net die breë raam van die bruin gemeenskap aangespreek in die eerste boek en nie op die binnekant ingegaan nie. Ek wil nou ingaan en dan probeer om ’n storie daarom te bou. [...] Die nuwe boek het ek drie keer oor geskryf. Ek verander dan van die woorde en kyk presies wat hulle beteken. Ek sal ’n gelykenis gee: ek kyk nou die aand vir professor Brink op TV. Hulle sê sy boek se naam is Inteendeel, die Engels is On the contrary. En ek wonder presies wat beteken die woord. Daardie volgende dag hoor ek weer daardie woord in Egoli en so kan ’n mens jou taal oplei. So het ek ook die woord 'inherente' gebruik. En dis woorde wat ek nodig het, maar wat nie is in die taal rondom my nie. Ek probeer ’n balans handhaaf tussen die, kan ’n mens nou maar sê, twee tale. Eintlik drie tale, want die tale van die dobbelhuise sou ek nie normaalweg gebruik nie.”\nHans du Plessis was net so beïndruk met Erfenis van die noodlot as met Die verdwaalde land:. "Oor een ding hoef ’n leser ná hierdie tweede prosawerk van Abraham Phillips nie meer te twyfel nie: hierdie ou is ’n skrywer, en hy is ’n goeie skrywer! Erfenis van die noodlot loop ook so lekker soos Verdwaalde land geloop het. Miskien is Verdwaalde land se storie ’n mooier storie, maar albei werke maak ’n dimensie van Afrikaans oop wat ons selfs met Adam Small of Philander of Snyders nie so heeltemal oop gekry het nie.\n"Hierdie nuwe roman van Abraham Phillips oortuig omdat die mense waarom dit in die werk gaan, as mense met die leser kommunikeer. Miskien kan die karakters nog ronder geteken word, maar in die algemeen identifiseer ek as leser met Saartjie en haar mense. As ek sê dit kon ronder geteken gewees het, bedoel ek die leser sou graag meer van Karel en Omers as mense wou weet. Jy kom nie van hulle binnekant genoeg agter nie, en dan is jou deernis uiteindelik te veel met Saartjie.\n"Aan die ander kant kan dit juis wees wat Phillips wou doen, want in Saartjie, trouens in die hele boek, sien ek sterk ooreenkomste met Jeanne Goosen se Ons is nie almal so nie: dieselfde soort perspektief van die kind, en hierdie gevalle die meisiekind van die jare vyftig. In albei verhale beleef ’n mens die wêreld deur die oë van ’n jong meisie. Albei meisies, Gertie van Ons is nie almal so nie en Saartjie van Erfenis van die noodlot, vertel uit die mindergegoede gemeenskap, maar albei oortuig jou van hulle lieflike menswees. Die verskil lê natuurlik daarin dat Gertie ’n ek-verteller is, terwyl Erfenis in die derde persoon vertel word, en daar is ’n reusagtige verskil tussen die twee gemeenskappe ... of is daar? Moet nou net nie dink ek wil die twee boeke teen mekaar afspeel nie. Ek bedoel maar net Phillips hou tred met wat nou in die Afrikaanse letterkunde gebeur. ’n Mens sou ook ’n ooreenkoms kon aantoon tussen Erfenis en Klaas Steytler se jongste werk.\n"Die opvallende andersheid van Phillips se roman lê egter juis in die omgewing waaroor hy skryf: ’n omgewing wat weens die politiek van die jare vyftig juis vir my as wit leser so vreemd is, al is ek ook deel van Saartjie se taalgemeenskap, maar ons het van mekaar nie regtig geweet nie, want: 'Behalwe vir speurder Viljoen en Oubaas Jannie was dit die eerste keer dat Saartjie met ’n wit mens gepraat het' (p 93).\n"Hierin sit die wonder van Phillips se werk (albei van hulle): vir die eerste keer weet ’n mens nie almal juig as die Springbokke ’n rugbytoets wen nie; vir die eerste keer weet jy wat jy seker maar diep ondertoe geweet het: as iets verkeerd loop met jouself, loop haal jy dit uit op hulle wat nie juis die mag of die middele het om te keer nie, want ná die verloortoets moet jy uit Potestraat bly as jy nie gevang wil word nie, net omdat ’n rugbywedstryd nie afgeloop het soos wat dit vir ’n deel van die mense moes nie.\n"Die roman maak ’n leefwêreld oop wat altyd daar was, maar wat almal van ons nie kon sien nie, of wou sien nie, of nie toegelaat is om te sien nie. Die prosa van Phillips word dan beduidend deel van die oopmaak wat vir ’n nuwe gemeenskap in wording juis noodsaaklik is. En dit is nie ’n bitter boek nie, selfs speurder Viljoen is deeglik in wat hy doen. As ek iets anders wou hê, sou ek wou hê die storie self moes vinniger sy loop kry. Die speurverhaal vat te lank om te kom. Die tempo van die verhaal kan dus vir my gevoel vinniger wees. Maar oor een ding twyfel ek nie: jy moet hierdie boek lees om net weer ’n slag by jouself en by jou eie gewete uit te kom. Soos met Ons is nie almal so nie, gaan Erfenis van die noodlot ook oor onse eige mense – iets wat ons in hierdie tyd van Liefde op aarde nogal broodnodig het."\nGeorge Weideman het sy resensie in Die Burger (7 Desember 1993) só afgesluit: "Net soos Die verdwaalde Land is hier dus ook ’n dokument wat ’n ander perspektief op die geskiedenis gee; net soos Phillips se eerste werk benadruk die verskyning hiervan die belangrikheid van die optekening van streek- of lokale geskiedenisse. Erfenis van die Noodlot dien as korrektief op die verswyging van wat die flapteks noem 'ONS lewe geskryf in ONS Afrikaans'. Phillips is nie ’n 'ordenende skrywer' nie, hy is ’n gebore verteller wat netjies binne die beperkings van sy vertelling bly. Desondanks dokumenteer hy sosiale patrone op ’n manier wat mens wil laat bly hoop dat sy pionierswerk aansteeklik sal inwerk op ander wat wil uitdrukking gee aan streek- of persoonlike belewenisse."\nAbraham skryf op enige plek – in die kamer, op die bank, op die bed. Soos reeds uit sy vertelling hier bo geblyk het, het dit met sy eerste boek vinnig gegaan, maar met die tweede boek het hy meer gedink. “Die agterkant van die storie het ek uitgedink, maar die storie self het gebeur met die skryf. [...] Dis waarom ek myself nie vat as ’n skrywer nie. Omdat ek nog nie ’n werk gelewer het wat uitgedink is in die toekoms nie.”\nIn 1997 verskyn Die Messiasbende (ook by Queillerie), wat handel oor ’n “bende” spiritusdrinkers met "Bellvillestasie”, ’n gewilde busstop op die dorp, as hulle bymekaarkomplek.\nEna Jansen (Beeld, 26 Mei 1997) skryf sy kon in Die Messiasbende duidelik sien dat Abraham Phillips besig is om sy voete as skrywer te vind. Hierdie verhaal van Sussie, Tommie, Lena, Doy en Gutsieboy en hulle verslawing aan spiritus en die skemerwêreld waarin hulle leef, word oortuigend beskryf en ná die lees hiervan sou baie lesers anders dink oor hierdie lewe.\nHerman Wasserman (Die Burger, 23 April 1997) was van mening dat Phillips die verhaal van die groepie hawelose mense met deernis vertel en sonder om ’n oordeel te vel. Vir Wasserman is die verhaal plek-plek oordrewe sentimenteel en dit "doen afbreuk aan die eerlikheid van die verhaal – dit maak die wel en wee van die haweloses soetlik en werk lesersidentifikasie teë. Die karakterontwikkeling vind ook nie glad plaas nie, en die gemanipuleerde toevallige ontmoetings met familielede uit die verlede doen geforseerd aan.\n"Die Messiasbende neigdus na ’n tragiese tydskrifstorie sonder veel dieptegang. Nietemin is dit egter ’n poging om die lotgevalle te verwoord van diegene wat té gereeld randfigure in die Afrikaanse prosa is, en om daardie rede alleen al prysenswaardig."\nIn die laat negentigerjare verskyn drie boekies vir nuutgeletterdes uit Phillips se pen: Ysterman van die Witblokke, Die roos van Doringdal en Die avonture van Rocky Roy.\nAbraham lewer ook gereeld bydraes tot Die Burger oor die lewe van die bruin mense soos deur sy oë gesien. In 1994 by ’n skrywersbyeenkoms op Ronnie Belcher se plaas naby die Paarl vra hy dat Afrikaans gepraat moet word, sodat die taal kan bly voortleef. Hy woon ook die Nasionale Taalberaad in September 2006 op Stellenbosch by, waar hy ’n passievolle pleidooi lewer dat Afrikaanses die hef in die hand moet neem en nie ’n tree moet terugstaan om die regte op te eis wat die owerheid aan alle minderheidstale in Suid-Afrika beloof het nie.\nOp 13 Mei 2007 is Abraham se ma oorlede en vir hom sal die moord op sy broer “vir altyd in my siel die uitgangspunt wees in my soeke na reg en geregtigheid, veral na sy ma se dood wat dit nooit ervaar het nie”.\nIn Oktober 2008 word die Patrick Petersen-gedenkprys aan Phillips toegeken. Die motivering lui: “Hy is een van die onwaarskynlikste mense om ’n skrywer te word. Gegewe sy agtergrond as vroeë skoolverlater, het hy, ten spyte van dié groot agterstand, skrywer geword. Nie net dien hy as rolmodel vir hulle wat uitsigloos is nie, maar hy motiveer juis dat met talent en ’n ysterwil lewensideale verwesenlik kan word. Phillips skryf, soos ’n paar skrywers voor hom, teen die 'wit' bestel van toe ... die geskiedenis dan, in. Hy bring taboe-wêrelde tot binne die binnekamers van wit Suid-Afrika en hy teken sy karakters as heelmense. [...] En soos maar dikwels uit die bruin gemeenskap, word sy skrywerskap juis vanuit eie gemeenskap bevraagteken, maar Phillips skop vas en antwoord kritici op die beste manier wat hy ken ... dmv sy skryfwerk. [...] Dit bly egter vir Phillips nie net by die skryf van boeke nie. Hy is ook ’n vurige deelnemer aan die Afrikaanse taaldebat in koerante en tydskrifte. Ook hier is hy die een wat die 'geveg' vir die 'klein mense' aanvat en probeer wen. Sodoende raak hy ’n stem vir die stemloses.”\nAbraham was uiteraard baie ingenome met sy Patrick Petersen-toekenning: "Dié toekenning beteken vir my geweldig baie. Dit laat my baie trots voel omdat ek al baie slegte ervarings gehad het, maar die Here het my beloon met dié prys."\nIn September 2012, 20 jaar ná die eerste publikasie van Die verdwaalde land, is Abraham Phillips by die Suid-Afrikaanse Sentrum vir Nederland en Vlaandere in Pinelands vir sy baanbrekerswerk gehuldig. By die geleentheid het André Brink gesê: "Phillips het vir Suid-Afrika ’n nuwe sleutel gegee om in te sing en te dink. Die verdwaalde land het verskyn in ’n tyd wat dinge vir Afrikaans begin moeilik raak het. Ons moet aanhou om daardie pad te loop sodat dit nie tot niet gaan nie."\nIn sy toespraak by hierdie geleentheid het Phillips gesê: "My waarskuwing teen die magsug van die land se leiers bly steeds van toepassing. Apartheid was net die naam van ’n onderdrukkende stelsel. Daar is steeds net sulke groot gevare wat nou in die samelewing skuil. Die Wetsontwerp op die Beskerming van Inligting, die vermindering van provinsies, aanvalle op die regstelsel en kader-ontplooiing kan die deur oopmaak vir magsmisbruik en korrupsie."\nVir hom is die verdrukking van Afrikaans ook een van hierdie gevare: “Deur Afrikaans te vervang, sal die hele bruin gemeenskap ontgogel word en sal dit baie pyn en hartseer tot gevolg hê” (Die Burger, 3 September 2012).\nNá die publikasie van die drie boeke vir nuutgeletterdes is daar ’n skrywerstilte van ongeveer 10 jaar by Abraham Phillips. Dan word in 2009 Die evangelis van Kasselberg by LAPA uitgegee. In hierdie roman word ’n arm gemeenskap waar tik al hoe meer verwoesting en hartseer tot gevolg het, uitgebeeld. Drie ma's wat deur hierdie dwelm geraak word, wil weet wie skuldig is en wie pa sal staan vir geregtigheid. Eers verloor Maria haar man en seun, asook haar suster Stienie, en hulle buurvrou Bettie se lewens en huise word deur hierdie nuwe dwelm geraak.\nHulle voer almal ’n sukkelbestaan en teenoor hulle word die luukse lewenstyl van die gewetenlose bendeleier Dolf Pistoors, die Groot Beer, gestel. Maar gelukkig is daar darem die een silwer randjie aan die donker wolk in die persoon van kaptein Wielieboy Mathabola, wat aan die vrouens se kant is.\nDie uitgewer noem dit ’n "onthutsende roman oor die mens se uitgelewerdheid aan magte buite homself en sy stryd om geregtigheid. Wat in die media slegs koerantberigte is, kry onrusbarende gestalte in Phillips se outentieke uitbeelding."\nVir Leon Rousseau is dit “’n ontstellende en eerlike beeld van ’n gemeenskap wat deur tik geteister word”.\nTheo Kemp resenseer Die evangelis van Kaggelsberg op LitNet en vir hom is die boek net so goed soos Die verdwaalde land. "Dié klein boekie (darem effens dikker as Verdwaalde Land!) met sy treffende omslagontwerp vertel ’n grootse verhaal van die inwoners van Kaggelsberg wat in die onpersoonlike woonstelblokke (gemerk van A tot Z) 'vasgevang is in die bloedige gangster-gevegte tussen die Scorpions en die Bornfree Kids' (6). Die leser word ingetrek by die haglike omstandighede van ’n gemeenskap wat gebuk gaan onder armoede, werkloosheid, alkoholisme en ’n uitsiglose toekoms. Die mense van Kaggelsberg is weerloos teen misdaad en vrees vir hulle lewens in die 'flatse' waar die een lyk na die ander gevind word. Een van die karakters, Spasie, se uiting: 'Ag Here, wie gaan weer vanaand dood?' (9) word ’n pleidooi deur die boek. Die korrupte polisie se onbeholpenheid en bydrae tot die moordpleging onderstreep die wanhopigheid en uitgelewerdheid van die Kaggelsbergers. In skrille kontras met die gevoel van vasgekeerdheid is die spreeus in die lug waarvan die verteller deurentyd melding maak. Dit is dan ook tekenend dat voëls op ‘n telefoondraad soveel prominensie op die voorblad verkry.\n"Die verhaalgegewens word gesentreer rondom die hoofkarakter, Jaffie Buffels, en sy gesin. Na sy pa en suster se dood word Jaffie die evangelis wat sowel sy gesin as sy gemeenskap teen misdaad wil beskerm. Met sy lang jas, sy boggelrug en die Bybel, herinner hy aan ’n mitiese heldefiguur wat sy mense deur geloof van ’n uitkoms wil oortuig. Jaffie word as ’t ware die metafoor vir die enkeling wat met ’n obsessiewe verbetenheid ’n verskil in sy kwynende gemeenskap wil maak.\n"Die leser ontmoet kleurryke karakters soos Ouvark, Sammie, Bommer en die eens gevaarlike bendeleier Abselon, wat geen ander lewe ken as vergelding nie. Dit is veral met die eiesoortige taal van die flatse – met woorde soos dala, masse kind, en rofryter – dat die meeste lesers ingelei sal word in ’n onbekende Afrikaanse leefwêreld. Hierdie taalgebruik bring ’n interessante tekstuur tot die boek en sjarmeer die leser enduit. Méér flatse-woorde sou moontlik die dikwels geykte en ietwat sentimentele taalgebruik kon neutraliseer.\n"Alhoewel van die karakters nog nie heeltemal uitgeskryf is nie, kan die leser nie anders as om simpatiek teenoor selfs die mees geharde bendeleier te staan nie. Die trefkrag van Phillips se verhaal is juis opgesluit in sy deernisvolle blik op die weerloosheid van die mensdom.\n"Sekerlik een van die hoogtepunte van die boek is dat dit as ’n soort spanningsverhaal lees. Sodoende verkry Die Evangelis van Kaggelsberg ’n heel nuwe dimensie wat nie in Abraham Phillips se vorige boeke ter sprake was nie. Die leser word selfs meer ingetrek in die verhaalgegewens, en die verrassende slot sal ’n mens lank bybly.\n"Kortom: alhoewel daar sekere voorbehoude is, is Die Evangelis van Kaggelsberg Abraham Phillips se belangrikste werk naas sy debuut in 1992. Met hierdie boek bevestig hy sy onmisbare plek in die Afrikaanse letterkunde, en ’n mens kan net hoop dat meer toekennings soos die Patrick Petersen-prys in 2008 Phillips sal erken as een van dié stemme wat sal aanhou om ongeregtigheid aan te spreek en nooit stilgemaak behoort te word nie."\nVir Stoffel Cilliers (Volksblad, 4 Junie 2009) is Phillips suksesvol in sy poging om ’n hele armsalige en ellendige gemeenskap voorop te stel en die fokus op hulle te hou. "Slegs na enkele karakters keer hy nie weer terug nie. Volrond is hulle nie almal soos Jaffie Buffels, ’n komplekse karakter, nie. Tog onthou ’n mens die meeste met genoegdoening soos hulle met enkele sinne opgetower is.\n"Die dialoog is besonders, werklik natuurlik. Dit verleen kleur aan die verskeidenheid karakters. ’n Nuttige woordverklaring werp lig op bendetaal. Om “'loed te vat' beteken om dood te maak. As iemand 'wit bene' is, is hy dood.\n"Die evangelis van Kaggelsberg is beslis die sterkste roman van hierdie Worcesterse skrywer wat met sy ruimhartige deernis vir die armstes onder die armes vir hom lankal ’n eie plek in die Afrikaanse letterkunde oopgeskryf het."\nPhillips volg Die evangelis van Kaggelsberg op met Die hart van ’n ma in 2013. Dit handel oor die dwelm tik en die verskriklike uitwerking wat dit op gemeenskappe het. "Dis so na aan die werklikheid as wat jy kan kry," sê Abraham aan Willemien Brümmer (Die Burger, 8 Maart 2014).\n"Net die name is verander. In ’n kwessie van ’n maand is hier vanjaar vier mense vermoor. Twee daar by die Roodewal-flatse as jy Robertson toe ry. Tik-gebruikers, al twee in die kop geskiet deur die gangsters.\n“Net meer as ’n week tevore is twee erg ontbinde lyke op die Villiersdorp-pad gekry. Twee tikgebruikers wat blykbaar die tikbaas geskuld het.\n“Verlede week is daar wéér twee geskiet hieronder. Een dood en een hospitaal toe. Ek sal vir jou sê, op die platteland is dit sekerlik baie erger as op die Kaapse Vlakte. Die enigste manier om tik te oorwin, is deur mense se omstandighede te verander," sê hy.\n“As jy dan nie kokkerotte in jou kas wil hê nie, maak skoon die kas. Jy kan gif gooi, maar hulle gaan keer op keer terugkom. Ek noem daar in die boek die tikgebruikers is soos ’n lyk op twee bene.”\nAbraham gaan voort teenoor Brümmer: "Want al is die demokrasie al byna net so oud soos my skrywersloopbaan, is die flatse stééds soos ’n buitepos van die gevangenis. Die mense wat hier bly, is net so goed soos in die tronk. En daai gangster binne-in die tronk weet presies wat buite aangaan en wat sy maats doen.”\nDie vrees wat hy as kind gehad het, is nog altyd binne-in hom: “Ek vrees nou vir my lewe as sodanig, vir my kinders se lewens, vir my kleinkinders se lewens. Wanneer almal nie in die huis is nie, kan jy nie slaap nie en jy weet daai misdadiger kom niks oor nie, en jy kan niks sê of niks doen nie, want netnou stap daai selfde misdadiger weer voor jou huis verby.\n“Daar’s g’n vryheid met dié demokrasie nie. Daar was nog nooit volkome vryheid nie. Daar’s ’n song van Kris Kristofferson, “Me and Bobby McGee”, waar hy sing: ‘Freedom is just another word for nothing left to lose’. Daarvanaf kan jy maak wat jy wil.”\nIn Die Burger van 10 September 2013 vertel Abraham verder oor Die hart van ’n ma: "Die hart van ’n ma moet gesien word vir wat dit régtig is. Hier word nie geskryf oor mense wat nie belangrik is nie. Daar moenie na dié boek gekyk word soos na gewone fiksie nie. Dit is geskryf met ’n doel, en die doel is dat ons nader aan mekaar kan kom, sodat ons mekaar kan help.\n"My etiese kern en betrokke uitkyk in sy werk kom van my ma, Rosina. Maria in Die hart van ’n ma en ook Katrina Buffels in Evangelis van Kaggelsberg is suiwer op haar gevoelens gebaseer, op hoe die wêreld vir haar gelyk het en hoe sy ons grootgemaak het.\n“Hoe kan ek anders as om betrokke te wees by die gemeenskap waarin ek grootgeword het? Oor dié mense en ons omstandighede skryf ek byna vanself, uit my hart en siel. En ek hoop só dat daar iets van sal kom, iets wat ons mense se lot sal verlig. Daar is geen probleem op aarde wat nie opgelos kan word nie.”\nOp LitNet skryf Riette Rust dat Phillips se skryfwerk met hierdie roman "ryp geword" het: "Tog vertél hy soms te veel, eerder as om die leser te laat belééf. Maar dis net soms. Ander kere maak hy staat op clichés, soos 'Die duiwels dans in daai oë' en 'Sy kyk Meisie met trane in haar oë aan'. Partykeer dra die dialoog boodskappe aan die leser oor, pleks dat lesers dit behoort af te lei.\n"Tog is die karakters volrond. Maria Stokkies – jy kan haar die gewete van die gemeenskap noem – is ’n voorbeeld. Asook sommige gangsters, binne en buite die gevangenis: daar is die magtige, ryk Dolf Pistoors, oftewel Groot Beer van Kokkerotjiedorp, en die grillerige Die Priester en Pappielon in die tronk. Daarteenoor is kaptein Wielieboy Mathabola die teenvoeter wat werklik ’n verskil probeer maak.\n"Die tonele wat binne die gevangenis afspeel, laat die hare rys. Jy lees van verkragting, daggasmokkelary en geweld. ’n Sin soos hierdie ruk jou tot stilstand: 'Baie mense in Doringdal het nie venaand sulke kos nie, dink hy, dis hoekom die inmates die tronk hulle huis noem.' (...)\n"Die roman handhaaf ’n stewige pas vol kinkels. Wie die verklikker, oftewel die 'piemper', binne die gemeenskap is wat die tiksmokkelaars waarsku dat die polisie, 'die honne', op pad is, is ’n reuse-verrassing.\n"Die dialoog en taalgebruik is heerlik. Indien jy nie altyd die gangstertaal verstaan nie, raadpleeg die lys woordverklarings agter in die roman. (...) Die gangsters se name is eweneens gepas. Sommiges, soos Muisvoël en Popeye, laat jou glimlag. (...)\n"Die hart van ’n ma [is] nie vir sensitiewe lesers bedoel nie. Maar dis belangrik dat dit wél gelees word. Want die tragiese gebeure laat jou moedeloos wonder: Moet soveel ma’s eers hul kinders verloor? Moet ’n oupa eers sy kleinseun vermoor? Moet ’n seun eers sy pa vermoor voor daar iets aan die tikpandemie gedoen word? Soos Maria vra: 'Waar is die maatskaplike dienste wat ons en ons kinners teen hierdie ellende moet beskerm?' En wat van die polisie, die politieke leiers, die kerk, die skool? wil jy byvoeg.\n“Álmal sal moet saamstaan. Ons durf nie meer wegkyk nie. Dís wat die roman sê."\nAbraham Phillips is ook, soos reeds genoem, ‘n uitgesproke kampvegter vir Afrikaans. In Die Burger van 10 Desember 2011 het hy in sy artikel "Aanslag teen Afrikaans" sy betoog só afgesluit: "Die vyandige aanslag teen Afrikaans het inderdaad verreikende gevolge. Dit eindig nie by bogenoemde gevalle of die onderrig op akademiese vlak nie. Dit het geestelike en sielkundige gevolge; dit ruk die psige van veral sy arm sprekers aan flarde. My moeder, mamma Rosina, kon soos derduisende van haar arm Afrikaanssprekende landgenote nie Engels praat of verstaan nie. Haar groot vreugde was om Afrikaanse TV-programme te kyk, maar haar groot vreugde is deur mense wat nie haar menswees wou erken nie, van haar weggeneem. Engels is deur die televisieskerm aan haar opgedwing. Sy was verpletter en het letterlik voor my oë weggekwyn.\n"Apartheid was vir haar louter hel, maar die nuwe demokrasie ’n verskriklike nagmerrie. Selfs een van haar gunsteling-programme, die Afrikaanse oorklanking van die sepie Rustelose Jare, is summier van die televisie afgehaal en deur die Engelse weergawe vervang. Mamma Rosina, wat geen kwaad in ander mense – of hulle wit, swart of bruin was – gesien het nie, is in 2007 as ’n gebroke mens oorlede.\n"Dis een ding om ’n taal in arm mense se keelgat af te dwing of hulle van ’n beter lewe te weerhou deur die vyandige aanslag op hul moedertaal; dis gans en al ’n ander saak om die gevolge daarvan te dra en te hanteer. Dit wil voorkom asof die gesegde 'een vir almal en almal vir een' vir die arm Afrikaanssprekende bruin mense maar net ’n droewige droom sal bly."\nHambidge, Joan: Bruines se angste verwoord in eenvoudige pragverhaal\nWeideman, George: Phillips se Verdwaalde land bly op regte spoor\nDu Plessis, Hans: Om by jou gewete uit te kom\nErasmus, Elfra: Nuwe boeke van Phillips en Prinsloo\nWeideman, George: Tradisie van "klein boekies" groei\nWyngaard, Heindrich: Tweede boek uit pen van Phillips\nJansen, Ena: Phillips se "Messiasbende" sal leser laat nadink\nWasserman, Herman: Sentiment vervlak blik op haweloses\nJohannesburg: Viva Books\nLeesboek vir nuutgeletterdes\nDie roos van Doringdal\nDie avonture van Rocky Roy\nKaapstad: Nasou/Via Afrika\nCilliers, Stoffel: "Evangelis" tref diep\nCilliers, Stoffel: ’n Ware verteller is hier aan die woord\nGreeff, Rachelle: Min het post-94 vir hulle verander\nKemp, Theo: Met Die evangelis van Kaggelsberg bevestig Abraham Phillips sy onmisbare plek in die Afrikaanse letterkunde\nVan Wyk, Steward: Lees wat klap so in Phillips se nuutste\nDie hart van ’n ma\nChris: Abraham Phillips se nuwe roman, Die hart van ’n ma, bekyk hoe tik ’n gemeenskap teister\nDe Vries, Willem: Roman oor platteland se stryd met tik\n"Gewone fiksie" is dit nie\nRust, Riette: Daar is vele soos Ellen Pakkies\nUllyatt, Gisela: Tik-hel van Doringdal se mense oortuig ondanks "jakkalsies"\nArtikels deur Abraham Phillips beskikbaar op die internet\nAanslag teen Afrikaans\nDie enigste weg ís jou reg\nHelp om ellende van bruin mense te stuit [brief]\nHierdie skrywe ...\nMiskenning van taal trap op armes se regte\n"Moenie net vergader, help bruin en swart Afrikaanssprekendes ophef"\nOnder die mat van nierassigheid\nTragedie van Afrikaans en arm mense\nTransformeer die hart en verstand\nArtikels oor Abraham Phillips beskikbaar op die internet\nAbraham Phillips soek die waarheid\nBrümmer, Willemien: Vryheid is niks om te verloor\nDe Vries, Willem: Skrywersvereniging vereer Phillips\nDu Plessis, Jean: Abraham Phillips van Worcester se tweede boek bekend gestel\nGrütter, Wilhelm: Phillips-program stadig, dog waardig\nHattingh, Marion: Die andersheid van Die verdwaalde land – die waarheid as storie vertel\nMalan, Marlene: "Afrikaanses moet hef in hand neem"\nMaré, Annelie: Skrywer ná twintig jaar vereer\nPráát Afrikaans sodat hy sal voortleef, vra skrywer\nHy skryf boek oor broer se verdwyning\nHy wou net storie vertel oor broer se verdwyning\nKombersmaker maak toe ’n regte boek\nSkrywer Phillips vir taalbydrae vereer\nSmith, Anesca: Die verdwaalde land van Phillips moontlik verfilm\nWasserman, Herman: Moenie Engels in keelgat afdruk, vra skrywer\nWillemse, Hein: Afrikaans en bruines: keuse vir oorlewing en menswaardigheid\nWorcester-man se eerste boek kan harte roer\nWyngaard, Heindrich: Nuwe boek van Phillips volgende jaar


begeertes – Sonder Kwinte en Kwale\nAugust 5, 2019 by Sonder Kwinte en Kwale\nJakob was in ‘n identiteitkrisis. Jare lank was hy bekend as die jongste van ‘n tweeling. Hy het sy broer se haksteen vasgegryp in sy stryd om die eersgeborene te wees. Sy ma, Rebekka, het hom voorgetrek en ‘n seën vir hom bewerk, ongeag die nagevolge. Sy het regdeur Jakob se kinderjare en grootmens wêreld probeer om hom die man te maak wie sy wou hê hy moes wees.\nVir ‘n lang tyd het Jakob saamgespeel. Hy het daardie selfde begeertes gekoester en die grense probeer skuif om die persoon te word wie hy nie was nie. Jakob se identiteit was in sy ma se gedagtes gevorm en sy het hom gedruk om te wees wie sy wou hê hy moes wees.\nDit alles het in Genesis 27 verander toe Jakob die eersgebore seën van sy broer gesteel het. As gevolg van hierdie besluit en sy bedrog, moes hy vlug van die enigste huis en gesin wat hy geken het. Jakob moes besluit wie hy regtig was. Moes hy die etikette behou in die nuwe wêreld wat hy sou betree, of moes hy besluit om die man te wees wie hy wou wees?\nGod het Jakob deur ‘n moeilike, maar ongelooflike seisoen geneem wat tot sy voordeel was. Hy het ontdek wie hy regtig was en wat hy veronderstel was om te doen. Hy het dieselfde behandeling en bedrog van sy skoonpa ontvang as wat hy voorheen uitgedeel het. Ek is seker dit was ‘n groot ontnugtering vir hom.\nJakob het ‘n identiteitskrisis gehad in sy grootmensjare en hy het besluit om nie meer die etikette wat aan hom toegesê was uit te leef nie, maar om die man te word wat God gesê het hy moes word. Hy het fisies met God geworstel en as ‘n ander persoon daaruit gekom.\nJakob is ‘n “enkelgryper” genoem toe hy gebore is, maar na sy worsteling met God, het hy ‘n nuwe naam gekry. Die etiket wat so lank om sy nek gehang het, is verwyder en slegs sy ware identiteit en lewensdoel — om ‘n vader van die nasies te wees — het oorgebly.\nTerwyl jy hier lees het jy ‘n reis begin om jou ware identiteit te ontdek. Gaan jy toelaat dat die etikette van die verlede om jou nek bly hang, of gaan jy kies om die ware jy te ontdek en uit te leef?\nTagged begeertes, eersgebore, grootmens, kinderjareLeave a comment


Verskil tussen weergawes van "Nederlands" - Wikipedia\nVerskil tussen weergawes van "Nederlands"\nWysiging soos op 20:00, 31 Augustus 2011\n3 grepe bygevoeg , 9 jaar gelede\nWysiging soos op 18:39, 10 Julie 2011 (wysig)\nWysiging soos op 20:00, 31 Augustus 2011 (wysig) (maak ongedaan)\nAnders as die yl bevolkte Nederduitse vlaktes is Nederland en veral [[Vlaandere]] reeds vanaf die middeleeue digbevolkte gebiede met 'n groot verstedelikte bevolking en 'n ryk kulturele lewe en literatuur in die landstaal. Daar is minder kontak met die Hoogduitse taalgebied, aangesien die [[suidelike Nederlande]] (veral Vlaandere) al vroeg hul eie identiteit en kultuur ontwikkel en na die noorde uitbrei. Ook die vryheidsoorlog teen die Spanjaarde en die afsonderlike godsdienstige ontwikkeling deur die uitbreiding van die calvinisme in die noorde skep 'n klimaat wat die vorming van 'n eie nasionale bewussyn bevorder.\nDie oudste Nederlandse grammatika, die [[Twe-Spraack]] dateer uit die 16e16de eeu. Hierdie boek is 'n aanset om die volkstaal te ontwikkel tot 'n standaardtaal. Begin 17e17de eeu word 'n vertaling van die [[bybel]] in Nederlands begin. Hierdie vertaling is in [] gereed en omdat dit 'n boek is wat in die hele taalgebied versprei het, het dit taalkundig 'n belangrike invloed gehad op die standaardtaal; baie woorde en uitdrukkinge wat vandag in die standaardtaal aanwesig is, is oorspronklik afkomstig uit die Statenbybel.\nDie huidige Nederlandse standaardtaal berus op die Nederduitse skryftaal van die 17de eeu, waarby die woordeskat geleidelik met Brabantse en Hollandse vorme uitgebou is. 'n Ouer taalvorm is die verkeerstaal van die Hanse, wat vir die handel en wetenskap ontwikkel is en net soos in Noord-Duitsland ook eeue lank in [[Antwerpen]], [[Brugge]] en [[Holland]] gebruik word.\nIn teenstelling met die huidige Hoogduits bewaar Nederlands talle Ou-Duitse woordvorme soos ''oorlog'', ''lenen'', ''kiezen'' (vergelyk Duits ''Kurfürst'' en ''auserkoren'') en ''verbazen''. Nederlands is nie deur die Hoogduitse klankverskuiwing beïnvloed nie, waarby byvoorbeeld "t" tot "ss" en "z" (/ts/), "p" tot "f" en "pf" en "k" tot "ch" ontwikkel: Vergelyk Nederlands ''water'' met Duits ''Wasser'', ''zout'' met ''Salz'' (/zalts/), ''kopen'' met ''kaufen'', ''paard'' met ''Pferd'' en ''zoeken'' met ''suchen''. Nederlands ondergaan ook party eie veranderings. In woorde soos ''zout'' (sout) het ''-al-'' of ''-ol-'' na ''-ou-'' verander.\n[[Lêer:Dutchspeakersworldwide.png|right|thumb|300px|Die verspreiding van Nederlands (en Afrikaans)]]\nAan die begin van die [[19e19de eeu]] word begin met die standardisering van die spelling; die eerste spelling wat in groot gebruik raak is die spelling van Siegenbeek. Die spelling word nog verskeie male aangepas, waarna gestandaardiseer word op die spelling van De Vries en Te Winkel, in 1864 in [[België]] en in [] in [[Nederland]]. Die spelling van De Vries en Te Winkel blyk dusdanig bruikbaar dat, alhoewel daar enkele moderniseringe was, hy vandag nog altyd gebruik word. Ook in die Afrikaanse spelling is nog baie elemente uit die spelling van De Vries & Te Winkel aanwesig.\nDanksy die kontak met die Franse taalgebied is daar vroeër 'n groot aantal woorde uit Frans ontleen, waarby die Franse taal nog steeds 'n invloed op die Nederlands van Vlaandere uitoefen. Die wedersydse beïnvloeding tussen Frans en Nederlands kan byvoorbeeld gesien word in 'n woord soos ''mitrailleur''; hierdie Franse leenwoord het as basis die Franse ''mitraille'', wat op sy beurt afkomstig is uit die Germaanse woord ''maitan'', wat binne Nederlands geëvolueer het tot ''mijt''. Vandag kom die meeste leenwoorde in Nederlands uit die Engelse taal.\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:MobileDiff/826832"


LPA® Toer Bladsy 05 «HY-SAVE®\nLPA® Tour Page 05\nMet die toename in flits gas, Die verdamper verloor kapasiteit en olie terugkeer na die stelsel is nie meer betroubaar is. Elektroniese uitbreiding kleppe sal wyer oop om te vergoed vir flits gas wat geen verkoeling effek bied. Bykomende stappe van kompressor laai nodig sou wees om weer compress hierdie damp wat een keer voor het saamgeperste. Die lewe van die toerusting kan grootliks verkort.\nDink aan 'n R404a stelsel, met 'n agt PSI daling in die vloeibare lyn. Op 90F (32 ° C) conde, flits gas is net 2% van die gewig. By hierdie hoër druk die bel is saamgeperste en huidige klein probleem. Maar as ons laer die conde temperatuur te 60F (15 ° C), sal die flits gas beslaan 34% van die lyn volume vloeistof.


Kamp by die huis - Forum Topic\nTotal Replies: 252 712\nTotal Views: 83 244 498\nForums / 9. Comedy Corner / Kamp by die huis\nviews: 4 835 935\nKamp by die huis\n10 Apr 2017 @ 07:49:13 am\nTot 13 jaar gelede, voor ek in 'n meenthuis ingetrek het, het ons 'n groot agterplaas gehad, met groen gras, bome en 'n swembad.\nEk is al partykeer spyt dat ons nie 'n naweek net lekker daar gekamp het nie. Stel jou voor. Jy nooi miskien 'n familielid of vriende, wat ook kampeerders is, maak jul karavane staan en kamp net daar. Alle vertrekke in die huis is taboe, jy moet heeltemal selfonderhoudend wees daar in die tuin en alles daar doen. Al wat jy mag gebruik in die huis, is die badkamers. Die ander vertrekke moet sommer gesluit word en die sleutels weggesteek word. Wat jy nie by jou het nie, mag jy nie in die huis gaan haal nie, jy moet sonder dit klaarkom, net soos wanneer jy kamp. Jy maak vuur, braai, eet, gesels en kuier en lê by die swembad, as daar een is.\nEk dink mens sal sommer 'n jolly lekker naweek so kan geniet. So kan familie of vriende dalk oor en weer in mekaar se tuine kamp. Kwaliteit tyd saam met jou kinders. Gooi 'n brown eye vir die oorde met hul hoë tariewe. Geen potholes oppad soontoe nie en die brandstofprys kry jou nie onder nie. Jy mag jou hond saamneem, jy mag jou TV aansit en musiek maak, nes jy wil.\nKlink vir my sommer lekker.\n10 Apr 2017 @ 08:02:50 am\nWou al so by my kinders se huise kamp\n10 Apr 2017 @ 09:40:33 am\nToe my ma hulle in 'n aftree oord in Nylstroom gebly het, het ons oor Kersfees altyd so daar gaan kamp. Hulle het dan by ons kom sit en kuier. Was heel gesellig.\n10 Apr 2017 @ 09:49:30 am\nToe my Tannie in die Vrystaat gebly het, het ons familie so gekamp oor Desember, sommiges het nou wel in die huis geslaap maar dit was vet pret, nou is my erf so klein kan skaars tentjie opslaan.\n10 Apr 2017 @ 12:50:45 pm\nKlink nogal lekker. Was amper so hier by ons laas Desember maar dit was nie lekker nie. Die klomp kinders het in die huis gebly en heelnag geremoer en vuil gemors.\nDan moes Elma elke oggend kom raas en baklei.\nKan onthou toe my kinders nog klein was het ons by Abrahamsrus gestaan vir twee weke. Dit was op die rivier walle by Vaalpark. Ek het elke oggend werk toe gery. Moeder het deur dag gou gou huis toe gegaan in Vanderbijl om die katte en honde kos te gee.\nDit was nogal lekker. Kinders was op vakansie en ek het nie my verlof geneem nie.\n10 Apr 2017 @ 13:41:42 pm\nKlink ok maar as ek kamp moet dit uit Secunda ek soek vars lug\n11 Apr 2017 @ 06:22:23 am\n....vuil ablusies is jou eie skuld. As eienaars s� jy moet voor 10am daar uit....vrienskap?\nGrap net...dink dit kan lekker wees, maar ek dink meeste van ons wat in stede bly se tuine het te klein geword. Lekker as jou vriende op n plaas bly!\n11 Apr 2017 @ 10:55:39 am\nOns, dis nou Joanie en myself, het een Paas naweek ook so 'n ding gedoen. Nou weliswaar nie uitgekamp nie, maar net "iets anders" gedoen. Ons het in 'n ander slaapvertrek ingetrek vir die naweek, elke oggend gaan ontbyt eet by verskillende restaurante, rondgery vir die dag, dinge gedoen wat ons nie altyd doen, of lankal uitgestel het om te doen (bv. ons was na die Voortrekker Monument toe, het 'n klassieke musiek konsert bygewoon, na "The Wilds" in Johannesburg gegaan, gaan fliek, ens.) Moet erken dit was heerlik en avontuurlik. Voel skoon anders! Was werklik 'n goedkoop vakansiebreuk!\n11 Apr 2017 @ 12:30:26 pm\nFreda wannier die famielie by my ouers oor Kersvees kuier, dan slaan ons behoorlik plakkerskamp op, woonwaens, tente en boswa, net die wat nie kam nie slaap in die huis. Ons kuier in pa se toegeboude lapa, klein kombuisie, braai plek onder die lapa is die wyn kelder. Gaan min in die huis in, al die geriewe is buite beskikbaar, net Sondae en Kersdag word daar om die famielie tafel gesit en ge eet. Hoe verlang ek nou na 'n lekker kuier.


Versorging van Alaskan Malamute: spesialisadvies\nSorg vir Alaskan Malamute het funksies om in ag te neem. En dit hang baie af van waar die hond woon: in die land of in 'n stadswoonstel.\nBehoorlike haarversorging is 'n belangrike deel van die versorging van Alaskan Malamute.\nAs Alaskan Malamute in 'n huis woon, sal wol nie spesiale sorg benodig nie. Hierdie honde kan self hul "bontjas" in orde kry, dit is genoeg om hulle drie keer per week te kam.\nTydens smeltwerk (twee keer per jaar, in die lente en herfs), moet die wol egter elke dag deeglik gekam word. Anders sal die hond met verstrengeling “groei”, en die woonstel lyk soos 'n wolverwerkingsfabriek.\nMalamute werp baie intens op, hulle het baie wol. Om skoon te maak, is dit beter om 'n stofsuier te gebruik.\nWas Malamutes slegs indien nodig. Hulle is redelik skoon en ruik amper nie.\nNa bad, moet malamute met 'n handdoek afgeveeg word en met 'n haardroër gedroog word.\nAlaskan Malamute verdra nie hitte goed nie, daarom is dit beter vir hulle om nie in die somer in die son te wees om nie hitte beroerte te ontvang nie. Maar jy kan nie hierdie honde sny nie.\nIn warm weer is fisieke aktiwiteite teenaangedui vir malamute - die liggaam van die hond sal moontlik nie met hulle kan omgaan nie. Moet egter nie vergeet dat Malamute 'n inwoner van die Noorde is nie en in die hitte 'n groot belangstelling in swem toon.\nHigiëniese versorging vir Alaskan Malamute is ook belangrik.\nKyk gereeld na die kloue van die hond en sny dit indien nodig (gewoonlik 1 keer per maand) met 'n spesiale kloksnyer.\nVee jou oë een keer per week uit.\nOngeveer 1 keer per maand moet u ore skoonmaak.\nTande moet 3-4 keer per week met spesiale tandepasta skoongemaak word. Die pasta word op 'n kwas of gaas aangebring. Die tande word in 'n sirkelbeweging skoongemaak.\nAlaskan Malamutes is redelik gesonde honde, maar hulle kan allergieë ontwikkel, dus kies voedsel versigtig. Dit moet van hoë gehalte wees.\nDie behoorlike versorging van Alaskan Malamute is ondenkbaar sonder 'n goed georganiseerde stap. Stap moet lank en intens wees. U sal elke dag minstens 2 uur met malamute moet loop. 2 uur is egter slegs 'n belangrike minimum, en hoe meer tyd hy op straat spandeer, hoe beter. Hardloop met 'n hond of neem 'n fietsrit saam. Dit is raadsaam om die troeteldier te leer om verskillende voorwerpe te dra.\nAlaskan Malamute is 'n aktiewe, energieke hond wat swak aangepas is vir huisvesting. En wanneer hy vry is van 'gevangenisstraf', sal hy oortollige energie spandeer om katte te jaag of groot kuipe te grawe. Baie meer gemaklik voel hierdie honde in 'n plattelandse huis. Maar sorg dat Malamute nie ondermyn en nie weghardloop op soek na avontuur nie.\nOor stres en beserings by mense en diere\nGeboorte in 'n kat: tekens, versorging voor en na die bevalling, hoe om geboorte te neem\nIntestinasie van ingewande en koliek by 'n perd: oorsake, simptome, behandeling\nHoe om 'n Cane Corso-hondjie te kies: spesialisaanbevelings\nNewfoundland FCI standaard en rasbeskrywing\nOnlangs was die lewe van hierdie klein katjie in gevaar - Wikipedia\n'N Pragtige hond van Ciprus is verlate\nBaie het Krismas aangebied om aan die slaap te raak, en hy het die beste familie ter wêreld en ware vriende gevind.\nBekende Wit Switserse herdershonde: filmkarakters en bekende troeteldiere\nRusse verkoop en gee ongeveer 360 duisend verskillende troeteldiere op 'n slag\nKlein hondjies het een kans uit honderd - Wikipedia\n5 redes om 'n kind 'n opinie te gee oor 'n troeteldier-sielkundige\nSorg vir u Engelse Cocker Spaniel: kundige advies


Spot met ernstige sake | SkalkSkryf\n« Sonder geloof\nEckhart Tolle – Drie Dinge »\nSpot met ernstige sake\nNovember 16, 2008 deur Louwie\nMeegaande is ‘n brief van my gepubliseer in “By” van Beeld. So ‘n bietjie tong in die kies gespot met die mense se gewroeg die afgelope tyd oor resensies, die wynbedryf se sondes, die Belhaar belydenis en nog wat.\nDie opskrif by die brief was vir my nogal ‘n skok. Dit lees: O VOK ek voel soos Luke\nHier is dit dan in al sy glorie. Volgende Saterdag sal daar seker ‘n koor van protes in die koerant wees. Dit gaan pret wees.\nTag, dit gaan weer woes in die Afrikaanse wêreld. In Pretoria VOK hulle voort op hulle eie (is dit dalk ‘n herlewing van die ou Verenigde Oos-Indiese Kompanjie, en sal die regte Jan van Riebeeck en sy gade asseblief die keer opstaan!). Daar word vuur gespoeg, klippers gegooi en (Ham-)b(r)iges gebrand. Stoele word gebreek oor straatname en Oom Paul se staan word bedreig. Mens sou dit als dalk nog oor ‘n galsie wyn kon bespreek, maar dan is die vraag; geblindoek of nie geblindoek nie? En wie gaan betaal as daar deur die loop van die drink en die gesprek nog ‘n paar blomryke/bessieryke adjektiewe tot die verkeerde etiket bygevoeg word?\n‘n Mens voel lus en “Bel har” en vra om hulp met die opstel van ‘n belydenisskrif wat resente bevooroordeelde, baantjies-vir-boeties resensente moet onderteken om ons te bevry van benepe, onbillike, fascistiese resensies. Ons moet net, anders as die bevrydings teologie, vooraf besluit of ons by ewige waarhede gaan hou en of ons gaan “go with the flo” met ander woorde letterkundig gaan konon of kontrakanon (K of KK), anders is ons, soos die kerk in ons kanon nog voor ons begin het.\nMy VOK , (Vir Of teen Kanon), in my onnoselheid het ek nog altyd gedink skryf, maar veral gedigte, behoort vry, eerlik en selfs uitdagend te wees. Net soos resensies ook behoort te wees!\nEn as ek nou effe kru en platvloers klink is dit maar net om JMT Labuschagne ter wille te wees en sodat die gepeupel ok kan verstaan wat ek skryf. VOK man (my te stigte “Vereniging teen Ongeletterdheid en Ka-(f)” praat)., vir die wat nie Johann Rossouw en Danie Goosen se werk verstaan nie is daar derduisende Afrikaanse styg en hyg romans en Huisgenoot, om nie eers te praat van die horde platvloerse Afrikaase TV reekse nie, om hulle intellek mee te stimuleer.\nOns lees reeds hoofsaaklik Engelse boeke oor die onderwerpe omdat hulle onbevange hulle sê sê en de hel met die volk. Wil jy nou nog die enkel ordentlik geskryfde/bedinkte Afrikaanse boek ok bevark? Elitisme is ‘n verpestelike ding en dis jammer dat Johann die woord moes gebruik, maar demokratiese elite in die letterkunde laat my voel soos Luke Watson voel oor jy weet wat.\nPosted in Louwie | Tagged Beeld, Belhaar, VOK | Lewer Kommentaar